ehlisunnnetde - TESETTÜR FARZDIR

xxxxxxxxxxxxxxxxxx

MÜSLÜMAN KADINLARIN SAÇLARINI ÖRTMELERİ FARZ MIDIR?

Not: Kur'ân'da, kadınlar için baş örtmek diye bir farz olmadığını söyleyen, "açık şekilde, saçın görünmesi haramdır, diye bir Âyet olmadıkça saçın örtülmesi, Allah'ın emri olamaz. İslam akıl dinidir" diyen birine verdiğimiz cevaptır.

Baş da dâhil tamamen örtünmek, tarih boyunca kadınların temel hakkı ve özgürlüğüydü. Özgürlük giyinmek değil, örtünmektir. Peygamberimiz döneminde bile, Mekke müşrikelerinin başı hatta yüzleri bile örtülüydü. Peygamberimiz yeni iman etmiş kadınlardan biat alırken yüzleri dahi kapalı olduğu için, kim oldukları belli olmuyordu. O dönemde örtülü olmak hür olmanın, açık-seçik giyinmek de câriyeliğin alâmetiydi.

Allah'ın dininden bir türlü razı olamayanlara belki fayda vermez ama örtünmek isteyen bacılarımızın kafasını karıştırmayın diye, kısa bir Âyet söyleyeceğim. Teslim olmak isteyenler, "âmennâ" desin, inkâr edenler ise delili göre göre, bile bile küfrü seçsin...

Rabbimiz şöyle buyuruyor:

وَلْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَى جُيُوبِهِنَّ

Yüzde doksan dokuz, Arapça bilmediğiniz varsayımıyla mealini de verelim.

Âyetin manası: "Baş örtülerini yakalarının (gerdanlarının) üzerine indirsinler." (Nûr: 31)

Humur kelimesi "hımâr" kelimesinin çoğuludur. Anlamı başörtüsü demektir. Ha, unutmadan "eşek" anlamına gelen Türkçe'den de bildiğimiz "Ha" sesiyle başlayan kelimeyle karıştırmayın; o kelime eşek, merkep demektir. Bakın bir "nokta" anlama ne kadar tesir ediyor! Siz de lütfen, noktasına kadar Kur'ân'ı bilmeden fikir yürütmeyin!

Cuyûb da "Ceyb" kelimesinin çoğuludur. Göğüs, gerdan, yaka gibi anlamlara gelir.

Yani, bu açıklamalardan sonra, Âyetin anlamı açık şekilde şöyle olur: "O kadınlar başörtülerini göğüslerinin (gerdanlarının) üzerine indirsinler (baş ve saçlarını örten başörtüleri, gerdanlarını ve boyunlarını da kapatsın.)"

Bu Âyet; kadınların baş, saç, göğüs ve gerdanlarının örtülmesini, dolayısıyla saçlarının örtülmesini emreden ve şeffaf giysilerle vücut hatlarının belli olmasını yasaklayan açık bir Âyettir.

"Bu Âyet, baş örtmeyi emretmiyor, gerdanı kapatmayı emrediyor" diyene de sorarız. Neden, başörtüsüyle, boyun ya da göğüs kapatılıyor? Başörtüsü başı ve saçı örter. Kuşak bele sarılır, pantolon bacaklara giyilir. Giysilerin kullanış amaçlarını bildiğinizi sanıyorum.

Âyet, başörtüsüyle gerdan, yaka, boyun ve göğsü kapatmayı emrediyorsa; burada cahil, yeni iman etmiş ya da dikkatsiz kadınlara karşı bir uyarı vardır. "Başınızı gelişigüzel örtmekle yetinmeyin, bu sayılan bölgeleri de kapatın. Bunun için de büyük bir başörtüsü kullanın" anlamındadır.

Bu Âyet, "Kur'ân'da baş örtmek yok" diyen münkirlerin, İslâm aleyhinde konuşmalarına İlâhî bir cevap olsun isteriz!

Siz, İslâm'a uygun şekildeki başörtülerine "türban" adı altında saldırıp da "benim büyük annem de ya da bizim yaşlı annelerimizin de başı örtülü" diyenlerin kastettikleri başörtüsünü, Allah'ın emrettiği baş örtme şekli sanmayın!

O kastedilen baş örtüleri nasıl örtü ki, saçları bile kapatmaktan âciz kalıyor? Benim pek çok akrabam, yaşadıkları bölgelerin âdetlerine göre baş örterler. Ama saçları, boyunları ya da göğüs hatları tam olarak örtülmez. Mutlaka bir kısmı açıkta kalır, hatları belirgindir. Allah böyle bir örtünmeyi yasaklamak, doğrusunu öğretmek için zikrettiğimiz Âyeti indirmiştir. Ve çok açık bir ifade kullanmıştır.

Âyetin açıklamasına devam edelim...

Yukarıdaki ifadelerimizden de anlaşılacağı gibi, kadınların sadece başlarını örtmeleri yetmez; yakalarını, gerdanlarını, boyunlarını da tamamen örtmeleri gerekir. Yani sizin anladığınız anlamda, kadınlar, boyun ya da gerdan frikiği veremez; haramdır! Bu Âyet, az önce de dediğimiz gibi, saçları örtmekle yetinen ama boynu açık kalan, göğüsleri gözüken, gerdanı belli olan ya da ara sıra açılan yeni iman etmiş kadınlara ve bilmeyenlere doğru örtünme şeklini açıklamaktadır. Tesettür sadece giyinmekle olmaz. Tesettürün anlamı örtünmektir. İsterseniz Ahzâb: 59'a bakın. Orada da evden dışarıya çıkarken, tüm vücudun nasıl örtülmesi gerektiği anlatılır. Giyilecek elbisenin tepeden yani baştan aşağıya doğru indirilen başta boyun, göğüs olmak üzere diğer vücut hatlarını açıkta bırakmayan, hatlarını belli etmeyen elbise olduğu ortaya konulur.

Ayrıca size soruyoruz: Açıkladığımız Âyetin hemen öncesindeki Nûr: 30. Âyetin ilk cümlesi...

قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ

"Mü'min erkeklere de ki: Gözlerini (harama bakmaktan) sakınsınlar."

Kadınların vücuduna bakmak haramsa, açıkta bırakılması helal midir sizce?

Ayrıca Kur'ân'da, kadınlara karşı nikâh hârici şehvetli yaklaşımları Allah yasaklarken; erkekleri, kadınların fiziklerinin cazibesine bakarak günaha girmelerinden sakındırırken; kadınların yarı çıplak halde giyinmesine müsaade eder mi hiç?

Kadının, boynu, göğsü, gerdanı, kulakları, saçı vb. size göre -erkek bakışıyla- câzip (çekici) değil midir?

"Elbette câziptir", diyeceğiniz varsayımından hareketle, o halde, bunların açıkta bırakılması nasıl ma'kûl, tutarlı yani meşru olabilir?

İslâm'ı bilmeden rastgele konuşmaktan daha büyük bir zulüm olmaz, unutmayınız...

Böyle yapmanız, Allah'a, Allah'ın Âyetlerine ve Allah'ın dinine iftirâ ve bilgisiz insanlara da zulümdür.

Kur'ân'da açıkça: "Saçın görünmesi haramdır demedikçe saçın örtülmesi İlâhî bir emir olamaz" diyorsunuz! Bu nasıl sözdür. Allah bir şeyin haram olduğunu sizin istediğiniz üslupla mı belirtmek zorunda? Kur'ân'da sizin istediğiniz şekilde bir cümle göremediğinizde Allah'ın haramlarını helalleştirecek misiniz? Örneğin, Kur'ân'da kesin haram olan şeyler sayılır ama zehirin haram olduğu belirtilmez. Şimdi siz, Kur'ân'da zehir açıkça haram kılınmamıştır diye zehire helal mi diyeceksiniz! Kur'ân'ı anlamada bir metod vardır. İntihar haramsa, zehir de intihara müsebbiptir; dolayısıyla haramdır deriz. Nefse zulüm haramdır, zehirden daha etkili nefse zulüm olmaz deriz. Siz her şeyi, kendi istediğiniz cümlelerle Kur'ân'da ararken; yemek tariflerini de Kur'ân'a mı soruyorsunuz?

Kur'ân, bir meseleyi açıklamışsa, artık kabul etmemek için neden kendinizi zorluyorsunuz? "Aynen şöyle demiş mi, öyle dememişse haram olmaz" bu nasıl mantıktır? Bu din, ne senin demenle ne de ötekinin anlayışıyladır. Kıyamete çok yaklaştığımız şu anımıza kadar, tüm İslâm ümmeti Âyeti yanlış anlamış da siz mi bunu fark ettiniz? Lütfen, iyice düşünün bu yaklaşım tarzı, inkârcı bir tavırdır. İslâm teslimiyet dinidir. Her ne zaman Allah'tan gelenleri, geldikleri şekliyle kabul eder ve Allah'ın iradesine boyun eğerseniz iman etmiş olursunuz. Aksi takdirde, sizin üzerinde düşünmeniz gereken şu iki ihtimal ortaya çıkmaktadır: Ya kıyamete kadar gelmiş-geçmiş-gelecek Ashab'a ve müctehid âlimlere uyan trilyonlarca ümmet, Allah'ın helalini haram kıldığı için kâfir olmuşlar ve tamamı da ebedi cehenneme gitmişlerdir ya da siz, Allah'ın haramına helal dediğiniz için küfür içindesiniz ve bu itikad sizi ebedi cehennem azabına sürükler! Samimi duygularla, dikkat edin diyorum...

Aklını, mantığını, hevâ ve heveslerini kendisine ilâh ittihâz etmeyip, sözü dinlenilecek ilâh olarak sadece Allah'a kulluk eden ve her hususta vahyi dikkate alan tüm mü'min ve mü'mine kardeşlerimden Allah razı olsun. Mükâfatlarını ziyâde etsin. Selâmet ve hidâyet dualarıyla...

Yusuf Semmak

Bağlantı | kategori: SİZİN SORDUKLARINIZ | tarih: 12/12/2012 | Yorum(8) | Yorum yaz

Yusuf SemmakMerhaba, Rabbimiz rızâsına uygun amellerde yardımcınız olsun. İnsanların genelinin maslahat ve istifadesini dikkate alarak sorunuza daha genel bir bakış açısıyla birkaç cümleyle cevap vermek istiyorum. Bu açıklamalarda sorunuzun cevabı niteliğinde cümlelere de rastlayacaksınız. Ama faydanın artması amacına ma’tûf olacak şekilde bir üslup kullanacağım.

İnsan, hayatının hangi anında güzel bir şeye karar verirse versin, o karar ancak takdir edilir. Örtünmek fıtrî bir haslettir. Bunun yanında Allah Teâlâ, tesettürü –hem erkeğe hem de kadına- farz kılmıştır. Ama bu örtünmenin doğru şekli olan Şer'î tesettürün mahiyetinin ne olduğu Yüce Allah tarafından bildirilir. Allah'ın gönderdiği peygamberler ise, Allah'ın emirlerinin nasıl yaşanacağını/pratize edileceğini öğretirler, ümmetlerine örnek olurlar. Peygamberimiz de İslâm'ın pratiği hususunda ümmetine en güzel örnektir. Allah'ın kullarına düşen şey; günahların hepsinden; küçüğünden, büyüğünden, gizlisinden, açığından, öncekilerin ve sonrakilerin tamamından tevbe edip Allah'tan mağfiret dilemek ve Allah'ın emrettiklerini yapmaya çalışmak ve bir daha o günahlara dönmemektir. İnsan, günah(lar) işleyince, Allah’tan ümidini kesip affedilmeyeceğini düşünmesi, son derece yanlış ve bâtıl bir davranış biçimidir. İnsan yaşadığı sürece, hangi günahı işlemiş olursa olsun, tevbe kapısı açıktır. Güneş batıdan doğmadıkça ve can boğaza gelmedikçe Allah'a karşı işlenen günahın niteliği ne olursa olsun, samimi şekilde tevbe edildiğinde, Allah o tevbeyi kabul eder. Ama tevbeyi geciktirmemek gerekir! Şeytan, günah işleyenleri “sonra tevbe edersin” diyerek tevbeden alıkoymaya ve aldatmaya çalışır. Tevbede acele etmek lazımdır; çünkü daha sonra tevbe edecek zaman olmayabilir. İnsan bir anda ölüm meleğini karşısında görebilir…

Allah’a karşı işlenen suç ve günah, ne kadar büyük olursa olsun tevbe edildiğinde affedilmeyecek bir günah yoktur. Şirkin ve küfrün dahi günahı, Allah'ın emrettiği şekilde iman edildiğinde silinir. İman ve İslâm, önceki işlenen günahların affedilmesine sebeptir. Örneğin; bir putperest, bir mecûsî, bir Yahûdî ya da bir Hristiyan insan, Tevhîd’i kabul ettiği anda –Allah katında- geçmiş günahları bağışlanır ve hayatta tertemiz bir sayfa açmış olur. Ne muazzam rahmet değil mi? Allah, geç olmadan anlama şuurunu nasip etsin. Bir Müslüman da, yerine getirmediği bir farzı terk etmesinden yahut da nehyolunduğu bir günahı işlemesinden dolayı hemen Allah’a tevbe eder ve O’nun affına ve mağfiretine sığınır. Allah, şartları yerine getirilerek yapılan tevbelere icâbet eder ve kabul eder.

Tevbenin şartları başlıca üç tanedir:

Günahı tamamen terk etmek, onu yaptığına pişman olmak ve o günahı bir daha işlememeye kesin olarak karar vermektir. Eğer işlenen günah kul hakkıyla ilgili ise, bu durumda dördüncü bir şart daha vardır ki, o da, hak sahibiyle helâlleşmek ve hak sahibinin hakkından kurtulmaktır. Hak sahibi vefât etmiş bir Müslüman olursa, onun bağışlanması için dua etmek, onun adına sadaka vermek, yakınlarını ziyaret edip onlara ikram ve ihsanlarda bulunmak gibi -imkânların elverdiği- sâlih amelleri gerçekleştirmektir.

Günahın cinsi ne olursa olsun, bütün günahlardan tevbe etmek farzdır. Kulun, Allah’tan başka yöneleceği bir makam ve bir merci yoktur. İbâdet ederken de, tevbe ve istiğfâr ederken de, yardım ve muvaffakiyet talep ederken de her hâlükârda sadece Yüce Rabbe yönelmek gerekir. Zira itaat, teslimiyet, boyun eğme, tevekkül, dua, yakarış, istiğfâr, tevbe ve istiâne/yardım isteme mercii ancak Allah’tır.

Mü’min; "Allah'a ibâdet" denildiğinde, O'na iman edilmesini ve Tevhîd i'tikâdıyla birlikte Allah'ın emirlerine uyulmasını ve yasaklarından sakınılmasını anlar. İbâdetin temeli, esası ve özü Tevhîd'dir. Allah, zâtında, isimlerinde ve sıfatlarında bir tek kabul edilmedikçe, sahte ma'bûdlara/ilâhçıklara kulluğu terk ederek, ibâdet edilecek tek ve yegâne zat olarak Allah bilinmedikçe, ibâdetler O'na hâs kılınmadıkça, tek ilâh ve rabb olarak O celle celâluh kabul edilmedikçe iman gerçekleşmez ve din Allah’a hâs/hâlis kılınmış olmaz. İman sadece iddia ve ikrârdan ibâret değildir. Allah'ı "bir" bilmek sadece onun zâtında tek olduğunu söylemek anlamına gelmez. Allah'ın "bir" olması; O'nun zâtı yönünden tek olmasının yanında, ibâdette de birlenmesi demektir. Yani emir yasaklarına uygun hareket etmede sadece Allah’a ibâdet etmek demektir. İnsan, sadece Allah'a ibâdet etmezken, O'nun "bir" olduğunu söylemesi, Allah'ı "bir" bilmesi anlamına gelmez. Zira müşrikler de zatı itibariyle Allah'ın bir olduğunu kabul ederler. Müşrikler, âlemleri yaratan Yüce Rabbimizden başka yaratıcı ikinci bir ilâh veya rızık veren başka bir rabb bulunduğunu söylemezler. Hayat verenin ve öldürenin Allah olmadığını –örneğin, putları ve ortakları olduğunu- iddia etmezler. Müşrikleri şirke düşüren şey; Allah'ın bazı isimlerini ya da sıfatlarını Allah dışında varlıklara vererek, Allah'a yapmaları gereken kulluğu onlara takdim etmeleridir. Yani müşrikler, Allah'ın yanında ilâhlar edinirler ve onlara da Allah'a rağmen kulluk ederler. Ya da Allah’la birlikte onlara da kulluk ederler. Onların helâl ve haramlarını dikkate alırlar, onları Allah’ı sever gibi severler, onlardan Allah kadar korkarlar, bazen onlara dayanırlar, güvenirler ve bazı durumlarda yardımı onlardan beklerler, onların gaybı bildiklerini iddia ederler. Böylece onları ilâhlaştırırlar. Allah’ın hakkı olan bir sıfat her neye verilirse, o şey, insanın ilâhı olmuş olur. İlâhlaştırılan şey, maddî, manevî şey de olabilir, canlı cansız varlık da olabilir, görünen ya da görünmeyen bir varlık da olabilir, hatta bizzat insanın kendi nefsi dahi ilâhlaştırılabilir. İnsan, Allah’ı bırakıp da kendi hevâ ve heveslerinin peşine düştüğünde kendisini ilâhlaştırmış olur. Rabbimiz: “Hevâ ve hevesini ilâh edinen kimseyi gördün mü? O kimseye sen mi vekil olacaksın?” (Furkân: 43) buyurmaktadır. Bu Âyetin öncesinin ve sonrasının da okunmasını tavsiye ederiz. Evet, her insanın ve her cinin öncelikle şirk münkerinden sakınması gerekmektedir. Amelî ve fıkhî konular ise, Tevhîd'den sonra önem arz eden fer'î meselelerdir. Muhakkak ki, İslâm'daki Sünnetler, müstehablar, mendûblar ve âdâblar bile -farz ve vâcip olmasalar dahi- çok önemlidir. Ama en önemli olan şey; bütün peygamberlerin, insanlık tarihi boyuncu üzerinde durdukları ve kavimlerini kendisine davet ettikleri Tevhîd gerçeğidir. Maalesef ki, insan ve cin şeytanları, Tevhîd'in hakikatlerinin anlaşılmaması için, insanlık tarihi boyunca durmadan, dinlenmeden, bıkmadan ve bu boş/boşuna çabalamadan vazgeçmeden çalışmaktadırlar. İnsan şunu unutmamalıdır ki, Yüce Allah: "Ben cinleri de insanları da ancak Bana ibâdet etsinler diye yarattım" (Zâriyât: 56) buyurmaktadır. Bu dünyaya insan, Allah'a ibâdet etmek yani sadece O'na kulluk yapmak üzere gönderilmiştir. Bu bir imtihandır. Kulluğun esası, her konuda sadece Allah'ı ma'bûd bilmek ve O'ndan başkasının rızâsını önceleme/önemseme bahtsızlığını göstererek Âlemlerin Rabbine karşı gelmemektir. Allah'a ibâdet etmek demek; Rabblık ve İlâhlıkta O'nu tek bilmek, Âyetlerde ve Hadîslerde bize bildirilen İlâhî isimlere ve sıfatlara bir başkasını ortak tutmamaktır. Yani Allah'a ibâdet ederken, Yüce Allah'a şirk koşmamaktır. Şirk, bütün ma'rûf olan amelleri iptal eder, boşa çıkarır. Bir insan, Tevhîd akîdesine uygun bir inanca sahip olmadıkça da şirkten ve küfürden kurtulamaz. Şirk koşarken insanın kıldığı namaz makbûl olmaz. Çünkü önce Tevhîd gereklidir. İnsanı İslâm dininden çıkartan bir söz ve bir fiil irtikâb ederken, Allah'ın emrettiklerinin tamamına yakınını yerine getiren ya da yasaklarının tamamına yakınından uzak duran bir kimsenin dahi yaptıkları amellere “sâlih amel” denmez ve bunların âhirette bir karşılığı bulunmaz. Bu cümleden, “bir kimsenin inancı bozuksa kötülükleri terk etmesine gerek yok” şeklinde bir sonuç çıkarmayalım! Kötülükleri terk etmek, insânî bir haslet ve bir zorunluluktur. İçki, kumar, fal okları, cinâyet, hırsızlık, fâiz, rüşvet, zinâ, gıybet, iftirâ, kötü zan, kul hakkı vb. kötülükler aklıselim fıtrat sahiplerinin ittifâkıyla terk edilmesi gereken çirkin fiillerdir. Bir insan, Müslüman olmasa dahi, bu türden kötülükleri işlememek durumundadır. Bu ve benzeri münkerleri/kötülükleri Yüce Rabbimiz yasaklamıştır. Mü’min olarak bunlardan sakınan “ma’rûf bir amel” işlemiş sayılacağı için sevap kazanır. Müşrik bir insan bu amellerden sakındığında ise “güzel/iyi iş” işlemiş sayılır. Kötülüklerden uzak duran, fıtratı ve kişiliği güzel olan bir insanın hidâyete ermesi ve netice de Allah’ın rızâsına nâil olması ümit edilir. Ancak “mü’min olarak” yapılan amellerin –Allah katında- makbûl olduğuna dair şu Âyetleri okuyunuz: Nisâ, 124; Nahl, 97; Mü’min, 40.

İnsanın canı bedeninde bulunduğu müddetçe “bu adam kesin kâfir olarak ölür” denmesi asla câiz değildir. Olur ki, Allah, ileride o kimseye imanı nasip eder. Aynı şekilde Müslüman bir insan için de “bu adam kesin olarak mü’min olarak ölür” demek câiz olmaz. O insanın da –Allah korusun- son anda ayağının kayması mümkündür. İman; “ümit ve korku arasında” bulunmaktır. Mü’min, Allah’ın rahmetini ve mağfiretini ümit eder; âkıbetinde/ileride kötü hale düşmekten ya da küfür üzere ölüp Allah’ın azâbına ve gazabına maruz kalmaktan korkar. Müslümanlar birbirleri hakkında güzel zanlar beslerler ve dua ederler. Müslüman, Allah hakkında da -Allah’ın kendisini affedeceğine dair- güzel zanlara sahip olması gerekir. Allah, kulunun bu zannından râzı olur. Allah’ın affedeceğinden ve mağfiret edeceğinden hiçbir zaman ümit kesmemek gerekir. Tabiî ki, bu cümlemiz, günahlara devam ederken tevbeyi terk etme gafletine ya da Allah’ın emirlerine uymadan ve yasaklarından kaçınmadan bir hayat yaşama yanlışına düşülmeye kapı aralamamalıdır. “… Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin. Çünkü kâfirler topluluğundan başkası Allah’ın rahmetinden ümit kesmez.” (Yûsuf: 87) Şuurlu insan bilir ki, Azamet ve Kibriyâ sahibi Rabbine karşı işlediği bir günahın küçüğü olmaz. Takvâ sahipleri, günahın küçüklüğüne değil, o günahın “Âlemlerin Rabbi” ve “En Büyük” olan Yüce Allah’a karşı işlenmiş olmasına bakarlar. Ve bu hassasiyetleri nedeniyle, günahın küçüğünden dahi; akrepten, yılandan hatta üzerine ayağın uzatıldığı ve basılmak üzere olan bir dikenden sakınıldığı gibi sakınırlar, uzak dururlar.

Ancak şunu söyleyelim ki, şirk ve küfür i’tikâdıyla ölen bir kimsenin dünyadaki “insânî anlamdaki tüm iyi amelleri” boşa gitmiş olur. Ayrıca Allah, küfür üzere ölenler için –günahların ve sevapların tartılacağı- bir terazi kurmaz:

"De ki: 'Amelleri bakımından en çok ziyana uğrayanları size haber vereyim mi? Onlar o kimselerdir ki, dünya hayatında yaptıkları boşa gitmiştir, üstelik kendilerinin muhakkak iyi yaptıklarını zannederler. Onlar, Rabblerinin Âyetlerini ve O'na kavuşmayı inkâr edip amelleri boşa gitmiş olanlardır. Biz kıyamet günü onlar için hiçbir ölçü tutmayacağız (terazi kurmayacağız). İşte böyle; onların cezası kâfir oldukları, Âyetlerimi yalanladıkları ve Peygamberlerimi alaya aldıkları için, cehennemdir.'" (Kehf: 103-106)

Bu insanlardan olmaktan Rahmân ve Rahîm Yüceler Yücesi Rabbimize sığınırız. Allah Sübhânehu ve Teâlâ, kendisini zikretme, kendisine şükretme ve O’na güzelce ibâdet etme hususunda bize yardım etsin, muvaffakiyet ihsan etsin.

Soru soran kardeşimizin de attığı bu güzel adımı mübârek kılsın, Allah’a itaat yolunda yardımcısı olsun, ona ve bize hakka ittibâ etme şuuru ve İslâm üzerinde sabr-u sebâtla istikâmet sahibi/dosdoğru yol üzere olmayı nasip ve müyesser eylesin.

Selâm ve dua ile.

tarih: 06.02.2016

Medid4423Hocam Merhabalar, sorum şu : ben 26 yaşındayım ve nasıp olursa kapanacagim inşallah . Bundan önce kapalı değildim bunun günahı nedir ne yapmak gereklidir.

tarih: 28.11.2015

Yusuf SemmakKADINLARIN SAÇLARINI KISALTMALARI CÂİZ MİDİR?

Ve aleyküm selâm. Saçı omuzlarından aşağıda olan bir kadının saçlarının uçlarından kestirmesi yani saçını kısaltması câizdir. Toplumda, kadınların saçlarının göğüslerinin hizasının altında olması gerektiği söylentisi –maalesef ki- geçmişten bu yana mevcuttur. Bunlar “kocakarı türetmesi” denen sözlerden sayılır. Bu sava göre, kadının saçları göğüslerinin altında olması gerekiyormuş ki, kadın öldüğünde göğüslerinin, saçlarıyla kapatılması gerekmekteymiş. Ya da kadın mahşer yerinde insanlar toplandıklarında göğüslerini saçlarıyla kapatacaklarmış. Bütün insanlar mahşerde analarından doğduğu gibi haşredilecek ya. Bu gerçeğin üzerine mesnetsiz fikirler eklemek de uydurucuların işi olmaktadır.

Her ne kadar bu tür ısrarlı söylemler bugün azalmış olsa da, hâlâ bunları dillendirenlerin olduğu inkâr edilemez. İnsanlar Vahiy İslâm’ından kültürel ve geleneksel bir din anlayışına yöneldikleri her dönemde vahiyle doğrudan irtibatlı olmayan meselelerde bir takım insanların ısrarla iddia ettikleri farzlar(!) veya haramlar(!) bulunacaktır. Daha doğrusu helâl ve haram konularından aşırı gidişler ya da boş vermişlikler olabilecektir.

Bu hususta Rasûlullah aleyhisselâm, erkeklerin ve kadınların çıplak ayaklı ve elbisesiz (erkekler sünnetsiz) olarak haşredileceklerini bildirince Hz. Âişe annemiz. “Kıyâmet günü avretlerden dolayı vay halimize!” dedi. Peygamberimiz ise: “Sen neden söz ediyorsun? Benim üzerime öyle bir Âyet nâzil oldu ki, üzerinde elbise olmasının ya da olmamasının sana hiçbir zararı yoktur” buyurdu. Âişe: “O hangi Âyettir ey Allah’ın Nebîsi?” dedi. Allah’ın Rasûlü ise: “O günde bunlardan her bir kişinin kendisine yeter bir işi vardır” (Abese: 37) Âyetidir buyurdu. (Bkz: İbn-i Kesîr Tefsîri vd. Abese Sûresinin ilgili Âyetlerinin tefsirinde bu bilgilere her tefsirde rastlamak mümkündür.)

İffet timsali Hz. Âişe annemiz mahşer yerindeki durumun mahiyetini Peygamberimize sorduğunda Allah’ın Rasûlü kendisine herkesin o günün dehşetinden dolayı birbirlerini göremeyecekleri biçimde daha önemli meşguliyetleri olacağını haber vermiştir. Dolayısıyla o günle alâkalı olarak kadınlara yönelik uydurulan bu efsanenin yanlışlığı da ortaya çıkmaktadır. Abese Sûresinin 37. Âyetinde Rabbimizin bildirdiği gibi, kimse kimsenin halini görmeyecektir ki, kadınların göğüslerini saklamak için uzun saçlara ihtiyaçları bulunsun. Kaldı ki, bunu uyduranlar büyük bir hata yaptıklarının da farkında değillerdir. Kadın göğsünü kapatıyor da neden diğer avret bölgelerini kapatmıyor? Bu, aslında soru değildir. Bu tür uydurmaları söyleyenlere ya da inananlara ilzâm ve cevap kâbilinden istifhamdır.

Şimdi mesele üzerinde kısaca teşrîhâta girelim. Öncelikle kabul etmeliyiz ki, saç kadının hem ziynetidir hem de avretidir. Sakal nasıl erkeğin ziyneti ise, saç da kadının ziynetidir. Kadınlar saçlarının kesim şekli itibariyle erkeklere benzemekten sakınmalıdırlar. Çünkü Hz. Ali’den rivâyete göre, Rasûlullah: “Kadınların başlarını erkekler gibi tıraş etmelerini yasakladı.” (İbn-i Mâce, Zînet, 4) Bu yasaklamanın nedeni teşebbüh’ten sakındırmaktır. İbn-i Abbâs’tan rivâyet edildiğine göre, Rasûlullah: “Erkeklerden kadınlara kadınlardan erkeklere benzemeye çalışanlara lânet etti” demiştir. (Buhârî, Libâs, 61) Başka bir rivâyetinde ise İbn-i Abbâs şöyle bildirmiştir: “Rasûlullah kadınlaşan erkeklere ve erkekleşen kadınlara lânet etti.” (Buhârî, Libâs, 62)

Bu lânetin nedeni, Yaratan’ın koymuş olduğu sıfatlardan bazılarını beğenmeyip karşı cinsin sıfatlarıyla sıfatlanmaya çalışmak, karşı cinse özenmek yani Allah’ın yarattığını değiştirmeye çalışmak olarak açıklanabilir. Bu konuda şu Âyeti hatırlatmak yerinde olacaktır. “’(Şeytan: ) Andolsun onları mutlaka saptıracağım. Olmayacak kuruntulara boğacağım. Andolsun onlara hayvanların kulaklarını yarmalarını emredeceğim. Ve yine onlara Allah’ın yarattığını değiştirmelerini emredeceğim.’ Kim Allah’ı bırakır da şeytanı veli edinirse şüphesiz o, apaçık bir zarara uğramış demektir.” (Nisâ: 119) Erkeğin ya da kadının yaratılışa müdahalesi bir anlamda Allah’ın yaratmış olduğu fıtrata müdahale sayılır. O fıtratı değiştirmek ise, Allah’ın yarattığını değiştirmek demektir. İslâm’da kadın-erkek benzeşmesi yasağı vardır. Bu yasak; giyim-kuşam, hal-hareket ve benzeri bütün konularda kadının erkekleşmeye çalışmasını, erkeğin de kadınlaşmaya çalışmasını içine almaktadır. Bu bağlamdan olarak, kadının saçını erkeğe benzeyecek şekilde kestirmesi, ensesi görülecek dereceye kadar kısaltması câiz değildir ve bu durum Hadîslerde yasaklanmıştır. Hz. Ali’den rivâyete göre: “Rasûlullah kadının başını tıraş etmesini yasakladı.” (Tirmizî, Hacc, 75) Bu Hadîs’teki yasak; kadınlarının saçlarını tamamen kestirmelerini/kazıtmalarını ya da enseleri görülecek biçimde –erkek tıraşına benzer- kısa kestirmelerini kapsamaktadır. Bu Hadîs nedeniyle âlimler, kadınların saçlarını –kesmek yerine- kısaltmalarının daha uygun olduğunu söylemişlerdir.

Ebû Seleme demiştir ki:
وَكَانَ أزْوَاجُ النَّبِيِّ يَأخُذُونَ مِنْ رَءُوسِهِنَّ حَتَّى تَكُونَ كَالْوَفْرَةِ
“Nebî aleyhisselâm’ın zevceleri perçem (vefra) gibi oluncaya kadar saçlarını kısaltırlardı.” (Müslim, Hayz, 42)

İmam Nevevî bu hususta şunları kaydetmiştir: “Vefra, Limme’den daha uzundur. Limme, omuzlara kadar ulaşmayan saça denilir. Bu açıklama el-Esmaî’ye aittir. Başkası ise şöyle demektedir: Vefra, Limme’den daha azdır. Kulakları geçmeyen saça denilir (Perçem diye tercüme ettik). Ebû Hâtim dedi ki: Vefra, kulaklar üzerine kadar gelen saça denilir.

Kâdî Iyâz rahımehullâh dedi ki: Bilinen şu ki, Arap kadınları saçlarını kısım kısım örerlerdi. Muhtemelen Nebî’nin zevceleri bu işi Rasûlullah’ın vefâtından sonra yapmışlardır; çünkü onlar vefâtından sonra süslenmeyi bırakmış ve saçlarını uzatmaya ihtiyaçları kalmamıştı. Ayrıca saçlarının bakımlarını kolaylaştırmak için de saçlarını kısaltmışlardı.

Kâdî Iyâz’ın sözünü ettiği mü’minlerin annelerinin bu işi Rasûlullah hayatta iken değil de vefâtından sonra yaptıklarına dair açıklamayı aynı şekilde başkaları da yapmış olup, bunun zaten başka türlü olması söz konusu değildir. Onların, Rasûlullah’ın hayatta iken böyle bir iş yapmış olmaları asla düşünülemez.

Bunda kadınların saçlarını kısaltmalarının câiz oluşuna delil vardır. Allah en iyi bilendir.” (El-Minhâc fî Şerhi Sahîh-i Müslim, C: 4, S: 4, 5)

Peygamberimizin hanımları, Efendimizin vefâtından sonra artık kendilerinin Rasûlullah için süslenme ihtiyacı kalmadığından, saçlarını “Vefra” biçiminde kısaltmışlardır. Vefra, kimi âlimlere göre Limme’den daha uzun, kimine göre ise Limme’den daha kısadır. Limme Arapça Kâmûslarda şöyle tarif edilmiştir: شَعرُ الرَّأْسِ المجاوزُ شحمةَ الأُذن “Kulak memesini geçen (ama omuzlara kadar ulaşmaya) saç” demektir. Eğer Vefra; Limme’den daha uzun ise kulak memesinden aşağıya (omuzlara veya daha da aşağıya) ulaşan saç olur; daha kısa ise kulak memesinin üstünde oldukça kısa saç olur. Vefra, kulaklar üzerine gelen saç dahi olsa, kadınlar için bu saç kesiminin “kısa saç” hükmünde olduğunu kabul etmek gerekir. Vefra saç kesimi hangisi olursa olsun, Rasûlullah’ın hanımları, Peygamberimiz vefât ettikten sonra saçlarını kısa denilebilecek şekilde kestirdikleri rivâyet olunmuştur. Bu detaya dikkat etmekte fayda vardır.

Bu noktada kadınların saç kısaltmalarının câiz olduğunu söylememiz gerekir. Ama bu cevâz, bazı illetlere bağlı mıdır ve saçın kısalığı ne kadar olmalıdır bu konularda farklı şeyler söylenebilir. Bu nedenle de kadınların erkeklerin tıraşına benzer saç kesimlerinden sakınmaları gerekir. Zira bu durum, az önce de temas ettiğimiz gibi, kadınların erkekleşmeye çalışması anlamı taşıyabilir. Fakat kadının erkekleşmeye çalışmadığı ve başını alaburus stilinde tıraş ettirmediği sürece, saçının kısalığının ölçüsü ne olursa olsun, bunun haram olduğunu söylemek mümkün değildir.

Şimdi de, kadınların saçlarını kesmeleri ya da kısaltmalarının doğru olmadığı söylentilerine atfen birkaç açıklama yapalım. Kadın isterse saçlarını elbette uzatır. Ama bu uzatma sebebiyle saçların başörtü veya benzer örtülerle tam örtülememesi yani tesettürde saçların sıkıntı vermesi durumlarında saçların uçlarından kısaltılmasında hiçbir mahzur yoktur. Çoğu zaman saçların uzunluğundan dolayı kadınların farkında olmadan, istemdışı olarak saçlarının görünmesi gibi aksaklıklar da bu şekilde önlenmiş olur. Kadının saç tıraşı konusundaki yasakların, erkeğe benzeyecek ölçüde saç kısaltma hakkında olduğu anlaşılmaktadır.

İbn-i Ömer’in hizmetinde bulunan Nâfi’nin haber verdiğine göre, o, Abdullah b. Ömer’i şöyle derken işitmiştir:
سَمِعْتُ رَسُولَ اللهِ يَنْهَى عَنِ القَزَعِ
Rasûlullah aleyhisselâm’ı başın bir kısmını tıraş edip diğer kısmını alacalı şekilde (parçalı bulutlar gibi) bırakmaktan (alaburustan) nehyederken işittim.” (Buhârî, Libâs: 72)

Kaza’ (alaburus) القَزَع; başın bazı yerlerinde dağınık bulut parçaları gibi saç bırakıp, diğer tarafları kısaltmak ya da kazıtmaktır. Erkekler ya saçlarını tamamen tıraş ettirecekler ya da tamamen bırakacaklar. Çünkü bir kısmını tıraş edip, bir kısmını bırakmak yasaklanmıştır. Müslüman kadınların da bir zaruret olmadıkça saçlarını kazıtmamaları gerekir. Hatta hacc ibâdetlerini yaparlarken bile saçlarının ucundan birazcık kısaltmaları (taksîr) yeterlidir. Erkekler temiz tutmak ve bakımlarını yapmak şartıyla saçlarını uzatabilirler. Erkeklerin saç uzatmaları kadınlara benzemeye çalışmak anlamına gelmez. Zira gerek Peygamberimiz ve gerekse Ashâb saçlarını uzatmışlardır. Bu konuda yasaklama söz konusu değildir. Sonuç olarak da; kadınların saçlarını göğüs hizalarına kadar ya da biraz daha fazla uzatmak zorunda oldukları ve bu ölçüden aşağı saç bırakmalarının câiz olmadığı sözleri doğru değildir. Allah en iyi bilendir.

tarih: 24.10.2015

meseretSelâmün Aleyküm benim sorum saci omuzlarindan asagida olan bi insan ensesinde toplayamiyorsa kestirmesi caizmidir? Ahirette kadınların saçlarının göğüs hizası altında olması gerekiyor diyenler var çevremde doğrulugu var mıdır? Selametle Allaha Emanet Kalın.

tarih: 20.10.2015

Yusuf SemmakBir arkadaşımızın: “Bu Ayette, boyundaki zînetleri gizlemek için baş örtüsünün yakalara kadar indirilmesi emredilmiştir diyenler var. Yorumunuz ne olur?” sorusuna kısa cevap verelim:

Ziynet; gösterişli ve câzibeli elbiseler, süslemeler ve kadınların el, yüz, baş, ayak gibi bölgelerindeki süs ve süslemelerini içine alır.

Kadının ziynetlerini gizlemesini emreden Allah Teâlâ, kadının vücudunun güzelliğini ve câzibesini göstermesine hiç izin verir mi? Baş üzerinden sarkıtılan ve saçlar da dâhil boynu, gerdanı ve göğsü kapatmayı sağlayan örtü, sadece boyundaki kolye gibi ziynetleri örtmek içindir demek doğru değildir. Çünkü kadının ziyneti, kadının üzerinde olduğu için güzeldir ve gösterilmemesi gerekir. Bu, kadının ve vücudunun câzibesinden dolayıdır. Yoksa ziynet (süs)lerin câzibesinden değildir! Kadının örtünmesi; “Boynunda ya da başka yerlerinde bulunan ziynetlerini kapatmak içindir” denilecek olursa, o bölgelerinde ziyneti olmayan kadının, örtünmesinin gerekmediği sonucu çıkar ki, bu da bâtıl bir sonuçtur! Rabbimiz, kadınlar hakkında: “Ziynetlerini açmasınlar (göstermesinler, teşhir etmesinler). Bunlardan (kendiliğinden) görünen kısım müstesnâ” (Nûr: 31) buyurmaktadır. Ziynetleri göstermemek; ziynet yerlerini göstermemek demektir. Yoksa burada asıl olan; “kadının ziynetini göstermemektir; ziynet mahallini göstermek ise yasaklanmamıştır” denilemez!

Ayette geçen “kendiliğinden görünen kısım hâriç” ifadesi, kadının kontrolü dışında, istemdışı görünen ziynetleri konusunda kendisine vebal olmayacağı şeklinde bir anlam içermektedir. Yani kadınlar bilerek ve isteyerek ziynetlerini açığa çıkaramazlar. Kadının başörtüsünün savrulup ziynetinin istemeden görünmesi ya da Şer’î sınırlara uygun olan dış elbisesinin gizlenemeyen câzibesinin görünüyor olması gibi hallerden dolayı kadına bir sorumluluk yoktur. Bu konuda İmam Mevdûdî rahımehullâh’ın açıklamaları gerçekten çok nefistir. Mü’min hanımların, bu âlimin, Nûr: 31, 60; Ahzâb: 32, 33, 53, 59 Ayetleri hakkındaki açıklamalarını okuyup, bu hususta kafalarında olması muhtemel bazı soruların cevaplarını kolayca öğrenebilirler. Tabii ki tavsiyemiz, Nûr ve Ahzâb Sûrelerinin tamamının hem metninden hem de tefsirinden tamamen okunmasıdır.

İmam Mevdûdî (Rh.a), “Süslerini açığa vurmasınlar, ancak kendiliğinden görüneni hâriç" Nûr: 31. Ayetteki “ancak kendiliğinden görüneni hâriç” İlâhî buyruğunu şöyle açıklamaktadır:

“Çeşitli müfessirlerce bu Ayete verilen anlamlar Ayetin gerçek anlamını karmakarışık bir hale getirmiştir. Oysa açıkça söylenmek istenen, "kadınların zînet ve süslerini" açıkta olan-kendiliğinden görünen" ve kontrollerinin ötesine taşanın dışında göstermemeleri gerektiğidir. Yani, kadınlar bilerek ve kasten süslerini açığa vuramazlar, fakat niyet ve kasıt olmaksızın, başörtünün savrulup zînetin ortaya çıkması veya kadın giyiminin bir parçası olarak çekiciliği bulunmakla birlikte gizlenmesi mümkün olmayan dış elbisenin görünmesi gibi durumlarda zînetin açığa çıkmasında kadın üzerine sorumluluk yoktur. Hz. Abdullah İbn Mes'ûd, Hasan Basrî, İbn Sirin ve İbrahim Nehaî'nin tefsirleri de bu şekildedir. Buna karşılık, bazı müfessirler Ayeti, "vücudun genellikle açıkta kalan ve örtülmeyen kısımları" anlamına almışlar ve tüm süsleriyle birlikte yüzü ve elleri bunun içine dâhil etmişlerdir. Bu, Hz. Abdullah İbn Abbas'la izleyicilerinin ve çok sayıda Hanefî fakihinin görüşüdür. (Ahkâmü'l-Kur'an, el-Cessas, Cilt: 3, 388-389). Bu durumda, bunlara göre kadınların, tüm makyajıyla yüzleri ve süsleriyle elleri açık olarak dışarı çıkmalarında bir mahzur yoktur.

Fakat biz bu görüşe katılamayacağız. BİR ŞEYİ GÖSTERMEKLE O ŞEYİN KENDİLİĞİNDEN GÖRÜNMESİ ARASINDA DAĞLAR KADAR FARK VARDIR (Bilindiği gibi Ayetteki yasaklama "Süslerini göstermesinler!" şeklindedir). Birincisi niyet ve kasıt belirtirken ikincisi zorda kalma ve çaresiz olmayı ifade eder. Üstelik böyle bir yorum, Hz. Peygamber (s.a) devrinde örtü Ayetinin inmesinden sonra kadınların yüzleri açık dışarı çıkmadıklarını bildiren rivâyetlere de ters düşmektedir. Örtü hükmü yüzlerin örtülmesini de içine almaktadır ve peçe, Hacc'da ihramlı olmanın dışında kadın giyiminin bir parçası haline gelmiştir. Bunun bir diğer delili de, ellerin ve yüzün kadınların avret yerine dâhil edilmemiş olmasıdır, avret yeri ile örtü farklı şeylerdir. Avret yeri, baba ve erkek kardeş gibi erkeklerin bile yanında açılmaması zorunlu olan yerlerdir; oysa örtü, kadını mahremi olmayan erkeklerden ayıran şeydir, buradaki tartışma avret yeri değil, örtü hükümleriyle ilgilidir.” (Tefhîmu’l-Kur’an, 3/526, 527)

Allah en iyi bilendir.

.

Mü'min Hanımların Saçlarını Örtmeleri Mevzuu:

Bir arkadaşımız,

Nûr: 31. Âyetin, وَلْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَى جُيُوبِهِنَّcümlesini, aşağıdaki gibi açıklamıştır:

"Yadribne bi humurihinne alâ cüyûbihinne”

Yadribne: Salsınlar, sarkıtsınlar, vursunlar.

Bi humurihinne: Saçlarını

Alâ cüyûbihinne: Cüyuplarına

Bi-Humuri-Hinne

Bi: Sanskiritçe bir ek, besmelenin başındaki “Bi”gibi.

Humur: “Saçlar” demek, Sanskiritçe bir kelimedir, Arapça değildir.

Hinne: -ını, -unu şeklinde ektir. “Saçlar” kelimesini “saçlarını” yapar.

Bu açıklamalarından sonra, Kur'ân'da, Müslüman kadınlar için kesinlikle saç, baş örtme emri olmadığını ısrarla belirtiyor. Âyette de "onlar saçlarını cuyûblarına (göğüslerine vb) sarkıtsınlar" şeklinde bir anlam bulunduğunu belirtiyor!

Nûr: 31'deki Tahrifâta Cevap:

Aman Allah'ım, bunlar nasıl açıklamalardır! Sözde, Âyetlerin, Arapçalarından açıklama yapılıyor, ama hepsi yanlış! Arapça bilmeyen arkadaşların sakın kafası karışmasın, mealleri beğenmeyip, sözde Arapça'dan açıklama yapan arkadaşımızın, Arapça bilmediğine ben eminim! Normal bir Arapça bilen, sıradan bir Arapça talebesi bile buradaki hurafe fikirleri, Kur'ân ve Arapça adına gerçekleştirilen iftiraları ve tahrifatları anında fark eder.

Saç örtmek farz değilse, kadınların baş örtülerini nerelerine sarkıtacaklarına dair muhkem bir Âyetin Kur'ân'da yer almasına gerek var mıydı, sorusu bile bu arkadaşın açıklamalarını çürütmeye yeterli olur ama biz yine de cevap vermek istiyoruz.

Bir kere Âyetin ilk kelimesi; yadribne değil "ve'l yadribne" şeklindedir. Ve emr-i ğaibtir. Ve'l yadribne'nin kökü da-ra-be fiilidir, "bi" ve "alâ" harfi cerleriyle kullanıldığında; "bi", ismin -i halini, "alâ"da ismin -e halini verir. Yani bir şey-i bir şey-e sarkıttı, kapattı demektir. Âyetin anlamı: "Başörtülerini gerdanlarına (göğüslerine) kapatsınlar (sarkıtsınlar)" demektir. Ve'l yadribne'nin sonundaki "ne" eki; cem'i, müennes, ğâibe zamiridir. Her halükârda fiile bitişik olur.

"Humur" kelimesine "saçlar" anlamı veren bir Arap dili otoritesi varsa, söyleyin de biz de öğrenelim. Ve o adama ilmi cevap verelim. Lisânu'l Arab eserini temel kaynak alarak... Zira Arap dilinde, İbn Manzûr'un Lisânu'l Arab'ı, en temel ve en kapsamlı eserdir. Okuyabiliyorsanız, açın bakalım bu kelimeye “saç” anlamı veriliyor mu?

Humur kelimesi çoğul bir kelimedir ve Hımârkelimesinin cem'idir; başörtüsü demektir. Kitab-Kütüb veznindedir. Hımâr; Mufâa'le bâbından olanHâ-me-ra fiilinin masdarıdır. Bu kelime, "Hamr"(şarap, içki) kökünden gelir. Bu fiil (خَمَرَ يَخْمُرُ), Binâsı itibariyle "feale-yef'ulu" sîğasında birinci bâbdandır ve "örtmek, gizlemek" anlamına gelir. Peygamberimiz bir Hadiste; والْخَمْرُ ماَ خاَمَرَ الْعَقْلَ "hamr, aklı örten şey(içki)dir" (Buhâri, Eşribe, 4) buyurmuştur. Hamr, aklı örten (saklayan, perdeleyen, gideren) şey; hımâr ise saçı, başı örten ve perdeleyen şeydir. Başka anlamı varsa nerede yazıyor ve kim söylemiş, gösterin? Ben söylüyorum diyorsanız, biz almayalım. Bektaşi’nin abdestsiz namaz kılıp da "ben yaptım oldu" demesine benziyor, sizin işiniz!

Humur kelimesinin anlamını ben size yazayım. Hem sizin, hem de okuyucular için açıklayıcı bilgi olsun.

والخمر : جمع خمار وهو ما تغطى به المرأة رأسها

Âyetler üzerinde bu kadar pervasızca konuştuğunuza göre, yazdığımı harekesiz de okursunuz diye, hareke koymadım! Zira siz bırakın Arapça'yı, Sanskritçe'den bile haberdarsınız!
Anlamını biz verelim: "Humur: Hımâr'ın çoğul halidir. O da, kadının kendisiyle başını örttüğü şeydir." Başı örten şeye ne denir sizce? Tabii ki, başörtüsü denir. Başta da, saçlar bulunur. Dolayısıyla Allah, mü’mine hanımlara saçlarını örtmelerini emretmektedir.

Siz de bize bir Humur tarifi yapar mısınız? Arapça, Sanskritçe ya da Türkçe fark etmez. Yeter ki kaynağı olsun! Bu kelimenin Sanskritçe olduğunu neye göre söylüyorsunuz? Arapça'da "saç" anlamına gelen kelimenin "şa'r" olduğunu söylemişsiniz ve "bu kelime, Arapça değil" demişsiniz! Yani demek istediğiniz şey, bu Âyette "saç" kelimesi geçmediği için, "saç" örtme emri de yok, diyorsunuz. Buna gerekçe olarak, birebir "saç" anlamını ifade eden kelimenin olmadığını söylüyorsunuz, bu iddianız, Arapça'yı bilmemenizden kaynaklanmaktadır. Diğer bir iddianız da, "şa'r" kelimesi "saç" anlamına gelen bir kelime olduğuna göre, o kelime de burada yok şeklinde sathî (yüzeysel) bir yaklaşım ortaya koyuyorsunuz! Oysa bu yaklaşımların ne kadar yanlış olduğu erbâbınca ma'lûmdur!

Arapça'da elfâz-ı müterâdife (anlamdaş) yani lafızları farklı ama anlamları aynı olan kelimeler vardır. Aynı şekilde elfâz-ı müştereke (sesteş) yani lafzı tek ama anlamı çok olan kelimeler de vardır. Yani bir anlamı ifade etmek için lafızları birbirinden farklı olan birçok kelime de bulunabilir, tek bir lafız birçok farklı anlamları da ifade edebilir. Bu durum, meselenin diğer yanı! Bu bahsettiğimiz durum Kur'ân ve Hadislerde de sıkça geçmektedir. Bundan dolayı da, bu mesele, Usûl ilminin önemli mevzularından birisidir. Biz asıl mevzuumuza devam edelim...

"Bi" harfinin Sanskritçe'de bir harf olduğunu söylemekle bir ilk olmaya mı çalıştınız? Arapça bilenler varsa, onları, “bu kelime Sanskritçe” diyerek mi susturmayı düşündünüz? Bu harfe, harf-i cerr denir ve isimlerin başına gelir, sonlarını kesre harekesine çevirir. Vad' diye bir ilim vardır ki, o ilme göre; harflerin anlamları ve kullanıldıkları yerlerde ne anlam taşıdıkları ele alınır ve ilim talebesine öğretilir. "Bi" harf-i cerrini de, Sanskritçe ilan ettiniz ya? Size ne diyebiliriz ki, çok ilginç fikirler taşıyorsunuz.

"Alâ cüyûbihinne" kelimesine anlam bulamamışsınız sanırım, cuyûplarına demişsiniz! Arapçayı Arapçayla mı anlamlandırıyorsunuz? "Âlâ"harf-i cer ve "üzerini, üzerine" anlamına gelmektedir. Cuyûb kelimesi isim olduğu için de "Âlâ cuyubihinne" derken kelimenin sonunu yani "ba"harfini kesre yapmıştır. Yani Türkçe'ye göre söylersek "i" sesi verdirmiştir.

Cuyûb kelimesi ceyb kelimesinin çoğuludur ve göğüs, yaka, gerdan anlamlarına gelir.

"Hinne" yani cuyubihinne'nin sonuna bitişen muttasıl (bitişen) zamir'in hinne şeklinde okunmasının nedeni kelime başındaki harfi cerr denen alâ'dır. Aslı hünne'dir.

"Hinne : -ını, -unu şeklinde ek" demişsiniz!

Bilakis, "hünne"; cem'i, müennes, ğâibe zamiri (çoğul gaip kadınlar zamiri)dir ve "onlar" anlamındadır. Alâ cuyubihinne'ye kırık mana verirsek "o bayanların göğüslerinin üzerine" demektir. Anlamı toparlarsak, "göğüslerinin üzerine" şeklinde, sondaki zamiri ismin içine derc ederiz. Belağatta da bir kaidedir bu. "Onların kalemi" demeyiz, "kalemleri" deriz.

Bu açıklamalardan sonra, Âyetin doğru anlamı anlaşılmış olmaktadır. Sizin de takdir edeceğiniz gibi, Âyetten; "saçlarını, göğüslerine ya da boyunlarına sarkıtsınlar" gibi ilme zıt olduğu kadar, mantığa da zıt bir mana çıkmaktadır. Bu, yaklaşım tarzı tam bir mantık çıkmazıdır! Bu durumda, saçları, göğüs ya da boyun üzerine sarkıtmanın amacı nedir? Amaç, göğüsleri kapatmak ise, neden bu işlevi tam gören bir örtü emredilmesin? Emrediliyorsa -ki emrediliyor-, bu durumda baş örtüsüyle ya da başı örten geniş bir örtüyle göğüs, gerdan, boyun ve yakayı kapatmayı emreden Allah, aynı zamanda o başı örten örtüyle, Müslüman hanımlara, saçlarını da örtmelerini emretmiş olmuyor mu?

“Müslüman kadınların saçlarını örtmeleri farz mıdır?” başlıklı yazımızı da okuyun, lütfen.

O yaptığımız açıklamalar üzerinde bütün ümmetin icmaı vardır ve aksini iddia etmek ise küfürdür.

Bir de açıklamalarımızı okurken bunları bir tartışma ya da bir mücadele gibi değerlendirmezseniz sevinirim. Zira benim ne öyle bir amacım, ne de niyetim var. Aksi takdirde, haksızlık etmiş olursunuz.

Bu açıklamaları, bir yanlış karşısında, hakkı açıklama olarak görünüz. İnşâAllah, yanlışlarınızı görmenize vesile olur.

NOT 1: Bu açıklamamızdan sonra, en baştaki açıklamaları yapan arkadaşımız, hatalı olabileceğini kabul ederek, gayet iyi niyetle soru sorduğunu, öğrenmek için araştırma yaptığını belirterek, teşekkür etti ve iyi dileklerini sundu. Biz de, iyi niyetinden dolayı teşekkür ediyoruz ve kendisine, bu konunun hakikatini anlaması için Allah'tan hidâyet diliyoruz. Âmin.

NOT 2: Bazı kimseler bu Âyette geçen “baş örtülerini yakalarının üzerine indirsinler” beyanından maksadın, câhiliyye döneminde âdet olan “göğüs ve gerdanları açıkta bırakarak giyinme alışkanlığı”nı ortadan kaldırmak olduğunu söylemektedirler. Yani bu kimselere göre, bu Âyet, göğüs dekoltenizi kapatın, şeklinde bir anlam ifade etmekteymiş! Bu düşünce şekli, eksik olduğu gibi büyük bir tahrifâttır! Zira Allah, gerdan, göğüs, boyun vb. bölgelerin “humur” denen bir örtü ile kapatılmasını emretmiştir. Amaç sadece göğüsleri kapatmak olsaydı, elbiselerden ayrı olarak başka bir örtü ile o bölgenin kapatılması değil, giyilen dekolteli elbiselerin daha kapalı ve tesettüre uygun olması emredilmekle iktifa edilirdi. “Göğüslerin, humur (baş örtüler) ile kapatılması gerekir ama saçlar açıkta kalabilir” diyenler, bu iddialarıyla, sağ kulaklarını sol elleriyle, sol kulaklarını da sağ elleriyle göstermeye çalışan kimselerdir. Oysa Rabbimiz, büyükçe bir baş örtüsü ile hem başı, saçı hem de göğüs, gerdan, yaka, boyun gibi o bölgedeki tüm hatları tam olarak kapatmayı ve o bölgelerin dar, şeffaf ve sıkı bağlanmış olmamasını emretmektedir. Allah’ın muradını kavrayamayan kimselerin dediği gibi, saç örtmek ve tam anlamıyla tesettüre girmek gerekmeseydi ve dahi İslâm’ın emri yalnızca açıkta kalan göğüsleri bir örtü ile kapatmak olsaydı; bu durumda –az önce de dediğimiz gibi- Allah’ın bir örtü ile göğsü kapatmayı emretmesine gerek kalmaz, göğüslerle beraber “tüm vücudu saran daha münasip bir elbise giyin” derdi. Böyle demediğine göre, baş üzerinden gelen örtünün başka görevleri de vardır ki, o da en başta saçları, sonra boynu, yakayı, sonra da göğüsleri tam olarak, en güzel şekilde kapatmaktır.

Yusuf Semmak

Bağlantı | kategori: SİZİN SORDUKLARINIZ | tarih: 12/12/2012 | Yorum(5) | Yorum yaz

nuranSaç nasıl avret yerleni örtsün .Rapunzelmiyiz biz.Örtüdür manası.Kafadanda sallamıyorum.Arap bi arkadaşa da sordum bende araştırdım.

tarih: 22.07.2014

Yusuf SemmakVe aleyküm selam.

“Hımâr” kelimesinin hem “başörtüsü” hem de “saç” anlamına geldiğini söylemedik. Yazımızın tamamını dikkatle okursanız, orada “humur” kelimesinin saçlar anlamına geldiğini söyleyerek, Nûr Sûresinde bulunan ve kadınların saçlarını örtmelerini emreden 31. Ayeti tahrîf eden bir arkadaşın yanlış fikirlerine cevap veriyoruz.

Biz, bu açıklamamızda o Ayetin kelimelerinin tahlillerini yaparak, Ayetin doğru anlamını ortaya koyuyoruz ve kadınların saçlarını örtmelerinin farz olduğunu belirtiyoruz.

Nûr: 31. Ayette geçen “humur” kelimesi, “hımâr” kelimesinin çoğul hâlidir ve anlamı; “kadının kendisiyle başını örttüğü şey” demektir. Başı örten şeye de “başörtüsü” denir. Bütün Selef ve onlara ittibâ eden İslâm âlimleri bu Ayeti aynı şekilde anlamışlardır ve bu konuda hiçbir ihtilâf yoktur.

Bazı insanların şöyle itiraz ettiğine şahit oluyoruz... “Ayetin kendisinde ‘saç’ ya da ‘baş’ anlamına gelen bir kelime yoktur; o kelimenin anlamı nasıl ‘başörtüsü’ olur?” şeklindeki sorularda şayet art niyet yok ise, bu söz cehâletten kaynaklanmaktadır! Bu tarz itirazlar yapmak; bırakın Arapça'yı bilmeyi, insanın kendi dilini de bilmediğini gösterir bir durumdur. Bilindiği gibi, her dilde belirli anlamlar içeren kelimeler başka dillerde ifade edilirken, o dilin kendi yapısı içinde telaffuz edilir. Yani bizim söylediğimiz bir anlamın birebir, kelimesi kelimesine ecnebî kelimede bulunması çoğu zaman aranmaz. Zira bazen bir dilde tek kelimenin anlamı başka dillerin kendi yapısı içinde birleşik kelimelerle yani iki kelimeden mürekkep kelime hâlinde ifade edilebilmektedir. Bu durum sadece Arapça için değil, tüm diller için geçerlidir. Hatta Türkçe’de bile durum aynıdır. Konunun daha iyi anlaşılması için bir örnek vermemiz gerekirse; Türkçe'de “eşarp, tülbent, yazma, yaşmak, yemeni, bürgü, çar, atkı” gibi kelimeler bulunmaktadır. Bunların hiçbirisinde “baş” kelimesi geçmez ama bunların hepsi de başa örtülür. Bu başörtülerinin kendi aralarında her ne kadar yöresel olarak biçim farklılıkları bulunsa da, bu kelimelerden birini yabancı bir dile çevirirseniz, “kadınların başını, saçını örttükleri şey” yani “başörtüsü” diye tercüme edersiniz. Hiç kimse size kalkıp da "efendim bu kelimelerin aslında ‘baş’ kelimesi yok; bu anlamı siz nasıl verebilirsiniz?" diye itiraz etmez. İşte aynen bunun gibi, Arap dilinde "hı" harfi ile yazılan hımâr kelimesi de tüm müfessirlerin ittifakıyla başı örten örtü için kullanılır. Yani Allah kadına tesettürü emretmiştir. Kadının tesettürü de saçlarını örtmesiyle tamamlanır. Bu örtüş biçimi de Selef'in uygulamaları ile malumdur. Yani baş örtmenin keyfiyetinin nasıl olacağı da kişisel tercihlere ve yöresel âdet ve geleneklere bırakılmamıştır. Bizzat Peygamberimiz gerek kendi hanımları ve gerekse mü'minlerin hanımlarının şahsında, Müslüman hanımların nasıl örtülmeleri gerektiğini öğretmiştir.

Selâm ve dua ile...

Kadınların Örtünmesi ve Yabancı Kadınlara Bakmanın Hükmü (Muhammed Ali Sabuni Nur Suresinin Tefsirinden)