Kabir hayatı, bir bakıma ahiretin giriş kapısı ve başlangıcı sayılır. Ölen kimse, ister kabre defnedilsin, yırtıcı hayvanlarca parçalansın; ister ateşte yanıp külleri savrulsun ya da denizde kaybolsun, onun için kabir hayatı başlamış olur. Münkerve Nekir melekleri kabir sorgulamasını yapar. Rabbini, peygamberini ve dini sorar. Bu sorgudan sadece peygamberler ve çocuklar muaftır.

Ehl-i sünnet inancına göre, kâfirlere ve bazı günahkâr müminlere kabir azabı vardır. Kabir, iman ve salih amel sahipleri için cennet bahçelerinden bir bahçe; kâfirler için de cehennem çukurlarından bir çukurdur. Kabir hayatının, azap şeklinin mahiyeti hakkında, âlimler ayrı görüşler ileri sürmüşlerdir. Azabın ruha, bedene veya her ikisine birlikte yapılması, sonucu değiştirmez. Çünkü salih amel sahibi insanlar kabirde güzel bir hayat yaşarken, kâfirler, büyük bir sıkıntı ve ızdırap içinde bulunacaklardır.(1)

Kabirdeki ölü cennetlik (said) bir kimse ise, onun ruhu cennete gider, eğer günahkâr ve cehennemlik (şâkî) ise, cehennemin yanına gider. Bir kısım ruhlar da berzahta bulunurlar ki, burası ne cennet ne de cehennemdir.

Bazı âlimlere göre, saidlerin rûhu cennette olmakla birlikte kabirleriyle olan bağlantıları kesilmez. Bu irtibat özellikle cuma gecesi ve gündüzü ile cumartesi gecesi güneş doğuncaya kadar, pek canlı bir şekilde devam eder. Saidlerin ruhları dünya haberlerini izleme imkânı bulabilirler. Vefat edip yeni gelenlere dünyadan haber sorarlar. Kendilerini ziyarete gelenlerin selâmını duyarlar, hatta izin verilirse, selâma karşılık vermeleri de mümkündür.(2)

Kabir Azabı:

Her insan ister ölerek toprağa gömülsün, ister boğularak denizin dibinde kalsın veya yırtıcı bir hayvan karnında bulunsun veya yanarak külü havaya karışsın, mutlaka kabir hayatı geçirecektir. İnsan öldükten sonra kabre konulunca, Münker ve Nekir adında iki melek, kendisine gelerek; "Rabbin kimdir? Peygamberin kimdir: Dinin nedir?" diye sorarlar. İman ve güzel amel sahipleri bu gibi sorulara doğru cevap verirler. Bu gibi ölülere cennet kapıları açılır ve cennet kendilerine gösterilir. Kâfir veya münafık olanlar ise bu sorulara doğru cevap veremezler. Onlara da cehennem kapıları açılır, oradaki azap kendilerine gösterilir. Müminler nimet içerisinde, sıkıntısız ve huzurlu yaşarken, kâfir ve münâfıklar ise kabirde azap göreceklerdir.(3)

Kabirde azap ve nimetin varlığını gösteren birtakım ayet ve hadisler vardır. Bir ayet-i kerimede;

"Firavun ve adamları sabah-akşam ateşe atılırlar. Kıyametin kopacağı gün de denilir ki; Firavun hanedanını ateşin en şiddetlisine sokun."(Mümin, 40/46)

buyurulur. Buna göre kıyamet kopmadan önce de yani kabirde de azap vardır. Peygamber Efendimiz (asm);

"Allah, iman edenlere bu dünya hayatında ve ahirette, o sabit sözlerinde daima sebat ihsan eder." (İbrahim, 14/17)

ayetinin kabir nimeti hakkında indiğini açıklamıştır (Buhârî, Tefsîr, sure: 14).

Kabir azabı ile ilgili hadis kitaplarında pek çok hadis-i şerif zikredilmektedir. Bunlardan bir kaçı şöyledir:

Hz. Peygamber (asm) bir mezarlıktan geçerken, iki mezardaki ölünün bazı küçük şeylerden dolayı azap çekmekte olduklarını gördü. Bu iki mezardaki ölülerden biri hayatında koğuculuk yapıyor, diğeri ise idrardan sakınmıyordu. Bunun üzerine Resulullah (asm) yaş bir dal almış, ortadan ikiye bölmüş ve her bir parçayı iki kabre de birer birer dikmiştir. Bunu gören ashap, niye böyle yaptığını sorduklarında buyurmuşlar:

"Bu iki dal kurumadığı sürece, o ikisinin çekmekte olduğu azabın hafifletilmesi umulur." (Buhârî Cenâiz, 82; Müslim, İmân, 34; Ebû Dâvud, Tahâret, 26)

Hz. Peygamber (asm) diğer bir hadislerinde şöyle buyururlar:

"Kabir ya cennet bahçelerinden bir bahçedir veya cehennem çukurlarından bir çukurdur." (Tirmizî, Kıyamet, 26).

Başka bir hadiste de şöyle buyurur:

"Ölü mezara konulunca, birine Münker, diğerine Nekir adı verilen siyah mavi iki melek gelir; ölüye derler ki: "Şu Muhammed (asm) denilen zat hakkında ne dersin?" O da şöyle cevap verir. "O, Allah'ın kulu ve Resuludur. Ben şahitlik ederim ki Allah'tan başka ilâh yoktur, Muhammed de O'nun kulu ve elçisidir. Bunun üzerine melekler; Biz senin böyle diyeceğini zaten bilmekte idik.", derler. Sonra onun mezarını yetmiş arşın genişletirler. Daha sonra bu ölünün mezarı ışıklandırılır ve aydınlatılır. Daha sonra melekler ölüye: " Yat ve uyu " derler. O da; "Aileme gidin de durumu haber verin." der. Melekler ona; "Zifafa giren ve sadece en çok sevdiği kişi tarafından uyandırılan şahıs gibi mahşer gününe kadar sen uyumana devam et." derler."

"Eğer ölü münâfık olursa, melekler şöyle der: "Şu Muhammed (asm) denilen zat hakkında ne dersin?" Münâfık da şöyle cevap verir: "Halkın Muhammed hakkında bir şeyler söylediklerini işitmiş, ben de onlar gibi konuşmuştum. Başka bir şey bilmiyorum." Melekler ona; "Böyle diyeceğini zaten biliyorduk." derler. Daha sonra yere "Bu adamı alabildiğine sıkıştır." diye seslenilir. Yer de sıkıştırmaya başlar. Öyle ki o kimse kemiklerini birbirine geçmiş gibi hisseder. Mahşer gününe kadar bu sıkıntı devam eder." (Tirmizi, Cenâiz 70).

Kur'an'da şehitlerin kabir hayatıyla ilgili olarak şöyle buyurulur:

"Allah yolunda öldürenleri, sakın ölüler sanmayın. Bilâkis onlar diridirler. Rableri katından rızıklandırılmaktadırlar." (Âli İmrân, 3/169),

"Allah yolunda öldürülenlere ölüler demeyin. Bilâkis onlar dirildirler. Fakat siz farkında değilsiniz." (Bakara, 2/154).

Kabir azabının yalnız ruha mı, yoksa bedene mi, yahut da her ikisine mi yapılacağı konusu bilginler arasında tartışmalıdır. Bu azabın hem rûha, hem de bedene yapılacağı görüşü tercihe şayandır. Ancak azabın niteliği hakkında fazla bilgi yoktur.

Rûhun gerçeği üzerinde de görüş ayrılıkları vardır. Bir görüşe göre ruh lâtif (ince, şeffaf, nüfuz kabiliyeti olan) bir cisimdir. Yaş ağaca suyun nüfûzu gibi bedene nüfûz etmiştir. Allah, rûh cesette kaldığı sürece hayatı devam ettirmeyi âdet kılmıştır. Ruh cesetten çıkınca ölüm hayatı ortadan kaldırır. Başka bir görüşe göre de, ruh ceset için güneşin ışıkları gibidir. Mutasavvıflar bu görüşü benimsemişlerdir. Ehl-i Sünnete mensup bir topluluk, gülsuyunun güle sirâyet ettiği gibi, rûhun da bedene sirâyet eden bir cevher olduğunu söylemişlerdir.(4). Ayette şöyle buyurulur:

"De ki ruh, Rabbimin bildiği bir iştir. Size bu konuda pek az bilgi verilmiştir." (İsrâ, 17/85).

Ebû Hanife'ye göre, peygamberler, çocuklar ve şehitler kabir sorusu ile karşılaşmazlar. Ancak Ebû Hanîfe kâfirlerin çocuklarına kabirde soru sorulması, cennete girmeleri ve onlarla ilgili benzeri bazı soruları cevapsız bırakmıştır.(5).

Kaynaklar:

(1) bk. Pezdevi, Ehl-i Sünnet Akaidi, terc Şerafeddin Gölcük, İstanbul 1980, s. 235, 237: es-Sâbûnî, Mâtürîdî Akaidi, terc. Bekir Topaloğlu, Ankara 1979, s. 185; Taftazânî, Şerhu'l-Akaid, s. 251; Tirmizi, Kıyâme, 26; Müslim, İman, 34; Ebû Dâvud, Tahâret, 26; Münâvî, Feyzu'l-Kadîr, Beyrut 1972, III/29.
(2) bk. ez-Zebîdî, Tecrîd-i Sarih, Terc. Kâmil Miras, Ankara 1985, IV/504, 505.
(3) bk. bk. ez-Zebîdî, Tecrîdi Sarih, terc. Kamil Miras, Ankara 1985, IV 496 vd.
(4) bk. Aliyyu'l-Kâri, Fıkh-ı Ekber Şerhi, terc. Y. Vehbi Yavuz, İstanbul 1979, s. 259
(5) bk. Alliyü'l-Kâri, a.g.e, s. 252-253

İlave bilgi için tıklayınız:

3000 yıl önce ölen birinin kabir azabı ile kıyamete yakın ölen kimsenin kabir azabı bir olur mu, kabirdeki sorgu ile hesap günü yapılan sorgu arasında fark var mıdır?

Günahkar Müslümanların ahiretteki hali, guncel fetvalar ...

Günahkar Müslümanların ahiretteki hali

müslüman olup günahkar olan bir kimse cehennemde günahının cezasını çekip ondan sonra alnında leke olduğu halde cennete girecektir.buna ayeti kerimeden delilimiz nedir?

İddia sizin, isbatı da size düşer. Ayetlerle mi isbat edersiniz, hadislerle mi, o da gene sizin bileceğiniz bir iş, bir seçim... Hâşâ bizim böyle bir sözümüz de iddiamız da yok, olamaz da…

Bu hususta bildiğimiz ve inandığımız şey; Cehennem’den çıkıp Cennet’e giren mü’minlerin üzerinde Cehennem izi/lekesi olmayacağına dairdir. Çünkü Cennet-i a’lâ üzüntü ve elem yeri değildir. Kesinlikle bu kimseler Cehennem’den çıktıkları bilinse dahi Cennet’e girdiklerinde bir elem hissetmezler. Bundan dolayı üzüntü duymayacaklardır. Hadislerde Cehennem’den çıkanların üzerinde Cehennem’den kalan yanık izi olmayacağı bidirilmiştir. Bunlardan birinin mevzumuzla ilgili kısmı şöyledir:

Suveyd ibnu Saîd, Hafs ibnu Meysere'den, o Zeyd ibnu Eslem'den, o Ata ibnu Yesar'dan, o da Ebu Saîd el-Hudrî'den (r.anhum) rivayet eder ki: 

“…Allah Teala (meleklere): 

- '…Gidin, kalbinde bir dinarın yarısı ağırlığında hayır bulduklarınızı çıkarın diye buyurur. Kalabalık bir topluluk daha çıkarırlar. Sonra: 

- 'Ey Rabb'imiz, orada iyilik sahibi hiçbir kimse bırakmadık' derler. Ebu Saîd (r.a.) dedi ki; Eğer siz beni bu hadis hususunda tasdik etmiyor (doğrulamıyor)sanız, isterseniz şu ayeti okuyun: "Şüphe yok ki Allah, zerre kadar haksızlık etmez. (Kulun yaptığı iş, eğer bir kötülük ise, onun cezasını adaletle verir.) İyilik olursa onu katlar (kat kat arttırır), kendinden de büyük mükâfat verir". [Nisa suresi, 40] Allah azze ve celle bütün bunlardan sonra: 

- 'Melekler şefaat etti, Peygamberler şefaat etti, Mü'minler şefaat etti, sadece rahmet edicilerin en merhametlisinin şefaati kaldı' diye buyurur. Bundan sonra Cehennemden bir avuç (kabza) alır, oradan hiç hayır nedir bilmeyen bir topluluk çıkarır. Bunlar kömürleşmiş bir haldedirler. Bunları Cennet’in girişlerinde bir nehire atar. O nehire ‘Hayat nehri’ denilmektedir. Selin getirdiği yığındaki tanenin çıkması gibi oradan çıkarlar. Görmez misiniz, taşın veya ağacın güneş yönüne gelen tarafı hafif sararmış ve yeşilimsi olarak görünür. Gölge tarafına gelen kısmı ise beyaz olur. Oradakiler: 

- 'Ey Allah'ın Rasûlü, sen âdeta, sahrada çobanlık yapmış gibisin dediler. (Yani Fahr-i Kâinat Efendimiz, sahra ahalisi gibi her şeyi gayet güzel örneklendirerek ve sahradaki benzerleri ile açıklayarak anlatıyordu.) Rasûlullah (s.a.v.) sözüne şöyle devam etti: 

- ‘İnci gibi çıkarlar. Boyunlarında mühürler vardır. Cennet ehli onları tanır. Bunlar Allah'ın âzadlılarıdır, işledikleri bir amel olmaksızın, önden gönderdikleri bir hayır bulunmaksızın Allah onları Cennet’e koymuştur. Sonra Cenab-ı Hak onlara: 

- 'Cennet’e girin, gördükleriniz sizindir diye buyurur. Onlar: 

- 'Ey Rabb'imiz, âlemlerden kimseye vermediklerini bize verdin' derler. 

- 'Size Benim katımda bundan daha üstünü vardır' denilir. Onlar: 

-'Ey Rabb'imiz, bundan daha üstün ne olabilir' derler. Allah Teala: 

- 'Rızam, artık bundan sonra Ben ebediyen size gadap etmem/kızmam' diye buyurur"

Bir rivayette "Hiçbir amel işlemeksizin, hiçbir hayır göndermeksizin Allah bunları Cennet’ine koydu. Onlara: 'Bu gördükleriniz ve bir o kadarı sizindir' denilir" diye ilave vardır. [Müslim, Sahih, İman, 302]

*** 

Hadiste Cehennem’den çıkanların, ‘Hayat’ nehrinde yıkandıktan sonra inci gibi parlayarak çıkacakları da ifade edilmektedir. Bunların üzerinde Cehennem izi yoktur.

Üzerlerinde bir hatem/mühür bulunacağı ifadesi olan rivayet ise şöyledir: "Boyunlarında mühürler vardır". et-Tahrîr ve’t-Tenvîr müellifi Muhammed et-Tahir ibnu Aşur (rh.) diyor ki: Burada mühürler ile kastedilenler, onların tanınması için boyunlarına asılan şeylerdir. Sadelikleri, temizlikleri, yüzlerindeki sevinç ve güzellik dolayısıyla da "inci gibi" olarak vasfedilmişlerdir. Çünkü artık üzerlerinde ateş ve yanık izi kalmayacaktır. En doğru olanı Allah bilir.

"Bunlar Allah'ın âzadlılarıdırlar". Yani bir kimsenin şefaati ile olmaksızın, Allah Teala'nın kendi fazlı ve ihsanı ile çıkarılan bu kimselere Cennettekiler "Bunlar Allah'ın âzadlılarıdır" derler.

"İşledikleri bir amel, önden gönderdikleri bir hayır olmaksızın Allah onları Cennet’e koymuştur". Yani Allah Teala, onları sadece imanları dolayısıyla, iman dışında hiçbir güzel amelleri bulunmamasına rağmen Cennet’e koymuştur.

"Şu gördüklerinizin hepsi sizindir". Yani gördüklerinizin mülkiyeti ve ondan istifade hakkı size aittir. Onlar sadece kendilerine ayrılan nimetleri göreceklerdir.

"Ey Rabb'imiz âlemlerden kimseye vermediklerini bize verdin". Yani Cehennemliklere vermediğini bize verdin. Ama kendilerinden önce Cennete girmiş olan Cennetlikler, elbette onlardan daha çok nimete sahip olurlar. Onlar bu sözü zan üzere de söylemiş olurlar. Çünkü o anda kendilerine verilen şey gözlerine çok büyük görünür.

"Size benim katımda bundan daha üstünü vardır" sözünü duyunca, kendilerine verilenin üstünde, hissedilir bir nimet nasıl olur diye hayret ederler. Allah Teala da, kendilerinden razı olduğunu ve bir daha ebediyen onlara gadab etmeyeceğini bildirir. Elbette ki Allah Teala'nın rızası nimetlerin en büyüğüdür. Nitekim Kur'an-ı Kerim'de de: " Allah'ın rızası her şeyden büyüktür. İşte büyük kurtuluş da budur” [Tevbe suresi, 72] diye buyruluyor. [Nevevî'nin Sahih-i Müslim Şerhi]

İmam Müslim, Kastalanî'nin Hamişine (rahımehumallah) göre c. 2, s. l28'de, "Şefaatin İsbatı ve Tevhid Ehlinin Cehennem’den Çıkarılması" başlıklı bâbda şöyle demektedir:

Harun ibnu Saîd el-Eyll, Abdullah ibnu Vehb'den, o Malik ibnu Enes'den, o Amr ibnu Yahya ibni İmare'den, o babasından o da Ebu Saîd el-Hudrî'den (r.anhum) Rasûlullah’ın (s.a.v.) şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir:

"Allah Teala Cennet ehlini Cennet’e koyar, dilediğini de kendi rahmeti ile koyar. Cehennem ehlini de Cehennem’e sokar. Sonra: ‘Kalbinde bir hardal tanesi ağırlığında iman bulduğunuzu (Cehennem’den) çıkarın’ diye buyurur. Bunlar kömürleşmiş, kavrulmuş bir vaziyette çıkarılırlar. Hayat ırmağına atılırlar. Selin kenarındaki tanenin bitmesi gibi orada biterler (hayat bulurlar). Onu görmediniz mi nasıl sarı, kıvrak bir şekilde çıkar". [Müslim, Sahih, İman, 304]

cehennem, Melekler, günahkâr, kalb, tasdik, Cennet, sel, Müslüman, rıza, ahiret, hayır, iddia,üstün, peygamberler, hâl, şefâat, ağac, isbat, Hayat nehri, Hâşâ, yanık izi olmayacağı, zerre,kat kat dinar, âzadlı, sahra, inci,



.

Günah ve Günahkara Karşı Tavrımız Ne Olmalı? Sesli Dinle

Günah ve Günahkara Karşı Tavrımız Ne Olmalı?

Sesli Dinle

A. Baki ÖNCEL

Mürtekib-i Kebire

Kur'an'da yapılmaması ve cezasının olduğu kesin bir şekilde emredilmiş, işleyen kişinin hem dünya hem de ahirette cezalandırılacağı günahlara Büyük günah  (veya mürtekib-i kebîre) denilmiştir.  Büyük günahları belirten birçok hadis bulunmaktadır. Nass ile belirtilmiş büyük günahlar,  şirk koşmak, haksız yere adam öldürmek, zina yapmak, sihirbazlık/sihir yapmak... vs. Bu fiillerin içinde en sık zikredileni şirk koşmak, İslam akidesinin temeli olan Allah'ın birliği kaidesine inanmamak, bunu reddetmektir. Allah'a şirk koşan İslam'a göre kâfirdir. Bununla birlikte diğer büyük günahları işleyenlerin kâfir mi, Müslüman mı oldukları, yoksa başka bir durumda mı oldukları tartışılmıştır. Bizim için bu konuda Ehl-i Sünnet âlimlerinin görüşleri önemlidir.

Ehl-i Sünnet âlimlerinden Hasan el Basri’ye göre büyük günah işleyenler amelde münafıktır. Hasan el Basri’nin bu görüşüne El Cürcani de katılmış ve bu görüşlerine nasdan destek olarak da münafığın özelliklerinden bahseden çeşitli hadisleri temel almıştır (El-Cürcânî, Şerhu'l Mevâkıf, 3. cilt, s.257). Cürcani buna göre münafığın özelliklerini büyük günah kavramı ile denk tutmuştur.

Hasan el-Basrî'nin bu görüşü çoğunluk tarafından kabul görmemiş ve “münafık küfürünü gizleyendir, oysa büyük günah işleyen kişinin küfür sahibi olması şart değil” şeklinde tenkit edilmiştir. Ayrıca Hasan el-Basrî'nin daha sonraları bu görüşünden vazgeçtiğine dair rivayetler de mevcuttur. (Es-Sâbûnî, el-Bidâye, s. 80; Alî el-Kârî, Şerhu'l Fıkhi'l Ekber, s.69.)

İkinci görüş işe Ehl-i Sünnet kelâmcılarının, muhaddislerin ve selefin görüşüdür ve bu görüşe göre büyük günah işleyenin günahkâr mü’min olduğu görüşüdür. Tabii bunun için de ölçü, büyük günah işleyenin “günahı küfür cinsinden olmadığı sürece” günahkâr bir mü’min olduğu yönündedir.

Küfr ve Fısk

Küfr ve Fısk kavramları da bu konuda önemli kavramlardır. Ehl-i Sünnet, fıskı iman ve küfür arasında  üçüncü bir merhale olarak görmez. Ehl-i Sünnet, büyük günah işleyen mü’mini fasık olarak tanımlar. Fasıklık üçüncü bir merhale olsaydı kişide ne iman ne de küfür bulunurdu. Ehl-i Sünnetin bu görüşüne göre fasık, kâfir ve münafıkla denk değildir. Çünkü kâfir, mü’minin zıddı olduğu gibi, küfür de imanın zıddıdır; büyük günahın değil. Ehl-i Sünnete göre kişi hem günâhkâr hem de mü’min olabilir, fakat aynı anda hem kâfir hem mü’min olamaz. Bu duruma göre günahkâr mü’min olur. Onun için dünyada mü’min olarak davranılır. Cenaze namazı kılınır, Müslüman mezarlığına defnedilir.  (El-Cüveynî, el-İrşâd, s. 397.)  Ahirette de bir mü’min'dir; günahının cezasını çeker veya Allah dilerse bu günahı affeder, ama sonunda iman etmiş olduğu için cennete girer. (El-Cüveynî, el-İrşâd, s. 392; İbn Teymiyye, Mecmûu'l Fetâvâ, 8. cilt, s.271; eş-Şehristânî, el-Milel, 1. cilt, s.101. )

Ehl-i Sünnet'in büyük günah işleyenin durumu hakkındaki görüşünü desteklerken Ebû Zerr el-Gifârî'nin rivayet ettiği hadis delil olarak gösterilir. Bu hadise göre İslam peygamberi şöyle demiştir:

" ‘Allah'tan başka ilah yoktur. Muhammed onun elçisidir,’ diyen ve bu sözü üzerine ölen hiçbir kimse yoktur ki, en sonunda cennete girmemiş olsun." Buna karşılık Ebû Zerr: "Zina edip içki içse, hırsızlık etmiş de olsa da mı?" diye sorar. Peygamberimiz de: "Evet, zina yapmış, hırsızlık etmiş de olsa." diye cevaplar. Ebu Zerr bu sorusunu üç kez daha tekrarlar, her seferinde aynı cevabı alır. Dördüncüsünde peygamber şöyle cevap verir: "Ebu Zerr bu durumdan hoşlanmasa bile o kişi cennete girer.” (Buhârî, et-Tevhîd, 33; Müslim, İmân, 40; Tirmizî, İmân, 18.)

Günahlardan kurtuluş için tövbe kapısı her zaman açıktır.

Bu hadis Rasulullah (a.s) Efendimizin âlemlere rahmet olmasının çok güzel örneklerindendir.

Olumsuz davranışlarımız insanlığımızdan kaynaklanan yanlışlarımızdır. Yüce dinimiz günah işlemeye sevk etmez. Günahı asla meşru kabul etmez. Eğer rahmet günahı ve günahkârı kapsamışsa, günahkârı eğitmek ve yeniden kazanma amacını güder. Amel imandan bir parça olmadığı için günahkâr mü’min olunur kâfir olunmaz. Olumsuzluklarımız dinin kurucusu tarafından din dışına itilmemize engelse, günahından dolayı hiç kimse kimseyi dışlamamalıdır. Düşman olmamalıdır. Eğer düşmanlık gerekiyorsa günahın kendisine düşman olunmalıdır. Günahkâra düşmanlık, sanki onu günaha tekrar itmek gibidir. O insanın kaybedilmesine sebep olunur.  Oysa insanın ezeli düşmanı lâinin elinden insanlığı kurtarmak her insanın görevi değil midir? Günahkâr günahıyla baş başa bırakılırsa, şeytan daha çok ona yaklaşarak ümitsizlik psikolojisine, bir de boş vermişliği fısıldayarak hem dinden, hem de sosyal hayattan uzaklaşmasına sebep olacaktır.

Her günah, yaratıcı ile yaratılanın arasındaki ahengin bozulmasına sebep olduğu için günahkârda iç huzurun da kaybolmasına sebep olacaktır. Din ise insana iç huzuru sağlayan bir yapı iken elbette müntesiplerinin iç huzurunu bozulmasını asla kabul etmez.

Ondan dolayı da günahı terk etmeyi emreder ama günahkârı dışlamaz. Mü’min mü’mini yalnız bırakıp haramilere teslim etmez. İnsana uhuvvet hukukunu telkin eden İslam ferde de salihlerle beraber olmasını emreder. İnsan etkileyen ve etkilenen bir varlık olduğu için olumsuz ortamları, olumlu merkezlere yönlendirerek hem ferdin, hem de toplumun ruh sağlığını hedef alır. Onun içindir ki, günahkârların kalbini serinletecek Kur’ani tavsiyeler ve emirlerle Allah’ın rahmetinden asla ümid kesmemek gerektiği ve Allah’ın rahmetinden ümit kesmenin sapıklık olduğu haber verilirken, ümitsizliğin ileri boyutlarda küfürle sonuçlanacağı bildirilir. Ondan ümit kesmek rahmet sıfatını inkâr etmek anlamına geldiğinden küfre kadar uzanır.

Rasulullah  (S.A.V. ) Efendimiz; eğer işlenen günah toplumsal bir alana yayılmış ise bir kanun ve devlet adamı olarak gerekli tedbiri almış, günah boyutunda kalmayıp suç alanına giren durumlarda ise  cezalandırmıştır. Peygamberimizin misyonunun   toplumsal düzeni hak ve hukuk kuralları üzerine kurma olduğunu unutmamak lazımdır. Bazen öyle olur ki, ceza vermek hem kamu vicdanını tatmin eder, hem de ileride olması muhtemel yanlış davranışları önleme amacı taşır. Onun için   suçlu ile günahkâr kavramlarını ayırmak ve suçluya cezasını verdikten sonra geri kalan günah konusunda Peygamberimizin tavrına bakmak lazımdır. Örneğin  hırsıza, zina ettiği alenîleşen zani kişiye v.b. gibi durumlara ceza tertibi başka, günahkâr olarak onun hakkında alınan tedbir başka olmuştur. İşte bu metot rasulullah  (a.s )’ın tebliğde başarılı olmasındaki en önemli sırlardan biridir. Mesela kötülüğe meyyal birisinin ve bu kötülüğü irtikâp eden şahsın engellenmesi, cezalandırılması zaman zaman kaçınılmaz olur. Onu ikinci bir kötülüğe düşmesine engel olduğu gibi, irtikâp ettiği fiilin kefareti olduğu için günahkârın omzundan günah yükünü kaldırmaktadır.  Bir de şu yönden bakmak lazım; işlenen suç işleyene zarar vermekle kalmayıp, topluma sirayet ederek toplumu da bozar.

Müslüman, toplumu arıtan ve arındırandır. Suyun hem temiz hem de temizleyici olduğu gibi. Zaten İslam’daki emr-i bil maruf nehy-i anil münker, bireysel suçlar ve ibadetlerle ilgili tembellik yapanlara arınma telkini vermek ve müslümanın müslümandaki haklarından değil midir?

Peygamberimizin yaşadığı toplumda ibadet ihlallerine pek rastlanmazken, ibadet ihmallerinde de Efendimizin af yolunu seçtiği, müsamaha ile karşıladığı malumken, günümüzde hiç kimsenin kimseyi ibadet ihmalinde suçlayarak iyice onu dinden imandan etmeye hakkı yoktur sanırım. Bu konuda Hz. Musa’ya emredilen KAVLİ LEYYİN’le firavuna gidip hatırlatması emrini unutmamamız lazım.

Bazen Efendimizin ibadet ihlâlleri karşısında tutumunun, o insanların affedilmesi için çeşitli alternatifler sunarak işi mükâfata dönüştürüşünü tefekkür edelim... Keffaret uygulamasının anlamı o işi mükâfata dönüştürmektir unutmayalım.

Keffaret gerektiren bir suç işleyen bir Sahâbi'ye Peygamberimizin tutumu şöyle olmuştur:

Ebû Dâvûd, Tirmizî ve İbn Mâce'nin verdikleri bir rivayete göre: "Bir başkasında rastlanmayacak derecede kadına zaafı olan bir sahâbî, "Ramazan ayında (oruçlu iken) hanımıma temas ediveririm" diye korkusundan Ramazan süresince devam edecek bir yeminde bulunur. Daha sonra ise yemini bozar. Sabah olunca Rasûlullah'a gelerek durumunu sorar. Hz. Peygamber kendisine bir köle azat etmesini söyler. Kölesinin olmadığını söyleyince, iki ay peş peşe oruç tutmasını söyler. Dayanamayacağını belirtince, altmış fakire bir vask hurmayı taksim etmesini emreder. Onun da bulunmadığını ve geceyi aç geçirdiklerini belirtince, Hz. Peygamber, Şüreyk oğullarının sadaka mallarına bakan memura gitmesini ve o miktar hurmayı almasını, sonra altmış fakire yedirmesini ve geri kalanını da ailesi ile birlikte yemesini  söyler. Hatta rivayetlerin bir kısmına göre hurmanın tümünü kendisinin ve ailesinin yemesini söylemiştir. İşte peygamber tavrı; kazanılmış insanları bazı hatalarından dolayı dışlayıp onu şeytana ve kötü çevreye itmek değil sonuna kadar mücadele edip, düşmana teslim etmemek için çaba sarf etmektir.



.

FÂSIK (GÜNAHKAR)