27 Mayıs 1960 Darbesi, sadece insanların hayatına, memleketin kalkınmasına, siyaset kurumuna zarar vermedi; en büyük zararı, belki de yargıya verdi. Uzun seneler adalet, inandırıcılığını yitirdi.

Yassıada Mahkemesi emirle kurulmuştu; emirle çalıştı, emirle adam astı. Salim Başol diye nefret sebebi bir hakimi, Altay Ömer Egesel diye yine nefret sebebi bir savcısı vardı. Tarık Güryay isminde bir de ada kumandanı bulunuyordu. O da diğerlerinin cibilliyetindeydi. Salim Başol, bir gün mahkeme salonunu dolduran DP/Demokrat Partili sanıklara "sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor!" demekten hiç sıkılmamıştır.

Kastettiği "kuvvet" cuntadır. Faciaya bakınız ki bir mahkeme reisi, dışarıdan emir aldığını maznunlara karşı fütursuzca imâ edebilmiştir.

Böyle bir mahkemenin verdiği karar, ceza değil, cinayet olur. Nitekim öyle de olmuştur. Şunu haber verelim ki adı geçen bu reisin akıbeti berbattır. Ölüm raporunu tutan doktorun yıllar sonra bize anlattıklarını buraya yazsak midenize hakim olamayabilirsiniz.

27 Mayıs darbesinin yargı hayatımızda, yaptığı yıkım üzerine ne yazık ki henüz araştırma ve akademik çalışmalar yapılmamıştır. Halbuki o senelerde alınan yaralar, en az 40 yıl devam etmişti. Zaten tercüme üzerine bina edilen hukuk bin noktada doku uyuşmazlığı yaşarken bir de darbe ile inandırıcılığına şüphe düşürmüştü. Bitmeyen muhakeme yılları, şaibeler, tatmin etmeyen kararlar eksik olmuyordu.

Geçmiş yıllarda çatıdan akan yağmur sularını toplamak için salonun ortasına leğen koyan adliyeleri yazmıştık. Kirada olduğu binayla alâkalı dâvâya bakan adliyeleri de yazmıştık. Bunlar ve benzerleri hazin gerçeklerdi. Bu itibarla son 10 yılda Adalet Saraylarının yapılmasına çok memnun olduk. Aslında "saray" hükümdarlık idaresini ifade etmekle birlikte temsildeki ihtişamı ortaya koymak bakımından yerindedir. Eskiden kiradaki iş hanının kapısına da aynı levhanın asılması tebessüm vesilesi olmaktaydı. Son senelerde Avrupa'nın, dünyanın en büyük adliyesi gibi iddialı sözler edilmekte. Buna rağmen bu görkemli binaların önünden geçerken buruk bir memnuniyet yaşamaktayız. Mekân belki kusursuz. Fakat yargılama süresi, kararların isabeti de öyle mi?

Neyin ne olduğunu son olaylar isbatladı.

Cunta zihniyeti, dün TSK'yı zehirliyordu. Bugünse polisi bilhassa adliyeyi güve gibi yemekteymiş. İdeolojik yapılanmaya giren bir kısım emniyet ve adliye mensupları hükûmet devirmeye teşebbüs halindeyken suçüstü yakalanmakta.

Bazı savcılar, militanlık yapabilmekte, iş takipçiliğiyle uğraşmaktaymış. HSYK gayrı hukuki bildiriler yayınlamakta. Adliyeyi sindiren bir avuç cuntacı kuvvetler ayrılığını hiçe saymıştır. Yargıtay'daki bazı dosyaların kararının yurt dışında verildiği gibi dehşet verici bir iddia ortaya gelmiştir. Ayrıca; bir dönem büyük gürültülerle görülen dâvâlar, iadei muhakeme zaruretine sürüklenmekte. Bir zümre adına adalet olamaz. Temiz adalet adına bu yargının yargılanması mecburiyet olmuştur. HSYK HYK/Hakimler Yüksek Kurulu ve SYK/Savcılar Yüksek Kurulu diye ikiye ayrılmalı ve "yargı benim!" deme cür'etini gösteren kim olursa olsun hesap vermelidir.

.

Vesayet varsa devlet yoktur

4 Ocak 2014 01:00

A -

A +

Devlet gerçeğiyle vesayet dayatmasının bir arada var olması mümkün değildir. "Cem-i zıddeyn, muhaldir!" sözü meşhurdur. 'Zıtların bir ânda ve bir arada olmaları imkânsızdır' demek.

Vesayet, kendini idareden âciz olanlara uygulanır. Hakkında vasi tayin edilen şahıs, herhangi bir karar alıp hayata geçiremez. Bunu vasisi yapabilir.

Devlet, vesayete yani böyle bir hastalıklı acze mecbur edilemez. Bağımsızlıktan vazgeçerek manda veya sömürge idaresine girmesi mümkün olamayacağı gibi içerden gelecek vesayet dayatmalarını kabul etmesi de imkânsızdır. Milletin, devlete dair iradesi paylaşılamaz. Devlet, devletle vatandaşlık akdi olan herkesin ortak üst gücünün adıdır. Adalet dağıtır, vergi toplar, para basar, hizmet verir vs.

Bir memlekette bir zümrenin devlet üzerinde hâkimiyet kurmaya kalkışması gayrı meşrudur. O zümre ister asker, ister polis, ister mafya ve isterse herhangi bir dini, sosyal veya başka bir cemaat olsun.

Sn. Tayyip Erdoğan'ın bir dünya görüşü vardır. İşbaşına gelince fikren, ahlâken, insanen... yakın kadrolardan istifade etmesinden daha normal bir şey olamazdı. Onun için yıllardır insan yetiştirmek için çalışan cemaatten faydalandı. Bunu yaparken kardeşâne duygular içindeydi. "Paralel devlet yapılanması niye fark edilmedi?" Tenkidinin cevabı bu keyfiyettir. Başbakan, kardeşlerinden şüphe etmemiştir. Tâ ki 7 Şubat, Böcek ve 17 Aralık vak'larına kadar.

Emperyalist bir plan söz konusu:

Nasıl bir tezgâhla karşı karşıya olduğumuzu nihayet MİT ortaya çıkarttı. Baronlar, Amerika'nın Irak işgalinde Türk askerini aşağılamaya kalkışan, Davit Petraus'u, Mayıs 2013'te 200 milyar dolara hükmeden KKR (Kolhberg, Kravis, Roberts) adlı bir finans şirketinin başına getirmişler. O'nun işbaşına getirildiği tarih, Türk ekonomisinin zirve yaptığı tarihtir.

Sürecin işleyişi şöyle:

Başbakan Erdoğan, önce dış basın ve İngilizce basılan bazı Türk gazeteleri tarafından 'diktatör' ithamıyla itibarsızlaştırılmaya çalışıldı. Ardından Türkiye'yi karıştırmak için muhtelif STK'lara 25 milyar dolar ayrıldı, Gezi olayları tertiplendi Bush ekibinden bir Neocon, Taksim'e kadar geldi. Yeniden IMF'ye mecbur edilmek istendik. Suriye'de yalnız bırakıldık.

Oralardan buralara varıldı.

Büyük düşünmemiz, hayallerimiz ve icraatlarımız tehlikeli bulundu. Düveli Muazzamaya rağmen Kürt meselesini halledemezdik. Dışarıda yıkıcı bir tezgâh, içeride devlette yer ederek kendine çalışan vesayetçi yapı...

Yaşanan hadiseler, bir iktidar problemi değildir... Kalkınmış, dünyada söz sahibi olmuş bir Türkiye'de kim iktidar olsa bunlar yapılırdı.

Onun için cemaatin öfke ve alınganlığı bırakarak öz eleştiriye gitmesi herkesten evvel kendisi için faydalı olacaktır. Varlık sebebine, tarihçesine, hizmetlerine aykırı bir karşı duruş zarar verir. Kavgayı bırakarak soğukkanlı bir şekilde kimlerle aynı fotoğraf karesinde yer alındığı fark edilmeli.

Çıkmaza varıldığında yarın geç olabilir...

.

Sükûnet ile hakîkat kardeştir

20 Ocak 2014 01:00

A -

A +

17 Aralık 2013-17 Ocak 2014 arası bir aylık darbe sürecinde hazinenin uğradığı kayıp, 104 milyar dolar. Bu meblağ, silahlı terör yüzünden doğan 30 yıllık zarara denk. 12 Eylül 1683 Viyana Bozgunu-3 Kasım 2002 Ankara Dirilişi arasındaki 3 asrı aşkın zaman, kayıp yıllarımızdır. Kısa kısa güneş açma dönemleri istisna edilirse bu 3 asrı aşkın ağır zaman, başımızı öne eğdirmiştir. Borçlu hazineler, fukaralığa batmış bir millet vardı. 'Düveli Muazzama' denen ve hiçbir gün yakamızdan düşmemiş muhteris devletlerin dayatmaları. Onlar yüzünden harplere girmemiz, IMF'lere mahkûm edilmemiz vs.

Bu itibarla 3 Kasım 2002 sonrası İstiklal Mücadelesidir:

Recep Tayyip Erdoğan, bütün tarihimizin en dürüst, en çalışkan ve en dirayetli liderlerinden biridir. Vesayetin her çeşidine set çekerek siyâsî iradeyi hakim kıldı. İşbaşına geldiğinde memleket 2001 krizinden kavrulmaktaydı. Para kaçaklarına engel oldu. Ülke şantiyeye döndü. Türkiye 10 yılda bir asırlık hamleyi gerçekleştirdi. Tüneller, çevre, yolları, enflasyonun tekli hanelere düşmesi, sağlık, adalet, eğitim, ulaşım, bilişim, bayındırlık ve daha nelerde gerçekleşen büyük reformlar. 3 asırdır ilk defa bizim ve dünya Müslümanlarının başı doğruluyordu.

6 ay kadar evvel "Batının şu ân bir numaralı gündem maddesi Tayyip Erdoğan'dır; ne yaparız da ikinci bir Tayyip Erdoğan gelmesine mani oluruz diye hesap-kitap içindedirler!" diye yazmıştık. Bu sinsi çalışmanın bir rüzgârı esecekti. Bundan dolayıdır ki Sn. Erdoğan'ın 3 yıl seçilmeme kararından vazgeçmesi çağrısında bulunmuştuk.

Rüzgâr, tahminimizden de erken koptu ve fırtınaya dönerek ortalık karma karışık oldu. Bu milletin çocukları bu defa sol-sağ diye ithal fikirlerle kamplara ayrılıp çarpıştırılmıyordu. O, 'Gezi'de masumane isteklerle başlatılıp isyan ve teröre dönüştürülmüş ve fakat Tayyip Erdoğan'ın güçlü liderliğinde savuşturulmuştu.

Ama; emperyalizm; Düveli Muazzama, 2023, 2071'lere, İslâm âlemi öncülüğüne, dünya devletliğine koşan, İsrail büyüsünü bozan Türkiye'yi, iktidarı ve onun liderini rahat bırakmazdı. Bu defa kavgayı tarihte ilk defa olarak muhafazakârlar arasında; dahası alnı secdeye gelenler arasında çıkarttılar. Şimdi maalesef ağır hakaretler havada uçuşmakta. İntikam duygusunun esir aldığı akıl âdeta firar etmiş durumda.

Nasihat kâr etmiyor...

İtimatlar, güvenler yıkıldı...

Yargı kan kaybında.

Söze konu olan sadece 76 milyon değildir. Ümmeti Muhammed, Tayyip Erdoğan'ı lider ve ümit olarak görmekte. Sn. Erdoğan, mağlup edilirse iktidarı bitirilir. Hemen ardından Türkiye, yeniden IMF'ye el açan mahcup günlere döner.

Şiddetle esen bu fitne kasırgasında herkes basiretini korumalı. Ülkemizin hangi fikir ve aidiyetinden olursa olsun tek kişisini bile kaybetme lüksümüz yoktur.

Devlet; Devlet-i Ebed Müddet'tir. Rejimler, değişir fakat devlet devam eder.

Devlet gücü paylaşılmaz..

İtidal ile gerçekleri anlatmaya devam etmeli. Öfkenin kimseye faydası yok; öfke düşmanlık üretmekte.

.

Suriye'nin kimsesiz mazlumları

23 Ocak 2014 01:00

A -

A +

Beşar Esad için en ağır hakaret sözleri, en aşağılayıcı tasvirler, arka arkaya sıralansa yine de yetmez. Bu insan kılığındaki mahlukun üç yıldır yaptıkları yanına kâr kalmaktadır.

Hüküm cümlesi şudur:

-Suriye'de bir terörist çete iş başındadır. O çetenin elebaşı da Beşar Esad'tır!

Ama günahın ortakları da var:

Batı, "Arap Baharı" diye Kuzey Afrika ve Orta Doğu halklarını ayağa kaldırdıktan sonra onları perişan etti. Suriye'yi İran ve Rusya'ya bıraktı. Mısır'da meşru iktidarı darbe ile devirdi...

Batı, fark etmekte geç kaldığı gerçeği kendi aleyhine gördü:

Türkiye'de Sünni bir iktidar vardır; Mısır'da da Sünni iktidar iş başındadır; Suriye'de de Sünniler iş başına gelmektedir. Bu yüzden Arap Baharı hemen unutuldu, Mısır'da Muhammed Mürsi iktidarı hiç bir haklı gerekçe yokken, milyonların muhalefetine rağmen silah zoruyla devrildi, Suriye'ye yapılacak müdahaleden vazgeçilip Hür Suriye Ordusu yalnız bırakıldı, üretilmiş düşman terör grupları Suriye'ye dolduruldu. Hatta bizde bile Gezi isyanı ve 17 Aralık Darbesiyle iktidar devrilmeye teşebbüs edildi.

Batı, Fas'tan, Kuzey Afrika'dan Basra Körfezine, Balkanlardan, Türkiye ve Kafkaslardan Endonezya'ya uzanan Sünni yeşil kuşaktan korkmaktadır. Onlar için bu korkunun iki teminatı vardı. İsrail ve İran. Diğer saklı teminat ise Arabistan'dır. Şifreli teminatın Suriye olduğunu ise çok geç fark ettiler. Fark eder etmez de oyun değiştirildi. Suriye İran, Rusya ve Çin'e terk edildi. İran, silah ve Hizbullah adlı dolaylı askerî gücüyle Baas rejimine, Beşar Esad'a sınırsız şekilde yardımcı olmakta. Rusya, Baasçı faşistlere alabildiğine silah yardımı yapmakta. Komünist Çin, BM Güvenlik Konseyi ve İran her zeminde Suriye'yi korumaktadır. Bu devletlerin her birinin bölgede ayrı bir menfaati vardır. İran, Basra Körfeziyle İskenderun Körfezi arasında köprü kurma emelindedir, Akdeniz'e ulaşmak istemektedir. Rusya için Akdeniz, bitmeyen bir tarihî sıcak rüyadır. Çin için Suriye Orta Doğu ve Avrupa'ya açılan kapıdır.

İşte bazısının Hıristiyanlık, bazısının Şia, bazısının ticari fanatizmi yüzünden Suriye bir zalimin olmayan insafına bırakılmıştır. Böylece milyonlar yurtlarından edildi. 150 bin insan hayatını kaybetti. 11 bin insan, sistematik bir vahşi işkenceye maruz bırakıldı.

Beşar Esad'ın bir savaş suçlusu olduğu insanlık haysiyetini kaybetmemiş her insanın vicdani kesin kanaattir. Bu katil en hızlı bir şekilde cezalandırılmayacaksa Stalin ve Hitler gibi kan dökücülerden özür dilense yeridir.

Suriye halkı, kışın ortasında değil, çağın ortasında kimsesiz mazlumlar olarak kaldı.

O kadar ki tek şefkat unsuru Türkiye'ye bile tahammül edilememekte.

Halbuki; 11 bin değil, 110 Suriyeli Hıristiyan, bu işkencelerin küçük bir kısmını yaşasaydı Beşar Esad 110 saat yerinde kalamazdı.

Bu dünya riyakârdır...

Haçlı seferleri sadece şekil değiştirmiştir

.

Hırlaşmak

25 Ocak 2014 01:00

A -

A +

Türkiye'nin henüz tek kanal TV'ye sahip olduğu ve muhtemelen de siyah-beyaz günlerdeydik. Turgut Özal'lı yıllardan söz ediyoruz. İktidarda Anavatan Partisi vardı. CHP yine muhalefet partisi. Ve her zamanki gibi proje ve fikir üretmekten ziyade katı aleyhtarlık içinde. TV yeni yeni yaygınlaşıyor. 1959'da İTÜ'de kurulmuş. 1969'da TRT'yle deneme yayınlarına başlamıştı. 1980'den sonra yaygınlaşmış, ANAP iktidarının bir döneminden sonra da Türkiye, televizyon, gazete ve sosyal hayatıyla renklenmişti. Özel TV'lerin TGRT'nin 1989'daki hamlesiyle hayatımıza girmesine daha 5-6 sene vardı. Bir bakıma o devir devletinin buyurgan yüzü olan soğuk, madeni dik sesli TRT'sinde program yapmak, programa çıkmak statü sebebi olmasa bile önemlice bir şeydi...

O günlerde TBMM'de dikkat çekici isimler vardı:

Bunlardan biri ANAP milletvekili olan Kâmran İnan idi...

Kâmran Bey, neseben evladı Resûl olan bir zâttır. Bitlis'lidir. İsviçre'den hukuk doktorası vardır. AP'de Senatörlük, MDP ve ANAP'ta milletvekilliği ve ANAP'ta bakanlıklar yapmıştır. Cenevre'de Türkiye daimi temsilciliğinde bulunmuştur. Sahip olduğu Légion D'honneur nişanını Fransa'nın 2006'da Ermeni Soykırım Kanunu çıkartması üzerine bu devlete iade etmiştir. Kibar, aristokrat ve entellektüel bir insandır. Derin devletin, aidiyetine hastalıklı bakışı yüzünden dünya ve millî mes'elelere derinlemesine vukufiyetine rağmen fazlasıyla hak ettiği halde dışişleri bakanı yapılmamıştır.

Muhterem Kâmran İnan, el'an hayattadır; kalan ömürlerini sıhhat, afiyet ve huzur içinde geçirmelerini dileriz...

Diğer isimlerden biri de CHP milletvekili Turan Güneş'ti:

Turan Bey, bir Osmanlı teb'ası olarak Kandıra'da dünyaya gelmiştir. Önce Adnan Menderes'in DP'sinden vekil seçilmiş, sonra muhalefet ederek Hürriyet Partisine geçmiş, oradan ayrılarak CHP'li olmakta karar kılmıştı. Bülent Ecevit'in dışişleri bakanlığı ve bilahare başbakan yardımcılığını ve Avrupa Konseyinde vazifeler yapmıştı.

İdare Hukuku Hocası olan merhum Turan Güneş, rahat, kalender meşrep bir mizaca sahipti. Bu mizacıyla da klasik Tek Parti kodaman tiplerinden ayrılmaktaydı...

Bu iki zıt şahsiyet, galiba Kıbrıs ihtilafına dair olsa gerek bir gün TRT ekranlarında bir araya geldiler. Program hararetle devam ederken o rahat tavırlı Turan Güneş, bir ara "... biz hırlaşırken" diye bir cümle sarf etti. Böyle bir üslup, Kâmran İnan için asla mümkün değildi. Nitekim. Kendine has hakimane ses tonu ve vurgusuyla derhal itiraz etti: "Sayın Güneş! İnsanlar hırlaşır mı?"

Kâmran Bey haklıydı; insan olan hırlaşmaz, konuşurdu. Hırlaşmak başka bir canlı cinsine mahsustur. Fakat buna rağmen aradan bu kadar yıl geçtiği halde TBMM'de yüz karası birkaç sözde vekil bu mutlak gerçeği tekzib için ellerinden gelen her münasebetsizliği işlemekteler.

O vekiller, Meclise de partilerine de yakışmıyor.

Onlardan öz ailelerinin bile utandığını tahmin ediyoruz.

Seviyesizlik, olsa olsa bu kadar olur!

.

Yaralı yargı

27 Ocak 2014 01:00

A -

A +

28 Şubat 'post modern darbe süreci'nde şöyle yazmaktaydık: "Müesseselerle o müesseselerde suça bulaşmış insanları birbirine karıştırmamalı!"

Aynı görüşü bugün 'paralel devlet darbe süreci'nde de tekrarlamaktayız. Topyekûn Hüküm vermek; genellemeye gitmek yanlış olur. 28 Şubat günlerinde cuntacı darbeciler suçlanırken bir kavram kargaşası doğmakta ve TSK umum halkın gözünde itibar kaybıyla suç faili konumuna düşürülmekteydi.

Aynı görüşümüzü -velev ki yargı aleyhimize dâvâlar açmış olsa bile- bugün yargı için de tekrarlamak ihtiyacındayız.

Yargı ile yargı mensubu ayrılmalı, tefrik edilmeli. Yargı; adaletin tecelli ettiği mekanizmanın işleme biçimidir; adaletin beyaz perdesidir. Bir başka ifadeyle adaletin tecelli edebilmesi için sıhhatle çalışan bir yargı çarkının varlığı gereklidir. Adalet tevziî, yani vatandaşlar arasındaki hukukî ihtilafları hakkaniyetle ayırt edip onların haklarını teslim etme, devletin bir numaralı vazifesidir. Devlet, belki para basmadan da varolabilir, fakat adalet tesis etmeden yola devam edemez. Bu itibarla haklıyı-haksızdan ayırma kabiliyeti, "fâruk" sıfatıyla gelmiş geçmiş en büyük hukuk âbidesi ve adalet sembolü olan Halife Hazreti Ömer'in o meşhur "Adalet Mülkün Temelidir" sözü vicdanlarda kabul görmüştür.

Bugün, 2014 Türkiye'sinde ise yargıya ideolojinin bulaştığı müşahede edilmekte. Vazifesi, ihtilaf halletmek olanlar, ihtilaf mevzuu, 'birtakım yargı mensupları' gündemdeki tartışma sebebidir. Yargının, adliyenin, mahkemelerin savcı, hakim gibi bazı mensupları kendi faaliyet hudutları dışına çıkarak devletten kopup paralel bir yapı kurmuşlar...

Ne var ki "şüpheden zanlı istifade eder". Beraat-ı zimmet yani herkesin suçsuzluğu esastır. Keza müddei yani iddia sahibi, iddiasını isbatla mükelleftir. Bütün kademelerden geçip kesinleşmiş mahkeme hükmü olmadan kimse suçlu; daha doğrusu mahkûm kabul ve ilân edilemez. Mahkeme suçu sabit görüp bunu ilâma bağladığında ise bir başka hukuk disiplini devreye girer; "suç şahsîdir". Osmanlıda bir kimse icabında idam edilebilmiş fakat onun oğlu sadrazam yapılmıştır.

Dün rüşvet alan bir adliye mensubu yüzünden yargı topyekûn suçlanmadığı gibi bugün de paralel devlet darbesine kalkışmışlar yüzünden müessese ve mekanizma olarak yargı gözden çıkarılamaz...

Hakikat böyle; gelin görün ki sokaktaki vatandaştan derin hukuk tefekkürü beklenemez. Vatandaşın dediği şudur: "Eyvah dâvâm kimlerin elindeymiş!!!" Genelleme yapan bu "eyvah", bu kaygı, bir devlet için de bir cemiyet için de çok tehlikelidir. İtimadın bittiğinin feryadıdır. Temelin su almasının işaretidir. Yargı, kan kaybetmekte. Yaranın iyileştirilmesi yine yargıya düşüyor. Alınganlık veya meslekî yersiz himaye endişesine düşmeden temizliğini bizzat kendisi yapmalıdır.

.

Fransa/Orta Afrika

30 Ocak 2014 01:00

A -

A +

Cumhuriyet münevverinin fikri yapısını yoğuran İngiliz'dir; O'nun iç yapısını şekillendirense Fransa, daha da ötesi Paris'tir. Ne günkü 'Fransa' dense, 'Paris' dense iç dünyamda ayrı duygular kendini hissettir:

Fransa'nın ismi geçince 1789 İhtilalini, Hugo, Balzac gibi, hatta Expupery de dahil güçlü romancıları; bir taraftan da Baudelaire, Rimbaud ve diğer şairleri hatırlarım. Fransa, medarı iftiharı olan çok sayıdaki mütefekkirleri ve edebiyatçılarıyla Türkiye de dahil yeni zamanlar dünyasını hayli etkilemiştir.

Fakat Fransa ismi geçince içimi derinden burkan kötü vak'alar da zihnimi tırmalar. I. Dünya Harbi'nde Lübnan'dan Adana, Maraş, Urfa'ya kadarki bir koca bölgemizi Fransızlar işgal etmişti. Maraş'ta hamamdan evlerine giderken "gâvur" askerlerinin Müslüman hanımları rahatsız etmeleri, bugün de bizleri rahatsız etmektedir. O'nun İslam dünyasını inciten sabıkası bunlardan ibaret değildir. Fransa denince Cezayir bir yumruk gibi boğazımıza düğümlenir. Osmanlı sonrası doğan boşluktan istifade eden Fransız tasallutçuluğu/emperyalizmi, Cezayir'i Afrika'ya bir atlama taşı olarak kullanmıştır. O narin ülke, o günden bu güne çekilmez zulümler gördü. 'Büyük devlet adamı' sayılan de Gaulle bile Cezayir'de çok kan ve gözyaşı dökülmesine sebep olmuştur. 1960'lardı; Akbaba isminde bir mecmua çıkmaktaydı. O mecmuanın bir sayısının kapağında merhum Cafer Zorlu, de Gaulle'ün şapkalı başını çizmişti. Bir Fransız askeri, de Gaulle'ün kocaman burnuna yerleşmiş oradan -bile- Cezayirli Müslümanlara kurşun yağdırmaktaydı.

O sıralarda daha sonraları fark ettiğimiz bir yalan, yıllar yılı söylendi. Fransa Cezayir'de katliam yaparken Menderes Hükümeti, farklı saftaydı. Halbuki Menderes, zayıf günlerimize rağmen çöllerden aşırarak Cezayirli kardeşlerimize silah yardımı yapmaktaymış.

Bunlar olurken münevverlikten aydın'lığa geçen Cumhuriyet okur-yazarları, efsunlu bir Paris hayranlığındaydılar. Bayanlar da baylar da Fransızca konuşmayı bir yüksek fark olarak dikkatlere sunuyorlardı. Bizim üniversitede okuduğumuz yıllarda kürsülerden hâlâ "ben Paris'teyken..." diye başlayan konuşmalar işitilmekteydi.

Cumhuriyet arayışçıları da Tanzimat arayışçıları gibi Fransa'yı model almıştı. Anayasa, kısmi âzâmisi ile Fransız hukukundan mülhemdi. İdari taksimat ve idare hukuku ise âdeta iktibastı...

Bu makale, bir kalem dokunuşu, bir buruk hatırlamadır. Fransa-Türkiye, Fransa-Afrika ve Fransa-İslâm âlemi başlı başına bir dizi inceleme ve araştırma mevzuudur.

Ermenileri, Türk kültürdaşlarına karşı kullanıp Fransız soykırım kanununu çıkartan ışıltılı Paris'in metroseksüel vekilleri, herkesi kör âlemi sersem sanmamalı.

Fransa Cumhurbaşkanı Monsieur François Hollande'ın sevgilileri de bizi alâkadar etmez. Biz, magazin havadislerini değil, Fransız şairlerini, romancılarını, yazarlarını okumaya devam edeceğiz. Ve fakat Fransa'yı tarih ve vicdan önünde hesaba çekmekten de asla geri durmayacağız:

Suriye kargaşasından istifade ederek Orta Afrika'ya gidip "azınlık" iddiasıyla buradaki Sünni iktidarı deviren Fransa, Hıristiyanların Müslümanları doğraması karşısında kılını kıpırdatmamaktadır... Halbuki, Suriye'de yüzde 7-10 aralığındaki zorba bir azınlık, 50 yıldır işbaşındadır.

Orta Afrika Cumhuriyeti, bugün, Fransa'nın tarihteki veballerine eklenmiş yeni ve ağır bir vebal halkasıdır, bu vebal, Fransa'nın boynundadır.

.

Dürüst sallanır fakat yıkılmaz

1 Şubat 2014 01:00

A -

A +

Büyük âlim Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretleri, Tefviznâme isimli eserinde şöyle der:

Hak şerleri hayr eyler/Zannetme ki gayr eyler/Arif ânı seyreyler/ Mevlâ görelim neyler/Neylerse güzel eyler.

Tefvizname, sanki "sizin hayr bildiklerinizde şer, şer bildiklerinizde hayr vardır" âyet-i kerîmesiyle "vaki olanda hayr vardır" hadis-i şerifinin yorumudur. Niçin ve neden faslı kaderin perdeler ötesindeki sırlarına girdiği için kötülüğün yaratılma sebebini bilmiyoruz. Ve fakat kötülükten, şerden de yine onu halk eden Allah'a sığınmaktayız...

Darbeler arkada kaldı diyerek seviniyorduk. Başbakan Erdoğan iyi çalışıyor ve iyi çalıştırıyordu. Bölgenin de dünyanın da yükselen yıldızı olmuştuk. 10 yıla bir asırlık hizmet sığdırılmıştı. Bu refah, bu kalkınma, sadece 76 milyonu değil, 1.750 milyarı da bahtiyar etmekteydi. En güzeli de artık ağlayan analara yeni analar eklenmiyordu. Güneydoğuya, doğuya yatırımcılar gitmekteydi. Ülke, bir güzel iklime girmişti. 12 Eylül 1683 II. Viyana Bozgunu'ndan bu yana bu yüz güldüren havayı ilk defa teneffüs ediyorduk. Ufkumuza büyük hedefler koymuştuk. 2023 Büyük Türkiye diyorduk. 10 yıl sonra dünyanın onuncu büyük kudreti bizdik. 26 Ağustos 2071 Malazgirt Meydan Muharebesiyle bu mübarek toprakları vatan tutmamızın bininci yılı olacaktı. O tarihlere bir vasiyet bırakmıştık, Devlet-i Ebed Müddet yeniden Cihan Devleti Türkiye olacaktı.

Bu manzara çekilemedi; Batı gerilerken yeni Türkiye yükseliyordu. Böyle bir keyfiyet, Haçlı Ruhunu gazaba getiriyordu. Önce Suriye gailesiyle kuşatıldık. Olanca gayretlerine rağmen bizi ateşin içine çekemediler. Her mazlum İslâm milletinin yanında yer alıyorduk. Fakat modern sömürgecilerin istediği gibi sıcak çatışmalara dahil olmuyorduk. Zira I. Dünya Harbinin o felâket dolu tecrübesi, hep aklımızdadır. Suriye ile vurulamayınca bu defa yıkıcı hamle içerden geldi. Zahiren yolsuzluk soruşturması, esasta ise polis-yargıç cuntasıyla darbeye kalkışılmıştı. 17 Aralık 2013 kıl payı kurtarıldı. 25 Aralıkta tekrar edildi. Hüsnüniyetin karşılığı devleti içerden ele geçirme şeklinde tecelli etmişti.

Şimdi devlet, silkinip toparlanma yoluna girmiştir. Bir Başbakanın tarih önünde asılsız beyanda bulunması imkânsızdır. Sn. Tayyip Erdoğan, sadece kendisinin, aile efradının değil, Sn. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül'ün de dinlendiğini söylemekte. Bu çok vahim, çok pis bir gerçektir. Üretilmiş delillerle birtakım isimlerin mahkûm edilmesinden sonra bir de bunların olmaması gerekir. Şimdi görülmekte ki ÖYM/Özel Yetkili Mahkemeler, TM/Terör mahkemeleri yargı terazisi olarak değil, silah olarak kullanılmış. Bu sebeple bunların nihayet bulması, dinlemelerin istisnai ve zor olması, iade-i muhakeme zaruret haline gelmiştir.

Devlet, çok yönlü bir badire daha atlattı. Şayet, Hükümet kuvvetli, Hazine güçlü olmasaydı, bu süreç çok zor olurdu. Bu sebeple "Hak, şerleri hayr eyler" diyoruz. Döviz pahalılandı, faizler yükseldi, lokomotif sektörler, aile bütçesi yara aldı ama bunlar aşılacak. Korkmaya gerek yok.

Son Söz:

-Dürüst sallanır; fakat yıkılmaz!

Sn. Erdoğan, dürüst bir insandır.

Kürtler, barışı sevdiler

3 Şubat 2014 01:00

A -

A +

İşin aslını sorarsanız bu ülke insanlarını, kök aidiyetleriyle ifade etmek, insana sevimli gelmemekte. Bu topraklarda yaşayan her ferd eşit vatandaştır. Hatta "Kürt kardeşlerimiz, vatandaşlarımız" demek bile çok da tasvibi layık değil. Doğrusu şudur, Türk-Kürt ve diğerleri Ümmeti Muhammedin birer parçasıdır. Böyle deyince şöyle bir itiraz da mümkün:

-Her ne kadar sayıları çok az olsa da Müslüman olmayanlar ne olacak?

Hiçbir şey olmayacak. İşaret edilen, "Müslim" ve "gayrımüslim" diye başka bir tasnifin diğer kanadıdır. Fakat, bu hassasiyetlere rağmen fikri izah noktasından aidiyetin adını ifade etmek ihtiyaç olmaktadır...

Bugün şöyle bir sıkıntı yaşanmadığı için memnunuz, müteşekkiriz. Bir ân tasavvur etmeli: Hükümet-Cemaat çarpışması sürerken bir de Güneydoğu'da devletle Kürtler arasında bir başka savaş yaşansaydı, bugün manzara ne olurdu? Manzaradan kastımızın döviz ve faiz olduğu anlaşılmış olmalı. Yabancı ajanlar ve ajanslar, finans çevreleri, iç çevreler vs. Türkiye istikrarını kuşatarak onun üzerinden iktidarı vurup da piyasaları topallatınca Merkez Bankası, faiz silahını kullandı.

İki mecburiyetten birini seçme zorluğu doğmuştu:

Ya dövizin çıldırması.

Veya faizin kudurması.

Faizin kudurması daha ehven telakki edildi. Peki; niçin ve kim adına yapıldığı meçhul de olsa; yahut çok bilinse bile... Başbakan derdest etmeye dönük örtülü savaş ve karşı taarruz devam ederken Kürtler, "fırsat, bu fırsat haydi Allah rast getire!" Nidalarıyla ikinci bir cephe açsalardı acaba, faiz için alınacak şok karar bile bir işe yarar mıydı? Hatta dahası var; Kürtler, Hükümetle mücadele edenlerin safında yer alıp bir ittifak halinde AK Parti iktidarına karşı amansız bir mücadele verilseydi, döviz rezervi, Merkez Bankası, iç istikrar, piyasalar, BİST o, şu, bu ne olurdu acaba?

Tahayyül bile etmek istemeyiz...

Bu sebeple; yani, aklıselimi / sağduyuyu/istikrarı tercih ettikleri için Kürt kardeşlerimize, vatandaşlarımıza teşekkür etmek borcundayız; aklıselimin yanında yer alan Kürt âkil adamlarını tebrik etmeliyiz. Marjinal gruplar bir tarafa bırakılırsa Kürtler, dindar, terbiyeli ve vatana bağlı insanlardır. İnsaf sahibi insanlar kabul etmekte ki Kürtler çok cefa gördüler. Onlar, işte şu son 10 senedeki iyileştirmelerle haklarına, vatandaşlıklarına kavuştular.

Kürtler, bugün herkesten çok daha fazla Barış Sürecinin devam etmesinin, sulhün ne anlama geldiğini görebilmekte. Şu iç ve dış beslemeli kargaşanın ana hedeflerinden biri, Barış Sürecini bitirmektir. Kürtler, bu tuzağı, hileli yürüyüşü gördüler ve ona fırsat, hatta belki geçit vermiyorlar.

En kötü barış, en iyi savaştan çok daha iyidir. Bu ülke, yeni savaşlara susamış değil, kanlara susamış değil. 30 yıldır akan kardeş kanı, kanımızı dondurdu. Bu yüzden doğan barış iklimi çok sevildi. Bu bahar, zemheriye dönmesin, dönmemeli. Öyle bir ağır hata işlenmezse her zorluk aşılır, çıldırmış döviz de aşılır kudurmuş faiz de aşılır.

.

Siyasette seviye

6 Şubat 2014 01:00

A -

A +

Her yerde, her meslekte, her işte ve herkes için ondan beklenen seviyeyi görmek olmazsa olmaz şarttır. Bu şart, gün 24 saat, sene 365 gün milletin önünde, sahnede, kürsüde, ekranda olanlar için daha da ağırlaşır...

Geçen gün bir ilimizde ana muhalefet lideri Sn. Kılıçdaroğlu, belediye başkan adayını tanıtmaktaydı. Öncesinde bir konuşma yapıyordu. Konuşma, orada olan partililer tarafından tempolarla sık sık kesiliyordu:

-Hırsız Başbakan, hırsız Başbakan, hırsız Başbakan!!!

Bu nedir? Buna halk dilinde "şarlatanlık", hukukta "sövme" denir. İstenirdi ki birtakım kurulmuş densizler ülkenin Başbakanına "hırsız" derken ana muhalefet lideri, onları derhal sustursun ve "arkadaşlar; tenkit etmek hakkınız; hatta haktan da öte vazifeniz, vazifemiz. Bunu yaparken iktidara yol göstermek, yanlışlarını düzeltmek maksadıyla yaparız. Fakat ne sizin, ne benim ve ne de hiç kimsenin memleketin Başbakanını hırszılıkla itham etmeye hakkı yoktur. Yarın ben, aynı mevkide olsam ve AK Partililer bana "hırsız" deseler bu söz, sizin hoşunuza gider mi, bu sözü beğenir misiniz? Elbette hayır. O halde kendinize, sevdiklerinize layık görmediğinizi bir başkasına da layık görmeyin. Şu hakaretlerinize, sövmelerinize maruz kalan kişinin, isminden ve partisinden evvel sıfatı önemlidir. Hiç kimsenin Türkiye'nin Başbakanına böyle çamur atmasını mazur görmez, hoş karşılamayız!"

Ne yazık ki Sn. Kılıçdaroğlu, bu mealde konuşma bir tarafa, o tempolu sövmelere hiç müdahale etmedi. Kalabalık ise tepinip durdu.

Bu bir irtifa kaybıdır.

İster muhalefetten iktidara, isterse iktidardan muhalefete karşı yapılsın tasvibi mümkün değildir. Konuşmaların, tenkitlerin, hicivlerin, belki hırpalamaların bile bir edep ve seviye içinde olması gerekir. Bir yabancı, bir gün karşımıza çıkıp "geçen gün TV'de sizin ana muhalefet başkanını dinlerken oradaki partililer bir ağızdan 'hırsız Başbakan' diye bağırmaktaydılar; ana muhalefet lideri ise onları susturmadı; sahiden sizin Başbakan hırsız da biz mi bilmiyoruz?" diye sorsa buna ne cevap verilir, bu soruyla iftihar mı edilir?

Başbakanın adı, partisi, aidiyeti ayrı husustur. Herkesi bağlayıcı olan sıfatıdır. Başbakan, her vatandaşın Başbakanıdır. Ona söven, bütün millete sövmektedir.

Tenkidle sövme arasındaki sınır iyi tayin edilerek her siyasetçi hem kendine, hem çevresine ve hem de partililerine özen göstermelidir. Bugüne dek söverek, karalayarak kim ne kazandı? Kazanan, ancak sabretmekle, çok çalışmakla, iyi örnek olmakla kazandı.

.

Taksiler, iktidara taşır

8 Şubat 2014 01:00

A -

A +

7-8 ay kadar evvel İzmir'de bindiğim taksinin şoförüne "nedir İzmir'in bu hali; neden aynı başkanda ısrar?" dediğimde cevap kısa oldu: "Binali Beyi bekliyoruz..." O esnaf, "ne var, İzmir'in haline ne olmuş?" diyebilirdi. Bu cevapla bizim uzun zaman sonra görüp de bir ilerleme kaydetmemiş şehre dair fikrimizi tasvip de etmişti. Bu konuşma olduğunda Sn. Yıldırım'ın ismi henüz dolaşmaktaydı. Taksiciyle aramızda geçen konuşmayı, bir süre evvel o günlerde hâlâ Bakan olan Binali Beye aynen naklettim; tavır malûm; bıyık altından muzip muzip güldü...

Tekerlekli vasıta esnafının iktidarları tayinde çok büyük rolü olduğu gözden kaçmamalı. Bu hususta Türkiye'nin unutulmaması gereken; fakat bugün unutulmuş olan bir de müthiş bir hâtırası vardır:

Bülent Ecevit'in CHP'yi bir koalisyonun büyük ortağı olarak da olsa 1974'te iktidara taşıması o günlerde kendisine yakıştırılan "Karaoğlan" sıfatı ve dağlara-taşlara yazılan "Umudumuz Ecevit" sloganından ziyade bir başka gerçekti:

Ecevit'i iktidara İstanbul'un dolmuş şoförleri taşıdı...

1970'ler, taksilerin yok denecek kadar az olduğu günlerdi. Taksim-Aksaray, Sirkeci-Taksim, Taksim-Bostancı, Beyazıt-Topkapı... gibi semtler arası dolmuşlar çalışırdı. Burunlu, kalın saclı, Dodge, Chevrolet... gibi dolmuşlar. Bu dolmuşların şoförleri, 30-40 yıllık İstabullulardı. Her gün taşıdıkları binlerce farklı insanla sohbet ede ede tam çarıklı erkanı harp olmuşlardı. Dolmuşlar, kürsü gibiydi. Şoförler, bir taraftan arkaya para üstü uzatır, bir taraftan arabayı kullanırken bir taraftan da Adalet Partisi ve Süleyman Demirel'i yere vurur, CHP ve bilhassa Bülent Ecevit'i havalara çıkartırlardı.

Şehirlerarası otobüs şoförleri, minibüs şoförleri de arabalarının arkasına Lenin taklidi kasketiyle Ecevit resimleri asar, kamyon şoförleri, onları yalnız bırakmazdı ama esas etkili olan dolmuş sürücüleriydi. Bunu CHP planlamamıştı; kendiliğinden gelişen bir hareketti...

O harekete şu günlerde hem İstanbul, hem Ankara'da arka arkaya şahit olduk.

Taksi şoförleri AK Partiye, O'ndan öte Sn. Tayyip Erdoğan'a inanılmaz ölçülerde destek olmaktalar. Çarşamba günü Ankara'da taksiden inerken şoför, aynen şöyle diyordu: "Dua edelim, Allah, bu iktidarı başımızdan eksik etmesin!"

Bir zekâ testi yapılsa taksiciler, emsalleri içinde en önde çıkanlardan olabilir. İnsanı da hayatı da tanımaktalar. Körü körüne iktidarı tutmuyorlar. 10 yıllık hizmetlere dair öyle şeyler anlatıyorlar ki değme iktidar vekili onları bu muntazamlıkta sıralayamaz.

Bilmiyoruz, AK Parti, bu gönüllü ve çok değerli desteğin farkında mı?

Yapılabilecek iki fikir aklımıza gelmekte:

1- Bütün Türkiye'de taksi sayısının 50 bin civarında olduğunu sanıyoruz. Onların üç yanına reklam verilebilir.

2- Taksilere özel radyo yayını yapılabilir.

Bu denilenlere dikkat eden, onları uygulayan partinin yüzü güler...

.

Çoğalan tesadüfler

10 Şubat 2014 01:00

A -

A +

Tahılın ekim, kıyafetin dikim mevsimi olduğu gibi bir yayının çıkacağı zaman da vardır. Her yayın organı bir sermayeye dayanır. Kolay kazanılmayan sermaye, yanlış zamanlamayla gazete çıkartıp batırmak istemez.

Şu günler, yeni bir gazete çıkartmak için isabetli bir takvim midir? Eğer 17 Aralık darbe süreci olmasaydı evet; fakat, yaşananlar ortada. Döviz de faiz de yükseldi. Hazinenin ziyanı 150 küsur milyar dolar. Devletle paralel yapı arasında mücadele kıyasıya devam ediyor. Barış inşa etmek için Kürt tarafıyla görüşen MİT kurmayları için kurulan 8 Şubat tezgâhlarına dair haberler, dudak uçuklatacak cinsten.

Şu ortamda gazete çıkartmak maceraya atılmaktır.

Muhalefetten öte savaş için yayına başlayan uç bir gazetenin ne kadar reklam alacağı belli. Maaşlar bile zor ödenir. Ama internette dolaşan iddia o ki arkada Geziciler ve Esad var. Geziciler ağaç öpmekle tek başına bu zorluğu aşamazlar. Bu noktada malum ve meşhur Alman Vakıflarını unutmamalı.

Savaş tamtamlarıyla bir gazete gelirken Ukrayna'dan bir Türk yolcu uçağı kaçırıldı. Bir F 16 bu olaya müdahil oldu. Askerî jetimiz, müdahil olmasaydı, rehine uçak, İstanbul'a inmeyecek miydi? Sanmıyoruz. Peki öyleyse sebep ne? Bunun sebebi zamanla ortaya çıkar. Dikkatlerden kaçmış olamaz; bu hava korsanlığıyla bir hava yolu şirketinin müthiş bir reklamı yapılmıştır. Aynı şirket altı ay kadar evvel 100 adet yolcu uçağı siparişi vermişti. Ergenekon, şu-bu derken Türkiye'nin dünya markası TSK imal edilmiş delillerle itibarsızlaştırılmaya maruz bırakılırken bir başka dünya markası THY de aşağı mı çekilmeye çalışılmaktadır?

Tesadüfe bakınız ki yine aynı gün Van'da bir askerî kamyon devrildi ve üç askerimiz şehit oldu. Bu gerçekten bir kaza olabilir. Ne var ki yaşadığımız günlerin hırs ve intikam dolu havası yüzünden şüphe ihmal edilemez. Unutmamalı ki Abdullah Öcalan'ın görüntülerinin tahrik maksadıyla internete servis edilmesi de yine bu tesadüflerin yaşandığı takvimdedir...

Yukarıdaki vak'alar üst üste aynı güne denk gelirken İstanbul otogarında bir grup taksici eylem yaparak cam-çerçeve indiriyor, aynı saatlerde Geziciler de internette sansürü protesto etme iddiasıyla Topçu Kışlası'nda terör estiriyorlardı.

Bunlar, çoğalan tesadüflerin yurt içi tarafı.

Yurt dışındaki gelişme çok daha mânidar:

İşsizlik bahanesiyle Saraybosna karıştırılmakta, Osmanlı Arşivi ateşe verilmekte.

Ne alâkası var? denebilir. Hayır, böyle düşünmek saflık olacaktır. Suriye, bir tuzak olarak kapımıza kondu. Tuzağa düşmedik. 3 yıl uğraştılar, olta ellerinde kaldı. 700 Bin Suriyeliyi ana vatana kabul ettik, fakat millî menfaatlerimizi tehlikeye atmadık. O zaman işte yukarıdaki iç tesadüflere denk bir dış tesadüf olarak Borsa-Hersek karıştırılmakta. Güneyimizden sonra Batıdan da kuşatılıyoruz

.

Kıbrıs Barış Süreci

13 Şubat 2014 01:00

A -

A +

Güneydoğu üzerinden bütün Türkiye için inşa edilen Barış Süreci, Kıbrıs'ı da etkiledi. Bu, beklenmedik bir gelişmedir. Sisli gündem sebebiyle henüz hakkıyla görülememekte.

Kıbrıs'ta barış şafağı sökerken Turgut Özal'ın 'Irak Kürdistanı ve KKTC ile federasyona gidebiliriz' demesi aklımıza geldi. Hadise, bu fikre uzak olmayan bir seyirle tecelli etmekte. Evvela Demokratikleşme Paketleriyle Barış Süreci kazanıldı. Barış sürecinde imza sahipleri, Recep Tayyip Erdoğan, Hakan Fidan, Abdullah Öcalan ve Mesut Barzani'dir...

Kıbrıs adasına ilk İslâm orduları seferi, Sevgili Peygamberimizin -aleyhisselam- ahireti teşriflerinden çeyrek asır sonra Halife Hazreti Osman zamanında 649 yılında yapılmış, Abdullah bin Saad komutasında gerçekleşen çıkarmada Resulullah'ın anne tarafından akrabası ve bizlerin "Hala Sultan" dediğimiz Ümmü Haram da ileri yaşta Larnaka'da şehid düşmüştür. Kıbrıs uğruna 649'dan 1974'e kadar 1325 sene fasılalarla çok şehidler verdik:

Ada, II. Selim zamanında Lala Mustafa Paşa tarafından 1570'de fethedilmiştir. "Paralel devlet" kurma niyetli Midhat Paşa'nın imparatorluğun başını hiç yoktan derde sokması neticesinde '93 Harbi dehşeti yaşanınca Abdülhamid Han, 1878'de Ruslara karşı Birleşik Krallıktan yardım istedi. BK/İngiltere, buna karşılık Kıbrıs'ı kiralama şartını koştu. Mülkiyet bizde kalmak üzere kira devam ettikçe yıllığı 92 bin altına kiraya verildi. Ne var ki kiracı devlet, 1914'te dünya harbinin hercümercinden istifadeyle adayı ilhak etti. Gayrı meşru ilhak, 1923 Lozan Muahedesiyle tanındı. Rum ırkçılar, 1930'dan itibaren Kıbrıs'ı Yunanistan'a bağlamak için çete harplerine başladılar. Menderes Hükümetinin irade koymasıyla 1960'da iki cemaatli Kıbrıs devleti kuruldu. Fakat adaya huzur gelmedi. Rum palikaryalar, Türkleri enosise razı etmek için katliamlar yapmaktaydılar. 1974'te askerî cunta Atina'da darbe yapıp idareyi ele geçirince Kıbrıslı müfrit Rumlara da adayı Yunanistan'a bağladıklarına dair emri vakiler yaptılar. Bunun üzerine Baş. Bk. Yrdcısı Necmettin Erbakan'ın zorlamasıyla Ecevit hükümeti 20 Temmuz'da Kıbrıs'a harekât düzenledi. Önce Kıbrıs Türk Federe devleti ve ardından da KKTC kuruldu. Rauf Denktaş'ın büyük hizmetleri oldu. 2004 yılında BM Genel Sekreteri Kofi Annan, iki alt devletli ve çatısını Kıbrıs devletinin meydana getireceği bir birleşme planı sundu. Referanduma gidildi. Türkler, yüzde 65'le "evet" derken, Rumlar, yüzde 75'le "hayır" dediler. Buna rağmen AB, Rum tarafına ödül verircesine Kıbrıs'ın tamamını temsil ediyormuş gibi üyeliğe kabul etti.

Şimdi barış kapısının açılmasında Ankara ve Atina'da itidal sahibi iktidarların iş başında bulunmaları, Türkiye'de iç barışın tesis edilmiş olması, KKTC'ye Anadolu'dan su akıtılma muvaffakiyeti ile Kıbrıs çevresinde çıkan tabiî gazın Türkiye üzerinden Avrupa'ya nakli gibi bir zaruret rol oynamaktadır.

Bu defa imza sahipleri Recep Tayyip Erdoğan, Ahmet Davutoğlu, Ban-ki Moon, Antonis Samaras ve Evangelos Venizelos ile Türk ve Rum temsilcilerdir..

Bu sulh akdi, sıkıntı içindeki Rum tarafıyla iktisadî krizdeki Yunanistan için ayrıca fayda getirecektir. Son dakikada bir sakatlanma yaşanmamasını temenni ederiz.

.

Ana muhalefet çıkmazı

15 Şubat 2014 01:00

A -

A +

Ana muhalefet partisi CHP bir kere daha karışık. Aslında "karışık" kelimesi bile manzarayı anlatmaya yetmiyor; karışmaktan ziyade kaynamakta. Bu seyrin devamında şiddetli çekişme kaçınılmaz görünüyor...

Mustafa Sarıgül, Şişli ilçesi üzerinden dediğini yaptırdı. CHP, istenmeyip ihraç edilmiş bir isme genel başkan yardımcısını göndererek partiye davet etmek zorunda kaldı. Bu hadise, "Sarıgül CHP'ye değil, CHP Sarıgül'e katıldı" mizahına yol açtı.

Sn. Kılıçdaroğlu, Sn. Sarıgül'ü kerhen partiye davet etti. Hem üzerinde baskılar vardı ve hem de Mustafa Sarıgül, yedekte beklettiği Türkiye Değişim Hareketi'ni partileştirdiğinde CHP'nin oy kaybedeceği kesindi.

İki tarafın da kendine göre hesapları bulunmakta:

Mustafa Sarıgül'ün hesabı nihai noktada İBB değil, genel başkanlığını almaktır. İstanbul'u kazanırsa zaten genel başkanlık isteği gündeme gelecektir; kazanamayıp CHP'nin oylarını yükseltirse yine "masaya oturalım" diyecektir. Bu sebeple ekibinden arkadaşlarını genel merkeze rağmen önemli ilçelere yerleştirmekte. Bu da CHP'de huzursuzluklara ve istifalara yol açıyor.

Sn. Kılıçdaroğlu'nun planındaysa Sn. Sarıgül'ü harcama stratejisi işlemektedir. Bir kere Şişli'den mahrum etmekte. İstanbul'da kazanamayacağı zaten belli. Yerinden olmuş, hedefini de bulamamış ve kendisi için tehlike teşkil eden bir rakibi daha rahat harcayacağı görüşündedir.

O halde sürtüşme, mücadele, rekabet, istifa, kavga-dövüşler neticesinde her halükârda kaybedecek CHP'dir. Bu CHP'nin arka arkaya darbelere maruz kalmış ve sürekli saldırıya uğrayan bir AK Parti iktidarı karşısında da seçimden mağlubiyetle çıkacağını bilmek için keramet sahibi olmak şart değildir.

Öyle ki paralel yapı, kaset oyunuyla Sn. Deniz Baykal'ı harcayıp Sn. Kemal Kılıçdaroğluna yol açtığı gibi Washington da davet ederek kendisine güven verdi. Bütün bunlara rağmen CHP'nin hali pür melali resimdeki gibidir.

Mustafa Sarıgül'ün CHP'den istifa etmesi konuşuluyor.

Olabilir mi?

Olabilir.

Ekibini istediği yerlere yerleştiremezse seçimden iyice ümidini kesmiş olarak istifa eder. Parti kurmaktan çok DSP'nin başına geçebilir. Sonra da CHP ile DSP'yi birleştirirler. Hangi taraftan bakılırsa bakılsın; mahalli seçimlerden sonra CHP'de yine bir olağanüstü kongre ve yine genel başkanlık yarışı ve yine kavgalar ve kopmalar söz konusu olarak görünmekte.

Türkiye demokrasisinin şanssızlığı ana muhalefet boşluğudur. Ana muhalefet, çıkmaza girmiştir; ne kendini tarif ve tashih edebiliyor ve ne de yolunu seçebiliyor.

Kılıçdaroğlu'na gelince; ilginçtir; bizatihi o aidiyetten olduğu halde CHP'yi Alevi partisi imajından kurtarıp kitleye mal etmeğe çalışmakta.

.

AYM'nin HSYK ile imtihanı

17 Şubat 2014 01:00

A -

A +

Kanuni Sultan Süleyman Han'ın Şehzâde Mustafa'yı gözden çıkartmasının birçok sebebi vardır. Esas sebep, şehzâdenin İran Şah'ı elinde oyuncak olmasına mâni olmaktır. Zira hâkim fikir ya devlet başa ya kuzgun leşe şiarıdır. Bu fikir, Devlet-i Ebed Müddet'i ayakta tutan temel düsturdur.

Bozuk niyet ve yanlış zamanlama, doğru olanı bile şüpheye mahkûm etmekte. Tıpkı Senato gibi Anayasa Mahkemesi de 27 Mayıs darbesinin eseri '61 Anayasasıyla gelmişti. Hatta yalnızca Senato değil, kontenjan senatörlüğü bile gereklidir. Ne var ki darbeyi tezgâhlayan Tek Parti zihniyeti, bu müesseseleri darbeye rağmen vatandaş tercihiyle işbaşına gelemeyeceğini bildiği için bileğinin hakkıyla seçim kazanan muhafazakâr iktidarlara karşı kendine payanda yapmak için memurları olan birtakım akademisyenler eliyle anayasaya dahil etmişti:

Nitekim sağ iktidarlar, yarım asır boyunca sadece Danıştay'la değil AYM/Anayasa Mahkemesiyle de çekişip durdular. Eski AYM'nin son ayıbı Sn. Abdullah Gül, Köşk'e çıkmasın diye ihdas edilen mesnedsiz ve hukuksuz 367 içtihadıydı...

Anayasa Mahkemesi, Danıştay, Yargıtay... gibi yüksek mahkemeler lüzumsuz mu? Hayır; tam aksine lüzumlu. Bizim dediğimiz, kurucu niyetler, zamanlama ve nelere âlet olunduğu keyfiyeti...

Anayasa Mahkmesi, 12 Eylül 2010 Anayasa değişikliğinden sonra vesayet baskısından kurtularak asıl hüviyet ve şahsiyetine kavuştu. O tarihten sonra hak ettiği itibarı elde etti. Hele AİHM yerine vatandaşın önce AYM'ye gitme imkânını elde etmesi maddî ve mânevî menfaatimize olmuştur.

Şimdi bu yeni AYM önümüzdeki günlerde bir imtihan yaşayacak. AYM, Hakimler Savcılar Yüksek Kurulu ile imtihan olacak. Vereceği karar, amme vicdanında kabul görecek veya hüsrana yol açacak:

Bir üst derece idare amirliği olduğu halde HSYK içindeki bir grubun 17 Aralık'tan düne kadar neler yaptığı ortada. Önce hükümete karşı darbe bildirisi yayınlama cür'eti gösterdiler. Sonra tedarik edilmiş sağlık raporlarıyla paralel şekilde hastalanarak umumi hey'et toplantısına gelmeyip HSYK'nın çalışmasını kilitlediler.

Hadiseye TBMM Yasama Organı sıfatıyla el koydu.

Tabiatiyle eski HSYK tarih oldu.

Ne var ki 'Tek Parti Zihniyeti'nin ısrarlı takipçisi CHP genel başkanı Sn. Kılıçdaroğlu, daha HSYK değişiklikleri görüşülmeye başlanmadan "kanun çıkar çıkmaz AYM'ye götüreceğiz!" dedi. Bu mızıkçı çocuk edası, devlet adamında olması icap eden kemal vasfından uzaktı. Ne yaparsınız ki kanun, yeldir-yepelek AYM'ye gidecektir. Gidemezler mi? Gidebilirler. Ayıp mı? değil. Fakat her kullanılabilir hak, sahibine itibar kazandırmaz.

CHP, AYM'nin partilerin adli müşavirliği olmadığını bilmeli. Mezkûr mahkeme, eskilerde zaman zaman CHP lehine millet aleyhine olarak böyle görüntüler verdi. Fakat memnuniyetle kaydediyoruz ki o kötü günler darbelerde, 28 Şubatlarda 367'lerde kaldı. Şimdi yeni bir devir başlamıştır. Türkiye'deyiz...

Hukuk, şekli sebepler veya ideolojik maksatlar yüzünden kargaşaya kaynaklık yapamaz. Mahkemeler, huzur, sükûn ve istikrarı idâme ettiren sosyal mukavelenin teminatıdır.

.

Sıradaki mağdur devlet

20 Şubat 2014 01:00

A -

A +

Ukrayna'da muhaliflerin gösterileri bir kere daha çığırından çıktı, Kiev yangına verildi, çok sayıda ölen oldu. Ülke, bir iç harp halinde. Devlet başkanı Viktor Yanukoviç, Angela Merkel'i sorumlu tutuyor:

Ukrayna, 1919'da Ukrayna Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti ismini aldı. 1922'de Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri'ne iltihak etti. Lenin, kızıl devrime giderken Türkistan gibi buralardaki insanları da yanına çekmiş, onlara da istiklal vaadlerinde bulunmuş fakat gücü eline geçirince hepsini Sovyetlerin hakimiyetine almıştı. Ukrayna, 1986'da Çernobil faciasının yaşandığı devlettir. Bu kayıt niçin? Devrin ikinci süper gücü SSCB infilak ederek çevre ve insana zarar verecek bir unsuru ana gövde Rusya'ya değil peyk/uydu durumundaki memlekete kurduğunu hatırlatmak için.

8 Aralık 1991'de Rusya, Beyaz Rusya ve Ukrayna müşterek bir karar alarak SSCB/Sovyet Sosyalist Cumhuriyetleri Birliği'ni tasfiye ettiler. Ukrayna, artık bağımsız bir devletti. Ne var ki Ukrayna, Karadeniz'i Rusya Federasyonu'na âdeta kapatmıştı. Her ne kadar Sivastopol gibi kıyılarında Rusya'ya limanlar vermiş olsa da sıcak denizlere inmek vazgeçilmez tarihi siyaseti olan Rusya için bu kadarı tatmin edici değildir. SSCB dağılınca Rusya Putin'e kadar zayıf liderlerle yönetildi. Kurulan BDT kâğıt üzerinde kalmıştı. Putin'den sonra Bağımsız Devletler Topluluğu, işlemeğe başladı.

2004 yılında yapılan başkanlık seçimi, Ukrayna'da bugünkü şiddetin başlangıç noktasıdır. "Turuncu devrim" adı verilen o protestolar üzerine seçim tekrarlandı. Viktor?Yuşçenko devlet başkanı seçildi.

2004 Turuncu devrimi daha sonra 2010'da Tunus gibi devletlere Yasemin devrimi vs. gibi isimlerle ihraç fikri oldu. Turuncu devrimden sonra Ukrayna, doğru-düzgün huzur göremedi. Orada ve bizde sokak hareketleri, zaman zaman paralellik gösterir. Netice itibariyle kuzey komşumuzdur. Bundan da önemlisi Kırım Hanlığı Ukrayna topraklarındadır. Kırım Tatar Türkleri, 1944 yılında işgalci Almanlara destek oldukları iddiasıyla Stalin tarafından topraklarından kazınıp Sibirya gibi uzak bölgelere sürülmüşlerdi. Geçenlerde bazı gazetelerde Pravda'ya atfen 'şayet Ukrayna parçalanırsa Kırım'ın Türkiye'ye iade edilebileceğine' dair 17 Temmuz 1774 Küçük Kaynarca Andlaşmasının hatırlatılmasını çok düşündük. Bu bir millî romantizm miydi, yoksa son devir darbe hamleleriyle devrilemeyen iktidarın başını derde sokmak için bir maceraya mı teşvikti? Sn. Erdoğan'a merhum Enver Paşa misyonu mu telkin edilmekte? Evet, o bir hak ama, Rusya ile savaşı göze almak gerekir.

Ukrayna, Almanya'nın Karadeniz üzerinden doğuyu nüfuzuna alma ihtirası, Soros gibi taşeronlar, yer altı maden avcıları, dünyanın parasına hükmeden 10 aile, 10 çok güçlü devlet, tarihi ve coğrafi sebeplerle Suriye'den sonra boğazlanacak ülke olarak seçilmiş görünmekte, Bosna'daki kıpırdanışlarla yüreğimiz titremekte.

Suriye'de yaşananlardan sonra kapitalizm için "vahşi" kelimesi çok hafif kalır. Para her şeyi olan kapitalist vahşet için bir avuç mutlu azınlık dışındaki her devlet, her millet ve herkes her şeye layıktır.

.

Enver Ören ağabeyi anlatmak

22 Şubat 2014 01:00

A -

A +

Sultan Abdülhamid Han, 10 Şubat 1918'de Beylerbeyi Sarayı'nda nezaret altındayken vefat etti. 10 Şubat 1939'da ise Denizli'nin Honaz kazasında bir bebek dünyaya geldi. Sağ kulağına ezan, sol kulağına sala okunarak aile bu bebeğe "Enver" dedi. Arapça olan "Enver" "nurlu", "güzel" demek. Bu isim, geçmiş hayatımızda pek fazla yoktur; Enver Paşa ile yaygınlık kazandı. Tahmin ederiz ağabeyimize Enver ismini babası Nazif Efendi vermiştir; veya diğer bir aile büyüğü. Sanki o ismi vermekle bir Enver'le başlayan hüsran, bir başka Enver'le saadete kavuşsun istenmiştir. Evet; ismi Enver; Honaz doğumlu, Beşiktaş nüfusuna kayıtlı...

Soyadının da bir hikâyesi var:

Bizzat dinlemiştim:

-Babam, Ankara Keçiören'de demiryollarında çalışıyormuş. Soyadı kanunu o sırada çıkmış; babam da Keçiören'den dolayı "Ören" demiş.

Ören, zıtları buluşturan bir kelime; "yıkıntı" demek olduğu gibi "şehir" anlamına da gelmekte. Kader, kuldan öte; neyin niçin olduğunu bilemez ve anlayamayız. Olsa olsa önünde, hayrete veya acze düşeriz. Soyadı kanununun 1934'te çıkmasından 9 Yıl sonra Esseyid Abdülhâkîm Arvasî Hazretleri, Bağlum Köyü'ne defnedildi. O Bağlum, bugün büyük bir Ankara ilçesi olan Keçiören'e bağlı bir belediye. Aradaki illiyet bağı şudur, Abdülhâkîm Arvasî Hazretleri, Enver Ören merhumun hem kayınpederi ve hem de Hocası olan Hüseyin Hilmi Işık Hazretlerinin Hocasıdır.

Aslen Balkanlardan muhacir Ören ailesi 1943'te Denizli'ye taşınır. Enver Ören, ilk ve orta tahsilini Denizli'de tamamlar. 1953'te babasını kaybeder. Üniversite bitirmek babasının vasiyetidir. 1956'da Kuleli Askeri Lisesi'nin imtihanını kazanır. Kuleli'de ileride Hocası olacak kimya öğretmenini tanımakla hayatı değişir. Askeri liseyi bitirir fakat Harbiye'ye gitmez. İstanbul Üni. Fen Fakültesi'ne yazılır. 1961'de Zooloji-Botanik bölümünden mezun olur, hidro-biyoloji kürsüsünde asistan olarak kalır. O tarihlerde annesi Melike hanım teyze ve kardeşleri İstanbul'a taşınır ve Abdülhamit Han'ın zorla ikamet ettirildiği Beylerbeyi Sarayı'nın bulunduğu Beylerbeyi semtindeki bir eve yerleşirler. Bu arada bahriye yedek subay olarak askerlik vazifesini yerine getirir. 1966-67'de 1.5 Yıllığına yüksek lisans için Napoli üniversitesinde tahsil yapar. Sultan Abdülhamid Han'ın zevcelerinden Behice Maan Sultan'ın burada yaşamakta olduğunu öğrenir. Fakat Hanım Sultan, kimseyi kabul etmemektedir. Enver ağabey, bir mektup yazarak kapısının altından atar. Tanışma böylece başlar. Kadın Efendi, Bu genci öz evladı gibi sever. Enver Ören ağabey, Sevgili Peygamberimizin -aleyhisselam- soyundan gelen seyyidler ve şeriflerle Osmanlı Hanedanı nesline çok hürmet eder ve onlara daima destek olurdu.

Zor şartlarda büyümüştü. Fakir-fukara, dul-yetim, işsiz, herkesin halinden anlardı. Herkese iş, aş ve imkân vermek için çareler üretirdi. 1968 Yılında Hocasının kızı Dilvin Işık hanımla evlenmekle Hocasıyla aynı evde yaşama imkânına kavuştu. Böylece Hocası Hüseyin Hilmi Işık'tan gece -gündüz istifade etmekteydi. Hocasının talimatıyla 22 Nisan 1970'de Türkiye gazetesini kurdu. Bu gazete, "Allah!" diyecek kimsenin kalmayacağı tarih olarak ilân edilen bir kavruk zamanda doğmuştu. 1972'de Baba olma zevkini yaşadı, oğlu Ahmet Mücahid dünyaya gelmişti. Enver ağabeyin, Aklı-fikri İslamiyete, tarihimize, kültürümüze, milletimize ve vatanımıza hizmetteydi. 30 sene kadar evvel bir keresinde şöyle demişti:

-Devlet çatıdır; çatı çökerse altında kalırız.

Enver ağabey, bir barış adamıydı, gönül adamıydı, tebessüm adamıydı, şükür ve sabır adamıydı. Haksız olduğunu hissettiğinde karşısındaki kim olsa özür diler, haklı olsa bile asla kimseyi kırmazdı. Çünkü ölüm O'nun için hayat kadar diriydi ve insan azizdi ve kul hakkı tehlikeliydi...

Bazı yıldızlar, asırlar aralığında gelirler. Sessiz-sedasız doğar, mükellefiyetlerini yerine getirir ve gökyüzünün derinliklerinden kayıp sonsuza giderler.

Güzel adam.

Nurlar içinde ol...

.

İnternet suistimali

24 Şubat 2014 01:00

A -

A +

Sosyal hayatta neler suistimal edilmedi ki? Din, bayrak, hukuk, basın, tapu, halk, emek... akla gelebilen her değer. Bu kötüye kullanmanın; hatta belki sömürünün arka planında küçük menfaatler, yalancı muhabbetler, ucuz şark kurnazlıkları, üçüncü dünyalı tavrı gibi insana yakışmayan, birkaç nesil sonra istihza mevzuu olan yahut ikrahla bakılan bir düşük ahlâk vardır.

Şimdilerde internet, suistimal ve istismar edilmekte. Üstelik de internet üzerine ahkâm kesen bazıları, internet ürünlerini kullanmaktan, bilgisayarın tuşuna dokunmaktan âcizler. Hiçbir gelişmiş veya belki de gelişmemiş ülkede demokrasi ve hürriyet, başıboşluk ve keyfilik olarak görülmez. Bizde yanlış yönlendirmeler neticesinde demokrasi de hürriyet de sınırsız hürriyet ve uçsuz-bucaksız keyfilik sanılmakta. Öyle olsaydı yeryüzünde kanunlara, mahkemelere ne gerek kalırdı? Halbuki ahlâki hüküm, çerçeve ve müeyyideler yalnızca dinlerde görülmez, laik rejimlerin anayasalarında bile bu meyanda bizdeki anayasada ahlâktan, genel ahlaktan gençlerin, çocukların ve ailenin korunmasından söz edilir.

Bunlar meçhul değildir; ne var ki bilmek başka, işe geldiği gibi davranmak başkadır... ister haklı olsun, ister haksız; yeter ki bir menfaat elde edilebilsin o zaman her söz, her çıkış ve her vasıta mubah sayılmakta.

İnternet kanununa dair yapılan konuşmalarda, yazılan yazılarda büyük çoğunlukla bu tutumu görmekteyiz. Ortada tam bir sorumsuzluk, alabildiğine suistimal görülmekte. Disiplinsiz aile, disiplinsiz şirket olmayacağı gibi disiplinsiz devlet de olamaz. Disiplin; yani nizam ve intizam, tahakküm ve müdahalecilik değil, hayata düzen ve güzellik kazandırmaktır. İnternetin getirdiği kolaylıkların yanı sıra hangi felaketlere yol açtığını, ahlâkın dibine kezzap suyu döktüğünü, boşanmalara sebep olduğunu, burada uzun uzadıya anlatmaya gerek yok. Buna rağmen internetin insanca, dürüstçe ve faydalı biçimde kullanılması için yapılan kanun, hem insafsızca politik cerbezeye ve hem de vicdansızca kalem perendelerine maruz kalmakta.

İnternet, suistimale son derecede açıktır. İnternet kullanıcıları genç nüfustur, tahlil ve araştırmadan ziyade kendisine sunulanları soruşturmadan kabullenip panik rahatsız olmaktalar. Şu var ki internet üzerinden iktidarı yıpratma çabasında olanlar, aslında genç ruhlarda ve onlarla birlikte de geleceğimizde tahribatlara zemin hazırladıklarını hesaba katmak istemiyorlar. Dert şu ki iktidardan bir tuğla daha düşsün de sonu ne olursa olsun!

İnternetin faydalı tarafının takviyesi, yıkıcı tarafının da ıslah edilmesi gerekmektedir. Amerika'da dinlediğimiz şu hadise, meseleyi çift yönlü olarak gayet net anlatacaktır. Türkiye'den tahsile gelmiş bir talebe, kütüphanede ders çalışırken bir ara Türk gazetelerine bakıp gelişmelerden haberdar olmak ister. İnternetteki bazı Türk gazetelerinde gezinirken biraz sonra omuzunda bir el hisseder. Kütüphane memuru başında bitmiştir:

-Lütfen uygunsuz yayınlara bakmayınız.

.

Kalemimizin son damlasına kadar Başbakan Tayyip Erdoğan'ın yanındayız

27 Şubat 2014 01:00

A -

A +

Tam da Yeni Şafak ve Star'da binlerce kişinin dinlenme ahlâksızlığına dair haberlerin çıkıp, bu haberlerin her yerde konuşulduğu günün gecesinde bu defa karşı bir taarruz olarak Başbakan Tayyip Erdoğan ile oğlu Bilal Erdoğan arasında geçtiği iddia edilen düzmece bir konuşma internete yüklendi...

Günümüzde "küresel güç" denen Batı Zihniyeti, daha açık söylemek gerekirse İslâm'a da İslâm'ın bin yıldır müdafiî olan bu millete de düşman Haçlı Ruhu, tarihteki kanlı saldırılarından sonra yirminci asrın ikinci yarısından itibaren Haçlı-Siyonist-Kapitalist iş birliğiyle bu memleketin evlâtlarını solcu-sağcı, gerici- ilerici, Türk-Kürt, laik-anti laik diye bazen birbirine düşürdü, bazen birbirine kırdırdı ve netice itibariyle zamanlarımıza gençlerimize ve kalkınmamıza kıyarak dünyada hak ettiğimiz itibarlı yeri almamıza fırsat tanımadı:

Aynı güç, bu defa şeytanî bir oyun tezgâhladı. Demokratikleşme süreciyle birlikte iç barış kurularak bu ülkenin anaları ağlamaz olup da silah sanayileri ziyan görünce aynı Allah'a, aynı Peygambere inanan, aynı kıbleye dönen mü'minleri birbirine düşürdüler, Müslümanı, Müslümana düşman ettiler.

Başbakan Sn. Recep Tayyip Erdoğan, halis bir Müslüman, dürüst bir insan, iyi bir aile reisi ve çalışkan bir devlet adamıdır. Aile efradı da temiz kimselerdir. Bu insanın harama el uzatacağını söylemek zâlim bir iftiradır. Türkiye, Tayyip Erdoğan'ın şahsında 12 Eylül 1683'ten 3 Kasım 2012'ye kadar geçen zamandaki en büyük fırsatı yakalamıştır, tarihten alacağımızı tahsil etmekte, yalnızca bu ülkenin şeref ve istikbalini değil İslâm dünyasının mazlum, mağdur ve kimsesizlerini Haçlı-Siyon-Kapitalist vahşete teslim etmemekteyiz. Bu iktidarla yeryüzü Müslümanları kimsesizlikten kurtulmuştur.

Tayyip Erdoğan uyku ve istirahati âdete kendine yasaklamıştır. Gece-gündüz demeden Allah rızası için oradan oraya dini, milleti, vatanı ve ümmeti için koşmakta ve koşturmaktadır. Biz, elinde kalem dilinde kelâm olan biri sıfatıyla bugün O'nun zor zamanında lehine şahadette bulunmayacaksak ne zaman şahadette bulunacağız? 37-38 yıldır şurada düşündüklerimizi paylaşmakta, ekran ve mikrofonlarda dile getirmekteyiz. Bu zaman zarfında ortaya koyduğumuz görüşlerle alâkalı olarak bizi takip eden herkes seciyemizi tanımıştır. Bizim için imza namustur. Bir kere bile inanmadığımızı yazmadık, bir kere bile inandığımıza sırtımızı dönmedik.

Bu ahlâkla diyoruz ki...

Sultan Abdülaziz'e, Sultan Abdülhamid'e, Adnan Menderes'e, Turgut Özal'a düşman olanlar bu defa da Recep Tayyip Erdoğan'a düşmanlar. Onlar, bu isimlere bu millete yaptıkları hizmetlerden dolayı düşmanlar. İlkinin bileklerini keserek şehid ettiler, ikincisini hapiste ölmeye mahkûm ettiler, üçüncüyü idam ettiler, dördüncüyü zehirleyerek öldürdüler. Şimdi ellerinde dinleme cihazları, kalemler, kameralar, dillerinde iftiralar ve taşıdıkları kinle Recep Tayyip Erdoğan'ın üstüne yürüyorlar.

Ey milletim!...

Öncekilere sahip çıkamadın. Bu defa uyan ve Başbakanına sahip çık... Bu defa 30 Mart'ta yalnızca seçime gitmeyeceksin. 30 Mart'ta "ya devlet başa ya kuzgun leşe!" diyeceksin..

.

28 Şubat medya ve sermayesi hâlâ ayakta

1 Mart 2014 01:00

A -

A +

İngilizler, Siyonistler ve dünya masonları, İsrail'i kurarken ne yaptıklarının farkındaydılar. İslâm coğrafyasının ortasında, o coğrafyaya aykırı bir devlet inşa ediyorlardı. Gerekli tedbirler alınmadan yaşaması mümkün değildi. İsrail'in her bakımdan desteklenmesi gerekirdi. Bu destekleme, sermaye ve matbuatla olmalıydı...
Batılı başkentlerle ticaret merkezleri, gerekeni yapmaktaydılar. Fakat Hıristiyan âlemde yapılan bu arka çıkmalar İslam âlemini ikna etmek için yetmezdi. Bu sebeple yapılacak olan Türkiye üzerinden çalışmaktı. Türkiye denince de -elbette- İstanbul merkez olacaktı. İslâm âlemi ve Orta Doğu üzerinde en etkili yer, yine İstanbul'du. Bu sebeple İsrail'i ustalıkla himaye edecek sermaye ve matbuat devreye girdi. Bu sermaye/para sahipleriyle, matbuat/medya sonraki yıllarda en hassas şekilde İsrail'i kolladılar. Yahudi devletinin menfaatine en ufak ziyan verecek bir gelişme sezdiklerinde tavizsiz bir şekilde tavır koydular. Ordu dahil sızılması gereken her tarafa sızmışlardı. Batılı başkentler, sermaye ve medya çevreleriyle köksüz Beyaz Türklerin iş birliği, millî yerli ve mânevî değeri olan her şeyin önünde set olmaktaydı. Aslında bu yapılanma ilk değildi, bu yapılanma aslında bir tahkimdi. İlk yapılanma bir asır evvel 1839 Tanzimat Fermanıyla hayata geçmeye başlamıştı. Tek Parti döneminin ilk yıllarında esaslı şekilde pekiştirildi, 1948'den itibaren pervasızlaştı. 1960 Cunta cinayeti 1960'tan ibaret değildir. Önceki çok partili iki demokrasi tiyatrosundan sonra 1945'te Türkiye'ye çok partili hayat gönderilmişti. 1946'da seçimlerin yapılmış olması bile 1948'in hazırlığıdır. Şeklen demokrasiye geçilmişti; fakat kuru kalabalığın sandığa giderek parti tercihi yapması ötesinde bir güç yoktu. Güç, sermaye ve medyadaydı. İktidar, ordu ve etkili her kuvvet hakimiyet altına alındı. 1960'tan itibaren bu milletin evlatları, bu millete karşı kullanıldılar. Aradan yarım asır geçti; tabiatiyle bu yarım asırda mevzubahis imkânlarla taraftar topladılar, güç kazandılar, çevreye yayıldılar.
Bu tasviri tahlil etmeden, 1960, 1971, 1980, 28 Şubat 1997, 28 Nisan 2007, 7 Şubat 2012, 17-25 Aralık 2013 darbeleri izah edilemez. Şu hâle bakınız ki 28 Şubat Post Modern Darbesinin yıl dönümünde 17 Aralık Dost Modern Darbe'yi konuşmaktayız. Bunlar neye alet olunmuş olmak bakımından şüphesiz ki çok acı bir gerçek.
28 Şubat'ın suçu sadece askerin üstüne yıkıldı. Halbuki o günlerde o askere "yürü aslanım arkandayız!" diyerek cuntacılığı depreştiren 28 Şubat sermaye ve medyası ile yargı vs. de vardı. 1948 ruhuyla her şeyi alt-üst ettiler. Öyleyse; asker içerdeyken diğerleri keyif sürmeye devam mı etsinler?
Elbette hayır! 30 Mart'ta sandıktan büyük bir zaferle çıkacak AK Parti çok şeye imza atacaktır.

.

Kırım, yüreğimizdeki sızı

3 Mart 2014 01:00

A -

A +

Batı, Suriye'den sonra Ukrayna'da da zorda. Suriye'de kaybettiği gibi Ukrayna ve Kırım'da da kaybedeceğe benzemekte. Bir tarafta turuncudan mora renk renk devrimler getiremedi, bir tarafta Arap Baharı estiremedi. Onların yerini kan, ölüm ve gözyaşı aldı...

Kırım, II. Dünya Harbi'ndeki gibi iki tehdit arasında. Nasıl ki Şam, Şanlıurfa kadar bizi ilgilendiriyorsa; Kırım da Kırıkkale kadar ilgilendirir. Bir başka ifadeyle büyüyerek layık olduğu mevkiî tekrar alma yolundaki Türkiye, güneyden Suriye, içerden aldatılmışlıkla kuşatıldığı gibi bugün bir de Kırım'la kuşatılmaktadır.

Kırım, 1475'te Fatih'in iradesiyle Gedik Ahmed Paşa tarafından fethedildi. 1736'da yarımadaya giren Rus ordusu, Bahçesaray ve Akmescid'i kütüphanelere varıncaya kadar yaktı. Sonraki hamle ise bugünle benzerlik taşımakta; 1774 Küçük Kaynarca Andlaşmasıyla Türkiye, Kırım'ın istiklaliyle tarafsızlığını tanımaya mecbur kaldı. Çarlık, kurnaz bir şekilde, neticeye yaklaşıyordu, 1783'te Kırım Hanlığı'nı ilhak etti. Bu topraklar, 1853-56 arası Avrupa-Osmanlı ittifakının Rusya'ya karşı yaptığı Kırım Muharebesi'ne sahne oldu.

1917'de Rusya'da komünist İhtilal patlak verince Kırım, bağımsızlığını ilan etti. Fakat yeni rejim, vaziyete hakim olunca kısa süreli istiklal, 1920'de bitti. Stalin 1944'te Almanlara destek oldukları bahanesiyle bütün Kırımlıları yurtlarından kazıyarak hayvan vagonlarıyla önce Sibirya'ya sonra Asya bozkırlarına sürdü. 1991'de SSCB'nin çökmesi üzerine Mustafa Abdülcemil Kırımoğlu liderliğinde vatanlarına dönmeye başladılar. Ama heyhat ki Kırım, Ukrayna'nın bir parçası olmuş, evlerine-ocaklarına Ruslar, Ukraynalılar vs. iskân edilmiş, mülkleri el değiştirmişti.

Kırım'ın bugünkü nüfusu 2 milyondan azdır. Nüfusun yüzde 50'den fazlası Rus, bunun yarısı kadarı Ukraynalı, yüzde 15 kadarı da Tatar'dır. Merkezi Bahçesaray olan Kırım, Ukrayna'ya bağlı muhtar bir cumhuriyettir. Tatarlar ise bir Milli Meclise sahiptir.

Yeni Dünya Düzeni, Turuncu Devrimler, AB'nin Karadeniz'e inme politikaları gibi sebeplerle Ukrayna son birkaç yıldır karıştırılıp duruldu. Sonunda halk ayaklandı, seçilmiş devlet başkanı Viktor Yanukoviç Moskova'ya kaçtı. Garip olan şu ki, hem Moskova ve hem Washington, Yanukoviç'i meşru başkan saymaktalar. Ukrayna ise geçici sıfatını da taşısa yeni idareciler seçmiş durumda. Bu arada en tehlikeli gelişme Kırımda oldu. Kargaşa sonrası Kırım başbakanı olan Serhi Aksyonov, Putin'den yardım istedi. Rusya, soydaşlarını koruma gerekçesiyle aslında sıcak denizler kapısı gördüğü Kırım yarımadasını bir kere daha işgal etmekte. Böylece Rusya tertip bir talep üzerine Kırım'a girmiş oldu. Osmanlı'nın "moskof" dediği Rus, olanca iştahasıyla tarihî rollerini tekrar oynuyor. 1991'de Abhazya'yı Gürcistan'dan kopardığı gibi 2008'de Güney Osetya Bölgesini de Gürcistan'dan ayırtarak tanıyıp kendisine bağlamıştı.

Kırım, İstanbul Türkçesiyle konuşup-yazan soydaşlarımız Müslüman Tatar-Türklerinin öz vatanıdır. Ukrayna parçalanma, Kırım Rus "Çarlığı"na yamanma eşiğindeyken Ankara, dikkatle yakın takip siyaset gütmelidir. Kırımlı kardeşlerimiz ise kim kaybederse etsin, 30 Mart referandumundan ne çıkarsa çıksın kendileri kazanacak şekilde olgun bir strateji gütmeliler.

Ay olaydı, olaydı

Yollar açık olaydı.

Kanatlanıp hor halkım,

.

Denizlere hakim olmayan, karada rahat edemez

6 Mart 2014 01:00

A -

A +

Bu defa Rus "Goben" ve "Breslav"ları Boğazlarımızdan Sivastopol'a doğru süzülüp geçerken biz onları sadece seyrediyoruz. Kanal İstanbul devreye girdiğinde seyre mecbur kalan değil, hükmeden irade olacağız.

Kırım bir kere daha gündemimizde. O'nu yeniden hâfıza ve siyâsî gündemimize taşıyan sebep, Ukrayna'daki tezgâhlanmış olaylar ve Rusya'nın ön almak maksadıyla Kırım'ı fiilen işgal etmesi oldu. Nasıl ki "Suriye'den bize ne, kendi fakirimiz dururken niye Suriyeli mültecilere bakıyoruz?" diyebilen zavallılarımız varsa eminiz ki "niçin Kırım'la meşgul oluyoruz, Kırım'dan bize ne?" diyen de yok değildir. Diplomalı olanlarımız arasında bile Kırım'ın neresi olduğunu, ne olduğunu bilmeyen çoktur.

Fakat neyse ki İstanbul'un fethinin 1453'te olduğu herkesçe bilinir. Gerçi bazı kan grubu meçhuller "zulüm 1453'te başladı" diye Gezi duvarlarına yazı yazdılar ama onlar, aklen de kalben de sakat oldukları için hesap dışıdır. İstanbul, 1453'te Kırım 1475'te fethedildi. İkisini fetheden de aynı padişah. Fark, Fatih, ilkinde bizzat bulunmuşken ikincisinde vezir-i âzâm Gedik Ahmed Paşa ordunun başındadır.

Fethin babası "Ebü'l Feth" unvanlı Fatih Sultan Mehmed Hân'ın acelesi neydi, neden daha Anadolu birliği bile tam olarak kurulmamışken tâ Karadeniz'in kuzeyine Kırım'a asker çıkartarak ülkeye katılmasını ferman eylemektedir?

Maksat, merkezi muhafaza kudretini temindir. Bundan dolayıdır ki Anadolu daha tamamen kazanılmadan Fatih, neredeyse Balkanların hepsini almıştır. Balkanları Fatih fethederken Orta Doğu İslam dünyası ve Orta ve Kuzey Afrika'yı fethetmek torunu Halife Ömer tabiatlı Yavuz Sultan Selim Hân'a nasip olacaktır.

Biliriz ki İstanbul'un müdafaa hattı Belgrad'dır. Yukarıdaki malumattan çıkan netice ise Anadolu'nun kuzeyden müdafaa hattının Kırım olduğunu göstermektedir. Nitekim daha evvel "Ankara'nın müdafaası Kerkük'ten geçer" demiştik. Belgrad, Kırım ve Kerkük bugün uzak düşmüştür.

Ecdadımız, İstanbul'un fethi üzerine bu dünya şehrinde oturup zevku safaya dalmak yerine Kırım, Adalar ve Balkanları fethe girişmiştir. Niçin oralar? Çünkü; Doğudan gelecek bir haçlı tehlikesi yoktur. Tehlike "Moskof" dediği Rusya'dan ve "küffar" dediği Avrupa'dan gelmektedir.

Saydığımız yerleri kaybetmiş Cumhuriyet devri Türkiyesi, kolsuz-kanatsızdır. Balkanlar ve Kırım gittiği gibi Ege ve Akdeniz'in hemen bütün adalarını da elden çıkararak âdeta bir kara devletine dönmüştük. İstanbul ve Çanakkale Boğazları üzerindeki hükümranlık hakkımız da Montrö andlaşmasıyla sınırlanmıştır.

Bir dönem Akdeniz'i Türk Gölü yaptığımız meşhurdur.

Karadeniz başkasının gölü müydü?

Bugün devlet, üç asır sonra yeniden ecdadın cihanşümul stratejisini güdecek cesarete ulaşmıştır. Kanal İstanbul, onların en büyüklerinden biridir. Denizlere hakim olmayan, karada rahat edemez. Kara devleti, iç ve tâli devlet olur. Padişahlarımızın Hakan'ül bahreyn/denizlerin Hakanı ve Sultan'ül berreyn/karaların Sultanı olmaları boşuna değildi.

.

Sosyal medya uyuşturucusu

8 Mart 2014 01:00

A -

A +

Sn Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın Perşembe akşamı çıktığı A Haber'deki programda ağırlıklı mevzular; Paralel Yapı, Kırım gelişmeleri ve İnternet Kanunu'ydu. Paralel yapıyla alakalı "bunlar dînî cemaat değil, dînî cemaat taban; üst yöneticiler siyâsî örgüt" sözünü üzerine basa basa telaffuz etti. Paralel yapının dinlemelerle casusluk yaptığını bir kaç kere tekrarladı ve karar mekanzimalarının mutlaka çökertileceğini haber verdi...

AK Parti genel başkanı da olan Başbakan, o gün El Aziz ve Malatya'da meydanlara sığmayan mitingler yapmış, sahnede uzun uzadıya vatandaşlara hitap etmiş, devletin işleriyle meşgul olmuş ve akşamında 22.30 gibi erken olmayan bir saatte de canlı yayına gelmişti. Üstelik sabahında da miting için Eskişehir'e gidecekti. Buna rağmen bir yorgunluk emaresi görülmüyordu. Bu çalışkanlık, bu azîm ve gayret bu ülke ve bu coğrafya adına kazançtır.

Bunun sırrı nedir?

Bunun sırrı, programdaki gazetecilerden birinin bir ara "incitmemek lazım" demesi üzerine verdiği cevaptadır. Şöyle dedi "biz, Allah'ı incitmeyelim!" Böyle bir telakki, ancak tasavvufi terbiyeden nasibi olanlara mahsustur. Demek oluyor ki Tayyip Erdoğan için ölçü "Allah rızası"dır. Ölçü bu olunca yılmak, yorulmak da olmaz.

Öyleyse ...

Ölçüsü Allah rızası olan bir Başbakan, Macaristan'daki otelde kumar yüzünden burnu kırılan, sabaha kadar yeşil çuhalı masa etrafından ayrılamayıp öğlene doğru ancak işe gelebilen bir Başbakan gibi veya her değeri "laiklik" diye karşılayan bir Başbakan gibi olamaz. Bu Başbakan, ne İngiliz Said Paşa, ne Moskof Nedim Paşa, ne Hitler özentili İnönü, ne tayinle gelmiş Nihat Erim, ne Alman destekli Mesut Yılmaz, ne 28 Şubat güdümlü Ecevit'tir. Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, yüzde yüz yerli ve millî bir şâhsiyettir. Vatandaşla alnı secde gören Başbakanı arasında gönül yolları olduğu için meydanlar lebaleb dolmakta.

Bahsettiğimiz tv programında Başbakan Erdoğan, mâlûm sosyal medya unurlarına dair açıklamalar yaparken bir gazeteci "kapatmak da dahil mi?" deyince "evet kapatmak da dahil, çünkü bunlar, kendi menfaatleri ve casusuluk için ahlâksızlığın en hayasızını yapmaktalar; bu milleti bunlara yedirmeyeceğiz!" dedi. Bu söze "sansür" gibi istismarı çok yapılan sorumsuz itirazlar gelebilir. Halbuki başıboş bir sosyal medya, gençliği ve orta yaşı çürütmekte, zamanını boşa, malayaniye harcatmakta; bir kısım yayınlarıyla esrar, eroin, alkol, fuhuş ve kumar gibi tahribat yapmakta, bunları pazarlamakta ve bir de üstüne üstlük casusluk faaliyetlerine tezgâh olmaktadır.

İnterneti suistimal ederek uyuşturucuya dönüşen bir kısım sosyal medyaya karşı tedbir almak devletin anayasadan doğan mecburiyetidir.

Bu milleti ahlâksız sosyal medyaya yedirmeyeceğiz!!! Kararı, son zamanların en değerli ifadelerinden biridir. Bu millet nankör değil. Bu azîz millet de Başbakanını yedirmeyecek. Meydanlar onu haykırmakta.

.

Bırakmak ve tutmak

10 Mart 2014 01:00

A -

A +

Türkiye'de Kuvvetler Ayrılığı değil, Kuvvetler Parçalanmışlığı vardır. İlker Başbuğ üzerinden çıkarılacak kargaşaya uyanık olmalı...

1961 Anayasasının memleketimize verdiği zararlardan biri de kuvvetler ayrılığı sahasındadır. Her ileri hukuk devletinde kuvvetler ayrılığı vardır. Darbe mahsulü 1961 Anayasasının Türkiye'ye musallat ettiği ise "kuvvetler ayrılığı" değil, kuvvetler parçalanmışlığı oldu. Kuvvetler ayrılığında ayrılığın üç unsuru yasama, yürütme ve yargı bir saatin dişlileri misali ahenk içinde çalışırlar. Biri diğerini hasım olarak görmez. Kuvvetler parçalanmışlığında böyle bir ahenk yoktur. Yürütme organı, yer yer budanmış ve zorda bırakılmıştır.

Halk, kuvvetler ayrılığı gibi ince hukuk sistemlerinden anlamaz. O, kime rey vermiş ve başa getirmişse onu tanır, onu muktedir bilir ve ona hesap sorar. Yargı, vatandaşın gündeminde yer almaz. Vatandaş için yargı alacak-verecek dâvâları, yaralama gibi ihtilaflar için söz konusudur.

Sistem, bozuk bir niyetle anayasaya yerleştirilmiştir. Hükümetler, kuvvetler parçalanmışlığından çok çektiler ve çekmekteler. Ancak vatandaş, davulu hükümetin boynuna asmıştır; ötesi onun derdi değildir.

Kuvvetler parçalanmışlığının, topluma verdiği son zararı İlker Başbuğ dâvâsında görmekteyiz. Sn. Başbuğ, "terör örgütü kurma ve yönetme" ithamıyla tutuklandı. Müsned suç, garip ve düşündürücüydü. Nitekim, Sn. Erdoğan, bir süre sonra "eski genelkurmay başkanı İlker Paşa, benim mesai arkadaşımdır, tutuksuz yargılanması gerekir. Bu uygulamayı tarih affetmez!" demişti.

Yalnızca bu kadarını diyebiliyordu; kuvvetler parçalanmışlığı elini-kolunu bağlıyordu. İktidarda kim olursa olsun bu mevzuat karşısında Başbakan daha fazlasını yapamazdı. Buna rağmen muhalefet bile bile hükümete yüklenmekteydi.

Şimdi görülüyor ki bu kuvvetler parçalanmışlığını Paralel Yapı, gayet ince hesaplarla kullanmış. Kendi ideolojisi için kendi yargısını oluşturmuş ve millet adına değil yapı adına zararlı gördüğü isimleri içeri almış. Bugün suçlu-suçsuz birbirine karışmış vaziyette. Gerçekten darbeci veya terörist isimler olduğu gibi içerde yok yere yatanlar da vardır. Ama bunlar kimidir? Meçhul. Ancak iade-i muhakeme veya sil baştan muhakemeyle anlaşılabilir. Hatta Hanefi Avcı gibi mahkûm edildiği halde halk vicdanında mahkûm değil, mağdur sayılan kimseler de var.

İnsan ömrü 600 sene mi ki 6 yıl da varsın tutuklu geçsin? Tutukluluk süresi, inanılmaz olduğu gibi daha kötüsü verilen kararların yazılmamasıdır. İlker Başbuğ misaline dönersek. 2 yıl 2 ay tutuklu kaldı. İki gün bile tutuklu kalmasaydı kaçacak mıydı? Diğer soru şudur: Karar neden 7 ay geçer de yazılmaz? Cevap yok. İşte o noktada devreye AYM girdi ve içerde tutup karar yazmamayı "hukuk ve hürriyet ihlali" saydı. Bu arada ÖYM'ler de kaldırıldığı için tabiî hakim Sn. Başbuğ'u tahliye etti. Ama; hukuk, buna "tahliye" dese de vatandaşın kabulü başkadır. Veya şöyle diyebiliriz; mahkeme, her ân kararı yazabilir ve Başbuğ tekrar içeri alınabilir. İşte hassas nokta da orasıdır. İster misiniz yargıdaki cunta, martın son haftasında hükümet aleyhine böyle bir oyun tezgâhlasın? Başbakana "cihadist" diyenlere dikkat etmeli.

.

Yargı yara aldı

13 Mart 2014 01:00

A -

A +

Âdem olanın hayr olur âdemlere kasdı/İnsanlığa insanda budur işte delâlet-Ziya Paşa

Devleti devlet yapan esas unsurların başında adalet gelir. Millet, toprak, bayrak ve adalet dört temel sütundur. Devlet, hür ve müstakil mahkemeler vasıtasıyla vatandaşları arasında adalet dağıtır. Böylece o devlette yaşanabilir. Aksi halde gücü yeten egemen olur, sokak veya dağ eşkıyası hayata el koyar. Hukukun uygulama yoluyla tecellisine "adalet" hukukla adalet sürecindeki işleme şekline de yargı denir. Gündelik hayatta ise "yargı" denince hem adalet, hem yargının kendisi ve hem de hukuk anlaşılmaktadır. "Bir devlet, yargısı kadar sağlamdır" demek, yanlış olmaz. Çürük bir yargı ile bir devletin zamana dayanması mümkün değildir.

Yargıya kötülük yapanlar, yalnızca bu günlerimize değil, istikbalimize de kıymaktalar. Hele bu kötülük, yargının içinden doğmaktaysa orada tehlike var demektir. "Paralel yargının isyanı"ndan söz eden 11 Mart 2014 tarihli gazete başlıklarını gelecek nesillere izah etmek, hayli zor olur.

TBMM kaybedilen iç barış üzerine ÖYM/Özel Yetkili Mahkemeleri kaldırdı. Diğer taraftan tutukluluk süresine de âzâmi süre şartı getirdi. Buna göre bir mahkeme, beş yıl içinde karar verememişse o zaman sanığı tahliye edecektir. Bu kanun çıkınca ve ilaveten AYM/Anayasa Mahkemesi de "hüküm verildiği halde gerekçeli kararın kanuni süre olan 15 gün içinde yazılmaması hak ve hürriyet ihlalidir" diye ictihat serdettiği için beş yılı aşkın bir müddettir cezaevinde yatanların tahliye talep etme hakkı doğdu.

Buna rağmen tuhaftır ki İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi, kanunla Özel Yetkili Mahkeme olmaktan çıkartıldığı halde, tahliye taleplerini reddetme gibi hukuken "keenlemyekun" addedilen/yok hükmünde karar vermiştir. Bu yetmezmiş gibi bir de TBMM'nin mahkeme lağvetme yetkisi bulunmadığı, bunun HSYK/Hakimler Savcılar Yüksek Kuruluna ait olduğu, Meclisin çıkarttığı kanunu tanımama anlamına gelen bir iddiayla AYM'ye gitmiştir. HSYK ise bu iddia üzerine "13. Ağır Ceza Mahkemesi, yetki gaspı yapmıştır" diye görüş açıkladı. Şüphesiz ki gasp bir ağır suçtur. İşte medyaya taşınan ve Türkiye'yi dünya önünde mahcup hallere düşüren sebep budur.

Adliye önünde bildiri dağıtan savcı, Pensilvanya'dan mütalaa alan Yargıtay İmamı, gerekçeli kararların yazılmayarak insan haklarının çiğnenmesi, varlığı ortadan kalkmış bir mahkeme üyelerinin TBMM'nin iradesini bile hiçe saymaları...

Bu ve benzeri ideolojik sapmalarla yargı çok ciddi anlamda yara almıştır. İnandırıcılığına, tarafsızlığına pas düşmüştür.

Devletin bu hâli âcilen telafi etmesi gerekir.

Bozuk tartan teraziyle iş yapılmaz.

.

Ölümlerle Türkiye'ye tuzak kurmak

15 Mart 2014 01:00

A -

A +

Türkiye düşmanları, taşeron örgütlerle 30 Mart ve Cumhurbaşkanlığı seçimlerini kana bulayarak yılgınlık uyandırma peşindeler. Siyâsî partiler, daha yumuşak bir üslûbu tercih etmeli.

"Genç" kelimesiyle "ölüm" kelimesi birbirine ne kadar da zıt!..

Bu hafta içinde ölenlerden biri Berkin Elvan.

Henüz 15 yaşındaydı.

Gezi teröründe bulunması bir şanssızlık olmuş. O protestolar velev ki ağaç sevgisiyle olmuş olsa bile bir parktaki bütün ağaçlar, bir insanın serçe parmağı eder mi? Belli ki O'nun cenazesini istismar eden ve ölümü üzerine cinayet işleyen malûm örgüt, O genci Gezi'ye sürüklemiş. 15 Haziran 2013'te "ağaç" diye başlayıp sokak gösterileriyle iktidar devirmeye yönelen isyan kargaşasında Berkin Elvan, bir gaz kapsülü ile yaralanmış. Tedavisinin neticesiz kalması üzerine bu dünyadan göçtü. Polisin o genci hedef alarak kasden vurma ihtimali imkânsıza yakındır. Ya örgütü kendisini kargaşa ateşine attı veya o örgüt vurdu yahut yabancı ajanlar vurdular...

Ölümün vaki olduğu gece Okmeydanı'nda bu defa da o zavallı gencin cenazesini ve perişan ailesini istismar ederek silahlı taşkınlıklara giriştiler. İtfaiye aracına bile saldırmak gibi şiddet gösterileri yapıldı. Fakat orada da kalınmadı. Berkin Elvan'ın başını yiyen örgüt, bu defa da Burak Can Karamanoğlu'nu katletti. Burak Can da 22 yaşında bir başka genç. Pis bir katilin daha pis bir kurşunuyla ana-babasını ve sevenlerini derin acılar içinde bırakarak o da ahirete göçtü.

Üçüncü bir gencin ölümü daha var:

Berkin Elvan, için ertesi günü Tunceli'de gösteriler yapılıyordu. Protestocular, polis arabasını taş yağmuruna tutmuşlardı. Ahmet Küçüktağ adlı polis de taşlarla terör ablukasına alınan o arabadaydı. Heyecanlandı ve kalbi bu heyecana dayanamayarak şehit oldu. Harput'ta toprağa verilen şehit Ahmet Küçüktağ da 24 yaşında bir gençti, henüz 8 aylık evliydi...

3 gencin de ölümüne yandık... ana-babalarını düşününce yüreğimizdeki yangın daha da alevlendi. Hangi protesto, o ana-babaların acısını dindirebilir? Şu var ki yakasını bir şekilde terör örgütüne kaptıran Berkin Elvan, öldüğünde bile örgütten kurtulamadı. Örgüt, O'nun tabutunu bayrağımızdan mahrûm etti. Hatta belki serbest iradesiyle kalsa ailesi, çocuklarının cenazesini camiden kaldıracaktı.

Soru şudur:

Bu ölümlerin faili kim?

Gezi Parkı'da terör estirip iktidar devirmek isteyenler, kimlerse işte onlar. Gün gibi ortadaki DHKP-C Gezi eylemlerinde faal rol oynamış. Bu defa da cenazeyi propaganda için kullandığı gibi cinayet işleyerek gözdağı vermeye de kalkışmış oldu. Hedefte meşru iktidar, istikrar, huzurumuz ve Büyük Türkiye vardır.

15 yaşında 22 yaşında 24 yaşında ölen o gençler, bu ülkenin evlatlarıdır. Biri Alevi, biri ülkücü, biri polis. Dış güçler diyor ki: "Siz demokratikleşme paketiyle barış kurarsanız biz başka cephe açarız!"

Bu hain oyunu anlamalı, bu tuzağa düşmemeli.

.

Yılın Babası

17 Mart 2014 01:00

A -

A +

15 Haziran 2014 tarihinde yaşanacak olan "Babalar Günü"ne daha çok zaman var; fakat hazırlık yapılsın diye teklifimizi bugünden yapıyoruz.

Aramızda kahramanlar vardır; kahraman olduklarını bilmeyiz. Kendileri de bilmezler. Beklenmedik hâdiseler, onları müstesna hüviyetleriyle tarih önüne diker. İstanbul'un Fethi'nde Ulubatlı Hasan, 18 Mart Çanakkale Muharebeleri'nde Seyit Onbaşı, İstiklal Harbi'nde Sütçü İmam, Antepli Şahin, Nene Hatun... o kahramanlarımızdan ilk ânda hatırlayabildiklerimizdir.

Halil Karamanoğlu, bu toprağın kahramanlar damarından beslenen bir sade vatandaş; Burak Can Karamanoğlu'nun babası... Burak Can, üç ay evvel vatani vazifesini yapıp evine gelmiş. Okmeydanı'nda oturmaktalar. Okmeydanı; hani Osmanlı kemânkeşlerinin ok talimi yaptıkları yer. Burada nişangâh taşları dikiliymiş, rejim değişikliği sonrası o nişangâhlar parçalanarak binaların temeline, duvara taş olarak konmuş. Bu nankörlüğün, ihanet olarak bir benzeri Türkistan'da görüldü. Komünistler mâbed kitabelerini kırıp daha fena yerlerde kullandılar. Bugün Okmeydanı'nda maziden günümüze bânisi Sultan Abdülhamid Han olan Dar'ül Aceze ile Türkiye Hastahanesi'nden başka bir şey kaldığını bilmiyoruz. Mezkûr semt 1960'larda gecekondu muhitiydi, şimdilerde çehresi değişmekte...

12 Mart 2014 akşamı Burak Can, yemek sonrası iki arkadaşıyla dışarı çıkmıştı. Birden kendilerini eylem yapıp cam-çerçeve indiren kızıl bayraklı bir grupla burun buruna buldular. Onlar, gayrı kanunî bir örgüttü. Emperyalist devletlerin yedekte besledikleri yıkıcılardı. Ne yapıp ederek 14-15 yaşındaki bir çocuğu Gezi'de ideolojileri için kullanmış, hayatını bitirmiş şimdi de cenazesi üzerinden istismar yapmaktaydılar. Devlete, hükümete, mukaddes değerlere öfkeyle saldırıyorlardı. Elektriği kesmişlerdi. Etraf karanlıktı. Anarşist grupla Burak Can ve arkadaşları ağız dalaşına tutuştular. Halbuki insanla konuşulur. O temiz gençler yanılmıştı. Burak Can, birden arkadaşlarının arasından yüzüstü yere yıkıldı. Karşı tarafın konuşma şekli buydu. Burak Can Karamanoğlu -doğrusu Kahramanoğlu- dudağından giren bir kurşunla şehit olmuştu...

Ertesi gün Piyale Paşa Camiînde eda edilecek cenaze namazından sonra Alucra'ya götürülüp toprağa verilecekti. Kameralar, kalbi yaralı baba Halil Karamanoğlu'na döndü. Kim bilir nasıl acı ve ağır konuşacaktı? Hayır, O, vakarını bozmadı, fitneyi körüklemedi; asaletinin gereğini yaptı. O şartlarda söyleyebildikleriyle herkese parmak ısırttı:

-Bizim sağla-solla alakamız yok, biz hepimiz Müslümanız, hepimiz Türk milletiyiz. Dış güçler, bizi birbirimize düşürmek istiyor. Devletimizden, milletimizden ne istiyorlar?!!!... Bu vatanı böldürtmeyeceğiz. Bu toprakları biz idare edeceğiz, AB veya ABD değil!!!

Bu bir siyasi nutuk değildi, rey için, menfaat için söylenmiyordu. Bunlar, gencecik evlâdının tabutu musalla taşındayken kor ateş gibi yanan bir kalbden yükselen yiğit sözleriydi.

Yılın Babası bu kahraman olmayacaksa kim olabilir?

Burak Can, askerlik vazifesini yapıp geldikten sonra mankurtlara karşı İstiklal Mücadelesi verirken şehit oldu. Sıra devlette. TOKİ, kirada oturan Halil Karamanoğlu'na 15 Haziran 2014 Babalar Günü'nde -şâyet kabul ederse- bir ev hediye etmelidir. Bu toprakların, şehit ana-babalarına ödenmez borçları var.

.

Kanal İstanbul

20 Mart 2014 01:00

A -

A +

Yavuz Sultan Selim Köprüsü, 3. Havaalanı, HES ve Kanal İstanbul gerçek bağımsızlığımızın yıldızları olacaktır...

18 Mart'ta Çanakkale şehit ve gâzilerimizi rahmetle yâd ettik. Millet de Devlet de Sn. Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın şahsında Çanakkale'de aziz şehitlerimizin huzurundaydı. Onlara Fatihalar, Yasinler yollandı, indirilmiş Hatmi şeriflerin duaları yapıldı. Akşamında Selatin Camilerinde Süleyman Çelebi'nin Mevlid-i Nebisi okundu. Bazıları, Galatasaray-Chelsea maçıyla kendinden geçse de bazı vatandaşlarımız, o mânevî lezzeti yaşadılar. Bu vefa, Çanakkale ve İstanbul'a münhasır kalmadı. Ürdün'den Romanya'nın Galiçya'sındaki Türk şehitliklerine kadar şehit ve gazilerimiz rahmet ve minnetle anıldılar.

18 Mart sabahı şunun merakındaydık. "Acaba, diyorduk kendi kendimize, gelecek yıl 2015'te Çanakkale Muharebelerinin 100. Yılında farklı, görkemli bir anma töreni yapılacak mıdır?" Evet, şükür ki yapılacakmış. Sn. Erdoğan, Çanakkale'de bunun müjdesini verdi. Aynı saatlerde TV NET'te ifade ettiğimiz gibi 2015 bizim için iki bakımdan dikkate değer. Biri, 18 Mart 2015'te Çanakkale Zaferi'nin bir asrı dolduracak olması; diğeri de sözde Ermeni soykırım iddialarının da 24 Nisan 2015'te yine 100 yılı bulmasıdır. Kuvvetle muhtemeldir ki ikincisinde dünyanın şer cephesi, Ermenileri alet ederek Türkiye'nin üstüne gelecektir. Şayet şimdiden layıkıyla hazırlanır dünya önüne ikna edici söz ve tezlerle çıkarsak saldırıyı def etmiş olabiliriz.

Bu senedeki "18 Mart Çanakkale Zaferi ve Şehîdleri Anma Günü"nün bir başka güzel tarafı daha vardı. Tuğamiral Ali Dede komutasındaki "Barbaros Türk Deniz Görev Grubu" 4 gemi ve 781 Kişilik personelle 148 yıl sonra ilk defa Süveyş Kanalı'nı geçerek Ümit Burnu'nda yer alacaktı. 29 Afrika ülkesine dostluk ve barış duyguları taşıyacak olan gemilerimiz, Çanakkale Boğazı'nda halkı selamladıktan sonra menziline doğru süzülmeye başladı.

Sultan Abdülaziz'e İngilizler başta olmak üzere emperyalist devletlerin diş gıcırdatmalarının esas sebebi geri kalmış donanmamızı elden geçirterek dünyanın üçüncü kuvveti haline getirmesidir. Sultan, bu hizmeti hayatıyla ödedi. İngiliz Financial Times gazetesinin 19 Mart 2014'te Paralel Yapıya destek verip, Tayyip Erdoğan ve iktidarını küçük düşürücü mahiyette bir tahlil yazısı yayınlaması tesadüf değildir.

6 Mart 2014 günü yazdığımız makalede "Denizlere Hakim Olmayan Karada Rahat Oturamaz" demiştik. Sultan Abdülaziz ve Sultan Abdülhamid'in ileriyi görerek Çanakkale ve Gelibolu'ya fevkalade muhkem tabyalar yaptırmaları, iyi donanımlı paşalar yetiştirmeleri ve Mehmetçiğin yüksek imân ve azmiyle Çanakkale'de düşmana geçit verilmedi.

Ancak; Boğazlar ihtilafı, bugün de tamamen hallolmamış 20 Temmuz 1936 Tarihli Montreux/Montrö Sözleşmesiyle sadece askıya alınmıştır. İstanbul ve Çanakkale Boğazları'mıza mutlak olarak sahip değiliz. Mezkûr muahede buna manidir. Böyle bir engeli ancak Kanal İstanbul'la aşmamız mümkün olacaktır. İktidarın 30 Mart'tan sonraki en acil işi Kanal İstanbul için harekete geçmesidir.

.

"Devleti kuran parti" efsanesi

22 Mart 2014 01:00

A -

A +

Devlet hep vardı, kurulması değil, rejimin değişmesi mevzubahistir.

Halk Partililer, siyaseten sıkışınca bir efsaneye ilticayla o sözü tekrar ederler: "CHP, devleti kuran partidir." Aynı efsaneyle efsunlanmış bazı diğer politikacılar da zaman zaman "size yakıştıramadım; CHP devleti kuran partidir!" şeklinde emeksiz eleştiriler yapma gafletine düşebilmekteler.

Sn. Kılıçdaroğlu, Sn. Erdoğan'ın "CHP devlet yönetemez demesine, CHP devleti nasıl yönetemez, devleti kuran parti, devlet yönetemez mi?" diye karşılık verdi...

Bu iddiayı tahlil etmek gerekir:

"CHP devleti kuran partidir" denince sanki bu devlet yoktu, bir parti ortaya çıktı ve onu yokken kurdu anlaşılmakta. Halbuki, devlet olmasaydı millet de olmazdı. Millet daima var olduğuna göre devlet de vardı. 24 Temmuz 1908 tarihinden 29 Ekim 1923 tarihine kadar Türkiye'de meşruti demokrasi ve çok partili hayat vardı. II. Meşrutiyet öncesi ve sonrasında 9 parti kurulmuştur...

TBMM, 16 Mart 1920'de İstanbul'un işgali üzerine Osmanlı Meb'usan Meclisi'nin Ankara'ya gitmesiyle teşekkül etmişti. Üstelik "devlet" denen siyasi teşkilat, sadece yasama organından ibaret değildir. Tapu dairesi, adliye, millî eğitim, ordu, gümrükler, ulaşım, darphane gibi faaliyetlerin tamamı ile devlet olmaktadır. Devlette devamlılık esastır. Rejim değişebilir, anayasa değişebilir, iktidar değişebilir fakat ülke ve millet devam ettikçe devlet devam eder.

İstiklal Harbi esnasında muhtelif bölge ve vilayetlerde yerli ahalinin düşmanla mücadele için kurduğu Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri vardı. "Halk Fırkası", 9 Eylül 1923'te onların "Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri" adıyla birleştirilmesiyle kurulmuştur. Başına 1924'te "Cumhuriyet" kelimesi eklenerek CHF/Cumhuriyet Halk Fırkası olmuştur. CHF'nin CHP adını alma tarihi 1935'tir.

Diğer taraftan 23 Nisan 1920'de açılan Mecliste "İkinci Grup" denen bir muhalif kanat vardır. Temmuz 1922'de resmen kurulan mezkûr grubun reisi Erzurum meb'usu Hüseyin Avni Bey, sözcüsü Trabzon meb'usu Ali Şükrü Bey. Yayın organı Tan gazetesidir. Bu grubun partileşmesine fırsat verilmeden 8 Nisan 1923'te yapılan bir baskın seçimle Meclis tek tipleştirilmiştir. Buna rağmen Ali Şükrü Bey, mücadeleyi bırakmayınca Riyaseti Cumhur Muhafız Alay Komutanı Topal Osman tarafından öldürülmüş, bir süre sonra Topal Osman da faili meçhul bir cinayetle katledilmiştir.

Terakki Perver Cumhuriyet Fırkası ise 17 Kasım 1924 tarihinde kurulmuştur. Genel başkanı Kazım Karabekir olan TPCF varlığına tahammül edilemeyerek 5 Haziran 1925'te kapatılmıştır. Bu parti, merkez sağda liberal demokrat bir partiydi. Aynı mahiyetteki bir değer parti SCF/Serbest Cumhuriyet Fırkası, 12 Ağustos 1930 tarihinde Ali Fethi Okyar tarafından kurulmuştur. İcazetle kurulduğu halde halkın yüksek teveccühü üzerine 17 Kasım 1930'da apar-topar kapatılmıştır. Bu görüşteki insanların partilerine kavuşmaları 7 Ocak 1946 yılında Demokrat Parti ile olacaktır.

Şu kısa malumat dahi göstermekte ki bu devlet, hep vardı, değişen idare şeklidir. Aksi sabit olsaydı bugün Suriye'deki Süleyman Şah Türbesi savaş sebebi sayılacak kadar ciddiyet arz etmezdi. Bugün devlet ne demektedir? "Türk askeri 1921'den beri Süleyman Şah türbesinde nöbet tutmaktadır."

1921, 1923'ten iki yıl önceki zamandır.

.

Kendi Medeniyetimizi Yeniden Keşfetmek

24 Mart 2014 01:00

A -

A +

Meydanlar, Büyük Türkiye'yi istemekte!

Hikâye malûmdur; padişah, yolda bir dervişle karşılaşır. Konuşma üzerine dervişi sınamak ister. "Bil bakalım, senden ayrıldıktan sonra hangi kapıdan geçeceğim?" Derviş, bir kâğıda bir şeyler yazarak katlayıp padişaha uzatır. "Lütfen, der, kapıdan geçmeden okumayınız."

Padişah, hangi kapıdan geçeceğini bilmektedir; bu önceden bellidir, fakat âniden gelişen bazı hâdiseler üzerine surlarda açılan bir yerden geçer. Geçtikten sonra da merak edip kâğıda bakar. Derviş, şunu yazmıştır: "Yenikapuz hayrlı olsun Padişahım!"

Recep Tayyip Erdoğan'ın milyonları Yenikapı'da toplaması bize bu unutulmaz vak'ayı hatırlattı. Meydana çağrı nasıl yapılıyordu? "Yeni Türkiye için Yenikapı'ya!" Bayrağını, flamasını, pankartını alan millet, bu çağrıya uyarak Yenikapı'ya koştu. Aslında Sn. Başbakan, neredeyse her mitingde aynı konuşmayı yapmakta. Televizyonda bunları dinleyen o vatandaşlar, hangi saikle bir de meydanlara koşar?

İşin sırrı işte orada; Yeni Türkiye sözünde...

Bugün eski, zamana cevap vermeyen, Fransız ihtilali artığı, İngiliz dizaynı, küçüklük kompleksiyle malûl günlerle yeni Türkiye'nin büyük hedeflere yürüyüşünün hesaplaşması var. Meydanlarla saflar belli edilmekte. Bayrağı alıp Başbakan'a koşanlar, aslında O'nu dinlemekten çok "dayan yiğidim yalnız değilsin!!!" demekteler. Uğur Işılak'ın Dambıra'sı meydanlarda, sokaklarda bir mehter marşı, bir kahramanlık türküsü olmuştur. Türkiye'de yerli ittifak, yeni Türkiye arayışıyla eski Türkiye'nin dayatmacı, tercüme hukuklu, özenti hayatlı gayrı millî üslûbuna karşı durmaktadır.

Varılan büyüklükte "Türkiye" kelimesi gövdeyi kuşatamamaktadır.

"Yeni Türkiye" deme zarureti bu yüzden doğmuştur.

Bundan böyle resmîleşmesi gereken:

BÜYÜK TÜRKİYE ismidir...

Avrupa, Devlet-i aliyye zamanında da bize "Türkiye" derdi. "Türkî" demek. İlk kez Cenevizliler kullanmıştır. 28 Ekim 1923'te Mecliste "kelle alırım!" tehditleriyle devlet kurulurken değil, rejim nakli yapılırken devlete "Türkiye" dendi. Teklif sahibi Rıza Nur'dur.

Bu itibarla yeni dönemde, Türkiye isminin "Büyük Türkiye"ye yükseltilmesini teklif etmekteyiz... Geçen gün ömrü Almanya'da geçmiş bir ağabeyimizle telefonla görüşüyorduk. Dedi ki:

-Bu iktidar gelene kadar buradaki Türk vatandaşları olarak başımız önümüzdeydi!!!

Doğru söylüyor, dünyanın muhtelif yerlerinde bizzat şahidiz. Dün başı önünde olup, bugün başı yukarıda olan, sadece Türkler değil, bütün dünya Müslümanlarıdır. Recep Tayyip Erdoğan fiilen "Halife-yi rûy-i zemîn" boşluğunu doldurmakta. Düvel-i Muazzama'nın tedirginliği bundan.

Önümüzdeki bütün mes'elelere ümmet ve medeniyet ölçeğiyle bakmamız şarttır.

Bizim medeniyetimiz Vahiy medeniyetidir. Sevgili Peygamberimize -aleyhisselam- gelen "oku" vahyiyle başlar, San Remo inkıtaıyla beklemeye girer. İşte o bekleme, 3 Kasım 2002'de harekete geçmiş, özünü ve aslını aramakta. Medeniyet coğrafyamızın hudutları Endülüs'ten Şarkî Türkistan'a, Kırım'dan Yemen'edir. Biz yalnızca 77 milyon değil, daha fazlasıyla 1.750 milyarız. İlk dairede başşehrimiz Ankara, ikinci geniş dairede 1.750 milyarlık İslâm dünyasının payitahtı İstanbul'dur.

Büyük Türkiye hayırlı olsun Sn. Erdoğan!

.

Yüz karası medya

27 Mart 2014 01:00

A -

A +

Her şey tabiî seyrine kavuştu. Başbakanın saldırgan Baas jetinin cezalandırıldığını basın toplantısıyla değil, mitingde açıklandığı günlerde yaşıyoruz.

"Post Modern Darbe" denilen 28 Şubat taşeronluğunun bin yıl süreceği mağrur edalarla iddia edildiği hafızalardadır. Ne var ki o çapulculuk, 3 Mart 2002'de sandıktan gelen Ak İhtilal müdahalesiyle on yıl bile sürmedi.

Şayet; aksi olsaydı ve Tek Parti zihniyetinin üniformalı şeklinin camiler dahil her değerimize düşman olan Post Modern Darbe defedilmeseydi de faraza Baas jeti 28 Şubat günlerinde düşürülseydi bugün Başbakan Tayyip Erdoğan'a, iktidara ve vazifesini yapan Org. Necdet Özel'e hakaretler yağdıran bu medya neler yazardı?

Malum medya, 27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül, 28 Şubat darbelerinin tamamında silahlı cunta önünde yağhanelerde kıtlığa yol açacak denli küçülmüş, alçalmış, temenna çakmış, göze girmeye çalışmış, "emret paşam" diyerek emir erliğini hiç bırakmamıştır.

Bugün, bu iktidara zehir-zemberek ifadelerle yiğitlik taslayan bu sirk aslanlarının darbeler döneminde nasıl bir postal düşkünü olduğu, nasıl el-etek postal öpücülüğü yaptıklarını iyi bir araştırma gayet güzel şekilde ortaya koyar.

28 Şubat faşizmi devam etse ve bu cunta döneminde Baas jeti düşürülseydi o zaman bu gayrı millî ve kadın teşhircisi medyanın neler yazmış olacaklarını görür gibiyiz. Ekranlarda jetli, tanklı görüntüler, hamaset dolu haberler, methü senalarla kaleme alınmış yorumlar, marşlar, gazetelerde fotoğraflar, destan başlığı gibi sürmanşetler, baştan aşağı hayranlık dolu makaleler vs vs...

Halbuki aynı medya bugün Suriye basınından daha fazla Baasçı bir üslupla, kendi hükümetine, Başbakanına ve Genelkurmay başkanına saldırmakta. Bir meşru müdafaayı "kin tutmak" olarak tescillemek gibi iftiraların en bayağısını atmakta.

Halbuki Baas jetleri, hava sahamızı aşıp semalarımıza dalsalardı Paralel aşı yapılmış her değerimize düşman aynı medya bu defa yine Başbakana, iktidara ve Genelkurmaya demeyeceklerini bırakmayacaklardı.

Sultan Abdülhamid Han, bazı hassas kararlar alacağı zaman istişare edecekmiş gibi Rus sefirini huzura çağırır; "şöyle bir mes'ele var; biz şöyle düşünüyoruz, siz ne dersiniz?" diye fikrini alıp gönderdiğinde maiyetindekilere "aksini yapın" talimatını verirmiş. O gün Rus elçisi ne diyorsa doğru, onun zıddıydı.

Bugün de bu medya ne diyorsa doğru, onun zıddıdır.

Mevzubahis medya, bu toprakların deseninden hiçbir renk taşımaz. Çıkarlarına göre Almanlara, İngilizlere, Nazilere, Komünist Rusya'ya, İsrail'e, Amerika'ya yanaşmış, kendi yerli unsurlarıyla bunları koruyan iktidarlara husumet besleyerek saldırmıştır. Görünen o ki şimdi de bilançolarına Esad'ı eklemişler.

.

Siber Savaş

29 Mart 2014 01:00

A -

A +

Yarın 30 Mart; beklenen gün. Neticesi şimdiden belli mahalli isimli Büyük Türkiye seçimi. Seçmenin azami çoğunluğu, istikrar ve kalkınmadan yana. Sandıkları, politika değil, vicdanlar yönetecek. Türkiye, bu seçimden güçlenerek çıkacaktır...

Twitter, diğer devletlerde temsilcilikler açtığı halde Türkiye'de bunu ihmal ederek keyfi bir yayın yapmaktaydı. Öyle olunca korsanlıkların cirit attığı bir âleme döndü. Nitekim bazı hanımların şerefiyle oynanınca mahkeme, onların kaldırılmasına karar verdi. Fakat adı geçen sosyal medya Türkiye'yi hâlâ "Boğaz, şiş kebap, rakı" diye değerlendiren bir Batılı geri kalmışlıkla gördüğünden kararını kaale almadı. Bunun üzerine TİB, Twitter'a ulaşmayı engelledi. Bu bir erişim engeli olduğu halde Hükümete muhalif cephe için gün doğdu. Hadiseyi derhal "twitter kapatıldı" diye resmettiler. Halbuki yurt dışından yayın yapan bir sitenin Türkiye'den kapatılması fiilen mümkün değildir.

Bu gerçek yetkili ağızlarca defalarca tekrarlandı:

-Bir sosyal medya unsurunu kapatmak gibi niyetimiz yok! Twitter şirketi, Türkiye'de muhatap alacağımız bir şube açsın, burada kazandığı paranın vergisini versin ve mahkemelerimizin kararlarına uysun!..

Bu makul fikri, yerlisi ve yabancısıyla peşin hükümlüler dinlemedi. Sansürcü, yasakçı gibi iftiralara devam edildi.

Bu arada Twitter'ın Ankara idare mahkemesinde açtığı dâvâ kabul gördü. TİB'in engelleme tasarrufunun durdurulmasına karar verilmişti. Karardaki gerekçe çok düşündürücüdür: "Erişimin engellenmesinin devamı, ilerde davacı Twitter için telâfisi mümkün olmayan zararlara yol açabileceğinden bu kararın durdurulmasına karar verilmiştir..."

Türkiye'de hukuken mevcut olmayan, vergi vermeyen, vatandaşlarımızın iffet ve şerefiyle oynayan yayınlar yapan bir internet sitesinin takibi durdurulunca o şirket, "ileride telafisi mümkün olmayan hangi zararlara uğrar?" Bunun ikna edici bir cevabı yoktur.

Daha Twitter şirketinin hukuk tanımaz bu tavrı tartışılırken bu defa hemen ardından You Tube'a erişim engellendi. Türkiye'nin en gizli toplantılarından biri dinlenmiş ve bu dinleme sosyal medyaya yüklenmişti. Bunun üzerine TİB o internet medyasına erişimi de durdurdu.

Dışişleri Bakanı, hariciye müsteşarı, MİT müsteşarı, Genelkurmay 2. başkanı Hariciye'de toplantı yapmaktalar. Vatanımızın bir parçası Süleyman Şah Türbesi'ne bir düşman saldırısı olduğunda savaş dahil, neler yapılabileceği konuşulmakta. Herkes düşüncesini söyler. Fakat orada görüşülenler kayda alınır ve hassas bir zamanda You Tube'a yüklenir.

Düşmanla iş birliği yapılmıştır.

Bu büyük ihaneti gündemdeki bütün dinlemeleri kim yaptıysa oranın yaptığı belli. Kimler adına yapıldığı da belli. Her şey, içerde CHP, dışarıda Suriye başta olmak üzere bazı yabancı devlet ve istihbaratlarla ittifak halindeki bir organizasyonun eseri. Niğde'de Baas taşeronu IŞİD militanları yakalandığında, ardından semalarımızı ihlal eden Suriye uçağı düşürüldüğünde millî menfaatlerimize karşı duranlar bu defa da aynı yerdeler.

Eskiden harpler yalnızca, tankla, topla füzeyle olurdu. Fakat şimdi yeni bir dönem başlamış bulunuyor. Dünya, Bilgi Çağı da aşılarak Siber Çağa girdi. Bugün bir Siber Savaş'la karşı karşıyayız. Devlet, hem casusluk faaliyetine ve hem de siber taarruza maruz kalmış bulunmaktadır.

Türkiye'nin meşru müdafaa hakkı doğmuştur.

Başına buyruk sosyal medya Türkiye'de de hukuk olduğunu öğrenecek, bu siber terörü yapacak kadar gözü dönmüş fütursuz Paralel Yapı da hukuk önünde hesap verecektir..

.

AK İhtilal

31 Mart 2014 00:00

A -

A +

Türkiye'deki cunta darbeleri, Tek Parti zihniyetinin iktidarda kalmasını devam ettirmek için yapılmıştır. Halk, demokratik ihtilallerle bu ideolojinin çanına ot tıkamıştır.

Seçim kampanyaları, kıran kırana geçti. Millî haysiyet yara aldığından hadise, mahalli seçim olmayı aşmıştı. Türkiye'nin büyümesi, millî güvenliğimiz, dış güçlerle taşeronların saldırısına maruz kalmaktaydı.

Bundan dolayı mitingler, büyük ehemmiyet arz ediyordu. Onlardan biri, AK Parti'nin Yenikapı'da yaptığı mitingdi. O gün sadece turnikelerden geçen vatandaş sayısı 2 milyondan fazladır. Ayrıca Adnan Menderes Bulvarı, Millet Caddesi, Ordu Caddesi... gibi Yenikapı'ya açılan güzergâhlar tıklım tıklımdı. İster 1 milyon, isterse 100 bin veya 10 bin kişi olsun. Vatandaş demokratik hakkını kullanmakta ve liderini dinlemek için alana koşmaktaydı.

Bu insanların takdirlerine saygı göstermek gerekmez mi?

Bu topraklarda yaşayıp, hiçbir değerimize sahip olmayan, inancımızdan, milliyetimizden, hasletlerimizden uzak, kendini aydın sanan peşin hükümlü hastalıklı bazı kimseler bu kanaatte değiller.

Mitinge kendi ifadesiyle bir Gezici Çapulcu da kalkıp gitmiş. Bu Çapulcu, itiraf ettiğine göre bir peynir ve şarap düşkünüdür. Bir top gibi yuvarlanarak o mitinge gitme niyeti tamamen kasıtlıdır. Kasdı daha sonra bloğuna yazdığı hezeyanla ortaya çıkmakta. İddiasına göre Yenikapı'ya -o zehirli cümlesiyle- "bu lanet iktidar"la iktidarın başındaki "tiran"a destek vermek için gidenler kapıcı, bakıcı, güvenlik görevlisi, tekstil işçisi...gibi aşağı tabakadan kimselerdir.

Herkesi kör, âlemi sersem sanan birinin kaleminden dökülen bu kibir dolu cümleler, orada kalsa "saçmalamış" denerek pek aldırış edilmeyebilirdi. Fakat bazı TV programları, o densizlikleri mal bulmuş mağribi gibi kendi yayınlarına taşıma acaibliğine düştüler. Böylece bir kere daha görülmekte ki Tek Parti Zihniyeti, aradan yıllar da geçse aynen devam etmektedir. Adları halkçıdır, fakat halka tepeden bakmaktalar, halkı güdülecek sürü gibi görmekteler.

Adnan Menderes öncülüğündeki Demokrat Parti, 14 Mayıs 1950'de seçimleri kazanınca çeyrek asırdır işbaşında olup halka kök söktüren ensesi kalın CHP'li mütegallibeler şunu diyorlardı: "Ne yani; şimdi iktidarı Haso'lara Memo'lara mı vereceğiz?"

ANAP, 4 Kasım 1983'te seçimleri kazandığında aynı zihniyet, bir ay boyunca sürekli oyalayarak merhum Turgut Özal'a Başbakanlık mazbatasını vermemişti.

23 Mart 2014'te Yenikapı'da yapılan mitinge iştirak eden iki milyondan fazla vatandaşa "cahiller, görgüsüzler" diye çamur atan o çapulcuyla ona arka çıkanlar, aynı köhne zihniyetin devamıdır. Hayır onlar "Beyaz Türk" değildir. Onlar, Türklerin yüz karasıdır...

Bilen var mı?

Demokrat Parti, 1950 Seçimlerini ezici bir çoğunlukla kazanınca vatandaş buna "Beyaz İhtilal" demişti...

Şu gün...

AK Parti iktidarının Recep Tayyip Erdoğan liderliğinde açık ara oyla kazandığı bu muhteşem seçim zaferi ise sandıkla gelen bir 'AK İHTİLAL'dir.

'Ak İhtilal'de beyaz Türkler değil, millet iktidar olmuştur.

.

Seçim sandığına noter denetimi getirilmeli

3 Nisan 2014 01:00

A -

A +

Seçimlere dair hukuk teminatı, sandıklara kadar gidemiyor. Boşluğun noter denetimiyle garantiye alınması gerekmekte.

Seçimlerin hakim teminatında yapılması anayasanın emridir. Mademki anayasa ve kanunlar, seçimin nev'i her ne olursa olsun onu hakim teminatına yani adaletin vicdanına bağlamıştır; öyle ise 30 Mart 2014 Mahalli Seçimlerinden sonra yaşanan bu itiraz, gösteri vs.ler neden?

Seçimlere giden yolda hava hiç de yumuşak değildi. Miting meydanlarındaki sertliğin sandıklarla oylama sonrasına da aksedebileceğine dair endişeler yaşamaktaydık. Şükür ki korkulan olmadı, seçimler az ülkeye kısmet olur tarzda olgun geçti. Türk, Kürt, komünist, Süryani, başı açık-örtülü... kendini seçmenine beğendiren herkes seçildi.

Ne var ki bu tablo, seçim sonrası YSK'yı basar tarzda önünde gösteriler yapmaya kadar varan itirazlarla kirlenir oldu. Ortadan kalkması gereken itiraz hakkı değil, itiraz sebepleridir. O sebepler mevcut olunca kafalar karışmakta, kargaşa çıkmakta; ilçe seçim, il seçim, yüksek seçim kurulları, hatta şimdi AYM bunlara mesai sarf etmek zorunda kalmakta, sağlıklı bir seçim neticesi almak, sünüp gitmektedir.

Öyle ise o noktada bir boşluk vardır. Söz konusu boşluğun kapatılması gerekir.

Boşluk şudur:

Hâkim veya mahkeme teminatı sahaya inmemektedir. YSK seçim tarihi, seçime katılacak partiler, adayların ehliyeti, gibi hususlar üzerinde çalışıp karara vardıktan sonra yapılan seçimlere gelen itirazları da nazara alarak işini bitirmektedir.

Seçimin kendisi, bizzat sandık; sandıktan çıkan oyların sayımı, sandık sonuçlarının birleştirilmesi gibi çalışmalardaysa boşluk bulunmaktadır...

Her seçimden sonra yaşanan, itiraz ve kargaşalar, o boşluk yüzünden meydana geliyor. İlk sayım ve dökümler yapıldıktan, hangi adayın kazandığı ilan edildikten sonra vaki itiraz üzerine bir sonuç iptal edilerek yeni bir adayın duyurulmasını derinden hissedersek bunun bir insan, partisi ve yakın çevresinde nasıl bir psikolojik travmaya yol açtığı tahmin edilebilir.

İtirazlar olmamalı demiyoruz. İtiraz haklı çıkınca ortada bir kusur olduğu sabit hale gelmektedir. Bugünkü sistemde o kusurun sorumlusu yok. Yapılacak olan, kusurlu, ayıplı sayıma sebep olanların hesap verir duruma getirilmesidir.

Ne yapmalı?

Teklifimiz şudur?

Seçmen, reyini kullanırken parti müşahitleri, sandık başında yine bulunmalı. Fakat bir de noter memuru hazır olmalı. Böylece partili müşahitlerin yaptığı sayımlarla sandık dökümü birleştirmeleri noter tasdikiyle denetim altına alınmalıdır. Buna rağmen itiraz yapılıp da netice farklı çıkarsa vazifeli noter, bunun tazminat ve cezai bedelini ödemelidir?

Bu kadar noter nasıl bulunacak?

Seçim dönemleri için Yeminli Noterlik ihdas edilebilir. Veya bir başka çare bulunur. Böylece "hakim teminatı" sahaya inmiş olur, neticeler içe sindirilir, itirazlar yok denecek kadar düşer.

.

AYM'nin twitter kararı

5 Nisan 2014 01:00

A -

A +

Anayasa Mahkemesi kararıyla twittera pozitif ayrımcılık yapılırken milletin vicdanına tercüman olan A HABER TV'nin mahkeme eliyle cezalandırılmasına makul izah getirmek mümkün değildir.

Twitter adlı sosyal medyanın Türkiye'de 12 milyon kullanıcısının mevcut olduğu ifade edilmekte. Kullanıcılar arasında Cumhurbaşkanı Sn. Abdullah Gül'den -afedersiniz- hela duvarına aşağılık yazı yazma alışkanlığını sosyal medyada da devam ettiren ahlâksız, seviyesiz ve seciyesiz tipler de var. Bu tipler, kendi kimlikleriyle değil, uydurma kullanıcı ad ve fotoğraflarıyla insanların şeref ve haysiyetleri aleyhine yayın yapabiliyorlar...

Türk mahkemeleri, vaki şikâyetleri değerlendirerek namus katili bu yayınların kaldırılmasını twitterdan istediyse de bu yabancı şirket, oralı bile olmadı. Bunun üzerine TİB/Telekomünikasyon İdaresi Başkanlığı, adı geçen sosyal medyaya erişimi engelledi. İdare, erişim engellemesine üç esaslı gerekçe gösterdi:

1-Twitter'ın Türkiye'de temsilcilik açmamakta ısrar etmesi.

2-12 milyon kullanıcı üzerinden milyonlarca dolar para kazandığı halde bu kazancın Türkiye'de vergisini ödememesi.

3-Türk mahkemelerinin vatandaşların mağduriyetlerine son verilmesi için aldığı kararları uygulamaması...

Bu dediğim dedikçi üslup üzerine idare, erişimi engelleme kararını verdi. Bu karar siyaset uğruna her şeyi mubah gören bazı politikacılarla TBB ve bazı heveskârlar tarafından AYM/Anayasa Mahkemesi'ne taşındı. Dâvâ incelemesi devam ederken seçimlerde Hükümeti yıpratmak, akıl çelmek adına "sansür", "özgürlük" gibi yaygaralar koparıldı.

AYM o yaygara ve şamata sesleri arasında yıldırım hızıyla kararını verdi. Karara göre erişimin engellenmesi kullanıcılar için ağır bir hak ihlaliymiş. Bilmiyoruz AYM üyelerinin kaçı sosyal medyayı takip edebilmekte? Sosyal medyayı ilk günden beri faal şekilde kullanan; her vesileyle seviyeli ve sorumlu sosyal medyayı müdafaa eden bir kullanıcı olarak biz, hiçbir hak ihlali yaşamadık. Bazıları için bir uyuşturucu iptilasına dönen sosyal medya, insan hayatında hiç olmazsa ne lazım gelir?

AYM ağır ihlal iddiasına dayanırken vatandaşın hakkında müşteki olduğu şirketin Türk mahkemelerini kaale almaması, idareye muhatap olmaması, vergi kaçırması hususlarında hiçbir fikir beyan etmemesi ise adaletin tecellisi adına kayıp olmuştur. Bu yüzden karar, Sn. Başbakan Tayyip Erdoğan tarafından "millî olmayan" diye vasıflandırıldı. Erişimin engellenmesi ağır hak ihlali değildir ama bu bir ağır sözdür.

AYM üyelerinden daha kıdemli bir hukukçu sıfatıyla yazıyoruz:

Yargının çifte aidiyet yaşamasının vatandaşı şüpheye düşürdüğü bir geçiş döneminde AYM'den çok daha hassas olması beklenir. Hükmünden kaygı duyulmayacak bir yüksek mahkemenin varlığı müşterek kazançtır...

Bir şeyin çok söylenmesi fikrin aşınmasına yol açar. Gerekçeli kararların yazılmayarak tutukluların içerde bırakılmaları için "hak ihlali" diye yorumlanması çok isabetli bir içtihattı. Öylesine ciddi bir içtihadın twitter için de sarf edilmesi yanlış olmuştur.

Bu vesileyle şunu da ifade etme ihtiyacındayız; AYM mevzuatında değişikliğe gidilerek AYM başkanları mutlaka hukukçu olmalıdır. "Jüri"nin diğer üyeleri, belki farklı mesleklerden olabilir fakat başkan istisna tutulmalıdır.

Twitter kararını işiten Amerikan elçisi Mr. Ricciardone, "bu iyi haber!" diyerek memnuniyetini dile getirdi. Ancak Başbakan'dan on milyonlarca vatandaşa kadar bizler için bu iyi bir karar değil...

Elbette hürriyet, elbette hak ama...

Tek taraflı olmaz...

.

Mısır'da Yassıada kararı

10 Nisan 2014 01:00

A -

A +

Hüsnü Mübarek namındaki diktatör, yetkilerini batı güdümündeki orduyla batı güdümündeki AYM'ye devredip öyle istifa etmişti. Türkiye'de vatandaşa rağmen twitter kayırılırken böyle bir neticenin rüyasını gören yargıçlar olabileceğine inanmak istemeyiz...

Hafızamızı şöyle bir tazeleyelim...

"Arap Baharı" denen ateşin kıvılcımı 17 Aralık 2010'da Yeşil Kuşağın başlama noktası Tunus'ta tutuşturulunca yangın, 25 Ocak 2011'de Kahire'ye sıçradı. Çağdaş firavunizme karşı olan onbinler, Tahrir Meydanı'nı doldurdular. Bu meydan, hürriyetin sembolü haline geldi. Hüsnü Mübarek güçleri, halk kitleleri önünde dayanamadılar. Necip Fazıl merhumun "Orangaton Maymunu" dediği Cemal Abd'ün Nasr'ın ekolünden ne hüsnü yani güzel ve ne de mübarek olan Mısır'a musallat olmuş bu Batı kuklası ceberut, 10 Şubat 2011'de istifa etti. Fakat istifa ederken de hinliği elden bırakmadı. Yetkilerini silahlı kuvvetler yüksek konseyi ile anayasa mahkemesi arasında paylaştırdı. Cumhurbaşkanlığını konsey reisi Muhammed Hüseyn Tantavî devraldı.

Ara dönem, 1 Temmuz 2012'de Muhammed Mursi'nin Cumhurbaşkanı seçilmesiyle kapandı. Cumhurbaşkanıyla Hürriyet ve Adalet Partisi Müslüman Kardeşler Teşkilatı'ndan gelmekteydi.

Seçimler, demokratik usullerle ve dünyanın gözü önünde yapılmış, adaylardan Muhammed Mursi, halkın yüzde 51.73 oyunu alarak cumhurbaşkanı olmuştu. Böylece Mısır'a o bahsedilen nâzenin Arap Baharının geldiği, her yerde güller açacağı zannedildi. Hayır, hiç öyle olmadı? Batı için son kullanma tarihi biten bir diktatörün gönderilmesiyle maksat hasıl olmamıştı. Üstelik yeni Cumhurbaşkanı, Türkiye, Rusya, Çin, İran vs. ile yakın münasebetler kuruyor, Suriyeli muhaliflere destek oluyordu.

Muhammed Mursi'nin suyunu çabuk ısıttılar.

Önemli başkentlerde düğmeye basıldı.

Genelkurmay Başkanı Abdülfettah Es Sisi'nin başını çektiği bir cunta, Cumhurbaşkanıyla kadrolarını devirip içeri attılar. Sn. Mursi, taraftarlarına direnin çağrısı yaptı. Onbinler Tahrir Meydanına aktı. Aylarca büyük direnişler oldu. Cunta kuvvetleri binlerce sivili katletti. Çarpışmalar oldu. Bir tarafta direnen siviller. Diğer tarafta devletin asker ve emniyet kuvvetleri vardı.

Tabiatiyle bir gün geldi direniş tükendi.

Zaten Türkiye dışında kimseden de destek görmüyorlardı.

Adil Mansur devlet başkanı oldu.

Asıl fail ise Abdülfettah Es Sisi idi..

.

Aynı oyun

15 Nisan 2014 01:00

A -

A +

Pınar Kür olayı bilinen bir tezgâhtır, sonucundan kaygımız bulunmakta...

Uğur Mumcu öldürüldüğünde Cağaloğlu yokuşundan geçen öfkeli binlerin "kahrolsun şeriat!" diye bağırmaları unutulur gibi değil. Maktûlün Ankara'da sabah işe gitmek için evinin önündeki arabasına binip anahtarı çevirmesiyle arabasıyla birlikte paramparça olması bir olmuştu.

Haber, o gün sert bir rüzgâr gibi esti:

Ölen belliydi; Uğur Mumcu ismindeki gazeteci!

Öldüren belli miydi?

Kişi olarak belli değildi.

Ama...

Bir kesim için taraf olarak belliydi; "kahrolsun şeriat!" diye bağırmaları bu yüzdendi. Onlara göre fail aramak, dâvâ, muhakeme gereksizdi. O'nu gericiler öldürmüştü. Bu "gericiler" kimlerse ve nerede ikamet eder, ne iş yaparlarsa işte o öcüler katildi. O zamanlar henüz "algı yönetimi" diye bir kavram gelişmemiş olsa bile kendine solcu, laik vs. diyen, kendini muhafazakâr kitlenin karşısında gören, o kitleyi de ancak Eskimolar kadar tanıyanlar peşinen damgayı vurmuş, İslamiyete hakaret ediyorlardı.

Bu, katili peşinen ilan edip linç hareketine girişmenin örnekleri çoktur. Yakın tarih Sivas faciasında olduğu gibi buna mümasil tertip olaylarla doludur. Halbuki şimdilerde ortaya çıkıyor ki günahına girilen insanların bu öldürmelerle alâkası yoktur.

Şu günlerde olmasa bile tam gündemden düşerken Pınar Kür'ün başına bir şey gelmesinden endişe duymaktayız:

Bu sözde aydının saçmalaması, 17 Aralık tezgâhının seçimler sonrası versiyonudur. 17 Aralık Yargı darbesi, 25 Aralık saldırısı, 25 Mart tertibi tutmayıp da Recep Tayyip Erdoğan, 30 Mart'tan zaferle çıkınca bu defa "kahrolsun şeriat"çiler yine bir oyuna dahil edildiler. Önce, hini hacette lazım olur diye AK Parti'ye üye kaydedilmiş, M. Ali Ağca özentili bir gençle Kemal Kılıçdaroğlu dövülmeye kalkışıldı, Mesut Sunay'ın Kayseri'de İsmet İnönü'ye bir adım önünde tabanca sıkıp da tutturamamasına benzer bu şaibeli yumrukla beklenen elde edilemeyince Pınar Kür sahneye çıkartıldı. "Romancı" denilen bu kimsenin hezeyanlarını artık herkes bilmekte. İddiasına göre başörtülü olan hanımların, vücudunu teşhir ederek para kazanan profesyonellerden farkı yoktur. Dedikleri, buraya yazdığımız kadar hafif değil. Müslüman hanımlara hırsla çemkirmekte...

Bu işler, yani ajan kışkırtıcılıklar, tezgâhlar günümüz dünyasında öylesine gelişmiş ki bu tür konuşanlar da onu ekrana çıkartanlar da sokaklarda "kahrolsun şeriat" diye bağıranlar da bir tiyatronun figüran oyuncusu olduklarını ya anlamaz veya Filozof Rıza Tevfik'in 31 Mart 1909 İsyanında nasıl tuzağa düştüğünü idrak etmesi için 34 sene geçmesi gerektiğinde olduğu gibi senelere ihtiyaç duyarlar.

Adı geçen bayanın konuşması muhafazakâr çevrelerde maalesef büyük infiale sebep oldu. "Maalesef" dememiz şundan. Niçin muhatap alınır? Her abuk-subuk söze cevap vermek yanlıştır. Unutulmasın ki infial uyandırmak bu oyunun sahnelerinden biridir. İnancının hakarete uğramasından rencide olan bir saf vatandaşın kalkıp Pınar Kür'e kasdetmesini umarlar. Ancak, dindarlar bugün az tecrübe sahibi değil.

Ne var ki senaryo orada bırakılmayabilir.

Başbakan Tayyip Erdoğan'ın Çankaya yolunu kesme peşindeki ajan çevreler, o yaşlı bayana istedikleri gibi konuşacağı vasatı hazırlayanlar, uygun görecekleri bir karanlık vakitte hayatına kasdedip tabancayı bir ele tutuşturabilirler!

O pis sözler, bu pis oyunun sahneye konmasıdır.

İdare, o yaşlı bayanı çok sıkı korumalı.

.

1 Mayıs, tehdit olmaktan kurtulamadı

16 Nisan 2014 01:00

A -

A +

1 Mayısa öteden beri bir zehirli mantık musallattır. Artık onu aşmak, ideolojik gerilikten kurtulmak gerekir...

Ülkemizde en az 2 milyon işsiz var. İşsizlerin, çalışanların, emeklilerin yığınla mes'elesi mevcut. Olması gereken 1 Mayıs haftalarında sendikaların öncülüğü ile panel, konferans açık oturum gibi platformlarda bu yığınla mes'elelere dair teklif ve çözümler üretilmesi, bunların kamuoyu ile dertleşilmesidir.

Bunun yerine 1 Mayıs her sene kavga, kabadayılık ve efelenme gösterisine dönüşmektedir. Acaba Taksim diye bir meydan olmasaydı işçi bayramı kutlanmayacak mıydı?

1 Mayıs, eskiden bahar bayramı olarak anılırdı. Bu sun'i adlandırma takvim yapraklarını aşamadı. Sonra başka isimler de verildi. Halk ise hep "işçi bayramı" dedi. Bu sebeple yasaklı mevsimden sonra 2008'de "Emek ve Dayanışma" günü başlığıyla yeniden resmileşirken bu isim, tıpkı Yassıada'ya "Demokrasi ve Özgürlük Adası" denmesindeki iğretilik gibi tutmadı..

Bu ülkenin insanları 1 Mayıslarda seneler senesi izi silinmez korkular yaşadılar. Ölümler, Sovyetler Birliği, Çin özlemleriyle kızıl flamalar taşınması unutulmadı.

O günler şehir tenhalaşır, meydanlarda kimse kalmaz, dükkânlar açılmazdı. Marksist sloganlarla yürüyen işçilerin çoğunluğu kendi rızalarıyla değil, tehditlerle oraya toplanırlardı.

1 Mayıs toplum hafızasında iyi bir sicile sahip değildir. "Bayram" neş'e, paylaşmak, kucaklaşmak ve sevgi iken "1 Mayıs" sopa, tabanca, tehdit ve kim vurduya gitmekti...

Eğer bunlar arkada kaldıysa.
Ki öyle olmalı...

Öyle ise...

1 Mayıs'a sağduyunun hakim olması ve her işçi sendikasının yerli düşünceyi samimiyetle kabulü gerekir. Oldum-olası 1 Mayıslara tartışma, dahası gözdağı vermelerle girilir. Hele bu sene 17 Aralık darbe süreciyle Gezi intikamcıları 1 Mayıs'ı iktidar aleyhine bir kışkırtma ve oradan hükümet yıkma vesilesi yapabilirler.

Cesur sorgulara ihtiyaç var:

DİSK...

Bir kere bu ismin karşılığı kaldı mı?

"Devrimci İşçi Sendikaları."

Neyin devrimi?

Vaktiyle kuruluş ideolojisi olarak işçilerle Marksist devrim yapılıp proleter iktidar kurulacaktı. Bugün böyle bir iddiaya sadece gülünür. Eğer o hayal terk edildiyse DİSK ve yoldaşlarının toplumu tedirgin eden, huzurunu kaçıran geçmiş 40 yıldaki kötü imajı temizlemesi lazım.

1 Mayıs ideolojik gericilikten kurtarılmalıdır. Bu saf bir işçi bayramı ise neden illa Taksim? DİSK başkanı "Taksim bizim kutsalımız" diyor. DİSK ve kutsal? İlginç! O zaman kutsalın ne olduğunu konuşmalı.

1977'deki elem verici 1 Mayıs da sonraki birçok suikast gibi yabancı ajan işiydi.

Konfederasyonların bazıları illa Taksim derken Valilik siyasi mitingde 2 milyonun toplandığı İstanbul'un en büyük meydanını gösterirken "Yenikapı'da miting yapın; fakat sembolik merasimlerinizi Taksim'de icra edebilirisiniz" diyor.

Kısacası; sendikaların, konfederasyonların 1 Mayıs'ı milletle kucaklaştırması lazımdır.

DİSK bu seneki 1 Mayıs'ta Başbakan Erdoğan'ı konuşma yapmaya davet edebiliyor mu? İşte büyük soru ve zor hedef!

Dememiz o ki köprülerin altından çok sular aktı.

Taksim kutsal vs. değil...

Bir camie sahip olursa mümkün..

DİSK "Taksim'e cami istiyoruz!" diyebilir mi?

Yerlilik budur.

.

Anayasa Mahkemesi ihtilafı

17 Nisan 2014 01:00

A -

A +

AYM/Anayasa Mahkemesi'nin her vatandaş için bir teminat sebebi, sırtını dayadığı, güvendiği bir hukuk dağı olmasını çok arzu ederdik. "Anayasa Mahkemesi" denince akan sular durmalı, kimsede zerrece bir şüphe olmamalıydı...

İleri ülkelerde anayasa mahkemeleri vardır. O mahkemeler o devlet vatandaşları için bu değerdedir. Türkiye'de ise mevzubahis mahkemenin kendisi bir ihtilaf sebebi. Olmaması gerekir ama hadi diyelim ki bidayet mahkemeleri/alt dereceli mahkemeler şu veya bu yüzden tartışılır olabilir. Ama; son kapı olan bir yüksek mahkeme kavga, münakaşa, şüphe, ihtilafın içinde yer alır ve taraf olursa bu netice, o devlet, ülke ve millet için hukuki değerler ve gelişmişlik kat sayısı itibariyle facia çapında kaygı vericidir.

27 Mayıs cunta darbesi devrin söylemiyle hatırlamak gerekirse apoletlilerle kara cübbelilerin mahsulüdür. "Kara cübbeli" dedikleri üniversite profesörleri ve darbecilerden emir alan yargıçlardı. Bunların topu, devleti kuran parti yalanının sahibi Tek Parti azınlık zihniyetinin oligarşik memurlarıdır.

Tek Parti zihniyeti, ileri zamanlarda kendisi iktidara gelemezse bile zihniyetinin devlette devamı için sipariş üzere hazırlattığı 1961 Anayasasıyla kolay kolay sökülüp atılamayacak vesayetçi tedbirler aldı.

Malum zihniyet, sehpalar gölgesinde yazılan 1961 Anayasasıyla hukuku tahrif ve tahrip etmiştir. Kuvvetler parçalanmışlığı, iktidara gelen partilere hayatı dar etti. Anayasa Mahkemesi de o parçalanmışlığın eseridir. Mücerred olarak bir anayasa mahkemesi bir ülke için adaletin teminatıyken bizde kuruluşundaki bozuk zihniyet yüzünden taşeronluk yapmıştı.

Hep devam edip giden taşeronluk, 28 Şubat'ta çuvala sığmayan mızrak oldu. Cumhurbaşkanlığı seçimi için ihdas edilen engelleyici 367 uydurması, Anayasa Mahkemesinin duvarlarına sıçramış bir kara lekedir.

O Anayasa Mahkemesi'nin 12 Eylül 2010 Anayasa değişikliği referandumuyla özlenen yapıya kavuştuğu, vesayetçi zihniyetin pençesinden kurtulduğu inancı genel kabul gördü. Hele ferdlerin AİHM'den önce AYM'ye gitme yolunun açılması fevkalade memnuniyete yol açmıştı. Ne var ki bu yeni AYM son zamanlarda yine ihtilaf sebebidir. Twitter için açıkladığı gerekçeli karar, ileriki zamanlara kalacak bir mahcubiyet vesikası oldu. HSYK'ya dair vaki hukuki düzenlemeyi tırpanlaması, milletin reddine uğramıştır. Hükümlerin dayanağı millet, vekil olan AYM'nin kararını bozmaktadır.

Bu neticelerde, AYM'de başkanın hukukçu olmamasının ciddi bir tesiri olduğu görüşündeyiz.

.

Aşk-ı Nebî

18 Nisan 2014 01:00

A -

A +

Sevgili Peygamberimizin doğum/Mevlid günü olan rebi'ul evvel ayının onikisini millî bayram yapmak, bir iktidar için şereflerin en büyüğüdür. Böylece o bayram, hayatımızda her mevsim açan bir gül olur.

Sevgili Peygamberimiz -sallallahü aleyhi ve sellem- her bakımdan ve her hususta İnsanların en üstünü, bütün yaratılmışların en üstünü, Nebilerin en üstünü, Resullerin en üstünü, Kâinatın Efendisi, Allahü teâlânın Habibi, en son Peygamberdir. Arap kavminin Kureyş kabilesinin Haşimi kolundandır. Anne ve babasından geriye doğru bütün cedleri Hak din üzere Müslümandır. Babasının ismi Abdullah'dır. Annesinin ismi Amine'dir. Annesi kendilerine hamile iken babası vefat etmiştir.

Rebi'ul evvel ayının 12'nci Pazartesi gecesi sabaha karşı Mekke'de dünyaya geldi. Miladî takvimle 20 Nisan 571 Tarihine denk gelmektedir. Sütannesinin ismi Halime'dir. Babadan yetim olduğundan dedesi Abdülmuttalib'in himayesindeydi. 6 yaşında iken annesi, 8 yaşındayken dedesi vefat etti. Himaye şerefi amcası Ebu Talib'e geçti. 25 yaşındayken Hazreti Hatice'yle evlendi. İlk erkek çocuğunun ismi Kâsım'dı. Bundan dolayı unvanı "Ebü'l Kâsım" idi. Çok dürüst olduğu için halk kendisine "Muhammed'ül Emin" derdi.

40 yaşında Nebi, 43 yaşında Resul oldu. 52 Yaşında iken Mirac hadisesi gerçekleşti. Miladi 622'de 53 yaşındayken Mekke'den Yesrib'e Hicret etti. Yesrib adını Medine diye değiştirdi. Hicri 10 yılında Hac ziyaretini yaptı. Arafat meydanında verdiği hutbeyle insanlığı "Veda Hutbesi"yle tanıştırdı.

Cebrail -aleyhisselam- 23 yıl boyunca Allahü teâlâdan kendisine Kur'an-ı kerîmi getirdi. Benzersiz güzellik ve tarifsiz üstün ahlâka sahipti. Bedr Harbi'nden başlayarak Uhud, Hendek, Hudeybiye Seferi, Hayber, Tebük, Mekke'nin Fethi gibi harpler yaptı. Devrin cihan devletleriyle önemli devletlerin imparator, kral ve sultanlarına onları dine davet eden mektuplar yolladı. İslamiyeti yayarken hiçbir Peygamber ve insanın yaşamadığı kadar sıkıntılar yaşadı. Son anlarındayken bile Şarki Roma'nın Filistin bölgesindeki Ebnâ ve çevresi üzerine Üsame bin Zeyd komutasında ordu göndermeyi irade etti.

Hicri 11 senesi m. 632'de rebi'ul evvel ayının 12'nci Pazartesi günü 63 yaşındayken vefat etti. Çarşamba gecesi yaşadığı odaya defnedildi. Hayber harbinde ikram edilen keçi kızartması zehrinden dolayı şehid olmuşlardı...

4 kişiyle başlamış; "Veda Haccı"nda 120 bin mü'mine hitap etmişti. Vefatından 27 yıl sonra İslam Ordusu, Konstantiniyye kapılarına dayanacaktı...

Sevgili Peygamberimiz ile onun 4 büyük halifesi Hulefa-i raşidinin yolunda giden ve bütün eshabı istisnasız seven Müslümanlara "Sünnî", bu itikadî yola "Ehl-i sünnet ve'l cemaat" denir. Eshab-ı kiramdan sonra İslamiyete hizmet ederek Allahü tealânın ve Peygamber-i zîşânın şanını, ismini yücelten, Devlet-i ali Osman Müslümanlarıdır. O aşkla, Aşkı Nebî'nin ıtır kokulu iklimiyle bir bozuk zihniyetin bir asra varan engellemelerine rağmen yeniden buluşma nimetine kavuşmuş bulunmaktayız. Zafer, "el muzaffer daima" olan Resuller Resulü ile O'nun yolunda gidenlerin oldu.

Milletimiz, hem hicri takvimle Mevlid-i şerifi ve hem de miladi takvimle Kutlu Doğum Haftasını kutlamaktadır. Peygamberimiz, her zaman ve mekânda zikredilebilir. Şimdi arzu edilen, Sevgililer Sevgilisinin Mevlid-i Şerif gününün milli bayram yapılmasıdır...

2 Mayıs 2014 01:00

A -

A +

Bizde işçilerin sendikalaşmaları çok partili hayata geçildikten sonra 1947'de başlamıştır. 1924'teki ilk faaliyet, Takrir-i Sükûn Kanunuyla yasaklanmıştı. 1938'de ise sendikacılık büsbütün ortadan kaldırıldı.

Sendikaların bir konfederasyon çatısı altında toplanabilmeleri Demokrat Parti iktidarıyla mümkün oldu. İşçiler, isteklerine 27 yıllık CHP iktidarında değil, 1952'de iki yıllık DP döneminde kavuştular.

1952 yılında ilk defa TÜRK-İŞ kuruldu. Bu konfederasyonun bugün sendika üye sayısı 35'tir. DİSK/Devrimci İşçi Sendikaları'nın kuruluş tarihi 1976'dır. Her ne kadar isminin başında Türkiye ibaresi varsa da enternasyonal olduğu için bu kelimeyi pek kullanmamaktadır. DİSK'in kurulma tarihi düşündürücüdür. Sosyalist hareketlerin başlaması 1968'dir. DİSK işçi-talebe hareketlerinden sadece bir sene evvel bazı sendikaların TÜRK-İŞ'ten kopmasıyla kurulmuştur. İşçi ihtilaliyle işçi iktidarını hedef alan bir ideolojisi vardı. Bugün üye sendika sayısı 18'dir.

1970'lerdeki sol-sağ kavgalarında DİSK başrolde olanlardandır. Karşısında MİSK gibi ülkücü sendikalar kurulduysa da işçi sendikaları, TÜRK-İş ve DİSK şeklinde devam etti. Bu arada 1976'da HAK-İŞ kuruldu. Üye sendika sayısı 13'tür. MEMUR-Sen ise 1995 tarihlidir. 11 üye sendikası vardır. HAK-İş ve Memur-Sen, "önce vatanım ve vatanımın değerleri!" diyen yerli ve muhafazakârdır.

1980 Darbesinden sonra 1 Mayıs bayramlıktan çıkartıldı, bazı sendikalar kapatıldı, Taksim'e çıkmak yasaklandı. İşçi hareketlerinin meşruiyet kazanması 1952'de DP iktidarında olduğu gibi yine muhafazakâr bir parti olan AK PARTİ ile mümkün oldu. 1 Mayıs'a 2008'de 'Emek ve Dayanışma Bayramı' adı verildi.

Halbuki bugün DİSK, CHP'yle ortaklaşa hareket ederek bu iktidarı işçi düşmanı olarak göstermekte. Çok lüzumsuz yere Taksim'e veya Kızılay'a çıkmakta ısrar etmekte.

Dün, 1 Mayıs idi. DİSK ve bazı müfrit CHP'li vekiller sayesinde zarar-ziyan ve korku sebebi oldu. İstanbul, bir kere daha çirkin manzaralar yaşadı. DİSK verilen bütün meydan ve ulaşım imkânlarını yok sayarak laftan anlamadı.

Halbuki 1 Mayıs kutlamalarını TÜRK-İş, Kadıköy'de, HAK-İŞ Kayseri'de MEMUR-SEN Diyarbakır'da yaptı. Buralarda ve birçok ilde şenlik yaşandı, konuşmalar oldu. Hele son iki konfederasyon başkanı çok şuurlu, çok kuşatıcı konuşmalar yaptılar.

DİSK'in sadece 18 üyesi bulunmakta. Onun dışındaki üç konfederasyonun sendika sayısı 59'dur. Buna rağmen DİSK'in gürültüsü her tarafı tutmakta. Taraftarları kızıl yıldızlı, taşlı-sapanlı o sendikanın dün girdiği veya giremediği yerler sanki harp meydanıydı. DİSK'e Lenin'in de sosyalist hareketlerin de 1970'lerin de çok eskilerde kaldığı anlatılmalı.

Tarihte kalması gereken bu manzaraları yaşamak istemiyoruz.

.

Bir köhne zihniyetin çöküşü

6 Mayıs 2014 01:00

A -

A +

İstanbul Üniversitesi'nin kapısı üstündeki Sultan Aziz'in cânım tuğrasını mermer zındanından gün ışığına çıkartan eller, dert görmesin. Sırada sahte evrakla ibadetsizliğe mahkûm edilen Ayasofya Camiî'nin ezana, namaza ve cemaate kavuşturulması var...
Yakın geçmişte attığı manşetlerin ayıbını yüzünden silemeyen amiral gemiliği kendinden menkul gazete, AK Parti kurulduğunda Tayyip Erdoğan için "köy muhtarı bile yapmazlar!" demişti.
Halbuki Recep Tayyip Erdoğan'ı o mevkie getirmek istemeyen apoletlilerle onların talimatıyla bu arzuyu haberleştirenlere rağmen millet, O'nu Başbakan yaptı. Hem de üç dönem aralıksız Başbakan yaptı. 30 Mart 2014 Seçimlerindeyse Cumhurbaşkanlığına layık gördü.
Bu ülkenin mazlum yerlilerine hak ettiği hürriyeti çok gören malûm gazetenin Refah Partisi, 1984'te Beyoğlu belediye başkanlığını kazandığında attığı manşetin tahlili, beyaz Türklerin demokratik yolla da gelse bu ülkenin rengine boyanmış evlâtlarına köy muhtarlığını dahi neden çok gördüğünün sebebini izah eder.
O manşet, Beyoğlu'nun düştüğünü haber veriyordu. İlçe sanki düşmanın eline geçmişti. Oysa hiç de öyle olmadı. Türk, Kürt, Rum, Çingene, Yahudi gibi ırklardan insanların yaşadığı ilçe seçmeni, sonraki yıllarda Beyoğlu'nda hizmeti bu insanlara layık gördü.
Zamanı okumaktan mahrûm manşetleri, bugün alay mevzuu olan gazetenin yaptığı, taarruz ve yıldırma harekâtıydı. Hapis, parti kapatma, cunta, darbe vs. gibi tertiplere rağmen AK Parti iktidar olmuş fakat bu zihniyet şovenliği bitmemişti. İktidarı yitirmiş olsalar bile Çankaya asla düşmeyecekti. Düşünceleri buydu. Bu sebeple bir kanadın habis bir buluşuyla 367 şartını getirmiş, o günkü AYM'yi noterleştirmiş ve Sn. Abdullah Gül'ün Çankaya'ya yürümesini geciktirmişlerdi. Nusret Bayraktar 1984'te Beyoğlu'nu kazanınca 'eyvah, Beyoğlu gibi bir yer bile düştü!' meâlinde manşet atmalarında yeni belediye başkanının sakallı olmasının büyük tesiri vardı. Kemalist inkılabın tıkadığı yerden kurtulamayanların 367 hilelerine sapmalarının sebebi ise Başbakandan sonra Cumhurbaşkanının da eşinin kapalı olacağıydı. Ne var ki üretilmiş hukuk yalanları ve cunta ceberutluğu onlara gülmedi. TBMM milletin iradesine uyarak Sn. Abdullah Gül'ü Cumhurbaşkanı yaptı.
Bugün adalet duygusuna sahip olan her vatandaşın kabul ettiği gibi Sn. Gül, Cumhurbaşkanlığını gayet başarıyla tamamlamıştır.
Abdullah Gül'ü istemeyerek de olsa içlerine sindirdiler. Veya öyle görünmek zorundalar. Ama; Sn. Erdoğan'ın Köşk'e çıkma ihtimali bazılarını öfkeden delirtmekte. Tayyip Erdoğan'ın Çankaya'ya çıkışını "devlet düştü" diye görecek fakat böyle bir manşet atamayacaklar. Çünkü onu atacak yürekleri de amiral gemileri de artık yok. Aynalıdolap zihniyeti, bugün bazı ilçeleri üs edinmiş mutlu bir azınlıktan başka bir şey değildir. Bu millet her anlamda ve her alanda aslına dönmekte

.

Bakanların yargılanması

7 Mayıs 2014 01:00

A -

A +

Fatih gibi bir koca hünkâr bile yargılanmıştır. Mahkeme huzuruna çıkmak, suçlu olmak demek değildir. Hakkında hüküm olmadan hiç kimse ne aktır ne de kara. Bu itibarla yargısız infaz da ayrıca suçtur.
17 Aralık 2013 yargı darbesi ve 25 Aralık 2013 paralelci polis baskınlarının dalgaları Meclisi buldu. Başbakan Tayyip Erdoğan, darbe salvolarını savuşturduktan sonra evvela haklarında rüşvet, yolsuzluk, nüfuz suistimali gibi ağır suçlamalar bulunan çalışma arkadaşlarını kabineden aldı; ardından da AK Parti, kendi eski bakanları için Meclisin toplanması ve komisyon kararı maksadıyla harekete geçti. Bu yüzden evvela iktidar partisinin önergesi oylandı. Bunun sonucu olarak da eski bakanlar Zafer Çağlayan, Egemen Bağış, Muammer Güler ve Erdoğan Bayraktar için tek komisyon kurulmasına karar verildi.
Meclis dışından paralel muhalefetin dayanak yaptığı, muhalefet partilerinin şiddetli ithamlarda bulunduğu bir ihtilafta suçlamaları görmezden gelmek, bakanları yerinde bırakmak, kendi adamını kayırma adına muhalefet önergelerini bertaraf edip hiçbir soruşturma ve yargılama olmadan "bizim arkadaşlarımız temizdir" demek doğru olmazdı...
"Beraat-ı zimmet asıldır" ilkesi hukukun temel kanunlarından biridir. Müsnet/atılı suç ne kadar ağır olursa olsun bütün derecelerden geçerek muhakeme bitip sanık hakkındaki ceza kat'iyyet kesbetmedikten sonra sanık masumdur. Bu bakımdan belki de tamamen suçsuz veya en azından bazıları suçsuz mevzubahis siyasetçiler için sürecin başlatılması isabetli, öz partileri tarafından başlatılması ise çok isabetli olmuştur. Ancak bu insanlara hakaret, fotoğraf çekip taciz etme gibi sataşmalar arasında sadece 10 dakika konuşma hakkı verilmiş olması büyük eksikliktir. Oturumun Meclis TV'den naklen verilmemesi de yanlış olmuştur. TV'nin o gün kapalı olması mazeret değildir. TV tatil yapar mı?
Sonuçta tarihî celse TBMM toplantıya katılan 469 vekilden 453'ünün oyu ile kararını verdi; 4 eski bakan için "Soruşturma Komisyonu" kurulacak. Partilerden seçilecek 'tarafsız' 15 vekilden meydana gelecek olan bu hey'etin çalışma müddeti iki ay. İki ay sonra haklarında tahkikat yapılan isimlerin Yüce Divan'a sevk talebiyle dosyanın Meclise arzına karar verebileceği gibi bir nevi takipsizlik kararı da verebilecek. Her iki halde de son sözü Meclis verecek. TBMM ya komisyonun soruşturmaya yer olmadığı kararını tasdik eder veya üye sayısının bir fazlasıyla rapor yahut 'iddianame'yi kabul eder. Birinci ihtimalde dosya kapanacak, ikinci ihtimalde genel kurul "yargılansınlar!" dediğinde AYM yüce divan sıfatıyla devreye girip kararını verecek, o karar aleyhte olursa şüpheliler için tek merci kalacak AİHM.
Bütün bu süreçte tayin edici unsur AK Parti ve partide de Sn. Başbakan Erdoğan'dır. Değişik hizmetler verdikten sonra bakanlığa gelmiş bu kimselerin ömür boyu şaibe altında kalmamaları için yolun sonuna kadar gidilmesinin yerinde olacağı görüşündeyiz. Kendileri de zaman zaman bunu istemişlerdi

.

Lego

8 Mayıs 2014 01:00

A -

A +

Çocukların mânen ve bedenen sağlıklı büyümeleri yarınlarımızın teminatıdır. Onlara karşı işlenen suçların birden artmasına şüpheyle bakıyoruz.
Gündem, bâzen sade geçerken, bâzen oldukça yoğunlaşmakta. Böyle zamanlarda bir meselenin hakkı verilmeden gündeme bir başka mesele oturmakta. Çocuk istismar ve cinayetleri öyle oldu. Çocuklar aleyhine işlenen suçlarla alakalı fikir üretilemedi. Halbuki çocukların mânevî ve bedenî sağlıkları, ihmali mümkün olmayan değerdedir.
Bu sebeple, içeride gündemden düşmeyen "paralel yapı" tartışmaları, dışarıda Suriye dramı ve yine içeride cumhurbaşkanlığı seçimi mevzularına rağmen çocuklar için doğmuş veya doğması mümkün bütün tehlikelerin masaya yatırılması ve kalıcı tedbirlerin alınması gerekir. Mecliste bir komisyon da mutlaka bunun için kurulmalıdır.
Çocuk istismar ve cinayetleri maalesef her zaman olmuştur; sapıklar, diğer memleketlerde olduğu gibi burada da arada bir çıkabilmekte. Son aylardaysa bilhassa 30 Mart seçimlerinden sonra öznesi çocuk olan üzüntü verici haberler hiç yaşanmadığı kadar işitilir oldu. Bir alanda birden bir patlama oluyorsa orada muhakkak şüphenin devreye girmesi gerekir. Sıklaşan bu utandırıcı vahim olaylar bir tesadüf müdür, iktidara karşı psikolojik bir savaş mıdır?
1 Mayıs, işçi bayramı olması gerekirken yüzlerini kızıl yıldızlı bayrakla örtüp polise sapanla bilye fırlatan militanların gayesi neyse ana kuzusu yavrucakları yurdun şurasında-burasında katledip hem ailesinin ve hem de milletin yüreğini dağlayan vicdansız kumpas odur.
31 Mayıs yaklaşıyor. 31 Mayıs'ta gezi olaylarının tekrar edeceğini, hükümetin bu defa eylemi önleyemeyeceğini İngilizlerin The Economist dergisi kehanet göstererek haber vermekte. Yenikapı'da 2 milyonla 1 Mayıs kutlama imkânı varken illa da Taksim diyen sendikayı hangi milliyetin fikren örgütlediği böylece ortaya çıkıyor.
Çocuk cinayetlerini ağaç sevgisi bahaneli Gezi terör olayları, rüşvet kılıflı 17-25 Aralık darbesi, 1 Mayıs inatlaşması ve Taksim kutsaması ile birlikte ele alıp sosyoloji laboratuvarında tetkik etmek gerektiği kanaatindeyiz.
Devletin istatistik kurumları var.
Buna rağmen devlet cenahından bir Allahın kulu çıkıp "işte çocuk cinayet ve istismarının 10 yıllık dökümü. On yılda bir aya şu kadar suç isabet ederken bu suçlar şu son ayda 10 kat artmıştır" demediler.
Hem bu vahametin istatistik seyrinin ele alınması ve hem de diğer akraba fesat konularıyla birlikte değerlendirilmesi şarttır.
Gündeme gelense sadece cezalar olmakta.
Ceza neticeye dairdir.
Sebebi tesbit etmeden yalnızca sonuç cezalandırılırsa beklenen sosyal fayda ve iyileştirme elde edilemez. 18 yaşını doldurmamış çocuk ve gençlere karşı işlenen cinayetlere idam cezası verilmeli, istismarlar şiddetle ve affı mümkün olmayacak, şartlı tahliyeden istifade edemeyecek şekilde cezaya çarptırılmalıdır.

.

Engin Alan meselesi

9 Mayıs 2014 01:00

A -

A +

Ergenekon, Sarıkız, Ayışığı, Balyoz, Eldiven... diye uzayıp giden davâların mahiyetini anlamak, ancak üzerinde ihtisas yapmakla mümkün olabilir. Binlerce sayfalık iddianameler, İlker Başbuğ örneğindeki gibi on binlerce sayfalık kararlar vs... Bu sebeple biz bunlara muhakemenin yapıldığı yer adıyla "Silivri dâvâları" diyeceğiz.

Bilindiği üzere haklarında hüküm verilmiş Silivri sanıkları, AYM/Anayasa Mahkemesi'ne müracaat ederek aylar geçtiği halde gerekçeli kararların yazılıp kendilerine tebliğ edilmemesi yüzünden mağdur olduklarını şikâyet mevzuu yapmışlardı. Gerekçe yazılmayınca hükmün temyizi mümkün değildir. Halbuki temyiz hâlinde karar belki de bozulacaktır.

Bundan dolayı AYM çok yerinde bir ictihadla "uzun tutukluluk süresi, hak ihlalidir" dedi. Deveden büyük fil vardır gerçeğiyle karar verip, hüküm yazmamış olan alt dereceli mahkemeler, bu defa sanıkları tahliye ettiler. Tahliyeyle tutuksuz yargılama sürecine rücû edilmiş olmaktaydı. Doğrusu da budur. Tevkif etme/tutuklama, sanığın kaçma veya delillerin yok edilme kuvvetli şüphesi üzerine kanunun hakime tanımış olduğu istisnai bir yetkidir.

Bu safhaları yaşayan Silivri sanıkları asker, gazeteci, politikacı vs. hemen herkes tahliye oldu. Bir kişi hariç; Engin Alan mahkûm sıfatıyla hapishanede kaldı. Adı geçen kişi için bütün hukuk yolları aşılarak karar, kesinleşmişti. Şayet Engin Alan'ın muhakemesi bazı sudan sebeplerle birkaç ay sürüncemede kalsaydı o da diğerleri gibi "hak ihlali" mağduru olacak ve tahliye edilecekti. Denebilir ki: "Tahliye edilmiş olmaları beraat değildir, karar yazılınca tekrar içeri alınırlar." Doğru, kâğıt üzerinde bu böyle. Fakat hayatın asıl doğruları öyle değil. Onun çâresini aşağıda ifade edeceğiz:

Diğer taraftan Engin Alan halen de bir milletvekilidir. İki kişi; Engin Alan ve Mustafa Balbay tutuklu iken seçilmişlerdi. CHP'li Mustafa Balbay, AYM kararının açtığı kapıyla hürriyetine kavuştu, MHP'li Engin Alan hapishanede kaldı. Bir vekilin hapishanede olması TBMM Başkanını elbette alâkadar eder. Sn. Cemil Çiçek, TBMM'ye çıkacak herhangi bir kanuna eklenecek bir madde yahut müstakil bir kanunla Engin Alan hakkında infazın tehirine karar verilmesini teklif etmekte.

Bu görüş yerindedir.

Çünkü...

Bugün millet, suçlamanın adı ne olursa olsun Silivri sanıkları aleyhindeki dâvâlara inanmamaktadır. O dâvâlar devletin mahkemeleri değil, "Paralel devlet"in adliye mensupları tarafından görülüp karara bağlanmıştır. Meşruiyeti şüphelidir. Bu netice kuvvetli bir iade-i muhakeme sebebidir. Evvela yargılamada eşitlik tesis edilmeli, sonra da sil baştan herkes, tarafsız mahkemeler huzuruna çıkartılmalıdır. Gerçekten darbeye teşebbüs etmiş, suça bulaşmış kim varsa o zaman ceza görmeli...

Millet, kendi adına verilen kararlara inanmıyor.

İnandırıcılığı olmayan kararın infazı gayrı kabildir.

.

Dedesinin oğlu

13 Mayıs 2014 01:00

A -

A +

Kürsüye geçen her makam beklentisindeki kişi, ülkenin Başbakan ve Cumhurbaşkanına hakaret edebilirse bunun sonu kötü olurdu. Mühim olan cübbe giymek değil, onun içini doldurmaktır.
1967'de CHP'de "ortanın solu" diye bir slogan ortaya atıldı. Bu -güya- ideolojiye göre parti, sola kayıyor fakat pek de açılmıyordu...
Hâdise, bazı partililer tarafından CHP'nin Kemalist yoldan çıkması olarak görüldü. Müstakbel genel başkan diye bakılan genel sekreter Prof. Turhan Feyzioğlu, 47 milletvekili ve senatörle birlikte ayrılıp Güven Partisi isminde bir parti kurdular. Necip Fazıl'ın sütununda "Güven Kasabı" başlığını kullanmış olması bu partinin mahiyeti için kâfi fikir verir.
Turhan Feyzioğlu 1971 ve 1980 darbelerinde kendisine başbakanlık verilir diye ümitle bekledi. '71'de birçok isim asker icazetiyle başbakan yapıldı ama Feyzioğlu'na yüz verilmedi.
Halbuki O, bir uydurma mefhum da bulmuştu. Hesap ve çıkarını bilen ihtiyat adamı Prof. Feyzioğlu, ortanın soluna kaymayı reddederek partisinden kopmuş olsa da o dönemlerde beyaz Türklerin radikal saydığı MHP gibi de telakki edilmemeliydi. Milliyetçi olarak bilinmeli fakat nasıl bir milliyetçi olmalıydılar?
"Atatürk Milliyetçiliği"nin hikâyesi budur.
O, bu mesnetsiz görüşü ortaya atınca Necmettin Hacıeminoğlu, Muharrem Ergin, Erol Güngör gibi milliyetçi akademisyenler "şahıs milliyetçiliği olmaz!" diyerek şiddetle reaksiyon gösterdiler. Cuntacılar, Feyzioğlu'na itibar etmese de görüşünü Prof. Orhan Aldıkaçtı eliyle bugün bile kendisinden kurtulamadığımız 1982 Anayasasına yazdırdılar.
Dumanlı havaların kurdu, çok bekledi, çok iç geçirdiyse de bir ânlık istisna dışında hiçbir ara dönemde başbakan olamadı... Kenan Evren, 12 Eylül darbesini yapınca Turhan Feyzioğlu'nu Başbakan yaptı. Ancak diğer cuntacı generaller karşı çıkınca 5 saat sonra azletti...
Turhan Feyzioğlu ile Metin Feyzioğlu'nun alâkası nedir?
Metin Feyzioğlu, uzun tutukluluk süresinin hak ihlali olarak kabul edilmesinde değerli bir mesai ortaya koydu. Konuşmalarıyla göz doldurdu. Fakat Danıştay'ın 146. Kuruluş Yıldönümünde nezaket kurallarını umursamadan kürsüyü fiilen işgal ederek Cumhurbaşkanı, Başbakan ve oradakilere mânen eziyet verdi. Feyzioğlu'nun konuşması uzun, politik, asılsız malumatla dolu ve siyasi yatırım maksatlıydı. İddiaları bizzat Vanlılar tarafından tekzip edildi. "Taş yürekli diyerek" karşısında oturan Başbakan Erdoğan'a imâ ile hakaret etti. Halkın, sandığı demokrasinin teminatı olarak görmesinin yanlış olduğu gibi antidemokratik bir fütursuzluk işledi.
Metin Feyzioğlu, portresini çizdiğimiz Turhan Feyzioğlu'nun hem torunu hem de oğludur. Annesi Saide Buçukoğlu, doğum esnasında vefat edince dede Turhan Feyzioğlu, torununu evlatlık almıştır.
Görülen o ki Metin Feyzioğlu, dedesinin yolundadır.
İsmi politik çevrelerde bir-iki geçince ortak aday olabilir miyim? düşüncesiyle kürsüyü suistimal etmiş ve netice itibariyle Haşim Kılıç gibi o da kendine kıymıştır.
Bizde aydının bir hususiyeti de kendi kendini harcamasıdır.

.

Kara cübbeliler, kara postallılar ve kara vicdanlıları yargılama vakti

14 Mayıs 2014 01:00

A -

A +

Zayıf hafızalı olma; şahsına karşı işlenen suçu affet ama varlık hikmetine karşı işlenen cinayetlerin takipçisi ol.
Darbe kumandanı Cemal Gürsel, mahkeme reisi Salim Başol, müddei umumi Altay Ömer Egesel, ada kumandanı Tarık Güryay, idam edilenler, Fatin Rüşdü Zorlu, Hasan Polatkan, Adnan Menderes'le Yassıada, 27 Mayıs'ın sembol isimleridir...
Darbeci isimlerin arkasında, haylice geriye giderek tesbit edilecek daha başka isimler de var. Paralel ihanet savcılarının, Erdoğan iktidarını devirdiklerini farz ederek hazırladıkları iddianameler, bugün devletin elinde. O iddianamelerdeki satırlar, başbakan Tayyip Erdoğan için "devrik başbakan" diye başlıyor. Şayet 17 Aralık yargı ve 25 Aralık polis darbeleri muvaffak olsaydı bu darbelerin başlangıcı bu tarihler değil, bu iddianamelerin hazırlık dönemleri olmuş olacaktı.
27 Mayıs da TSK'da yıllar evvelinden başladı. O tarih, DP'nin 14 Mayıs 1950'de işbaşına geldiği günlerdir. Nifak zamanla büyüye büyüye 27 Mayıs olmuş ve kan dökmüştür.
Son 200 yıllık tarihimizin dört darbe unsuru vardır:
Ümera.
Yeniçeri.
Medrese.
Matbuat.
Son dönemde politikacı, asker, üniversite, basın adını alan bu unsurlar ilk dönemde nadiren dörtlü iş birliği yapabilmiş, Cumhuriyette ise daima ittifak hâlinde olmuş; zaman zaman sermaye de onlara katılmıştır. Mesleği harb etmek olan asker, çabuk kandırıldı. Bazen "şeriat elden gidiyor" diye, sonra "laiklik elden gidiyor" diye, daha sonra "vatan satılıyor" diye her defasında bir şeyin elden gittiğine safca inandı. Saflığından, toyluğundan istifade edilen diğer varlık medrese/üniversite talebesidir. Askerin de talebenin zihnini iğfal eden matbuat/basın/medyadır. 27 Mayıs dramının perde arkası rejisörü İsmet İnönü'nün damadı Metin Toker'in çıkarttığı Akis dergisinin darbe fikrinin ikmaliyle uygulanmasında büyük etkisi vardır. Metin Toker hiç bir zaman nedamet getirerek hata ettiğini itiraf etmediği gibi zihniyetini aynı keskinlikle sürdürmüştür. Bunun en unutulmaz isbatı, Turgut Özal için "sen istediğin kadar karının-kızının donunu göster biz, senin niyetini biliyoruz!" diye yazmasıdır.
Darbeler olmasa büyük harplere girmeyecektik, Osmanlı devam edecekti. Darbeler olmasa 10. büyük devlet sıralamasına en geç çeyrek asır evvel yükselmiş olacaktık. Darbeler olmasa III. Selim'le Abdülaziz katledilmeyecek, II. Abdülhamid hapiste ölmeyecek, Adnan Menderes ve arkadaşları asılmayacak, sol-sağ, Kürt-Türk kavgaları çıkmayacak, binlerce genç heba olmayacaktı.
Vaiz Ali Suavi, serasker Hüseyin Avni Paşa, sadrazam Mithat Paşa, sadrazam Talat Paşa, Cemal Paşa, İstiklal Mahkemelerinin 3 Ali'leri, İsmet İnönü, Metin Toker, Cemal Gürsel, Sıddık Sami Onar, Hüseyin Nail Kubalı, Turhan Feyzioğlu, Doğan Avcıoğlu, İlhan Selçuk, Kenan Evren ve cuntası ile 28 Şubat Cuntası, E-muhtıra cuntası, 17 Aralık, 25 Mayıs Cuntaları ve daha kim varsa hepsi hesap vermelidir.
Darbelerin sembol günü 27 Mayıs 2014 Günü Yassıada'da sembolik bir mahkeme kurularak bu darbeciler millet, dünya ve tarih önünde yargılanıp haklarında hüküm verilmeli, ayıpları gıyaplarında yüzlerine çarpılmalıdır.

.

Basın hürriyeti, insan haysiyeti, fikir namusu

15 Mayıs 2014 01:00

A -

A +

Soma maden ocağındaki patlama kaza mı, memleketi kargaşaya sürüklemek için yapılmış bir sabotaj mı? İlgili makamlar, meseleyi bu tarafıyla da inceliyor olmalı. Cenab-ı Hak'tan şehit olan kardeşlerimize rahmet, yürekleri yanan ailelerine sabır, yaralılarımıza acil şifalar diliyoruz.
Freedom House'ın 2014 raporu "Dünyada Özgürlükler" başlığını taşımakta. Rapor okunduktan sonra daha fazla madde çıkartmak mümkün olsa da esas itibariyle iddiaları şöyle 1-Polis, gezi olaylarını takip eden gazetecileri hedef almıştır. 2-Başbakan Erdoğan'ın eleştirilmesinin asgariye indirilmesi için bir dizi uygulama yapılmaktadır. 3-Gazeteciler işten çıkartılmaktadır. 4-Dünyada en fazla tutuklu gazeteci Türkiye'dedir.
Adı geçen, 1941 yılında Washington, DC'de kurulmuş bir düşünce kulübüdür. Bu yılki raporuna göre dünya üzerinde basının özgür olduğu ülke sayısı 90, kısmen özgür olduğu ülke sayısı 58, özgür olmadığı ülke sayısı 47'dir.
Türkiye'ye nasıl baktığını yukarıda verdik.
Bakış böyle olunca takdir beklenemezdi.
Nitekim ortaya koyduğu iddiaları mesnet alarak Türkiye'yi özgür ülke statüsünden kısmen özgür basamağına düşürmüş... Raporda doğrular var, yanlışlar, belki kasıtlı mülahazalar da var. Neticede bu bir düşünce kulübü; yazdığı göz ardı edilmemeli. Fakat, bir BM güvenlik konseyi değil. AB parlamentosu da değil. AİHM hiç değil. Hak ettiğinden fazla itibar göstermek yanlıştır...
Acaba Türk hükümeti bu kuruluşa örtülü ödenekten 100 bin dolar bağışta bulunsaydı vaziyet ne olurdu? Basının en fazla hür olduğu memleketler arasına dahil edilmez miydik?
Orası böyle yazdı diye medyanın hâli ne iyileşir ne kötüleşir. Rapor dediği, birkaç araştırmacısının Türkiye'ye gelip kendi kafa dengi olan birkaç medya mensubu ile mülakatının kâğıda dökülmesinden başka bir şey değil.
Böyle bir raporun lüzumundan fazla lehinde veya aleyhinde yer almak üçüncü dünyalılıktır. Bizde benzer bir kuruluş ülkeler hakkında böyle bir derecelendirme yapsaydı acaba kim duyar, kim kaale alır, kim hakkında konuşurdu?
Elbette medyanın ve medya mensuplarının problemleri var. Bunlar neden TGC, barolar ve kendi sivil toplum teşkilatlarımız tarafından ele alınıp paylaşılmaz? Takdir ve tenkidin illa dışardan mı gelmesi lazım?
Freedom House, acaba şu sorularımıza cevap verebilir mi?
1. Soru:
-28 Şubat'ta manşetler genelkurmaydan telefon talimatıyla atılırken nerelerdeydiniz?
2. Soru:
-İçerde muhafazakâr gazeteciler olsaydı, bunları umur eder miydiniz?
3. Soru:
-Türkiye'de Başbakanın yüzüne karşı "taş yürekli" denildiğini, aleyhine "tımarhaneye!" diye manşetler atıldığını bilmiyor musunuz?

.

Soma, faili meçhule feda edilmesin

16 Mayıs 2014 01:00

A -

A +

Yüreğimizde ıstırabı, yoksulluğu, bir deri bir kemik çocuklarıyla hep duran bir Somali vardı... Somalili kara renkli fakat ak kalbli güzel insan. O insanlara Türkiye sahip çıktı; orada devleti âdeta yeniden kurdu, Somalili hayatla tanıştı. Son zamanlarda bunun kalbi memnuniyetindeydik. Ama o memnuniyet bir felakete uğrayan Soma ile bugün yerini derin üzüntülere bırakmış vaziyette.

Soma'da yerin kat kat altında yüzlerce kardeşimiz şehit oldu, yaralılar var. Şimdi arkada kederli, gözü yaşlı aileleriyle birlikte ağlamaktayız...

"Trafo patladı" haberini aldığımız ândan itibaren sosyal medyada herkesi duaya çağırır ve herkesten kalemine dikkat etmesini rica ederken hadiseyi şüpheyle karşıladık. Bu bir kaza mıydı, yoksa Sn. Tayyip Erdoğan'ın Çankaya yolunu kesmek, O'ndan intikam almak için işlenmiş bir ihanet miydi?

Devlet, bu ve benzer bütün soruların üzerine giderek Soma faciasının hakikatini ortaya çıkartmalıdır. Eğer bu bir kaza değil de sabotaj ise hadise cinayettir. O zaman Soma dehşeti bir faili meçhul cinayet olarak kalmamalı. Bu işlerde malumatı olan teknik insanlar, bugüne kadar "trafo" patlamasının duyulup-işitilmediğini söylemekteler. Trafoda yangın çıkabilir fakat patlama olmamıştır! Denmekte.

Cinayet şüphesi duyduğumuz bu elim hâdisenin bir de cinnet tarafı var:

Sosyal medyada açıkça denilen veya dil altından söylenen 'beddua tesirini gösterdi, daha neler olacak neler?' şeklinde iç soğutmaları hayretle görüp işitmekteyiz. Bu tavır, insan zihninin, aklının, mâneviyatının cinnet geçirip dumura uğramasıdır. Zira; ne beddua makbuldür, ne haksız beddua tutar. Ayrıca Başbakan ve AK Parti iktidarına yapılan beddua, namusuyla ekmek parası için çalışan insanları neden vursun? Bunu diyen, düşünen kimseler, Allahü teâlâya iftira ettikleri gibi ülkeye de nifak saçmaktalar.

Hakîkat şu ki:

Soma, devâsâ bir kızgın soba oldu, yaktı kavurdu.

Son senelerde milletçe hiç bu kadar üzülmemiştik.

Bu millî ıstırabı politik çıkar hesapları uğruna kullanmaya kalkışanlar insanlığın yüz karası olur. Yapılması gereken, az evvel dediğimiz gibi meselenin üzerine gidip en kısa zamanda faili meçhul olmaktan çıkartmaktır. Millî Eğitim Vakfı'nın arkada kalan yetimlerin tahsil masraflarını üstüne alması gibi şehitlerin emanetlerine noksansız sahip çıkılmalı, yaralıları en iyi şartlara kavuşturulmalı ve bu musibetten ders çıkartarak benzer acıları yaşamamak için tedbirler alınmalıdır.

Günün sorusu şudur:

Şayet yeterli sayıda HES/hidroelektrik santralimiz olsaydı kömür ocaklarına ihtiyaç kalır mıydı? HES'lere karşı çıkan Gezi zihniyeti mensuplarının bunu düşünüp utanmaları gerekir. Ama; bu fazilete uzaklar. Çünkü onlar, yel değirmenlerine saldırırcasına Soma'yı da Gezi'ye döndürmeye, bir dram üzerinden kan davası güderek iktidar devirmeye kalkışmaktalar.

Devlet, Somali'den sonra bu defa da Soma'da yüzleri kömür karası olmuş o ahlaklı insanları güldürmeli.

Böyle yapılacağına da zerrece şüphemiz yok.

Bu cuma, camilerden yükselecek dualar, dualarımız; Merzifonlu'nun torunları şehitlerimize, yaralılarımıza, kalbi kavrulan yakınlarına...

.

Aydın musibeti

Adnan Menderes'in yaşadıklarıyla Abdülhamid Han'ın çektikleri birbirine benzemektedir. İkisi de hizmet etmiş, geri kalmışlık prangalarını milletin ayağından çıkartmaya çalışmıştır. Tayyip Erdoğan zamanı da Adnan Menderes dönemine benzemektedir. Merhum Menderes, batı kredi vermeyince İskenderun Demirçelik Fabrikasıyla, İzmir Ali Ağa Rafinerisi için Sovyetler'e yönelmiş, Sn. Erdoğan ise IMF adlı vesayet kurumunu yollayarak iktisadi istiklalin yolunu açmıştır. Bundan dolayı 27 Mayıs yapıldı. Bundan dolayı Gezi ayaklanması oldu, 17 Aralık ve 25 Aralık'ta darbeye gidildi. Belki bundan dolayı Soma faciası doğdu. Neticede 27 Mayıs bir yalana dayandı; dendi ki: "Menderes, üniversite gençlerini mezbahada kıyma makinalarından geçirdi." Soma'da ne dendi? "Kaçak çalıştırılan Suriyelilerin üstüne beton döküldü."

Ne içerideki kara cübbeliler, kara postallılar ve kara vicdanlılar ve ne de onları dışarıdan besleyen vahşi kapitalizmin vahşi mümessilleri Tek Parti zihniyetine, Türkiye'nin geri bırakılan yıllarına asla ilişmediler.

27 Mayıs 1960, İngiliz yönlendirmeli bir cunta isyanıdır. Adına "ihtilal" dediler. Düpedüz yalan. İhtilal, halk tarafından yapılır, darbe ise halka karşı olur. 27 Mayıs, 1957'de halkın serbest seçimle iktidara getirdiği bir idareye karşı yapılmıştır. Darbeden sonra üniversite, TSK ve bürokraside dehşetli bir kıyıma gidilmiş, ne kadar vatansever varsa emekli edilmişti.

Bu noktada Yunanistan'ın daha kıdemli olduğunu teslim etmek gerekir. Darbeciler, orada 40 yıl önce yargılanıp hapse atıldılar. Buna rağmen; hesaba çekilenler hayattan göçme demlerinde iki piri faniden ibaret olsa bile bu yargılamanın gerçekleşmiş olması çok değerlidir. Meseleyi iki kişi cezalandırılabildi diye okumamalı. Zaten 8 yıllık infaz, hastanede olacak. Cezalandırılan sadece suç failleri değil; ondan da öte darbe, cunta ve isyan cür'eti ceza görmüştür. Devletten maaş alıp milletin iktidarına silah çekmek ne demektir? Bu anlamda bakınca cuntanın yani 12 Eylül Komuta Konseyinin ölmüş mensupları da halk vicdanında müebbet cezaya çarptırılmış olmaktadır.

Bu cezalandırmanın geriye ve ileriye doğru bir siftah olmasını temenni ederiz. Sultan Aziz'in hunharca katledilmesiyle nihayetlenen yakın tarih darbelerinin başlangıcı sayılabilecek 30 Mayıs 1876'dan başlayarak 27 Nisan 2007'deki E muhtıraya kadar bütün darbeler, bugün faillerinin mezarda kemikleri kalmamış olsa bile gıyaben muhakeme edilip tarih huzurunda hak ettikleri cezaya çarptırılmalıdır. Bunu yapmanın ileriye doğru sonucu da caydırıcılık unsurudur. Bugüne kadar darbe yapanlar imtiyaz sahibi oluyorlardı. 27 Mayıs darbecileri kendilerine ömür boyu senatörlük pâyesi vermişlerdi. 12 Eylülcülerse yargılanamayacaklarını anayasaya madde olarak koymuşlardı. 12 Eylül 2010'da vaki anayasa değişikliğiyle bu yol açılmış oldu.

Bu cezalandırma, diğer taraftan demokratikleşmenin tekâmülü için büyük bir adımdır. Sivilleşmenin tescilidir. Paşa demeyi kanunla yasaklayıp kendilerine "paşa" dedirtenlerin fani olduklarını onlara hatırlatmadır.

Ve çok büyük bir ibretlik manzaradır:

4 Temmuz 2014 01:00

A -

A +

...Ve nihâyet o gün gelmişti; diğer adaylar belliydi; AK Parti'nin Cumhurbaşkanı adayı da esasen belliydi ama; yine de ser verip sır vermeyen bir Recep Tayyip Erdoğan vardı; bu sebeple, yorumcular olarak yüzde 1'lik bir hata payı bırakıyorduk. 1 Temmuz 2014 Salı günü AK Parti'nin yapacağı Cumhurbaşkanı aday açıklaması herkes için mühimdi; lâkin bizim için çok farklı ehemmiyetteydi:

Niçin?

Çünkü biz, bu sütunda 2 Temmuz 2014 Çarşamba okuduğunuz "Recep Tayyip Erdoğan" serlevhalı makalemizi 29 Haziran 2014 Pazar günü kaleme almış ve yazıişlerine e-posta ile yollamıştık. O yazıda hem Tayyip Beyin Cumhurbaşkanı adayı olduğunu yazıyor ve hem de yapacağı konuşmayı aşağı-yukarı dile getiriyorduk.

Bu iki bakımdan tehlikeliydi:

Aday, O, olmayabilirdi.

Konuşma farkı yapılabilirdi.

Bu takdirde okuyucu nezdinde büyük mahcubiyet yaşamak vardı. Fakat bizi mahcup etmeyen Rabbimize sonsuz şükürler olsun. Olabileceği önceden sezebilmek, bir mesleki tecrübe olduğu kadar aynı gönül iklimini yaşamanızın da tezahürüdür...

O gün ismin açıklanmasını beklerken; tahminimiz doğru çıkmıştı. Sırada konuşma muhtevası vardı. Tayyip Bey, kürsüye çıktı; içinde âyet-i kerîme, Hadîs-i şerîf, Sezai Karakoç'tan mısraların da olduğu cümlelerle, yazımızdaki ana unsurlar bir bir sıralanıyordu.

İşte tam o sırada telefonumuz çaldı; Başbakanlıktan arıyorlardı:

-Hediye ettiğiniz Sevgili Peygamberim kitabı için Sn. Başbakanın teşekkür mektubunu göndereceğiz; hangi adrese gelsin?

Soru buydu; hikâye ise şu:

Başbakanın son Avusturya, Fransa gezisine Türkiye gazetesinden genel yayın müdürü İsmail Kapan iştirak edecekti. Başbakana verilmek üzere -o sırada henüz çıkmış olan- kitabımızı imzalayarak arkadaşımıza teslim etmiştik. Yazdıklarımız şuydu "Recep Tayyip Erdoğan kardeşime iki cihan saadeti dilerim. İmza, tarih". Başbakana "kardeşim" derken burada saklı bir incelik vardı. Sultanlar Sultanı, Peygamberler Peygamberinin -aleyhimüsselam- huzurunda başbakanlık, cumhurbaşkanlığı, sultanlık, krallık, imparatorluk olmazdı. Bu yüzden unvan kullanmamıştık.

O telefon şu gerçeği gösteriyordu. Hiçbir muvaffakiyet tesadüfi değildir, o kadar iş arasında bu teşekkür mukabelesi niçin zirveye çıkıldığının habercisidir...ayrıca; Sn. Başbakan, unvansız hitap etmemizdeki inceliği fark etmişti...

Bir ay kadar önce gazetemizi ziyaret eden Veysel Eroğlu'na daha evvel de yazdığımız bir tesbitimizi anlatmıştık; Sn. Bakan, "çok güzel özetlemişsiniz" demişti. Günü geldi "et-tekraru hasen, velevkâne yüzseksen!" olduğuna göre, bugün bir kere daha tekrar edeceğiz. Recep Tayyip Erdoğan'ın muvaffakiyetinin 5 sırrı veya sebebi vardır:

1-İyi bir Müslümandır.

2-İyi bir aile reisidir.

3-Çok dua etmektedir.

Evet; işte tam da öyle; Müslümanlar, yeni yetme zenginler, yazlıklarda, israfla sakatlanan ramazan sofralarında, ekran başlarındayken Filistinli Müslümanlar, tarihin görmediği zulümlere maruz kalmakta.

Mezalim karşısında... Türk'ü, Arab'ı, Malezyalısının vs. kılı kıpırdamamakta. Dünyalı, insanlığını hatırlamamakta, Türkiye'de kurgulanmış bir cumhurbaşkanı adayı da "Filistin mes'elesinde tarafsız olmalıyız!" deme zavallılığına düşebilmekte...

Böyle bir dünya, huzura layık değildir, niçin olsun? Doğu Türkistan'a kör, Arakan'a sağır, hele hele bir asra yakındır felaket çapında haksızlıklar yaşayan Filistin'e umursamaz, Suriye'yi kanıksamış, Afrika'ya aldırışsız bir dünya huzura layık olamaz. Sevgili Peygamberimiz -sallallahü teala aleyhi ve sellem- "hakikat karşısında susan dilsiz şeytandır!" buyurmaktalar. Zulme seyirci kalınan bir adi çağdayız. Haçlı dünya, kapitalist dünya, vahşi batı "İsrail, meşru müdafaa hakkını kullanıyor!" diyerek şovenlere arka çıkmakta...

İnsanlık, adil olma mecburiyetini hatırlamadıkça.

Müslümanlarda kardeşlik hisleri uyanmadıkça.

Filistin, kadın, bebek, çocuk ve yaşlısıyla İsrail'in insafına terk edildikçe...

Dünya ilâhî cezadan kurtulamaz...

Filistinli çocukların akan kanları, yüreği yanık, göz pınarları kurumuş anaların toprağı bulmuş gözyaşları, bu dünyayı boğar. Eminiz ki şu gün bile İstiklal Caddesine çıkıp gelip-geçenlere "Filistin neresi?" diye sorulsa soruya muhatap olanların birçoğu, ezik bir gülüşle bilmediklerini itiraf edeceklerdir...

Adaletsiz, bencil, gamsız, vicdansız bir dünyada musibet eksik olmaz.

Denî dünya, musibete layık, huzura layık değildir.

.

Yarışarak cumhurbaşkanı olmak

14 Temmuz 2014 01:00

A -

A +

Cumhurbaşkanı adayı Sn. Erdoğan'ın ufuk belgesi, yeni Türkiye yolundan Büyük Türkiye'yi bulup demokratik, müreffeh ve öncü ülkeyi tesis etme idealini taşımakta.
Son on iki yılın en isabetli tasarruflarından biri anayasada değişiklik yaparak cumhurbaşkanını halkın bizzat seçebilmesine imkân verilmesidir. Cumhur, mevcutken vekiller eliyle cumhurbaşkanları seçilmekteydi. Vekile tanınan hak, asilden esirgenmekteydi. Aslındaysa vekile de o hak tanınmamakta, TBMM üyeleri zoraki yönlendirmeyle hareket etmekteydiler. Siyasi irade âdeta parsellenmişti. Hükümet, partilerden, cumhurbaşkanı TSK'dan seçilir diye utandırıcı bir örf çıkmış, bu örfle Türkiye üçüncü lige mahkûm edilmişti.
Bir düşünmeli; şu kadar gelmiş-geçmiş cumhurbaşkanından kaçı Meclisin serbest iradesiyle seçilmiştir? 4 isim dışındakiler askeriyeden gelmedir, seçilmelerinde silah, ya açıkça gösterilmiş veya hissettirilmiştir. O 4'ten Bayar bile anladığımız şekliyle sivil değildir. İttihatçı kökten gelmektedir. "Atatürk seni sevmek ibadettir" diyecek kadar fanatik Kamalist olmasına rağmen DP kadrosunda yer aldığı için tahammül edilememiş, hikâyesi Yassıada'da nihayetlenmiştir. İkinci isim Turgut Özal, halkın yaptığı tarifle "sivil, dindar ve demokrat Cumhurbaşkanı"dır. Zihinleri değiştiren, nesillere ufuk kazandıran bir devlet adamıydı. Dünya liderleriyle yakın dostluklar kurabilmiş, alışılmadık büyük reformlara imza atmıştı. Fakülte arkadaşı başbakan Demirel'in "Çankaya noteri" sataşmasıyla itibarsızlaştırılmak isteniyordu. Şüpheli bir ölümle hayata veda etti. Süleyman Demirel, Çankaya'ya sivil olarak çıkmışsa da yeni hayatında askerleşmiş ve bütün mazisini yalanlarcasına 28 Şubat darbesinin koruyucusu olmuştu. Halbuki, iki silahlı darbe yaşamış, çok tehdit almış, askerî vesayet ve basın baskısı kendisini hep bunaltmıştı. Fakat O, bunları dünde bırakarak yaşadığı günü fırsat bilip, parti kurarak kendisine güç kaybettiren Necmettin Erbakan'dan keyfini çıkarta çıkarta intikam almıştı. Ahmet Necdet Sezer, Çankaya'ya cübbesiyle taşındığı için sivil sayılamaz.
Turgut Özal'dan sonra gerçek anlamda sivil ikinci cumhurbaşkanı Abdullah Gül'dür. Abdullah Gül, vazife yaptığı müddet içinde hükümet ve partilerle ahenk içinde çalışan, devlette problem çıkartmayan, problemleri büyütmeden çözebilen bir devlet adamı şahsiyeti ortaya koyabildi. İç ve dış temasları sıcak ve canlı oldu. Vatandaşları ayırmadan topyekûn kucakladı.
Şimdiden sonraysa cumhurbaşkanları seçimle gelecek.
Seçmen, 10 Ağustos'ta sandık başında olacak.
Bir ilke imza atılmakta. Seçmen sınıf atladı, denebilir. Seçmen, artık yalnızca muhtar, belediye reisi, milletvekili değil cumhurbaşkanı da seçebilecek. Bu netice, vesayetin yani vatandaşa "Haso-Memo" diyen ceberut Tek Parti zihniyetinin tükenişidir.
Ortada üç cumhurbaşkanı adayı var.
Adaylardan Tayyip Erdoğan 11 Temmuz 2014 Cuma günü Haliç Kongre Merkezinde Cumhurbaşkanlığı Ufuk Belgesini açıkladı. Salon hıncahınç doluydu. AK Parti teşkilatlanmada, kapalı salon ve meydan toplantılarında gayet başarılı. Başbakan, önce yaptıklarını anlattı. Sonra da yaptıklarımız yapacaklarımızın teminatıdır dercesine istikbale atıfta bulundu. Şöyle özetleyebiliriz: Yeni Türkiye Yolundan Büyük Türkiye'yi bulup demokratik, müreffeh ve öncü ülkeye varılmak istenmekte. Burada Öncü Ülke çok önemli bir kavram. Her yerde nabız yoklamaktayız. Görünen o ki Recep Tayyip Erdoğan, ilk turda açık ara farkla kazanacaktır.
Bir isim cumhurbaşkanı olacak fakat; cumhur, kedisi kaale alınmadan, vekili baskı altında tutularak bir seçim yapılmadığı için memnun kalacaktır. Doğru olan, dürüstçe, hukuk içinde kalarak yarışıp seçilmektir.
Beklenen buydu.
Yapılacak olan da budur.

.

Filistin'i satanlar

15 Temmuz 2014 01:00

A -

A +

Gaddarca katliam yapan İsrail kadar vebali çok büyük olan diğer kesim kendini Arap zanneden devletlerdir.
Etrafta Filistin için Türkiye'den başka samimiyetle çırpınan bir başka devlet yok. İsrail, hiçbir ahlaki, insani ve metafizik hudut tanımadan Filistinli katliamı yapmakta. Çok üzgün ve çok yaralıyız. Camiye giden mü'minler, evinde oturan sakinler, teravih namazından çıkanlar dahi bombalarla paramparça edilmekte. Uzmanların açıkladığına göre İsrail yasak olmasına rağmen kimyevi silahlar kullanmakta. İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu, Nazilerin Yahudilere reva gördüğü zulümlerden beter vahşeti Filistinli sivillere yapmakta. Bunu yaparken de Hamas'ın terör örgütü olduğunu iddia ediyor. Oyuncak denecek kadar basit füze fırlatanlar teröristse, İsrail'in yaptığı dehşetin adı nedir?
Filistinliler Arap.
Ortadoğu ve Kuzey Afrika Arap.
İki düzineden fazla Arap devleti var.
Ama kimse ağzını açmıyor. Aksine Körfezde toplanıp İsrail'i kınamayı men etmekteler. Daha utandırıcı olanıysa Mısır'ın iltica etmek isteyen Filistinli yaralılara Refah kapısını kapatması.
Yani...
Ölenler, öldürenler ve kılı kıpırdamayan vicdansızlar var. Sözde Arap ve sözde devlet olanlar Filistin'i satmış vaziyetteler. Bu Arap devletlerinin yönetimleri tamamen Batı güdümünde. Batı bankalarındaki paralarının onda birini çekseler, tatil rezervasyonlarının bir kısmını iptal etseler, İsrail zulmü birkaç saat içinde durdurulur. Fakat bunları onlardan beklemek muhaldir. Çünkü Arap zannedilen bu idareler Batının Osmanlı sonrası işbaşına getirdiği görgüsüz aşiretlerdir. Onlarda devlet disiplini, milliyet kaygısı ve din kardeşliği hissi gelişmemiştir. Uzaktan kumandalı gecekondu devletlerdir. Devlet erkânının ipleri, Batı başkentlerindedir.
Toprakları elinden alınmış, kalanı parçalanmış Filistin'i fiilen bölmüşlerdi. Türkiye'nin de gayretleriyle Hamas ve el Fetih birleşme kararı alıp tam birlik olacakken bu hadiseler çıktı. Her şey, 3 Yahudi gencin kaçırılıp öldürülmesiyle başladı. Bu gençleri kimin kaçırdığı meçhuldür. O eyleme sabah namazına giden bir Filistinli gencin kaçırılıp diri diri yakılmasıyla mukabele edildi. Fakat bu vahşet bile İsrail hükümetini tatmin etmedi.
Şu gün son gelişmeler eşliğinde bakıldığında hadisenin bir senaryo, bir tezgâh olduğu daha net şekilde gözükmeye başlamıştır. Eğer, bugün Mısır'da Muhammed Mursi iktidarı darbeyle devrilmemiş olsaydı Refah kapısı kapatılmazdı. Mısır'da darbe sonrası Batı oyuncağı bir iktidarın işbaşına gelmesi, Türkiye'nin seçimlere yönelmesi, Suriye ve Irak'ın iç harpleri ve İsrail'e tek kelime etmeyen IŞİD adlı bir ısmarlama terör örgütünün bölgeyi azami derecede meşgul etmesi, Tel Aviv için bulunmaz bir fırsat olmuştur. İsrail'in bugün iki gerekçesi vardır. 3 gencin katledilmesi ve Gazze'den atılan füzeler. Bunların İsrail ajanları tarafından organize edilmesi çok kuvvetli ihtimaldir. 3 genci feda edebilirler. Gazze'den fırlatılan füzelerse son derecede basittir. Kimseyi yaralamamıştır. Havai fişek gibi bir şey. Bir basit füzeye tonlarca bombayla karşılık veriliyorsa hiçbir aklı başında Filistinli onları atmaz. Atılıyorsa orada kuvvetli şüphe var demektir.

.

İslam âleminin kendisiyle yüzleşmesi

16 Temmuz 2014 01:00

A -

A +

Savaş neticedir; Filistin üzerinden İslam dünyasının fikri matematiklerle değişmez doğrulara varması, kendini, acziyetini, sefaletini sorgulaması gerekir.
Haçlı dünyasının şımarık çocuğu İsrail, hiçbir kanuni ve mânevi müeyyide tanımadan Filistin'e bombalar yağdırır, bebekler merhametsizce katledilir, terör insafsızca eser, Netanyahu, Nazileri aşarken İslâm âlemi suskun ve pısırık vaziyette sadece seyretmekte.
Öyle ise susarak zulme ortak olan bu sözde İslam âleminin ayna karşısına geçerek kendi kendisiyle yüzleşme vaktidir.
"İslâm âlemi" diyoruz ama; öyle bir âlem, öyle bir dünya var mı? Nüfuz, etki, yönlendirme, olaylara ağırlık koyma bakımından böyle bir dünya mevcut mu? Coğrafya olarak; Endonezya'dan Fas'a kadar çok geniş bir coğrafya var. Nüfus bakımından gayet kalabalık. İki milyara yakın Müslüman unsur bulunmakta. Bu, her üç dünyalıdan biri Müslüman demek anlamına geliyor. Bu nüfus, din olarak Müslüman. Aynı zamanda büyük bir tarihî miras var. Toparlarsak, en son ve en üstün din, muazzam bir coğrafya, ihtişamlı bir tarih, devâsa bir nüfus...
Ve fakat tam tezat olarak Müslümanların bugünkü perişan hâli. Dikkat edilirse İslam ülke yahut memleketleri diye yazıyoruz. Çünkü bugün her unsuruyla İslam devleti yok. Bir iki tanesi kendilerine "şeriat devleti", "İslam Cumhuriyeti" dese de bunlar gerçeklerle örtüşmüyor.
Bu coğrafyada yukarıda saydıklarımız mevcut ama ekonomik güç yok. Petrol gibi yer altı zenginliklerine sahip olmak başka, paraya hakim olmak başkadır. Paraya sahip olmakla paraya hakim olmak farklı değerlerdir. Vaziyet şöyle, İslam coğrafyası, çok zenginler, orta halliler ve çok fakirlerin yaşadığı bir dünya. Çok zenginler; büyük çoğunluğu petrol şımarığı, petrol müsrifi para görgüsüzü Körfez ülkeleridir. Çok fakirler, Bangladeş, Afrika memleketleri vs.dir. Orta halliler de öbürleri.
Arap diyarları, ciddi bir nüfus, yer altı servetleri ve astronomik paralara sahipler, fakat kendi iradelerinin uzağındalar. Buralara tayin edilmiş yönetimler, şeklen Doğulu, kalben ve zihnen ise Batının güdümünde olan gamsızlardır. İslam âlemi denilen coğrafyada ekonomik dağınıklıktan başka iki menfilik daha bulunmakta. İtikadî perişanlık ve fikrî sefalet. Tarihin derinliğinde Yahudiler Şia'yı ihdas edip sapmalara yol verdiler. Yakın tarihteyse İngilizler Vehhabiliği kotararak bu bid'atle Müslümanların başına büyük sıkıntılar açtılar. Fikri vakıaya gelince; bölge fikir ithalatçısıdır, fikir ihracatı yapamamakta.
Bu vaziyetteki bir İslam dünyasının, şu haşin dünyada dişe dokunur bir varlık göstermesi mümkün olamaz.
Dâvânın ayağa kaldırılma şerefi, yine Türkiye'ye düşmekte. Türkiye, sanayi inkılabı kaybını telafi edip, güçlü bir ekonomiyle yüksek teknolojiyi yakalayarak İslam âlemini kucaklamak istemekte. Tarihten gasbedilmiş hakkını alma yolunda. Batı bunun farkında ve tedirginliğinde. Bizdeki darbe teşebbüsleri de bundan. Düveli muazzama, veya haçlı dünyası bu sebeple Neo Osmanlıcılık diye karalama yapmakta. Bu sebeple Arapların içinde Türkiye düşmanı insanlar yetiştirmekte. Bu yüzden IŞİD kuruldu, bu sebeple İsrail taşeron olarak kullanılmakta

.

Bitmeyen kin

17 Temmuz 2014 01:00

A -

A +

Dinler arası diyalog, hoş görü, stratejik ortaklık vs gibi parlak cümlelerin hiç biri gerçekleri örtemez. Zaten dinler arası diyalog, "la ilahe illallah diyen cennete gidecek! demenin İslam akidesiyle telifi kabil olması mümkün değildir. Allah indinde dinin İslam olduğu ayeti kerimeyle sabittir; aksini savunmak, ayeti tekzip cür'eti göstermek olur. Muhammed'ür Resulullah demeden yalnızca lâ ilâhe illallah demekse Sevgili Peygamberimizi -aleyhisselam- red anlamına geleceğinden haddini bilmezlik olur.

Bu itibarla bugün Filistin'de mecazi denecek çapta devam eden zorlu mücadele, Peygamber-i Zîşan'a vahyin gelip de O Şanlı Peygamber'in kelime-i şâhadeti tebliğ etmeye başladığı ândan itibaren 14 asrı aşkın bir zamandır devam etmektedir.

Kıyamete kadar da devam eder.

Bir tarafta siyon yıldızının...

Diğer tarafta salibin.

Yani; haçın hilalimize düşmanlığı sürdükçe bu kavga bitmez. Hadisenin özü budur. İstendiği kadar sarık çıkartılıp fes giyilsin, o çıkartılıp şapka alınsın, kılık- kıyafet, yeme-içme, dans, müzik vs batılılar gibi olsun şekli benzerliklerin, sosyal intibakların hiç biri amentü değişmedikçe batıyı tatmin etmeyecektir...

Hicazdaki Hayber, Yahudilerin kaleler şehriydi. Peygamberler Peygamberi, burayı fethettiler. Bizzat ordunun başındaydılar. Hazreti Ali destanlar yazdı, şanlı bir zafer elde edildi. Zaferden sonra Hayber halkından Zeynep binti Haris, Peygamberimize tepsiyle kızarmış koyun eti getirdi. Resulullah etten bir lokma aldı. Zehiri hemen fark ederek eshabı, yemeden men etti. Fakat kendi vücutlarında atılamayan bir zehir bakıyesi kalmıştı. İleride şahadetleri için bu zehirlenme vesile olacaktır. Bu harpte en yakınlarını kaybetmiş faile kadın, yakalandı; ancak doğru konuştuğu için Peyganberimiz kendisni bağışladı, O da ummadığı bu netice üzerine Müslüman oldu.

Kâinatın Efendisi, veda yatağındayken de İslam ordusunu Üsame bin Zeyd komutasında Şarkî Roma elinde olan Filistin'deki Ebna ve Gazze'deki Darum kaleleriyle Belka'ya sevk ettiler.

Hayber'in fethi Yahudilere karşı şanlı bir zafer.

Peygamberimizin son savaşı olan Ebna Seferi ise Hıristiyan Roma'ya karşı bir meydan okuma.

Asrı saadetten sonra Emeviler, Abbasiler, Selçuklular ve bilhassa Osmanlı asırlarında siyon yıldızı, hıristiyan salibi ve İslam hilali arasındaki bu mücadele bu güne kadar durmayıp geldi.

Bu yüzden ayeti kerimenin haber vediği gibi dinlerine girmedikçe, kendilerinden olmadıkça bizi kabul etmezler. İslam eşittir terör demek, Müslüman eşittir düşman demektir. Yazdıklarımız, bir temenni değil, gerçeğin üstündeki örtüyü kaldırmaktır. İslam dünyası, kendi kendisiyle yüzleşmedikçe, bu utandırıcı geri kalmışlık zincirlerini koparmadıkça, birlik ve beraberlik kuramadıkça, başındaki ajanları temizlemedikçe... kanı hep akacak, huzura hep hasret kalacak, AB'ye alınmayacak, BM'de ikinci sınıf muamelesi görecektir.

Düşmanlık, müminlerin şahsında Sevgili Peygamberimizedir.

Yahudi de Hıristiyan da 14 asrı aşkın bir zaman olduğu halde kendi dinlerine devri geçti diyen kahraman Peygambere besledikleri kinlerini eksiltmediler.

Evet, tâ kendisi, adını doğru koyalım; bu bir dinler savaşıdır.

Flistin, haçlı saldırılarının yaşandığı topraklardır.

.

Filistin, Türkiye'nin parçasıdır

18 Temmuz 2014 01:00

A -

A +

Şu gün, Batının kendini merkez addederek diğer coğrafyalara yakın doğu, Orta Doğu, Uzak Doğu... demesi dillere yerleşmiş bir galatı meşhurdur. Bu Batılı kavramla Orta Doğu denen ana unsur İslam coğrafyası bugün, bir yazımızda bahsedip bir kitabımıza da isim olduğu gibi Osmanlı sonrası artçı sarsıntıları yaşamakta...

Bu sarsıntıların ana etkenlerinden biri milliyetçiliği besleyen Fransız ihtilali, diğeri İngilizlerin İslam düşmanlığıdır. Bu iki ana sebebin bir tezahürü olarak Orta Doğu, Osmanlıya düveli muazzamanın bugün İsrail'in Filistin'e yaptığı misal korkunç şekilde musallat olmasıyla kanırta kanırta parçalanmış ve ondan sonra bölge de dünya da Müslüman da Yahudi de Ermeni de Bulgar, Sırp Boşnak ve Makedon da huzura hasret kalmıştır.

Huzurun avdeti, idarenin sahibine dönmesiyle mümkün olacaktır. Orta Doğuda ve bütünüyle İslam coğrafyasında Türkiye liderliği olmadan ne dünya, ne bölge ve ne de İslam coğrafyası huzur ve sükûnete kavuşabilir.

Batının kabul edemediği ve etmek de istemediği hakikat budur. Çeyrek aydın Türkler, beyaz Araplar, tuzu kuru Yahudi ve Ermeniler de kabul etmeyen taraftadır. Halbuki suyun yolu vardır, tarihin izi vardır, kültürün aidiyeti, yönetimlerin ustalığı vardır. Bundan dolaydır ki er veya geç konfederal sisteme gidilecektir. Ama bugün ama bir başka zaman; bölgede Türkiye eksen ve merkezli olarak OMT/Osmanlı Milletler Topluluğu çatısı altında konfederal sistem tesis olunacaktır.

Fransız ihtilalinin tesirleri bitmiştir, komünizm bitmiştir, I. Dünya Harbinden kalma harita çizimleri bitmiştir, soğuk savaş bitmiştir, süper güçlerin buyurganlığı bitmiştir. Bir asır boyunca hakaret edilen Sultan Abdülhamid Han, yeniden günün yıldızıdır. Bugün Tayyip Erdoğan'ın takip ettiği, O'nun ince siyasetidir.

Konfederal sistem aynı Osmanlı coğrafyası üzerinde yükselecek, İslami unsurlar gibi Ermeni, Rum ve Yahudi, Makedon, Bulgar, Arnavut, Boşnak, Afrikalı ülkeler de burada yer alacaktır.

Bu itibarla, vicdansız şoven ihtiraslar ve teknoloji canavarlıklarıyla ezilmesin diye Filistinlilere Türk Pasaportu verilmesini teklif diyoruz. Filistin'de bir halk oylaması yapılsa hepsi Türkiye'ye bağlanmak ister. Diğer birçok Balkan, Orta Doğu ve Afrika ülkesi de farklı değildir. Filistin inancı, tarih anlayışı ve hayat tarzıyla Anadolu'nun devamı; insan, toprak ve mâneviyat olarak Türkiye'nin bir parçasıdır.

Cihan bilsin ki bu coğrafyada adaleti biz kurabiliriz, kuzuyu kurda biz yedirtmeyiz.

Huzur, Müslüman Türklerle mümkündür.

Tarih bunu isbat etmektedir.

Kandır çeker; dedelerimizin kanları ve duaları bizi yeniden şanlı zirveye ve zorlu-mükellefiyete çekmekte.

İHH İNSANİ YARDIMLAŞMA VAKFI'NI TEBRİK

İHH son zamanların en faal sivil toplum kuruluşlarından biridir. Başta Müslümanlar olmak üzere dünyanın neresinde olursa olsun mazlum, mağdur, kimsesiz ve gözü yaşlı insanların imdadına koşmaktadır. Bazılarının İsrail gücenir diye lafı evirip-çevirerek konuştuğu şu ortamda İHH mensupları bombalara rağmen Filistinli mazlumların yanında yer aldılar, onlara aş, ekmek ve kıyafet ve cesaret taşıdılar. Bu vakfın yaptıkları kahramanlıktır. Hizmetleriyle belki de herkesi vebalden kurtarmaktalar. Vatandaşlarımız İHH'ya yardım etmelidir. Ancak sadakai fıtr ve zekât sadece fakir gerçek kişiye verilebilir. Bunların dışında destek denecek çapta esaslı yardımlarla bu kuruluşun gücüne güç, gayretine gayret katmalı.

.

Gazi Hüsrev Bey Camiînden Gazi Evrenos Bey'in huzuruna

24 Temmuz 2014 01:00

A -

A +

19 Temmuz 2014 akşamı Saraybosna Gazi Hüsrev Bey Camiînin bahçesinde başında fesiyle bir Müslüman gencin, Ezanı Muhammedîyi okuduğunu gördüğümde kalbim ürperdi. Zihnen asırlar öncesinin ihtişamlı günleriyle bugünkü dirilişimiz arasında köprüler kurduk. Sanki ecdattan bir şehid veya bir gazinin ruhu, o gencin şekline bürünmüş, mü'minleri namaza çağırıyor, iftar vaktini haber veriyordu.
O akşam elbette bilemezdik; meğerse Ezanı Muhammedî, Avrupa-i Osmanî'de bizi sadece Saraybosna'ya değil, bir başka yere daha çağıracakmış. Oradan döndükten iki gün sonra Selanik'teydik; bu defa da dâvetlilerin olduğu otel salonunda sırtında cübbesi, başında sarıklı fesiyle bir imam efendi, mü'minleri akşam namazına ve iftara çağırdı. Ezan, heryerde ezan ama... Ezanlar, Filistin'de, Suriye'de, Doğu Türkistan'da öksüz; ecdat topraklarında ise mahzun.
Bir iftar için Selanik'teydik...
Kendisi de Gümilcineli olan Sağlık Bakanı Mehmet Müezzinoğlu ile THY Yön. krl. Başkanı Hamdi Topçu'nun bundan bir süre evvelki bir buluşmalarında eskimez yurtlarımızdan Selanik'te iftar etme fikir doğmuş; dâvet sahipliğini THY üzerine almış. Yeşilköy hava meydanında uçuş saatimizi beklerken THY basın müşaviri Ali Genç'e "ecdada giderken ne götürüyoruz? dedim ve ilave ettim; Sevgili Peygamberimiz -aleyhisselam- kabirdeki ölü, denizde boğulmak üzere olup da imdat isteyen kimse gibi dirilerden dua bekler" buyurmaktalar. Ali Genç, tebessüm ederek başıyla bizi doğruladı.
Hey'etimiz, sağlık bakanı ve THY başkanıyle Selanik Başkonsolosluğunda buluştu. Burada başkonsolos Tuğrul Biltekin, tarih şuuru sağlam bir konuşma yaptı.
Selanik, Roma ve Osmanlı dönemlerinde olduğu gibi bugün de Yunanistan'ın ikinci büyük şehri. Osmanlı döneminde şehrin yüzde 50'si Yahudi, yüzde 15'i dönme veya avdetî denen Yahudilerdi. Selanik'teki Yahudiler, safarad diye adlandırılan, İspanya'dan gelme teb'aydı. Ne varki zaman içinde bunlardan bir kısm İttihad ve Terakki'yi perde arkasından desteklediler, Abdülhamid Han, Filistin topraklarına İsrail'i kurma müsaadesi vermediği için hal edilmesinde rol oynadılar. O Selanik'i İttihatçılar, 1912'de tek kurşun atmadan teslim etmiştir...
Yunanistan, bugün büyük bir iktisadî buhranda olduğu için Selanik, en kalkınmamış vilayetimizden bile geri halde. Hey'etimiz, önce Selanikteki iz, hatıra ve eserlerimize götürüldü. Sonra diğer mücavir şehirlere. Şunu gördük ki Atatürkevi de 28 Şubatın hışmına uğramış. Evi zorla önceki halinden koparmışlar.
Selanik ve çevresinde çok sayıda Osmanlı eseri var. O topraklarda 550 yıla yakın kaldığımıza göre eserlerimizin nice zengin olduğu kolayca tahmin edilebilir. Selanik'te 1917'de çok büyük bir yangın çıkmış. Bu yangın, Türk mahellesi hariç diğer yerleri kül etmiş. Zaman içinde bazı eserlerimiz türlü sebeplerle yok olmuş, bazıları ihmale uğramış, bazıları da cami iken kilise yapılarak kimlik değişikliğine zorlanmış. Üç yerde çok yaralandık. Bunlardan biri Abdülhamid Han'ın üç yıl sürgünde hapis hayatı yaşadığı Alatini Köşkü. Bina bugün vilayet binası. Diğeri Gazi Evrenos Bey Türbesi, üçüncüsü de Eminzâde Hacı Ahmed Ağa camiî.
Yunanistan'ın tamamı bir tarafa; tek başına Selanik bölgesinde, Yenice-i Vardar'daki eserlerimiz sıralansa bu sütun almaz.

.

Selanik'te iftar

25 Temmuz 2014 01:00

A -

A +

Gazi Evrenos Bey, Oğuzların Bozok kolundan bir akıncı beyidir. Uzun ömründe dört padişahın emrinde fetihler yapmış, Arnavutluk, Makedonya ve Yunanistan'ın alınmasında çok büyük kahramanlıklar göstermiştir. Yenice-i Vardar şehrini kurma tarihi ise 1372'dir. Türbesi, dışı ve içiyle klasik türbelerimizden biriyken, yıkılmaya yüz tutunca Yunan kültür bakanlığı burayı küçük bir müze gibi bir şekle sokmuş. Eser, böylece yıkılmaktan kurtulmuşsa da hem asliyeti kaybolmuş ve hem de kemikleri bir kenara nakledilerek üstü mermerle örtülmekle mahiyetinden uzaklaşmıştır.

Gazi Evrenos Camii de ayakta olan kıymetli eserlerimizden biridir. Uzun seneler çırçır atölyesi olarak kullanılmıştır. Bugün avlusu halen oto tamirhanesidir. Bir de Gazi Evrenos Bey, torunlarından Şerif Ahmed Beyin yaptırdığı saat kulesi vardır. Vakfiye olduğu, duvar kitabesindeki Osmanlı Türkçesinden okunmaktadır.

Eminzâde Hacı Ahmed Ağa Camiî ise Karaferye'nin en büyük camiîdir. Kitabesi yoksa da vakfiyesinden 18. asrın başlarında inşa edildiği anlaşılmaktadır. Bugün de mevcut olan minaresi ve kubbesiyle bildiğimiz orta dönem Osmanlı mimariînden bir şâheserdir. Metropolitlik desteğiyle tamir edilmiş, fakat içi kiliseye çevrilmiş, mihrab ve minber örtüyle kapatılmıştır. Camide namaz kılınmasına izin verilmemektedir. Kubbe içinde karşılıklı hatla yazılmış kelimei tevhidler -biri zedelenmiş olsa da- bugün de olanca güzelliğiyle okunmaktadır. Cami yakınındaki namazgâhın mihrab ve minberi bir Hıristiyanlık efsanesine hizmet adına yıkılmıştır. Yakındaki Müslüman Mezarlığı da bugün yoktur. Camiîn hemen yanında bulunan ve şimdilerde eski Türk okulu denen mekteb ise Selanik'te de görüldüğü gibi İttihadçılar dönemi eseridir. Şimdi de okul olarak kullanılmaktadır. Bu okulun Selanik'tekinin adı Yâdigâr-ı İttihad'tır. Camiîn sokağa bakan dış duvarındaki oluklu çeşme hâlâ gürül gürül akıyor.

4 Ağustos 2014 01:00

A -

A +

Yüreğimizin bir yarısı Filistin'dir ki Gazze üzerinden İsrail eliyle yakılmakta; diğer yarısıysa Şarkî Türkistan'dır ki Çin eliyle kavrulmakta...

15 Ağustos 2014 01:00

A -

A +

Sn. Ahmet Davutoğlu, yaptığı işin beyin bedelini ödemiş bir mütefekkirdir. Türkiye Dışişleri Bakanı, diğerlerinden farklı olarak amelî ve nazarî tecrübe sahibidir. Hoca, yaşadığımız çilekeş coğrafyanın stratejik derinliklerini tahlil etmiş, sonra da kaderin sevkiyle bu zihnî faaliyetin fikrî mahsullerini evvela danışman, sonra da dışişleri bakanı olarak uygulamaya geçirmiştir.

Biz akran nesiller, hep komşularla kavga telkinleriyle büyümüştük; yakın ve uzak etraf düşmandı. Sn. Davutoğlu, işe başlayınca ortaya "komşularla sıfır ihtilaf!" diye bir mefhum attı ve takipçisi oldu. Komşularımızla birlikte uzunca bir süre çok da faydasını gördük. Şimdiyse muhalif politikacılar, "bu nasıl sıfır ihtilaf? İhtilaflı olmadığımız komşu kalmadı!" diyerek dışişleri bakanını kendisiyle çelişir olmakla itham etmekteler.

Komşularla ihtilafa düşmeden barış içinde yaşamak ideal olandır. Fakat bir komşu yönetimi, hukuk tanımayarak çevreye veya öz vatandaşlarına zulüm yaptığında da sessiz kalınırsa o zaman işlenen zulme ortak olunur.

Bu itibarla, Davutoğlu'nun, İsrail vahşetine, Beşar Esad zulmüne, Sisi ihanetine, Maliki mezhepçiliğine karşı hükümet ve devlete mal ettiği siyaset doğrudur. Kaldı ki aslolan komşu ülke nüfuslarıyla dostluklar kurmaktır. O da zaten vardı, daha da kuvvet kazandı.

Hoca, tensip edildiğinde "Tanzimat'tan bu yana gelmiş-geçmiş en iyi üç dışişleri bakanından biridir" diye yazmıştık.

Zaman bizi doğruladı.

Bu muvaffakiyetin bir fikrî sebepleri var, bir de gönül tarafı. Fikrî sebebi, kayıp topraklar, kayıp nesiller, çarpıtılan kültür, yaralı tarih ve yabancılaşma illetine duyulan aksülamelle inşa ettiği dünya görüşü. Bunda çok sevdiği Fatih-Sultanahmet arası yürüyüşlerinin payı büyük olmalı. Gönül tarafı ise bu aksülamelin çıkış kaynağından gelen yerlilik ve millîlik vasfı. Ahmet Davutoğlu'nun yetişmesinde bir Hatun kişiyle bir Alperen'in yeri çok kıymetlidir. İkisi de Taşkentli, ikisi de Türkmen. Biri, torunu Ahmed'e "oğlunla ordu, kızınla oba olasın. Koç koç oğlanların ardına düşe, dünyalar ayaklarına gele, herkes sana akıl danışa!" diye dua eden nenesi Hacıkızebe Kadın diğeri de İstanbul'a geldikten sonraki fikir hamurkârı merhum Mehmet Emin Alpkan...

Gündemde "Recep Tayyip Erdoğan'dan sonra AK Parti'nin başı ve Başbakan kim olmalı?" Sorusu var. Birden fazla isim sayılabilir. Ancak mevzua dair Sn. Erdoğan'ın olmazsa olmaz dediği iki şart, bir arzu ve ilave olarak bizim tesbit ettiğimiz bir gerçek var: Tayyip Erdoğan'ın şartlarından biri Barış Sürecinin aynı inançla devam edip yerine oturtulması, diğeri de Paralel Yapıyla mücadelenin taviz vermeden nihayete dek götürülmesi. Ve sadakatiyle vefasından şüphe etmemek.

Üçüncüyü teşkil eden gerçeğe gelince...

Şöyle diyoruz:

Başbakan Erdoğan'ın muvaffakiyetinin sebepleri malûm. Onları daha evvel yazmıştık. Eklemeler de yapılabilir. Ancak bir sebep daha var. Bu da hitabetteki ustalığıdır. Bize göre, hitabetinin başarısındaki yeri yüzde 50'dir.

- Çok güçlü bir bilgi altyapısı vardı. Sürekli okurdu. Tam bir irfânî kültürle, basiretle en doğru hedefi en kısa yoldan en iyi şekilde ifade edebilirdi. Şimdi bile çok önemli bir konu geldiğinde keşke babam sağ olsaydı da bir fikrini alabilseydim dediğim çok olmuştur.

1966'da İstanbul'a taşınmalarından sonra yetişme ve şahsiyetine yaşadıkları Fatih semtinin mânevî dokusu, mimari yapısı, tarihî havası ve derin kültürüyle babasının arkadaşı Bizim Anadolu gazetesinin sahibi alperen Türkmen kocası Mehmet Emin Alpkan'ın büyük tesiri olur. 1973'te girdiği İstanbul Erkek Lisesi'nde batı düşüncesi ve batılı edebiyatçılarla tanışır. Bu tanışma özü ve kökü sağlam olduğu için onu inkâra saptırmaz, başka yöne götürmez, dağarcığını zenginleştirir, zenginleştirir.

Davutoğlu'ndan söz ederken eşi Sâre Davutoğlu'nun asil bir davranışını geçmemek lazım. Kızları olunca baba Davutoğlu, isim vermeyi hanımına bırakır. O da ilk kızlarına Memnune, ikinci kızlarına Sefure adını verir...

Parti karar organlarının rey, tensip ve tercihiyle Dışişleri Bakanı Sn. Ahmet Davutoğlu, artık AK Parti Genel Başkanı ve Türkiye'nin yeni Başbakanıdır. 27 Ağustos 2014 günkü büyük kongrede bunun tescili yapılacaktır.

Bu seçim isabetli olmuştur.

Çünkü:

Ahmet Davutoğlu, yerlidir, millîdir, iyi bir Müslüman Türk aile reisidir. Doğu ve Batı medeniyetini bilen zengin müktesebat sahibidir. Dış politikada uzmandır. Mütefekkir bir münevverdir. Anadolu merkezli olarak İstanbul ruhuyla kanatlanıp Urumçi'den Endülüs'e, Kırım'dan Yemen'e kadarki kültür coğrafyamızı ve ezanın yükseldiği her yeri vatan bilen bir hüviyettir.

Amma; bunları nerede ve nasıl kullanacağını bilmezsen bir sabah rüzgârda savrulur gidersin. Sabredemezsen öfken ve nefsin bir olup aklını ve ihlasını mağlub eder. Demem o ki her daim sabırlı, sebatlı ve iradene hakim olasın!..?

Dünya, gözlerinin gördüğü kadar büyük değildir. ?Azmedersen bütün fethedilmemiş meçhuller, senin fazilet ve marifetinle gün yüzüne çıkar... ?

Ananı-atanı say; bereket, büyüklerle beraberdir. İtikadına halel gelirse yeşilken çorak olur, çöllere dönersin. ?Açık sözlü ol. Her sözü üstüne alma. Gördün söyleme, bildin bilme! ?Sevildiğin yere sıkça gidip gelme, muhabbet kalkar itibar kalmaz. ?

Ey oğul!

Üç kişiye acı: ?

Cahiller arasında kalan âlime, ?zenginken fakir düşmüşe ve hatır sahibiyken mevkiini kaybetmişe. Unutma ki! Yüksekte yer tutanlar aşağıdakiler kadar emniyette değildir. Haklı olduğun zaman mücadeleden korkma. ?Bilesin ki atın iyisine "doru", yiğidin iyisine "deli" derler. ?

Ey oğul!

Artık Beysin...

Bundan böyle öfke bize, gönül almak sana... ?Suçlamak bize, katlanmak sana... ?Acizlik bize, kusur bize, hoş görmek sana... Geçimsizlikler, ihtilaflar bize, adalet sana... ?Kötü göz, som ağız, haksız tabir bize, affetmek sana...

Ey oğul! ?

Bundan böyle bölmek bize, bütünlemek sana... ?Üşengeçlik bize; uyarmak, gayretlendirmek, şekillendirmek sana...

Ey oğul!

Sabretmesini bil, vaktinden önce çiçek açmaz...

Şunu da unutma:

Bütün bu miras, bizim kalemimizde "2023 Büyük Türkiye" adını aldı. Oradan iktidara ve bilahare devlete mal oldu. Büyük Türkiye, onlarca neslin şuuraltı rüyasıdır. Küçüklüğü, vesayeti, NATO'ya lütfen kabul edilmeyi, AB kapısında aşağılanmayı hazmedememektir. Bugün hemen her birimiz İttihad-u Terakki mensuplarını yerden yere vururuz. Ve fakat Enver Paşa gibi aktörler hain değil, ayaklar altından kayan muhteşem bir coğrafyanın farkında olan yer kıpraşması insanlarıdır.

2014'teyiz. Bir asır evvel 1914, garbın galatı meşhur bir tesmiyeyle "imparatorluk" dediği Devlet-i âli Osman'ı kaybettiğimiz yıldır. Her şey Harbi Umumide bitti. Sonrakiler, Lozan vs kaybın masadaki tescilinden başka bir şey değildir. Bugün 1914'te nerede kalmışsak onu konuşmaktayız. Bu maşeri vicdanın büyük muhasebesidir. Unutmamalı ki 31 Mart 1909 Harekât Ordusu İsyanında Sultan Abdülhamid Han, hal edildiğinde devlet, 5 Milyon km2 idi. Hakan-Halife'nin bi'l mecburiyye devleti romatik milliyetçilere teslim ederken söylediği söz, unutulmamalıdır. Mezkür Padişah, o gün Alman, Siyon ve İngiliz güdümündeki İttihatçıları kasdederek derki:

-Devleti 10 Sene idare etsinler, bir asır idare ettik desinler!!!

Nitekim, bu kadro 1918-19'lara geldiğinde her şeyi batırmış, yok etmiş ellerine yüzlerine bulaştırmış olarak memleketten kaçıp giderler.

Demokratik hayatımız meşruti demokrasiyle başlanmış, sonra çok partili hayat terk edilerek cumhuriyet rejimine geçilmişti. Uzun yıllar cumhuriyet, demokrasi gibi gösterildi. Bu 138 yıl içinde I.Meşrutiyet Dönemi, İttihad-u Terakki ile başlayan II. Meşrutiyet Dönemi, I. Cumhuriyet Dönemi, 27 Mayıs 1960'tan sonra -öyle iddia edilen fakat tutmayan- II. Cumhuriyet Dönemi, 27 Mayıs 1960, 12 Mart 1971, 12 Eylül 1980, 28 Şubat 1997 Askeri Darbeler dönemi ve yaşadığımız dönem vardır.

I.Meşrutiyet döneminde Osmanlı Büyük Millet meclisi demek olan ve esasında TBMM'yi de kuran Meclis-i Meb'usan, fazla açık kalamadı. Demokratik hayat yeni, hürriyetler bol, söz serbestti. Bu imkânla bazı azınlıkların gemi azıya alarak memleketi bölme noktasına taşımaya çalışmaları üzerine Sultan, Kanun-ı Esâsi'yi yani anayasayı mer'iyette/yürürlükte tutarak, meclisi feshetti. Meclis, 31 mart 1909 İsyanından sonra tekrar açıldı. Böylece II. Meşrutiyet dönemi başladı.

Abdülhamid Han, devleti yeni iktidara devrederken 5 Milyon km2'lik bir ülke teslim ediyordu. O sırada söylediği söz, âdeta keramettir. "Devleti 10 sene idare etsinler 100 Sene idare ettik desinler!" II. Meşrutiyet, çok partili hayata sahiptir. İttihadçılar, devleti 9 Senede batırıp 1918'de yurt dışına kaçtılar.

1918-1923, II. Meşrutiyetin ikinci dönemidir. BMM de 23 Nisan 1920'de bu dönem içinde faaliyete geçti. Cumhuriyet ilan edilene kadarki ismi budur. 1923-1945 Arası son derecede sert Tek Adam ve II.Adam'lar veya Ebedî Şef, Millî Şef idaresidir. Bu I. Cumhuriyet Döneminde iki kere çok partili hayat teşebbüsü oldu. İlki Kâzım Karabekir'in Terakki Perver Cumhuriyet Fırkası, ikincisi ise Ali Fethi Okyar'a yamanan Serbest Cumhuriyet Fırkasıdır. İlki 17 Kasım 1924-5 Haziran 1925 Arasında yaşayabilmiş, kapatılmakla son bulmuştu. Bir muvazaa partisi olan ikincisi ise 12 Ağustos- 17 Kasım 1930 tarihleri arasında sürkülenmiş ve kendini feshederek yok olmuştur.

Şeflik rejimi, II.Dünya Harbinden sonra yeni süper güç ABD'nin zorlamasıyla çok partili hayata, geçmeye mecburen rıza gösterdi. 1945'te Milli Kalkınma Partisi ismiyle ilk muhalefet partisini kuran Nuri Demirağ oldu. Bunu 7 Ocak 1946'da Demokrat Parti takip etti. Bu itibarla 1945-1960 arası da ayrı bir dönemdir. Bu dönemin son 10 yılı istikrarlı, çok partili, kalkınmanın gerçekleştiği demokratik bir hayattır. Bu hayat, 27 Mayıs 1960 darbesiyle bitirilmiş; sonraki 40 yıl 1965-70 AP iktidarıyla 1983-1990 ANAP ikidar süreleri hariç, sürekli olarak politik, sosyal, ekonomik kaos ve anarşi ve terörle geçmiştir.

3 Kasım 2002-28 Nisan 2007 İse AK Parti'nin birinci dönemidir. Vesayetin bitirilmesi bu dönemle başlamış ve bilhassa 12 Eylül 2010 Anayasa Referandumuyla en sağlam halini almıştır. Halk iradesi hakimiyeti ancak böylece başlamış, 10 Ağustos 2014 Cumhurbaşkanlığı seçimi ile demokratik hayat olgunluk noktasını bulmuştur. İç barışın bu seyirde var olması tesadüf değildir.

Bu meclis, şimdi Türkiye'yi Sivil Anayasa Sürecine taşıyacaktır. Sivil Anayasayı ve kuvvetli ihtimalle başkanlık düzenini gelecek meclis yapacaksa da iyi bir hazırlık bu meclisin mesaisiyle olacaktır. Son dönemine giren meclisin iyi bir iz, iyi bir hatıra bırakarak hizmet bayrağını bir sonraki meclise teslim etmesini dileriz.

.

Tezkere

3 Ekim 2014 01:00

A -

A +

Hükümet, AK Parti ve MHP'nin destekleriyle Meclis'ten geçen geniş yetkilere haiz bir tezkereye sahip oldu. Gönül isterdi ki diğer muhalefet partileri de tenkitlerini yapsın, fakat tezkereye evet desinlerdi. Hadise, bir millî beka ve menfaat meselesidir.

Tezkerenin geniş yetkili olmasından kaygı duymak yersizdir. Bölge, çok sıcak. Büyük devletler, bölge üzerinde oynamakta. Terör örgütleri taşeron olarak kullanılıyor. Her ân her şeyin patlak vermesi mümkün. Sınırlı bir tezkere elde olsaydı, beklenmedik zuhurata karşı hükümetin eli-kolu bağlı kalabilirdi. Geniş yetkili bir tezkerenin muhatap taraflarda caydırıcı veya etkili olacağı kesindir.

Şimdi tezkere çıktıktan sonra merak edilen soru ne yapılacağıdır. Türk Hükümeti, elindeki bu tezkereyle ne yapacak?

Hadise, Arap Baharı'nın Suriye'ye sıçraması üzerine dikta zulmünden kurtulmak isteyen halkın sokaklara dökülüp gösterilere başlaması üzerine Beşar Esad rejiminin göstericileri kitleler hâlinde katletmesine dayanmakta. Bu katliamlar üzerine muhalif kuvvetler meydana geldi. Siyasi muhalifler ve Hür Suriye Ordusu teşkil edildi. O günkü hesaplara göre Esad, birkaç ay içinde gidecekti. Fakat Avrupa ve Amerika, gelişmelere seyirci kalırken Çin ve Rusya BM nezdinde İran da fiilen Suriye'nin yanında yer aldı. Ülkesini yakıp-yıkan Esad, çekilmek bir yana, sağladığı bu dış desteklerden başka El Kaide bakiyelerini keşfetti. 5-6 bin kişilik selefi grup, birden palazlandı. Önce Suriye'de sonra Irakta kendini gösterdi. Tekrar Suriye'ye döndü.. IŞİD denen bu teröristlerin varlığı bugün de muammadır. IŞİD'i Baasçıların tek başına desteklediği şüphelidir. Tek başına olsaydı IŞİD niçin PYD ile vuruşsun? Suriye-İsrail iş birliği göz ardı edilemez. Türkiye'nin büyümesinden rahatsız olan her kim varsa onlar bu örgütün arkasındadır

Yangının her ân ülkemize sıçraması mümkün. Sınırlarımıza yapılacak bir saldırı ondan da kolayı Süleyman Şah Türbesine vaki olacak bir taarruz, bizi hadisenin parçası yapar. Diğer taraftan iki milyona yakın Suriyeli mülteci ülkemize sığınmıştır.

Bütün bunlar yaşandıktan sonra ABD çok geç kalmış olarak koalisyon kurulmasını teklif etti. Irak'ta rehinlerimiz varken koalisyona dahil olmamız mümkün değildi. Şimdi o şartlar masaya yatırılabilir. Tezkere, bütün bunlardan sonra alındı. Irak'a, Suriye'ye girme yetkisi verdiği gibi her terör örgütüyle mücadeleye de imkân tanımakta. O zaman şu sorular sorulabilir:

-Türkiye kara ve hava harekâtına katılacak mı?

-Sadece insani yardım mı yapacak?

-Yabancı asker İncirlik ve Erhaç'la mı sınırlı kalacak?

-Güvenli bölgeyi tek başına kalsa da yapacak mı?

-NATO'yu harekete geçirecek mi?

Şimdilik ağırlıklı fikir Mardin'in güneyinden Hatay'a kadar 870 km'lik yer yer 50 km derinliğe kadar uzayabilecek, Süleyman Şah Türbesini de içine alacak bir güvenli bölge kurulması. O zaman da sorular gelmekte? Bu bölgeyi Batı destekler mi? Desteklemezse engel çıkartır mı? Çünkü mevcut ve gelecek mültecileri oraya taşımayı düşünüyoruz. Hiç pürüzsüz bunun yapılabildiğini farz edelim; o zaman ne olur? Bu bölge Türkiye'nin garantörlüğünde hayat alanı hâline mi gelir? Yoksa bu şeridi zamanla Türkiye'nin Orta Doğu'ya açılmasını kesen bir duvar hâline getirmek isteyecek Türkiye düşmanlarına bir fırsat mı verilmiş olur?

Çok karışık problemlerle bir bayrama giriyoruz.

Tesellimiz o ki devlet bütün unsurlarıyla saat gibi çalışmakta.

Yönetenler, heyecanlarıyla değil aklıselimleriyle hareket ediyor.

Dileriz ki kurban kanı, insan kanının akmasına mani olsun.

Bayramınız mübarek olsun.

.

Kobanî çıkmaz olmaktan çıkarılmalı

8 Ekim 2014 01:00

A -

A +

Kürtçe ismiyle Kobanî, Arapçasıyla Ayn el Arap, Haleb'in 60 Bine yakın nüfuslu bir ilçesi. Bu Osmanlı toprağı, bugün kriz noktası haline gelmiş vaziyette. Din adına ortaya çıkan fakat dinî bayram günü vahşet sergileyen IŞİD, Kobanî'yi çevrelemiş vuruyor.

Şehrin düşme tehlikesi, Kürtleri, sokağa çekti. Güneydoğu ve İstanbul başta olmak üzere Kürt nüfusun yaşadığı yerlerde sokak protestoları yapılıyor. İddiaya göre HDP taraftarlarına sokağa dökülün haberi göndermiş. Kürt göstericiler, belediye otobüslerini yakmakta, taşkınlıklar yapmakta, polis kurşunlamakta. Bu şiddetin ne Kobani'ye ve ne de Kürtlere bir faydası var. Aksine, Türkiye aleyhine olarak Besad Esad'la IŞİD'e destek verilmekte.

Kobanînin IŞİD adlı bu meçhul çılgınların eline geçmesini hiç birimiz istemeyiz. Oradaki kardeşlerimizin burnunun kanamasına razı olamayız. Onlara silah yardımı yapılmasını da arzu ederiz. Nitekim Kobanî nüfusu, neredeyse Türrkiye'ye nakledildi. İnsanî yardım da artarak devam etmekte. Silah verilmemesinin sebebiyse Kobanî bölgesini siyasi nüfuzunda tutan PYD'dir. Bu yapı PKK'ya paralel veya PKK'nın devamı bir örgüttür. YPG İsminde 5 Bin kadar da silahlı elemanı bulunmakta. IŞİD'le bunlar çarpışıyor. Türkiye'nin istemesine rağmen silah yardımı yapamamasının sebebi ikidir. Birincisi Suriye ihtilaflarının başlayıp da Türkiye ile Baas rejimin arası bozulduğunda PYD'nin Hür Suriye Ordusu ve Esad muhaliflerinin yanında yer almak yerine kendilerine nüfus kâğıdı bile vermeyen, her türlü zulmü yapan Baasçılara yakın hareket ederek yanlış saf tutması, ikincisi ise verilecek bu silahların yarın Türk askerine doğrultulma tehlikesidir.

Bu manzara yakın plandır.

Bir de geniş açı var.

Geniş açıda hadise çok taraflıdır.

Arap Baharı, Suriye'de içinden çıkılmaz bir hal almıştır. Amerika'nın orta doğu politikası bu defa da perişandır. Beşar Esad, halkına kurşun yağdırınca şimdi "Koalisyon güçleri" diye tekrar ortaya çıkanlar, Türkiye ile Suriyeyi baş başa bırakarak kaybolup gitmişlerdi. IŞİD, o puslu havada kendini gösterdi. Bugün olmuş bu güya İslam devleti, sözde Hilafet idaresi eli kanlı terör örgütünün arkasında hangi devlet ve istihbarat örgütlerinin olduğu net şekilde belli değildir. Beşar Esad'ın, desteklediği ise kesindir. IŞİD'in Körfez Savaşında Amerika'dan kalan silahları ele geçirmiş olması doğru olabilir. Fakat bu silahların, kurşunu, bombası, mühimmatı hiç mi bitmez, tanklar-toplar hiç mi bozulmaz? Belli ki örgüte esaslı destek yapılmakta. Öyle ise sn Ahmet Davutoğlu'nun "Amerika, yalnızca IŞİD'i değil, Suriye rejimini hedef alırsa askerî yardım yaparız" şartı uçuşa yasak bölge kaydıyla birlikte isabetlidir. Ne var ki Beyazsaray "biz IŞİD'e kilitlendik" diyerek hemen bu fikre karşı çıktı.

Şu vaziyette Baas rejimi ve arkasındakiler tarafından desteklenen taşeron IŞİD, Kürt bölgesini ele geçirmeye çalışacaktır. Böyle bir netice üzerine bir kısım Türkiye Kürtleri kolayca tahrik olur. Dikkatlerden kaçmamalı ki Türkiye'nin kalkınmasını, büyümesini önlemek isteyenler, maksatlarına nail olmaktalar. Ankara ne yapıp-edip bu oyunu bozmalıdır. Hem Kobanî'nin düşmesine mani olmalı, hem barış sürecinin bitmesine yol açacak sebepleri ortadan kaldırılmalıdır. İnce diplomasi böyle zamanlar için vardır.

.

HDP özür dilemeli

9 Ekim 2014 01:00

A -

A +

Silahlı Kürt hareketinin dağda grupları olduğu gibi TBMM'de grupları oldu. Hemen herkes, bu harekete "silahı bırakın, meclisteki varlığınızı Türkiye partisi olma noktasına taşıyın" tavsiyesini yaptı, yaptık.

Bu tavsiyeler yıllar sürdü.

Nihayet HDP ismiyle yeniden yapılanmaya gidildi. Bölge partisi, ırk partisi, bölücü parti, nefret dilini kullanan parti olmaktan çıkıp bütünü kucaklayabilen bir siyasi hareket intibaı verecek emareler gösterir oldu. Bu gelişme ümitleri yeşertti. Üstelik iyi seyir orada da kalmadı. HDP, Selahattin Demirtaş'ı cumhurbaşkanı adayı gösterdi. Sn Demirtaş, memleketin her tarafında mitingler yaptı. Bu vaziyet, memnuniyet uyandırdı. Nihayet aklı selim galip gelmiş, Barış Süreci'nin de varlığıyla HDP, hataları terk ederek Türkiye partisi olmaya karar vermişti.

10 Ağustos 2014'te sandıklar açıldığında Selahattin Demirtaş'ın yüzde 10'a yakın rey aldığı görüldü. Oyları katlamış, seçim barajını zorlamaktaydı. Yüzde 10'luk baraj, oldum olası içe sinmiyordu. Ama bölünme kaygısı yüzünden o engele kimse dokunamamıştı. Şimdi ise muhtemelen bir sonraki seçimde barajın bir hükmü kalmayacaktı. Çünkü CHP, kendini yenileyemiyordu. Ana muhalefet tarafında boşluk doğmuştu. Sütun ve ekranlarda bir çok kereler şunu söyledik "eğer çalışırlarsa MHP, CHP'nin milliyetçi tarafını, HDP, sol tarafını götürür, CHP de küçük bir parti haline düşer".

Bu, şu demekti, istikbalde Türkiye ana muhalefeti MHP ile HDP arasında yarış mevzuu olacak ve çok çalışan, ana muhalefet mevkiini kazanacaktı. Zihinler bunu düşünür, kalbler bunu kabule hazırlanırken IŞİD diye bir sömürgeci oyunu sahneye kondu. Daha ne olduğu bile tam anlaşılamadan bu terör örgütü, Haleb'in Ayn El Arab/Kobanî ilçesine dayandı.

Bu Osmanlı mirasında Türkmen ve Arap nüfus da olsa bile esas ağırlık sünni Kürtlerdi. Türkiye, derhal hudutlarını açtı. Yığınlar göçüyordu. Türkiye, diğer taraftan siyasi ve diplomatik hamleler içindeydi. Hükümetin elini kuvvetlendirmek için meclisten de tezkere çıktı. Bu tezkereye en evvel HDP "evet" diyeceğine "hayır" dedi. TSK'nın gerekirse Kobani'ye giderek Kürtleri kurtarma yetkisini reddediyordu. Akıl ve hafsala dışı bir tercihti.

Bu arada IŞİD, bayrama rağmen saldırılarını devam ettirdi. Bayram ve ateş. Bayram ve katliam. Bayram ve savaş. Bunlar, tezat kavramlardı. Cahiliyye döneminin putperest müşrikleri bile bu tezattan sakınırlardı. IŞİD ise kurban bayramını dinlemedi. Onlar için karşılarındakiler kâfirdi. Kaza toplarla vuruluyor, insanlar ölüyordu. Bu vaziyete kimlerin üzülmesi gerekirdi? Hepimizin. Onlar, dünya Kürtleri için ırkdaş, bizler için dindaş ve herkes için mazlum insanlardı.

O halde yapılması gereken nelerdi?

Dramı yazılarımızla dile getirmemiz, tvlerde mazlumlara sözcü olmamız, stk'larla partiler dünya kamuoyunu hazırlamak için mitingler düzenlemeliydi.

Bunun yerine önce HDP'li bir kadın vekil askere hınçla taş atan bir görüntü verdi. Ardından söze konu parti, kendisine açılan kredileri yok edercesine taraftarlarını sokağa çağırdı. Onlar da yollarına ne çıkarsa yakıp-yıktılar. Polisle çatıştılar. Bir düzineden fazla vatandaş canından oldu.

Böyle bir çağrı, şaşkınlık uyandırmıştır. Haklı soru şudur: HDP bir parti mi, gerilla karargâhı mı?

Bu parti bugün seçim olsa 10 Ağustostaki oyların yarısını bile alacağı şüphelidir. Böylesine şaşkın bir tavırla Kürtlere zerrece faydası dokunmadığı gibi dolaylı da olsa IŞİD ve Baas erjimine destek olmuştur.

HDP inanılmaz bir çılgınlık yaptı.

Tarih önünde çok ağır bir vebal yüklendi.

Hislerini anlıyoruz ama yol bu değil.

Derhal ve âcilen hatasından dönerek özür dilemelidir.

.

Sokağın arka yüzü

10 Ekim 2014 01:00

A -

A +

Kamuoyunda PKK denince yekpâre bir yapı anlaşılıyor. Halbuki son yaşananlar da onu göstermekte ki adı geçen örgütte farklı fikirler var. Farklı fikirde olanlar, kendi içinde yer kapma mücadelesindeler. Hem liderlik ve hem de varlık sürtüşmesi mevzubahis. Bazı şehirleri çılgınca yakıp-yıkan öfkenin arkasındaki sebeplerden biri bu saklı gerçektir.

"PKK" dendiğinde İmralı, Dağ, Parti ve Avrupa diye dört nokta biliniyor. Bunlarla beraber Barış Süreci başladı. İçlerinde taban hakimiyeti en güçlü olan İmralı yani Abdullah Öcalan'dır. Bu isim, çeyrek asır Türkiye dışında kaldı. 15 yıldan beri de bir adada mahkûm. Bu 40 yıla rağmen kitlesi üzerindeki nüfuzu tamdır. Türkiye ve bölge gerçeklerini diğer unsurlardan daha iyi okuduğu inkâr edilemez. Geçen yıllar, kendisine yığınla tecrübe kazandırmıştır. Bu sebeple Ankara'yla ahenk içinde çalışarak Barış Süreci'nin devam edip kalıcı hâle dönüşmesi için ağırlığını koymakta. Bu durumun en fazla Kandil'dekileri, silahlı mücadele taraftarlarını rahatsız ettiği görülüyor. Onlar, çok kere devre dışı kalmaktalar. Bundan dolayı arada bir çıkan mevzii anarşik hadiseler tezgâhlamakta. Hâl böyle olunca şu manzara da kaçınılmazdır. HDP de değişik fikirdeki insanlardan meydana gelmektedir. Bazıları kendilerini İmralı'ya yakın hissederken, bazılarının Dağa yakın hissetmesi mümkündür.

Kürt tabandan gelecek tepkiden korkulduğu için bugün seslendirilemezse bile Barış, ileride Süreç olmaktan çıkıp kalıcı bir şekilde yerine oturduğunda bazı Kürtçülerin Abdullah Öcalan'ı "dâvâyı sattın!" diyerek ihanetle itham etmeleri beklenebilir. Aslında birkaç gündür yaşananlar bu ithamın gölgeli bir tezahürüdür.

Sokak ve meydanlarda taşkınlık, kan dökme ve anarşiyle inisiyatif kapma mücadelesi veriliyor. Bu "ben yoksam her şey mubah" mücadelesi, Türklerle Kürtler arasında değil, Kürt öncü kadroları arasında cereyan etmekte. Öteden beri Öcalan peşinde giden Kürt taban kitlesi, büyük ekseriyetiyle yine aynı çizgideyken Kürt okur-yazar kadrolardan bir kısmı, dile getirmeseler de Öcalan'ın kendini kurtarmak uğruna dâvâyı peşkeş çektiğini düşünmekteler.

Bu yüzden Kobanî bahanedir. Zaten Türkiye, Kobanî için çok şey yaptı, yapacaktır ve yapması da şarttır. Ama; PKK güdümündeki PYD'ye elbette silah veremezdi.

Hakikat böyle olunca Ankara noktasından da bir kördüğüm ortaya çıkmakta.

Ankara, düşük yoğunluklu ve bölgeli iç savaşı bitirirken muhatabı belki kısmen Parti, Dağ ve Avrupa'dır. Fakat esas muhatap Abdullah Öcalan'dır. Ankara için HDP'ye oy veren Kürt kitleye ulaşmak HDP üzerinden değil Abdullah Öcalan üzerinden daha kolay ve tesirli olmakta.

Taban kitleye sorumsuzca "sokağa çıkın" çağrısı yapıp onlara hakim olamayan HDP'ye hesap sorup yeniden şekillendirecek olan Öcalan'dır. Barış Süreci, Öcalan'ın Ankara karşısında zikzak yapmayan tavrıyla devam etmesinin önünde bir engel görünmüyor. Sokak maksadına erişememiştir. Öyle ise Abdullah Öcalan'ı aşarak liderliklerini isbat edemeyenlerin emperyal devletlerle iş birliği içinde olmaları şaşırtmasın. Bizim için terör olan, onlar için ideolojik varlığı sürdürme aracıdır.

Ankara yarın, kendine zorluk çıkartan, amme mülkünü yakıp, canlara kıyanların arkasındakilere dönüp "sizin vasıtanızla dolaylı şekilde konuşacağıma muhatabımı karşıma alır doğrudan konuşurum!" diyebilir. Şunu teslim etmeli ki bazıları, Berlin ve Londra'ya yakınken Öcalan Ankara'ya yakındır. Son olaylarda Abdullah Öcalan ve Türkiye muhalifleri kendi ayaklarına sıktılar.

Terör, kaybetmiştir

.

Kadir ağabeye taziye

13 Ekim 2014 01:00

A -

A +

İstanbul Hukuk Fakültesinde talebeyken aynı zamanda MTTB'ye gider, Kitap Kulübü'nün dâvet ettiği fikir adamlarını dinlerdik. İlk defa burada gördüğümüz Kadir Mısıroğlu, İstanbul'a gelmeden "Lozan Zafer mi, Hezimet mi?" adındaki büyük eseriyle tanıdığımız bir imzaydı. Yakışıklı, hitabet kabiliyeti ve asabiyet-i diniyyesi yüksek bir konuşmacıydı. İslamiyet'ten, Osmanlıdan, Türkçe'den ve milliyetimizden zerrece taviz vermezdi. Hukukçuydu. Fakat hukuk mesleğine değil fikir hayatına intisap etmiş, tarihte derinleşmişti. Erken yaştan bugünlere kadar kalemi ve kelamıyla araştırmaya dayanan, ezber bozucu çok sayıda kıymetli eserler telif etmiş, çok sayıda konferanslar vermiş, Rıza Nur'un çok ses getiren "Hayat ve Hatıratım" adlı üç cildlik hatıralarını neşretmiştir.

1970-71'lerde Milli Türk Talebe Birliği'nde kendisini pürdikkat dinlerdik. Resmî tarihin yalanlarını tek tek gözler önüne sererdi. Hiçbir zaman ve mekânda sözünü dudaktan, gözünü budaktan sakınmadı.

Üniversite yıllarımız, Türkiye'nin felaket günleriydi. Anarşi tırmandı, 12 Mart 1971 Muhtırası verildi. Süleyman Demirel hükümeti çekilmek zorunda kaldı. İliklerine kadar CHP'li olan Nihat Erim istifa ettirilerek bir günde tarafsız yapıldı. Atilla Karaosmanoğlu, Dünya Bankasından getirilip yeddi emin gibi başbakan yardımcısı yapıldı. Örfi idare/sıkıyönetim ilan edilmişti. Eskişehir Sıkıyönetim Komutanı İrfan Özaydınlı'ydı. Katı Kemalist, katı CHP'li, katı laikçiydi. Sıkıyönetim bölgelerinde askerî mahkemeler kurulmuş, asker olmayan kimseler hakkında askerî olmayan fiillerinden dolayı yargılama yapılıyordu. Fakat vahamet bu kadarla kalmadı. İrfan Özaydınlı, dağa adam kaldırırcasına başka yargı bölgesinden insan kaçırıp emrindeki mahkemeye çıkarttı.

Bütün hukuk sistemlerinde tabiî hukuk ve kaza bölgesi yahut yargı çevresi denen bir mefhum vardır. Zanlı, itham edildiği fiilin işlendiği yerdeki mahkemede hakim önüne çıkartılır. Fakat İrfan Özaydınlı zorbalığı, bu hukuk umdesini hiçe sayarak İstanbul'a gönderdiği inzibatlarıyla Kadir Mısıroğlu'nu Eskişehir'e kaçırmıştı. Kadir ağabey, nasıl işkencelere maruz kaldığını, neler çektiğini serbest bırakıldığında Vilayet Handaki Sebil Yayınevi'nde bize anlatmıştı. Hayatını kurtarmak için yurt dışına çıkmak zorunda kaldı. Vatandaşlıktan ihraç edildi. Çok sevdiği ve hayatı ve hürriyeti pahasına haklarını müdafaa ettiği Hanedan'la aynı akıbete uğramıştı. Vatan hasretiyle uzun seneler Fransa ve Almanya gibi memleketlerde ikamet mecburiyetinde kaldı. Fakat hiçbir zaman ve hiçbir şart altında hizmetten geri durmadı. Şimdi merhum olan Ahmet Ünal Yükler ağabey anlatmıştı. "Fransa'ya gidecektim. Hocam Hüseyin Hilmi Işık Beyi ziyaret ederek arz ve dua istedim. Bana dediler ki: Fransa'da Kadir Mısıroğlu'na da git. O, bir mücahiddir."

Kadir ağabey, bir abide şahsiyettir. Bugünkü devlet kadroları ve nesillerin üzerinde yetişme hakları vardır. Son senelerde ekranlarda 40 sene önceki aynı celalet ve aşkla hakikatleri dile getirip, milyonları gerçeklerden haberdar ediyor.

Üstadın ancak hacimli bir kitapla anlatılacak çile ve imtihanlarla dolu bir ömrü var. Allahu âlem indi ilahide derecesinin daha da yükselmesi murat edilmiş ki kader, dağına göre kar yağdırdı.

Kadir Mısıroğlu, oğlu Mehmet Selman'ı kaybetti. Evlat acısı, muhakkak ki acıların en çetini. Ama eminiz ki kavi îmân ve tam teslimiyet sahibi o güzel Müslüman, sabrıyla bu imtihanı da vermiştir.

Allahü teâlâdan kardeşimize rahmet, ana-babasıyla, aile ve sevenlerine başsağlığı ve Kadir ağabeye bütün projelerini eda edebileceği sıhhat dolu çok seneler diliyoruz.

.

IŞİD, kaçıncı süper güç?

14 Ekim 2014 01:00

A -

A +

Bugünün hadiseleri birebir yaşandığı hâlde IŞİD muamması anlaşılamadığına göre yarının dünyalıları bugünü tahlil etmekte daha da zorlanacaktır. Onlara yardımcı olmalıyız...

IŞİD, el Kaide'nin Irak kolundan bir küçük parçaydı. Başlangıçta iki bin kadar bir mevcudu vardı. Daha sonra Suriye'ye geçti. Arap Baharı, Suriye'yi zorluyordu. Afgan el Kaidesi, ona önce Baas rejimiyle mücadele etmemesi talimatını verdi. Sonra Irak/Suriye el Kaidesini tanımadığını ilan etti. Her ne olduysa işte o sıralarda oldu. Bu 1500-2000 kişilik grup birden 6-7 binleri buldu. Suriye ve Irak'ta kendine taban edindi. Irak şehirlerine saldırdı. Irak ordusu tıpkı I. Körfez İşgalinde olduğu gibi tek kurşun atmadan kaçıp gitti.

Örgütün şimdi Suriye'de 20 bin, Irak'ta 30 bin militanı olduğu söylenmekte.

Tutalım ki bu örgüt, hakikaten 50 bin kişiliktir. Silahları Körfez hareketlerinden kalmıştır. İyi ama, bu silahlar, tanklar, toplar hiç bozulmaz mı? Mühimmat hiç mi bitmez? İlaç gerekmez mi, yaralıları olmaz mı?

Sünnilerden taban edindiği iddiası da şüphelidir. IŞİD Sünni değildir. Vehhabi-Selefi-Harici unsurlardan teşekkül etmekte. Ehli sünnete düşman olmakla işbirliği mümkün olamaz. Bu terör örgütü kafa kesmelerle dehşete yol açtı. Bunun aynı zamanda psikolojik bir savaş olduğunun gözden kaçmaması gerekir. O videoların ne kadar doğru olduğu da şüphelidir.

Eğer; Irak iki kere işgal edilmese, tarihte ilk defa Şii iktidara teslim edilmese, Suriye'ye Arap Baharı girmeye çalışmasa, Beşar Esad hürriyet isteyen vatandaşlarını katletmeseydi böyle bir örgüt ortaya çıkmayacaktı.

IŞİD de evvela Baas diktasıyla mücadeleye girişti. Irak el Kaidesi, Maliki'yi hırpalamak, Esad'ı devirmek için tezgâhlanmıştı. Fakat aldığı vaadlerle başka tarafa yöneldi. Bugün PYD ile birbirini vurmaktalar. Bu vaziyet Esad rejiminin işine yaramakta. Esad, IŞİD'e, batı PYD'ye destek oluyor. Diğer taraftan aynı batı, dolaylı yollardan ve ajanları eliyle IŞİD'e de destektir.

Ne tuhaftır ki 5-6 düzine devletin bir araya gelmesiyle kurulan Koalisyon Kuvvetleri günlerden beri IŞİD'i vurduğu hâlde örgüt, hiç oralı olmadan Kobani'ye ilerledi ve nihayet şehrin neredeyse tamamını ele geçirdi. Halbuki IŞİD, ikinci veya on ikinci süper güç değil. Tam bu sırada Türkiye'de sokağa dökülün çağrısı yapıldı. İki gün boyunca vahşet görüntülerine şahit olduk. Artık net olarak görülmektedir ki IŞİD bir kurgulanmış projedir. Vaziyete göre şekillenmekte. Asıl hedef ne Suriye'dir ne bir terör örgütü. Hedefte Türkiye vardır. Barışımız, başkalarının hesabını bozmakta. Türkiye'nin günün birinde şunu demesinden korkmaktalar:

-Arkadaş, ben bir Osmanlı mirasçısıyım, ben Osmanlıyım! Haydi masaya oturup şu Lozan'ı bir kere daha görüşelim!!!

Türkiye, iç barışını tesis etsin, kalkınsın, Cihan Devleti olsun istenmiyor. Bu yüzden kargaşa çıkartıyorlar. Dün Türk'ü Kürt'e musallat etmişlerdi, bugün de Kürt'ü Türk'e musallat etmek istemekteler. IŞİD, bir süper güç değil, bir tiyatrodur. Ama Türkiye, 2071'in süper gücüdür.

Aman Ankara! İhtiyatı elden bırakma. Hiçbir hususta kimseye ümit verme, taviz verme, maceranın zerresine yanaşma. Biraz daha direndikten sonra IŞİD de Koalisyon Kuvvetleri de çekip gidecektir

.

Tarafsızlık adaletin iffetidir

15 Ekim 2014 01:00

A -

A +

Bir teşkilatı "devlet" yapan ana unsurlardan biri de ihtilaflı taraflar arasında bîtaraf bir şekilde hüküm tesis edebilmesidir. Bunun için evvela bir hukuk sistemi ve sonra da adliye mekanizmasına sahip olması gerekir.

HSYK veya benzer bir kuruluş, adalet tevziinin hiçbir yerinde yoktur. HSYK/Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu, adliye teşkilatının tayin, nakil, terfi gibi işlerine bakan idari bir müessesedir. Kendine has kanunu vardır. Hakimler ve savcılar üzerinde tasarruf hakkına sahip olduğu için fevkalade ehemmiyetlidir. Burayı bir cemaat, cemiyet, ideoloji, parti veya politik dünya görüşünün ele geçirmesi, yargının olması gereken mutlak tarafsızlıktan uzaklaşıp vesayet altına girmesi demek olur. Talimat alan yargı, devlet ve hukuk nizamı için son derecede tehlikelidir. Hakimin hiçbir tesir altında kalmaması gerekir. Hakim, kanunlarla bağlıdır. Hukuk kaidelerine göre ve vicdanına danışarak karar verir.

Adliye, böyle işlemezse orada hukuk felç olur.

Gücü yeten istediği gibi karar çıkartır.

Şikâyetler alıp başını gider, kargaşa çıkar.

Hakim de insandır. Hakim ve savcının da kendi şahsi görüşleri vardır. Fakat bunların kürsüye taşınmaması gerekir. Adliye mensuplarının bir kısmı cemaat veya siyaset olarak bir görüşü bayraklaştırırsa haliyle karşısına diğer meslektaşları çıkar. Bu da kamplaşma ve kavgalar doğurur. Bu sebeple adliyemize geçmiş olsun diyoruz. Yargıda Birlik Platformu, tarihî bir hizmete imza attı. Eğer tersi olsaydı, ülke çok gerilecekti. Hukuka, mahkemeye ve adalete saygı kalmayacak, verilen kararlar inandırıcı olmayacaktı. Vesayet altındaki yargı, hükümeti çalıştırmamak için her yolu deneyecekti.

Biz, Fatih gibi bir cihangir Padişahı kadı huzuruna çıkarıp muhakeme eden hukuk geleneğine sahip bir milletiz. Adaletin iffeti demek olan tarafsızlığa zerrece halel gelmemesi şarttır. Ne herhangi bir cemaat, STK, ordu, şirket, parti veya iktidar ne HSYK adliyeye emir yahut talimat verememeli, vesayet kuramamalıdır.

Bu itibarla adliye teşkilatımızın tepeden tırnağa değişmesi zaruret halini almıştır. Bizde kuvvetler ayrılığı değil, 27 Mayıs yüzünden kuvvetler parçalanmışlığı vardır. Dengeli bir kuvvetler ayrılığının yerine oturtulması lazımdır. Sonra HSYK yeniden ele alınarak HYK ve SYK diye ikiye ayrılmalı. Savunma aleyhine şekillenmiş savcılık makamı, savunma ile eşitlenmelidir. Hazine avukatıyla savcının ne farkı olabilir? İkisi de devletten maaş almakta.

Mahkemeler, hızlı, adil, tarafsız ve doğru karar verebilmeli.

İstinaf mahkemeleri faaliyete geçmeli.

Mahkemelerde asla kadro eksikliği olmamalı.

İdari işler mahkeme önüne gelememeli.

Adli polis kurulmalıdır.

.

Türkiye, fiilen başkanlık dönemine girmiştir

16 Ekim 2014 01:00

A -

A +

Turgut Özal, Başbakan olup da o müthiş reformları arka arkaya gerçekleştirince bir kısım aydınlar hangi dünya görüşünde olursa olsun derhal bu yeniliklerin yanında yer aldılar. Kendini aydın zanneden bazı kimselerse, olanları anlamaya çapları yetmediği için muhalefetten öte husumet gösterdiler. Müstakbel Gnkur. Bşk'nı hulyasındaki bir teğmen, Başbakan'a "alışamadık" diye telgraf çekti.. Bu söz, bazıları için mal bulmuş mağribi gibi oldu. Merhum Özal ise gevrek gevrek gülerek "alışacaksınız, alışacaksınız" diyordu.

Tabiîki alıştılar. Köprülerin altından çok sular aktı. O devrim mahiyetindeki yenilikler, hayata geçerken gericiliğin en âlâsını yapanlar, daha sonra reformların getirdiği nimetlerden ilk önce faydalandılar.

Halkın tesciliyle "dindar, sivil ve demokrat" Turgut Özal'a ağza alınmaz, kaleme sığmaz, vicdan kabul etmez öfkelerle saldıranlar, şimdi, dün muhafaza etmeye çalıştıkları düzene götürülmeye çalışılsa bunu hiç biri istemeyecektir.

Turgut Özal, zihinlerde, pazar ekonomisinde, bürokraside vs inkılaplar yaptı. Vatandaşı gümrük kapılarımız arasında mahkum kalmış olmaktan kurtardı. Bu gelişmeler, o günlerde yetişme çağında olan bugünkü iktidar kadrolarını derinden etkiledi. Özal fikriyatından en fazla istifade eden isimlerden biri Recep Tayyip Erdoğan'dır.

Merhum Turgut Özal, bugün hayatta ve iş başında olsaydı, sn Tayyip Erdoğan'ın yaptıklarından başka bir şey yapmayacaktı. Nitekim dün Turgut Özal'a ne yapılıyor idiyse bugün aynıları sn Tayyip Erdoğan'a yapılmakta. Çünkü bir kısım kimseler, Tek Parti diktasının devamcısı, Tayyip Erdoğan ve ekibi de Turgut Özal devrimciliğinin devamıdır. Devrimciler kalıba, şekle, statükoya bağlı kalmazlar. Hadiselerin peşine takılmazlar. Öncüdürler, kendileri yaptıklarıyla gündemi tayin ederler.

Bugün Türkiye'de parlamenter sistem mevcut. Doğrusu o da değil. Zira senato yok. Parlamenter sistem mevcut; fakat aynı zamanda yamalı ve özürlü bir anayasa var. Diğer taraftan Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın Türkiye ufkuna koyduğu ve hakikat olması için için mücadele verdiği bir Başkanlık Sistemi projesi bulunmakta. Anayasa değiştirilemediği için bu sisteme geçilemedi. Ümitler, 2015 genel seçimlerinde. Ama o zaman da nasıl bir netice çıkacak şimdiden belli değil.

Şu varki Türkiye, Başkanlık Sistemiyle idare edilme ihtiyacında. Safralarından kurtulmuş, hızlı bir devlet yapısı gerekli. Öyle ise şartlara razı olup dünde mi kalmalı, hadiseye el mi koymalı?

Recep Tayyip Erdoğan, tıpkı Halil Turgut Özal gibi hadiselerin önünde gitmeyi tercih etmekte. 10 Ağustos 2014 Cumhurbaşkanlığı seçiminden sonra Başbakanını tayin etmiş, kendisi de fiilen Başkanlık yapmaya başlamıştır. O Başkanlık yaparken bazıları anayasa ihlalinden söz etmekte, bazıları ağır imalarla içtiği andı hatırlatmakta, bazıları, huysuzluk yapmaktalar.

Kim ne derse desin, ne yazarsa yazsın, nasıl öfklenirse öfkelensinler; bir gün onlar da alışacaklar! On sene sonra bu kin güden muhalifler de bugünlere gelmek istemeyecekler.

Mühim olan Türkiye'nin bölge ile birlikte kalkınmasıdır.

Kabul edelim ki yazılı bir anayasamız yok.

Kabul edelim ki teamül, Cumhurbaşkanına millet ve devlet menfaatine faydalı gördüğü bir idare tarzını tercih etme salahiyetini kendisine tanımıştır.

İşte bugün o vardır.

Eğer, bu fiili devrim devam etmezse İç Barış da olmaz, 2023, 10. Büyük ekonomi, 2071 de olmaz. Başkan Başbakanıyla işleri paylaşmış aslanlar gibi götürmekteler. Dün Başbakan Tayyip Erdoğan'la Cumhurbaşkanı Abdullah Gül arasında nifak çıkartmaya uğraşanlar bugün de Erdoğan-Davutoğlu ihtilafı düşleri görmekteler.

Herkes çapı kadar eser verir!

Başkan, yükü omuzlamış götürmekte...

Durmak yok; yola devam!!!

Maksat, vasıtadan değerlidir.

.

Baro'yu Kurtarmak

17 Ekim 2014 01:00

A -

A +

Tanzimat'tan sonra hukuk hayatımıza giren "barreau" Fransızca bir kelimedir. Osmanlı Türkçesi "baro" demiş ve öylece gelmiş. Türkçe olsaydı değiştirilirdi. Dâvâ vekili, vekil, müdafi kelimelerinin Fransızca "avocat"tan avukat, kâtib-i adlin yine Fransızca "notory"den noter yapılması gibi.

Baro, bir şehir veya bölge avukatlarının bağlı olduğu mesleki kuruluş demektir. Türkiye barolarının en eskisi 1876 tarihinde kurulan İstanbul Barosu'dur. Baronun 1924'teki âzâ sayısı 431 iken bugün 30 bin civarındadır. Bütün Türkiye'deki avukat mevcudu ise 80 bin kadardır. Takriben bin kişiye bir avukat düşmektedir. Baroya kayıtlı her avukat, mesleğini icra etmediğinden sayının en az üçte birinin faal avukat olmadığı söylenebilir. Bütün baroların vücut verdiği bir de TBB/Türkiye Barolar Birliği vardır.

Bir sosyal çelişkiye dikkat çekmek isteriz:

1950'den bu yana Türkiye'de birkaç kısa istisna dışında iktidarlar, muhafazakâr kanattadır. Buna mukabil barolar başta olmak üzere odalar, umumiyetle Marksist, laikçi, tek parti zihniyetli kadroların hakimiyetinde ola geldi.

Baro ve odalar, yeri gelmiş sokakta politika yaparak iktidarlara kök söktürmüştür.

Ne var ki politika yapıp kavga-gürültü çıkartanlar, varlıklarını borçlu oldukları üyelerinin dertleriyle pek de meşgul olmazlar. En kalabalık olanı İstanbul Barosu merkezli düşünelim:

İstanbul Barosunun politik çıkışlar dışında ve pansuman tedavisini geçmeyen tedbirler ötesinde mesela stajyer avukatların parasızlığı, tecrübe ihtiyacı vs. gibi işlerle, işsiz avukatlarla, emekli avukatlarla, kaza geçiren veya engelli avukatlarla -bir geçmiş olsun telefonu dahil- meşgul olduğu söylenemez. Avukatların icra daireleri ve mahkemelerde yargının hakikaten üçüncü unsuru şerefine layık şekilde muamele görmesi için köklü bir fikri ve gayreti görüldüğü de söylenemez.

Baro aidat alır, politik çıkış yapar, ufak tefek konuşma ve seminer tertipler o kadar.

HSYK son seçimle öyle ümit ediyoruz ki ideolojik katılıktan kurtarılarak hukukun saf yapısına kavuşturuldu veya bu yönde bu niyetle adım atıldı. Aynı niyet ve teşebbüs, mensupları eliyle ve adalet bakanlığı desteğiyle İstanbul Barosu başta olmak üzere Barolar ve TBB için de hayat bulmalı.

Bir baro politika yapmadan evvel mensuplarının dertleriyle meşgul olmalı.

30 bin avukat arasında "İstanbul Barosu, zor zamanımda bana faydalı oldu" diyecek 30 kişi çıkmaz. Meslek mensubuna faydalı olmak için teşkilatlanmış bir müessese, evvel bunu yapmalıdır. Yapmıyor veya yapamıyorsa o baro yönetiminin değişmesi gerekir. Ama on yıllardır bu değişiklik yapılmıyor. Bunun sebebi de Baronun mevcut çalışma tarzından memnun olmayan avukatların fikir birliği ve güç birliği yapmamalarıyla dağınıklık ve vurdumduymazlıktan ileri gelmekte.

Mevzuatı eskimiş belki de çökmüş baronun yeniden ele alınması gerekir. Adli reform yapılıyorsa hakim ve savcılarla alakalı yenilikler getiriliyorsa avukatlar ve barolarla da eş zamanlı olarak bir çalışma yapılabilir. Mesela İstanbul Barosu, üç bölgeye ayrılabilir. Veya bütün Marmara bölgesi tek baro yapılabilir. Veya 7 bölgenin her biri tek baro olabilir. Yahut istinaf mahkemesi misali il barolarının üstünde bölge baroları olur onun üstünde TBB yer alır. Yahut, TBB lağvedilir.

Her halükârda baroların ve odaların bazılarının değil her birinin milletle uyuşması ve sırça köşkler olmaktan kurtarılması gerekmektedir.

17 Aralık 2014, Cuma

.

BİLGE REİS'E RAHMET, BİLGE BAŞBAKAN'A MUVAFFAKİYET!

20 Ekim 2014 01:00

A -

A +

Daha evvel de işaret etmiştik; Ahmet Davutoğlu, irticâlen konuşurken de fikir inşâ etme kabiliyetine sahiptir. Bu cephesiyle O'na "Bilge Başbakan" denebilir.

Türkiye Başbakanı, kalem ve kelâm sahibidir. Öncekiler gibi Selçuklu Sultanları ve Osmanlı Padişahları, kısm-ı âzâmisiyle eli -aynı zamanda- kalem tutan şahsiyetlerdi. Bu hünerin cumhuriyet devri ricâl-i devletinde kurumuş olması, tahkiki mucip bir husustur. O gelenek Başbakan Davutoğlu'yla yeniden hayat bulmuş olmakta. İnşallah bundan böyle inkıtaa uğramadan devam eder.

"Bilge/hakîm" sıfatı daha evvel Bosna'nın efsane ismi Aliya İzzet Begoviç'e verilmişti. Biz, Müslüman bir milletin başında bulunmakla merhuma "Bilge Kral" değil, "Bilge Reis" demekteyiz. On birinci vefât sene-i devriyesinde Bilge Reis'i rahmetle yâd ediyoruz. O'nun Bosna'yı ve Bosna dâvâsını emanet ettiği isim, muhterem Recep Tayyip Erdoğan'ın takipçisi olmakla aynı zamanda Aliya İzzet Begoviç'in emanetini de sırtlamış olan Bilge Başbakan, aziz dost Ahmet Davutoğlu'na da yüz akı nice hizmetler dileriz.

Kimse şüphede olmasın; vazifeye geldiği günden bugüne kadarki karnesi de isbat etti ki Ahmet Davutoğlu isabetli bir seçimdir. Zaten Recep Tayyip Erdoğan'ın mümeyyiz vasıflarından biri, insan seçme kabiliyetidir. Sn. Davutoğlu, yetişme tarzı, müktesebatı, aile hayatı, imzasını taşıyan işler itibariyle yerinde bir isimdir. İlk dışişleri bakanı olduğunda hakkında şöyle yazmıştık: "Tanzimat'tan bu yana en mühim üç hariciye vekilinden biridir..." Kayda giren bu ifade tarih önünde bir riskti. Ama zaman bizi teyid etti. İtiraf etmeliyiz ki o gün aslında "birinci isimdir" diyecektik fakat incinenler olur diye demedik.

Bir Başbakanın muvaffak olması, yalnızca onun şahsının ve iktidarının muvaffakiyeti değildir. Onlarla beraber ve onlardan önce temsil ettiği milletin ve ona bakan iklimin yani ümmetin de muvaffakiyetidir. Şüphesiz ki öyle; kısa bir kopukluktan sonra işlerimizi şimdi yeniden ümmet ölçekli tefekkür etme mevsimindeyiz.

Barış Süreci'nden yana da kimse tasalanmasın. Çıkmış ve çıkartılacak bütün zorluk ve fitnelere rağmen akl-ı selîm galib gelecek, sulh sahiline varılacaktır. Bu toprakların insanları Recep Tayyip Erdoğan'a güvendikleri için O'nun Başbakanına da inanmaktalar. Başbakanın göğsünü gere gere "Kürtlerin devleti, Türkiye Cumhuriyetidir!!!" sözü bir siyaset bilgesinin fevkalâde kucaklayıcı tesbitidir. "Barış sürecinin iki unsuru vardır; biri vatandaşlık, diğeri tarihdaşlıktır" cümlesi de daha bir açılıp izah edilmeyi gerektirir diğer hakîmane sözlerdir...

"Bilge" diyerek Türkçe çeşni katılan "hakîm" âlim, mütefekkir anlamındadır. Allahü teâlanın 99 güzel isminden, Esmâ-i hüsnâdandır. Yargıç kelimesiyle mevkıî sarsılmak istenen hâkimle alâkası yoktur.

Bir fikre dîbâce cümlesinden olarak "Bilge Reis'e rahmet; Bilge Başbakan'a muvaffakiyet" diyoruz.

.

Çözüm kelimeleri

22 Ekim 2014 01:00

A -

A +

Bir teze göre Kürtler, Türkler Malazgirt'le beraber Anadolu topraklarına adım attıklarında burada mevcutlardı. Bir başka teze göreyse Türkler de zaten bir Türk koludur, hep beraber geldik. Bunların hangisi doğru olursa olsun iki gerçek değişmemektedir:

Biri, Kürtlerin hatta belki Türkler ve diğer Müslüman Osmanlı kavimlerinden de öte Hilafet Makamına ve Padişaha bağlılık ve hürmetleriydi. Ermeniler için sarf edilen "Millet-i Sâdıka" tabiri malumdur. Elhak yakın tarihe kadar bu doğruydu. Fakat belki ondan da daha doğru olan Kürtlerin sadakatidir. Bilhassa Şafiî Kürtler, hem samimi Müslüman ve hem samimi devlet bağlılarıydı. Bugün bile devlet, Kürtlerle irtibat kurabiliyorsa ve bu kadar emperyal teşebbüs ve teröre rağmen bir parçalanma olmadıysa bunda Sünniliğin Şafii itikad kolundaki aziz kardeşlerimizin yüksek payı vardır.

Rejimin üzerinden 91 yıl geçtiğine göre her şey hiçbir endişeye lüzum kalmadan dile getirilmeli. Şu kadarcık malumattan bile çıkmakta olan doğru şudur. Bölünmenin yolunu, ortak mânevi harç hükmündeki Hilafet Makamını mer'iyetten/yürürlükten kaldırmakla bizzat rejimin kendisi açmıştır. Evvela bunun itiraf edilmesi, sistemin, rejimin nefs muhasebesi yapması gerekir.

Diğer gerçekse varılan noktadaki düşündürücü manzaradır. Kürtler, devlet memleket bağlısı olan dindar ve muhafazakâr olanlar, muhtariyet/otonomi, daha ileri gidip bölünme isteyenler, büyük Kürdistan peşinde olanlar, Kandil'dekiler, Avrupa'dakiler vs. şeklinde birçok kısma ayrılmıştır.

Barış Süreci, İttihad ve Terakki'nin daha doğrusu Türkçülük cereyanının ortaya çıkmasıyla başlayan, Cumhuriyet uygulamaları, İstiklal Mahkemeleri vs. ile hızlanan, PKK ile alevlenen ve dışarıdan körüklenen böylesine dallı budaklı bir devâsâ problemi halletmek gibi bir zorluk karşısındadır.

Zorluğu yenebilmek için her şey konuşulabilmeli, her şey dile gelebilmeli. Fani sistemlerde hiçbir şey tabu ve değişmez olamaz.

Düne kadar Kürt varlığı yok sayılırken bugün "Türkiye, Kürtlerin de devletidir!" denmesi büyük ilerlemedir. Fakat Kürt de kalkıp "benim devletimse niye sadece senin adını taşıyor" derse ne denecektir?

Başbakan Ahmet Davutoğlu'nun, Türkiye, Kürtlerin de devletidir. Sadece Kürtleri değil, her alt aidiyeti kastederek bizler birbirimize Vatandaşlık ve Tarihdaşlık bağlarıyla bağlıyız demesi, aydınlığa yönlendiren bir duruştur. Ancak orada kalınamaz, eksikler vardır.

Çözüm Kelimeleri şunlardır:

1-Vatandaşlık

2-Dindaşlık

3-Tarihdaşlık

4-Kültürdaşlık

Vatandaşlık, aynı zamanda ülkedaşlık demektir. Anayasa ve kanunlar önünde eşit hak ve mükellefiyetlere sahip olmayı ihtiva eder. Dindaşlık, İslam din kardeşliği demektir. Kelime-i şahadet getiren herkesi kucaklar. Tarihdaşlık, Müslim ve gayrı Müslim, tarihten bu tarafa bu toprakları paylaşan herkesin ortak mazi birlik ve zenginliğidir. Kültürdaşlık, daha ziyade gayrı Müslim vatandaşlarımızla alakalıdır. Bu unsurla din ve milliyet ayniyetimiz yoktur ama aynı içtimai hayatın asırlardan süzülüp gelmiş muhkem bir kültür üslubu vardır.

Unutmamalı ki Abdülkerim Satuk Buğra Han'dan bu yana geçmiş bütün Türk devletleri, İslam devlet nizamı muhatabı olan yeni nüfuslara şunu sordu:

-Müslim misin, gayrı Müslim misin?

Müslümanım diyene hukukun şudur, dedi, Müslüman değilim diyene senin hukukun da şudur dedi. Her teb'a hukukla idare edildi. Hukukunun çiğnendiğine inanan herkes mahkemeye gidebildi. O halde tarihdaşlığın adının konması icap eder. Diller yeniden üst kavramlara "ümmet" ve İslam Milleti kelimelerine alışmalı. Bu bir ideolojik tavır değil, tesbit ve tarihten alınacak derstir.

Keza bütün devletlerimizin kendi adları vardır. Üst kimlikse Devlet-i Ebed Müddettir. Devlet-i Ebed Müddet, Cumhurbaşkanlığı armasında mânâsını bulur. Onu birleştirici bir değer olarak gündeme taşımalıyız.

Tefekkür, Barış Sürecinin de olmazsa olmazıdır.

.

Bürokratik devrim

23 Ekim 2014 01:00

A -

A +

Devletin "siyâsî irade" ve "bürokrasi" diye iki esas unsuru vardır. Siyasi irade, karar merciidir; seçimden seçime değişir. Memurîn sınıfı/bürokrasi ise mesleğe intisaptan emekliliğe kadar devam eder. Bürokratlardan bazıları, devletin işlemesine veya işlememesine dair çare ve hile ne varsa gayet iyi bilirler. Son yüz yılda en fazla şikâyet neye dair olmuştur? Diye bir araştırma yapılsa birinci sırayı bürokrasinin alacağı kesindir. "Bugün git, yarın gel!" tarzı işkencelerden, hantal devlet gerçeğine kadar bütün şikâyetlerin sebebi bürokrasidir. Her teferruata giren devlet, sonunda bir kısım çıkarcı memurlara rüşvet, engelleme ve vatandaşa eziyet kapısı olmuştur. İktidarlarla şişmiş, iş kapısı hantal bürokratik devlet manzarasından ilkin Turgut Özal reformlarıyla kurtulmaya başladık.

Başbakan Ahmet Davutoğlu'nun açıkladığı ve "devrim" denmeye layık yenilikler bize Özal reformlarını hatırlattı:

Ehliyet ve pasaport nüfus müdürlüğünden alınacak. Doğumdan ölüme medeni hali alakadar eden muameleler e-devletten yapılacak, bir dilekçeyle soy ismi değiştirilebilecek, uyuşturucu satıcılarıyla yüzlerini maskeyle gizleyenler terör suçundan yargılanacak, İçişleri bakanlığı yeniden yapılandırılacak, emniyet genel müdürlüğü güçlendirilecek, Jandarma ve sahil güvenlik içişleri bakanlığına bağlanacak, internet suçları hayatta işlenen suçlar gibi ceza görecek, üst ve araç arama zorlaştırılacak vs.

Bunlardan bir hususa itirazımız var:

Jandarmanın topyekun lağvı gerekir. Büyük şehirlerde köylere kadar her yer mahalle olmuştur. Buralar artık polis sahasıdır. Jandarma yerine Kır Polisi kurulabilir. Tamamen profesyonel olmalı. Mevcut teklif, çift başlı bir netice doğurur. Belli rütbeye kadar içişleri, oradan yukarısına YAŞ bakacak deniyor. Bu sıkıntılara yol açar.

Bir de teklifimiz var:

İçişleri bakanlığı yeniden yapılandırılacağına göre o şunları da düşünmeli. Merkez valiliği insan kaynağı israfıdır. 81 Vilayette 81 vali mevcut. Buna karşılık bu sayıya yakın miktarda da merkez valisi bulunmakta. Faraza bir yıl valilik yapan bir meslek mensubu 11 yıl bekliyorki sıra kendisine gelsin. Büyük şehirlerde kaymakamlar da değerlendirilemiyor.

Bu husuta iki teklifimiz var:

1.Valilikle belediye başkanlığı ve kaymakamlıkla belediye başkanlığı birleştirilerek seçilmeleri yoluna gitmeli. Vali, kaymakam gibi yeni bir isim verilebilir. Bölünme kaygısı yüzünden bu güne kadar adım atılmaması bir fayda temin etmemiştir.

2. Şayet Vali-Belediye Başkanı, Kaymakam-Belediye başkanı bütünleşmesine gidip seçim esası getirilmeyecekse o zaman valilik sözleşmeli bir makam olmalı. Devlet uygun gördüğü kimseyle 5 yıl süreyle mukavele yaparak en yüksek devlet memuru maaşıyla vali tayin etmeli. Beş yıl sonra isterse sözleşme yenilenmeli. Sözleşmesi yenilenmeyen kendi işine, mesleğine dönmeli. Kaymakamlar 3 ilçenin birden kaymakamı olmalı. Belki o ilçeler birleştirilmeli.

Yukarıdaki yenilikler hayata geçtiğinde muhtarlık da lüzumsuz hale gelecektir. İdari reform yapılacak alanlardan biri de askeriyedir. Askerikte de tamamen profesyonelliğe gidilmesi gerekmekte.

.

TEFEKKÜR

24 Ekim 2014 01:00

A -

A +

1920'lere kadar İslâm devletlerinin sayısı 10'u bulmuyordu. Ulu eksen, Devlet-i ali Osman'dı. Uzak Asya ülkelerine varıncaya kadar, Müslümanlar, Halife'ye bağlıydı. Bir selam-ı şâhânesi, halkı heyecana gark ediyordu. Bunu bugün bazıları zor anlayabilir. Papa'nın Katolik dünyadaki etkisini unutmamalı. Keza uzaklardaki Avustralya'nın, Atlantik ötesindeki Kanada'nın İngiliz Kraliçesine bağlı olduğunu da unutmamalı.

Şarki Türkistan'dan Malezya, Endonezya ve Hindistan'a kadar Müslümanlar, Halifeye bağlı idiler. Osmanlı Hükümdarları, Türklerin Hakanı, teb'anın Padişahı, Müslümanların Halifesiydi. Hilafet müessesesi, Hazreti Ebu Bekir'den 1924'e kadar bilâ fasıla devam etmiştir.

I. Dünya Harbi'nde İngilizler, asırlaradır projelendirdikleri, hayaliyle yatıp-kalktıkları fikirleri hayata geçirme fırsatını yakaladılar. Bölgemizi işgal ettiler, talan ettiler ve darmadağınık ettiler. Görünen sebeb petroldür. Hedef, Osmanlı devleti ve bu devletin İslam dünyasındaki nüfuzunu, Hilafeti yok etmekti. Asıl ve derin sebepse İslam düşmanlığıdır. Bundan dolayı Türkleri Anadolu'ya ve güdük ideolojilere mahkûm ettiler. Kanunlarını kabul ettirdiler. Hilafeti rafa kaldırttılar. Orta Doğu dedikleri Osmanlı mülkünü aşiret devletlerine böldüler. Her birinin başına o milletin içinden fakat aslında kendi adamları olan parlatılmış isimleri getirdiler.

Bir asra yakın bir zamandır İslam âlemi darmadağınıktır. Tesbihin ipi kopmuş, taneleri savrulmuş, imamesi gözden kaybolmuştur.

İslam âlemi deniyor, diyoruz; İslam dünyası da demekteyiz.

Fakat gerçekte böyle bir âlem, böyle bir dünya var mı?

Zahire bakılırsa evet. 60'a yakın devlet mevcut. Hatta bunlardan bazıları İslam devleti, İslam Cumhuriyeti gibi adlar da almış. Gerçekte ise İslam âlemi lafta. Zira petrol ve para şımarığı idarecileri Batıya zebun, hayran ve esirdir.

1976/77'lerde Türkiye gazetesinden yine bu sütunda "İslam Birleşmiş Milletler Teşkilatı"nın kurulmasını teklif etmiştik. Kurulsaydı, bugün BM, ya hukuk ve adalet duyguları, keyfi işleyen 5 devletin insafına terk edilmemiş olur veya mevcut yapısıyla BM diye bir çadır tiyatrosu kalmazdı. İBM kurulmadı. Ama İKT/İslam Konferansı Teşkilatı kuruldu. Aslında O'nu anlatmaya lüzum yok. Hiçbir dönemde İslam dünyasındaki hiçbir netameli konuya dair hiçbir teklif ve düşüncesi olmadı.

Şu gün Suriye, Irak, Filistin, Doğu Türkistan kaynarken, Kırımlılar sancılıyken, IŞİD diye bir örgüt çıkıp İslam imajına gölge düşürürken yeni adıyla İİT adlı mevzubahis teşkilat silinip yok oldu.

Düvel-i Muazzamadan/Büyük devletlerden karşılıksız fayda beklemek, abesle iştigal olur. BM, AB, ve NATO bunlarındır. İslam âlemini kıtasına, bölgesine ve rejimine göre 3. sınıf, 5. sınıf diye sınıflara ayırırlar. İİT gibi teşkilatlar da İslam çukulatasıyla kaplanmış batılı şekerlerdir. İslam coğrafyasındaki devletlerse batılı merkezlerin yönetimindedir.

Bu oyunu bozan Türkiye'dir. Türkiye, bugün Sultan ve Halife fiilen işbaşındaymış gibi yeryüzündeki Müslümanların dertleriyle dertlidir. Onlara kol kanat germekte, yalnızlıklarına çareler bulmaktadır. Bu yüzden terör örgütleriyle yolumuz kesilmek istenmekte.

Bu doğruları her aidiyetten vatandaşımızın görmesi gerekir.

İslam âlemi henüz kendini dürüstçe hesaba çekecek günde değil.

.

ÇOK KÜLTÜRLÜLÜĞE DÖNÜŞ

27 Ekim 2014 01:00

A -

A +

"Yurtta sulh, cihanda sulh", "Bir Türk dünyaya bedeldir", "Ne mutlu Türk'üm diyene" gibi sloganların arkalarda kaldığı zamanlardayız. Onların bugün Mehmet Emin Yurdakul şiirleri kadar ağırlığı var.

Şu gerçek şimdi net olarak görülmekte ki son bir asırda devlet, kendi içine kapanmıştır. Herkes üstün ve herkes düşmandır. Böylece "Türk'ün Türk'ten gayrı dostu yoktur!" iddiası dillere yerleşmişti.

Çok kültürlü zenginliğin yerini alan hamaset döneminin ömrü, 50 yıldan biraz fazla sürdü. Son üç asır, iki asır ve bir asır, devlet hayatımızın sancılı, sarsıntılı üç ayrı parçasıdır. Dönemin devlet hayatıyla siyasi, sosyal, hukuki, iktisadi ve edebi hayatının aktörleriyle birlikte irdelenmesi gerekir.

"Yurtta sulh, cihanda sulh" temenniyi aşabilseydi, Musul ihtilafı, II. Dünya Harbi, Kore Harbi, 27 Mayıs, 12 Eylül, 28 Şubat Darbeleri, Kıbrıs Harekâtı, 1970-80'lerin Sol-Sağ Kavgaları, son 30 yılın Türk-Kürt kapışması olmazdı. Bir Türk, hakîkaten dünyaya bedel olsaydı Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti bakanı 1 milyon dolar için Lüksemburg denen kasaba devletin kapısında bekleme mecburiyetine düşmezdi. Ne mutlu Türk'üm diyene! sözü, elhamdülillah Müslümanım şükrüne inat ırka dayanan ve bölücülüğe davetiye çıkartan karşı iddiadır.

Üniversitelerimiz, araştırmacılarımız, müelliflerimiz olanca dikkatlerini son üç, iki ve bir asra vermelidir. Bu devirler yapılan ve yapılmayanıyla didik didik edilmelidir.

Selçuklu ve Osmanlı millet, mahalle, çarşı ve devlet hayatımız çok kültürlüdür. İki binin başlarından bu yana yeniden çoklu, çok kültürlü safhaya geçiş başlamıştır. Şu misali unutmamalı. Sultan Abdülhamid'in Okmeydanı'nda Bulgar teb'aya hastane yaptırdığı sene 1905'tir. Sona varmaya 20 sene varken bu hizmet verilebiliyordu. Şanlı zaferlerin kumandanları bazen Rum Mehmet Paşa'dır, bazen Abaza Hasan Paşa'dır vs. Ticarette gayrı müslim ekalliyet cevvaldi. Hrant Dink "İstanbul'da hemşehrilik şuurunu geliştirme" toplantımızın bir mensubuydu.

Son bir asrın nesilleri sloganlarla büyüdü. Sloganların dışına çıkanlar ya hapis ya kaçak hayatı yaşadılar. Şu gün olmuş anayasasını sivilleştiremeyen, kanunla şahıs koruyan tek ülkeyiz. İyi-kötü, kahraman-hain demek tahlil değildir. Kimin, neyin kimlerin Alman, İngiliz, siyon, Amerikan, Rus projesi olduğunun öğrenilmesi gerekir. Cumhuriyet dönemi esaslı şekilde bilinmediği gibi Tanzimat hiç bilinmemekte. Devrin sadrazamları İngiliz Said Paşa, Moskof Nedim Paşa lakaplıdır. Peki niye? Bu niyelerin çoğalması gerekir. Hem şüpheler ve hem niyeler çoğalacak ki sağlıklı çünküler ortaya çıkabilsin. Muhafazakâr denilen taraf, Mehmet Akif'i tartışmaya başladı. O'nu tartışmak elbette İstiklal Marşına halel getirmez. Ama şu şüpheyi dile getirmek de kimseye zarar vermez: Mehmet Akif, Sultan Abdülhamid Han hapse düştükten sonra O'na galiz mısralarla hakaret etmeseydi şiiri millî marş olarak kabul edilir miydi?

Yeni dönemde hapis ve silah tehdidi olmadan herkes fikrini söyleyebilmeli.

Unutmamalı biz, İslam âlemi son 3 asırda hiçbir keşfe imza atamadık, fikir ihraç edemedik. Çok kültürlülüğümüzü muhafaza edebilseydik bugün en namlı dünya markası yüksek teknoloji ürünleri bizim topraklarımızdan dünyaya yayılacaktı. Bizden gidenler yeni dünyada tutundular. Amerika'nın yaptığı Osmanlı devşirme nizamını modernleştirmektir.

Sloganlar, gölgesinden korkan ürkekleri, çok kültürlülük büyük insanları doğurur

.

BÜYÜK BRİTANYA VARSA BÜYÜK TÜRKİYE DE VARDIR!

28 Ekim 2014 01:00

A -

A +

Barış Süreci devam ederken büyük problemler de yaşanmakta. "Sokağa inin!" çağrısıyla 40 civarında vatandaş hayatından oldu. Zahiri maksat Kobani'nin düşme tehlikesini protestoydu. Bir isyan tehlikesi yaşandı. Fakat 6-7 Ekim olayları Kürt kitleden yüz bulamayınca bozgunla nihayetlendi. Buna rağmen hayli bir insan ve mal kaybı olmuştu. Daha o yaralar sarılırken bu defa arka arkaya ölümler oldu. Önce Kars'ta baraj inşaatına saldıran 3 PKK'lı militan öldürüldü. Sonra Yüksekova'da 3 sivil asker şehit edildi.

Vuranların PKK'lı olduğu ve Kars'taki ölülerin intikamı için eylem yapıldığı iddia edildi. Kars'ta inşaata saldıran militanlar hakikaten PKK'lı mıdır? Yüksekova'da askerleri şehit edenler PKK'lı mıdır?

PKK'lı olmaları mümkün olabileceği gibi alâkası da bulunmayabilir. Adı geçen örgüt, yekpâre bir kitle değil. Değişik ideoloji ve hatta ırklardan meydana gelmekte. İmralı'yı dinlemeyen, kendilerine göre radikal gruplar, saldırı ve katliamları yapmış olabilirler. Bu mümkün olabileceği gibi şu da mümkün; kendilerine PKK'lı havası vermiş yabancı istihbarat ajanları Kars ve Yüksekova hadiselerini çıkartmış olabilirler.

Her iki halde de netice değişmemekte.

Bu memleketin insanları ölmekte ve Barış Süreci yara almakta.

Dün Türkiye vatandaşlarının Kürt militanı veya Türk askeri olarak ölmesi Türkiye'nin büyümesini istemeyen Batılı-Doğulu-Güneyli merkezlerin işine geliyordu. Hem militan gruplara silah satıyor ve hem de Türkiye'nin büyümesini önlüyorlardı. Hadise rutine binmişti. Yüzde 70'leri bulan yüksek enflasyon gibi yüksek terör, alev alev yanıp ve yakıp gidiyordu. Her gün tabut gelmesi neredeyse kanıksanır olmuştu. Bunlar yaşanırken 28 Şubat dış mihraklı darbesiyle birtakım subayları da emirlerine almışlardı. Güneydoğu çarpışma alanı, düşük yoğunluklu savaş, bir zenginleşme sebebiydi. Kaybedenler vatan ve Türk-Kürt fukara ailelerdi.

Oyun, Barış Süreciyle birlikte bozuldu.

Devlet; rütbeli, cübbeli, kalemli ve benzeri mafyalardan kurtarılmıştı. Kanıksama öyle derindi ki önce inanılamadı. Ama biraz zaman geçince sahi olduğu görüldü. Herkes sevinçliydi. Biz seviniyorduk. Fakat bir de surat asanlar vardı.

Surat asanlar, bahsettiğimiz o ajanları gönderen devletlerdi. Hem silah sanayileri, endüstrileri sakatlanmış ve hem de Büyük Türkiye diye bir tehlike baş göstermişti. Lozan ezberleri bozuluyordu. Türkiye, kabuğunu zorluyordu. Şimdi itaat eden değil, proje üreten, kendileriyle yarışan bir Türkiye vardı. En evvel ve asla batının koç başı Britanya, buna razı olamazdı. Böyle bir şey Kraliçe'nin uykularını kaçırırdı. İngiliz Milletler Topluluğu olur, Osmanlı Milletler Topluluğu olamazdı. Büyük Britanya olur, Büyük Türkiye olamazdı.

"Büyük Britanya" maskeli İngiltere, rakip tanımıyordu. Kendisi meşruti idareyle idare edilir ama unvanı "demokrasinin beşiği" olurdu. Osmanlıya gelince cumhuriyet demokrasi olarak öğretilirdi. Velhasılı ölenler, o üç, beş, yedi gençten ibaret değil. Daha ötesi bir tarafa Adnan Menderes'in idamından bu yana bu ülkenin insanları kardeşin kardeşe düşürülmesi şeklinde ölmekte. Şu unutulmamalı ki Büyük Türkiye gayesi devam ettikçe, din ve tarih şuuru geliştikçe ölmeler bitmeyecektir.

Yaşanan, emperyalizmle hesaplaşmadır. Bu hesaplaşmanın tarafları, Türkler ve Kürtler değildir ve olamaz. Taraflar, Türkiye ve sömürgecilerdir.

Şu gerçek görülmeli ki "Büyük Türkiye" bu memleketin her vatandaşının devletidir.

Bu sebeple oyuna gelmemeli. Bağra taş basıp sabretmeli. Büyük Britanya'nın Arjantin açıklarındaki Falkland adlı kayalarda bile söz hakkı varsa bizim, kendi coğrafyamızda elbette söz hakkımız vardır

.

CUMHURİYETE DEMOKRASİ DİYORLARDI

29 Ekim 2014 01:00

A -

A +

İstanbul'daki Meclis-i Meb'usan, 11 Nisan 1920'de lağvedilince meb'uslar/milletvekilleri, 23 Nisan 1920'de Ankara'da toplandılar. TBMM kurulmuştu. Birinci Grup ve İkinci Grup adı verilen iki kanattan meydana geliyordu. Bunlar ayrı partiler değildi. Ayrı görüşleri temsil ediyorlardı. İkinci Grup muhaliflerdi.

Birinci Meclis, üç yıl çalıştıktan sonra 1 Nisan 1923'te seçim kararı aldı. 28 Haziran 1923'te genel seçim yapıldı. İkinci Grup mensupları, Meclisin feshinde Kanun-ı Esasiye riayet edilmediği gerekçesiyle seçimleri protesto ederek katılmadılar. 9 Eylül 1923'te CHF (CHP) kuruldu. 29 Ekim 1923 günü yenilenmiş Meclis Cumhuriyeti ilan maksadıyla toplandı. 289 milletvekilinden sadece 159'u Meclisteydi. Bunlardan 158'i Cumhuriyetin kabulüne dair teklife evet oyu verdi. Herkese haber verilmemiş, evvela CHP'nin grup toplantısı intibaı verilmişti.

Türkiye'nin cumhuriyet rejimine geçişinin tek paragraflık özeti budur. Esasta ise kitaplık mevzudur. Birçok kitaplar yazılmıştır. Daha da yazılacaktır. Tabiî ki bu yazılanların ilmî ve tarihî disipline uymaları vazgeçilmez şarttır. Ama tarihi yapanlar hayattayken tarafsız tarih yazılması nadirattandır.

Bizde bir yanlış çok uzun seneler doğru gibi yaşayıp durdu:

Cumhuriyet, devlet şekli, demokrasi hükümet şekli iken cumhuriyet aynı zamanda demokrasiymiş gibi bir resmî ideoloji algısı yönetildi. 1923'te seçilen ilk reis-i cumhur Mustafa Kemal'dir. Bu seçim 1927'den itibaren dört yılda bir yenilenmiş ve ikinci meclisten itibaren muhaliflerden temizlenmiş Meclis tarafından her defasında tekrar seçilmiştir.

Türkiye, 1876'dan 29 Ekim 1923'e kadar meşruti idareyle idare edilmiştir.

Eğer daha tafsilata girmek gerekirse, bu dönem de 1876-1908 ve 1908-1920 diye ayrılabilir. 23 Nisan 1920-4 Kasım 1922 arası her ne kadar kendisine bağlılık hususunda yemin edilmiş bir Halife Padişah varsa da Ankara'da fiili bir icra hey'eti de mevcuttur. 1876'da kısa dönem meşruti hayat yaşanmıştır. 1908'deki II. Meşrutiyet döneminden Cumhuriyete kadarki zaman çok partili hayattır. O günkü Osmanlı Devleti, bugünkü İsveç, Norveç, Hollanda, İngiltere, İspanya gibidir. Başta Hanedan mensubu bir hükümdar vardır. Hükümet ise demokratik yolla yani seçimle gelmektedir. Cumhuriyet tarihi de dönemlere ayrılır. 1923-1945 arasındaki Birinci Dönem Tek Parti'li hayattır. 1925'teki Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası ve 1930'daki Serbest Cumhuriyet Fırkası kısa ömürlüdür. Hele ikincisi talimatla kurulup emirle kapatılmıştır. Mustafa Kemal'in yolunu açan insan olmasına rağmen Kâzım Karabekir'in partisinin kapatılma sebebi demokrasi ve düşünce hürriyeti tarihi açısından ilginçtir. Parti nizamnamesindeki/tüzüğündeki "partimiz, itikad-ı diniye ve fikriyeye hürmetkârdır" cümlesi suç sayılmıştır. İkinci dönem 1945-1960 dönemidir. 1960-2000 üçüncü dönemdir. 2000'den sonraki dönem dördüncü dönemdir.

1923-1945 arasında demokratik hayat yoktur. 1945-50 arası kerhen ve ayıplı demokrasi vardır. 1960-2000 arası askerî vesayet altında işleyen bir demokrasi mevcuttur. 3 Kasım 2002'de başlayan değişim ve dönüşüm, 2007'de bütün vesayet baskılarından kurtularak kapanma tehlikesi yaşamayan partilerle çok partili hayata ulaşmıştır. 10 Ağustos 2014'te ise "ihtimal ki çok kelleler gidecek" tehditleri savrulmadan cumhur sandığa gidip reisini seçti.

Türkiye için 20. Asır her anlamda kayıp, kavga ve yanılma yıllardır.

Cumhuriyet rejimi çerçevesi içinde sert dikta ve kanlı vesayet günlerinden neredeyse bir asır sonra demokratik hayata geçilebildi.

21. Asrın başlarından itibaren halkın cumhurbaşkanını, partisini ve hükümetini sandık yoluyla seçebildiği, hür iradenin hakim olduğu, vesayetin kırıldığı günlerdeyiz. Bugünlere zorluklarla ve kayıplarla gelindi.

Ne var ki yine rahat yok.

Bu defa da vesayetin dışarıdaki proje sahipleri rahat vermiyorlar

.

Çankaya'dan Beştepe'ye

30 Ekim 2014 01:00

A -

A +

Eğer, bundan yirmi sene evvel, "Çankaya bırakılarak Cumhurbaşkanlığı bir başka yere nakledilecek!" diye bir karar alınsaydı ortalık toz-duman olur, işgüzar savcılar durumdan vazife çıkartır, TV'de haber okunurken askerler de ekrandan rap rap geçerdi. Gerçi muhalefet yine aykırılık çıkarttı ama etkisi hiç hükmünde kaldı.

Bu hadise dahi, Türkiye'nin demokratik olgunluk noktasında nereden nereye geldiğini göstermeye yeter.

Cumhurbaşkanlığı Beştepe'ye nakledildi.

Başbakanlık da Çankaya'ya geçti.

Niye olmasındı?

İhtiyaç varsa tabiî ki yapılacaktı.

Fanilere kutsallık izafe etmek, köklü milletlerde değil, olsa olsa totem kabilelerinde olur. Nitekim devletin idare edildiği sarayların değişmesi, tarihte de tarihimizde de mevcuttur. Son misali de Devlet-i ali Osman'dır. Bursa ve Edirne Payitaht saraylarını saymazsak Devlet, 1453'ten 1856'ya kadar Topkapı Sarayı'ndan idare edildi. Sonra Dolmabahçe Sarayı dönemi başladı. Abdülhamid Han, Yıldız Sarayı'nı tercih etti.

Çankaya, Cumhuriyet döneminde rejimin adeta tefrik-i gayr-ı kabil bir unsuruydu. Yetse de yetmese de Cumhurbaşkanı orada kalacaktı. Buna rağmen Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Çankaya'nın Başbakanlık olarak kullanılmasını Beştepe'de Başbakanlık olarak inşa edilen binanın da Cumhurbaşkanlığı olmasını istedi.

Osmanlıda güzel bir tabir vardır:

Derki:

-Temsilde tasarruf olmaz!

Devlet başkanının unvanı, şah, padişah, sultan cumhurbaşkanı, başkan her ne olursa olsun; o makan, devletin zirve noktasıdır ve milletin itibarıdır. Devlet reisi "ben mütevazı bir insanım, son derecede sade giyer en basit evde oturur, en ucuz arabaya binerim" diyemez. Çünkü oraya gelen insanın hayatı bile -sanki- kamuya aittir.

Bu bakımdan görkemli bir binalar külliyesinin Devlet Sarayı olması yerinde bir karardır.

Bugünkü İstanbul Vilayet Binası, Tanzimat'tan sonra Sadaret yani Başvekalet yapıldı. Gülhane'ye bakan kapısının yüksekliğinden dolayı da "Bâb-ı âli" dendi. "Yüksek kapı" demek. Bab-ı âli, hem kapının boyuna işaret etmekteydi ve hem de -herhalde- "hâcet, ihtiyaç karşılayan kapı" anlamındaydı.

İdare, Ankara'ya göçünce Hükûmeti ifade için bir boşluk doğdu. O boşluk, düne kadar devam ediyordu. "Çankaya" denince Cumhurbaşkanı anlaşılıyor, fakat hükûmet remzle, sembolle ifade edilemiyordu. Dolayısıyla bugünden itibaren "Beştepe"den Cumhurbaşkanlığı, Çankaya'dan Başbakanlık anlaşılacaktır.

Şöyle bir itiraz yapanlar çıkabilir. "Beştepe'yi Başbakanlık kullansa ve Beştepe denince Başbakanlık anlaşılsa olmaz mıydı?" Olabilirdi. Fakat bu değişikliğin de devre dair bir anlamı var. 91 yıl zarfında vatandaş, ilk defa kendisi bizzat cumhurbaşkanını seçti. Cumhurun seçtiği Reis-i Cumhur, Büyük Türkiye'nin sarayında oturmalıydı. Aslına rücû eden Türkiye'de Beştepe, tepeden tırnağa değişimin adıdır.

.

VİCDAN FACİASI

31 Ekim 2014 01:00

A -

A +

Henüz Soma Maden Faciası'nı unutmamıştık. Orada bir taşkömürü ocağı 301 maden işçimize mezar olmuştu. Soma ilk değildi. Zonguldak'ta defalarca olmak üzere daha evvel birçok yerde yaşanmıştı. Bundan dolayı Soma Faciası'nın son olmasını arzu etmiştik. Hükümet de iş saatlerini 8'den 6'ya çekmek gibi düzenlemeler yapmıştı. Derken Mecidiyeköy'deki gökdelende asansör faciası çıkageldi. Daha onun sancılarındayken bu defa da Ermenek ülkeyi kedere boğdu. Demek ki facialar, temenniyle önlenemiyormuş.

Şu utandırıcı neticeye bakınız:

İş kazalarında Avrupa'da birinci, dünyada altıncı sıradaymışız. Bu bir şeref sıralaması değil. Bir ayıp, bir yüz kızartıcı tablo.

İşverende bu doymazlık, kanunlarda boşluk, işçilerde çaresizlik, hukukta kifayetsizlik, basında faciadan faciaya haber yapma ilgisizliği devam ettiği sürece bu liste iyileşmez, kötüleşir.

Patron denen işverenin, yanında çalışanları aile efradı gibi görmesi gerekmez mi? Gerekir; fakat bu hâl bir üstün ahlâk ister. Ondan vazgeçelim; hiç olmazsa çalışanı insan olarak görmeli. İşçi makina olsa bile yağ, bakım, parça değiştirme gibi ihtiyaçları olur. Karaman'ın Ermenek ilçesindeki maden ocağı sahibi ise maliyeti düşürmek için yemek ücretini kesmiş, öğle tatilini yarım saate düşürmüş, kantini yasaklamış. O zavallı insanlar, yemeklerini eğer öğle tatilinde kantinde yeme hürriyetine sahip olsalardı, suya kapılmayacaklardı.

Zonguldak faciaları, ardından Soma, sonra Mecidiyeköy asansör faciası, birçok başka yerde iskele çökmesi ve iş kazasındaki malum sıralama utancı. Bu utançtan kurtulup insanların hayatlarına değer verilecekse önleyici tedbirler almak şarttır. Ölen işçiler için 77 milyon koro halinde ağlasa gidenler gelmeyecek, çocuklara baba bulunmayacaktır. Bu sebeple hukuk hukuk gibi, mahkeme mahkeme gibi, ceza ceza gibi, tazminat tazminat gibi, işveren adam gibi olmalı. Böylesi faciaların yaşandığı yerlerin işçilere, kazazede mirasçılarına devri dahil her şey düşünülebilmeli. Para hırsı bitmez vicdan ve insaf mahrumu vahşi kapitalizm müsveddesi patronlara verilen cezaların yarısı o ocakta işçi olarak çalışmak olmalıdır. Cezadan maksat ibrettir, caydırıcılığı temindir. Devlet kanun kor, işveren onu hilelerle aşarsa o kanun kâğıt üzerinde kalır. Patron, cüzdanını düşündüğünün onda biri miktarında da işçisini düşünebilmelidir. Vicdanlardaki facia bitmeden iş hayatındaki facialar bitmez.

Bu defa gerçekten son olmalı.

Bu elim kazayla derinden yaralandık. Tek teselli, ilk andan itibaren devletin Bakanları, Başbakanı, Cumhurbaşkanı ve bütün imkânlarıyla cinayetten farksız kazanın olduğu mahalle gitmiş olmalarıdır. Herhalde hatırlanacaktır. Marmara zelzelesinde hükümet Adapazarı'na bile gidememiş, telefon irtibatı dahi kuramamıştı.

31.10.2014

.

KADİR MISIROĞLU TARİH ARAŞTIRMALARI ENSTİTÜSÜ

3 Kasım 2014 01:00

A -

A +

Eskiden "Tıp fakültelerinden her şey çıkar; bazen de doktor çıkar!" diye bir söz vardı. O söz, bugün belki hukuk fakülteleri için daha fazla doğru. Veya belki de bütün fakülteler aynı mahiyeti kazanır oldu.

Kadir Mısıroğlu, hukuk mezunu, avukatlık ruhsatına sahip bir münevver. Fakat ihtisas kazandığı dal tarihçilik. "Lozan Zafer mi, Hezimet mi?" İsmindeki ilk eseri okuyucuyla buluştuğunda 31 yaşındaydı. Daha sonra, kalemin muhtelif dallarında çok sayıda esere imza attı. 1934 doğumlu olan mütefekkir, yazmaya, sohbetlerine ve televizyon konuşmalarına eksilmeyen bir şevkle devam etmektedir. 50 yılı aşkın fikir ve yazı hayatının 11 yılı sürgünde geçti. Resmî ideolojinin propagandalarla dolu yanıltıcı tarihine karşı geniş araştırmalar ve cild cild eserlerle hakikati cesur bir şekilde ortaya koyan şerefli bir imzadır.

Kendisinin yurt dışı yılları, bizim yurt dışı yıllarımız gibi maniler yüzünden Kadir Mısıroğlu ile çok uzun müddet görüşemedik. Acı bir kayıp bunu telafi etti. 17 Ekim 2014 Cuma öğleden sonra bir grup arkadaşımızla birlikte oğlu Mehmet Selman'ın vefatı münasebetiyle taziye için mütevelli hey'eti başkanı olduğu "Osmanlılar İlim ve İrfan Vakfı"na ziyarete gittik.

Kadir Mısıroğlu, hem hitabeti hem kitabeti olan bir insan.

Hem kalem hem kelam sahibi.

Esaslı bir araştırmacı.

Velud, yiğit ve yılmaz bir kalem.

Kitaplarını ilk eseriyle birlikte kurduğu Sebil Yayınevi basmakta. Ayrıca cumartesi günleri mezkûr vakıfta ziyaretçileriyle sohbet etmekte. Her müellif ve mütefekkirde olduğu gibi bu müellifin de her yazdığı satırı herkesin aynen kabul etmesi mümkün olmayabilir. Aslolan düzgün istikamette ülke irfanı, ilim hayatı, yeni nesiller ve istikbal için eserler verilmesi, farklı farklı pencerelerin açılması, klişe ve ezberlerden kurtulmaktır. İnsanlık, ezber bozan aykırı şahsiyetlere çok şeyler borçludur.

Doğru, her zaman çoğunluğun tarafında değildir.

Vakıftan ayrıldıktan sonra düşündük. "Bir ömür boyunca toplanmış çok nadide, hatta bazıları başka hiçbir yerde olmayan vesikalar, kitaplar, koleksiyonlar, cildlerden meydana gelen bir arşiv, tarihî bir miras."

Bu hazine değerindeki varlığın salimen istikbale intikal etmesi, üzerinde yeni beyinlerin çalışması lazım. Bu yükü bir insanın tek başına taşıması mümkün değil. O halde müesseseleşmesi şart. Bu, dar bütçeli bir vakıfla da yapılamaz. Devletin sahip çıkması gerekir.

O da yaşının kemal noktasında bulunan edebiyat araştırmacısı, romancı muhterem Mehmed Niyazi Özdemir, yıllar evvel bize anlatmıştı. Alman devleti, bir avukat olan Johann Wolfgang von Goethe'nin yazı hayatı için yanına 11 profesör vermiştir. Böylece dünyaya bir büyük edebiyatçı kazandırılmış.

Kadir Mısıroğlu adına bir müessese kurularak her dakikasının değerlendirilmesi ve her parça varakanın kayda girmesinin temini gerekir. Bu sebeple 5 tarih doktoru, 4 doçent, 3 profesör yardımcı büro elemanlarıyla birlikte maiyetine verilmeli ve bu hizmet ve kadro için yepyeni bir bina tahsis edilmelidir.

Necip Fazıl, Hakkın rahmetine kavuştuğunda ANAP iktidarına "kirada oturduğu köşkün satın alınarak Necip Fazıl Müzesi" yapılmasını teklif etmiştik, geçen senelerde Sn. Kadir Topbaş'a "Canım İstanbul" şiirinin şehrin en işlek yerine önlü arkalı 20 metre yükseklikte mermer bir abideye nakşedilmesini söyledik. Bunlar olmadı. Şimdi de Kadir Mısıroğlu külliyat ve evrak ve dokümanları için teklifte bulunuyoruz. Kuruluş, üniversiteye bağlı "Kadir Mısıroğlu Tarih Araştırmaları Enstitüsü" ismini alabilir. Son kelime "merkez", "kurum" veya "müessese" de olabilir. Üniversiteye bağlanması da şart değil. Vakıflar G.M. yahut Kültür Bakanlığı da ciddi seviyede ve devamlılık arz eder şekilde destek olabilir. AK Parti iktidarını fikir ve duygu palanında besleyen pınarlar ihmal edilemez. Vefat edenlerin çoğu maalesef unutuldu. Hayatta olan 3-5 ismin gününde değeri bilinmeli. Bu teklif, keza üstad Sezai Karakoç gibi onların hepsi içindir. Böyle bir kalıcı karar, yarınlarımıza büyük hizmet olur. Cumhurbaşkanı seviyesinde temsil edilen "Necip Fazıl Edebiyat Ödülleri" bu anlamda iyi bir başlangıç olmuştur.

NECİP FAZIL ÖDÜLLERİ 2014

4 Kasım 2014 01:00

A -

A +

Pazar akşamı Star Medya Grubu'nun "Necip Fazıl Ödülleri-2014" ismini taşıyan ve ilki yapılan tören için HKM/Haliç Kongre Merkezi'ndeydik. Üç saat süren ve Cumhurbaşkanı, Milli Eğitim Bakanı, Kültür Bakanı, İBB Başkanı, yazar, san'atkâr ve seçkin bir zümrenin, balkon dahil salonu hıncahınç doldurmuş olarak takip ettiği, TV'lerin naklen yayın yaptığı etkinlik, âdeta nefes nefese geçti.

Heyecan katsayısı, dikkat katsayısı, muhabbet katsayısı, vefa katsayısı, kadirşinaslık katsayısı, alkış katsayısı, dinamizm katsayısı yüksek, çok yüksek bir kültürel faaliyetti. Dışarı çıktığımızda yanımdaki gence "5 kitap okusaydın bu akşam kazandığın kadarını kazanamazdın" dedim. Zira o akşam orada hayat, ibret ve ders her çeşidiyle mevcuttu.

5 dalda ödül verildi.

Şiir: Hüseyin Atlansoy.

Hikâye: Güray Süngü.

Fikir-Araştırma: Prof. Gülrû Necipoğlu-Prof. İsmail Erünsal.

Saygı Ödülü: Nuri Pakdil.

Ödül alanlar, kısa teşekkür konuşmalarında mahcuplardı. Onlar zaten eserleriyle konuşmuşlardı. Selamlama tarzına atıfta bulunulan Nuri Pakdil ise herkesi "anti emperyalist, anti kapitalist, anti faşist, anti siyonist ve en önemlisi anti firavnist" bir şuurla selamladı.

Gecede konuşma yapanların konuşmaları güzeldi. Fakat Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın konuşması fevkalade güzeldi. Nuri Pakdil konuşurken yerine geçmeyip uzunca bir müddet ayakta bekleyen Türkiye Cumhurbaşkanının hangi medeniyetin asalet kaynaklarından beslendiğini milyonlar, çok tabiî bir şekilde gördüler. Bizim medeniyetimizde ilim ayağa gitmez, âlime gidilir. Bizim medeniyetimizde ananın, babanın bir de âlimin eli öpülür. Bizim medeniyetimizde rütbe't ül ilm, ale'r rüteb'tir/ilim rütbesi, her rütbeden yüksektir. O edebli tavır, bunu bilen Sn. Erdoğan'ın kendi üslubuydu.

Cumhurbaşkanının konuşması, edebiyat kitaplarında okuma parçası olacak denli değerli bir metindi. Kültür bakanı, Milli Eğitim bakanı ve bilhassa Cumhurbaşkanı, bugünkü iktidarın Necip Fazıl'ın rahle-i tedrisinden geçen kadrolar olduğunu bir iftihar cümlesi şeklinde dile getirdiler. Sn. Erdoğan, uzun uzadıya bunun üzerinde durdu. Bilhassa da şu hususa dikkat çekti. "Şiirden, hikâyeden evvel ve mühim olan, Necip Fazıl Üstadın bize özgüven fikrini aşılamış olmasıdır, diklenmeden dik durmayı O'dan öğrendik" dedi. Elbette öyle; çünkü büyük şair, büyük dâvâ adamı en zor, en karanlık şartlarda bile şimşek şimşek çakar "Mehmedim sevinin başlar yüksekte!"

Mehmedler bu ruhla sevindiler.

Başlarını öne eğmediler.

Gün doğsa da gün batsa da ebede sevdalandılar.

Surlarda mukaddes mi mukaddes bir gedik açtılar. Öksüz yapı, ustada kalmadı, çıraklar utanacak hallede düşmediler, aksine o çıraklar da ustalaştılar.

Necip Fazıl, faşist Tek Parti zulmünde mahkûm olarak vefat etmiş bir aziz dâvâ adamıdır, bir mektep adamdır. "Vatan Haini değil, Büyük Vatan Dostu Sultan Vahideddin" adındaki kitabından dolayı yargılandı, devrin adaletsiz adaleti tarafından zındana mahkûm edildi. İçeriye alınması Prof. Ayhan Songar'ın "hapiste yatması sağlığı için tehlikelidir" raporlarıyla önlendi. Bu hâl devam ederken de 25 Mayıs 1983'te Hakkın rahmetine kavuştu. 6 ay daha yaşasa Büyük Doğu idealinden Turgut Özal'ın iktidarını görecekti.

Namuslu, haysiyetli, şahsiyetli, her zorluğa rağmen hak bildiği yolda yürüyebilen bir kalem, bir imza, her rütbeden yüksektir. Necip Fazıl, böyle bir kahraman kalemdi. Evet; kendisi mahkûm olarak öldü ama bugün O'nun fikri iktidardır. Temenni ederiz ki 10 sene sonra dünyalı yazarlar, mütefekkirler, yönetmenler NFK ödülü aldım diye sevinirler.

Hilkatten gelen emsalsiz kabiliyetini yoğurup olması gereken doğru istikamete tevcih ederek bu millete Necip Fazıl diye bir üstün san'atkâr ve mütefekkir kazandıran Seyyid Abdülhakim Arvasi Hazretlerine minnetlerimizi arz ederken bu vefalı çalışmasından dolayı Star Medya Grubunu tebrik ederiz.

.

Mandacılık hayali

6 Kasım 2014 01:00

A -

A +

KCK/Kürdistan Aşiretler Birliği Başkanı Cemil Bayık'ın Der Standart ismindeki bir Avusturya gazetesine verdiği demeçteki görüş ve isteği oldukça ilginçtir.

Şöyle diyor:

-Biz, Barış Süreci'ne üçüncü bir gücün gözlemci olmasını istiyoruz. Bu güç, ABD olabilir. Uluslararası bir hey'et de olabilir. Aracılara, gözlemcilere ihtiyaç var. Amerikalıları da kabul edebiliriz. Gördüğümüz kadarıyla o yöne doğru bir gidiş var.

Türkiye Cumhuriyeti Devletiyle tarihin bir döneminde kendine isyan etmiş vatandaşlarından meydana gelen bir terör örgütü arasında öteki dünya örneklerinde görüldüğü gibi iki yıldan bu yana belli usul ve şekillerde bir barış müzakeresi devam etmektedir.

Bu süreç, umulandan da başarılı olmuş, bu zaman zarfında son 6-7 Ekim cinneti bir tarafa bırakılırsa büyük bir olay da cereyan etmemiştir. Türkiye, Kürtçü harekete oy veren taban kitlenin lider kabul ettiği Abdullah Öcalan ile istihbarat kurumu eliyle müzakereleri icra etmektedir. O isim de silahlı grupların başındaki Kandil ve diğer unsur Avrupa'yla HDP'li vekiller vasıtasıyla konuşmaktadır.

Ne var ki barış, süreç olmaktan çıkıp nihai bir anlaşmaya bürünme ihtimali kuvvetlenince Kürtçülerin bundan çok da hoşnut olmadıkları görülmekte...

Yeni Türkiye'de Kemalist tahakkümden sıyrılan devlet, Kürt gerçeğini tanımış, onları yok sayan, öteleyen mazlum vaziyete düşüren haksızlıkları bertaraf etmiş ve hemen hemen her isteklerini karşılamıştır.

Hâl böyle olunca dağlarda can veren garip Kürt gençleri üzerinden kavuştukları imkânlarla saltanat sürenler, açığa düşeceklerini görüp endişeye kapıldılar. Çünkü bütün baskı ve haksızlıklara rağmen kahir çoğunluktaki Kürt nüfusu, din birliği, resmî dil birliği, bayrak birliği ve ülke birliği dallarında ayrı düşmediler.

Varılan nokta itibariyle sosyalist, ateist veya dine çok mesafeli laikçi Kürt ırkçıları Barış Süreci'nin sakatlanmasından, uzamasından, çok elin karışıp çıkmaza girmesinden yana oldukları intibaını veriyorlar. Barış Süreci'ne müşahit olarak üçüncü bir kuvvet dahil olsun, o da ABD olsun demek budur.

Böyle bir istek, tarih malumatı olanların derhal anlayacağı gibi başa dönmek demektir. I. Dünya Harbi'nden sonra bir kısım köksüz münevverler Amerikan Mandası/vesayeti teklifinde bulunup bunun müdafaasını yapmışlardı. Bu bir gerçektir. Diğer gerçeğinse hiç unutulmaması şarttır. Amerika, hudutlarımızı çizen Lozan Andlaşmasını imzalamamıştır. Altında imzası olmayan biri için o hukuki metin iltizami değildir/bağlayıcı olmaz.

Bu müşahit/gözlemci fikrinin Ankara'yla asla ve zerre kadar bir münasebeti yoktur ve olamaz. İmralı'yla olduğuna dair de bir emare yok. Buna rağmen Cemil Bayık "gidişat bu yöne" diye kendi hayalini hakikat gibi sunmakta.

Marksist-Leninist bir örgütün Kapitalist Amerika'yı istemesini ne ile izah etmeli?

Kimden ne vaadler alındı?

Kürtler için mi çalışılmakta, bir başkaları için mi?

Hani bunlar, sabah-akşam "kahrolsun Amerika!" diye bağıran militanlar değil miydi?

Hadise IŞİD tezgâhında logonun bir parçasıdır.

Bütün zorlamalara rağmen Türkiye'yi sıcak harbe sokamadılar.

O olmayınca bu defa böyle bir davetiye yazılmak istenmekte.

Hâdise, Türkiye'nin istiklali, hükümranlığı ve hudutlarıyla alakalıdır.

Sevr'in tekrar kotarılma arzusudur.

Her Kürt'ün diğer her vatandaş kadar bu toprakların milliyetçisi olduğunu kimse unutmamalı. Türkiye'nin içeride vesayetlere son verirken onların en belalısı mandacılığa taviz verebileceğini düşünmek ham hayalden öte bir şey değildir.

.

POSTALLI TERÖR

7 Kasım 2014 01:00

A -

A +

Hangi dine ait olursa olsun hiçbir mâbede hürmetsizlik gösterilmesine, hakarete maruz kalmasına razı olmayız. Hele bir camiye asla. Hele hele ilk kıblemiz olan Mescid-i Aksa'ya asla ve kat'iyyen!!!

İsrail'in çarşamba günü Mescid-i Aksa'da yaptığı, tam bir postallı terör ve noksansız vahşetti.

İsrailli aşırı sağcı Yahudiler, kendilerinden bir fanatik hahama saldırıldığı iddiasıyla Mescid-i Aksa'yı kuşatma altına aldılar. Bunun üzerine Filistinliler de mâbedin muhafazası için bir araya toplandı. İsrail güvenlik güçleri bu durumda yatıştırıcı davranacağına yüz Yahudi'yi Mescid-i Aksa'ya aldılar. Bu elbette düpedüz tahrikti. Nitekim Filistinliler bu haddini bilmezliği protesto ettiler. Protesto üzerine İsrail polisi bu sivil ve silahsız halka sertlik gösterdi, vurdu-kırdı, biber gazı ve plastik mermi sıktı.

Göstericiler bu dehşetten kurtulmak için Beytullah'a/Allahın evine sığınmak zorunda kaldılar. Ama kurtulmak mümkün olmadı! Gözü dönmüş azgın İsrail polisi, öz vatanlarında öz mabedlerine sığınan bu insanların ardından Mescid-i Aksa'ya ve Kıble Camiine kan kusan silahları ve pis postallarıyla daldılar. İnsanlara zulmettiler, maneviyatımıza saldırdılar, Mushaf-ı şerifleri parçalayıp yerlere attılar, mihrabı tahrip ettiler.

Caminin içi ve avlusu savaş meydanına döndü. Avluda ve dışarıda şehidler verildi.

Bir tarafta can havliyle mâbedlerine iltica eden insanlar. Diğer tarafta mâbede tecavüz eden postallı teröristler. İsrail, epeyce bir zamandır bu zalim dramı oynamaktadır. Önce 65 yaş altı Müslümanları Mescid-i Aksa'ya sokmaz oldu. Sonra da bu vahşeti yaptı.

Sebep ne?

Haham hadisesi bir oyundur.

Asıl mesele başka:

Aralık 2014'te BM Güvenlik Konseyi'nde Filistin'in devlet olarak tanınması için oylama yapılacak. İsrail şovenizminin, İsrail faşizminin bütün derdi bu oylamayı sabote ederek Filistinlileri kötü göstermek ve devlet olmalarını engellemek.

Eğer...

O Birleşmiş Milletler, o Güvenlik Konseyi, bu oyuna gelirse bundan böyle varlıklarına ihtiyaç yoktur, olmaz olsunlar! Adaletten nasibi olmayan bir konseyin neyine güvenilir? Mağdurun değil de zalimin yanında yer alan konseyin 5'li çeteden farkı kalır mı?

İsrail, kurulduğundan beri Filistinlilere sürekli zulmetti. Topraklarını onların aleyhine sürekli büyüttü. Müslümanları parça parça şehirlere böldü. İsrail yönetimleri bu din ırkçılığı ve kavmiyet ırkçılığı ile ne kendi rahat etmekte ve ne de bölgeye rahat vermektedir. Şimdi Suriye Baas rejimiyle birlikte IŞİD ve Kandil'de teröre destek vermesi yetmezmiş gibi bu defa bizzat kendisi mabedlere ve sivillere saldırarak terör estirmekte.

Eğer...

Bu yaptıkları İsrail'in yanına kâr kalır, hukuk içinde, meşruiyet çerçevesinde hesap sorulmazsa "İslam âlemi" denen varlığı veya yokluğu meçhul âleme de onların teşkilatlarına da tekrar, tekrar yazıklar olsun!..

.

İsrail, pişman olmaz

10 Kasım 2014 01:00

A -

A +

İsrail güvenlik güçleri, Müslümanların ilk kıblesine girip buraya sığınan sivilleri kan-revan içinde bıraktı, silah sıktı, mushafı şerifleri yırtıp yerlere attı, minber ve mihrabı tahrip etti, fütursuzca terör estirdi.

Böyle bir vahşeti en şiddetli tonda kınamak için Müslüman olmak şart değildi. İnsan olanın harekete geçmesi gerekirdi. Hem masumlara kan kusturuluyor ve hem de müstesna bir mâbed kirletilmişti.

Ne "uygar, ilerici, çağdaş, insan haklarına saygılı" olduğunu iddia eden dünyadan ve ne de "İslam dünyası" denen varlığıyla yokluğu çok farklı olmayan dünyadan esaslı bir karşılık gelmedi. Halbuki hukuk içinde hareket edilerek bu zulümden dolayı gök kubbe İsrail'in başına geçirilmeliydi.

Olmadı. Protestolar zayıf kaldı. Hâl böyle olunca İsrail, yoluna devam eder. Nitekim, Mescidi Aksa'nın tecavüze uğramasının hemen ardından askerleri, Filistinli gençleri gözlerini kırpmadan katlettiler. Katletmeye de devam edeceklerdir. Zira, onlar için Müslüman öldürmek ibadettir. İnsan sadece Yahudi'dir. Yahudi olmayan insan değildir. Bu sebeple kendileri dışındakilere, hele Müslümanlara, hele hele İsrail'le aynı toprakları paylaşmak isteyen Filistinlilere zerrece insaf göstermezler.

Halbuki Yahudiler, Filistin topraklarına İngilizlerin desteğiyle sonradan geldiler. Binlerce yıl ötesini bugüne taşıdılar. Sömürgeci batının himayesinde onlarca kat genişlediler. Filistin'in devletleşmesinin önüne duvar çektiler.

Belli-başlı batı şehirlerinde Yahudi soykırım müzeleri vardır. İsrail, İspanya'dan kovulmasından II. Dünya Savaşına kadar yaşadıklarını mağdur bir kavmin hikâyesi olarak anlattı. Nutuklar, romanlar, filmler buna dairdir. O nasıl mağduriyet ki dünya para piyasaları, medya dünyası ve sanat aynı kavmin ellerindedir! Bunlarla dünya kamuoyunun beyni yıkanmakta!

Biz Türkler, II. Selim zamanında İspanya'dan kovulduklarında vatan bulamayan Yahudilere sahip çıkarak Selanik'e yerleştirdiğimizi yeri gelince hatırlatırız. Buna hakkımız var. Fakat ne kendimize ve ne de dünyaya hatırlatmadığımız bir gerçek daha var. Aynı Yahudilerin torunlarının, II. Selim'in torunu II. Abdülhamid'i tahttan indirdiklerini kimseye söylemeyiz. Balkan Harbi, I.Dünya Harbi, Sarıkamış gibi felaketlerin başlangıcı Abdülhamid Han'ın düşürülmesiyle başlamıştır. İyiliğimiz nankörlükle karşılık buldu. İsim ve sözde din değişiklikleriyle cumhuriyete de sızarak yönlendirmeler yaptılar.

Kimse İsrail'den insani bir haslet olan özür ve pişmanlık beklemesin. Hem bir Müslümanın gözünde zerrece değeri yoktur ve hem de idealinden bir milim bile geri adım atmaz. Siyonistlerin hedefi Nil Nehri ile Fırat Nehri arasında Büyük İsrail'i kurmaktır. Buna mani gördükleri Abdülhamid Han'a düşman kesildiler. Bu onların mukaddes davasıdır. Mukaddesinin gereğini yapandan özür beklenmez.

Hayal âleminde yüzen, zulmeden, hukuk tanımayan böyle bir şımarık İsrail, dünyanın baş ağrısıdır. Mevcut Birleşmiş Milletler yapısıyla ıslah edilmesi de mümkün değildir. Öyleyse BM ve onun Güvenlik Konseyi'nin günün gerçeklerine göre değişmesi gerekir.

.

KAMAL

11 Kasım 2014 01:00

A -

A +

6-7 Eylül 1955 faciasına da vesile yapılmış "Atatürk'ün doğduğu ev" olarak gösterilen Selanik'teki binaya bir 2000 öncesinde ve bir de bu sene Sağlık Bakanı Mehmet Müezzinoğlu'yla beraber gittik. İlkindeki ev, yerdeki kilimden, duvardaki el işlemesi sim beyitli levhalara, rahledeki el yazması Mushaf-ı şerife kadar bir Osmanlı Balkan eviydi. İkincisini görmemiz şaşırtıcı oldu. Önceki ev gericilere mahsus bulunmuş olmalı ki zerrece iz kalmamıştı. Bir de bir koltuğa tehditkâr bakışlarla bakan bir "sarışın kurt" oturtulmuştu.

Halbuki tarih mirastır.

Tarih, adalete benzer.

Adalette hükmün ibretlik olması için doğru olması şarttır. Tarihte de çıkartılacak dersin fayda temin etmesi için doğru olması gerekir. Daha evden başlarsak hangisi doğru? Ne ise onu öğretmek ve göstermek yerine arzu edileni öğretmek yanlıştır. Atatürk'ün hizmetkârı Cemal Granda'nın gizlice kaleme aldığı hatıratı daha evvel "Atatürk'ün Uşağıydım" adıyla yayınlanmıştı. Fakat sansürsüz baskısı Derin Tarih tarafından Haziran 2014'te okuyucularına hediye edildi. Orada Atatürk delikanlı yaştaki uşağının adının "Cemalettin" olduğunu öğrenince çok kızar. Bunun üzerine uşak, ertesi gün mesele tekrar alevlenince der ki: "Adımı babam koymuş, küçük yaşta kaybettim kendisini bilmiyorum." Atatürk "ben de babamı bilmiyorum!" cevabını verir.

Tarihi yapanların hayatları ve fikirleri onları seven, hatta dalkavukluk yapan veya sevmeyen hatta nefret edenlerin niyet, istek ve arzularına göre şekillenmez. Ne ise öyledir. O düşünce yapısındaki kimse tarihin bir döneminde gelmiş, rolünü icra etmiş ve gitmiştir. Arkadan gelenlere düşen, gerçekleri katletmeden fikir namusuna riayetle o rolleri tahlil edip ders çıkartmak olmalı.

Dün aşiretken bugün devlet olan siyasi bir teşkilat değiliz. İslam öncesinden başlayıp İslam sonrasından bu yana devam eden binlerce senelik bir devlet hayatımız var. Bu kadar uzun müddet içinde yüzlerce han, kaan, bey, şah, sultan padişah ve cumhurbaşkanı bulunuyor. Bütün bu listede bir tek isim kanunla korunmakta. Demokrat Parti'nin ilk yıllarında devrin Aczmendileri Ticanilere heykeller kırdırtılarak iktidar "Atatürk'ü Koruma Kanunu" isminde bir kanun çıkartma mecburiyetinde bırakılmıştır. Sonra bu kanun derin devlet tarafından bir silah olarak kullanıldı. Bugün de yürürlüktedir. Şimdi bir vekil kalkıp "kim ne biliyorsa çekinmeden konuşup yazsın!" diyerek bu kanunun kaldırılması için teklif verse birtakım fundamentalist Atatürkçüler çılgına dönerler.

Sosyal ve fikri çatışmalar yaşamaktayız. O çatışmaların en çarpıcı yanı da normalleşme dönemine geçememiş olmamızdır. Bir taraftan 2023, 2071 derken diğer taraftan 1923-1950 Tek Parti dönemi, bilhassa 1923-1938 arası dogmalaştırılmasının devam etmesidir.

Böyle yapılacağına, "devre, insan ve vak'alara dair kim ne biliyorsa yazsın, konuşsun!" diyebilmeli. Zaten yazılmadık, konuşulmadık ne kaldı? Ama bu yazılıp konuşulanlardan sadece methiye olanlar yer üstündedir. Dr. Rıza Nur'un "Hayat ve Hatıratım" gibi içinde tenkit ve şahadete dayalı malumat olan eserlerse hâlâ yer altında. Latife Hanım'ın hatıratı yasaklı halde. Bu anlamda Türkiye'de fikir hürriyeti yoktur. Tarih, soğukkanlılık ister. Sövmek ilkelliktir. Aynı şekilde fanileri tapınırcasına ululamak da ilkelliktir. Kanun zoruyla sevmek ve sevmemek olmaz. Bütün dünyada zamana mal olmuş insanlar, neleri varsa her şeyleriyle tahlil edilirler. Atatürk'e izafe edilen evde latinize edilen nüfus kâğıdının sureti de teşhirde. "Kamal Atatürk" yazılı. Atatürk'ün uşağı, ismini verdiğimiz kitabında halkın Mustafa Kemal olarak bildiği Atatürk'ün bir gün "bütün kemaller eşektir!!!" diye hiddetlendikten sonra kendisine "kamal" denmesini istediğini nakletmektedir. Zira, ona "kamal, eski Türkçe'de kuvvetli" anlamındadır" denmiştir. Halbuki, soyadı kanunu çıktığında aldığı ilk isim "Kemal Öz"dür. Daha sonra bir milletvekilinin teklifiyle "Öz soyadının Atatürk olarak değiştirilmesine dair kanun" çıkartılmıştır. Keza akrabası ve ilk sevgilisi olan Fikriye'nin ölümündeki esrar perdesi, manevi kızlarının kim olduğu, onlardan Zehra Aylin'in niçin intihar ettiği, terekesi ve kaynakları, genç diplomat Vedad Uşaklıgil'in niçin intihar ettiği, Latife Hanım'ın boşanmasıyla bu olayın ne alakası olduğu, Latife Hanımı neden hükümet kararıyla boşadığı..... gibi onlarca ve yüzlerce hadisenin soğukkanlı bir tarzda tarihe kazandırılması gerekir.

Bugün yaşı 30'un altında olan gençlere "Turgut Özal iktidar olana kadar her 10 Kasım'da gazeteler, simsiyah logolarla çıkardı!" dense; o gençler, bunu diyen kimseye "aklından zoru mu var?" Diye bakabilirler. Aynı şekilde bir zaman sonra gelecek gençlere "şu tarihe kadar Atatürk kanunla korunur, hakkında en ufak eleştiri yapılması suç sayılırdı!" dendiğinde de o günkü gençler, bu sözü söyleyene aynı şekilde garip garip bakacaklardır.

Bu garabet manzaradan çıkmalıyız.

Biz tarihin neresindeyiz?

Hangi zamandayız?

Toplu ayinlerle neyi yaşamaktayız?

.

İnkılâb Kanunları, Berlin Duvarı gibi

12 Kasım 2014 01:00

A -

A +

"Utanç Duvarı" veya "Demir Perde" de denen Berlin Duvarı'nın yıkılışının 25. yılındayız. Nice insanın hayatına mal olan o duvarın yıkılması, komünizmin çökmesine başlangıç oldu. Şimdilerde batı, bu hatırayı kutlamakta. II. Dünya Harbi'nden sonra Almanya, Doğu ve Batı diye ikiye ayrılarak Doğu Almaya, Sovyet peyki yapılmıştı. Batı Almanya, kalkınırken komünizmin uyuşturduğu aynı kültürün insanları doğulular gerilemiş ve bu halden kurtulmak için de batıya kaçmaya başlamışlardı. Bu sebeple Doğu Almanya araya Utanç Duvarı'nı çekti. Diğer tarafa geçenleri gözlerini kırpmadan vurdular. O duvar şimdi yok. Fakat benzerini İsrail, Filistin'le kendi arasında yükseltti. Komünist zorbalık, İsrail'de hortladı...

"Devrim kanunları", toplumun gelişmesinin önünde Berlin Duvarıdır... Atatürk, Kur'an âyetlerini kasdederek "gökten indiği farzedilen birtakım dogmalar" diye konuşurken yaptırdığı kanunların, gün gelip dogmalaşacağını herhalde tahmin etmiyordu.

Bir kere bu kanunlara verilen hangi etiket doğrudur? İnkılâb kanunları mı, devrim kanunları mı? İnkılâb, daha yumuşaktır; değişerek gelişmenin düşünüldüğü ifade edilebilir. Fakat Atatürkçüler "inkılâb'ın inkilap diye yazılma hatasından dolayı bunun yerine devrim demeyi yeğlemişlerdir. Gerçi tek sebep bu değildir. Dil ırkçılığının yaşandığı günlerde dinden, tarihten, tabandan gelen her şey yok ediliyordu. Oysa devrimin buradaki mânâyı kucakladığı şüphelidir. Çünkü, devrimi hem inkılap ve hem de ihtilal yerine kullanmaktalar. O zaman hangisi doğru? İhtilal silahlı halk ayaklanması iken inkılâb kanuni değişim maksatlıdır.

Bir dilde kelime, kavram ve deyimler yerli yerine oturmazsa, bu kelimelerin lafzını teşkil ettiği kanunların ruhunda sapmalar olur.

Mevzubahis kanunlar, 8 adettir.

1-Tevhid-i tedrisat kanunu.

2-Şapka iktisası kanunu.

3-Tekke ve zaviyelerle türbelerin seddine ve türbedarlık ile birtakım unvanların men ve ilgasına dair kanun.

4-Evlenme akdinin evlendirme memuru önünde yapılacağına dair hüküm.

5-Beynelmilel erkâmın kabulü hakkında kanun

6-Türk harflerinin kabul ve tatbiki hakkında kanun.

7-Efendi, bey, paşa gibi unvanların kaldırılmasına dair kanun.

8-Bazı kisvelerin giyilemeyeceğine dair kanun.

Bunlar, millete rağmen çıkartılmış, tayin edilmiş vekiller, millete tercüman olmak yerine, aldıkları talimata riayet etmişlerdir. Uygulama çok çalkantılı ve kanlı geçti.. Zorla şapka giydirilmesi yüzünden çok sayıdaki vilayette halk, kıyam etmiş, bastırma, kararlarının temyizi mümkün olmayan İstiklal Mahkemeleri eliyle idam sehbalarında sallandırma şeklinde çok kanlı geçmiştir. Bu yüzden Rize savaş gemisiyle bombalanmıştı.

Bu kanunların her biri kitaplık incelemeye muhtaçtır. Gerçek şu ki onların bazısı gülünç kalmış, bazısı hiç tatbik olamamış, bazısı gayet haşin şekilde icra edilmiş ve neticede cemiyet derin kırılmalar yaşamıştır. Mesela efendi, bey, paşa denmesi hep devam etmiştir. Bizzat etrafları, Mustafa Kemal ve sonraki generallere hep "Paşam!" demişlerdir. Şu gün bile bir paşaya "generalim!" diye hitap edilmesi hakaret kabul edilir.

İnkılâb kanunlarının yerleştirilmesinde hayatına kasdedilen masum vatandaş sayısı, İstiklal Harbi'nde verilen şehitlerden fazladır. İnkılâb kanunları, 27 Mayıs'tan sonra kotarılan 1961 Anayasasına oradan 1982 Anayasasına dahil edildi.

Bir kimse "peki efendim! dese anayasa suçu işlemektedir.

Devlet-millet ihtilafı, sebepsiz çıkmadı.

Urlaşmış o ihtilafa son verecek barış da büyük emek istemekte.

.

Kürt köyünde sabah

13 Kasım 2014 01:00

A -

A +

PKK'nın Kandil Dağı'ndaki başkanı Cemil Bayık, bir Avusturya gazetesine konuşarak kısa bir süre evvel "barış sürecinin devamı için uluslararası bir güç öncelikle de Amerika devreye girmelidir" demiş biz de bunun Türkiye aleyhine manda/vesayet arayışı ve süreci çıkmaza sokma niyeti olduğunu söylemiştik...

Bu konuşmanın üzerinden henüz birkaç gün geçmişken aynı isim bu defa da bir İngiliz gazetesine mülakat vermiş "Kobani düşer, El Nusra da Afrin'e saldırırsa barış sürecine devam artık mümkün olmaz" demekte.

Gariptir; bir tesadüf veya danışıklı taktik mi bilmiyoruz, bu sözlerle eş zamanlı olarak HDP Van milletvekili Aysel Tuğluk da ümitler kesmeye, süreçten soğumaya dönük bir konuşma yaptı. Onun iddiası da şu: "Barış süreci, aslında bitirilmiş diyebiliriz. Süreci sanki hükümet bitirmiş ama bunun ilanını bizim yapmamızı istiyorlar. Barış biterse bunun bir maliyeti olacak. O faturayı bizim ödememiz isteniyor."

Hemen şunu ifade etmek lazım ki Türkiye'de kimse, adına ister Kobani ve isterse Ayn el Arab densin bu şehrin düşmesini istemediği gibi Afrin'in de ister El Nusra, ister IŞİD ve isterse Baas kuvvetleri tarafından saldırıya uğramasını asla ev kesinlikle istememektedir. Bunu ne halk istemekte ve ne de devleti yönetenler. Böyle inanan varsa onlar ya Türkiye ve dünyayı okuyamıyor veya farklı maksatları var.

Aysel Tuğluk'un dediklerine gelince:

Konuşma dikkatle tahlil edildiğinde muğlak, sürüncemede olan, faraziyelere dayalı ve tereddütlerle dolu bir iddiadır. Yine Kesinlikle inanmalı ki Türkiye'de hangi dünya görüşü ve ırki aidiyette olursa olsun herkes Barış Süreci'nin devam edip kalıcı hâle gelmesini can-u gönülden arzulamaktadır. Kim şu 30 yıl içinde on binlerce gencin ölmüş olmasına sevinebilir? 30 yılda bir yakalanmış fırsat, sorumsuzca heba edilirse bu defa biri o kadar gencin daha ölmeyeceğini kim garanti edebilir?

Bugün sadece 30 yıl değil, o 30 yılı doğuran asırlık sebebler masaya yatırılmıştır. Yok sayılan Kürtler, her şeyleriyle var kabul edilmiş istekleri karşılanmıştır. Barış kalıcı olunca daha fazla yapılacak olanlar da esirgenmeyecektir. Vicdan sahibi herkes kabul eder ki Kürtler, yüz yıl içinde şu 10 senede kavuştukları hakları hiç yaşamadılar...

Vaziyet budur; akıl ve mantık da barışa destek vermeyi emretmektedir. Bunu yapmak varken süreci pörsütmek, sınırlarımızın dışındaki bir savaştan Hükümeti mes'ul tutarak ve aslında süreç bitmiş ama adı konmuyor gibi hayali telakkilerle ümitleri yele vermek bu ülkenin ne Kürdüne ne Türküne yarar!

Bütün iyi niyetli gayretlere rağmen barış gerçekten biter de bugün bu sözleri konuşanlar şayet ömürleri yeterse 30-40 sene sonra dövüne dövüne "sömürgeci devletlerin oyununa gelmişiz!" derlerse o pişmanlığın hiçbir değeri olmaz. 200 yıllık yakın tarihimiz değeri olmayan pişmanlıklarla doludur.

Kürt köyüne sabahın gelmesi gecikmektedir.

Çünkü...

"Horozu çok olan köyün sabahı geç olur!"

Bir hükümet ve karşısında birçok ses:

İmralı, Kandil, Avrupa, HDP.

Herkes birileriyle beraber.

Peki; gecelerin yalnızlığında ağlayan Kürt analarının gözyaşını kim silmekte?

.

Ne Bağdat gibi diyar kaldı; ne Halep orada kaldı!..

14 Kasım 2014 01:00

A -

A +

İmparatorluk hayatımızın bir tarafında Belgrad, Bosna, Tuna, Edirne gibi meşhur şehirlerimiz varsa diğer tarafta Harput, Diyarbekir, Van, Bağdat, Halep, Şam, Kudüs, Medine, Mekke ve Kahire gibi vilayetler vardı. Bunların merkez noktasında da payitaht İstanbul. Dünkü hayatımızda şehir bir görgü ve kültür birikimidir. İdari yapı, eyalet, vilayet, sancak, kaza, nahiye ve köy diye ayrılır.

O günkü şehirlerin hepsini sayarsak yerimizi taşarız. Yukarıdakilerle birlikte Kerkük, Erzurum, Trabzon, Adana, Konya, İzmir, Selanik, Hanya, Trablusgarb gibi daha onlarca ticaret, medeniyet, ilim ve irfanla cıvıl cıvıl şehirlerimiz mevcuttur.

Bu her biri ayrı güzellik ve hususiyete sahip yerler, 1920'lere kadar aynı bayrağın altında, aynı payitahtın hükümranlığında, aynı kardeşliğin sıcaklığındaydı.

Öyle ki isimleri, deyimlerle Türkçe'nin zenginliğine zenginlik katmışlardır.

Sadece Hereke, Bünyan, Develi vs. halısı denmemiş.

Sadece Amasya Elması da denmemiş.

Şam'ın şekeri denmiş.

Afyon kaymağı denmiş.

Fizan uzaklık timsali olmuş.

Ders olması için "şimdi Hanya'yı Konya'yı görürsün!" denmiş. Ve daha neler. Bunlar şüphesiz ki kitaplık hacimlerin malumatı. Fakat hepsi bir yana iki deyimi ihmal edemeyiz. Onlar, bugün gönlümüzde sızıdır.

-Ana gibi yâr, Bağdat gibi diyar olmaz!

-Halep oradaysa arşın burada!

Ana gibi sevgili olmayacağı belli. Bağdat gibi diyar olmayacağı da bir başka hakikat. Tabiat, tarih ve irfan Bağdat'ta şaha kalkmış. Bir âlim, evliya yatağı. Ne var ki her güzel gibi Bağdat'ın da şanssızlığı fazla. Güzel olundu mu gözler üzerinde olmakta. Cengiz adlı zalimin ondan da azgın torunu Bağdat'ı işgal ve tarümar ettiğinde ırmağın biri katledilen insan kanından dolayı kırmızı, diğeri suya dökülen el yazması kütüphaneler sebebiyle mavi aktı.

O Bağdat IV. Murad Han'la birlikte Osmanlı Barışına kavuşunca yeniden huzurla tanıştı. Bu hayat, 1920'lere kadar sürdü. Son Osmanlı zaferi Kut'ül Amare'den sonra zalim sömürgeci devletlerin dayanışmasıyla düştü. Düşüş o düşüş. Sonrasında gülmeye hasret kaldı. XX. Asrın sonunda yaşadığı işgaller ve gelen sun'i iktidarlarla Bağdat ve çevresi mahvedildi.

Halep de öyle...

Halep, Antep, Urfa, Kilis gibi sancak ve kazaların da bağlı olduğu meşhur bir merkez, bir geçiş noktası. Bugün "Orta Doğu" denen bölgeye açılan bir ticaret kapısı. O Halep, Suriye'nin Şam'la birlikte en mühim şehirlerinden... ama ne kadar hayıflanılsa azdır ki bugünlerde harabe şehre dönmüş vaziyette. Halep'te tarih de tabiat da insan da çocuk, kadın ve sivillerle birlikte katledilmekte.

Hür Suriye Ordusu'nun elindeki tarihî merkezi Baas kuvvetleri, varil bombalarıyla insafsızca vurmakta. Her ân düşebilir. Kobani ve Afrin için dünyayı ayağa kaldıranlar, Halep için ağızlarını dahi açmamakta!

Halep kaybedilirse çok şey de beraberinde kaybedilir. Bu tehlikeli gerçek fark edileceğine dedi-kodu yapılarak sokaklarımızda dilenen insanlar kınanmakta. Hiç merak edildi mi, onlarla konuşuldu mu? Bu dilenmek zorunda kalan insanlar, dört yıl önce memleketlerinde nasıl bir imkân ve hayata sahiplerdi?

Kimse, 90 sene evvel aynı memleketin vatandaşı olan insanlar için "elin adamı!" direnen şehirlere de "elin şehri!" dememeli.

Sömürgeciler, yangını Bağdat'tan, Halep'ten başlattılar.

Bugün, tek yumruk olma vaktidir.

.

Özür dilemek acizlik değil, azizliktir

17 Kasım 2014 01:00

A -

A +

Her insanda güler bir yüz, teşekkür eden bir ağız, özür dileyebilen bir dil olmalıdır. Bu insanî ve ondan da öte İslamî yüksek vasıflar geçmiş büyüklerimizin en güzel hasletlerindendi.

Bir cemiyet, devletleşip cihana dal-budak salarken bu muvaffakiyet sadece kılıç gücüyle olmuyordu. Eldeki o kılıcı besleyen imandan gelen bir mânevi yapı mevcuttu. Mevzubahis bu asil hasletlerle Osmanlı Beyefendisi/Hanımefendisi, İstanbul Beyefendisi/Hanımefendisi tipleri ortaya çıkmıştı.

Son bir asırda sömürgeci taklitçiliğin etkisiyle mânevî ve kültürel mirasımıza dair çok şeyler kaybettiğimiz gibi bu hasletleri de kaybettik. Asıl kayıp bunlardır. Tarihî bir eşyanın müzemizden çalınması bu kaybın yanında hiçbir şeydir. Eksiksiz bir şuurla idrak etmeli ki dünkü hayatımıza dair kayıplarımız, müze eşyası ve toprak kaybından ibaret değildir. İnsanı kaybettikten sonra eşya ve toprağın ne değeri kalır?

Güler yüz, teşekkür kültürü ve özür dileme inceliğinin göçmen kuşlar gibi bizden uçarak başka diyarlara gittiği, yurt dışında ilk anda müşahede edilmekte.

Bizim medeniyetimizde "kula teşekkür etmeden Allahü teâlâya şükredilmiş olmaz!" diye kesin hüküm vardır. Sevgili Peygamberimiz -aleyhisselam- "tatlı dil-güler yüz sadaka vermek gibi sevaptır" buyurur. Yine Peygamberler Peygamberi, "haklı olduğu halde münakaşa etmeyip susana cennette köşk verileceğinin kefili benim!" buyurmakta. İrfanımız, "kalb kırmanın Kâbe-i şerifi yetmiş kere kazma kürekle yıkmaktan beter günah olduğunu haber verir.

Bu minval üzere Allah kelamı, Peygamber sözü, ve âlim, evliya cümlesiyle onlarca, yüzlerce misal verilebilir, menkıbeler anlatılabilir. Zaten eserler bu malumatlarla doludur. Buna rağmen bugün cemiyetimiz ciddi ölçülerde çatık kaşlıdır. "Selamı yayınız!" Peygamber buyruğuna rağmen selamdan yüksünür. Hele özür kültüründen hayli uzaktır. Özür dilemek yerine cinayeti tercih edenler bile çıkmakta. Zira tevazuun yerini Allahın tehdidine rağmen korkulacak ölçüde kibir almıştır.

Sadece insan insandan özür dilemez. Devlet de yeri gelince özür dileyebilmeli, iadei itibar etmeli. Özür dilmek, fazilettir, acizlik değil, azizliktir.

Özür dilemek, güler yüz, selam, insanın önce kendisiyle sonra cemiyetiyle barışık olmayı tercih etmesi demektir. Tarihteki hatalardan dolayı vatandaşlarından özür dileyen devlet, onlara ne denli değer verdiğini göstermiş olur.

Özür tevazu ve güzellik.

Kibir kabalık ve çirkinliktir

.

TEMSİLDE TASARRUF OLMAZ

18 Kasım 2014 01:00

A -

A +

"Müsrif" Türkçe'de bir kınama kelimesidir. "İsraf eden" demektir. "Hesabını kitabını bilmedi; elde avuçta ne varsa saçıp-savurdu!" denir. İsraf, haramdır. A'râf sûresi 31. âyeti kerimesinde "Yiyiniz, içiniz fakat israf etmeyiniz. Çünkü Allah, israf edenleri sevmez" buyurulmaktadır. İsraf da müsrif de sevimsizdir. Müsrif, cömerde değil cimriye benzer.

Diğer taraftan "Tüyü bitmemiş yetimin hakkını korumak" diye bir deyimimiz daha vardır. Bilhassa devlet ricalini alâkadar eder. Hazine, devleti yönetenlere emanettir. Bu emaneti idare edenler, onda her vatandaşın hakkının var olduğunu unutmamakla mükelleftirler. Hele tüyü bitmemiş yetimin hakkı için titremeleri gerekir.

Bunlar, elbette ve mutlaka ve tartışmasız şekilde doğrudur. Ama diğer taraftan bir başka doğru daha var. O da unutulmuş bir deyimimizdir.

-Temsilde tasarruf olmaz!

Burada tasarrufun önünün açılması "temsil" şartına bağlanmıştır. Bir hukuk âbidesi olan ve hukuk fakültelerine ders olarak konması muhakkak lazım olan Mecelle-i Ahkâm-ı Adliye'nin 21. Maddesinde "Zaruretler memnu olanı mubah kılar" der. Bir başka örnek. Kibir, haramdır. Allahü teâlâ, her harama sıfatlarıyla fakat kibirliye zâtıyla düşmandır. Buna rağmen kibrin caiz olduğu zamanlar da vardır. Hadis-i şerifte buyuruluyor ki: "Kibirliye karşı kibir göstermek, sadaka vermek gibi sevaptır."

Devlet hayatında temsil, milletin şerefiyle ilgilidir.

Kahraman Peygamber -aleyhisselam- yabancı elçileri kabul ederken kıyafetini ona göre seçerdi. Kurban edilecek hayvanda bile uzvi özür kabul etmeyen, Süleymaniye gibi camilere imam olabilmek için dahi ağır şartlar koşan bir medeniyete ait olduğumuz unutulursa o zaman dehşet hatalar işlenir. Devlet hayatında hem insanla, hem binekle, hem binayla ve hem de sözle temsil vardır. Teşrifat yani protokol böylece doğmuştur. Devlette tarihin derinliklerinden bu yana mukayese unsuru yahut psikolojik muharebe olmazsa olmazdır.

Ayasofya kilisesinin camie çevrilmesi yetmezdi. Camie çevrildi, minareler de devir devir ilave edildi ama o bir Hıristiyan mimari eseriydi. Öyleyse lisanı hâl ile yeryüzüne şunun tebliğ edilmesi lazımdı: "Biz, hem bir eseri mâbedimiz yapar ve hem de onun karşısına ondan daha üstün bir mimari eser bina ederiz!" Sultan Ahmed Camiî Kebiri bu fikrin mahsulüdür. Dolmabahçe Sarayı da zikredilebilir. Devletin artık zayıfladığı dönemdir. Ama yine de ilk 5'in arasındadır. Bu itibarla Avrupa payitahtları mutantan saraylarla donatılırken seyirci kalınmazdı. Ödünç para temin etme karşılığında bile olsa Dolmabahçe Sarayı inşa edilir. Atalarımız, hikmeti alır, ehlileştirir ve kendine mal eder. Divan şiiri İran'dan gelmedir. Alınmış, yerlileştirilmiş ve Acem diyarıyla rekabet edilmiştir. Dolmabahçe, Beylerbeyi ve Yıldız Sarayları ile Küçüksu, Ihlamur, Aynalıkavak vs. kasırları, Fransa başta olmak üzere barok ve rokoko üslupta Avrupa'yla aşık atmadır.

Washington'a gidenlerin dikkatlerinden kaçmayacak iki husus vardır. Biri, istisnasız her bakanlık ve resmî binasının muhteşem bir Roma eseri gibi devasa buudlarda yükselmesi; ikincisi de her mühim amme mülkündeki tabelanın başında "national" yazmasıdır. Bu "national/millî" kelimesi bizdeki "Hümayûn" karşılığıdır.

Bu ve daha yazılacak çok tafsilat varken Beştepe'de yeni bir Cumhurbaşkanlığı Sarayı yapılmasına muhalefet etmek abesle iştigaldir. Çankaya, bilmece labirentlerine dönmüştü. Sadece CB Sarayı'nın değil, o sakil duruşlu bakanlık binalarının da tez elden yenilenmesi lazım.

Bizim hayatımızda bir çadıra bile çadır denip geçilmemiş; ona "Otağ-ı Hümayûn" denmiştir. Harp meydanında neredeyse bir saray kıymetinde çadır kurulurdu.

Bütün bunları kavrayabilmek için büyük düşünme melekesi gerekir.

İnsanda dünü bilecek, yarını hesap edebilecek muhteva olmazsa Beştepe'yi israf zanneder. Bunu diyenler, 1950'lerde Vatan Caddesi'ne, 1970'lerde Boğaziçi Köprüsü'ne, 2013'teki Gezi Parkı İsyanı'nda da üçüncü köprü ve üçüncü hava limanına şiddetle muhalefet ediyorlardı

.

Bir daha kavga etmemek üzere barışmak

19 Kasım 2014 01:00

A -

A +

1925'ten beri süren ihtilaf ve 1984'ten bu yana gelen silahlı çatışma, Türklere de Kürtlere de çok pahalıya mal oldu. Bu memleket, 40 bin vatandaşını yitirdi. Bunların bazısına terörist veya militan bazısına şehit demek, neticeyi değiştirmez. Her ölen bu vatanın insan unsurudur. 40 bin kişi de sakat kalmıştır. Birkaç 40 bin de yerinden yurdundan oldu. Hayatlar söndü, ocaklar yıkıldı. Gencecik kadınlar dul, çocuklar babasız, analar-atalar evlâtsız kaldı. Güneydoğu ihtilafı, Çanakkale ve Sarıkamış'tan sonraki üçüncü büyük felakettir.

Bu dramın tiyatrosu, romanı, şiiri ileriki zamanlarda yazılır. Dün elleri birbirinin gırtlağında olanlar, o gün kirlenmiş mazi için birlikte ağlarlar...

Şimdi onca karanlık günlerden sonra bir barış şafağındayız.

Bu toprakların çocukları, Türkler ve Kürtler 1071'den 1925'e kadar birbirlerini incitmediler. Ne zaman ki devlette gerileme başladı, 19. Asrın başlarından itibaren sürtüşmeler de doğdu. Emperyalist sömürgeciler, Türkiye'ye girmiş, bir uçtan bir uca mektepler açarak misyonerlik faaliyetleri yürütüyorlardı. Nihayetinde bir İngiliz projesi olarak Türklerle Kürtlerin arası açılmak istendi. Onları bir arada tutan ne varsa o değerleri devre dışı bıraktılar. Önce Türkler dinsizleştirilmek istendi. Elli yıl sonra da Kürtler dinsizleştirilmek istendi. Bir taraf Türkçü, laik, Kemalist; diğer taraf Kürtçü Marksist, seküler yapılıyordu.

Bir taraf Tek Partilileştirildi.

Diğer taraf da kendi ekseninde Tek Partilileştirildi.

Bunlar, vuruşuyor, kavga ediyor, zulmediyordu. Savaşı meslek edinmişlerdi. Bu noktada halk sağlam durdu. Her şeye rağmen, bütün acıları çekme pahasına halk, yek diğerine düşman olmadı. En büyük tehlike olan iç savaş böylece çıkmadı. Kemalist Türkçülüğün hedefi dinsiz bir Türk ırkıydı. Sosyalist Kürtçülüğün hedefi de dinsiz bir Kürt ırkıydı. Suretin sureti kalmış olsa da İslam terbiyesi almış olan Türkler de Kürtler de bu ideolojilerden uzak kaldılar.

Her şeye rağmen, din kardeşliği yaşadı.

Projeler, zulümler, katliamlar, kayıplar oldu fakat o kardeşler bağırlarına taş basıp sabrettiler. Nihayet aklı selim, galip geldi.

Bizzat Kürt partisinden açıklama yapılıyor:

-Elde silah olmasının mânâsı kalmamıştır. Bundan böyle fikrî, siyâsî ve demokratik mücadele yapılacaktır.

Görünen o ki örgüt silah bırakacak. Bunun için seçilecek tarihin nev-rûz olacağı bellidir. Herkes ümitli, herkes sevinçli.

Şu var ki ümitler ürkek, sevinçler tedirgindir. Bu toprakların kardeşliği başka iklimlerde rahatsızlığa yol açmakta. Bu sebeple kaygımız, endişemiz yok, diyemeyiz. 6-7 Ekim isyanı nasıl tezgâhlandıysa bir benzeri yine beklenmedik bir ânda patlak verebilir. Bundan dolayı el çabuk tutularak barışa dair, kardeşliğe dair ne yapılacaksa önümüzdeki bahara kadar yapılmalı. Unutmamalı ki hayırlı işin manisi çok olur. Bu yıl bahar barışla tanışsın; bahar barış olsun. Silahlar terk edilsin. Bin yıllık kardeşlik, yine aynı değerlerle, aynı güzelliklerle başlasın. Adalet, insaf, vicdan ve muhabbet hakim olsun.

Yirminci asır, ilk gününden son gününe kadar kayıp yıllarımızdır. Yirminci asır, bizim için ölü zamandır. Bu barış, bu sulh; bir yirminci asır muhasebesidir. Dış kaynaklı bir hain oyunun, bir zalim projenin bozulmasıdır. Bu barışın temeli öyle akıllıca ve sağlam atılmalı ki kavganın k'sı dahi bu iklimde kendine yer bulamasın.

.

Üçüncü göz, olsa olsa kem göz olur

20 Kasım 2014 01:00

A -

A +

Neyseki aklı selim galip geldi ve süreç, yeniden ve belki eskisinden de daha kararlı bir şekilde başladı. Sancılı ihtilafın, baharla birlikte barışa döneceğini okuyoruz. Bu kanaatimizin sebebi taraflardan aldığımız intibadır.

Hal böyle iken sürecin savrulma günlerinde Kandil'in "uluslararası bir güç veya Amerika arabulucu olsun" şeklindeki manda idaresini hatırlatır garip ötesi tuhaflıktaki tehlikeli teklifi gibi bu defa da üçüncü göz isteklerinin telaffuz edilmesi süreci yeniden tökezletebilir.

Üçüncü göz, üstün akıl vs arzusunda olanlar, bu fikrin niyet rengini izah etmekte zorlanırlar. Üçüncü göz, iki asırdır bu coğrafyayı sömüren emeperyalsit devletlerdir. O sömürgeci üst akıl'dan, göz'den el'den, söz'den bu bölgenin Türk- Kürt, müslim- gayrı müslim hiç bir unsuruna fayda beklenemez.

Karşılığını almadan yardımcı olma, emperyalist ahlâk için tasavvur ve tahayyül edilemez. Onlar bir damla ter dökeceklerse bir varil petrol almayı hesaplarlar. Vahşi kapitalizm budur. Komünizm öldü fakat vahşi kapitalizm olanca tasallutuyla ayakta.

İhtilafa mantıkla bakmak gerekir. Sebep şudur veya budur; bu bölgenin insanları tarihin bir döneminde birbirlerine düştüler. Bu birbirine düşme de kendilerinden ziyade dışarının fitne yani bozgunculuk çıkartmasından ileri gelmiştir. Dolayısıyla "üçüncü" göz diyerek adalet beklemek ya saflıktan veya hiç bir şey bilmemekten kaynaklanır. Kuzuyu kurda emanet etmekten farksızdır. Sömürgeci, emperyalist dünya, güneydoğu topraklarımızda teröröün bitmesinden hiç de memnun değildir. Buranın huzura kavuşması onların silah sanayiine ziyandır. Bu sebeple daha barış süreci bitmeden IŞİD adlı felaketi yedek terör unsuru olarak bölgeye musallat ettiler. Bunlar ve daha sayılabilecek bir çok sebeple bu vatanın Kürdü Türkü aklını başına devşirmeli. Yaşanmış o kadar dramdan ders çıkartmalıdır. Bu iklimin unsurları isteseler de diğerinden ayrılamazlar. İtikadi, sosyolojik ve her türlü değerle birbirlerine karışmışlar. Burada bin yıllık köklü kardeşlik var. Yüz yıl, bin yılı yok etmeye muktedir değildir.

Onun için kimseyi araya katmadan, kimseden bir şey beklemeden kendi ülkemizin insanları odaya girip kapıyı kapatarak yüz yüze konuşsunlar. Ne diyorlarsa, hangi suçlamayı yapıyorlarsa, ne istiyorlarsa herkes diğerine söylesin. Bunları söylerken de karşısındakinin gözünün içine baksın.

Samimiyet olduktan sonra biz bize yeteriz.

Yetmez mi artık?

Anaların gülmeye, gençlerin yaşamaya hakkı var.

Ağıt, Türkçe de olsa Kürtçe de olsa aynı dildir, yürekleri yakar kavurur.

Allah, bu toprakları, bu coğrafyanın insanını kem sözden de kem gözden de üstün akıl denen menfaatçı hesaplardan da muhafaza eylesin.

Bize karışmasınlar, karıştırmayalım, kendi kendimize yeteriz.

Aklımız yetiyor, gözümüz görüyor.

Artık kanmayalım, aldanmayalım.

.

Aslan yeleli sözler

21 Kasım 2014 01:00

A -

A +

Cezayir, Filistin'in bugün içimizde derin bir yara olması gibi biz nesillerin yüreğinde benzer bir derin yaraydı. Cezayir denince hep üç şeyi hatırladık:

Barbaros Hızır Hayreddin Paşa'yı, işgali altındaki Cezayir'de istiklal ve hürriyet mücadelesine karşı Fransa'nın yaptığı kanlı zulüm ve üçüncü olarak da Sezai Karakoç'un bu mezalimi şiir diliyle anlattığı ağıt "Kutsal At"...

Medeni Fransızlara karşı, ünlü general de Gaulle'e karşı verilen o şanlı mücadelede 1,5 milyon Cezayirli şehit oldu.

Bugün Cezayir Devlet Başkanı Sn. Abdülaziz Buteflika bir OMT/Osmanlı Milletler Topluluğu taraftarıdır. Sn. Abdullah Gül, dışişleri bakanı sıfatıyla Cezayir'i ziyaret ettiğinde devlet reisi protokolüyle karşılanıp uğurladı. Misafir bir dışişleri bakanıydı ama Osmanlı torunuydu.

Şu tevafuka ve kalblerimizin nasıl da aynı vurduğuna lütfen dikkat ediniz. Biz o günlerde sütunumuzda OMT fikrini ortaya atmıştık. Cezayir devlet başkanı Abdülaziz Buteflika'nın bizim o yazımızdan haberdar olması herhalde söz konusu değildi. Halbuki Abdullah Gül için o verilen yemekte Sn. Buteflika bir konuşma yaparak "İngilizlerin bir Milletler Topluluğu var, bizim neden Osmanlı Milletler Topluluğumuz yok?" dedi. Bu çarpıcı hadiseyi daha sonra Sn. Gül ile Çankaya'da da konuştuk.

Cezayir, Osmanlıdır. Zaten çokça dile gelmese de Osmanlı coğrafyasında her halk Osmanlı ama hemen her idare yabancıdır. Cezayir'deki idare ise bunun az sayıdaki istisnalarından biridir. Bu yüzdendir ki Türkiye, 28 Şubat darbesiyle boğuşurken Cezayir de başka darbelerle boğuşuyordu. O günlerde başka haydutlar da Cezayir'de kafa kesiyordu.

AK Parti iktidarının çekirdek kadroları Hızır Hayreddin Paşa'dan da Fransa'nın Adana, Maraş, Hatay, Suriye ve havalisini işgalin bin beteri şeklindeki soykırımdan geri kalmaz Cezayir katliamını da Sezai Beyin "Cezayir'de ölüler evden çıkmaz eve girer" demesinden de haberdar olduklarından Cezayir'e sıkça gidildi.

Sn. Recep Tayyip Erdoğan, geçmişte başbakan olarak yaptığı ziyaretten sonra Cezayirimizi bu defa da cumhurbaşkanı sıfatıyla ziyaret etti. Vaki ziyarette karşılıklı birçok konuşmalar, ticari görüşmeler vs. yapıldı. En çarpıcı konuşmaysa Türkiye Cumhurbaşkanının dünkü Filistin Cezayir'de bugünkü Filisin için verdiği mesajdır:

- İsrail'in Mescid-i Aksa'ya yaptığı barbarca saldırıyı, hep birlikte üzülerek yaşadık. Bize ne? deme lüksümüz var mı? Filistin'in meselesi, bizi ilgilendirmez! deme imkânımız var mı? O saldırı Türkiye'ye yapılmış bir saldırıdır, Cezayir'e yapılmış bir saldırıdır!!! Çünkü, Mescid-i Aksa, Filistinlilerin değil, hepimizin ortak mescidi, hepimizin en kutsal ortak mekânlarından biri!!! Kendi mescitlerimize, camilerimize kirli postallarla girmek ne ise, Mescid-i Aksa'ya girmek aynen odur!!!

Bu aslan yeleli sözler, aynı zamanda Sn. Buteflika ve her Cezayirlinin hissiyatıdır. Kutsal At şiiri buna şahit:

Cezayir'de atların

Gördüğünü kimse görmedi

Kimse bu ölümlerle

Bu ölümlerle Cezayirli gibi

Ve Cezayirli kadar ölmedi

.

ÖZÜRDE ADALET

24 Kasım 2014 01:00

A -

A +

Bir ebeveynin çocuklarına farklı muamele yapması doğru olmadığı gibi devlet baba veya devlet ana da şehirlerine ve o şehirlerdeki vatandaşlarına farklı muamele yapamaz. Eğer; devlet baba veya devlet ana, tarihin bir döneminde haksızlık, hatta yer yer zulüm işlediği vilayetlerden birinden yahut birkaçından özür dileyerek onların gönlünü alır, iade-i itibarda bulunur da diğerlerini seslerini çıkartmadıkları, kamu düzenini zora sokmadıkları, her haksızlığı sabırla sîneye çektikleri için yok sayarsa adaletsizlik yapılmış olur.
Oysa...
Devleti devlet kılan ana unsurlardan biri adalet tevzii yani adalet dağıtımıdır. Tek Parti idaresinde mağdur ve mazlum olan yalnızca Dersim değildir. İstanbul, Düzce, Bursa, Bilecik, Çanakkale, Isparta, Konya, Kayseri, Kütahya, Maraş, Tokat, Zile, Şebinkarahisar, Rize, El Aziz, Diyarbekir... gibi birçok vilayet, il, kaza farklı haksızlıklara maruz kaldılar. En hafif ceza görenin ismi değiştirildi. Bunlardan İstanbul, başşehirlikten çıkartıldı, bazılarına yatırım yapılmadı, demiryolu geçirilmedi, hava meydanı inşa edilmedi, fabrika kurulmadı, kısacası devrin nimetlerinden mahrum bırakılarak fakirliğe, geri kalmışlığa mahkûm edildi.
Suçsuz ceza olmaz.
Bu şehirler ne gibi suç işlemişlerdi?
Bazıları reisi cumhur Mustafa Kemal'i beğenilir şekilde karşılamadı diye, bazıları kanaat önderlerini coşkun şekilde karşıladı diye, bazıları din adamlarının maaşlarının iyileştirilmesi isteğinde bulundu diye, bazıları heykel dikmedi diye, bazıları şapka giymedi..... diye cezaya müstahak bulundular.
Devlet, Yeni Türkiye, şimdi o haksızlıkları telafi ederek halkıyla barışıyor, yeniden çok kültürlülüğe dönüyor. Bu barışma, Kürt açılımı, Alevi Açılımı ve Şehir açılımı şeklinde cereyan etmekte.
İlk iki süreç veya açılım yeterince konuşuldu ve konuşulmakta. Şehir açılımı veya şehir süreci ise yakın tarihin karanlıklarında:
Kayseri niye ceza gördü, Rize niçin Hamidiye kruvazörüyle topa tutuldu, Dersim hangi sebeple ve nasıl bombalandı, El Aziz kime öfke duyularak önce "el Azık" sonra "Elazığ" yapıldı? Bursa'nın Kirmasti kazasının Mustafa Kemal Paşa yapılmasına kadar tek tek incelenmeli, hak ve itibarları iade edilmelidir.
Bir tek Dersim tamiriyle kalbler iyileşmez.
Dersim, Harput'un sancağıydı.
1937'de ayrı il yapılarak Tunceli adı verildi.
Çok öncelikle düzeltilmesi gereken ağır hatalardan biri El Aziz'e dairdir. Şehrin asıl adı Harput'tur. Sultan Abdülaziz zamanında ovada kurulan yeni vilayetin adı "Mamürat'ül Aziz" oldu. Ahali, "Harput" isminden asla taviz vermeden Mamürat'ül Aziz'e El Aziz dedi. Cumhuriyet döneminde iktidar şehre önce El Azık adını verdi. Tutmadı. Elazığ diye bir kelime türetildi. Tunceli'ye Dersim ismi yeniden hayırlı olsun. Elazığ'ın da Servet Kabaklı'nın teklif ettiği gibi vilayet ismi Harput, il ismi yeniden El Aziz olsun. Böylece hem El Aziz'den hem de şehid Sultan Abdülaziz Han'dan özür dilenmiş olur. Gaye barış olduğuna göre dört başı mamur olmalı, herkesin yüzü gülmeli.

.

Devleti yeniden inşa etmek

25 Kasım 2014 01:00

A -

A +

Aslında süreçler, Kürt, Alevi, şehir açılımından ibaret değil. Ermeni tehcirinin yıl dönümü olan 24 Nisan 2014'te devrin Başbakanı Tayyip Erdoğan, "acılarınızı anlıyorum" anlamında taziye mesajı yayınladı. Daha evvel de Akdamar Kilisesi ayinlere açılmıştı. Gönül almalarının barış adımlarının devamı beklenmeli. 6-7 Eylül 1955 Tertibinde birçok Rum vatandaşımız malından ve canından oldu, birçoğu da korkutan göçüp gitti. Bunlar için de bir mesaj yayınlanabilir. Bize sığındıkları hâlde "bari Türk kurşunuyla ölelim!" yalvarmalarına rağmen Ruslara teslim edilen ve ânında kurşuna dizilen Azeri kardeşlerimizin ruhaniyetlerinden elbette özür dilenmeli. Heybeliada Ruhban Okulu muhakkak ki itidalli bir hâl tarzına kavuşacaktır. Sultan Mehmed Vahideddin'den İskilipli Atıf Hocaya, İstiklal Mahkemelerinin keyfi idamlarıyla hayatlarından olanlardan Çerkez Ethem'e kadar hakkı yenmiş herkese itibarı iade edilecektir...
Devlet, kendisiyle yüzleşiyor.
Devlet tek, rejimler değişir.
Devlet, "Devlet-i Ebed Müddet".
Devlet bir taraftan kendini nefs muhasebesine çekerken bir taraftan da yeniden inşa olmakta. Bu inşa olma faaliyeti yeni değil. III. Selim'le başladı. Bu çerçeveden bakılırsa 250 senelik bir inşa faaliyeti var. Gerileme girdabına kapılınca savrulan arayışlar da başlamış. Havastan bir kısmı mazinin ihtişamlı günlerinden dersler çıkartma peşine düşerken bir kısmı garba/batıya açılmayı uygun gördü. III. Selim, II. Mahmud reformları, Abdülmecid Han da, Tanzimat Hatt-ı Hümayununda zirve yaptı. Tanzimat idaresi, alabildiğine batılılaşma faaliyetidir. Cumhuriyet ise tanzimatla kifafı nefs etmeyen/doymayan batının dayattığı ve tam teslimiyetli batıya biat projesidir. 1839-1856 Fransız güdümünün, 1908-1918 Alman güdümünün, 1923-1950 İngiliz güdümünün, 1950-2000 Amerikan güdümünün derin ve gayrı millî izlerini taşır. Arada sadece 1876-1908 Sultan Abdülhamid Han dönemi yerlidir, millîdir.
II. Mahmud reformları ne kadar haklı olsa da neticede yeniçeri ocağının lağvı beraberinde mağlubiyetleri getirmiş, devlet kendi valisi Mehmed Ali Paşaya karşı Rusya'dan yardım istemek zorunda kalmıştır. Adnan Menderes, Turgut Özal, Necmettin Erbakan'ın millîleşme teşebbüsleri fena cezalandırılmıştır.
250 yıldır devlet zamanın sularında batıp-çıkan gemi gibi.
Tek tip insan, tek tip fikir, tek tip hayat göz boyaması en fenası oldu.
Bugün yapılan bunu temizleme çalışmasıdır.
Devlet, maziden istikbale akıp gitmekte.
Parlak dönemleri olduğu gibi karanlık dönemleri de oldu. Bu karanlık dönemlerden bazıları yabancı devletlerden geldi. Bazıları ise kopyacılığa dayanan sığ, taklitçi şahsiyetsiz reform veya inkılaplardır.
Bütün bunlara toplumun köklerinden koparak hezeyan, hezimet, çürüme, başkalaşma ve birbirine düşme cinneti de diyebiliriz.
Bu sebeple Kürt meselesi tek başına Kürt meselesi, Alevi meselesi tek başına Alevi meselesi, muhafazakâr meselesi tek başına muhafazakâr meselesi değildir.
Devletin yeniden inşaı, ezberler bozularak, aykırılıklar korkusuzca dile ve ele gelerek yapılacaktır.
Sular bulanmadan durulmaz.
Zaman zaman bulanmalar olacaktır.
Fakat Üsküdar'a geçilmiştir. Dün, çok uzaklarda.
"Yurtta sulh cihanda sulh" bir durgun su politikasıydı. Oysa; durgun su solucan üretir

.

SOSYOLOJİ'K TAHRİBAT!..

26 Kasım 2014 01:00

A -

A +

Değerli gönül dostu Numan Aydoğan Ünal Bey aradı; telefonun diğer ucunda hayli dertliydi. Kendisine liselerde okutulan bir sosyoloji kitabı intikal etmiş. İncelemiş ve bizi aramış. Rica ettim. Kitap geldi. Okudum ve beynimden vurulmuşa döndüm.

Kapağında "sosyoloji" yazan ve M.E.B meşaleli logo olan bir ders kitabı. İki yazarlı. Yazanlar, üstelik de sosyolojiyi tarif etmekte de acze, sefalete düşmüşler. Dil, tarif edilemeyecek kadar berbat. Kurbağaların vraklaması, bu kitaptaki Türkçe'ye göre bir şiir, bir destandır. Asla ihmali mevzubahis olamaz, asla taviz verilemez ama haydi diyelim ki Türkçesinden vazgeçtik. Fakat felaketin asıl cinayet çapına ermişi de var. Bu güya sosyoloji kitabında din, baskı unsuru olarak, muamma olarak gösterilmekte.

Hangi maksada hizmet ettiği meçhul 975-11-2523-5 ISNB numaralı bu çalışmanın kayıtlarından 2006'dan beri talebelerin zihnini bulandırdığı anlaşılıyor.

AK Parti iktidarı ve bu kitap!

AK Parti MEB/Milli Eğitim Bakanlığı ve bu kitap?

İnanılması çok zor bir tezat!

Birkaç iktibas yapabiliriz:

e-Din Birliği: Genel olarak din, "insanların anlayamadıkları, karşısında güçsüz kaldıkları doğa ve toplum olaylarını, tasarladıkları doğaüstü, gizemsel nitelikli güçlerle açıklamaya yönelme" olarak tanımlanabilir. Diğer etkenlerde olduğu gibi aynı dinî inanca sahip insanlar arasında bir yakınlık ortaya çıkar. Bu yakınlaşma doğal olarak benzer davranışlara neden olur. Böylece din, millî varlığı şekillendiren etkenlerden biri hâline gelir.

Yukarıdaki paragrafı, kitabın 96. sayfasından aynen aldık. Tırnak içindeki iddiaya lütfen dikkate diniz. Buna göre Allah, Peygamber, vahiy reddolmaktadır. Din -hâşâ- insanların tasarladığı ve "doğaüstü gizemsel nitelikli güçlerle açıklamaya yöneldiği" bir muammadır.

Bu sözde kitap, Türkiye MEB müfredatında okutulmaktadır. Bu vatanda dinin adı ise İslamiyettir. Kaldı ki hiçbir semavî din bu şekilde tarif edilemez. Buna rağmen bu kitabı yazan kimseler, dinimize hakaret etmekte, MEB da gençleri, bu kitaptan sorumlu tutmaktadır.

165. sayfadaki bir okuma parçasından:

"....engizisyon silahı elinden alınan kilise sonunda dinsel işlevini ön plana çıkarmak, asıl kimliğine dönmek yoluna gitmiştir. Bu olumlu gelişmenin Gazâli'nin "Felsefeye Yıkım" çağrısıyla, ussal ve eleştirel düşünceye kapılarını kapatan İslam dünyasında yankı bulması bir yana, Atatürk'ün çağdaş uygarlığa yönelik devrimlerine karşın ülkemizde bile kitlesel olarak yeterince algılandığı söylenemez."

Ne denmek istendiği açık-seçik bellidir. Ayrıca satır satır izaha gerek yok. Korkunç bir İslam, ecdat ve mazi düşmanlığı yapılmakta.

İmamı Muhammed Gazali gibi dünya tarihinin gelmiş geçmiş en soylu kafalarından birine saldıran bu zavallılar, hakşinas görünmek için 43. Sayfada "İbni Haldun doğu düşüncesinde parlak bir istisnadır" diye yazmaktalar. Aslında burada da hinlik var. İbni Haldun'un sosyolojinin kurucusu olduğu kaydedilmediği gibi O'nu doğu düşüncesiyle sınırlayarak över gibi yapıp yine ikinci sınıf saymaktalar. Onlara göre İslam dünyasında hiçbir ilim adamı çıkmamış, ama; nasılsa istisnaî olarak İbni Haldun yetişmiştir. Aynı özürlü mantık, 219. sayfada da Ayasofya'nın cami olduğu dönemde diğer kültürlerin yok sayıldığı iftirasını atmaktadır.

Bu bir tomar kâğıdı buraya aynen aktaramayız.

MEB, bu kitabı acilen geri çekmeli ve bu vesileyle bütün sosyal ilimler ders kitaplarını inceden inceye elden geçirmelidir. Belli ki birileri hile veya rüşvetle böyle bir tahribata geçit verme ihanetini işlemişler.

.

Sünni şefkat

27 Kasım 2014 01:00

A -

A +

Mevlana Halidi Bağdadi, ulu nakşi yolunun kolları dört bir yana uzamış bir ulu büyüğüdür. O'nun hayatta olduğu dönemde bu kardeş topraklar, Suriye, Türkiye, Irak ve ayrıca kuzey Irak vs diye ayrılmamıştı. Sevenleri Osmanlı iklimin her yanında mevcuttu. Girit adası düşünce buradaki müridanından 200 aileye Arjantin'e göçme talimatı vermesi ne demek istediğimizi çok sarih olarak anlatır. Bu sebeple Barış Süreci bina edilirken bu teşebbüsü aktualiteye bırakmayarak kendi ana kaidesine oturtma adına "Barışın Lideri" diye bir bir yazı kaleme almıştık. Orada Halidî gerçekliğin gerek Kürt tabanda, gerek Barzani'ler başta olmak üzere bölgede ve gerekse bizde bu barışı bina etmeye çalışanların aidiyet kaynakları itibariyle Mevlana Halidi Bağdadi muhabbetini ifade ettiğini ve o muhabbetin saydığımız bütün tarafları kalben kuşattığını ve bu itibarla barışın mânevi liderinin bu müstesna isim olduğunu dile getirmiştik.
Kardeş topraklarda Kürt ve gayrı Kürt unsurlarla barış tesis edilir, kucaklaşma yaşanırken böyle bir tasavvufi ve tarihi hakkın tesbit ve teslim edilmesi şarttı.
Şimdi teslimi gereken bir hak daha var:
Alevi açılımı olurken gözden kaçmaması icap eden bir olay yaşanmakta. Bugün Alevinin yarasını sünni şefkat onarmaktadır. Bu güzellik de kayda girerek gelecek zamanlara armağan edilmeli. Alevilerin mağduriyetlerini, mazlum olmalarını, bir takım haksızlıklara maruz kaldıklarını bu toprakların Ehli Sünnet şefkati, görmüş ve rahatszılığın telafisi imkânlarını aramaya koyulmuştur. Bir başka şekilde söylemek gerekirse; Dersim'de alevilere zulmedildiğini, zehirli gaz ve bombayla öldürüldüğünü Ehli Sünnet aidiyetli bir iktidar dile getirmiş ve ardından da bu yaranın tedavi yollarını aramaya koyulmuştur.
Akıl ve mantık, Dersimli olan veya olmayan alevi vatandaşların yakın tarihten devraldıkları mirası sahiplenerek acıyı paylaşıp gereğini yapma vazifesinin ana muhalefet partisinde olduğunu göstermektedir. CHP bugün fiilen bir alevi partisidir. Birinci sebep bu. İkinci sebepse genel başkan alevidir. Alevilerin küskünlük ve kırgınlıklarını onların görüp gözetmeleri icap ederdi. Böyle olmadı ve olması da mümkün gibi görünmüyor. Çünkü Alevi katliamını yapan Tek Parti icraatıdır. Bunu kabullendiklerinde mazi inkârı söz konusu olur. Halbuki hukukta reddi miras diye bir müessese de vardır. Buradan hareketle "partimiz hükümetlerinin şu tarihte yaptığı bu cezalandırma faaliyetini haksız buluyor ve zulüm görmüş insanlarla onların torunlarından özür diliyoruz" denebilirdi.
CHP bunu derse parti bütünlüğünü muhafaza edebilir mi? Bilinmez. Ama bilinen bir şey var ki Sünni/Ehli Sünnet şefkatten nasibini almış bir Recep Tayyip Erdoğan, bir Ahmet Davutoğlu devlet adına o kitleden özür dilediler.
Sünni şefkatin karşı baskılara rağmen alevinin derdine derman olması, memleketimiz adına da huzurumuz ve birliğimiz adına da büyük bir kazançtır. Şuna her Alevi kesinkes inanmalıki her sünni, Mevlana Halidi Bağdadi Hazretlerini sevdiği gibi ulu Hünkâr Hacı Bektaşı Veli Hazretlerini de sevmektedir.
Hadise, bu sevgileri kaybetmemekte, beslemekte, büyütmekte ve bu sevgilerde buluşmaktadır.

.

HALİFE'NİN VATİKAN ZİYARETİ

28 Kasım 2014 01:00

A -

A +

Papa Francesco cenabları, 28 Kasım 2014 Cuma'ya denk gelen bugün Türkiye'yi ziyaret etmekte. İki günlük bu ziyaret Sn. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın dâveti üzerine yapılıyor. Bu, TC kurulduğundan bu yana vaki olan dördüncü papa ziyaretidir. Papaya ve refakatçi hey'ete "hoş geldiniz!" deriz. Her misafirimiz gibi bu misafirlerimiz de törelerimize yakışacak şekilde ağırlanacaktır.
"Papa" kelimesinin mânâsı "baba" demektir. Vatikan devletinin hükümdarı ve 1 milyar 200 milyonluk Katolik Hıristiyan dünyasının ruhâni lideridir.
Misafirimiz, Arjantinlidir. 266. Papadır. Avrupa dışından bu vazifeye gelen ilk isimdir. Esas ismi, Jorge Mario Bergoglio'dur. Makama geçtikten sonra tek isim alan ilk papadır. Francesco "Fransis" ismini almıştır. Papa olan ilk Cizvit cemaati mensubudur. Bir papa hayatteyken seçilmiş ilk papa olma unvanına da sahiptir.
Papaların hükümdarlığı altındaki bir din devleti olan Vatikan, Roma'dadır. 5 km2 büyüklüktedir. Nüfusu bin kişiden azdır. İsviçreli Katolik muhafızlar tarafından korunur. "Papa" unvanlı hükümdarın her sözü kanun hükmündedir. Vatikan'da resmî veya gayrı resmî 200'ün üzerinde gazete ve dergi, 150'nin üzerinde radyo, 50 civarında TV vardır.
Papa Fransis, önce Ankara'yı ziyaret edecek, Cumhurbaşkanı, Başbakan ve Diyanet İşleri Başkanıyla resmî temaslarıyla beraber Anıtkabir'e de giderek -şüphesiz ki- şükran ve minnet hislerini dile getirecektir. Ankara'dan sonra İstanbul'a geçerek burada Ayasofya ve Sultanahmed Camilerini ziyaret edecektir. İstanbul'daki en mühim teması 300 milyona yakın Ortodoks Hıristiyanların ruhani lideri Patrik Bartholomeos cenablarıyla buluşacak olmasıdır. İki ruhani lider, İsrail askerlerinin Mescid-i Aksa Camiî'nde yaptıkları zorbalığı da müzakere edeceklerdir. Papa 30 Kasım günü patrikle birlikte Saint George Kilisesinde Havari Andreas Yortusu'nu idare ettikten sonra Türkiye'den ayrılacaktır...
Gelen şahsiyet, hem bir hükümdar ve hem de büyük bir nüfusun ruhani lideridir. Bu sebeple ziyaretin devlet temsilcilerimizle yapılacak görüşmeleri ülkemizi ve devletimizi alakadar eder. Hadisenin bu tarafı ortadadır, herkes tarafından bilinmekte ve haberlerde de dile gelmektedir.
Bir de bu vesileyle dile gelmeyen fakat dile gelmesi gereken bir başka husus daha var. O da -daha doğrusu- asıl o taraf, devletimizi ve milletimizi alakadar etmekte.
Bu ziyaretin bir iade-i ziyareti yapılacaktır. Sn. Erdoğan, bu ziyareti ilerideki bir takvimde yapar. Ama bu ziyaret tam karşılık olamayacaktır. Papa'nın devlet reisi sıfatına mukabele edilmiş olacak, fakat ruhani liderlik sıfatı boşlukta kalacaktır. TC Diyanet İşleri Başkanının Cumhurbaşkanına refakat etmesi o boşluğu telafi edemez. Unvanlar, sıfatlar, seçilme şekilleri, mükellefiyetleri tamamen farklıdır. Dolayısıyla denklik, mevkidaşlık mevzubahis değildir. Bunlar tam olarak kavransın diye yukarıda Papa, Papalık ve Vatikan hakkında mufassal malumat yazdık.
Papalığın mukabili Makam-ı Hilafet, Papa cenablarının mevkidaşı Halife Hazretleridir. Hilafet, Avrupa fetihlerimizle ve bilhassa Fatih'le birlikte fiilen ve Yavuz Sultan Selim'le birlikte de resmen Osmanlı Türk Sultanlarındadır. Devletle milletin Padişahı olan Osmanlı Sultanları, ümmet için de Halife-i ruy-i zemindir/Yeryüzünün Halifesidir.
Süryanilere kadar her açılım olurken olması da gerekirken Hilafet açılımının konuşulması günü de gelmiştir. Asırlarca, 1516-1926 arasında Hilafetin temsiliyle şereflendik, varlığından kuvvet aldık. Bu yüzden korku mevzuu olmaktan çıkıp müzakere edilmesinden çekinmemeli.
Hilafet bir dînî kurumdur, Sevgili Peygamberimizin -aleyhisselam- vekilliğidir. Fakat imana müteallik/ilişkin değildir. Bununla birlikte ümmet ve devlet hayatındaki boşluğu inkâr edilemez. Son Halife Vahiddeddin Han'dır. Abdülmecid Efendi'nin seçilmesi şer'i usule göre meşru değildir. Devlet kuvvetini yeri geldiğinde icra edecek imkâna sahip olmayan Hilafet makamı, sadece sembolik kalır.
Hilafet hakkı bugün de Türkiye'dedir. Bu hak kullanılmayınca taşeron teröristlerce gasbedilmek istenmektedir. Veya bazı cemaatler hadlerini aşarak bu müesseseyi kapmaya yeltenmektedirler.
Vatikan'ın başındaki Papa'nın Türkiye ziyareti gibi bir gün Halife Efendimiz'in Vatikan ziyareti haber olduğunda bu memlekette açılımlar yerli yerine oturmuş ve devletimiz ve milletimiz daha kudretli ve daha itibarlı olmuş olur İslam âleminde yaşanan bitmez tükenmez kargaşının varlığında mânevi bir kudretin yokluğu büyük etkendir.
Zor bir devremizde müstemleke kuvvetlerinin İngiliz hile ve ceberutluğuyla bizden kopardığı devlet hayatımıza dair bir müesseseyi konuşuyoruz...
Her açılıma; peşin hükme kapılmadan, slogan ve ideolojilere sarılmadan, sığlaşmadan, kendi seviyesi içinde kalarak olanca soğukkanlılıkla yaklaşmalıyız.

.

SANAYİ ŞEHRİ KONYA

1 Aralık 2014 01:00

A -

A +

Türkiye, -Allah'a şükür- artık yalnızca kuru üzüm, incir ve fındık ihraç eden harp malûlü bir memleket olmadığı gibi; Konya da yalnızca tahıl ambarı bir şehir değil. Cumayı cumartesiye bağlayan akşam bu şehrin romanını dinledik, bir vefa ve kadirşinaslığı yaşadık.
KSO/Konya Sanayi Odası, 40 yaşına basmış. 40 yıl önce 165 sanayici KSO'yu kurmuşlar. "Sanayi" diyoruz ama o günlerin imkânları, bugüne göre çok başlangıç seviyesinde. Usta-çırak, baba-oğul tecrübe mirasıyla yetişmiş arif gönüllü insanlar, tek başına ziraatle yüksek hedeflere varılamayacağını düşünerek teşkilatlanmaya karar vermişler. Ne var ki Konya hakkındaki umumi peşin hüküm "tahıl ambarı"dır. Bu sebeple kapısını çaldıkları bakanlıklarda bile "sanayi ile ne işiniz var? Konya tahıl şehri değil mi?" sorusuyla karşılaşmışlar. Bir tarafta sabit kanaatler, bir tarafta hava meydanı yokluğu, otelsizlik gibi mahrumiyetlerin meydana getirdiği bir dizi zorluğa rağmen Konya'nın cesur ve ufuklu bu öncü müteşebbisleri yılmamışlar. Perşembe akşamı bu ilklerin iş hayatlarını, mesleki aşklarını ve memleket sevdalarını dinledik. Bu bir sanayi romanıydı.

Şimdi hizmet bayrağı, ikinci-üçüncü nesillerde. Fakat ilkler, bugün de 80'e doğru seyreden yaşlarına rağmen hem çalışıyor, hem de rehberliklerine devam ediyorlar.
KSO Başkanı Memiş Kütükçü'nün ifade ettiği gibi bu yolculukta Konyalı sanayici, alın teriyle akıl terini birleştirmiş. Çünkü Konya bir mânevi iklim merkezi. Devlet-i Ebed Müddet'te bayrak devir-tesliminin yapıldığı yer. Sadreddin-i Konevî, Şemseddin-i Tebrizî, Mevlâna Celaleddin Muhammed Rumî gibi irfan sultanlarıyla Alaeddin-i Keykubat gibi Selçuklu Devlet Sultanlarının hükümran oldukları payitaht. Konyalı, yolda yürürken nerede kimlerle olduğunun ve kimlere karşı dün ve yarına dair mes'uliyetler taşıdığının şuurunda. Bu şuur, onlara evliyaullahın büyüklerinden Hazreti Mevlâna'nın "aşk dâvâya; cefa çekmek şahadete benzer, şahidi olmayan dâvâyı kazanamaz!" sözünü tekrarlatmakta. Bundan dolayıdır ki 40 yıl evvel 165 mütevazı sanayici ile kurulan KSO'nun bugün bin 602 üyesi ve 60 bin çalışanı var. 1472 firma,186 ülkeye ihracat yapmakta. Türkiye'nin ilk bine giren sanayi şirketinin 25'i Konya'dan. En başarılı oldukları otomotiv yan sanayiî. Bu sebeple TOBB Başkanı Rifat Hisarcıklıoğlu'nun dediği gibi yerli otomobili yapma babayiğitliği Konya'ya yakışır.

Şimdi ayrıca dünyayı tanıyan ikinci ve üçüncü nesil de "adale üretimi kâfi değil, fikri sermayeye yönelmemiz lazım!" diyerek kurdukları bir innoparkla yüksek teknoloji hamlesini başlatmışlar.
Konya'nın sanayi romanını kurucu başkan muhterem Ali Akkaya'nın kendine has üslubuyla dinlemek unutulmaz. Konya'nın bu müstesna markalaşma mazisinin arkasında elbette çok sebep var. Onlardan biri de dayanışma ruhu. Belediye Başkanı Tahir Akyürek, daha güçlü ve daha güzel bir Konya için lazım gelen her ne ise onu gerçekleştirmekte. Vali Muammer Erol, üzerine düşeni yapmakta.

Bu merkez şehrimizde KSO basın müşaviri; hizmette istikbal vaad eden Fatih Ulutaş'a kadar herkeste diri bir heyecan gördük. Aynı heyecanı Sanayi Bakanı Fikri Işık da görmüş olmalı ki sakin ve muhtevalı konuşmasında iş adamlarını teşvik etti ve ümitler verdi, taahhütlerin altına girdi.

Konyalı, "ziraat, tahıl bize yeter!" diyerek zamanı ıskalamamış. Oradan başlayarak sanayie varmış, şimdi yüksek teknolojiye yürüyor. Konya bir koca medrese. O medresenin talebeleri kalb ve kasa dengesini kurmuşlar. Sanayici zengin olmuş fakat ne şımarıklık görgüsüzlüğüne ve ne de kibir zavallılığına kapılmış.

Bundan böyle İstanbul-Taşra tefriki bitmiştir.
47 bin beyitlik Mesnevî-i Şerif'in yazıldığı, dizi dizi Sultanların mânevi nöbette olduğu, hızlı trenin rüzgârla yarıştığı topraklar taşra olamaz!..
Konya bir de Mersin üzerinden denize ulaşırsa ortaya bir dünya markası çıkar. Bölge, Hong-Kong olu

.

KARADENİZ'İN İKİ YAKASI

2 Aralık 2014 01:00

A -

A +

Sadece Akdeniz değil, Karadeniz de bir kaç asır boyunca Türk gölüydü. Devlet seyrimizde gerileme başladıktan sonra Karadeniz'in Anadolu'ya göre kuzey yakası Rusların eline geçti. O günden sonra iki yaka, asırlarca hasım kaldı. Husumet, 1293/1876 Türk-Rus Harbiyle zirveye çıktı. SSCB dönemindeyse daha da katılaştı. Ruslar, bizim için işgal ve tehdit unsuruydu. Herhangi bir dostluk kurulması hiç bir şekilde düşünülemezdi...

Buzlar, ilk defa Turgut Özal döneminde erimeye başladı. Bu, imkânsızın mümküne dönmesiydi. Şaşırtıcı yakınlaşma süreci, Sovyetler Birliği'nin 1989'da tükenişiyle birlikte hız kazandı. İstanbul ticaret piyasasını Rus, Ukraynalı ve diğer Slav ırk mensupları doldurdu. Ticaretle birlikte sosyal hayat da renklendi. Çok sayıda evlilik oldu. Bugün Rusların yazlık şehirleri sadece Kırım sahilleri değil. Antalya da bu komşumuz için bir tatil merkezi.

Gelinen noktada vaziyet şudur:

Bugün asıl Türkiye Cumhuriyetiyle Rusya Federasyonu stratejik ortaktır. O kadar ki isteseler de birbirlerinden kopamazlar. Dünün mecburi düşmanları, bugünün mecburi dostları oldu. Eski günler, şüphesiz ki iki taraf için de aklın bir köşesindedir. Buna rağmen birbirlerini kollayarak ihtiyatlı bir biçimde görüşmeler yapmakta, müzakerelere oturmakta, andlaşmalara imza atmaktalar.

İki devletin birbirini ilgilendiren, birbiriyle çatışan, buluşan ve kesişen veya kazandıran yahut kaybettiren ilişkileri var. Mesela Kırım gibi son derecede hassas sıkıntılar mevcut. Bugün Suriye hatta Ukrayna problemleri daha az sıkıntı değil. Tükettiğimiz doğal gazın yüzde 30'unu Rusya'dan satın almaktayız. Şirketlerimiz Rusya'ya sebze meyveden diğer bir çok kaleme kadar ihracat yapmakta, müteahhitlerimiz geniş Rus coğrafyasını inşa etmekte. Türk Cumhuriyetlerine varıncaya dek onlarca konu gündemde.

Rusya Federasyonu devlet başkanı Vladimir Putin, işte böyle bir havada iki yıl aradan sonra bir kere daha Türkiye'de. "Yeni Osmanlı" devlet reisi Recep Tayyip Erdoğan, "Yeni Çarlık" devlet reisi Vladimir Putin'i Beştepe'de ağırlıyor. Sn. Putin'in uçağı alanımıza indiğinde bu iki devlet arası münasebetleri olanca derinliğiyle hissederek yaşamış bir kalem olarak şu yukarıda yazdıklarımızı düşündük. Fakat yalnızca onları düşünmedik. Onlarla birlikte Rus devlet başkanıyla bizim devlet başkanının uçaklarını kıyas ettik. Putin Beştepe'deki Cumhurbaşkanlığı Sarayı'nda kalacağı için bu saraya yapılan itirazları, oradan Kremlin Sarayını ve "Temsilde Tasarruf Olmaz!" dememizi düşündük.

"Ruslar Boğazları, Kars ve Ardahan'ı istiyor!" karanlık manşet günlerinden "kazan kazan" günlerine gelmiş bulunuyoruz. Varılan nokta kim ne derse desin "Komşularla Sıfır İhtilaf" siyasetinin eseridir. Elbette her sahada her şey alabildiğine güllük gülistanlık olmaz. Daha çok doğalgazı, daha ucuz fiyata alabilirsek bu bir başarı olur. Kırım mazlumluktan ve mağdurluktan kurtarılırsa bu diğer başarı olur. Rusya, Ukrayna münasebetleri 1956 Macar, 1968 Çekoslovakya işgal ruhundan uzaklaştırılırsa itibarımız artar. Moskova, Esad ve Baas rejiminin arkasından çekilirse zafer olur. Rusya'ya daha çok mal satabilirsek hele hele iki devlet, alışverişlerinde kendi milli akçelerini kullanabilirlerse tarih yazılır.

CB Sn. Erdoğan'la BB Sn. Davutoğlu'nun şümullü dış seyahatlerinden sonra bir hafta içinde ABD başkan yardımcısı Joe Biden'ın, Papa Francesco ve Rus devlet başkanı Vladimir Putin'in gelmeleri G 20 dönem başkanlığını almış, G10'u hedefine oturtmuş bir devletin cihanı kucaklayan faaliyetleridir... Yakında Irak'la da ortak hükümet toplantısı yapılacak.

-Yeni Türkiye nedir?

-Yeni Türkiye işte budur.

.

İstikrar, barajda boğulmasın!

4 Aralık 2014 01:00

A -

A +

Seçim sisteminde baraj uygulaması, sadece bizde yok; dünyanın başka ülkelerinde de mevcut. Fakat soru şudur: Hiç baraj olmaması mı, yoksa 3'lerde 5'lerde olması mı daha isabetlidir? Bu sorunun herkesi memnun edecek cevabını bulmak zordur. Hiç bir engelin olmaması parlamentoda her fikrin temsili adına daha demokratik farz edilebilir. Buna mukabil makul baraj fikri de anti demokratik sayılamaz. Bu da oyların heba olmasının önüne geçmek, yersiz koaliyon hükümetlerine meydan vermemek gibi sebeplere dayanmakta.
Burada "makul" anahtar kelimedir.
Tabiî kime ve neye göre makul da ayrı bir soru?
Demokratik ülkeler uygulamasını göz ardı etmemeli. Çoğunluk, hangi kıstası esas almıştır? Yüzde 7 mi, 5 mi, 3 mü, sıfır mı? Rakam büyüdükçe adaletsizlik söz konusu olduğu gibi küçüldükçe de kaos ve kargaşa çıkmakta ve kısa ömürlü, uyumsuz koalisyonlara mecburiyet doğmaktadır.
Koalisyon, şiddetle kaçınmamız gereken bir hükümet mecburiyetidir. Belki bir-iki istina devlet vardır ama koalisyon hükümetleri dünyada da çok başarılı olamamakta. ABD'de koalisyon iktidarını hiç bilmiyoruz. Bizde ise koalisyon dönemleri, enflasyon, işsizilik, dış borç ve terörün arttığı dönemlerdir. Türkiye, koalisyonlarla ilk defa 27 Mayıs darbesinin ürünü. 1961 Anayasasıyla tanıştı. Anayasa Mahkemesi de 1961 Anayasasıyla kurulmuştur.
Bize göre seçim barajı meselesinde en evvel dikkat edilmesi şart olan husus istikrarı gözetmektir. Yarım asırlık tecrübe onu gösterdi ki koalisyon iktidarlarıyla istikrar mümkün değildir. Burada şöyle bir problem ortaya çıkmakta; hem seçim sisteminde adaletli bir yapı olacak ve hem de koalisyon mecburiyeti doğmayacak. Şunu ifade etmeli ki 5 üzeri her rakam Türkiye gibi dünyada itibarlı ismi olan bir devlete yakışmamakta. Yüzde 10 Barajı 12 Eylül darbesinin eseridir. Darbeci mantık, Kürt meselesini yok sayarak, yasaklayarak, insanları hapse atarak ve siyasetin yolunu kanunla engelleyerek çözeceğini sanmıştı. Halbuki o hareket bağımsız aday formülüyle bu engeli aştı. Buna rağmen sistemdeki baraj, zaman zaman gündem oldu. Şimdi yine gündem.
Bu defa kabaca bir hesapla manzara tuhaftır.
27 Mayısla kurulan Anayasa Mahkemesi, 12 Eylül 2010 Referandumunun kendisine tanıdığı bireysel başvurulara bakma yetkisine dayanarak 12 Eylül darbesiyle gelen seçim barajını yıkmaya çalışmakta. Garip olan, emekliliğin eşiğindeki AYM Başkanının ihsası reyde bulunmasıdır. Kamuoyunda iktidarla hesaplaşıyormuş gibi bir intiba doğmuş vaziyette. AYM kanunlarla TBMM iç tüzüğünün Anayasaya uygunluğunu denetler. Fakat kanun koyucu yerine geçerek kanun yapamaz veya öyle bir yorum yapamaz.
Aklı selim, onu konuşturmaktaki baraj sisteminin bu defa hem de AYM başkanının bir demeciyle tartışılmaya başlanması, zamanlama olarak son derecede hatalıdır. Bunun bir sebebi seçimlere bir şey kalmamış olmasıdır. Ferdi müracaat üzerine yapılacak bir değişikliğin bir yıl içinde yapılacak seçimlere uygulanıp uygulanmayacağı bir fırtına estirecektir. Bundan daha mühimi ise sahip olduğumuz istikrardır. Şu anki kalkınma, büyüme, döviz rezervi, dış ve iç temas trafikleri, terörün durması gibi her iyi hal istikrar sebebiyledir. Anayasa değişmeden yapılacak bir değişiklik ne kadar ömürlü olur? O da belli değil. Sıfır baraj fakat dar bölge, daraltılmış bölge gibi tekliflerin de yeniden düşünülmesi gerekir.
10'lu baraj ayıbından bir gün -herhalde- kurtuluruz, kurtulmalıyız.
Ama...
İstikrara ziyan vermeden.
İstikrar barajda boğulursa ülkenin nefesi kesilir.

.

ALEVİLER MÜSLÜMANDIR

5 Aralık 2014 01:00

A -

A +

Ord. Prof. Dr. diye upuzun unvanlı ve 27 Mayıs 1960 Cinayetinin programcısı Sıddık Sami Onar. Sevmeyenleri, "sıddık" yerine benzeri kelimeyi söylerlerdi. Atatürkçü, çağdaş, uygar ve ilerici bu akademisyen, İstanbul Hukuk Fakültesinde dersimize gelirdi. "İdare Hukuku" isminde iki cildlik bir ders kitabı vardı. O kitapta şöyle yazar:

-Osmanlı Devleti, Sünni esaslar üzerine kurulmuştur, Türkiye Cumhuriyeti ise Alevi esaslar üzerine kurulmuştur!

Hakikaten erken cumhuriyet döneminde hakim, savcı, subay, jandarma, polis, öğretmen gibi meslek kadrolarına tercihan Alevi vatandaşlar doldurulmuştur. Bunu yapan aynı rejim, nasıl bir yaman çelişkiyse diğer taraftan da Dersim faciasıyla bugünlere kadar devam eden bir hazin hikâye ve kötü bir miras bıraktı.

Tek Parti zihniyeti, İngiliz krallığı, Hitler Almanyası, Lenin Rusyası, Mussolini İtalyası arasında savrulurken kâh Alevilere yaslanıyor, kâh onları mağaralara doldurup cezalandırıyordu.

Bu toprakların Alevileri, kendilerini topluma, soğukkanlı bir dille, köprüler atarak değil, gönüller yaparak anlatamadılar. Birileri Sünnilerle araları açık kalsın diye 15 asır evvelinin ihtilaflarını körükleyip durdu. Birileri bu ihtilafları kazanca çevirdi.

12 Eylül idaresi Kürtleri kanunla yok saymıştı. Alevilerse Cumhuriyet kurulurken Diyap Ağalar ve öteki bazı önderleriyle destek olur ve bu destek tarih ve idare kitaplarıyla tescil edilirken sonra terörist muamelesi görmeleri sebebiyle kendi kendilerini gündemden düşürdüler. Kimse Alevi olduğunu kolay kolay ağzına almazdı.

Politik ismi öyle olmasa da Alevi kontenjanları, Adnan Menderes'le başlayan sağ iktidarlarla verildi. Alevilere ilk vicdani, insani ve İslami iktidar bakışı ise Sünni ve dindar bir insan olan Recep Tayyip Erdoğan ve ekibinden kurulu AK Parti iktidarında oldu. AK Parti iktidarı, önce kendisine oy veren dindarların problemlerini ele almadı. Önce Kürtlerin, sonra Alevilerin, en sonra Sünni dindarların problemlerini ele aldı.

Bugün Kürt açılımı devam ettiği gibi Alevi açılımı da devam etmekte. Başbakan, Cumhurbaşkanı oldu; yeni Başbakan Ahmet Davutoğlu hiç hız kesmeden süreçleri devam ettirmekte, Cumhurbaşkanı Erdoğan, dikkatle gidişatı takip etmekte.

Bu açılım sürecinde Alevi haklarına dair çeşitli istekler dile geliyor. Bu isteklerin ne kadarının Alevileri temsil ettiği, istekler üzerinde Alevilerin ne kadar mutabık olduğu belli değildir. Denildiğine göre 101 çeşit Alevi grubu bulunmakta. Bunlar farklı farklı fikirdeler. Hazreti Ali Efendimize "tanrı" diyenler, Aleviliğe ateistlik izafe edenler, Ali'siz Alevilik saçmalığını ortaya atanlar, ayrı bir din, hatta hatta ayrı bir ırk sayanlar, müfrit/radikal/köktencilerdir. Bu iddialar, aynı zamanda sömürgeci emperyalist devletler tarafından da sinsi sinsi beslenmekte. Nitekim 1915 Ermeni tehcirinde ciddi bir Ermeni nüfusun kendilerini Alevi olarak gösterip göçten kurtuldukları tarihen sabittir.

Sadece Aleviliğe ve Alevilerimize iftira mahiyetindeki bu görüşler değil, "cemevleri mâbed sayılsın, din dersleri kaldırılsın, Alevi köylerindeki camiler yıkılsın!" gibi taleplerle bunları ortaya atanların da bütün Alevileri temsil ettiği asla doğru değildir. Aleviler, bu topraklarda asırlardır var. Asırlardır Sünnilerle iç içe yaşamakta. İsimleri, ortak değerleri, akrabalıkları, kirvelikleri, oruçları, mukaddes günleri, okulları, askerlikleri, aile hayatları, mezarlıkları vs. kesişmekte ve çakışmaktadır.

Devlet-i âli Osman'ın/Yüce Osmanlı Devleti'nin nişanı malum ve meşhurdur. Zarafet, estetik ve muhtevasıyla gönüllerde taht kurmuş, ev ve iş yerlerinde en güzel duvarda yerini almıştır. Adaletten bayrağa, sancağa, silaha, tuğraya kadar devleti ifade eden maddi ve gayrı maddi her keyfiyet onda mevcuttur.

Bu arma, Sultan Abdülhamid Han tarafından 17 Nisan 1882 tarihinde kabul edilmekle devlet nişanı olarak mer'iyete/yürürlüğe girmişti.

Şimdi fark ediliyor ki bugün devletin yani Türkiye Cumhuriyeti'nin bir arması yoktur. Fark edilme vesilesi de şudur:

Sn. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Rusya Federasyonunu ziyareti hitamında taraf devlet reisleri konuşma yaparken Sn. Vladimir Putin'in kürsü önünde Rusya'nın devlet arması takılı iken Recep Tayyip Erdoğan'ın kürsüsü boştur.

Bunun üzerine AK Parti milletvekili Sn. Zeynep Karahan Uslu ve bir kısım milletvekili, devlet armasının tesbit ve kabulü için TBMM Başkanlığına bir kanun teklifi vermiş bulunuyorlar. Buna göre her partiden üçer milletvekili, teşkil edilecek komisyonda uzmanlarla birlikte üç ay boyunca çalışacak ve komisyonun üzerinde mutabık kalacağı devlet nişanı, meclise sunulacaktır.

Böyle bir çalışmada hem vekil sayısı ve hem de üç aylık müddet çoktur. Bir çok defalar yazdığımız hakikati, bir kere daha dile getirirsek şunları söyleyeceğiz:

Hanlık, Hakanlık, Sultanlık, Beylik, Padişahlık, Cumhuriyet idari adlandırmalardır. Devlette devamlılık esastır.

Millette ve mülkte devamlılık olduğu gibi.

Bu gecede bizim bir gördüklerimiz oldu ve bir de geceden sonra düşündüklerimiz.

Görüp memnun kaldıklarımız şunlardı:

Her mikrofona gelen, Mevlâna Muhammed Celaleddin-i Rumi Hazretlerinin "Ben, Kur'an'ın bendesi, Muhammed Mustafa'nın yolunun toprağıyım. Kim ki bana bundan başka bir söz yakıştırırsa; hem o kimseden ve hem de o sözden şikâyetçiyim!" meâlindeki rubaisini nakletmeleri isabetliydi. Hiç şüphe yok ki Mevlâna, bir keramet izharı şeklinde yolunu bozacaklara dikkat çekmekteydi.

İstisnasız her konuşmacı, Sevgili Peygamberimizi sık sık "sallallahü aleyhi ve sellem" diye selamladı. Tuğrul İnançer ve Ahmet Özhan, defalarca Hulefa-i Raşidinin/Dört Büyük Halife'nin ismi pâklerini zikrettiler. Ahmet Özhan, "ehli sünnetiz biz!" derken iftiharlarla doluyordu. Bunlar güzeldi. Daha başka güzellikler de vardı. Elbette hatalar, bid'atler ve daha ötesi de mevcuttu. Fakat 17 Aralık 2014 Rahmet merasiminde dile gelen ifadeler, bize o müjdeyi veriyor gibi geldi ki bundan böyle hamaset, hümanistlik ve ezber nakiller değil, ilmi ve seviyeli çalışmalarla yola devam edilerek varlığıyla bu vatanı nurlandıran Cenab-ı Pîr'i ilavesiz, eksiksiz, iftirasız, saf ve samimi şekilde tanıyıp ondan daha ziyade istifade edecek ve ruhunu memnun bırakacağız.

Düşündüklerimize gelince...

Vahiy Medeniyetinde; yani bizim İslâm ikliminde ölünün arkasından yas tutma yoktur. Yas tutmayı bizzat Peygamberler Peygamberi yasakladılar. Eğer yas tutulması caiz olsaydı en evvel kâinatın varlık sebebi için yas tutulurdu. Nitekim Mevlâna Muhammed Celaleddin-i Rumi'nin ölüm vaktine "şeb-i arus/düğün gecesi demeleri bundandır. Sevenlerinin taşkınlık yapmasından korkarak bu ismi vermiş olabilirler. Vahiy Medeniyetinde Mevlid Kandili vardır. Peygamberimizin doğumu bayram gibi kutlanır. Nitekim o mübarek gün bazı İslam ülkelerinde bayramdır. Bizde de bayram yapılmasını teklif etmiştik.

Öyleyse sorulması gerekmez mi?

Hanefi Avcı dışarı çıkmış fakat yargılamalar devam etmekteydi.

Sonunda müsned suçların tamamından 15 yıl 4 ay 5 gün ceza aldı. Bu arada tutuklamanın yapıldığı 28 Eylül 2010 tarihiyle 17-25 Aralık 2013 ihtilal teşebbüsü arasında Türkiye'de çok şeyler yaşanmıştı. Hanefi Avcı, gelişen olaylar üzerine gerçekleri vaktinde görüp ifşa edebilen gizli bir kahramana dönüştü. Dışarı çıkınca gazete ve televizyonlar mülakat rekabetine girdiler. Hakikaten nasıl olmuştu da herkesten önce bu yapıyı fark edebilmişti? Kendisine onlarca soru yöneltilmekte, Sn. Avcı da saatlerce anlatmaktaydı. Bir zanlının serbest olması beraat mânâsına gelmez. Bu doğru; ama verdiğimiz iki tarih arasında Türkiye'de sanki yer yerinden oynamıştı. İade-i muhakeme şartları fazlasıyla doğmuştu. Devlet, eğitim, yargı ve emniyette aldatıldığını ifşa ediyordu. İktidar, gönüldaş saydığı bir grubun ihanetine uğradığı inancıyla mücadele etmekte, kadrolar ayıklanmaktaydı. Bir çok açığa almalar, ihraçlar yapılmış, dâvâlar açılmıştı. Devlet teşkilatı sanki yeniden kuruluyor, bu arada yargı da yenileniyordu.

İşte tam bu sırada yargı paketi açılmak üzereyken Yargıtay 9. Dairesinin kararı infilak etti. Bu daire, silahlı terör örgütüne yardım suçlamasıyla ruhsatsız silah bulundurmaktan verilmiş cezaların 9 yıl 9 aylık kısmını tasdik etti. Gizliliği aleniyete dökme ve mahkemeyi etkileme suçlamalarına dair yine toplamı 5 yıla yakın olan iki hükmü ise bozdu. Daire kararları oy birliğiyle aldı. Haberlerdeki iddia o ki 2011'de Yargıtay'a tayin edilmiş bu hakimler, cemaate yakındır.

Bu hadisenin tercümesi bir cümledir:

-Bir emniyet mensubu, bir cemaate mensup yahut yakındır; günün birinde cemaatin devleti ele geçirme gibi bir faaliyetini görür; bunu yazdığı kitapla paylaşır. Bunun üzerine cemaate yakın yargı mensuplarının yer aldığı mahkemeler onu cezalandırır, orada da kalmaz, hesaplaşma Yargıtay'da da devam eder.

Tabiî sözün burasında şu itiraz da mümkün. O zaman bozmalar niçin yapıldı? Bu sorunun da karşı soruları var...

Günlerden pazartesi; Pazartesi, hayatlarında daima dönüm noktası. Doğumları, Hacer'ül Esved taşını yerine koymaları, Peygamberlik vazifelerinin kendilerine tebliğ edilmesi, hicretlerinde saklandıkları mağaradan Medine'ye hareket etmeleri, Kubâ Köyüne varmaları, Mekke'nin fethi için sefere çıkmaları ve nihayet vefatları hep pazartesi günleri...

Ani bir ses yankılanması.

Annede korku.

Korku ile beraber beyaz bir kuş ortaya çıkıyor ve kanatlarıyla Hazret-i Amine'nin sırtını şefkatle sıvazlıyor. O dakika korkunun yerini kalb huzuru ve gönül rahatlığı alıyor. Ama susamamak mümkün değil, dili damağına yapışmakta. Gaibden beyaz bir kab ile süt gibi ak bir şerbet uzatılıyor. Baldan daha tatlı bu soğuk şerbeti içtiği ân susuzluğu diniyor ve kendisi ile beraber evi bir nur kaplıyor. Gök delinmişcesine sağnak sağnak nur yağmakta:

Sevgili Peygamberimizin doğumuyla kâinatı şereflendirdiği mübarek ve muhteşem ân. Amine Hatun'da doğumdan dolayı ne bir ağrı ve ne de bir sızı var. Güzelliğiyle namlı Abdi Menaf kızları gibi hurma misali uzun boylu, narin yapılı, güneş yüzlü huriler, odayı doldurmuş genç anne ve müstesna bebeğe hizmet vermekteler...

Peygamberler Paygamberi doğar doğmaz başı secdede:

-Lâ ilâhe illallâh, innî Resûlullah/Allah'tan başka ilâh yoktur ve ben, onun resulüyüm.

Alnı secdede, şahadet parmağı havada ve dudaklarında bir cümle:

Ümmetim, ümmetim!(*)

Bu gece; bu mevlid kandilinde 2 Ocak 2015 gecesi 11 Rebi'ül evvel 1436, 12 Rebi'ül evvel 1436'ya intikal ederken 1444 yıl öncesinde yaşanan ihtişamı bir defa daha yâd etmek adına Sevgililer Sevgilisini hatırlayacağız....

Mevlid kandili, yüce Allah'ın Hadis-i kudsî'de "levlake, levlake lemâ halaktü'l eflâk!" Ey Habibim, sen olmasaydın kâinatı yaratmazdım anlamında ifade buyurduğu müjdeye kavuşulan zamandır; Kadir gecesinden sonraki en kıymetli gecedir.

Bu müstesna zamanı Peygamberimiz, eshabı kiram ve sonraki Müslümanlar, hediyeler, ziyafetler ve sohbetlerle kutlamışlardır...

Bu gün Müslümanların bayramıdır.

Varlığımızı, imânımızı, huzur ve saadetimizi ve sahip olduğumuz her iyiliği O'na sallallahü aleyhi ve sellem borçluyuz. Bu sebeple ecdadımız bu günlere ayrı bir değer verir, mevlid ve kasideler okur, Peygamberimizin doğumunu, hayatını anlatarak vakitlerini kıymetlendirir, ibadet yaparlardı...

Daha evvel bir kere yazmıştık.

Bir kere daha tekrar etmek isteriz:

Bakalım, bu üstün şeref, kime, hangi hükümete, hangi devlet adamına nasip olacak?

Teklif ve arzumuz şudur:

Mevlid kandili, "Mevlid-i Şerif Bayramı" adıyla resmî bayram yapılmalıdır. Böylece gönüllerdeki, dillerdeki, evlerdeki, camilerdeki bayram tescil edilmiş olacaktır...

Yeryüzündeki bütün Müslümanların Mevlid-i Şerîf Bayramını tebrik ederiz. Bu bayramın bütün İslâm âlemine ve insanlığa huzur sebebi olmasını dileriz. Ayrıca; tam da bu bayrama girerken haklarında namaz ve tesettür yasağı getirilen Şarkî Türkistan Müslümanlarının da sahipsizlikten kurtarılmasını Allahü teâlâdan niyaz ederiz.

.

BATIDA YÜKSELEN İSLAM NEFRETİ

5 Ocak 2015 01:00

A -

A +

İslamofobi; İslam korkusu deniyor. Yaşananlar korkudan, hatta düşmanlıktan ziyade nefrettir. Korku, pasif bir duygudur. Düşmanlık tehlike farz edilene karşı harekete geçmedir. Nefretse kalben, zihnen ve fiilen bir linç etme hareketidir.

İslam korkusu, denilen aslında İslam nefretidir.

Bu nefret, İslam ordularının Bizans kapılarına dayanması günlerine kadar uzasa da tam olarak tarih sahnesine çıkması 711'de Müslümanların Tarık bin Ziyad komutasında İberik yarımadasını fethiyle başladı. Selçuklu-Haçlı çarpışmalarıyla devam etti. Türklerin 1352'de Rumeli'ye sallarla geçip Orta Avrupa'ya kadar ilerlemeleri ve Haçlı Avrupa-Müslüman Osmanlı vuruşmalarıyla hız kazandı. 1453'te Doğu Roma'nın sukut etmesiyle/düşmesiyle zirveye ulaştı.
İslâm âleminin 12 Eylül 1683 Viyana kaybı, İslam nefretinin galibiyetidir. Bundan böyle de asırlar boyu o galibiyet ekonomide, içtimai duruşta, hukukta, eğitimde ve akla gelebilen her alanda devam edecektir. Kopardıkları birinci büyük taviz 1839 Tanzimat Fermanıyladır. Sonraki senelerde artarak devam eder.

Avrupa'nın bize "hasta adam" demesi boşuna değildi. Hasta adamın bir avuçluk bir alana sıkıştırdıkları çocuklarının mazi şuuruyla da İslamla da alakaları kalmayacaktı. Böyle inanmasalardı Anadolu çocuklarını Avrupa'ya işçi olarak almazlardı. Sokakları süpüren bu köylülerin ne önemi olabilirdi? Şu var ki kader öyle tecelli etmedi. Bu gariban Türkler, Avrupa'da sanki uykudan uyandılar. Hıristiyanlıkla karşılaşınca dinleri ve tarihlerini daha bir derinden hatırladılar. Böylece Avrupa'nın o namlı şehirlerinde camiler açılmaya başlandı. Ama bu küçük meskenlerin adı cami idi. Minare yoktu, kubbe yoktu. Din hürriyeti olduğu söylenen Avrupa, minareye, kubbeye müsaade etmiyordu. Buna rağmen onlar, şartları zorladılar. Zaman zaman kilise bile satın alarak camie tebdil ettiler. Bu hareketlilik Amerika ve Avustralya'ya kadar yayıldı. Bu arada diğer dünya Müslümanları da benzer faaliyetler içindeydiler.

Gidişat, batılı düşünür, sosyolog, oryantalist ve teologların dikkatinden kaçamazdı. Öyle ki batıda nüfus durma noktasına gelmişti. Evlilikler azalıyor, evlenmeler gecikiyor, çocuk sahibi olunmuyor, Avrupa yaşlanıyor, Türkler başta olmak üzere buralara geçici işçi zannıyla gelip vatandaş olan Müslümanlarsa çoğalıyorlardı.

"İslamofobi" kavramı işte böyle bir aralıkta ilk defa 1991'de telaffuz edildi.

Samuel Huntington da 1993'te Forein Affairs ismindeki dergide çıkan Medeniyetler Çatışması adlı makalesiyle ortaya yeni bir iddia koydu. Çok yankı yapan makale, SSCB'nin çökmesi üzerine bu defa 21. Asırda medeniyetler arasında çatışmalar yaşanacağını dile getirmekteydi. İşaretler de bu haberi teyid ediyordu. Bosna Harbi'nde Sırp nişancılar, bir Boşnak'ı şehit ettiklerinde "bir Türk öldürdüm!" diye sevinç çığlığı atıyorlardı. Çünkü; Batı için kelime-i şahadet getiren herkes Türk'tü. Sırplardaki o kanlı sevinç "anne Türkler geliyor!" korkusunun intikam hissiydi.

11 Eylül 2001'de New York'ta İkiz Kulelere yapılan saldırı üzerine İslamofobi bütün ağırlığıyla gündeme oturdu. O günden itibaren batının nazarında İslam eşittir terör oldu. Burada anahtar kelime "terör"dür. Ve nefreti karşılar. Sonraki el Kaideler, IŞİD'ler bu algıyı yönetmeye dönük projelerdir.

Nihayet Irak işgalleri oldu, Hollanda, Almanya gibi memleketlerde ırkçı partiler yükselişe geçti. İleri Avrupa devletlerinde Türkler evlerinde yakıldı. Camiler kundaklandı. Müslümanlara hakaretler edildi. En sonunda da İsveç gibi barış ülkesi kabul edilebilecek yerlerde bile bir haftada üç cami ateşe verilebildi.

İsmini doğru koymalı. Bütün bunlar, korku değil, düşmanlık da değil nefrettir.
Peki nerede o çok kültürlü, hoşgörülü Batı?

Bu bahis çok uzundur...

Şu hatırlatmanınsa yeridir:
İsveç'te Almanya'da vs mütevazı camiler yakılırken Türkiye'nin İstanbul Yeşilyurt'ta dört başı mamur bir kilise yapılmasına izin vermesi, hasta adamın çocuklarının sömürgeci batıya diri bir mesajıdır.

Batı dünyası Yunus Emre'yi olsun anlayabilseydi İslâm medeniyetinin kavga değil sevgi iklimi olduğunu idrak ederdi.

.

KURDUN BOYNU, KOYUNUN CİĞERİ, ADALETİN TERAZİSİ, VATANDAŞIN ŞÜPHESİ!..

6 Ocak 2015 01:00

A -

A +

MSK/Meclis Soruşturma Komisyonu, 4 eski bakanın Yüce Divân'a sevkine gerek görmedi. Red kararı üzerine muhalefetin genel kurulda yapacağı yüksek ceza mahkemesine sevk talebinin de reddolacağı, meclisin aritmetik yapısı dikkate alındığında kesindir. Böylece Zafer Çağlayan, Muammer Güler, Erdoğan Bayraktar ve Egemen Bağış, beraat etmiş olmaktalar...

Beraat kararı, daha başka türlü de alınabilir miydi? Bir başka ifadeyle haklarında tahkikat yapılan ilgili isimler, böyle bir dâvâda ceza mahkemesi sıfatı kazandığından "Yüce Divan" adını alan AYM/Anayasa Mahkemesine giderek de bu kararı elde edemezler miydi?

Doğrusu ve yakışanı elbette buydu...

Hukuki usulün işletilmesini komisyonun sadece muhalefet mensupları değil, iktidar mensuplarının da istemiş olma ihtimali çok yüksektir. Ondan da evvel esasında AK Partinin bundan yana olduğu bellidir. Daha ilerisi; bizzat o sayın Bakanların bunu yaparak, mahkemenin huzuruna çıkıp beraat etmek istedikleri, arkada hiç bir şaibe, isnat, laf, soru işareti bırakma niyetinde olmadıkları tahmin edilebilir.

Pekâlâ öyle ise o yol neden kapatıldı?

Günün sorusu budur?

Basında çıkan, tv'lerde konuşulan, kürsülerde dile gelen tezlerden bazılarını nakledelim? Bunları herkes çok iyi bilmekte. Fakat faydasına binaen tekrar edeceğiz:

-Burada hedef 4 sn Bakandan ziyade Cumhurbaşkanı sn Recep Tayyip Erdoğan'dır. Maksat o Bakanları yargılama değil, 17-25 Aralık darbe teşebbüsünü hedefine ulaştırmaktır. Ortada bir Paralel tezgâh mevcuttur. "Hani aslı yoktur! deniyordu, demek ki varmış! İşte mahkeme kararı!" deme fırsatını yakalamaktır.

-AYM Başkanı sn Haşim Kılıç, saf değiştirmiştir. Sn Cumhurbaşkanını aradan 6 ay geçmiş olmasına rağmen tebrik etmemiştir. Kendisi Cumhurbaşkanı olma arzusundayken bunu elde edemeyince hazımsızlık göstermiştir. Bir muhalefet parti lideri gibi sık sık konuşmaktadır. Muhalefete malzeme olacak güya saklanmış konuşmalar yapmaktadır. Mahkemesini politikaya sokmuştur.

-AYM raportörlerinin çoğu Paralel Yapı mensuplarıdır.
-Yüce Divan'a gönderme bir tuzaktır.

-Verilecek mahkumiyet veya Haziran 2015 sonuna sarkıtılmış yargılama, AK Parti iktidarını zayıflatmaya, bölmeye matuf bir plandır. Muhalefet, Mahkumiyet kararı veya yargılma sürecini meydanlarda kullanarak Türkiye'yi koalisyon hükümetlerine mecbur edecektir. Bu bir beynelmilel projedir!!!...

Bu korunç kaygılardan çıkan sonuç şudur:
AYM -maalesef- vatandaşların en az yarısı nezdinde güvenilir olma vasfını yitirmiştir. Başkan, hem kendini ve hem de temsil ettiği kurumu yıpratmıştır.

Adalette emniyet unsuru yara almıştır...

Hal ve keyfiyet böyle olunca; 4 kişi üzerinden AK Parti iktidarını mahkûm etme, lekeleme gibi bir niyet okunduğundan ne komisyon, ne parti ve ne de sorgu geçiren insanların kendileri aslında yapılması lazım geleni yapamadılar.

Ziya Paşa'nın Terkib-i Bendi nasıl hatırlanmaz?:
"Kâdi ola da'vâcı vü muhzır dâhî şahid
Ol mahkemenin hükmüne derler mi adalet?"

Adalet mülkün yani devletin temelidir sözü kesinkes doğru olduğuna göre adalete itimatsızlık, adalete emniyet edememek, adalet mekanizmalarının politize olması uzun vâdede devleti sarsmaz mı? Devleti de milleti de sarsar. "Şeriatin kestiği parmak acımaz!" günlerinden "Aman ha, sakın o kapıdan girme! Niyet başka!" günlerine gelmek çok fena...

AYM, 27 Mayıs darbesinden sonra kurulmuştu. Bugün de darbe atıflı söze konu olması çok üzücü. Oysa benzer AYM'ler bütün ileri memleketlerde vardır ve devletin, hukukun ve insan şereflerinin teminatıdır.

Ziya Paşa, devrinin Türkçesiyle ne demişti?
Hâkim ola dâvâcı ve mübaşir dahi şahit;
O mahkemenin hükmüne derler mi adalet?

Son soru:
İktisatta onuncu büyük gücüz.
Adalette hangi sıradayız?

.

UYGURLARIN ÇIĞLIĞI!

7 Ocak 2015 01:00

A -

A +

Cumhurbaşkanı sn Tayyip Erdoğan, yeni Başbakan olduğu günlerde "bundan böyle valiler kamyonlara binip vatandaşa kömür dağıtacaklar'" deyince sanki yer yerinden oynamıştı. Bu alışılmadık bir üsluptu; bir ezber bozuluyordu...

Başbakan sn Ahmet Davutoğlu'nun dünya sefaretlerindeki Ticaret Müşavirlerimizi toplayıp "bundan böyle masa başında oturmayacak, bir iş adamı gibi çalışacak, 24 saat yetmiyorsa 25. saati bulacak, 7 gün kâfi gelmezse 8. güne koşacaksınız!" Sözleri ve hemen bir gün sonra da Cumhurbaşkanı sn Tayyip Erdoğan'ın dünya devletlerindeki sefirlerimizi toplayarak onları 2023 Büyük Türkiye ve 2071 Cihan Devleti Türkiye'ye doğru ateşlemesi, bize o kömür hikâyesini hatırlattı.

İsmi "Gülhane Hatt-ı Şerîfi" olsa da 3 Kasım 1839 Tanzimat Fermanı'ndan, hatta biraz daha öncesinden yakın tarihlere kadar şiddetli bir aydın yabancılaşması yaşamaktaydık. Bu yabancılaşma, ülke yetişkinlerinde öz milletini ve o milletin her değerini küçük görme hastalığına sebep olmuştu.

Millî ve yerli bir iktidar ve o iktidarın millî ve yerli Başbakanı, o yabancılaşmayı durduracak tedbirler almalıydı. Bu itibarla halka tepeden bakan, onunla tenezzülen konuşan idareci tipi bitip "insanların en hayırlısı insanlara faydalı olandır!" düsturundan nasipli yeni bir idareci modelinin var olması gerekiyordu.

Çok şamata çıktı ama kömür de dağıtıldı, gecekonduya da gidildi.

Bu yapılan, içerde millileştirme çalışmasıydı.

Şimdi büyük iddialara imza atmışken dünyaya açılan pencere hükmündeki sefaretlerimize de yeni bir tarz, üslup ve anlayış getirilmekte. Cumhurbaşkanıyla Başbakanın yaptıkları budur. Millî ve yerli ruhu, yabancılaşmanın çok ağır biçimde sindiği mekânlara zerk etme çabasındalar.

Bu etkinlikler olurken konuşmalar yapılmakta...

Hem sn Cumhurbaşkanı ve hem de sn Başbakan Filistin, Suriye, Somali, Garbi Trakya, Kırım ve diğerlerini zikrederek gönlümüze, fikrimize ve dâvâmıza tercüman olmaktalar.

Fakat...

Bir yer, bir dram dile gelmiyor...

Hayır; oraya bigâne oldukları için değil; şartların mecburiyeti icabı Urumçi denmiyor, Şarkî Türkistan konuşulmuyor. Kendi yüreğimiz gibi biliyoruz ki hem Tayyip Erdoğan'ın ve hem de Ahmet Davutoğlu'nun yürekleri bu mevzuda yaralıdır.

Burada onlar telaffuz edilemezken Tayland, kendisine sığınmış ve Türkiye'ye iltica etmek isteyen aralarında kadın, çocuk ve yaşlıların da olduğu 220 Uygur Müslümanı Çin'e iade etme hazırlığında. Bu insanlar garip, çaresiz ve kimsesiz. Allah'tan sonra güvendikleri iki isim Cumhurbaşkanımız ve Başbakanımız. Uygur Türklerinin çilesi bu kadar da değil. Tam da Mevlid-i Şerif Bayramı'na girerken Çin hükümeti, resmî dairlerde namazı ve tesettürü yasakladı. Uygurlar, en az üç çeyrek asırdır mezalim altında. Asimile edilmeleri için her yol denenmekte. Kendi yer altı ve üstü zenginliklerine sahip olamamaktalar. Yapılacak olan çok güçlü bir otonomidir. Sn Erdoğan, sn Davutoğlu, Ankara bu arzunun farkında. Lakin; batıyla bilek güreşimizde yalnız kalmamamız gerekiyor. O diplomatik mücadelede Rusya gibi Çin de kozumuzdur. Bu bir sebep; diğer sebepse kendi iç mes'elemiz. Barış Süreci kesinkes yerine oturmadan yeni bir diplomatik mücadele başlatmak düşündürücü bulunuyor olmalı.

Şu resmettiğimiz vaziyette çıkan netice kolay okunacaktır:

17-25 Aralık darbe teşebbüsleri yapılmasaydı, iç barış çoktan gerçekleşmiş olacaktı. Zaman, enerji, hazine kaybına yol açan malum darbe ihaneti, Barış Sürecine çok ciddi bir sekte vurdu. Lüzumsuz gündemlerle Türkiye'yi oyalayarak sadece TC vatandaşlarına değil, yeryüzündeki bütün soydaşlarımıza ve bütün dindaşlarımıza büyük zarar verdiler ve vermekteler...

Alın sizin olsun sahne sanatı Türkçe Olimpiyatlarınız!

Tayland'daki o çocuğun, Urumçi'deki o genç kızın vebalini nasıl ödeyeceksiniz?

Buna rağmen...

Sn Cumhurbaşkanı ve sn Başbakan, diplomasinin kılcal damarlarına kadar nüfuz ederek Türkiye'nin imkânlarını Uygur kardeşlerimizin imdadına koşturmalılar.

Böyle olacağına da inanıyoruz.

.

Yetim gülerse dünya güler

8 Ocak 2015 01:00

A -

A +

Elimde İHH/İnsani Yardım Vakfı Genel Başkanı Av. F. Bülent Yıldırım imzasını taşıyan bir mektup var. Bu mektubun mevzuu yetim çocuklar. Türkiye'nin ve dünyanın asıl gündem maddesi...

Mektupta da ifade edildiği gibi adaletin başını alıp gittiği şu zâlim dünyada âfetler, savaşlar, çatışmalar, işgaller, diktalar, zulümler, sömürmeler en ağır etkisini yetim ve himâyeye muhtaç çocuklar üzerinde göstermekte.

Çünkü:

Harpler, tabiat âfetleri, işgaller, salgın hastalıklar, dikta ve zulümler, ilticalar, mecburi göçler, insan kaçakçılığı, çocukları yetim ve himâyesiz bırakan başlıca sebeplerdir...

Bugün BM kayıtlarına nazaran 7 Milyarlık dünya nüfusunun 3 milyarı çocuktur.

3 milyar çocuğun 200 Milyonu ise yetim.

Böyle bir dünyanın huzur bulması rahat yüzü görmesi mümkün mü?

İHH, 20 Yıldan bu yana başta savaş ve yoksulluk bölgeleri olmak üzere yetim ve kimsesiz çocuklara ulaşarak onları varsa bakabilecek akrabalarına teslim etmekte, bu imkân yoksa yetimhanelere yerleştirmekte ve topladığı bağış ve desteklerle eğitim, sağlık, iaşe, giyim-kuşam gibi zaruri ihtiyaçlarını karşılamaktadır.

İHH, 2007 Senesinden bu yana "Yetim Sponsorluk Destek Sistemi" adıyla bir himâye faaliyeti icra etmektedir. Her çocuğa ayda 90 TL verilen bu hayrlı faaliyetle bugün Somali, Doğu Türkistan, Filistin, Arakan, Zimbabve, Türkiye, Suriye, Irak, Kırgızistan, Haiti, Filipinler gibi 50 memlekette 52 Bin yetim yavru hayırseverler adına şefkatle kucaklanmaktadır. 52 Bin çocuğun göz yaşını dindirmek İHH adına kahramalık olsa da 200 Milyonun içinde 50 Bin çok düşük bir sayıdır. Bundan da yer yüzündeki diğer insanlar sorumlu olsa gerek.

Mevzubahis hamiyetperverlik sisteminde hamiyetperver şahıs yahut şahıslar bir veya daha fazla yetimi kendi vatanlarından koparmadan onlara bir yıl veya daha fazla yıl, hatta üniversiteyi bitirinceye kadar sürecek dönemler için destek olmakta, yüzleri güldürmekteler. 90 TL az bir miktar olarak düşünülebilir. Fakat onu mahrum olana sormalı...

Sponsorluk müracaat formu doldurmak suretiyle bu kutlu yürüyüşe katılmak mümkün. Herkes gücüne göre el uzatabilir. Bâzısı bir yetimi, bazısı bin yetimi omuzlar. Bir kısmı bir yıl der, bir kısmı 15 yıl der...

2 Sene kadar evvel bir Amerikalı mimar gruba sohbet esnasında bizde 1895 Yılında darülâceze yapıldığını bahsedince hayretlere düşmüşlerdi. Bunun üzerine onları alıp oraya götürdüm. Darülaceze bugün de Abdülhamid Han zamanındaki nizamnâme ile idare edilmekte. Darülaceze, âcizler yurdu demek. Darüşşafaka, şefkata muhtaçlar evi demek. 1873'te Sultan Abdülaziz zamanında yetim çocuklar için açılmış bugün de eğitime devam eden bir mekteptir. 1913'te şehit çocukları için kurulan Darüleytam, yetimler evi demek. Bunlara dünyada müesseseleşen ilklerdir. Osmanlının tarih sahnesinden çekilme döneminde bile insanlığa hediye ettiği devâsa varlıklardır. 1917 Tesis tarihli Himâye-i Etfal daha sonra Çocuk Esirgeme Kurumu adını alır.

Malumdurki Sevgili Peygamberimiz -aleyhisselâm- önce babadan yetim, sonra anneden öksüz kaldılar. Önce dede, sonra amca himâyesinde yetiştiler. Yetimin, öksüzün hâlini elbetteki en iyi onlar bilirlerdi. Bir yetimin başının okşanmasının bile ne kadar sevap olduğuna işaretle teşvik buyurdular.

Şu 200 Milyon kimsesiz yetime sahip çıkmak, hiç kimsenin şüphesi olmasınki en evvel Merhamet Peygamberini memnun edecektir. O sevgiliyi memnun eden, Allahü teâlâyı memnun kılar.

.

Rüzgâr eken fırtına biçer

9 Ocak 2015 01:00

A -

A +

Evvela Fransa'ya ve Fransız milletine taziyelerimizi bildiriyoruz. Her kim olursa olsun ve öldürülme şekli her ne olursa olsun bir mahkeme hükmü olmadan kişi veya kişilerin hayatlarına nihayet verilmesi cinayettir. Hele bu eylem, silahlı şiddet, dehşet şeklinde yapılmışsa zulümdür. Tasvibi asla mümkün değildir. Tasvip etmek için insan olmamak icap eder...

Şimdi; bu vesileyle Fransa'nın ve bütün Avrupa'nın ve topyekûn Batı'nın dünü ve bugünüyle kendini sorgulaması gerekir. Batılılar, doğuluları hissi, kendilerini ise soğukkanlı olarak tarif ederler. Şayet bu tarif doğru ise bugün Fransa başta olmak üzere soğukkanlılıklarını hatırlayarak kendi kendileriyle yüzleşmeliler.

Avrupa'nın, Batı'nın böyle bir yüzleşme mecburiyeti vardır.

Batı, bütün bir İslâm âlemiyle ya Haçlılar zamanında olduğu gibi savaştı veya onları tahkir etti veya neleri varsa sömürdü. Yeryüzünde Hıristiyan dünya kuvvetlerinin işgal etmediği, müstemleke yapmadığı, yer altı ve yer üstü zenginliklerini alıp götürmediği bir tek İslam memleketi gösterilemez.

Batı, tâ Haçlılar devrinde kazandığı egoistliğini asırlar içinde değişik şekillere büründürerek günümüze kadar devam ettirdi. Bunun riyâkâr bir meşruiyetle zirve yaptığı yer ise BM Güvenlik Konseyi'dir.

Batı, emperyalizmi çift yönlü işletti:

Birincisi tabiat varlıklarını aparıp götürmek, ikincisi kültür emperyalizmidir. Kültür emperyalizmini de çift yönlü işletti. Müzik, sinema, moda, spor gibi endüstriyel kolla ya kendi kültürünü ihraç etti veya İslam ülkelerinin bir kısım nesillerini kendine benzetti, kendine hayran etti veya içerden ajanlar yetiştirerek İslam ülkelerinin değerlerini tahrif etti.

Batı, Avrupa, dürüst davranmadı. İşgal ettiği, sömürdüğü, geri bıraktığı inançlarını bozduğu, bir kısım nesillerini batılılaşma, Avrupalılaşma adına mankurtlaştırdığı, Asya ve Afrika milletlerinden özür dileyeceğine İslamofobi diye kof bir iddia uydurdu. Beyinlere "İslam eşittir, terör! Müslüman eşittir terörist!" diye bir iftirayı yerleştirme iftirasına sarıldı. Bu kof iddiayı bir kin ve intikam kozası gibi işledi. Modern sömürgecilikler yaptı. Kendisinin memleketlerine dâvet ettiği, onlarla II. Dünya Harbi'nin enkazını kaldırdığı ortak vasıfları Müslüman olmak olan Türk, Arap, Mağripli, Balkanlı milletler, Avrupa'da tutununca, varlık gösterince ikinci üçüncü nesiller iş yerleri açınca, o iş yerlerinde batılılar çalışmaya başlayınca bu defa İslamofobi destekli olarak yabancı düşmanlığı ve ırkçılık başladı.

Bütün bunlar rüzgâr ekmektir.

Fransa, Antakya, Şam, Urfa, Maraş, Adana'da. Fransa Cezayir'de. Fransa en son olarak da Orta Afrika'da fırtına ekti.

Rüzgâr eken fırtına biçer.

Paris'teki katliam için İstanbul'da polis şehit edilmesinden, bu saldırıya derhal "Fransa'nın 11 Eylülü" ismi verilmesine, bir yıl önce yine aynı Paris'te şüpheli bir şekilde Türkiyeli bir kaç örgüt mensubunun öldürülmesine, bu saldırıdaki güvenlik zaafına, herhangi bir Peygamberi veya dini ve mânevi değeri yayın yoluyla incitmenin ifade hürriyeti olup olmadığına kadar meseleye dair söylenecek çok söz vardır. Fakat bizim resmettiğimiz bir medeniyetler muhasebesidir.

Yaşanan öyle veya böyle medeniyetler çatışmasıdır.

Bu çatışmanın bitmesi; Batının önce kendisiyle yüzleşmesi sonra hatalarını ikrar ederek özür dilemesiyle mümkün olur. Yoksa çukulatayla kaplanmış batılı fundementalizm, doğulu radikalliği tetiklemeğe devam edecektir. Ama belki de istenen budur. Bu olmalı ki sömürü devam etsin.

Kim istiyor?

Belki derin Avrupa, belki derin Batı, belki projenin sahibi akıl veya doymayan baronlar, siyonizm vs. Bir isteyenin olduğu kesin. Bunların ya tamamı veya bir kısmı.

.

İFADE HÜRRİYETİ

13 Ocak 2015 01:00

A -

A +

Nesillerimiz, şayet Osmanlı Türkçesini okuyabilselerdi II. Meşrutiyet dönemindeki mâdenî paralarda ne yazdığını da bileceklerdi. O paraların arka yüzünü "hürriyet-müsavat-uhuvvet" kelimeleri çevreler...

Şimdi acı olan, yeni nesillerin sadece harfleri okuyamamaları değil, kelimelere de yabancılaşmış olmalarıdır. Çeyrek asır evveline kadar kullanılan mezkûr kelimelerden bugün herhalde hürriyetin anlamı bilinir, fakat müsavatın eşitlik, uhuvvetin kardeşlik olduğu bilinmez.

Parlak sözler, sloganlar her darbenin, her ihtilalin, her ideolojinin olmazsa olmaz şartıdır. 1789 Fransız İhtilalinin parlak sözü libérte, égalite, fratérnite/hürriyet, müsavat, uhuvvettir.

Fransız İhtilali, devrin dünyasını derinden sarstığı gibi artık ihtişam dönemlerini arkada bırakmış Osmanlı münevverini de sarsmıştı. Bu sarsılıp savrulma, koyu bir taklitçilik şeklinde sadece İttihatçılar döneminde değil erken ve orta cumhuriyet döneminde de devam edecektir.

Dağa çıkmalar, isyanlar ve katliam dayatmalarıyla 24 Temmuz 1908'de taçlı demokrasiye geçilirken, meşrutiyet münevveri, büyük hayaller ve heyecanlarla "hürriyet, müsavat, uhuvvet!" diye haykırıyordu. Bu sloganlar atılıp, padişah hal edildikten/devrildikten sonra iki iş kalmıştı, o sözleri paraların arkasına yazmak ve 24 Temmuzu bayram ilan etmek. Öyle ki 24 Temmuz, cumhuriyetin ilk yıllarında da bayramdır. Ne de olsa "müstebit/diktatör" dedikleri Abdülhamid devrilmiştir. Şüphesiz ki bunlar, birebir 27 Mayıs'ın mantık habercisidir.

Sanılmasın ki mezkûr kelimelerin Türk parasının arkasına yazılması İttihatçı münevverin orijinal fikridir. Hayır! Fransa daha evvel bunu franka uygulamıştır. Bugün de Fransız parasının arkasında vardır...

Paris'te öldürülen oniki kişi için meydanları dolduran insanlardan bazıları, ellerinde bu üç kelimenin yer aldığı dövizler taşıyorlardı.

Ekranlarda libérte-égalite-fratérnite kelimelerini görenler Fransız İhtilalini hatırlamış olabilirler. Öteden beri öyle zannedilir ki bu fikir, ihtilalin ürünüdür. Halbuki masonların temel prensibidir. Eşkenar üçgen, masonlarda önemli bir semboldür. Bu üçgenin taban kenarında fratérnite/uhuvvet-kardeşlik yazar diğer kenarlarda da diğer kelimeler. Masonlar, sözü edilen kelimelerin ilk defa Fransız İhtilalinde kullanıldığı iddiasını reddederler. Onlara göre bu kelimeler, 1746 tarihli bazı Fransız mason localarının toplantı zabıtlarında geçmektedir.

Şu gerçeği mutlaka fark etmeli; onların Fransa'da seslendirildiği yıllarda, Paris'te insanların eşitliğinden dem vurulduğunda aynı Fransa diğer kıtalarda istila ve sömürge faaliyetindedir.

Hürriyet, müsavat, uhuvvet kodlu kelimelerdir...

İfade hürriyeti diye dillere pelesenk edilen cümlenin çıkış tarihçesi budur.

İnsanlık, sınır tanımayan, sorumluluk tanımayan efsunlu bir hürriyet telakkisiyle karşı karşıya.

Uygulama tanrı tanımaz, ateist bir kalem terörüdür. İfade hürriyeti, gerektiği zaman belli ellerde silah olarak kullanılmaktadır.

.

PSİKOLOJİK HAÇLI SEFERİ

14 Ocak 2015 01:00

A -

A +

Fransa'daki katliam bir ses bombasıdır. Dünyanın dikkatini bir yere toplamak, bir hedefe haklılık ve meşruiyet kazandırmak içindir. Charli Hebdo adlı dergi, Çarli'nin Şeytanları gibi çalışarak dinlerin mukaddes değerleriyle Peygamberlere kadar saldırmaktaydı. İnsanın en aziz hakkı olan hürriyete masonik perspektiften ideolojik bir misyon yüklenerek Fransız ihtilali üzerinden dünyaya pazarlandı. Bu özden hareketle anarşi, ateizm, nihilizm propaganda eylemleri yapılıyordu. Bunlar, ne sanattı ve ne de ifade hürriyeti. Maksatlı başıboşluk ve fitneydi. Vahşi bir kalem terörüydü. Paris'teki kalem terörüne silahlı terörle karşılık verildi. Netice beklenen gibi oldu. İnfilak yüksek, gürültü fazlaydı.

Bu hareketle İslam dini ve Müslümanlar vurulacaktı. İslamofobi/İslam korkusu, batı gelecek planlamacılarını bir başka ifadeyle derin batıyı tatmin etmiyordu. Bu kavram, kâfi miktarda caydırıcı olamıyordu. Hedeflere ancak İslam nefretiyle varılabilirdi. Bütün Mesele İslamiyeti karalamak, lekelemek, rağbet edilir olmaktan çıkartmak ve Müslümanları ötekileştirmekti.
Müslümanlar, Charli Hebdo katliamının hiç bir yerinde yoktur. Arkada masonlar, siyonistler, derin batı, istihbarat örgütleri vs olabilir, fakat Müslümanlar asla! Katiller, Müslüman kişiler olsa bile Müslümanlar yoktur. Satın alınmış veya beyni yıkanmış insanları taşeron olarak kullanmak çok zor değil. Derin Batı, ajan güçler, yeraltı karanlık mahfilleri evvela Çarli'nin Şeytanlarına tiyatro yaptırırcasına çizilen karikatürlerle bir düşman odak teşkil ettiler. Charli Hebdo'nun sırtını sıvazlayarak sınırsız hürriyet, ifade hürriyeti, sanat gibi laflarla onları azdırdılar, sonra da bunlar, İslam düşmanları diyerek sırtını sıvazladıkları birtakım cahilleri onlara saldırttılar.

Fanatik Hıristiyan batıyla siyonsitler için esas mesele, İslam eşittir terör yalanını inandırıcı kılmaktır. Bu yalana İslami terör, fundamentalist Müslüman, radikal Müslüman, İslamofobi, cihadist basamaklarını aşarak vardılar. Evet, her batılı, her Hıristiyan, her Yahudi böyle inanmıyor. Ne var ki inanan insan sayısı da hiç az değil. İnanmayanları da inandırmak için bu kanlı eylemler yaptırılmakta.

İslam dünyasının aydınları haklı olarak sormakta, sormaktayız:
-Paris'te 12 kişi ölünce dünya liderleri koşup kol kola protesto yürüyüşü yapmaktalar. Peki aynı zevat, Budist rahipler Mıyanmar'da Müslümanları katlederken nerelerdeydiler? Çin, Doğu Türkistan'da Uygurları idam ederken niye yürümediler? Filistin'de kadın ve çocuklarla beraber binlerce Filistinli bir anda öldürülürken neden ses çıkmadı? Üstelik BM Güvenlik Konseyi engellendi? Suriye'de, Irak'ta insanlığı utandırması gereken dramlar yaşanırken, Afrika'da terör eserken niçin reaksiyon gösterilmiyor ?

Çoğaltılması mümkün bu sorular çok haklıdır. Fakat Bosna, dün nasıl ki batının meselesi değildi, bugün de Kırım, Orta Afrika, Nijer, Irak, Filistin, Suriye, Doğu Türkistan vs yine batının meselesi değildir.

Kullanılabilir olanı kullanmaktalar. Balkanlıların, Arapların kısacası Müslümanların Avrupa'daki nüfusu ve kazandıkları statü, Avrupalıları rahatsız etmekte. Bu yüzden yabancı düşmanlığı ırkçılık ve İslam nefretine dönüşen İslamofobi gündemdedir.

Bir çelişkinin farkında olunmalı:
Türkiye, AB'ye girmek istiyor. Derin batının şuuraltındaysa İstanbul'u Türklerden temizlemek, bizi Anadolu'dan sürme hayali yatmakta. O hayale şimdi yabancıları Avrupa'dan atmak da eklenmiş bulunuyor.

Bir cümleyle söylemek lazımsa:
Önceki asırlarda Haçlı Seferleri vardı. O seferler, bu defa Psikolojik Haçlı Seferleri şeklini almış bulunmaktadır.

.

Şanlı İslâm kervanı

15 Ocak 2015 01:00

A -

A +

Artık hemen her gözlemci aynı kanaatte birleşmiştir. Avrupa veya daha kuşatıcı ifadeyle batı, yahut buraların azımsanamaz yekundaki milyonları, şimdilerde İslâmdan sadece korkmamaktalar. Onlar, ne yazıkki İslâmdan da Müslümanlardan da nefret ediyorlar. Bu nefret, hem İslâm düşmanlığını, hem yabancı düşmanlığını ve hem de ırkçılığı beslemekte..

Charlie Hebdo örneğinde görüldüğü gibi hadise, medyada şeytanî bir kalem terörüne dönüşmüştür. Hollanda, Almanya, Fransa ve Avrupa genelinde yaşandığı gibi siyasette aşırı sağcı yahut daha açık söylemek gerekirse ırkçı daha net ifadeyle faşist partiler, oylarını ciddi ölçülerde yükseltmişlerdir.

Dediğimiz gibi ortada bir Psikolojik Haçlı Seferi var.

Gerçi söylemlerinde dalgalanmalar olmakta ama buna rağmen Almanya, Fransa, Hollanda gibi devletleri yönetenler farklı düşünebilirler. Ama buralarda derin devlet alttan alta karanlık çalışmalar içinde. Kilisenin beslediği neo-con vari Hıristiyan taassubu devrede. Bir tarafta Müslümanlarda rahatsızlık uyandıracak konuşma, eylem ve yayınlar yapılıyor, diğer taraftan bunlara reaksiyon gösteren bir takım kaba softa Müslümanları organize ediyorlar.

Paris'teki katliamın olduğu gün ânında yapılan bir tarifin bir tesadüf eseri söylenmiş söz olduğunu sanmıyoruz. Adresi meçhul bir şekilde "bu, Fransa'nın 11 Eylülüdür!!!" dendi. 9/11 Eylül 2001 İkiz Kule saldırıları, ABD'ye Irak'a müdahale kapısını araladı. Amerika, meşru müdafaa hakkını kullandığını dünyaya kabul ettirdi.

Öyle ise...IŞİD kaynaklı Paris saldırısı da Fransa'ya Suriye ve Irak'ta de facto biçimde devletleşme sürecindeki mevzubahis terör örgütüne karşı meşru müdafaa hakkı verir. Daha hadise ilk patlak verdiğinde ne olduğu bile anlaşılmadan söylenen o iddianın mantığı budur. Belki zaten bunun için bir tezgâh kurulmuştur. Dolayısıyla yarın beklenmedik gelişmeler olabilir. Fransa I. Dünya Harbi'nde işgal ettiği orta doğu topraklarına yeniden girebilir. Bunu yaparken Türkiye ile işbirliğini azrulayabilir. Rusya ve İran huysuzlanabilir vs.

Ayrıca İslam nefreti, yabancı düşmanlığı, ırkçılık uzun vadede ve sağduyuya rağmen çok köklü bazı gelişmelere de yol açabilir. Gelecek seçimlerde faşist partiler Avrupa devletlerinde ya doğrudan veya iktidar ortağı olacak şekilde seçimlerden yüksek oylarla çıkabilirler. AB/Avrupa Birliği safra atabilir. Yani yeniden yapılanmaya giderek merkezi Avrupa devletlerinden ibaret bir AB kurulabilir. Veya büsbütün dağılabilir.

Bu arada basın hürriyeti ciddi şekilde sorgulanacaktır. Fransız ihtilalinin getirdiği dinlere topyekun reddiye felsefesinin beslediği sınırsız ifade hürriyetinin kalem terörüne dönüşmesi mutlaka konuşulacaktır. Bu serseri başıboşluk, fitne üretmeye devam edemez. Hatta Fransa, belki bir gün o karikatürlerden dolayı Müslümanlardan özür dileme nezaketi gösterebilir. Fakat onların bizdeki şaklaban taklitçileri acınası cahilliklerine inatla devam ederler.

Peki neticede ne olur?

Avrupa'daki ve dünyadaki Müslümanlar, daha bir şuurlanır. Bu vesileyle İslama merak duyup araştırma yapanlar Müslüman olabilir. 11 Eylül seyrinde İslamiyeti merak edip incelemeleri sonunda ihtida edenlerle Amerika'daki Müslüman sayısı katlanarak artmıştı. Bu keyfiyetin Avrupa'da tekrarlanma ihtimali çok yüksektir.

Bu sebeple; oradaki ve buradaki bir kaç kalem teröristinin inanmadıkları ve tanımadıkları merhamet sultanı bir Peygamberle -aleyhisselam- cahili oldukları İslamiyet hakkında karikatür diye pespaye şeyler çizmelerine dönüp bakmaya değmez. Onları insan yerine koymak olur. Muhatap almak, onlara hak etmedikleri iltifattır. Ademe mahkum etmeli. Yok saymalı. Şanlı İslam kervanı yoluna devam etmeli

.

HATAY'DA HUZURU YAŞAMAK

16 Ocak 2015 01:00

A -

A +

Uzaktan bakıldığında Hatay'ı tedirginliklerle dolu bir şehir sananlar olabilir. Hiç öyle değil. İstanbul ve diğer şehirlerimizde de zaman zaman istenmedik olaylar meydana gelmekte. Bunlar o yerlerin değil, onu yapanların ayıbı. Hatay, çağlar ötesi tarihten devraldığı derin bir kültüre sahip. Anadolu'nun kapılarından biri. Her şeyden evvel mimari eserler, tabiat ve envâî çeşidiyle bir yemek müzesi. Hatay'ın bu sofra bereketiyle bile dünyada farkı yakalaması mümkün.

Hatay, idareciler bakımından şanslı.

Bir önceki vali sn Mehmet Celalettin Lekesiz'i Amasya'dan tanırız. Başta Cemil Meriç Müzesi ve Tıbbi Aromatik Bitki Müzesi olmak üzere çok sayıda kalıcı esere imza attıktan sonra hizmet nöbetini sn Ercan Topaca'ya devretti. O, şimdi emniyet genel müdürü. Ercan Topaca Valimizi de Kocaeli'den beri tanırız. Kocaelimize büyük hizmetleri oldu. Bu ilin kişi başına millî gelirde birinci sırada olmasında büyük payı var. Bu aziz dost, Hatay'a vali olunca tebrike gitmek olmazsa olmaz borcumuzdu. Değerli eşleri Sevim Topaca ve seçkin valilik kadrolarıyla birlikte bizi yüksek bir misafirperverlik ve nezaketle ağırladılar.

Hatay vilayeti, iç savaşın yaşandığı Suriye'ye komşu olmasına rağmen bugün hiçbir problemin olmadığı bir yer. Bu malumatı valimizden alınca çok sevindik. Şehirde tarihî eserler pırıl pırıl. Anadolu'da ilklerin ilki olan Antakya Ulu Camii, çevresindeki tarihî kabirlerle başlıbaşına bir hazine. Mihrabı pencereli bir camiî ilk defa gördük. Görünce de 'mutlaka kabristana açılıyordur' diye düşündük. Yanılmamışız. Ahireti ifade etmek anlamında kabirleri görmekte. Hazreti İsa Peygamberin -aleyhisselam- İslamiyeti tebliğ ettiği günlerdeki havarilerinden Habib-i Neccar Hazretleri ve diğer bazı havarisi de Antakya'da. Bir mağara kilisesi olan Saint Pierre Kilisesi de geçmiş günlerden bir iz olarak orda. Silsile-i âliyye-i Nakşibendiyye büyüklerinin beşincisi Bayezid-i Bistami Hazretlerinin makamı ise Kırıkhan'ın darb-ı Sak dağında. Dağ başındaki bu türbe ve mescid için bile geniş yollar açılmış, sandukaya varıncaya kadar her şey yenilenmiş.

Taş işçiliğinin mümtaz örneği Kurşunlu Han'ın tamiri devam etmekte. Tıbbi Aromatik Bitki Müzesi başlıbaşına bir büyük eser. Hatay çevresiyle Anadolu'da yetişen bitkiler modern müzecilik tekniği ve enfes bir estetikle tefrişle bir tarihî konakta ziyaretçilere tanıtılmakta.

Reyhanlı'daki Boynuyoğun Kampını bizi sıcak misafirperverliğiyle yalnız bırakmayan vali yardımcımız sn Orhan Mardinli'yle ziyaret ettik. Oradan Cemil Meriç Müzesine geçtikten sonra bir temel atma merasimine iştirak ettik. Tosyalı Ailesi, İHL yaptırmaktaymış. Sn Cumhurbaşkanımız Tayyip Erdoğan, sn Fuat Tosyalı'dan bir kız yurdu yapmalarını da rica etmişler. Vali Beyin güzel bir konuşmasıyla yarınki sağlam nesiller için bir sağlam temel daha atılmış oldu.

Asi nehrinin bir deli yürek gibi şehrin ortasından geçtiği Hatay bir açık hava müzesi gibi. Asırlardır, inançlar, kültürler ve insanlar iç içe. Henüz hizmete başlayan Arkeoloji Müzesi, mozaikte dünyanın en önde gelenleri yarışına hazırlanmakta.

Cemil Meriç Müzesi; derin kafa sancıları çekmiş soylu bir mütefekkirimizin doğduğu baba evi bir konak. Çok güzel imar edilmiş. İstikbale bir armağan olmuş. Emeği geçenler teşekkür ve duaya layıklar.

Devlet tecrübesi bile yaşamış bu il, bir huzur iklimi. Huzur da tabiatiyle saadet getirmekte. Pazar günleri dahil bir koşu hâlinde olan Ercan Topaca'yla Hatay daha bir güzelleşecek görünmekte. Bu şehrin sadece yerlileri mutlu değil; yerini-yurdunu bırakarak mezâlimden hicret eden Suriyeli o güzel insanlar da mutlu...

İfade hürriyetinin ne demek olduğunu anlamak isteyenler Hatay'a gidebilir.

Satırlarımıza Fransız sarhoşlarının sapıklık süprüntülerini karikatür diyerek, ifade hürriyeti sanarak yurdumuzda da basma kasdını işleyeler için merhum Cemil Meriç'in bir cümlesiyle nokta koymak isteriz:

-Aydın olmak için, önce insan olmak lâzım!.. İnsan, mukaddesi olandır. İnsan, hırlaşmaz, konuşur; maruz kalmaz, seçer.

Vatandaşlık, Suriyeli mültecilerin hakkıdır!

19 Ocak 2015 01:00

A -

A +

Bugün ülkemizde Urfa'dan Adana'ya kadar uzayan yerleşim birimlerimizdeki çadır kentlerle akrabalarının yanında kalan veya kendi imkânlarıyla değişik şehirlerde yaşayan Suriyeli sayısı iki milyonu aşmıştır.

Aile temelli bu nüfus, bazı dünya devletlerinin mevcudundan fazladır. Şöyle diyebiliriz; katliamdan, zulümden, inanç soykırımından kaçarak dedelerinin uğruna öldüğü bu topraklara sığınan Suriyeli sayısı Makedonya'nın nüfusuna eşittir. Estonya, Litvanya, Lüksemburg adlı 3 devletin toplam nüfusundan yüksektir.

Suriyeliler, ilk defa 7 Haziran 2011 tarihinde 41 kişilik bir kafile hâlinde Altınözü'ne sığınmışlar. Bugün Boynuyoğun kampında 2651, Tekel kampında 1384 kişi yaşamakta. 10 Ocak'ta Hatay'daki bu kamplarda incelemelerde bulunduk.

Devlet, bu harpzedelere bir insana gündelik hayatında barınma, ısınma, yiyecek, içecek, giyecek ne lazımsa hepsini karşılamakta. Ayrıca Kızılay ve diğer gönüllü STK'lar yardımcı olmakta, valilerimiz, kaymakamlarımız, belediye reislerimiz ve hamiyetperver vatandaşlarımız ellerinden geleni yapmaktalar.

Çadır da olsa hayat devam ediyor. Yaralılar hastanede tedavi edildiği gibi nişanlı gençlerin de düğünleri yapılmakta.

Çadır mektepler açılmış. Buradaki sınıflarda Suriyeli yavrulara Arapça ve Türkçe tedrisat verilmektedir. Bu sınıflarda Suriyeli yavrularımız, bizlere ezbere olarak baştan sona Mehmet Akif'in İstiklal Marşını, Necip Fazıl'ın Sakarya Destanı'nı okudular. Ayrıca yetişkinler için de ebrudan diğer el sanatlarına kadar kurslar açılmış.

Bu kampları gezerken Hatay Valisi Ercan Topaca ve diğer idarecilerle bazı çadır evlere misafir olduk. Ev dediğimiz 10 m2 kadar bir çadır. Fakat devlet bir haneye lazım olan her şeyi karşılamış. Burada karı-koca büyük anne-ve babalar ve 2-3 çocuk barınmaktalar. Her gittiğimiz yerde İslamın o cömertlik hasletinden nasipli olmanın verdiği huyla bizi kahve içmeden bırakmadılar.

Hâl-hatır sorduğumuzda söz birliği etmişcesine her defasında "elhamdülillâhi Rabb'il âlemîn" diye söze başlayıp aynen şunu dediler: "Hiçbir eksiğimiz yok, Türkiye'ye ve reisi cumhur Recep Tayyip Erdoğan'a dua ve Türkiye'ye gıpta ediyoruz. Biz olsaydık, Türkiye'nin yaptığını yapamazdık."

Vali Bey, ziyaret ettiğimiz ev ve sınıflarda sahipsiz olmadıklarını, her ihtiyaçlarını karşılamaya amâde olduğumuzu söyledi. Biz de sizin dedeleriniz de Çanakkale'de, Sarıkamış'ta yatıyorlar; burası sizin anavatanınız, dedik.

Onlar o şartlarda bile pırıl pırıl tertemiz aileler. Büyük şehirlerimizde yerli halk, yanlışa yönlendirildi. Bazı Suriyeliler dilenince hepsi dileniyor sanıldı. Hiç öyle değil
Fakat...
Çok temel birkaç meseleleri var. Bir kere mevzuat gereği bu insanlar çalışamıyor. İş yeri açamıyor. Açsa da vatandaşlar üzerinden açıyor, bazıları hüsrana uğruyor. Kamplarda kalıp kendilerini yük gibi hissetmeleri yanlış.

Diğer taraftan; açılan sınıflarda verilen eğitimin resmî karşılığı yok. O eğitimi yarın ne Türkiye ve ne de Suriye tanıyacak.

Bu sebeple...
Artık; bu kardeşlerimize vatandaşlık verilmeli. Ondan sonra kamplara bir ömür biçilir. Böylece çalışarak, iş kurarak üretime katılırlar. Vatandaşlık kazanınca eğitimleri de millî eğitim bünyesine dahil olur. Bugün bu insanların içinde akademisyenden zenaatkâra kadar birçok kalifiye eleman, herkes meslek sahibi. Şimdilerde Türkiye'de Osmanlıca okutacak insan sıkıntısı yaşanmakta. Kader o talihi karşımıza getirdi. Suriye Türkmenleri, şakır şakır Osmanlı Türkçesi okuyup-yazabilmekteler.

Kabul edelim ki I. Cihan Harbi olmadı.

Kabul edelim ki Halep uzaklara düşmedi.

Bu sureti de sîreti de güzel insanlara Türk vatandaşlığı vermek; dedesi Osmanlı teb'ası olan mazlûmlara haklarını tanımak, tarihî bir hatayı düzeltmek olacaktır. Jivkov zamanında Bulgaristan'dan gelen Osmanlı torunlarına da vatandaşlık vermedik mi? Bugün onlar, sahip oldukları çifte vatandaşlıkla iki devlet arasında köprü değiller mi?

.

19 OCAK 2015

20 Ocak 2015 01:00

A -

A +

Cumhurbaşkanın Bakanlar Kurulu'na başkanlık etmesi, anayasanın tanıdığı bir yetkidir. Anayasa, icranın başı olarak Cumhurbaşkanını gösterir. Eski Cumhurbaşkanlarından bazılarının da Bakanlar Kurulu'na başkanlık etmişliği var. En son 15 yıl evvel sn Süleyman Demirel, bunu yapmıştı.

Mevcut sistem, Cumhurbaşkanıyla Başbakanın haftalık mutad görüşmeleri şeklinde işlemekte. Başbakan, haftada bir CB huzuruna çıkarak o haftaki hükümet çalışmalarına dair malumatı arz eder. Bu malumat, Başbakanla Bakanların faaliyetleridir. CB'nın başkanlık ettiği toplantılarda ise Başbakan da hazır olduğu halde Bakanlar, doğrudan doğruya CB'na arzda bulunmakta ve sorulara cevap vermekteler. Bugün bu çalışma düzenini "başkanlık rejimine alıştırma" olarak telakki etmek de mümkündür. Sn Recep Tayyip Erdoğan, CB seçilme sürecindeyken ve seçildikten sonra "sn Erdoğan, ayda en az bir kere Bakanlar Kurulu'na başkanlık edecektir" demiş, CB seçilince de "Türkiye, bugünden itibaren yarı başkanlık rejimine geçmiştir!" tesbitinde bulunmuştuk.

Önceki Cumhurbaşkanları, Hükümet Hey'etine başkanlık yapmışlardı ama hiç bir fevkalâdelik olmamıştı. Sn Erdoğan dönemindeyse niyetin açıklanmasından itibaren çok gürültü koptu. Eskilerin başkanlık rejimi diye bir fikirleri yoktu. Halbuki Recep Tayyip Erdoğan, Başbakanlığının ilk günlerinden beri buna taraftardır.

Sn Erdoğan, Cumhurbaşkanlığını Beştepe'ye taşıdı. Oraya taşımakla da kalmadı Cumhurbaşkanlığının bir külliye hâline gelmesi için talimat verdi. Şimdi bu külliyede Cumhurbaşkanlığı'nın ihtişamını yükselten bir saray var. Merasimlerde 16 Türk devletini temsil eden askerler yerlerini almaktalar. Raflarında milyonlarca kitaba sahip devâsâ bir kütüphane kurulmakta. 10 bin kişilik bir "Cumhurbaşkanlığı Ulu Camiî" inşa ediliyor, bir büyük fuar merkezi açılacak. Halk Cumhurbaşkanlığı Külliyesine rahatlıkla girip-çıkabilecek.

Cumhurbaşkanı sn Tayyip Erdoğan'ın isteği, Türkiye'nin Başkanlık sistemine geçmesidir. Ancak bunun için Anayasanın değişmesi gerekmekte. Değişim için de AK Parti'nin Haziran 2015 seçimlerinde bu imkânı bulması lâzım. O imkân bulunamaz veya parlamento içi ittifaklarla da bu yola gidilemezse sn Erdoğan, yarı başkanlık sistemini işletir. O zaman Bakanlar Kurulu'nu şimdiki gibi iki ayda bir değil, iki haftada bir veya belki de haftada bir toplayabilir. Mevcut Anayasalı düzen CB'na meclisi feshetme salahiyetini vermemesi hariç, yarı başkanlık sistemidir.

Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan, Beştepe'de sadece mekâna dair değişiklikler yapmadı. Ayrıca 16 Yeni Başkanlık kuruldu. Bu Başkanlıklar, Bakanların büyük faaliyetlerini takip edecekler.

Dünkü tarihî günde "Caferi Tayyar Hava Limanı", Yavuz Sultan Selim Köprüsü, hızlı tren, Çözüm Süreci ve Paralel Yapı'yı bitirme planı, AB, Suriye, mülteciler ve MB'nin faiz politikası gibi mevzular görüşüldü. Bunlardan bir çoğu devletin bekası, milletin saadetiyle alakalı asırlık büyük dâvâlardır. Çok sıkı şekilde takip edilmezse 2015'te 10. Büyük güç ve 2071 Cihan Devleti Türkiye hedeflerine varılamaz.

Aziz milletimiz, sn Erdoğan ve sn Davutoğlu, bu hedeflere sevdalıdır. Onun için teyakkuz hâlindeki fitne çökecek, kaleler bir bir fetholunacaktır.

19 Ocak 2015 Yeni Türkiye'de yeni bir takvim başlangıcıdır.

.

7 MİLYAR, 700 AİLEYE ÇALIŞIYOR!..

21 Ocak 2015 01:00

A -

A +

Bir hayli zamandır kafamda iç ses olarak dolaşan bir düşünce, dünkü gazetelerde haberdi. Oxfam, bir araştırma yayınladı. Haber olan bu araştırmadır. Mezkûr kuruluş, II. Dünya Harbi sürecinde 1942 yılında Oxford Üniversitesi bünyesinde kurulmuş bir vakıf. 17 Milletlerarası teşkilatın çatı kuruluşu. 90 memlekette faaliyet göstermekte. Bu arada bir parantez açarak şunu hatırlatmadan geçemeyeceğiz. O tarihte Osmanlıya inat Türkiye'de vakıf kurmak yasaktır. Vakıfların tekrar hizmete başlaması için 1971 senesini beklemek gerekecektir.

Bir de ders parantezi açmak lazım. Devletler, sadece maliyesi, hariciyesi ve silahlı kuvvetleriyle mücadele etmezler. Bugün THY yolcu taşırken millî itibar için nasıl ki dünya hava yollarıyla rekabet hâlindeyse Kızılay da Kızılhaç'la rekabet hâlindedir. Vakıflarımızın daha da güçlenmesi gerektiğini söylemek istiyoruz.

Diğer ders de şu olmalı. 1942'de İngiltere'de bir üniversite, böyle bir hayır çalışması başlatırken Türkiye üniversiteleri ne yaptılar? Ne yaptıkları hafızalarda. Laiklik jandarmalığı, Atatürk taassubu, darbe fetvacılığı, öz kültür reddi. O günlerin uzak olmasa da mazide kaldığını ümit etmekteyiz. Bizde de artık bazı üniversiteler, takdir edilecek işlere imza atmaya başlamışlardır.

Mevzuun tafsilatına gelince; öyle çok uzun bir haber değil. Bir kaç satır bir şey. Dünya 7 milyar farz edilmekte. 85 zengin aile, bu 7 milyarın yarısını teşkil eden 3.5 milyarlık fakir nüfusunun toplam servetine denk servetteymiş.

Diğer 3.5 milyara gelince; onun cevabı da şöyle:

En zenginler, 7 milyarın yüzde 1'ini teşkil etmekteymiş. İşte bu yüzde 1'in elindeki servet, diğer 3.5 milyarın yani dünyanın diğer yarı nüfusunun elindeki servetin 65 katıymış. Bir başka tesbit şöyle; 1426 dolar zengininin sahip olduğu servetin toplamı 5.4 trilyon dolarmış. Ayrıca 2013 yılında -nasıl bir tesadüfse- 2013 yeni dolar milyarderi piyasaya girmiş. Tabiî bu malumat daha tafsilatlanabilir. Hangi ülkede kaç dolar zengini var, kaçı kaç nesildir zengin, iş kolları nedir gibi? Fakat rakamlarla yorulmaktansa hadisenin sosyolojik, ahlaki ticari, hatta vicdanî tarafları üzerinde durmak daha doğrudur.

Bu servetler nereden kazanılmaktadır? Bazıları internet cihazları, yazılım satışı, petrol satışı, maden satışları, marka satışları gibi meşrudur. Bazıları ise Afganistan'dan Filistin'e kadar daha doğrusu bütün İslam coğrafyasına nefes aldırmayan savaşlarda silah satışıyla elde edilmekte. Daha beteri ise uyuşturucu ticaretidir, buna faiz vs eklenebilir.

AVM'lerin hep çokluğu ve yüksekliği konuşulmakta. Halbuki asıl sorgulanması gereken marka tekelidir. İstanbul'un kenar semtlerindeki AVM'de de DC'de ve Tokyo'da da aynı markalar aynı düzenle satılmaktadır. Bu tabloya nereden bakılırsa bakılsın dünyada merhametsiz bir tekel kurulmuştur.

Özetlersek; 7 milyar insan, 700 aileye çalışıyor.

Modern kölelik devrindeyiz.

Herkes bir parça ırgat.

Moda, markayı körüklemekte, marka, kapitalizme hizmet etmekte. İnsafsız ve vahşi kapitalizm, dünyayı kanser gibi sarmış vaziyette. Filistinli çocuğun, Iraklı kadının, Suriyeli gencin, Afrikalı sahipsizin ve diğer mazlum insanların kanı, dolara dönüşerek kapitalist kasaları şişirmekte. Böyle bir dünyada huzurun olması mümkün mü?

Adalet yoksa huzur da yoktur!

.

UÇURTMANIN KUYRUĞU

22 Ocak 2015 01:00

A -

A +

I. Dünya Harbi neticesinde Çarlık Rusya, Avusturya-Macaristan, Alman ve Osmanlı İmparatorlukları sahneden çekilirken Britanya İmparatorluğu ayaktaydı, mağrurdu ve topraklarında güneşin batmadığı iddiasındaydı.

Britanya, daha evvel de Hindistan'daki Babür İmparatorluğuna kıymıştı. Aynı kuvvet, bu defa "Orta Doğu" adını verdiği İslam Coğrafyasına dalmış keyfince haritalar çiziyordu. I. Dünya Harbine kadar Osmanlı imparatorluğu, dünyanın denge unsuruydu. Osmanlı Barışı, nazlı nazlı süzülen bir uçurtma gibiydi. İngilizler, uçurtmayı vurdu, kuyruğu kopan uçurtma muvazenesi bozularak yere çakıldı. Ama onun saltanatı da uzun sürmedi. Hitler, beklenmedik bir aktör olarak sahneye çıkmıştı. Hesaplar alt-üst oldu. II. Dünya Harbinden sonra dünya iki kutuplu hale geldi. Çarlık Rusyasının yerini SSCB, Büyük Britanya İmparatorluğu'nun yerini ABD aldı.

Britanya imparatorluğu, liderliğini kaybetmiş, belki de devretmişti ama kara Avrupasında kendisinden başka imparatorluk da kalmamıştı. Diğer taraftan II. Dünya Harbinden mağlup çıkan Almanya ve Japonya, askersizleştirilmiş olarak kendilerini toparlarken rejim değişikliğine giden Çin, ayrı bir küresel güç olma gayretindeydi.

Bu manzarada dikkat çekici husus, Avrupa liderliği, gizli-saklı bir şekilde İngiltere'de kalırken dünya liderliğinin tarihte ilk defa olarak Asya-Avrupa ekseninden okyanus ötesine kaymasıdır. 15. Asrın sonunda keşfedilen bir kıtanın siyasi gücü, 20. Asrın ortasında dünya liderliğine yükselmişti.

1914-1944 arasındaki 30 yıla iki dünya harbi sığmıştır. Sanayi inkılabından, uçağa ve atoma kadar son 3 asırda keşfedilen her ne varsa bu harplerde silah olarak kullanıldı. 100 milyon insanın hayatına mal olmak gibi o güne dek yaşanmadık bir vahşet dünyayı sarstı. O sarsılmış dünya 1945-1990 Aralığında Soğuk Savaş denen bir iklime girdi. Dikkatli gözler, yukarıdaki tabloda bir boşluğu hemen fark edebilirler. Avrupa imparatorlukları dağılmış, fakat o boşluğu önce İngiltere, sonra ABD doldurmuştur. Avrupa, bugün de ABD'nin bir eyaleti gibidir. Çarlık Rusyasının yerini de Kızıl Rusya doldurmuş; fakat, uzak Asya Müslümanlarının devleti Babür İslam İmparatorluğu doğrudan İngiliz hakimiyetine düşmüş, dünya Müslümanlarının lider devleti Osmanlı İmparatorluğu ise Hanedan lağvedilip Hilafet askıya alındıktan sonra yeni kadrolar, İngiliz telkinlerinin takipçisi olmuşlardı.

Batıda keşifler, insanların huzur ve saadeti için değil sömürgeciliğin kalıp değiştirmişliğiyle kapitalizme aracı yapılmıştır. İslam medeniyeti, paylaşma kültürüne dayalı olarak huzur ihraç ederken batı medeniyeti, girdiği yerlerde talan edip, sömürüp götürmüştür. O batıda haçlı seferleri hiç bitmedi. G.W. Bush'un II. Körfez harekâtı için "bu bir haçlı seferidir!" demesi unutulmamıştır.

Paris'teki karikatür saldırısı da psikolojik haçlı seferinin saldırılarından biridir.

Önce asılsız sözlerden korku imal ettiler sonra da korkuyu nefrete dönüştürdüler.

.

YENİ KÜRESEL ŞARTLAR

23 Ocak 2015 01:00

A -

A +

Başbakan sn Ahmet Davutoğlu'nun Davos konuşmasının başlığı "Yeni Küresel Şartlar"dır. Şüphesiz ki küresel şartlar, bugünden ibaret değildir; onların bir de dünü vardır. Kızıl Çarlığın sonunu ne 1956 Macaristan ve ne de 1968 Çekoslovakya işgalleri getirdi. SSCB'nin sonunu 1979 Afganistan işgali getirdi.

Komünist Rusya, Afganistan'ı işgal etmeseydi yıkılmazdı. İşgal olmayınca mücahit gruplar zuhur etmezdi. İşgal bitince boşlukta kalan o mücahid grupların içinden de Taliban doğmazdı. Oradan IŞİD'e kadar uzayan bir dizi silsile gelişmezdi. SSCB Afganistan'a girmese ve yıkılmasaydı, tek süper güç kalan ABD bir bahaneyle Irak'a müdahale edemezdi. Afganistan kaynaklı terör hareketleri selefilikle beslenmez ve 9/11 saldırısı olmazdı. Buradan hareketle II. Körfez Harekâtı yapılmaz ve Saddam'ın devrilmesiyle otorite zaafı doğmazdı.

Osmanlı İmparatorluğunun çekilmesiyle Kuzey Afrika-Orta Doğu hattı işgal altındaydı. İşgal devletleri, bu sahadan gidince taşeron iktidarlar hükümranlık tesis edemediler. Meşru hükümranlık olmayınca zorba diktatörlükler zuhur etti. Bu zorbalıklar, önce BOP sonra Arap Baharı projeleriyle dağıtılmak istendi. Biri yarı yolda kaldı, ikincisi Suriye ile insanlığın yüz karası oldu.

Bütün bu dediklerimizi bir de şöyle ifade etmeye çalışalım.

Anglo-Sakson dünya'nın, Slav dünyanın, sarı ırkın merkezî otoritesi vardır. Din açısından bakarsak Katolik, Ortodoks, Budist dünyanın merkezî otoriteleri vardır. İslam dünyasının idari ve dini merkezî otoritesi yoktur. Otorite, hükümran kuvvet olmayınca boşluk ve kaos doğmakta. Bu boşluğa İngilizler bilerek yol vermişlerdir. Osmanlı dünyanın denge unsuruydu. Bugün de Türkiye denge unsurudur. Bölgede şu hadiseler cereyan ederken zayıf bir Türkiye olsaydı manzara acaba nasıl olurdu?

Yakın geçmişten bugüne sirayet eden gerçek terördür. Terörü emperyal batının İslam düşmanlığı beslemiş, oradan tekrar İslamofobi diye bir ucube türetilmiştir. Rüzgâr eken fırtına biçer. Batı, boşluklara, otorite kayıplarına sebep oldu. Sn Obama, yıllık konuşmasında Pakistan'dan Paris'e kadar nüfuzlarından söz etmekte. Bu o kadar mümkün değil ki. Çünkü ABD Vietnam'dan bu yana girdiği her cepheden kayıpla döndü. Tıpkı SSCB'nin Macaristan'dan Afganistan'a kadar her yerden kayıpla dönmesi gibi. Şimdilerde artık ABD Duraklama Dönemi'ne girerken AB gerileme dönemine adım atmıştır. Bu bakımdan Başbakan Ahmet Davutoğlu'nun Londra'nın ortasında "bugün hasta adam olan Avrupa'dır" demesi bir gerçek olduğu kadar bir rövanştır da. Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan'ın BM genel kurulunda BMGK ağalarının yüzüne karşı "dünya 5'ten büyüktür" demesi gibi kıymetlidir.

Bizim medeniyetimiz merhamet medeniyetidir.

Batı medeniyeti sömürgecidir.

Bu yüzden merhamet Peygamberini -sallallahü aleyhi ve sellem- anlayamazlar.

Anlasalardı, imân ederlerdi.

.

AB gerileme dönemine girmiştir

26 Ocak 2015 01:00

A -

A +

Başbakan Ahmet Davutoğlu, İsviçre'den, Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan da Cibuti'den AB/Avrupa Birliğine yüklendiler...

Bu yüklenmelerin arkasında 56 yıldır AET/Avrupa Ekonomik Topluluğu döneminden başlayıp AT/Avrupa Topluluğu günlerinden AB safhasına kadar bin dereden su getirerek tarihen ve fiilen Avrupalı bir büyük ülkenin birliğe dahil edilmeyerek itibarıyla oynanmış olmasının hakkı var.

AB patronlarının Türkiye ile asla kıyas edilmeyecek eski Sovyet peyki devletler için hiçbir kriter, şart ve engel getirmeden onları bir zincirin halkalarını tamamlarcasına birliğe dahil etmeleri bizde elbette kayda alındı.

Aslında böyle bir adaletsizlik, AB'nin kendi kendisine kıymasının da başlangıcıdır. Rusya Federasyonu, SSCB'den tevarüs ettiği safraları atarken AB, onları kapmayı bir gözaçıklık saydı. Eski peykleri alıyor fakat Türkiye'ye "o fasıl bu fasıl, olmadı tekrar!.." kabilinden zorluklar koşuyordu.

AB, bu zorlukları çıkartadursun Türkiye, bu süreçte muhatabının laf anlamaz tavrına karşı akıllı bir strateji güttü. Kalkınma rüzgârını yakalamıştı. Hem gelişiyor ve hem de AB'nin aradığı "ortak insani değerler" denebilecek ne varsa onları birer birer hayata geçiriyordu. Böylece bir tarafta dünyaya açılan, istikrarını kuran, maliyesini güçlendiren ve dünyanın dikkatini çeken bir Türkiye, diğer tarafta ise aldığı yeni birlik üyelerinin işsizlik, yolsuzluk, parasızlık gibi meseleleriyle uğraşan bir AB ortaya çıkmıştı.

AB için iki açmaz görünmüştü. Bunlardan biri bahsettiğimiz eski doğu bloku ülkeleri, diğeri de İspanya, Portekiz, İtalya gibi memleketlerde baş gösteren işsizlik, ekonomik durgunluk ve AB hazinesine tehdit oluşturan mali sıkıntılardı. Yunanistan ise başlı başına meseleydi. Komşumuz, AB için bir kriz hâlini almıştır. Böyle bir sonda Türkiye'yi bekletip Güney Kıbrıs gibi bir adanın yarı parçasını hem de Kıbrıs'ın tamamını temsilen birliğe alma haksızlığının payı yoktur denemez. Üstelik AB dönem başkanlığına bile getirdiler.

Hem Cumhurbaşkanımız ve hem de Başbakanımız, konuşmalarında bizi alın! diye yalvarmayacağız şeklinde millî haysiyet vurgusu yaptılar. Hatta Başbakan Davutoğlu, "AB ciddi olmalı!" dedi. Bu gayrı ciddi olan bir muhataba ikazdır. Ayrıca Sn Davutoğlu, Avrupa'daki 45 milyon Müslümanın da temsilcisi olduğumuz keyfiyetini dile getirdi.

Cumhurbaşkanı Erdoğan da bir ilke imza attı. Sn Cumhurbaşkanı, AB'yi İslâmla imtihan eden bir mantık geliştirdi. "AB İslamofobiye karşı mı değil mi?" diye sormakta. Türkiye'yi almıyorsa İslamofobiye inanmaktadır. O takdirde AB bir Hıristiyan birliğidir. Eğer İslamofobiye İnanmıyorsa Türkiye'yi almak zorundadır!" dedi.

Bize kalırsa Cumhurbaşkanımız da Başbakanımız da AB'ye ders veriyorlar. Çünkü ne Büyük Türkiye'nin AB'ye ihtiyacı kalmıştır, ne de AB'nin yaşayacak ömrü kalmıştır. AB adlı bu gemi bu yüklerle uzaklara gidemez.

AB, gerileme dönemine girmiştir.

Bir kaç seneye bir şekilde dağılır.

.

AB'nin muhtemel dağılma şekilleri

27 Ocak 2015 01:00

A -

A +

AB/Avrupa Birliği, daha AET/Avrupa Ekonomik Topluluğu ismini taşırken Adnan Menderes döneminde 1959'da üyelik için müracaat etmiştik. O gün, bugündür beklenmekte. Bu sisteme kısaca "Ortak Pazar" deniyordu...

1970'ler Türkiyesinde Milli Görüş partileri, "Ortak Pazar, bir Hıristiyan Kulübüdür. Bizi Hıristiyanlaştırmak için aralarına alacaklar!" diye şiddetle karşı çıkarken bugün o gözelerden su içmiş devlet adamlarının Türkiye'yi bekleten AB'yi silkelemeleri çok ilginçtir. Bu hatırlatmayı yaparken diğer bir gerçeği ihmal etmemek lazım. Ortak Pazar'a yalnızca Almanya'da tahsil yapmış Necmettin Erbakan değil, Robert Kolej mezunu Bülent Ecevit de karşı çıkıyordu. AT, Yunanistan'ı dâvet ederken Ankara'ya da teklif getirildi. Başbakan Bülent Ecevit, "onlar ortak, biz pazar olacağız!" diyerek teklifi geri çevirdi. Yunanistan ise altı yıl sonra 1981'de AB'ye girdi.
Bunlar dünde kaldı.

Bugüne gelince:

Bugün varılan yapı itibariyle Avrupa illetlidir.

Nüfus durmuş artmamaktadır. Irkçılık, yabancı düşmanlığı, tırmanıştadır, terör yoklamalar yapmaktadır. Dünkü sömürgelerinin intikam duygularıyla büyümüş nesiller, şöyle veya böyle Avrupa'dan hesap sormaktalar. Yunanistan gibi iflas tehdidi altındaki üyeler, birliğin uykularını kaçırmaktadır. Eski Demirperde ülkelerinin hemen tamamı AB'ye yüktür. İtalya, İspanya, Portekiz her ân sürpriz yapabilir. Başbakan, Ahmet Davutoğlu'nun Londra'da dediği gibi Avrupa, bugün hasta adamdır. Dün son dönem Osmanlıya yakıştırmaya çalıştığı sıfat, Avrupa'nın yüzüne yansımıştır.

Bu manzaradaki bir AB'nin yaşaması güçtür.

Belki bir süre daha zar-zor devam eder.

Sonrasındaysa şu ihtimaller mümkün:
Ya; Almanya, Fransa, Hollanda, Türkiye, Belçika, İtalya ve İspanya ile 5 veya 7 üyeli yeni bir yapıya gider. Veya mevcut yapı içinden 5 ila 7 devletlik bir üye bırakıp diğerlerini terk eder. Veya üçüncü ihtimal olarak büsbütün dağılır.

Bu ihtimallerden hangisi gerçekleşirse gerçekleşsin netice kötüdür. O takdirde Avrupa, ekonomik kaos ve kargaşaya sürüklenir, işsizlik çoğalır, bunun tetiklediği öfkeyle ırkçılık ve yabancı düşmanlığı yükselir, sosyal ve ahlaki seyir daha hızlı ve büyük kırılmalar yaşar...
Ankara, AB'ye dahil olma hesapları kadar; gerileme sürecine girmiş AB'nin çökmesi hâlinde olayın bize yapacağı muhtemel etkileri, tahmini gelişmeleri ve alacağımız tedbirleri de düşünmelidir.

Bugünkü AB Bakanlığının işleri dünden farklıdır.

.

4 Şubat 2015 01:00

A -

A +

Darbe mahsulü bir anayasayla yola devam etmek mümkün değil. Devlet, şahsî başarılarla değil sistemle yürüyebilmeli. 7 Haziran 2015 Seçimlerinde olmazsa olmaz şart, anayasayı değiştirebilmektir.

Sembolik devlet reisi, bizim tarihimize ve idari geleneğimize yabancı uygulamadır. Biz kuzey Avrupa ülkeleri değiliz. Her memleketin ve her kültürün kendine göre idare tarzı vardır. Sultan Abdülhamid Han, parlamentoyu feshetmese ve kanun-ı esâsiyi rafa kaldırmasaydı 1914 Felaketi 1880'lerde yaşanırdı. Veya Sultan Mehmed Reşad Han, ağabeyinin dirayetiyle aynı tasarrufları tekrarlasaydı I. Dünya Harbi denen yangına kapılmazdık. II Meşrutiyet şartları, Sultan Reşad'ı kelimenin tam mânâsıyla sembolik hükümdar hâline getirmişti.

Şöyle de diyebiliriz:

Eğer...

Cevdet Sunay, Fahri Korutürk, Süleyman Demirel, sembolik cumhurbaşkanları olmasalardı 12 Mart, 12 Eylül, 28 Şubat darbeleri yaşanmayacaktı. Bunlar yaşanmayınca enflasyon, kargaşa, terör ve hukuksuzluklar olmayacak ve geri kalmışlık sürmeyecekti.

1923-1960 Dönemi ayrı bir fasıldır. O dönemin ayrıca incelenmesi gerekir.

Çift başlılık en şiddetli şekilde Süleyman Demirel, Başbakan ve Turgut Özal Cumhurbaşkanıyken görüldü. Başkanlık sistemine geçilmesi teklifi ilk defa Turgut Özal tarafından dile getirildi. Daha sonra Süleyman Demirel zamanında da bir süre konuşuldu. Merhum Özal günlerinde olduğu gibi yazılar yazıldı, tv programları yapıldı. Sonra öylece kaldı. Bilahare Recep Tayyip Erdoğan'ın Başbakanlığında zaman zaman yine alevlendi ama ardından tekrar unutuldu. Şimdi sn Erdoğan, bir taraftan yarı başkanlık yaparak sistemi vatandaşa sevdirirken çok ciddi bir şekilde bu meseleye asılmaktadır.

Beş bin yıllık tarihimizde sembolik devlet reisliği son bir asır içinde görüldü. İlkinde devlet harbe sürüklenmiş, son 50 yılda ise darbeler yaşanmıştır. Bir başka ifadeyle sembolik Padişah olmasaydı imparatorluk dağılmayacak, sembolik cumhurbaşkanı olmasa 1 sente muhtaç duruma düşmeyecek, darbelere maruz kalmayacak, yüzde 70'lerde enflasyon görmeyecek, IMF komiserlerine hesap verme azabını çekmeyecektik.

Bugün ister görülsün, ister görülmesin; devlet, yeniden yapılanmakta. Bu yeniden inşa, tepeden tırnağa olacaktır. Sadrazamın yani bugünkü söyleyişle Başbakanın devlet reisinden daha kuvvetli ve kudretli olması bizim devlet hayatımızda yoktur.

Devlet reisi, ümera/emirler sınıfındandır.

Başkanlık sistemi, millî yapımıza, bünyemize daha uygundur. Başkanlıkla devlet, daha cevval, çabuk ve hızlı işleme imkânına kavuşacak, bürokratik yük ve hantallıktan kurtulacaktır.

Şu var ki Başkanlık sistemine geçebilmek anayasayı değiştirmekle mümkün.

7 Haziran 2015 Seçimleri 1982 darbe anayasasını değiştirecek şekilde tecelli etmelidir. Etmezse bir külüstür anayasaya mahkûm kalmış mekanizma bir yerde arıza çıkartabilir.

.

BAŞBAKAN DAVUTOĞLU

5 Şubat 2015 01:00

A -

A +

Ahmet Davutoğlu, 2009'da dışişleri bakanı olduğunda muhalefet, iktidar partisini köşeye sıkıştırmak için "koca partide dışişleri bakanlığı yapacak bir isim bulamadınız mı ki dışardan birini bakan yaptınız?" diyordu.

Sn. Davutoğlu, dışişleri bakanı olduğunda vekil değil, bakanlığında danışmandı. Muhalefetin bu ve benzeri itirazları üzerine biz de "Ahmet Davutoğlu, Tanzimattan bu yana gelen en iyi 3 Hariciye vekilinden biridir!" diye yazmıştık. Allah biliyor ki kalbimizden geçen ".... en iyi hariciye vekildir" diye yazmaktı. Fakat Türkiye bu tesbite hazır değildi.

Böyle bir hükme nereden varıyorduk? Sn. Davutoğlu'nu o makalemizi kaleme almadan seneler evvel henüz danışmanken MÜSİAD'ın Mecidiyeköy'deki yerinde yalnızca bir kere dinlemiştik. O kadar... Bizde iyi intibalar bırakmıştı. Daha sonra uzunca bir zaman yurt dışında kalmamız gibi sebeplerle bir daha bir araya gelemedik. En son bir buçuk yıl evvel bir pazar günü Türkiye gazetesinde bir yazıişleri çalışmasında buluşmuş ve orada hangi müşterek değerler üzerinden birbirimizle ne denli fikri ayniyet içinde olduğumuzu gördüğümüzden sohbet için geniş bir zaman hasreti üzerinde durmuş ve ayrılmıştık.

Bu iki görüşme ile icraatları, konuşmaları, eseri ve hakkında yazılanlar, kâfi kanaat sahibi olmamıza yetmişti.

Sn. Recep Tayyip Erdoğan'ın CB olarak yukarıya çıkması mevzubahis olduğunda Sn. Davutoğlu daha konuşulmazken bile biz, hatta risk alarak Başbakanlık ve genel başkanlık için en isabetli ismin Ahmet Davutoğlu olacağını yazmıştık. Böylece adaylığından evvel, adaylığında ve Başbakan olunca yazılar yazdık.

Bu yazıların ortak yanı şuydu:
Davutoğlu, bilge adamdır, yerlidir, millidir, son iki asırda ilk defa eli kalem tutan bir başbakan çıkartmış olmaktayız, irticalen konuşurken de fikir inşa etme kabiliyetine sahiptir...

Bu sözlerimizden "bilge adam" gibi bazıları AK Parti tarafından da tutularak sloganlaştırıldı. Kanaatlerimiz bugün daha bir pekişmiştir. Sn. Davutoğlu, dışişlerinden sorumluyken ortaya "komşularla sıfır ihtilaf!" diye bir hedef koymuştu. Bu hedefin hayat bulması Türkiye'ye en az 10 sene kazandırmıştır. Başbakan olduktan sonra Tayyip Bey'deki o enerjiyi sürdürebilecek mi? diye geniş vatandaş kitleleri çok merak ettiler. Bir süre sonra meraklar tatlı bir tebessüme döndü. O da Sn. Cumhurbaşkanı gibi Türkiye, iman, ümmet ve millet sevdalısıydı. Dar coğrafya ölçekli düşünmüyordu. Silahlı örgütlerden paralel örgüte kadar devleti teslim almak isteyen her çıkışa var gücüyle karşı duruyordu. Sn. Davutoğlu keza Sn. Erdoğan gibi iyi bir aile reisiydi. O da dua ediyordu ve dua alıyordu.

Ahmet Davutoğlu, Başbakan olduğunda "acaba emanetçi mi? Acaba geçici mi?" diye sorular konuşulmaktaydı. O dönemde hem tv'ler ve hem de sütunuzmuzda "Sn. Davutoğlu ne emanetçidir, en geçicidir" dedik. Bunu kabul halinde şahsiyetine ters düşerdi. Sn. Erdoğan, Cumhurbaşkanı olunca, "Türkiye, bugünden itibaren yarı başkanlık rejimine geçmiştir, diyorduk, Ahmet Davutoğlu Başbakan, Tayyip Erdoğan Cumhurbaşkanıdır. Şayet başkanlığa geçilirse o zaman Ahmet Bey başkan birinci yardımcısı olur" demiştik. Nitekim Sn. Cumhurbaşkanı da bu yakınlarda böyle konuştu.

Hiç bir başarı tesadüfi değildir:

Recep Tayyip Erdoğan'ın bir vasfı da insan seçebilmesidir. Nitekim bunun son ve en büyük misali Sn. Davutoğlu'dur. Ya aksi olsaydı? Bugün başbakan Davutoğlu, bir yumuşak güç halinde oradan oraya koşturmakta.

Erdoğan-Davutoğlu ikilisi Büyük Türkiye, İslam dünyası ve dünya istikrar ve huzuru için çok lâzım

.

LİDER ERDOĞAN

6 Şubat 2015 01:00

A -

A +

"Lider olunmaz lider doğulur" gerçeği herkesçe bilinir. Doğru, fakat bir başka gerçek daha var. Dâvâsı olmayan lider olamaz. Liderin ruh hamurkârı inandığı dâvâdır. Lider, daha ilk gençliğinden itibaren o bayrak fikre doğru koşar. Eğer liderlik, yaradılışında varsa ne rüyasından, ne fikrinden ve ne de koşudan vazgeçer. Mensubu olduğu fikir, sahip olduğu aidiyet onu besler, biler ve yarınlara hazırlar.

Önceki gün sn Recep Tayyip Erdoğan'ın yaptığı konuşmasında geçen bir cümlenin gündem içinde kaybolup gitmesini istemeyiz:

-Bana diyorlar ki sayın Cumhurbaşkanım bu mevzularda biraz sâkin olsanız?! Nasıl sâkin olabilirim? Mensubu olduğumuz medeniyet "bir kötülüğü gördüğünüzde elinizle, olmazsa dilinizle müdahale ediniz, ilk ikisini yapamazsanız kalbinizle buğz duyunuz!" diyerek böylesi zamanlarda alacağımız tavrı göstermiştir.

İşaret edilen medeniyet, İslâm Medeniyeti ve tekrar edilen söz de Sevgili Peygamberimizin -aleyhisselam- bir mübarek Hadis-i şerîfidir.

Bizim medeniyetimizde bebekler daha dünyaya gelir gelmez ezan ve kametle tanışırlar. Analar, evlâtlarına helâl süt emzirmek için azâmi dikkati gösterir. Babalar çocuklarının kursağına haram lokma girmesin diye kılı kırk yararlar. Bu köklerden gelenlerin büyük sevdaları vardır. Tayyip Erdoğan, bir sevdanın türküsünü söyleyen insandır. Çoban da olsa bu türküyü çağıracaktı. Kader, O'nu cumhurbaşkanı yaptı yine dilinde aynı terennüm var.

Milletlerin zayıflama, küçülme, kaybetme dönemleri incelenirse ya lider yetişmemiştir veya yetişmiş lider sahneden çekilmiştir, devamı gelmemektedir. Osmanlının şanlı dönemleri arka arkaya deha çapında liderler çıkardığı zamanlardır. Ne çok "lider başka, genel başkan başkadır!" dediğimizi geçmiş yazı ve konuşmalarımız üzerine araştırma yapacaklar görecektir. 1960-2010 arasındaki yarım asırlık zamanda sayısını bilmediğimiz kadar parti başkanı gördük ama yalnızca iki lider yetişti. Merhum Özal'da da sn Erdoğan'da da ana unsuruna, aile kültürüne, anaya düşkünlüğe dikkat çekmek isteriz.

Tanzimat, Meşrutiyet, Cumhuriyet ve 10 yılda bir yaşanan darbelerle farkında olarak veya olmayarak ait olduğumuz medeniyetten uzaklaşmamız kaybımızın temel unsurudur. Bu kayıptaki bir facia da lider çıkartan iklimin kurumasıdır. Zemzem bereketindeki billur sızıntı Turgut Özal'la yakalandı, Tayyip Erdoğan'la hudutlar ötesine taşındı. Bugün yalnızca Filistin'in değil, Somali'nin değil, Şarki Türkistan'ın değil, Kuzey Irak ve Suriye'nin değil, Dağlık Karabağ'ın değil, dünyanın neresinde olursa olsun her mazlum Müslümanın ümidi Tayyip Erdoğan üzerinden Türkiye'dir.

-Meşhur olmak için mi?

-Nüfuz sahibi olmak için mi?

-Zengin olmak için mi?

-Maaş için mi?

-Gösteriş için mi?

-Hizmet için mi?

Her aday, ayrıca kendini vicdanen hesaba çekmeli ve şunu da sormalı: "Ben, hakikaten milletvekilliğine, bakanlığa layık mıyım, yoksa layık olanın hakkını gasbedip, yol kesmekte ve vebale mi girmekteyim?"

Bunun sorulması şarttır.

Zira:

-Kişi haddini bilmek gibi irfan olmaz!

Vesayet ve darbelerin büyük zararlarından biri de TBMM'nin kalitesini düşürmesidir. Sık müdahaleler, aşağılamalar istikrar ve itibarı sarstığı için çok kere zayıf kadrolar meclise girmiş ve asıl seçilmesi gerekenler uzak durmuşlardı. Geçen dönem ve bilhassa bu dönem müracaatın yüksekliğinin sebebi darbelerin bitmesi ve istikrarın gelmesinden dolaydır...

Şimdi kılı kırk yararak insan seçebilme dikkat, dirayet, namus ve dürüstlüğü partilerin aday seçmekle vazifeli hey'etlerine düşmektedir. Bu devlet, yeri geldiğinde "din-ü devlet, mülk-ü millet" diyerek millet ve devletin bekası uğruna öz evlâtlarını feda edebilen şahsiyet âbidesi Sultanların adalet ve tarafsızlıklarıyla bugünlere kadar gelebilmiştir.

Bu işlerde tek ve mutlak ölçü vardır.

Hadiseyi tekrar hatırlayalım:

Aziz eshabı, Sevgili Peygamberimize -sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem- sorar ve ebediyete kadar yirmi dört ayar altın hükmünü koruyacak cevabı alırlar:

-Yâ Resûlallah! Kıyamet ne zaman kopacak?

-Emânet ehline verilmediği zaman!

Partilerde aday adayı seçen hey'etler, bir emanet tevdiî ile vazifeli olduklarını, yaptıklarının dünyada ve ahirette hesabı olacağını bir ân bile unutma hakkına sahip değiller... O hey'ette olanlar, hiç bir vaad, hatır, baskı, telkin, sevgi ve nefret hissine taviz vermeden, "o arkadaşım, bu akrabam!" demeden pürdikkat ve tam dürüstlükle emaneti ehline vermeliler.

Her aday seçilen de 80 milyon Türkiye, 300 milyon Türkistan vatandaşıyla 1.750 milyar Ümmet-i İslâmın sorumluluğu altına girmeye talip olduğunu aklından çıkarmamalıdır. Meclise girmeyi caka satmak, menfaat devşirmek zannedenin vay haline!..

Ahmet Davutoğlu'nun TRT'ye verdiği mülakat güzeldi.

Sn Başbakan dedi ki:

19 Şubat 2015 01:00

A -

A +

Dünyada Osmanlı Diasporası kurmalıyız" dedik. Zira Osmanlı teb'asından bazısıyla dindaş, bazısıyla soydaş, bazısıyla da kültürdaşız. Ne onlar, ne de biz istesek de birbirimizden kopamayız. Osmanlı, aynı yer küre üstünde ve aynı gök kubbe altında 6 buçuk asır bütün bu unsurları adaletle idare etmiş.

Bugün başta Türkler olmak üzere bakıyenin cümlesi, o günlerin hayret ve hayranlığında. Türkler, Hanedan'ı nâhak yere kovmakla bir asır çekti. Bazılarının cezası ise ya başlamadı veya bitmedi yahut Yunanlılarda olduğu gibi yeni başlamakta. Yunanlılar, Osmanlı ana gövdeden ilk kopan parçadır.

Osmanlı güneşinin doğduğu, Vahiy Medeniyetinin hüküm sürdüğü, Osmanlı ikliminin yaşandığı topraklara dair nakledeceğimiz bir kaç misal, dünyada Osmanlı diasporası kurma teklifimizin ne denli doğru olduğunu izaha yeter. Bir çok kimse benzer hatıralara sahiptir:

-Saddam zamanıydı. Arkadaşım Feramiz Gökdemir'le beraber Bağdat'a gitmiştik. İdare bize bir araba, bir şoför ve iki de refakatçi verdi. Önce niye bu kadar fazla insan olduğunun sebebini anlayamadık. Biraz haşır neşir olunca çözdük. Refakatçilerin biri Arap, biri Kürt, biri Türkmendi. Bizden başka aynı zamanda birbirlerini takip ediyorlardı. Gezdiğimiz, gördüğümüz yerlere dair düşüncelerimize şaşırdılar. İkinci gün bize aynen şunu dediler: "Siz, buraları bizden daha çok seviyorsunuz; işte şoför, nereye isterseniz gidin, biz ayrılıyoruz!"...

Bakü'deydim. O gece Kadir gecesiydi. Telefonum çaldı. Türkiye'de bir yerden dâvet ediyorlardı. "Bosna'da Gazi Hüsrev Bey Camiinde Kadir gecesi idrak edilecek, gelir misin?" Hayır denir miydi? İstanbul'a indim, uçak değiştirerek Saray Bosna'ya uçtum. Bu şehir, en az Bursa kadar Osmanlıydı. Sonraki görüşlerimde bu ilk intibam kuvvet kesbetti. Osmanlı sanki gitmemiş Bosna'ya taşınmıştı. Mosdar Köprüsü ne kadar muhteşemse, Gazi Hüsrev Bey Camii ve önündeki sebil, çok daha muhteşemdi. Lokum eşliğindeki Türk kahvesi, unutulmazdı. İnsan, Bosna'da sokakları, çarşıları gezerken bir köşebaşında arkasında yeniçerileri yanında vezirleriyle Padişah'la karşılaşacağı hissine kapılmakta.

Kavala'da İmaret'i ziyarete gidiyorduk. İlerde sur dibindeki dükkânının önünde yaşı 50'yi aşmış bir hanım ayakta duruyordu. Geçerken merhabamızdan sonra "nerelisiniz?" dedi. "Türküz" deyince, Türkçe olarak "aa, İstanbul'dan hemşehrilerim gelmiş, bir kahve içirmeden bırakmam!" dedi. Vaktimiz dardı. Ne kadar direndiysek de bu Osmanlı Rumu hanımı razı edemedik. Bomontiliymiş. 6-7 Eylül çirkinliğinden sonra İstanbul'u terk zorunda kalmışlar. Müşterek örfümüze dair hatıralar nakletti ki bugün de aklımızda...

Eşimle birlikte Washington, DC'de Mayc's mağazasındaydık. Bana bir pantalon bakıyorduk. Mağaza kalabalıktı. Kıyafetlerle ilgilenirken bir sese döndük. Yaşlı bir tezgâhtar hanım "Türk müsünüz?" diyordu. "Evet" karşılığını alınca "gelin, dedi, orası pahalı!" Önümüze düştü; yavaş adımlarla yürürken bir taraftan da Türkçe konuşuyordu. "İsmim Lüsyen, Sivas Ermenisiyim, çok oldu buraya geleli. Şimdi 5 torunum var. Kusura bakmayın; konuşmaya konuşmaya Türkçem zayıfladı." Halbuki Türkçesi fena sayılmazdı. O gün Lüsyen hanımın gösterdiği nezaket ve yakınlığı unutmamız mümkün değil...

Daha Kahire'den, Şam'dan, Mekke'den, başka yerlerden çok hatıralar bulunmakta ama bu naklettiklerimiz bile yetmez mi? Ne dedik? İstesek de kopamayacağımız gerçekler var. Öyle ise o gerçekleri yaşamamız lâzım.

Bir ırmak, gördüğü rüyayla kendini hatırladı

.

MİLLETVEKİLLİĞİ ADAYLIĞIMIZ

20 Şubat 2015 01:00

A -

A +

Böyle istekler, neredeyse yaşadığımız her seçim döneminde dile gelir; biz de "göz önündeyiz!" diyerek onları geçiştirirdik...ama; milletvekili olmamız için son bir yılda yurt içi ve yurt dışında yaşayan dostlardan çok sayıda ve çok ısrarlı ricalara muhatap olduk. Âdeta itiraz hakkımız bırakılmadan mânevi bir baskı altına alındık...

Evvela teveccühlerinden dolayı bu saygıdeğer zevata kalbi şükranlarımızı arz ederiz.

Bize 30'lu yaşlarımızın başındayken merhum Turgut Özal zamanında da merhum Yusuf Türel vasıtasıyla milletvekilliği teklifi yapılmış, fakat "biz, kalemimizle hizmet edelim" diyerek affımızı istemiştik...

Şimdilere gelince:

Arz ettiğimiz gibi; yurt içi ve yurt dışından, İstanbul ve Anadolu'dan çok sevenimiz bu maksatla bizi aradı. Ziyarete geldi. Vazife sayıp telefon ettiler. Lütfedip "gece-gündüz, beş vakit duacıyız" diyenler oldu. Hatırlarından geçemeyeceğimiz o güzel insanların gerekçeleri şudur:

-Bu birikimin meclise taşınması lâzım.

Meseleyi istişare ettiğimiz eski veya yeni Bakan, Milletvekili, Belediye Başkanı, iş adamları... herkes, "çok iyi olur, çok da ihtiyaç var!" dediler. Girilecek seçimlerin çok mühim olduğu, bu sebeple güçlü bir meclis gerektiğini beyan ettiler. Konuştuğumuz AK Partili vekiller şunu söylediler: "Birikiminizle, varlığınızla bize kuvvet kazandırırsınız!"

Bunları sıkılarak naklediyoruz. Ancak; olanları anlatmadan meramı ifade etmek de mümkün değil. Şüphesiz ki bugüne kadar bir çok merhaleyi arkada bıraktık. Ne var ki bizim, bize ait olmadığımız da bir gerçek. Her nimet, Allahü teâlâdan. Eğer; birileri, bizi bularak "meclise girmezsen bunun vebali vardır!" diyorsa orada "söyleyene değil, söyletene bak!" dememek mümkün değil...

Kısaca bahsettiğimiz bu sebeplerden dolayı 25. Dönem Milletvekilliği aday adaylığı için 18 Şubat 2015 Çarşamba günü AK Parti İstanbul İl Başkanlığı'na müracaatımızı yaparak yürüyüşü başlattık... Şimdi İstanbul 2. Bölgeden milletvekili aday adayıyız. Böylece ilgilerini şeref telakki ettiğimiz dostlarımızın arzuları yerini bulmuş olmakta. İnşallah biz de indi ilâhide sorumluluktan kurtulmaktayız...

Bundan sonrası bize ait değil.

Ezelde ne yazılmışsa o tecelli edecektir.

Allah, utandırmasın...

Şüphesiz ki; ülkeyi idare eden takdir sahiplerinin de binlerce kişi arasından seçerek emaneti ehline verme noktasında işleri kolay değil. Allah, onların da yardımcısı olsun.

Değerli dostlar:

Şimdi kıymetli dualarınıza daha fazla muhtacız.

İlle olsun diye değil...

Hakkımızda hayırlısı her ne ise o olsun diye.

Niyetimiz düzgün olsun ve düzgün kalsın diye.

Allah şaşırtmasın diye.

Rabbim...

Önümüzdeki zamanlarda kullarına, insanlara, yüksek değerlerimize ve bu iklime hizmette bana da bir mükellefiyet düşüyorsa çıktığım bu yeni yolda beni yalnız bırakma. Beni sıratı müstakim üzere bulundur. Duaları geri çevirme. Olmuş olan ve olacak olan her ne varsa yaratan sensin. Sevgili Peygamberim -aleyhisselam- bunu bize böyle öğretti.

.

MEHMETÇİK GİTTİ, ALDI VE GELDİ!

23 Şubat 2015 01:00

A -

A +

22 Şubat 2015 Pazar sabahı "Şah Fırat Harekâtı"yla uyandık...

Mehmetçik, biri Suriye Eşmesinde ve diğeri de Süleyman Şah Türbesinde olmak üzere eş zamanlı iki harekât düzenleyerek aziz ceddimiz Süleyman Şah'ı, mübarek Bayrağımızı, orada nöbet tutan yiğit askerlerimizi ve türbedeki muhterem hatıraları alıp gelmiştir.

Harekâtı sağa-sola çekecek olanlar haksızlık yapmış olurlar. Bölgede iç harp var. Suriye'de devlet kalmamış. Terör örgütleri kol gezmekte. Baas rejimi bizzat DAEŞ'i kullanıyor. Bu örgüt selefi-vehhabi olduğu için türbe ve mezara ve buralara yapılan ziyaretlere karşı. Bunu şirk ve putperestlik saymakta. Hem bu ideolojisinden ve hem de Türkiye'ye besledikleri husumetten dolayı Süleyman Şah Türbesini bir hayli zamandır hedef seçmişlerdi. Tehdit ve tehlike çok artmış olmalı ki devlet bir aydan beri hazırlık içindeymiş. Eğit-Donat anlaşmasına duydukları tepkiyi de hesaba katmak gerekir. Bu harekâtın yapılmasıyla IŞİD ve Esed'in elinden bir tehdit unsuru alındı. Harekât yapılmakla üçüncü devletler ve ajan faaliyetlerinin Türkiye'yi Suriye kargaşasına çekmek için yapabilecekleri bir oyun da bozulmuş oldu.

Harekât, kendi yazılımımız, kendi imalatımız hava araçları ve tanklarla gerçekleştirildi. Artık ortada M 5 piyade tüfeğini bile ithal eden ve bir harpte Mehmetçik hariç her şeyin yabancı malı olduğu bir Türkiye yok. Bu harekât fevkalade bir tatbikat olmuştur.

Harekâtın sevk ve idaresi gayet muntazamdır. Başkomutan Erdoğan, İstanbul'dan ve Başbakan Davutoğlu, Genelkurmay Savaş Karargâhında Genelkurmay Başkanı Özel ile birlikte her iki merkezdeki operasyonu uydu vasıtasıyla görerek yönetmişlerdir.

Başbakan Ahmet Davutoğlu'nun harekâtı açıklarken kullandığı dil ve üslup son derecede yerli ve milliydi. Mânevi değerleri hazmetmiş ve tarih şuurunun idrakindeki bir devlet adamı olarak konuştu. O konuşurken Genelkurmay Başkanı sn Necdet Özel, yanında tam bir askerî terbiye ile hazırolda duruyordu. Diğer yanındaysa Milli Savunma Bakanı sn İsmet Yılmaz aynı duruştaydı. Bu, değerlerin yerine oturduğu bir Büyük Türkiye manzarasıydı.

Hafızalar hemen nisyan ile malul olmamalı.

Bu kaçıncı kansız, kayıpsız ve ihtilafsız başarılı operasyondur? Libya'dan 32 bin vatandaşımız ânında tahliye edilip vatana kavuşturuldu. Musul'da IŞİD adlı kan dökmede emsalsiz bir örgütün elindeki elçilik personelimiz, hiç birinin kılına halel gelmeden evlerine getirildiler. Ve üçüncü olarak da Süleyman Şah, Bayrağımız, askerimiz ve şerefimiz kurtarıldı. Aynı sabah uyandığımızda türbe tahrip edilmiş, bayrak yakılmış, askerlerimiz katledilmiş haberiyle uyanmak da vardı.

Suriye'de beynelmilel hukuka dayalı olarak 10 dönümlük bir vatan bahçemiz bulunmakta. Bu bahçede ulu atamız Süleyman Şah medfundur. Daha evvel farklı sebeplerle nakl-i kubur yapılmıştı. Bu defa da yapıldı. Nakil yapılırken Mehmetçik bir yanda bayrak indiriyor, yine Suriye toprağındaki Eşme'de kurulan yeni vatan bahçesinde de aynı ânda Bayrak yükseliyordu. Kabir açılırken Kur'an-ı kerim tilavet ediliyordu. Şimdi aslına dönen ordumuz dünden daha güçlüdür.

Bütün bunları görmeyip de küçük politik çıkarlar uğruna harekâtı küçültmeye kalkanlar, şüphesiz ki kendilerini küçültürler.

.

HIRÇINLIK SEVİMSİZLİKTİR!

25 Şubat 2015 01:00

A -

A +

Türkiye, 1970'ten beri terörle uğraşmakta. Sol terör de Kürtçü terör de dış güçler, emperyalist devletler projesiydi. 30 yıl sonra barış iklimi yakalandı. Bu sürecin kalıcı olması için devletin her anlamda yeniden inşaı gerekmekte.
Devleti devlet yapan temel unsurlar var; adaletin tesisi, asayişin temini gibi. Vatandaşın can ve mal emniyetinden "devlet" adlı ortak üst iradeyi yöneten Hükümetler sorumludur.
Vatandaşın belli saatlerden sonra sokağa çıkamadığı, eşkıyanın güpegündüz iş yeri basıp haraç topladığı bir yerde devlet gücü zaafa uğramış demektir. Ordu nasıl ki dış tehlikeye karşı milletin kalkanıysa, polis de iç tehlikeye karşı milletin kalkanıdır. İnsanlar, başını yastığa huzurla koyabilmeli, her an kapısının kırılacağı endişesini yaşamamalı, sokağa çıktığında tedirginlik duymamalı, iş yerinde huzurla çalışabilmelidir.
Böyle olmayıp da devlet içinde mafyalar, çeteler doğar, terör örgütleri, paralel devletler kurmaya kalkışırlarsa bir zaman sonra orası tam bir kargaşa ve keyfiliğin hüküm sürdüğü yaşanılmaz bir memleket olur.
Bunların olmaması için asker gibi polisin de teçhizat ve mevzuat olarak ileri dünya şartlarında olması icap eder. Eğer şu son Şah Fırat Harekâtında yazılım, insansız hava aracı ve tanklar yerli imalat olmasaydı asker, bu başarıyı gösteremeyecekti.
Bir milletin askerinin düşman karşısında mağlup olması felaketse, o milletin emniyet kuvvetlerinin terör, mafya ve her türlü gayrı kanuni faaliyet önünde acze düşmesi, iş yapamaması, iç güvenliği temin edememesi de öylesine felakettir.
Şu gün İç Güvenlik Paketiyle yapılmak istenen felakete mani olmaktır. Ziyan doğduktan sonra akıl veren çok olur.
Polis, asker, bürokrasi, devlet zalim olmamalı, zorba olmamalı, kaba olmamalı. Fakat ammenin selamet ve huzuru ve toplumsal barış için aciz, zavallı ve güvenilmez de olmamalı.
Daha dün bu ülkenin bazı iş adamları, paralarını yabancı bankalarda tutuyor, gerektiğinde kaçabilmek için yurt dışında evler alıyorlardı.
Emniyetteki zaaf sokak terörünü, o iktisadi buhranı, iktisadi buhran da devletin itibar kaybını getirir.
Niyeti farklı olmayan neden ve niçin molotofkokteylinin ateşli silah sayılmasına karşı çıkar, neden yüzü maskeli gösterinin suç sayılmasına infial duyar, neden gençlik düşmanı bonzai zehiriyle mücadeleden rahatsızlık verir?
Polise savcıdan faza yetki verildiği iddiasının ise ciddiye alınır bir yanı yoktur.
Muhalefet, maalesef gelişmelerdeki sür'ate ayak uyduramıyor, dünden ders çıkartamıyor, bugünü okuyamıyor, yarına dair kayda değer bir fikir, proje üretemiyor. Halbuki problemler, sükûnet içinde konuşulabilse herkes diğerinin fikrinden istifade eder.
Öfke kontrolsüzlükleri, ağızdan çıkanı kulağın duymaması, yumrukların havayı ve sırayı dövmesi... Bunlar TBMM'ne de millete de hakarettir.
Bu nezaketsizliği, bu hırçınlığı ayıplıyoruz.

.

POST MODERN İHANET MASALI

27 Şubat 2015 01:00

A -

A +

Tarih 28 Şubat 1997'dir...
İşbaşında Refah Partisi ve Doğruyol Partisinin kurduğu ortak hükümet vardır. Başbakan Necmettin Erbakan ve Başbakan yardımcısı Tansu Çiller'dir.
TSK içindeki bir cunta ile cunta zihniyetli bazı beyaz siviller, bu iktidardan rahatsızdır. Öteden beri sürüp gelen bu zihniyet, millete mahsus değerlere düşman bir azınlıktır. Fakat çoğunluğa hükmetmektedir. Onlara göre irtica iktidar olmuştur. Bu iddia, algı yönetimine dönüşür. Bütün tertipler, bütün ajan faaliyetleri devreye girmiştir. Taşeron gruplar, cami önlerinde gösteri yapar, garip kılıklı adamlar ortalığa dökülür.
Bu tertip hareketler ve Kaddafi'nin çadır saçmalıkları, Başbakanın bazı muhafazakâr insanlara Başbakanlık Konutunda yemek vermesi, Sincan'da Kudüs Gecesi....gibi sebeplerle darbeci cunta iyice köpürür. Sincan'da tanklar yürür, gazeteler, televizyonlar halkı lince başlarlar. Üç Ali'ler dünya görüşündeki Cumhuriyet başsavcısı, kanunu silah gibi kullanmaktan perva etmez. Hükümet, cunta ve emrindeki medya ve yargı ile kuşatılır. Ülkede sinirler gergin ve hava son derecede elektriklidir.
MGK toplantısı, daha doğrusu içtimaı 28 Şubat 1997'de bu hava içinde yapıldı. Toplantı 9 Saat sürdü. Cunta sergerdesi bazı komutanlar, seçimle işbaşına gelmiş Başbakana onbaşı muamelesi yaptılar. Açıklanan kararda laiklik tehlikede görülüyor, kılık kıyafet kanununa riayet edilmediği söyleniyor, eğitim süresi tanzim ediliyor ve hükümete şunları şunları şunları yap!!!.... diye icraı mümkün olmayan "tavsiyeler" dayatılıyordu.
Tavsiyelerin MGK kararı olması için Cumhurbaşkanı, Başbakan ve kurul üyeleri tarafından imzalanması lâzımdı. Başbakan Necmettin Erbakan, kararnameyi imzalamadı. Buna rağmen hukuken "yok" hükmündeki kararlar tatbik edilsin diye Hükümete gönderildi.
Malum medya bu kararlara "28 Şubat Muhtırası" ismini verdi.
Sonra bir isim daha kondu:
Post Modern Darbe.
Merhum Erbakan, tavsiye kararlarını imzalamamıştı, kararlar yok hükmündeydi ama sahibinin sesi medya, haberi "Erbakan da imzaladı" diye verdi.
Artık tam bir faşizan terör esiyordu. Üniversite, Müslüman gençlere Yedikule zındanları yapılmıştı. Bazı ekranlarda sabahtan akşama dine, dindarlara, tesettüre hakaret ediliyordu. Aşağılık ilahiyatçı akademisyenler ekranlara yapışmış zehir saçıyorlardı. Asker, bazı medya mensuplarıyla koca koca yüksek mahkeme başkanlarını Genelkurmaya toplayıp onlara talimatlar dikte ediyordu.
28 Şubat malum cunta için bir hesaplaşma meselesiydi. Tek tip vatandaş peşindeydiler. Herkes laikçi, Atatürkçü, İsrailci olacaktı. Aksi halde 70 milyon zaten fazlaydı 20 milyonun kesilmesinde bir mahzur yoktu. Bu sebeple önceki darbelerden çok daha katı, çok daha zalimdi.
Ülkenin üstüne bir karabasan çökmüştü. Bu milletin mazlum evlatları, gündüz de geceyi yaşıyordu. Sevinçten uçan darbecilerse 28 Şubat'ın 1000 yıl süreceğini iddia buyurmaktaydılar. Onlar, bir dudağı yerde, bir dudağı gökte olan masal kahramanı devlerdi.
Ama...
Herkesin bir hesabı vardı.
Allah'ın da bir hesabı vardı.
Zalimin zulmü vardı.
Mazlumun da gözyaşı vardı, duası vardı.
1000 yıl sürecek denen Post Modern İhanet, sadece 5 yıl sürdü.
Ve nihâyet sonunda olanları biliyorsunuz!
Darbeci cunta vesayetinde kurtulan TSK, sivil iradenin emriyle Şah Fırat Harekâtı'nı yaptı. Genelkurmay, harekâtı halkın seçtiği Cumhurbaşkanı ve Başbakan'ın emrinde idare etti.
Cephedeki asker:
-Harekât tamamlanmıştır komutanım!
Tekmilini verince Başbakan Ahmet Davutoğlu, o ân Genelkurmay'da şükür namazı kıldı. Kaderin cilvesine bakınız ki bu secde, 28 Şubat 2015'in hemen öncesinde oldu.
Bir vakitler bir dudağı yerde bir dudağı gökte olan masal kahramanları, bugün insan içine çıkamıyorlar. Seher vakti gözyaşı dökenlerinse gözleri ışıl ışıl.
El hükmü lillah!
Hüküm, ancak Allah'ındır..

.

İSLAM ÂLEMİNDE ERDOĞAN ETKİSİ

4 Mart 2015 01:00

A -

A +

28 Şubat 2015 Cumartesi akşamında Mekke'de Beytullah'ın huzuruna vararak Umre ve tavaf, ertesi gün Medine'de Sevgili Peygamberimizin -aleyhisselam- Mescid-i Nebisi ile kabri saadetlerini ve iki büyük halifeleri Hazreti Ebu Bekr ve Hazreti Ömer'i ziyaret, Nebiler Sultanı'nın en fakir arkadaşlarından teşkil ettiği Eshab-ı Suffe'nin çalışma alanlarında, bugünkü ifadeyle akademide sohbet ve buralarda ettiğimiz dualardan sonra Pazartesi günü Riyad'a geçtik...

Umre ve ziyarette, Devlet Başkanımızın usul ve erkâna riayeti, yaşadığı huşu, taşıdığı edeble bu günleri, bu manzaraları görmüş olmaktan dolayı Rabbime nihayetsiz şükürler ettim...

Niye?

Çünkü...

Zincirin kopmuş halkaları yeniden buluşmakta. Vahiy Medeniyeti, kuşatıcılığını yeniden icra etmekte. Kendini o mübarek ve muhteşem Vahiy Medeniyeti'nin sade bir neferi olarak gören Mısır Fatihi Yavuz Sultan Selim Han, hutbede isminden "hakim'ül harameyn" diye bahseden hatip efendiye nasıl yerinden doğrularak "hayır, hakim'ül değil, hadim'ül harameyn" dediyse bunu hangi teslimiyet ve terbiye yaptırdıysa; Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'a da Kâbe'deki Umre'de, Mescid-i Nebi'deki namazda, Hücre-i Saadet önündeki duada ve "burası da Suffe, oturup biraz sohbet edelim!" dediği yerde edeb ve tadili erkân ile diz çöküp o aziz suffe eshabını zikretmeyi de aynı terbiye yaptırdı...

Bu bahsettiklerimizi dünü yaşamamış olanlar, zor kavrarlar. Bunun en çarpıcı misali ise hazin bir mizah gibidir. Sn Cumhurbaşkanıyla da uçakta paylaştık. Eski Büyükelçi Oğuz Gökmen, bizzat bize anlatmıştı:

-İran'da büyükelçiydim, dedi. Fahri Korutürk, Cumhurbaşkanı, İhsan Sabri Çağlayangil, dışişleri bakanıydı. İran'a resmi bir ziyaret oldu. Resmi görüşmelerden sonra belli başlı yerleri ziyarete geçildi. Bu meyanda Hâfız-ı Şirâzi'nin kabrine de geldik. Burada Çağlayangil dedi ki: "Sn Cumhurbaşkanım, bir Fatiha okuyalım mı?" Korutürk, "hayır" dedi, "biz laik devletiz!"

Bunun üzerine Çağlayangil:

Hafız'ın kabri olan bahçede bir gül varmış/Yeniden açarmış her gün kanayan rengiyle/Gece bülbül ağaran vakte kadar ağlarmış/Eski Şiraz'ı hayal ettiren ahengiyle.

Mısralarını terennüm etti. Çağlayangil, susunca Korutürk, konuşur: "Sn Çağlayangil, Fatiha'yı ne güzel okudun!.."

Hey'ettekiler donup kalmışlar. Çünkü okunan Fatiha-i Şerif değil, Yahya Kemal'in Rindlerin Ölümü şiirinin ilk kısmıdır...

İşte bu sebeple vardığımız günlerden dolayı Allahü teâlâya nihayetsiz şükrediyoruz.

Suffede sn Cumhurbaşkanımız bizim "akademi" vasıflandırmasını çok sevmiş olmalılar ki sohbetin devamında bu kelimeye bir kaç defa atıfta bulundular. Buradan hareketle biz, bir hakikati daha dile getirdik "efendim, doğrusunu Allah bilir ama belki şu konuşma da bu mekânda geçmiştir", diyerek hadiseyi naklettik. Eshab, bir gün sorarlar: "Ya Resulallah, kıyamet ne zaman kopacak?" Resuller Resulü, cevap verirler: "Emanet ehline verilmediği zaman!"

Müşahedemiz o ki Recep Tayyip Erdoğan, Suudi Arabistan'da da halk tarafından çok sevilmekte. Şunu diyorlar: "O sadece sizin Cumhurbaşkanınız değil, İslâm âleminin de lideridir."

Bu ziyarette bir de milletçe fark etmediğimiz bir olayı yakalamış olduk. Sn Erdoğan, Meksika'da "neredesin eyy Başkan?!" dediğinde Arabistan'da sosyal medya ve halk, "Hür Erdoğan!", "Bağımsız Erdoğan!" diye büyük bir rüzgâr estirmişler.

Tıpkı "one minute!" dediğinde olduğu gibi...

Tohum, çatlamaya durmuş.

Çağ, yeni şafakların müjdecisi.

.

SURİYE TÜRKMEN CUMHURİYETİ

5 Mart 2015 01:00

A -

A +

Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan, Arabistan ziyaretine giderken de gelirken de uçakta basınla sohbet etti...

Giderken yapılan basın toplantısında basın mensupları, iç ve dış politikaya dair çok sayıda sual tevcih ettiler. Sn. Cumhurbaşkanı, bunların her birine işine vâkıf bir üslupla tafsilatlı cevaplar verdi. Bizim sorumuz ise bir yorum soruydu, bir değerlendirme ve projeksiyon tutmaydı.

Şöyle dedik:
-Efendim; malum âliniz. Dün, devlet politikası olarak "biz, Suriye'nin toprak bütünlüğünden yanayız" demekteydik. Ama bugünkü Suriye, dünkü Suriye değil. Yarınki Suriye'nin dünkü Suriye olmayacağı da belli. Bir kısım topraklar DAEŞ terör örgütünün elinde, bir yerler Baas rejiminde. Güney hududumuzun altında Hür Suriye Ordusu, hemen mücadele vermekte. Bu gidişatın yarın orada KKTC'ye benzer bir Türkmen Cumhuriyeti kurulmasına doğru olduğunu görüyoruz. Zât-ı âliniz ne derler, bu görüşümüze iştirak eder misiniz?
Biz aslında sormaktan ziyade geleceğe dair bölge okumamızı Cumhurbaşkanıyla paylaşmak istemiştik. Sn. Cumhurbaşkanı, kısa ve dengeleri kollayan bir cevap verdi. Aslında o cevaptaki bir kelime, anahtar kelimeydi.
Sn. Erdoğan şöyle dedi:
-Uluslararası hukuka riayet ederiz. Ancak Bayır Bucak Türkmenlerinin garantörüyüz.
Cevaptaki hukuk atıfı kimseyi ürkütmemek adına seçilmişti, garantör kelimesi de "biz buradayız, bize rağmen bir şey yapılamaz!" demekti. Anahtar kelime de işte bu "garantör" kelimesiydi. 1974 Kıbrıs Harekâtını 1959 Londra ve Zurich andlaşmalarının verdiği garantörlük hakkıyla yapmıştık. Bunu da konuştuk.
Emperyal batılı devletler, bölgenin kandırılabilir, güdülebilir küçük unsurları vasıtasıyla Suriye'nin kuzeyi ve bizim güneyimizde sınırlarımıza sıfır mesafede devlet veya devletçikler kurmak isteyerek iki maksat gütmekteler:
Birinci maksatları, Orta Doğu ile Türkiye arasına duvar örmek, ikinci maksatlarıysa Kürt petrolüne musallat olarak bu petrolü Türkiye'nin pazarlamasına mani olmak. Bunun için Yumurtalığı aradan çıkartmak maksadıyla güney sınırlarımızın hemen altından Akdeniz'e petrol hatları döşemek, bir başka söyleyişle sür'atle ve tarihte ilk olarak bölgenin enerji merkezi olma yolunda ciddi mesafeler kat eden ülkemizi bu farktan, bu zenginleşmeden mahrum bırakmak.
Niyetler böyle olduğuna, yarınki Suriye, dünkü Suriye de olmayacağına göre emperyal iştiha bizzat veya Suriye'de at koştururken seyirci kalınmayacaktır.
O zaman Suriye Türkmen Cumhuriyeti kurulması kaçınılmaz olur.
Şah Fırat Harekâtı, bunun habercisi sayılamaz mı?
Elbette, Sn. Cumhurbaşkanı bu kadar açık konuşmayacaktı.
Fakat bir sabah böyle bir haberle uyandığımızda bizi hatırlarsınız.

KAZA MI, KASIT MI, İHANET Mİ?

6 Mart 2015 01:00

A -

A +

Dün sabah saat 10'da A Haber'de, "Medya Dünyası" programında konuktum. Program sunucusu Nihan Günay, önce haberi veriyor; sonra haber üzerine tahlil ve yorumlar yapıyorduk...

Başbakan sn Davutoğlu'nun "B Planı" açıklamasını yorumlamıştık. Şimdi de parti kapatma haberleri üzerine konuşuyor, bunların asılsız olabileceğini, her fikrin kendini mecliste temsil edebilme yolunu kapatmamak gerektiğini, medeni dünyada parti kapatmanın yeri olamayacağını, üçüncü dünyalılık olan parti kapatmanın Yeni Türkiye'ye yakışmayacağını, buna rağmen birileri, bazıları, bazı mihrakların bunu işleterek iktidarı zora sokma niyeti taşıyabilecekleri gibi fikir yürütmeleri yapıyorduk.

Tam o esnada bir "son dakika" haberi geldi:

Konya'da bir F4 jetimiz düşmüştü.

Önce pilotların atlayıp kurtulduklarını haber aldık, sonra bir pilotun kurtulduğu açıklandı. Fakat kısa süre sonra her iki pilotumuzun da şehit olduğunu öğrendik.

Evvela şehitlerimize rahmetler diliyoruz. Ailelerinin acılarını paylaşıyor, sabır ve metanet temenni ediyoruz. TSK'ya ve milletimize "başınız sağolsun" diyoruz...

Canlı yayında da ifade ettiğimiz gibi geriye doğru giderek F4'lü ölümleri sorgulama mecburiyetindeyiz... Şah Fırat harekâtından hemen sonra geçen hafta Malatya'da bir F4 düşmüş ve iki pilotumuz şehit olmuştu. Bu defa Konya'da Azerbaycan'la yaptığımız müşterek askerî tatbikatta yine F4 düştü ve iki pilotumuz şehit oldu. Yazının bu noktasında Konya valisi Muammer Erol'la görüştük. "Eğitim kazası olduğu anlaşılıyor" dedi. Temennimiz böyle olması. Düşmenin, pilotaj hatası veya uçaktan ileri gelmiş olmasını temenni ederiz. O zaman bunun adı kaza olur. Kaza, kuvvetli ihtimal olsa da diğer ihtimalleri de inceden inceye düşünmeli.

İki ihtimal daha var:

Bugün zirvede olan AK Parti, herkes için gözdedir.

Bazıları bu dâvâya inandıklarından oradadırlar. Bazılarıysa "gün bu gün duracak vakit değil, dere akarken küpümü doldurayım!" hesabındalar.

AK Parti komisyonları, çok ama çok dikkatli olmalı. Bu dikkati görüyoruz ama yine de tekrarlamadan edemiyoruz. Sadece paralel örgüt mensuplarına değil, Ergenekon örgüt mensuplarına da, çıkarcılara, iyi gün dostlarına karşı da dikkatli olmalılar. Müracaat edenin dünü tahkik edilmeli, hakkında istihbarat yapılmalı. Sadece kuru etiket yetmemeli. Cilalı laflara kapılmamalı. Her devrin adamlarına, dün Recep Tayyip Erdoğan'a da AK Parti iktidarına da hakaret edenlere dikkat etmeli. Böyleleri var mı? Var. Tanıyor musun? Evet tanıyorum. Pespaye e maillerle, haysiyet celladı internet siteleriyle bize de hakaret etmeye yeltenmekte, gözden düşürmeye çalışmaktalar. Zavallılar, biz bugün burada değiliz. Tâ MTTB'den beri buradayız. Tâ Pınarhisar Cezaevinden beri Tayyip Erdoğan'la beraberiz. Karşınızda çocuk mu var ki iftira dolu mail ve sitelerinize kansınlar!

Komisyonlar ve yönetim, samimi insanlara geçit vermeli.

Unutmamalı ki bu seçimler "eşik seçim"dir.

Yeni ve sivil anayasayı yapacak, 2023 hedefine yürüyecek,

2071 için hazırlık yapacak olan meclis, 7 Haziran 2015'le şekillenecek meclistir.

AK Parti grubu, güçlü isimlerden meydana gelmeli. Gücün kaynağı akademik unvan değil, isminin toplumdaki karşılığı, samimiyet ve bugüne kadar neler yaptığıdır.

Bu sebeple sızmalara karşı uyanık ve dikkatli olmalı.

Sızan için her yol mubahtır. Onların sırtında yumurta küfesi yok. Dün hakaret ediyorlardı, bugün över, fakat yarın menfaatleri gerektirdiğinde gerçek yüzleriyle ortaya çıkarlar. Biz dememiş miydik? diye Ukalalık yapar, adam satar, dâvâ satarlar.

Aman dikkat.

Aman ha dikkat!!!

.

BAŞKANLIK SİSTEMİ NİÇİN GEREKLİ?

16 Mart 2015 01:00

A -

A +

Yürürlükte bulunan 1982 Anayasası, 12 Eylül 1980'den sonra İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi profesörlerinden Orhan Aldıkaçtı, başkanlığındaki bir hey'et tarafından 5'li darbe konseyi yönlendirmesi yapılmış bir darbe kanunudur. Darbenin gülüm aylarında konsey başkanı Kenan Evren'le beraber halk oylamasına sunulmuş ve süngülü vesayet altındaki sandıklardan yüzde 95 gibi bir "evet" oyu çıktığı ilân edilmişti...

Saddam Hüseyn el Tıkriti de seçimlerde yüzde 99 oy alırdı. 5'li darbe konseyi, neticeyi yüzde 95 değil de yüzde 99.5 olarak ilân etseydi buna kimsenin itiraz etme şansı yoktu. Bir kısım aydınlar hapishanedeydi, bir kısmı yurt dışına kaçmıştı, bir kısmı dâvâ tehditleri altındaydı, kapatılmayan gazete kalmamıştı. AP, CHP, MHP başta olmak üzere partiler kapatılmıştı...

Aradan geçen bu kadar zaman sonra geçtiğimiz aylarda 12 Eylül darbesini yapan süngülü cunta mensuplarının yargılanmasına karar verildi. Çok azı hayattaydı. Yaşları 90'ı geçmişti. Fiilen ceza verilemez vaziyetteydiler. Ama cezada "ibret unsuru", olmazsa olmaz bir şarttır. Yapılması gereken hayatta olsun veya olmasın vicahi/yüzüne karşı ve gıyabi/kendisi olmadan her zanlının muhakeme edilip tarih önünde hak ettikleri cezaya çarptırılmalarıdır. Bu amme hukukunun ve ferdi hukukun emredici hükmüdür. Ne var ki bu noktada hayatta olan darbeciler veya hayatta olmayan darbeci mirasçılarının itiraz hakları doğmaktadır. Şunu dediklerinde kimse bir söz söyleyemez:

-Türkiye Cumhuriyeti Devleti, el'an bizim yaptırdığımız bir anayasa ile çalışmaktadır. Bu anayasa, kötü ise neden bugün de yürürlüktedir; iyi ise biz neden mahkemedeyiz?

Bu sorunun cevabı yoktur.

Darbeci taraf, bu soruda haklıdır...

1982 Anayasası, baştan beri münakaşa mevzuudur. Gelen her iktidar devrinde bir tarafı değiştirilmiş melez bir kanun haline gelmiştir. Artık dikiş tutmuyor, boya tutmuyor, tamir kabul etmiyor. Gelin görün ki TBMM bu bahiste tıkanmıştır, yeni ve sivil bir anayasa yapamamaktadır.
Mevcut anayasa, Cumhurbaşkanına yarı başkanlık yetkisi vermektedir. Bu kelime geçmese de fiili imkân budur. Şu anki Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, halkın sandığa giderek seçtiği ilk reis-i cumhurdur. Cumhur/halk, ilk defa vesayet ve vekâlet olamadan kendi hür iradesiyle gönlünden geldiği gibi rey kullanmıştır. 10 Ağustos 2014 Cumhurbaşkanlığı seçimine giderken sn Erdoğan, "anayasanın bana verdiği hakları sonuna kadar kullanacağım!" diye tekraren beyanda bulunmuştu. Halk buna rağmen O'nu tercih etti, böylece bir mutabakat tesis edilmiş oldu.

Bugün artık sivil anayasa yapılarak "Başkanlık Rejimi"nin getirilmesi ihtiyaç haline gelmiştir. Başkanlık rejimi, sadece devletin hızlı çalışmasını temin etmeyecek, aynı zamanda bir tehlikeyi de ortadan kaldıracaktır:

Bugün Cumhurbaşkanı ve Başbakan aynı fikriyat kaynaklı ve ağabey-kardeş hisleriyle birbirine muhabbet duyan insanlar. Bu hal, her dönemde yaşanmayabilir. Seçimlerde farklı bir partiden ve cumhurbaşkanıyla taban tabana zıt görüşten bir Başbakan gelebilir. O zaman icrada çift başlılık çatışması kaçınılmazdır. Böyle bir talihsizlikte devlet, zirvedeki çatışma sebebiyle kilitlenir, istikrar bozulur, piyasalar geriler, yatırım ve kalkınma tavsar.

Bu itibarla çağın getirdiği ihtiyaca dikkat etmeli.

Aslolan milletin refahı, huzuru ve devletin selametidir.

Şekil şartlarına takılıp risk satın almak son derecede tehlikeli olur.

.

Barış Sürecinin Mânevi Boyutu

18 Mart 2015 01:00

A -

A +

-Devleti 10 sene idare etsinler; yüz sene idare ettik desinler!
Bu söz, Sultan Abdülhamid Han'a aittir.
İttihadçı cunta, evvela 24 Temmuz 1908'de II. Meşrutiyetin ilânını elde eder, sonra da 31 Mart 1909 darbesiyle devletin başında kalmasına tahammül edemedikleri Padişah'ı tahttan indirirler.
Kökleri Mustafa Reşid Paşa ve diğer paşalar üzerinden Londra ve Paris mason localarına kadar giden cuntacı İttihad-ü Terakki taifesi, bir heyecan, bir velvele, bir gulgule içinde devraldığı devleti, 1911 Trablusgarb, 1912 Balkan Harblerinden sonra 1914'te Almanlar safında I.Dünya Harbi'ne sokma cinnetini gösterdiler. 22 Aralık 1914 Sarıkamış faciası bu zaman zarfında yaşandı, 90 bin asker, Allahüekber Dağlarında donarak şehid oldu. Çanakkale çarpışmaları da bu zaman zarfında yaşandı. Kendi paşalarımız kalmamış gibi bir Alman generali, Otto Liman Von Sanders ordu komutanıydı. 253 bin askerimiz şehid oldu. Çanakkale bir müdafaa harbidir. Şanlı bir destandır. Fakat 253 bin genç en verimli yaşında toprağa düşmüştür. Bu inanılmaz zayiat gerçeğiyle zafer gerçeği birbiriyle çatışmaktadır.
Sultan Abdülhamid, iktidarı İttihad-ü Terakki zorbalarına, Harekât Ordusu tehditleri altında devrederken devlet, 5 milyon km2 idi. Cuntacı sergerdeler, 31 Mart tertipçileri tam 10 sene sonra her şeyi berbat etmiş, devleti batırmış olarak 1918'de tatlı canlarını kurtarmak için yurt dışına kaçtılar. Bu esnada insanın düşman saymaya tenezzül etmeyeceği Yunan, Anadolu'nun ortasında Polatlı'ya varmıştı. 1293/1876 Harbinde ölenlerin çocukları, 1911 Trablusgarb, 1914 Sarıkamış, 1915 Çanakkale'de ölenlerin kardeşleri, anaları, babalarının can siperâne fedakârlıklarıyla 1918-1922 arasında cereyan eden ve asıl ismi "Millî Mücahade" olan İstiklal Harbiyle o beş milyon, beşte birden bile daha aşağı düşmüştü.
Bugün şu memlekette ve elbette Osmanlının dünkü mülkünde iki nesil önce dedesi, 93 Osmanlı-Rus Harbi'nde, Trablusgarb, Balkan, Sarıkamış, Çanakkale ve Millî Mücahadede şehid düşmemiş, gazi olmamış Müslüman hane mensubu azdır. Dahası çok kere de ölenlerin hangi cephede can verdiği bilinememiştir. Dedem, Mustafa Efendi'nin Sarıkamış'ta mı, Çanakkale'de mi, bir başka cephede mi Hakka yürüdüğünü bilmiyoruz. Binlerce, on binlerce aile bu kaderi paylaşmaktadır.
Ordumuz, 30 Ağustos 1922'de Mehmetçiğin kanıyla vatan toprağına kurtuluş imzası atarken şair Yahya Kemal de mısralarını kâğıda döküyordu:
"Şu kopan fırtına Türk Ordusudur yâ Rabbi/Senin uğruna ölen ordu budur yâ Rabbi/Tâ ki ezanlarla yükselsin müeyyed nâmın/Gaalib et, çünkü bu son ordusudur İslâmın!"
Allah'ı uğruna ölen, İslamın bu son ordusu, Kore'ye giderken de Ankara stadyumunda komutan imam olup, asker ve subaylar cemaat olduktan sonra trenlere binip vapurlara yollandılar. Şairin güçlü kelimelerle resmettiği bu ordu, içine girmiş İttihatçı cuntayla 27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül ve 28 Şubat darbeleriyle sarsıldı, varlık hikmetinden uzaklara düştü. Şimdi o ordu asli hüviyetine kavuşmakta. 1950'de önceki şehidlerimize 1200 şehid daha dahil oldu. Bugün 1200 Mehmetçik, Kore'nin Pusan vilayetindeki şehidliğimizde yatmakta. Bir şey daha oldu. Babaları, dedeleri, büyük dedeleri Pusan, İstiklal Harbi, Çanakkale, Sarıkamış, Balkan, Trablusgarb, 93 Harbinde şehid olanların torunları, önce 1970-80 aralığında sol-sağ kavgalarıyla sonra da 1984'ten itibaren 30 sene boyunca Kürt-Türk kavgalarıyla toprağa düştüler.
Sol-sağ kavgasında ölenlerin bir kısmı şehid, bir kısmı aldatılmış sayıldı.
Türk-Kürt kavgalarındaysa herkes kendi ölüsünü şehid saydı, herkes kendi kabristanına "şehidlik" dedi. Herkes kendi evlâdının mezarı başında Yasin okudu.
Barış Süreci'ni kalıcı kılacak imzaların 18 Mart 1915 Çanakkale Muharebelerinin yüzüncü sene-i devriyesine denk gelmesi tesadüf olamaz.
Barış Sürecinin mânevi boyutu böylece tecelli etmiş bulunmakta.

Dedelerimizin ruhâniyeti, ebedî kardeşliğimiz için devreye girdi.

.

Bu bir hikâye değildir

19 Mart 2015 01:00

A -

A +

Çanakkale muharebelerinde 568 bin düşman askerine karşı 315 bin Mehmetçikle vatan müdafaası yaptık. Deniz savaşı, 19 Şubat 1915'te başladı, 18 Mart 1915'te bitti. Mehmetçik, Çanakkale Boğazı'nda Britanya imparatorluğu, Birleşik Krallık, Avustralya, Yeni Zelanda, Britanya Hindistanı ve Fransa olmak üzere altı ayrı ülkenin ordusuna karşı canını dişine takarak geçit vermedi. Çanakkale Boğazı'nı düşmana kapatmamızda tabyaların çok büyük rolü oldu. Sultan Abdülaziz ve Abdülhamid Hanlar zamanında inşa edilmişlerdi.

Çanakkale Boğazını geçemeyen, en namlı gemileri batırılan düşman kuvvetleri, deniz savaşında bir varlık gösteremeyince o öfkeyle 24 Nisan 1915'te Gelibolu yarımadasına çıkarma yaptılar. Bu defa kara savaşları başlamıştı. Çeşitli cephelerde göğüs göğüse muharebeler oldu. Muharebeler, 9 Ocak 1916'da bu defa da Osmanlı imparatorluğunun zaferiyle bitti.

5. Ordu komutanı Liman Von Sanders'ti. Komutanlar Esat Paşa, Vehip Paşa, Cevat Paşaydı. Ayrıca Mustafa Kemal gibi yarbay ve albay rütbesinde subaylar vardı. 315 bin Mehmetçiğin 253 binini al kanlar içinde rahmet-i Rahman'a uğurlamıştık. Fakat emperyalist düşman da 252 bin ölü vermişti. 57. Alayımız bütünüyle şehit olmuştu. Mehmetçik, Gelibolu'nun her cephesinde destanlar yazdı. Her 10 Şehidimizden biri lise ve üstü tahsilliydi. Bu çok şey demekti. İleriki zamanların yetişmiş insan kadrolarını Gelibolu'da tüketmiştik. Telafisi on yıllarımızı alacaktı. O yıl Galatasaray Lisesiyle Erzincan askeri Lisesinin son sınıfları mezun veremediler. Onlar, şehadetnâmelerini meleklerin elinden almışlardı.

O arada bir başka cephede daha muharebeler yaşandı:

Bu da bir kesin zaferdi.
İngilizler, 7 Aralık 1915'te Irak'ın güney doğusunda Dicle kıyısında bulunan Kut'ül Amare'ye de 31 Bin kişilik bir orduyla girdiler. Niyetleri Bağdat'ı düşürmek ve Irak petrolleriydi. Şiddetli çarpışmalar oldu. Mehmetçik burada da tarihe mübarek kanıyla imzalar attı. Düşman, 18 Bin askerini kaybetti. İngiliz komutanlar, 13 Bin askerle birlikte 29 Nisan 1915'te Halil Paşa komutasındaki ordumuza teslim olmak zorunda kaldılar.

Çanakkale ve Sarıkamış muharebeleri I. Cihan Harbi'nin getirdiği neticelerdir. Avrupa, sanayi inkılabını gerçekleştirince hem üretim için ham madde temin etme ve hem de ürettiği malları satacak pazarlar bulma ihtiyacıyla karşılaştı. Sattıkları aynı zamanda sermaye birikimine imkân vermişti. Bu imkânları da değişik ülkelerde yatırıma dönüştürmek gerekiyordu. Bu manzara Almanya, İngiltere, Fransa arasında rekabete yol açtı. Kızışan rekabet, Avusturya veliahdı Frans Ferdinand'ın Saraybosna'da Gavrilo Princip adındaki bir sırp milliyetçisi tarafından öldürülmesiyle I.Cihan Harbine dönüştü. Devrin dünyasında 4 imparatorluk vardı. Osmanlı, Alman, Avusturya-Macaristan, Britanya ve Çarlık Rusyası. Britanya, Fransa, Çarlık Rusyası, "İtilaf Devletleri" namıyla bir saf oluşturdular. İtalya bunlara dahil oldu, ayrıldı bir yıl sonra yine dahil oldu. Almanya, Avusturya-Macarsitan "İttifak Devletleri" adıyla diğer saftı. İttihat Terakki idaresindeki Osmanlı Devleti, "silahlı tarafsızlık" siyaseti gütmek istediyse de Almanya'nın Karadeniz'e iki savaş gemisini kaçırıp Sivastopol'ü bombalaması felakete davetiye çıkarttı. I. Dünya Harbine girişimizi meclis başkanı biliyordu, fakat Padişahtan saklanmıştı.

Rusya'dan itilaf devletlerine petrol gelmesi gerekiyordu. Ayrıca Rusya'nın mühimmatı bitmeye yüz tutmuştu, Almanya önünde hezimete uğrayacaktı. Kuzey denizi buzlu, Baltık Denizi ve Orta Avrupa da Alman nüfuzunda olduğundan İtilaf devletlerinin Rusya'ya ulaşabilecekleri tek yol, boğazlarımız kalmıştı. Harplerin hangi neticeleri getireceğini önceden tahmin etmek mümkün değildir. Bu manzaradaki Rusya'da Ekim 1917'de Lenin ve arkadaşları tarafından kızıl ihtilal yapıldı. Beri tarafta İttihad-ü Terakki Partisi, 1 Kasım 1918'de kendini feshetti. Sanki vazifesini yapmıştı. Mehmet Talat Paşa, Cemal Paşa, Enver Paşa yurt dışına kaçtılar.

Rusya'daki rejim değişikliği sebebiyle İtilaf Devletlerinin buraya ulaşma bahanesi kalmamıştı. Hâlbuki İngilizler için Saltanat, Hilafet gibi hasım hedefler vardı. 7 Kasım'da Fransa, İtalya ve Yunanistan'ı da peşine takarak Çanakkale Boğazı'ndan girdiler, 13 Kasım'da payitaht İstanbul'u işgal edildi. Meclisi Meb'usan'ı dağıttılar, karakol basıp cinayetler işlediler. 6 Ekim 1923'te iki ay evvel akdedilmiş Lozan'la beraber alacakları tavizi aldıktan, yapacakları şekillendirmeyi yaptıktan sonra savuşup gittiler.

Nereye gittiler?
Hayır; onlar bir yere gitmediler! Başımızın üstünde dönüp durmaktalar. Bugün de Irak'talar. Filistin'deler. Suriye'deler. Mısır'dalar, Libya'dalar. Afganistan'dalar... Gerektiğinde yalancı baharlarla geliyor, gerektiğinde katillerle bir masa etrafına oturup el sıkışıyorlar. Sanayi inkılabının nâm-ı diğer vahşi kapitalizm ihtiyaçları aynen devam etmekte.

Bedir Harbi'nden, Çanakkaleye, oradan Şah Fırat Harekâtına kadar imânımız, ezanımız bayrağımız, vatanımız ve istiklalimiz için aziz canlarını feda eden aziz şehidlerimize, aziz gazilerimize ebedî rahmetler diliyoruz.

.

BARIŞ RENKLİ BAHAR

20 Mart 2015 01:00

A -

A +

En kıymetli varlık insan. Ülkelerin de en kıymetli varlığı insan. Bunu biliyoruz. Biliyor ve üstelik genç nüfusa sahip olmakla övünüyoruz. Ne var ki bunu bilen ve buna inanan insanlar olmamıza rağmen insanı harcayan ideolojiler yüzünden on binlerimizi kaybediyoruz:

1968-1980 arasında 5 bin genç katledildi. Bunların bazısı ülkücüydü bazısı solcu. Hepsi de 20'li yaşlarındaydı. Her biri kendi cephesinden memlekete hizmet etmek, geri kalmışlık zincirini kırmak için mücadele vermekteydiler. Usulleri farklı olsa da hedefleri aynıydı. Oturup konuşabilselerdi ortak yanlarını keşfedecek, silah tutan eller, birbirini sıkacaktı.

Sol-sağ kavgaları, 12 Eylül'de darbe zoruyla bitirildi. 1980-83 arası silahların gölgesinde sakin geçti. 1983'te seçimler yapıldı. Demokratik mekanizma tekrar devreye girdi. ANAP iktidar oldu. Bir yıl sonra 1984'te PKK, Cizre'de katliam yaptı. Ondan sonra silahlar susmadı. Yine 20'li yaşlarda insanlar öldü. Ölenlerin bazısı dağda Kürtçü militandı, bazısı orduda Mehmetçikti. Bu defa üstelik savaş uçakları, tanklar ve diğer muharebe silahları devredeydi. Hazine dağlara-taşlara akıtılıyordu. Ne 12 Eylül'ün "Kürt yoktur!" kanunu bir işe yaramıştı, ne onlarca yıl süren olağanüstü haller. Neticede 30 bin genç insan öldü, 30 sene kayboldu ve Türkiye'nin bütün dış borçlarını kapatacak denli hazine boşa harcandı.

İşin gerçeği şu ki yirminci asır Türklerin kayıp asrıdır. Resmî ideolojinin Hanedan'ı yurt dışına sürmesinden itibaren bu memlekette dindar, muhafazakâr, solcu, Kürtçü, ülkücü herkes ya eş zamanlı olarak veya dönem dönem zulüm gördü. Şeyh Said olayında, Menemen Vak'asında olduğu gibi çok kere ayaklanmayı teşvik eden kışkırtmalar yapıldı. Bu kışkırtmalarla İstiklal Mahkemeleri kurulup insanlar asıldı. Bu memlekette haksızlık yaşayanlar sadece Kürtler olmadı. Kürt kimliğinin tanınmasından 15 sene sonra Müslüman kimlik tanındı.

Derin devlet, hem kriz çıkarttı, hem de o krizi yönetemedi. Zannedildi ki herkes Osmanlı Hanedanı, dindarlar ve ülkücüler gibi kan kusup kızılcık şerbeti içtim diyecek.

Öyle olmadı...

Tarihin bir döneminde bazı Kürtler, dış istihbarat ağlarıyla çekilip çevrilmeye başlandı. O sırada devleti yöneten sivil ve askerî irade tehlikeyi görecek basiret gösteremedi. Tehlike "üç beş çapulcu" diye kibirli telakkilerle tartıldı. Yara azmanlaştı, hudutlarımızı aştı. Bereket ki büyük Kürt kitlesi Kürtçü sosyalist ideolojiye mesafeli durdu. Eğer AK Parti diye tarihte olduğu gibi ümmet ölçekli ortak bir renk ortaya çıkmasaydı tutunacak dal bulamayan o kitle de eriyecekti. Bu yönüyle AK Parti, üstelik onun kurucu ve yöneticileri de resmî ideoloji mağdurları olduğu halde ülkenin birlik ve dirliğinin kurtuluş vesilesi olmuştur.

Emperyalizm, Kürtçü ideoloji vasıtasıyla bizi vurdu. Bu memleketin çocuklarının üzerinden silah sanayii ve uyuşturucu trafiği çalıştı. Nihayetinde hiç de umulmadık bir zamanda ve Paralel Yapıya rağmen Barış Süreci yakalandı. Çünkü daha evvelinde istikrar ve kalkınma yakalanmıştı. İki yıldır kan akmıyor. İki yıldır analar ağlamıyor. Vardığımız noktada barış kalıcı hale gelmek üzere. 21 Mart 2015 Nevruzu münasebetiyle Abdullah Öcalan, taraftarlarına silahların terk edilmesi, silahların gömülmesi, demokratik siyaset yoluyla ne denecekse denilmesini tavsiye edecek.

2012'de Cumhurbaşkanlığı seçimine karar verildi. Bütün partiler, devrik Ali Abdullah Salih'in yardımcısı Mansur el Hadi'nin cumhurbaşkanlığı için tek aday olarak seçime girmesi hususunda mutabık kaldılar. El Hadi, oyların tamamına yakınını aldı. Seçimler devam ederken hem kuzeydeki Zeydi Şii Husiler ve hem de güneydeki Güney Hareketi, seçim sonuçlarını tanımayacaklarını açıkladılar. Ayrılıkçılar, tek aday çıkmasını, bu adayın eski rejimin adamı olmasını kabul etmiyorlardı. Onlara göre böyle bir netice 2011 devrimini anlamsız kılmaktaydı.

Eski rejimin, önceki cumhurbaşkanı dışında aynen devam etmesi, onları rahatsız etmekteydi. Husiler içten içe köpürmekteydiler.

18 Ağustos 2014'te petrol zammını bahane ederek ayaklanıp başkent San'aya girdiler. 13 Ekimde isyancılarla merkezî hükumetin anlaşmaya varması üzerine Halid Baha, başbakan oldu. Ne var ki takma akılla yedi adım gidiliyordu. Kendi akıllarıyla hareket etmiyorlardı ki. Bir yerden kışkırtılmaktaydılar. 19 Ocak 2015'te Başbakanlığı, bir gün sonra da Cumhurbaşkanlığını kuşattılar. Cumhurbaşkanı ve Başbakan istifa etmek zorunda kaldı. Cumhurbaşkanı Aden'e sığındı.

Husilerin stratejik noktalarını ele geçirmesi üzerine Yemen dışişleri bakanlığı 10 Körfez devletinden acil müdahale talebinde bulundu. Bunun üzerine 26 Mart tarihinde Suudi uçakları, Husi hedeflerini vurmaya başladı.

Hava harekâtını kara harekâtının takip edeceği söylenmekte. Bu müdahaleyi, Türkiye, ABD, Fransa ve İngiltere desdekliyorlar. Bu bir arka çıkma, hak verme ve lojistik destek şeklinde.

Husileri ise İran'dan başka İran güdümlü Irak ve Suriye ile İran'ın Lübnan'daki yani Akdeniz sahilindeki ileri Karakolu Hizbullah da desdeklemektedir. Tabiî bir de bölgenin demirbaşı yapılmış terör örgütleri.

Görüldüğü gibi ortadoğuda ciddi bir İran yayılmacılığı yaşanmaktadır. Şia bir ideoloji olarak ihraç edilmekte. Meseleye Vehhabi ihracıyla Şia ihracının çatışması olarak bakmak da mümkün. İran Basra Körfezi, İskenderun Körfezi ve Aden Körfezi üçgeninde kendine yer edinmekte. Dünya, Irak ve Suriye ile uğraşırken mezkûr devlet, tarihte hiç elde etmediği kadar ciddi bir nüfuz alanını yakalamış vaziyette. Dahası Kandil'deki PKK'nın en azından bir kısmı dahil el Kaide, DAEŞ, Hizbullah, Husi gibi örgütler ile iş birliği halinde. Bir başka ifadeyle bizdeki Barış Sürecinde gölge güçtür.

İran'a kızmaya hakkımız var mı?

Büyük devlet, menfaati neyi gerektirirse yalnız kalma pahasına da olsa yoluna devam eder

.

BAŞKANLIK; DEĞİŞMEZ GÜNDEM!

30 Mart 2015 01:00

A -

A +

AK Parti, 6223 MV Aday adayından 550 ismi imbikten geçirircesine süzüp çıkartarak 7 Nisan'da YSK'ya verecek. 6223 sayısı, en yakın partiye yapılan müracaatın 3 katıdır. Müracaat fazla olunca seçme ölçüleri ve hassasiyet de artmakta. Türlü sızma teşebbüslerinin önüne geçme şartı olduğu gibi yanlış tensip tehlikesinin bertarafı da gerekmekte. Bu sebeple evvela teşkilatta aday adayları yoklaması, sonra mülakatlar yapıldı. Bu arada STK'larda tercih seçimi oldu. Kanaat önderlerinin görüşü alındı. Ankara'da orta kurul çalıştı.

28 Şubat'tan bu yana ise genel başkan Ahmet Davutoğlu başkanlığında üst kurul çalışması yapılmakta. Aday adaylarından bir kısmı ile sn Davutoğlu'nun bizzat mülakat yapacağı ifade edilmekte.

Öyle görünüyor ki:

Başbakan Davutoğlu şu günlerde iki ciddi mes'eleye yoğunlaşmış bulunmaktadır. Bunlardan biri, ehil olanı ve layık olanı tesbit kıstasıyla MV adaylarını isabetle seçme işi, diğeri de AK Parti Seçim Beyannamesi'dir. Şu kat'i bir gerçektir ki aday adayları isimlerinin teşkilat, genel başkan yardımcıları, ara çalışmalar ve nihayet bizatihi genel başkan müşahedesinden geçme sebebi, sadece sızma tehlikesi değil, aynı zamanda kalite zaruretidir.

Son zamanlarda tekraren işaret ettiğimiz gibi 7 Haziran 2015 Eşik Seçim'dir. Bu seçimde elde edilecek verime göre bu millete yakışır yeni bir anayasa yapılacak, Türkiye, 2023 Hedefindeki 10. büyük güç ve dünya devleti olma çıtasını yakalayacak, 2071 Yoluna çıkışı kolaylaştıracaktır.

Bu zor hedeflerin fethi ancak vasıflı, donanımlı, birikimli vekillerle mümkün olabilir. Sn genel başkan ve Başbakan için mes'elenin biri budur.

Diğeri de seçim beyannamesi.

Seçim beyannamesinde nelerin olacağı henüz bilinmiyor. Bir kısmının şu bahsettiklerimiz olacağına şüphemiz yok. Yeni anayasa, istikrar ve yüksek kalkınma seyri, iç barış, huzurlu ülke, mazlum ve mağdurların gözyaşını silen Büyük Türkiye, güçlü ekonomi, güçlü millî kültür, şahsiyetli millî eğitim, kılı kırk yaran yargı, her vatandaşta gelişecek öz güven ve kardeşlik duygusu, 2023 ve 2071 yürüyüşü, Yeni Türkiye'nin kavga eden, muhtevasız laf üreten değil, fikir ve proje üreten tahammül kat sayısı yüksek vekillere ihtiyaç duyduğu keyfiyeti gibi madde ve izahlar.

Bunlar ve benzerleri olacağı bellidir.

Beyannamede olacaklardan ilk fikri ise Başbakan Ahmet Davutoğlu bizzat açıkladı. Sn Davutoğlu, "Türkiye'nin niçin Başkanlık sistemine geçmesi gerektiğine dair gerekçeyi AK Parti Seçim Beyannamesinde bizzat kendim, kendi elim ve kendi kalemimle yazdım!" dedi.

Bu cümle ve getirdiği fedakârlığı görmemek ve buradaki fedakârlığı, vefayı kabul etmemek insaf duygusuyla bağdaşmaz. Bir başka duruşta olsa kavga, mücadele en azından ayak sürüme sebebi olur. Bir insan düşünmeli ki yeni Başbakan olmuştur. Fakat o Başbakan, lideriyle görüş ve gönül birliği yaparak Başbakanlığı terk demek olan böyle bir tercihi yapmakta, teklifi bizatihi kaleme almaktadır. Bunu yerli ve millî düşüncede olmayan, yozlaşmış, yabancılaşmış çeyrek aydın zihniyeti kavrayamaz. Burada bir dâvâ arkadaşlığı, fikir birliği ve gönül tamamlığı esası söz konusudur. Bu tavrı besleyen kaynaksa İslâm ahlâkının nakışlarıdır. Siyasette, devlet hayatında var olma gâyesi, Allah rızası için Allahın kullarına hizmet etmekse ve bu da Başkanlık sistemiyle daha hızlı, daha şümullü, daha çaplı yapılabilecekse o ahlâk, orada insana böylesine büyük bir fedâkârlığı yaptırır...

7 Nisan 2015'ten itibaren, ülke Yeni Türkiye tırmanışına geçmekte.

Bu yeni dönemde Başkanlık Sistemi değişmez gündemdir. Anayasa yapılıp müesseseleşene kadar konuşulacaktır.

.

DİYANET'İN PARALEL ÖRGÜTLE MÜCADELESİ

31 Mart 2015 01:00

A -

A +

Başbakan Yardımcısı Yalçın Akdoğan, Diyanet İşleri Başkanlığı'nın da Paralel Örgütle mücadele etmesi gerektiğine dair çok doğru ve muhtevalı bir tesbit yaptı...

Mevzuun uzağında olanlar, bunu yadırgayabilir. Onlar, Diyanet'in emniyet, istihbarat veya yargı kuvveti olmadığını, bunların zaten üstlerine düşeni yaptıklarını söyleyebilirler.

Mücadele o tarafıyla devam etmektedir, devam da edecektir. Ancak; hâdise, sadece devleti içten ele geçirme, devlet erkânını dinleme, yargı, emniyet ve eğitim kadrolarını tek tipleştirme, istihbaratı çökertme çabasından ibaret değildir.

Çok vahim bir husus daha var. Bu husus da dinler arası diyalog sapkınlığıyla kendini ifade etmektedir. Diğer semavi dinler, İslâmiyetin gelmesiyle devrini tamamlamıştır. Kur'an-ı kerim, "Allah indinde din, İslâmdır!" âyet-i kerimesiyle tartışmasız hükmünü koymuştur. Hal böyle iken sanki ortada eşit dinler varmış gibi dinler arası diyalog faaliyeti başlatılıp yürütülmüş ve İslami itikad noktasından hükümsüz olan o dinlerle onların papa ve papazlarına tazim gösterilmiştir.

İmân ve inanışlarımıza aykırılığın biri budur.

Bir başka çok tehlikeli icraat daha vardır:

Amentümüz gereği biz Müslümanlar, Sevgili Peygamberimizden önceki bütün Peygamberlerin hak peygamber olduklarına inanırız. Bu bizim takdirimize bırakılmamıştır. Ancak geçmiş dinlerin Muhammed aleyhisselamın gelmesiyle yürürlükten kaldırıldığına da inanırız. Bu hükümlerden her ikisine veya birine inanmayan İslamın dışına çıkıp imânını kaybeder.

Oysa Müslümanlar, önceki peygamberleri de tanırken, Peygamberliklerini kabul etmemek imânsızlık müeyyidesine tâbi iken Yahudiler ve Hıristiyanlar, en son Peygamberin peygamberliğini reddederler.

Şu var ki biz, bir şaşmaz ve değişmez mutlak hükmü bir ses bayrağı gibi dalgalandırırız "Lâ ilâhe illallah, Muhammedün Resûlullah/Allah'tan başka ilâh yoktur, Muhammed aleyhisselâm O'nun resulüdür!"

Bu cümlenin adı kelime-i tevhiddir. Kelime-i tevhid, iki kanatlı nadide güzellikteki bir kuş gibidir. Bir insanın imân sahibi yani Müslüman olabilmesi için hem "lâ ilâhe illallah" ve hem de "Muhammedün Resûlullah" demesi şarttır. Bu şarttan taviz verilemez, bunun pazarlığı yapılamaz. İslâmiyetin ilk çıktığı günden bu güne yekpâre imân ve hakikat böyledir. Bütün mezhepler, bu esas üzre yükselir. Bütün âlim ve evliya bunu beyan buyurur.

Buna rağmen bu örgüt takipçileri, başlarından aldıkları telkinle "lâ ilahe illallah! demek kâfidir, "lâ ilahe illallah demekle Yahudi ve Hıristiyanlar da cennete girecektir!" deme vahametine düşmüşlerdir. Kur'anın, ahir zaman Peygamberinin kısacası İslamiyetin buyurduklarının aksi ve zıddı bir inanış yoluna girilmiştir. Burada da bitmedi; iddia o ki kandırılmış, imânları lekelenmiş bu insanlar, bugün örgütün bir numaralı sanığı olarak aranan kişinin Mehdi olduğunu kabul etmektedirler. Halbuki kıymetli din kitapları, Mehdi aleyhisselamın isminden, geleceği zaman ve mekâna kadar hakkında mufassal malûmat vermektedir. Bu şahıs onlardan hiç birine uymamaktadır.

Yine bitmedi. Bu örgüt, İslamın temel kaidelerinden fıkhı kaale almayarak "himmet" adı altında sadece "ver!" demiştir. Oysa zekâtın, sadaka-i fıtrın nasıl verileceği, kimlere verileceği fıkıh kitaplarında yazılıdır. Bu esaslara riayet edilmeden verilen parayla farz ve vacib ibadetlerin eda edilmesi mümkün değildir.

30 senedir bir nevi felsefi cerbezelikler yapılarak Müslümanların imânıyla oynanmış, evlâtları ellerinden alınmış, çok vatandaş kandırılmıştır. Şimdi dinler arası diyalogdan, kelime-i tevhidin bölünüp bölünemeyeceğine, Mehdi hakikatine ve farz ve vacip ibadetlerin "yap da ver de nasıl yaparsan yap, nasıl verirsen ver"le eda edilemeyeceğine, bunların şartları olduğuna kadar vatandaşların aydınlatılması gerekmektedir.

Sadece devlet teşkilatı ele geçirilmek istenmemiştir; İslâmiyet de içerden ele geçirilmek istenmiş, dinlerin telfikı/birleştirilmesiyle âdeta yeni bir din ihdas edilmeye tevessül edilmiş, maalesef ve maalesef bir kısım vatandaşların imânları tahrip edilmiştir.

Diğer kurumlar, kendi alanlarında çok ciddi bir mücadele içindeler.

Diyanet teşkilatı da kendine düşen mücadeleyi vermelidir...

.

2023

1 Nisan 2015 01:00

A -

A +

(*)Tarafımızdan kaleme alınan 2023 temalı bu yazı, ilk defa 29 Ekim 1999 tarihinde bu sütunda yayınlanmıştır.

Meşrutiyet dönemi teb'asından bir kısmının Cumhuriyet'e karşı olmaları anlaşılabilir. İnsanları sevdikleri, alıştıkları hayat tarzından koparmak kolay değil.

Cumhuriyet çocuklarının Cumhuriyete karşı olmaları ise anlaşılamaz.

Bugün, Cumhuriyet'in ilân edildiği gün, dünyaya gelenler 76 yaşında ak-pak saçlı büyük babalar. Onların veya sonraki nesillerin cumhuriyet düşmanlığı olabilir mi?

Mümkün görmüyoruz.

Buna rağmen, bir kısım kimseler, ülkede Cumhuriyet düşmanlarının varlığına inanıyor.

Bunları ikiye ayırabiliriz:

Birinciler; o düşmanların var olduklarına samimiyetle inanıyorlar. Ne yaparsınız; bir inançtır. Bir gün yanıldıklarını anlayacaklardır. Mes'eleyi zamana terk etmekten başka çıkar yol yok.

İkincilerse Cumhuriyet'e karşı düşmanlar çıkartmaktan rant elde edenler.

Bunlar samimiyetsizdir.

Cumhuriyeti değil, menfaatlerini sevdiklerinden ortalığı fitne ateşine verirler.

Gürültüleri fazladır.

Öyle bile olsa toplum, artık böyle gürültülere, hayali düşman senaryolarına, hayali hainlerin varlığına inanmıyor.

Niçin?

Toplum, kendisini sahiplenmek, yönetmek, yönlendirmek isteyenleri aşmış durumda da ondan.

Cumhuriyet nedir?

Bir devlet şekli...

Türk milletinin belirgin hususiyetlerinden biri teşkilatçı olmasıdır. Bu ruhla tarihin derinliklerinden beri hep ve daima devlet sahibi olmuştur. Bu devletlerin bazısı Hakanlık, bazısı Hanlık, bazısı Sultanlık, biri Padişahlık sonuncusu da Cumhuriyet'tir... Devlet, devam etmiş, onun yönetim şekli değişmiştir. Osmanlı bile kendi içinde kaç türlü idare şeklini aldı.

Beylik dönemi, Fetret Dönemi, İmparatorluk dönemi, Tanzimat Dönemi, Monarşik dönem.

Cumhuriyet devri de öyle.

İlk zamanlarda demokrasi yok. Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası, Serbest Fırka tecrübeleri ile Cumhuriyet Halk Fırkası'na rakipler getirilerek çok partili hayata geçilmek isteniyor. İsmet İnönü'nün Fethi Okyar muhalefeti Serbest Fırka'nın kendini feshetmesi ile bitiyor ve tâ 1945/46'lara kadar Tek Parti Rejimi sürüyor. 27 Mayıs'ta, 12 Mart'ta, 12 Eylül'de 28 Şubat'ta "Ara Rejimler" yaşanıyor.

Dememiz o ki insanın olduğu yerde hayatın dalgalanmaları kaçınılmaz.

Bugün kimsenin Cumhuriyetle bir alıp-veremediği yok.

İnsanlar, demokrasinin yerleşmesini bekliyorlar. Demokratik hayatın olanca nimeti ile hükümran olmasını istiyorlar.

Bir düşününüz...

Atatürk'ün önderliğinde ilk Meclis'in kabul ve ilan ettiği Cumhuriyet'in ilk yıllarındaki nüfusumuz ne kadardı? 13 milyon.

Bir tek sanayi malı imal edebiliyor muyduk? Hayır.

Zaten sanayi inkılabını gerçekleştiremeyip zayıf düştüğümüz için imparatorluğu kaybettik.

Bugünse -hamdolsun- denizaltılar, F-16'lar yapıyoruz.

Ülkenin önemli bir bölümü çevre yolları ile birbirine bağlandı.

Daha mühimi iletişimde çağ atladık.

Haberleşme uydumuz var. Yakında uydularımız olacak. 20 yaşında telefonla tanışan neslin çocuklarının cebinde konuşan harikalar ötüyor.

En mühimi ise orta ve yeni nesil vatandaşlarımız internetle iç içe. Çok kanallı, çok kablolu televizyonlar, dünyaya yarım saatte bir pencereler açıyor. Her yıl yerli-yabancı yüzbinlerce kitap satılmakta. Üniversiteler, 71'i buldu. Bunların üçte biri vakıf üniversitesi. Yaşı 30'un altındaki gençlerin ekseriyeti ikinci bir dil biliyor.

Bırakınız bu insanların yakasını artık.

76 yıldır sahte cumhuriyetçilikle bu milletin, bu devletin kanını iliğini sömürdünüz.

Yetmedi mi?

Bırakınız bu milleti "cumhuriyet dostları-cumhuriyet düşmanları" diye ayırmayı.

Kim bunlar? Kendilerini sözümona "en cumhuriyetçi" olarak sunan ekalliyette kalmış dinozorlar.

Bugün bu topraklar insanın ideali, bir kenarından yakaladığı çağı topyekûn ele geçirmektir. Onlar, dünya ile iç içe yaşıyor.

İç barışı bozan, her hareket ve her söz Türkiye'ye vurulmuş bir darbedir.

Tansiyon çok yükseltildi. Bu kargaşa, Türkiye düşmanlarına fırsatlar vermekte.

Vatandaşın da her kesim aydınının da bakışları yarınlara dönük:

Hedef, 2023'ün Türkiyesi'ni dünyanın ilk 10 devi arasına katmaktır.

Bu da barışık, huzurlu, geçimli Türkiye ile olur.

Bugünden itibaren her davranışımızı yeniden gözden geçirerek Cumhuriyet'in 100. yılına; 2023'e hazırlanmalıyız.

.

BÜYÜK TÜRKİYE FİKRİNE KARŞI KANLI SALDIRI!

2 Nisan 2015 01:00

A -

A +

İki malûm terör örgütü mensubunun Çağlayan Adliyesi'ne sızarak Mehmet Selim Kiraz ismindeki savcımızı önce rehine alıp, sonra insafsızca şehit etmeleri yalnızca bir örgüt olayı değildir... Okumaları etraflıca ve derinlemesine yapmak ve tesadüf gibi görünen sinsiliklere dikkat etmek lâzım:

Bugün meydanlarımıza çıkıp "Slovenya ile ne gibi alâkamız vardır?" diye sorulsa bilen insan sayısının yok denecek kadar az olacağına eminiz. Halbuki Slovenya'nın da içinde olduğu bölge, 1493 yılında Bosna Beylerbeyi Yakup Paşa tarafından fethedilerek topraklarımıza dâhil edilmiştir. Hükümranlığımız, 1683 Viyana talihsizliği sonrasına kadar iki asrı aşkın devam etti.

Çağlayan Adliyesi'ndeki mel'un ve menfur vak'a Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın orta Avrupa ve Balkan devletleri olan Slovenya, Slovakya ve Romanya ziyaretleri esnasında oldu. Sn. Cumhurbaşkanı'nın Slovenya'daki resmî kabulde yaptığı konuşmanın bazı Avrupa devletlerini rahatsız ettiğine hiç şüpheniz olmasın. "Biz, Slovenya ile hem-hudut değiliz, fakat kendimizi Slovenya ile komşu sayıyoruz" dedi. Bu tesbit, Haçlı kinini hiç bir zaman terk etmeyen Düvel-i Muazzama'nın gafletine gelemez.

Avrupa hükümetleri, 1962'lerden itibaren çeyrek asır boyunca batıya akan işçilerimizi kendileri bizzat dâvet etmişlerdi. Kas güçleriyle çalışarak, kalkınmaya destek verip gideceklerdi. Fakat kader, bu millete o işçiler eliyle III.Viyana'nın kapılarını açtı. Düvel-i Muazzama'nın şimdi ülkelerinden gönderemediği bu insanlarla başı dertte olması yetmezmiş gibi Lozan'da dalları ve kolları budanan Türkler, 21. Asrın başından itibaren yeniden Büyük Türkiye ideali peşine düşmüşlerdi. Bu gayretin batılılar için anlamı bir Osmanlı dirilişiydi. Öyle ise taşeron örgütlerle Türkiye içerden vurulmalıydı.

Adliye'deki kanlı terör vak'ası, Cumhurbaşkanı'nın Slovenya Cumhuriyetindeki konuşmasının hemen ardından geldi.

Fakat başka müessir sebepler de var:

Bu saldırı, İran'ın, Basra Körfezi-İskenderun Körfezi-Aden Körfezi üçgeninde şiacı yayılma politikasıyla Yemen'de darbe yaptırması üzerine vaki müttefik hava müdahalesine Türkiye'nin haklılık vermesi ve onunla kalmayıp her türlü lojistik destek temin edeceğini beyan etmesinin de hemen ardından geldi.

Devamı da var:

Bir savcımızın hayatına malolan bu terör saldırısı Paralel Örgüt liderinin Mason olduğuna dair vesikaların gazetelerde neşrinden de bir gün sonra yaşandı.

Olayın meydana geldiği tarih de dikkatlerden kaçmamalı:

Rehine eylemi ve katliâm, devleti 33 yıl boyunca tek çakıl taşı vermeden muhafaza ederek imar ve inşa faaliyetleriyle çağı yakalayan Sultan Abdülhamid'in muvaffakiyetlerinin ekranlarda şükranla dile getirildiği 31 Mart günü oldu.

O Hakan Halife, 31 Mart 1909 İsyanı ile devletten el çektirilmişti. Selanik kaynaklı isyan, bugün Gezi Parkı denen Topçu Kışlası'nda vuku bulmuştu. Aynı şekilde yabancı güdümlü terör hareketi olan 27 Mayıs 2013 isyanı da ne tesadüf ki yine Gezi Parkı'nda cereyan etti. Savcı katli, bu isyanın devamıdır. O hadiselerde paralelci polislerin kışkırtma ve çadır yakmalarını hatırlatmak isteriz.

Yeni Türkiye Sözleşmesi, incelendiğinde bu sözleşmenin bir ruhu olduğu hemen fark edilmekte. Metinde onlarca defa insan onurundan söz ediliyor. Ruh, bu "insan onuru" cümlesinin özünde mündemiçtir. Vahiy Medeniyetinde mutlak hüküm şudur: Kur'an-ı kerimin haber vermesiyle bilinmekte ki Allah, insanı eşref-i mahlûkat olarak yaratmıştır. Allahü teâlâ, halk ettikleri içinde en şerefli mevkie insanı yerleştirmiştir. En itibarlı, şerefte en yüksek dereceli varlık, insandır.

Ahmet Davutoğlu'nun sözleşmeyi üzerine inşa ettiği "Onur" kelimesinin karşılığı "şeref"tir. Mehazı şerif'tir. Arapça olan eşref, en şerefli, şereflilerin şereflisi demektir. Metinde yer alan onur'un aslı Fransızca "honneur" kelimesidir. Şeref denmesini tercih ederdik.

Metnin ruhu, insanın şerefi olarak alındıktan sonra bu gerekçe için atıflar da yapılmış. Bunların ilki Şeyh Edebalı'nın Osman Gazi'ye buyurduğu nasihatteki "insanı yaşat ki devlet yaşasın" sözüdür. Diğer atfı tasavvufi bir mefhum olan "kesrette vahdeti bulmak"tır. Çok kültürlülüğümüz, renkliliğimiz kesret yani çokluk, o çokluk içinde bir arada yaşayabilme kabiliyeti de vahdet olarak mânâlandırılmaktadır. Üçüncü atıf 1921 Kanûn-ı Esâsî'sinin "hâkimiyet bilâ kaydü şart milletindir" şeklindeki 1. Maddesidir. Bu referans/atıf başkanlık sistemine bir teminattır. Son atıfsa Kemal Atatürk'ün "muasır medeniyet seviyesine yükselme" sözüdür. Burada da maksat çağı yakalama ve aşma cehdidir. Bunların dışında sıkça zamana, mekâna, insana, aileye, 2023 hedefine atıflar yapılmakta. En tükenmez kaynağın insan olduğu beyan edilmekte. İstiklal Harbimizin Millî Mücadeleden ziyade devrindeki esas adıyla Millî Mücahede/Milli Cihad olmakla kudsiyetine temas edilmekte. İslam âleminin bu cihadda bizi maddeten, fiilen ve dualarıyla desteklediği ve dolayısıyla İslâm âlemiyle tefriki gayrı kabil birliğimiz tesbit edilmekte. Orta Asya'dan Anadolu'ya gelip buradan yedi iklime dağıldığımız gibi, yedi iklimden de mecburiyetler tahtında tekrar Anadolu'ya sığınmamız hatırlatılmakta.

Bütün bunların ışığında eşit vatandaşlık, herkes için temel ve ortak payda alınmaktadır.

Başbakan Davutoğlu'nun niçin başkanlık sistemi sorusuna getirdiği cevap da şayanı dikkat iki kaynağa dayanıyor. Darbeler, cumhurbaşkanlarının yetkilerini arttırıp, sorumluluklarını daraltmış, 2007 Anayasa değişikliği, sorumluluğu olmayan cumhurbaşkanını halkın seçmesine imkân vermiştir. Mevcut sistemde cumhurbaşkanı sorumsuzdur. Bu fiili durum, yetki çatışmasını doğurabilir. Hesap sorulabilirlik esastır. Hesap sorulabilmesi için Başkanlık sistemine gidilmesi gerekmektedir. Bu sistemde yasama, icra ve yargı kuvvetleri müstakil olarak mevcut olacak, icranın başı olan Başkan'ı meclis denetleyecek, Anayasa Mahkemesi icabı halinde hesap sorabilecektir.

Daha ziyade mücerred bir dille kaleme alınmış 100 Maddenin aynı zamanda yapılacak yeni anayasanın da nüvesi olduğunu görüyoruz...

.....

Dünkü yazımızda yabancı talebelere burs veren kurum MEB olarak çıkmıştır. Bu bursları YTB/Yurt Dışı Türkler ve Akraba Topluluklar Başkanlığı vermektedi

.

TARİHTEN HUSUMET ÇIKARTMAK

20 Nisan 2015 01:00

A -

A +

Papanın "Ermeni soykırımı" demesi üzerine AP/Avrupa Parlamentosu, gün sekmeden soykırım kararı aldı. Alınan kararda "arşivler açılsın" deniyor. İşte Avrupa'nın meseleyle alâkası. Ankara'nın senelerdir bu teklifi yaptığının farkında bile değiller. Papanın ve AP'nin bu işgüzarlığı, tarihten husumet çıkartma ve psikolojik haçlı muharebesidir. Ayrıca geçen süre içinde onlarca devlet, AB'ye alınırken Türkiye'nin 1959'dan beri bekletilmesinin açıklamasıdır...
Gerçi papanın yaptığı üstelik arkasında durma cesareti de gösteremediği kuru laftan ve AP'nin yaptığı da kuru bir tavsiyeden öte bir şey değildir. Ama burada niyet önemli. Bir senaryo hazırlanmış, konuşma günü Ermeni tarafı Vatikan'a dâvet edilmiş, o sorumsuz konuşmayla iş AP'ye havale edilmiştir.
Osmanlı Devleti, Ermeni ekalliyete/azınlığa "millet-i sâdıka" diyordu. Bu bir taltifti. Ermeniler, san'atkâr maharetleriyle ortak hayatı zenginleştiren insanlardı. Bu insanları Rusya, Fransa, İngiltere, Belçika, Vatikan, kilise... kışkırtarak kanlarına girdiler. Ermeniler, 1905'te Sultan Abdülhamid'e korkunç bir suikast düzenlemelerinden başlayarak Taşnak, Hınçak gibi terör örgütleri eliyle katliamlara giriştiler. Şarkta/doğu vilayetlerinde Müslüman köylere baskınlar yapıyor, cemaat sabah namazındayken cami ateşe verilip içerdekiler diri diri yakılıyor veya her şeyden habersiz köylere baskın yapıp ahali kadını, erkeği ve çocuğuyla samanlığa doldurulup yakılıyor, hamile kadınların karnına süngü saplanarak ceninler havaya savruluyordu. Hadiseler önlenemez kanlı çarpışmalar halini alınca Hükûmet, hem terör örgütlerine yataklık yapmalarını ortadan kaldırmak ve hem de Ermenilerin hayatlarını teminat altına almak için onları memleketin Halep gibi şarka uzak diğer vilayetlerine tehcir etti/ göçlerine karar verdi. Bu bir iskân ve emniyet siyasetiydi. Bu göçler öncesinde ve göçler esnasında Ermeni mezaliminden, Taşnak ve Hınçak'tan çok çeken, evlatlarını, akrabalarını kaybedenler intikam saikiyle hareket ettiler. Devrin, Harb-i Umumi kargaşa günleri olduğu unutulmamalı. Bu katliamlar, birbirine düşürülmüş bir cemiyette yaşanan ve tasvibi mümkün olmayan manzaralardır.
Hâdise, kısaca böyle iken dünya bir asırdır bir haçlı kini ile kasıtlı bir algı saptırmasına maruzdur. Devrin TBMM'si olan Meclis-i Meb'usan veya Nazırlar Hey'eti/Bakanlar Kurulu, Ermeni anasırın/unsurların yok edilmesi için resmi bir karar almış gibi yanıltıcı bir intiba uyandırılmak istenmekte. Resmi bir karar olmadığı gibi mahkemeler çalışmaktadır. Devlet, meşruti demokarsiyle idare edilmektedir. O sâdık kavim, haçlı emperyalistlere kanıp bu cinnete kapılmasalardı hem kendileri ve hem de Müslüman ahali mağdur ve mazlum olmayacaktı. Bu mukatelenin asli mânevi faili garp âlemdir/batı dünyasıdır. O gün Ermenilerin kara kaşı için bunları yapmıyorlardı. Ruslar, Akdeniz'e inmek, diğerleri doğu ve güney doğuya sarkmak istiyorlardı. Bu maksatlarını hiç terk etmediler. Bu yüzdendir ki 1980'lere kadar sefaret mensuplarımızı öldüren ASALA terör örgütünü ayakta tuttular. O fasıl kapanınca PKK'yı devreye soktular. Şimdi Barış Süreci üzerine bu defa da DHKP-C'i harekete geçirdiler.
Böyle bir muhatap Türkiye'yi kabul etmez, kapıda bekleterek aşağılar.

Neyse ki AB tükenişte...

.

HDP VAHİM BİR HATA İŞLEDİ

21 Nisan 2015 01:00

A -

A +

İçerde hangi ahlâki çöküntülerin yaşandığı malûm Vatikan, entrikalarına bir entrika daha dahil ederek papanın ağzından "Ermeni soykırımı" lafı edince Avrupa Parlamentosu bunu havada kaparak karara bağladı.

Halbuki papalık, daha evvel İspanyolların, Portekizlilerin Amerikan yerlilerine, İngilizlerin, Hindistan Müslümanlarına, Avustralya'da Aborjinlere, Sömürgeci Avrupa'nın Afrikalılara, sömürgeci batının I. Dünya Harbi'nde Osmanlı Coğrafyasındaki Müslümanlara, Rusların Kırım ve Ahıska Türklerine, Afganlılara, Fransa'nın Cezayir Müslümanlarına, İtalyanların Libyalılara, Ermenilerin Azeri Türklerine, Çinlilerin Uygur Türklerine, Sırpların Bosnalılara, Mianmarlı Budistlerin Arakan Müslümanlarına, İsrail'in Filistin Müslümanlarına yaptıkları bazısı soy kırım, bazısı zulüm, bazısı tehcir, bazısı katliam olan bu adaletsizliklerin hiç birini konuşmamıştı. AP'nin de hiç bir zaman böyle bir meselesi olmadı.
Hal böyle iken bir asır evvelki bir ihtilaf bugüne taşınmaktadır.
Aslında buna şaşırmamak lâzım.
Bu bir haçlı taassubunun neticesidir.
İnsan hakları evrensel beyannamesi, herkes din, dil, renk farkı gözetilmeksizin... diye başlayan eşit haklar beyannameleri ve benzerleri sadece kandırmacadan ibarettir. George W. Bush'un II. Körfez Harekâtı'nı başlattığında dediği söz unutulamaz:
-Bu bir haçlı seferidir!!!
Batı, iki şeyden vazgeçmemiştir. Sömürgecilikten ve haçlı seferlerinden. Değişen sadece usul ve silahlardır. Eğer; gerçekten bir insan hakları evrensel beyannamesi yaşansaydı, bugün dünyada fakir kalmaz, şu kanlar akmaz, DAİŞ gibi taşeron örgütler piyasaya sürülmez, Esed himaye edilmez, İsrail destek görmezdi.
Batı için dünya Hıristiyan olan ve olmayan diye iki kamptır. Yahudi dini de Hıristiyanlıkla bir sentez içinde düşünülmekte. Uzak Doğu dinleri ise ciddiye alınmaya değer görülmemekte. Onlar için tehlike İslamiyettir. Bu dinin tarihen de sabit ki temsilcisi, müdaafiî, kılıcı ve kalkanı Türklerdir. Bu sebeplerden dolayıdır ki İslamofobi diye bir aşağılık yalan uydurulmuş ve bu sebepledir ki I. Dünya Savaşı şartlarında cereyan etmiş bir mukatele ve tehcir Türkiye'ye bir soykırım suçu olarak yıkılmak istenmiştir. Bu bir ihdas edilmiş suçtur. Yahudileri mağdur göstermek için tedarik edilmiş bir kavramdır. Oradan hareketle batı için ideolojik bir silaha dönüştürülmüştür. Bugün haçlı dünyası, o dünyanın Katoliklik merkezi ve ruhani lideri, bu silahla yeniden İslam dünyasına sözcü olmaya başlayan Türkiye'yi vurmaya yeltenmektedir. Bu saldırı sadece tehcirin yüzüncü senesinde olmamakta. Aynı zamanda İslamofobi dalgasına da denk getirilmiştir.
O halde yapılacak olan neydi?
TBMM'nin ortak bir kararla karşı tavır alması, tek yürek olması, pespaye kararı yok sayması.. Meclis, bu maksatla toplandı. Bir metin hazırlandı. Bu metni her parti imzalarken HDP yanaşmadı...
HDP mükellefiyetten imtina ederek evvela Ermenilerin şehit ettiği Müslüman Osmanlı Kürtlerinin kemiklerini sızlattı. Bu mukatele Osmanlı Türklerinden ziyade Osmanlı Kürtleriyle Osmanlı Ermenileri arasında geçmiştir. Bu çok az bilinen ve pek telaffuz edilmeyen bir gerçektir.
Adı geçen parti, böyle vahim bir hata işlediği gibi kendi eliyle Türkiye partisi olma kapısını da kapatmış oldu. Böyle bir niyetde samimi olan bir teşekkül için bundan daha büyük bir fırsat olamazdı. Ermenilerin Kürt ahaliye yaptığı mezalimi vesika vesika açıklayabilir; hatta yok sayma kararı için TBMM'ne çağrıyı bizzat kendisi yapabilirdi.
Bunların yerine zımnî bir biçimde Taşnak, Hınçak, ASALA, Vatikan ve AP'ye destek vermiş oldu. Yabancı bir tavırla Türkiye'nin safında yer almadı. Bu hadiseden evvel yüzde 10 Barajını geçmesi tartışılmakta, "belki" denerek zaman zaman ihtimal de verilmekteydi. Fakat böylesi bir tercihle bu parti o yolu kendi eliyle kapatmış oldu.

Dindar ve muhafazakâr Kürtler de HDP'nin safında yer almıyacaktır

.

MURSİ'YE CEZA GERÇEĞİN TEKERRÜRÜDÜR!..

22 Nisan 2015 01:00

A -

A +

Muhammed Mursi, Mısır'da diktatör Hüsnü Mübarek rejiminden sonra halkın serbest iradesiyle cumhurbaşkanı seçtiği isimdir. Halktan aldığı destek, yüzde 52'dir. Batı dünyasının Kuzey, Afrika'yla Orta Doğu'ya "Arap Baharı" diye bir yenilik getirmesinin maksadı buydu. Herkesi samimiyetlerine inandırmışlardı. Ülkelerde partiler olacak. Bu partiler, serbestçe rekabet edecek ve kim sandıktan çıkarsa o başa geçecekti. Tunus, Libya, Mısır diktatörlerinin devrilme sebepleri buydu. Suriye'nin babadan miras diktatörü Beşar Esed'in devrilmesi için teşebbüse geçilmesi de bundandı.

Ne var ki güya diktalara karşı olan batı, bir kere daha ne kadar çıkarcı, ne kadar gayrı samimi olduğunu gösterdi. Savunma bakanı general Abdülfettah Es Sisi elde edilerek seçimle gelmiş bir cumhurbaşkanı devrildi. Darbe sürecinde bir benzeri Gürcistan'da, Ukrayna'da, Taksim Gezi'de görülen sokak şiddeti, sahneye kondu, Bunun üzerine demokrasiye, hürriyete ve adalete gönül vermiş milyonlar Tahrir Meydanı'na toplanıp devlet reislerine ve onun şahsında oylarına sahip çıktılar. Bu insanlar kadın erkek demeden tarandı. Binlerce insan öldü, sakat kaldı ve hapse atıldı.

Sn Mursi, 2012'de meşru iktidarına karşı isyan eden şiddet yanlılarına devletin meşru kuvvetleriyle mani olmaya çalıştığı halde şiddet gösterdi diye yargılanmaktaydı. Kendisiyle beraber 14 kişi daha idam talebiyle demir parmaklıklar arkasındaydılar...

Sipariş üzere kurulmuş mahkeme nihayet dün kararını verdi. Karar, idam değil 20 yıl hapisti. Muhammed Mursi ve arkadaşları asılmadığı için bir buruk memnuniyet yaşamak mümkün. Ama bu ölümü gösterip sıtmaya razı etmektir. 20 seneye razı olmanın hiç bir gerekçesi yoktur. Bir darbeci cunta, dışarıdan aldığı destekle iktidara isyan etmiş, sandıkla gelen iktidar devrilmiş, sonra da asiler, devleti işgal ederek sözde mahkemelerle kararlar verilmiştir.

Mısır, sanki 27 Mayıs'ı yaşıyor. 27 Mayıs'ta DP iktidarıyla Adnan Menderes'in başına ne geldiyse bugün Mursi ve arkadaşları onları yaşamaktadır. O günlerde Yassıada Mahkemesi reisi, o şartlarda bile terbiye dahilinde müdafaalarını yapan devlet adamlarına hiç sıkılmadan "Sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor!" demişti. Bunu diyenler, bir kuvvetten emir alıyor ve idam kararları veriyorlardı.

Netice ne oldu?

Devlet, 25 sene sonra asılan şehitlerden özür dileyerek onlara itibarlarını iade etti. O kukla mahkemenin buyrukla karar veren savcı ve hakimleriyse, insan içine çıkamadan evlerinde bir başına yaşayarak ölüp gittiler. Onlar masum insanlara hapis ve idam verdiler. Amme vicdanı ve tarih ise onlar için en ağır hükümleri verdi. Mısırda olacaklar da bundan farksız değil.

Sorulması gereken soru şudur:

Batı, bir gerçeği geç fark etti. Onlar, Arap Baharı diye demokrasi gülücükleri dağıtırken Akdeniz havzası Sünni iktidarlar eline geçiyordu. Türkiye, öyleydi, Mısır aynı yola girmişti, şimdi Suriye de Sünni iktidara kavuşacaktı.

Bu vaziyet fark edilince her şey tersine döndü. Paniğe kapılmışlardı. Bu sebeple her yolu mubah saydılar.

Sömürgeciler, böylesi zamanlarada içerden cuntacılar bulur ve yerli insanları, milli hareketleri cezalandırırlar...

.

23 NİSAN

23 Nisan 2015 01:00

A -

A +

Üç Aylarınızla kandilinizi tebrik ederiz. Bu rahmet, mağfiret ve kurtuluş mevsimi ile ilâhi teveccühe mazhar Regaib Gecesi ve Cuma Günü, inşallah, insanlığı içine düştüğü girdaptan çekip çıkartır, yeryüzüne huzurun, adaletin ve barışın dönmesine vesile olur. Ümmet-i Muhammed'in birlik ve dirliğine kapı aralar. Kalbler mâverada ve eller semadayken gönüllerin mazlum ve mağdurlarla olmasını, bir geceliğine, bir günlüğüne onların yerine kendimizi koymamızı dileriz.

Bir tarihi yapanlar vardır, bir de tarihi yazanlar. Tarih, tarihi yapanlar hayattayken doğru şekilde yazılamaz. Tarihi yapanlar hayattayken çok kere göze girme, daha fenası dalkavukluk, makam, mansıp, kapma ön plana çıkar. Böyle davranmayanlar da ceza görür:
İsmail Hami Danişmend'in "Osmanlı Tarihi Kronolojisi" adında 5 cildlik bir eseri vardır. Takvime göre küçük malumatlar arzıyla yazılmıştır. Bu eser çıktığında Tek Parti döneminin İstanbul Üniversitesi profesörleri, onu meydana yığarak ateşe vermişlerdi.
Sebep, eserde Atatürk'ten söz edilmemesidir. Halbuki Mustafa Kemal, Sultan Vahideddin'in yaveri olmasından itibaren sahnededir. Sofya ataşemiliteri olmuş, Trablusgarb harbine katılmış, Filistin'de Yıldırım orduları başındayken ağır kayıp yaşanmış ve sonraki malum gelişmeler. İ.H.Danişmend, bunları fazlasıyla bilmesine rağmen yine de bahsedememiştir.
Zira o tarihlerde daha sonra tâ bu asrın başına kadar devam edecek şekilde resmi tarihte bir çarpıtma hakimdir. Mustafa Kemal ve arkadaşlarının bir gün İstanbul'dan gizlice Bandırma adlı kırık bir vapura binerek 19 Mayıs 1919'da Samsun'a çıktığı yazılmıştır. Doğru ise bu değildir:
Sultan Mehmed Vahideddin, Anadolu'da işgale karşı yer yer başlamış olan kıyam hareketlerini teşkilatlandırmak için bir zabiti gönderme niyetindedir. Bunun için Almanya seyahatinde maiyetinde kendisine yaverlik yapan Mustafa Kemal'i düşünmüştür. Bunu düşünmüş, Yıldız sarayına çağırıp konuşmuş, satıp paraya çevirdiği atlarının parasını da tahsisat olarak kendisine vermiştir. Ayrıca gizlice gidilmemiştir. İngiliz işgalindeki İstanbul'da her taraf tutulmuştur. İngilizlerin "görülmüştür" kaydıyla izin vermeleriyle seyahat başlamıştır. Vapur da son derecede sağlamdır.
İsmail Hami Danişmend, bunları yazsa o günün şartlarında hayatını tehlikeye atabilirdi. Yazmayınca da fikren linç edilmek istenmiştir. O günler öyle bir tek parti demir pençesindedir ki TDK Sözlüğünde kemalizm maddesi şöyle yazar "Kemalizm: Türk'ün dini." Şiirler, nutuklar ve yakın günlere kadar okul andı hep bunu besler mahiyettedir.
Bu bahis çok uzundur; ancak kitaplara sığar.
Şu kadarcık malumattan çıkan netice ise şudur:
Adına ister "resmi tarih", isterse "yakın tarih" densin. Kimseye hakaret etmeden, fakat kimseye dalkavukluk da yapmadan 1839 Tanzimat Fermanından bu yana olan zaman tamamen ilmi kıstaslarla yeniden yazılmalı..
Devlette devamlılık esastır. İstanbul'da Meclis hayatı tehlikeye girince Ankara'da Büyük Millet Meclisi açıldı. Açılış Hacı Bayram-ı Veli Camii'nde dualarla yapıldığı gibi İngilizler, Meclis-i Meb'usan'ı dağıtınca buradaki mebuslar da Ankara'da TBMM'de toplandılar. Bu ilk meclis, millet iradesinin karşılığıydı. Muhalifi ve muvafıkıyla demokratik bir meclistir. Ama Mustafa Kemal ve etrafındakiler, vaziyete hakim olunca muhalifleri tasfiye ettiler.
Cumhuriyet, bir rejim modeli olduğu halde yakın zamanlara kadar demokrasi gibi gösterildi. Bilindiği gibi biri devlet etme, diğeri hükümet etme şeklidir.
23 Nisan 1920'nin 100. yılına şunun şurasında 5 sene var. Ardından Cumhuriyetin 100. yılı gelmekte. Fikri kalkınma da maddi kalkınma kadar değerlidir. Hatta belki daha önemlidir. Yalnızca hava limanını köprüyü vs. düşünmemeli. Tarihin köprüleri de sağlam şekilde tesis edilmeli.
Tarihi yapanlar sahneden çekildiğine göre Tanzimat Fermanı, Islahat Fermanı, Sultan Abdülaziz'in öldürülmesi, Ali Suavi Vak'ası, 1876 Harbi, Kanun-ı Esasi, İlk meclis, Abdülhamid dönemi, 31 Mart Vak'ası, II. Meşrutiyet, İttihad ve Terakki, Harplar, İstiklal Harbi, meclisin açılması, 1923-1938, 1938-1950 Dönemi, inkılaplar, çok partili hayat, darbeler şeklinde her şey, tekrar ve fikir namus ve haysiyetiyle objektif bir şekilde kaleme alınmalı. 2015-2023 arası muazzam bir kültürel seferberlik yaşanmalı.
Topraklarımız ve istikbalimiz üzerinde İttihatçıları destekleyen Alman, kemalileri destekleyen İngiliz mücadelesi sonraki zamanlara yön vermiştir.
Artık 23 Nisan, "neş'e doluyor insan!" Çocukça duygularıyla eğlenecek vakitler arkada kalmalı. Derin tefekkürle düne ışık tutup, fetih aşkıyla yarınlara yönelmeliyiz.
Tarih, ilk düğmedir.

Bu düğme bugüne kadar yanlış olarak ilikli kaldı

.

24 NİSAN

24 Nisan 2015 01:00

A -

A +

Jenosit veya soykırım, bir millet dinî, ırkî veya buna benzer diğer sebeplerle imha edilmesidir. Soykırımı kim, kime karşı yaparsa yapsın kabulü mümkün değildir. Hukuka aykırılık ve zorbalıktır. İnsanlık suçudur. Fakat ne denli ağır olursa olsun bir kavgaya "soykırım" demek de iftiradır...

"Zenginlik seviştirir, fakirlik döğüştürür!" diye bir deyimimiz vardır. Müreffeh asırlarımızda ne Yunanlılar, ne Bulgarlar ne Ermenilerle ve ne de diğerleriyle ihtilafımız oldu. Müslüman olan ve olmayan bütün kavimler, bayrağımız altında yüzyıllarca huzur ve sükûn içinde bir arada yaşadılar. Eğer adaletsiz bir idare olsaydı bu ihtilaflar çok önceki tarihlerde görülürdü.

Türkler, 26 Ağustos 1071'de Bizans'a karşı mücadele verirken Ermenilerle tanıştılar. 1071'den 1915'e 844 sene vardır. O kadarını saymayabiliriz. 1299'dan 1915'e olan 616 seneyi de ihmal edebiliriz. 1453'ü esas alırsak. 1453'ten 1915'e kadar 462 sene eder. Ermenilerle aynı topraklarda, aynı bayrak altında en az 5 asır boyunca beraber yaşarken Türkler, neden birden fikir değiştirip bu insanları imha etme yoluna gitsinler? Bir kere böyle bir karar, devrin hukuku olan şeriate aykırıdır. Şeriate göre böyle bir şey zulümdür. Eğer, o gün Osmanlı topraklarında bir Ermeni soykırımı işlenseydi bugün Ermeni diye kimse kalmazdı.

1915'te yapılan, imparatorluk hudutları içinde mecburi bir nüfus kaydırma tasarrufudur. O günkü dünyada Rusya, Kafkaslar ve Boğazlar üzerinden Akdeniz'e, Fransa ve İngiltere gibi devletler de Irak petrol havzalarına ulaşmak istemektedirler. Osmanlı devletinin varlığı bu devletlerin emelleri önündeki engeldir.

Düvel-i Muazzamanın nazarıyla Türklerin İstikbali Sarıkamış'ta karlara, Çanakkale'de toprağa, Orta Doğuda kumlara gömülmüştü. Harbi Umumi aleyhimize gitmekteydi. Bu sebeple bu engelin bertaraf edilme fırsatı doğmuştu. İçerde çıkartılacak isyan ve kargaşalar, yolları açacaktı. Ermeniler böylece kışkırtılmış, zihnen iğfal edildikleri için asırlarca birlikte yaşadıkları insanlara karşı katliama başlamışlardı. Bunun üzerine doğuda Kürtler başta olmak üzere Müslüman ahali meşru müdafaa mecburiyetinde kalmıştı. Meydana gelen mukatelede/çarpışmada her iki tarafta da büyük kayıplar verilmiş, büyük acılar yaşanmıştır. Devletin fakir düştüğü zamanlarda sömürgecilerin tertiplediği bir kanlı hadisedir. Esasında kazananı da yoktur.

Soykırım iddiasındaki Ermenilerin evvela tarihi doğru okumaları gerekir. Kimlerin kendilerini sömürdüklerini görmeliler. Tarihte sömürenler bugün de sömürmekteler. İkinci olarak da yaşanan zamandan ders almalılar. Jivkov, Bulgaristan'da 300 bin Türk'e tehcir tatbik etti. Biz bugün Bulgaristan'la kanlı-bıçaklı değiliz. İngilizlerin Ankara'ya kadar taşıdıkları Yunanlılarla da kin gütmüyoruz. Tarihte en büyük muharebeleri yaptığımız Ruslar, bugün ticarette büyük ortağımızdır. İngilizlerin Çanakkale'ye sevk ettiği Avustralya ve Yeni Zelandalılar burada dedelerimizi şehit ettikleri halde onların torunları her sene memleketimize gelmekteler. Şimdi Çanakkale Savaşlarının 100. Yılında bu defa Avustralya başbakanı Tony Abbott da misafirimiz. Ermeni diasporası, soykırım romantizmiyle Ermeni devletine ve milletine büyük zarar vermekteler. Halbuki Ermeniler, işgal ettikleri Azeri topraklarını terk ettiklerinde Türkiye sınırları tamamen açacaktır. Bugün 100 bine yakın Ermeni vatandaşı Türkiye'de ekmek peşinde. Sınırlar kalktığında bu sayı çok daha artabilir. Yarın Suriye gibi Ermenistan da bir felaket yaşıyor olsa onları kabul edecek yine Türkiye'dir. Nitekim, Türkiye, Nisan 2014'te bir şekilde hayatını kaybetmiş olan Osmanlı Ermenileri için taziye mesajı yayınladı. Bu sene yine acılar paylaşılmakta. Bir bakan Ermeni ayininde bulunacak. Türkçeyi çok iyi bilen Ermeniler, şu atasözümüzü de biliyor olmalılar: "Kanı kanla yumazlar, kanı suyla yurlar!"

Gün barışma, helalleşme, kan izlerini suyla yıkama ve acıları paylaşma günüdür.

Bu bereketli topraklar, bütün unsurlarıyla cümlemize bin yıl yetti. Eğer, eski ihtişamlı günlerimizdeki adalet ve insafla yaşarsak kıyamete kadar da yeter.

Diasporanın güdümlü soykırım romantikleri, "soykırım kabul edilecek, Türkiye tazminata mahkûm olacak, biz de toprak alacağız!" gibi ham hayalleri bırakarak meseleye sağduyu ile bakmalılar.

Son söz:

Ankara, Bakü'yü de yanına alarak Revan'a karşı ikinci bir barış sürecini başlatmalıdır

.

100. YILDA 253 BİN GENCİMİZ ÇANAKKALE'DE YÜRÜMELİYDİ!..

27 Nisan 2015 01:00

A -

A +

Anzaklar yani Avustralyalılarla Yeni Zelandalılar dünyanın öbür ucundan kalkıp gelerek Arıburnu'nda "Şafak ayini" diye bir merasim tertiplemeseler ve her sene bunu tekrarlamasalardı Çanakkale'nin Türkiye tarafından keşfi daha bir hayli zaman bekleyebilirdi.
Memnuniyet gibi verilen haber bile aslında bir eksikliği ifade etmekte. Çanakkale'de gençlerimiz, ilk defa 2005 yılında birkaç bin kişilik bir kafile olarak yürümüşler. Bu sene yani zaferin, şahadetin 100. yıldönümünde ise 25 bin kişi yürüyüş yapmış. Bu sayı, mânâyı ifadeye yetmiyor. 24 Nisan 2015 Günü Çanakkale'de 253 bin gencimiz, şehidlerimiz mezarlarından kalkmış da yürüyüş yapıyormuşcasına yürümeliydiler. Üstelik bu sayı bütün Osmanlı coğrafyasından gelmeliydi.

Hâle bakınız ki Anzak, İngiliz, Fransız ve öteki milletlerden gelenlerin sayısı fazla olunca ayine iştirak 10.500 kişi ile sınırlanmak zorunda kalınmış... Bizde birkaç saatlik bir seyahat külfet sayılırken istilacı İtilaf Devletlerinin torunları uzak uzak diyarlardan kalkıp gelmeğe üşenmiyorlar.

Çünkü...

Onlar, yalnızca geçmişlerine hürmet etmemekteler; Gelibolu'yu, Çanakkale'yi unutmadılar. Mezarlarının olduğu yerleri azizleştirerek sahiplenme sürecindeler. Misafirperverliğin şartları yerine getirilmeli ama bu misafirlerin geliş maksatlarından da habersiz olmamalıyız. Onların Gelibolu Yarımadası üzerinde iddiaları hiç bitmedi. Lozan'da İngiliz delegesi Lord Curzon, buradaki mülkiyet haklarından söz etmiştir. İsmet Paşa'nın itirazı üzerine tabiri bilhassa kullandığını söylemekten çekinmemiştir. Fransız delegesi M.Barrere'nin konuşması ise daha da gariptir. Biz, der, nasıl ki Caber Kalesi'ndeki Süleyman Şah Türbesini Türk toprağı olarak tanıdıysak siz de Gelibolu'daki mezarları bizim toprağımız olarak tanıyın. Uzun tartışmalar sonunda 31 Ocak 1923 Tarihli Anzac Arazisi Diye Bilinen Toprak Parçası'ndan İstifade Şartları adıyla bir istimal/kullanma hakkı metne bağlanmıştır. Böylece mülkiyet verilmemiştir, hatta zilyedlik de yoktur. Kabir ziyareti, bakımı ve bekçilikle alakalı şartlar vardır. Buna rağmen cümleye dikkat etmeli "Anzac Arazisi Diye Bilinen Toprak Parçası..." Nitekim 10 yıl kadar önce bu milletler, Gelibolu'nun ilgili devletlerin üzerinde haklarının olacağı tarihi bir park haline getirilmesi için teşebbüsleri de olmuştu. Gelibolu Tarihi Yarımada Milli Park'ı 1973'te tescil ve ilân edildiği halde buna cür'et edebilmişlerdi. 24 Nisan 2015 Günü Arıburnu Koyu'nda şafak ayini 10.500 kişi ile sınırlanınca Antalya'da ayin tertiplediler. Kınamak yerine ibretle bakmalı. Yorgunlukları göze alarak gelip, dinlerinin ve milliyetlerinin gereğini yapıyorlar. Veya şöyle diyebiliriz; 1915'te memleketimizi, şehirlerimizi, yarınlarımızı istila için gelip Mehmedciği şehit edenlerin torunları, aradan bir asır geçtiği halde dedelerine teşekkür için her sene çoğalarak gelmekteler...

.

ERZURUM'UN GÜZEL İNSANLARI VE GÜZEL ESERLERİ

30 Nisan 2015 01:00

A -

A +

Kâinatın Efendisi -aleyhisselam- öyle buyururlar "hubb'ül vatan, mine'l imân/vatan sevgisi, imândandır." Buradaki "vatan" sadece "yurt" değildir, aynı zamanda insanın memleketidir. Bununla alâkalı olsa gerek ki sıla-i rahim; sılayı, şehrini, hısım ve akrabayı ziyaret vâcibtir.

Bunları bize Nihat Kızıltunç hatırlattı.

Nihat Kızıltunç, kendisi yurt dışında çalışan, Erzurum Dumlu'dan bir vatan sevdalısı. Bir süre evvel Dumlu İlköğretim Okuluyla, Dumlu Ortaokulu talebelerine "Sevgili Peygamberim Siyer-i Nebî" kitabımızdan alıp hediye etmiş. Bu haber bize ulaştığında bir de rica ulaştı. Nihat Bey, "Dumlu'ya gidip bu kitapları imzalamamızın mümkün olup-olmadığını" sormaktaydı. Bu esere çok emek vermiş olan arkadaşım Ragıp Karadayı, bunu naklettiğinde şunu dedik "Peygamberimize hizmetin mevzubahis olduğu yerde farklı bir şey düşünmek mümkün mü? Elbette gideceğiz!"

Ragıp Karadayı ve eserin yayıncısı İsmet Demir'le birlikte pazartesi sabahı Erzurum'a uçtuk. Bizi hava meydanında Türkiye gazetesi Erzurum temsilcisi Cumali Geleri, Organ Nakli Doğu Anadolu Koordinatörü Dr. Fatih Gacıroğlu ile Av. Yavuz Ertugay karşıladılar. Ancak karşılayan biri daha vardı. Nihat Kızıltunç, yurt dışında olduğu halde nice kilometreler öteden dakika dakika bizi takip etmiş, şâhâne bir misafirperverlik numunesi sunmaktaydı...

Öğleden evvel Dumlu İlköğretim Okulu'na gittik:

Hazırlıklar olağanüstüydü. Pırıl pırıl yavrularımızdan mehteran bölüğü teşkil edilmişti. Çiçekler, mehter ve okul müdiresi Onur Kurdulu başta olmak üzere öğretmenlerimizin candan alâkasıyla karşılaştık. Toplantı salonunda serçe kuşlarının bile güzelliklerini kıskanmaları mümkün yavrularımızla sohbet ettik. Zekâlarının parlaklığı bizi çok sevindirdi. Düşünceleri ise inceler incesiydi. Sevgili Peygamberimize mektuplar yazmışlar. O mektupları bize teslim ettiler. Serâpa samimiyet dolu olduğuna emin olduğum mektupların paketini hâlâ açabilmiş değilim. Kitap imzalama ânında yaşadığımız güzellikleri anlatmaksa hayli zor.

Dumlu ilköğretim Okulu'ndan sonra Dumlu Ortaokulunun etkinliğinin yapılacağı salona gittik. Burada da okul müdürü Fatih Bayrakçeken başta olmak üzere pırıl pırıl öğretmenlerimiz, öğrencilerimiz ve velilerle birlikte olduk. Sevgili Peygamberimize dair etraflıca bir konuşma yaptık. Ardından etkinlikler başladı. Bu okulun gençleri, Kutlu Doğum Haftası münasebetiyle Resuller Resulünü anmak için çok ama çok güzel hazırlanmışlardı. İlâhiler, tiyatrolar edebli, kalbden, tesirli ve güzeldi. Burada da kitaplar imzaladık. Ortalık gül bahçesine döndü.

"Eshabım, gökteki yıldızlar gibidir, kim hangisine tutunursa kurtulur" Hadis-i şerifinin bir tiyatroda kalblere nakşedildiğini tasavvur etmenin ne demek olduğunu, kadını ve erkeğiyle ilklerin müşrikler karşısında aşılmaz dağlar misali nasıl da yiğitçe durduklarını o günler denli yaşadık. Her iki okulumuzun idareci, öğretmen ve berrak sular kadar temiz yavrularına kalbi şükran ve dua borcundayız.

Dumlu'da sanki bir bayram yaşamıştık.

O akşam geç vakitlere kadar okuyucularımızla ve üniversiteli gençlerle ayrı ayrı buluşmamız oldu. Kültür penceresinden tarih ufkuna açıldık, dün bugün yarın muhasebesi yaptık...

Ertesi gün, Eshab-ı kiramdan Seyyid Abdurrahman Gazi Hazretleriyle diğer türbe sahibi zâtları ve bir mimari şâheser Ulu Cami ile vali beyi ve tabyaları ziyaret ettik. Erzurum valisi Dr. Ahmet Altıparmak'la sohbetimiz neticesinde hakkındaki sözümüz şu olacaktır. "Değerler eğitimiyle en aykırılara bile faydalı olabilen bu mülki âmirimiz, hem Erzurum ve hem de ülkemiz için kazanç sayılacak insan varlıklarımızdan biridir."

Salı öğleden sonra ise Aziziye, Mecidiye ve Hamidiye Tabyalarından Aziziye ve Mecidiye Tabyalarını gezdik... Erzurum, Sahabe-i kiramdan izler taşıyan ve ayrıca İlhanlı, Selçuklu, Osmanlı taş eserlerinin ayakta olduğu bir vilayetimiz. Biz, bu şehri Medine-i Münevvere'ye benzettik. O'nun gibi etraf dağlarla çevrili. Bir farkla ki bu dağlar, karla kaplı. Burada yaz ve kış aynı ânda yaşanıyor. Ama hayrettir ki şifalı suları, çift oluklu çeşmelerden gürül gürül boşa akmakta. Muhteşem tabyaların hâlâ Askeri Müze veya üniversite olmamış olmasını ise anlamakta çok zorlandık. Erzurum, herhangi bir şehir değil. Erzurum, mânâsı ve maddesiyle değerli. Bu iki günlük ziyaretimizde bu şehrin, o değer ölçüsüyle yeniden keşfi gerektiğini buruk bir kalble yaşadık.

.

1 MAYISIN TAHLİLİ

1 Mayıs 2015 01:00

A -

A +

1856'da Melbourne yürüyüşüyle başlayarak 1866 Şikago gösterileri ve 1889 Paris toplantılarıyla devam eden 12 saat yerine 8 saat çalışma ve öteki haklara dair arayışlar, bizde ne yazık ki hedefinden saptırılarak bu defa da işçinin ideolojik sömürüsüne döndü.

1968-80 arasındaki 1 Mayıslar, tam bir kâbus ve dehşet günleri olurdu. 1 Mayısların adı "Bahar Bayramı"ydı. Talebeler, öğretmenler, hatta polisler gibi işçiler de ikiye, üçe ayrılmışlardı. Bir kısım sendikalar, kendilerine "komünist" anlamında devrimci diyorlardı. Hedefleri komünist ihtilallerin yapıldığı memleketlerdeki gibi işçilerle köylülerin el ele vermesiyle işçi-köylü iktidarını kurmaktı...

Devrimci işçiler, 1 Mayıslarda başta büyük iller olmak üzere bir çok yerde Vietnam'dan Küba'ya, Moskova'dan Tiran'a, Pekin'den Arjantin'e kadar ne kadar komünist lider varsa üzerinde onların resmi olan kızıl bayraklar altında ağızlarında sol sloganlar, enternasyonel marşı, sıkılı sol yumrukları havada, gözleri hınç dolu olduğu halde yürürlerdi. Onlara yer yer sarkık bıyıklı ve militan parkalı devrimci öğrenciler eşlik ederlerdi. O gün İstanbul'da dükkânlar açılmaz, kimse bir yerden bir yere gidemezdi. Hayat âdeta dururdu. Yürüyüşçülerse akın akın Taksim'e çıkarlardı. Bu günlerde devrin CHP'li İstanbul belediyesinin Yalova'dan işçilere sopa temin ettiği bile gazete manşetlerinde yer aldı.

Sonradan "Kanlı Pazar" adını alacak olan 1977'nin 1 Mayısı işte bu havada yaşandı. Taksim Meydanı'ndaki kalabalık, meçhul kurşunlara hedef oldu, çıkan izdihamda Kazancı Yokuşu'nda 34 işçi can verdi, 136 işçi yaralandı. Vesayetçi derin devlet adına namı diğer Kontr Gerilla olan Özel Harp Dairesi, devredeydi. MİT, Başbakan Demirel'e hadiseyi "darbe teşebbüsü" olarak rapor etti. 29 Mayıs günü İzmir havaalanında Bülent Ecevit'e de bir suikast teşebbüsü olunca Kara Kuv. Komutanı Namık Kemal Ersun ve 200 subay 1 Haziran 1977'de re'sen emekliye sevk edildi.

Bunlar 12 Eylül'ün ayak sesleriydi.

1 Mayıs, 12 Eylül 1980 Darbesiyle bayram olmaktan çıkartıldı. Tekrar resmileşmesi 2008'de AK Parti iktidarıyla oldu. Bahar veya işçi bayramı değil daha kucaklayıcı bir isimle "Emek ve Dayanışma Günü" dendi ve bugün tatil yapıldı. Son 13 yılda sosyal haklar onarılırken Kürtler, Aleviler ve dindarlar gibi işçilerin de haklarında iyileştirmelere gidiliyordu. Belki herkes için her şey tam anlamıyla tatmin edici değildi ama önceki hâlle kıyas kabul etmeyecek kadar iyileştirmeler olmuştu. Buna rağmen 1 Mayıslar son senelerde yeniden o eski günlere döndürülmek istenmekte. Geçen yıl bir miktar sancılar yaşandı. Bu sene ise çok ciddi tedirginlik var. 17-25 Aralıkta iktidarı deviremeyen iç ve dış şer güçler işçileri alet ederek 1 Mayıs üzerinden maksatlarına kavuşma hırsındalar. Vesayet el değiştirmiş, "kontr gerilla" yer değiştirmiş, bazılarının gözünü iktidar hırsı veya iktidarı yok etme bürümüş vaziyette. AK Parti ondan da öte korkunç bir Recep Tayyip Erdoğan kinine sahipler. İktidarla liderini devirmek için her yolu meşru ve mübah görmekteler. Böyle bir ihtiras şüphesiz ki dışarının arayıp da bulamayacağı fırsattır.

Bugün İstanbul'da 40 bin polis, 65 TOMA görevli. Jandarma yedekte. İstanbul'un can damarı yollar trafiğe kapalı. İnatla Taksim'e çıkılmak istenmekte. Halbuki geçen zaman içinde şehirde çok sayıda miting alanları hizmete açılmıştır. Taksim ise alt geçit ve çıkışlarıyla yeniden düzenlendi. Bir koca kitlenin sağlıklı bir şekilde burada miting yapması zordur. Mazideki kötü hatıralar hafızalarda. Bir istenmedik durumda o dar çıkışlı yollarda yine izdiham yaşanabilir. Üstelik Kazancı Yokuşu'na işçi temsilcilerinin gelme imkânı da var. Ancak; gaye bayram kutlaması değil, gaye çıkartılacak kargaşayla iktidarı devirmek. En azından kan kaybetmiş olarak seçime girmesini temin.

Bunlar ham hayaller.

Devlet, pürdikkat ayakta.

Ajanlar ve yabancı vakıflar takipte.

Dünkü MGK toplantısı, alınan kararlar bunun isbatıdır. Milli Güvenlik Belgesi'nde iç ve dış kuzgunlara göz açtırılmayacağı ifade edilmekte. İşçilerimiz, basiretli davranarak kimsenin kötü niyetine alet olmamalı.

CUMHURBAŞKANI'NIN ANAYASA VE BAŞKANLIK SİSTEMİ MİTİNGLERİ

4 Mayıs 2015 01:00

A -

A +

7 Haziran 2015 Milletvekili seçimlerine 1 ay gibi bir zaman kaldı. Meydanlarda iki türlü faaliyet cereyan etmekte. İlki, iktidar ve muhalefet partilerinin mitingler yapmalarıdır. Diğeri de Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın mitingler yapmasıdır...
İktidar ve muhalefet partileri, vatandaşlara yaptıklarını, yapacaklarını anlatmakta, rakiplerini zaman zaman da ağır bir dille yermekteler. Hadisenin bu tarafı hemen her seçim öncesinde görülen manzaradır. Muhalefet partileri, bir diğerine pek bir şey demeden, cephe genişletmeden iktidar partisine yüklenirler. İktidar partisi ise hepsine birden veya her birine ayrı ayrı tenkitler yöneltir.
Bu seçimlerle birlikte ilk yaşanan ise Cumhurbaşkanının da meydanlarda olmasıdır. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, bilinen anlamıyla miting yapmıyor. O, açılışlar yapmakta, kabuller yapmakta, Beştepe'de STK'ları, çeşitli mesleki kolları kabul etmekte. Tayyip Erdoğan'ın yurdun her bölgesi veya çok vilayetinde vatandaşlarla buluşması miting değil, ancak onlar fiilen bir miting olduğu için tarih önünde adını koymak lazım: Sn. Erdoğan'ın 7 Haziran seçimleri öncesindeki bu faaliyetleri "Anayasa ve Başkanlık Sistemi Mitingleri"dir.
Cumhurbaşkanı, bu "miting"lerde şunları istemekte:
1-Bir parti, 400 vekil veya ekseriyetle gelerek anayasayı değiştirebilmeli. 2-Yapılacak yeni ve sivil anayasa, Başkanlık sistemini getirmeli 3-Başkanlık sistemi Türkiye Modeli'nde olmalı.4- Barış süreci devam etmeli. 5- Türkiye, yakaladığı kalkınma hamlesini hız kesmeden devam ettirmeli.
Cumhurbaşkanı, bu "miting"lerde neden yeni anayasa ve neden Başkanlık sistemi? sorularının cevaplarını vermektedir. Ayrıca Başbakanlığı dönemindeki icraatlarına sataşıldığında söz hakkı doğduğu düşüncesiyle ânında cevap vermekte veya devlete ve milli bekaya tasallut edildiğinde makamının ve sıfatının verdiği mes'uliyet ve salahiyetle karşısındakini milletin önünde hesaba çekmektedir.
Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan, şunu açık ve net bir şekilde dile getirdi:
-10 Ağustos 2014'te Cumhurbaşkanlığı sistemi çökmüştür!
Bahsedilen tarih öncesinde Başbakan Erdoğan, Cumhurbaşkanlığına aday olarak bugünkü gibi mitingler yapmıştı. İki aday daha vardı. Seçmen, 3 dönem Başbakanlık yapmış olan Recep Tayyip Erdoğan'ı yüzde 52 reyle reis-i cumhur seçti. Sn. Erdoğan, bir darbeci general veya emekli paşa değildi. İlk defa sandıkla seçilerek Cumhurbaşkanı olan bir isimdi. Mitinglerde "seçildiğim takdirde faal bir şekilde hizmetlerin içinde olacağım!" şeklinde konuşuyordu. Bunlar, 10 Ağustos 2014'te Türkiye'nin yarı Başkanlık rejimine geçeceğinin habercisiydi. Nitekim tamı tamına öyle oldu. Kendi başkanlığında hükümet toplantıları da yaptı.
Bundan böyle önümüzde iki ihtimal bulunmakta:
1-AK Parti,1982 Anayasasını değiştirecek çoğunlukla gelecek ve yeni anayasa yapılarak Türkiye, tam Başkanlık Sistemi'ne geçecektir.
2-Veya HDP'nin -belki- yüzde 10 engelini aşmasıyla bu partiyle çok çetin bilek güreşlerinden sonra yeni anayasa hazırlanarak yine Başkanlık Sistemi'ne geçilecektir. Veya anlaşılamayacağından hiçbir şey değişmeyecektir.
3- Üçüncü ihtimal, AK Parti'nin tek başına iktidar olmasına rağmen anayasayı değiştirecek sayıyı elde edememesi, diğer partilerle uzlaşma olmaması ve ayıplı anayasa ile yola devam mecburiyetinde kalınmasıdır. Bu netice, herhalde en düşündürücü sonuçtur. Bugün Cumhurbaşkanı ve Başbakan aynı parti menşeli ve aynı dünya görüşünden insanlardır. Ama her zaman böyle olmaz. İlerde farklı dünya görüşünden Başbakan ve Cumhurbaşkanının iş başında olmaları halinde şiddetli ihtilafların çıkması mümkündür. Mesela Cumhurbaşkanı, kabineyi Beştepe'de toplamak istediğinde Başbakanın "ne münasebet!" diyecek olmasıdır. Allah, bu memleketi böylesi kavgalardan muhafaza buyursun. Her ikisinin de gerekçesi seçimle gelmiş olmak olacaktır.
Sn. Cumhurbaşkanı bunları görüyor.
Bu sebeple, yeni ve sür'atle çalışacak, zaman kaybettirmeyecek bir idare tarzı inşa edilmesi talebinde bulunuyor. Neticede anayasa değişince ve bu değişiklikle Başkanlık idaresine geçilince bunlar, 2023 Büyük Türkiye ve 2071 Cihan Devleti Türkiye'nin yolunu açmak için iyileştirme çalışmaları olacaktır. Tayyip Erdoğan, anayasayı da sistemi de kendisiyle birlikte alıp götürmeyecektir. Çalışma bürosu olarak kullandığı Beştepe'yi alıp götürmeyeceği gibi.
Bu sebeple; seçmen, mutlaka aklı selim ve basiretle hareket ederek hizmetleriyle memlekete mührünü vurmuş Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın işareti istikametinde Büyük Türkiye'nin inşası için bir mübarek tuğla mahiyetindeki reyini ziyan etmemeli.
Birlikte rahmet vardır.

.

7 HAZİRAN ANAYASA SEÇİMİDİR

5 Mayıs 2015 01:00

A -

A +

Türkiye'de ilk anayasa, 1876 tarihli Kanun-ı Esasi'dir. Sonrakiler 1921 tarihli Kanun-ı Esasi, 1924 Teşkilat-ı Esasiye Kanunu, 1961 tarihli Anayasa ve 1982 Tarihli Anayasa. Hepsi darbe mahsulüdür. Hepsi fevkalade, buhran ve bunalım günleri eseridir...

1876 Kanun-ı Esasi ile sultani idareden meşruti demokrasiye geçilmişti. 1921 Kanun-ı Esasisi, bir intikal kanunudur. 1924 Teşkilat-ı Esasiye Kanunu ile meşruti idareden cumhuriyete geçilmiştir. 1961 Anayasası, ideolojik sokak hareketlerinin önünü açmıştır. 1982 Anayasası 1961 Anayasasına bir nevi tepki kanunudur.

1876 ve 1961 Anayasaları çift meclislidir. Bu anayasaların tamamı Avrupa'dan kopyadır. Kendi topraklarımızda tabii seyri içinde doğup büyümemiştir. Tepeden inme, dayatmacı, Avrupa taşeronu okumuş fakat yabancılaşmış zümrelerin millete yer yer gözdağı vererek kabul ettirdikleri organ nakilleridir.

Son dört asırda sadece sanayide, teknolojide geri kalmadık. İlim ve fikirde de geri kalmışlığımız diğerlerine denk şekilde seyir gösterdi. Münevver, aydın veya entellektüellerimiz, bu boşluğu görerek eksiklerimizi, yaralarımızı, boşluklarımızı telafi, tedavi ve tamir cihetine gideceklerine tarihimizden gelen, medeniyetimize mahsus olan ne varsa onları inkâr ve reddederek yerlerine Avrupa mamullerini hiç bir sorgulama yapmadan kopyala yapıştır metoduyla getirip bünyeye yerleştirmeye çalıştılar.

Son bir buçuk asrımızın "ilerici" okur yazar zümresi sırasıyla Fransız, Alman, İngiliz, Amerikan ve Rus hayran ve güdümündedir. Kurtuluşu onların hayat tarzlarında aramışlardır. Tanzimat sadrazamlarının şu unvanlarına bakınız: İngiliz Said Paşa, Moskof Nedim Paşa. Daha bunlar gibi tahsil için veya asker olup da sefaretimize ataşe militer vazifesiyle gidip o memleketin hayranı olup çıkan devlet adamlarımız mevcuttur. Buna mukabil kendilerine "İslamcı" yahut "muhafazakâr" denen bazı okur yazarlar da başka türlü taklit ve hatalara düştüler. Onlar da dönem dönem Mısır, Suudi Arabistan ve İran'da çare arama yoluna gitmişlerdir.

Şu resmettiğimiz, yerli kalınmadığı, yabancı hayranlığının hastalık haline geldiği maddeden fikre kadar bize mahsus olanın imal edilemediği son bir kaç asrın hikâyesidir. Sosyal hayatımızdan, mimarimizden, edebiyatımızdan, askerliğimize, hukuka kadar neyimiz varsa yabancı komplekslere feda edildi. Bu tesbiti yaparken kendimizi dünyaya kapatalım teklifinde değiliz. Faydalı olan dünyanın neresinde olursa olsun alınabilir. Fakat kaba taklitçilik yapılması kötü. Üzerinde çalışıp bünye ile uyum temin edilmeli.

Bir üretimin kapağına TC yazmakla o yerli olmamakta.

Eğer kapağında böyle yazan anayasalar yerli olsalardı, cuntacılar, darbeciler imkân bulamayabilirlerdi. Bugüne kadar hayatımıza 5 Anayasa girdi. 1982 Anayasası, milletin üzerine su akıtan bir çatı haliyle varlığını sürdürmekte. Bu anayasayı hukuk tarihçilerine teslim ederek ilk sivil anayasayı inşa etme hususunda partiler -maalesef- uyuşamamaktalar.

Şimdi ümitler, AK Parti'nin tek başına anayasayı yapacak bir çoğunlukla meclise girmesinde. Böylece kendi eserimiz ve devleti yeniden inşa edecek bir anayasa yapma talihi doğar. Bu anayasadaki en mühim madde Başkanlık Sistemi olacaktır.

1982 Anayasasının bu devleti daha fazla taşıma gücü kalmamıştır. Cumhurbaşkanı halk tarafından seçiliyor olduktan sonra eski sitemde ısrarcı olmanın anlamı yoktur. Bu ısrarla mevcut anayasada kalmak yarınlarda ciddi sıkıntılar doğurabilir.

7 Haziran şu veya bu partinin meclise girmesi, iktidar olmasından ziyade Anayasa seçimidir. Herkes, duygularıyla, öfkeleriyle değil, aklı selimiyle hareket etmeli. Bu seçimle Türkiye'nin yarınları tanzim edilecektir.

.

SURİYELİYİ NEREYE GÖNDERİYORSUNUZ?

6 Mayıs 2015 01:00

A -

A +

CHP'nin Suriyeli mültecilere dair olan seçim vaadi, insanın kalbini kanatacak mahiyette. Sn Kemal Kılıçdaroğlu, iktidar olduklarında Suriyelileri geri yollayacaklarını taahhüt ediyor. Bu nasıl mantıktır ve hangi insaftır? Suriye'de ne değişti ki bu insanlar iade edilecek?

Babasından daha zalim çıkan Beşar Esed gitti, yerine iyi bir kimse mi geldi? Baas rejimi topyekun ortadan mı kalktı? Beşar Esed, can havliyle uzak-yakın değişik ülkelere sığınan vatandaşları için dünyanın önünde kesin bir dille kıllarına dokunulmayacağı sözünü verip, çekinmeden geri gelmeleri çağrısını mı yaptı?

Suriye'de değişen bir şey yok:

İç harp devam ediyor. Her şey her gün daha kötüye gitmekte. Şartlar böyle iken Türkiye'ye sığınmış bu mustarip insanları Beşar Esed'e teslim etmenin hiç bir makul tarafı olamaz. Öyle bir teslim yaşandığında o insanların bir çoğu ya zındana atılacak, ya kurşuna dizilecek veya idam edilecektir.

CHP buna rağmen böyle bir seçim konuşması yapabiliyorsa demek ki aynı tas aynı hamam devam etmekte. Artık ağza alınmayan "yeni CHP" bir masal.

CHP'de Tek Parti zihniyeti hiç değişmemiş:

1945 yılında 146 Azeri Türkü, tarihin en kan dökücü zalimlerinden biri olan Stalin zulmünden kaçarak Aras nehri üzerindeki Boraltan Köprüsünü geçip ana vatanlarına, al bayrağa, Türk kardeşlerine sığınma fırsatı bulmuşlardı. Fakat Joseph Stalin, Ankara'dan onların derhal iadesini istedi. İsmet İnönü, iadenin yapılması talimatını verdi. Hudut karakol komutanı, talimat telgrafını alınca gözlerine inanamadı. Bunu tekrar tekrar teyit ettirdi. Maalesef doğruydu. Utana-sıkıla vaziyet, mültecilere anlatıldı. Azeriler, komutanla askerlerimizin boynuna sarıldılar. Yalvarıyorlardı: "Bizi kendi topraklarımızda, kendi bayrağımız altında bari siz kurşuna dizin; nasılsa o tarafa geçer geçmez başımıza geleceği biliyoruz; siz kurşuna dizin bari Türk kurşunuyla ölelim!"

Hakikaten Ruslar, onları teslim alınca köprünün diğer tarafında ve bizim askerlerin gözü önünde hepsini takır takır kurşuna dizip şehit ettiler. Bunun üzerine karakol komutanımız, bu yükü kaldıramayarak kendi eliyle kendi kafasına sıktı. 147. şehidimizi bu yakada vermiş olduk...

CHP daha böylesi günahların bedelini ödememişken neden yeni günahlar ve yeni ahlar peşindedir? Memleketimizdeki o Suriyeliler, evvela insandır? 95 sene önceki vatandaşlarımızdır. Hepsi din kardeşimizdir. Bir çoğu Selçukludan beri oralarda var olan Türkmenlerdir.

Türkiye, tarihin değişik dönemlerinde zorda kalıp kapısına gelenleri daima içeri buyur etmiştir. İspanya ve Almanya'dan kaçan Yahudilere kucak açtık. Polonya'dan kaçan Polonezlere kucak açtık. Bolşevik ihtilalinden kaçan Ruslara kucak açtık. Humeyni'den kaçan İranlılara kucak açtık. Jivkov'dan kaçan Türklere kucak açtık. "Necibullah" adlı Rus kuklasından kaçan Afganlılara kucak açtık. Saddam'dan kaçan Kürtlere kucak açtık. Bunlardan bir çoğu zaman içinde Türk vatandaşı oldular. Polonya'dan kaçanlar bugün bile İstanbul'un Polonezköy adlı mahallesinde dinleri ve dilleriyle yaşamaktalar.

Hal ve hakikat bu iken CHP nasıl olur da Suriyelileri varil bombalarının altına, kurşuna, ölüme göndermek ister? Eğer tersi olup, Suriyeli Nusayriler ülkemize misafir olsalardı onlar da gönderilmek istenecek miydi? O da CHP seçim vaadine girecek miydi? Bu yaralayıcı ve insan haklarına aykırı ölçüsüz söz dahi CHP'nin seçim kazanmaması için kâfi sebeptir.

O halde...

AK Parti'ye düşen meydan meydan şu vaadi yapmasıdır:

-Suriyeli kardeşlerimiz, şartlar mecbur kılınca yaşadıkları toprakları bırakarak ana vatanları Türkiye'nin merhametine, misafirperverliğine ve kardeşliğine sığındılar. İktidarımızın devamında biz, 3 yıldır ülkemizde yaşayan bu insanlara TC vatandaşlığı vereceğiz. Suriye'de şartlar düzeldiğinde dileyen geri dönebilir. O zaman da çifte vatandaş olur ve yeni Türkiye ile yeni Suriye arasında köprü vazifesi yaparlar...

AK Parti, bu vaadi mutlaka yapmalı ve iş başına gelince de vaadini yerine getirmeli.

.

NİÇİN YENİ ANAYASA?

7 Mayıs 2015 01:00

A -

A +

7 Haziran 2015 seçimlerinin temel vasfı, bir "anayasa seçimi" olmasıdır. Bu seçimlerle birlikte Türkiye, tarihinde ilk defa olarak bir sivil anayasa yapma imkânına kavuşabilir. Eğer kavuşulamazsa bu milletçe ayıbımız olacaktır.
1982 Anayasasını yaptıranları yargılayıp, onların eseri anayasa ile yıllar boyu devleti yönetmeye çalışmanın izah edilir tarafı yoktur. Yürürlükteki anayasa bir cunta zihniyetinin siparişi üzere hazırlanmıştır. Ekonomide 17. Büyük güç olan 2023'te 10. Büyük güç olmayı hedef almış, finansta, ulaşımda, sağlıkta, inşaat sektöründe, şehircilikte, istikrarda vs. büyük işlere imza atmış bir milletin sivil bir anayasa yapma başarısını da göstermesi gerekir...
Mevcut anayasanın, 1961 anayasasından devraldığı bozuk taraf "kuvvetler ayrılığı"na dairdir. 1961 Anayasası 27 Mayıs darbesini hukuken teminat altına almak isteyen bir metindir. DP devrilmiş, fakat Tek Parti dünya görüşünde olmayan insanların bir daha iktidar olmamaları, seçilseler bile muktedir olamamaları için kuvvetler ayrılığı, "kuvvetler parçalanmışlığı" şeklinde tanzim edilmiştir. Böylesine bozuk bir niyetin mahsulü olan maddeler, bugünkü anayasada da aynen devam etmektedir. Buna göre aslolan milleti temsil eden bir siyasi iradenin iktidar olması değil, belli bir görüşü temsil eden ideolojik saltanattır. Şeklen seçimler yapılır, meclis kurulur, hükümet teşkil edilir ama asıl iktidarı teşkil eden "elitler vesayeti" bunların üstünde ve ötesindedir. Bu vesayet yapısı veya kuvvetler parçalanmışlığında yüksek mahkemeler, jüristokratik bir mahiyet kazandığından bir numaralı unsurdur. Onu layüsel bir mevki kazandırılan asker takip eder sonra iki düzine kadar "anayasal kurum" .
Bu anaya sisteminde seçilmişler, sürekli itibarsızlaştırılır. Hatta onlara hakaret bir seviye tezahürü olarak pazarlanır. Kendi içinde kast yapısına dönüşmüş kuvvetler parçalanmışlığında, yeri geldiğinde hiç çekinmeden huzurda veya taşeron matbuat yoluyla cumhurbaşkanı, başbakan nezaket kuralları ayaklar altına alınarak rencide edilir, seçmen cahiller kalabalığı olarak görülür. Hâlbuki bu yapılanın adı politikadır. Politika, hazineden maaş alıp, seçimle iş yaptıkları mevkiye gelmiş insanlarla onları seçenlere hakaret etmek değildir. Yüreği yeten istifa eder, resmi kisvesini çıkartır ve sandıkla tartılır.
Bu itibarla yeni anayasa yapılmasının birçok sebebi var. Asıl ve odak sebepse kuvvetler parçalanmışlığı "fetret hukuku"ndan çıkıp anayasa müesseseleri adlı baronik yapıdan kurtulmaktır. Kuvvetler ayrılığı, elbette olacak, anayasa müesseseleri de elbette olacak, ama intikam saikli, kibirli duruştaki vesayetçi yapıda değil.
İşte biz bir teklif getiriyoruz:
Yeni anayasa, bu düzenlemeyi yapabilir. Yüksek yargı mahkemeleri ve diğer yüksek organların mensupları seçimle gelsinler. Kimse değil, onları doğrudan halk seçsin. Kimleri? Anayasa Mahkemesi, Yargıtay, Danıştay, Sayıştay, Yüksek Seçim Mahkemesi/Kurulu, YÖK, RTÜK gibi...
12 Eylül 1980 askeri darbesinin üzerinden 35 sene geçti. Yoluna büyük hedefler koymuş bir devlet, bugün hâlâ bir darbe anayasasıyla yönetilme abesliğini, fetret hukuku zaafiyetini dünyaya izah edemez.
Sivil, yerli, kısa ve toplumu kucaklayıcı bir hukuk abidesi yapmalı, böyle bir anayasa inşa ederek 2023, 2071 ve sonrasına yürümeliyiz. Zaten aksi vaki olursa bu yürüyüşte çok topallarız. Anayasa, bir devletteki ana kanundur, doğru adıyla esas teşkilat kanunudur. Kalan her şey bu kanuna göre şekillenir.
7 Haziran 2015 Seçimlerinde bu millete layık, milleti insanlık âleminde bir mahcubiyetten kurtaracak yepyeni bir anayasa yapacak çoğunluğun TBMM'ne girmesi lazım.

.

KOALİSYON LAFI ABESLE İŞTİGALDİR!

8 Mayıs 2015 01:00

A -

A +

Türkiye, 1960'tan sonra tanıştığı, çok ortaklı hükümet demek olan koalisyon idaresiyle 2002'ye kadar defalarca yönetildi. 196I-65, 1970-80, 1990-2002 devrelerinde, ikili, üçlü, dörtlü partilerin vücut verdiği koalisyon hükümetleri sık sık iş başına geldi. 55 senelik süreçte koalisyonsuz dönem 1965-70, 1983-90, 2002'den bu tarafadır. Bu sitem, bir kerhen hükümet etme şeklidir. Aynı iktidar içinde değişik hükümetçiklerin olmasıdır. İcranın/yürütmenin parçalara bölünmesidir.

Koalisyon hükümetleri CHP'li, partilerüstü, Adalet Partili, ANAP'lı, DYP'li, DSP'li Başbakanlar başkanlığında kuruldu. Belli bakanlıklar belli partilere bölüştürülüyordu. En zor anlaşılan icracı bakanlıklardı. Bunlarla hem kadro alımında ve hem de iş yapımında partiler kendi taraftarlarını tatmin etme fırsatı bulmaktaydılar.

Yaşadığımız tecrübeler, koalisyon hükümetlerinin Türkiye'ye mahsus olmadığını, bünyemize uymadığını, beklenen kalkınma, büyüme ve gelişmeyi temin edemediğini, aksine bu dönemlerde kaos, kargaşa, enflasyon, işsizlik ve hatta terörün azdığını gösterdi.

Mekke, Medine, Şam, Bağdat, Taşkent, Buhara, Kahire, İstanbul... dikkat et neler diyor sana ey Ortadoğulu! Ne hakikatleri haykırıyor enkaz yığınına, yangın yerine dönmüş bu kentler, mezartaşları ile, bakımsız veli ve Padişah türbeleri ile, kütüphâneleri ile, medreseleri, kervansarayları, ulu çınarları ile!

Eğer tahammülüne güveniyorsan dinle bunları ey Ortadoğu'lu, dinlemeye dayanabilirsen dinle!

Yüreğinin şerha şerha olacağından korkmuyorsan, yüreğine bir inme ineceğinden korkmuyorsan git kir içindeki III. Selim, III. Mustafa türbelerine, git bir levhanın bile çok görülerek -12 Martta- indirildiği duvarları militanların yazdığı yazı ve astıkları afişlerle dolu II. Mahmud, II. Abdülhamid türbelerine, git Çırağan Sarayına, git Topkapı Sarayına, git Edirne'ye, git Bursa'ya, git Konya'ya, git Harput'a, git Yemen'e, git Karacaahmet'e... İnceden inceye bütün olanları düşün, düşün, düşün... Onlara değil bizim halimize ve insanlığımıza ağla!

Fakat unutma âciz insanlar ağlar. Ağlamak ne bir çare, ne de işimize yarar... Biz seni bir ağıt için çağırmıyoruz!

Ey ulu İslâm milleti, ey Ortadoğu'lu kardeşim.

Çoğumuz henüz dünyada bile yokken bu mübarek topraklarda tek bayrak dalgalanıyordu. O zaman bütün kalpler aynı gâye için çarpıyor, eller aynı amaç için Allâh'a uzanıyor, aynı ideal için, biricik ideal için yaşanıyor ve can veriliyordu. Ölüme bir şeref takının altından geçilip gidiliyordu.

Fakat su uyudu, düşman uyumadı. Dedelerimizin bir anlık gevşeklikleri; birlikten uzaklaşıp yer yer bölünmeleri asırların kin ve kompleksini içinde taşıyan dışımızdaki dünyayı birleştirdi onları kuvvetlendirdi. Onlar hâkim oldular dünyaya. Onların sözü geçer oldu çağda. Gün geldi harpler oldu. Fakat bizimle alâkası olmayan muharebeler... Ama bizi de soktular savaşa sırf yıkmak için... Çalışan kazanır tabiî... Düşmanlar ve kötü niyetliler muratlarına erdiler. Ve sen, ben, o... Yani biz, yani İslâm milleti böyle ufalandık, böyle öksüz kaldık.

Aradan yarım asır geçti. Bir Almanya kalkındı, bir Japonya doğruldu, senin dünkü kölen bir Yahudi devleti kurdu; fakat sen hâlâ gerisin, hâlâ yaşadığın trajediyi idrak edemiyorsun...

Ey Ortadoğulu.

Bir an için bile unutma; sen Das Kapital'i Kur'an'a, Marx'ı Peygamberine, doları tarihine tercih eder, sen öz medeniyetine sırt çevirir ve; ya nihilizm'e ya tiranizm'e veya kapitalizm'e, ya sosyalizm'e yahut iç tehlike olarak İslâmın Martin Luther'lerinin uydurduğu vehhabiliğe, reformculuğa gönül verir yani kâinatın tek hakiki ideolojisine cephe alır veya içten çarpıtma gafletinden vazgeçmezsen bil ki üçüncü sınıf insan muamelesi görmekten, haysiyetsizce yaşamaktan kurtulamayacaksın...

Ey Müslüman.

Yangına uğrayan Ortadoğu'nun sadece müşahhas plândaki zenginliği değildir. Sen tarihine olduğun kadar, ruhundaki saraylara, ruhundaki sebillere de ihanet içindesin. Asıl ruhundaki çeşmeler kurutulmuş. Fakat hemen yanıbaşında ölüme terk edilmiş Sultanahmet Çeşmesi'ni göremediğin gibi ruhundaki susuzluğu da sezemiyorsun. Su diye sarıldığın her şişe kezzapla dolu.

Ey kardeşim.

Çeyrek davalar uğruna savaşma! Senin dâvan ne sadece Filipinler, ne yalnızca Keşmir, ne Filistin, ne Kıbrıs, ne Kırım, ne Kafkasya, ne Batı Trakya... senin kavgan diğerleri ile beraber bunların hepsi... Ancak bu halinle hiçbir şey yapamazsın; ölümsüz pırıltılara dönmedikçe, ruhunda yeni bir bâd-ı saba esmedikçe sen yenilgiden zafere geçemeyeceksin!

Nasıl ki uğursuz bir sam yeli ile öldün; bir bâd-ı saba ile de dirileceksin... Velilerin, bilginlerin, şehidlerin, kahramanların, mazlumların dualarıyla beslenen bir bâd-ı saba ile.

Ey Ortadoğulu.

Kurtuluşun, kalbini bu şifa rüzgârında yıkayıp yıkayamamana bağlı...

Bu yazı, 18 Kasım 1976 tarihinde Türkiye gazetesinde yayınlanmıştır.

.

MISIR'DA CİNAYET KARARI

18 Mayıs 2015 01:00

A -

A +

Geçen hafta darbe mahkemesinin seçilmiş cumhurbaşkanı Muhammed Mursi ve arkadaşlarına 20 yıl civarında kararlar vermiş olması cuntacı general Abdülfettah es Sisi ile darbecileri tatmin etmemiş olmalı ki buyrukla hareket eden mahkeme bu defa Cumhurbaşkanı sn Mursi ve arkadaşları hakkında idam kararı verdi. Darbeye karşı direnişin yiğit ismi şehide Esma Bedii'nin babası Muhammed Bedii ile İsrail'in şehit ettiği Raid el Attar dahi idama mahkûm edildi.

İdamlık suç nedir?

Muhammed Mursi ve arkadaşları, hangi ağır suçu işlediler ki hayatlarının ortadan kaldırılmasına karar verildi?

İnsan, bu sorunun cevabını öğrendiğinde kulaklarına inanamıyor. Demokratik yolla iş başına gelmiş Mısır Cumhurbaşkanı Muhammed Mursi'nin Hamas kadrolarıyla görüşme yapmış olması idamlık cürüm sayılmıştır. Halbuki Hamas, Filistin'de seçilmiş bir iktidardır. Velevki öyle olmasa; iddia edildiği gibi bir "örgüt" olsa bile onlarla görüşmek idamlık suç sayılabilir mi? Filistin, Mısır'a komşudur. Filistin'de Hamas ve El Fetih diye iki ağırlıklı unsur mevcuttur. Mısır-İsrail-Filistin üçgeninde cereyan eden hareketler Mısır'ı alâkadar etmektedir. Bir devletin bir örgütle doğrudan veya dolaylı bir münasebeti varsa o devlet ilgili istihbarat veya diğer birimleri vasıtasıyla onlarla müzakereler yapar. Bunun son örneği Türkiye ve "Barış Sürec"dir. Mümkündür ki İsrail de Hamas'la görüşmüştür.

Kararı veren, aslında ne taşeron Sisi ve ne de kukla mahkemedir. Hüsnü Mübarek zamanında Mısır Filistin hudut kapısı kapatılmıştı. Filistinlilerin açtıkları tünellerin çalışmasına da izin verilmiyordu. Filistin nefes alamaz haldeydi. Yukardan da bombalar yağıyordu. Muhammed Mursi, hududu ve tünelleri açtı. Bu yüzden Yahudi sermayenin güdümündeki sömürgeci başkentler, Kahire'de darbe yaptırıp binlerce insanın ölümüne sebep oldular. Onlar için önce İsrail, sonra yine İsrail vardır.

Mısır'daki darbenin bir sebebi budur, diğer sebebi de Akdeniz çevresinde Sünni hükümetlerin iktidara gelmeleridir. Bir tarafta Türkiye, Filistin'e sahip çıkıyor, diğer tarafta Mısır destek oluyordu. Hal böyle olunca "Arap Baharı" denen proje tehlike karşısında kendini zehirleyen akrep gibi intihar etti. BOP/Büyük Orta Doğu Projesi nasıl ki Afganistan ve Irak'ı mahvettiyse Arap Baharı da Libya, Mısır, Yemen ve Suriye'yi mahvetmiştir.

Arap Baharı'nın gelmesiyle halkın meydanlara dökülerek devirdiği Hüsnü Mübarek hapse atılmışken Mursi idaresinin Recep Tayyip Erdoğan'la ahenkli şekilde çalışması üzerine kıdemli diktatör hapisten çıkartılarak O'nun yerine meşru cumhurbaşkanı hapse konmuştur.
Şimdi verilen bu cinayet kararının infaz edilip edilmemesi Mısır Müftüsü'ne bağlıdır. Muhammed Mursi'nin iktidar seyri Sultan Abdülaziz'e benziyor. Sultan, devlette kimi vazifelendirdiyse onlar, masonlarla işbirliği yaparak cuntalaşıp kendisine cephe aldılar. Cunta toplantı halindeyken Fetva Emini Kara Halil çağrıldı. Midhat Paşa, bu şahsa "Padişah aklını zayi eylemiştir; hakkında fetva verir misin?" dediğinde "hekim raporu olmadan bunu nasıl yapabilirim?" diye haysiyetli bir cevap vereceğine "bu hayrlı işe çarşaf kadar fetva veririm!" diyerek ne kadar kara vicdanlı olduğunu göstermiştir. Kara Halil "fetva" adlı katilnameyi hazırlamış, Şeyh'ül İslam Hayrullah Efendi de bunu şerli eliyle tasdik etmiştir. Darbenin bir numaralı faili Hüseyin Avni Paşa gibi Midhat Paşa ve Hayrullah Efendi de Sultanın tayin ettiği isimlerdi...

Abdülfettah es Sisi, Muhammed Mursi'nin seraskeri/genel kurmay başkanı Hüseyin Avni Paşasıdır. Mısır Müftüsü Ali Cuma'nın Kara Halil olup olmayacağı mes'elesine gelince; ümitler zorlanmakta. Müftünün beyanatlarına bakılırsa her şey bitmiş görünüyor. Dünya ise Adnan Menderes'in idamında olduğu gibi sahnedeki bu dramı susup seyretmekte.

.

HDP ÜZERİNE KONUŞMAK

19 Mayıs 2015 01:00

A -

A +

Kürt hareketi için seneler senesi "dağdan inin gelin mecliste siyaset yapın! Ne diyorsanız mecliste dile getirin!" dedik. Bunu gerek biz sütun sahibi yazarlar ve gerekse parti sözcüleri tekrarladık.
Bu hareket ise iki yol takip ediyordu:
Biri terör, diğeri mecliste temsilcilerinin olması. Hareketin siyasi kanadı çok parti adı altında toplandı. Kapatıldıkça veya kendi istekleriyle kapattıkça farklı bir isim aldılar. HDP son isim midir bilmiyoruz? Bu insanlar, milletvekili seçimlerine parti olarak girmeyi göze alamadılar. 12 Eylül rejiminin mahsulü yüzde 10 barajı mevcuttu. Engeli, kendi buluşları olan bir yolla aştılar. Bağımsız aday olarak seçimlere girip daha sonra partilerini meclise taşıdılar.
Bu hikâye, 10 Ağustos 2014 Cumhurbaşkanlığı seçimine kadar böyle sürdü. O tarihte cumhurbaşkanını ilk defa halk seçecekti. 3 adaydan biri de HDP genel başkanı Selahattin Demirtaş'tı. Sn Demirtaş, Cumhurbaşkanlığına aday olmuş, Türkiye'nin başına geçmek için halkın rızasını istemekteydi. Bu sebeple yurdun her yerinde mitingler yapabildi. Nitekim belki tahmin bile edemedikleri bir yüzde ile 9.76 oy aldı. Baraj kapısına dayanmış olmak, HDP'yi yüreklendirdi. 7 Haziran 2015 seçimlerine bağımsız adaylarla değil, parti olarak gireceklerini açıkladılar. Bu açıklama, evvela tereddütle karşılandı. Barajı aşma kaygısından dolayı vazgeçebilecekleri tahminleri dile geldi. Fakat alınan karardan vazgeçilmedi. HDP bugün diğer partilerle aynı şartlarda hatta MHP'den daha geniş bir sahada çalışarak seçimlere hazırlanmakta.
HDP'nin parti olarak seçime girme kararı, Abdullah Öcalan'ın mı, Dağın mı, HDP parti yönetiminin mi? bilmiyoruz. Manzara o ki bu karar hepsinindir. Böyle bir karar alınmasının esas sebebi ise 9.76 sayısıdır. 9.76 HDP için altın tepsi içinde gelen bir fırsattı. Bu fırsatın başrol oyuncusu, bir önemli başarı yakalamıştı. Ne var ki Arap Pınarı/Kobani hadiselerinde eski alışkanlıklara dönerek Kürt vatandaşları sokağa çağırınca 52 kişi hayatından oldu. Amme mülkü büyük zarar gördü. Sonuç, derhal 9.76'ya aksetti. O yüzde aşağılara düştü. Adı geçen hareket, buna rağmen seçimlere parti alarak girme kararı aldı. Bu karar, "dağdan inin, meclise gelin; Türkiye partisi olun!" davetlerine bir cevaptır.
Gündemdeki soru malumdur:
-HDP barajı aşar mı?
Samimi kanaatimiz şu ki HDP bu seçimde barajı aşamayacaktır. Bunda unutuldu zannedilse bile 52 ölümle çıkan kargaşanın payı vardır. Buna ayrıca şu vahim hatalar eklenmiştir. Selahattin Demirtaş, partisine iki talihsizlik yaşattı. Bir ithamı ise çürütemedi. Bunlardan biri, Taksim Meydanı'yla Kâbe-i Şerif kıyaslamasıdır. İkincisi Diyaneti lağvetmeye dair söyledikleridir. Üçüncüsü de Cumhurbaşkanı sn Tayyip Erdoğan'ın "elimizde kayıtlar var. Dağda Kürt gençlere bizim dinimiz Zerdüştlüktür diye eğitim vermekteler!" İthamına dair sükût edilmiştir.
Bu ülkenin Kürtleri, bu ülkenin en dindar insanları içinde yer alırlar. Şafiî mezhebindeki Kürtler için İslamiyet her şeydir. PKK ise Stalinci, ateist, sosyalist bir örgüt olarak ortaya çıkmıştır. Muhafazakâr ve dindar Kürtler, HDP'nin, Kürt hareketinin hiç bir şüpheye yer vermeyecek şekilde ateistlikle alakasını kestiğine dair vicdanî kanaat sahibi olmazlarsa bu partiye oy vermeyeceklerdir.
Hal böyle olunca HDP barajı aşamaz...
8 Haziran 2015 tarihine gelince. O gün HDP'nin ve Kürt hareketinin demokrasiyle, imtihan günüdür. Ya neticeyi olgunlukla hazmedip "nerede ne hata yaptık?" diyerek bir sonraki seçimlere hazırlanır, barış süreci üzerine titrer veya haşinleşir ve terör için düğmeye basarlar. HDP'nin kötü geçmişe dönmeyeceğini tahmin etmekteyiz. Aksine baraj altında kalması dolaylı olarak kendine de yarayacaktır. Böylece AK Parti, anayasayı değiştirecek güce erebilir. O zaman Yeni Türkiye şartlarında yüzde 10 baraj diye bir engel kalamaz.
Bir dönem barajı aşamamak o partiyi bitirmez.
Yeter ki samimi olsun, olgun davransın ve parti olarak çalışsın.

.

HDP'NİN BÜYÜK İMTİHANI

20 Mayıs 2015 01:00

A -

A +

Hamit Fendoğlu, vatansever ve gözüpek bir Kürt siyasetçiydi. Malatyalıydı. 27 Mayıs darbesine karşı muhalefet ettiğinden hakkında dâvâ açıldı. Ancak O, dâvâya rağmen Adnan Menderes ve Celal Bayar'ı müdafaa etmeye devam edince savcı, ek iddianameyle idamını talep etti. Adalet Partisi kurulunca bu partiden vekil oldu. 1 Aralık 1977'de Malatya'dan bağımsız belediye başkanı seçildi. Sonra AP'ye geçti. 17 Nisan 1978 günü gelini ve torunlarıyla birlikte evindeydi. Kapısı çalındı. Postacı bir paket getirmişti. Paketi bizzat kendisi açtı. Açmasıyla birlikte korkunç bir infilak neticesi Hamit Fendoğlu, gelini ve iki torunu hayatlarını kaybettiler...

Hâdise bir Alevi-Sünni çatışması çıkartmak için yapılmıştı. Çevre illerden Malatya'ya akın akın insanlar yığıldı. Vaziyet tehlikeliydi. Askerî birlikler de devreye girdi. Halkı teskin etmek isteyen bir savcı ve bir subay bıçak ve kurşunla yaralandı. Şehirde asayiş bozulduğundan dolayı Malatya hava meydanı uçuşlara kapatılmıştı. Cenazeye iştirak etmek maksadıyla yola çıkmış olan Celal Bayar, Süleyman Demirel, Necmettin Erbakan, Alpaslan Türkeş, Esenboğa'da saatlerce beklemek zorunda kaldıktan sonra Malatya'ya ve oradan da definlerin yapılacağı Bulgurlu Köyü'ne gidebildiler.

Terör, vukuuna iki yıllık bir zaman kalmış olan 12 Eylül 1980 darbesini meşrulaştırmak için Malatya'da şiddetli bir gerginlik meydana getirmişti. Bu katliam, DP iktidarını, Başvekil Menderes'i girdaba düşürmek isteyen Ahmet Emin Yalman, suikastinden sonra fakat 28 Nisan E Muhtırasının verilmesinden sadece 10 gün evvel işlenen ve 3 Hıristiyanın boğazlandığı 18 Nisan 2007 tarihli Zirve Kitabevi cinayetinden öncedir.

Önceki sabah HDP'nin Adana ve Mersin binalarına yapılan eş zamanlı saldırılar, bize Hamit Fendoğlu vak'asını hatırlattı. HDP Seyhan ilçe başkanlığı 4 katlı bir binanın 3. katında. Kargocu bir paketi getirip misafirleriyle oturan ilçe başkanı Hüseyin Beyaz'a teslim ediyor. Başkan, paketi teslim aldıktan sonra açmaya başlıyor ki tıpkı Hamit Fendoğlu'nun elindeki paket gibi dehşetli bir infilakla patlıyor. Makam odasının duvarında yarım metrelik delik açılıyor, kattaki cam ve çerçeveler yere iniyor.

Aynı dakikalarda bir patlama da HDP Mersin binasında meydana geliyor. Bir gün önce başkanlığa bir saksı çiçek gönderilmiştir. Ancak kimin gönderdiği bilinmediğinden kabul edilmez. Bunun üzerine saksıyı getiren adam, onu terasa bırakıp gider. İşte bu terk edilmiş saksı da Adana'dakiyle beraber aynı anda patlar.

Bereket ki iki olayda da ölüm yok...

Yaptığımız nakiller de göstermekteki bu tip cinayetler, ya bir darbe öncesinde olmakta veya bir genel seçim öncesinde. Bu defa ilaveten bir de Barış Süreci devrede. Onun için böyle bir tertip karşısında soğukkanlılığı terk ederek erken beyanatlar vermek çok kere sahiplerini mahcup eder. Kürt nüfusun olduğu batı illerinin seçilmesi tesadüf değildir..

Ortadaki mesele, HDP'nin Türkiye partisi olması, baraja takılsa bile bunu hazmederek bir sonraki seçime hazırlanma olgunluğunu göstermesi ve dağ macerasının bitmesiyle kardeş kavgasının ebediyyen son bulmasıdır. Bu, ortak büyük arzudur. Şu var ki 30 yıldır devam eden terör, bazıları için zenginleşme sebebi olmuştur. Bütünüyle iç barışı tesis etmemiz, komşu devletlerden, uzak devletlere, komşu istihbaratlardan uzak istihbaratlara ve mikro PKK'lara kadar bir çok merkez ve ideolojinin kabul edemeyeceği bir keyfiyettir.

Emniyet ve adliye bilgileri elde edilmeden ezbere bir suçlamayla saldırıları iktidar yaptı veya kendini mağdur göstermek için HDP yaptı demek acelecilik olur, faillerin işine gelebilir. Böyle gelişmelere rağmen sağduyulu hareket edebilmek HDP için önemli bir imtihandır.

.

EN SAHİPSİZ AZINLIK!...

21 Mayıs 2015 01:00

A -

A +

BM/Birleşmiş Milletler Teşkilatı, ismi eskiden Burma, sonra Birmanya şimdilerdeyse Myanmar olan memlekette yaşayan Müslümanları, "dünyanın en sahipsiz azınlığı" olarak kabul etmekte...

Myanmar, 50 milyon nüfuslu bir güneydoğu Asya devleti. Rohingya veya Arakan Müslümanları denen azınlık, Arapça "rahmet" kökünden geldiği de ifade edilen Rakhine yani Arakan Eyaleti'nin kuzeyindeler. Sayıları 1 Milyondan fazla olan Arakanlıların 800 Bini Myanmar'da, 300 Bini Bangladeş'te kalanı da Malezya'da yaşamakta.

Başta rahipleri olmak üzere Arakanlı budistler, oldum olası bahaneler çıkartarak Müslümanlara rahat vermemekte, hayatı zindana çevirmekteler. Müslümanları diri diri yaktıkları bile olmakta. Merkezi iktidar, taraflar arasında hakemlik yapacağına tam aksine o da insafsız uygulamalar içindedir. Müslümanların evlenmeleri engellenmektedir. Evlenseler bile doğan çocuklara eğitim yaptırılmamaktadır. Nüfus kâğıdı verilmemektedir. Ev sahibi olmaları mümkün değildir. Barındıkları yerler, en kötü gecekondudan bile kötüdür.

Bu gayrı insani uygulamalar, BM'yi bile insafa getirmiş olmalı ki Arakanlıları "dünyanın en sahipsiz azınlığı!" ilan etmiş....

Hayatları, halleri ve çektikleri bu olunca mecburen doğdukları toprakları terkle hicret etmek istemekteler. O zaman da insan tacirlerinin eline düşmekte ve köle muamelesi görmekteler. Arakan Müslümanları, Bangladeşliler ve Afganlıları taşıyan kaçak insan gemileri, uzunca bir zamandır Hind okyanusunda dolanıp durmaktadır. Vaziyetlerini "sefalet" kelimesi anlatmaya yetmez. Buna rağmen bu zavallıları Tayland, Malezya ve Endonezya kabul etmedi. Bu noktada BM prensipleri ve genel sekreterin sözlerine de aldırmadılar.

Bu "en sahipsiz azınlık" dünyanın gözü önünde derme çatma gemilerde yemeksiz, ilaçsız beklerken nihayet Endonezya, Malezya ve Tayland dışişleri bakanları lutefederek bir ortak hal tarzı bulmak için toplandılar. Bu karar, bugüne kadar nerede olduğu meçhul Filipin'i mülteci kabulü hususunda harekete geçirdi.

Bu sahipsizlere "bırakın ölsünler!" telkinlerine rağmen yardım eden sadece Açe'li balıkçılar olmuş. Fedakârlıklarıyla 1500 kadar Müslümanı kurtarmışlar. Kurtarmaya da gayret ediyorlar...

Açe Sultanlığı, Endonezya'nın otonom bir bölgesidir. Bayrağı kılıç ilaveli Türk bayrağıdır. Kanuni'den itibaren yardımcı olmuş, gönül birliği yapmıştık. 5-6 Sene evvel geçirdiği depremde de Türkiye hemen imdadına koşmuştu...

Meseleyi, bu dramı "vah vah" diyerek geçemeyiz:

Nüfusu 50 Milyonu aşkın bir devlette 50'de bir bile tutmayan bir azınlığın varlığına tahammül edilememekte. Bunun sebebi o azınlığın Müslüman olmaları ve üstelik de sünni Müslüman olmalarıdır. Eğer budist yobazlığın işlediği vahşetin binde biri hırıstiyanlara yapılsaydı, papalık da dünya da ânında ayağa kalkardı.

Gerçek şuki Şarki Türkistan, Arakan, Afganistan, Filistin, Kırım, Somali... nerede sünni Müslüman varsa orada sahipsizlik, işgal zulüm, açlık, yoksulluk bulunmaktadır. Eğer Türkiye, 2023 için hedef aldığı 10. Büyük kudret olmayı bugün gerçekleştirmiş olabilseydi Arakan'da bu zulüm yaşanmaz, çocuk, kadın ve yaşlısıyla 8 Bin insan açık denizlerde ölüme terk edilmezdi. Acı gerçek şu ki 1 Milyar 750 Milyonluk dünya Müslümanları da sahipsizdir. İİT vs sadece göz boyamadır. Müslümanlara dünyanın azınlığı muamelesi yapılmakta...

Burada şunu da demeden geçemeyeceğiz. Suriyeli, üstelik de çoğu Türkmen mültecileri ölüme göndermeyi seçim vaadi yapan Türkiye muhalefeti, lütfen kimlerle aynı saflara düştüğüne dikkat etsin.

Bir sözümüz daha var:

Hani Müslümanlar kardeşti?

Öyleyse vücudun bir yeri azaptayken neden diğer yerler bunu duymaz? Bu nasıl kardeşlik ki Türkiye'de Müslümanlar, muhafazakârlar, dindarlar, israf, depdebe, lüks ve şaşaaya gömülmüşken öte yanda 1 milyon Müslüman budistlerin zulmü altında kıvrım kıvrım kıvranmaktadır?

.

TEZ

22 Mayıs 2015 01:00

A -

A +

Medeniyetimizi bir bütün olarak düşünmeye mecburuz! Edebiyatın kültürümüzde, dünkü ve bugünkü fikir hayatımızda etkinliği görmezlikten gelinemez...

Sanat hayatımızın her çağında edebiyat daima ön sırayı tutmuş, bereketli bir edebiyat dünyamız sağlıklı bir biçimde kalitesini yitirmeden varlığını devam ettirmiştir yakın zamanlara kadar. Yakın zamanlara kadar şairlik de âdeta, yöneticilik kadar aranan bir nitelikti bir devlet adamı için. Gerçi bu yönde bir kanuni zorunluluk yoktu; fakat toplumdaki yoğun kültür birikimi her aydını olduğu gibi bir Padişah'ı bir Sadrazam'ı bir Vezir'i bir Şeyhülislâm'ı da buna zorluyordu.

Selçuklu dönemi, siyaset ve ilim alanlarında olduğu gibi edebiyat hayatımız için de bir hazırlık, bir geçiş dönemidir. Uzun ve mutlu bir bahara götüren bir ilkbahardır. O yüzden düşüncelerimize esas olan Osmanlı çağıdır; bademlerin çiçeklerini bütün güzelliği ile açtığı rüya çağı...

Eski sanat hayatımızda yalnızca şiir ve mimari görkemli bir seviyeye ulaşmıştır dense yanlış olmaz bir bakıma. Gerçi İslâm harfleriyle soyut resmin zirvesine ulaşmışlardır hat sanatçılarımız; fakat bu, tezhip sanatımız ve bazı diğer sanatlarımızla beraber istisnadır. Bunların dışında eski güzel sanatlar dünyamızda tiyatro, romancılık, hikâyecilik resim ve heykelcilik sanatına ilgi gösterilmemiştir. Musiki ise toplumda yaygınlaşmamış bu sanatla da az insan uğraşmıştır. Yalnız hikâyeciliğimiz mistik bir tarzda mesnevilerde o gün de yaşıyordu diyebiliriz. Ama gene de mensur biçimde hikâyecilik yoktu.. Sanki, sanatçı İslâmiyetin "çok söz söyleme!" emrinin bir gereği olarak düz yazıyı nefsine yasak etmiş; bunun yerine meramını, düşünce ve zevklerini mısralarda ifade yolunu seçmişti. Kısa fakat yüklü, fakat keskin mısralarda.

Mihrak daima manzum yoldur.

Halk, basit duyuşunu Halk Edebiyatında şiirle, aydın, kemal noktasına yükselmiş fikir duygu ve hülyasını divan edebiyatında şiirle, mutasavvıf, ilâhi aşkını Tasavvuf Edebiyatında şiirle dile getirmiştir.

Münevver her çağda olduğu gibi Osmanlı çağında da dünya kültürü ile alâkalıdır. Bu sebeple o söyleyişine İran edebiyatından esinlenerek aruz veznini seçmiştir. Ancak bu hiçbir zaman basit bir taklit olayı olarak düşünülmemeli ve takdir olunmamalıdır... Bugün bir sürrealist akımın, bir egzistansiyalist akımın edebiyatımıza girmesini olağan karşılayıp da o çağdaki aydınımızın belli kültür alışverişini yermek objektif aydın düşüncesine aykırı düşer. Kaldı ki o devirde müşterek bir İslâm kültürü ve bu kültürün ortak mesajı, ortak kahramanları olduğu unutulamaz. Bir de şu realiteyi hatırlatalım ki edebiyatımızın her üç stilinde de yani halk, divan, tasavvuf edebiyatlarında dile getirilen aynı inanç aynı doktrindir... Divan edebiyatındaki "aşk", "kadın", "mey"... vs. gibi kavramların birer sembol ve mücerred ifade biçimleri; birer imaj kristali oldukları unutulmamalı. Divan şairi "din dışı" şiir söylememiştir. Kılıç tutan eller nasıl "ilâyı kelimetullah" Allah'ın ismini yüceltmek için vuruşuyorlardı ise; eli kalem tutanlar da aynı gaye uğruna şiirlerini yere, göğe ve rüzgâra yazıyorlardı...

Edebiyatımız, mimari, tezhip, hat gibi sanatlarımızla beraber medeniyetimizle bir paralellik göstermiş; devletinin kuvvetli olduğu dönemlerde ne kadar bol sanatçı yetiştirmişse zayıfladığı zamanlarda da bu kaynak kurumaya yüz tutmuştur. Divan şiirinin son temsilcisi, nihaî zirvesi Şeyh Gâlip'tir.

Bunun dışında Âkif ve Yahya Kemal de eserlerini aruzla vermişlerse de bu sadece şekilde benzerliktir.

Tanzimat Edebiyatı ile birlikte tiyatro, roman, hikâye, resim ve öteki sanat şubeleri de estetik dünyamıza girmiş; ve edebiyat bu tarihten sonra kitleleri daha kuvvetle tesirine alıcı bir yaygınlığa ulaşmıştır... Bunlardan bilhassa şiir, piyes, roman ve hikâyeden önce anti teolist "batıcı" görüşler; bilâhare Marksist doktrin âzami istifade etmiştir; ki Marksist-Leninist edebiyat hâlâ bu vadide alabildiğine at koşturmaktadır...

Yerli düşünce bir yeniden toparlanış içindedir. Her alanda, medeniyetimizin her dalında olduğu gibi sanat alanında da çağın ortasına ölmez anıtlarımızı dikecek üstün sanatçılarımızı yetiştirme zamanı gelmiştir!.. Nerede romancımız, nerede hikâyecimiz, hangi cihette kaldı yeni şairlerimiz... Gözlerimiz yoruldu beklemekten!..

Bal arıları göç edince papatyaların, sümbüllerin, reyhanların etrafında yabanî arılar vızıldamaya başladı. Nerede bu çiçek düşmanları arıları kovacak dost arılar?

Sosyalist düşünce bu vâdide söyleyeceğini söylemiştir. Bitmiştir Marksçı edebiyat!.. Zaten bitmemesi anormal olurdu metâfiziğe inanmayan, ruhu ve mücerredi tanımayan bu edebiyatın.

Evet medeniyetimizi bir bütün olarak görmek; sanatın medeniyetimizin bir parçası olduğunu unutmamak zorundayız. Sağ düşünce, sanat ve edebiyatı kurtarmak onu kendi asli gayesine emanet etmek zorundadır!

Son sözü söylemeden büyük şair Hâfız'ı dinleyelim: "Hâfız, şiir söyler... Cihan sayfasında ömründen yadigâr olarak ancak kaleminden çıkan bu yazılar kalır."

Çağ, kalem bahadırlarını bekliyor; çağı kalemleri ile aydınlatacak bahadırları...

Bu yazı, 23 Kasım 1976 tarihinde Türkiye gazetesinde yayınlanmıştır.

.

7 HAZİRAN YA DEVAM YA TAMAM!

25 Mayıs 2015 01:00

A -

A +

Ne kadar doğrudur bilmiyoruz ama "AK Partili kararsızlar"dan söz edilmekte. Ateş olmayan yerden duman çıkmayacağına göre mümkün olabilir. Bir de 7 Hazirandan sonrası için koalisyon hükümetinden söz edilmekte.

Kararsızlık, hayal kırıklığı veya türlü sebeplerle küskünlükten doğar. Ama o söz ne der? "En kötü karar, kararsızlıktan iyidir!" Kararsızlığın derinleşmesi, nemelazımcılığa götürür. Halbuki söyleyecek sözü olanın, dâvâsı, gayesi ve ideali olanın küsmesi mümkün değildir.

Dâvâ insanı küsemez, sırtını dönemez, bana ne diyemez. Dâvâ insanı, kan kussa bile "kızılcık şerbeti içtim" der. Terör örgütü mensuplarının batıl yolları uğruna canlarını verebilmeleri ibretlik değil midir? Ne partiler mukaddes ve ne de parti mensupları azizdir. Kıymetleri dâvâmıza, büyük sevdamıza hizmetleri nisbetindedir.

Allah için söylemek, hakkı teslim etmek lazım ki AK Parti iktidarında 10 yıla bir asır sığmıştır. Bugün bu parti bir kitle partisidir. Kitle partilerinde bir çok düşünceden insanlar vardır. Bunların eşit olması mümkün değildir.

Üstelik bu dönemde AK Parti, genel başkan değiştirmiş, üç yılı doldurmuş tecrübeli kadroların yerini yeni isimler almıştır. İsabetsiz adaylar olabilir. Hata ve yanlışlar da mümkündür. Bunların bir kısmına biz de bizzat şahidiz. Fakat aslolan temsil mevkiindekilerin samimiyetleri, fikirleri ve gayretleridir. Recep Tayyip Erdoğan, mitinglerle vatandaşın ufkunu diri tutarak önümüzdeki büyük hedeflerin puslanmaması için canhıraş bir şekilde çalışmaktadır. Başbakan Ahmet Davutoğlu, bütün iyi niyetiyle o ilden diğer ile koşturmaktadır. Bakılacak, kıymet takdir edilecek öncü isimlere dikkat etmek gerekir.

Biz, Türkiye'nin 1960'tan bu yana yaşayan şahitlerindeniz. Darbeler, ekonomik krizler, hükümet buhranları, koalisyonlar, milletvekili pazarı kurulması, IMF mandası, beş kuruşa muhtaçlık, tüpgaz, benzin, su kuyrukları yaşadık. İlaç, margarin yağ, ampul poşet yokluklarını gördük.

Kararsızlık, kırgınlığa ve küskünlüğe, o da yanlışlığa düşürür. Bunların neticesinde koalisyonlar gelebilir. Koalisyonlar, Türkiye'nin kayıp yıllarıdır. Yokluk yıllarıdır. İstismar yıllarıdır. Şeklen tek iktidar olsa da iş başında hükümetçikler vardır.
Koalisyon mecburiyeti geri gitmek demektir.

7 Haziran seçimleri eşik seçimdir.

Ya 2023, 2071, Kanal İstanbul, büyük hava meydanları, yollar, sağlık hizmetleri vs artarak devam edecek veya belirsizliğe düşülecektir. Sandığa bırakılan oy, bir kâğıt parçası değildir. O, Türkiye'nin, bu coğrafyanın istikbaline dair bir karardır.

Son söz:

Dere geçerken at değiştirilmez. AK Parti'nin birinci parti olacağına şüphe yok. Ancak anayasayı değiştirecek sayıyı elde etmesi lazım, başkanlık sisteminin gelmesi lazım. Darbe mahsulü bu anayasa, Türkiye'yi taşıyamaz.

Türkiye'deki seçimler bütün bölgeyi, bütün İslam âlemini ve bütün dünyayı alâkadar etmektedir. 7 Haziran eşiğini ya aşacağız ya düşeceğiz.

.

TÜRK ASRI

26 Mayıs 2015 01:00

A -

A +

İçinden büyük dramlara maruz kalarak geçtiğimiz yirminci asrı, şu bölümlerle mütalaa etmek mümkündür:
Trablusgarb, Balkan, I. Dünya, Sarıkamış, Çanakkale, İstiklâl Harbleri'nden meydana gelen "Sıcak Harp Yılları", II. Dünya Harbi sonrası 1945'ten 1990'a kadarki "Soğuk Savaş Yılları", 1923-1950 arası Tek Parti iktidarının gardırop devrimleriyle vatandaşı şekillendirmeye çalıştığı "Zorbalık Yılları", 27 Mayıs 1960'tan 28 Şubat 1997'ye kadar 10 yılda bir tekrarlanan "Darbe Yılları", 1960'lı '70'li yıllardakilerle beraber 1990-2002 tarihleri arasındaki "Koalisyon Yılları" 1978 Ekonomik krizi, 1995 Ekonomik krizi, 2001 Ekonomik krizinin yaşandığı "Yokluk Yılları"...
Yirminci asır, bilhassa II. Dünya Harbi'nden sonra diğer milletler için bir kalkınma, büyüme ve gelişme süreci olurken bizim için kayıptır. Geçen asrın ilk 22 yılı ile soğuk savaş dönemindeki ideolojik ve ayrılıkçı kavgalar yüzünden ölenlerle birlikte rahat 400 bin insan kaybımız vardır. Bu asırdaki kalkınma, huzur ve istikrar yılları en fazla 25 yıldır. O yıllar, dışarıya karşı ekonomik bağımlılık, ticari bağımlılık, politik bağımlılık, askerî bağımlılık yıllarıdır. Böyle bir tarihten rövanş alınması lazımdı. Biz tarihten alacaklıydık. Bunun için de ufuk, cesaret ve çalışma olmalıydı. "21. Asır Türk asrı olacaktır!" sözü, merhum Turgut Özal'a aittir. Kendisi bugünleri göremedi. Fakat açtığı yoldan 21 Asra başlayan AK Parti, bu fikrin gerçekleşmesi için büyük işlere imza attı.
Önümüzdeki büyük hedef, Türkiye'nin 21. Asrı fethedip etmeme meselesidir. 7 Haziran seçimleri, bu fethin eşik noktasıdır. Bir çok alandaki dev hamlelerle bu yola girmiş bulunmaktayız. Böyle bir fırsat, 1683 II. Viyana hüsranından 2002'ye kadar geçen üç asrı aşkın zamandaki 317 yılda ilk defa yakalanmıştır. Ancak henüz her şey bitmiş değil. Tüneller yapıldı, hızlı tren devrede, uçaklar dolmuş seferi yapıyor, hastanecilik hizmetleri, insana yakışır güzellikte ama "Marka İnsan, Marka Şehir ve Marka Şirket", "2023 Büyük Türkiye", "Osmanlı Milletler Topluluğu" ve "2071 Cihan Devleti Türkiye" ideallerinin gerçekleşmesi için Türkiye'nin AK Partiyi anayasayı değiştirecek bir güçle iktidar yapması şart ötesi şarttır. Aslolan partiler değil milletimiz, milletimizin değerleri ve istikbalimizdir. Ustalaşmış kadrolar varken meçhule hatta belki maceraya sürüklenmeye ihtiyaç yok.
İttihat Terakkinin macera, romantizm ve kumarı bize bir imparatorluğu kaybettirdi.
Hayata geçmiş hizmetler ve önümüzdeki yüksek hedeflerle 20. Asrı Türk Asrı yapmak, Turgut Özal'ın ruhunu şâd etmek için sandık başında mührü vicdanımızla "evet" pusulasına basmalıyız.... Parti seçmiyoruz, istikbalimizi tayin ediyoruz.
21. Asrın Türk Asrı olması demek, 1.750 milyarlık İslâm âleminin ve mazlum milletlerin kurtuluşu demektir.

.

BU DÜNYA DARBECİLERE KALMADI!

27 Mayıs 2015 01:00

A -

A +

27 Mayıs 1960 günü belediye hoparlörlerinden yapılan anonslar, bugün gibi kulaklarımızda. Korkunç yalanlar söyleniyordu. Üniversite gençleri kıyma makinalarından geçirilmişti. Demokrat Parti iktidarına, Başvekil Adnan Menderes'e hakaretin her çeşidi yapılmaktaydı. Aileleri bile sokağa çıkamaz durumlara düşürülmüştü...

Kıyma makinaları, kuyruklar, düşükler.. diye sıralanan hakaretler elbette sürpriz değildi: Darbecilerin devirdikleri bir iktidarla onun başındaki insanları övmeleri beklenemez. O zaman darbe yapmalarının izahı mümkün olmaz. En süflisinden yalan ve iftiralar darbecilerin meşruiyet ve haklılık arayışları içindi...

Darbeci cunta, aslında iktidarın CHP'den DP'ye devri gününden beri vardı. Bugün bile şu asılsız iddia dile getirilebilmekte. Sanki İsmet İnönü, bir sabah kalkmış ve etrafını toplayarak "artık tek parti hayatı ile yola devam etmek ayıp oluyor. Dünyada böyle bir şey yok. Olanlara da faşist idareler denmekte. Biz cumhuriyeti aynı zamanda demokrasi gibi gösterdik. Bunlar yakışık almıyor. Tez zamanda bu hatadan dönerek çok partili rejime geçelim" demiş gibi tarihî gerçeklerle alâkasız yazılar yazılabilmekte. Halbuki, devir 1945'i bulduğunda yeni süper güç ABD, reis-i cumhur İnönü iktidarına çok partili hayata geçilmesini, geçilmediği takdirde bir takım ekonomik mahrumiyetlerin geleceğini ihtar etti. Bunun üzerine DP ve başka partiler kuruldu. CHP ancak hilelerle 1946 seçimlerini kazanabildi. 1950'de ise DP ezici bir çoğunlukla iktidarı devraldı.

DP 14 Mayıs 1950'de galip gelince ileride Turgut Özal'ın da yaşayacağı gibi Adnan Menderes'e mazbatası bir müddet verilmedi. CHP kodamanları "ne yani şimdi iktidarı Hasolara-Memolara mı bırakacağız?" diyorlardı.

Adı "Halk Partisi" olan bir politik oluşumun halka bakışı böylesine aşağılayıcı idi. Onlar, bu fakir ve garip halkı, yabancı sefirler, üstü-başı dökülür kıyafetler içinde görmesinler diye Ankara'da Ulus'tan bırakmayan kimselerdi. Halka bu gözle bakanlar o halkın diniyle ve diliyle alakalarını kesmişlerdi. Onlar "on yılda 15 milyon genç yarattıkları iddiasındaydılar". Bir yandan dolaylı-dolaysız şekilde İslamiyete, diğer yandan Osmanlı tarihine demediklerini bırakmıyorlardı.

Menderes Hareketi, milleti köklerinden koparmak isteyen yabancılaşmış sözde aydınlara "yeter söz milletindir!" demişti. Adnan Menderes'in iki tasarrufuyla iki sözünü hiç affetmediler. DP iktidarıyla birlikte Ezan, asli şekliyle okunur olmuştu. Osmanlı Hanedanının kadın mensupları da Türkiye'ye gelebiliyordu. Bunları affetmediler. Başvekil, bir nutkunda "bu millet isterse Hilafeti de getirir" demişti, bu da affedilmedi. "İstersem orduyu yedek subaylarla idare ederim" sözünü de bir kenara yazmışlardı.

CHP, üniversite, medya ve asker vesayeti işbirliği hâlindeydi. Ancak bir şey yapamıyorlardı. Hem Amerika faktörü vardı ve hem de DP seçimlerde yüksek oy alıyordu. 1957'den sonra Adnan Menderes, İskenderun Demir Çelik ve İzmir Aliağa tesisleri için Washington'dan destek bulamayınca Rusya'ya yöneldi. Bu yöneliş, bu defa CHP, üniversite, medya ve askerin yolunu açtı. Rejisör Londra'ydı. Tıpkı Sultan Abdülaziz darbesinde olduğu gibi üniversite talebeleri sokağa döküldü. 27-28 Nisan 1960 Gösterileri bir ayaklanmaydı. Turan Emeksiz diye bir talebe bir tankın altında kalarak öldü. Bu genç darbeden sonra "devrim şehidi" ilan edildi. Büstü yapıldı, bir gemiye adı verildi vs. Nice zaman sonra gizli TKP üyesi olduğu ortaya çıktı.

Neticede şartları olgunlaştırıp darbeyi yaptılar...

Adalet adına yüz karası bir mahkeme, utandıran bir yargılamayla idam kararları verdi. Devleti 10 yıl boyunca yüksek muvaffakiyetle yöneten ve elbette Türkiye'ye çağ atlatmış Adnan Menderes ve iki arkadaşı idam edildiler. Ne hazindir ki onları idam eden bu darbeye "Hürriyet ve Anayasa Bayramı" dendi. Darbe adına paralar ve pullar basıldı. Bir kısım ebeveynler evlatlarına "Cemal" veya "Gürsel" adını verdiler. "Darbe" koyan olmadıysa da "Devrim" adı verilen çocuklar oldu. Adam asmanın bayram yapıldığı tek ülke olmuştuk.

Bugün 27 Mayıs cinayetini işleyenler, suça karışanlar ve yardım edenler hiç de iyi şekilde anılmıyor. Darbeci sahte kahramanlar, önceleri bir dudakları yerde bir dudakları gökteki devler gibidirler. Zaman geçince saklanacak yer bulmakta zorlanırlar. O bandolu marşlı darbelerse karakol önüne bırakılmış nesebi meçhul bebekler gibi sahipsiz kalır.

27 Mayıstan sonra Plevne Marşı tahrif edilmişti. Törenlerde çocuklara okutulan bu bozulmuş marşın bir mısraı şöyleydi:

-Kahrolası diktatörler bu dünya size kalır mı?

"Diktatör" dedikleri Adnan Menderes ve arkadaşlarıydı.

Bugün anlaşılıyor ki kendi kendilerine lanet ettiriyorlarmış...

.

YOKLUĞA MAHKUM ETMEK!

28 Mayıs 2015 01:00

A -

A +

Genelleme yaparak batıyı bütün insanı, kurumu, medyası ve her şeyi ile kötülemek ne kadar yanlışsa yine genelleme yaparak o batıyı aynı unsurları ve her şeyi ile gözde büyütmek sahip olmadığı değerleri ona izafe etmek de o kadar yanlıştır. Bunlardan birincisi nefretin ifadesidir, ikincisi de beyaz adamı "sahip" olarak görenlerin ruh hali.
Bize yakışan, üçüncü dünyalılara mahsus psikolojilerden, komplekslerden uzak durmaktır. Hırıstiyan batı dünyası, sıcak savaş haçlı saldırılarına devam imkânı bulamayınca bunun yerini psikolojik haçlı saldırıları aldı. Bunu iki türlü yaptılar. Doğrudan taarruz ve içerden devşirme taraftarlarıyla.
Bu devşirmeler, Tanzimattan bu yana mevcuttur. Onlar, batıya ait her şeye hayran çeyrek aydınlardır. Çeyrek aydın, köklerinden kopmuş, beyni sömürgeleşmiş, gönlü esir olmuş kayıp nesillerdir. Batı, üstünlük psikolojisini kitabı, sineması, modası, medyası, müziği ve her türlü propaganda aletiyle yürütürken ışıltılı hayatlarla da sömürgeleşmiş beyinlerden istifade etti.
Avrupa, Amerika gazete veya tv'leri aleyhimize ilk defa yazıp çizmiyorlar. İki sene evvel bir Danimarka gazetesi, bu yılın başlarında ise bir Fransız dergisi, ifade özgürlüğü maskesiyle Sevgili Peygamberimize -aleyhisselam- ve dinimize, tesettüre, doğu insanına kin ve gayzla saldırdılar.
Bunu yapabilenler Türkiye veya İslâm coğrafyasının diğer taraflarındaki iktidarlara haydi haydi saldırırlar. Batıda medya, Yahudi sermayesinin güdümündedir. Bu medya, kendini tarafsız, insaflı ve üstün gösterir. Üçüncü dünyalı sömürge beyinler de buna kanarlar. Zannedilir ki yazdıkları mihenk, konuştukları ölçü, dedikleri tartışılmayacak kadar doğrudur.
Bizde ve doğu âleminde öyle görüldü ve öyle gösterildi ki oralardaki bir gazetede çıkan bir makale veya haber, ya âbâd eder veya berbat eder. Halbuki içerdeki adamları, o yazıları hazırlar ve NYT gibi gazeteler de bunu neşrederler. Öyle zamanlar oldu ki bu tezgâh haber veya makaleler yüzünden Ankara'da hükümetler tedirgin oldular. Tezgâhı düne kadar vahşi batının buralardaki yamakları işletmekteydiler. Şimdi paralel fedailer de devreye girmiş vaziyette. Bir kısım lobi malzemesi yapılmış Amerika ve Kanadalı parlamenterlerin çıkışlarıyla eş zamanlı olarak New York Times da namluya sürülmüş vaziyette.
Bu gazetenin yaptığı haberin akıl ve mantıkla izahı mümkün değildir.
-Erdoğan Türkiye'sinin üstünde kara bulutlar dolaşmaktaymış. Basın hürriyeti kalmamışmış ve bu yüzden Amerika ve NATO Tayyip Erdoğan'a haddini bildirmeliymiş?
Acaba düşündükleri Türkiye Sisi'si kim?
Böyle bir sorumsuz haberi Hotanto'daki bir gazete yayınlamaz. Ama NYT yayınladı? Parayı her şey görenler, bunu hayrına yapmazlar. Haberi, kimlerin neler vererek yaptırdığını MİT elbette ortaya çıkartacaktır. Bu sebeple Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan da devlet erkânından başka kimseler de böylesine kirlilikleri günü gelince konuşmak üzere bir kenara kaydetmenin dışında kaale almamalılar. Ademe yani yokluğa mahkûm etmek, ne derlerse ne yazarlarsa yazsınlar dönüp bakmamak en doğrusudur.
Bunların yermesinden değil, övmesinden korkmalı.

.

29 Mayıs Bayramı

29 Mayıs 2015 01:00

A -

A +

İstanbul Türk'ün eline geçeli 526 seneyi bulmasına rağmen Elen topluluğu'nun içinde O, hâlâ unutulmaz bir rüyadır. Ve ebediyen Bizans'ın malıdır. Aradan bin sene de geçse Elen milliyetçiliği için bir yas günüdür.

O çağ açma, zamana yeni bir renk katma gününü biz de sükût geçirmekle sanki o yası haklı görüyoruz.

İstanbul'un fethini mahalli kutlama sınırları içinde bırakmak bütün ısrarlara rağmen bunda inat etmek!.. İstanbul'un fethi sadece Türk milleti için değil topyekûn İslâm milleti için bir bayram günüdür. Çünkü o gün, hilal'le salip'in mücadelesinde zaferi kesinlikle hilal'in kazanması şanlı günüdür.

Türk milleti adına hareket edenler, bir nice zamandır 29 Mayıs 1453'ü de onun büyük kumandanını da inkâr içindedir. Millet Fatih Sultan Mehmet'i gönlünde nesilden nesile aktararak yaşatırken -birçok gencimizin ismi nedir?- millet'in bağlı olduğu değerlerden kopmuş olanlar bu gönlü çürütme çabası içindedirler.

Bu yanlış gayret, Fatih'in asil nesline o korkunç kötülükle başlamıştır. İstiklâl Harbi bitince bütün suçlar bir el çabukluğu ile Osmanlı Hanedanına yüklenmiş ve tarihin o büyük ailesi kundaktaki çocuktan yürüyemeyecek haldeki ihtiyara kadar sürgün edilmiştir. Özbe öz Türk ve gerçek Müslüman olan bu sürgün insanların çektiklerini aslında başımıza ne gelse kefaret olarak ödeyemeyiz. Bu ailenin çilesini öğrenmek isteyenler K. Mısıroğlu'nun "Osmanoğullarının Dramı" adlı kitabını okumalıdırlar.

Arkadan Ayasofya ibadete kapatıldı. Bu ibadet hakkına ve Müslümanın hürriyetine kelepçe takılması, Müslüman Türk'ün haysiyeti ile oynanması hıristiyan batı dünyasına prim verilmesi idi. Bu primle yola çıkan bir yeni idare istikbalde elbette muvaffakiyetsizlikle karşılaşacaktı.

Nitekim öyle oldu. Ayasofya'nın üstünden Peygamber'in sancağını indirenler elli yıl sonra Türk bayrağını bile inkâr ve reddeden soysuzlaşmış bir nesille karşılaştılar... Neticeden bu bedbaht gençlikle beraber O'nunla tarihi ve inancı arasındaki geçitleri tıkayanlar da sorumludur.

Yeni nesillerin de büsbütün elden çıkması istenmiyorsa kuvvetli bir tarih şuurunun işlenmesi, ruhlarda nakış nakış bir tarih aşkının doğumuna çalışılması şarttır.

Bu da 29 Mayıs'ın Millî Bayram haline getirilmesi Ayasofya'nın hürriyetine kavuşturulması ile olacaktır.

Neden, Türk Milletinin sevdiği insanların asıldığı zamanlar zorla bayramlaştırılmak istenir de hakiki bayramlar göstermelik usullerle atlatılır?

Neden o eşsiz gün ve kumandanı ancak mahallî bayramlarla yaşatılmak istenir?

Sn Davutoğlu'nun üst üste verdiği devlet adamına yakışır sorumlu beyanlar ciddi ölçülerde rahatlatma getirdi. Bu beyanlardan biri "bizim kırmızı çizgilerimiz yoktur, ahlâkî duruşumuz vardır!" Sözüdür. Bu değerli bir tesbitti. Diğer sözü de yine bir dürüstlük üslubuydu. "Erken seçimi öne alıp tiyatro vari koalisyon arayışlarına girmeyeceğiz!"

Piyes sahnelenmeyecek, rol yapılmayacaktı...

Bu tavrı, Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan'ın sn Deniz Baykal'ı kabulünde verdiği "her partiye eşit mesafedeyim, meşruiyet içinde her parti hükümet kurma hakkına sahiptir" meâlindeki ifadeleriyle dün Türkiye Burslu yabancı talebeler mezuniyet merasiminde "devlette devamlılık esastır, devlet hükümetsiz kalamaz" sözü daha da pekiştirdi...

Görünen manzara o ki en fazla mustarip olma hakkına sahipken iktidar partisi neticeyi yine moda bir cümleyle ifade edelim "içselleştirmiştir". Bunun temel sebebi demokrasiye bağlılık ve milletin kararına hürmettir...

Ne var ki...

Yeri gelmişken burada bir meseleyi dile getirmeden geçemeyeceğiz:

Hemen bütün parti sözcülerinin "seçmen" veya "millet" yahut "halk" hatta "halklar"dan bahsile ve o sanki tek bir akıl, tek bir kişi, tek bir iradeymiş gibi "şöyle dedi, böyle söyledi, bunu emretti" vari konuşmaları, azizleştirme hatta kudsiyet ifadesidir. "Seçmen" denilen her birinin ayrı ayrı görüşleri olan 54 milyon insandır. Bunlardan 46 milyon her biri farklı mülahazalarla reyini verdi..

Seçmen, veya halk yanılmaz değil, düpedüz yanılabilir. Hele kitle psikolojisi iyi yanıltır. Yoksa niye algı operasyonları yapılsın?

Seçmenin pişmanlığını öğrenmek isteyen taksilere binsin. Her taksici, fiilen hem denek, hem anketördür.

Şu anki gerçeği, AK Parti yönetimi de görüyor. Bugün seçime gidilse 7 Haziranın 41'ı 45 olacaktır. 8 Hazirandaki bir günlük istikrarı kaybetme korkusu, şok olarak yetmiştir. Vaziyet, AK Parti lehine olsa bile bu parti, her gayrete rağmen koalisyon kurulamazsa seçimin yenilenmesini isteyecektir. Bu yol aynı zamanda Ahmet Hoca'nın stratejik derinlikte ihtisas bahsidir.

Oldum olası bazı iyi saatte olsunlar hep koalisyon peşindedirler. Onların yüreklerinde yatan CHP'dir. Fakat bütün zorlamalarına rağmen bu gerici halk, muhafazakâr partilerden caymamıştır. Bundan dolayı kerhen de olsa CHP-AP, CHP-ANAP, CHP-DYP kurguları yapılmıştı.. Hatta 12 Eylül 1980 darbesinin esas sebeplerinden biri de budur. Cuntacı paşalar, Cumhurbaşkanına muhtıra vererek ABD gibi bizde de iki partiyi kâfi görmekle CHP-AP koalisyonu istemiş fakat bu istek hayata geçememişti.

Bu defa da öyle oldu...

Yüzde 10 seçim barajı 12 Eylül darbesinin Kürtlerle dindarlara karşı getirdiği bir iktidar engeliydi. O engeli koyan zihniyet, bu defa Erdoğan'ı mağlup etmek için HDP ve genel başkanını arkaladı, sahnelendi ve ödünç oylar vs ile baraj aşıldı. Bunu yapanlar, iç medya, dış medya, faiz lobileri, köksüz Türkler, paralel yapı ajanlar vs idi...

Bütün manzarasıyla hakikat bu iken AK Parti... Cumhurbaşkanı ve Başbakan, kimseyi ötelemeden, kapıları kapatmadan onlar da yaşamayacağını bildikleri halde sırf töhmet altında kalmamak uğruna öncelikle koalisyon kurulması için samimi beklenti içindeler. Fakat öyle görünüyor ki gerekli ziyaret ve temaslar yapılacak ama koalisyon kurulamayarak nihayetinde erken seçime gidilecektir. Bir başka ifadeyle uğruna darbe bile yaptırdıkları koalisyon yine olmayacak ve o millete tepeden bakan, milletten kopuk çevreler, bir defa daha hüsrana uğrayacaklardır...

Kim size dedi ki Amerika'nın tavsiye kılıklı dayatmasına uyarak Türkiye'ye çok partili hayatı getirin. Halbuki ne derdiniz. "Bu memlekete komünizm lazımsa onu da biz getiririz!" Ne kadar boş bir lafmış. Bakın koalisyon lazım diyor, iç ve dış işbirlikleri yapıyor ama getiremiyorsunuz.

.

SİYASET UYUŞMAZLIĞI

15 Haziran 2015 01:00

A -

A +

Ehli nasihat, ecdadın o bâş tacı edilesi sözlerini hatırlama vaktidir. Belki denecektir ki bu saatte hatırlanmasının kime ne faydası var? Doğrudur ama bazı hâdiseler yaşanmadan öğütlerin değeri anlaşılmaz. Ulema, evliya, ak sakallı bilge ecdad, ulu sözlerden hareketle der ki:

-Bütün sırlarını dostuna açma; gün gelir düşman olabilirsin... Düşmanına da ağzını doldurup doldurup hakaret etme; gün gelir dost olur mahcup duruma düşebilirsin!"

Eski günlerdeki parti liderlerinin cenazelerde bile konuşmamalarını, el sıkmamalarını, bu tutumlarının ülkeye çok şey kaybettirdiğini çok hatırlattık. Üslubun, sözlerin daha özenli olmasının faydalı olacağına, köprülerin atılmasının kimseye bir şey kazandırmayacağına dikkat çektik.

Buna rağmen hiç kimse boğazın dokuz boğum olduğunu düşünerek konuşmadı. Konuşmalar "urun söyletmen!" celallenmesiyle öfkeyle yapıldı... Onları dinlediğimizde şöyle düşünmekten kendimizi alamadık: "Bu insanlar birbirlerinin yüzüne nasıl bakıyor, nasıl selamlaşıyorlar?"

Eminiz ki milyonlarca vatandaş da böyle düşünmüştür.

Kavga edenler, aynı mahallede komşulardı. Hâle bakınız ki kader, galiz cümlelerle yekdiğerine taarruz eden bu komşuları birbirinin külüne muhtaç, mikrofonlarda, meydanlarda rakip parti başkan veya camiasına bütün hıncıyla yüklenen insanları hükümet kurmak için diğerine mecbur etti.

Bir parti, hükümet olmak için seçime girer. Dolayısıyla memleketi hükümetsiz bırakmamak her partinin varlık sebebidir. Hâlbuki dünya görüşleri, üslupları, birbirlerine karşı besledikleri fikir ve hisler itibariyle bu partiler arasında neredeyse müşterek bir taraf kalmamıştır. AK Parti ve MHP arasında bile sağnak sağnak öfkeler yağdı.

Bu sebeple "bir musibet bin nasihatten evladır" hükmü gereği umulur ki politikacılar, partiler, sözcüler, belediyeler, genel başkanlar bu çıkan neticeden ibret alır ve ders çıkartırlar. Her şey akışında gitseydi 7 Haziran'dan sonra yazacağımız bir yazıda "devlet günü" gibi "muhalefet günü" ihdas edilerek Başbakanın haftada veya 10 günde hiç olmazsa onbeşte bir muhalefet liderleriyle istişari toplantılar yapmasını teklif edecektik. Çünkü yabancılaşma başlamıştı... Seyir makul değildi.

Fikirlerin, tekliflerin yerini öfkeler aldığından, ortak taraf neredeyse kalmadığından bugün bir koalisyon kurulması çok zordur. Kurulsa da yaşaması mümkün görünmüyor. 3 veya 6 ayda bir hükümet değiştirmek sadece zarar verir. Hele parti liderleri Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan'ın davetine icabet etmeyerek Beştepe'ye gitmezlerse -ki o ihtimal mevcut- bu zorluk daha da artacaktır. Bundan dolayı Cumhurbaşkanı da önce AK Parti genel başkanı sn Davutoğlu'na, kuramazsa CHP genel başkanı sn Kılıçdaroğlu'na hükümeti kurma vazifesini tevdi edeceğini olmazsa seçimlerin yenileneceğini ifade etmiştir.

Başka çare yok, akıl için yol bir.

Çünkü olmayacak duaya âmin denmez. Temenniler ne kadar halisane olursa olsun, gerçek başka. Gerçek o ki hâlihazırda partiler arasında kan uyuşmazlığı benzeri bir siyaset uyuşmazlığı var. Fark edilmeli ki 7 Haziran, vekil seçiminden ziyade ders seçimi olmuştur. Her parti, her hususta kendini hesaba çekmelidir. Öncelikle de iktidar partisi... Ak Parti, hangi fiili veya mânevi hatalar işledi ki Türkiye, günü kurtaracak koalisyon mecburiyetlerine düştü? Bu mesele, fikir haysiyetine sahip dostlarla konuşulmalıdır.

.

KUKLA MAHKEMEDE POLİTİK CİNAYET!

17 Haziran 2015 01:00

A -

A +

Mısır Devlet Başkanı Muhammed Mursi ve kadrosu hakkındaki hüküm açıklandı. Buna göre, Muhammed Mursi'nin Hapishaneler Baskını Davası'na dair idam kararı tasdik edildi. Hamas'a Casusluk Davasındaki idam cezası ise 25 yılla sınırlı müebbet hapse tebdil edildi. Şehide Esma'nın babası Müslüman Kardeşler Rehberlik Konseyi Başkanı Muhammed Bediî'ye müebbet, Alimler Birliği Reisi Yusuf el Kardavi ile Mursi'nin yardımcılarından Hayrat Satır ve diğer iki yardımcısına idam verildi... İdamlar toplamı 80 kişi...

Cezaların sanıklara duyurulduğu zamanlama dikkatli gözlerden kaçmasa gerek. İdamlar, müebbetler... tam da mübarek Ramazan-ı Şerif ayına girerken tebliğ edilmekte. Bir mahkeme ilamının adalet olması için kürsüdeki hey'etin namuslu, şerefli, haysiyetli, seviyeli, vicdanlı ve istikamet sahibi hukukçular olması ve ayrıca kararın maşeri vicdanda kabul görmesi gerekir. Hâlbuki o adamlar, tıpkı 27 Mayıs darbesinden sonra ihdas edilen Yassıada Mahkemesi gibi cuntanın emrini ifa eden emir kullarıdır. 27 Mayıs cinayetinin arkasında hangi ecnebi devletler var idiyse Mısır'daki dâvâ dramının arkasında da aynı devletler var!..

The Guardian'da çıkan makalenin mürekkebi daha kurumadı.

İngiliz gazetesi ne diyordu?

-Tam batılılaşmamış yoksul Müslüman ülkelerin, kendi ülkelerini yönetmelerine izin verilemez!!!

Mısır, Afrika'nın kapısıdır... Osmanlı Asyasının Fatihi Yavuz Sultan Selim Han'ın Mısır'ı fethetmesinin esas sebeplerinden biri de budur. Süveyş Kanalının açılmasından sonra ehemmiyeti daha da artmıştır. Önceleri Portekizliler, sonraları İngilizler ve Fransızlar Mısır ve etrafındaki coğrafyayı ele geçirmek için yarışmışlardı. İspanyollarla Portekizliler, kaba sömürgecilerken diğerleri sömürgeciliklerini içerden aydın devşirme metodlarıyla dilden dine, örften hayata kadar reformlarla çağdaşlaşma, uygarlaşma adlı parlak etiketlerle cazip hale getirmişlerdi. Bu sebeple çağdaşlık uygarlık ve ilericiliği bazı kısımları, İstanbul'dan önce Kahire'ye girmişti. Hatta kemalist inkılaplar diye şekillenen reformların ön uygulamaları Londra'dan, Paris'ten Kahire'ye intikal etmiş oradan İstanbul'a gelmiştir...

İmamı Rabbani Hazretleri, "bir İslâm memleketi olan Hindistan" der, kendi şehri Serhend'i aynı sıfatla zikreder. Bugün Serhend'de kalan Müslüman sayısı, yok denecek kadar az. Timuroğullarının Gürganiye Devleti Hindistan ise bugünkü Hindistan değildir. Bangladeş, Pakistan, Keşmir ve komşu memleketlerin bazılarının en azından bir kısmı devrin Hindistan İmparatorluğuna dahildi. "Hind Müslümanları İstiklal Harbinde Milli Mücahademize para yolladılar!" derken kasdedilen bütün o devletlerdir. Müslümanlar, Hindistan'da hakim unsurken onda bire gerilemiştir. Bir başka ifadeyle acı olan sadece Endülüs değil. Britanya şalına bürünmüş İngiliz emperyalizmi, evvela 19. Asrın ortalarında o Hindistan'ı parçaladı. Bir devletten yarım düzineye yakın devlet çıktı. Sonra da 20. Asrın birinci çeyreğinde Osmanlıya musallat oldu, projesini hayata geçirdi, Osmanlı Coğrafyasından da bir kaç düzine devlet çıktı.
İstanbul ağırlıklı Türkiye, etrafındaki ve uzağındaki memleketlerin kilit noktasıdır. Kahire merkezli Mısır da öyle. Bu itibarla tam batılılaşmamış yani her türlü inkılap girişimine rağmen Hıristiyan olmamış Mısır ve Türkiye'nin yönetimi kendi ülkelerinin vatandaşlarına bırakılamaz. Yönetime dair her şey dünya mason mahfillerinde tanzim edilir. Aykırı giden Abdülaziz, Abdülhamid, Menderes, Özal hakkında gereği yapılır. Onlardan ders almayan her ikisi de yüzde 52 halk oyu ve demokratik yolla gelmiş Muhammed Mursi ve Tayyip Erdoğan için de Tahrir Meydanı ve Taksim Meydanında atılan işaret fişekleriyle harekete geçilir.

Ramazan başlarken verilen bu idamlar, o işaretlerin devamıdır. Hükümlerin böylesine şiddetli olmasının bir sebebi de Tayyip Erdoğan'ın gözünü korkutmak içindir. 55 sene evvel 27 Mayıs'ta "kıyma makinasından geçirilen gençler, toz haline getirildi" asılsız haberini 8 sütun manşet yapan Selanik Türklerinin gazetesi, 55 sene sonra bu defa internette Mursi haberini yaparken "yüzde 52 oyla seçilen" imasıyla Türkiye Cumhurbaşkanı'na boşuna ihtar çekmedi...
İslâm alemi, kendi yerli evlatları tarafından yönetilsin istenmiyor!
Yabancılaşmış çevrelerin son ümidi koalisyondur. Veya Eylül Kongresinde AK Partiyi bölmektir. Koalisyon olmazsa veya partiyi bölemezlerse Tayyip Erdoğan'ın etrafı çelik duvarlar gibi tahkim edilmeli. "Bu millet, sevdiği bir lidere daha sahip çıkamadı!" utancı bir kere daha yaşanmamalı.

.

SÜLEYMAN DEMİREL -I-

18 Haziran 2015 01:00

A -

A +

Süleyman Demirel, gülünden başka çıkardığı sadrazamlar ve darbeci Hüseyin Avni Paşayla da ünlü Ispartalı. Isparta'nın İslamköyü'nden ve köyüyle de daima alâkalı bir devlet adamıydı.
Sn Demirel'in dünyasını değiştirmesiyle Türkiye'de bir devir de kapanmış oldu. İttihat ve Terakki iktidarında 4 isim sahnedeydi. Padişah, Enver Paşa, Talat Paşa, Cemal Paşa. 1923-1950 Döneminde Mustafa Kemal, Mustafa İsmet, Mahmut Celal, Kâzım Karabekir. 1950-1960 Döneminde Adnan Menderes, Celal Bayar, İsmet İnönü, Osman Bölükbaşı. 1960-2000 Arası dönemde ise Süleyman Demirel, Necmettin Erbakan, Bülent Ecevit, Alparslan Türkeş vardır. Turgut Özal, nev'i şahsına münhasırdır. Siyasetteki bu dörtlü gerçek, 2 Binden sonra da şekillendi. Recep Tayyip Erdoğan, Devlet Bahçeli, Kemal Kılıçdaroğlu ve Selahattin Demirtaş...

Merhum Demirel, bir köy çocuğudur. Babası Yahya Demirel, çiftinde-çubuğunda bir insandı. Başbakan, fırsat buldukça baba ocağını ziyaret eder, Ümmühan ananın elini öperken gazeteciler bu pozu tesbite ederlerdi. Tatilde çobanlık da yaparak İstanbul Teknik Üniversitesini kazandı, 1949'da mezun oldu. Ayrıca incelenmeye değer. Süleyman Demirel, Necmettin Erbakan ve Turgut Özal yani 40 yıla damgasını vuran 4 ismin üçü İTÜ'lüdür. Burada tahsildeyken mescidde de aynı zamanda birbirlerinin arkasında namaz kılarlar. O günlerde bir diğerini imamlığa geçirmek için ısrar edenler, ilerde devlet idaresini kaptırmamak için mücadele vereceklerdir. Demirel, daha 31 yaşındayken Menderes'in DSİ işleri genel müdürü oldu. Şöhretini buradaki hizmetlerle yapmış, Başbakanın dikkatini çekmiş "Barajlar Kralı" diye unvan kazanmıştı.

O, bu şöhrette iken 27 Mayıs 1960 darbesi yapıldı. DP kapatılmıştı. Sükûnet avdet edince partiler, tekrar devreye girmeye başaldı. Darbeye itirazlı kalan 3. Ordu Komutanı Ragıp Gümüşpala, sivil hayata geçerek AP/Adalet Partisini kurdu. Bu parti zımnen Demokrat Parti'nin devamı gibiydi. Ancak Gümüşpala, 1964'te vefat etti. Parti liderliği için kongre yapıldı. Dr. Saadettin Bilgiç'in seçilmesine kesin gözüyle bakılıyordu. Ancak Süleyman Demirel de adaylığını açıklamıştı. Bilgiç taraftarları "Demirel Masondur" diye propagandaya başladılar. Demirel, Mason derneğinden mason olmadığına dair bir yazı ibraz etti. Ama bu dernek, daha sonra gerçek dışı vesika vermekle suçlanacaktır. Kongre, Demirel'in kazanmasıyla bitti. 40 yaşındaydı. 1965'te Suat Hayri Ürgüplü başkanlığında CHP'siz bir koalisyon kuruldu. Bu bir ilkti. Demirel, başbakan yardımcısı olmakla siyasete ilk adımını attı. Aynı yıl gerçekleşen genel seçimlerde AP'nin yüzde 52.8 oyla tek başına iktidara gelmesiyle de 41 yaşında Başbakan oldu.

Zor yıllardı. Muhafazakârlar "mason", solcular "Morrison Süleyman", İnönü, "Saidi Nursi'nin halifesi" diyor, asker baskı yapıyor, matbuat ateşe tutuyor, yargı ve bilhassa Danıştay elini kolunu bağlıyordu. Cunta, medya, yargı, sermaye vesayeti olanca ceberrutluğuyla devredeydi. Buna rağmen enflasyon yüzde 5, kalkınma hızı yüzde 7'de seyretmekteydi. Ereğli Demir Çelik, Keban Barajı projeleri hayata geçmeye başlamış, 1. Boğaziçi Köprüsü'nün temelleri atılmıştı. Bu köprü, sol muhalefetin basın ve sokak taarruzuyla Demirel'e zehir ediliyordu. Talihe bakmalı ki 1973'te köprünün açılışını işin sahibi Demirel değil muhalifi Başbakan Ecevit yapacaktır.

Adnan Menderes döneminde Türkiye, geri kalmışlık zincirlerini kırmaya başlamıştı. 27 Mayıs darbesini yaparak kalkınma yolunu kapattılar. Ancak, millet bu defa Adalet Partisi diye bir hareketi iş başına getirmişti. Kalkınma, kaldığı yerden devam etmeye başlamıştı. Bu defa AP'ye fitne sokuldu. Vekiller ikiye ayrıldı. Demirel tarafsız kalacağına "yeminliler" denen kanadı tutma hatasını işledi. İkinci hata, Erbakan'a partinin kapısını kapattı. 41'ler, 1970'te Ferruh Bozbeyli liderliğinde AP'den kopup Demokratik Parti'yi kurdular. Ortaya eski DP'liler, yeni DP ve MNP çıkmıştı. Artık o güçlü AP zayıftı. Zaten 1968'de Paris'ten bütün dünyaya sosyalist isyan yayılmaya başlamış, bilahare her tarafta durmuş ancak Türkiye'de sol- sağ diye kardeş kavgasına dönüşmüştü.

12 Mart 1971 Cuma günü millet, Cuma namazındayken askerler, meclis başkanlığına hükümetin istifa etmesi için bir Muhtıra verdiler. Böylece Türkiye 10 yıl sürecek dehşetli bir sarsıntıya giriyordu. Sandıkla gelmiş ve çalışan bir iktidar devre dışı bırakılmış ve partiler üstü hükümet, teknokrat hükümet, akademik hükümet, koalisyon hükümeti diye demokrasi dışı, ithal bakanlı millet iradesiyle ilgisiz hükümetler kurulmaya başlanmıştı. Azan terör, 12 Eylül 1980'e kadar devam etti. Yapılan darbeyle Süleyman Demirel, Bülent Ecevit, Alpaslan Türkeş hem nezarete alındılar hem de haklarında siyasi yasak kondu. Demirel, içerde de boş durmuyordu. Oradan DYP'yi kurdurdu. Fakat, gün geldi Hamzakoy'dan tahliye olan Demirel'de konuştuğu Türkçe dahil önceki haliyle çelişen farkedilir değişiklikler olmuştu...
Bu şaşırtıcı değişiklik, 28 Şubat'a kadar devam edecekti.

.

SÜLEYMAN DEMİREL -II-

19 Haziran 2015 01:00

A -

A +

"Şapur" lakaplı Küçük Said Paşa, II. Abdülhamid Han döneminde 7 ve II. Meşrutiyet döneminde de 2 olmak üzere toplam 9 defa Sadrazamlık yapmıştı. Tarih, bu Başbakanın üstün siyasi zekâya sahip olduğunu kaydeder. Süleyman Demirel'i 6 kere gidip 7 kere gelmekle Said Paşa'ya benzetmek mümkün.

12 Mart Muhtırası verilip de Demirel Başbakanlıktan çekilmek zorunda kalınca yerine Nihat Erim Başbakan yapıldı. Oysa o, 40 yıllık CHP'liydi. Buna rağmen nasılsa bir anda tarafsız olmuştu. Kurulan hükümetin adalet bakanı İsmail Arar'a muhabirler Demirel'in geleceğini soruyorlardı. Aldıkları karşılık, müstehzi bir "güldürmeyin beni!" cevabıydı. O sözü edeni bugün kimse bilmez. Arkasından güldüğü kimse ise ölümüyle bile gündem oldu. Demirel'in siyasi zekâsıyla da Said Paşaya benzediğine şüphe yok. İsim hafızası ise çok güçlüydü.

12 Mart, koalisyon hükümetleri devrini açtı. Koalisyonların nasıl da kayıp yıllar olduğunun işte isbatlarından biri. İsmail Arar gibi şu isimlerin kaçı kaç kişi tarafından hatırlanır? Nihat Erim, Ferit Melen, Naim Talu, Sadi Irmak, tayin edilmiş Başbakanlardır. Sandıktan gelmeyen, halka dayanmayan bu hükümetler, kısa ömürlü ve bazen de bir kaç aylıktır. Üstelik Erim Hükümetine bir de "teknokratlar hükümeti" etiketi layık görülmüş, Kemal Derviş habercisi Atilla Karaosmanoğlu da dünya bankasından ithal edilmişti.

12 Mart Muhtırası, Süleyman Demirel'i iktidardan ettiği gibi demokratik hayata tekrar geçildiğinde karşısına çok uzun seneler mücadele edeceği bir rakibin çıkmasına da yol açmıştı. Bir hesap dışı gelişmeyle yolları kesişen rakibiyle yer yer husumete dönüşen ağır rekabet, ilerde Demirel'in "işte çağdaş Türkiye!" diyeceği günlerde Cumhurbaşkanı-Başbakan dostluğuyla noktalanacaktır.

O günlerde CHP genel sekreteri olan Dersim asıllı Kürdizâde Mustafa Bülent Ecevit, "bu muhtıra bana karşı verildi!" diye toplumun garip karşıladığı bir açıklama yapmıştı. Bunu şöyle izah ediyordu. Ecevit, "ortanın solu" diye bir kavram ortaya atmış ve parti bunu 1970'te tüzüğüne almıştır. İddiasına göre muhtıra, bu yolu kapatmak içindi. Genel sekreter, bundan dolayı muhtıraya karşı dururken, genel başkan Bitlis asıllı Kürimizâde Mustafa İsmet İnönü, darbeye muhalefet etmiyordu. Bu ihtilaf, fevkalade kongre toplanması kararına sebep oldu. 4 Mayıs 1972 tarihli kongrede Bülent Ecevit, bir devrin milli şefi İsmet İnönü'yü devirmeyi başardı..

Süleyman Demirel, 1965 genel seçimlerinde İsmet İnönü'ye karşı verdiği mücadeleden başlayarak 1980'e kadarki Ecevit CHP'sine karşı da seçim meydanlarında şu sözleri kuvvetle tekrarladı:

-CHP demek garne demektir, guyruk, zam demektir.

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, seçim meydanlarında Tek Parti'nin unutulmaz uygulamaları için ne diyor idiyse Demirel de 1970'ler Türkiyesi'nde "nurlu Süleyman!", "Muhteşem Süleyman!" tezahüratları arasında daha fazlasını söylüyordu.

Sevgili Peygamberimiz -aleyhisselam- tehlike küçük olsa da onun küçük görülmemesini öğütlemektedirler. Sol şiddet eylemleri dünyada başlayıp da 1961 Anayasasının geniş kapısından geçerek şehirlerimizi sarstığında Başbakan Demirel "yollar yürümekle aşınmaz demişti!"

Hem de nasıl aşındı... Ülke huzur ve istikrardan, beş bin genç hayatından oldu.

Müslümanlar bugün yine garip, sahipsiz ve dayanaksız. Yine adaletsizlik ve zulüm altındalar... Bütün İslâm âlemi yangın yeri. Zalimler ne Ramazan dinliyor, ne oruca bakıyor...

Doğu Türkistanlı Uygur Müslümanları kendi vatanlarında namazdan oruçtan, örtünmeden, insanca hayat sürmekten, hakkıyla ticaret yapma hakkından mahrumlar. Arakan Müslümanları, din adamı oldukları iddiasındaki Budist rahipler tarafından envai çeşit kötülüğe maruz kalmakta, vatanlarından savrulmakta, hayatları zehir olmakta. Hindistan Müslümanları, bir vakitler hakim unsurken bugün susarak varlıklarını sürdürmekteler. Kafkas Müslümanlarının bin türlü meselesi var. Irak mahvedildi; son 10 yılda ölen, sakat kalan insan sayısı belli değil. O güzellik sembolü Bağdat, acınası hâllere düştü. Suriye ondan da beter. Suriye'nin hâlini anlatmak için artık kelimeler yetmiyor. Suriye Müslümanları derin bir çığlık oldu. Kırım Tatar Müslümanları, Stalin tarafından evlerinden yuvalarından koparılarak bir gece içinde Sibirya'ya, uzak Asya bozkırlarına sürülmüşlerdi.. Kırım'da Kırımlı kalmamıştı. Yarım asırlık bu sürgün hayatından SSCB'nin çökmesiyle kurtulup tekrar vatanlarına döndüler. Ama geldiklerinde vatanlarında sığıntı gibi kaldılar. Kırım, Ukrayna ile Rusya arasında gidip gelmekte. Ahıska Türkleri de Tatarlar gibi aynı sürgün ve zulümleri yaşadılar.

Batı Trakya Türkleri, her şeye rağmen eşit vatandaş değiller. Bosna, Kosova, Sancak diken üstü zoraki bir hayata devam etmekteler. Libya, Mısır ve Yemen'i anlatmaya gerek yok. Bazısında devlet parçalanmış, bazısında ısmarlama darbe rejimi tavuk boğazlarcasına sıra sıra idam kararları vermekte. Müslüman Afrika ülkeleri ayrı bir yürek yarası. Somali'nin adı ne yazık ki yoksullukla eş anlamlı olmuş. Bangladeş ondan çok iyi değil. Filistin üç çeyrek asırdır zulmün her çeşidini yaşadı ve yaşıyor.

Avrupa devletlerine vaktiyle işçi olarak gitmiş Müslüman kavimler de türlü dertler içindeler. Zaman zaman evleri kundaklanmakta, ibadetleri engellenmekte, hor görülmekteler...

Dünyada 60'a yakın Müslüman devlet var. Haçlı ihtirasını hiç bir vakit yitirmemiş Hıristiyan sömürgeci dünya, bu ülkelerden her birinin başına ayrı bir gaile sarmış durumda. İslam ülkeleri, darmadağınık. Çoğunda yönetici olarak batının kendi adamları var. İslam coğrafyasında yer altı ve yer üstü ne gibi zenginlik varsa onların kilidi sömürgeci dünyada. Sömürünün devamı için emperyalistler Müslümanlar arasında ihtilaf ve kavga çıkartmaktalar. İslam âlemi başı boş, Ana Cadde Müslümanlığından da uzaklaşılmış.

Ramazan ayındayız.

Fakat...

İslâm âleminde huzur yok.

Dert bol.

Gözyaşı çok.

Müslümanlar, tarihin hiç bir döneminde 1914'ten bu yana içine düştükleri şu sefalet manzarasını yaşamadılar.

.

YUNANİSTAN'IN KARARI

7 Temmuz 2015 01:00

A -

A +

AB/Avrupa Birliği, Yunan hükümetine verdiği bir listeyle kemer sıkmasını istedi. Bu aslında "yetti artık!" diyen diplomatik bir talimattı. Yunanistan zordaydı. Bu zorluktan, hatta iflas tehdidinden çıkması için AB, onu ilave tedbirlere icbar ediyordu. Ancak gerçek şu ki kemerde sıkılacak delik kalmamıştı. Bu sebeple yeni sayılacak hükümet bu talebi referanduma götürmeye karar verdi. Hem bu karar verildi ve hem de başbakan Aleksis Çipras halka "hayır!" demeleri için çağrı yaptı.

Şayet "hayır" değil de "evet" denseydi hükümetin yerini koruması mümkün olmayacaktı. Pazar günü icra edilen referandumda Yunan halkı, yüzde 60'lık bir farkla "hayır" dedi, başbakan Çipras'ın eli güçlendi. Eğer tersi olsa ve "evetler" çoğunluğa geçseydi, hükümetin ayakta durması mümkün olmazdı.

Gerçi her iki cevap da vadesi dolmuş borcu ödemeyecekti. Fakat halk iradesini arkasına alan Çipras, bu defa pazarlık masasına daha sağlam oturmaktadır. Yunanistan, AB'ye dahil olduğundan beri mali vaziyeti iyiye gideceğine aksine daha kötüleşti. Halk bir Akdenizli savurganlığıyla kendilerine artık AB'nin bakacağı gibi bir zanna kapıldı. Veya böyle düşünmek işlerine geldi. AB kredileriyle imalat sektörüne girip dünya ile ticari rekabet yapma yerine siestada bol bol uyumak tercih edildi.

Sonuçta AB başına ciddi bir problem sarmış vaziyette. Avrupalı, medeniyetinin kaynağı olarak Roma ve Grek medeniyetini görür. Yunan filozoflarını tefekkürünün babası bilir. Bu sebeple bitmez minnettarlık hisleri içindedir. Bundandır ki Türkiye, bekleyedururken yalnızca Yunanistan değil, "Güney Kıbrıs Rum Cumhuriyeti" de AB'ye kabul edildi. Ne olsa onlar da Rum'du.

Yunanistan'ın iflasa sürüklenmesi aynı zamanda AB'nin sorgulanması mecburiyetini de getirmekte. Türkiye, yarım asrı aşkın bir zamandır oyalanırken Yunanistan, Güney Kıbrıs ve ardından eski Sovyet peyki ne kadar irili ufaklı Balkan devleti varsa hepsine buyur edilmesi AB'nin adalet ölçüsü için kâfi delildir. Keza bugün Yunan halkı nezdinden ne kadar insaflı olduğu da şüphelidir. AB-Yunanistan psikolojik savaşında, köşeye sıkışan Yunanlılar aslında "hayır!" diyerek AB'ye isyan ettiler.

Öyle tahmin ediyoruz ki Yunanistan-AB çekişmesi dünyayı sadece para piyasalarıyla etkilemeyecektir. Kaybedecek bir şeyi kalmayınca, başını dikleştirip AB'ye meydan okuyan mezkür devlet, yarın daha başka devletler için de emsal olabilir. Yarını tehlikede olan, sadece Yunanistan değil AB'nin geleceği de tehlikededir.

Almanya, AB'yi daha ne kadar taşır? Bir gün Almanya, AB'den desteği çekerse İngiltere ve Fransa bu yükü götürebilirler mi?

Türkiye'nin komşudaki kargaşalı seyri her cephesiyle dikkatle takibi gerekir. Aleksis Çipras, AB yetkilileriyle borcun yeniden yapılandırılması için mücadele içinde olacaktır. AB kerhen de olsa vade tanıyacaktır. Fakat borcu zamana yayma tek başına çare değil. Borcu borçla ödemek kurtuluş olamaz.

Yarın Portekiz, hele İtalya da Yunanistan'ın durumuna düşer ve "ödemiyorum!" derse AB çöker. O çöküşle Avrupa yangın yerine döner.

.

RTÜK PROBLEMİ

8 Temmuz 2015 01:00

A -

A +

6 ay kadar önceydi, Ankara'da Muhafazakâr Dergi'nin ödül törenindeydik. Bir ara ayaküstü sohbette RTÜK başkanı Davut Dursun'la bir arada olduk. Yanımızda bir kişi daha vardı. Başkana "Epeydir sizi görmek istiyordum dedim; elde kumandayla televizyon seyredilmez. Bizde ise ailelerde elde kumanda televizyon seyrediliyor. Anne-baba, dede-nine ve çocuklar şimdi ne çıkacak endişesine kapılmadan ekran karşısında olabilmeliler. Halbuki dizilerde kızla oğlan karşılaşıyor ve fütursuzluk başlıyor. Birbirlerine yaklaşırken o imayla sahnenin değişmesi gerekmez mi? RTÜK neden buna çare bulmuyor?" dedim.

Bu sözüme Prof. Dursun'dan hiç ummadığım, rüyada görsem inanmayacağım bir cevap aldım. Gayet sakin, hiç bir tasası olmayan bir üslupla şöyle dedi: "Geçenlerde Brüksel'de bir toplantı vardı; adamlar porno filmleri bile fikir hürriyeti sayıyorlar!" Bu mesnetsiz cevaba şu karşılığı verdim: "Öyle ise yatak odalarında duvarlara ne gerek var?"

Aynı Davut Dursun'un önceki gün tv'lerdeki evlenme programlarını ahlaki yönden ağır sözlerle tenkit etmesi doğrusu garibimize gitti. Dedikleri yanlış olduğu için değil. Aramızdaki o konuşma sebebiyle yadırgadım. Şayet evlenme programları zararlıysa RTÜK başkanının bunun icabına bakması gerekir. Bu iş için orada. Sn Dursun, 2005'ten bu yana üye ve başkan olarak kurumdadır. Mevzuatı, işleyişi iyi biliyor olmalı. RTÜK'ü işletir ve gereğini yapar. Ama istifasının istenmesi mevzubahis olduğu günlerde bunu basına taşıması manidardır.

Sadece bunlar da değil. Davut Dursun yönetimindeki Radyo TV Üst Kurulu, AK Parti'ye destek veren kanallara ceza yağdırmakta!

Duyan kulaklar inanamaz ama gerçeğin tâ kendisi. RTÜK, TGRT ve A Haber'e 40'ar kere yayın durdurma cezası verdi.

Televizyonculuğun ilk dönemlerinde kanal kapatma vardı. Yayın durdurmaların sık sık ve çok sayıda olmasının kanal kapatmadan farkı yok. Geçen gün programına çıktığım TGRT'de yayın koordinatörü Nazif Özcan, burnundan solurken "ihtar da yok, 40 yayın durdurma birden!" diyor, az sonra üzüntüden aynı şeyi tekrar ediyordu.

A Haber'e verilen cezalardan bir tanesi ise tam mostralık. Bu ceza herhalde dünya basın tarihine geçer. Başbakan Ahmet Davutoğlu'nun ekrana çıkartılması ceza sebebi sayılmış. O TV mülakatını takip ettim. Ne programı sunan Murat Akgün ne soracağını bilmeyen bir gazeteci, ne sn Davutoğlu ne konuştuğundan habersiz bir siyaset adamı. Hukukçu ve basın mensubu hüviyetimizle söylüyoruz ki o yayında hiç bir suç yoktur. İleride Davut Dursun'un da mezunu olduğu iletişim fakültelerinde "en kötü filmler" örneğinde olduğu gibi "Başbakan konuşturan programa ceza!" da derslerde metne girebilir.

RTÜK bu cezaları verirken gerekçesi kanalların eşit davranmadığı, rakipler arasında adil olmadığı iddiasıdır. Eğer tez doğruysa RTÜK'ün kendisi de adil değil. Bazı kanallar sabahtan akşama parti propagandası yapmakta. O zaman o TV'lerin de ceza alması gerekir. Halbuki ne bu parti sözcüsü kanallar ve ne de haksız cezalara çarptırılan bahsi geçen televizyonlar devlet malı. Devlet nasıl ki bakkalın hangi marka süt satacağına karışamazsa bu özel kanallara da karışamaz. Yeter ki ceza kanununa ve genel ahlaka göre suç işlenmemiş olsun.

Brüksel'deki adamın anlayışı fikir hürriyeti sayılıp da ülkenin başbakanının ekranda sohbet yapması suç olursa orada ciddi bir problem var demektir.

.

MUKTEDİR İKTİDAR, OLMAZSA OLMAZ ŞART!

9 Temmuz 2015 01:00

A -

A +

Önümüzde 3 ihtimal var:

Birinci ihtimal:

Yakalanmış olan bu istikrar, sür'at, kalkınma ve itibar, kurulacak yeni hükümetle de devam eder. Hiçbir kayıp ve sarsıntı yaşanmaz. Mevcut büyük projelere yeni büyük projeler katılır. Yüksek hedeflere giden bu yürüyüş sakatlanmaz. Bölgedeki yerimizi kaybetmediğimiz gibi dünya devleti olma iddiamız, 10. Büyük ekonomik güç hedefimiz de devam eder. Dostlarımızın sevinmesi, düşmanlarımızın çekinmesi bitmez.

İkinci ihtimal:

Kurulacak yeni hükümet, ancak mevcudu muhafaza edebilir. Kısmi kayıplar olsa da mevcut projeler yürür. İstikrar bozulmaz. Kalkınma devam eder. Bu takdirde eğitimde, bayındırlıkta, ulaşımda, sağlıkta, elektronikte, harp sanayiinde, turizmdeki seviye korunabilir. Yavuz Sultan Selim Köprüsü, 3. Havalimanı vs. herhalde biter ama asrın projesi Kanal İstanbul hayal olur. Yeni dev projeler hayata geçemez. 2023 Büyük Türkiye, 2071 Cihan Devleti Türkiye idealleri hedef olarak kalsa ve dile bile gelse de hatıraya dönüşür.

Üçüncü ihtimal:

Kurulacak yeni hükümet, bir varlık gösteremez. Mevcudu da muhafaza edemez. Türkiye yeniden 2001 günlerine döner. Her yatırım olduğu gibi kalır. Şu bütün yükselen binalar "kiralık" levhalarıyla dolar. İMF ve Dünya Bankasından borç almalar başlar. İMF komiserleri, kral edalarıyla Ankara'yı teftiş ederler. "Yurtta sulh cihanda sulh" avunmaları çokça işitilir. İsrail gözde stratejik müttefik olur.

Soru:

-Bu ihtimallerden hangisi kuvvetli?

Şu gün için belli değil...

Temenni, gayret, istek ve duamız birincinin olmasıdır. Ne var ki kat'i kanaatimiz o ki hiçbir koalisyon hükümeti, birinci ihtimali gerçekleştiremez. 1683 İkinci Viyana kaybından bu yana yakalanmış bu büyük yürüyüş en iyimser ifadeyle topallar.

Kurulabilecek iyi bir koalisyon ahenk ve karşılıklı itimat ve inançla çalıştığı takdirde ancak ve ancak ikinci ihtimal hayat bulur, şöyle böyle de olsa mevcut muhafaza edilebilir.

Sonuncu ihtimale gelince; o musibeti düşünmek bile istemeyiz. "Düşman başına!" bile demeyiz.

Bu sebeple...

Olmazsa olmaz şartımız muktedir bir iktidarın iş başına gelmesidir. Bu da tek parti hükümetleriyle mümkün olmakta. Biz 1960'tan bu yana yaşanan bütün koalisyon, azınlık ve tek parti iktidarlarını gördük. Bu zaman zarfında Türkiye'deki ve dünyadaki, bütün darbelere, bütün krizlere, 27 Mayıs'a, taş plağa, Keneddy'nin katline, 1968 Sosyalist hareketlerine, aya insan inmesine, sokaklarımızda günde 20-25 kişinin ölmesine, Kaddafi'nin darbe yapmasına, Kıbrıs Harbine, İran inkılabına, ASALA'nın elçilerimizi şehit etmesine, Enver Sedat'ın öldürülmesine, renkli televizyona, Afganistan savaşına, otomatik çamaşır makinesine, SSCB'nin yıkılmasına, Bosna soykırımına, PKK terörüne, internete, cep telefonuna, Körfez harekâtlarına ve daha nelere, ne skandallara, depremlere ve nihayetinde akıllı telefona, BOP'a, Arap Baharına ve Irak, Suriye, Yemen ve Doğu Türkistan felaketlerine şahit olduk.

Yazı hayatımızın 40. yılındayız.

Bu kadar tecrübe bize şunu öğretti ki koalisyon partileriyle muktedir iktidar kurulması mümkün değildir. Hâlbuki bizim de orta doğunun da İslam coğrafyasının da Türkiye'de muktedir, güçlü, karar alabilen ve aldığı kararı gün sektirmeden icra eden hükümete ihtiyacı vardır. Buna dünya huzurunun da ihtiyacı var. İktidarın, iki veya daha fazla partiye bölüşüldüğü şartlarda böyle bir hükümet kurulamamaktadır. Orta ve Kuzey Avrupa'nın nevi şahsına münhasır hükümet etmelerini Türkiye ile karıştırmamalı.

.

MÜSLÜMANLAR SAHİPSİZ

10 Temmuz 2015 01:00

A -

A +

BMGK, bir kere daha dünyadan büyük olduğu iddiasına kalkıştı. 5'ten biri olan Rusya Federasyonu, BM Güvenlik Konseyinde yapılan oylamada Srebrenitsa soykırımını kınayan karar tasarısını veto etti. Böylece genel kurulun vermiş olduğu soykırım kararının bir hükmü kalmamış oldu.

Bosna Harbi devam ederken hayatları tehlikeye giren 8327 sivil Boşnak, BM gücü durumundaki Hollandalı askerlere sığınmış, fakat Hollanda birliğinin başındaki albay onları Sırplara teslim etmişti. Sırp militanlar, ürkek bir ceylanı yakalamış sırtlan gibi bu masum insanları 11 Temmuz 1995 günü kamyon ve otobüslere doldurarak götürdükleri orman, depo ve fabrikalarda şehit ettiler.

Rusya'nın "katliama soykırım denemez!" gerekçesiyle veto ettiği kararın esası budur.

Srebrenitsa ne ilk ve maalesef ne de son...

Benzerini İspanyollar Endülüs Müslümanlarına yaptı.

Benzerini Portekizliler, İspanyollar Mayalara ve Pigmelere yaptı.

Benzerini İspanyollar, Amerika'nın sahipleri Kızılderililere yaptı.

Benzerini Avrupalı sömürgeciler Afrikalı zencilere yaptı.

Benzerini İngilizler Avustralya yerlileri Aborcinlere yaptı.

Benzerini İngilizler çeşitli cephelerde Osmanlı ahalisine yaptı.

Benzerini Yunanlılar I. Dünya Harbi esnasında Anadolu'da Türklere yaptı.

Benzerini Ermeniler, şark vilayetlerimizde Müslüman ahaliye yaptı.

Benzerini Stalin 1944'te Kırım ve Ahıska Türklerine yaptı. Bu iki topluluk, hâlâ çile çekmekteler. Vatanlarından bugün de mahrumlar.

Benzerlerini İsrail, 1948'den beri hiç ara vermeden Filistinli Müslümanlara yaptı ve yapa gelmekte. Tıpkı Sırplar gibi İsrail de kınanmamakta. İsrail de Amerikan veto kalkanı korumasında.

Benzerini 1.5 milyon Cezayirliyi katleden Fransızlar Cezayirlilere yaptı.

Benzerini, bugün kendisine acıdığımız ve nasıl yardımcı olabiliriz diye kafa yorduğumuz komşu Yunanistan Batı Trakya Türklerine yaptı

Benzerini Kıbrıs Rumları, Kıbrıs Türklerine yaptı.

Benzeri değişik Irak Hükümetleri tarafında Kerkük Türklerine yapıldı. Kerkük'te ırk ve kültür asimilasyonu yaşandı.

Benzeri Hindular tarafından Keşmir'de Müslümanlara yapıldı.

Benzeri Ruslar tarafından Afganistan'da Afganlara yapıldı.

Benzeri 1950'lerden beri Şarki Türkistan'da Müslüman Uygur Türklerine yapıldı ve yapılmakta. Bugün Uygurlar, her türlü dînî ve insani hürriyetlerden mahrumlar. Başını kaldıran katledilmekte.

Benzerini Jivkov Bulgaristanı, Osmanlı bakıyesi Türklere yaptı. 300 bin Türk Türkiye'ye iltica etmek zorunda kaldı.

Benzerini Saddam Hüseyn, Türkmenlere yaptı..

Benzerini Saddam Hüseyn Kürtlere yaptı. 100 bin Kürt'e Türkiye kucak açtı.

Benzerini Hafız Esed, Kürtlere ve Türkmenlere yaptı.

Benzerini Fransa Orta Afrika'da Müslümanlara yaptı.

Benzerini Myanmar'da Budistler Arakan Müslümanlarına yaptı ve yapmakta.

Benzerini Hafız Esed Kürlere ve Türkmenlere yaptı...

Bütün bunlar varken dünya sadece Hitler'in Yahudilere yaptığı soykırımı bilmektedir. Romanlar sadece buna dair yazılmış, filmler sadece buna dair çevrilmiş, nutuklar sadece buna dair atılmıştır.

Müslümanlarsa üçüncü sınıf insan muamelesi görmekte.

Sahipsizlik çok kötü.

Bu yüzden Ankara'da "muktedir iktidar olmalı" diyoruz.

Türkiye'de muktedir iktidar olursa dünya Müslümanlarının başı dik olur.

.

GERİ SAYIM BAŞLADI

13 Temmuz 2015 01:00

A -

A +

Türkiye, bugünden itibaren yol ayırımında.

Ya 12 yıl sonra tekrar bir koalisyon hükümetiyle buluşacak.

Veya 45 gün sonra erken seçime gidecek.

CHP ile ortak hükümet kurulursa bu, 1973'deki CHP-MSP koalisyonundan sonra uzun bir fasılayla iki zıt dünya görüşünün ikinci kere buluşması olacaktır. MHP ile koalisyon halindeyse yine uzun bir aradan sonra iki hareketin -ki buna belki Akıncı ve Ülkücü hareketi de denebilir- kısmen de olsa bir MC /Milliyetçi Cephe Hükümetinde çalışmaları olacaktır.

Kuvvetli şık olan koalisyon arayışlarının fayda getirmemesi ve erken seçime gidilmesi ihtimaline gelince; erken seçim, 7 Haziran'ın tashihi, düzeltilmesi olacaktır. O takdirde ülke yine tek parti iktidarıyla yoluna devam eder. Bir kere şunu tesbit etmek lazım. AK Parti, iktidarı döneminde 10 yıla 100 yıllık hizmet sığdırdı. Bunlar bugün layıkıyla teslim ve takdir edilmeyebilir. Ancak taraflar yarın sahneden çekildiklerinde tarafsız tarihçiler, o zaman hükmü vereceklerdir. Bunun dışında bir başarı daha var. Aslında o süreçten geçiyoruz fakat çok da fark edilmemekte. Bu 8 Haziran'dan bu yana geçen dönemdir. Eğer; iktidar partisi en yakın rakibine 16 puanlık bir fark atmasına rağmen 9 puanlık bir gerilemeden dolayı paniğe kapılıp şaşkınlık yaşasaydı bugün her şey karmakarışıktı. 7 Haziran gecesinden itibaren Başbakan'ın ve bilahare Cumhurbaşkanı'nın sorumlu devlet adamı tavrıyla neticeyi olduğu gibi kabul ederek serinkanlı biçimde tahlil etmeleri, Türkiye'nin acı faturalar ödemesinin önüne geçmiştir.

Cumhurbaşkanı Erdoğan tarafından Hükümeti kurmakla vazifelendirilen AK Parti genel başkanı Ahmet Davutoğlu, bugün CHP genel başkanı Kemal Kılıçdaroğlu, yarın MHP genel başkanı Devlet Bahçeli ve çarşamba günü de HDP eş genel başkanları Selahattin Demirtaş ve Figen Yüksekdağ ile görüşecek. Üç ziyaretle bayrama kadar birinci tur tamamlanacak. Bayramdan sonra ikinci tur başlayacak. İkinci tur en fazla iki hafta sürebilir. Birinci turun anlatma, dinleme ve teklif alma şeklinde cereyan edeceğini düşünüyoruz. İkinci tursa tekliflere cevap verme ve neticeye gidilmesi veya aksi olacaktır.

Şayet Ahmet Davutoğlu, koalisyonu kuramazsa Cumhurbaşkanı vazifeyi bu defa CHP genel başkanına verecektir. Zaten yapılacak ilk ziyaretlerle işin rengi ve istikbali belli olacaktır. AK Parti genel başkanının ziyaretleriyle kurulamayacak bir hükümetin görev değişikliğiyle gerçekleşmesi uzak ihtimaldir.

Bir kere daha kısaca temas etmek gerekirse. HDP, AK Partiye hiçbir şekilde destek olmayacağını açıklamıştır. Geriye iki parti ile koalisyon ihtimali kalmakta. MHP çok ağır şartlar koştu. Son fedakârlıktan kaçınmayız cümlesiyle gelen izahatta bile aynı şartlar ifade değişiklikleriyle tekrar edilmektedir. CHP de keza iktidar için çok arzulu olduğu halde yine zor şartlar ileri sürmekte. Kaldı ki bu parti hiçbir şart öne sürmese bile AK Parti'nin CHP ile ortaklık kurması yarınlarını tehlikeye atması demektir. Uyuşmaları mümkün değil. Bir misal vermek gerekirse biri Suriyeli mültecileri ağırlarken diğeri geri göndermeyi vaad etmiştir. Birlikte geri göndermeyeceklerine göre bu koalisyon nafile ümit.

Koalisyonları faydalı görmüyoruz.

Kurulamaz; kurulsa da ömürlü olmaz.

Bugünden itibaren erken seçim için geri sayımın başladığını farz edebiliriz. 7 Haziran'da milli irade tam tecelli etmemiştir. Doğu ve Güney Doğu'da sandık emniyeti alınmadı. Seçmen sayısından çok oy çıkan yerler var. Bazı vatandaşlar, tehditler altında istemediği partiye oy verdi. Bu ayıp ortadan kalkarsa milli irade asıl o zaman tecelli eder. Ayrıca küskünler de pişman olmakla tekrar partilerine oy vereceklerdir. Ancak şimdiden söyleyelim ki AK Parti seçime girdiği listelerde değişiklik yapmadan sakın ola ki seçmenin huzuruna çıkmasın.

Hatalardan ders çıkartılır, seçim güvenliği tesis edilirse yapılacak yeni seçimde AK Parti tek başına iktidar olur, bunda hiç şüphesi olmasın!

Böylece Türkiye de kaldığı yerden yoluna devam eder...

İnşallah, Kadir gecesi ve bu gecedeki makbul dualar hürmetine, Allahü teâlâ, bu millete, mazlumlara, mağdurlara ve bu ümmete merhamet eder...

Bu düşüncelerle Leyle-i Kadrinizi tebrik ve dualarınızı istirham ederiz.

.

HDP'NİN TÜRKİYE PARTİSİ OLMASI

14 Temmuz 2015 01:00

A -

A +

Kendisi de Van'lı olan gönül adamı kıymetli bir ağabeyim aradı. Beşiktaş'taki bir yürüyüşte göstericiler arasında HDP'li bir kaç milletvekilinin de olduğunu görmüş. Meâlen şöyle diyordu "bu insanlar, talebe iken yollarda yürüyorlardı. Talebenin yürümesini anlarız; çare ister. Aynı insanlar, milletvekili olup meclise girdikten sonra niçin sokaktalar? Milletvekilinin bizatihi kendisi çare üretmek zorundadır."

Türkiye'de ilk sokak hareketleri 1968'de başlamış ve 1969'dan itibaren hızlanarak devam etmişti. O sırada Başbakan olan Süleyman Demirel'in söylediği bir söz başına dert olarak yıllar boyu unutulmadı. Merhum Demirel, "yollar yürümekle aşınmaz!" demişti. "Demokraside çareler tükenmez" sözü de Süleyman Demirel'indir. İkincisi müsbet, ilki de menfi mânâda hafızalardan silinmedi.

HDP malumdur ki bir hareketin devam eden parti ismidir. Asıl çıkışı 1968'lerde başlayan o talebe hareketleridir.1961 Anayasası DP iktidarına bir aksülamel olarak bazı hürriyetleri alabildiğine serbest bırakmış, hatta iş başıboşluğa kadar varmıştı. Bu zeminden her fikirdeki grup faydalanma yoluna gitti. Gidişatı aynı zamanda Paris'ten başlayarak ülkemiz dahil dünyaya yayılan eylemler de kolaylaştırıyordu. Divanyolu Caddesindeki yürüyüşler bugün gibi gözümüzün önünde. Asker, iki tarafta saf tutar, orak-çekiçli pankartlar taşırken sol yumruklar havada slogan atan Çin, Arnavutluk, Rusya taraftarı sosyalist gençler de arada rahatça yürürlerdi. Pankartlı gruplardan biri de Devrimci Doğu Kültür Ocakları'ydı". Dev-Genç'le ondan çıkan DHKP C ve diğerleri bu yürüyüşlerle alevlenen ideolojilerin eseridir. Devrimci Doğu Kültür Ocakları da daha sonra PKK oldu. PKK'dan da o isim değiştire değiştire gelen partiler çıktı.

DDKO ile örfi Kürt hareketinden ayrılarak PPK örgütlenmesiyle beraber Marksist- Stalinci Sosyalist ve dini reddeden bir yapıyla silaha sarılıp ideolojisini hayata geçirme peşine düşen bu Kürtçü hareket, bugün nihayetinde yekpâre gibi görünse bile aslında İmralı, Kandil, Avrupa ve HDP diye 4 parçalıdır.

Öteden beri kanaat önderleri olarak bu hareketin siyasi kanadına hep "Türkiye Partisi olun" çağrısını yaptık. 10 Ağustos 2015 Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde adaylardan Selahattin Demirtaş, yalnızca bir buçuk bölgede değil de bütün Türkiye'de CB çalışmaları icra edince bunun getirdiği verimleri hep birlikte gördüler. 7 Haziran 2015 seçimlerine HDP'nin parti olarak katılmasında bir yıl önceki bu tecrübenin büyük payı vardır.

Adı geçen parti, ilk defa 80 MV ile meclistedir.

Gerçi bu netice şaibelidir.

Silah tehdidiyle veya korkutarak oy verildiği bilinmekte. Ancak her seçmenin bu şekilde oy verdiği de iddia edilemez. Eğer yüzde 10 baraj ayıbı devam etmese ve HDP taraftarı da gayrı kanuni yollara gitmeseydi bugün daha meşru ve demokratik bir yapı mecliste olmuş olurdu. Şunu başta HDP'liler olmak üzere bütün Kürt karar noktaları görebilmeli. 80 kişilik bir kitle artık ideoloji partisi olamaz. Olmaya çalışırsa dağılır. Fikri olur fakat radikal kalamaz. Silahla yola devam edemez. Bunu yapmak HDP'nin olmazsa olmazıdır. 7 Haziran akşamı sn Demirtaş'ın "bundan sonraki hedefimiz tek başına iktidar olmaktır!" dediği unutulmamalı. Bu sözü şöyle okumak isteriz "biz yaşadıklarımızdan ders aldık. Bundan böyle Türkiye partisiyiz, Kürtçülüğü, Stalinciliği, ateistliği ve silahları toprağa gömdük!". Bu nokta HDP'nin açmazıdır. Zira HDP'nin Ankara'daki genel merkezi bağımsız bir karar merkezi değildir. Bilhassa Kandil'in ve ayrıca Avrupa'nın baskısı altında. Onların arkasında da yabancı devletler ve istihbarat örgütleri var. Kürtler üzerinden Türkiye ile vuruşuyorlar.

Buna rağmen HDP'ye büyük mes'uliyet düşmekte. Zor bir şey konuştuğumuzun farkındayız. Dağdakileri ve Avrupadakileri yabancı güdümden çıkartıp meşru çizgiye çekmek için gayret sarf etmelidir. O bunu yaparken devlet de HDP'yi anlayıp elini kuvvetlendirmeye çalışmalı, meşru bir partiyi baskılara karşı yalnız bırakmamalıdır. Onun için sn Selahattin Demirtaş'ın "AK Partiye içerden ve dışardan destek olmayacağız" demesine rağmen sn Ahmet Davutoğlu'nun hükümet arayışlarında bu partinin de kapısını çalacak olması yerinde bir harekettir.

HDP bundan yol ayrımındadır:

Ya gerçekten Türkiye partisi olacak veya şu veya bu şekilde bir kereliğine yakaladığı bir rüzgârla kurulmuş 80 kişilik grup zaman içinde dağılarak TİP/Türkiye işçi Partisi'nin akıbetine uğrayacaktır. Tâc giyen başın akıllanmak gibi bir mecburiyeti vardır. Bu itibarla her vekil gibi HDP'li vekillerin de hem söyledikleri söze ve hem de yürüdükleri yola dikkat etmeleri gerekir. .

KOALİSYON HÜKÜMETİ, TÜRKİYE GERÇEKLERİNE AYKIRIDIR!

20 Temmuz 2015 01:00

A -

A +

Nasreddin Hoca'mız ilim ve gönül ehli mümtaz bir zattır. Hayata dair tesbitleri, insanları tebessüm ettirerek asırları aşa aşa gitmekte. Onlardan biri de merdivenden düşme hikâyesidir. Hoca Efendi, merdivenden düşünce yetişenler, hekim çağırmaya yeltenirler. Hoca, "Hayır! der, bana hekim değil, merdivenden düşeni getirin!"

Çünkü;

Merdivenden düşmüş kimse, tecrübe sahibidir, onun tecrübelerinden istifade edecektir. Ne derler? İşini bilen kimse, aklını kullanır. Daha akıllı olansa başkasının aklını da kullanır. Dünden bugüne musahib, müşavir, danışman... gibi tecrübe ve basiretinden faydalanılan kişilerle çalışmanın hikmeti de bundandır.

Biz nesiller, 1960-2015 arasında her hadisenin şahidiyiz; merdivenden defalarca düştük... Buna binaen söyleyecek çok sözümüz var:

Cumhuriyet tarihi üçe ayrılır:

Tek Parti Devri.

Darbeler Devri.

Müstakil Türkiye Devri.

1923-50 arası Tek Parti devridir. Politik seyir bir İngiliz projesidir. Rusya'da Lenin-Stalin komünizmi, Almanya'da Hitler Nazizmi, İtalya'da Mussolini faşizmi, İspanya'da Franko diktatoryası her ne ise Türkiye'de Kemalizm odur. 1950-60 arasında DP tek başına iktidar olsa bile Osmanlı gerilemesinde olduğu gibi devlet, adliye, ilmiyye ve seyfiyye yani yargı, üniversite ve TSK ile Tek Parti vesayetindedir.

1960-2007 arası Darbeler Devridir. Yargı, üniversite, asker vesayetine medya, bürokrasi ve cemaat vesayeti de eklenir. 2002 değil de 2007 dememizin sebebi, Başbakan Tayyip Erdoğan'ın askerin 28 Nisan E-Muhtırasına cesaretle karşı durmasındandır. Eğer o gün o cesaret gösterilemeseydi, bugün bütün vesayetler devam ediyor olabilirdi. 17-25 Aralık darbesi bastırılmasaydı vesayet yine devam ediyor olacaktı. Hâlbuki ordu bugün kendi vazifesine dönmüştür. Yörüngesinden sapmış cemaat tasfiye yolundadır. Tek Parti seçmen çeyreğidir, medya en azından dengelenmiştir.

Bu sebeple Türkiye; E-Muhtıra, İMF'nin gönderilmesi, One Minute, 17-25 Aralık Darbe Teşebbüsünün önlenmesi ve esas itibariyle 10 Ağustos 2014'te cumhurun reisini seçebilme imkânını elde etmesiyle Müstakil Türkiye olmuş, istiklaline kavuşmuş ve istikbaline yaklaşmıştır. 31 Mart 1909'da Sultan Abdülhamid Han'ı devirerek Türkiye üzerinde vesayet kurmuş olan dış ve iç kuvvetler, Menderes, ilk dönem Demirel, Özal ve Erbakan geçişlerinden sonra 3 Kasım 2002 Erdoğan iktidarıyla geriletilmeye başlanmıştır. Bu mücadele, bir taraftan hızla hizmetler üretirken bir taraftan da iç ve dış vesayet kurumlarıyla çarpışa çarpışa gelmiştir.

Hiç kimse iyi niyetle tuzağa düşmemeli.

Hele Başbakan Ahmet Davutoğlu, asla düşmemeli.

Koalisyonu iç ve dış vesayetçiler istemekte. Koalisyonu fiilen Dünya Müslümanlarının, mazlumların, mağdurların liderliği vazifesini yapan Tayyip Erdoğan'a 31 Mart Vak'ası tertiplemek isteyenler istemekte. Nitekim 17-25 Aralıkta 31 Mart'ın mekânı Topçu kışlasında bunu icraya kalkışmışlardı, yine o yoldalar.

Seçmen, öyle takdir eder ve herhangi bir partiyi tek başına iktidara getirebilir. Buna diyecek hiç bir şey olamaz. Ama "AK Parti nasılsa iktidar olacak bu defa ben de zihnimin bir köşesindeki şu partiye destek vereyim!" diyen seçmen, bugün derin pişmanlıklar içindedir. Ayrıca; şu da behemehâl görülmeli; Doğu ve Güneydoğu'da seçmen, eşkıyanın insafına terk edilmiş, devlet lâzım gelen emniyet tedbirlerini almamış, sandık da milli iradeyi yansıtmamıştır.

"Vatandaş, koalisyon talimatı verdi!" gibi yorumların romantik söz olmaktan öte bir değeri yoktur. 7 Bölgenin 2'sinde sandık emniyeti olmadan bir seçim yapılmıştır.

Böyle bir çürük temel üzerine bir de koalisyon kurulmaya kalkışılıyor:

Koalisyonlar dönemi, çekişme, ihtilaf, kadrolaşma ve gerileme dönemleridir.

Koalisyonlar, Türkiye gerçeklerine aykırıdır...

Vesayetçiler, Beyaz Türkler, sömürgeci Başkentler, Tayyip Erdoğan düşmanları koalisyon istemekteler.

AK Parti- CHP koalisyonunda ne yapılacak?

El birliği edilerek Suriyeli mülteciler yani Türkmenler, Araplar ve Kürtler, Esed'in bombalarına mı gönderilecek, Kanal İstanbul mu durdurulacak, YSS Köprüsünün yükselmiş ayakları, dinamitlerle berhava mı edilecek, havaalanına topraklar dökülüp tarla mı yapılacak?

AK Parti, Tek Parti zihniyetiyle nasıl ortak olabilir?

O zihniyet, harf inkılabı cinnetinden, şapka cinayetlerinden, İstiklal Mahkemesi idamlarından, Dersim katliamından, Adnan Menderes ve arkadaşlarının asılmalarından ve daha onlarca benzerinin hiçbirinden özür dilemedi. Malum zihniyet, vaktiyle Vatan Caddesi'ne, Boğaziçi Köprüsü'ne de muhalefet etmişti. 8 Haziran 2015 sabahına kadar Kanal İstanbul'a, YSS Köprüsü'ne "Caferi Tayyar Havalimanı"na, devleti temsil şerefini layıkıyla yerine getiren CB Külliyesine en sert şekilde muhalefet ediyordu.

Bugün bile Yeşil Yol Projesine muhalefet etmekteler. PKK'nın doğuya yapılan barajlara karşı çıkmasıyla bu zihniyetin Yeşil Yolu kapamaya çalışması aynıdır. Bu zihniyetle, Tek Parti zihniyetiyle AK Parti'nin üstelik de bakanlıkları bölerek "Hormonlu Hükümet" kurması, vesayetçileri, dış ve iç mihrakları, faiz lobisini, Sömürgeci Başkentleri, petrol şirketlerini, Erdoğan düşmanlarını memnun eder; fakat kısa süre içinde milleti ve AK Partiyi hüsrana uğratır.

Ne dedik?

Cumhuriyet tarihi 3 döneme ayrılır.

4. Dönem 2023 Büyük Türkiye ve 5. Dönem 2071 Cihan Devleti Türkiye'dir.

Koalisyon, 4. ve 5. Dönem iddiasından vaz geçmenin adıdır.

.

SURİYE'Yİ PAYLAŞMA KAVGASI

21 Temmuz 2015 01:00

A -

A +

Suriye toprakları, Baas rejimi, Hür Suriye Ordusu, DAEŞ ve PYD arasında fiilen dörde bölünmüş vaziyette. Kâğıt üzerinde ve BM kayıtlarında her ne kadar "Suriye" diye bir devlet varsa da bu devlet, İran ve Rusya'ya rağmen çöktü.

Bu unsurlardan HSO/Hür Suriye Ordusu, rejim kuvvetleriyle çarpışmaktadır. DAEŞ'in varlığını mecburen kabul eden Baas rejimi, onu Türkiye için bir tehdit olarak kullanma ihtimalini hep saklı tuttu. Diğer taraftan yine rejim, Suriye'nin kuzeyini de Türkiye'ye inat PYD'ye terk etmiş bulunuyor.

Suriye'nin kuzeyinde bir paylaşma kavgası yaşanmakta.

Bu kanlı çatışma DAEŞ ile PYD/YPG arasında cereyan etmekte. DAEŞ, Suriye'nin kuzeyini de ele geçirmek isterken PYD, Kuzey Irak'tan Hatay'ın güneyine kadar uzanıp burada devletleşmek istemektedir. Bu istek, Barzani idaresinin Türkiye ile petrol pazarlama keyfiyetinden rahatsız olan Sömürgeci Başkentlerin menfaatlerine uyduğu için onlar tarafından da destekleniyor.

Çökmüş Suriye'nin kuzeyinde PYD dış devletlerden gördüğü destekle Kürt kantonları birleştirip devletleşme yoluna giderken onları hem kendine engel hem de dinsiz gören DAEŞ ise Kobani'ye saldırmakta, çatışmalar çıkmakta ölümler olmakta.

PKK ve Suriye kolu PYD sosyalist dünya görüşündeler. Kobani ve çevresi, yalnızca bir kısım Kürt gençler için değil, yaşasın halkların kardeşliği diye sloganlar atan bazı sosyalist gençler için de romantik bir cazibe merkezi olmuş görünüyor.

Bu sebeple Sosyalist Gençlik Platformu mensubu gençler dün öğleden evvel Suruç'ta Amara Kültür Merkezi'nde toplanmışlardı. Basın toplantısı yaptıktan sonra Kobani'ye, Osmanlı Türkçesindeki adıyla Arap Pınarı'na YPG'ye yardıma gideceklerdi. Basın açıklaması yapılamadan o menfur haber geldi. Canlı bombayla sabotaj yapılmıştı. Maalesef 30'a yakın ölü, 100'e yakın yaralı verildi.

Kapitalist Sömürgeci Başkentler, dünya görüşleri taban tabana zıt olduğu halde PYD'nin arkasında oldukları halde, yine dünya görüşleri arasında bir alaka olmamasına rağmen DAEŞ'in de arkasındadır.

Suriye, tam bir yangın yeri. Bir binada yangın çıkınca bitişik binaya sirayet etmemesi mümkün değil. 6-7 Ekim 2014 Kobani protesto olaylarında ve 7 Haziran seçimleri sırasında Diyarbakır HDP mitinginden 20 Haziran 2015 Suruç hadisesine doğru giderek şiddetlenen olaylar yaşanmakta.

Bayram haftasında 500 DAEŞ'li militanı gözaltına alan Türkiye Kürtçü, Paralelci, Esatçı, Sömürgeciler tarafından DAEŞ destekçisi gösterilmekte.

Hadise çok karışık, çok yönlü ve giderek zorlaşmakta.

Vaziyet o ki DAEŞ terör örgütü, hem çarpıştığı YPG'ye yardıma gelmek isteyenleri çıkış noktalarında imha etmiş ve hem de adamlarını nezarete alan Ankara'ya gözdağı vermek istemiştir.

Türkiye'nin büyümesini istemeyenler, yanıbaşımızdaki yangının bir an evvel bize sirayet etmesi için ellerinden geleni yapmaktalar. Bu yüzden herkesin sorumlu hareket etmesi şarttır.

.

BAŞBAKANIN ORTAK BEYANNAME ÇAĞRISI

22 Temmuz 2015 01:00

A -

A +

Ahmet Davutoğlu, daha yıllar evvelinde üniversite muhitlerinde "Prof. Dr." unvanından ziyade "Hoca" taltifiyle kabul görmüş bir değerdir. Biz, O'nu bu sütunda AK Parti genel başkanlığına teklif ederken "uzun aradan sonra eli kalem tutan bir devlet adamımız olacak" demiş ve şuna dikkat çekmiştik: "İrticalen konuşurken bile fikir inşa etme kabiliyeti olan bir insandır!" Bu ve benzeri hükümlerimizin ortak paydası olarak da "bilge adam" demiştik. Son cümlemiz adına bestelenen marşa da mısra oldu.

...ayrıca:

Biz, Hoca'yı naifliği ve zarafetiyle merhum şehîd başvekil Adnan Menderes'e benzetmekteyiz. Efendilik, naiflik ve vicdan sahibi olmak her ikisinin de müşterek benzerliğidir. Bu müsbet benzerliklerin yanında ne yazık ki menfi benzerlikler de var. Adnan Menderes ailesi, Ethem ismindeki gencin elinden tutmuş, yetiştirmiş, O'na soyadlarını vermiş, kabinede Bakan da yapmışlardı. Adnan Bey, asaletinin gereğini yapmıştı. Ethem "Menderes" de cibilliyetinin gereğini yaptı. Yassıada mahkemesinde velinimetinin aleyhine konuşma nankörlüğü gösterdi. Başvekil Menderes, o güzel adam güzel niyetler, büyük projeler peşindeyken maalesef yakın çevresini seçmekte hataya düşebiliyordu..

Bu hatayı Hoca'da da görüyoruz.

Biz, 40 yıldır bu ülkeyi yöneten insanlarla beraberiz. Hiç birine ulaşmada zorluk yaşamamıştık. Nitekim Recep Tayyip Erdoğan, başbakan olduğunda kendisine kardeşâne hislerle "ulaşılmayan adam olma!" tavsiyesinde bulunduk. Bugün kimse sn Erdoğan'a ulaşamadığını iddia edemez. Hoca, başbakan olunca bir gönüldaş olarak kendisini tebrik etmek istedik. Fakat Basın müşavirini ve özel kalemlerini geçemedik. Basın müşavirinin vazifesi bizimle başbakan arasında köprü olmak iken telefonlarımıza sağır oldu en sonunda da mesajla "seni arayacağım" dediği hâlde sözünde durmadı. Seçim neticesinde iyi kurulamamış bu yakın çevrenin de etkisi olduğu kanaatindeyiz.

Şuraya neden bir Hoca portresi çıkarttık?

Buna ihtiyaç vardı. Ruh hâli ve seciye vasfı anlaşılmadan demek istediğimiz anlaşılamayabilir. Bize üstelik de AK Parti'nin çok şöhretli isimleri soruyorlar:

-Başbakan koalisyon için rol mü yapıyor, yoksa hakikaten istiyor mu?

Bize göre Hoca ile tiyatroculuk yan yana gelemez...

Samimi olduğu zannındayız. Ama; koalisyonun kurulacağını tahmin etmiyoruz. Kurulabilse bile 6 aydan öteye varamayacağı görüşündeyiz. Buna rağmen kendisi de Konyalı olan Hoca, hemşehrisi Hoca'nın verdiği dersten hareketle "ya tutarsa?" kabilinden göle yoğurt mayalamaya çalışmakta. Bunu yaparken de yine Türkiye kazandı. Çünkü bu istişkâfi görüşmelerde serdettiği dil, üslup ve ifade edilen fikirler, son derecede berrak, samimi ve kuşatıcıydı. Ötekileştirmeden mes'uliyeti birlikte omuzlamaya davetti. Bu barış dili ve yapıcı tavır, neredeyse hükümet kurmak kadar değerlidir.

Hoca, daha bu koalisyon arayışları esnasında barış sürecini kalıcı kılmak adına terörü reddeden bir ortak beyanname neşri için diğer 3 partiye çağrı yapmıştı. O çağrıyı dün Urfa Suruç'ta bir kere daha tekrarladı. Şunları diyor:

-Terör, kimden gelirse gelsin, maksadı her ne olursa olsun; gelin altında dört parti genel başkanının imzası olan ortak bir beyanname neşredelim. Terörü kat'i bir dille reddedelim, onu lanetleyelim!.

Şüphesiz ki böyle bir metin, birleştirici olur, Türkiye dostlarını sevindirir, düşmanlarını da düşündürür.

CHP buna karşı çıkmadı. MHP "bizim teröre karşı olduğumuzu isbata ihtiyacımız yok!" diyerek dâveti geri çevirdi. HDP meclise 80 vekille giren başkası, kendisi ise meclis dışı marjinal bir partiymiş gibi eski alışkanlığıyla Suruç öncesinden başlayarak sertlik yanlısı bir dili gün gün keskinleştirdi. Nihayetinde bölge halkını silahlanarak kendini koruma çağrısını yapma çılgınlığını gösterdi.

Hoca, bunlara rağmen ümidini yitirmiş değil. Suruç'ta bir kere daha aklı selime hitap etti:

-Teröre karşı birleşeceğimiz bu müşterek beyanname çağrısını gerekirse her gün yapacağım! dedi.

Hoca samimidir. Suruç sabotajı üzerine kameralar karşısına ilk çıktığı ândaki yüz ifadesine dikkat edilmiş olmalı. Narkoz yapılmadan bir uzvu ameliyat edilen insan gibi derin bir ızdırap içindeydi.

Diğer iki partinin de bu çağrıya kulak vermesini bekleriz.

Bu çağrı, günümüzün ve yarınlarımızın menfaatinedir.

.

TERÖRÜ GÜNDEMDEN DÜŞÜRMEK LAZIM

23 Temmuz 2015 01:00

A -

A +

Turizmciler, Yunanistan'dan kaçan turistlerin ülkemize gelmesini bekliyorlardı. Komşumuz, iflastan başka sokaklarındaki kargaşayla da haberlere konu olmakta. Türkiye ise çevresinin aksine huzur adası. Ne yazık ki olumsuz gelişmeler bu manzarayı gölgeledi...

Suruç'ta 32 insanın hayatına mal olan vahşi bir terör yaşandı. HDP sözcüleri, bunu sanki devlet yapmış gibi bir algı çarpıtması peşindeler. Konuşmalarında sürekli olarak organize olup kendilerini, kurumlarını korumaları telkin edilmekte. Bu sözleri işaret sayan militanlar da yol kesmekte, araçları ateşe vermekteler. Suruç'ta canlı bomba saldırısı olurken bir askerimiz de Adıyaman'da şehit ediliyordu.

Daha evvel 6-7 Ekim Kobani olaylarında bir çağrısıyla 50 vatandaşın hayatını kaybetmesine sebebiyet veren Selahattin Demirtaş, aynı mahiyetteki sözlerine devam ediyor. Bunlar gençler üzerinde çok zararlı etkiler yapmakta. Halbuki makul konuşabilir, tahrikten uzak durabilir.

Maalesef böyle bir olay meydana geldi. Buna bütün Türkiye üzüldü. Sn Başbakan, hemen 3 bakanı vazifelendirdiği gibi kendisi de Suruç'a koştu. Saldırı yaşandığında Cumhurbaşkanı, havada ve uçaktaydı. Haberi uçaktayken öğrendi. Her sene olduğu gibi bu sene de Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Kıbrıs Barış Harekâtı için KKTC'ye gidiyordu. Sn Demirtaş, bunu "Suruç'ta bunlar yaşanırken Cumhurbaşkanı yurt dışındaydı!" diye tuhaf bir mantıkla eleştirmekte. Bunu duyan meseleyi tahlilden uzak vatandaşlar, özellikle peşin hükmün duvarları arasında kalmış slogancı gençler, sanki sabotajdan sonra sn Erdoğan, kalkıp yurt dışına tatile gitmiş gibi anlayabilirler.

Suriye toprakları paylaşılıyor. Oradaki hesaplaşmalar, kendi topraklarımıza sıçramasın diye hep temenni ettik. Fakat bu iklim öylesine iç içe geçmiş ki büsbütün engellemek mümkün olmayabiliyor.

Şimdi hem o müessif vak'anın soğukkanlılıkla tahlil edilip güvenlik ve istihbarat zaafı olup olmadığı araştırılmalı ve hem de yeni sabotaj, intihar, katliam, kısacası terör eylemlerine karşı önleyici tedbirler alınmalıdır. Nitekim poliste senelik izinler ve mazeret izinleri bile iptal edildi.

Aklı selimin politikacılardan başlayarak sokağa kadar hakim olması şarttır. Selahattin Demirtaş ve Figen Yüksekdağ, ileri-geri konuşunca cenaze merasiminde hemen kalaşnikoflu militanlar peydah oldu.

Bu gidişle Barış Süreci de tehlikeye girebilir. O sürecin devam edip etmeyeceği şu ân için giderek müphem hale gelmekte. Sokakta silah, sabotaj, araç yakma olunca bunlar haliyle manşetlere ve ekranlara taşınmakta, bizimle birlikte dünya medyasında da gündeme oturmakta.

Eğer böyle giderse dışardan bakıldığında Türkiye, ziyaret ve yatırıma elverişsiz ülke intiabı verecektir. Turist de yatırımcı da ürkektir. Kimse canını ve malını tehlikeye atmaz. Bu manşetler, haberler, görüntüler ve bu gerilimle 3 şey olur. Biri; yıllardır ilk defa doğu ve güneydoğuya giden iç yatırımcı sür'atle çekilir, ikicisi; turist Türkiye'den kaçmaya başlar, üçüncüsü de yabancı sermaye, bir süre bekler sonra o da kendine yeni bir huzur adası arar. Böyle bir netice de 80 milyonun her birine zarar verir...

Terör, sür'atle gündemden düşmelidir.

.

ACİLEN TEK BAŞINA GÜÇLÜ İKTİDAR!..

24 Temmuz 2015 01:00

A -

A +

Suruç'ta Rojava'yı yeni bir komünist Küba olarak gören hayalperest sosyalistlerden 32 genç -maalesef- hayatından olmuş, eş zamanlı olarak da Adıyaman'da bir askerimiz şehit edilmişti. Bunlar, Barış Süreci'nden sonra yaşanan en vahim hadiselerdir. 32 gayrı Kürt sosyalist eylemciyi öldürenin DAEŞ'li canlı bomba olduğu görülmekte. Adıyaman'da Mehmedciği şehit edenin kim olduğu ise henüz belli olmasa da PKK'nın intikam katliamı olduğu dün Ceylanpınar'da iki polisimizin evlerinde gece vakti şehit edilmelerinden de anlaşılmakta...

Türkiye, bölgede huzur adası, Şanlıurfa da güneydoğuda bir huzur şehri. İç ve dış terör merkezleri, hem Türkiye'yi ve hem de Urfa'yı hedef almış vaziyetteler. İşin içinde sadece PKK ve DAEŞ yok, İran ve İsrail ile Suriye el Muhaberat'ı ve malûm istihbarat teşkilatları da var. Esas hedef, büyüyen Türkiye'nin yolunu kesmektir.

Bu noktada HDP'nin niyet ve samimiyeti çok önemlidir. Arappınarı işgalinde sokak çağrısı yapan Selahattin Demirtaş, Suruç'taki kayıplar üzerine Kürtlere organize olup kendilerini müdafaa çağrısında bulunmuştu. Çağrıyı "daha ne duruyorsunuz?" şeklinde anlayan örgüt militanları, karşılarına gündüz çıkma cesaretine sahip olmadıkları polislerin evine hırsız gibi gece yarısı girip cinayet işlediler. Dağ, İmralı ve kamuoyu arasında devamlı zora düşen, zora düştükçe de sorumsuzca konuşup terleyen Demirtaş'tan daha evvel de bu partinin diğer genel başkanı Figen Yüksekdağ, sırtlarını kuzey Suriye'de Kastro mirasçılığı yapmak isteyen PYD ile Kandil'de Stalin takipçiliği peşinde olanlara dayadıklarını iftihar ederek ilân etmişti.

Bu gidişle adı geçen eş başkanın bir süre sonra "sizin ordunuz TSK ise bizim ordumuz da PKK'dır" demesine hazır olunuz. Bir barış süreci başlamıştı. Kâğıt üzerinde de olsa son müessif gelişmelere rağmen devam ettiği de kabul edilebilir. Fakat Kandil'dekiler barışa taraftar değil. HDP ise Kandil, İmralı ve Sömürgeci Başkentler arasında gidip gelmekte. Sosyalist Kürtçüler, Kuzey Irak ve Mes'ud Barzani'ye de muhalifler. Onların iki hedefi var Recep Tayyip Erdoğan ve Mes'ud Barzani. Sömürgeci Başkentler de petrol politikalarına karşı bağımsız bir yol takip eden bu iki lidere karşılar. Bu sebeple sosyalist Kürtçülere destek vermekteler. PKK'nın ilk çıkışında önce özerklik sonra istiklal fikri vardı. Abdullah Öcalan'ın uzak olmayan zamanlarda bundan vaz geçtiği ifade edilmekte. Fakat Kürtçü ele başlardan bazıları Barış Süreci'nde ısrarlı Öcalan'a ne kadar tabi oldukları şüphelidir. Onu dâvâyı satmakla itham etmeleri mümkündür. Demirtaş'ın "7 Haziran'da barajı aşamazsak özerkliğimizi ilân eder, kendi meclisimizi kurarız!" sözü unutulmamış olmalı. Bu zihnin arka planındaki önce "otonomi, sonra devlet!" düşüncesi okunabilmeli. Kürtçü hareket, Türkiye ve Irak'ta PKK, İran'da PEJAK ve Suriye'de PYD şeklinde örgütlendi. Dört devletten toprak kopararak kızıl bayraklı Marksist-Leninist bir devlet hülyasındaydılar. Bu hülyanın bittiği söylenemez. Bugün için Tahran'la mutabık kalınarak İran göz ardı edilmiştir. Üstelik Amerika da İran'la nükleer silah mevzuunda anlaşmış bulunuyor. Bir başka ifadeyle PKK Şam ve Tahran'la anlaşmalı, Ankara ve Erbil'le ihtilaflıdır. Tahran, Moskova, Pekin, Berlin, Paris, Londra, Washington'dan her biri bölgedeki bu sıcak gelişmelerin bir yerindedir. Esed, telkinler sonucu Kuzey Suriye'yi PKK'ya bırakmıştır. Kürtçülüğü aşıp sosyalizmle açılım kazanmak isteyen örgüt, böylece taktik değiştirmiştir. Türkiye'nin güneydoğusundan dört devlete yayılma yerine Suriye'nin Kuzeyinden bunu gerçekleştirme hayalindedir. Bu batı için "küçült ve yönet" imkânı kazandırdığı gibi aynı zamanda Erdoğan ve Barzani'yi de tasfiye planıdır.

Hâdise bir kaç ölümlü vak'anın çok üzerinde büyük ve ciddidir.

Türkiye, Düveli Muazzama ve onun yerli işbirlikçileriyle askerî, ekonomik, psikolojik ve coğrafi mücadele hâlinde. Halbuki bu Türkiye, şu ân bir geçiş hükümetiyle yönetilmekte. Artık net olarak anlaşılmalı ki koalisyon mümkün değil. Onun için zaman kaybettiren ortaklık sınamalarını bırakıp âcilen erken seçime gidip güçlü bir iktidar kurmalıdır.

-O zaman HDP, yine 80 milletvekili çıkartabilir mi?

-AK Parti, liste hatasını tekrarlamaz ve sandık emniyeti kurulursa çıkartamaz

-HDP, seçim neticesine razı olur mu?

-Eğer; hakikaten Halkların Demokrasi Partisi ise, demokrasiye ve elbette "ortak vatan"a inanıyorsa razı olmak zorunda. Bu defa kaybettiği gibi bir seçimi sonra kazanabilir

.

TOPYEKUN MÜCADELE

27 Temmuz 2015 01:00

A -

A +

Ağustos, zaferler mevsimimizdir. Geçen yazılarımızdan birinde ağustos ayının "alparslan" olarak değiştirilmesini teklif etmiştik. Bir roma hükümdarı yerine Anadolu'yu bize ebedi vatan kılan Büyük Selçuklu Sultanı'na vefa borcumuzdur.

Devlet 2015 Temmuz sonu ve ağustos başı gibi, emniyet kuvvetlerimiz ve ordumuzla şer odaklarına hudutlarda, şehirlerde, dağlarda, havadan ve karadan taarruza geçti. Bu, birliğimize, dirliğimize, huzurumuza ve istikbalimize kasdedenlere karşı meşru müdafaadır

Devlet, son iki senedir iç ihanet unsuru Paralel Örgüt'le mücadele halindeydi. Bu örgüt, milli eğitim, emniyet, ordu, polis ve adliyede devleti çok ciddi biçimde ele geçirmiş, medya, finans ve iş dünyasında bir güç haline gelmişti. Hedefe giden her yolu mubah sayıyordu. Taraftar yaptıklarının inancını bozmakta, eşlerle ve kızların başını açtırmakta, takiyye için içki içilmesini bile mubah saymaktaydı. Apayrı inanış grubu olduğu geç fark edilmişti. Paralel Örgüt, devlete, iktidara ve bilhassa can düşmanları gördüğü CB Recep Tayyip Erdoğan'a karşı kinle dolu bir mücadele halindeler. O kinle son seçimlerde HDP'ye destek oldular.

Bu mücadele devam ederken üç fitne unsuruyla mücadele daha başladı. Böylece hedefe oturtulan fitne unsurları 4'e çıktı: Paralel Örgüt, DAEŞ, PKK, DHKP-C. İlk taarruz, DAEŞ'e karşı yapıldı. Arkasında kimlerin olduğu hâlâ meçhul olsa da "İslâm eşittir terör!" algısı için kurulduğu açıkça görülen bu örgüt, Suriye'nin kuzeyinde PYD/PKK ile toprak kazanma savaşı vermekte. 300 kadar sosyalist Türk'ün toplanarak Arap Pınarı'na/Kobani'ye yardıma gelmekte olduklarını öğrenince Diyarbakır'a canlı bomba göndererek 32 genci katletti. Türkiye, DAEŞ'e karşı ayağa kalktı. Devlet hazırlıklara başladı. O sırada Selahattin Demirtaş, bir çılgınlık yaparak taraftarlarını organize olmaya davet etti. Bu davet, gece uyuyan iki polisin enselerine kurşun sıkılarak şehit edilmeleriyle hemen karşılığını buldu. Cinayeti PKK üstlendi.

Bir gün sonra TSK hududumuza kadar yaklaşmış DAEŞ mevzilerine havadan taarruz etti. Eş zamanlı olarak bir çok ilde DAEŞ, PKK ve DHPK-C militanı yakalandı. Ülkemize girip bozgun çıkartanlar cezalandırılıyordu. Ertesi gece ikinci dalga taarruz geldi. Bu da DAEŞ'e karşı zannedildi. Sadece ona karşı değildi. Kandil dahil, PKK kampları, DAEŞ kampları dahil vuruluyor, militan avı devam ediyordu.

Başbakan Davutoğlu, "bu bir nokta atışı değildir; bir bölgeye münhasır da değildir, bu bir süreçtir, netice alınıncaya kadar da devam edecektir" dedi.

Türkiye, 4 ayrı terör örgütüne karşı mücadele başlatmış bulunuyor. Dördünün de kökleri hem içerde ve hem de dışarda. Bugünkü mücadele, 30 yıllık mücadelenin en şümullü olanıdır. HDP'ye "bu harekât, dağın vesayetinden kurtulman için bir fırsattır" demek isteriz. Ama bu çok iyimser bir düşünce olur. HDP kadroları hiç bir şehit için üzüntü beyanında bulunmadılar. Gönüllü olarak dağın emrindeler. Bir başka ifadeyle mücadele edilen örgütün mecliste destekçileri bulunmakta. Bu mecliste nasıl gizli karar alınır?

Bundan sonrasına gelince:

Artık geri adım atılması imkânsızdır. Mademki dört ayrı koldan topyekun taarruz başlatıldı. Tam netice alınıncaya kadar devam etmek bir zarurettir. O zaman da hükümetin geçiciliği akla gelmekte. MHP dışında bir koalisyon kurulursa aynı kararlılık yaşanmaz. Koalisyonlardan zaten fayda beklenemez. Erken seçim mecburiyet olmuştur. Seçime gidilince de doğuda ve güneydoğuda sandık emniyetinin ne kadar sağlıklı olacağı ise ayrı bir meseledir.

Ağustos ayının bize bir kere daha dost olmasını dileriz

.

KÜRT LİDERLERDE TEMSİL KABİLİYETİ

28 Temmuz 2015 01:00

A -

A +

Kürtlerin önündeki liderlerde layıkıyla temsil kabiliyeti olsaydı bugün Barış Süreci uzaklaşmamış ve kan dökülmemiş olurdu. Bir hüküm değil ama şüphe olarak şunu söylemek mümkün. Zaten, o temsil olgunluğu görülse eş başkanlık, eş genel başkanlık gibi takviyeli liderlik ihtiyacı doğmazdı. Ne Selahattin Demirtaş, ne Kandil dağındakiler ve ne de Kuzey Suriye'deki Salih Müslim, bütünüyle temsil kabiliyetine sahip.

Daha ortada bir şey yokken, seçimlerden hemen sonra HDP eş genel başkanı Figen Yüksekdağ'ın "sırtımızı, PYD'ye dayıyoruz, YPG'ye dayıyoruz!" demesi yersiz bir çıkıştı, örtülü bir tehditti.

Suruç'taki ölümler sonrası Selahattin Demirtaş'ın konuşması ise 6-7 Ekim Kobani olaylarında ölümlerle biten çağrılar gibi yine sorumsuzcaydı. Selahattin Demirtaş, Zaza olduğu halde Kürtçülük yapan bir politikacıdır. Genç yaşta Cumhurbaşkanlığı seçimine bile girmiş, partisini aşarak yüzde 10'a yaklaşmış, son seçimlerdeyse partisi yüzde 13'lere çıkmış ve TBMM'ne 80 milletvekili gibi ciddi bir grup gönderebilmişti. Bu o partideki herkesin başarısıdır. Fakat herkesten evvel genel başkanın başarısıdır. Buna rağmen Selahattin Demirtaş, giydiği tac ile beraber o derecenin emrettiği aklı takınacağına 3-5 vekilli bir marjinal parti sözcüsü gibi harekete devam etti. Bir taraftan Türkiye partisi olmaya niyetli olduklarını beyan ediyor, öbür taraftan Barış Süreci için hiç bir ciddi adım atmıyor, hep birlikte işi sürüncemede bırakıyor ve bir facia karşısında soğukkanlılığını muhafaza ederek sükûnet ve itidal çağrısı yapacağına daha emniyet tahkikatı bile bitmeden mikrofonlara geçip Kürtlere hitaben "organize olarak kendinizi ve kurumlarınızı koruyun!" çağrısı yapıyordu. İki polisimizin uyurken kafalarına kurşun sıkılarak şehit edilmeleri bu talimattan sonradır. HDP genel başkanı, hukuk tahsil etmiştir. Bu fiili işleyene ceza hukukunda "aslî mânevi fâil" dendiğinden haberi vardır.

Hadi diyelim öyle bir gaf işlendi.

Daha sonra yani 32 gencin katli üzerine DAEŞ'in TSK tarafından bombalanmasını okuyamaması ise tuhaf bir durumdur. Bir yabancı gücün topraklarımızda cinayet işlemesi cezalandırılmıştı. Bunu HDP yönetim ekibi okuyabilmelidir. Hükümetin emriyle TSK ve emniyet kuvvetleri HDP taraftarı vatandaşlar ziyan gördü diye harekete geçmişlerdi. Bunu Kandil'in vesayetinden kurtulmak için bir fırsat olarak görebilirlerdi. Ama önce böyle bir arzunun olması gerekir.

PYD lideri Salih Müslim de daha çaplı bir lider değil. Demirtaş'ın "organize olun!" çağrısı ne kadar çılgıncaysa Müslim'in son kararı da o denli çılgınca. YPG adlı silahlı güçleri Esed ordusuna katılacakmış. Halbuki Baas rejimi, Hafız Esed'den bu yana Kürtleri insan yerine koymadı, vatandaş saymadı, nüfus kâğıdı vermedi. Arap Baharı üzerine Kürtler de kıpırdayınca başlarına bomba yağdı. Şimdi Salih Müslim, Kürt gençleri, işte bu Esed'in emrine verecekmiş. Bunu da Türkiye DAEŞ'i cezalandırırken açıklamakta. Muhaliflerle mücadele eden Esed askerlerine destek olmak için bu kararı almışlarmış. Zahir şu rüyayı görüyor. Böylece Esed kuvvetleriyle birlikte Kuzey Irak'tan Hür Suriye Ordusunu temizleyecek ve sonra burada devlet olmanın yolunu tekrar deneyecek.

Bugün Kürtler, sosyalist Kürtler ve Sünni Kürtler diye ikiye ayrılabilir.

Sosyalist Kürtlerin lideri Abdullah Öcalan'dır. Hapistedir. Dışardaki geçici liderler gaf yapıp, hata ettikçe, yetersizlik gösterdikçe onları tashih etmiştir. Barış sürecinin iki imza sahibinden biridir. Birinci Cumhurbaşkanı Erdoğan'dır.

Sünni Kürtlerin lideri ise Mesut Barzani'dir. Türkiye dostudur. Dengeli bir liderdir. Sömürgeci Başkentler, sn Erdoğan gibi sn Barzani'yi de harcama çabasındalar. Aynı çaba PKK liderleriyle onların güdümündeki HDP ileri gelenleri tarafından Abdullah Öcalan'a da alttan alta uygulanmaktadır.

Çözümün önünde ciddi bir engel olan lider boşluğunu telafi edip bu topraklarda barışı kalıcı kılmak için bir gün şöyle bir gelişme olursa şaşmamalı. Abdullah Öcalan, dışarı çıkartılabilir. Nasıl çıkartılır? Cumhurbaşkanı affedebilir. O da ya HDP'nin başına geçer veya yeni bir parti kurar. Emanetçiler ya emaneti teslim eder veya Öcalan'la ters düşer yahut ortadan kaybolurlar.

.

HDP PROBLEMİ

29 Temmuz 2015 01:00

A -

A +

HDP şayet, PKK'nın üzerindeki vesayeti kırarak onu sevk ve idare edebilseydi bugün dört yıl aradan sonra Türkiye'de yine insanlar ölmez, şehirlere şehit tabutları gönderilmez, evlere ateş düşmezdi. HDP seçimlerde vaat ettiğini yapamadı, Türkiye partisi olamadı. Bundan böyle olması da pek mümkün değil.

Selahattin Demirtaş, "PKK'yı dağdan indirecek HDP'dir, AK Parti değil!" diyerek vatandaştan oy istedi. Seçimler bitince de kaçamak yolu seçti. Adı geçen eş genel başkan, miting meydanlarında söylediklerini unutarak "benim çağrı yapmamla kimse dağdan inmez!" demekte bir beis görmedi.

Biz ve daha bir çok kalem, seçimlerden önce olduğu gibi seçimlerden sonra da HDP'nin Türkiye partisi olması için telkinlerde bulunmuştuk./ Haziran'dan sonra "HDP'nin dağla devlet arasına sıkıştığını, devletin Türkiye partisi olması hususunda bu partiye yardımcı olmasının isabetli olacağını" hem yazdık ve hem de konuştuk. Fakat Dağ, İmralı ve kamuoyu arasında hırpalanan HDP genel başkanları, makulleşmeye fırsat vermediler. Ortada hiç bir şey yokken ve üstelik sandıkları baskı altına alarak 80 milletvekili çıkartmaları bile sineye çekilmişken PKK'nın seçimlerden sonra da Barış Sürecini de hiçe sayarak yüzlerce eylem yapmasını kınayamadılar. Aksine Figen Yüksekdağ, sırtlarını eylemci örgütlere dayadıklarını ikrar etti. Bu öncelikle TSK'ya karşı bir duruştu. Selahattin Demirtaş da Suruç'tan sonra taraftarlarını organize olup kendilerini ve kurumlarını korumaya çağırdı. Bu dilin altındaki baklanın "silahlanın!" demek olduğunu anlamamak için hiç bir hayat tecrübesine sahip olmamak gerekir.

Halbuki; Başbakan Ahmet Davutoğlu, Hükümet kurma vazifesini alınca bu parti ve yetkililerini de ziyaret etmiş, o gün çok güzel bir sohbet, ağırlanma ve uğurlanma yaşanmıştı. Sn Davutoğlu, bir ağabey gibi, bir bilge adam gibi hem sn Demirtaş'a ve hem de sn Yüksekdağ'a nasihatlerde bulunmuş, "ısrarla silah bırakma çağrısı yapın!" demişti.

Görülüyor ki Başbakan Davutoğlu'nun o samimi sözleri, bir kulaktan girip diğer kulaktan çıkmış; yüreklerde hiç bir iz bırakmamış. Bıraksaydı şu şahadetler karşısında aynı yüreklerde insani ve vicdani bir sızı yaşardı. Bunun acısıyla da silah, dehşet, tuzak ve terör kınanır, şehit ailelerine telefon edilmese bile hiç olmazsa taziye telgrafı çekerlerdi.

"Halkların Demokrasi Partisi" unvanlı bu parti, bu insani duruşu gösteremedi. Türkiye partisi olmak, iktidara gelmek gibi niyeti olan bir siyasi ekip bunu vicdani bir mes'uliyet bilir ve dağdakilere de "yeter artık, sizin bu memleketin askerine, emniyet kuvvetlerine, ebelerine şoförlerine silah çektiğiniz, barajlarını kundakladığınız yerde biz onlara siper olacağız!" diye haykırırdı.

Bunu yapınca bu ülkenin her aidiyet ve her meslekten gençlerinin hayatları bitmeyecek ve ocaklar sönmeyecekti.

Bunun yerine her türlü hile ve tuzağı görmezden geldiler. Bunun üzerine Hükümet, teröre karşı vaki harekâta dair diğer muhalefet partilerine malumat verirken HDP yok sayıldı. Buna bu partinin bir itiraz gerekçesi olabilir mi?

Bugün TBMM fevkalade bir toplantıyla Türkiye'nin birliğine, dirliğine, huzuruna kasdeden terörist eylemleri görüşmek için toplanıyor. Bakalım HDP bugün mecliste ne yapacak, DAEŞ'e yönelteceği taarruzlarını PKK ve DHKP-C'ye de tevcih edecek mi? Acaba, HDP, meclis kürsüsünden sorumlu, insaflı ve özür diler mahiyette bir konuşma mı yapacak, "yoksa geçici hükümet, geçici Başbakan" gibi laflar mı edecek? Bu hükümet, evet geçici ama devlette devamlılık esastır.

Cumhurbaşkanı, Ahmet Davutoğlu'na anayasadan aldığı yetkiyle vazife vermiştir. Başbakan Davutoğlu, bir taraftan Hükümet kurma çalışmaları yaparken diğer taraftan çok haysiyetli bir şekilde bu milletin değerlerini muhafaza için devletin müdafaa mekanizmalarını çalıştırmaktadır.

Cumhurbaşkanlığı, Hükümet ve İcranın emrindeki TSK, Emniyet Kuvvetleri, İstihbarat unsurları aslanlar gibi çarpışarak bu milletin ve bu devletin meşru müdafaa hakkını kullanmaktalar

.

PARTİ KAPATMA, DOKUNULMAZLIK, GİZLİLİK

30 Temmuz 2015 01:00

A -

A +

Bir kaç yıl öncesine kadar tv dünyasında şöyle bir ilkellik yaşanırdı. Bir programda hukuk ihlal edilmişse o televizyon kanalının yayını durdurulurdu. Şimdilerde bu gibi hallerde sadece program ceza görmekte.

Parti kapatmanın, kanal kapatma zihniyetinden farkı yok. Siyasi parti mensup veya temsilcileri, cezai müeyyideyi icap ettirir bir suç işlemişlerse ceza gören, partinin kendisi olmamalı. AYM, yıllar boyu parti kapattı. Bunun filliyatta hiçbir değeri olmadı. Kaldı ki o kapatmalar "suçların şahsiliği" umdesine aykırıdır. Hukuku kim ihlal etmişse ceza ona münhasırdır. Belki alınmış bir grup kararı suç ise o zaman partiyi ilzam edebilir.

"Parti yerine fail" fikri isabetlidir. Cezayı hükmi şahsiyet, tüzel kişi değil suçu işleyen görmeli. Bu noktada haliyle "suçlu kim?" sorusu akla gelmekte. Hakkında itham ve iddia olan parlamenter için hüküm verecek olan mahkemedir. TBMM'nin yapabileceği "dokunulmazlık" denen siyasi masuniyetin kaldırılması kararını almak, mahkemeye sevktir.

HDP'li eş genel başkanlardan biri sırtlarını terör örgütlerine dayadıklarını söyleyerek fütursuzca meydan okudu. Diğeri de halkı teşkilatlanarak organize olup kendilerini ve kurumlarını korumaları için "silahlanın" diye anlaşılan sorumsuz bir çağrı yaptı. Bunlardan dolayı bu iki genel başkan hakkında dokunulmazlık fezlekesi hazırlanabilir.

Acaba fezleke hazırlamalı mı?

Her şeye rağmen; her şey, bitmiş değil. Bütün köprüler atılmamış vaziyette. Selahattin Demirtaş'ın "biz, 80 vekille dokunulmazlığımızın kaldırılması için meclis başkanlığına müracaat edeceğiz, siz de dokunulmazlığınızın kaldırılması için var mısınız?" şeklinde hararet yükseltici popüler çıkışına rağmen bu ülkede bir parti genel başkanının dokunulmazlığı kaldırılarak kendileri cezalandırılıyor gibi bir durumun yaşanması arzu edilir bir manzara değildir.

Hem Selahattin Demirtaş'ın ve hem de Figen Yüksekdağ'ın partilerinin kapatılmasını da dokunulmazlıklarının kaldırılmasını da istemeyeceklerine inanmak isteriz. Eğer öyle ise kendilerine mükellefiyet düşmekte. Terörle aralarına mesafe koymalılar. Uykudaki polislerin, trafik polisinin, babasıyla görüşen askerin, ailesiyle ziyaretten gelen subayın öldürülmesine, tedaviye giden hemşirenin kaçırılmasına, millet malı o iş makinalarının, arabaların yakılmasına vs vs karşı çıkmalı, bunları samimiyetle kınamalı, yapanları reddetmeli, acıları paylaşmalılar.

Böylece hem kendilerini ve hem de HDP'yi bağımsız kılarlar. Bugün kendileri de partileri de Kandil'deki terör baronlarının vesayeti altındadır. Bu sıraladıklarımızı yapmasalar bile dokunulmazlıkları belki kalkmayabilir. Leyla Zana ve arkadaşlarını yaşadığına benzer bir netice arzu edilmez.

Ama bu cesareti gösteremezlerse uzaktan kumandalı hayattan kurtulamazlar. Millet de teveccühünü geri çeker. İlk seçimlerde yüzde 5'in altına gerilerler. Bir başka ifadeyle politik Kürt hareketinin gördüğü göreceği başarı 80 MV'dir. Bunun kıymeti bilinmezse mutlaka ellerinden gider ve HDP sertlik yanlısı bir STK'ya dönüşür. Bu parti yöneticileri farkında mı? Halk, şu gün kendilerine ne kadar itimat etmekte? Bu ruh hali varken TBMM'de oturumların kapalı veya açık olması arasında ne fark olabilir? Kapalı oturumda alınan kararın anında Kandil'e ulaşmayacağına, hatta akıllı telefonla naklen yayın yapılmayacağına bu milletin ikna edilmesi lâzım.

Bütün bu güvensizliği yıkmak, şu gerilim psikolojisini bitirmek, insanların ölmesinin önüne geçmek, terörü durdurmak hususunda HDP yönetim kadrolarına çok büyük vebal ve vazife düşmekte.

Ya şahsiyetli bir çıkışla üstlerindeki ceberrut vesayeti yıkar, terör sözcüsü intıbaı veren havadan çıkar ve ülkelerinin, Türkiye'nin yanında yer alır ve böylece bağımsız olurlar veya zaman aleyhlerine işler.

.

LALELİ

31 Temmuz 2015 01:00

A -

A +

İstanbul Suriçidir. Suriçini meydana getiren muhitlerden biri de Laleli. Biz, Laleli'de ahşap konaklar olduğu mes'ut vakitlere yetiştik. Ahşap konakları, sebilleri tulumbaları zerzevatçı, simitçi, saka ve Silivri yoğurtçusu gibi omuzdan asmalı seyyar satıcılar tamamlardı.

Şimdilerde diğer benzer muhitler gibi o Laleli de yok. Bugün "Laleli" dediğimizde Laleli Camii, III. Selim Türbesi, Koca Ragıb Paşa Kütüphanesi gibi üç eser ancak sayılabilir. Diğerleri yangından, kazma-kürekten kaçarak kaybolup gittiler. Bugün cumbalı narin ahşap konaklardan üçünün-beşinin yerinde devâsâ oteller yükselmekte.

Turgut Özal, 1983'te iktidara gelip Türkiye'nin önünü açtığında Laleli bir ticaret çevresine dönüştü. Ticarete yabancı Anadolu insanı, para kazanmayı keşfediyordu. Özal iktidarıyla beraber Arap turistler, babalarından-dedelerinden dinledikleri masal İstanbul'a akın etmeye başladılar. Rağbet ettikleri yerlerin başında Laleli vardı. Esnaf, gelen bereketle güzel para kazanmaya başladı. Hatta ilerici bir gazetenin o günlerdeki yobazlığını hiç unutmam. Bir esnaf, dükkânının önüne Arapça olarak ticari bir cümle yazmış, o gazete o esnaf sanki oraya bomba koymuş gibi dehşet uyandıran bir haber yapmaktan sıkılmamıştı. SSCB dağılınca Laleli'yi Araplardan sonra Ruslar, Ukraynalılar ve Balkanlılar da keşfettiler. İstanbul şüphesiz onlar için de masal şehirdi. Laleli'ye âdeta para yağıyor, "Bavul Ticareti" Türkiye ekonomisine ciddi kazançlar temin ediyordu.

Seviniyorduk.

Sevincimiz çok yönlüydü:

İhracat artışımızın yanı sıra esaslı bir sevincimiz de Anadolu menşeli insanların ticareti öğrenip İstanbul Dukalığı'nın tekelleşmiş varlığından pay alması, sermayenin yerlileşmeye yüz tutmasıydı. Bu sebeple o insanlara unvan bulmakta yarışıyorduk. Yazılar yazıyor, tv programları yapıyor, bazımız "Anadolu Aslanları" derken bir kısmımız "Anadolu Kaplanları" diyorduk.

Doğrusu bunu hak ediyorlardı.

Fakat bir şey unutuluyordu.

İstanbul'un bir de entrikacı Bizans tarafı vardı. Bu taraf, ya mevcudu bozar veya gelen nesilleri yoldan çıkartırdı. Bunun çok örnekleri var. İngiliz işgalindeki İstanbul'u anlatan roman ve hatırât okuduğunuzda gözlerinize inanamazsınız. Payitaht işgal altındadır. Anadolu yanmaktadır. Milli mücahede devam etmektedir. İstanbuldaysa fuhuşlu, cümbüşlü gece hayatı sabahlara kadar sürmektedir. Sanki başka bir imparatorluk elden gidiyormuş gibi kökünden kopmuş, kokuşmuş çevreler, işgalcilerle birlikte nefslerini eğlendirmektedirler.

Ne yaparsınız ki tarih tekerrür edebiliyor:

Şu yaşadığımız 10 gün zarfında bir düzineden fazla şehit verdik. Devlet, silahlı kuvvetlerimiz ve polisimizle 4 koldan terör örgütleriyle çarpışmakta. Polis, asker ve vatandaşlarımızı şehit vermekteyiz. Teröristler, gencecik yaştaki vatan evlatlarını tuzağa düşürerek katletmekteler. Hatta babasıyla telefonla konuşan bir astsubayımızı bile şehit ettiler. Hüzün bundan ibaret değil. Şehitlerimizden başka sakat kalanlar var, kaçırılanlar var, yakınını kaybedip yıkılanlar var. Oğluyla telefonla görüşürken onun şahadetine şahit olan bir baba artık yaşayan ölüdür...

Hâl bu olduğuna göre bizim de aynı millet, aynı ümmet ve insan olmamız hasebiyle bu acıları paylaşmamız, öz kardeşimizi, öz evlâdımızı kaybetmişiz gibi üzülmemiz, yanmamız lâzım gelmez mi?

Olması gereken bu ama gerçek, maalesef böyle değil. Gerçek, işgal İstanbul'u manzarasında. Bir tanıtım firmasından üstelik de bir kaç bayan imzalı bir basın bülteni aldım. "Dünyaca ünlü bir top model"in Laleli'ye geleceğini ballandıra ballandıra haber veriyorlar. Top modelin fotoğraflarını da koymuşlardı. Neredeyse anadan üryan görüntüler. İsminden Yahudi olduğu anlaşılan sahne kadınını LASİAD/Laleli Sanayici ve İş adamları Derneği getiriyormuş. "4. Laleli Fashion Shopping Festivali" yapılacakmış.

Basın bülteni sanki büyük bir müjde vermekte.

Bir tarafta akan şehit kanları, ağlayan analar-babalar, sönen ocaklar, diğer tarafta iştahlı bakışlar önünde salına salına yürüyen her birine bir torba dolusu ödemenin yapıldığı kalça-göğüs teşhircisi kadınlar.

Laleli'den ekmek yiyip zengin olan dünkü esnaf, bugünkü tüccar, bu yaptığını beğeniyor mu? Köklerinden kopmanın, ruhundan uzaklaşmanın farkında mı? Para, gözlere perde mi olmuş?

Kozmopolit sermaye, bu sahne sihirbazlıklarını zaten fazlasıyla icra etmekteydi.

Gayet net görülmekte ki Bizans entrikacılığı, aslan da dinlemiyor, kaplan da...

Yazıklar olsun...

.

HÜZÜN SÜRECİ

3 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

Devlet hayatında pembe baharlar olmaz; katı hakikatler aynen görülür ve gereği yapılır. Adını koymak lâzım ki Barış Süreci, Hüzün Süreci'ne döndü...

Barış müzakereleri yapıldığı, barış kalıcı olsun arayışları gündemde olduğu için üç yıla yakın bir zamandır, Türk-Kürt analar, babalar ağlamıyor, eşler dul kalmıyor, nişanlılar, sözlüler hüsrana uğramıyordu.

30 yıldan sonra gelen bu barış iklimini, bütün Türkiye sevmişti. En çok da Güney Doğu ve Doğulu vatandaşlar sevdiler. Bölgelerini turistler ziyaret ediyor, yatırımlar oluyor, kendileri, unuttukları yaylalarına çıkabiliyorlardı.

Barış Süreci'nin kalıcı olacağından neredeyse şüphe kalmamıştı. Herkes, bu inançtayken Kandil'dekiler farklı düşünüyordu. Onlar, ayrı hesaplar peşindeydiler. 2013 Nevruzunda Abdullah Öcalan, "silahlarınızı bırakarak sınır dışına çıkın!" çağrısı yaptığı halde bu çağrıya bugüne kadar uymamışlardı. Adı geçen, Kürtçü hareketin tabanı için liderdi. Dağdakiler içinse günü geçmiş bir adamdı. Bu sebeple sözlerine itibar etmiyorlardı. Hatta muhtemeldir ki kendilerine engel görüyorlardı. Dâvâyı sattığı görüşünde olmaları bile mümkün.

Bu sebeple Türkiye, 7 Haziran 2015 Genel Seçimlerine giderken PKK rahatsızlıklar vermeye başladı. "Ölmedik, buradayız, bizi hesaba katmadan bir şey yapamazsınız" dercesine eylemler içindeydi. Seçimlerin hemen öncesindeyse köylere mektuplar yolladılar. HDP dışında başka bir partiye oy çıkarsa hesap soracaklarını ihtar ediyorlardı. Bölgedeki seçimler dağın silah tehdidi altında yapıldı. Sandık güvenliği ve can güvenliği yoktu. Bu noktada idari boşluk kalmıştı. Bundan dolayı bazı yerlerde oylar seçmen sayısından fazla çıktı.

HDP böylece 80 MV kazandı.

Selahattin Demirtaş, seçim akşamı yaptığı konuşmada "emanet oy" verenlere de teşekkür etti. Dağ, hemen "ne emanet oyu? Emanet oy diye bir şey yok!" şeklinde kaş çatınca eş genel başkan, derhal ağız değiştirdi. Aynı isim, seçim iklimindeyken "eğer barajı aşamazsak, kendi meclisimizi kurar, özerklik ilân eder ve eylemlere kaldığımız yerden devam ederiz!" demişti.

Bugün yaşananlar onu gösteriyor ki Kandil'in emperyalist devletler güdümlü karar alıcılarıyla onların emrindeki HDP yönetimi her hâlükârda eylem niyetindeymiş. Eylem, şiddet demek, intikam demek, katliam ve düşmanlık tohumları ekme demek. Eylemlerle Büyük Türkiye'nin yolu kesiliyor...

Mes'eleyi, askerî, ideolojik, sosyolojik, tarihî ve psikolojik bütün cepheleriyle ele almalıyız.

.

MİLİTAN PSİKOLOJİSİ

4 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

Kandil militanları ve HDP bir değişimin farkında değiller. İki gelişmeyi de hazmedemiyorlar. Bırakınız acı paylaşmayı, dağdakilerden biri, bu öldürmeler ve yakıp-yıkma üzerine daha yeni şöyle konuştu:

-Bu bir devrimci halk savaşı sürecidir!

Bu cümle, 30 yıl öncesinde kalmış bir komünist slogandır. O zamanlar sık dile gelirdi. Geçen zaman içinde SSCB yıkıldı, komünizm bütün dünyada çöktü, doğu Avrupa ve Balkan SSCB peykleri AB'ye girdi. Hatta NATO'ya dahil olanlar oldu. Çin, serbest piyasaya geçti, en son Küba bile Amerika'yla anlaştı. O ideoloji, Kandil Dağı'ndaysa hâlâ revaçta. Kobani'de Küba kurmak onu Türkiye dahil genişleterek bölgeye yaymak gibi bir ham hayal peşindeler. Asıl gayeleri Kürtçülükten de öte ihtilalci sosyalizm.

Dağlı sosyalist Kürtçü kadınlar, erkekler ve ak saçlılar 70'lerin, 80'lerin, 90'ların geçtiğini, o dönemlerin eylemleri ve söylemleriyle tarihin mahzenine gittiğini bir türlü göremiyorlar.

Hazımsızlıkları da bu sebeple.

Stalinci kadrolar, iki şeyi böylesine beklemiyorlardı. Onlar, ceberutların zulümlerine devam etmesini, faili meçhul cinayetlerin durmamasını, bölge insanının iki yakasının bir araya gelmemesini istiyorlardı ki ortamdan istifade ederek haklı olduklarını savunabilsinler. Halbuki son 13 senede doğu ve güneydoğu diğer bölgelerle eşitlendi. Bu eşitlik, onların varlığını, silahı ve terörü lüzumsuz kıldı.

Diğer beklemedikleri de yüzde 13 oy almak oldu. Her ne kadar tehdit etseler ve gözdağı verseler de barajı belki zar-zor aşacaklarını tahmin ediyorlardı. Fiili netice ise 80 MV'ne oldu. 80 vekilli bir grup, 8 vekilli sorumsuz radikal bir parti olamaz. Olursa zaman içinde ufalanıp gider.

Kürtçü hareket, bütün bu sosyal, siyasi ve hayata dair her değişimi soğukkanlı biçimde ele alacağına düşmanlık üretmeyi tercih etti. DAEŞ'in varlığına yapıştılar. Hasmı ile kaim olmayı esas aldılar. DHKP-C ile koalisyonu yeğlediler. DAEŞ adlı selefi vehhabi terör örgütünün eylemlerini kendileri için meşru mazeret olarak gösterdiler.

Nihayetinde Suruç katliamı üzerine intikam saikiyle iki polisimizi uyurken şehit ettiler. Hiç bir devlet, polisi, askeri, bürokratı, vatandaşı öldürülürken seyirci kalamaz. Kalırsa varlığı tartışılır. Bu ve devam eden katliamlar üzerine devlet bunu yapanlarla Türkiye'ye kasdeden bütün terör örgütlerinin üzerine gitti ve gidiyor. Bu bir meşru müdafaadır. Yol keserek, araç yakarak, katliam yaparak devletle başa çıkmaları imkânsızdır.

HDP, 80 vekil çıkardı, meclise girdi fakat Türkiye partisi olamadığı gibi serbest iradeli hür bir parti bile olamadı. Sn Demirtaş, "bir direniş hareketi" olduklarını ve geri adım atmayacaklarını yeni söyledi. Diğer yandan Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan için aslı-astarı olmayan bir "gladyo" yakıştırması yaptı ki buna gülmek bile fazladan olur.

Eğer PKK olmasa HDP herhâlde normalleşir.

PKK HDP'ye nefes aldırmıyor.

PKK, "barış olursa biz, ne olacağız?" paniğinde.

Bu panik atakla yeniden silaha sarıldı. Onlara sırtını dayayanlar da güç vermekteler. Hadise, aynı zamanda psikolojiktir. O militanların rehabilitasyona, hayata, normalleşmeye ve hayata intibak etmeye ihtiyaçları var.

Elde silah 30 küsur yıldır dağlarda dolaşan kimseler, hayatı unuturlar. Onlar için herkes ve her şey düşmandır. Değişmez tek gerçek ideolojidir. Ne köprüleri, ne akan suları görürler. Bu yüzden 40 yıl öncesinin komünist ağzı köhne sloganlarını yeni ve parlak fikirler sanmaktalar.

Devlet, azminden taviz vermemeli; fakat mağara kovuklarına sığınıp hayattan kopmuş bu militanları rehabilite etmeyi de düşünmelidir.

Zor, çok zor fakat bir mecburiyet.

.

HDP'NİN KARNESİ

5 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

HDP her ne kadar erken seçime hazır olduğunu beyan ediyorsa da gerçek hiç de öyle değil. Korku bacayı sarmakta. Türkiye partisi olması için onca tavsiyeler yaptığımız mezkür politik hareket, seçimlerden şaibeli bir sonuçla çıktığı gibi Suruç olaylarından bu yana da sürekli kayıpta.

HDP Kandil'e karşı bağımsızlığını isbat edemedi, bir manda idaresinden, ceberrut bir vesayetten kurtulamadı. Attığı her adımda söyleyeceği her sözde önce dağın, Kandil'in ne diyeceğini düşündü.

Hemen her gün asker, polis, korucu ve devlet memuru ölürken hiç birinde teröristleri ve terörü bırakınız tel'in etmeyi kınayamadı bile. Suruç'ta daha sisler dağılmadan, adli hiç bir gelişme olmadan alelacele bir çıkışla Kürtçü hareketi organize olmaya, kendilerini ve kurumlarını korumaya çağıran Selahattin Demirtaş, bu kadar sabotaj, suikast ve tuzak olur, 20'li 30'lu yaşlarda aslan parçası yiğitler toprağa düşerken en nihayet günler sonra ve şiddetlenen kamuoyu baskısı karşısında ancak, "devlet silah bıraksın demiyoruz, fakat taraflar parmaklarını tetikten çeksinler, diyoruz" diyebildi.

Taraflar ne demek?

Taraflar mı varmış?

"Taraflar" denince eşit taraflar anlaşılır. Burada bir 5 bin yıllık köklü bir devlet ve o devlete isyan etmiş, eline silah almış, elini kana bulamış, dağa çıkmış, bugün artık hangi Türkiye düşmanı hilebaz merkezlerle iş tuttuğu meçhul yahut çok malûm bir terör örgütü var. Kaldı ki sn Demirtaş ve öbür HDP yetkililerinden istenen bu değil. Onlardan o âsilere dönerek "silahlarınızı bırakın ve bu toprakları terk edin!" demeleri beklenmekte. Ayrıca gür, hakiki ve samimi bir sesle "askere, polise, korucuya sıktığınız her kurşun, aynı zamanda biz HDP'lilere sıkılmıştır!" ihtarını yapmaları da beklenmekte.

HDP'lilerden bu ve benzeri sözler işitilmedi. Yüzlerinde bir acı hissi okunmadı. Hiç bir HDP'li bir şehidin cenaze namazında yer almadı. Yürekleri yanan aileleri aramadı, taziye bildirmedi. Aksine 3 yıl aradan sonra Türk ve Kürt analar yine geceler ve gündüzler boyu ağlarken HDP vitrininden vekiller Küçüksu Kasrı'nda âlemli, halaylı düğünler yaptılar.

Ortada son derecede sinsi bir plân var. Seçimlerin hemen öncesinde eylemler başladı. Suruç bahane edilerek gece evlerinde uyurken iki polisin şehit edilmesiyle devlete meydan okundu. Türkiye Cumhuriyeti de bunun üzerine meşru müdafaa hakkını kullanmaya başladı. Bugün devlet, hem vatandaşlar tarafından ve hem de dünya tarafından haklı görülmektedir.

Şimdilerde HDP'ye oy vermiş büyük çoğunluk pişman. Her ölümden kendilerini de sorumlu tutuyorlar ki bu doğrudur. Girilecek bir seçimde Kürt partisinin bir daha bu oyu alması imkânsızdır. Bu defa emanet oy, maceracı oy, yüzer-gezer oy olmayacağı gibi tek tek her sandık en emin şekilde korunacaktır.

HDP bir şekilde altın tepsi içinde kendisine sunulan ikramı her cephesiyle algılayamadı. O şüpheci tavrını, küçük parti ruh halini, reaksiyoner olma huyunu ve uzaktan kumandayla idare edilme uysallığını terk edemedi. Erken seçimin olması kesine yakındır. Olsa da olmasa da HDP kendini sorgulamalıdır. Hem hür bir parti olmalı, hem Türkiye partisi olmalı ve hem de şu eş başkan abesliğinden kurtulmalıdır. Eş başkanlık da itimatsızlığın bir mahsulü.

Bunları yapamazsa 10 yıl sonra adı bile hatırlanmaz. Ya seçmen sandıkta bitirir veya Abdullah Öcalan'ın işaretiyle gelişen Türkiye doğrularıyla uyumlu yeni bir Kürt partisi kurulur.

.

YENİ HARİTA, BÜYÜK TÜRKİYE!

6 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

"İncirlik Mutabakatı" diye bir söz, arada bir geçmekte ama askeri harekât, terör pusuları ve verilen şehitler sebebiyle fazlaca dikkat çekmemekte...

Mutabakatın metin mahiyeti henüz bütün tafsilatıyla bilinmemekte. Devlet hayatında bazı anlaşmalar, çok seneler sonra araştırmacılara açılır. Bununla birlikte dile gelmeyen bir gerçek var ki ABD, İncirlik Üssü'nü kullanamıyordu. Hâlbuki Washington, eskiden bu üssü hiç pürüzsüz tasarruf edebilmekteydi. İlk ve ikinci Körfez Harekâtları en yakın misallerdir. Usulen Ankara'ya haber verir ve işlerine bakarlardı.

Bu defa öyle değildi. 9/11 İkiz Kule saldırısının uyandırdığı "İslam eşittir terör" imajını pekiştirerek devam ettirmek misyonu da yüklenmiş DAEŞ adlı terör örgütüyle mücadele etmek isteyen Amerika, maliyeti düşürmek için İncirlik'ten kalkış yapmak istiyor fakat Ankara engellemesiyle karşılaşıyordu. Mümkündür ki "Türkiye DAEŞ'e destek veriyor!" propagandasının arkasında bu engellemeye karşı geliştirilmiş psikolojik algı yönetimi de vardır.

Şimdi daha net okunmakta ki Obama idaresinin PYD'yi yüreklendirmesinin arkasında bu resmettiğimiz tablonun payı mevcuttur. Böylece Ankara'nın mutabakata zorlandığı ortaya çıkmakta. Beşar Esed'in Suriye'nin kuzeyini PYD adlı sosyalist örgüte bırakması, Amerika'nın onlara fırsatı tanıması, onların da bu serapa kanarak Kuzey Irak'tan Akdeniz'e kadar Kübavari bir devlet olmaya heveslenmeleri bu zamanlardaydı.

O günlerde 26 Haziran 2015 akşamı Haliç Kongre Merkezi'ndeki Türk Kızılayı iftar ve madalya töreni vardı. Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı, orada çok tarihî, çok kısa ve çok kararlı bir konuşma yaptı.

Sn Erdoğan, o akşam şöyle diyordu:

-Bedeli ne olursa olsun, Türkiye'nin güneyinde, Suriye'nin kuzeyinde bir devlet kurulmasına izin vermeyeceğiz!

Bu cümle, milli muharebe silahlarını üretebilmiş bir devletin reisine aitti. İncirlik mutabakatı, bu azimkâr devlet iradesinden sonra akdedildi. Aynı günlerde DAEŞ, hududumuzda bir astsubayımızı şehit etti, Susurluk'ta cinayet işledi. Ardından iki polisimiz şehit edildi. PKK katliamı kabullendiğini deklare etti. Bunun üzerine adı geçen mutabakatla elini kuvvetlendiren Türkiye, emniyet ve askeriyle kendine rahatsızlık veren bütün terör örgütlerine içerden ve dışardan taarruza geçti.

Rojava, Kobani, PYD, "Kanton Küba" hülyalarındaki HDP'nin yanlış istihbaratlarla yönlendirilen eş genel başkanları, gelişmeleri kavrayamayarak tekrarı artık lüzumsuz o çağrılarla mâşeri vicdanı incittiler. Şimdi ise havaları sönmüş olarak CHP genel başkanı sn Kılıçdaroğlu'na yanaşarak destek istemekteler.

Devlet-i Ebed Müddet'in bir önceki varlığı Devlet-i âli Osman, bayrağı, Devlet-i Ebed Müddet'in son varlığı Türkiye Cumhuriyeti'ne devredeli asra yaklaşmakta. Osmanlı devletinin başı petrol kavgasıyla yandı. Yiğit düştüğü yerden kalkar. Bir asır sonra I. Cihan Harbi şartlarında olduğu gibi yine petrol savaşı var. Düvel-i Muazzama denen hemen bütün müstemlekeci devletler yine bölgemizdeler. Bunlar asla hepsi aynı fikrin etrafında yer almamakta. Menfaat mücadelesi devam ediyor. Menfaati Türkiye ile uyuşanlar, Ankara'ya yanaşmaktalar. İncirlik mutabakatının özü budur. Amerika, süper güç olmakta üç çeyreğini yüzyılı doldurduğu halde hâlâ İngiliz çizimi harita kullanmanın kompleksindedir.

Bütün bu sebeplerle Kuzey Suriye'de PYD/PKK devleti kurma hayali bitmiştir. Kuzey Irak, Türkiye'ye daha yaklaşacaktır. PKK da bitiriliyor, zamanın gerisinde kalmıştır, erimeye mahkûmdur. Bir gün PKK liderlerinin öldüğü veya Ankara'ya getirildiği haberi sürpriz olmasın.

Diğer taraftan güneyimizde Güvenlik Koridoru tesisinden başka Hatay'ın doğusunda Halep merkezli olarak Kuzey Suriye Türkmen Cumhuriyeti diye KKTC benzeri bir devlet kurulabileceği gibi bu yerler doğrudan topraklarımıza da dahil olabilir. Mes'ele, bir harita düzeltilmesi, hakikatin aslına rücuudur.

Bunlar yaşanırken siyasi Kürt hareketi, enternasyonelcilikten kurtulup muhafazakâr Kürtler gibi yerlileşmezse tükenir. Ayrıca büyük bir silahlı mücadele ve diplomatik mücadele verilir ve haritalar yeniden şekillenirken "Büyük Türkiye" diye bir gündeminin olması şüpheli bir koalisyon da ciddi kayıplara yol açabilir.

.

ŞEHİT ACISI ÇEKEN YÜREKLER

7 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

Çocukluğumuzda onların hikâyelerini çok dinledik. Her dinlediğimizde çocuk kalbimiz, o dramlarla bin yerinden paralanırdı. Cihan Harbine gitmiş sözlüsünü, Cihan Harbine gitmiş nişanlısını bekleyen genç kızların, kocası Cihan Harbine gitmiş taze gelinlerin, yüreği süngere dönmüş, göz pınarları kurumuş ana-babaların sabırları, tahammülleri nasıl da inanılmaz kahramanlıklar olurdu...

"Cihan Harbi" dediğimiz I. Dünya Harbidir.

Dedelerimiz, bu harbe Harb-i Umumi, Cihan Harbi, Seferberlik gibi adlar vermişler, doğuda yer yer "Kaçkaç" denmiş. Yirmi sene sonra âlem, bir kere daha karışınca I. Dünya Harbi, II. Dünya Harbi ibareleri gündeme girmiş.

Harb-i Umumi, bizim, Balkanlara, Kafkaslara, Arap âlemine veda yıllarımızdır, bir millî ağıttır. Bosna Hersek'e, Kosova'ya, Gümülcine'ye, Selanik'e, Sofya'ya Silistre'ye, Batum'a, Bağdat'a, Halep'e, Kudüs'e, Kahire'ye, Fizan'a, Somali'ye, Yemen'e ve daha nicesine ve Mekke'ye ve Medine'ye vedâdır. Sanki geri dönüp toplayacakmışız gibi buralara Mehmetciğin hem kanını hem gözyaşını döktük. O Harb-i Umumi'de Sarıkamış vardır, Kut'ül Amare vardır, Kudüs vardır, Çanakkale vardır.

Bu günlerde yavuklular, nişanlılar, genç gelinler, analar... cepheden cepheye koşan, Mehmetcik için türküler yakar, destanlar yazar, ahlarla dağları titretir, deryaları ürpertirler.

1293/1876 Harbi, çok büyük bir felakettir.

"Avrupa-i Osmanî" denen Rumeli'yi o felaketle kaybederiz. Onu Balkan Harbi, Trablusgarp Harbi ve Cihan Harbi takip eder.

Sevgili Peygamberimizin -sallallahü aleyhi ve sellem- Bedir Harbi'nden bu yana bizim harplerimiz devam eder. Özü iki sebebe dayanır; İslâmiyeti yaymak ve İslâmiyeti muhafâza etmek. Diğer vazgeçilmez unsurlar vatan, bayrak, iffet ve benzeri değerlerdir. Türkler, İslam olmadan evvel diğer İslâm devletleri bu vazifeyi yaparken Türkler, İslâmla şereflendikten sonra bu aziz ve mukaddes vazifeyi dedelerimiz aldı ve bunu hayat sebebi saydılar.

O günden bu güne şehitler vere gelmekteyiz.

Bâzen Selçuklu olduk Anadolu'da Haçlılarla göğüs göğüse çarpıştık, bâzen Osmanlı olup, Niğbolu'da vuruştuk, Galiçya'da toprağa, Sarıkamış'ta karlara, Yemen'de kumlara düştük, bazen Türkiye Cumhuriyeti olup Kıbrıs'ta hesaplaştık.

Fakat...

Fakat; biz bunların hepsini ya Moskofla, ya Frenkle yaptık. Şimdilerdeyse Mehmetcik, kendini "Kürt" diye tanıtan bir örgütle vuruşmakta. Bedir'den bu yana İslâm dâvâsı yekpâre iken, İslâm Ordusu yekpâre iken küffar da belli iken 30 yıldır bu yekpârelik zedelendi. İçimize fitne ve ikilik sokuldu. Bu defa Mehmetciğimizi, polisimizi ve diğer vatan evlâtlarını bu eli kanlı örgüte karşı şehit vermekteyiz.

Bu defa sözlüler, nişanlılar içerden sıkılan kurşunlarla eli böğründe kalmakta. Bu defa taze gelinler, böylece dul kalmakta. Bu defa ana-babaların yüreği bu yüzden onarılması imkânsız yaralarla şerha şerha olmakta. Gencecik polis eşi, fidan gibi Mehmetciğin anası, subay yavrusu; her birinin eşi, anası-babası, çocuğu, kardeşi...

Bu defa ölümler şahadetler uzak dağların, varılmaz çöllerin ötesinde değil, şehirlerimizde, ekranlarla evlerimizde. Ne var ki eskiden gâvur, mertçe savaşırdı. Bu defa hile, yalan, tuzak bütün nâmertlikler mevcut.

Şehit Şehirleri olan Şehitlikler büyüyor, çoğalıyor.

Şimdi bize düşen dualarımızla şehitlerimize koşmak. Sözlü, nişanlı, eş, ana-babaları acılarıyla baş başa bırakmamak. O şehitlerin, o hanımını Şevval ayı orucunun iftarına yetiştirirken şehit düşen Aslan Kulaksız adlı aslanın 80 milyonun kahramanı olduğunu göstermektir.

Bu vazife Türk-Kürt her vatanpervere düşmekte.

Her şehit, hepimizin.

Eskiden Kürt-Türk-Laz-Arap denmezdi. Eskiden, 1839 Tanzimat Hatt-ı Hümayununa kadar, 1937 Laikliğine kadar bir Ümmet-i Muhammed, İslâm milleti ve bir de küffâr vardı.

Şanlı Bedir Destanından bugüne mukaddeslerimiz uğruna verdiğimiz her şehidimizi rahmet ve minnetle yâd ediyor, bir şehit yakını olma pâyesine kavuşan anaları-babaları, yetimleri, dulları, sevgileri kalblerinde düğümlenmiş gençleri tebrik ediyoruz.

Şehit acısı çeken yürekler, öz yüreğimizdir, gözyaşları gözyaşımızdır. Bu ruh, bu millette yaşadıkça, Ümmet-i Muhammedin şuuru var oldukça.

Ne şehitler ölür.

Ne vatan bölünür...

Sadece bazı iyilikten nasipsizler, cehenneme odun olur.

Ey şehit yakınları!

Başınız dik olsun...

Siz, bir büyük şerefe sahipsiniz.

.

PKK'NIN SİLAH KAYNAĞI

10 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

Terör örgütlerine karşı yapılan harekât, hem devletin, hem hükümetin itibarını yükseltti. Vaki operasyonlarla askerin ve polisin mânevî gücü arttı. Vatandaş, yarınlara daha bir sağlam bakar oldu. Bunun bir sebebi şefkat ve kudret dengesini kuran iktidar iradesi ise diğer sebebi, Süleyman Şah Harekâtında olduğu gibi millî silahlarımızı kullanabilmemizdir...

Türklere revâ görülen mezâlim, tahammül edilmez çapa vardığı gibi bir de darbe yapılarak Kıbrıs, Yunanistan'a bağlanma yoluna gidilmişti. Böyle bir oldu-bitti garantör devlet olan Türkiye'ye müdahale hakkı vermekteydi. Hukuktan aldığımız yetkiyle 20 Temmuz 1974'te Kıbrıs'taki zulme ve keyfiliğe müdahale ettik. Askerimiz, adaya çıktı. Fakat "yavru vatan" dendiği halde adanın sadece üçte birine girildi. Hâdisenin adına "Barış Harekâtı" denmişti. Haklıydık. Müdahaleyi Londra ve Zürih andlaşmalarından doğan teminatçı devlet hakkıyla yapmıştık. Buna rağmen Washington, bize ambargo uyguladı. Bu ambargo tam 15 yıl sürdü. Sıkıntılar yaşadık. Bazı şeyleri paramızla dahi alamıyorduk. Gerekçeleri, Kıbrıs Harekâtında Amerikan silahlarını kullanmış olmamızdı..

Sonraki yıllarda terörle mücadele ederken benzer ambargoları, hak mahrumiyetlerini Almanya da bize karşı tatbik etti. Diğer silah aldığımız Avrupa devletleri de keza çıkışmaktaydılar.

Şu resmettiğimiz ve naklettiğimiz, tam bir trajedidir:

Türkiye, bir devlettir. Her devlet gibi silah ihtiyacı vardır. İhtiyacını karşılamak için bedelini vererek silah almıştır. Ne var ki günü gelip de ihtiyaç zuhur ettiğinde, bu silahları kullanmaya yönelince satıcı devlet, ayağa kalkarak "benim silahlarımı kullanamazsın!" diye vaveylayı koparmaktadır. Halbuki mülkiyet, satışla el değiştirir. Parasını alıp mülkiyeti devreden, o malda artık bir hak iddia edemez. Bu gerçek, mutlak bir hukuk kaidesidir. Buna rağmen sömürgeci Başkentler, tâ 1974 Kıbrıs Harekâtı'ndan bu yana bütün haklı müdahale ve mücadelelerimizde bileğimize yapıştılar.

Eş zamanlı olarak DAEŞ, PKK ve öteki şer odaklarına havadan ve karadan müdahale ederken Sömürgeci Başkentler, ilk defa olarak "bizim silahlarımızı kullanamazsınız!" diye bileğimize yapışmaya kalkmadılar.

Çünkü...

Kullanılan her türlü silah millî, yerli yapımdı.

İnsansız hava aracından, piyade tüfeğine, dürbünden, tanktan, elektronik yazılıma kadar ilim adamlarımızın, mühendislerimizin, göz nuru ve zekâ mahsulüydü.

Bundan dolayı şom ağızlardan ses çıkmadı. Çalışmış, sanayi inkılabı eksiğimizi telafi etmiş, elektronikle sanayii buluşturmuş ve yetişmiş insanlarımızla şımarık sesleri kesmiştik.

Ancak...

Bu uğurda çok şehit verdik.

Biz, sadece cephede şehit vermedik. İstiklâl, istikbâl ve haysiyetimiz için ilmî araştırma yapan mühendis ve teknisyenlerimizi de şehit verdik. Bir ara neredeyse gün aşırı şekilde ASELSAN ve TÜBİTAK mensubu mühendislerimiz güya intihar ediyor, faili meçhul şekilde ölüyor veya bindikleri uçaklar düştüğü için şehit oluyorlardı. Onlar şehit oldular; fakat emek ve eserleriyle bugün bu devlet, milletinin yüzünü güldüren zaferlere imza atıyor.

Bizim hikâyemiz böyle...

Parayla ve canla bedeli ödenmiş bir hikâye.

Şimdi; bu noktada sormamız gereken çok önemli bir soru var. Nedense bu soruyu devlet adamalarımız dahil kimse sormuyor:

-Bize silah satanlar, o silahların ihtiyaç hâlinde kullanılmasına mâni olurken aynı engellemeyi PKK'ya karşı niçin uygulamıyorlar?

Örgüt, çok ciddi şekilde silahlanmış. Bazı illerde silah depoları kurmuş. O silahlarla sabotaj yapmakta, yol kesmekte, insan öldürmekte. Örgütün atölyesi bile yok. Kullandığı her nev'i silahı dışarıdan temin etmekte. Öyle ise bu silahları satanlar, Türkiye'ye yaptıkları gibi örgütün bileğine neden yapışmıyorlar?

Tahmin edileceği gibi burada bir incelik var. Kimse ortaya çıkıp "PKK'ya ben silah sattım!" deme mertliğini gösteremez. Örgüte silah satılması veya bağışı gayrı meşru zeminde yapılmakta.

Öyle ise...

Ölen askerimizin, polisimizin, memurumuzun ve yakılan her aracın sorumlusu sadece PKK'lılar değildir. Fail sadece örgüt karar alıcıları değil. Onlara silah verip üstümüze salan devletler de eşit şekilde sorumlu.

.

DERE, AT VE YENİ SEÇİM

11 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

MHP seçim neticeleri belli olur-olmaz 7 Haziran akşamı "biz muhalefette kalacağız!" diyerek koalisyon ihtimallerine karşı kapılarını kapatmıştı. Sn Devlet Bahçeli, partinin an'anevi disiplini gereği sonraki gelişmeler karşısında da bu kararını aynen devam ettirdi.

HDP ise AK Parti ile köprüleri attı. Öyle olunca bu partiyle her türlü ortak hükümet şekli çöküyordu. HDP diye bir parti MHP için keenlemyekûndur. Kaç vekil çıkartırsa çıkartsın öyle bir parti yoktur. Hüküm bu olunca yan yana gelmeleri muhaldir. HDP ancak CHP ile azınlık hükümeti kurabilirler. Bu da kâğıt üzerinde mümkünken fiilen yine muhaldir. Hele Suruç'tan bu yana verilen şehitlerden sonra muhal ötesi muhaldir.

Tek ihtimal AK Parti-CHP ortaklığı.

İktidarda olmak ve en büyük parti hasebiyle AK Parti genel başkanı sn Ahmet Davutoğlu, nezaketen olsun diğer üç parti genel başkanlarını ziyaretle mes'eleyi açtı. İki partinin tutumları aşikâr olduğundan sadece AK Parti-CHP ortaklığı için alt hey'etler teşkil edildi. Bu hey'et mensupları, değişik mekânlarda günlerce tartıştılar. Neticede klasörler meydana geldi.

Bu klasör muhtevasının üçe ayrıldığı ifade edilmekte:

-Anlaşılan hususlar.

-Anlaşılmayan hususlar.

-Genel başkanlara bırakılan hususlar.

Encümen, haftalar boyu çalıştı ama bu bir nâfile çabaydı. Çünkü AK Parti, tabanı CHP ile aynı çatı altında hükümet olmaya karşı. Partinin mazisini inkâr olacağı ve partiye zarar vereceği görüşünde. Taban "illa bir koalisyon lâzımsa MHP ile yapılsın!" demekte. İşin esasına inersek CHP ile ortaklık, Cumhurbaşkanından AK Parti beyin takımına kadar istenmediği bilinmektedir. Bu iki partinin kimyaları senteze manidir. Bunu elbette sn Davutoğlu da bilmekte. Fakat buna rağmen sabırla sonuna kadar gitti. Zira bir de bu koalisyonu şiddetle arzu eden baskı unsurları var. Onlar da iç ve dış finans çevreleri, belli bazı etkili mihraklar gibi tuzu kuru "ekalliyet".

Başarılı idarecinin bir tarifi vardır:

-Başarılı idareci, fikrini karşısındakine söyleten insandır! der.

Ahmet Davutoğlu, görüşmeleri düne kadar taşıdı. Dün gece de sn Kılıçdaroğlu'yla görüştüler. Bu görüşmeden hemen sonra "olur-olmaz!" açıklaması beklenemezdi. İki taraf da üç gün gibi bir değerlendirme mehli almış olmalı.

Süre bitince, CHP sözcülerinden "biz kamuoyunun da takip ettiği gibi bir koalisyon kurulsun diye her çareye baş vurduk, fakat AK Parti'de böyle bir samimiyet göremedik. Bu yüzden seçimlerin yenilenmesinden başka çare kalmamıştır!" şeklinde bir açıklama beklenebilir.

AK Parti sözcüleri de buna kısa bir cevap verince bu yol kapanır. Hatta Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan, Kemal Kılıçdaroğlu'na Hükümet kurma vazifesi verse de bir şey değişmeyecektir.

CHP uzun bir zamandan beri iktidar hasretindedir. Ortaklık şeklinde bile olsa hükümete gelmeyi şiddetle istemektedir. Diğer sebep de sn Kılıçdaroğlu'nun şahsı ile alakalıdır. Bu defa da iktidar olunamazsa CHP'de kılıçların çekilmesi sürpriz olmaz.

Bu şartlarda elde kalan en mantıklı yol iş başındaki Davutoğlu Hükümetiyle 15 Kasım 2015'te erken seçime gitmektir. Bu takvimi seçim akşamı sn Bahçeli teklif etmişti. MHP'nin HDP'yi "yok" sayması, meclisin feshiyle "Seçim Hükümeti" formülünü şimdiden ortadan kaldırmaktadır. Bu noktada MHP çekimser kalarak meclis ve Hükümetin devamıyla mevcut Hükümetin memleketi seçime götürmesine gerekli desteği vereceği görülmektedir.

Doğru olan budur.

Dere geçerken at değiştirilmez.

"Terör varken seçim olmaz?" itirazı yanlıştır. Önümüzdeki baharda terörün kalmayacağını kim iddia edebilir? Bu memlekette terör ve isyan çıkması için hiç bir haklı sebep kalmamıştır. Bu itibarla Türk devleti, bu defa yapmakta olduğu mücadeleyi bir hayat-memat mes'elesi sayarak hiç taviz vermeden sonuna kadar gidecektir.

Seçimler bu sene yapılmalı.

2015 kayıp bir yıl olmuştur.

Seçim, 2016 Baharına taşınarak 2016 da heder edilmemeli.

.

Türkiye'nin güçlü iktidara ihtiyacı var

12 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

AK Parti ve CHP genel başkanları da önceki akşam bir araya geldiler. Bu yemekli buluşmanın maksadı koalisyon hükümeti kurmak. 4 saat 20 dakika gibi hayli uzun süren toplantının müsbet bir seyir takip ettiği her iki partinin konuyla alâkalı temsilcilerinin açıklamalarından ve daha sonra sızan haberlerden öğrenildi.

Bir kere şunu tesbit etmek lazım:

Ortaklık kurulsun veya kurulmasın; ondan daha mühim olan iktidar partisiyle ana muhalefet partisi hey'etlerinin, liderlerinin aynı masa etrafında bir araya gelebilmeleri, yemek yiyebilmeleri, sohbet etmeleri, memleket mes'eleleri üzerine konuşmalarıdır.

7 Haziran'dan evvel bir düşüncemiz vardı. AK Parti tek başına iktidar olsaydı sn Ahmet Davutoğlu'na "haftada bir gün mecliste grubu bulunan parti liderleriyle bir araya gelip müzakerelerde bulunmalısınız" diyecektik. Adı geçen parti birinci olsa bile tek başına iktidar olamayınca bu teklifimizi yapamadık. Fakat hükümet kurulduğunda Başbakan bunu hayata geçirebilir. Milyonlarca oy almış bir parti de onun lideri de göz ardı edilemez. Kim istişare edip de pişman olmuş?

AK Parti-CHP koalisyonuna gelince:

Her iki partinin sözcüleri, partilerinin zıt akımlardan geldiklerini tekraren belirttiler. Bu doğru bir teşhistir. Doğru tek olduğuna göre aksini düşünmek yanlıştır. Çünkü deyim "cem-i zıddeyn muhaldir/zıtların toplanması imkânsızdır" der. İki zıt akımın temsilcileri olanca iyi niyetleriyle bir araya gelmiş olsalar bile denkleme tesir eden onlarca sebep var. Bunları yok sayarak hükümet olunamaz. Olunsa da ömürlü olmaz. Kaldı ki iki partinin dış politika, milli eğitim... gibi alanlarda uçurum denecek denli görüş ayrılıkları var. Muhtemel çalışmalar, için seçilen kelimeler bile aykırı. Sn Kılıçdaroğlu "restorasyon" derken sn Davutoğlu "reform" demekte. AK Partinin 13 yıllık mazisine restorasyon, tamir, inşa ve düzeltme mantığıyla bakmak, bu partinin bütün geçmişini reddetmek olur. Böyle bir neticeyi Ahmet Davutoğlu'nun kabulü mümkün değildir.

İki sn genel başkan pazartesi akşamı yemekli bir toplantıda Türkiye, bölge ve muhtemelen bizi alâkadar eden dünya mes'eleleri hakkında fikir teâtisinde bulundular. Hükümet arayışı da esas parçasıydı. Bu meyanda elbette öncelikli olarak terör ve terör örgütleri görüşüldü. Böyle bir toplantının faydadan uzak olduğunu hiç kimse ileri süremez. Tasavvur ettiğimiz teklifimiz gibi mutad bir hâl alması da arzuya şayandır. Diğer liderle de yapılmalıdır.

Ama; iki veya daha fazla partinin bir mukaveleye dayanarak ortak hükümet kurmaları farklıdır. Her iki parti iki zıt dünya görüşüne mensuptur. Sn Kılıçdaroğlu, genel başkan seçildiğinde her ne kadar "Yeni CHP" dediyse de bu partinin ulusalcıları "yeni chp'ni de al git!" diye sert bir muhalefet gösterdiler. CHP mazisiyle yüzleşip özür dilemesi gereken yerlerden af ev özür dilemedikten sonra yeni olması, temizlenmesi ve ortaklığı hak etmesi düşünülemez.

Diğer taraftan sn Davutoğlu'na su-i zan edilmesi haksızlık olur. Sn Başbakan'ın Cumhurbaşkanı sn Erdoğan'ın arzusu hilafına, O'na rağmen bir koalisyon sözleşmesine imza atması beklenmemeli. Üstelik sadece Külliye değil, AK Parti tabanı da -hele- CHP ile koalisyona karşı. Koalisyon isteyenler, şüphesiz ki iyi niyetliler. En büyük gerekçeleri de ülkenin hükümetsiz kalmaması. Ama kaygıya gerek yok; Hükümetsiz kalmayız. Aynı şekilde koalisyon istemeyenler de son derecede iyi niyetliler. Çünkü koalisyonlar zaman kaybından, yerinde saymaktan öte bir şey kazandırmadı.

Terör dört koldan saldırırken, Türkiye, her gün bir kaç şehit birden verirken herkesin bir tarafa çekeceği bir iktidar, sadece hüsran sebebi olur. "Şirket Hükümet"e değil, "Güçlü İktidar"a muhtacız. 45 gün dolunca veya henüz dolmadan gerekli çalışmalar yapılarak mevcut Davutoğlu Hükümetinin devamı temin edilmeli, 15 Kasım'da seçime gitmelidir.

.

AKILLI OLMAK

17 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

PKK ilk çıktığında uzun yıllar ayrı bir devlet olma hırsındaydı. İddialarına göre önce otonomi kurulacak, sonra bağımsız devlet olacaklardı. Yıllar boyu silahlar bunun için kan kustu. Binlerce insan böylece öldü. Bilahare bu niyetten vazgeçildiği açıklandı. Ortak bayrak ve ortak vatan fikri dile getirildi. Kitlede ders alındığı kanaati uyanır gibi olmuştu. Böyle bir beyanda bulunan Abdullah Öcalan'dı. Ardından bu ortak değerlere Barış Süreci eklendi. 30 sene ve 30 bin insan ve hesapsız maddi kayıplar yaşanmıştı ama zarar çok büyük de olsa neresinden dönülse kârdı.

Üç yıla yakın bir süre kan akmaması, Türk ve Kürt anaların ağlamaması ümitleri yeşertmişti. Hatta terör örgütü militanları, silahlarını bırakıp yurtdışına çıkacakken bunu yapmadıkları halde sabrediliyor ve ümitler korunuyordu.

Barış Süreci, barış görüşmeleri, hakikaten heyecan vesilesi olmuştu.

Vatandaş artık barışı kalıcı olarak görüyordu.

7 Haziran 2015 Seçimlerine bu iklimde gidildi.

Diğer taraftan bugün yaşanan terörün ilk işaretleri seçim öncesinde görülmeye başlanmıştı. Adam kaçırmalar, yol kesmeler vs yaşanmaktaydı. Buna rağmen onlar, yine de münferit olaylar gibi görülüyordu.

Halbuki Barış Süreci'ne devam ettiği halde KCK/PKK/HDP'nin bir dayatma yaptığı şimdi daha rahat anlaşılmakta. Selahattin Demirtaş o günlerde "barajı aşamazsak, biz de kaldığımız yerden devam eder, özerkliğimizi ilân ederiz" diyordu. Bu sözden şöyle bir netice çıkartmak mümkündü. Politik Kürt hareketi ya, barajın altında kalıp çılgınlıklara başvuracak veya barajı aşarak Türkiye partisi olma mecburiyetinde olacaktı.

Farklı bir netice doğdu:

İdarenin ihmali veya göz yummasıyla baraj aşıldı. Ancak Türkiye partisi olma sorumluluğu yerine dağın güdümüyle çılgınlık yolu açıldı. Suruç katliamı sonrası iki polisin uyurken şehit edilmesi devletin haysiyetine kurşun sıkılmasıydı. O noktada devlet, meşru müdafaa hakkını kullanmaya başladı. Bölgede devlet yok sayılmaya başlanmıştı.

Bugün bir kere daha Türk ve Kürt anaları ağlıyor. Yer yer öz yönetim adı altında isyan hareketleri başlamıştır. Demek ki ortak vatan ve ortak bayrak ifadeleri samimi değilmiş, Barış Süreci bir oyalama ve zaman kazanma taktiğiymiş.

Şimdilerde bütün Anadolu olduğu gibi, güneydoğu ve doğu Anadolu da tarihte hiç olmadığı kadar kalkınma, medeniyet ve refahın nimetlerine kavuşmuştur. Sağlık, ulaşım, haberleşme, eğitim, bayındırlık hizmetleri doğu ve güneydoğuyu da nakış nakış, ilmek ilmek örmüştür. Bir ân için düşünmeli. Doğu ve güneydoğuda bir Kürt devleti olsaydı; bölge, şu saydığımız ve sayamadığımız imkân ve nimetlerden acaba yüzde kaçına kavuşmuş olurdu? İran Kürtleri, Suriye Kürtleri, Irak Kürtleri Türkiye Kürtleriyle mukayese edildiğinde kim daha iyi seviyede? Türkiye, sadece kendi bölge ve insanının kalkınmasını, refahını temin etmedi. Irak Kürt bölgesini de kalkındırdı.

Elhak doğrudur. Kürt vatandaşlarımız, Cumhuriyetin ilânından 2 Binin başlarına kadar çok çektiler. Zulüm gördüler. Âdeta zorla isyan ettirildiler. Fakat haksızlık ve zulme maruz kalan sadece onlar değildi. Dindarlar ve hatta zaman zaman milliyetçiler de bunlara maruz kaldı.

Bugün Ermenistan'da halk, serbest bırakılsa Türkiye'ye katılmak ister.

Bağımsız bir Kürdistan maceradır. Buna ne fiili imkân vardır ve ne de kimse izin verir. Genel nüfusta öyle bir arzu da yok! HDP'ye oy veren yüzde 13 seçmenin belki yüzde 1.5'i o niyette olabilir, yüzde 98.5 buna karşıdır.

Şu gerçek nasıl görülmez?

Türkiye, elini çekse bölge, en geç beş sene sonra Ermenistan'dan kötü olur. Üstelik bugün bu ham hayalin peşinde olanlar, Stalinci sosyalistler. Rusya, Çin komünizmden dönmüşken buralarda bir romantik hayal uğruna gençler ölmekte, zamanlar ölmekte, servetler batmakta.

Akil Adamlar Hey'eti, asıl şimdi mi kurulmalı?

.

SON EŞİK

18 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

İlk "erken seçim!" sözünü MHP genel başkanı Devlet Bahçeli etmişti. Fakat sn Bahçeli, her ne sebeptense bu yakınlarda o fikirden de vaz geçti. Diğer yandan 7 Haziranı takip eden günlerde MHP'nin bir koalisyonda yer almayacağını beyan etmekteydi. Daha sonra "anayasanın ilk dört maddesinden taviz verilmemesi, barış süreci müzakerlerinin iptal edilmesi, 17-25 Aralık dosyasının yeniden açılması ve Cumhurbaşkanının yetkilerine dönmesi" şartlarıyla "koalisyona evet" demişti.

Son terör olaylarında devletin tavizsiz tutumuna rağmen Devlet Bahçeli, kırmızı çizgiler dediği şartlarda geri adım atmadı.

Davutoğlu-Bahçeli görüşmeleri bu havada yapıldı.

Uzun süren görüşme sonrası sn Başbakan'ın açıklamalarından anlaşıldı ki Devlet Bey, AK Parti-MHP koalisyonu, seçim hükümeti, azınlık hükümeti ve mecliste destek vermeleri gibi hiç bir formülde yeşil ışık yakmamıştır. Devlet Bahçeli, dün de bütün kapıları kapatmıştı. Görüşmeye böyle girdi, böyle çıktı. Şaşılacak bir durum ki sn Bahçeli'nin, verdiği tek imkân, AK Parti CHP koalisyonudur...

MHP uzun yıllardır, iktidarda değil. Bu vesileyle kendilerine gelen iktidar olma şansını neden reddettiklerini seçmenlerine nasıl izah edecekleri elbette merak mevzuudur ve herhalde aynı zamanda sıkıntı sebebi olacaktır. AK Parti-CHP koalisyonu kurulması ısrarının esbab-ı mucibesi de keza kolay izah edilecek gibi değildir.

Netice itibariyle:

Hükümeti kurmakla vazifeli sn Ahmet Davutoğlu, bütün partileri ziyaret etmiş, partisinden bir hey'et ve daha sonra kendisi CHP ile uzun süren bir hükümet kurma müzakeresi yapmış; oradan bir netice elde edilemeyince bu defa MHP ile görüşme yapılmış ve CHP gibi MHP ile de her hangi bir hükümet şekli üzerinde uzlaşma ve anlaşma olmamıştır.

Bundan böyle AK Parti ve sn Davutoğlu, koalisyon imkânı varken ülkeyi seçime zorladı gibi bir suçlamaya muhatap olamaz. Bir başka ifadeyle bu müzakerelerde masayı deviren taraf AK Parti değildir. Sn Başbakan, koalisyon için büyük bir samimiyetle çalıştı, fakat olmadı.

Şimdi; sn Davutoğlu, yetkili mercileriyle istişareden sonra Külliye'ye çıkarak Cumhurbaşkanı sn Tayyip Erdoğan'la görüşecektir. Bu ziyaretle görevi iade edebilir. İadeye rağmen tekrar görevlendirilmesi mümkündür. Veya kendisine teşekkür edilir ve Kemal Kılıçdaroğlu vazifelendirilir. Kalan sürenin bir hafta bile olmadığı düşünülürse sn Kılıçdaroğlu'nun hükümet kurması beklenemez.

Bu noktada Kemal Bey de vazifeyi iade emek zorunda kalır.

45 gün bitince de sn Cumhurbaşkanı meclisi fesheder.

Bu takdirde MHP, ya HDP'nin de olduğu seçim hükümetinde yer alacak veya bakan vermeyecektir. Yahut MHP bir son dakika kararıyla tutum değiştirerek mecliste sn Davutoğlu'na doğrudan veya dolaylı biçimde destek verip mevcut hükümetin ülkeyi seçime götürmesine yardımcı olacaktır.

Vaki olanda hayır vardır.

Mevlâm, görelim neyler neylerse güzel eyler.

.

CUMHURBAŞKANININ TAKDİRİ

19 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

Anayasanın 116. Maddesinde yazılı 45 günlük sürenin dolmasına sadece 5 gün var. AK Parti-CHP müzakereleri, toplamda 40 saati aştığı halde bir netice vermedi. İki partinin dünya görüşlerinin çok farklı olmasından dolayı zaten netice vermesi de pek beklenmiyordu.

MHP ile yapılan görüşmelerse sadece 2.5 saat sürdü. Bu müddetin en fazla onda biri ortak hükümete dairdir. Devlet Bahçeli, bu mes'ele, ortak hükümet şıkkı ortaya çıktı çıkalı anlaşılmaz bir ısrarla AK Parti-CHP koalisyonu kurulmasını dile getirdi. Bunun dışında bütün ihtimallere kepenk indirdi. O kadar ki erken seçim sözünü ilk defa kendisi telaffuz ettiği halde ondan da caydı.

Şimdi Ahmet Davutoğlu'nun partisinin MKYK ile görüş teatisi yapmasından sonra vaziyeti Cumhurbaşkanına arzetmesiyle bu 5 günlük süre içinde yeni bir dönem başlamış olmaktadır:

Cumhurbaşkanı sn Recep Tayyip Erdoğan, bütün gelişmeleri büyük bir dikkatle takip etmektedir. İlâveten hadisenin kamuoyuna akseden ve etmeyen taraflarını en ince teferruatına kadar Başbakandan dinlemiş ve mütalaasını almıştır. Şüphesiz ki Cumhurbaşkanı mevcut ve muhtemel bütün her şeyi hukukçularıyla da değerlendirmiştir.

Şimdi sn Erdoğan, ya sn Davutoğlu'na "bir kere daha dene" diye ikinci kere görevlendirme yapmış olacaktır. Veya ana muhalefet lideri Kemal Kılıçdaroğlu'nu Külliye'ye davet ederek bu vazifeyi O'na tevdi edecektir. Ancak bu hassas noktadır. Sn Kılıçdaroğlu'nun iki-üç gün içinde bir iş çıkartması ihtimal dışıdır. Cumhurbaşkanı da bunu nazara alarak sn Davutoğlu'nu ikinci kere vazifelendirmiş olabilir. Başbakan Davutoğlu da yeniden ve küçük bazı adımlara rağmen netice alamayınca 23 Ağustos mesai bitiminde emaneti iade eder, Cumhurbaşkanı da meclis başkanına görüşünü sorarak seçim hükümeti mekanizmasını çalıştırmaya başlar. MHP bu tarz bir hükümete bakan vermeyeceğini açıklamıştı. HDP de vermeyebilir. Hem MHP ve hem de HDP bakan vermezse CHP de uzak durabilir?

O zaman ne olur?

Hiç bir şey olmaz!

AK Parti, hükümeti tek başına teşkil edip ülkeyi seçime taşır. Veya HDP girmeyince MHP hükümete dahil olabilir. MHP karar değiştirince CHP de hükümette yer alabilir.

Bir Davutoğlu azınlık hükümeti güvenoylamasında MHP'nin TBMM başkanı seçilmesi benzeri bir çekimserlik tercihi dışında artık tek yol meclisin Cumhurbaşkanı tarafından feshidir. Bu da dünyanın sonu değildir. Bütün bunlar hem siyasi hayatımızın demokrasiyle imtihanı ve hem de seçmenin sandık başında sorumluluk şuurunun artmasının teminidir. Cumhurbaşkanının Kemal Kılıçdaroğlu'na vazife vermemesi hayli öfkeye sebebiyet vereceği aşikârdır. Ama bu karar, Cumhurbaşkanının mevcut şartlar karşısındaki bir takdiridir.

MHP'nin son dakikada alacağı bir kararla çekimserlik tavrını kullanarak devletin ve milletin âli menfaatleri uğruna üzerine düşecek fadakârlığı eda edip mevcut Davutoğlu Hükümetiyle seçime gidilmesine yol verme ihtimali hâlâ geçerlidir.

Gecenin en zifiri karanlığı, şafak sökmesinin en yakın olduğu zamandır.

Bütün bu yaşananlar, büyüme sancılarıdır.

Bir musibet, bin nasihatten evlâdır.

Bazı seçmenler, gerekli dersi almıştı.

HDP'YE DOLAYLI DESTEK

20 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

Selahattin Demirtaş, 7 Haziran akşamı AK Partinin içinde yer aldığı bir hükümete içerden veya dışardan destek vermeyeceklerini söylemişti. Bu sözü daha sonra da bir kaç kere tekrarladı.

Bu bir tercih mes'elesidir. Zorlamak mümkün değil. Ancak buna rağmen samimi olunmasını beklemek de milletin hakkı. Seçimlerde milyonlarca oy almış bir parti lideri sözüne sadakat gösterme borcundadır. Vardığımız noktada HDP şimdi o sözden cayarak farklı bir karar almış vaziyette. Bir erken seçim hükümeti kurulması halinde bu hükümete bakan verecekler.

O zaman sorulmaz mı?

"Siz hani AK Parti'nin içinde olduğu bir oluşumda hiçbir şekilde yer almayacaktınız?

Gerçi bu kararın akıbeti de meçhuldür. Hatırlanacaktır; sn Demirtaş, seçim akşamında partisine emanet oy verenlere teşekkür etmişti. Kendilerine emanet oylar gelmişti. Bu oyları verenler vardı. Bu doğru bir tesbitti. Yapılan da insaniydi. Ne var ki dağdakiler, KCK "ne emanet oyu, emanet oy diye bir şey yok?" diye Selahattin Demirtaş'ı hem paylamış ve hem de dediklerini tekzip etmişlerdi.

Bu defa da "ne bakanlığı?" diye bir çıkış olursa HDP yine geri adım atar. Fakat böyle bir gelişme nazari olarak mümkün görünse de fiilen ihtimal dışıdır. İki veya üç ay bile sürse bir bakanlıkta hükümet etme nimetlerine kavuşacak HDP bunu fırsat sayarak imkânları -CHP azınlık kabinelerinden bin beter bir fütursuzlukla- son zerresine kadar kullanacaktır.

Seçim Hükümeti kurulurken her şey demokratik tabloda cereyan etmiştir.

Seçimler yapılmış. Hiçbir parti tek başına iktidar olamamış. Bunun üzerine de Cumhurbaşkanı ülkeyi bir erken seçime götürmektedir. Anayasaya göre erken seçim hükümeti kurulduğundan mecliste grubu olan partiler, kabineye temsil haklarına göre vekil verme imkânına kavuşmaktalar. HDP bu hakkı kullanacaktır.

Şu var ki meşru bir hak kullanılsa bile MHP tabanı, milliyetçiler rahatsız olacaktır. Bir yerde bir rahatsızlık doğmuşsa bunun bir de müsebbibi de var demektir. Şayet MHP sn Ahmet Davutoğlu'nun kuracağı bir azınlık hükümetine çekimser kalarak dahi olsa destek olsaydı tabanın, milliyetçilerin rahatsız olduğu böyle bir gelişme yaşanmazdı. Sn Devlet Bahçeli'nin koalisyona karşı bütün yolları kapatmasını, tahmin ederiz ki MHP'li vekiller dahil kimse anlamış değildir.

Yine de her şey bitmedi.

Telafi yolu açık.

AK Parti azınlık hükümetine destek verebilecekleri açıklanabilir. Veya açıklamasalar bile kapalı devre haberleşmeyle bu gerçekleştirilebilir.

Yoksa...

Tavan umursamasa bile taban şunu mutlaka görecektir:

AK Parti'den esirgenen dolaylı MHP desteği, fiilen HDP'ye verilmiş olmaktadı

.

BELENE CAMİİ

25 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

Geçen Perşembe günü Edirne'de Kırım, Bulgaristan, Romanya, Kosova, Bosna-Hersek, Yunanistan ve diğer memleketlerdeki evlâd-ı fatihân torunlarıyla Türkiye'den gençlere bir gün boyunca ders verme, bildiklerimizi paylaşma, onların ufuklarına zenginlikler katma hazzına kavuşmanın memnuniyeti içindeyim...

Edirne Valiliği, Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Daire Başkanlığı ile işbirliği halinde üç yıldan bu yana Edirne'de "Akademi Rumeli" ismiyle bir atölye çalışması yapmaktaymış. Bu yılki hizmete biz de davetliydik.

Tarihî bir bina olan Sosyal Lise'de sabahtan akşama kadar bahsettiğimiz gençlerle birlikte olduk. Bir sohbet çağlayanında vaktin nasıl geçtiği farkedilmedi. Öğle arası ve veda öncesinde valilik müşaviri Veli Sarıkamış, Doç. Dr. Mustafa Hatipler, tuğrakeş İsmet Keten, karikatürist Osman Suroğlu, Edirne Valisi Dursun Ali Şahin ve bir kısım idareci misafirlerle birlikte dün-bugün-yarına dair tahlil ve değerlendirmeler yaptık.

Bu ziyarette işittiğim iki söz unutulmaz cinstendi. Duyup geçemezdim, mutlaka haberdar olunmalıydı. İlki şudur:

Meriç Nehri kenarında öğle yemeğindeydik. Sohbet Balkanlar üzerineydi. Buralardaki mazi ve bugünkü varlığımıza dairdi. Sohbetin bir yerinde Saraybosnalı bir hanım, Edirneli bir idareciye "biz sizi terk etmedik, siz bizi bıraktınız!" dedi. Şunu diyordu; "Boşnaklar Türkleri terk etmediler, Türkler, Boşnakları bıraktı!"

Bu buruk söz üzerine bir şey demeye gerek var mı?

Daha yakıcı, azap verici olanıysa aşağıda:

Edirne Valiliği, Niğbolu'ya cami yaptırmaktadır. Bir gün valilikten bir hey'et, cami inşaatını görmek için gittiklerinde 20 km ötedeki Belene nahiyesini de ziyaret ederler. Belene, Tuna nehri kıyısındadır. Tuna'nın Belene'ye yakın oluşturduğu adaya da Belene Adası denir. Meşhur komünist kamplarının yaşandığı yerlerden. Aralarında Edirne ve Plevne müftülerinin de olduğu hey'et mensupları, Beleneli Müslümanlara burada cami olup olmadığını sorarlar. Suale muhatap olan Beleneliler "var" derler. Nerde olduğu merak edilince "bizim encümen var, encümen âzâsından birini çağıralım malûmat versin" cevabını alırlar. İşaret edilen isim gelir. Cami olduğunu doğrular. Hey'et "gidip görelim" der. Giderler. Hakîkaten bir cami ile karşılaşacaklarını sanmaktadırlar. Sıbyan mektebinin kısmen ayakta kaldığı bir dönüm kadar bir arsayla karşılaşırlar. Hey'et, kederli bir halde bu manzarayla yüz yüzeyken 60'lı yaşlarında bir Hanım gelir. "Kimsiniz, ne arıyorsunuz?" gibisinden sorar. Hey'ettekiler, Türkiye'den geldik, Edirne Valiliği Niğbolu'ya cami yaptırıyor. Buradan da haberdar olduk. İnşallah bu ecdat mirasını da imar ederiz" deyince o Hanım, ummadıkları bir şey söyler.

Söz zehir-zemberektir.

Veli Sarıkamış, Hanımın dedikleriyle sarsılmıştır; herhalde milletin içinde ağlamamak için olsa gerek kendini arabaya atar. Mevsime rağmen o şaşkınlıkla camları da kapatmıştır..

Kederdîde Beleneli Hanımın dediği söz şudur.

-Benim damarlarıma domuz kanı dolduktan sonra mı geliyorsunuz; aklınız, başınıza yeni mi geldi?

.

MALAZGİRT RUHU

26 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

Bugün, 26 Ağustos 2015 Çarşamba. Bugün 26 Ağustos 1071 Malazgirt Zaferi'nin yıldönümündeyiz. Bugün Malazgirt'te muhteşem bir anma töreninin yapılmasını çok isterdik. 2071'e sadece 56 yıl var. Bu zaman, devlet hayatında göz açıp kapayıncaya dek geçer. Bu 56 yılın her birinde Malazgirt Meydan Muharebesi, çok şanlı merasimlerle kutlanmalıdır. Bu yıl belki bunu düşünecek vakit olmadı ama önümüzdeki yıldönümlerinde devlet, bütün imkân ve görkemiyle Malazgirt'te olmalıdır. Sıradan bir olimpiyat oyunlarına bile 10 yıl evvelinden hazırlanmaya başlanmakta. Kaldı ki bugün Malazgirt ovası ağlıyor. Ovadaki şüheda verilen her şehitle birlikte bir kere daha vuruluyor...

Şu üç şuur çok ehemmiyetlidir.

Vaz geçilemez, ihmal edilemez.

Bunlarla varlığımızı devam ettirebilir ve istikbale yürüyebiliriz:

İslâm şuuru.

Tarih şuuru.

Türkçe şuuru.

Maddi refah seviyesi ancak bunlar var oldukça kendilerini koruyabilirler. Yollar, köprüler, meydanlar mevcutsa değerlidir. Millet, kalabalıklar topluluğu değildir. Devlet de o topluluğun siyasi teşkilatı değildir. Hakîkat bu iken bu milletin evlâtlarına son bir asırda ne Büyük Selçuklu, ne Anadolu Selçuklu, ne Osmanlı layıkıyla öğretildi. Siyasi hayatta vesayetden şikâyetçiyiz. Ancak; en büyük vesayet ilmin üzerinde, bir başka ifadeyle dinin, tarihin ve Türkçe'nin üzerinde yaşandı. Buralarda alan boşaltması yapıldığı için terör türedi.

Bugün herhangi bir lise mezunumuz, Sultan Alparslan'a dair anlatacakları bir paragraflık bir malumatı zor bulur. İsminin Muhammed Alparslan olduğu hiç bilinmez. Malazgirt'ten girip Anadolu'yu bize ebedi vatan kılan ordu hakkında malumat sahibi değildir. Halbuki aynı gençler filan şarkıcı, falan futbolcu, falan dizi oyuncusuna dair en lüzumsuz bilgilere bile tafsilatıyla vâkıftırlar.

Değerlerimizle değerlenmek bir yana ender rastlanır ihanetler yaşandı. Bu memleket, "Malazgirt işgaldir" diyen mecnunları gördü. "Zulüm, 1453'te başladı!" diyen cibilliyetsizlere şahit oldu.

Kültür Bakanlığı, Malazgirt için dünya çapında roman yarışmaları, senaryo ve film çalışmaları, akademik eser yarışmalarını çoktan başlatmış olmalıydı. Hiç olmazsa bundan sonra başlatılmalıdır.

Ortalığa din adına veya bir ırk adına terör örgütleri çıkabiliyorsa, bunda bu alanlardaki ihmaller, yozlaşmalar, vesayetler görmezden gelinemez. Silahı, silahlı tedbiri düşündüğümüz kadar kalemi, ilmi, gönlü ve san'atı da düşünmeliyiz.

Malazgirt'te Sultan Alparslan Han'a zafer destanı yazdıran, Anadolu kapılarını açan Bedir Ruhu'dur. Bizans'ı Fatih Sultan Mehmed Han önünde dize getirip İstanbul'u fethettiren ruh Malazgirt Ruhu'dur. İstiklal Harbini kazandıran İstanbul'un Fethi Ruhu'dur. Bugün vatanın birlik, dirlik ve huzurunu yeniden kazandıracak olan da İstiklâl Harbi Ruhu'dur...

Cümle şehit ve gazilerimizle kılıç, kalem ve gönül ehlini minnet ve dualarla anıyoruz. Dereceleri yüksek olsun.

Nur içinde yatsınlar.

Allah, bizleri onlara lâyık eylesin.

.

MEKTUP

27 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

TBMM'de grubu bulunan 4 parti, aralarında anlaşıp ortak bir hükümet kuramayınca Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Anayasa'nın âmir hükmü gereği meclis başkanı İsmet Yılmaz'la da istişare ederek hâlen icranın başında bulunan Başbakan Ahmet Davutoğlu'nu geçici hükümeti kurmakla vazifelendirdi...

Anayasanın 114. maddesi, geçici hükümet kurulmasıyla alâkalı olarak "siyasi parti gruplarından oranlarına göre üye alınacağı" partiler üye vermekten imtina eder veya sonradan çekilirlerse meclis içinden bağımsız vekiller ve meclis dışından isimlerle bu hükümetin kurulacağını ifade etmektedir.

Hükümet kurmakla görevli Başbakan, buna rağmen bazı hukukçularla da istişare ettikten sonra farklı bir içtihadı benimsedi. Buna göre partilerin tavrı belli olduğundan vekillere doğrudan doğruya mektup yazacaktı. Öyle anlaşılıyor ki mecliste bağımsız milletvekili de pek bulunmadığından öncelikle milletin oy verdiği vekillerle bir hükümet teşkil etmek istiyordu.

Başbakan Davutoğlu, "bir koalisiyon kurmuyoruz!" diyordu. "Biz hasım değiliz" diye ekliyordu. Temsil kabiliyeti olan ve devlet umuru görmüş vekillerden bir kabine gerçekleştirme niyetindeydi. Buna bilhassa önem atfetmekteydi. Bu görüşler, Ahmet Davutoğlu'nun doğrudan dâvetle alâkalı gerekçeleriydi. Adı "Seçim Hükümeti" de olsa "Partiler Üstü Millî Hükümet" kurma gâyesinde olduğu anlaşılıyor.

Başbakan, fikrini açıklayınca gerek CHP ve gerekse MHP'den çok ağır, çok sert tenkitler aldı. Bunları sakin bir üslupla cevaplandırdı ve dün de kim oldukları kendinde mahfuz olan isimlere mektupları yolladı.

5 CHP'li, 3 MHP'li, 3 HDP'li vekile mektup gitmişti. HDP açısından problem yok. Önceleri "dayatmaya fırsat vermeyiz" vs dedilerse de artık dağın talimatı mı kendi tercihleri mi her neyse bundan vazgeçtiler. HDP Belki de ilk defa bir işi problemsiz yapmakta.

11 AK Partili, 3 mevcut Bağımsız Bakan ve 3 HDP'li vekille birlikte 26 kişilik Kabine'nin 17'si hazırdır. MHP'de teklif alan bazı isimler, hemen "hayır" dediler. Tuğrul Türkeş ise kabul etti. Hatırlatmak lâzım ki MHP'nin kurucusu Alparslan Türkeş'in oğlu olan Tuğrul Türkeş, babasının vefatından sonraki kongrede Devlet Bahçeli'nin en yakın rakibiydi. CHP'de de "hayır" ve" evet" diyenlerin çıkması mümkün. AK Parti'de ise 11'i bakanı tesbit etmek için bir kısmı halen Bakan olan isimlerle vekillere teklif gitmiştir.

Partisine rağmen bakanlığı kabul edenlerin iki ay sonra siyasetteki yerleri ne olacaktır? Sorusu üzerinde düşünülecek bir meseledir. Bunun gibi merak edilecek bir mevzu da mektup yazılan vekillerle önceden bir temasın olup olmadığıdır.

Netice olarak CHP ve MHP'den teklif mektubu giden 8 vekilin çoğu teklifi kabul etmeyecektir. Bu sebeple Başbakan, "ben, meclis içi her yolu denedim!" diyerek bu akşam 18'den sonra bağımsız isimlere yönelecek ve muhtemelen cuma günü akşam üzeri Geçici Hükümeti ilân edecektir.

HÜKÜMET GEÇİCİ, DEVLET KALICI

28 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

"Kanunun lafzı" denen bir kelimeler ve cümleler tarafı vardır, bir de bu kelimeler ve cümlelerle güdülen gâyesi, yani ruhu. Kanunlar, bir gâyenin hayata geçmesi veya bir zararın önlenmesi için vâzedilir/konur.

Evet; doğrudur; Anayasa'nın 116. Maddesinde "siyasi parti gruplarından oranlarına göre üye alınır" denmektedir. Geçici hükümeti kurmakla görevli Başbakan Ahmet Davutoğlu ise buna rağmen doğrudan doğruya vekillere Bakanlık teklifinde bulundu. Bunu yapmanın iki sebebi olduğu düşünülebilir:

Birincisi 116. Maddenin lafzı ve ruhu mes'elesidir.

Bu kanun maddesi, erken seçim hükümeti kurulmasını tanzim etmektedir. Öyleyse öncelik, hükümetin teşkilidir. Ortada memleketin hükümetsiz kalması gibi bir tehlike varsa seçimleri gerçekleştirecek hükümeti kurmak öncelikli vazifedir. İki genel başkan, kapıları kapatmış olduklarından bu defa vekillere teklif götürüldü. Bütün bunlar yaşanırken mecliste sadece 1 bağımsız üye vardı. Bu sebeple sn Başbakan, meclis dışındaki isimlere teklif götürmeden önce vatandaşın oy ve iradesine hürmeten meclisteki vekillere mektup yazmayı tercih etti. Bu da ikinci sebep olsa gerek.

HDP bir kenarda tutulursa CHP ve MHP'den bu teklifi kabul eden sadece Tuğrul Türkeş oldu. Şimdi partisi sn Türkeş'i ihraç ediyor. Tuğrul Türkeş, zor bir ânında AK Parti'nin şahsında devlete ve millete destek olmuştur. İhanet, itham gibi ağır sözleri ve bütün hakaretleri göze alarak böyle bir karar verdi. Aslında kamuoyu, zor zamanlarda devlete destek fedakârlığını sn Devlet Bahçeli'de sıkça gördü. Bu defa bütün yollar kapanınca böyle biri gelişme oldu.

Artık merak edilen Tuğrul Türkeş'in bundan sonraki yol haritasıdır. Bilindiği gibi Tuğrul Bey, merhum Alparslan Türkeş'in oğludur. MHP'nin kurucusu ve lideri olan Başbuğ'un 4 Nisan 1997'de vefatı üzerine MHP'de genel başkanlık seçimi gündeme geldi. Tuğrul Türkeş'in seçilmesine kesin gözüyle bakılmaktaydı. Ancak diğer adayların Devlet Bahçeli lehine çekilmesi üzerine 17 Temmuz tarihli kongrede seçimi kaybetti. Tuğrul Türkeş, ayrıldı ve ATP/Aydınlık Türkiye Partisini kurdu. DYP ile koalisyona gitti. DYP, 2001 Seçimlerinde baraj altında kalınca partisinin genel başkanlığıyla üyelikten istifa etti ve yeniden MHP saflarında yer aldı.

Bugün bu mektuba olumlu cevap vermede bu hikâyenin izleri de düşünülebilir. Muhtemeldir ki Tuğrul Bey'in kendine göre hesapları vardır. Bu sebeple teklifi bir sıçrama sebebi saymış olabilir. Siyasete AK Parti'de devam etmesi mümkün olabileceği gibi bugün ihtimal dahilinde görünmese de ilerde parti kurup iki partiyi birleştirerek veya kurmadan yeniden MHP genel başkanlığına soyunmak gibi bir fikri de olabilir.

Dün dünde kalsın. Yarın da yerinde beklesin. Mühim olan bugündür. Bugün sn Tuğrul Türkeş, her türlü kınamaya rağmen devleti rahatlatacak bir tercih yapmıştır. MHP'nin hissiyatını da anlıyoruz. Partiye rağmen verilen bu kararın ilk ândan hazmı kolay değildir. Şu var ki bütün bunlar, geçici bir hükümet için yapılsa da aslında devletin bekası ve milletin menfaati içindir.

.

SEÇMEN SORUMLULUĞU

31 Ağustos 2015 01:00

A -

A +

7 Haziran 2015 Seçimlerinin hiç bir partiyi tek başına iktidara getirmemesinin hangi mecburiyetleri doğurduğunu seçim sonrasındaki 9 Haziran günkü ilk yazımızda dile getirmiştik. Makalemizin başlığı "Tek Yol Erken Seçim"di.

O günlerden bugünlere farklı arayışlar yaşandı. Bunlar, "koalisyon hükümeti", "azınlık hükümeti" şeklindeydi. Gerçekleşmeyince "erken seçim" ve "erken seçim hükümeti" konuşulmaya başlandı ve nihayet öyle de oldu.

Türkiye, 1 Kasım 2015 itibariyle sandığa gitme kararı almasının ardından 28 Ağustos'ta Seçim Hükûmeti'ni kurdu. Bu hükümet, Ahmet Davutoğlu Başbakanlığında ülkeyi erken seçime götürecek.

Kurulan hükümete baktığımızda cemiyetin her unsurunun aksettirilmeye çalışıldığı görülmekte. Bir çok dengeler düşünülmüş. İnce stratejiler güdülmüş.

Muhalefet ve bazı medya unsurları "AK Parti-HDP kol kola seçime gidiyor" demeye başlamışken Tuğrul Türkeş hamlesiyle bu koz ellerden alınmış oldu. Devletin kilitlenme yaşadığı zor zamanlarda MHP'nin devreye girme misyonu, bu defa harekete geçmeyince sn Türkeş, o mekanizmayı bizzat ifa etmiş oldu. Diğer taraftan BBP eski genel başkanı sn Yalçın Topçu'nun hükümete girmesi de bir mühim taktiktir. İki HDP'liye karşılık iki milliyetçi isim ikame edilmiştir. Böylece milliyetçi akımın iki damarı MHP ve BBP tabanlarına mesaj verilmiştir. TC tarihinde ilk defa bir başörtülü hanımın bakan olması, aynı zamanda Saadet Partisi tabanına mesajdır. HDP'den bakan yapılan iki isimden biri Alevidir. Dışişleri Bakanı yapılan sn Feridun Sinirlioğlu liberaldir. HDP'li vekillerin kalkınma ve AB Bakanlıklarına getirilmeleri, bir mes'uliyet idrakine ortak etme çalışmasıdır.

Başbakan sn Ahmet Davutoğlu, geçici bir hükümet gibi değil 4 yıl iş yapacak gibi çalışacaklarını sarih bir dille açıkladı.

Yeni isimlerle takviye edilirken 3 dönemlikler dışında tecrübeli bakanların yerlerinde bırakıldığı bu hükümetin önünde hayati önemde 3 mes'ele durmaktadır: Terörle mücadelenin hız kesmemesi, dövizin normal seyrine çekilmesi ve tavizsiz seçim güvenliğidir.

Bunlar Türkiye'nin kırmızı çizgileridir.

Ne var ki tek sorumlu hükümet değildir. Bir de çok ciddi biçimde seçmen sorumluluğu vardır: Seçmen, elindeki rey pusulasının evindeki tapu senedi kadar değerli olduğunu hiç unutmamalıdır. Sandığa gitmeyi hiç bir mazeretle ihmal etmemeli, maceraya sürüklenmemeli, baskılara dayanabilmeli ve oyunu ne yaptığının farkında olmanın yüksek şuuruyla kullanmalıdır.

Hükümet, ne kadar isabetle kurulursa kurulsun. Partiler seçime ne denli iyi hazırlanırsa hazırlansın tayin edici unsur seçmendir.

7 Haziran evvelinde yazdığımız yazılar, yaptığımız konuşmalar ortadadır. "Bu seçimler, 1946'dan bu yana yapılmış seçimlerin en önemlisidir, bir yokuşun başındayız, ya aşacağız ya düşeceğiz" demiştik .

Bu sözümüzü en kuvvetli tonda tekrarlıyoruz. 1 Kasım seçimlerinde 2023 Büyük Türkiye ve 2071 Cihan Devleti Türkiye'yi oylayacağız. Yokuşu aşmış değiliz. Bir hatayla geri düşebiliriz.

Erken seçim kararı alınması isabetli olmuştur.

Kabine iyidir...

Sıra seçmende... Seçmen, ne yaptığını, seçimdeki ihmal ve hatasının büyük, çok büyük vebali olacağını aklından hiç çıkartmamalıdır. Türkiye, koalisyonlarda kaybetti. Her kalkınması, ancak tek başına kurulan güçlü iktidarlarla oldu.

Peşinen dikkat çekiyoruz.

.

CUMHURBAŞKANLIĞI SARAYI

1 Eylül 2015 01:00

A -

A +

30 Ağustos 1922 Zafer Bayramı resmi kabul merasimi için Pazar akşamı Cumhurbaşkanlığı Sarayı'ndaydık...

Merasim, kapalı bir mekânda değil, 5 dönüm civarında bir büyüklüğe sahip iç bahçede yapıldı. Tahmin ediyoruz ki hazirûn, memur ve hizmetkârlarla birlikte iki bin kişiden az değildi. Bu kadar insan bir yaz günü kapalı bir salonda ağırlansaydı hayli sıkıntı yaşanırdı. Sarayın, bu ferahlığı vermesi bile gözardı edilemez.

Ankara'nın Beştepe semtinde yer aldığı için "Beştepe" de denen bu külliye, çok konuşulmakta, çok çekiştirilmekte. Bu konuşmaların sebebi şunlardır: Haset, tarih mimari ve kültür fukaralığı.

Saray, hizmete girdiğinde de yazmıştık. Ulu atalarımız şöyle demişlerdir. "Temsilde tasarruf olmaz". Saraylar, devletin ihtişam ifadelerinden biri ve misafir odalarıdır. Benzerleri, tarihten bu yana Japonya, Hindistan, Bağdat, Şam, Rusya, Fransa, İngiltere, İspanya, Endülüs ve İstanbul'da da vardır. Devlet-i aliyye zor zamanında bile Dolmabahçe, Beylerbeyi, Yıldız Saraylarını yapmıştı.

Cumhurbaşkanlığı Sarayı'nın "Topkapu Saray-ı Hümayunu" ile mukayese edilmesi mümkün değildir. Endülüs'teki El Hamra, Dolmabahçe, Beylerbeyi Saraylarıyla da mukayese edilemez. Beştepe'deki saraya bakıldığında mimari nisbetsizlik dikkat çekmekte. Cumhuriyet devri camilerinin ekseriyetinde kubbe küçük kalmışken minare başını alıp gitmiştir. Külliye mimarisi, bize Vatan Caddesindeki o bir garip İl Özel İdaresi Binasını da hatırlattı.

Ayrıca, Beştepe Sarayı inşa edilirken neden sadece Selçuklu mimari tarzından ilham alındığı cevabı verilmiş bir soru değildir. Bu binalarda Osmanlı mimari hususiyetleri de okunabilmeliydi. Daha doğru olansa yepyeni bir mimari üslup ortaya konmalıydı. Mimarimiz, Cumhuriyet döneminde bir millî çizgi gösterememiş, ancak tek-tük pırıltılar yaşanmıştır. Bunda ecdada mahsus her şeyin kötülenmesi etkili olduğu gibi müktesebat noksanlığı esas sebeptir. Büyük âlimlerin, büyük şairlerin, hattatların yetiştiği dönemde büyük mimarlar, büyük pehlivanlar büyük sultanlar da vardır.

Biz o eski teklifimizi tekrar etmek isteriz:

Yıldız Sarayı Külliyesi elden geçirilerek İstanbul, Yazlık Başkent yapılabilir. Bunun dünyada başka numuneleri de mevcut. Zaten hayli zamandır İstanbul fiili başşehirdir.

Bugünkü nesiller, Vatan Caddesi'nin, Boğaz Köprüsü'nün yapıldığı günlerdeki muhalefete bakıp acıyarak gülmekte. Gelecek nesiller de bugün bu saraya laf edenlere güleceklerdir.

Biz saray görmemiş millet olsak, konuşulanlar belki mazur görülebilir. İslam tarihi, Türk tarihi ve dünya tarihi zaviyelerinden bakıldığında bu eser, bu mimarisiyle birinci sınıf saray değildir. Buna rağmen dün Cumhuriyet tarihinde o da yoktu. Çankaya, labirentlerden mürekkep bir köşktür.

Devlet reislerinin ikamet ettiği saraylar millet malıdır. Devlet reisleri, onların maliki değildir. Miras bırakamazlar. Saray, devletin kudretiyle mütenasip olur. Eğer 30 Ağustos resmi kabulü bu mekânda olmasaydı, Kosova'dan Umman Denizine kadar yapılan göğüs kabartıcı bağlantılar, ham hayal farzedilerek yadırganırdı.

Unutmamalı ki muvaffakiyetin üç sebebi vardır:

Zaman, mekân, imkân!..

Beştepe Sarayı, Cumhurbaşkanlığı Külliyesi, bizim bir geçiş dönemi eserimizdir. Eğer, kalkınmaya, büyümeye devam edebilir, hedefleri tutturursak hakiki saraylar 2023'lerde, 2071'lerde inşa edilir. O zaman bugünkü Cumhurbaşkanlığı Sarayı da dünyanın en büyük Kitap Sarayı yapılır

.

ÇATIŞMA KÜLTÜRÜ

2 Eylül 2015 01:00

A -

A +

Uzlaşma kültürü, paylaşma kültürü bilinir. Bir arada yaşamanın, toplum ve millet olmanın, hatta insan olmanın tabiî sonucudur.

Öyle ise..

"Çatışma kültürü" sözü bir çelişme değil midir?

Kültür ve çatışma!

Bazı gerçekler, insana rağmen vardır. Alışkanlık da bir kültür unsuru olduğuna göre anlatacağımıza "çatışma kültürü" diyeceğiz. Uzlaşma ve paylaşma kültürü, iradi olmasına rağmen çatışma kültürü, emrivakidir.

Adına "derin devlet" güç, bu emrivakiyi devam ettirmektedir. Her türlü paralel devlet yapılanmasıyla mücadele DGM gündemine, Kırmızı Kitaba girdi. Mevzubahis mücadele, derin devleti de içine almalıdır. O da bir paralel yapı. Zaten ve herhalde vesayetten kasıt da bu olsa gerek.

Türkiye'de çok uzun bir zaman, dönemlerimiz, tarihlerimiz ve devletlerimiz birbiriyle çatıştırıldı. Bunu yapanlar, varlığımızı 1923'ten başlatıyor, ötesini her sebep ve her yolla karalıyor, hatta yokluğa mahkûm ediyorlardı. O günler kötüydü, her fenalık o devirlerdeydi. Biz, birdenbire 1923'te bir yağmur sonrası kavak ağaçları dibinde biten mantarlar gibi yerden bitmiştik.

Bu dediğimiz, düpedüz bir çatışmadır. Buna dair yüzlerce misal anlatılabilir. Ancak, ikisini nakletmek diğerlerini de izah eder.

Başta İngilizler olmak üzere düşmanın, isteklerine kavuşmasından sonra 5 yıllık bir işgale son vererek İstanbul'dan savuşup gitme tarihi 6 Ekim 1923'tür. Bu gün, "İstanbul'un düşman işgalinden kurtuluşu" diye her sene kutlanır. Her 6 Ekim tarihinde okullar tatil olur. Resmî törenler yapılır vs.

Diğer taraftan İstanbul'u alâkadar eden bir tarih daha vardır: 29 Mayıs 1453. Hep yasak savma kabilinden hatırlanırdı. İlk defa 2015 senesi 29 Mayısında mutantan bir şekilde kutlandı. Ne var ki adı, yine de 29 Mayıs Fetih Bayramı değildir.

Anlatmaya çalıştığımız Çatışma Kültürü, işte burada kendini gösterir. Bir tarafta bir zafer vardır, diğer tarafta savunma. Savunma, bayram edilirken, zafer karanlıkta kaldı. Bunun sebebi bellidir. Derin devletin Tek Adam inşa etme ideolojisi.

Diğer örneğe gelince:

26 Ağustos 1071 Türklerin Anadolu'yu ebedi vatan kıldıkları tarihin adıdır. Şimdilerde 1071 ile 2071 arasına bin yıllık şanlı bir medeniyet köprüsü kurmakla meşgulüz. 30 Ağustos 1922 ise Anadolu'nun müdafaasıdır. Bir İngiliz projesi olarak Anadolu'ya gelen Yunan'ın Anadolu'dan sökülüp atılmasıdır. 30 Ağustos zaferinin başlangıç tarihi 26 Ağustos 1922 taarruzudur. Buna rağmen derin devlet düzenlemesiyle 26 Ağustos 1071 Zaferi bu sene de ihmal edildi. Bu da bir çatışma kültürünün, Tek Adam döngüsünün tezahürüdür. Halbuki 26 Ağustos 1071 ile 30 Ağustos 1922 aynı gün kutlanabilir. Birinin nihayete ermesi, diğerinin de başlangıcı 26 Ağustostur. Savunmayı zafer sayıp, zaferi yok sayan çatışma kültürünün terki gerekir. Tarihi yapan isimler ne ise odur. Bu yüzden derin devlet çarpıklığının Alparslan'la Fatih'i yok saymasıyla onlar, yok olmazlar.

.

YÜCE DİVAN

3 Eylül 2015 01:00

A -

A +

Yürürlükteki mevzuatına göre Anayasa Mahkemesi, aynı zamanda Yüce Divan'dır, âli mahkemedir. Anayasa Mahkemesi, ilk kez 1961 Anayasasıyla hayatımıza girmişti. Başka memleketlerde de vardı. Fakat bize gelişindeki maksat farklıydı. Tek Parti zihniyeti ve yabancılaşmış aydınlar destekli 27 Mayıs darbesi yapılmış, Demokrat Parti lağvedilmiş, idamlar infaz edilmiştir. Buna rağmen yabancılaşmış aydınlar, derinden derine DP anlayışının bir şekilde tekrar iktidara gelmesinden korkmaktadırlar. Önleyici bir unsur olarak Anayasa Mahkemesi kurulmuş, Yüce Divan vazifesi de başka hiç bir yere itimat edilmeyerek bu mahkemeye tevdi edilmiştir.

Halbuki, Anayasa Mahkemesi, TBMM'nin yaptığı kanunlarla, meclis iç tüzüğünün anayasaya uygunluğunu denetlemektir. Buna 12 Eylül 2010 Anayasa değişikliğiyle insan haklarına aykırılığa bakmak da eklenmiştir

Bu vasfıyla ele alındığında AYM, bir hukuk mahkemesidir. Yüce Divan ise ceza mahkemesidir. Yüce Divan, vatana ihanet gibi ağır iddiaları karara bağlar. Yüksek memurlar, Bakanlar, Başbakan ve Cumhurbaşkanını yargılar. Böyle zamanlarda Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, iddianame hazırlar, yeşil yakalı hukuk cübbesini çıkartan AYM üyeleri, kırmızı yakalı ceza cübbesini giyerek ceza mahkemesi sıfatıyla hakkında iddianame tanzim edilmiş zanlı hakkında hüküm verirler. Tenakuzun görüldüğünü tahmin ederiz. AYM'de savcı yoktur. Bir dâvâ hakkında savcı başka yerden temin edilmekte, hukuk mahkemesi başka sıfat kazanmakta ve öylece teşkil olan ceza mahkemesi vazife ifa etmektedir.

Bu sakil ve dolambaçlı hâlin sebebi, yukarıda da kısaca izah etmeye çalıştığımız gibi AYM'nin anormal şartlarda ve maksatlı olarak kurulmasıyla o maksadı taşıyanların milletten duydukları şüpheden dolayıdır. Bunlar şükür ki dünde kaldı. Üstelik mahkemeler paralel vesayetten de temizlenmekte. Bu itibarla Yargıtay Başkanı İsmail Rüştü Cirit vasıtasıyla Adli Yıl Açılış Günü'nde bir kere daha dile gelen talep yerindedir. Bu ciddi hukuk mes'elesi geçtiğimiz yıllarda da gündeme taşınmış ve biz o günlerde de destek vermiştik. Biz de bir hukukçu olarak Yüce Divan vazifesinin AYM'den alınarak Yargıtay'a verilmesinden yanayız. Sürekli ceza dâvâlarına bakan, işi bu olan ihtisas kazanmış hakimlerle istisnai olarak ceza dâvâsına bakacak hukuk hakimlerinin verdikleri kararlardaki isabet derecesi aynı olamaz. Kaldı ki AYM'nin TC vatandaşlarının ferdi müracaatlarını gördüğünden bu yana yükü çok artmıştır. Saydığımız devlet umuru görmüş sıfat sahipleri hakkında verilecek yanlış bir hüküm, onların hukuk eliyle haksız bir lince maruz kalması demektir.

.

AKDENİZ'İN ÇAĞRISI

4 Eylül 2015 01:00

A -

A +

Dünya, cesedi sahile vuran 3 yaşındaki Aylan'ı konuşuyor. O dünya güzeli Aylan'ın cesedine ait fotoğrafı görenin sarsılmaması mümkün değil. Bazı Avrupa gazeteleri, etkisi yüksek olsun diye fotoğrafı mozaikleyerek bastı.

Afganistan, Irak ve Suriye savaşları dünyada ciddi bir insan kaçakçılığına yol açmış bulunuyor. Bazılarının çaresizliği, bazı simsarların kesesini doldurmakta. Ülkelerindeki zor şartlardan bir şekilde kurtulmak isteyenler, ailelerini de yanlarına alarak canlarını AB ülkelerine atmak istiyorlar.

Ege ve Akdeniz, kaçakçıların güzergâhı. Ancak her kaçak taşıyan tekne, menziline salimen varamıyor. Neredeyse yarı yarıya kayıp verilmekte.

Aylan'ın ailesi Kobani'den kaçmış. Oraların sakinleri, IŞİD-PKK-Esed arasında sıkışmış vaziyetteler. Kendisiyle birlikte 4 yaşında olan kardeşi Galip de batan tekneyle birlikte boğulmuş. Üç gün önce Muğla'nın Bodrum kazasından iki saat arayla Ege adalarına geçmek isteyen kaçak göçmen dolu iki tekne arka arkaya battı. Aylan ve Galip Kürdî kardeşlerin aileleri, bir çok mazlum ve mağdur aile gibi huzura ve ümide yolculuk yapıyorlardı. Ancak, bir alabora ile her şey son buldu. Üstelik boğulan çocuklar, bu iki kardeşten ibaret değil. Suriye'nin çeşitli yerlerinden başka ailelere mensup 9.5 aylık bebekten 7 yaşına kadar daha başka masum ve bakmaya kıyılamayacak çocuklar da var.

Bugüne kadar Akdeniz ve Ege'de bir çok göçmen teknesi battı. Bu yolla kaybedilen çocuk, kadın ve yetişkin erkek sayısı hayli fazla. Geçtikleri tek yer Türkiye toprakları da değil. Avrupa'ya ulaşılabilen her yol kullanılmakta.

Bu sefer yaşanan facianın çok yankı yapmasının iki sebebi var. Birincisi çocuklardan birinin cesedinin sahile vurması ve bunun meydana getirdiği dram ve ikinci sebep de Avrupa gazetelerinin bu fotoğrafı olduğu gibi basarak Batılı hükümetleri suçlamaları.

AB ve topyekûn batı, Türkiye'yi mülteciler, insan kaçakçılığı ve uyuşturucu kaçakçılığı mevzuunda yalnız bıraktılar. Terör örgütü, hedefe giden her yolu mubah saydığından insan kaçakçılığı yaptığı gibi uyuşturucu trafiğini de elinde tutmakta. Bir başka ifadeyle batı, orta doğuda işgaller yapıp savaş ve iç savaşlar çıkarttığı gibi bunun neticesi olarak doğan mülteci gerçeği ve insan kaçakçılığını da görmezden gelmiştir.

İslâm âleminde, orta doğuda bu diktalar, zulümler, haksızlıklar, yabancı hayranlıkları ve iç savaşlar devam ettiği müddetçe mülteci akını, göçler, insan kaçakçılığı ve boğulmalar da devam edecektir. Batının bu gamsızlığı ve bencilliği yüzünden daha çok küçücük yaştaki Aylanlar, Galipler, Ahmetler... facialarda boğulur, cesetleri sahillere vurur.

Eğer...

Hakikaten..

"İnsanlık suçu" denen bir suç varsa... Sorgulanması ve sorulması gerekmez mi? Bu çocukların, bu kadınların, bu mağdurların suçlusu kim? Esed niye hâlâ ayakta, IŞİD'i kim kurdu, PKK'nın arkasında hangi devletler mevcut?

Olayı iyi okumalı; vicdanlı Akdeniz, Aylan'la vicdansız insanlığı sarstı.

Akdeniz, insanı insanlığına davet ediyor.

.

VAHŞİ BATI, GAMSIZ DOĞU!

7 Eylül 2015 01:00

A -

A +

Vahşi Batı evvela, Irak'ı işgal etmişti. 10 yıl sonra işgalini tekrarladı. Nükleer silah aranıyordu. BM, gözlemcileri, "Irak'ta nükleer silah yok" dediler. O, raporlara rağmen Irak'a girdi. Maksat petroldü. Vahşi Batı, petrolüne kavuştu. Ama Iraklı öldü, göçmen oldu. Bağdat ve diğer Irak şehirleri yıkıldı. Bugün bile Irak'ta intihar saldırıları olmakta, her gün patlamalar yaşanmakta, düzinelerce insan, hayatını kaybetmekte.

Irak, bir BOP projesiydi. Vahşi Batı, BOP'u dünyaya süsleyip sunarken birden ondan vazgeçerek "Arap Baharı" diye bir projeyi gündeme taşıdı. Vahşi Batı, Arap Baharı'nda da yalnız değildi. "Uluslarası güç", "uluslararası koalisyon" adı altında emperyal yayılmacılığını bütün dünya arkasındaymış algısıyla hayata geçiriyordu. Tunus'tan başlayarak bütün Arap ülkelerine demokrasi gelecek, diktatörlükler yıkılacaktı. Arap halkları sevinç gösterilerine başladılar. Her ülkenin başında 30-40 yıldır aynı diktatör ve ekipleri vardı. Vatandaşlar, sefalet içindeyken diktatör ve adamları, lüks ve refah yaşıyordu. Tunus'ta, Libya'da Mısır'da demokrasi ve insan hakları için sokağa dökülen halkı resmî kuvvetler ezmeye kalkıştı. İki taraftan da ölenler oldu. Tunus, Libya, Mısır, Yemen diktatörleri gitti.

Derken "Arap Baharı" Suriye'de görülüyor, Suudi Arabistan'da da açması bekleniyordu. O sırada Türkiye ile Suriye'nin arası son 50 senede görülmediği kadar iyiydi. Bahar getirme iddiasındakiler, Baas zulmünü hedef almıştı. Halk, vaadlere dört elle sarıldı. Ama bu arada şaşırtan bir gelişme oldu. Vahşi Batı, 180 derecelik dönüş yaptı. Mısır'da seçimle iş başına gelmiş Muhammed Mursi iktidarına karşı cuntacıları destekledi. Mursi hapse atıldı, katliamlar oldu, diktatör Hüsnü Mübarek, tahliye edilerek evine gönderildi, darbeci Abdülfettah Sisi, cumhurbaşkanlığına getirildi. Suriye baharı askıya alındı, Esad'ın üzerine gitmekten, onu devirmekten vazgeçildi. Hem Suriyeli muhalifler ve hem de Türkiye, yarı yolda bırakılmıştı.

Vahşi Batı, birden bire şu kanaate varıyordu: Türkiye'de sünni bir iktidar vardı. Mısır'da da sünni bir iktidar kurulmuştu. Esad devrilince Suriye'de de sünni iktidar olacaktı. Böylece Akdeniz Sünni Gölü olmaktaydı. Bunun üzerine Beşar Esad'la gizli görüşmeler yapıldı. Esad, kadın-çocuk demeden öz vatandaşlarını en zalim silah ve bombalarla vurmaya devam ediyordu. Eli güçlenince vurmalar, şiddetlendi, yaygınlaştı. Bu arada, bölgeye dair hesapları olan Moskova, Tahran ve Pekin de Suriye zaliminin yanındaydılar.

Neticede Suriye de Irak'ın akıbetine uğradı. Suriyeliler, katledildi, göçmen oldu, mülteci oldu, Suriye mahvoldu, Suriyeli kahroldu, Akdeniz mezarları oldu. Suriyeli dilenmek zorunda kaldı. Suriyeli, Vahşi Batı tarafından insan muamelesi görmedi. AB şehirlerinin kapılarından geri çevrildi. İki milyon mülteciyi barındıran Türkiye'ye destek verilmedi. Suriyelinin yaşadıkları bugün insanlığın ortak ayıbı. Milyonlarca insan yollarda, kamplarda, sokaklarda, denizlerde, Vahşi Batı'nın kapılarında.

Vahşi Batı, denizde boğulan Aylan Kürdi, Galip Kürdi adlı 3 ve 4 yaşındaki çocukların fotoğraflarıyla insanlığını hatırlamaya çalışıyor. Bazı AB devletleri, kapılarını nihayet mültecilere açıyor. Onlardan ne kadarını alacaklar? Ne güne kadar alacaklar belli değil. Şüphe olmasın ki şu rüzgâr dinince kapılar yine kapanır. Aldıklarına da kilise operasyonu yaparlar.

Yukarıdaki satırlar, Vahşi Batı'yla Mazlum Orta Doğu'nun hikâyesi.

Şu var ki tek suçlu Vahşi Batı değil.

Çok daha büyük suçlular var.

Batılı, ayrı dinden, ayrı kültürden, ayrı coğrafyadan. Afganistanlı, Iraklı, Suriyeli bu zulümleri perişanlıkları yaşarken Suudi Arabistan ve Körfez ülkeleri, petrolle dolar milyarderi olmuşlar, keyfinde, âleminde, Avrupa, Amerika sahillerinde tatilde. Onların Suriyeli, Iraklı vs diye bir dertleri yok. Onlar, gamsız-kedersiz insanlar. Bu sebeple bu dramda "Gamsız Doğu" da görülmeli.

Aylan bebek ilk değil. Bu coğrafya 1948'den bu yana binlerce Aylan bebek, Galip bebek, Ahmet bebek, Hasan bebek.. hikâye ve fotoğrafıyla dolu. Babasının kucağında İsrail askerlerinin kurşunlarına hedef olan Filistinli çocuk, kumsalda oynarken İsrail bombalarıyla bombalanan Filistinli çocuklar onlardan bazılarıdır. Eğer; onlar unutulmuşsa yarın Aylanlar, Galipler, Ahmetler de unutulacaktır.

Şüphe edilmesin ki Vahşi Batı ve Gamsız Doğu unutacaktır.

Dünya, hiç bu çağdaki kadar vahşi; dünya, hiç bu çağdaki kadar gamsız olmadı.

.

DAĞLICA ŞEHİDLERİ

8 Eylül 2015 01:00

A -

A +

Kürt politik hareketi 7 Haziran 2015 genel seçimlerinde TBMM'ne 80 Milletvekili gönderdi. Buna rağmen KCK/ PKK terör örgütü, 7 Haziran'dan sonra evinde uyuyan iki polisimizi katletmekten başlayarak bilinen suikast, cinayet ve terör eylemlerine başladı. Böylece Barış Sürecini baltaladı. Vaziyet o ki mezkür örgüt, istese de silah bırakacak iradeye sahip değildir. Onun arkasında tarih boyunca Türkiye düşmanı olmuş veya bugün dost gibi görünen ama perde gerisinde düşmanlıklar tezgâhlayan devletlerle türlü istihbarat birimleri mevcut. KCK/PKK onların emrinde. Malum parti de KCK/PKK vesayeti altında.

80 vekil çıkartma fırsatını yakaladıkları, ana dilde savunma imkânına kavuştukları, istedikleri ismi alabildikleri, Kürtçe dersane, tv yayını ve bütün sosyal, kültürel, ticari, bayındırlık, ulaşım, iletişim iyileştirmelerini elde ettikleri halde KCK/PKK örgütünün asker, polis, korucu, doktor, hemşire, şoför katletmesi, askeri birliklere, polis noktalarına saldırması, "öz yönetim" diye başına buyrukluklara tevessül etmesi, şehirlerde hendekler kazıp buraları siper edinmesi, kamyonları, tırları ateşe vermesi üzerine, meşru müdafaa hakkı doğan devlet, her devletin yapması gerekeni yapmaya başladı. Bu örgütle 30 yıldır mücadele edilmekte. Ancak geçmiş mücadelelerin hiçbiri bu kadar kararlı ve bu kadar zayiat verici olmadı. Bugün Devlet, terörle mücadele ederken KCK/PKK örgütü içerden ve dışardan destek görmekte. Paralel örgüt, köksüz Türkler, bir kısım medya sırf AK Parti ve Tayyip Erdoğan düşmanlığından dolayı teröristlerin yanında, devletin ve milletin karşısında yer almaktalar. Halbuki adı geçen örgüt, ilk defa yol kesip, köy basıp adam öldürdüğünde ne Tayyip Erdoğan, icranın başındaydı ve ne de AK Parti diye bir parti vardı. Örgüt, sadece içerden de destek görmüyor. Türkiye düşmanı bir kısım batı medyası da yanında. Ancak dikkat etmeli ki Cumhurbaşkanlığı makamında başka bir isim, iktidarda da başka bir parti olsaydı bu kavga, yine var olacaktı. Çünkü; bu kavga Türkiye'nin haritasına, jeopolitik yapısına, enerji havzası olmasına, dirilişine, büyük hedeflere yönelmesine, büyük devlet olma idealine karşı yapılmaktadır. Bu kavga, Sevr'i unutamayanların eseridir. Hedef, Türkiye'yi parçalamak, petrol oyununda taraf olmaktan çıkartmaktır. Onun için terör örgütünün dağdan inmesine izin vermezler. İstikrarsız bir Türkiye onları hedeflerine yaklaştırır. Bu yüzden seçimlere giderken Türkiye karıştırılmakta. Türkiye, Suriye imajıyla eşitlenmek istenmekte. Doğu ve Güneydoğu yaşanmaz kentlere dönüştürülmeye çalışılmakta, sandığa korku salınmaktadır.

Kavga büyüktür ve esas itibariyle taşeron örgütten ziyade sömürgeci devletlerle yapılmaktadır. Bu yüzden devletin atması gereken yeni adımlar, yapması gereken yeni teknolojiler var. Devlet, öncelikli olarak varlığımıza, birliğimize, dirliğimize, istikbalimize ve istiklalimize kasdeden bu örgütün lider kadrolarıyla hesap görmelidir. Ayrıca bu örgütü silah, para ve mühimmatla besleyen sömürgeci devletlerle mütekabiliyet esaslarına göre mücadele etmelidir. Bu silahların adreslerini sorgulamalıdır.

Yapılması gereken bir iş de teknolojiktir. Fatih Sultan Mehmed, havan topunu İstanbul kuşatması devam ederken bulmuştur. Birçok askerî araç-gereç, mecburiyetler doğunca keşfedilmiştir. İnsansız hava araçlarının yer küreyi taraması gibi belli bir derinliğe kadar yer altını okuyup mayınları, dinamitleri tesbit ederek tesirsiz hale getirecek elektronik cihazların yapılması şart olmuştur.

Meclise 80 vekil göndermekten de güç alan şer odağı örgüt, 9 Haziran'dan bu yana hemen her gün bir kaç şehit vermemize, mal-mülk kaybımıza yol açtı ve açmakta. Ne var ki bu defa ona misliyle bedel ödettirilmektedir

Dağlıca ilk değildir.

Herhalde son da değil.

Şehadete inanmışları hiç kimse yıldıramaz.

"Mehmetçik " unvanlı askerimiz ve "Ahmetçik" unvanı verdiğimiz polisimiz, her biri halis Kürt olan Korucumuz, şehadete inanmıştır. Çünkü onlar, Allah'a, Kur'an'a, Sevgili Peygamberimize -aleyhisselam- inanırlar. Şehadete inanmışların Stalin yolunun yolcuları karşısında zaferleri mutlaktır. Dağlıca saldırısı, KCK/PKK kanlı örgütünde mağlubiyet korkusunun, tükeniş endişesinin neticesidir.

Dağlıca'da böylece şehitler verdik.

Ne mutlu onlara.

Ne mutlu onların ebeveynine, eşine, evlâdına ve milletimize. Bugün Teselya Şehîdleri gibi, Balkan Şehîdleri gibi, Çanakkale Şehîdleri gibi, Kut'ül Ammare Şehîdleri gibi, Pusan Şehîdleri gibi, Kıbrıs Şehîdleri gibi bir de Dağlıca Şehîdlerimiz var. Zaten önceki şehidler, Dağlıca Şehîdlerimizin dedesi, büyük dedesi, büyük büyük dedesidir. Vahiy Medeniyeti'nde şehîdlikten kaçılmaz, şehîdliğe koşulur.

Günümüzden tâ Bedr'e kadar bütün şehîdlerimizi rahmetle yâd ediyoruz. Dereceleri yüksek, kabirleri cennet bahçesi olsun.

.

TAYYİP ERDOĞAN'IN KANI KİMSEYE HELAL DEĞİL!..

9 Eylül 2015 01:00

A -

A +

Bazı çevrelerin Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'a karşı besledikleri duygular, nefretten de öte kindir. Öyle ki bu kimseler, sn Erdoğan'ın kanına ekmek doğrayıp içseler doymazlar. Onların kimler olduğunu tek tek saymaya gerek yok. Bazı medya unsurları, bazı kalemler, bazı partiler vs.

Bir Türk devlet reisine duyulan bu kin, tarihin tekerrürüdür:

Recep Tayyip Erdoğan, Cemal Gürsel gibi darbe mahsulü sözde Cumhurbaşkanı, Cevdet Sunay, Fahri Korutürk gibi varlığıyla yokluğu belirsiz Cumhurbaşkanı, Kenan Evren gibi Washington'un "bizim oğlanlar" dediklerinden bir Cumhurbaşkanı, Süleyman Demirel gibi vesayetle iş tutan Cumhurbaşkanı, Ahmet Necdet Sezer gibi arkada hiçbir hayırlı iz bırakmamış Cumhurbaşkanı olsaydı... Bugün o çevreler, bu öfke nöbetlerinde olmayacaklardı...

Son bir buçuk asırda hangi Padişah, Başbakan, Cumhurbaşkanı, bu millete ve bu ümmete hizmet ettiyse müstemleke komiseri edalılarla o yabancılaşmışların dışardaki patronları tarafından onlara iftira atıldı, darbe yapıldı, suikast tertiplendi, düşmanlık gösterildi.

Sultan Abdülaziz, donanmayı güçlendirerek açık denizlere taşımaya kalkışınca, ve ilaveten dış borçları da ödeme yoluna girince bedelini hayatıyla ödedi. Sultan Abdülhamid, devlette toprak kaybının önüne geçti, tasarruflarıyla hazineyi düzeltmeye başladı, çok sayıda mektepler yaparak eğitimi kuvvetlendirdi, Bağdat ve Hicaz demir yollarını hizmete açtı, hastaneler kurdu, Filsitin'de Yahudilere devlet olma hakkı tanımadı, petrol sömürücülerine geçit vermedi, Hilafet kurumunu -o güne kadar görülmemiş çapta- İslâm âlemi ve dünyada etkinleştirdi. Bu ve daha onlarca sebepten daha dolayı Gezi'de devrildi ve nezaret altındayken vefat etti. Adnan Menderes, Türkiye'yi, yollarla, barajlarla, şehirleşmeyle, ticaretle tanıştıran, Ezan'a hürriyet veren Başvekildir. Darağacında astılar. Turgut Özal, Türkiye'nin önünü ve ufkunu açtı. "21. Asır Türk asrı olacak!" diyen ilk devlet adamımız oldu. Bu milletin evlatlârına eşit dünyalı fikrini aşıladı. O'nunla birlikte Anadolu'dan büyük sanayici ve büyük tüccar yetişir oldu. İstanbul baronlarının karşısına yerli sermayeyi çıkarttı. İhracatçımıza kapılar araladı. Bürokrasinin belini kırdı. Fakat bir suikastte canını kıl payı kurtardı. Sonunda Çankaya "nezaretinde" meçhul bir şekilde vefat etti. Abdullah Gül'le başlayan icraatçı Cumhurbaşkanı tipi, Tayyip Erdoğan'da kemal buldu. Tayyip Erdoğan, eser veren bir Başbakanken risk alarak Cumhurbaşkanlığına soyundu. Cumhurbaşkanlığında gücünü halktan almak istedi. Seçimlere girerek yüzde 52 gibi yüksek bir vatandaş teveccühü ile seçildi.

Seçildikten sonra da olayları seyreden bir Cumhurbaşkanı olmadı.

Anayasanın verdiği "icranın başı" olma yetkisini kullandı.

Başbakanlığında, Türkiye, iletişim, ulaşım, sağlık konularında zirve yaptı. Bütün sabotajlara rağmen demir yolu ve hızlı tren gelişti, Hava yolu, kara yolu, tüneller, köprüler dünyayla yarışır oldu. 10 yıla bir asırlık hizmet sığdı. Ufkumuz, 2023 Büyük Türkiye, 2071 Cihan Devleti idealleriyle tanıştı. Kanal İstanbul dendi. Filsitin'den Myanmar'a oradan Somali'ye kadar İslâm âleminin sahipsizlerine milletimiz adına kol kanat gerdi. Cumhurbaşkanı olunca da bunları hiç tavsatmadan takip eder oldu. Bu sebeple emperyalist devletler Düyun-u Umumiye'den bu yana ilk defa İMF'yi gönderen, adını koymadan Hilafet hizmetini hayata geçiren, nesillerde Osmanlı ruh ve heyecanının dirilişine imkân veren milli olan ne varsa onları destekleyen, yerli savunma sanayiini geliştiren, Türkler ve Müslümanlar lehine çalışan Recep Tayyip Erdoğan'a düşman oldular. Elde ettikleri medya ve terör örgütleriyle Tayyip Erdoğan'a silahla ve kalemle saldırdılar. Şu farkedilmeli ki aslında Cumhurbaşkanının şahsında bu milletin büyümesine, tarihten rövanş almasına düşmanlar.

Abdülhamid olmasaydı, Osmanlı 33 yıl evvel tarih sahnesinden çekilecekti. Devleti takviye edip yenileyince bir Fransız tarihçi kendisine "Kızıl Sultan" dedi. Bu iftirayı devrin paralel örgütü İttihat ve Terakki Fırkası, çok sevdi. Ona bir de "pinti Hamid" ve "müstebit!" yalanını ekleyerek Cumhuriyet'e devretti. "Müstebit, diktatör demektir. Bugün Abdülhamid devri matbuatının devamı bir kısım medya da sn Erdoğan'a diktatör diyorlar. Güya Tek adammış? Yasama, yürütme, yargı kuvvetlerine rağmen bir Cumhurbaşkanı nasıl Tek Adam olabilir?

Kaldı ki o "Tek Adam" deyimi de kendilerinin değil, Şevket Süreyya'dan öğrendiler.

.

İÇ SAVAŞ FELAKETTİR

10 Eylül 2015 01:00

A -

A +

Dünkü gün olan 9 Eylül 1922 sabahı, İzmir işgalden kurtarıldı. Evvela Ahmed Zeki Bey komutasındaki İkinci Suvari Fırkası, müteakiben Mürsel Paşa komutasındaki Birinci Suvari Fırkası İzmir'e girdiler. Ardından mirliva Fahreddin Paşa kumandasındaki Beşinci Suvari Kolordusu intikal etti. Saat 10'da Hükûmet Konağına Türk Bayrağı çekildi...

Batı'da Yunan'a, İtalyan'a, Güney'de İngiliz'e, Fransız'a, kuzeyde Ruslara, doğuda Ermenilere karşı verilen bu mücadele, müdafaa ve meydan muharebelerinin tamamı, "Mehmetçik" dediğimiz askerlerimiz ve "ahali" dediğimiz sivil halkla yapıldı. Mehmedciğin de ahalinin de her biri, Türktü, Kürttü, Araptı, Boşnaktı, Arnavuttu, Lazdı vs. Onlar, aynı Allah'a, aynı Peygambere imân ediyor. Aynı kitabı okuyor. Aynı Ezanla vaktini tanzim ediyordu. Ayrı-gayrıları yoktu. Hepsi aynı din, aynı vatan, aynı iffet, aynı bayrak için can veriyor, can alıyor, şehid düşüyor veya gazi oluyordu.

Onların ırkları vardı; fakat ırkçılık hayallerinden bile geçmezdi, caiz görmezlerdi. "Ümmet-i Muhammed" olmak, yeter şerefdi. Bu sebeple Kürtler, Lozan'da ayrılmayı kabul etmediler.

O devrin insanları "birlikte rahmet, ayrılıkta azabı ilâhi vardır", "fitne çıkartmak, adam öldürmekten beter günahtır" diyen Hadis-i şeriflerden beslenen yüksek şuur ve idrakte kimselerdi. Ne var ki sömürgeci devletler, birliğimize kasdetmeyi akla koymuşlardı. İlerleyen yıllarda bu topraklar insanına rahat vermediler. İçerden devşirilen adamlarıyla Müslüman unsurlar arasındaki mânevi bağları dinamitlediler. Önce Türkleri, sonra Kürtleri mânevi kayba uğrattılar.

Düşman boş durmuyordu:

Dün Anadolu'yu işgal eden hangi devlet varsa, onlar Kürt gençler üzerinde uzun uzadıya çalıştılar. Önce ideoloji aşıladılar, sonra bölücü yaptılar. Zihinlerine ayrılma, ayrı devlet olma hülyalarını yerleştirdiler. Küçülmüş, parçalanmış bir Anadolu, sömürgeci devletler için ideal bir yapıdır. Bu ideali hiç terk etmediler. Urfayı, Maraş'ı Adana'yı, Antalya'yı, İzmir'i, Kars'ı birlikte kurtaran dedelerin torunları birbirlerine hasım edildi. Bunlardan bir kısmı Bekaa Vadisi'nde, Şam'da, Kandil'de Türkiye aleyhine planlar tezgâhladılar. İşin içine ne kadar Türkiye aleyhtarı istihbarat ve devlet varsa dahil oldu.

Bugünlere böylece geldik....

Şimdilerde devlet, teröre karşı vatanın müdafaasını yapmakta, Türk-Kürt her vatandaşın huzuru, istikbali ve istiklâli için mücadele vermekte, terörle kararlı bir şekilde uğraşmaktadır. Yapılanlar, 30 yılın en başarılı operasyonlarıdır. Bilhassa gençlerin çok dikkatli olması gerekir. Terör örgütünden nizami harp beklenemez. Panik içinde oldukları için her türlü gayrı nizami ve toplumda infiale yola açacak imkânları kullanmaktalar.

Her şehit yüreğimize düşen bir kor ateş. Buna rağmen sabretmek ve aklı selimle hareket etmek mecburiyetindeyiz.

Hiçbir vatandaş, devletin işini zorlaştırmamalı, taşkınlık yapmamalıdır. Herkes attığı adıma, her aydın söylediği söze dikkat etmelidir. Kanunlar çerçevesinde kurulmuş her parti, meşru partidir. En ağırı da olsa medyanın haber ve yorumlarına tahammül etmek gerekir. Kürt asıllı diye bir sivilin burnunun kanaması kabul edilemez. Medya binalarına, parti binalarına ve işinde-gücünde insanlara, onların dükkânlarına saldırmak, vatana hizmet değil, aksine fitne ve kargaşa çıkartmak, ajanların ve bölücülerin ekmeğine yağ sürmektir. Kimse başına buyruk hareket etmemeli, saman çöpü gibi kitle selinde sürüklenmemeli, psikolojik savaşın kaybedeni olmamalıdır.

Bırakalım, Devlet, Hükümet vasıtasıyla hukuk çerçevesinde mücadelesini versin. Taşkınlık içinde olanlar, neye kapı araladıklarının farkında olmalılar. Bir milletin başına gelebilecek en büyük felaket iç harptir. Sonsuz şükürler olsun ki vatandaşlarımız, çok takdir edilecek bir sabır örneğiyle bugüne kadar o felakete sürüklenmediler. 30 senedir var olan sabır ve aklı selim terk edilmemelidir..

Şüphe duyulmasın ki bugünler geçicidir.

Bu PKK fitnesi yaşayamaz.

Karamsar olmamalı.

İzmir'i, Maraş'ı kurtaran, Çanakkale'de, Sarıkamış'ta koyun koyuna yatan dedelerin torunları, bu topraklarda iç içe yaşamaya devam edeceklerdir.

Başka çâre yoktur.

Başka çâreye ihtiyaç da yoktur!

.

HDP'NİN İMTİHANI!

11 Eylül 2015 01:00

A -

A +

HDP, Kürt politik hareketinin günümüzdeki siyasi partisidir. Bu hareket, HDP'ye kadar çok tabela değiştirdi. Partiler geleneğimizden farklı olarak parti başkanlıkları da belediye başkanlıkları da çift başlıdır. Buna "eş başkan" deniyor. Zira politik Kürt hareketi aynı zamanda marksist-Leninist bir ideolojiden kaynaklanır.

Hareketin partileri PKK yönlendirmesiyle kurulmuştur. Adı geçen partinin çıkmazı da buradadır. Diğer partilerin aksine bir ideolojiden çıkışla hayat bulmuştur. Bu ideoloji de çifttir, Kürtçülük ve sosyalizm.

2015 seçimlerine kadar hareketin partileri ya tek başına seçime girip meclis dışı kaldılar veya fert fert seçime girip mecliste tek parti çatısı altında toplandılar. 7 Haziran hareketin, ilk defa yüksek sayıda milletvekili çıkarttığı bir seçimdir. Bu neticede 4 sebep müessirdir:

Son 12 yılın bölgeye temin ettiği kalkınma, ülkede var olan istikrar, o günlerde devam eden Barış Süreci, CHP'nin kısır döngüye düşmüş olması. Sonuç itibariyle 7 Haziran Seçimlerinde 80 Milletvekili çıkartmak gibi önemli bir başarı elde edildi. HDP'nin imtihanı da işte bu noktada başladı:

Bu parti, 6 Haziran 2015'e kadar PKK'nın kurdurduğu, onun talimatıyla hareket eden, marjinal bir parti olarak görülüyordu. 7 Haziran'daysa vaziyet değişti. Vatandaş, bu partiye hatta ona rağmen bir mükellefiyet yükledi:

-Seni eli silahlı bir örgüt olarak görmek istemiyorum, seni parti kabul ediyorum, TBMM'de meselelerininin çözümüne katkı sağla dedi.

Seçmen, aldığı cevaba göre bir dahaki seçimde oyunu verecektir. Şu ana kadar ki gidişte HDP'nin eski alışkanlıklarından kurtulamadığı görülüyor. Dağla devlet arasına sıkışmış bu partinin genel başkanlarında "ben daha yürekliyim" gibi rekabet özlü çıkışlar okunabilmektedir. Eş Genel Başkan sn Yüksekdağ'ın terör örgütlerini sayıp "bizim sırtımız onlara dayalı" demesi bu intibaı vermektedir. Sn Demirtaş'ın "ordular, halklara karşı hep mağlup olmuştur. Sarayın ordusu ve polisi de mağlup olacaktır!" mübalağa dolu sözü de böyledir. Şayet Cumhurbaşkanı seçilseydi böyle mi konuşacaktı? Dil, Kürtlerin problemlerine çare üretmekten ziyade kavgaya dönüktür. Taç giyen baş akıllanırken, PKK vesayetinden kurtulamayan HDP yanlış söylem ve eylemlere devam etmekte. HDP geçici seçim hükümetinde iktidar ortağı olmuştur. Bu sağlıklı diyalog için bir fırsatken genel başkan Demirtaş, onlar vasıtasıyla Hükümetle konuşup Cizre probleminin halli de dair, azan terörü durdurmaya dair çareler peşine düşeceğine bakanları yanına alarak yasak delme peşine düşmüştür.

Geldiğimiz noktada ülkenin Doğu ve Güneydoğusu dışında bu partiye verilen oylar geri çekilmiştir. Doğu ve Gündeydoğu'da muhafazakâr seçmen de oyunu çok büyük ölçüde esirger. HDP'nin yeniden mahalli ufak bir parti durumuna düşeceği gün gibi aşikârdır. Bu da "Türkiye partisi olacağız, yüzde 20 oy alacağız, iktidara geleceğiz!" gibi iddiaların iflası demektir.

Söz konusu parti, karşısına çıkan talihi iyi okuyarak silahlı mücadeleyi reddedebilseydi, dağa "yeter artık!" diyebilseydi, vesayeti kırabilseydi marksist-leninist-ırkçı yapıdan kitleleri kucaklayıcı sosyal demokrat bir parti olmaya terfi edebilirdi.

Belki hâlâ vakit geçmiş değildir. HDP'li genel başkan ve vekillerin omuzlarındaki yükü, başlarındaki tacı, vicdanlarındaki vebali görmeleri lâzım. HDP bu ülkenin Kürt ve Türk gençlerinin hayatından olmasına sebep olan, ülkenin dirliği, birliği, huzur ve zenginleşmesiyle oynayan âsi PKK ile alakasını kesmelidir.

HDP yöneticileri, asker, polis, korucu, sivil vatandaş ölümlerini samimiyetle kınamalı, cenaze namazlarına iştirak etmeli, yeni sabotaj ve katliamları önlemek için canla-başla çalışmalı, Barış Sürecinin buzdolabından masaya getirilmesi için elini uzatmalıdır.

Zor bir mevzudan söz ettiğimizin elbette farkındayız; ama, Türkiye partisi olmak da kolay değil. Ya bunlar yapılacak veya o iddiadan vaz geçilecektir.

.

AK PARTİ KONGRESİ

14 Eylül 2015 01:00

A -

A +

AK Parti, 5. Olağan Kongresini yaptı. Kongrenin seçimlerden öne alınması, iyi düşünülmüş bir plandı. Bir rüzgâr arkaya alınmış olarak 1 Kasım'a gidilecekti. Bu bir yenilenme kongresi oldu. AK Parti genel başkanı Ahmet Davutoğlu, yenilenme, kurucu değerlere dönme ve "fazilet ve ahlâk" demek olan erdemliler hareketi ve etik vurguları yaptı. Yoksullukla ve yolsuzlukla mücadele edecekleri taahhüdünde bulundu. Hürriyetler, insan hakları ve hukuka riayete işaret etti. 2002 Ruhuna atıfta bulundu. Kibri, millete tepeden bakma tehlikesini gözler önüne serdi. 7 Haziran kayıplarında önemli bir tesiri olan emekli maaşları ile terör ve Barış Sürecine temas etti...

Kongreden sonra en çok konuşulanlar, Sn. Davutoğlu'nun ahlâk ve fazilete vurgu yapması, kurucu değerlere dönme gereği, yenilenme sözü ve MKYK'nın şekillenme şeklidir:

Hemen bütün yeni hareketlerde başlangıçta bir avuç idealist kadro vardır. Bu kadro, zor imkânlarla yola çıkar, bin türlü zahmete katlanır. Bazıları önceleri buna inanmaz, inkâr eder, yerer ve hatta hakaret ederken, hareket, tutma ihtimali gösterince derhal içeriye sızar ve kendilerine çalışmaya başlarlar. Bu Ak Parti'de de böyle oldu. Böylesi sosyal hareketlerin zorluğu küçük kalıp kendisi olmayı devam ettirme veya büyüyüp başkalaşma tehlikesini göğüsleme şeklinde tecelli eder. Hem büyüyüp hem kendisi kalmak imkânsıza yakındır. Çünkü kimsenin niyeti okunamaz. Dün hareketi, kadroları onların fikrini hor görenler, hiç çekinmeden en öne fırlayıp makamları kapmak için sağa-sola omuz atarlar. Bunlardan bazılarına kitle partisi olma ihtiyacına binaen parti yönetiminin bilerek katlandığı da bir gerçektir. Şöhret, makam, kibir, rüşvet vs. ise insanlığın başlangıcından beri var olan ve var olacak olan imtihan unsurlarıdır. Siyaset halka hizmet çalışması olması gerekirken bazıları ulaşılmaz mağrurlar olurlar. Bir Etik Kurulu'nun kurulma ihtiyacının doğması ve burada vazife yapacak isimleri bizzat genel başkanın tayin edecek olması, problemin ağırlığından dolayıdır. Unutmamalı ki bu medeniyetimiz, yeri geldiğinde öz evladının hayatına kıyabilme feragatiyle bugünlere gelmiştir. Etik yerine ahlâk kelimesinin tercihi isabet olur.

Vaki olanda hayır vardır. AK Parti, 7 Haziran'da yüzde 41 oy alabildi, birinci parti oldu, en yakın partiye yüzde 16 oy fark yaptı ama iktidar olamadı. Şayet 7 Haziran'da açık ara iktidar olsaydı bir nefs muhasebesine gitmek akla gelmeyecek, mitinglerde milyonlarca şapka dağıtılacak, hatta başörtüsü üzerine şapka giyilecek, sahnede Anadolu Ateşi benzeri dans gösteriler sürecek, vatandaş bazı makamlara ulaşamayacak, bazıları ceplerini doldurmaya, akrabalarını zengin etmeye devam edecekti vs. vs.

Suistimaller, sapmalar, elbette o kurucu çekirdek idealist kadronun istemediği davranışlardı. Ancak iktidar denen küheylana binilmişti. Küheylan sür'atle gidiyordu. İktidar, bazı fırsatçılarla hazımsızların görgüsüzlerin başını döndürüyordu. Ama halk, bunları yaşıyor ve kırılıyordu.

Sn. Ahmet Davutoğlu, yaptığı konuşmada 7 Haziran'da vatandaşın verdiği dersi aldıklarını samimiyetle dile getirdi. Bütün bunlar mes'elenin eğer bir yüzü ise diğer yüzü de 7 Haziran milletvekili listelerindeki hatadır. Me'selenin bir yüzü fark edilmiştir, gereğinin yapılması için işin sıkı tutulacağı beklenir. Fakat listelerin sağlıklı, tesir altında kalmadan kişilerin değil milletin ve istikbalimizin menfaatine tanzim edilmesi de bir o kadar önemlidir.

Millet, hareketin lideri Recep Tayyip Erdoğan'la AK Parti genel başkanı Ahmet Davutoğlu'na inanıp güvenmektedir. MKYK üçte iki nisbetinde yenilenmiştir. Yola çıkarken var olan bazı isimler yeniden yönetime girmiştir.

Netice itibariyle AK Parti, seçimlerden önce silkinmiştir. Eğer; kongredeki heyecan devam eder, denilenler ve dediklerimiz -ki her şeyi buraya yazmadık- yapılırsa AK Parti, 1 Kasım'da tek başına iktidar olur. Memleketin de tek başına güçlü iktidara ihtiyacı var.

.

KUDÜS'TEKİ SENARYO

15 Eylül 2015 01:00

A -

A +

Güzel Kudüsümüzdeki Mescid-i Aksa, biz Müslümanlar için hem ilk kıblemiz olduğu, hem Sevgili Peygamberimizin -aleyhisselam- Mi'raca yükseldiği mekân olduğu, hem mescid olduğu ve hem de ecdadımızdan kalan bir büyük mânevi miras olduğu için gözümüzde ve kalbimizde çok yüksek değere sahip mübarek bir yerdir...

Filistin toprakları, Osmanlı Sulh ve Adaletinin dünyaya hakim olduğu yıllarda asırlarca huzur iklimi olduğu halde, devrin süper gücü İngilizlerin Yahudileri, muhtelif memleketlerden toplayarak getirip emri vakiyle İsrail devletini kurmasıyla beraber buralar yerli halk için kan ve gözyaşının dinmediği acı vatana dönmüştür.

İsrail askerleri, 1967'den sonra 2014'te Mescid-i Aksa'ya bir daha postallarıyla girerek her türlü kötülüğü yapmış, içerde silah patlatmış, göz yaşartıcı bombalar atmışlardı. O gün mihrab bile yakılmıştı. Dahası da var; fakat onları yazmaya elimiz varmıyor, yüreğimiz kaldırmıyor. İsrail, o zulümlerini özlemiş olmalı ki Yahudi askerler, Mescid-i Aksa'ya yine postallarıyla, girdiler yine plastik mermi sıktılar, yine göz yaşartıcı bombalar attılar, yine Filistinli gençlere haşin davrandılar, bîgünah yere tutukladılar.

Sebep ne, İsrail Kudüs'te, Mescid-i Aksa'da neden yine olay çıkartıyor?

22 Eylül 2015 01:00

A -

A +

Seçim kararı alınmamış olsaydı TBMM, 1 Ekim'de yeni bir kanun yapma dönemine girecekti. Halbuki 1 Ekim, seçim miting ve propagandalarının başlama takvimi olacak. Siyasi tarihte bir ayın bu kadar önem kazandığı az görülmüştür. Bu bir ayda programlar açıklanacak, oradan oraya koşulacak, seçmen ikna edilecek.

Hatırlanacağı gibi 7 Haziran seçimleri için biz, yazılarımızda ve tv konuşmalarımızda "1946'dan bu yana yapılan en önemli seçimdir. Yokuşun başındayız, ya aşacağız ya düşeceğiz!" demiş ve bu yüzden emanetin ehline verilmesi hususu üzerinde çok durmuştuk.

Seçmen, 7 Haziran'da kimseye diyet borcu olmadığını gösterdi. AK Parti, birinci parti çıktı fakat Türkiye, hükümet kuramadı. AK Parti'nin 90 bin oy gibi bir oyla iktidarı kaybetmesinin bir kaç sebebi oldu. Bunlardan biri emanetin ehline verilememesi yani aday listelerinin tanzimindeki hata. Diğeri bazı kimselerde vatandaşı rahatsız eden ani zenginleşme, bazı kimselerdeki kibir. Üçüncü sebep 3 dönem kaidesi, dördüncü sebep de doğu ve güneydoğuda seçimin âdeta kendi hâline bırakılması.

7 Haziran'ın 1946'dan bu yana yapılmış olan en önemli seçim olduğunu 7 Haziran'dan bu yana azan terör ve dur-durak bilmeyen ekonomik dalgalanma çok kötü şekilde öğretti. Kalkınma, gelişme, büyüme, para getirmeye dair ne varsa durma noktasına geldi.

7 Haziran seçim neticeleri üzerine CHP de MHP de çalıştı. Seçimlere güçlü bir iktidar partisi olarak girip, seçimi kazansa da iktidar olamayan AK Parti ise çok yönlü çalıştı. Herhalde kendisiyle yüzleşti. Hatalar araştırıldı. Tedbirlerin halk indinde ne denli tasvip gördüğü sandıkta belli olacaktır. AK Parti, 1 Kasım seçimlerine hazırlanırken "ne oldu da kaybettik?" sorusunu kendine sordu. Bu muhasebeden hareketle bir de "etik kurul" oluşturuldu. Sorunun sorulması iyi, kurulun teşkili isabetli. Ne var ki "etik" kelimesi bizim cemiyetimizde hiç bir zaman "ahlâk" kelimesinin yaptığı etkiyi uyandırmaz. O kelimenin ahlâkla yer değiştirmesi isabetli olur. Sn Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın "teröre karşı tek ses, tek nefes!" mitinginde bizim sıkça kullandığımız "yerli ve millî" kavramlarına atıfta bulunması bundandır. Yerlilik ve millîlik esas ve vaz geçilemez değerlerdir.

Diğer partilerin aday listelerinde fazla bir değişiklik yok. AK Parti ise mevcut vekillerden 31'ini eledi. 3 dönem engeline takılan 24 ismi listeye dahil etti. Bu isabetli bir karardır. Şu var ki listeye dahil edilen bazı isimler, devlette hemen bütün kademeleri yaşadıkları için tekrar vekil olmaları şart değildi. Kendilerinden daha farklı şekilde istifade edilebilirdi.

Ahmet Davutoğlu'nun adayları takdim toplantısında dile getirdiği 3 husus üzerinde de durulması icap etmektedir. Sn Başbakan, diğer parti liderlerini teröre karşı ortak beyanname yayınlamaya davet etmektedir. Bu davete icabet eden parti emin olunmalı ki kazanacaktır. Başbakan, ayrıca seçimlerde düzgün bir dil kullanılmasını teklif etmektedir. Bu da artık ihtiyaçtır. Vatandaş, kabalığı sevmiyor. Üçüncü teklifi de çevre kirliliğine sebep olan parti bayraklarının parti binaları dışında yol ve caddelere asılmaktan vaz geçilmesidir.

Bütün bu gelişmelerle vatandaşın yarınlara bakışı iyimserliğe dönüştü, dövizin ateşi düşmeye başladı. Unutulmamalı ki kalkınmamızın devam etmesi, büyümenin devam etmesi, bölge ve dünya ölçeğinde iddialarımızın devam etmesi, terörün kökünün kazınması şart ötesi şarttır. Bu da ancak güçlü bir iktidarla olur. AK Parti, hatalardan ders alır, söylenen tavsiyelere dikkat eder ve ter topuktan çıkarcasına çok çalışırsa tek başına iktidar olur. Vaziyet onu göstermekte

.

BAYRAMLAR HEPİMİZİN

24 Eylül 2015 01:00

A -

A +

Bütün mübarek gün ve geceler, bütün ümmetindir. Kandil geceleri; mesela Kadir gecesi bütün yeryüzündeki Müslümanların bin aydan hayırlı olan gecesidir. Cuma da öyledir, bayramlar da. Bu günler, yedi kıtanın her birindeki Müslümanlar için sevinç, paylaşma, değişim ve tekâmül zamanlarıdır. Bu gün, gece, kandil ve bayramlar saat farkıyla dünyanın her yanında kutlanır.

Bu bahtiyarlık, bir ırka mahsus değildir. İslamiyet, sadece Araplara mahsus değildir, Türklere, Pakistanlılara, Kürtlere de mahsus değildir. Sadece beyaz ırka, zencilere, sarı ırka da mahsus değil. Bu günler, bu geceler, bu kandil ve bayramlar, kelime-i şahadet getirerek imân eden her bir müminin ortak değeridir. Erkek, kadın bütün o müminler, yeryüzündeki o büyük aileyi, ümmeti teşkil ederler.

Allahü teâlâ, insanları ayrı boylarda, renklerde, ırklarda ve dillerde yaratmış, mü'min kullarını kardeş kılmıştır. Hucurat suresi, "mü'minler ancak kardeştirler" buyurmakta. Sevgili Peygamberimiz -sallallahü aleyhi ve sellem- müminler arasındaki üstünlüğün ölçüsü olarak takvayı işaret etmekteler.

Bugün o güzel günlerden birini daha idrak etmekteyiz. Bugün kurban bayramı. Yedi kıtada iki milyara yakın Müslüman sevinmekte. Camiler dolup taşmakta. Hem mabedler hem gönüller sevinçli. Bugünün Kurban Bayramı olduğuna Kürt de Türk de Urumçili Uygur da Bahçesaraylı Tatar da, Gümülcine'deki, Rodos'taki, Konya'daki Türk de, İstanbul ve Hakkari'deki Kürt de, Suriye'deki Türkmen ve Arap da, Malezyalı, Endonezyalı, Sudanlı Cezayirli bütün Müslümanlar sevinmekte. Bugün müminler kardeş olduğunu hatırlamaktalar.

Her birimizin kalbinin en saklı noktasında şehidlerimizin acısı, yakınlarının hüznü, Suriyeli mazlumların çilesi olsa da kederimizi kalbimize gömüp bayram için şükretmekte, ölü ve dirilerimiz için Allah'a yalvarmaktayız.

Müslümanlar, haliyle her biri bir kimlikten. Nitekim kişinin kavmini sevmesinin ayıplama konusu yapılamayacağını Hadis-i şerif haber veriyor. Müslümanların her birinin alt kimlik olarak bir ırki aidiyeti var. Üst kimlikse ümmet olmaktır. Aynı Allaha, aynı Peygambere aynı amentüyle iman etmektir. Yeryüzü Müslümanları 13 Asır boyunca bu şekilde geldiler. Osmanlıda valiler, paşalar "Arnavut" gibi "Abaza" gibi ırkî aidiyetleriyle anıldılar. Kürdistan, Lazistan gibi yer adları telaffuzunda hiç bir beis görülmedi. Çünkü onların hayatında ümmet gerçeği vardı ve o her farklılığı örtmekteydi. Peygamberler Peygamberi, değişmez ölçüyü koymuş, mü'minler de bu emre itaat etmişlerdi: "Arabın, Arab olmayana bir üstünlüğü yoktur; üstünlük takvadadır." Bunun aksini iddia etmek Şanlı Peygambere isyandır. Bu sebeple, Türk Kürd'e, Kürt Türk'e, her biri bir başka kavme üstünlük iddia edemez. Bunu yapan birlikten kopar, bir kibrin peşine takılıp sürüklenir. Halbuki Peygamberler Peygamberi müjdeleyen ve korkutan haberi vermişlerdir: "Birlikte rahmet, ayrılıkta azabı ilahi vardır." Bize düşen bu mutlak hakîkate riayettir.

Masonlar, 1783 Fransız ihtilaliyle insanlığın başına ırkçılık felaketini sardılar. Fransız ihtilalinin rüzgârları topraklarımızda bir musibet yeli gibi esti. Evvela Balkan milletlerinde ırkçılık duyguları uyandı. Yunanlılardan itibaren muhtariyet adı altında kopmalar yaşandı. Masonların güdümündeki Jön Türklerle beraber de Türkçülük akımı başladı. Bundan yarım asır sonra da Kürtçülük görüldü. Önce Türkler dinden, ümmet şuurundan uzaklaştırılmak istendi. "Elhamdülillah Müslümanım", ne mutlu Türküm diyene sözüyle itibarsızlaştırılmaya çalışıldı. Bir ırkın, kardeşi olan diğer ırk üzerine bu üstünlük tavrı Kürtlerde tahrike yol açtı. O günler, dünyada sosyalizmin sert hissedildiği günlerdi. Kürt gençleri, Marksist-Leninist ideolojiyle dinsizleştirilerek istiklal peşine düşürüldü.

Ümmet fikrini terk etmek, Türklere de Kürtlere de çok pahalıya mal oldu. Hâlâ bedel ödemekteler. Bugün gündemde olan terör, aynı zamanda ırkçılığın iflas ettiğinin de göstergesidir. Türk de Kürt de bugünün Kurban bayramı olduğuna inanıyorsa o zaman bu ayrılık-gayrılık niye? Bu kavganın gerekçesi ne? Haçlıların, emperyalistlerin oyununa gelmek niçin?

Terör örgütüyle mücadele, Türk'ten önce Kürd'ün vazifesi olmalı. Ayrılığın azab-ı ilahi olduğuna inanan Kürt, terör örgütünün mahiyet ve maksadını okuyarak fitneye alet olmaz.

Kurban Bayramımız, bütün ümmete mübarek olsun.

Bölgemize ve yeryüzüne huzur getirsin.

.

AH SURİYE!..

29 Eylül 2015 01:00

A -

A +

Suriye ihtilafı iyiden iyiye kilitlendi. Türkiye'nin ilk günden beri dile getirdiği "Güvenlik Bölgesi kuralım" teklifine uzak duran ABD ve AB, bugün Moskova'nın "Esed'li çözüm" tezinde onunla neredeyse aynı tarafa düştüler. Suriye mevzuunda bizim dışımızda faal olan iki devlet Rusya ve İran'dır...

Türkiye, bugün mevcudu iki buçuk milyonu bulan mülteciyi barındırırken adı geçen iki devlet dolaylı bir biçimde ABD ve AB'yi "Esedli çözüm" fikrine zorladılar. Buna göre Beşar Esed yine iş başında kalacak fakat bütün tarafları temsil eden yeni bir hükümet kurulacak. Aslında bu Esed'e iadei itibar projesi! Başbakan Ahmet Davutoğlu'nun New York'taki basın toplantısında yaptığı açıklamadan anlaşıldığı gibi Ankara, hâlâ da güvenlik koridoru yahut güvenli bölge tesis edilmesinden yanadır. Sn Davutoğlu, ABD ve bilhassa AB'yi kasdederek "siz, maliyetini karşılayan biz Cerablus'la Azez arasında 100 binlik 3 şehir kuralım!" diyor. Ayrıca, AB'nin "mülteciler sizde kalsınlar biz size yardım yapalım!" teklifini de "Türkiye mülteci kampı değil!" diyerek geri çevirmektedir.

Bunlar cereyan ederken hayat durmuyor. Türkiye'deki mültecilerden veya doğrudan Suriye'den giden Suriye vatandaşları, hemen her gün bir lastik bot faciasıyla Akdeniz ve Ege'nin sularına gömülmekteler. AB ülkeleri onları itip kakmakta, kabul etmemekte. Suriyeliler, Avrupa'da insanca muamele görmemekteler.

Rusya ise savaş jetleri, tankları, silahları, askerleri, mühimmatıyla Suriye'yi fiilen peyki haline getirmektedir. İran da elbette boş durmuyor. Baas rejimi, gidenlerin yerine İranlı şiileri vatandaşlığa almakta. Tahran, Lübnan'la köprü kurarak Akdeniz'e inmeye çalışmaktadır. İran, ayrıca, Irak, Suriye Lübnan'la beraber bir şii blok oluşturma çabasındadır. PYD ile iş birliği tutma garabetine düşen ABD ise Suriye'ye ne demokrasi, ne dikta altında ezilen insanlara hürriyet getirebildi. Arap Baharı, karakışa döndü. Afganistan ve Irak savaşları sebebiyle iç kamuoyundan çekinen Barack Obama, Suriye'ye arada bir havadan müdahale ötesinde bir şey yapamadığı için netice fiilen Rusya ve İran'ın işine yaramıştır.

Diğer yandan gerçekçi olmalı ki Türkiye'ye sığınmış kitlenin büyük bir kısmı dönmeyecektir. Ayrıca, "Cerablus'la Azez arasına yüz binlik üç şehir" tezinin de içinin dolması lâzım. O şehirler, kimin için düşünülmekte? Türkiye'dekiler içinse ne sığarlar ve ne de tamamıyla giderler? Avrupa'ya geçenler için düşünülmekteyse onların bir kısmı maalesef Avrupa rüyasına kapılmıştır? Her şeye rağmen gideceklerdir.

Suriye halkı kaybetti.

Bir memleket bitirildi.

Milyonlar mülteci oldu, on binler öldü, çocuklar yetim, kadınlar dul kaldı, şehirler enkaza döndü. Şam, Halep gibi medeniyet ve kültür merkezleri mahvoldu. Suriye, yani bizim Şâm-ı Şerif dediğimiz ecdat yurdu o aziz coğrafya kurdun kuşun elinde kaldı.

Her şey, bölgenin de dünyanın da huzuru ve adaletin tesisi Büyük Türkiye'nin inşasına bağlı. Bu sebeple 1 Kasım seçimleri çok önemli.

.

ANKARA, PAYLAŞILAN SURİYE'YE SEYİRCİ KALAMAZ

30 Eylül 2015 01:00

A -

A +

İran Cumhurbaşkanı Hasan Ruhanî, BM'de yaptığı konuşmada "biz, dedi, Afganistan'a, Irak'a olduğu gibi Suriye'ye de demokrasi götürüyoruz". Suriye, eğer her gün infilakların yaşandığı, her gün insanların öldüğü, insanların insanca yaşama hakkından mahrum olduğu Afganistan ve Irak gibi olacaksa o demokrasi İran'da tezhipli kasalar içinde kalsın. Onlara fazlasıyla Suriye'de mevcut. Suriye zaten enkaza döndü, ilim, irfan medeniyet şehirleri, yıkılmış vaziyette.

Amerika'nın I. Dünya Harbi sonrasında çizilen haritaları, 21. Asrın başlangıcında kendi düşüncesine göre şekillendirmek için başlattığı Arap Baharı, projesi hedefine varamadı. Suriye ihtilafında söz sahibi olmayı da Moskova ve Tahran'a kaptırdı. Washington, SSCB'den sonra bölgeyi neredeyse terk etmiş olan Rusya'yı Suriye üzerinden Orta Doğu'ya adeta davet etti. Vladimir Putin, BM'deki konuşmasında bir kere daha Beşar Esed'e destek verdi. Desdek vermemeyi de hata saydı. Doğru olanın Beşar Esed'in yerinde kalmsı olduğunu söyledi. Putin'e göre bölgede terör örgütü IŞİD'e karşı sadece Suriye ordusu ve YPG mücadele etmektedir. Barack Obama, Beşar Esed'e diktatörden de öte "tiran" derken Putin, sahip çıkmakta. O'nun için Suriye'de yüzbinlerin katledilmesi, milyonların muhacir ve mülteci olmaları, binlerin denizlerde boğulması, başkaca binlerin Avrupa kapılarında tekmelenmeleri görmezden gelinecek küçük olaylardır. Kimse Putin veya bir Rus yetkilinin biz de şu kadar mülteci alırız gibi bir vaadine şahit olmuş değildir. Rusya ve İran, devlet reisleri BM'de yaptıkları konuşmalarda Beşar Esed'in yerinde kalmasına dair görüşlerini üzerine basa basa tekrarladılar. Türkiye, öteden beri bu diktatörün gitmesini, Esadsız bir Suriye inşasını teklif etmektedir. Amerika .konuya çok net olmayan bir şekilde yaklaşıyordu. Yakın günlere kadar Esadlı çözüm istiyormuş gibi bir intiba vermekteydi. Bundan caydığı görülüyor. Ancak Obama, "kontrollü geçişten" söz etmekte. Esed'in birden düşürülmeyerek kademeli şekilde uzaklaştırılması kasdediliyorsa böyle ise uygulaması mümkün değil. Obama, ayrıca meselenin halli için İran ve Rusya ile çalışmaya hazır olduklarını da söylemekte. Konunun taraf devletlerini de sıraladı. Bunlar, Türkiye, ABD, Rusya, İran, Suudi Arabistan. Eski bir Suriye işgalcisi olan Fransa, "beni unutmayın" dercesine Fransuva Holland da konuştu. Paris'in tezleri Ankara'nın tezlerine yakın. Güvenlik alanı kurulması konusunda da Türkiye'ye destek olacağa benzemekte.

Arap Baharı, Suriye gailesini doğurdu. Suriye gailesi de kendi içinde hiç hesap edilmedik başka oluşumlara yol verdi. Bunlardan en önemlisi, Amerika'nın bu mes'elede tesir gücünü Rusya ve İran'a kaptırmasıdır. Diğeri ise daha çapraşık. PYD, PKK'nın Suriye şubesi iken onun silahlı unsuru YPG, IŞİD yahut namı diğer DAEŞ ile mücadele verdiği için Washington tarafından makbul bir örgüt olarak görülmekte. Aynı Washington, PKK'yı terör örgütü olarak kabul ediyor. PYD konusunda Rusya ve Amerika aynı fikirde buluşmuş durumdalar.

Tekrarlamak gerekirse:

Suriye parçalanıyor. Veya fiilen parçalanmış Suriye'ye haritalar çiziliyor. İran, Afganistan'dan Akdeniz'e kadar, Rusya da Moskova'dan Akdeniz'e kadar nüfuz sahası elde etme çabasında. Rusya, Esed liderliğinde bir bağlı devlet/peyk kurma arayışında. İran, şii ideolojiyi bölgede bir etki gücü olarak kullanmak için her imkânı deniyor. Suriye'nin kaça bölüneceği şu gün için kesin değil. Nusayriler, Kürtler, IŞİD diye üçü görünmekte. O zaman şu soru kaçınılmazdır: Türkmenler, Türkiye'ye yakın diğer unsurlar ne olacak? Hudutlarımız nasıl bir vaziyet alacak? Şekillenmesi ve emniyetiyle hudutlarımız hayati derecede önem arzetmektedir.

Amerika ile Rusya'nın, İran'la Rusya'nın anlaştıkları haberleri gündemde. Herkes kendine yakın devleti kurdurur IŞİD kendi devletini kurarken Türkiye seyirci kalamaz. Ankara, daha atak davranıp ön alarak coğrafyanın şekillenmesi ve tarihin yapılmasında üzerine düşeni yapmalıdır.

Bizim zaman ve mekân önünde ihmali gayrı mümkün mecburiyetlerimiz var. Batı'nın "Suriye" yaptığı memleket, 95 sene önceki Şam Vilayeti'mizdir. O kadar ki Son Osmanlı Padişahı ve Halife-i Müslümin Sultan Mehmed Vahideddin, Şam'da medfundur. Oradaki Türkmen'in, Kürd'ün, Arab'ın ve diğerlerinin her ihtilafı ve her değer bizi öncelikle alakadar eder. Türkiye'de 2 Buçuk milyon mülteci varken, İran, Rusya ve Amerika 250 Suriyeli mülteci yoktur. Bize gelenlerin ana vatanlarına iltica ettiler. Onların da dedeleri, Çanakkale'de, Sarıkamış'ta ve diğer yerlerde.

.

BÜYÜK BAŞARI

1 Ekim 2015 01:00

A -

A +

Nurol İnşaat mensubu 3 mühendis, 1 muhasebeci ve 14 işçimiz, 2 Eylül 2015 günü Bağdat'ın Sadr bölgesi Habibiye Mahallesi'nde inşa edilmekte olan stadyumdan kendilerine "Ölüm Mangası" diyen Şii bir grup tarafından kaçırıldılar. Şantiyedeki mahalli güvenlik personeli bir gün sonra elleri-ayakları bağlı vaziyette bulunmuşlardı.

Şii haydutlar, olaydan dokuz gün sonra bir video yayınladılar. Taleplerini şöylece sıralıyorlardı:

-Kürt petrol ihracatı, Türkiye üzerinden yapılmasın!

-Ceyş'ül Feth'in Suriye'nin Fua ve Kefreyya'daki kuşatmaları kaldırılsın!

-Türkiye'den Irak'a silahlı şahıslar girmesin!

Kaçırma üzerine Irak Şiileri lideri Ayetullah Ali Sistani, bir yazılı açıklama neşrederek Şiiliğe ve İslama zarar veren bu eylemin bitirilmesini istedi. Şii din adamı Mukteda es Sadr da hadiseyi DAEŞ eylemlerine benzeterek rehineler serbest bırakılsın, dedi.

Kaçırılma hadisesi duyulunca Dışişlerimiz, Bağdat Büyükelçiliğimiz ve bölgede aslanlar gibi çalışan istihbarat elemanlarımız, Irak hükümetiyle irtibata geçti. Temaslar devam ederken dışarıya haber sızdırılmadı. Böylece 16 Eylül'de iki vatandaşımız, 30 Eylül sabahında da diğer 16 vatandaşımız kurtarıldılar. "Kurtarıldılar" kelimesine itiraz edenler olabilir. Hakikaten bir baskın yapılarak kurtarılma olmadı. Serbest bırakıldılar. Ama her ne olursa olsun, hayatları kurtuldu. Önemli olan sonuçtur! Bunun ne demek olduğunu bir aya yakın rehine hayatı yaşayan mağdur vatandaşlarımızla onların burada bayramı mahzun halde geçiren ailelerine sormak lazım.

Elde edilen, elbette iktidarın başarısıdır. Fakat iktidar, o başarıyı devleti namına kazanmış, milleti sevindirmiştir. Haddini aşan talepleri dayatan eylemde belli ki üçüncü bir devletin ajan grubu olan o fanatik haydutları ikna için mahalli nüfuz unsurlar da kullanılarak güzel bir sonuç elde edilmiştir.

Dikkat edileceği gibi uçak kaçırılması dahil benzeri olayların tamamında emniyetimiz, istihbaratımız, askerimiz, hariciyemiz hep muvaffak oldular. Musul Konsolosluğu personelinin sağ-salim kurtulmaları herhalde hafızlardadır. Böylesi durumlarda çok devletin nasıl bir hüsrana uğradığı hatırlanıyor olmalı.

Buna rağmen Recep Tayyip Erdoğan ve AK Parti muhalefetinden de öte kini kendilerini perişan etmiş olan üstelik de aydın yaftalı bazı kimseler, mes'eleyi muvazaa iddiasıyla tiyatrolaştırmaya tevessül ederlerse şaşmamalı. "İşçiler anlaşmalı şekilde kaçırıldı, maksat seçim öncesi bıraktırıp iktidara puan toplamaktı!" diyebilirler. Bu hastalıklı görüş sahipleri, şu an devam etmekte olan terörle mücadelemizi bile benzer yorumlarla akıl mantık almaz tarzda çarpıtmaktalar. Öyle ki yarın Kandil'de örgüt liderlerinden birkaçı yakalanıp getirilse bunu dahi aynı zehirlenmiş anlayışla yorumlarlar...

Hürriyetlerine, ailelerine kavuşan 18 kardeşimize geçmiş olsun diyoruz. Vatanınıza hoş geldiniz! Bu kurtarma ameliyesinde emeği geçen herkese teşekkür ederiz. Ayrıca daha evvel kurtarma operasyonu düzenlendiğinde şehit düşen Iraklı iki askere de rahmetler dileriz.

Yürekleriyle zihinleri zehirli ihtiraslarla sarıp sarmalanmış, kinlerinin zebunu yarım aydınlara gelince... O zavallılara Allah acısın. Asla temenni etmeyiz ama onlar, ancak başlarına benzer bir felaket geldiğinde bu yazıyı anlarlar.

.

YENİ RUSYA, SURİYE'DE!..

2 Ekim 2015 01:00

A -

A +

Rusya, önce iki hafta evvel tanklarını, uçaklarını ve askerlerini gönderdi. Deniz üssünün bulunduğu Tartus'tan başka Cebele'de de hava üssü tesis etmekte. Beşar Esed'in dâvetiyle Suriye'ye giren Rus kuvvetleri, New York'taki Putin-Obama görüşmesinden sonra hava saldırılarına başladı.

Rus jetleri, önceki gün Suriye'de bazı hedefleri vurdu. Rus yetkililerin iddialarına göre 8 adet IŞİD hedefi vurulmuştur. Amerikan savunma bakanı Ashton Carter saldırıyı "Rusya'nın yangına benzinle gitmesi" şeklinde mütalaa etti. Bakan, ayrıca, vurulan hedeflerin IŞİD'e ait olmadığını da ifade etmekte. Bu tez, Suriyeli muhalifler tarafından doğrulanıyor. Buna göre Rus jetleri, Fetih Ordusu gibi Esed diktasına karşı mücadele etmekte olan muhalif kuvvetlere bomba yağdırmaktadır. Böylece 30 merkezi bombalamıştır. Humus'taki hava taarruzlarında aralarında çocuk ve kadınların da olduğu 36 sivil hayatını kaybetmiştir. Bu iddia Fransa tarafından da teyid edilmekte. Putinse bunların bir savaş propagandası olduğunu söylüyor.

Diğer yandan Vladimir Putin, Esad'ın taviz vermeye razı olacağına inandığını söylemektedir. Rus devlet başkanının bu dediklerini Amerikan başkan yardımcısı John Kerry'nin sözleri de dolaylı bir biçimde desteklemekte. Amerikan politikasına göre Esed adlı tiran birden değil, kademeli bir şekilde gitmeli. Obama'nın Putin'le BM'deki müzakerelerde "anlaştık" dediği fikir bu olsa gerek.

Bütün bunlardan çıkan hülasa şudur:

SSCB'den sonra da Cihan Devleti/Süper Güç olma idealini terk etmeyen, Amerika'nın tek başına süper güç olmasını hazmetmeyen, kaybettiğini yeniden kazanmak için çalışan Rusya Federasyonu, liderlik karizmasına sahip Putin'i iş başına getirdikten sonra dünya olaylarını gayet soğukkanlı bir biçimde takip ederek fırsatı yakaladığı gün Rusya'yı, Suriye'ye, onun üzerinden de Orta Doğuya dâvet ettirmiş ve böylece Deli Petro'nun vasiyeti bir kere daha hayat bularak Ruslar, Akdeniz'e inmişlerdir.

Neticeten Amerika, Orta Doğuya "Arap Baharı" başlığıyla demokrasi, insan hakları ve hürriyetler getiremedi. Aksine bir de bölgeyi terk etmiş bir devleti hayal ettiği iklime tekrar girmesi için kendisine fırsat sundu. Bunun bir adım sonrası "Yeni Çarlık Rusyası"nın "ben buradayım!" diyerek süper güçlüğünü tescil mücadelesine başlamasıdır.

Yeniden başa dönersek; Rusya'nın kimi vurduğu kısa sürede netleşecektir. Ancak, esas olarak IŞİD bahanesiyle Esed muhalifi Sünni teşkilatları vurduğu ve vuracağı kesindir. Diğer bir husussa Rusya'nın da Amerika gibi kara harekâtı yapmayarak sadece havadan saldıracağıdır. O zaman şu soru kaçınılmazdır. Amerika, mücadelenin kara tarafını Türkiye'ye ihale etmek istedi. Kabul görmeyince PYD ile iş tutmaya başladı. Peki, Rusya kimi taşeron olarak kiralayacaktır? PKK, ideolojik olarak Rusya'ya yakındır.

Ciddi gelişmelerin olması kaçınılmazdır. Hiç bir ihtimal gözden uzak tutulamaz. Ankara'nın Türkiye'ye rağmen bölgede hiç bir şey yapılamayacağını kararlı bir duruş, yüksek basiret ve diplomatik maharetle Moskova'ya, Washington'a ve her merkeze belletmesi şarttır.

.

PUTİN'E HATIRLATMA

5 Ekim 2015 01:00

A -

A +

Suriye'nin meşruiyetini kaybetmiş devlet başkanı Beşar Esed'in dâveti üzerine Rusya Federasyonu, bu memlekete girdi. Rus askerî birliklerinin üçüncü bir ülke topraklarına girmesi Moskova tarafından dünyaya IŞİD'le mücadele olarak takdim edildi. Çünkü "IŞİD" diye bir terör örgütü birdenbire zuhur etmiş, dehşet verici videolarla nefret kazanmış durumda. Fakat ne hikmetse Amerika'nın da dahil olduğu koalisyon güçleri, yıllardır bu örgütle mücadele ettikleri halde Irak ve Suriye'de toprak kazanmasını engelleyemiyorlar. Hedef, adı geçen örgüt olunca diğer devletlerden Moskova'ya bir itiraz gelmedi.

Ne var ki Yeni Rusya yahut Yeni Çarlık askerî birlikleri, daha ilk günden IŞİD mevzilerini değil, Hür Suriye Ordusu gibi Beşar Esed zulmüne karşı zor şartlar altında mücadele veren ılımlı muhalif birlikleri vurmaya başladı. Vatansever muhalifler bombalanıyor ama IŞİD'in bombalanması şeklinde dünyaya duyuruluyordu. Bu arada ayrıca çok sayıda kadın ve çocuk da hayatından oldu.

Hadise, Rusya'nın ikinci kötülüğüdür.

Birincisi, BM güvenlik Konseyi daimi üyesi olduğu için ilk günden itibaren BM'de Beşar Esed'e karşı alınacak her türlü tedbiri veto edegeldi. Bir anlamda İsrail, Washington için neyse Esed'li Suriye de Rusya için o.

Bu bölge toprakları, Ruslardan tarih boyunca gerek çarlık döneminde ve gerekse komünist dönemde çok çekti. Bizde haçlı saldırıları, Avrupa'dan ibaret bilinir. Halbuki diğer haçlı cephesi kuzeydir. Osmanlının Ruslarla vuruşmadığı sene sanki yoktur. Bu gerçek kendini atasözümüzde "ayıdan post, moskoftan dost olmaz!" şeklinde göstermiştir. Seyrin, SSCB'nin dağılmasıyla bittiğini; yeni dönemde Türk-Rus dostluğunun başladığını kabul etmiştik. Bu kabulümüzden bugün de vazgeçmiş değiliz. Şu var ki gidişat iyi değil. Ruslar, Suriye'de Müslümanları bombalarken Rusya Ortodoks Patriği, "bu bizim mukaddes harekâtımızdır!" diye açıklama yaptı. G.W. Bush'un II. Körfez Harekâtını dünyaya "haçlı seferi" olarak ilân etmesine benzeyen bir söz.

Tarihte iki komşumuz bizimle çok uğraştı. Biri Rusya, diğeri İran'dır. Ne günkü Osmanlı Orduları, bir seferi hümayuna çıktıysa mevzubahis devletlerden biri veya her ikisi bizi arkadan vurdular. Bugün Türkiye 2.5 milyon Suriyeli mülteciyi barındırır, devâsâ bütçeler harcar, çilekeş Suriye halkının emniyeti için güvenli bölge ve yeni şehirler kurmak için çâreler ararken Esed'in dâveti ve Putin'in talimatıyla Moskova, Şam'a pençe atmıştır. Belli ki bu vak'a öncesinde Rusya ve İran işbirliği yapmışlar. Ruslar havadan bombalarken, İran kuvvetleri de karadan temizlik hülyasındaymış. Çarlık-Şia işbirliği yine sahnede. Rus-Fars sömürgeciliği Akdeniz'de yer tutma ataklarında. Bunun için PKK/PYD ve Esed kuvvetleri kullanılacak, IŞİD diye sünni kuvvetler vurulacaktır.

Hadise, tarihin tekrarıdır. Bugün, Esed zaliminin kendi memleketine yabancı ordu dâvet etmesi gibi 24 Aralık 1979'da da komünist Babrak Karmal'ın dâvetiyle dünyayı titreten Rus kızıl ordusu, Afganistan'a girmişti. Mağrur, kibirli hallerle o küçük İslâm memleketine giren Ruslar, hezimete uğradılar. Afgan mücahidler, işgalcilere, iş birlikçilerine, Leonid Brejnevlere, Babrak Karmallara, Neciplere... dünyayı dar ettiler. 9 çetin yıl süren savaşta Sovyetler, yüksek miktarda ölü verdi, 500'e yakın uçağını kaybetti. Ağır bir mağlubiyetle Afganistan'ı terk mecburiyetinde kaldı. "Terk edin!" talimatını Mihail Gorbaçov adlı aklı başında bir Sovyet lideri vermişti.

Mücahidlerin o şanlı direnişi, SSCB'nin yıkılmasına sebep oldu. Halbuki bu bir ayıyla bir kırlangıcın mücadelesi gibiydi. Sabır ve imânla mücadele sonunda mazlûm, zâlime galip gelmişti.

Lider, ne zulmeder ve ne de zalimin yanında yer alır. Vladimir Putin'i bugüne kadar lider olarak gördük. Yanılmadığımızı isbat kendine kalmış. Eğer dâvet üzerine gidilen yer, yâr olsaydı; Afganistan, Ruslara yâr olurdu. Halbuki, o işgal, az evvel dediğimiz gibi ve bütün dünyaca da bilindiği gibi SSCB'nin sonunu getirdi. O tecrübeden ders alınmazsa Suriye'deki haksızlık da Rusya Federasyonu'nun sonunu getirebilir. Vakit varken, sn Putin'in bölgeyi sarma istidadı taşıyan ateşle oynamaktan vazgeçip, öz vatandaşlarını katleden dostunu da alarak Moskova'ya dönmesini tavsiye ederi

.

AK PARTİ'NİN VAADLERİNİ OKUMAK!

6 Ekim 2015 01:00

A -

A +

Diğer partiler programlarını dile getirmiş, diyeceklerini seslendirmişlerdi. Sırada en büyük parti vardı. Muhalefet de vatandaş da basın da onu bekliyordu. Açıklananlardan anlaşıldı ki iktidar, 7 Haziran dersine iyi çalışmış. AK Parti, 7 Haziran'da sandığa giderken yaptığı hatalardan iki en önemlisi aday tesbitindeki yanlışlıklar ve ekonomik vaadlerdeki eli sıkılıktı. 3 Dönem kararında ısrar yerinde değildi. Ama parti yönetimi, sanki bir anayasa maddesiymiş gibi tavizsiz davranmışdı. Tecrübenin ihmali demek olan 3 Dönem kararından sarfı nazar etmemek zararlı bir netice doğuracaktı. Nitekim, öyle de oldu; seçmen, kendisine sunulan listeleri beğenmedi. Parti küçük farklarla iktidar olma imkânını kaybetti. Diğer müessir sebepse teknokratlığı aşıp siyaseti derinlemesine okuyamayan vatandaşı layıkıyla tanıyamayan bazı bakanların, ekonomide cimri denecek ölçüde nekes davranmalarıydı. Bu teknokratların hazineyi koruma adına ellerini sıkmaları muhalefetin doğrudan vatandaşın cebini, bütçesini, yarınını ilgilendiren vaadleri karşısında AK Parti'yi zora soktu.

Hatalar, şu kaleme aldıklarımızdan ibaret değil. Güneydoğuda seçim emniyetindeki rahatlık da onlardan biridir. Kibir gibi, bencillik gibi daha başka sebepler de mevcut. Hepsini yazmış ve konuşmuştuk. Bugün ön plana çıkan bahsettiğimiz iki husustur. 1 Kasım aday listeleri açıklandığında 258 Milletvekilinin takriben sekizde biri liste dışı kalmıştı. Onların yerini partiyi bu günlere taşıyan kıdemli ve tecrübeli isimlerle biraz daha özenle seçilmiş başka isimler aldı. Bu köklü hamle, sokakta hemen karşılığını bulmuştu. Bu defa ise sanki bir sosyal ve ekonomik silkiniş vaadi yapılmakta. Çok daha köklü budaklı bir hamle var. Buna "devletin baba olmasını hatırlaması", "sosyal devletin sorumluluğunu idrak etmesi" gibi isimler vermek mümkün:

Gençler, tahsil yapanlar, evlenecek olanlar, iş kuracaklar, işçiler, memurlar, emekliler, dullar, yetimler, gaziler, şehit yakınları, çiftçiler, memur, asker, polis... gibi vatandaşlarımıza maaşla, parayla alakalı maddi taahhütler yapılmakta, yeni sivil anayasa hazırlanması vaadi, başkanlık sisteminde zaruret olduğuna dair atıf, cem evlerine ve irfan ocaklarına hukuki statü tanınması gibi sözler, terörün bitirilmesi mevzuunda kararlılık ifadeleri, ifade hürriyetini teminat altına alma şeklindeki maddeler, insanı insan olarak yaşatma fikri, kalkınma ve istikrarda hız kesilmemesi vs vs... sayfalar dolusu uzayıp giden vaadler.

Bu vaadler, daha güzel ve daha büyük bir Türkiye içindir. Elbette üzerinde konuşulması gerekenler de var. Yargı reformu meselesini bir kere daha düşünmek yerinde olacaktır. Askerî yargının kaldırılacak olması doğrudur. Ancak yüksek mahkemeler yeniden tanzim edilirken yeni yapının siyasetten de siyasetin müdahalesinden de uzak kalması şarttır..

8 Hazirandan bu yana sn Davutoğlu'nun iyi çalıştığı, kurmaylarını da iyi çalıştırdığı görülmekte. Külliye ile de ahenk içinse bir seyir olduğu elbette görülüyor.

İktidar partisi, iki ciddi hatasını düzeltmiştir. Mitingler ve tv konuşmaları vatandaşı tatmin eder ve dördüncü olarak da doğu ve güneydoğuda seçmenin serbestçe oy kullanabilmesine imkân verecek emniyet tedbirleri alınırsa 1 Kasım 2015 akşamı AK Parti tek başına iktidardır.

.

RUSYA ÖZÜR DİLEYEBİLİR

7 Ekim 2015 01:00

A -

A +

İki Rus jetinin Suriye üzerinden hava sahamızı yani hükümranlık hakkımızı ihlal etmesi bize iki Alman harp gemisinin, el çabukluğuyla Alman bayrağını indirip bizim bayrağımızı göndere çektikten sonra Karadeniz'e süzülerek çarlık Rusyası sahillerini topa tutmasını hatırlattı. Devleti âli Osman'ın I. Dünya Harbine girmesine sebeb olan tezgâhın işlemesi için düğmeye basıldığı ândı. Düğmeye basıldı, İttihatçı iktidar oyuna gelerek Sultan'a bile haber vermeden devleti, sonunu getirecek bir felâkete sürükledi.

Şüphelerimiz var! Sanki benzer bir tezgâh, bir başka yanımızda yine işlemeye başladı. O zaman Rusya, o iki uğursuz gemiden top ateşine tutulmuştu. Bu defa kendisi iki jetle tahrik etmekte. Aradaki fark ilki, denizden karaya harp gemileriyle olmuştu. Bu defaysa savaş uçaklarıyla havadan havaya olmakta.

Bu iki vak'a arasında bir irtibat mümkün müdür? İki vak'a arasında böyle bir köprü farzedilemese bile arka arkaya bazı tuhaflıkların yaşandığı gerçektir. Tuhaflıkların ilki, "Arap Baharı"yla bir ayda devrilmesi mevzubahis edilen Beşar Esed'in 4 yıl geçtikten, yapmadığı zulüm kalmadıktan sonra kademeli bir şekilde çekilmesinin planlanmasıdır. Koalisyon güçlerinin bölgeye gelmesiyle IŞİD adlı selefi-vehhabi örgütün bu coğrafyada boy göstermesi ve örgüte hemen bütün batılı ülkelerden iştirakler olması eş zamanlı olmuştur.

İki yıl kadar evvel bazı batılı ülkeler, bize âdeta zorla iyilik yaparak NATO şemsiyesi altında Malatya Erhaç'ta IŞİD'e karşı savunma füzeleri mevzilendirdiler. O füzeler, bir ay evvel birdenbire gelmesindeki gibi esrarengiz bir şekilde sökülüp götürüldü. Bir gariplik de buydu.

Füzelerin alınıp götürülmesinden sonra kamuoyuna yansımayan bir başka tuhaflık daha yaşandı. Bir ajans NATO genel sekreterinin BBC ve Norveç radyosuna konuşarak Türkiye'nin NATO'da olmasına gerek kalmadığını, Türkiye'nin kendini müdafaa edecek kuvvette olduğunu vs vs söylediğini haber olarak geçti. Fakat bu yerli ajans, bir süre sonra özür dileyerek haberi geri çekti.

Günümüze gelince; Rus kuvvetleri, iki hafta önce o Alman gemileri gibi Suriye'ye girdi. Amerikan politikası, Suriye'yi âdeta eliyle Rusya'ya teslim etti. Veya Rusların gelişleri BM'de Putin-Obama görüşmesinin hemen ertesinde olduğuna göre bir paylaşma yaşandı.

Tuhaflıklar, gariplikler devam etmekteydi. Rusya, Suriye'ye girdikten sonra IŞİD diyerek Sünni muhalif kuvvetleri vurdu. Ardından da iki kere hava hükümranlığımızı ihlal etti. Bir mig uçağı, radarla jetlerimize kilitlendi. Bu saldırılara Türkiye hariciyesi, Başbakanımız ve Cumhurbaşkanımız en sert şekilde cevap verdi. İstiklalimize karşı böyle bir tecavüz vaki olurken NATO'yla müttefikimiz batılı devletlerin kayıtsız kalmaları çok yadırganırdı. Kayıtsız kaldılar mı? Hayır, aksi oldu. NATO, hakkında öyle bir haber çıkıp kaybolan genel sekreteriyle ve bazı müttefikler de dışişleri ve savunma bakanlarıyla Türkiye'yi çok mübalağalı bir şekilde sahiplendiler. Devam etmekte olan bu aşırı sahiplenme bize garip gelmekte. Bu da başka bir yadırganma sebebidir. Sanki I. Cihan Harbinde yanımızda yer alıp başımızı derde sokan "Alamanya"nın rolünü bugün birileri üstlenmiş durumda. Ve yine sanki Rusya sataşmakta, batı yangına körükle gitmekte. Ankara, tarihten mutlaka ders almalı. Türkiye, aman ha! "Yürü daha ne duruyorsun!" telkinlerine kapılmamalı.

Eğer; ihlal, Moskova'nın iddia ettiği gibi hava muhalefeti yüzünden ve sehven ve bir kaç saniye sürmüşse, o zaman Rus hükümeti özür diler ve mesele kapanır. Bizden evvel NATO, ihlalin kasden ve uzun sürdüğünü iddia etmekte. Bu iddia doğru çıkarsa özür daha bir mecbur olmakta. Hem özür dilemeli ve hem de Suriye'den çıkıp gitmelidir. Hangi hakla orada? Daha işgalin haftasında Ankara'yla Moskova karşı karşıya geldi. Halbuki 7 asır içinde ilk defa 30 senedir Türk-Rus muharebesi yaşanmıyor. Bu sulh ikliminin değeri bilinmeli.

.

Büyük Devlet Olmanın Bedeli!..

12 Ekim 2015 01:00

A -

A +

Video görüntülerine bakıldığında kalabalıklar içinde bir kısım vatandaşın "bu meydan kanlı meydan!" diyerek nakaratlarla halay çekdiği görülmekte. Bu söz tetikleme için bir işaret midir? Şüphe etmeli mi? Kendiliğinden mi gelişmiş? Olağan mıdır? Barış mitinginde neden "bu meydan kanlı meydan" diyerek cesaret bilemesi yapılmaktadır?

Herhalde mes'elenin bu tarafı üzerinde de durulacaktır.

İşte o ân o, halay çekilirken dehşet yaşanıyor. El ele oynayanların hemen arkasında önce müthiş bir infilak sesi, ardından büyük bir alev parlaması oluyor. Bunun üzerine halaydakiler korkudan irkilip öne doğru eğiliyorlar. Sonrası malum, bir kaç saniye sonra bir infilak daha ve yüz civarında ölü, çok sayıda yaralı ve acı bir gün...

Hareket, Kürtçü sosyalistlerle sosyalistlerin yapmak istedikleri bir miting olacaktı. Valilikten izin alınmıştı. Meşru bir gösteriydi. Netice itibariyle "hemen şimdi" dileğiyle barış talep ediliyordu.

Yapılan resmî açıklamalardan anlaşıldığına göre emniyet tedbirleri alınmıştı. Mitingin yapılacağı meydan çevrelenecek ve üst aramadan sonra insanlar içeriye girebilecekti. Ancak patlamalar, meydandan iki kilometre ötede gar civarında gerçekleşti. Cinayetin, izin alınmış meydanda değil de uzak bir sahada olması mazeret sayılabilir. Ama hazmı kolay değil. MİT ve Emniyet İstihbarat'ın orada da geçit vermemesi gerekirdi. Eğer son günlerde yakalanan canlı bombalar gibi o iki cani de yakalansaydı bu hadise yaşanmayacaktı.

İstihbarat birimlerimizin bu noktada kılı kırk yararak kendilerini sorgulamaları şarttır. Paralel Örgüt'ün yakın geçmişte devletin bütün istihbarat teşkilatını örümcek ağı gibi sardığı bilinmektedir. Çok temizlik yapıldı. Fakat sıfırlandığını söylemek zor. O örgütün bugün PKK ve iktidara hasım her unsurla çalıştığı bilinmektedir. Devlette istihbarat zaafına sebebiyet verecek her imkânı
kullanarak iktidarı zora sokmaktan asla kaçınmazlar.

Bu ihanet ilk değildir. İlk olmadığına işaret için "Diyarbakır" deniyor, "Suruç" deniyor. Taksim gibi daha eskileri var. Taksim'den de eskileri var. Örgüt suikastleri, derin devlet suikastleriyle cunta darbeleri birbirini takip ederek gitmişti. Devlet, yarın yeni bir suikastle karşılaşacakmışız gibi hiç bir aksamaya yer vermeyecek şekilde en üst seviyeden tedbirler almalıdır. Bilinmeli ki Türkiye, Tayyip Erdoğan ve arkadaşlarına karşı yeni bir cunta darbesine zorlanmakta. Bu cepheden bakıldığında TSK içine çok dikkat etmeli paralel isyan ve onların iç ve dış işbirliklerine karşı uyanık olmalıdır.

Başbakan Ahmet Davutoğlu, Ankara katliamını hangi örgütlerin işlemiş olabileceğini isimlerini vererek tek tek saydı. Onlar esas itibariyle kendi başlarına değiller. Arkalarında sömürgeci başkentler var. Sömürgeciler, bu örgütleri onların isteklerine göre türlü vaadlerle satın almaktalar.

Menfur cinayetin, KCK/PKK'nın "tek taraflı eylemsizlik kararıyla eş zamanlı olması", Rusya'nın Suriye'ye girip hava harekâtları yapmasının hemen ardından vuku bulması, Amerika'nın DAEŞ'le mücadele adı altında PKK'nın Suriye kolu PYD'ye silah yardımı yapmasıyla çakışması, İran'ın Basra Körfeziyle İskenderun Körfezi arasında bir Şii Kuşak kurmakta hayli yol almasıyla buluşması tesadüf değildir.

Ankara cinayetinde iç sebepler ve failler olduğu gibi beynelmilel taraf ve doğrudan ve dolaylı müsebbipleri de mevcuttur.

Bu saldırılar, 2023 Büyük Türkiye, Kanal İstanbul, 10. Büyük Ekonomik Güç olmak, 2071 Cihan Devleti Türkiye gibi söz ve hedeflerimize tövbe ettirmek için yapılan zalim ve kanlı eylemlerdir. Medeniyetler çatışmasından dramatik bir gösteridir. Bu ülkenin vatandaşlarının birbirine düşmesi sömürgeci başkentlerin işini kolaylaştırmaktadır.

Bu sebeple çok akıllı olmak, çok soğukkanlı olmak şarttır. Başta liderler olmak üzere herkes, ne dediğinin ne yaptığının veya yapmadığının derinlemesine şuurunda olmalıdır.

.

BEŞTEPE'DE 5 ZİRVE

13 Ekim 2015 01:00

A -

A +

Adı ister "Cumhurbaşkanlığı" isterse "Başkanlık" olsun. O yüksek makamlar, böyle zamanlar içindir. Cumhurbaşkanı, reis-i cumhur, cumhurun; milletin başıdır.

Ümitlerin zorlandığı, ülkeye zalim ihtirasların musallat olduğu, birbirine yakın durması gerekenler arasında köprülerin kurulamadığı, içerden nifak, dışardan taarruzların yaşandığı günlerde esasen anayasaya göre icranın da başı olmak itibariyle Cumhurbaşkanı'nın devreye girmesi, bir masa etrafına gelmesi gerekenleri toplaması, ortak aklı damıtması, millete ümit, azim ve mânevî kuvvet kaynağı olması icap eder.

Meyveli ağaç taşlanır. Ulu ağacımız taşlanmakta ve silkelenmek istenmekte... Bu defa da kalkınmanın, büyümenin, dünya ile yarışa girmenin, bize yazılan senaryonun dışına çıkmanın, tarihimizi, coğrafyamızı; zamanımızı ve mekânımızı hatırlamanın ve hatırlatmanın büyük devlet olmaya, Büyük Türkiye olmaya niyetlenmenin bedelini ödemekteyiz...

Terör, türlü adlarla saldırılarına devam etmekte. Her gün şehitler vermekteyiz. Fakat teröre, bölücü fikirlere kapılıp ölenler de bu memleketin ziyanı. Eşkıyalık, büyük şehirlerimizde sivil kitlelere saldırmaya ve katliamlara başladı. Sömürgeci devletler, 95 yıl evvel vilayetimiz olan Suriye'de devletcikler inşa etmekteler. Onlara ne yazık ki bir kısım Kürtler, bir Kısım Araplar ve Farslar alet oluyor, taşeronluk yapıyorlar. Halbuki Ruslar, Amerikalılar ve ötekiler yarın netice ne olursa olsun gidecekler. Bizler ise bu toprakların akraba, kültürdaş ve dindaş kavimleri olarak yaşamaya devam edeceğiz.

Çevremizi saran ateş, Ankara'ya kadar sıçradı. O halde sen-ben değil; biz olduğumuzu kuvvetle idrak edecek günlerdeyiz. Politikacıların bir diğerini suçlaması hiç bir derde derman değildir.

Bu asabî havanın dağılması, ümitlerin güzelleşmesi, yüzlerin gülmesi acıların dinmesi için el ele verilmelidir. İstişareyle kazanılacak feragat ve fedakârlıkla bugünümüzün ve yarınımızın kurtarılmasının şart olduğu fevkalade hassas günlerdeyiz. Bu memlekette kimse omuzları çökmüş olarak kendini öteki, dışlanmış hissetmemeli. Aksine herkes, büyük bir devletin birinci sınıf vatandaşı olmanın iftiharıyla başı dik dolaşabilmelidir.

Cumhurbaşkanı sn Recep Tayyip Erdoğan, Cumhurbaşkanlığı Külliyesinde 5 ayrı toplantıyla millî birlik, dirlik, huzur, itidal, sağduyu ve kardeşlik meş'alesini yakmalı, o aydınlık hüzme hüzme bütün topluma yayılmalıdır... Böylece 1 Kasım seçimleri daha bir anlam kazanacaktır.

Parti liderleri, medya sahipleri, işveren temsilcileri, işçi temsilcileri, STK'larla ayrı ayrı fakat hepsi bir haftaya sığacak şekilde yapılacak 5 ayrı Zirve Toplantısı, memleketin havasını, vatandaşın ruh hâlini değiştirir.

Eğer; Cumhurbaşkanının milletin selâmeti ve devletin bekasına dair hayati mes'elelerini görüşmek için dâvet ettiği kimselerden dâvete icabet etmeyenler olursa; bunu yapanlar, hırçınlık ve mes'uliyetsizliklerinin hesabını millete verirler...

Son söz:

-İstişare eden, pişman olmaz!

.

DEVLETİ DÜNYAYA ŞİKÂYET ETMEK!

14 Ekim 2015 01:00

A -

A +

Talih, aynı ânda Selahattin Demirtaş'ın kardeşinin aleyhine, kendisinin lehine döndü. Böylece belki de hiç ihtimal vermediği bir şekilde kardeşinin yerine bir partinin genel başkanı oldu.
İlerleyen zaman içinde bir şey daha oldu. O parti, belki yine ihtimal dışı olarak meclise 80 milletvekili gönderebilme muvaffakiyetini gösterdi. Bu neticede iki temel sebepten biri sn Demirtaş'ın Cumhurbaşkanlığına aday olması, ikinci sebepse HDP'nin parti olarak seçime girebilme cesaretini göstermesidir. Daha kuvvetli olan birinci şıktır. Selahattin Demirtaş, Cumhurbaşkanlığı yarışında partilerin önündeki engel olan yüzde 10'a yakın oy aldı. Bunu yakalayınca 7 Haziran 2015 Seçimlerine parti olarak girme kararı verildi.

Ve böylece 80 milletvekili kazanıldı.

Bunun da iki ana sebebi bulunmakta:

Birincisi Türkiye'de sol parti boşluğunun bulunması, ikincisi de o günlerde kullandığı ılımlı dille "Türkiye partisi" olma takdimi. Bundan dolayı HDP daha evvel AK Partiye oy vermiş bir kısım Kürtlerle CHP'yi sol parti olarak görmeyen sol seçmenden oy alabildi.

Bu cümleler bir mânâda HDP'nin hikâyesidir.

Eğer; genç yaşta parti liderliğini yakalayan sn Demirtaş, ona ilâveten yakaladığı bu meclis aritmetiği keyfiyetini değerlendirebilseydi gerçekten Türkiye'nin sosyal demokrat partisi olur, sonraki seçimlerde o sayı daha da artabilir, varılan sonuç arızi, şartlara bağlı olmaktan çıkıp kalıcı hâle gelirdi.

Selahattin Demirtaş ve elbette HDP kazanılan başarıyı yönetemedi. Marjinalliğin hamaseti daha zevkli geldi, oy versin veya vermesin HDP'nin Türkiye partisi olmasını bekleyen kamuoyu hayal kırıklığına düştü. Barış Süreci'nin devamı için lâzım gelen gayret sarf edilemedi. Dağın vesayetine karşı dik durulamadı. 80 milyonu memnun etmek yerine dağdaki 800 kişi tercih edildi. Hiç bir zaman 80 milletvekili çıkarmış ve üstelik de fiilen üçüncü parti konumuna terfi etmiş bir partinin başında bu ağırlığı yaşayan bir lider gibi davranamadı. Uzatılan mikrofona veya çevrilen kameralara üzerinde emek verilmiş, ter dökülmüş, çözüme dönük fikirlerle değil, popülist, nabza şerbet veren, ezber sözlerle konuşuldu.

Sonuçta Barış Süreci bozuldu, yeniden kan aktı.

Barış Süreci bozuldu da ne oldu?

Kürt kitlenin 8 Haziran'dan bu yana kazandığı bir tek menfaat var mıdır?

Bu satırları, HDP genel başkanının CNN İNT'e konuşmasını duyunca yazma zarureti hissettik. O konuşma iki bakımdan hatalıydı. Birincisi, devleti, dünyaya şikâyet ediyordu. Bir memleketteki üçüncü partinin lideri, kendi devletini dünyaya şikâyet mi eder, yoksa şikâyet konusu olan istenmedik durumların ortadan kalkması için gecesini gündüzüne mi katar?

Selahattin Demirtaş, mezkür tv'ye "devlet, yardım etmezse IŞİD gelip bu cinayeti işleyemez" diyor.

IŞİD uzmanı olmadığına göre nereden bilmekte? O söz, aynı zamanda bir yaman çelişkinin adıdır. Çünkü sn Demirtaş, Ankara'da katliam olduğu ânda daha hiç bir şey bilinmezken, elde hiç bir vesika yokken "bu cinayeti devlet işledi" dedi ve çok ağır cümleler sarf etti. İlerleyen saatler içinde failin kimliği temayüz edince bu defa da dediklerini güya yumuşatarak tevil etmekte.

Mevzubahis sözlerin tevilinin mümkün olmaması bir tarafa, talihsizlik şurada ki bu defaki iddiası da en az önceki kadar vahimdir. "Devlet yardım etmese, IŞİD bu cinayeti işleyemez!" Bir kimse liderse, 6 milyon oy almışsa her konuştuğunun mesnedi, her iddiasının delili olması şarttır.

Öz vatandaşlarını katleden siyasi bir iradeye devlet denebilir mi?

Selahattin Demirtaş, iddiasını isbat etmelidir.

Eğer isbat edemezse o sözlerin altında kalır.

.

AMERİKA, HATALARINA DEVAM ETMEKTE!

15 Ekim 2015 01:00

A -

A +

Ronald Reagan, bir sinema oyuncusuydu. Bir Hollywood'lu Beyazsaray'a seçilince kitleler önce yadırgadılar. Rejisörün yönettiği bir jön, bir kıta büyüklüğündeki memleketi idare ettiği gibi dünyaya dair çok mühim bir imza olacaktı. Acaba O'nda fikir üretme kabiliyeti var mıydı?

Şüpheler boşa çıktı; Reagan, sağduyu, temkin ve tedbirleriyle son dönemin en başarılı liderlerinden biri oldu. Son 50 yıllık Amerikan siyasetine bakıldığında en başarılı üç isim J.F. Kennedy, Richard Nixon ve Ronald Reagan'dır. Kennedy, silah tüccarlarının menfaatine çomak soktuğu için bir suikastle hayatından oldu. Ölümü, dünyada çok yankı yaptı. Türkiye'de birçok caddeye adı verildi. Bugün bile Eminönü'nden Yeşilköy'e kadar devam eden sahil yolunun resmi ismi, "Kennedy Caddesi"dir. Bu gerçeği, bir köprümüze "Yavuz Sultan Selim" ismi verilmesini hazmedemeyenlerle, Boğaziçi Köprüsü'ne "Sultan Abdülhamid Han Köprüsü" ismini vermeyenlere ithaf ederiz.

Kennedy, suikastle, Nixon ise "Watergate Skandalı"yla gitti. Skandal, herhalde bir Amerikan paralel dinlemesiydi.

Son elli yılın en sevilmeyen Amerikan başkanı ise George Walker Bush'tur. "Baba Bush" denilen George Bush'un oğludur. George Bush'un başkanlığı, Turgut Özal devrine denk geldi. Çok samimiydiler. Amerika, o dönemde I. Körfez Harekâtıyla Irak'a girdi. Maksat, icraatları zulme dönüşmüş Saddam Husseyn el Tıkrıtî'yi devirmekti. Harekâtta iki hedefe varılamadı. Bush, Saddam'ı deviremedi. Türkiye, bölgeye giremedi. Turgut Özal, Irak'a geçip Musul gibi I. Dünya Harbi'nde bizden koparılan Misak-ı Milli hudutlarımızdaki yerleri istirdat etme arzusundaydı. Ne var ki bir kısım paşalar buna cesaret edemediler. Genelkurmay Başkanı Necip Torumtay istifa etti. Halbuki, TSK, Irak'a girebilseydi, Saddam o zaman devrilecek, daha sonra G.W. Bush yüzünden Irak halkı felaket yaşamayacak, biz Misak-ı Milli hakkımıza kavuşacak, PKK uygun şartlar bulup azmanlaşmayacak, İran böylesine kolay at koşturma kolaylığına kavuşamayacaktı.

Oğul Bush'un hırsı, babasını aşmak içindi. Babası, Irak'a girmiş, diktatörü devirememişti. Bu sebeple "nükleer silah" bahanesiyle Irak işgal edildi. II. Harekât başlayınca Bush, "bu bir Haçlı seferidir!" diye bir açıklama yaptı. Söz, Türkiye başta olmak üzere İslam dünyasında büyük hoşnutsuzlukla karşılandı. Amerikan ordusu, Irak'a bir filin züccaciye dükkânına girmesi gibi girmişti. Müzeler yağmalandı. Irak'ta hukuk çiğnendi. TBMM'nin Irak'a girmeme kararı üzerine bir kaç Mehmetçiğin başına intikam çuvalı geçirildi. Ebu Gureyb gibi hapishanelerde mahkûmlar, utandıran ve tiksindiren işkencelere maruz kaldı. Patavatsız Bush, Kürt kartıyla Ankara'ya karşı vaziyet aldı.

Bunlar ve benzeri sebeplerle Türk-Amerika münasebetleri yerlerde sürünür oldu. Türkiye'de derin bir Amerikan nefreti uyandı...

Amerika'nın "Karaoğlan"ı iş başına geldiği zaman manzara buydu. B.H. Obama, ile o nefret tedricen kaybolarak her şey normale döndü. AK Parti iktidarıyla Demokratlar iktidarı liderler üzerinden işleri iyi götürdü. Obama, Türkiye'yi incitmemeye özen gösterdi. Ermeni soykırım iddialarını bile birtakım kelimelerle geçiştirdi.

Barack Obama, bir Kennedy, bir Nixon, bir Reagan değildi. Fakat bir oğul Bush da olmadı. Bunda belki "enkaz" devralmasının rolü büyüktü. Risk alıp devr-i sabık'ı kökten kazıyabilseydi, tarihte farklı anılabilirdi. Bunu yapmadığı gibi peşin peşin Nobel barış ödülü almış bir lider olarak, "Arap Baharı" diye sonu Suriye'de insanlık felaketine dönüşen bir projeye imza attı.

Bugün Obama döneminde Suriye, içinden çıkılmaz hale gelmiş, bir halk mahvolmuş, bölge İran'a ikram edilmiş, Rusya, kırmızı mumlu davetiyelerle Suriye'ye, Akdeniz'e ve Orta Doğu'ya davet edilmiştir.

Adı geçen Amerikan başkanı, giderayak, inanılmaz bir hataya daha imza atmakta.

Bu hata Amerikan politikasının bölgede iflası olur.

Washington, kendisiyle derin çelişkiler içinde:

ABD hem PKK'yı terör örgütü sayıyor ve hem de o örgütün Suriye şubesi PYD/YPG'ye silah sevk etmekten, onunla iş birliğine gitmekten çekinmiyor. Bu Washington, ya bölgeyi tanımıyor veya Türkiye'yi hafife alıyor, samimi davranmıyor. Böyle bir fütursuzluğun sonu, Amerikan nefretinin yeniden zirve yapmasıyla kalmaz, Türk askeriyle Amerikan askerinin çatışmasına kadar gidebilir.

Bunun düşünülmesi bile rahatsızlık vericidir.

Tercih kendisine ait. Obama ya patavatsız G.W. Bush veya Kennedy, Nixon ve Reagan gibi hareket edecektir. Ya ufuksuzluk veya temkin, ve sağduyu!

.

KÜRT SEÇMENİN TARİHÎ SORUMLULUĞU

16 Ekim 2015 01:00

A -

A +

Ankara'daki katliamdan sonra Devlet, bütün varlığıyla maktullerin haklarına, nasıl katledildiklerine, onların yakınlarına çok ciddi, çok samimi ve çok hızlı bir şekilde sahip çıktı. "Devlet" dediğimiz, o kuvveti çalıştıran siyasi güçtür. Cumhurbaşkanıdır, Başbakandır, bakanlardır, MİT, emniyet ve diğer bürokrasidir.

Bu çalışma, herkesi memnun etmelidir. Aksi olsaydı, ölen o insanlar, ideoloji veya ırklarına göre farklı muamele görselerdi ayırımcılık yapılmış olurdu. Halbuki katliam yaşandığı andan itibaren hemen her yetkili "ölenler canlarımızdır!" dedi. Kimse sosyalist, Kürt, hatta Kürtçü diye ayrılmadı. Türkiye Cumhuriyeti Vatandaşı olmaları kâfi görüldü.

Konuşanlar, sanki kendi evlerinden cenaze çıkmış gibi derin hüzün içinde duygularını dile getirdiler. Başbakan Ahmet Davutoğlu'nun çırpınışlarını inkâr etmek vicdanla olmaz. Hükümet sözcüsü Numan Kurtulmuş'un maktul yakınlarına maaşdan eğitime kadar bir çok sahip çıkıcı haberleri verdiğinde fevkalâde memnun olduk. Ölenler, büyük çoğunluğuyla iktidara sert şekilde muhalifti, sosyalistlerdi, ideolojileri vardı. O gün orada miting yapılsa kendisine demeyeceğini bırakmayacak olan bu insanlar öldürülünce Hükümet, olağanüstü bir gayretin içine girdi. Bugün vesilesi acı da olsa Türk vatandaşlığı ortak paydasında buluşma değeri, karşılığını görmüştür Failler, örgütler, şebekeler bir bir tesbit edilmekte. Aynı hassasiyet Suruç katliamında da yaşanmıştı. Oraya gidenler de sosyalist eylemcilerdi. Ama onlar da bu ülkenin gençleriydi. Dünya görüşünü zorla kabul ettirmeye kalkışmadıktan sonra herkesin fikri kendine.

Diğer katliamların soruşturmasında da sınıf, ırk, siyasi görüş ayrımı yapılmamıştı. Buna "demokratik olgunluk" dersek bu olgunluk, Ankara'daki terör saldırısı tahkikatında zirveye ulaştı.

Olay patlak verir-vermez daha hiç bir şey belli değilken kameralar önüne geçip "katliamı devlet yaptı!" diyenler, sonra vaziyet farklılaşınca "katillere devlet içinden yardım edildi!." diye konuşmaya devam edenler, acaba şimdi ne diyor, ne düşünüyorlar. İşte her şey gün yüzüne çıkmakta. Kayıtlar, belgeler bir bir belli olmakta. Açıkça görülüyor ki Reyhanlı, Suruç, Ankara bütün bu saldırılar, adları herkesce malum terör örgütlerinin çalışmasıdır. Bazıları tek başına birine ait, bazıları ortak cinayet. Onlar, birbirlerini eğitmekte ve istihbarat alışverişi yapmaktalar.

Bu terör örgütlerinin ortak yanları, Türkiye düşmanlığıdır.

Gerçekler böylece aydınlanınca dün "katil devlet, faşist devlet!" diye yoldaşlarına hitap edenler, bugün acaba "katil PKK!" diye bırakın kameralar önünde konuşmayı kendi aralarında fısıldayabilirler mi? "Bu örgütlerin hepsi katil!" diyebilirler mi? İsteseler de diyemezler. Dediklerinde başlarına gelecekleri bilirler.

7 Haziran'dan bu tarafa yaşananlar karşısında "Kürt seçmeni" merak ediyoruz. Onlar ne diyor, ne düşünüyorlar? Örgütün güdümündeki küçük bir Kürtçü azınlığı kasdetmiyoruz. Herkes gibi Türkiye sevdalısı olan Kürt vatandaşlarımızı kasdediyoruz. 7 Haziran'da oylarını sandıktan ziyade maceraya atmışlardı. Şimdi olup-bitenlerden ders alındığını tahmin ederiz. Bakınız kimse hiç bir resmî ve gayrı resmî merci ve kişi, kimseyi ötekileştirmiyor. Bugün "Kürt seçmen!" diye yazıyoruz eskiden buna imkân var mıydı?

Kürt Seçmen de Türk seçmen de bilmeli ki Türkiye'nin başına gelenler, getirilmek istenenler AK Parti yüzünden değildir. Türkiye büyüdüğü ve kalkındığı içindir. Kuzey Irak'ta da AK Parti mi iktidarda, orada da Tayyip Erdoğan mı Cumhurbaşkanı? Burada Tayyip Erdoğan'ın kanına ekmek doğrayanlar aynısını Mesut Barzani'ye de yapmaktalar. Çünkü petrolü Türkiye üzerinden pazarlamakta, inşaatı bizim şirketlere vermekte.

Bırakınız diğer iki partiyi, AK Parti yerine HDP iktidarda olsa ve o da bu büyüme, gelişme, zenginleşme ve dünya ile yarış projelerini hayata geçirseydi yine kanlı terör örgütleri ortaya çıkar, Suriye yine mahvedilir, Suriye'ye yine yabancı devletler doluşurdu. Kara mizah gibi olsa da aynen vaki; Küba bile Rusya'ya destek için Suriye'ye asker yollamış. Herhalde hatırlanacaktır.

Yakınlarda yazmış ve "dünya nereye gidiyorken Marksist Kürtçüler, Kobani'de Küba kurmaya çalışmaktalar!" demiştik.

.

Tek Yol!..

19 Ekim 2015 01:00

A -

A +

"Feza'da İki Türk"... Bu bir radyo tiyatrosunun ismidir. 1990'ların başında ses kaseti olarak çıkartmıştık. Orada Türkiye, Baykonur Hava Üssü'nden uzaya açılıyordu. Baykonur, o vakit bizde bilinmiyordu, tesislerin bulunduğu Kazakistan henüz istiklaline kavuşmamıştı. 16 Ekim 2015 gecesi, Türkiye Cumhuriyeti Devleti, kardeş Kazakistan Cumhuriyeti'nin Baykonur Hava Üssü'nden uzaya altıncı uydusu olan 4 B uydumuzu gönderirken biz, bir rüyamızın hakikat olmasının şükrünü yaşıyorduk.

Yatırım haberleriyle şehit haberlerinin birbirine karıştığı günlerdeyiz. Aynı ânda seviniyor ve aynı ânda kederleniyoruz. Ama netice itibariyle askerlikte de bayındırlıkta da zaferlere imza atmaktayız.

17 Ekim 2015 sabahında Dağlıca'dan yükselen şehit haberleriyle KKTC'ye su vermemiz aynı zamana denk geldi. Dünyada bir ilki gerçekleştirerek 107 Km'lik boru hattıyla Anamur Alaköprü Barajı'ndan Girne Geçitkale Barajı'na su sevkiyatına başladık. 1.6 milyar TL'lik dev bir yatırım.

160 cm çapındaki nakil borusu, deniz seviyesinden 250 m derinlikteki askılar üzerinden Kıbrıs adasına ulaşmakta. Türkiye, 1 Kasım'da bu büyüme hızını kaybetmezse ileriki dönemlerde o borulara bağlanacak paralel borularla Kıbrıs'a doğal gaz ve petrol de verilecek. Bir barış suyu olan Anamur suyu, talep olursa Güney Kıbrıs Rumlarına da satılabilecek.

Evet; adını koyabiliriz; "Kıbrıs, bugün fiilen fethedilmiştir".

Hissiyatımız o ki yarın Rodos ve diğer 12 Ada da aynı hizmetleri isteyecektir. Bunun neticesinde Yunanistan ve Türkiye birbirine daha bir yaklaşacaktır.

Böylesine büyük bir hizmet, ancak ihtişam asırlarımızda okunabilecek, tarihimize yakıştırıp bugünümüz içinse sadece hayal kabul edilebilecek eserlerdendir. Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan'dan işçilerimize kadar kimlerin emeği geçtiyse Allah onların hepsinden razı olsun. "Barış Suyu" tabiri bu vesileyle bir kere daha gündeme girdi. Bu tabir, Turgut Özal'a aittir. Suriye, o zaman da huysuzluklar yapıyor, Hafız Esed, ikide birde "Türkiye suyumuzu kesiyor!" diye bizi dünyaya şikâyet ediyordu. Maksadı, GAP inşaatını engellemekti. Barajlar zincirinin bitirilmesiyle doğu ve güneydoğuya refah ve zenginlik gelecek; Fırat'a vurulacak altın gem ile deli sular, nimete dönüşecekti. Suriye Baas rejimi, buna sekte vurmak istiyordu. Turgut Özal, bunun üzerine gündeme "Barış Suyu" teklifini getirdi. GAP yine yapılacak ve fakat Arabistan'ın derinliklerine kadar açılacak kanalla Fırat'ın suyu çölleri zümrüde çevirecekti. Proje heyecanla karşılandı ama olmadı. Bazısı Rus, bazısı İngiliz, bazısı Amerikan güdümündeki "kurdurulmuş" devletlerin taşeron reisleri, "king"leri, sömürgeci başkentlerde kaşlar çatılınca bizden uzak durdular.

Bir yılda devlet ve on günde devlet adamı olunmaz.

Eğer; Turgut Özal, Barış Suyu'nu, Tayyip Erdoğan da Kıbrıs Suyu'nu hayal edebildiyse, bu hayalleri besleyen birikimler vardır. Cihan Padişahı Kanunî Sultan Süleyman zamanında ve Sokollu Mehmed Paşa'nın devri sadaretinde Don ve Volga nehirleri arasında kanal açıp bu nehirlerin birbirine bağlanması düşünülmüş, II. Selim zamanında harekete de geçilmişti. Aynı devlet adamları döneminde açık denizlere ticaret yollarına çıkmak, dünya Müslümanlarına yardıma gidebilmek için 1568'de Süveyş'e kanal açılması fikri devlete mal olmuştu.

Cihan Devleti olmaktan düşünce o projeler, sömürgecilere kaldı.

Hâdisenin günümüzde de seyri vardır:

28 Şubat iktidarlarında jetlerimiz İsrail'de onarılıyor, heronlar alınıyor, güya stratejik ortaklıklar yaşanıyordu. Onlarla beraber bir plan daha vardı. İsrail, Manavgat Suyu'nun borularla kendilerine nakledilmesini arzu etmiş, bunun üzerine müzakereler de başlamış, 2001'de 57. Ecevit Hükümeti zamanında neredeyse imza safhasına gelinmişti. AK Parti iktidarıyla bu mesele kaldı. Daha sonra aynı suya Libya talip oldu; fakat oraya gelen bir sun'i baharla iş gerçekleşmedi.

Kıbrıs'a su projemiz, 2007'de Düzce'den başlayarak 170 km boyunca Boğaziçi'nin altından borularla Melen Suyu'nun İstanbul'a taşınmasından sonraki eski tarihli ikinci eserdir. Bu da Kanunî'nin Padişahlığında Mimar Sinan bin Abdülmennan'ın çalışmasıyla Sapanca'dan İstanbul'a su nakli düşüncesinin hayat bulmasıdır.

Evet; görüldüğü gibi:

Türkiye, enerji satış havzasıdır.

Subaşı devlet, havzasıdır.

Petrol pazarlanma limanıdır.

Bu yüzden bize rahat vermezler.

"Kuvvetli ve Kudretli Büyük Türkiye!" olmaktan başka yolumuz yoktur!

.

MERKEL'İN ZİYARETİ

20 Ekim 2015 01:00

A -

A +

Almanya başbakanı Angela Merkel, Türkiye'ye kısa fakat muhtevalı bir ziyaret yaptı. Önce başbakan Ahmet Davutoğlu'yla Başbakanlık Dolmabahçe Dairesi'nde bir görüşmeleri oldu. Sonra Cumhurbaşkanı, Recep Tayyip Erdoğan, kendisini Yıldız Sarayı Mâbeyn Köşkü'nde kabul etti...

Burada zaviyeyi bir miktar malumat vermek lâzım:

Osmanlı Devleti'nde devletin idare edildiği 3 Saray vardır. Topkapı Sarayı, Dolmabahçe Sarayı, Yıldız Sarayı. Yıldız, son 3 padişahın, Abdülhamid, Reşad ve Vahideddin Han'ların ikametgâhıdır.

Alman-İttihatçı "stratejik ittifakı"yla Türkiye, Almanya saflarında "Harbi Umumi"ye girdiğinde karar mercii Yıldız Sarayı idi. Geçmiş yazılarımızda İstanbul'u "Yazlık Başkent" olarak teklif ederken Cumhurbaşkanlığı Sarayı için de Yıldız Sarayı'nı göstermiştik. "Devlette devamlılık" fikrinden hareket ediyorduk. Nitekim sn Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın Almanya başbakanını Yıldız'da kabul etmesi, Devlet-i Ebed Müddet ve devlette devamlılık fikrinin mânidar bir tezahürüdür. Şansölyenin Yıldız Sarayı'nda ağırlanması bir tesadüf değil, tarih şuuru ve devlet vakarının ifadesidir. Tarihe ve müzakere edilmedik gerçeklere atıftır.

Almanya'nın Karadeniz'e sevk ettiği Türk bayrağı çekilmiş Goeben ve Breslau adlı iki kruvazörünün Rus limanlarını topa tutmasıyla harbe dahil olduk. Dünya Harbine girerken, mesele Yıldız'daki Sultan Reşad'a arz edilmemişti, Meclis-i meb'usan'ın haberi ve kararı yoktu. Buna mukabil erkânı harbiye-i umumiye reisliği/genelkurmay başkanlığı, 1. Kurmay Başkanlığı'na Alman Alb. Bronsart Von Schellendorf getiriliyordu. Çanakkale Harbi'nin komutanlığına ise Yahudi asıllı bir Alman olan Tümg. Liman Von Sanders daha evvel tayin edilmişti. Bizim tarih fukaralarımız ise Çanakkale komutanı olarak Mustafa Kemal'i bilirler. Almanya savaşta mağlup olunca, Türkiye de hükmen mağlup sayılıp parça parça edildi. Bugünkü Suriyeler, Iraklar, Filistinler, Yemenler vs bu hikâyenin mahsulüdür. Almanya ile böyle bir cephe arkadaşlığımız vardır.

Biz, Almanya sevdası uğruna bir imparatorluğu feda etmiş bir milletiz. Buna rağmen aynı Almanya, II. Cihan Harbi'nden yıkılmış olarak çıkınca, işçilerimiz 1960 başlarında oraya giderek onları ayağa kaldırdılar.

Hakikat bu iken biz Türk milleti, Türk devleti, izahı mümkün olmayan meçhul sebeplerle Almanya'dan hep çektik. Birtakım vakıflar içeriyi karıştırdı. Daha ağırı ise Türkiye'ye karşı el altından PKK'ya destek oldu.

18 Ekim 2015 Pazartesi günü Büyük Türkiye Başbakanıyla Cumhurbaşkanının Suriye, Suriyeli mülteciler dramı, Türkiye'ye musallat edilmiş terör ve terör örgütleri, Avrupa Birliği... gibi konuları görüştükleri başbakanın temsil ettiği devletle bizim devletimizin böyle bir mâzisi vardır.

Hâdiselerin yaşandığı ân, kesişme noktasıdır. O noktanın bir de mâzi diye geriye doğru ve istikbal diye de ileriye doğru kanatları bulunur. Biri eldeki malzemedir, diğeri, üzerinde çalışılacak malzemedir. Bunlar bilinmeden ânlık vaadleri esas almak yanıltıcı olur.

Daha 3 ay evvel, bir Filistinli çocuk sn Merkel'e gözyaşları içinde "ana dilim gibi Almanca biliyorum, beni dışarı göndermeyin!" diyordu. Çaresiz yavru sığındığı yerde kalmak istiyordu. Şansölye, yalnızca çocuğun yanına kadar giderek çenesini okşadı ve "yapacak bir şey yok!" dedi. O Filistinli kız çocuğunun gözyaşlarını da unutmayacağız.

Suriye'ye sinsi Arap Baharı gelip de iç harp çıkalı 4 sene oldu. Milyonlar Suriye dışına hicret ettiler. Yüz binler öldü. Dehşetli bir insanlık felaketi yaşanıyor. Türkiye, 2.5 milyon mülteciyi bağrına basmış vaziyette. Bu zaman zarfında ne Almanya'nın ne hiç bir "medeni" devletin kılı kıpırdamadı. Akılları, fikirleri petrol için Orta Doğuda yer tutmakta.

Ne zaman ki Suriyeli mazlumlar, boğulmayı, kovulmayı, açlığı, dayağı göze alıp AB kapılarına dayandılarsa AB liderleri, dramı yeni gördüler. Onlar da ikiye ayrıldılar biri Macar başbakanı Viktor Orban gibi insafsız, diğeri de Alman başbakanı gibi diplomatik olanlar.

Angela Merkel, İstanbul'da her konuda çok güzel konuştu. Fakat cümlelerini "bu tabiî sadece bizimle bitmez; AB devletlerinin de kabulü gerekir"le ihtirazi kaydıyla bağlamakta.

Şüphe edilmesin; bu ümit verici taahhüt ve vaadler burada kalır. Bahsi geçen 3 milyar avronun Ankara'ya ödenmesini de uzak ihtimal görüyoruz. Bir miktar para yardımıyla işi kotarmaya çalışırlar. 4 mevzu da zaman içinde unutulmaya terk edilir. Biz yanılalım isteriz ama... onlarca senedir zaten bu sözleri duya geldik. Ortada yeni olan sadece Suriye ve onunla irtibatlı problemlerdir.

Bu sebeple inanmakta zorlanıyoruz.

Gerçekler acı olur...

.

BU AYIPLARI ANCAK AYDINLAR İŞLER!

21 Ekim 2015 01:00

A -

A +

Japonya ile münasebetlerimiz, II. Abdülhamid Han'dan beri iyidir. Atom bombası, tarihte ilk defa II. Cihan Harbi'nde Japonya'ya karşı kullanıldı. Perişan oldular. Mağrur batı, II. Dünya Harbinde farkında olmadan bu harbin iki ayrı uçtaki mağlubu Japonya ve Almanya'ya büyük bir iyilik yaptılar. Bir karar alarak adı geçen iki devletin silahlı kuvvetler barındırmasını yasakladılar. Bilindiği gibi hazinelerin ciddi bir bölümü savunma masraflarına harcanır. 10 yıl evveline kadar bizde savunma masrafları, eğitim harcamalarının önündeydi. Ordudan mahrum kalmak elbette ve asla tercih edilecek bir seçim değildir. Ama böyle bir "şer", Almanya ve Japonya'ya "hayr" olarak geri döndü. Elde kalan para ve millî hırs, onları ekonomiye, ticarete, keşfe, otomotive, elektroniğe sevk etti.

II. Abdülhamid'in temasta bulunduğu yalnızca Japonya değildi. Aynı temaslar, eş zamanlı olarak Almanya ile de yapılmıştır. Bir anlamda o teşebbüslerin devamını yaşıyoruz. Yıldız Sarayı'nda bugün Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan, Almanya şansölyesini ağırlarken dün de Sultan Abdülhamid Han, Alman kayzeri II. Friedrich Wilhelm'i ağırlıyordu.

Bu iki devletle münasebetlerimiz en az 125 yıllıktır. Bu zaman zarfında çok hadiseler yaşandı. Abdülhamid Han'ın muhalifi çoktu, bazıları -hatta- zâlim denecek kadar gaddardı.. O'na "kızıl sultan", "müstebit" gibi ağır iftiralar atılıyordu. Ancak devrin münevverlerinden kimse kalkıp Japon veya Alman imparatoruna veya oralardaki bir müesseseye Türkiye imparatoru aleyhine mektup yazmıyordu. Onlar, bütün hamakatlerine rağmen bunu vatana ihanet sayacak kadar sorumluluk sahipleriydi.

Devlet reisimiz aleyhine yabancı devlet adamlarıyla kurumlara mektup yazma ayıbını şimdilerde yaşıyoruz. Bugünün çeyrek aydını istikbale eser değil, yarınlara yüz kızartıcı nameler bırakmakta. "Bu kadar cehalet ancak tahsille kazanılır!" sözünü doğrulayan şaşkınlıklara şahit olmaktayız. Gündem, seçim ve terör başta olmak üzere çok yüklü olduğundan sebeplerin sebebi hükmündeki asıl ciddi mes'eleler gözden kaçmakta.

Sn Cumhurbaşkanı, iki hafta evvel Japonya'yı ziyaret etti. Programda Waseda Üniversitesi'nin Tayyip Erdoğan'a fahri doktora beratı takdim etmesi de vardı. Bunu haber alan ismi lazım olmayan bir öğretim üyeleri derneği, kalkıp buralardan apar-topar o üniversite idaresine bir mektup yazarak ülkelerinin cumhurbaşkanına o beratı vermemelerini istediler. Tabii Japonlar, mektubu gönderenin burada saksağanlar derneği kadar bile bir ağırlığı olmadığını bilemezlerdi. Böyle bir hafiflikle karşılaşınca herhalde şaşkınlıktan şaşkınlığa sürüklenmişlerdir. Mektubun bir ayıp vesikası olmaktan öte hükmü olmadı ama Türkiye akademik hayatı için yüz kızartıcı oldu.

O mektubun mürekkebi henüz kurumamıştı ki Angela Merkel'in Türkiye'ye gelmesi haberi alındı. Bu defa başka veya belki de aynı akademisyenler zihniyet isbatına kalkıştılar. Değişik üniversitelerden bir miktar imza toplayarak Alman başbakanına mektup yolladılar. Halbuki onların bazılarının mensubu oldukları üniversiteyi, şikâyet ettikleri o insan kurmuştu. Mektupta "ziyaretiniz, Tayyip Erdoğan'la Ahmet Davutoğlu'na destek olacağından Türkiye'ye gelmeyin!" deniyordu. Şüphesiz ki Angela Merkel ve Alman bürokratlar da bu münasebetsizliği okuyunca hem hayret etmiş ve hem de ayıplamışlardır. Mektup sahipleri, sözde tahsil yapmış ve güya akademik unvanlar da almışlardı ama onları mülteciler, AB, vize, terör gibi yurdumuz için yüksek önemdeki bahisler alakadar etmiyordu.

İyiler bir tarafa, bizde çok prof, kitap hamalıdır.

Sırtlarında kitap taşır fakat anlamazlar.

İşte onulmaz derdimiz aydın sancısı.

Aydın yabancılaşması.

İlim, irfan fukaralığı.

Mankurtluk.

.

SURİYE'DE ZAMAN

22 Ekim 2015 01:00

A -

A +

"Esad'lı geçiş planı" sözü uzunca bir zamandır konuşulmaktaydı. Görüş, ABD tarafından bir teklif haline getirilerek Rusya'ya verildi. Bunun üzerine Beşar Esad, Moskova'ya Vladimir Putin'le görüşmeye gitti. Esad, 4 yıldan bu yana ilk defa yurt dışına çıkmaktadır.

"Esad'lı geçiş planı" fikrine göre 6 aylık bir geçiş dönemi ilân edilecek. Bu zaman zarfında Esad, yerini koruyacak fakat makamı sembolik olacak. Bunun uygulamada ne gibi faydası olur? denirse sorunun açık ve net bir cevabı yok. Herhalde daha çok taviz koparma ve razı ederek gönderme gibi bir maksat güdülmekte. Amerika, Suriye'ye 4 yıl önce gelirken Esad'a demediğini bırakmamıştı. O zamanlarda beklenen Saddam Hüseyn'e yapılan aşağılayıcı muamele Beşar Esad'a da yapılacak şeklindeydi. Hâlbuki o günlerde Suriye de Suriye halkı da böylesine perişan olmamıştı. Bunca zulüm, katliam ve muhacerattan sonra bir diktatörün özür dilercesine gönlünü alarak gönderme fikrinin hiçbir makul tarafı yoktur.

Türkiye, diktatörün hemen gönderilmesinden yanadır. Nitekim başbakan Davutoğlu, dün "Esad'lı geçiş" değil, "Esad'ın gidişi" konuşulmalı dedi.

Moskova'nın Amerikan teklifine de diyeceği ise merak mevzuudur. Vaki teklif ve Esad'la görüşmeden sonra Putin'in Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan'ı araması ilginç oldu. Putin, o telefon görüşmesinde muhtemelen teklife karşı ima ile de olsa görüşlerini ve Esad'ın gitmek için ortaya koyduğu şartları dile getirmiştir. Meselenin 15-16 Kasım'da Antalya'da yapılacak G 20'ler Zirvesi'nde iki lider arasında daha bir tafsilata bağlanacağı şeklinde bir görüş olsa bile mevcut iç harp seyrine göre o tarih bile geçtir.

Vaziyet o ki Amerikan siyaseti, Suriye'de karaya oturmuştur. Beceriksizlik, Rusları yeniden Akdeniz ve Orta Doğu'ya indirdi. Rus jetleri iki haftadır Beşar Esad yanında yer alarak ılımlılar dahil muhalifleri vurmaktadır. Ayrıca Beşar kuvvetleri de Rusya'dan aldığı güçle bir haftaya yakın bir zamandır Halep'i vuruyorlar. Binlerce sivil şehri terk etmiş durumda. Güney hududumuza yeni bir mülteci yığılması yaşanabilir. Rus destekli Baas bombaları, halkı yerinden-yurdundan, vatanından ettiği gibi bir tarih, kültür ve medeniyet merkezi olan Halep de yıkılıp yok oluyor.

Moskova ve Esad kuvvetleri, ılımlıları da dahil rejim muhaliflerini vururken, Amerika DAEŞ'i vurmaktadır. Böyle bir iş bölümü yapılmış. Şu soru kaçınılmazdır: Bu DAEŞ veya IŞİD nasıl bir güçtür ki Amerika, Rusya, İran ve Avrupa devletlerine rağmen en ufak şekilde geri adım atmıyor?"

Şu gerçek gözden kaçmamış olmalı. DAEŞ aleyhine herkes konuşurken İsrail ve İngiltere susuyor. Londra, belki çok mecbur kalınca yasak savma kabilinden bir kaç cümle etmiştir, fakat Tel Aviv, tamamen suskun. Nitekim DAEŞ de hiç bir İsrail varlığını hedef almamakta. Şu uzak bir ihtimal olamaz. Batı, DAEŞ üzerinden kendi içinde hesaplaşma yaşıyor.

Netice itibariyle varılan noktada 4 yıl sonra Esad'ın nasıl gideceği ve Suriye'nin akıbeti hususunda Moskova, ağırlıklı karar bir merciî durumuna gelmiştir. Putin, Rusya'nın itibarını yükseltmekle kalmadı. Esad'ı da teminat altına aldı. Moskova'nın "Esad'lı geçiş planına" şartlı destek vereceğini tahmin etmekteyiz. Ruslar, metne "6 ay sonra şartlar olgunlaşmadığında her defasında 6 aylık ek süreler verilir!" diye bir cümlenin girmesini isteyecektir. Bu Beyaz Saray'ın da işine geleceği için itiraz etmez.

Bundan böyle kazanılan fırsatlarla Rusya, bölgeye daha bir yerleşecektir. Nitekim Putin, dün Baas rejimine "askeri destek verdikleri gibi gerekirse siyasi destek de verebileceklerini" söyledi.

Suriye'de zaman, Rusların lehine işliyor.

.

KUZEY SURİYE TÜRKMEN CUMHURİYETİ

23 Ekim 2015 01:00

A -

A +

Suriye Türklerine "Türkmen" denmektedir. Onlar da Azeri ve Türkiye Türkleri gibi Oğuz Boyu'ndandır. Suriye Türkmenleri, iç ve güney Anadolu Yörük ağzı ve Azerî lehçesiyle konuşmaktadırlar. Şam, Hama, Humus, Halep, Lazkiye ve Rakka gibi şehirlerde yaşamaktadırlar. Lazkiye'deki Bayır-Bucak Türkmen nüfusunun mevcudu 100 bindi. Toplam nüfusun 4 milyon olduğunu Türkmenler bizzat bize ifade etmişlerdir. Suriye nüfusunun yüzde 15 kadarının Türkmen olduğu söylenebilir. Şu yaşanan Suriye ihtilafına kadar Türk vatandaşları, Suriye'de Türklerin varlığını bilmiyorlardı. Onlar Türkiye, tarafından nisyana terk edilmiş, Baas rejimi de üzerlerinde ırk ve dil asimilasyonu uygulamıştı. Bu sebeple genç nüfus arasında Türkçe bilmeyenler görülmektedir. Irak Türkmenlerinde de Türkçe bilmeyenler mevcut. Bazı Irak Türkmenleri, Arapça ve Kürtçe bildikleri hâlde ana dillerini konuşamıyorlar.

Türkmenleri, bugün Suriye denen topraklarda hem Selçuklu devleti ve hem de Osmanlı devleti, hacıların yol emniyeti için Hac Yol Güzergâhı'na yerleştirmişlerdi. Suriye Türkmenlerinin iki ayrı bayrakları vardır. Bayraklardan biri KKTC bayrağına, diğeri de Şarkî Türkistan Uygur Bayrağı'na benzer. Suriye'den göçen Türkmenler, Anadolu'da Hatay-Gaziantep-Kilis-Adana-Kayseri hattı ağırlıklı olarak yerleşmişlerdir. Bu sebeple oradaki Türkmenlerin burada akrabaları mevcuttur. Suriye'den gelen 2.5 milyon mülteci yanlış bir algıyla tamamıyla Arap zannedilmektedir. Halbuki bu nüfus Arap, Türkmen ve Kürt olarak aşağı yukarı eşit şekildedir.

Bugün Suriye Kader Kavşağı'ndadır.

Baasçı Nusayriler ülkenin yüzde 14'üne hükmetmektedir. Suriye'nin Nusayriler, PYD ve DAEŞ arasında bölünmesi uzak ihtimal değildir. Ayrıca Rusya, Amerika ve İran nüfuz bölgelerinin meydana gelmesi mevzubahistir. "Stratejik ortak" gibi parlak etiketler altında uydu devletler beklenmelidir. Girebilirse Fransa da karaya ayak basmak istemekte.

Bütün bunlar yaşanırken Türkiye, hadiselerin arkasından gitmemeli. Ankara, değişik senaryolar yazarak oyun kurucu, ön alıcı ve hükmedici olabilmelidir. Altı ay evvel Medine dönüşü uçakta Cumhurbaşkanı sn Tayyip Erdoğan'a bu fikri açmış ve KSTC'ne hazır olmamız gerektiğini hatırlatmıştık. Daha sonra okumakta olduğunuz yazımızın başlığıyla da ilk makalemizi kaleme almıştık. Bugün aynı fikri bir kere daha işliyoruz.

Yıllarca "Irak'ın toprak bütünlüğüne saygılıyız" diye geldik. Sonunda Irak bizim dışımızda fiilen bölündü. Şia yayılmacılığı bütün bölgeyi sarmakta. Şimdi toprak diye de bütünlük diye de bir şey kalmamışken sakın ola ki Ankara'da kimse, "Suriye'nin toprak bütünlüğüne saygılıyız" diyerek "yurtta sulh cihanda sulh" felsefesine kapılmasın. O defter kapandı, şayet felsefe denebilirse o felsefe tükendi. Görünen köy kılavuz istemez. Türkiye'nin güneyinde artık bir "GB/Güvenli Bölge" kurulmayacaktır. Washington, bu mevzuda Ankara'yı üstelik de bir kaç kere yarı yolda bırakmıştır. Fakat de facto/emrivaki tarzda Suriye'nin kuzeyine bir devlet kurularak Türkiye ile orta-doğu arasında bir Berlin duvarı tesis edilebilir. Bölgede haritalar değişiyor. I. Dünya Harbi'nin İngiliz-Fransız haritaları yerine Amerika-Rusya haritaları hayata geçiyor. Başbakan sn Ahmet Davutoğlu'nun sözünü ettiği "sınırda her biri 100 binlik üç büyük şehir" kurma teklifinin de devamı gelmedi. O hâlde mevcut mecburi şartlar, hudut yakınlığı, nüfus yapısı, coğrafi vaziyet , tarihî ve kültürel etkilerden dolayı ve şartlar elverirse Süleyman Şah Türbesi'ni de içine alacak şekilde bir KSTC/Kuzey Suriye Türkmen Cumhuriyeti Devleti kurmalıyız. STC/Suriye Türkmen Cumhuriyeti de denebilir. Türkmen nüfus buraya toplanacağı gibi, mülteciler de sevk edilebilir. Nasıl olsa 2.5 milyon nüfusa biz devlet vazifesi yapmaktayız. Mülteci nüfus ve Türkmen nüfusla birlikte en kötü ihtimalle 4 milyonluk bir devlet inşa edilmiş olur.

.

İÇ SAVAŞ

27 Ekim 2015 02:00

A -

A +

"İç savaş" sözünü çok tehlikeli buluyoruz:

Daha evvel bir yazımızda da ifade ettiğimiz gibi "iç savaş felakettir". Zelzeleden bin kat büyük yıkımdır. İç harp, iç savaş yaşamış hiç bir millet, bundan kazançlı çıkmamıştır. Bundan sonra bunu yaşama talihsizliğine düşecek olanlar da kazançlı çıkmayacaklardır.

İç savaş, en kestirmeden tarifle; bir evde yangın çıkması, ev yanarken ev halkının da birbirine kazma-kürekle saldırmasıdır. Harbin sonunda elde kalan, kan, gözyaşı, sakatlıklar, maddi ve mânevi zararlar, telafisi yıllar alacak düşmanlıklar, büyük dramlar ve kayıp yıllardır.

Bazı politikacılarla yazarların iç savaş lafı ettiklerini, bunu telaffuz etme arzusunda olmamalarına rağmen böyle bir endişe taşıdıklarını okumaktayız. Beyan ve üsluplar tartışılabilir, tavsiye ve tenkitler olabilir. Fakat o üslupları, kullanılan söz ve kelimeleri bir iç savaş, iç harp sebebi saymak yanlıştır. Kantarın topuzunu kaçırmadır. Biz, muhalefet ve iktidardaki siyasilerimize soğuk savaş dönemi üslubunu terk etmelerini, baştan sona karalama yapmamalarını, kabulü mümkün olanları almalarını yıllardır defalarca hatırlattık.

Buna rağmen bir sertlik sürüp gitmekte. Sertlik, kırıcılık kimsenin arzusu değildir. Ne var ki bu âdet de bu köyde yeni değil. İsmet İnönü'nün Süleyman Demirel'e "Saidi Nursi'nin halifesi", Alparslan Türkeş'in Bülent Ecevit'e "köprüaltı zibidisi", Süleyman Demirel'in Turgut Özal'a "Çankaya'nın şişmanı" demesi hafızalardadır. Cenazelerde karşılaşıp el sıkışmamaları da hafızalardadır. Evet, "sui misal emsal olamaz", dün bunların yaşanması bugün tekrarını caiz kılmaz. Ancak kabul etmeli ki didişme kültürü şark hayatında mevcuttur. Bu hâl siyasete de sirayet etmekte. Halbuki ABD'de Demokrat veya Cumhuriyetçilerden kim iktidar olursa olsun diğer partiden kabineye üye alabilmekteler.

Tam seçim haftasında iç savaş lafı etmek son derecede yanlıştır. Öyle bir maksat güdülmese bile en azından bir kısım seçmen, denilenleri "iktidar partisine oy verirsem iç harp çıkar!" gibi anlayabilir. Yazar ve politikacıları, ısrarlı sorularla bu yönde konuşturanlar da herhâlde böyle bir algı yahut psikolojik şantaj peşindeler.

Ortada üç-beş sert konuşma dışında rahatsızlık verecek ne var ki iç savaş çıksın? Bazı vatandaşlar, seçme veya seçilme hakkından mı mahrum edilmekte, seçimler hakim teminatı olmadan mı yapılmakta, iktidar partisine oy vermeyenlere hesap verir gibi tehditler mi olmakta, partilerin seçim propagandası, reklamları, mitingleri mi engellenmekte, seçime giderken partiler mi kapatılmakta? Bu ve buna benzer hiç bir negatif durum yoktur. Aksine 7 Haziranda olduğu gibi HDP'nin doğu ve güneydoğunun bazı illerinde PKK vasıtasıyla seçmeni korkutmasından endişe edilmekte.

Seçim öncesi şu bir kaç günde Allah korusun iç harp için hiç bir gerekçe mevcut olmadığı gibi 1 Kasımdan sonra da sebep yoktur.

Bu yüzden herkes, dikkatli konuşmalı, sağduyu ihmal edilmemeli, aydın sorumluluğu taşınmalı, fitne yani bozgunculuğun katilden, adam öldürmekten beter günah olduğu unutulmamalıdır.

54 milyon seçmenin 5 ay bile dolmadan ikinci kere sandığa gidip oy kullanması az başarı değildir. Üstelik, bizdeki iştirak AB ve ABD'den açık ara ilerdedir.

Neticeye gelince; neticeyi bilmeyiz; bildiğimiz bir şey varsa o da Sevgili Peygamberimizin -aleyhisselam- bir sözleridir. Şöyle buyurmaktalar:

-Benim ümmetim, bâtılda ittifak etmez!

İşte hakikatin şaşmaz terazisi!

.

TARAFINI SEÇMEK!

28 Ekim 2015 02:00

A -

A +

Başbakan Ahmet Davutoğlu, 1 Kasım seçimlerini "tek başına güçlü iktidar isteyenlerle, koalisyon hükümeti isteyenlerin yarışı!" diye tavsif etti.

Evet; bu böyleydi, fakat adı konmamıştı.

7 Haziran seçim sonuçları Türkiye'yi koalisyona zorladı. Biz ve sn Cumhurbaşkanı gibi isimler koalisyona karşı olduk. Çünkü koalisyonları yaşamıştık. O hükümetler, kayıp yıllarımızın sebebiydi. Arkada kalan seçimlerden sonra ortaklık isteyenlerin en büyük dayanağı Avrupa'ydı; "koalisyonlar, Avrupa'da yürüyor; bizde niçin yürümesin?" itirazından öte bir gerekçe gösteremiyorlardı. Halbuki, Avrupa ile biz çok farklı iklimlere mensubuz. Oralarda başarılı olması bizde de başarılı olmasını temin edemiyor.

Buna rağmen sn Davutoğlu, bütün iyi niyetiyle hareket ederek çok partili bir hükümet için çalıştı.

MHP ve HDP baştan köprüleri attı. CHP, ortak olmak istediği partiye "mazini inkâr et, yok say, yaptıklarına tövbe et" dercesine dayatmalar getirdi. Bu da bir kısır döngü getirdi. Zaten bu şartlarda bir koalisyon kurulsa bile yaşaması muhaldi. Nitekim geçmişte de yaşamamıştı. Bazısı bir kaç aylık gibi kısa ömürlü oldu. Sık hariciye vekili değiştirmemiz dış dünyada ciddiyetimize halel getirir olmuştu.

Bütün bunlardan dolayı AK Parti genel başkanı Ahmet Davutoğlu, bu defa nezaketen bile olsa koalisyona yanaşmayacak. Çıktığı meydanlarda seçmene "beni bir daha muhalefet partileriyle koalisyon pazarlığına zorlamayın!" diye ricada bulunmakta.

Seçmenin hür irade takdiriyle kim iş başına gelirse gelsin; fakat tek başına ve güçlü biçimde iktidar olsun. Yurdumuzun kuvvetli, ondan da öte kudretli bir iktidara ihtiyacı var. Yalnızca yurdumuzun da değil, İslâm dünyası da buna muhtaç. Bu seçimlerin neticesi, Erbil, Bağdat, Halep, Şam, Filistin Yemen, Kırım, Gümülcine, Saraybosna, Somali, Urumçi, Arakan, Avrupalı Türkler başta olmak üzere, bütün dindaş, tarihdaş, kültürdaş, vatandaş alakalı çevreleri, iklimleri ilgilendirmekte. Seçimler, Anadolu'daki bir vilayet kadar oralarda da aynı heyecan, dua ve duygularla takip ediliyor. Kader, bize bu coğrafyada başrol oyunculuğunu, oyun kuruculuğunu Türklerin İslâmı kabullerinden beri takdir etmiştir. Bu millet, bin yıl İslâm'a bayraktarlık yaptı. Şânı yüce Allah'ın izniyle kıyamete kadar da bu şeref üzre devam edecektir. Küçük inkıtalar, ara vermeler büyük mükellefiyetlerin ortadan kalktığı anlamına gelmez. Esasında derinden gelen bir ses bugün "nerde kalmıştık?" demekte. Sahnedeki kavganın sebebi de budur.

Bu bir millî ve yerli bakıştır. Seçimlere, bu topraklara ve yaşanan her şeye böyle bakamayan her kim olursa yabancılaşmış demektir. Milletimizin bir arif damarı vardır. Aklı selimle hareket eder.

Bu millet, firaset ve basiretle bakar, çeyrek aydınla farkı budur. Aydın, her yerde öncüdür, bizde ise engeldir. Çünkü; bizdeki aydın değil, kendini aydın diye pazarlayan kısa görüşlü, ufuksuz okur-yazardır.

Tek başına güçlü iktidar isteyen yarışçıların arkasında dua var.

Şüphe edilmesin ki dua galip gelecektir.

Parti taassubuyla hareket edenler bir yana; seçmen, oyunu kuvvetli ve kudretli iktidar için kullanacaktır. 2023 Büyük Türkiye ve 2071 Cihan Devleti Türkiye'ye ancak böyle bir iktidar küheylanıyla varılabilir

.

SAVCILIĞIN AÇIKLAMASI

29 Ekim 2015 02:00

A -

A +

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı, 10 Ekim tarihinde Ankara'da meydana gelen 102 kişinin öldüğü vak'ayla ilgili bir ön açıklama yaptı. Bunun hazırlanacak iddianameye de esas teşkil edeceği anlaşılmakta. Elde edilen dijital verilerin ancak yüzde 5 gibi küçük bir kısmı çözülmüş. Buna rağmen varılan malumat "müthiş" kelimesiyle ifade edilebilir.

Başsavcılık, fail örgütün DAEŞ olduğunu tereddüde mahal bırakmayacak şekilde tesbit etmekte. Katliamı yapan canlı bomba ve diğer caniler, örgütün Gaziantep, merkezli şubesine mensup. Daha evvel, Diyarbakır, Mersin ve Suruç vs katliamlarının da aynı örgüt tarafından işlendiği söz konusu savcılık beyanıyla netleşmekte. Suriye'den buradaki örgüte düzenli para akışı olduğu da açıklamada yer alıyor.

Bu tafsilat, aynı zamanda istihbarat zaafiyetini ve zaafiyet sebeplerinin araştırılma ihtiyacını da gündeme getirmekte. Bir başka ifadeyle bütünüyle temizlenmemiş Paralel Örgüt, devlette "kör bölge"ye yol açarak silahlı örgütlere dolaylı destek vermiştir.

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı net şekilde şunları söylüyor:

Örgüt, 1- Ankara katliamıyla "istediğimiz yerde, Başkentte bile istediğimiz eylemi yaparız!" gözdağını vermek. 2- Ülkedeki istikrarı bozmak. 3- 1 Kasım seçimlerini erteletmek. 4-Erteletme mümkün olmazsa seçimlerden sonra çıkacak tabloyla Türkiye'yi hükümet kuramaz vaziyete düşürmek. 5- Eylemin büyüklüğüyle halkı yanıltıp katliam sorumlusu olarak Hükümeti göstermek. 6- Böylece PKK'nın Türkiye'ye saldırılarını meşrulaştırmak istemiştir...

Hükümet kurulamaması kurgusunda DAEŞ için en iyi malzeme PKK'dır. Böyle bir durum en fazla Esad rejimine yarayacağından DAEŞ'in PKK'ya destek olması şaşırtmamalı. Örgüt, şayet Ankara katliamında hedeflerine bütünüyle varabilseydi eylemlerini yurt sathına yayıp kaosu hâkim kılarak bununla da PKK 'ya nefes aldıracakmış...

Sn Cumhurbaşkanı, kolektif bir saldırıyla karşı karşıyayız demiş ve eklemişti, Ankara'daki katliamda DAEŞ, PKK ve el Muhaberat iş birliği var. Cumhurbaşkanı, ayrıca "PKK'nın DAEŞ, militanlarına Kandil Dağı'nda talim yaptırdığına dair elimizde belgeler bulunuyor!" demişti. Bazıları Tayyip Erdoğan'a duydukları kinden dolayı bu denilenleri inkâr gafletine düştüler.

Daha yüzde beşlik vesika bile neleri ortaya koydu!..

Bir kere daha tekrar edeceğiz:

Örgütlerin saldırılarında hedef, AK Parti iktidarı değildir. IMF'yi göndermiş, devâsâ hava meydanları yapıp belli Avrupa şehirlerinden müşteri çeken, kendi millî savunma silahlarını imâl eden, Kanal İstanbul'la Montrö Mukavelesini çöpe atacak olan, kalkınan, büyüyen ve mutlak istiklalini kazanacak olan Türkiye'de CHP, MHP hatta HDP iktidar olsaydı bu örgütler, Türkiye'ye yine musallat edilirdi.

Çok açık ve net olarak görülmekte ki bu saldırılarla Türkiye'nin istikrar ve huzuru bozulmak, ekonomisi çökertilmek, mazlum İslam coğrafyasının ümidi olmaktan çıkartılmak, silah pazarına dönüştürülmek istenmekte. PKK, DHKP-C batıyı, Düveli Muazzamayı, Sömürgeci Başkentleri tatmin etmedi. Bu defa radikal İslamcı etiketiyle DAEŞ'li beyni yıkanmışları çıkarttılar. Şimdi onları bazen birbirlerine düşürtmekte, bazen iş birliği yaptırmaktalar.

Devrimiz savaşları, mertçe değil; nâmertçe!

Eskiden düşman düşmandı, dost da dost.

Şimdiki asırdaysa yüze karşı dost görünüp besledikleri militanlarla arkadan vurmaktalar.

18 gün gibi kısa bir zamanda bu başarıyı gösteren emniyet, adliye ve diğer birimlerimizi tebrik ederiz

.

II. CUMHURİYET

30 Ekim 2015 02:00

A -

A +

27 Mayıs 1960 Cunta Darbesi yapıldığında darbeciler, yalnızca bir iktidarı devirmediler. Devlet, ordu, üniversite...nerede ne kadar yerli ve millî yetişmiş insan varsa emekli ederek evlerine gönderdiler. Darbeciler, icraatlarına meşruiyet kazandırmak için 1924 Anayasasına dayandılar. Gerekçe, iktidarın anayasayı ihlal ettiğine dair iddiaydı.

DP/Demokrat Parti iktidarı, anayasayı ihlal etti diye isyan çıkartarak üç devlet adamını astıktan başka bir çok devlet adamını hapseden, bir çok yeri zor doldurulur insanı emekli eden darbeciler bir süre sonra dayandıkları anayasayı toptan lağvederek 1961 Anayasasını hazırlattılar. Sonraki her şerre kaynaklık yapacak olan bu ısmarlama anayasanın hikâyesi gülünçtür:

İstanbul Hukuk 1. Sınıftaydık. Anayasa profesörlerinden T. Z. Tuna'ya sınıfa anlattı. "O zaman doçenttim, dedi, Ankara'dan bir haber geldi, fakültedeki biz hukukçu hocaları bir uçağa bindirip darbecilere götürdüler. Ankara Hukuk'un hocaları da oradaydı. Bizimle muhatap olan subay, şunları söyledi: Haydi iki saat içinde bir anayasa yapın da getirin!"

Anayasa, elbette iki saatte yapılmadı. Yapıldığında da tıpkı 1924 Anayasası gibi yapıldığı yıla izafeten "1961 Anayasası" dendi.

1961 Anayasası, yürürlüğe girince bazı hukuk hocaları, o günden sonraki döneme "II. Cumhuriyet" dediler. Bu yakıştırmada ısrar edenler de oldu ama tutmadı. Tabir de anayasanın kendisi gibi kopyaydı. Fransa'da 1 ve onu takip eden yarım düzineye kadar sayılarla ifade edilmiş cumhuriyetler olduğu için bizde de buradan hareketle çağ atlanmak isteniyordu. Halbuki rejimi numaralayarak çağ atlanamazdı. İş o kadar basit değildi. Çağ atlamanın şartları ülkenin muhtevasıyla alakalıydı. 27 Mayıs hangi faydaları getirmişti ki devlet büyüsün, vatandaş refaha ersin? 1961 Darbe Anayasasının 1924 Anayasasına nazaran getirdiği en dikkate değer değişiklik, Senato idi. Halbuki bu da ilk değildi. Osmanlıda "âyân meclisi" ismiyle senato vardı.

Buna rağmen II. Cumhuriyet unvanında hayli ısrarcı olundu. Tabir, hukuk kitaplarına, makalelere vs girdi ama tutmadı. Benzeri tezler, Turgut Özal'dan sonra kendilerine "liberal" diyen bazı aydınlar tarafından da dile getirildiyse de tutmadı. Bir tezin tutması için altyapısının çok kuvvetli olması gerekir.

Bu seyirden bakılırsa 10 Ağustos 2014'le birlikte esas itibariyle II. Cumhuriyet Dönemi'ne girilmiştir. Halk, ilk defa sandığa giderek cumhurbaşkanını kendisi seçti. Bu şu demektir. Türkiye'de millet, serbest iradesiyle milletvekilini, topyekun meclisi ve cumhurbaşkanını seçmektedir. Bir çok parti mevcuttur. Her parti seçime girebilmektedir. Vatandaş dilediği partiye oy vermektedir. 1946'daki "gizli oy, açık tasnif", 1970'lerdeki "mükerrer oy", Cunta Darbeleri, 7 Haziran 2015'de seçmenin terör zoruyla oy kullanma mecburiyeti ve yüzde 10 seçim barajı bir tarafa bırakılırsa Türkiye'de demokratik usullerle seçimler yapılmakta, iktidarlar değişmektedir.

Halbuki erken cumhuriyet döneminde 1923-1950 arası, hele 1923-1938 arasında çok katı bir tek parti rejimi ve tek adam idaresi vardır. İlk meclis, Türkiye renklerini ifade eder. "Muhalif Grup" meclise demokratik kimlik kazandırmıştır. Fakat Mustafa Kemal, bu meclisi fesheder. Sonraki meclis muvafık meclistir. Mebusları, Gazi, masa başında kendisi tayin eder. Seçim şeklîdir. TBMM'de cumhurbaşkanlığı için de şeklen seçim olur. Yaşasaydı, ömür boyu reisi cumhur seçilirdi. O dönemde iki muhalif parti denemesi hüsranla bitmiştir. Partiler yoktur. Matbuat ancak denileni yazabilirdi. Vatandaş, sefalet içindeydi.

Şimdi hem çok partili hayat var, hem kuvvetler ayrılığı var, hem basın alabildiğine muhalefet yapabilmekte. Kişi başına gelir 10 bin dolar. Cumhurbaşkanını vatandaş kendisi seçebilmektedir. Bütün bunlar dünyada söz sahibi olmuş bir Türkiye'de kıymetlidir. Ağırlığı olmayan Türkiye'de kim nasıl seçilirse seçilsin!

Yeni Türkiye'deyse yükseliş şartları, kimsenin aklında öyle bir fikir olmasa bile Türkiye'yi II. Cumhuriyet dönemine taşıdı. Bu defa bu ifade öncekiler gibi slogan değil. Bu dönem halkla daha barışık.

Bu dönemde fildişi kule yok!.

Halkla iç içe yaşanıyor.

.

BÜYÜK TÜRKİYE DİYENLER KAZANDI!..

3 Kasım 2015 02:00

A -

A +

İlkbaharda Umre dönüşü uçakta Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'a 7 Haziran'ın 1946'dan bu yana yapılan en mühim seçim olduğunu hatırlattıktan sonra "ya aşacağız ya düşeceğiz, ya büyük hedeflere varacağız veya kaybedeceğiz; bunun için de emanetin ehline verilmesinin şart olduğunu" dile getirmiştik. Daha sonra da bu cümleden olarak bir çok defa kaleme aldık. Evvelinde de 3 Dönem Şartı'nın kaldırılması gerektiğini ifade etmiştik...

7 Kasım'da yeni bir genel başkan vardı; yeni olmanın sıkıntıları kaçınılmazdır. 3 Dönem Şartı zaten uygulanmıştı. Bunun üstüne bir de aday takdirindeki hatalar eklenmişti. Ayrıca muhalefetin emekli ve dar gelirlilerle alâkalı vaadleri hafife alınmıştı. AK Parti, bu şekilde girdiği 7 Haziran'da seçimden galip çıktı ama iktidar olamadı. Seçimden sonraki ilk yazımızda "Tek Yol Erken Seçim" dedik. Koalisyon diyenler çoktu. Fakat biz, hem bu sütunda, hem tv konuşmalarımızda daima kuvvetli bir tek parti iktidarı fikrini müdafaa ettik. Türkiye gerçekleri bunu emrediyordu. Nitekim koalisyon müzakereleri bile problemli oldu ve neticesiz kaldı.

Bunun üzerine 1 Kasım'da erken seçim kararı alındı. AK Parti, 3 Dönem şartını kaldırdı, adaylarda değişikliğe gidildi, parti kendisiyle yüzleşti, Başbakan Ahmet Davutoğlu, kibre, bozulmalara dikkat çekti.

Ve Ahmet Davutoğlu, öncülüğünde AK Parti, sıkı bir miting ve çalışma programı takip etti. Emekli ve dar gelirliler başta olmak üzere vatandaş için bir çok yeni vaadlerde bulundu. Buna mukabil sn Kılıçdaroğlu başkanlığındaki CHP bir gayret içinde olduysa da MHP ve HDP'de gözle görülür bir seçim faaliyeti yaşanmadı. MHP topu topu iki miting, bir salon toplantısı ve bir-iki tv programı yaptı. HDP sanki tatildeydi.

Sonunda 1 Kasım 2015 Günü yapılan 26. Dönem Milletvekili Seçimi'ni Adalet ve Kalkınma Partisi yüzde 49.47 ve 23 Milyondan fazla oy ve 317 MV ile kazanmış oldu.

Bu netice bizim görüşlerimiz arasındaydı. Bir ay kadar evvel CNN'deki bir tv programında AK Parti'nin 1 Kasım'da alacağı oylara dair konuşurken 3 ihtimali dile getirmiştik. İlki yine koalisyona mecbur eden zayıf ihtimaldi, diğeri 276'yı bir miktar aşarak tek başına iktidar olmasıydı. Üçüncüsüyse geçmişte sürpriz seçimler de yaşadığımızdan bu defa da benzerinin olma ihtimaline binaen 300'ü aşarak güçlü bir biçimde iktidara gelmesiydi. Bu son cümlemiz, programdaki iki kişiyi âdeta deliye çevirdi. Bir ihtimale bile tahammül edemiyorlardı...

Bizi tahmin ve tekliflerimizde mahcup etmeyen Allahü teâlâya hamdü senalar olsun.

Yerli ve millî olduğunu daha genel başkanlık için ismi geçmezken dahi hakkında yazıp AK Parti genel başkanlığıyla Başbakanlığa teklif ettiğimiz Ahmet Davutoğlu'nu tebrik ederiz. Gece-gündüz çalıştı ve çalıştırdı. "Erken seçim!" fikrinden hiç taviz vermeyen AK Parti hareketinin lideri, dâvâ, şuur ve mücadele adamı Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ı tebrik ederiz. Emeği geçen herekes tebrike layıktır..

Başbakan Davutoğlu, Balkon Konuşması'nda Yusuf Sûresindeki âyeti hatırlatarak ne güzel dedi. "Lâ galibe illâllah!" "Galip olan ancak Allahtır". Galibiyeti lutfeden de O'dur. Seçimin kazananı sağduyu sahibi bu millettir. Millet kazandı, istikrar kazandı, istikbal kazandı, 2023 Büyük Türkiye, 2071 Cihan Devleti Türkiye fikirleri kazandı, projeler kurtuldu...

Bu seçimin kaybedenleri ise şunlar: Muhalefet partileri, PKK, DAEŞ, Paralel Yapı, Türkiye'nin yerli hiç bir değerini okuyamayan, hiç bir mes'elesine doğru teşhis koyamayan bizden kopmuş aydınlar, "Sultan kaybetti" diye manşet atan yabancı medya, iç savaş çığırtkanları.

Bu neticeye OMT/Osmanlı Milletler Topluluğu coğrafyasındaki kardeşlerimiz, mazlumlar, mülteciler, fakirler sevindiler. Rusya, Esad rejimi, İsrail, AB ve Amerika da bu neticeden dersler çıkartacaktır...

İmânla, aşkla, şevkle yapılan çalışmalar semeresini verdi.

Nice milyon gönülden yükselen dualar tuttu.

Bu ümmet bâtılda ittifak etmedi..

Biz, elde edilen bu neticeyi, bu sütunda geçen hafta yazmış; yazımızı da bu cümleye atıfla bitirmiştik

.

AKLI SELİM SAHİBİ KÜRTLERLE MİLLİYETÇİLERE TEŞEKKÜR BORÇLUYUZ!

4 Kasım 2015 02:00

A -

A +

Türkiye'nin 1 Kasım Seçimleri'nde 13 yıldır devam eden istikrarı kaybetmeyerek içerde ve dışarda itibarı artmış biçimde yoluna devam etme fırsatını yakalamasında bir çok sebep var...

Bu sebeplerin en önde gelenlerinden biri, adına "muhafazakâr" denen Müslüman Kürtlerdir. Diğeri de vatanının yücelmesini partisine tercih eden milliyetçiler.

Aklı selim sahibi Kürt kardeşlerimiz vatanın, milletin, birliğin, dirliğin, istiklalin ve istikbalin yanında yer alarak saflarını belli ettiler. O çilekeş insanlar, saflarını belli ederek "öz yönetim" safsataları, özerklik efsunları, hendekler, çukurlar, gençleri dağa kaldırma, silahlı tehdit eşkıyalıkları ve daha nice zulümlerle Doğu ve Güneydoğu'da hayatı zehir eden PKK/KCK terör örgütlerine karşı vakarla dikildiler.

PKK sevk ve idaresindeki HDP, 7 Haziran'da yüzde 13'ün üzerinde oya ulaştıysa bunda bölgede lâzım gelen emniyet tedbirlerinin alınmamış olmasının, idareyi Barış Süreci rehavetinin sarmasının büyük payı vardır. Dağlılar böylece seçmenin iradesine el koydu. Seçmen sayısından ziyade oyların çıktığı vilayetler oldu.

Bu hata telafi edilip 1 Kasım günü bütün yurtta olduğu gibi Doğu ve Güneydoğuda da yüksek seviyede emniyet tedbirleri alınınca vatandaş, kendi iradesiyle oy kullandı. Neticede HDP baraj sınırında zor tutundu. Eğer; köylerdekiler dahil her Kürt, terör tehdidinden tam olarak kurtulduğuna inanabilseydi HDP çok daha az oy alırdı.

2 Kasım 2015 sabahı Türkiye'nin huzur ve istikrarı kaybetmemesinde, kargaşa ve ümitsizliğe uyanmamasında başta Doğu ve Güneydoğuda yaşayanlar olmak üzere ülke sathındaki bütün aklı selim sahibi vatanperver Kürt kardeşlerimizle partizan hislere kapılmayarak oylarını vatanın selamet ve saadeti için kullanan Milliyetçi/Ülkücülerin büyük payı vardır.

Bizim Kürtlerimiz, Lozan'da ayrılmayı reddettikleri gibi 1 Kasım'da da emperyalizmin ileri karakolu PKK'yı reddettiler. Onunla olan HDP'yi de ellerinin tersiyle ittiler. Öyle ki HDP 21 vekil birden yitirdi, iki vilayet dışında hiç bir yerde oylarını arttıramadı.

Bu ülkenin kendilerine "muhafazakâr" denen Müslüman Kürtleri çok çektiler. Bir dönem Tek Parti vesayetindeki devletten, bir dönem eşkıyadan zulüm gördüler. Buna rağmen onlar, kıblemizden, Bayrağımızdan, birliğimizden kopmadılar. Bu ülkeye oldum olası çok hizmetleri var. 70'lerde Komünist istilaya karşı şehit düşen 5 bin Ülkücü'nün içinde nice Kürt Ülkücü vardır. Son büyük hizmetleri, vatanın neresinde yaşarsa yaşasın ümmet şuuruyla hareket ederek doğru yerde durmalarıdır.

"Önce partim değil, önce vatanım, vatanımın istikbali!!!..." diyerek bir tehlikeli berzâhta oylarını istikrardan ve Büyük Türkiye'den yana kullanan ülkücüler ne kadar azizse aynı düşüncelerle oy kullanan Kürtler de o kadar azizdir.

Türkiye, kavuştuğu bu güçlü iktidarı öncelikle bu iki unsura borçludur.

Türkiye, bu güzel insanlara teşekkür etmelidir.

.

ZORA TALİP OLMAK!

5 Kasım 2015 02:00

A -

A +

Bu topraklarda demokrasinin hayat bulduğu 1950'den bu yana bir partinin dördüncü kere iktidar olma keyfiyetini ilk defa yaşıyoruz. 3 Kasım 2002'de iş başına gelen Adalet ve Kalkınma Partisi, aradan geçen zaman zarfında bütün seçimleri kazanarak 1 Kasım 2015'te büyük oy farkıyla tekrar iktidar oldu.

Bu sırdaki temel sebep doku uyumudur. Bir tarihi ve sosyolojik gerçeği bir kere daha tekrar edebiliriz. Bu iktidar, bodrum katlara sığınmış kapıcılarla gecekondularda barınma mecburiyetinde kalmış Anadolu muhaciri dindar ve mazbut ailelerin eseridir. Abdullah Gül, Cumhurbaşkanıyken "Türkiye'yi bir gemiciyle bir demircinin oğlu idare ediyor" demiştik. Tayyip Bey'in merhum babası gemiciydi. Abdullah Bey'in muhterem babası da demircidir. Bugünse Türkiye'yi bir gemiciyle bir esnafın oğlu idare etmekteler. Ahmet Bey'in, babası Mehmet Efendi de önce Taşkent'te kunduracılık sonra Yeşildirek piyasasında tekstilcilik yapmıştır.

Bugün; Türkiye'de Tanzimatla yabancılaşıp, erken Cumhuriyetle beraber keskin bir şekilde özümüzden gelen her değere aykırı, yer yer hasım zümrelerin takipçileriyle Adnan Menderes'in açtığı yollardan sırtında yorganı, elinde tahta bavuluyla kara trene binip bir haftada Adana'ya, Ankara'ya, İzmir'e, İstanbul'a varan Balkan Harbi, Dünya Harbi, İstiklal Harbi, fukaralık harbi, hastalık harbi yetim ve öksüzlerinin torunları arasındaki iktidar mücadelesi yaşanmakta. Bir başka ifadeyle; bugün yerinden- yurdundan, tarihinden, dininden değerlerinden dönmüş Tanzimatçı, garp meftunu, batı hayranı, Jön Türk, İttihatçı, Tek Partici zihniyetin çocukları, torunları, fikri takipçileriyle, mübarek Anadolunun cevheriyle mayalanmış olanların mücadelesi vardır. Bu, Tevfik Fikret'in "Halûk'un Amentüsü" yolunda olanlarla İslâm'ın Amentüsü yolunda olanların mücadelesidir. Halûk'un Nesli, erken Cumhuriyette, tek parti ceberrutluğunda ve daha sonra da zaman zaman koalisyon şeklinde bile olsa iktidar olduğunda halka tepeden baktı, ona hizmet etmek yerine buyurmayı tercih etti. Çünkü kendilerini elit ve üstün görmekteydiler.

Gemici Ahmet Efendi'nin oğlu ise bu zaferin mimarı olsa bile tıpkı Selatin-i Osmaniyye'nin yaptığı gibi Eyüb Sultan'a varıp şükr içün alnını secdeye koydu. Esnaf Mehmet Efendi'nin oğlu da "lâ galibe illallah/Allah'tan başka galip yoktur" dedikten sonra seçimi 78 milyona mal etti.

İşte yerli ve millî üslûb budur:

Zaferi tevazuyla taçlandırmak.

Zaferi paylaşmak...

Bizler, en zor zamanında bile intikam hissine kapılmayan, kendini yok etmek isteyen müşrikler için dahi "bilmiyorlar, bilseler böyle yapmazlardı!" diyen Sevgili Peygamberimizin -aleyhisselam- ahlâkını uygulamakla mecbur ve mükellefiz. Bizler, "Ya Rabbi! Vücudumu öylesine büyüt ki cehenneme benden başka kimse giremesin!" diyen Hazreti Ebubekir hayranı insanlarız. Bizler, nefret dili kullanamayız, ben yerine, biz der, öfke yerine merhameti esas alırız. Bugün; zor olsa nefret içinde olanları, ötekileştirenleri de kazanmak mecburiyetindeyiz.

Haçlı emperyalizmi, II. Viyana'dan sonra içimize sızdı, bu ülkenin bir kısım evlâtlarını mankurtlaştırdı. O mankurtluk, yabancılaşmış çeyrek aydın tarzında nesilden nesile devam ederek tâ bugünlere dek geldi. Bu bahar iklimine, "Allah" demenin yasak olduğu zehirli mevsimlerden geliyoruz. Buna rağmen kızmayacak; fakat acıyacağız, yorulmayacak daha çok çalışacağız.

Kim?

Biz!..

Hepimiz.

Kendini yerli ve millî gören herkes.

.

YERLİ ANAYASA

6 Kasım 2015 02:00

A -

A +

1 Kasım seçim sonuçlarının belli olduğu pazar akşamından başlayarak anayasayı yeniden konuşur olduk. Aslında yalnızca barış süreci değil, birbiriyle bağlantılı olarak anayasa ve Başkanlık sistemi de buzdolabına kalkmıştı...

Şimdi anayasa konuşmalarına köşk kaynaklı olarak üçüncü boyut daha eklendi:

Cumhurbaşkanlığı Sözcüsü İbrahim Kalın, "sn Tayyip Erdoğan'ın Başkanlığa ihtiyacı yok; O, zaten tarihe mal olmuş bir liderdir. Fakat Başkanlık için referanduma gidilebilir." Dedi.

Böylece takdir vatandaşa bırakılmış olacaktır. Tabiî referandumun mahiyeti de değerlendirilmeye muhtaç. Başkanlık için ayrıca kanun çıkartılıp halka götürülemeyeceğine göre partilerin uzlaşması gerekecek. O zaman da şu soru hemen gündeme gelir: Başkanlığa kökten karşı bir parti bu çalışmaya yanaşır mı? Kilitlenme ihtimali yüksek!

Malum olduğu üzre mevcut anayasa bir darbe mahsulüdür. 12 Eylül 1980'de darbe yapan cuntacı generaller, İstanbul Üniversitesi anayasa profesörü Orhan Aldıkaçtı'ya yeni bir anayasa yapılması vazifesini tevdi ettiler. İki yıla yakın bir çalışmadan sonra taslak, 1982 Anayasası unvanıyla mer'iyete girdi. Anayasa, referanduma sunulmuştu. Referanduma sunulurken aynı zamanda darbe lideri Kenan Evren'in cumhurbaşkanlığı da oylamaya dahil edildi. Halk oylaması, yüzde 95 kabulle geçti. Vatandaş bir anlamda kırk katır mı, kırk satır mı? Mecburiyetiyle baş başa kalmıştı.

1982 Anayasasının yürürlüğe girmesinden bir sene sonra ANAP, Turgut Özal Başbakanlığında iktidar oldu. Bir süre sonra da anayasada değişiklik ve ilaveler yapılmaya başlandı. Bugün '82 Anayasası her gelen iktidarla yamalı bohçaya dönmüştür. Üstelik Cumhurbaşkanı'nın halk tarafından seçilmesine yetki veren 12 Eylül 2013 değişikliğinden sonra anayasa, çift sistemli bir hal aldı. Cumhurbaşkanlığı yönüyle başkanlık sistemine sahiptir. Başbakanlık yönüyle Parlamenter sistemi sunmaktadır. Cumhurbaşkanı ve Başbakan, aynı fikrî mehazdan geldikleri için bugün bir ihtilaf yaşanmıyor. Ancak bu hep böyle olmaz. İleriki seçimlerde farklı tecelliler de doğabilir. O zaman hem de en şiddetlisinden ihtilaflar çıkması mümkündür.

En az 30 senedir yeni anayasa konuşulmakta. Bu zaman içinde iktidarlar gelip-geçti. Meclis, dolup-boşaldı. Ama yeni yamalar yapmak dışında mevcudu mahzene yollayarak kalıcı bir anayasa inşa edilemedi.

Yeni anayasa yazılırken; Devlet başkanlığından, Hükümetin işleyişine, kuvvetler ayrılığına kadar devleti tarif ve tanzim eden, şekillendiren, çalıştıran hangi kurum ve merkezî ve mahallî unsur varsa onların soğukkanlı biçimde ve ihtiyaca cevap verir tarzda ele alınması lâzım. Titizlikle yazılması şart olan bu anayasa kısa, özlü, anlaşılır, bütün milleti kucaklar, asırlara dayanıklı bir hukuk eseri olmalıdır. Bu yeni metin için geçen 30 senede çağdaş, sivil gibi unvanlar kullanıldıysa biz "Yerli Anayasa" diyoruz.

Beklenen Yerli Anayasa, bu milletin dini, tarihi, geçmişi, gelmişi geleceği, ailesi, sosyal hayatı, terbiyesi ve menfaatleriyle alakalı olarak hiç bir boşluk bırakmayan bir hukuk abidesi olma mecburiyetindedir. Osmanlı devleti, tarih sahnesinden çekilmek üzere iken bile Ahmed Cevdet Paşa eliyle insanlığa "Mecelle-i Ahkâmı Adliye" diye bir medeni kanun sunmuştuk. Ne var ki böylesine bir ihtişam varken Mahmut Esat Bozkurt, sırf İslama duyduğu hıncından dolayı İsviçre'den tercüme hatalarıyla beraber medeni kanun ithal etti.

Herkes bilir ki bizdeki esas kanunların tamamı yabancı malıdır. Böyle bir ayıbı yaşamaya devam ediyoruz. Hukuk ve politik dünyamız bugün bile Fransız İhtilalinin etkisinden kurtulamamıştır. Her düzenleyici kanun bir devletten devşirmedir.

Yeni bir anayasaya mutlaka ihtiyaç vardır.

Anayasa, devlet arabasının direksiyonudur.

Anayasa düzgünse devlet, düzgün yol alır.

Bu sebeple yeni anayasa; yerli anayasa diyoruz.

Yeni meclis, yeni anayasa yapabilirse; hele bu anayasa bir de yerli olursa tarihe geçer.

.

2019'U KAZANMAK!

9 Kasım 2015 01:00

A -

A +

7 Haziran dersine iyi çalıştığı için 1 Kasım 2015 Yüksek muvaffakiyetle bitti. En yakın rakibinden yüzde elli gibi bir farkla oy olmak kolay değil. Ama buna rağmen bundan böyle 1 Kasım'ın da unutulması gerekmekte...

Adı zafer, galibiyet... ne olursa olsun, 1 Kasım unutulsun. Unutulmayacak olanlarsa asla ve asla unutulmasın. Seçim meydanlarında verilen vaadler, hemen ve derhal ve en geç ilk 100 gün içinde hayata geçmeli. Dar gelirli, düşük maaşlı, emekli, dul yetim... onlara ne denmişse bu borçlar, aksatmadan ve eksiltmeden eda edilmelidir.

Bu, birinci şarttır...

İkinci şart, terörün her çeşidiyle taviz vermeden mücadeleye devam etmektir. Arif gönüllü vatandaşın mübarek oyunda terörle mücadeleye destek payı çok yüksektir. Bu ülkenin has insanları için vatanın bütünlüğü, milletin birliği ve dirliği esas sebeptir. Mazimizi aziz kılan, din-ü devlet, mülk-ü millettir/din ve devlet, vatan ve millettir. Bu değerler, yabancılaşmış, özümüzden kopmuş çeyrek aydınlar için bir şey olmasa bile milletimiz için her şeydir. Bundan dolayıdır ki aklı selim sahibi Kürtlerle aklı selim sahibi ülkücüler, seçimin neticesinde belirleyici rol oynadılar.

Üçüncü şart fitneden sakınmaktır:

İç ve dış şer ocakları, her yolu denedikleri halde Recep Tayyip Erdoğan, Ahmet Davutoğlu ve kadrolarını alt edemeyince bu defa son silahlarını kullanacaklardır. Bu silah fitnedir. Partiyi içten içe, alttan alta işlemeye başlayıp küskünler meydana getirerek, ihtilaflar çıkartarak bölmek esas hedefleri olacaktır. "Reisciler", "Hocacılar" sözlerine karşı çok uyanık olmalı. "AK Parti" bir siyasi teşkilat olmaktan öte, hizmet hareketidir. Seçimler gösterdi ki bir başka parti, onun yerine geçerek bayrağı devralamamaktadır. Bu yüzden önümüzdeki bütün hedeflerin gerçekleşmesi, bu partinin yoluna devam etmesine bağlıdır. Şunu bir kere daha hatırlatmak isteriz. Türkiye'de sonraki bütün darbe ve krizlerin başlangıcı AP/Adalet Partisi'nin 1969 Yılında ikiye bölünmesiyle başlamıştır.

Dördüncü şart, AK Parti'ye oy vermeyen yüzde 50.5'lik kitlenin kendini öteki hissetmemesidir. Hiç bir parti, hiç bir zaman yüzde yüz bütün seçmenin oyunu alamayacaktır. Bu eşyanın tabiatına aykırıdır.

Beşinci şart rehavete kapılmamaktır:

Sonuç ne olursa olsun YSS Köprüsü, "Hüdâî Tüneli", "Caferi Tayyar Havalimanı" gibi projeler yarıda kalmazdı. Onun için bunlarda kalmak yerinde saymaktır. Unutmamalı ki en büyük proje, Kanal İstanbul'dur. Kanal İstanbul, Boğazlardaki mülkiyetimizin, dahası istiklalimizin ilânıdır.

Netice olarak:

AK Parti hükümet ve kadrolarının şaşmaz hedefi 2019 olmalıdır. 2019'da 27. Dönem MV seçimi yapılacaktır. 2019'u kazanmak, 2015-2019 arasındaki 4 seneyi, müstesna yeni hizmetlerle nakış nakış işlemeye bağlıdır. 2019 kazanılmazsa 1 Kasım'ın mânâsı kalmayacaktır. Köprü geçilemedikten sonra başına gelmiş olmak neye yarar? 2019 kazanılırsa 2023 ile Köprüler kurulacaktır. Kaldı ki "2023 Büyük Türkiye" bile esas hedef değildir. Hedef, 2071 Cihan Devletidir.

Hedef bu iken!..

Mes'ele bu iken!

İş, bu iken!

Hizmet, bu iken!

İhale, makam, bakanlık, koruma ve kırmızı plaka saltanatı gibi deni dünyanın deni menfaatleri uğruna bu yürüyüşü aksatacak, topallatacak hangi muhteris ve mürai olursa olsun önünde-sonunda onun dünyası da ahireti de berbat olur.

CHP DÖNÜŞEMEZ!..

10 Kasım 2015 01:00

A -

A +

MHP o dönemeci alacak kıvraklığı gösteremedi. HDP zaten yeniden kendi mahalline döndü. CHP şu gün istense de istenmese de ana muhalefet partisidir... Demokrasilerde yalnızca iktidar olan parti değil, diğer partiler de ehemmiyet arz ederler. Bu partilerin içinde ana muhalefetin yeri daha bir farklıdır. Ne var ki bu farkın değeri dönemlere mahsustur. Eğer; bir parti, girilen her seçimde ana muhalefet olarak kalıyorsa orada hastalık var demektir. CHP çok çok uzun bir zamandan beri tek başına iktidar olamamakta; uzun bir zamandan beri de koalisyon liderliği yapamamaktadır. Ana muhalefet partisi olmak, bir san'at ve zenaat olmadığına göre bu durum neyin nesidir? Şöyle bir ihtimal bile gelecek zamanlarda yaşanabilir. 2050'de AK Parti, 2002'den beri iktidar, CHP de 2002'den beri ana muhalefet olarak yola devam ediyorlar olabilir. Böyle bir siyasi yapılanma, dünya demokrasilerinin hiç birinde mevcut değildir.

Bugün bir kısım delegeler, Kemal Kılıçdaroğlu ile çalışma arkadaşlarına öfke içinde bağırıp çağırarak kurultay toplanmasını istemekteler. Ürettikleri bir çare de yok. Diyebildikleri şundan ibaret: "Partinin sol ve devrimci tarafı öne çıkartılsın!" "Tut kelin perçeminden!" Kinayesi böylesi demler içindir. Delege sistemi Türk demokrasisinin özürlü yanlarından biridir. Orada hakimiyeti elinde tutan Moğolcasıyla "kurultay" yahut Frenkçesiyle "kongre"ye hakim olduğundan bu öfkeler bir sonuç almaz.

Çünkü; CHP kendine has bir partidir!

CHP genel başkanı Bülent Ecevit, hapisten çıkınca herkes O'nun efsanevi bir biçimde başına geçtiği CHP liderliğine döneceğini tahmin ediyordu. Fakat sn Ecevit tahminlerin aksine gidip DSP'yi kurdu. Bunun üzerine biz de kendisini TGRT'de yayınlanmakta olan "Entellektüel Boyut" adlı programımıza aldık. Orada CHP'ye dönmek dururken neden yeni bir parti kurduğunu sorduğumda bana şu cevabı vermişti: "CHP kendine has bir parti, bazı şeyleri aşamadım!" Bülent Ecevit, ne kadar haklı olduğunu ilerleyen yıllarda DSP'yi iktidar yaparak göstermiştir.

Diğer bir hatırayı nakledelim:

90'ların sonlarıydı. CHP genel başkanı Deniz Baykal ile eski CHP binasındaki odasında baş başa sohbet ediyorduk. Sn Baykal, öz eleştiri anlamında öyle şeyler dillendirdi ki dinleyip geçilemezdi. Bunun üzerine duvardaki 6 Ok armasını göstererek kelimesi kelimesine şunu söyledik: "Sn Baykal, bu dediklerinize göre 6 Ok müzelik eşya olmuş!"

Belki CHP'lilerin gördükleri hâlde cesaret ederek dile getiremedikleri hakikat budur. Şu naklettiklerimizden başka bugün herkesin hatırlayabileceği bir başka belge daha mevcut:

Kemal Kılıçdaroğlu CHP genel başkanı seçildiğinde tıpkı Bülent Ecevit gibi "Yeni CHP" demişti. O, "Yeni CHP" deyince partiyi tapulu mülkleri gören keskin Kemalistlerle eşi bulunmaz laikçi CHP'liler burunlarından soluyarak genel başkana "Yeni CHP'ni de al git!!!" dediler. Sn Kılıçdaroğlu, mücadele etmek yerine sözünü terk etmeyi tercih etti...

Bunlar yaşanmış gerçekler.

Bu ve daha nice benzer sebeplerden dolayı bugün Türkiye'de ana muhalefet olmayı âdeta meslek edinmiş bir parti vardır. Böyle bir sosyal ve siyasi hastalığın tedavisi ilgili herkese düşmekte. CHP yakın mazisine bakıldığında Bülent Ecevit ve Deniz Baykal'dan sonra çalışmaları en göz doldurur CHP lideri sn Kılıçdaroğlu'dur. Gerek 7 Haziran ve gerekse 1 Kasım için kimse "Kılıçdaroğlu çalışmadı!" diyemez. Çalışmaya çalıştı ama parti dokusu, mazisi ve halk indindeki telakki ediliş şekliyle en nihayet fazladan olarak 2 MV çıkartıldı. O çalışmanın karşılığı bu değildi. Hadise orada da kalmadı. Bu defa da genel başkan bir kısım partilileri tarafından hırpalanmakta.

Öyle ise yapılması gereken yerlileşme yönünde dönüşmektir. Ama böyle bir sürecin mevcut partide olması imkânsız.

Kemal Kılıçdaroğlu da Bülent Ecevit'in yaptığını yapabilir mi? O cesareti gösterebilir mi?

Kendine inanan ve kendisinin de güvendiği kadroları alarak yeni bir parti kurabilir mi? Çünkü CHP'yi dönüştüremez. Bunu Ecevit bile yapamamıştı.

Evet; onu diyoruz; sn Kılıçdaroğlu, CHP'yi zamanı ve ülkeyi okuyamayan keskin Kemalistlerle benzersiz laikçilere bırakarak arkadaşlarıyla birlikte yeni bir parti çatısı altında siyasete devam etmelidir.

Doğru; bu büyük bir risktir.

Fakat risk alan büyümektedir.

.

MUHALEFET GÜNÜ

11 Kasım 2015 01:00

A -

A +

Başbakan sn Ahmet Davutoğlu, dünkü açıklamasında Hükümeti kurduktan sonra yeni anayasa da dahil her konuyu görüşmek üzere muhalefet liderleriyle bir araya gelmek istediğini dile getirdi...

Yeni dönemde Başbakan'ın haftada bir, yahut 15'te veya ayda bir muhalefet liderlerini kabul ederek onlara bilgi aktarıp görüş alması bizim de bu sütun ve ekranlarda defalarca tekrarladığımız bir fikirdir.

Tasavvur edilen bu toplantılara pekâlâ "Muhalefet Günü" denebilir. Başbakan, muhalefet liderlerini topluca mı kabul eder, yoksa ayrı ayrı mı görüşür? Bu şimdiden kestirilemez. Herhalde tek tek istişare edilip gerektiğinde hep birlikte müzakere yapılır. Böylece iktidarla muhalefet basın üzerinden atışıp-çekişeceklerine ne diyorlarsa yüz yüze konuşma imkânına kavuşmuş olurlar.

Bu yol, şüphesiz ki medeni bir üsluptur. Hükümet, önümüzdeki hafta sonu gibi kurulacağına göre ay bitimi yahut aralık başı liderlerin görüşme takvimi olabilir.

İşte hassas nokta da burasıdır:

Böylece Sovyet-Amerikan çatışma dönemine mahsus arada Demir Perde'nin olduğu "Soğuk Savaş politikası" ile yeni zamanlar ileri ve insani siyasetinin farklılığı kendini gösterecektir.

Başbakanın, "gündemdeki iç ve dış problemleri görüşmek üzere" bir mektupla veya özel kalemi vasıtasıyla muhalefet liderlerini dâvet etmesi üzerine şu ihtimaller yaşanabilir:

1. Bütün liderler, teşekkür eder ve toplantıya memnuniyetle katılırlar.

Bu şüpheli ihtimaldir.

2. Bir kısmı dâvete icabet eder, diğerleri etmez.

Bu kuvvetli ihtimaldir.

3.Toplantıya hiç biri iştirak etmez.

Bu ise zayıf ihtimaldir.

Şayet; 7 Haziran sonrası Hükümet ortaklığı arayışı esas alınırsa durum çok ümit verici gibi görünmüyor. O takdirde en zayıf ihtimal, en kuvvetli konuma gelmekte. Seçim mağlubiyetine bir de terörle mücadeleye karşı duyulan psikolojik bozgun eklenince HDP'nin dâvete icabet etme ihtimali yok gibidir. AK Parti'ye ciddi bir oy yüzdesi kaptırmış olan MHP merkezinin ise yine "hayır" demesi beklenebilir. 1 Kasım seçim sonuçları üzerine kazanların kaynayıp, öfke dolu seslerle kurultay çağrılarının yapıldığı CHP genel merkezinde ise dâvetin ilgi görme şansı düşüktür..

Biz her partinin günübirlik düşünmeyip demokratik hayatımıza bir kurum kazandırmak adına feragatı nefste bulunmasını arzu ederiz. Başbakan Davutoğlu'nun "yeni anayasa dahil her konuyu görüşeceğiz" demesine dikkat etmeli. "Her konu" sözü önemli. İç ve dış mesele olarak ne varsa; kim neye itiraz ediyor, neden şikâyet ediyor, ne teklif ediyorsa... "Muhalefet Günü"nde bunları ele alma fırsatı doğacaktır.

Kimse, soğuk savaş somurtkanlığına iltifat etmemeli.

.

G20'NİN BMGK'NİN YERİNİ ALMASI

13 Kasım 2015 01:00

A -

A +

Dünyanın gelişmiş ülke liderleri, Antalya Belek'te misafirimiz olmaktalar. Bu zirve, acaba gerçekten derde derman olacak mı, yoksa kulağa hoş, göze güzel gelen konuşma ve davranışlarla tamamlanıp bitecek mi?

G20'nin bir çok gündem konusu olacak. Esas ağırlık Suriye ve mültecilerdir. Suriye'de dehşetli bir insanlık dramı yaşanıyor. İnsaf ve vicdan, 21. asırda erken iflas etti. 5-6 milyon insan yurt dışında mülteci. Bir o kadarı yurt içinde yerinden olmuş vaziyette. Yarım milyon rejim tarafından katledildi. Her gün bir bot dolusu zavallı Akdeniz'in sularına gömülüyor.

"Suriye sorumluları" diye bir başlık açarsak; başlığın altını şöyle doldurmak mümkün: Suriye'yi bu hâle düşürenler, oradan menfaat devşirmeye çalışanlar, susup seyredenler, içi yanıp yardım edenler.

İçi yanıp yardım eden esas devlet, Türkiye'dir, biziz. İran ve Rusya menfaat koparmaya çalışıyor. BM ve AB seyircidir. ABD "Arap Baharı" diye anlaşılmaz bir senaryo ile Suriye'yi daha evvel Irak ve Afganistan'da olduğu gibi felakete sürükledi.

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, sorumlu, kusurlu, çıkarcı ve nemelazımcı devlet ve teşkilatların ayıplarını gıyaplarında yüzlerine vurageldi. Bu defa gözlerinin içine baka baka yüzlerine vuracak!..

Sn Erdoğan, önceki gün Ankara'da DEİK/Dış Ekonomik İlişkiler Kurulu Toplantısı'nda esas itibariyle G20 Zirvesinde yapacağı konuşmanın özünü dile getirdi. Suriyeli mazlumların hâlini, bölgenin Türkiye ile mevcut ve muhtemel münasebetlerini resmetti. Konuşmada isim vermeden Rusya gibi, İran gibi Suriye yangınına odun taşıyanların pek yakında kendilerini yangının içinde bulacaklarına dikkat çekti. DAEŞ saldırıları üzerine doğabilecek iki milyonluk yeni göç dalgasının Türkiye ve AB'ye yapacağı etkileri anlattı. Bütün bunlar, basında uzun uzadıya mevcut.

Cumhurbaşkanının asıl sahip çıkılması gereken bir teklifi ise gözlerden kaçmış.

Sn Erdoğan, tâ Başbakanlığından beri her vesileyle "dünya 5'ten büyüktür!" diyerek eskimiş, pörsümüş, kemikleri zayıflamış, eklemleri kireçlenmiş, gözleri görmez olmuş BM ve Güvenlik Konseyine eleştiriler yöneltmektedir.

Bugün yer kürede devletler ve milletlerarası yığınla kangrenleşmiş ihtilaf varsa ve onların içinde Suriye bir numaraya yükselmişse baş mes'ul BM ve onun haksızlıkları koruma kurulu olan Güvenlik Konseyidir. II. Dünya Harbinden sonra galip devletler, kendi keyiflerine göre bir dünya teşkilatı şekillendirdiler. Genel kurulda her devlet yer alacak fakat GK 5 devletten mürekkep olacaktı. Alınan bir karar, GK üyesi sadece bir devlet tarafından veto edilse bile karar hükümsüz olacaktı. Bu adaletsiz ve insafsız yapı aynen hayat buldu, böylece sürüp gitmekte. BM yapısının değişmesi gerektiğini biz burada on yıllardır yazıyoruz. Sn Erdoğan da on yıldır dile getirmekte. Cumhurbaşkanı, bu kabulü mümkün olmayan probleme, DEİK'teki konuşmayla yeni bir sayfa açtı. Bunu Belek'te dünya adlı sinemanın aktörleri önünde bir kez daha tafsilatlandıracak. Türkiye Cumhurbaşkanı, BMGK'nın yerini G20'lerin almasını teklif etmektedir. Bu teklifin zamanın unutkanlığında kaybolup gitmemesi gerekir. Türkiye, fikri takip sahibi olmalı, namuslu devletler teklife sahip çıkmalıdır. Ve elbette ahlaklı medya. Aksi hâlde Suriye, Filistin, Irak, Kırım, Doğu Türkistan, Myanmar, Somali, Orta Afrika gibi dramlar, felaketler, insanlık ayıpları bitmez

.

İLLİYET RABITASI!..

17 Kasım 2015 01:00

A -

A +

"İlliyet rabıtası" hukukta "sebep-sonuç ilişkisi" demektir. Bir hâdisede neticenin doğru anlaşılabilmesi, sebebin bulunmasıyla mümkündür. Netice, mes'eleyi izah etmek için tek başına yetmez. Sonuçtan hareketle sebebe gidilir ve yapılan yargılamayla da hüküm verilir...

35 senedir Afganistan'da yaşanan infilak ve ölümler sayılamayacak kadar fazla. Irak'takiler Afganistan'dan az değil. Filistin, Yemen öyle. Afrika, bugün bile sömürülmekte. Suriye zaten iç harpte. Türkiye'de, Hatay, Gaziantep, Diyarbakır, Suruç Ankara patlamaları, bu patlamalardaki ölümler hafızalarda.

Dünyanın bazı bölgelerinde yaşanan şiddet, dehşet, ölüm ve infilaklar ABD'ye, Avrupa'ya uzak uzak iklimlerden gelen zevksiz sesler gibiydi. O seslerin, katliam ve dehşetin çok da uzakta olmadığı ilk olarak 9/11 Eylül 2001 Tarihinde Amerika'daki İkiz Kule saldırılarında görüldü. O zaman yalnızca Dünya Ticaret Merkezi vurulmadı. Başkentteki savunma bakanlığı binası da vuruldu. 9/11 Eylül Olayı, Amerika'yı da dünyayı da çok sarstı. Onun bir benzeri bu defa Paris'te yaşandı. Fransa-Almanya dostluk maçının oynadığı stattan, konser salonuna ve daha üç-beş merkeze kadar eş zamanlı terör saldırıları yapıldı. Bazılarında "canlı bomba" denen teröristler, intihar etti. Bazılarında uzun namlulu silahlarla katliam yapıldı. 132 kişi öldü, çok sayıda kişi yaralandı. Fransa paniğe kapıldı, dünya ayağa kalktı.

Vahşi saldırıyı DAEŞ üstlendi. Bunun üzerine Fransız jetleri DAEŞ'in merkez olarak elinde tuttuğu Rakka'yı vurmaya başladılar. Bütün bunlar, sonuçtur. Bir de bu sonucu doğuran sebepler var. O sebepler dile gelmeden sağlıklı teşhis konamaz.

Sebep; emperyalizmdir, vahşi kapitalizmdir, sömürgeciliktir, haçlı zihniyetidir.

Garp âlemi denen Batı, 5 asırdır, Afrika'yı, Orta Doğu'yu, Asya'yı, Mayaları, Pigmeleri, Kızılderilileri sömürdü ve sömürmekte. I. Dünya ve II. Dünya Harbi neticede sömürgecilikle bitti. Onları Afganistan işgali, I. II. Körfez Hareketleri ve Arap Baharı takip etti.

Geniş coğrafyalarda asırlar boyu değişik milletler ve fakat çoğunluğu Müslüman olan insanlar, canlarından, mallarından, vatanlarından, hürriyetlerinden oldular. Doğu ve İslâm âlemi iliklerine kadar sömürüldü. Kapitalist ve emperyalist zihniyet, terörü tahrik etti. Mağdur olan milletler veya onların içinden zümreler, bir başka devlet tarafından kullanıldı. İç içe örgütler doğdu. Bazıları İslâm adına ortaya çıktı. Bunu yapanlar, böylece aynı anda bir çok menfaat elde etmekteydiler. Bir proje olarak hazırlanıp sahaya sürülen DAEŞ ile 9/11 Eylül'le yapılmak istenen "İslâm eşittir terör" algısı güncelleniyordu. O güncellenme son olarak Paris'te tekrarlandı. Paris'teki vahşetin bir mağduru ve iki mağdur adayı vardır. Ölü ve yaralılarla onların aileleri birinci mağdurdur. Diğer mağdurlarsa Avrupalı Müslümanlarla, Avrupa'ya sığınan mültecilerdir. Avrupalı Müslümanlar, yaşadıkları devletin vatandaşı olsalar bile bundan böyle rahat ve huzurları kaçacak, batılı fanatiklere açık hedef olacaklardır. Mültecilerin hâli ise zaten daha kötü bir istikbal vaad ediyor.

Terör, bugün bir insanlık dramıdır. Bir musibettir. Bu musibet, bu suç bir kısır döngü hâlini almıştır. Korkarız ki Paris son değildir. Bazen Kapitalizm, bazen Komünizm, bazen Faşizm, bazen Nazizm diye sahneye çıkan sömürgeci vahşi batının 5 asırlık insafsızlığı, talanları, işgalleri, sömürüleri, katliamları dünyayı bu hâle getirdi. Teröristler mes'uldür. Ancak; vahşi batı da aynı şekilde mes'uldür

.

G20

18 Kasım 2015 02:00

A -

A +

Terör, G20 Zirvesinin bir numaralı maddesi oldu. Suriye ise iki numaralı madde. Kabul gören fikirlerden bir diğeri de fakir ülkelerin bir ân evvel fukaralıktan kurtarılması.
G20 esas itibariyle bir ekonomik zirvedir.
Fakat, Türkiye, bu defa terör ve iç savaşla mahvolan Suriye ile hayatları alt-üst olan mültecilerin de daha bir ağırlıkla zirveye girmesi için çalışmalar yapmaktaydı. O çalışmalar, bir şer sebebiyle kolaylaştı. Sonuç bildirisine baktığımızda güzel temennilerin olduğu bir metin. Kınanması gereken kınanmakta, birlikten, ortaklıktan bahsedilmekte, ümit verici kayıtlar yer alıyor. "Pembe tablo" demek yanlış olmaz. Buna rağmen şüpheden uzak duramıyoruz:
Antalya'da söylenen bu diplomatik sözler, hakikaten tutulacak mı? Yoksa herkes evine döndükten sonra imzalı metin yavaş yavaş rafa mı kalkacak? Herkesin "Esadsız Suriye"si kendine göre mi olacak? Eğer böyle olursa bugün denilenlerin "güneş doğudan doğar, batıdan batar" sözünden öte bir değeri kalmaz. Güneşin doğudan doğup batıdan battığı doğrudur ama bunu söylemenin kime ne faydası var?
G20'yi inanılır bir teşkilat yapacak olan icraattır. İcraat denince kaçınılmaz olarak müeyyide akla gelmekte. Denilenler yapılmazsa ne olacak? Vaadler tutulmadığında ceza verecek bir yapılanma mevcut değil.
Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın bizzat ev sahipliği yaptığı G20'de Türkiye, dünyadaki haksızlıklara dikkat çekti. Mülteciler ısrarla dile getirildi. Terör mel'aneti yüzünden 40 yıldır 40 bin vatandaşını ve hesap edilemez servetleri heba eden bir ülke olarak iyi anlaşılacağımızı ümit ettik. Gündem hakimiyetimiz iyiydi. Ama yine de endişeliyiz.
Niçin?
Çünkü; gözden kaçmasın:
Sonuç bildirisinin beyan edildiği saatlerde Rusya Bayır-Bucak Türkmenlerini bombalıyordu. Bu açıkça Türkiye'ye karşı tavırdı. ABD Barack Obama'nın konuşmasıyla Türkiye'nin üzerinde ısrarla durduğu "güvenlik şeridi"ne taraftar olmadığını açıklıyordu. Canı yanan Fransa ise Cumhurbaşkanı François Hollande'ın yaşadıkları terörü kasdederek "bu Fransa için bir savaş sebebedir!" demesiyle beraber Rakka'yı bombalamaktaydı. Cumhurbaşkanları Fransa'nın artık savaşta olduğunu söylüyordu. Vesilesi çok kötü olmuştu ama kendileri için aynı zamanda bir fırsat doğmuştu. Suriye'ye istediği çapta giremiyordu. Bu defa bu terör vesilesiyle hemen girebildi. Hemen girdi fakat eski sömürgesini hemen terk etmeyecek.
Öyle ise...
Vaadleri zamana bırakırsak gerçek tablo şudur. Rusya, askerî gücüyle Suriye'dedir. ABD oradadır. İran mevcuttur. Fransa, yerini hınçla almıştır. Türkiye ise Amerikan başkanının ifadesiyle kaldırılması kolay kolay mümkün olmayan bir yükün altına girerek insanlığı hicaptan kurtarmak adına 2.5 milyon mülteciyi misafir etmektedir. Bu Türkiye, Suruç veya Ankara katliamı üzerine Fransa'nın binlerce km öteden gelerek DAEŞ'in merkez edindiği Rakka'ya bombaladığı gibi bombalasaydı acaba nelerle karşılaşırdı? Halbuki, Suriye, 95 yıl evvel Türkiye'nin sömürgesi değil vilayetiydi. Hiç temenni etmeyiz ama bize öyle geliyor ki G20 edibane sözlerle orada kalacak; fakat, iki şey yaşanacaktır. İslâm dışı dünyada korkunç bir İslâm nefreti yükselecek, her baş örtülü Müslüman hanım, her sakallı Müslüman erkek terörist olarak görülecek, rahatsız edilecek, göçe zorlanacak... Suriye ise Fransa, Amerika ve İran'ın menfaat çatışmalarının kapıştığı bir mücadele ve pazarlık alanına dönecektir.

.

30 Kasım 2015 02:00

A -

A +

Bir memlekette eğer o memleketin Başbakanına inanılmayacaksa kime inanılır? Başbakan sn Ahmet Davutoğlu, net bir dille açıkladı ki ilk şehit düşen polisimizle Diyarbakır Baro Başkanı Tahir Elçi'ye sıkılan kurşunlar, aynı tabancadan çıkmıştır. Tabanca, merhum Elçi'nin cesedinin yanında bulunmuştu. Balistik inceleme, aksi iddiayı ortadan kaldıracak şekilde bu sonucu vermektedir.

Menfur cinayetin seyir şeklinin şöyle olduğu anlaşılmaktadır:
Baro Başkanı, dört mezhebi temsil eden Dört Ayaklı Minare önünde bir basın açıklaması yapacaktır. Açıklama, silah sıkılması, hendek kazılması ve insan ve tarihî eserlerin ziyan görmesi aleyhinedir. Bu sivil çıkışı haber alan örgüt, militanlarına sn Elçi'yi katletme talimatını vermiştir. Militanlar, ticarî bir taksiyle basın açıklamasının yapılacağı yere giderken polisler, şüphe üzerine arabayı durdurmuşlardır. Aracın durmasıyla militanların bir polisimizi katletmesi ve bir polisimizi de ağır yaralamaları bir olmuştur. Demek ki cinayet işlemek üzere tam hazırlık içindelermiş. Diğer dikkat çekici olan husus şu ki teröristler, bu cinayetler üzerine kaçıp kaybolmamışlardır. Önlerine çıkan engeli aştıklarını düşünerek aynı hızla basın açıklamasının yapıldığı yere varmışlar, Baro Başkanının emniyeti için orada olan sivil polislerle militanlar arasında çatışmalar çıkmış, bir militan kargaşadan istifadeyle hedefteki kişi olan Tahir Elçi'yi vurup öldürmüş, gazetecilerden de yara alanlar olmuştur.

Burada sorulacak soru şudur: -PKK neden Tahir Elçi'yi öldürsün?

Merhum Tahir Elçi, aslında uzlaşmacı, itidalli bir üslup sahibi iken bir buçuk ay kadar evvel birdenbire kendisiyle ters düşercesine PKK'nın terör örgütü olmadığı gibi tuhaf bir açıklama yapmış ve bu sözleri büyük tepkilere yol açmıştı. Bu sebeple gündemdeki bir isimdi. Terör, örgütlerinin çok ses getirecek cinayetler işleyerek doğacak karanlık havadan istifade etmeleri eskiden beri kullandıkları bir yoldur. Rusçu, Maocu, mezhepçi, türlü örgütler, tâ 1970'lerden beri ses getiren cinayetler işleyegeldiler. Nihat Erim, Abdi İpekçi, Gün Sazak, Kemal Türkler, Uğur Mumcu, Özdemir Sabancı gibi aralarında siyasetçi, iş adamı, gazeteci ve sendikacıların olduğu bir çok ismi katletmişlerdir. Bu ferdi cinayetlere paralel olarak yakın geçmişte 1977 Taksim ve 2015 Suruç ve Ankara cinayetleri gibi bir çok toplu katliamlar da vardır. Bunlardan çoğu faili meçhuldür. Son ikisinin DAEŞ tarafından işlendiği bilinmektedir.

Terör örgütleri, insafsız cinayetlerle kendilerinden söz ettirir, ayakta olduklarını güçlü olduklarını isbat etmeye çalışırlar. Bu sebeple toplumda karşılığı olan isimleri hedef alırlar. Tahir Elçi'nin kendisiyle çelişircesine yaptığı açıklama hafızlarda tazedir. Bu sırrı ailesi aralayabilir. Belki terör örgütünden aldığı tehditle böyle konuşmaya mecbur kalmıştı. Buna rağmen hayatını kurtaramadı.

Bölücü örgüt, devletin tavizsiz davranması üzerine Kandil'de hezimete uğradı. Bunun üzerine örgüt elebaşıları terörü şehirlere yayacaklarını duyurdular. Bu suikastle hem istedikleri zaman cinayet işleyebildiklerini ve hem de şehirlere inmiş olduklarını isbat gayretindeler.

Zamanlamaya da mutlaka dikkat etmek gerekir.

ASALA'dan Dev Sol, Dev Yol, TİKKO, DHKP, DAEŞ'e kadar nasıl ki bu örgütleri destekleyen, besleyen üst akıl ve merkezler varsa PKK'yı da destekleyen, himaye eden, besleyen üst akıl, akıllar ve Sömürgeci Başkentler var. Kandil'in PKK'ya dar edilmesiyle hava sahamızı ihlal eden Rus jetinin düşürülmesi eş zamanlıdır. Bu sebeple örgüte ses getiren suikastlerle şehre indiği haberinin ilânında ona cesaret veren bir üst aklın düşünülmesi ihmal edilemez. Bu işte belki el Muhaberat, Esad rejimi, İsrail ve Mossad vardır ama asıl hatırlanacak unsur, bir ânda öfke küpüne dönmüş Putin Moskova'sı ve Rus istihbaratıdır.

Devletin tam teyakkuzda olması gerekmekte. Benzer ses getirecek cinayetler işlenmesine fırsat verilmemeli.

HDP'nin ise aklıselimden yana tavır almak yerine hâlâ "katil devlet" söyleminde devam etmesi ayrı bir büyük sıkıntıdır.

Bütün sözlerin özeti bir cümledir:
Büyük Türkiye, Cihan Devleti Türkiye olma niyetimize bedel ödetilmek istenmekte.
Fakat kimse unutmasın ki Türkiye, böylesi terör, eylem, suikast ve cinayetlerle mücadelede de çok tecrübe sahibi olmuştur.
Kutlu yürüyüş, tâviz vermeden devam edecektir

.

AB DÖNEMECİ

1 Aralık 2015 02:00

A -

A +

Pazar günü Brüksel'de hem Avrupa ve hem de Türkiye için gayet önemli bir zirve yapıldı. Toplantıda Başbakan Ahmet Davutoğlu, AK/Avrupa Konseyi Başkanı Donald Tusk ve ABK/Avrupa Birliği Komisyonu Başkanı Jean Claude Juncker, iki tarafı temsil eden isimler oldu. Masada Türkiye ve AB olmak üzere iki taraf olduğu hâlde temsil mevkiinde üç kişi yer almıştı. Çünkü Avrupa, bu toplantıda hem Avrupa Birliği ve ve hem de Avrupa Konseyi olarak temsil edilmiştir. AK ve AB her ne kadar iç içe geçmiş iki Avrupa kurumuysa da birbirinden farklı teşekküllerdir. AK 1949'da kurulmuştur. AB'nin merkezi, Brüksel iken AK'nin Strazburg'tur. Türkiye AK'nin 1949'daki kurucu üyelerinden biridir. Meşhur AİHM/Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, bir Avrupa Konseyi Mahkemesidir. Gariptir ki Avrupa, bir kurumunda Türkiye ile kurucu ortakken diğer kurumunda O'nu 1959'dan beri bekletmektedir.

Hem AB ve hem de AK mümessilinin zirvede yer almasını "AB'nin zirveye atfettiği ehemmiyetin yüksekliği" diye okumaktayız. Nitekim Zirve Beyannamesinde "taraflar, üyelik sürecinin yeniden canlanmasına karar vermiştir" denmektedir. Ümit kalmamış bir üyelik sürecinin yeniden hayat bulması için AB'yi akıllandıran hangi sebeptir, nedir, ne olmuştur, kimin başına taş düşmüştür? Daha üç ay evvel Türkiye'nin AB ortaklığı aleyhine Norveç radyosuna konuşan J.C. Juncker değil miydi? Evet; O'ydu. Fakat AB, iki sebepten dolayı sür'atle akıllanmak zorunda kalmıştır:

Bunlardan biri DAEŞ, diğeri mülteci seferidir...

DAEŞ'in batılı devletlerden en az biri tarafından kurulduğunu söylersek isbat etmekte zorlanırız. Ancak bunun böyle olduğunu ileride tarih yazabilir. DAEŞ, farklı niyet ve maksatlarla kurulmuş ve fakat tıpkı Taliban'da olduğu gibi kontrolden çıkmıştır. Paris katliamı, bütün Avrupa’yı sallamıştır. Fransa'da psikolojiler bozulmuş, Brüksel "paranoya" yaşamıştır. AB'deki bu akıllanmanın içinde Sünni ana eksendeki Türkiye'nin "orta yol İslâm"ına muhtaçlıklarını geç de olsa fark ve idrak etmiş olmalarını ümit ederiz. DAEŞ ve diğer selefi ve Vehhabi çıkışların sunduğu İslâm, Türkiye'nin Asr-ı Saadet odaklı Selçuklu ve Osmanlı asırlarıyla birlikte 10 asır boyunca yaşadığı, hukuk adalet, insan hakları ve çok kültürlülüğe dayalı gerçek İslâm değildir. Bu sebeple AB ve dünya, ya DAEŞ'le didişip duracak veya bizde tarihi seyri içinde uygulamasını bulan ehli sünnet imâna teveccüh gösterecektir.

Mülteci seferleri ayrı sebebtir. Vurdumduymazlık, kapılardan kovmak, tel örgü çekmek, çelmelemek, tekmelemek, botlarını batırmak, açlığa terk etmek Suriyeli talihsiz mültecileri yıldırmamıştır. Onlar için ölümden öte köy yoktur. Türkiye 50 binden başlayıp 2 milyon 500 bine dayanan mültecileri barındırırken, bunu ne şikâyet ve ne de Nobel sebebi saydı. 3-5 bin kişi Avrupa hudutlarına geldiğindeyse bu Avrupa Attila orduları, memleketlerini basmış gibi saç-baş yolar oldular.

Zirve'de Türkiye'ye iltifatın arka planında bu mecburiyetler vardır. AB karakaşımıza hayran değil. Beyannamedeki yazılı taahhütlerine nazaran mülteciler için ve başlangıç rakkamı olarak 3 milyar Avro'yu Ankara'ya teslim edeceklerdir. İkinci olarak Türk vatandaşları Ekim 2016'dan itibaren Avrupa'ya vizesiz girebilecektir. Üçüncü haber de "İktisadi ve Mali siyaset" başlığını taşıyan 17. Faslın 14 Aralık'ta açılacak olmasıdır. Diğer hususlar teferruattır.

Bakalım AB ve AK ne kadar samimi; yarın bu imzalar unutulacak mı yoksa kararlı bir şekilde yola devam mı edilecek? Aynı hey'et, 6 ay sonra Ankara'ya dönüp "üye ülkeler ödeme yapmıyorlar, parayı toplayamadık!" diyerek ipe un serebilir. Bunlara alışkınız. Avrupa, Türkiye'nin de Almanya ve Fransa kadar bir Avrupa memleketi olduğunu içine sindirmedikten sonra bu yol uzundur, kaygandır, dönemecin alınması kolay değildir.

.

TÜRKİYE'YE KISKAÇ HAREKÂTI!

2 Aralık 2015 02:00

A -

A +

Rusya Federasyonu, Ermenistan'ın fiili garantörüdür. Hudutlar ve gümrükler Rus asker ve polisinin denetiminde. Bu hâl, Rusların Ermenilere olan muhabbetlerinden değil, millî menfaatleri sebebiyledir. Böylece Rusya, güney Kafkasya’da en uç noktaya kadar sarkmış olma imkânını elinde tutmaktadır. Ermenistan-Azerbaycan-Dağlık Karabağ-Türkiye-Kapı açılması... gibi aşılamayan mes'elelerin arka planındaki saklı güç Rusya’dır. Rusya olmasa biz, Ermenistan'la yaşadığımız problemleri daha bir kolaylıkla çözebiliriz. I. Dünya Harbi öncesi Ermenileri kışkırtıp Kürt ve Türk Müslüman Osmanlı ahalisine saldırtan Ruslar, hâlâ aynı yoldalar.

Ruslar geçen asrın başlarında Kars, Ardahan, Sarıkamış ve o çevreyi boşaltıp çekilmek zorunda kalınca tabiatiyle Ermenistan dahil şark vilayetlerimiz üzerinden Akdeniz ve sıcak iklime inemedi. Bunun üzerine rejim değişse de gaye değişmediği için SSCB döneminde Mısır ve Suriye'ye el attı. Suriye, Hafız Esad ile birlikte bir doğu bloku peykine döndü.

SSCB/Sovyet Sosyalist Birlikleri, dağılınca Rusya'nın Orta Doğu, Akdeniz ve Suriye'deki de etkisi kırıldı. Ne var ki ufuksuz Batı, bu Rusya’ya altın tepsi içinde fırsatlar sundu.

Suriye'ye o ne olduğu meçhul Arap Baharı gelip de iç harp çıkınca Rusya Federasyonu 2012'den başlayarak Tartus'taki deniz üssünü ayağa kaldırmakla kalmadı, Lazkiye, Hama ve Humus'ta da kara üsleri açtı. Son olarak bu yakınlarda Palmira'da üs kurdu. Tartus, artık Rus savaş gemileriyle üs ağırlıklı bir şehir olmuş vaziyette. Gemilerden birinin "Büyük Petro" adını taşıması çok manidardır. Büyük Petro, Osmanlı ecdadımızın "Deli Petro" dediği çarları. Bu çar, milletine Akdeniz'e, oradan sıcak denizlere inmelerini vasiyet etmiştir.

Bugün varılan noktada Suriye'nin parçalanması kaçınılmazdır. Zaten parçalanmamış hangi parçası kaldı? Doğacak -ismi her ne olacaksa- Nusayri Devleti, güneyimizdeki yeni
Ermenistan olacaktır. Bu devlet, bugün Baas rejiminde olduğu gibi hatta daha fazlasıyla Rus hakimiyetine girer. Rusya, garantör olur. Ermenistan’daki gibi veya ona yakın şekilde hudutlar, hava sahası ve gümrükler Ruslar tarafından korunur. Putin Rusyası, bugün işte bu projeyi sür'atle hayata geçirme gayretinde. Görünüşteki kızgınlıklarına aldanmamalı. Hava sahamızı bizi tahrik için ihlal etmiş olmaları çok kuvvetle muhtemeldir. Onlar böyle bir ihlalin sonucunu biliyorlardı. İhtilaf çıksın istediler. Mağdur rolü oynayıp istikbaldeki Nusayri Devletini şekillendirerek Orta Doğu ve Akdeniz’e iyiden iyiye çöreklenme hesabındalar. Suriye limanlarındaki savaş gemileriyle Hind Okyanusundan Atlantik’e kadar bütün denizlerde nüfuz sahibi oldular.

Bu manzaranın akıbetini görmemek mümkün değil. Rusya, Ermenistan ve Nusayri Devletiyle Türkiye'yi kuzeyden ve güneyden ablukaya almış olacaktır. Bir de PYD devletleşirse ve hele bir de sırtını Rusya’ya veya batıya yaslarsa coğrafya bütünüyle aleyhimize döner. Öyle ise Ankara, Irak, İran, Suriye, Türkiye Kürdü demeden Osmanlı zamanında olduğu gibi bütün Kürtlere sahip çıkmalıdır.

Biz, kardeşlerimize sahip çıkamayınca, birileri onları bize karşı kullanmakta.

Çözüm süreci, yeniden düşünülmeli.

Dört başı mamur şekilde tekrar gündeme gelmeli.

.

8 Aralık 2015 02:00

A -

A +

1923 tarihli Lozan Muahedesi ile beraber akdedilen "Boğazlar Sözleşmesi", Türkiye'nin İstanbul ve Çanakkale Boğazları üzerindeki hükümranlık hakkını tanımıyordu. Buna göre Türkiye Cumhuriyeti, Boğazlar çevresinde askerî birlik bulunduramayacak, Boğazların teftişi milletlerarası bir hey'et tarafından icra edilecekti. Böyle bir hüküm, elbette istiklalimizi kısıtlamaydı, boğazımızdan sıkmışlardı.

Lozan'ın ve bağlı andlaşmanın imza tarihi 24 Temmuz 1923'tür. Cumhuriyetin ilânı bundan sonradır. Lozan ve etrafındaki andlaşma ve mukaveleler akdedildikten sonra İngilizler işgal altında tuttukları İstanbul'dan ayrılmışlardı.

Türkiye, takip eden senelerde Boğazlarla alâkalı rahatsızlığını her vesileyle ilgili devletlere duyurdu. Nihayet Birleşik Krallık, Türkiye'nin bu fikrinde haklı olduğuna dair 1936'da bir beyanname neşretti. Türkiye, ayrıca daha evvel de SSCB ile karşılıklı saldırmazlık andlaşması yapmıştı.
İngilizlerin icazeti üzerine bir takım devletler, 1936 senesinde İsviçre'nin Montreux/Montrö şehrinden toplandılar. "Bir takım devletler" dememizin sebebi şudur. Bulgaristan, Yunanistan anlaşılır ama Avustralya, Japonya neden oradadır? Dikkatten kaçmaması gereken bir husus da ABD'yle alakalıdır. Lozan'da imzası olmayan ABD, Montrö'de de yoktur.

Boğazlara yeni bir hukuki statü kazandırmak için adı geçen şehirde toplanan devletler şunlardır: Avustralya, Japonya, SSCB, Yugoslavya, Büyük Britanya, Fransa, Bulgaristan, Yunanistan, Türkiye.

Büyük Britanya, aslında masaya iki devlet olarak oturmuştur. Avustralya, BB valisi tarafından idare edilen bir tâbi devlettir. Bir diğer husus da şudur. İmzacı devletlerden Sovyetler Birliği, bugün Rusya Federasyonuna inkılâb etmişse de Yugoslavya, büsbütün yok olmuştur. Sırbistan, Yugoslavya'nın tek mirasçısı sayılabilir mi?

Montrö Sözleşmesi, iki ay süren bir konferanstan sonra 20 Temmuz 1936'da imzalandı. 20 yıl müddetlidir. Akdin hitamında taraf devletlerden biri, diğer âkit devletlere fesih ihbarnamesi göndermediği takdirde aynen devam eder. Aslında 1956'da yenilenmek istenmişse de fikir birliğine varılamadığı için mevcut metin yürürlükte kalmıştır.

Sözleşme, Karadeniz’de kıyısı olan-olmayan devletler, savaş zamanı-barış zamanı, ticarî gemi-savaş gemisi, geçen geminin Türkiye ile harp hâlindeki bir devlete ait olması-olmaması, hastalık şüphesi olan bir gemide muayene yapabilme hakkımız, kılavuz alma mecburiyeti olmaması... gibi hükümleri ihtiva etmektedir.

Montrö Sözleşmesi, yabancı devletler teftiş komisyonunun varlığına son vermiş, Boğazların egemenliğimizde olduğunu, buralarda asker bulundurmanın tabiî hakkımız olduğunu kabul etmiştir. Buna rağmen bizim için kekre bir andlaşmadır. Ayrıca Deniz Hukuku'na atıfla geçiş hakkının sonsuza dek devam etmesine temas edilmektedir.

Kısacası:
Montrö Boğazlar Sözleşmesi, darda ve zorda olduğumuz yıllarda imzalanmış Boğazlar Sözleşmesi'ne nazaran iyidir. Ancak; kötünün iyisidir. Bu sözleşme de Boğazları, uluslararası su yolu olmaktan çıkartmamıştır. Her ne kadar askerî tahkimat yapma hakkımız ve hükümranlığımız tanınmışsa da fiilî durum eli-kolu bağlı seyirci olmak ve geçişi kolaylaştıracak şartları teminden öte bir şey değildir.
Geçenler için beleş bir yoldur...

Hâl bu iken Türkiye'nin menfaatleri aleyhine Boğazlarımızda silah taşıyan, silah gösteren, tehdit eden veya mühimmat götüren bir gemiye Türkiye, müdahale edebilir mi? Hiç kimsenin şüphesi olmasın? Müdahale edebiliriz. Rahatsız olan devlet mahkemeye gider. Hedef ülke olan bir devletin kayıtsız kalmasının hukukta da Montrö'de de yeri yoktur.

Peki, bu Montrö Sözleşmesi'ne daha ne vakte kadar mecburuz?

Kanal İstanbul bitene kadar. Montrö, kötünün iyisi olsa da bağımsızlığımızın üstünde bir kusurdur. Türkiye, Kanal İstanbul'u devreye soktuğunda asıl istiklalimize kavuşacağız. O zaman Montrö feshedilecektir.

Tabiî o gün Sömürgeci Başkentler üstümüze üşüşecekler. İcazet veren, "ben böyle dememiştim!" diyecek. Kanal İstanbul, kendi nâmımıza kendi sözümüzü söyleyebilmemizin ilânıdır.

.

MONTRÖ'NÜN ISLAHI

9 Aralık 2015 02:00

A -

A +

1936 tarihli "Montrö Boğazlar Sözleşmesi" özü itibariyle 1923 tarihli "Boğazlar Sözleşmesi"nin düzeltilmesidir. Böylece İstanbul ve Çanakkale Boğazları üzerindeki hakimiyet hakkımız iade edilmiş, Boğazlarda asker bulundurma yetkimiz tekrar elde edilmiştir.

Buna rağmen Montrö, Boğazlardan geçişler karşısında elimizi-kolumuzu bağlayarak bizi seyirci kalmaya zorlamaktadır. Bir mülk sahibine "evet; doğru, burası senin; bekçi de bulundur ama kimsenin gelip geçmesine ilişme, geçenlerden bir şey de alma, geçiş esnasında doğabilecek ufak-tefek ziyanları da görmezden gel!" demeye benzemektedir.

Aslında uzun uzadıya anlatmaya gerek yok. İstanbul Boğazı'ndan geçen Rus savaş gemisindeki askerin omuzundaki füzeyle çevreyi tehdit etmesi Montrö'yü izaha kâfidir.
Geçişlerde tehlikeli olan sadece savaş gemileri değildir. Ticarî tankerler de zarar verebilmektedir. 1979'da Yenikapı yakınlarında bir Romen tankerinde meydana gelen dehşetli yakıt infilakı, İstanbul'u sallamış, pencereler yere inmiş, halk korkuyla yataklarından fırlamıştı. Yalılara bindiren gemi sayısının ise hesabı yok.

Montrö Sözleşmesi, geçecek geminin savaş zamanına göre, barış zamanına göre, ticari gemi veya savaş gemisi olmasına göre düzenlenmiş. Ancak metnin net ve samimi olduğunu söylemek zor. Velev ki net ve art niyetsiz olsun. Değil mi ki takdir ve tercih hakkı, bize değil de geçen gemiye bırakılmış o halde bu durum, hükümranlık ve devlet olma hakkımıza aykırıdır. Bundan dolayı Ankara, ıslah talebini masaya getirmeyi düşünmektedir

Cebeli Tarık Boğazı'yla Panama ve Süveyş gibi kanallardan geçiş gibi emsal uygulamalar dikkate alınarak bir ıslah düzenlemesi yapılabilir Bu ıslah, ticaret gemilerinin barış zamanındaki geçişleri, savaş zamanındaki geçişleri ve harp gemilerinin barış zamanındaki geçişleri ve savaş zamanındaki geçişleri şeklinde tanzim edilecektir. Türkiye ile ihtilaf veya muharebe halinde olan devletlerin gemilerine dair geçişler ayrıca yazılır.

Taraf devletlerin yeniden tesbit edilmesi bir fiili mecburiyettir. Yugoslavya olmadığı için tamamen silinebilir. Japonya ve Avustralya alâkasızdır. Diğer taraftan Ukrayna, Gürcistan gibi Karadeniz'e kıyı yeni devletler sahneye çıkmıştır.

Türkiye, Montrö Boğazlar Sözleşmesinin imza günü 20 Temmuz 2016'da taraf devletleri toplantıya çağırabilir. Ancak Rusya ve diğer bazı devletler bu toplantıya katılmayabilirler. Keza ABD, Montrö'ye bu defa imza koyar mı? Alâkasız devletler andlaşmadan nasıl çıkartılacak? Bütün gayretine rağmen bir ıslah mutabakatı olmadığı takdirde Türkiye ne yapar?

Bunlar önümüzdeki muhtemel problemlerdir. Islah mutabakatı çok zor görünmekte. O zaman tek çıkış yolu Kanal İstanbul'un devreye girmesidir. Günü geldiğinden Türkiye, Montrö için fesih ihbarnamesi göndererek muhtemelen şöyle diyecektir:

-İşbu fesih ihbarımızla Montrö Sözleşmesi, geçersiz hale gelmiştir. Bundan böyle İstanbul Boğazı kullanılamayacaktır. Kanal İstanbul ve Çanakkale Boğazı'nın kullanılması ise hukuk, deniz hukuku, yapılacak yeni andlaşmalar ve hükümranlık haklarımız çerçevesinden cereyan edecektir.

Elbette, kimse "zaten biz de bunu bekliyorduk!" demiyecektir.

"Büyük dağın büyük karı olur!":

Ya kabuğuna çekilme.

Veya yer yüzünde doğrulma!!!...

.

AKDENİZ'DE BOĞULAN BATI AHLAKIDIR

10 Aralık 2015 02:00

A -

A +

Akdeniz'in soğuk ve derin suları mültecilere mezar olmaya devam etmekte. Suriyeli aileler, dünyanın gözü önünde dram kelimesinin yetmeyeceği kadar ağır facialar yaşamaktalar. Altı aylık bebeğe varıncaya kadar çocuklar, kadınlar, analar-babalar, boğularak ölmekteler. Hemen her gün bu haberleri duyma azabını yaşamaktayız...

Bu mazlumlar, evlerinde, yerlerinde-yurtlarında hayatlarına devam ederken neden hayatlarını tehlikeye atmaktalar? Bunun sebebini herkes bilmekte:
Batı, kandırdı, Esad saldırdı!..

Düne kadar Beşar Esad, başlarına varil bombaları yağdırmaktaydı. Bundan dolayı kaçıp komşu ülkelere sığınıyorlardı. Şimdi Rusya, çok daha şiddetli şekilde bomba yağdırmakta. Suriyeli siviller, bu sebeple her yolu değerlendirerek kaçıp kurtulmaya çalışmaktalar.

Suriye'de aynı zamanda bir mezhep temizliği, daha doğrusu inanç soykırımı yapılmaktadır. Şia Beşar Esad, Şia İran ve Ortodoks Rusya ile iş birliği yaparak Suriye'den Sünni nüfusu kaçırtmaktadır. Manzara şudur. Şia İran, Şia rejim ve onlara askerlik yapan Putin Rusyası!.. Bunlar öldürmekte, Katolik Avrupa ise Türkiye'yi geçerek karadan gelen veya denizi aşarak geçenleri botlarını delerek veya sınırlarda durdurarak geri atmaya çalışmaktalar. Bu facia, aynı zamanda psikolojik ve hatta kısmî bir Haçlı seferidir. Bir tarafta iş birliği yapanlar var, diğer tarafta hudutlarına tel örgü çekenler.

Akdeniz'de boğulan aslında bu zavallı insanlardan ziyade batı ahlâkıdır. Batı hiçbir gün "buna ben sebep oldum! diyerek gelip Beşar Esad'ın elini tutmadı. Aksine işi seyrine bıraktı. Ne günkü mülteciler, Avrupa'ya da geçmek istediler o zaman rahatları bozuldu. Bu batı, dün Esad'ın elini tutmadığı gibi bugün de Putin'in elini tutmamakta. NATO'nun bir kaç gemiyi Sarayburnu açıklarına göndermesini iş yapmak sayıyorlar.

Arap Baharı, Suriye'ye gelmese, 50 senedir zulüm altında ezilen bu insanlar, demokrasi vaadleriyle ayaklandırılmasaydı böyle bir akıbete uğramayacaklardı. Bugün Suriye nüfusunun hemen hemen yarısı mülteci konumundadır.

Yaşanan vahşetin, cinayetin, zulmün sorumlusu topyekûn batıdır, vahşi kapitalizmdir, çifte standartlı batı ahlâkıdır. Vatikan, zerre kadar rahatsız oldu mu? Bir iki basit kınama cümlesi dışında bir şey dedi mi? Şu bebekler boğulurken hangi vicdanlar haykırdı? Batılı STK'lar kınamalar yayınlıyor mu? Yürüyüş yapan var mı? Putin, Kuzey kutbunda 3 Beyaz ayıya, Esad, Akdeniz'de 3 Fok balığa zulmetseydi aynı batı, dünyayı velveleye verirdi. Söz konusu Müslümanlar olunca görmezden gelmekteler. Çünkü sahneye önce DAEŞ tiyatrosu kondu, ilk sahnede İslam kafa kesen din diye gösterildi, sonra zulüm başladı. Şimdi ikinci perdedeyiz. Üçüncü perde Mal Paylaşılması Sahnesidir.

.

FATİHPAŞA CAMİİ

11 Aralık 2015 02:00

A -

A +

Bıyıklı Mehmet Paşa, cennet mekân Yavuz Sultan Selim Han'ın en mümtaz kumandanlarından biridir. Bayburt, Erzincan ve daha bir çok şark vilayetinin fatihidir. Bölgenin sözü dinlenir Kürt ileri gelenlerinden İdris-i Bitlisî, kimin tayini mevzubahis olunca Yavuz'a bölgenin Şii Safevilerden fethinde serdar olarak Bıyıklı Mehmet Paşayı tayin etmesini tavsiye etmiştir.

Her ne kadar "fetih" desek de Diyarbekir, muharebe yapılmadan sulhen teslim olmuştur. Diyarbekir, Safeviler için büyük kayıp oldu. Safeviler devrinde Diyarbekir, harabeye dönmüştü. Bıyıklı Mehmet Paşa, hummalı bir imar faaliyeti başlattı. Şehirdeki ilk Osmanlı eseri, halkın kubbelerindeki kurşundan dolayı "Kurşunlu Cami" de diyeceği cami oldu. Camie irad getirsin diye yanına bir de hamam yaptırdı. Burası zamanla "Kürtler Hamamı" diye anıldı. Evliya Çelebi, onu anlatırken "duvarları koklansa misk-ü amber kokar" der. 19. Asrın başlarına kadar gelebilmiş, sonra yıkılmıştır.

Diyarbekir'li şehri fetheden Bıyıklı Mehmet Paşa'ya duyduğu muhabbetten dolayı yaptırdığı esere "Fatihpaşa Camiî" demiştir. Buradaki inceliği gözden kaçırmamak lâzım. Diyarbekir, fetihten evvel Şii Safevilerin elindedir. Fakat Safevilerle halk itikad uyuşmazlığı yaşamaktadır. Diyarbekir, işgal altındadır. Üstelik Safeviler, şehre bakmamaktadırlar. Bu sebeple Bıyıklı Mehmet Paşa, kurtarıcı olarak görülmüştür. "Fatih Paşa" denmesi bundandır.

Fatihpaşa Camiî, bilhassa son cemaat mahalli ve kubbeleriyle üstün bir mimari eserdir. Her ne kadar henüz öyle bir tescil olmasa da Dünya Kültür Mirasının zenginliklerinden biridir.

Hâtırası ve mimarisi emsalsiz bu cami, ne yazık ki bu hafta içinde PKK'lılar tarafından kundaklanarak yakıldı. 5 Aralık 2015 Günü Polis Memurumuz Mustafa Katırlı, Fatihpaşa Camiî şadırvanında abdest alırken teröristler, ateş açarak O'nu şehit ettiler. Militanların camie mevzilendikleri görüldü. Teröristler kuşatmaya alındılar, çatışma çıktı. Kurtuluş ümitleri kalmayınca camiî ateşe vererek kaçtılar. Yangını söndürmek için gelen itfaiyeye de ateş açarak söndürmeyi engellediler.

Yerli halkın, bölge halkının kendilerini aldatan bu İslâm, imân, tarih, kardeşlik ve medeniyet düşmanlarını iyi tanımaları lazım. Eminiz ki devlet, Fatihpaşa Camiîni, Kürtler Hamamı ve külliyesiyle birlikte eskisinden daha iyi şekilde onaracaktır.

Fakat herkes konuşurken namuslu konuşmalı. Benim teröristim iyi, başkasının teröristi kötü gülünçlüğüne düşmemelidir. Taliban Afganistan'da, DAEŞ Irak ve Suriye'de tarih tahripkârlığı yaparken onları lanetleyip, PKK cami yakarken bunu gizleyerek devlet yaptı demek altından kalkılmaz ağır bir vebaldir.

Herkes şunu görmeli ki bölücü örgüt fırsat bulduğunda bütün topraklarımızdaki Selçuklu, Beylikler ve Osmanlı eserlerini kazıyacaktır. Vehhabilerin Arabistan’da yaptıklarını tekrarlayacaklar.

93 Harbi'nde Ruslar, Karadeniz’in kuzeyinde ve doğusunda, I. Dünya ve İstiklâl Harbi yıllarında Yunanlılar Ege'de, Ermeniler Doğu'da cami yakmışlardı. Şimdi de eli kanlı terör örgütü cami yakmakta. Aklıselim sahibi Müslüman Kürd'ün bu vahşeti soğukkanlı bir biçimde değerlendirmesi gerekir.

Kalbinde zerrece imânı olan, cami yakar mı?

Hatta herhangi bir mâbedi yakar mı yıkar mı?

BUGÜNLERİ ANLAMA REHBERİ

14 Aralık 2015 02:00

A -

A +

Irka, soya dayalı alt kimlikler hep vardı ve en saf şekliyle de örfü, âdeti, dili ve töresiyle yaşayıp gidiyordu. Fransız ihtilalinin çıkardığı sosyal sarsıntıyla bizim düşüşe geçme takvimimiz buluşunca imparatorluk coğrafyasında kavmiyetçi akımlar kendini göstermeye başladı. Mora isyanı, Yunanlıların önce muhtariyet/otonomi sonra da 1829 İstiklâliyle noktalandı. Bunu Bulgarlar ve diğer gayrı müslim anasır/unsurlar takip etti. Müslüman anasır arasındaki tefrika geç ve zordur çünkü "ümmet" fikri kalblere işlemiştir.

Kavmiyetçi cereyanların kendini göstermesi ve sosyal ve siyâsî çalkantılar, beraberinde değişik kurtuluş tekliflerini de getirdi. Fransız ihtilali 1875 ve Tanzimat Fermanının ilânı da 1839 olduğuna göre o günkü haritamızda çok yakınımızda olmasına rağmen aynı kıtadaki bir devlette esen böyle bir rüzgârın topraklarımıza ulaşmakta etkisini göstermesi çok da hızlı olmamıştır.

Fransız ihtilalinin imparatorluğun mevcudiyetine belki de en büyük tesiri kavmiyetçilik denilen millî sonraki adıyla milliyetçi akımlardır. Devrin münevveri bunun ne denli tehlikeli olduğunu derhal fark eder. Zira imparatorluk Türkiyesi yekpâre Türk ırkından mürekkep değildir. O vakte değin devlet hayatımızda nüfus yapılanması "Müslim" ve "gayrı Müslim" diye ayrılmıştır. Bu tasnif, asla keyfî değildir ve hukuk dahilinde idare esasına dayanmaktadır.

Ne var ki Tanzimat ve bilahare 1856 Islahat Fermanı, baştan aşağı bir tavizler manzumesi olduğu halde gidişata da gelen tehlikeye de çâre üretilememiştir. Bundan dolayıdır ki devrin kanaat önderleri, reçete olarak kendilerine yakın dünya görüşleri inşaına koyulmuşlardır. Ümmetçilik/İslâmcılık, Osmanlıcılık, Türkçülük, garpçılık/garplılaşma... gibi.

Bu meyanda II. Meşrutiyet'ten itibaren Sosyalistlik, çok cılız da olsa Cumhuriyetçilik gibi akımlar da başlar. O günlerde sosyalist "Amele Partisi"nin bugünkü ifadeyle İşçi Partisinin var olduğu günümüzde
herkesçe bilinmez.

Ümmetçilik, İslâmcılık, Osmanlıcılık, Türkçülük, garpçılık esas itibariyle Osmanlı devletinin bünyesinde mevcutken, bunlar, devlet katında da millet nezdinde de hiç bir zaman bir ideolojik dünya görüşü olarak revaç bulmamıştır. "Ümmet-i Muhammed", "İslam Milleti" denirdi. Ancak bu mânevî boyutlu ıstılahlara günümüzdeki anlamlar yüklenmezdi. Osmanlıcılık görüşü ise ümmetçilik, bir kimlik olarak ortaya çıkıp da gayrı müslim teb'anın/vatandaşların bunun dışında kalma tehlikesine binaen "Osmanlı milleti" diyebilmek için gündeme gelmiştir. Bu fikrin bâniî fikir adamları "Osmanlı milleti" diye yazıp söylerler.

Türkçülük akımı, Kürtçülük akımına mukaddemdir. Kürtçülükten önce Türkçülük fikri gelmiştir. Ve gariptir ki bu fikri ortaya atan, ideoloğu Diyarbekirli bir Zaza olan Ziya Gökalp'tir. Düşünceleriyle Cumhuriyete ve Mustafa Kemal'e hayli tesir etmiştir. Bugün buradan bakıldığında öyle görülüyor ki Türkçülük, içine düşülen çâresizliğe binaen Osmanlı milleti diyerek birlikte tutulmaya çalışılan gayrı Müslim unsurları da Ümmet diyerek kopması arzulanmayan Müslim unsurları da terk edip o gün için henüz böyle tabirler lügatimizde olmadığı için telaffuz edilmese de "milli devlet", "üniter devlet"e doğru bir gidiştir. İttihad-ü Terakki'ye bu fikrin partileşmesi denebilir. O arada yabancılar da Selanik-Manastır-Dersaadet üçgeninde Alman ve İngiliz ağırlıklı olarak faal vazife yapmaya başlamıştır. İttihatçılar zamanında daha sonra 1917'den itibaren Sovyetlerde kuvvetli bir şekilde uygulama biçimi bulacak olan Parti Devleti hayat bulmuştur. Bu bizde ilktir. Parti "merkez-i umumisi" hakim unsurdur. Nitekim merkez-i umumi, kâtib-i umumî/genel sekreter Ziya Gökalp'in nüfuzu altındadır. İttihad-ü Terakki'nin 1918'de inkıraz bulması, çökmesiyle bu fırka bakiyelerinin teşkilatlandırmasıyla Müdafaa-i Hukuk Cemiyetleri meydana gelmiş, bunlar da CHF/Cumhuriyet Halk Fırkasına inkılab etmiştir.

CHF, Cumhuriyet Halk Partisidir. 1923-1950 arası devlet, tam mânâsıyla parti devleti, idare tek adam idaresidir. 1808 tarihli Sened-i ittifak'tan Çözüm Süreci'ne ve Musul'a kadar yakın tarihe değin her vak'a, metin ve tarih yapıcı kuşatıcı bir şekilde bilinmezse bugünler anlaşılmaz. Sözler, derinliksiz sataşmadan öteye geçemez.

Kürtler, ancak bu zaviyeden bakılarak anlaşılabilir. Bugün Kürtler, "ateist Kürtler" ve "dindar Kürtler" diye ikiye ayrılmıştır. Türkiye Kuzey Suriye'de devlet kurdurma, Kuzey Irak'ı devlet olarak tanıma mevkiine gelmiştir. Bunların sebepleri, niçinleri ve nasılları, fikirlerin derinlemesine okunması, tarih yapıcı şahıs biyografilerinin bütün teferruatıyla bilinmesiyle mümkündür.

.

BORU SESİ

15 Aralık 2015 02:00

A -

A +

ABD'deki Müslüman nüfus sayısı tam olarak bilinmiyor. Newsweek'in 2008'de yazdığına göre 7-8 milyon. Geçen 7 yıl içinde artış olması muhakkak. Bugün sayının 10 milyondan fazla olduğu kabul edilebilir.

Bizim oradaki gözlemimiz, Müslümanlar, kendilerini 15 milyon olarak kabul ediyorlardı. O zaman ABD'nin yüzde 4-5'i Müslüman demektir. Bu Müslümanların bir kısmı Afro-American, bir kısmı muhacir.

Türkler, yüzde 1.5'e yakın olabilir.

Donald Trump, işte bu 15 milyon kadar Müslüman'dan rahatsız. Bu sebeple yeni Müslüman göçlerinin engellenmesi, Müslümanların Amerika'ya sokulmamasını istemekte. Bunu diyen sokaktaki biri değil.

Böylesine nefret kültüründeki bir isim, Kasım 2016'da yapılacak Başkanlık seçimlerinde Cumhuriyetçi Parti'den aday adayı. 1997'den beri politikayla alakalı. Bu zaman zarfında Demokrat Parti, Cumhuriyetçi Parti ve bağımsızlık arasında gidip-geldi. Son dakikalarda vaz geçti. Bu defa da yeterince reklam yaptığına kani olduktan sonra aday adaylığından çekilebilir. "Reklama ihtiyacı mı var?" Denebilir. Asla yok. Bir emlak imparatoru. Türkiye dahil, İslâm ülkelerinde emlak ortaklıkları var. Türkiye'deki binası Trump-Tower Mecidiyeköy'de yükseliyor. Buradaki ortağı Hanzade Doğan Boyner, söz konusu vahim hadise patlak verince Trump Grubu'na önce bir ikaz mektubu gönderdi. Fakat cevap alamayınca bu defa ortaklığın devamını sorgulayan ikinci bir mektup gönderme ihtiyacı duydu.

Donald Trump kimdir?

Mademki bırakınız Amerika'yı dünya gündemine oturmayı bu kadar seven ama teknolojiyi meselâ bilgisayarı sevmeyen bu adam kimdir?

Donald Trump 1946 doğumludur. Tahsille başı pek hoş olmamış, ite-kaka gitmiştir. Emlakçılık, babası Frederick'ten kendisine miras kalmıştır. İrsen problemli oldukları anlaşılmakta. Babası, yaptığı evleri siyahî Amerikalılara satmayacak kadar koyu bir ırkçıdır. Zaten ırkçı Ku-Klux Klan üyesi olduğu için hapis yatmıştır.

Trump ailesinin aslı Almanya Baden-Baden'lidir. Dedesi Friedrich erken yaşta Amerika'ya göçmüştür. Soyadları Almanca Triump "zafer" olduğu halde daha sonra Trump yapmışlar. Söz konusu kişinin dedesi başlangıçta berberken sonra altın işine heveslenmiş, başaramayınca genelev çalıştırmıştır.

Donald Trump, "topuk dikeni" bahanesiyle Vietnam Savaşı'na katılmamıştır. 3 evliliği, haylice çocuk ve torunu vardır. Evvela 1997'de Çek model İvana Zelnickova ile evlendi. 1991'de boşandılar. Ardından 1993'te aktris Marla Maples ile hayatını birleştirdi. Kız çocukları Tifanny bu evlilikten iki ay önce doğumludur. 1999'da boşandılar. Üçüncü evliliği 2006'da Melenia Knauss iledir. Kızı Ivanka, Yahudi olan kocası Jared Kushner'in dinine girmiştir.

Servet ve şöhret sarhoşu Donald Trump, sabah 5'te kalkar ve 7'de işinin başında olur. İşlerinde babasının "dört kademe formülü"nü tatbik eder: "İçeri gir, işi yap, işi doğru yap ve dışarı çık!"

Emlak milyarderi fakat politika cambazı, New York Queens doğumludur. Kaderin cilvesine bakınız ki O'nun saçmaladığı gün, Carolyn Walker Diallo adlı Afrika asıllı mesture bir hanım, komşu ilçe Brooklyn mahkemesinde hâkim oluyordu. Daha evvel de New York bölge istinaf mahkemesine tayin edilmiş Shelia Abdus-Salaam isminde bir Müslüman hanım daha vardır. Amerika'da Müslümanlar yeni değil, asırladır mevcutlar. George Washington, İngilizlere karşı İstiklal Harbi yaparken Bampett Muhammed ve Yusuf ben Ali ve daha başka Müslümanlar O'nun mücadele arkadaşlarıydı. Abdülmecid Han da Meksika'ya ABD'ye destek için Hecin Birliği göndermişti. Eğer, ABD'nin kapıları Müslümanlara kapalı olsaydı Steve Jobs'ın babası Osmanlı Suriyesi'nden Abdülcelil Amerika'ya gidemeyecek, bugün dünya bilişim teknolojisi ısırılmış bir elma markasıyla bu seviyeye varamayacaktı. Sadece o kadar mı? Donald Trump, bunları söylerken North Carolina University'den Aziz Sancar, Nobel ödülünü alıyordu. Sn Sancar'ın ödül şerefi, kendisinin de dediği gibi Türkiye'yedir. Fakat Amerika da bununla iftihar etmiyor mu? Neticede o ilmî çalışmalar kendi üniversitesinde yapıldı.

Her zekâ sahibi bilir; Amerika’yı "Amerika" yapan çok kültürlülüktür.

Hâle ve farka bakınız ki biz 2.5 milyon mülteciye kucak açarken ABD'de bir başkan aday adayı yüz kızartması gereken ilkel laflar ediyor. Demek başkan olma fırsatı bulsa önce kapıları kapatacak, sonra da içerdekileri gönderecek. Nitekim Beyazsaray da O'na lâzım gelen cevabı verdi. Bu CP de amma partiymiş. Halbuki daha G.W. Bush'un II. Körfez harekâtı için "bu bir Haçlı Seferidir" demesi unutulmamıştı.

Triump'un Almanca "zafer" demek olduğunu yukarıda yazmıştık. "Trump" ne demek mi diyorsunuz? Bir çok mânâsı var. Bir mânâsı da "boru".

Dünya bir boru sesi dinledi.

Siz, ona "zurna" da diyebilirsiniz.

.

AKBABA

16 Aralık 2015 02:00

A -

A +

Kevin Carter, Güney Afrika Johannesburg doğumlu bir fotoğrafçıydı. 1994 yılında Pulitzer Ödülü'nü aldığında 34 yaşındaydı. Ama ne hazindir ki ödül almasına sebep olan fotoğraf karesi, 3 ay sonra hayatının son bulmasına da sebep oldu...

Adı geçen fotoğrafçı, 1994'te bir gün Sudan'daydı. Sudan açlık içindeydi. İşini yaparken bir şey dikkatini çekti. Havada bir akbaba dolaşıyordu. Bir havaya bir etrafına baktı. Yerde açlıktan bir deri bir kemik kalmış bir kız çocuğu gördü. 6 yaşlarında kadar olan çocuk zenciydi. Fotoğrafçı, bir kenarda durup Akbaba'yı takip etti. Yeminin varlığını sezmiş hayvan, biraz sonra süzülüp çocuğun 50 metre kadar arkasına kondu. Saldıracağı münasip ânı bekliyordu.
Aç çocuk, mecalini toplayıp 1.5 km uzaklıktaki Birleşmiş Milletler Yardım Çadırı'na ulaşmaya çalışıyordu. Fakat ne mümkün! O bir buçuk kilometre, o kadar uzaktı ki. Bitmiş, tükenmişti. O ân orada aslında bir trajedi sahnedeydi. Aç çocuk çadıra kavuşmaya uğraşıyordu. Aç akbaba, çocuğu parçalayacağı ânı kolluyordu. Fotoğrafçı Kevin Carter ise, onları aynı kareye sığdırmaya çalışıyordu. Bir süre uğraştı ve hedefine vardı.
Fotoğrafı çekmişti. O ân kendini belki de mağrur bir komutan gibi hissetti.

Deklanşör sesinden olsa gerek akbaba havalanıp gitmişti. Kevin Carter da ödül hayalleriyle çocuğu orada öylece bırakıp gitti.
Çok gitmemişti ki birden irkildi. "Ben ne yaptım?" diye avucuyla alnına vurmaması mümkün müydü? Bir ağacın dibine çömelerek hüngür hüngür ağlamaya başladı. Çocuğu kurtarabilirdi. Bunu yapmamıştı. Öldüğüne şahit mi oldu, yaşayacağına dair ümidi mi kalmadı bilinmez. Dönüp çocuğa gidebilecekken, gitmeyip yoluna devam etti. Memleketine dönünce eserini yarışmaya yolladı. Evet; tahmin ettiği gibi maksadına nail olmuştu. Fotoğraf Pulitzer Ödülü'ne layık görüldü. Kevin bir ânda dünyada şöhret oldu. Para sahibi de oldu.

Ne var ki ne aldığı ödül, ne ulaştığı şöhret, ne para, onu vicdan âzâbından kurtaramadı. Ödüle kavuşmasından 3 ay sonra 27 Temmuz 1994'te Johannesburg'un bir kenar mahallesinde çalışır vaziyetteki kamyonetinin içine bahçe hortumuyla egzoz gazı vererek kendini zehirleyip intihar etti.
Müntehir, arkada bir küçücük mektup bırakmıştı. Vicdan âzâbının eriyip kalemine mürekkep olduğu satırlarda şöyle diyordu:
-Çocuğu kurtarabilirdim. Makinamı bırakıp çocuğu kucağıma alarak yardım çadırına götürebilirdim. Fakat ben, çocuğu değil gazeteciliği düşündüm. Halbuki insanlığımı düşünmeliydim...

Bu meşhur bir vak'adır. Herkes tarafından az-çok bilinir. Peki öyleyse bugün neden ondan bahsettim?
Haberler, Rusya'nın Suriye'de muhaliflerle Türkmenlere misket bombaları attığını vermekte. Ekrandan "Baba, babaaa!!!" diye feryat eden yürek paralayıcı çocuk sesleri işitilmekte. Misket bombası, bir bomba ve içinde yer alan çok sayıdaki küçük bomba demek. Önce esas bomba infilak edip hedefi tahrip etmekte. Sonra onun içindeki zalim misket bombaları. Onları, Ruslar yani Putin mi veya Suriye yani Esad mı attırıyor? Ne fark eder. Neticede emri alan pilotlar sivillerin başına ateş yağdırmakta. Bombalar yağarken çocuklar çığlık çığlığa "babaaaa!!" diye feryat ediyorlar. Siviller ve hele hele günahsız çocuklar ölmekte!

Hiç şüpheniz olmasın ki o bombaları atan, o katliamları yapan pilotlardan bazıları, yarın evlerine-yurtlarına dönünce intihar edeceklerdir. Vicdan azabı, başta pilotlar olmak üzere hayatı Putin ve Esad askerlerine zehir edecek ve onlar, çâreyi ölümde arayacaklar. Vietnam’da, Afganistan'da, Irak'ta çok örnekleri var.
Hatta belki Vladimir Putin ve Beşar Esad da intihar eder.
Adolf Hitler, intihar etmedi mi?
Bomba yağdıran uçaklar da Suriyeli kimsesiz çocukların akbabasıdır

.

TRT’Yİ TEBRİK

17 Aralık 2015 02:00

A -

A +

TRT, eskiden anayasa teminatı altındaydı. Radyo-televizyon yayını yapmak, Türkiye Radyo ve Televizyon Kurumu'nun tekelindeydi. Devrin TRT'si 10 bin kişinin çalıştığı hantal bir devâsâ devlet dairesi halini almıştı. Zaman zaman ideolojik katılıklara büründüğü de oluyordu. Derken bir çok kanala kavuştu fakat seyredilmiyordu. Özel televizyonlar gelince onlarla da hakkıyla rekabet edemez oldu. O ideolojik saplantılara bulaştığı dönemlerde Türkçe ile de kavgası vardı. Bizler de ideoloji yapan, kanalları fazladan personelle dolu olan, gönlü gönlümüze, Türkçesi Türkçemize uymayan TRT'yi sık sık tenkit ederdik...

O TRT şimdi yok!

Söz konusu TRT çok gerilerde kaldı.

Zaten bahsedilen yıllarda bu çarpıklık sadece TRT'de değildi. Kızılay bile THY bile neredeyse aynı vaziyetteydi. TSK daha mı farklıydı? DDY neydi? PTT köhnememiş miydi? Daha çok misal verilebilir.

Şimdilerde devlet, topyekûn derlenip-toparlanırken, yerli ve millî olma şuuru bu toprağın ruhuna aşılanırken Kızılay, PTT, TSK, DDY, THY, Yeşilay vs vs ayağa kalkarken TRT de derin bir uykudan uyandı, silkinti ve milletiyle buluştu.

TRT bugün yerli ve millî bir ekran ve ses. Son yayına giren TRT World oldu. Gayet profesyonel bir kanal olmuş. Uluslararası çapta İngilizce yayın yapan diğer devletlerin kanalların bir eksiği yok. TRT Kürdî ve TRT Arabî'den sonra İngilizce yayın da hayata geçmiş oldu. Farsça, Boşnakça, Yunanca, Bulgarca, Sırpça, Arnavutça, Rusça, Almanca, Fransızca, Çince, Hintçe, Urduca yayın yapan televizyon kanallarımız da olmalı.

TRT tarihteki dram, zafer ve hüzünlerimizi yeni nesillerin hafızalarına kazandırmalıdır. Unutulmamalı! Cumhurbaşkanı, TBMM Başkanı, Başbakan ve hiç kimse unutmamalı ki 13 senedir öze dönüşe dair verilen canhıraş mücadele bazı özel tv'lerin bazı dizileriyle yerle bir edilmektedir. Yerli ve millî olanlar, yerli ve millî istikbâl için ter dökerken, o diziler bu ülkenin kadın, kız ve çocuklarını evlerde kuşatarak yozlaştırmaktadır. Hatta yalnızca bu ülkenin değil, bizim dünkü geniş hudutlarımızı içine alan bütün coğrafyanın.

TRT son senelerde güzel eserlere imza atmakta. Diriliş Ertuğrul ile Filinta'yı fırsat buldukça takip ediyorum. Haklarında geniş konuşmak lazım. Az emek verilmemiş. Eksikler de var. Fakat niyet ve istikametler düzgün. Bunlar, daha da büyük çalışmaların habercisidir diye düşünebiliriz.

Nitekim...

Üstelik zekice bir zamanlamayla "Büyük Sürgün Kafkasya" çıkageldi. Ahıska Türkleri’nin sürgünü içimizde onulmaz bir yaraydı. Tıpkı Kırım Tatar Türklerinin sürgünü gibi. Büyük Sürgün Kafkasya, heyecanlı, gerilimi yüksek ve seyirciyi ekran başında tutan bir dizi film. Mutlaka sineması da olmalı. Her üç filmde de tiplemeler, kıyafet mekân, senaryo güzel. İlk ikisinde Türkçe zaman zaman yalpalamakta. Ama her şeye rağmen artılar daha fazla. Padişahı rûy-i zemine ve Halife-i Müslimîn Kanuni'ye, Hürrem Sultan'a iftira eden, tarihi kirleten filmlerden değil.

Yerli ve millî eser verenler, bilmeliler ki tesirleri tahminlerinin ötesindedir. Bu iklimin mayasında vefa ve kadirşinaslık vardır. Burada toprak, hizmet edenlerin terlerini öperek kabul eder.

Bu vesileyle çeyrek asır öncesinin dar imkânlarına rağmen "Kuruluş- Osmancık" diye derin izler bırakan bir film yapmış olan Yücel Çakmaklı’yı rahmetle yâd ediyoruz. Mesut Uçakan, Osman Sınav, İsmail Güneş, Özhan Eren ve bugün ekranlarda imzası olan, kalbi yerli ve millî duygularla atan her yönetmenden bize bizi anlatacak, bizi dünyaya anlatacak dünya çapında eserler bekliyoruz.

Marifet iltifata tâbidir, iltifatsız meta zâyidir. Bu gibi çalışmalara TRT de Kültür Bakanlığı da olanca varlığıyla destek olmalıdır. Bir film de bir kitap da bir köprü ve havalimanı denli değerlidir.

Sanat da kurşun gibi kalbe işler.

Kurşun, öldürür.

Sanat, diriltir.

.

17-25 ARALIK DARBE İHANETİ

18 Aralık 2015 02:00

A -

A +

AK Parti, 3 Kasım 2002'de iş başına gelmişti. Ancak 28 Şubat darbe süreci alttan alta devam ediyordu. 28 Şubat'ın bitmesi, 27 Nisan 2007'de yayınlanan E Muhtıra'ya karşı Başbakan Tayyip Erdoğan'ın 28 Nisan sabahı çıkıp sert bir konuşma yapmasıyla mümkün olmuştur. Devrin genelkurmay başkanı Yaşar Büyükanıt'ın "ben yazdım!" dediği elektronik muhtırada Kutlu Doğum Haftası Kutlamalarına bile dil uzatılmaktaydı.

Sonraki senelerde Türkiye'de darbeler devrinin 28 Nisan 2007'de kapandığı görüşü umumi kabul gördü. Bir çok vesayet gibi askerin vesayeti de kalkmıştı.

Hemen herkes bu görüşte yanıldı.

17 ve 25 Aralık 2013'te peş peşe gelen darbe teşebbüsleri, darbelerin bitmediğini, vesayetlerin devam ettiğini gösterdi. Dünkü cuntacı asker ve medyanın yerini bugünkü cuntacı polis, yargıç ve medya almıştı...

Adalet ve Kalkınma Partisi, iktidara geldiğinde ne yapacaktı? O bir siyasi partiydi. Dünya görüşü ve millete verilmiş sözleri vardı. O dünya görüşünde ilerlemek, o sözleri tutabilmek, ancak yetişmiş insan unsurlarıyla mümkündü. 28 Şubat rejimi bilhassa ilk 5 yıl içinde kasıp kavurmuş, devlet kadrolarını, bakanlıkları, bürokrasiyi kendine yakın isimlerle doldurmuştu. 28 Şubat güdümlü iktidarlar, Mesut Yılmazlar, Bülent Ecevitler, A. Necdet Sezerler, nihayetinde ülkeyi ekonomik ve sosyal krize sokmuş, milletin imânı, örfü ve kılık kıyafetiyle oynanmış, Türkiye, IMF komiserlerinin caka sattıkları 5. Sınıf bir devlet durumuna düşürülmüştü.

AK Parti'nin önünde uzun bir yol, sırtında ağır yükler vardı. İşleri elbette TBMM'deki parti grubuyla değil, güvendiği kadrolarla yapacaktı. Hükümet, hassas yerlere, stratejik noktalara fikir beraberliği içinde olduğuna inandığı personeli tayin edecekti.

Bunlar kimler olabilirdi?

Tasalanmaya gerek yoktu. Muhafazakâr kesimde insanlar yetişmişti. En büyük "teminat" ise Gülen Cemaati'ydi. O günlerde o kadrolar bir cemaat ve bir "teminat" olarak görüldüler. Neredeyse herkes onlara büyük bir sevgiyle bakıyordu. "Hizmet hareketi", gençler yetiştiriyor, dünyada okullar açıyor, yabancılara Türkçe öğretiyordu. Bu yüzden AK Parti yönetimi iktidara gelir gelmez onları İK/ İnsan Kaynakları olarak gördü. Adliye, İçişleri Polis, Millî Eğitim, TRT vs vs göz kırpmadan bu teşkilata teslim edildi.

17 ve 25 Aralık 2013 Tarihinde Emniyet ve Adliye ittifakıyla darbelere girişilmesi üzerine Başbakan Tayyip Erdoğan, o acı itirafı telaffuz etti: "Aldatıldık, sırtımızdan vurulduk!" Başbakan Erdoğan'ın dik ve tavizsiz duruşu ve emniyet ve adliyedeki vatansever kadroların fedakârlıklarıyla ihanet çökertildi. Fakat bitmedi. Şimdi anlaşılıyor ki takıyyede emsalsiz malûm yapı tâ Turgut Özal zamanında örgütlenmeye başlamıştı. O zaman açılan polis okulları da onlara teslim edilmişlerdi. Orada bir paralel ordu hazırlandığı bugün görülebiliyor. Kemeraltı Camii, Yamanlar Koleji yıllarından gelen bir örgütlenme söz konusu. Yine bugün görülüyor ki işin içinde çok ünlü istihbarat teşkilatları var. Böyle olmasa dünyanın neredeyse üçte ikisine okullar açılabilir miydi? Öylesine katı bir tutum içinde bulunuyorlardı ki kendilerinden başka kimseye hayat hakkı yoktu. Nitekim iktidarla ilk kavgaları en azından bazı kadrolardan tasfiye edileceklerini sezmeleri üzerine 7 Şubat 2012'de Başbakan ameliyata girerken Hakan Fidan'ı tuzağa düşürmeye kalkışmalarıyla başladı. MİT Başkanı, o gün ifadeye gitseydi tutuklanacaktı. İplerin kopmasıysa 3 Mart 2014 tarihli Dershanelerin Kapatılmasına dair kararla oldu. Dershaneler, düne kadar cemaat zannedilen örgütün hem para ve hem de insan kaynağıydı. Kapatma kararına saldıran haber ve yazılarına rağmen Başbakan Erdoğan, yoluna devam edince 17-25 Aralık darbe ihanetleri yaşandı. Adı yolsuzluk operasyonuydu. Esas hedef bir kaç bakan ve Başbakandı. Kendi sayelerinde, himmetleriyle, dualarıyla Başbakan olduğuna inanıyorlardı. Hükümeti devirecek Başbakan Tayyip Erdoğan ve bazı bakanları hapse atıp paralel yargıçlarla mahkûm edeceklerdi. İfade itiraflarında görülüyor ki tesbit ettikleri hedeflere varmak, devleti eğitim, adliye, ordu ve neyi varsa her unsuruyla ele geçirmek için içkiden zinaya kadar her yolu mubah sayıyorlarmış. Şu var ki sadece devleti bozmuyorlardı. Milletin imanını da bozuyorlardı. Eğer 17-25 Aralık muvaffak olsaydı, Türkiye, kendisi olmaktan çıkardı. Bugün gelinen nokta nedir?

Çok yol alındı. Fakat daha alınacak çok da yol var. Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın dediği gibi temizlik bütünüyle yapılabilmiş değildir.

Türkiye, dışarda Rusya, Suriye, İran ve DAEŞ'le mücadele etmekte.

İçerdeyse PKK, FETÖ, DHKP-C ile savaşmakta.

Buna rağmen kalkınıyoruz.

Buna rağmen büyüyoruz.

.

AFRİKA’YLA KUCAKLAŞMAK!

21 Aralık 2015 02:00

A -

A +

Karaderiliye de Kızılderiliye de aynısını yaptılar. Yahudiler ondan bir parçaya maruz kalınca buna "soykırım" denildi. Hitler zulmü olmasaydı, dünya literatürüne "jenosit", soykırım kavramı girmezdi.

Yahudiler, Almanlardan çektiler. Afrikalılar, Kızılderililer, Pigmeler, Mayalar ise İspanyollardan, Portekizlilerden ve diğer bazı Avrupa devletlerinden çekmiş, soykırıma maruz kalmışlardır. Kendini bugün batı Medeniyeti diye takdim eden, Avrupa'nın sicili bozuktur. Avrupalı olup da bir veya bir kaç millete, bir ülkeye, bir coğrafyaya musallat olmayan devlet neredeyse yoktur. Gittikleri yerleri talan ettiler. Afganistan, Irak, Filistin, Çeçenistan, Ahıska, Kırım, Balkanlar, Oniki Ada ve nihayet Suriye, o ahlâkın günümüzdeki devamıdır.

Diğerlerinde, bir kıtada bir veya iki millet sömürüldü, kıyıma uğradı. Afrika ise kıta olarak talan edildi. Afrikalılar çalındı. Hırsızlar, o insanları hayvanî muameleyle memleketlerine götürüp köle yaptılar.

Avrupa, Afrika'nın yer üstünde ve yer altında maddi ve manevî ne zenginliği varsa alıp götürdü. Bunları yaparken de onları cahil, görgüsüz, medeniyetsiz ve hatta insan yiyen "yamyam" olarak gösterdi.

İşin hülasası şudur:

Osmanlı karada ve denizde eski kudretinden düşüp de Afrika'yı koruyamayınca Afrikalı, zalimlere esir oldu. Müstemlekeci devletler Afrika’yı âdeta gezegenin dışına taşıdılar. O, ulaşılmaz uzaklıkta medeniyetsiz bir iklimdi. Buna diğer dünyalılar kanabilirdi. Fakat biz nasıl kanabilirdik?

Biz, Osmanlı asırlarında aynı zamanda bir Afrika devletiydik. Adalet ve İhtişam Devleti'nin hudutları, tâ Orta Afrika’nın cenubuna kadar uzanıyordu. Bugün bunun isbatı bu devletlerde ayakta kalmış olan mimari eserlerimizle dillerindeki kelimelerimizdir. Buralarda da Türkçe konuşulmaktaydı. İmparatorluğun diğer diyarlarında olduğu gibi Afrika'da Tunuslu Hayreddin Paşa gibi sadrazamlar çıkıyordu. Başta Hızır Hayreddin Paşa olmak üzere denizcilerimizin neredeyse tamamı Afrikalıydı. Buna rağmen sadece sömürgeci batı değil, o sömürgeci batının akıl hocalığını yaptığı "yurtta sulh cihanda sulh" ürkek politikası da Afrika’yı bizden, bizi Afrika’dan kopardı.

Şimdi biz, Asla Dönüş Hareketi'ni başlatmış olanlar, bir kucaklaşma yaşıyoruz. Fransa'nın bugün bile sömürge vergisi aldığı, vahşi kapitalizmin Afrika’yı kabile kabile birbirine düşürdüğü Boko Haram gibi örgütleri kıtaya musallat ettiği günlerde yeniden Afrika'dayız. Bu asrın başlarına kadar Afrika'da 3-5 devlette sefaretimiz vardı. Şimdi 40'a yakın ve açılmaya devam etmekte. THY bir kaç yere uçuyordu şimdi 50'ye yakın noktaya uçmakta. STK'larımız Afrika'da.

Cumartesi günü Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar Daire Başkanlığı'nın İstanbul'da tertiplediği bir toplantıdaydık. Türkiye ve Afrika Düşünce Kuruluşları bir araya geldiler. İlgi yüksek, konuşmalar muhtevalıydı. Nitekim Tunuslu Hayreddin Paşa hatırlatması, adı geçen daire başkanı Kudret Bülbül'e aitti. Burada da Afrika, dünyanın kalbine benzetildi. Bu, şu demektir. Kalb ölürse, dünya yaşamaz.

Afrika, insanlığa yüzleşme çağrısıdır. Başbakan Ahmet Davutoğlu'nun tesbiti ise gelenekten gelen ve gelecekle şekillenen bir bakıştı. Sn Başbakan şöyle dedi:

-19. Asır, Avrupa asrıdır, 20. Asır, Okyanus ötesinin asrıdır, 21. Asrın ikinci yarısı ise behemehâl Afrika asrı olacaktır!

"Hani Turgut Özal, 21. Asır Türk asrı olacak demişti?" Öyle demişti ve öyle de olacaktır biiznillah. "Türk" Türkiye'de ırk anlamında kullanılır. Büyük coğrafyamızdaysa İslâma bayraktar olmuş Türk'ün şahsında "İslamiyet" demektir.

Biz, bir Çınar Devletiz.

Ulu dallarımız, yedi iklim-dört bucağa uzanır. Renk veya başka bir sebeple ayrımız gayrımız olamaz. Bunun içindir ki Harput hoyratı öyle yakılmıştır:

-Gaş ayrı, keman ayrı niye ola/Hassa bilabar ola!

Son cümlemiz, bir Afrika atasözüdür:

- Arslanlar, kendi hikâyelerini yazana kadar, avcılar, yalanlarına devam etsinler!

.

Örgüt, kendi mezarını kazıyor

22 Aralık 2015 02:00

A -

A +

Bölücü terör örgütü dağda mağlup edildi. Katliamlar yaparak Barış Süreci'ne ihanet etmesinin bedeli ödetildi. 40 yıldan bu yana verilen mücadelenin en kararlı, en şümullü ve ağır olanı yapıldı ve yapılmakta. Kandil saltanatları bitirildi. Mağara sarayları başlarına yıkıldı. Kandil baronları şimdi Tahran gibi şehirlerdeler.

Dağda hezimete uğrayınca kavgayı şehirlere taşıyacaklarını söylemişlerdi. Şimdi yapıkları bu. Şehirlerde hendekler kazıp mahalle mahalle mevzi kazanma peşindeler.

1970'lerde komünist örgütler bunu yaparlardı. "Kurtarılmış bölge"ler elde ederek komünleşiyorlardı. Onlar da "halk mahkemeleri" kurmuşlardı. PKK'nın tecrübesi de '70'lerden. Aynı Rusçu komünist kökten gelmekte. Onların gerillacı taktiklerini uygulamaktalar. Ama köprülerin altından çok sular aktı. Bugün ne polis, dünkü polis, ne asker dünkü asker. Bugün dağda ve şehirde militanlarla mücadelede en tecrübeli nizami ordu Türk ordusu ve en tecrübeli polis Türk polisidir.

Örgüt dağları kaybetti. Şehirleri mahalleleri haydi haydi kaybedecektir. Bir ham hayal peşindeler. Kendine körü körüne inanmış bir avuç militanla hedefine varması muhaldir.

Bunun bir kaç sebebi var:

Birinciyi söyledik; emniyet kuvvetlerimiz güçlü, donanımlı, millî silahlara sahip ve kıyas kabul etmez üstünlükte. İkincisi, Cumhurbaşkanlığı ve Hükümet olarak çok kararlı, tavizsiz ve sonuna kadar gitme azminde bir siyâsî irade mevcut. Diğer taraftan; hendekler kazılıp, mahalleler enkaz yığınına döndükten sonra Kürt halkı buraları terk etmektedir. HDP sözcüleri dahil örgüt, bu göçü engellemeye çalışıyor. Zira taban eriyor. Ancak kimse onları dinlememekte. Bu netice de diğer sebebi ortaya koymaktadır.

Türkiye, mutlak çoğunlukla siyâsî irade ve emniyet kuvvetlerinin yanındadır. Halbuki PKK ve partisi var olan desteği de yitirmekte. Sadece içerde değil dışarda da yalnızlaşıyor. Mesut Barzani daha geçen hafta "PKK ev KCK Kürtlerin düşmanıdır!" dedi. Geriye PYD kalıyor. PYD'nin PKK'yla bağları koparma mecburiyeti vardır. ABD'nin ona silah yardımı yapması, bunu temin için olabilir.

Bugün seçim olsa HDP yerini koruyamaz. Bunu gördükleri için Sur, Nusaybin gibi bazı ilçelerin bazı mahallerini çıldırmış bir ruh hâliyle ele geçirme peşindeler. Kargaşa ve istikrarsızlık en büyük umutları. Bu sadece oralarda değil Okmeydanı gibi yerlerde de benzer akılsızlıklar içindeler.

Fakat hepsi boşuna. Devlet, PKK'ya Barış Süreci ile dağdan inmesi için bir şans tanıdı kıymeti bilinmedi. İki yüzlü davranıldı. Millet de 2015'te HDP'ye Türkiye Partisi olma yolunu açtı. Ama o da bunu değerlendiremedi. Bu küflü zihniyetin varlığını devam ettirmesi mümkün değildir. PKK Sur'da Nusaybin'de yahut Okmeydanı veya Beykoz'da yollara hendek kazarken aslında kendi mezarını kazmakta.

Olanlar, bugüne kadar olduğu gibi hayalperest Kürt çocuklarına olacak.

Baronlar, yabancı başkentlerde, yabancı bankalardaki milyon dolarlarla lüks içinde yaşayıp giderler. Kürt analarınınsa göz pınarları kurur.

İşte bu sebeple doğup büyüdükleri yerleri terk edip gidiyorlar.

Evlatlarının istikbalini eşkıyadan kaçırıyorlar.

Ne millet ve ne de devlet onları yalnız bırakmayacak.

Mevlid-i Şerif Kandiliniz mübarek olsun.

.

ÇAĞDAŞ YOBAZLIK

23 Aralık 2015 02:00

A -

A +

Orhan Pamuk, Nobel kazandığında bir tebrik yazısını biz kaleme almıştık. Yazının gazetede çıktığı gün bir faks aldım. Şöyle diyordu: "İkiniz birlikte cehenneme gidin!" Orhan Pamuk'la dünya görüşlerimizin ne kadar uyuştuğu dert değildi. Eserleri Türkçeydi, ödül töreninde Türkçe konuşmuştu, en güzeli Nobel kazanan ülkeler listesine Türkiye de girmişti. Bunlar tebrike değmez miydi? Ama bir yobazlığa muhatap olmuştuk.
Bir vakitler "inkılap yobazlığı" vardı. Ona sonra "devrim yobazlığı" dendi. Ardından "sol yobazlık" geldi. Sol yobazların bir kısmı öncekilerin devamıydı bir kısmı ise yeni sürgünlerdi. Aslında yobaz ve yobazlık uzunca bir dönem samimi Müslümanlara sürülmek istenen projelendirilmiş kara çalmaydı. Bir linçti, yozlaşmış kalemler bu iftirayla saldırıyorlardı. Her inanç aidiyeti ve hayat tarzında olduğu gibi bazı muhafazakâr kimseler de ifrata kaçabilirdi. Bu kaba softalarla aziz İslâm dinini buluşturmak hiç şüphesiz ki abes bir davranıştı. Buna rağmen iftira sağanağı dinmedi. Şimdilerde o illetli düşünce biçiminin çok gerilerde kalmış olmasını arzu ederdik.
Çağdaşlıkla yobazlığın yan yana olması bir paradokstur. Süt ve mürekkebin karışımı olmaz. Karışırsa o sıvı ne süt ve ne de mürekkeptir. Kendini çağdaş, uygar ve ilerici gösterenler aslında mahiyet itibariyle bu kavramlarla alâkalı değildir. Kendilerini bir zamanlar da inkılapçı, devrimci, sol diye gösterirlerdi. Bunlar esasında öz vatanlarının yabancısıdır. Yaşadıkları iklimin yer altı ve yer üstü değerlerine muhabbetleri yoktur. Ne talihsizliktir ki kelimeler değişti, takvim değişti, insanlar değişti ancak öz değişmedi.
Bu yobazlığa yakalanmış olanlar ya inkâr eder veya linç ederler. "Biz ve öteki" taassup dolu tavırlarıdır. Eğer bir kişi, kendi dünya görüşlerinde değilse mimaride resimde, edebiyatta, sanatta, ilimde ortaya ne koyarsa koysun dönüp bakmazlar. Onu ademe yani yokluğa mahkûm ederler. O kadar ki ismi geçmesin diye aleyhine bile yazmaz ve konuşmazlar. Veya baş tâcı ettikleri, yere-göğe sığdıramadıkları bir mütefekkir, yazar yahut sanat adamı, ideolojik taassuptan kopup da yerli ve millî çizgiye gelince bu defa onu da yok sayarlar. Bunun en tanınmış misali Necip Fazıl'dır. Üsluplarının biri budur. Diğeri de memnun olmadıkları takdirde manşetlerle ve ekranlarla küçümsemek, sarsmak, incitmek ve linç etmek.
Bu tavır "ya bizdensin ya yoksun!" demektir. Tahammül yoktur, hoşgörü yoktur, çeşitliliğe rıza yoktur. Onları en iyi Mao komünizmi anlatsa gerek. Çin’de yakın tarihe kadar herkes aynı tek tip askerî kıyafeti girer, Mao’yu okur ve dünyaya öylece bakabilirdi. Burada da öyle. Bunlar kendilerine layık gördüklerini başkasına çok görürler. A.H.Tanpınar'ı bile ne kadar sonra keşfedebildiler. Muhafazakâr zannederek adından söz etmiyorlardı.
Bu çağdaş yobazlık, Tek Parti Zihniyetinde millete uzun seneler boyu zulmetti. 28 Şubat, o zihniyetin yeni bir var olma biçimiydi. Bin yıl sürecek dediler. 10 yılda enkaza döndü. O darbe günlerinde üniversitede, kışlada, adliyede, medyada, hatta özel sektörde çağdaş yobazlık karabasanlar gibi ülkenin üstüne çöktü... Şimdilerde gerilemiş fakat tükenmemiştir. Fırsat peşindeler.
Bu sebeple ortalığa dökülen nefret dili kimseyi şaşırtmasın. Onlar için Ara Güler diye bir marka olmak değil, gettonun aynı mahallesinden olmak önemlidir. Bir kimse Nobel kazansa bile bu çağdaşgiller gibi düşünmüyorsa, yerli değerleri reddetmiyorsa o ödülün kıymeti yoktur. Onlar için düne kadar övdükleri Ara Güler artık ölmüştür. Aziz Sancar ise hiç doğmamıştır.
Hezeyan da böyle bir şey olsa gerek.
Hiç oralı olmamak lazım.
Varsın cüceler, dev aynaları önünde kendilerini kandırıp dursunlar.

.

MOSKOVA HEZEYANI

25 Aralık 2015 02:00

A -

A +

HDP eş başkanı Selahattin Demirtaş, Amerika'nın başşehri Washington'dan sonra Rusya'nın başşehri Moskova'yı da ziyaret etti. Bir partinin önemli dünya merkezlerinde büro açması mümkündür. O partinin genel başkan veya temsilcilerinin bir başka devlette temas ve görüşmelerde bulunması da normaldir. Partilerin Türkiye'ye kapanıp kalması doğru olmaz. İş seyahatleri, iş adamlarına türlü kazançlar temin ettiği gibi bu gibi ziyaretler de partilere ufuk kazandırır.

Yeter ki... Evet; yeter ki yerli ve millî kalınsın. Hele hele içinde yaşadığı millet ve mensubu olduğu devlet oralarda şikâyet konusu yapılmasın. Uluslararası planda kuyumuz kazılmasın.

Selahattin Demirtaş, 1 Haziran 2015'e kadar HDP'yi Türkiye partisi yapma iddiasındaydı. Bundan dolayı o tarihte 80 milletvekili bulabildiler. Daha öncesindeyse Cumhurbaşkanlığı seçiminde Cumhurbaşkanı adayı olmuştu. Gelin görün ki bugün aynı isim Moskova'da Türkiye aleyhine konuşmuştur.

Bu ziyarette Moskova'ya büro açma talebi olduğu gibi PYD ve PKK'ya destek arayışı da var. Selahattin Demirtaş, orada şu gün Türkiye'ye karşı düşman politikalar güden, Bayır ve Bucak Türkmenleriyle Suriyeli sivilleri, ılımlı muhalifleri vuran Rusya'nın dışişleri bakanı Sergey Viktoroviç Lavrov'la görüştü. Lavrov ile Demirtaş'ın görüşmeleri iki kademede gerçekleşti. Rus dışişleri bakanının Tiflis asıllı bir Ermeni olması da gözden kaçmamalı.

HDP eş başkanının basına açık kısımda dediği yüz kızartıcı bir sorumsuzluk örneğidir. Nitekim Başbakan Ahmet Davutoğlu, o sözler için "tam bir ihanet ve tam bir rezalet!" diyerek tarihe kayıt düştü. Selahattin Demirtaş, o görüşmede "Türkiye'nin Rus uçağını düşürmesi yanlıştı" dedi. Aklı sıra böyle konuşunca Rusları taleplerine razı edecektir. Bu cümle bir bakanla olan konuşma üzerine sarf edildi. Kim bilir Putin veya Medvedev'le görüşebilse neler derdi?

Defalarca ilân edildiği gibi şartlar mecbur edince Türkiye, meşru müdafaa hakkını kullanmıştır. Uçak düşürmenin aslı ve esası bundan ibarettir. Siyasi irade bu cesareti göstermeseydi devletimizin itibarı ağır yara alırdı. Bir Türkiye partisi lideri, Ruslarla ağız birliği ederek işte bu hadiseyi kınamakta, dolayısıyla Türkiye aleyhine konuşmaktadır. Aynı şahıs, Rus jetlerinin Suriye'de bebekler dahil sivilleri katletmesini ise görmüyor. Tıpkı PKK'nın yaptıklarını bir gün olsun görmediği gibi. PKK'dan sonra bugün Rusya ile de ağız birliği içindeler. Demek ki Rusya, Türkiye'nin bazı şehirlerini işgale kalkışsa bu zihniyet, alkış tutmasa bile dert de etmez.

Selahattin Demirtaş, basın önünde tek damla ter dökmeden bunları deme fütursuzluğunu işledi. Kapalı kapılar ardında neler söylediği ise şimdilik bilinmiyor. O görüşmelerin zaptını dışişlerine verir mi? Uzak ihtimal!

Abdullah Öcalan, Selahattin Demirtaş için "uluslararası proje" demişti.

Bir proje, bir proje adam eliyle tehlikeli şekilde tırmandırılmakta.

.

TEHLİKELİ TIRMANIŞ!

28 Aralık 2015 02:00

A -

A +

HDP Eş Genel Başkanı Selahattin Demirtaş, Diyarbakır'da yapılan DTK/Demokratik Toplum Kongresi'nde tüyler ürpertici bir konuşma yaptı:

-Bu direniş, zaferle sonuçlanacak, herkes halkın iradesine saygı duyacak, gelecek yüzyılda bir Kürdistan olacak, öz yönetim de olacak, özerklik de olacak, federal devlet, belki bağımsız Kürt devleti de olacak. Bölgede Türkiye bir güçtür, İran da bir güçtür. Irak ve Suriye yapay devletlerdir. Neden Kürtler de bir güç olmasın?

Bunları derken kuracakları devletin gerici değil laik olacağından da söz etti, emniyet güçlerimize saldırırken bertaraf edilen militanları da "şehidlerimiz" diye andı.

Selahattin Demirtaş, çok kere sorumsuz konuştu, erken konuştu. 6-7 Ekim olaylarında halkı sokağa çağırınca Diyarbakır'da 53 vatandaş canından oldu. Bir terör hadisesinde "katil devlet" dedi. Tahir

Elçi öldürüldüğünde polisi katil ilân etti.

Bu defa ise görüldüğü gibi öz yönetim, özerklik, federal devlet ve bağımsız devletten dem vurmaktadır. Bunları diyen politikacı, bir yıl evvel cumhurbaşkanı adayı olarak seçimlere girmiş, beş ay evvel de "Türkiye partisi" olma vaadiyle HDP'ye oy istemişti.

Anlaşılan o ki yüzdesi küçük bir Marksist-Leninist Kürtçü zihniyet için bir asırlık bir proje söz konusudur. PKK/KCK, hendek kazılması, bölgedeki katliam ve terör bunlara göre "şanlı direniştir". Bu direnişle adım adım bağımsızlığa gidilecektir. Bağımsızlığa giderken Kuzey Suriye ile de birleşilerek Irak Kürdistanı aksine seküler sosyalist bir Kürt devleti kurulacak ve bu devlet, İran ve Türkiye ile denk ağırlıkta bölge devleti olacaktır.

Bunlar, Selahattin Demirtaş'ın dünkü cumhurbaşkanı adayının, dünkü Türkiye partisi vaadinde bulunan TBMM mensubu ve Türk vatandaşı bir insanın, DTK'nın HDP'nin ve silahlı militanların da hayali. Bu hayali hakikat yapmak için Kandil'deki hezimetten sonra terörü güneydoğuya taşıdılar. O hendek kazmalar, mayın patlatmalar, cami, hastane, kütüphane yakmalar, kepenk indirtmeler, polis, subay, doktor, bebek öldürmelerle benzeri her şey "şanlı direniş"tir. Her yola başvurmaktalar. İran'dan destek alıyorlar, Rusya ve bazı AB üyesi malum devletlerden de. Sosyalistlikleri Rusya'nın, laiklikleri Batının işine yaramakta.

İçerde bu itiraflar yaşanırken güneyimizde PYD, güya "demokrat Arap güçler"le birlikte ve güya DAEŞ ile mücadele ederek Fırat'ın batı yakasına dayandı. Türkiye'nin müttefiki Amerika da bu ilerleyişe havadan destek vermektedir. Hileye, tuzağa, oyuna dikkat etmeli. Bir yandan güney hudutlarımızda Bayır-Bucak Türkmenleriyle ve diğer yandan da Kuzey Irak Kürdistanıyla irtibatımız koparılmaya çalışılıyor. Hem Batı ve hem de Rusya, muhafazakâr Kürtlerin değil, cami yakan Kürtçülerin yanında. Demek ki Arap Baharı yalan Kürt Baharı doğruymuş. Kuzey Irak petrolünün Kürt topraklarından Akdeniz'e akması ABD-AB-Rusya-HDP/PKK stratejik ortaklığı olduğu görülmekte.

Halbuki coğrafyanın genleriyle oynamak tehlikelidir.

Ham hayal ve çıkarcı dostlukların sonu hüsrandır.

.

SAFINI BELLİ ET!..

29 Aralık 2015 02:00

A -

A +

Sakın ola ki dar düşünme, parti taassubuna düşme. İster CHP'li, ister MHP'li ister AK Partili, istersen iyi niyetli oy verdiğin HDP'li ol... İster Kürt, ister Arap, ister, ister Arnavut vs vs ol. Dünya görüşün ne olursa olsun. Yaklaşan büyük tehlikeyi gör ve safını belli et!!!

Birilerinin kafasında "Türkiye'ye cumhurbaşkanı olamadıysam Kürdistan'a cumhurbaşkanı olurum!" hayali var. Devletleştirmek istedikleri yapı KCK, partileri HDP, silahlı kuvvetleri PKK. Adını koymak gerekirse KCK, -güya- Kürt Milletler Topluluğudur. Amerika başta olmak üzere zengin devletlerde katrilyonlarca liralık paraları olduğu yazılıp söylenmekte.

Bugün bazı şeyler çok netleşmiştir.

Ve bugün bazı acı hakikatleri net konuşma vaktidir:

Güneydoğu'daki şu son hâdisler, bir geçiş merhalesidir. Sonraki adım bağımsızlık ilanıdır. Bunu yapabilirlerse iç harp çıkartarak veya yapamazlarsa terörü azdırarak hayata geçirmek isteyecekler. Ardından Rusya, İran, Suriye'nin tanıması gelir. PYD/YPG'nin elinde tuttuğu Suriye topraklarında yerini sağlamlaştırması ve Fırat'ın batısına geçmesini bekliyor olabilirler. Kandil, Güneydoğu, Kuzey Suriye veya Kuzey Suriye-Güneydoğu yahut sadece Güneydoğu'da devletleşme gayesindeler. Bu da ya doğrudan devlet ilânı ve onun tanınması veya önce öz yönetim dedikleri özerklik sonra federal yapı, ardından bağımsızlık ve tanınmanın temini şeklinde düşünülmekte.

Bizim "terörist "dediğimize onlar, şehit demekteler. Bizim şehit dediğimize onlar "düşman" diyorlar. Bayrağımızı, İstiklal Marşımızı kabul etmiyor, asker ve polisimizi işgal gücü sayıyorlar.

Öyle anlaşılıyor ki, Arap Baharı hareketi, Sünni İslamı geriletmek ve bu meyanda yeni haritalar ve yeni devletler maksadıyla sefere çıkmış. Ve yine öyle anlaşılıyor ki, Vladimir Putin, ne yapıp-edip Rus uçağını bilhassa düşürtmüş. Gerçek o ki AB, ABD ve Rusya, Irak, Suriye ve Türkiye üzerinden Orta Doğuda menfaat kapışması içindeler...

Bir adım sonrası vahimdir.

Bundan dolayı Düveli Muazzama, üstümüze gelmeden; Türkiye'yi zora sokacak hile ve tuzaklar dört koldan devreye girmeden safını belli et! Irk ve parti gibi aidiyetler değil, üst değerler önemli. Safını belli ederken de Kürtçülerle aziz Kürt kardeşlerimizi ayır...

Osmanlıdan her kopan parça, evvela muhtar yani özerk oldu, sonra devlet diye tanındı. O günkü aktörler bugün de aynen sahnedeler. İstedikleri, hükmedecekleri, basit bir Kürt devletinin kurulması ve kan kaybetmiş, hedeflerinden uzaklaşmış dünya ligi dışına düşmüş zayıf bir Türkiye'dir. Bunu yaparken Kürtleri sevmekten çok Türkiye'yi cezalandırma arzusundalar.

Böyle bir Türkiye "One minute!" diyemez.

IMF'yi gönderemez.

Semalarını tâciz eden jeti düşüremez!

Ecdat, böylesi zamanlarda "ya devlet başa, ya kuzgun leşe!" derdi.

Tam da o sözü diyecek zamandayız...

.

Her Kürtçe konuşan Kürt değil!

30 Aralık 2015 02:00

A -

A +

Şimdilerde bir çok vatandaş, güneydoğuda çıkartılan yangının bütün Kürtlerle alâkalı olduğunu sanmakta. Böyle bir hüküm, yüzde yüz hatalıdır. Devletin adı Selçuklu Sultanlığı, Devleti âliyye ve Türkiye Cumhuriyeti olduğu bütün zamanlarda Payitaht'a en bağlı unsurlardan biri Kürtlerdir. Öyle ki uzak olmayan zamanlara kadar bazı Türk aşiretler, "Ferman padişahınsa dağlar bizimdir!" diye devlete meydan okurken Kürtler, Ulü'l Emr'e tam tâbilerdi. Bu muhabbetin sebebi şudur. Bir asır öncesinde tasnif, kavmiyetçilik üzerinden değil, imân üzerinden yapılmaktaydı. Cemiyette Müslim ve gayrı Müslim vardı. Türk, Kürt ve başka etnik aidiyetler ön palanda değildi. Kürtler, Türkler ve İslâm dışı olmayan herkes o "Müslim" yahut "Ümmeti Muhammed" tasnifinin içindeydi, onlara "İslam milleti" denirdi. Fransız İhtilalinden gelen dip dalgayla İttihad ve Terakki'nin rakip gibi mücadele metodlarının erken Cumhuriyette de devamıyla bu değerler terk edilerek "ne mutlu Türküm!" sloganı ve benzer anlayışlara varıldı. Köprüler atıldı. Halbuki Hilafet makamı, Türk kadar Kürde ve İslâm milletinden her ferde aitti. Hilafetin askıya alınmasıyla alt kimlikli kavimler arasında yabancılaşma başladı.

24 Nisan 1915 Tarihli kararla Ermenilerin göçe tabi tutulmasındaki değerlendirme yanlışlarından biri de şudur. Sanılır ki Ermeniler, Vilayat-ı Şarkiye'den, doğu illerimizden alınıp yurt dışına sürgüne gönderilmiştir. Hayır, öyle değildir! Yer değiştirme, kendi hudutlarımız dahilinde yapılmıştır. O gün Suriye de Lübnan da İstanbul'un vilayetleridir. Hükûmet, isyan eden, Müslümanlara zulmeden, yakan-yıkan Ermenileri, yaşadıkları yerlerden alıp daha sakin şehirlere yerleştirme zarureti hissetmiştir. Hasım hâline gelmiş teb'ayı birbirinden uzaklaştırmak mevzubahistir. Bu talihsiz hadise tatbik edilirken Ermeniler, asırladır aynı iklimi paylaştıkları komşularıyla iç içedirler. Tehciri yaptıracak memurların bunların hepsinin kim olduğunu bilmesi mümkün değildir. Görgü şahitlerinin anlattıklarına göre bu Ermeniler'den bir kısmı, göç kararından yakayı kurtarmak için kendilerini Alevi veya Kürt diye göstermiştir. Bazı Ermeniler, böylece kimlik değiştirerek yerlerinde kaldıkları gibi gitmekten kurtulamayan bazıları da kızlarıyla dul kadınları, evlendirilmeleri için Kürt aşiretlere bırakmışlardır.

Bölgede bir gizlenmiş kimlik gerçeği vardır. Devlet, bu gizliliğe vâkıftır. Asli unsurlarla kendilerini öyle gösteren taklitçiler karıştırılmamalı. Bölücülerin bazıları, tarihin o köklerinden gelmektedir. Bölge itibariyle Kürtçe konuştuklarından kamuoyu onları Kürt zannetmektedir.

Genelleme yapmamak lazım. Her Kürtçe konuşanı Kürtçülük peşinde koşan bölücü zannetmek çok yanlış olur. Dağda mağlup olunca terörü şehirlere taşımaya çalışıyorlar. Bunda da başarılı olamazlarsa iç savaş çılgınlığına yöneleceklerdir. Onlara öfke duyanlar, sakın ola ki tuzağa düşmemeli. Bu toprakların Türk, Kürt, Ermeni Rum, Alevi ve her aidiyeti birlikte yaşamaya devam edecektir.

.

NEFRET DİLİ

31 Aralık 2015 02:00

A -

A +

Aynanın karşısına geçip kendisiyle mi konuşur, yoksa başını iki elinin arasına alıp derinden derine düşünür mü bilemeyiz ama ülkemiz bir kısım aydınlarının kendilerini vicdani kabullerle hesaba çekmesi şarttır. Aydınlarda yükselen bir nefret dili seyri görülmekte.

Demokrasi kültüründe tenkit, tamamlayıcı unsurlardan biridir. Ne var ki aydın zehirlenmesinde tenkit, eleştiri, yerme değil nefret dili üzerinden husumet ve fikri kan dâvâsı görülmekte. Bunun siyaset ve medya tarafı hırçınlık ve hazımsızlık; sosyal medya yansıması ise gayrı insanilik şeklinde tecelli etmekte...

Yeren, tenkit eden kimse, tekliflerini de taşımalıdır. İftira değil, dedikodu değil, karalama da değil, tenkitle boşaltılan yere teklifle yeni alternatif değerler ikame edebilmek!

Tenkit, tahlilin söze bürünmüş halidir. Tenkidin berisi nemelazımcılıksa, aman sendecilikse, memleketi sen mi kurtaracaksın? boş vermişliğiyse ötesi hasımlıktır, husumettir, düşmanlıktır. Bu hasımlık, husumet ve düşmanlığa nefret diliyle varılmak istenmekte. Nefret dili, fikri kan dâvâsının adıdır. Ötekileştirme, psikolojik lince uğratma, itibarsızlaştırma çabası. Sevmede bencil ihtirasın cahilce tezahürü "ya benimsin ya hiç kimsenin!" sözüyle beslenen katliamdır. Aydın olmaya, kanaat önderliğine veya siyasi rehberliğe yönelip de derin denizlere açılmada yetmezliğin taassuplaşmasıyla doğan çarpıklıksa nefret dilidir. Peşin hüküm kaynaklı, öfke tetiklemeli tek kişilik tiyatro oyunudur. Keskin sirkenin küpüne ziyan vermesi gibi nefret dili kullananlar, kendi memleketinin fikri sermaye, din, tarih, geleneğiyle kavgalı olanlar, güya aydınlar, sözde mürekkep yalamışlar ve fakat aslında türlü ideolojilerle yabancılaştığının farkında olmayanlar da esasında kendilerine zarar vermekteler.

Nefret dili üzerinden konuşan kıt akıllı çağ budalaları, yakalandıkları psikolojik illetin farkında değillerdir. Hedeflerine oturttukları bazı isimleri boyunlarından, evet, hiç mübalağa değil aynen ifade edeceğiz, kör testereyle kesseler tatmin olmayacak denli kin ve nefret doludurlar.

Bunlar kendi yanılma paylarını hatırlamak istemezler. Fikri sabit sahipleridir. Doğru yalnızca dedikleridir. Kendileri gibi düşünmeyen, konuşmayan ve çalışmayan herkes, nefret kırbacına da öfke taşlamasına, ihanet kuşatmasına da layıktır. Nefret dili, kini putlaştırmadır. Bir devletteki sağlıklı toplum işaretlerinden biri de nefret dili yüzdesine bağlı olsa gerek. En sağlıklı millet nefret dili yüzdesinin sıfır olduğu millettir.

.

Yargının yargılanması

Vesayet varsa devlet yoktur

Sükûnet ile hakîkat kardeştir

Suriye'nin kimsesiz mazlumları

Hırlaşmak

Yaralı yargı

Fransa/Orta Afrika

Dürüst sallanır fakat yıkılmaz

Kürtler, barışı sevdiler

Siyasette seviye

Taksiler, iktidara taşır

Çoğalan tesadüfler

Kıbrıs Barış Süreci

Ana muhalefet çıkmazı

AYM'nin HSYK ile imtihanı

Sıradaki mağdur devlet

Enver Ören ağabeyi anlatmak

İnternet suistimali

Kalemimizin son damlasına kadar Başbakan Tayyip Erdoğan'ın yanındayız

28 Şubat medya ve sermayesi hâlâ ayakta

Kırım, yüreğimizdeki sızı

Denizlere hakim olmayan, karada rahat edemez

Sosyal medya uyuşturucusu

Bırakmak ve tutmak

Yargı yara aldı

Ölümlerle Türkiye'ye tuzak kurmak

Yılın Babası

Kanal İstanbul

"Devleti kuran parti" efsanesi

Kendi Medeniyetimizi Yeniden Keşfetmek

Yüz karası medya

Siber Savaş

AK İhtilal

Seçim sandığına noter denetimi getirilmeli

AYM'nin twitter kararı

Mısır'da Yassıada kararı

Aynı oyun

1 Mayıs, tehdit olmaktan kurtulamadı

Anayasa Mahkemesi ihtilafı

Aşk-ı Nebî

Çılgın gündem

Kaçınılmaz büyük değişim

Türk-Ermeni dostluğu

Ermeni Açılımı

Kılıç

Kırık Kılıç

Cuntalar cellatlık yapar

DİSK azınlıktır ve zamanın gerisindedir

Bir köhne zihniyetin çöküşü

Bakanların yargılanması

Lego

Engin Alan meselesi

Dedesinin oğlu

Kara cübbeliler, kara postallılar ve kara vicdanlıları yargılama vakti

Basın hürriyeti, insan haysiyeti, fikir namusu

Soma, faili meçhule feda edilmesin

Aydın musibeti

Adaletin Soma'yla imtihanı

Zehirli nefret dili

Kendi iklimimizi kucaklamak

Tayyip Erdoğan'da Necip Fazıl aşkı

27 Mayıs, ürpertili tarih

Aleviler üzerine kurulan kirli ideoloji

Yanlış aday, milletten döner

Büyük resim

Darbeciler yargılandı ve cezalandırıldı

Layık olan seçilmeli

Hayaller hakikat oldu

Yüreği Yanık Yiğit Analar

Yargıda inandırıcılık kaybı

Hiç kimse, kimsesiz kalmasın!..

Bu barış, tarihin seyrini değiştirecektir

Yeni bir Fahri Korutürk'e ihtiyaç yok!

Recep Tayyip Erdoğan

Ağustos, zaferler ayımızdır

Erdoğan'ın 5 sırrı

Abdülhamid Han'ın yetimleri

Şehzâde Abdülkerim Efendi'nin yetimleri

Bâb-ı âli, bâb-ı âdi olmasın

Çatı ittifakının akıbeti