 |
|
|
 |
|
| ABDULHAMİD HAN |
ABDÜLHAMİD HAN
Osmanlı padişahlarının 34'üncüsü olan Sultan II. Abdülhamid Han aklı, zekası ve ilmi fevkalade üstün olan bir zattı. Batılıların ve iç düşmanların asırlar boyunca devleti yok etmek için hazırladığı yıkıcı, sinsi planlarını sezip, önlerine aşılmaz bir set olarak dikildi. Hazırlayanları ve maşa olarak kullandıkları yerli işbirlikçilerini, sahte kahramanları işbaşından uzaklaştırdı.
İşte bu büyük zatın 10 şubat, 96. yıldönümü idi. Yıldönümü vesilesi ile Yıldız Üniversitesi ve İstanbul Medeniyet Üniversitesi işbirliği ile iki açık oturumdan oluşan etkinlik düzenlendi. İlk panel Abdülhamid'in sağlık politikasıyla ilgiliydi. Oturum başkanlığını yaptığım bu panelde konuşmacılar özet olarak şunları anlattılar:
Prof. Dr. Hüsrev Hatemi; Abdülhamid'in çok iyi niyetli, sağlam karakterli ve vefalı bir insan olduğunu söyledi. Kendisinden çok devleti düşünürdü. 33 sene zalimlik yapmadan devleti ustalıkla idare etmişti. Ona atılan iftiralardan biri de pinti olduğuna dairdi. Bu çok çirkin bir suçlama olduğunu ifade etti. Aristokrat havada, halktan uzak yaşamamıştı. Atatürk'ün Abdülhamid'i küçümseyici veya kötüleyici bir sözünün olmadığını da ekledi.
Prof. Dr. Nil Sarı ise Abdülhamid'in sağlık alanındaki eserlerinden söz etti ve bazılarının fotoğraflarını gösterdi. Abdülhamid 90 adet gureba hastanesi, 19 adet belediye hastanesi, 89 adet askeri hastane ayrıca eğitim hastaneleri, kadın hastaneleri, akıl hastaneleri açmıştı. Bu hastaneler ülkemizden Lübnan'a, Yemen'den İsrail'e, Makedonya'dan Suriye'ye, Yunanistan'dan Libya'ya, Suudi Arabistan'dan Irak'a pek çok yerleşim bölgesine yayılmıştı. Ayrıca eczaneler, hapishane, sağlık merkezleri, fakirler, acizler ve hacılar için misafirhane de pek çoktur. Müthiş bir sağlık hizmetidir bu. Maalesef tahttan düştükten sonra bu eserlerin isimleri değiştirilmiş, bazıları yıkılmış ve bir kısmı da başka alanlarda kullanılmaya başlanmıştır. Kısacası bu büyük insan unutturulmak istenmiştir. Kasımpaşa, Haydarpaşa, Gülhane ve Mektebi Tıbbiye-i Şahane adlı eğitim ve üniversite hastanelerini açan da Abdülhamid olmuştur.
Doç. Dr. Adem Ölmez ise Abdülhamid Han'ın özellikle eğitim, sağlık, ulaşım ve asayişe önem verdiğini anlattı. Zamanında yeni bulunan aşıları ülkeye getirmiş, aşı ve kuduz hastalığı üzerine merkezler kurmuş, Bimarhaneleri yani akıl hastanelerini ıslah etmiştir. Akıl hastalarına zincir kullanımını yasaklayarak bugün bile saldırgan hastalarda kullanılan gömleği yerine koymuştur.
Dr. Şerif Esendemir konuşmasına Necip Fazıl'ın, "Abdülhamid'i anlamak her şeyi anlamak olacaktır." sözleriyle başladı. Abdülhamid'in tren yolları, bakteriyolojihane, cami ve mektepler yaptırdığını, çağına uygun yaşlılık politikası izlediğini, habitat yani biyosferi merkezi alan ekolojik politikaya önem verdiğini anlattı.
Bunları dinlerken aklıma hep başbakanımız Recep Tayyip Erdoğan çağrışım yaptı. O da ülkeye duble yollar, hızlı trenler, Marmaray, üçüncü boğaz köprüsü, çok sayıda havaalanı gibi sayılamayacak eserler hediye etti. Sağlık alanında yeni hastaneleri hizmete açtı. Sağlık hizmetlerini halka yaydı. Eğitim alanını pek çok üniversite, sayısız derslik ve binlerce yeni öğretmenle destekledi güçlendirdi. Kısacası Abdülhamid'in çağdaş bir takipçisiyle karşı karşıyayız.
Abdülhamid Han'ı nasıl ki bir takım vicdansız, merhametsiz ve acımasız kişiler, iç ve dış düşmanların oyununa gelerek, maşası olarak bir saray darbesi ile düşürdülerse aynı komplo şu an başbakanımıza karşı düzenlenmektedirler. Bu ülkeye hizmet etmek bazılarının gözüne batmakta ve ellerinden geleni yapmaktadırlar.
Rabbim Başbakanımızı korusunu2026 |
|
|
|
|
 |
Dilde birlik yerine...
Fuat Bol
Dünya üzerinde, köklerinden kopartılan ve geçmişi ile maddede ve manada bütün ilişkisi kesilen, bizden başka ikinci bir millet gösterilemez! Ecdadımız, üç kıta yedi iklim üzerinde bulunan çeşitli din, dil ve renkteki insanlara, hoşgörü ile yaklaşıp, adaletle muamele etmesinin semeresini, 600 sene Cihan Devleti olmakla ve tüm Cihana nizamat vermekle görmüştü. Osmanlı-Türk Devleti, alabildiğine geniş coğrafyadaki bunca insanı; dilleri farklı olsa da, özellikle Müslüman unsurları, 'Tevhid'in gölgesinde ve Kur'an dili etrafında, aynı potada eritmeyi başarabilmiş yegane ülke idi. Geliştirdiği Osmanlıca lisanı ile, imparatorluğun en ücra köşelerine kadar nüfuz etmiş ve dilde birliği sağlamıştı... Rahmetli babamın Ermeni dostları vardı; kendisi 30'lu senelerde İstanbul'a gelmiş ve Ermeni Zakaryan Kalfa'nın yanında inşaat ustası olmuştu. Dürüstlüğüne ve çalışkanlığına şahit olan Bakırköy Ermeni Kilisesi Mütevelli Heyeti, bütün inşaat işlerini babamın idaresine vermişti. Zakaryan Kalfa'yı, Jirayir Usta'yı, Manuk Arekelyan Usta'yı ve Horen Dayı'yı ben de tanıdım. İstanbul şivesi ile mükemmel Türkçe konuşurlar, Ezan'a, Kur'an-ı kerime ve İslamiyet'e derin saygı duyarlardı. Ezan okunurken, ellerindeki işi bırakır, sonuna kadar saygı ile dinlerlerdi. Hiç unutmam; bir keresinde babam, Horen Dayı'ya takıldı ve; '70 senedir bu ülkenin ekmeğini yiyorsun, her gün okunan ezanları huşu içinde dinlediğini görüyorum. Ne olur, bir kere (La ilahe illallah, Muhammed-ür-resulullah)?! desen' dedi. Bunun üzerine Horen Dayı; 'Kasım Efendi, ben içimden defalarca (La ilahe illallah, Muhammed-ür-resulullah) diyorum. İşte bak; açıktan da söylüyorum! Bizimki bir gelenek, bu yaştan sonra nereye gidebiliriz, bizi kim kabul eder?! Biz de pek iyi biliyoruz ki; milyarlarca insana nüfuz eden ve onların kalplerini Allah'a çeviren Hz. Muhammed, elbette çok büyük insan ve Peygamberdir' diye mukabelede bulundu. Ecdadımızın büyüklüğüne bizzat şahit oldum. Bosna'da, 80 yaşında, Türk hayranı bir Boşnak'a misafir oldum. Yanımda bir Makedonyalı Türk, bir Arnavut vardı. Boşnak ve Arnavut Türkçe bilmiyorlardı. Boşnak Dede, raftan asırlık bir kitap çıkardı ve okumamı istedi. Baktım; Osmanlıca, dini bir kitaptı. Okudum. Benim anladığımı onlar da anladı! Ben, okudukça, onlar da benimle beraber tekrar ediyorlardı!.. Bugün; aynı evde oturan dede, baba, çocuk ve torun, bu dört kuşak ayrı telden çalıp konuşuyor ve hiç birisi birbirini anlamıyor! Üstelik, bunların hepsi de Türk! Şimdi ise, bizi edebiyatımızdan koparmak ve tek kelime ile, edepsizliğe itmek isteyen türedi bir zihniyetin hortladığına şahit oluyoruz! Bugünküler, dünün bir Zakaryan Kalfa'sı, bir Horen Dayı'sı kadar olamıyorlar! Ne acı!
26.12.2001
Dil yâremiz...
TGRT HABER televizyonunda yapmakta olduğumuz ÇERÇEVE'DEN YANSIMALAR programının bu haftaki konuğu TDK Başkanı Prof. Dr. Şükrü Haluk Akalın'dı. Kendisi dört senedir kurumun başında... İşinin ehli, çalışkan ve her şeyden önemlisi Türk diline meftun... Böyle olunca da; kurmuş olduğu inanmış ekibiyle birlikte gecelerini gündüzlerine katarak yoğun gayretler içindeler. Güzel dilimizin geçirdiği istihaleler malum. Her dil gibi güzel Türkçemiz de canlı bir varlık. Ne yazık ki bu cana kasteden hain eller, seneler senesi uğraşarak, milletimizi dilinden kopardılar. Öyle ki, yeni nesiller, bırakın dedelerini, babalarının yazdığı ve konuştuğu lisanı anlamaktan aciz! Dil, bir milletin en kıymetli medeniyet ürünüdür. Ne kadar yüksek medeniyet oluşturmuşsanız, o nispette diliniz zenginleşir. Biz ki, insanlık tarihinin en mehabetli medeniyetlerinden birine sahip pak nesillerin ahfadıyız. Medeniyetimize paralel dilimiz de gelişti. Sayın Akalın'ın da ifade ettiği gibi; 600.000 kelime ve terimlik bir lisana malikiz. Değerlerimiz kütüphanelerde saklı! Sahip olduğumuz bu emsalsiz değerimiz, bugün itibariyle maalesef kütüphanelerde saklı! Zamanla bu varlığımızdan uzaklaştık. Zaman oldu; dilde tasfiyeciliğe kalkıştık! Gün oldu; uydurukça illetine tutulduk! Kendi ellerimizle meydana getirdiğimiz kurbağa dili ile yazmayı ve konuşmayı denedik. Dünyanın en ilkel kabileleri bile dilleriyle oynamayı akıllarının ucundan geçirmezken bize ne oldu? Eskiler insanı tarif ederken; "konuşan hayvan (canlı)" derledi. Maruz bırakıldığımız illete bakın ki, bizim konuşmamızı engellediklerine göre; geriye ne kalıyor? Bizi hangi gözle görmek istedikleri belli değil mi? Bütün bunlar yetmezmiş gibi; son senelerde, milletçe kendimizi yabancı dille eğitime kaptırdık gidiyoruz. Çocuklarını okutmak isteyen veliler, bu konuda adeta yarış halindeler. Yanlış anlaşılmasın; yabancı dil eğitimine karşı değiliz. Bu zamanda en az iki yabancı dilin bilinmesi şarttır. Ancak; yabancı dil eğitimi ile yabancı dille eğitimin farkını iyi anlamak lazımdır. Yabancı dille eğitim demek; gelecek nesillerimizin kendi köklerimizden kopması ve adı üstünde, yabancı kültürlerin emrine amade kılınarak kendine ve milletine yabancılaşmasına fırsat vermek... Bu durum, kendi ellerimizle geleceğimizi karartmak değil de nedir? Eğitim bakanlığının isminin önüne "milli" kelimesini laf olsun diye mi koyduk? Eyvahlar para etmeyecektir! Hangi kültürden beslendiği malum tipler, hasbelkader işgal ettikleri makamlardan da utanmadan; "Türkçe bilim dili olamaz" diyerek, ufunetlerini kusmaktadırlar. Hangi Türkçe bilim dili olamaz? Bu dil; kendilerinin de anlayamadığı 600.000 kelime ve terimlik medeniyet lisanımız olmasa gerektir! Çünkü, bu dille; hemen her bilim dalında yazılmış yüzbinlerce kitap kütüphaneleri doldurmaktadır. Ama; tasfiye illetine tutulup, güdük hale getirdikleri kurbağa vraklamaları ile değil bilim yapmak; muhataplarıyla ancak işaretle anlaşmaya çalışabilirler! Sorumluluk sahibi her kişi ve kurum, dil konusunda üzerine düşeni yapmalı; zira yarın eyvahlar para etmeyecektir.
14.04.2005
Türkçemize sahip çıkmalıyız
Fuat Bol
fuat.bol@tg.com.tr
Facebook
Dilin önemini anlatmaya ve tartışmaya gerek var mı? Dil, insanoğlunu hayvandan ayıran çok önemli bir özellik. Türkçemiz, dünyanın belli başlı dillerinden bir tanesi. Yani, bir medeniyet dili. Bakmayın; bazı köksüzlerin; Türk dili için, ilim dili değildir demelerine. Onlar Türkçeyi bilmedikleri (!) için böyle konuşuyorlar. Bunlar, Türk dilinin içindeki Türkçeleşmiş Arapça ve Farsça kelimeleri dışlamak suretiyle böyle konuşuyor. Bunun da sebebi, Arapça ve Farsça kelimelerde dini motiflerin olması!.. Dine olan düşmanlıklarını burada da, bu şekilde göstermiş oluyorlar. Onlara göre dil, mahut uydurukçadır. Onunla elbette ilim de bilim de, hiçbir şey yapılamaz. "Mide gurultusundan" ne yapılabilir ki? Kendi öz diline, atalarının diline ve o dille yazılmış milyonlarca kitabı bağrında saklıyan kütüphanelere yabancı olandan düşmanlıktan başka ne beklenebilir ki? Zira, insan bilmediğinin düşmanıdır. Mesela; sebep kelimesinin yerine soru edatı olan neden kelimesini kullanıyorlar. Bu işin nedeni nedir? Bunun doğrusu, bu işin sebebi nedir şeklinde olmalıdır. Sebep kelimesi Arapçadır. Ve elbette dini motif taşır. Şöyle ki; "Ya müsebbib el-esbab=Ey Sebepleri yaratan (Allah'ım) manasındadır ki insana Allahü tealayı hatırlatır. Baskın kültürlerin tesirindeler Ayrıca bizim Türkçemiz, bağrında onlarca milleti barındıran bir imparatorluk dilidir. Bugün bile Adriyatik'ten Çin Seddine kadar uzanan geniş coğrafyada Türkçe konuşursanız, sizi anlarlar. Tabii ki uyduruk Türkçe'yi değil.. Çağımızda toplumlar, maalesef baskın kültürlerin tesirindeler. Bundan dolayıdır ki, dilimizi koruyup geliştirebilmemiz için bu baskın kültürlerin dillerine karşı çıkmamız lazım. Elbette bu lisanları öğreneceğiz ama onları, günlük hayatımızın bir parçası haline getirmemeliyiz. Mesela dükkanlarımızın, mağazalarımızın, alış-veriş merkezlerimizin, çeşitli alandaki kurum ve kuruluşlarımızın ismini ve bunların levhalarını mutlaka Türkçe yazmalıyız. Büyükşehirlerimizde öyle cadde ve sokaklar vardır ki, hemen her yan, baskın kültürlerinin dilleriyle yazılmış tabelalarla dolu. O yerlerin Türkiye olduğunu zor anlıyorsunuz. Orta-Asya Türk Cumhuriyetleri Türkçemizle ne denli oynandığına bakın ki, yeni nesillerimiz kendilerini bir önceki neslin yazmış olduğu kitapları okuyup anlamakta zorluk çekiyor! Bu trajik durum yetmezmiş gibi bir de yabancı dille eğitim modası çıktı. Maalesef anne-babalarımız da çocukları için bu okulları tercih ediyorlar. Güzel Türkçemiz için, yalnızca okullarımızdaki eğitimle yetinemeyiz. Geniş katılımlı toplantılar, paneller, platformlar düzenleyip; dilimizi geliştirmek amacı ile de çeşitli ödüllü yarışmalar yapmalıyız. Bunu hem resmi ve hem de sivil toplum örgütleri marifetiyle ayrı ayrı gerçekleştirmeliyiz. Güzel Türkçemiz için, Türkiye'miz öncülük etmeli ve etkinliklere Orta-Asya Türk Cumhuriyetlerini de dahil etmeli. Onlarla ortak bir dile ulaşmak için ne gerekiyorsa, mutlaka yapılmalıdır. Burada ağabeylik görevi Türkiye'mize düşmektedir.
12.12.2007
Osmanlıca dersi
MHP Ankara Milletvekili Özcan Yeniçeri, Meclis Başkanlığına verdiği kanun teklifiyle; Osmanlıca'nın okullarda mecburi ders olarak okutulmasını talep etti. Bunun üzerine; konunun muhatabı olan Yeniçeri ile, konuya taraf ve karşı olan kimi kişiler; derhal televizyon ekranlarında arz-ı endam edip eteklerindeki taşları döktüler. Belli ki, Özcan Yeniçeri konusuna hiç çalışmadan ve partisine danışmadan bu teklifte bulunmuş; bu cümleden olarak kendisi de şu mealde itiraflarda bulundu: '... Ben şahsen Osmanlıca bilmiyorum. Yalnız harfleri tanıyıp Kur'an-ı kerimi yüzünden okuyabiliyorum. Geçen gün çalışırken elime Osmanlıca bir metin geçti; okuyamayınca eksikliğimi hissettim. Kütüphanelerimiz ecdadımızın yazdığı milyonlarca kitaplarla dolu ve biz bunlara yabancıyız..' Birlikte televizyon ekranına çıktığı muhatabı ise, Osmanlıca bildiği halde, bu kanun teklifine karşı çıkarak ve elindeki a'dalı eski bir şiir metnini okuyup; '... On yaşındaki çocuk bundan ne anlayacak?!' diyerek kendi tezine sözde gerekçe gösterdi. Yeniçeri, muhatabına dönüp de; 'Sen, bu zor metni acaba; Osmanlıca'ya başladığın on yaşında mı öğrendin; yoksa Osmanlı edebiyatına vâkıf olabildiğin ileriki yıllarda mı?!' demedi, diyemedi. Neyse... Konumuz ekranlardaki 'horoz dövüşleri' değildir. Sadede gelelim. Bilmeliyiz ki; hiçbir milletin tarihinde bizdeki gibi bir 'yazı devrimi' yapılmamıştır. Böyle yapmakla, yerinde bir tespitle; 'Bir gecede topyekûn bir milletin hafızası silinmiştir!' O aklıevvellere sormak lazım; yazısını değiştirmeyen Japonya; acaba muasır medeniyeti nasıl yakaladı?!. Zaten, o gün bugündür; işimiz-gücümüz hep şekilcilik değil mi? Milletçe âdeta meşguliyetle tedaviye tabi tutulmamış mıyız?!. Aynı kafa bizi, seneler senesi; kafanın içindekiyle değil, dışındaki örtüyle uğraştırmadı mı? Asırlara ulaşan topyekûn medeniyetimizi bütün unsurları ile inkâr ve iptal eden bu kafaya; tekrar tekrar bildirmeliyiz ki, Osmanlıca, Türkçe'nin ta kendisidir. Elbette onun da içinde; tıpkı şimdiki dilimizde olduğu gibi; Arapça, Farsça, Ermenice, Yunanca asıllı kelimeler mevcuttur ve bu durum asla bir eksiklik değil; bilakis bir zenginliktir. Başta dedelerimizin mezar taşları olmak üzere, onlardan ve onların cetlerinden ev ve kütüphanelerimize intikal eden milyonlarca kitaba, neden yabancı olalım? Yeni nesiller olarak onları okuyabilmenin kime ve ne gibi bir zararı olabilir? Onca kitap boşuna mı yazıldı; onca emek ve zahmet boşuna mı çekildi? Birazcık anlayış sahibi iseniz; şu Osmanlı arşivlerine gidiniz ve başta ABD olmak üzere, dünyanın çeşitli ülkelerinden Osmanlıca öğrenen onlarca-yüzlerce kişinin nasıl araştırma yaptıklarını görün ve ibret alıp utanın! İnsan hakları olduğuna göre; sizler köksüz olabilir ve köklerinize karşı çıkabilirsiniz ancak; geçmişine ve geçmişteki dinamiklerine sahip çıkanlara da sizler, yalnız ve yalnızca saygı duymalısınız!
19.12.2012
.FUAT BOL YAZILARI 1
.Müctehit taslakları panayırı!
Ramazan münasebetiyle televizyonlarda arz-ı endam eden müctehit taslaklarını ibretle izliyoruz! Hemen hemen hepsinin ortak özelliği, mezhep tanımamaları ve hatta daha da ileri gidenleri, ne Eshab-ı kiramı tanıyor, ne Hülefa-i Raşidini ve ne de Hazret-i Peygamberi! Kuru akılları ile, her nasılsa belledikleri basit bir Arapça ile, direkt olarak Kur'an-ı kerimin ayetlerine kafalarına göre mana vermekte ve dolayısıyla her kafadan ayrı bir ses ve sesten ayrı türedi bir din ortaya çıkıyor. Programları yapan televizyon sunucularının tam arayıp da bulamadıkları bir ortam! Bizzat kendilerinin yanlışlarını ve birbirlerini nakzeden yanlışlıklarını sergileyerek, bunların gerçek yüzlerini ortaya koyuyorlar ama; her malın bir müşterisi olması sebebiyle; bunları dinleyip de inanıp ve dolayısıyla dinden, imandan çıkan insan az değil! Hele; geçen gece Prof. titri taşıyan ve sözde Kur'an-ı kerim meali yazan bir tipin, kitabından okuduğu ayet mealinin yanlış olduğunu gazetecinin ortaya çıkarıp, muhatabına kabullendirmesi, hayati önemi haiz böylesine ciddi bir konunun, kimin ve kimlerin marifetiyle oyuncak haline getirildiğinin alenen resmidir. Sunucu; 'hocam (!), aynı konuda sen ve diğerleri; şu, şu ve şu ayrı şeyleri söylüyorsunuz; millet hanginize inanacak?' diye sorduğunda, aldığı cevap, insanın kanını donduruyor: 'Bu benim yorumum! Kabul edersiniz veya etmezsiniz; o sizin bileceğiniz iş!' Dikkat ederseniz; bu müctehit taslaklarının her birisi kendi yanlış yorumunu dillendiriyor ancak; o konu hakkındaki gerçek İslam âlimlerinin buyurduklarından tek satır bahsetmiyorlar! 1400 küsur senedir, geceli gündüzlü çalışarak, Yüce dinimizi ve onun esaslarını günümüze taşıyan ve yüz milyonlarca insanın dinini doğru öğrenip yaşamasına vesile olan binlerce İslam alimi ve onların on binlerce kitabı, bir kalemde siliniyor ve görmezlikten geliniyor! Halbuki, birazcık insani duyguları olsa, bir nebzecik insaf sahibi olsalar ve sahip olduklarını iddia ettikleri iman ve İslam'ı, evvel emirde o İslam alimlerine borçlular! Evet; ağızlarına almaktan yüksündükleri o İslam âlimleri olmasa idi, bugün belki de hiç birimiz İslamiyet'le şereflenemeyecektik. Cenab-ı Hakk onlardan razı olsun ve çalışmalarına bol bol karşılıklar versin! Bu arada; sunucu, bunlardan bir tanesine, iğne yaptırmanın orucu bozup bozmayacağını soruyor. Bozacağı cevabı karşısında sunucu, o kişinin amiri pozisyonunda olan başka bir Prof.'un kitabından bozmayacağını okuyor! Verilen cevap yine aynı: 'O, onun yorumu!' Sunucu, peki biz, hanginize göre amel edeceğiz diye sorduğunda ise; 'O kişi, kan aldırmayı bu konu ile karıştırmış, kan aldırmak orucu bozmaz' diye cevap veriyor. Sunucu; 'peki, kan aldırmak neye göre orucu bozmaz, Kur'an-ı kerimde böyle bir şey var mı?' diye soruyor. Beyefendi cevap veriyor: Kan aldırmak, yeni bir olgu! Enjektör yeni çıktı!.. Bu olayda vücuda herhangi bir gıda gitmediği için oruç bozulmaz!' Belli ki, bu kişi Prof. olmuş ama, bir ilmihal kitabı dahi okumamış veya Hazret-i Peygamberi tamamen dinin dışına itmiş! Zira, kan aldırmak, Hz. Peygamber zamanında olduğu gibi, bizzat kendileri de aldırıyor ve bunu ümmetine tavsiye ediyor. Hatta, ayın hangi günlerinde alınması gerektiğini bile vurguluyor. Tabii ki, orucu bozmaz, ama, bu beyefendinin yorumuna göre değil!.. En basit bir ilmihal konusunda bile, böylesine cahil kalması için bir insanın Prof. tahsili yapmasına gerek var mı bilmiyoruz! (Yarınki Cuma sohbetimizde bu konuya devam edeceğiz.)
22.11.2001
Tezatlar ülkesi...
Tezatlar ülkesiyiz, vesselam! Hemen hemen dünyanın bütün ülkelerinde, en az bir televizyon kanalı, tamamen dine yönelik yayın yapmaktadır. Bunlardan birçoğu, devletin dışında, özel ve mensup oldukları kiliselere bağlı.. Günün 24 saatinde, durmaksızın yayın yapıyorlar ve insanları, dini yönden eğitip, cahil kalmalarını önlüyorlar! Bizde ise, devletin gözetim ve denetiminde Diyanet teşkilatı var; bu teşkilatın neredeyse sınırsız imkanları olmasına rağmen, maalesef bir televizyon kanalı yok! İşin bundan da vahimi; aynı devletin İlahiyat fakültelerine tayin ettiği her kademedeki eğitimci din hocaları ile, Diyanet ayrı telden çalıyor! Bu televizyonlara çıkan, çoğu Prof. ünvanına sahip sürüyle insan, insanımızı din adına başka başka istikametlere yönlendiriyor. Ve, hemen hepsi birbirini nakzediyor. Ve yine, bizim Diyanetimiz, maalesef bütün yanlışlıkları göre göre, sesini çıkarmıyor ve derin bir sessizliğe bürünüyor! Bunların her birini takip edip cevap vermek ve işin doğrusunu ortaya koymak, Diyanet yetkililerimize zor ve hatta imkansız gelebilir! Çünkü, bizdeki bu densizliği yapan kanalların çoğu özel ve Diyanet'e bu imkanı vermeyebilirler! Ama, bu durum, Diyanet'i sorumluluktan kurtarmaz. Onun için, Diyanet'in tez elden bir televizyon kanalı kurması gerekmektedir. Bu, hem içerde olduğu gibi, yurt dışındaki vatandaşlarımız ve Orta-Asya'daki Türk Cumhuriyetlerindeki soydaşlarımız için elzemdir. Orta-Asya'daki Türkleri düşünebiliyor musunuz; 70 senedir, dinsiz bir rejimin altında inim inim inlediler. Din adına, dedelerinden, babalarından işşittikleri birkaç mukaddes sözden başka bir şey bilmiyorlar. Onları da; mesela, besmeleyi votka kadehi kaldırırken söylemeyi dini bir marifet sayıyorlar! Başta Rusya ve Batı âlemi, dinen aç bırakılan bu insanları Hıristiyanlaştırmak için; oralarda yayın yapan televizyonlar marifetiyle ve her türlü basın-yayın araçları ile ve hatta; oralara gönderdikleri misyonerleri vasıtasıyla para vererek yoğun gayret sarfetmektedirler. Türkiye, ağabey rolünü, onların Hıristiyanlaşmasına göz yumarak mı yerine getirecektir? Gittik gördük, gidenler de görüyor; Müslüman beldelerindeki bu insanlar kitleler halinde Hıristiyanlığa giriyor ve camiden çok kilise inşa ediliyor! Avrupa da öyle, Türk Cumhuriyetleri de; Diyanetin oralara gönderdiği birkaç din görevlisi ve Türk Elçiliklerindeki Din müşaviri, hangi birine yetişebilir? Kime, hangi imkanla ne anlatabilir? Ey oy avcılığı peşindeki politikacı! Millet sizden hizmet bekliyor...
26.11.2001
'Ab-ı hayat, balta girmemiş ormanlarda bulunur' sözü meşhurdur. Nefislerin gemi azıya aldığı, isyanların ayyuka çıktığı, zulmetin her yanı kapladığı böyle bir zamanda idrak ettiğimiz mübarek Ramazan Ay'ı da bitmek üzere.. Teravih namazlarında camileri dolduran mü'minlerin 'el-veda' nidaları, kubbeleri çınlatmakta ve adeta; kaçırılan bu rahmet sağanağı fırsatı için pişmanlık duyulmaktadır! Rahmeti, gazabını aşmış olan Cenab-ı Hakk, mübarek Ramazan ayı içinde sakladığı, bin aydan hayırlı Kadir Gecesi ile; çok acıdığı mü'min kullarına, ancak bir ömür boyu ele geçebilecek muazzam bir fırsat daha veriyor! Öyle ya; Kadir Gecesi'nin de kadri bilinmezse; yarın, Mahşer Günü'nde bizim kadrimizi kim bilir, kim bizi sahiplenir? Mü'min, gelip geçici bu dünyanın zevk u sefasına aldanmamalı ve; ne yapıp edip ab-ı hayatı yudumlamalıdır. Sevgili okuyucularım; bugünkü ve bugünü takip edecek birkaç günkü makalelerimde size, ab-ı hayatı yudumlatacak sırrı, İslam büyüklerinden, evliyanın önderlerinden sevgili Abdülkadir-i Geylani Hazretlerinin sohbeti ile sunmaya çalışacağım. Abdülkadir-i Geylani Hazretlerine birisi; kendisini dünya sevgisi kapladığını, bundan kurtulmak istediğini ve bunun yol ve yordamının nasıl olacağını sual eder. Bunun yolunu göster, nasıl edeyim, der. Ona şöyle buyurdu: 'Dünyaya bir bak! Ne ile yeleleniyor? Ne garip hileler yapıyor! Yaptığı oyunları seyret; bak; insanları nasıl azdırıyor ve bir anda nasıl arkasına atıveriyor? Dikkatle gözet! Kendisine yar olan kişilerle uğraşmasına bir bak; onları nasıl eğlendiriyor? Sonra.. onları yükseltiyor! Bir seviyeden daha üstününe çıkarıyor. Böyle yükselttiği kişileri, kandırılması kabil olmayan kişilerin üzerine saldırtıyor! Dünya, hazinelerini aldattıklarına cömertçe veriyor! Türlü, acayip işlerini onlara gösteriyor. Onlar da, bütün bunlara dalıp bakarken, gerçek varlıklarını unutuyor; sureta bir sevinç ve mutluluk duyuyorlar! Yüksekte olduklarına (zengin, mal-mülk, makam, şöhret vb. sahibi), seviniyorlar! Dünyanın kendi hizmetlerinde oluşunu, hiç gitmeyecekmiş bir nimet sanıp, günlerini gün ediyorlar! Halbuki, bu halleriyle dünya, onları aldattı; kendine bağlayıp esir etti! Aradan belli bir zaman geçince, hepsini tepeleri üstüne yere çaldı! Kemikleri kırıldı, param parça olup, ölüp gittiler! Dünya, her zamanki gibi, onların bu hallerini görüp gülüyordu! İşi gücü, karıştırmak ve bozgunculuk yapmak olan şeytan ise, yan gelip keyif çatıyor! Dünyanın işi budur. Emirlere, sultanlara, beylere de böyle yaptı; servet sahibi zenginleri de bu hale getirdi! Bu hal, dünyanın adetidir. Âdem aleyhisselamdan beri böyle gelip, böyle gider.. Önce yükseltir, sonra yere vurur! Kıyamete kadar bu perişanlık devam eder! Mal sevdirir, zengin eder; yedirmez, ihtiyaç içinde kıvrandırır! Bütün bu kuvvetler dünyaya verilmiştir..'
11.12.2001
Dünyayı tanımak...
Abdülkadir-i Geylani Hazretlerinin sohbetini sunmaya devam ediyoruz: 'Dünya, her iyiliği yapar, kendine çeker, bağlar! Sonra, bıçağı boğazına dayar ve hiç acımadan boğazlar! Ondan kurtulan yok gibidir! Onun şerrinden emin olan, çok çok azdır! Ona mağlup olmayan, onu yenmek için yardım bulan ve onun şerrinden kurtulan, gerçekten çok büyüktür! Dünyayı iyice bilen ve onu gereği gibi tanıyanlar, ancak, onun şerrinden emin olabilirler! Kim, dünyadan çok sakınırsa, kurtulma ümidi artar. Selamete ermek için, dünyanın bütün hilelerini öğrenmiş olmak gerekir! Ey; dünyanın şerrinden emin olmak isteyen kişi! Dünyaya kalp gözünle bak! Kalp gözüyle bakarsan ancak, onun ayıplarını görür ve böylece şerrinden emin olabilirsin! Dünyayı kalbinden çıkarmaya ancak, bu şekilde gücün yetebilir! Baş gözünü ona çevirip, süslerle uğraşmaya koyulur devam edersen, onun ayıpları gözünde kaybolur, hatta güzel gözükür! Dolayısıyla dünya sevgisini kalbinden çıkarmak mümkün olmaz! Dünya, bir kere kalbe yerleşmeye görsün; sahibini öldürmesi mukadderdir! Böylece, başkalarına içirdiği zehri, sana içirir! Nefsinden gelen kötü his ve duygulara cihad bayrağını çek! O duyguların ıslahına emin oluncaya kadar savaşa devam et! Ancak, o duygular iyiye yöneldikten sonra, dünyanın ayıbını görür ve bilirsin; ve, böylece ona ihtiyaç aretmekten kendini alırsın! Benliğinin ıslah olduğunu anlamak için, kalbine bak! Kalpten gelen ve kalbe ferahlık veren her his ve duygu ıslah olmuş sayılır. Buna mukabil, nefisten gelen, azdırmaya sevkeden his ve duygular, asla ıslah olmuş sayılmaz! Nefsin ıslahı için, kalbin ve sırrın sözü duyulmalı! Bu, esastır. Nefs, hem kalbe, hem de sırra uymalı! Onların yasak ettiği şeyleri yapmamalı ve emrettiklerini de, tereddütsüz ve seve seve yapmalı! Nefsin iyi hali böyle başlar! Ondan iyilik başladıktan sonra, kötü halleri ölür! Kalbe döner; onun emriyle hareket eder! Öyle bir hale gelir ki, artık ona nefs denilmez, kalp denir! Böyle bir insan, başına takva tacını giymiş ve Cenab-ı Hakk'a yakınlık süsünü kuşanmıştır. Size iman etmek; ve bu imanı kalp ile tasdik, dil ile ikrar etmek gerektir! Bu kişilerin kalbine, Cenab-ı Hakk, zenginlik duygusu vermiştir.Yakınlığı ve ülfeti ile bu seçilmişlerin kalbini doldurmuştur. Bu sebepledir ki, onların hiç birisi dünyaya ve dünyalık olana bakmaz; dünyanın nimetini severek yiyenlere iltifat etmezler! Bunlar, ne varlığa sevinir, ne de yokluğa üzülürler!..'
12.12.2001
Münafık...
Abdülkadir-i Geylani hazretlerinin sohbetine devam ediyoruz: 'Ey; iman nurunu bir türlü ruhuna sindiremeyen münafık! Her sözünde yalan söyler, vaat ettiğin zaman yerine getirmez ve emniyeti kötüye kullanırsın! Bu huy ve hasletlerin kötülüğünü Sevgili Peygamberimiz haber vermiştir. Bunlardan kendini çek ve arın ki, nifaktan kurtulabilesin! İyi huylar eğer takımıdır, devamlı olarak elinde tut! İman ehli ile, imanı kalbine yerleştiremeyenler bunlarla ayırdedilir. Bu mihenk taşını, bu aynayı eline al ve kendine bunlarla bak! Kalbine çevir ve içine teveccüh et! Bak ki, hangi zümreye dahilsin? Muvahhid misin, yoksa şirk ehli mi? Unutma ki, dünya tamamiyle fitnedir! Bir uçtan diğer uca, boş yere uğraşmaktır! Ancak, Ahiret işlerinin yürütülmesi için, dünyadan alınanlar iyi sayılır. Bunun için de hüsn-i niyet sahibi olmak lazımdır. Her nimet, iyi niyetle alınmalı; Hakk'a şükredilmeli. Aksi halde nimet sayılmaz; felaket olur! Allahü tealanın verdiği nimetleri şükürle bağlayınız! Allah'a şükretmek iki cihetten olur. Biri, kulluk etmek ve gönüllenmeden fakirlere ihsanda bulunmak, diğeri ise, vereni itiraf etmek, yani nimetin hakiki sahibini bilmek. O da, Rezzak-ı Alem olan Allahü tealadan başkası değildir. Seni Allah'ı anmaktan alıkoyan herşey kötüdür. O'nu dilden zikretmek ve bundan kalbi gafil koymak ne kötüdür! Namaz, oruç gibi bütün ibadetler ve hayırlı işler, O'nu hatırlamaya vesiledir. Haramlar kötüdür. O'nun sana verdiği nimetlere isyanla karşılık verdin! Yalan ve nifak hal ve hareketini kapladı! İçini ve dışını bozdu; harap etti! Şeytan sana neler yapmadı ki; sana yalanı sevdirdi, kötü şeylerle süsledi, öyle ki, ta namazına ve taatına kadar girdi! Namaza başlarken, 'Allahü ekber' Allah en büyüktür, diyorsun; amma, bunu söylerken bile, kalbinde yalancı ilahlar barındırıyorsun! Her itimat ettiğin nesne sana ilahtır zira! Korktuğun ve bir şeyler ümit ettiğin şeyler, senin için puttur! Ey filan! İşin sözüne uymuyor! Ne yaptığını ve ne dediğini bilmiyorsun! Dilinle bin kere; 'Allahü ekber' derken, kalbinle bir kere diyemiyorsun! Kalbinde binlerce yalancı ilah yatarken, dilinle 'Allah büyüktür' demen, ne demektir?!. Böyle söylemek neye yarar? İçindeki putları kır; kötü halleri bırak ve bütün benliğinle Allah'a dön!..'
13.12.2001
Nice Ramazanlara...
Mutlu ay Ramazan'a girdik. Mübarek olsun. İnşaallah bu mübarek Ramazan ayını ağız tadıyla idrak ederiz. Zira, geçen Ramazanların milletimize nasıl zehir edildiğini biliyoruz! Nedense; cin şeytanlarının bağlı bulunduğu bu mübarek ayda, insan şeytanları ziyadesiyle azıyor! Milletin dinine imanına, mukaddesatına saldırmaktan bir an olsun geri durmuyorlar! Bu millet niye geri kaldı diye; dinli dinsizi, dinsiz dinliyi karalayadursun; konuştuğumuz ve münakaşasını yaptığımız konular; bu ifritten sualin cevabını serapa gözler önüne sermiyor mu sevgili okuyucularım? Dünya alem ne ile ve nelerle uğraşıyor; biz neyin ve nelerin münakaşası ile vakit kaybediyoruz? Evvel emirde; bu ülkede Batılı standartta demokrasinin olmadığı şundan belli ki, ülke insanı ile bu insanları idare etmeye yeltenen güruhun gündemleri birbirinden çok farklı ve çoğu zaman birbirine taban tabana zıt! Ama; gelin görün ki, gündemi bu idareci denilen güruh tayin ediyor ve millet de ister istemez bunların tesirinde kalıyor! Hiçbir şey yapmasa bile; bunları dinleyip morali bozuluyor. Yahu! Sizin başka işiniz gücünüz yok mu; diyor ama, sesini kimseye duyuramıyor! Eften püften meselelerle gündem tayin eden idareci güruhu, topyekun bir milleti peşlerinden sürükleyerek; telafisi mümkün olmayan en kıymetli şey olan zamanlarını telef edip gidiyorlar! Yazık günah değil mi bu millete? Yabancılar, bize bakıp; nelerin münakaşası ile vakit öldürdüğümüzü görünce; nereleriyle bizlere güldüklerini biliyor musunuz? Şu sefil mantığa bakın; efendim, İran'a gidildiğinde; nasıl ki o ülke sınırlarından içeri girilince, kadınlar belirlenen örtüleri giymek zorunda ise, bizim ülkemizde de kamusal alanda kadınların belirli örtüleri takmaları yasaktır! Bu cümleden olarak; başları kapalı milletvekili eşleri, Cumhuriyet kutlamaları için Çankaya'ya giremezler! Hoppala! Evvel yoğ idi; işbu rivayet yeni çıktı! Kamusal alan nedir; bu alanlar baş örtülü, baş açık insanlarımızın verdiği vergilerle meydana gelmiyor mu. Kamusal alanda hizmet görmek ile kamusal alandan hizmet almayı ayırt edemiyorsak kendimize başka bir dünya seçmemiz gerekir, çünkü bu dünyada bu sefil mantıktan anlayabilen bizim dışımızda tek bir kişi gösterilemez. Bir yandan İran'ı ve rejimini tu-kaka edeceksin; öbür yandan da onun bir uygulamasını 'mehel'dir deyip örnek alacaksın! Kel başa şimşir tarak diye buna derler herhalde! Ayol! İran, İran'ın Şii rejimi ne vakitten beri ideal oldu ki; onu örnek alıp bu millete dayatıyorsunuz? Bu asil milletin içinde İran'ın Şii rejimine özlem duyanı, duyanınız edeniniz mi var ki, orayı ve oranın uygulamalarını dillerinize pelesenk ediyorsunuz? Dedik ya; ağız tadıyla bir Ramazan idrak edebilecek miyiz diye; daha Ramazan başlamadan, onu istikbal edercesine, zakkumu ağızlara verdiler bile! Vah benim talihsiz memleketim ve mazlum insanlarım! Sen ne vakit kendine gelecek ve senden olan idarecileri başına geçireceksin?
27.10.2003
Sevgiyi kaybeden insan..
İnsanın kim olduğundan ziyade kiminle veya kimlerle olduğu önemlidir! Zira, insan tek başına yaşayamaz. Birileriyle birlikte yaşayacağına ve yaşamakta olduğuna göre; başkalarıyla olan bu birlikteliğin sebebi ve mahiyeti önem arzetmektedir. Bir arada ve yan yana gözüken bu insan yığınları birbirlerini ne derece seviyor ve birbirlerine karşı ne derece saygılılar? İnsan toplumlarında birlikteliğin ilk nüvesini teşkil eden aile, bugün neden darmadağın; boşanmalar neden bu kadar arttı? İnsanların birbirlerine karşı olan tahammülsüzlüklerine bakınca; beraberliklerinin ne denli yapmacık, sahte ve zoraki olduğu derhal farkedilir. Avrupa'da hemcinsinden kaçan insan, kedi ve köpekle yaşamayı yeğliyor! Halbuki insanoğlu yitirdiği sevginin ne olduğunu ve kaybedilen bu sevginin yanında daha neleri kaybettiğini bir bilebilse!.. İnsanın ve onun idrakine sığan ve sığmayan bütün alemlerin oluş ve yaratılış gayelerinin temelinde ilahi sevgi vardır. Biz inananlar biliyoruz ki, Cenab-ı Hakk, bütün alemleri sevgili Peygamberinin yüzü suyu hürmetine yaratmıştır. Muhabbetten Muhammed aleyhisselam hasıl olduğu gibi; ondan da, yani sevgi peygamberinden de bütün alemler var edilmiştir. Var oluşun ve mutluluğun kaynağı sevgi iken; insanlık ufkunu inançsızlık bulutları sarınca, bunun bedeli olarak ilk kaybedilen sevgi ve tabiatıyla bu sevginin yansıması olan mutluluktur. Halbuki sevgi tıpkı kar gibi olup, yağdıkça her yanı kaplar ve bütün kötülükleri, olumsuzlukları, aksaklıkları örter. Bundan dolayıdır ki, insan sevdiğinin hatasını göremez ve yine bundan dolayı denmiştir ki; sevgi, gözleri kör, kulakları sağır eder!.. Cenab-ı Hakk, en üstün varlık olarak yarattığı insanın bu kemalatta (olgunlukta) olmasını dilemiş ve ona bu sorumluluğu yüklemiştir. Bu sorumluluğun şuurunda olanlar (gerçek müminler), kalplerini bütünüyle Allahü tealaya vererek, ondan başkasına tutulmamış ve tutunmamışlardır. Allahü telaya inanan, güvenen ve tevekkül eden, her şeyden emindir. Bugün, sevgiyi kaybeden insan ve toplumlar, boş yere huzuru ve saadeti aramaktadırlar. Çünkü, huzura ve mutluluğa kaynak teşkil eden ve onların yeşermesine sebep olan yegane etken sevgidir. O kaybedilince; insanlar birbirlerine gözünün üzerinde kaşın var demeye başlarlar! Ve, ne yana baksalar; olumsuzlukları, yanlışlıkları ve kötülükleri görürler. Zaman geçtikçe bu kötülükler artar ve insanoğlunun hayatını idame ettiği meydan yerleri ve tesir sahaları cife ve cefa ile dolar. Tıpkı şimdi olduğu gibi!.. Kurtuluş başka şeylerde ve yerlerde aranıldığından; her çırpınışta cife ve cefa bataklığına biraz daha saplanılır. Bu mübarek Ramazan gününde Cenab-ı Hakk, sevgisini ve sevdiklerinin sevgisini kalplerimize yerleştirsin! Bu duamızı, Habib-i Ekremi Muhammed aleyhisselam hürmetine kabul buyursun!
28.10.2003
Olması muhakkak olan şey..
Mübarek Ramazan Ay'ı münasebetiyle biraz politikanın dışına çıkalım; İslam büyüklerinden onların ibretli hayatlarından ve her biri altından daha değerli olan nasihat ve sohbetlerinden bahsedelim olur mu sevgili okuyucularım? İnsan olarak hayatımızın gerçek gündemi bunlar ama; neylersiniz ki, zamanın kokuşmuşluğu sun'i gündemlerle ufkumuzu tutuyor ve bizi bizden koparıyor! Bir de geriye dönüp bakıyoruz ki, zaman onlarla ifadesini bulan dilimler halinde gelip geçmiş ve bizler hâlâ malayani ile sun'i gündemlerle boğuşup durmaktayız. Seyyid Abdülhakim Efendi buyuruyor ki: Olması muhakkak olan şeyi olmuş bilmek lazımdır. Ölüm ki, onu tatmayan yoktur ve insan mukadderatının şaşmaz bir gerçeğidir. İnsan ve ölüm babında Kur'ani hakikatin ilahi ifadesi mealen şöyledir: Her nefis ölümü tadacaktır.. Dikkat edilirse; her nefis (canlı) ölecektir buyurmuyor; ölümü, ölüm acısını tadacaktır buyuruyor. Buradaki 'tadacaktır' ifadesi; ölümün bir son olmayıp, bilakis hayatın devamlılığına işarettir. Onun yani tatma fiilinin çok acı ve şiddetli olduğunu ise, Peygamberimiz aleyhisselam haber veriyor. Hatta buyuruyor ki, ölüm acısı üç yüz kılıç darbesinden daha şiddetli azap verir. İşte; inanan mü'minin kalbi Allahü tealanın ve O'nun sevdiklerinin sevgisiyle dolu olunca; bu aşk adeta bir narkoz gibi olup, mü'minlere ölüm acısını hissettirmeyecektir. Nitekim; İbrahim aleyhisselam, Nemrut tarafından hazırlatılan dağ gibi ateşe atıldığında, ateş onu yakmadığı gibi, ona cennetten bir bahçe oldu. Aynı şekilde; İsa aleyhisselam bir köyden geçerken orada bulunanlara nasihat ettiğinde; bir genç, İsa aleyhisselamdan; Allahü tealanın sevgisinden bir zerre kendisine verilmesi için dua etmesini istedi. İsa aleyhisselam genci kırmadı; duayı yaparak oradan ayrıldı. Altı ay sonra aynı köye uğradı. Kendisini dinlemekte olan kalabalık arasında o genci göremeyince sordu: Vaktiyle benden dua isteyen genç nerededir? Dediler ki: Sizin duanızdan sonra o gence garip haller oldu. İnsanlar arasında yaşayamaz oldu. Dağa çekildi, orada adeta heykel kesildi. Ne yiyor, ne içiyor, ne konuşuyor ve ne de konuşulanı duyuyor. Hep birlikte, dağdaki gencin yanına vardıklarında gördükleri manzara acayipti. Genç, taş kesilmiş bir halde hareketsiz, gözleri göğe mıhlı duruyordu. İsa aleyhisselam ne kadar seslendiyse bir cevap alamadı. Neden sonra gaipten bir ses geldi: Boşuna uğraşmayın; ona işittiremezsiniz! O, Allahü tealanın aşkıyla öyle bir haldedir ki, vücudunu lime lime edip milyonlarca parçaya ayırsanız da bir şey hissetmez! Allahü telanın ve O'nun sevdiklerinin sevgisini tadanlar; ölmeden evvel ölen ve ölüm esnasında Kevser Şarabını tadarak mutluluğa gark olan gerçek kahramanlardır.
29.10.2003
İnsan aklı, vahiy ve Peygamber
Cenab-ı Hakk yerleri ve gökleri insan için, insanı da kendisi için yarattığını bildiriyor. İnsanın, Cenab-ı Hakk için nasıl olabileceğini de; daha açık bir ifade ile ne yapabileceğini de yine Rabb'imiz açıklıyor. Rabb'imizin varlığını ve birliğini bilip, böylece iman etmek ve O yegane İlah'a, O'nun bildirdiği ve hoşnut olduğu şekilde ibadet etmek.. İşte; Allahü tealanın 'eşref-i mahluk' en üstün yaratık olarak tavsif ettiği insan, Rabb'ini bilip tanıyan ve O'na ibadet etme şerefine nail olanlardır. İnsan olup da, iman ve ibadet şerefinden mahrum olan yaratıklar, en üstün olmak şöyle dursun aşağıların aşağısı sefil, habis ve zavallı mahluklardır. Cenab-ı Hakk'ın insan üzerindeki en büyük nimeti; beşer tarihi boyunca; kavim kavim, belde belde, şehir be şehir onun iskan ettiği bölgelere gönderdiği Peygamberler ve onların tebliğe memur oldukları dindir. Nitekim Kur'an-ı kerim'de; her ümmete (kavim-belde halkı) Peygamber gönderildiği bildirilmektedir. Allahü tealanın rahmetinin enginliğine bakın ki; bir uyarıcı (Peygamber) göndermeden azap yapmayacağını da açıklıyor. En son ve en mükemmel din olan İslamiyet nimetini tamamladığını ve bu dini tebliğe memur ettiği Muhammed aleyhisselamı da; kıyamete kadar gelecek bütün bir insanlığa ve alemlere Peygamber olarak seçip gönderdiğini ilan ediyor. O Peygamber (Muhammed aleyhisselam) ki, insanlık hülasasından süzüle süzüle; adeta imbiklenerek, onun mübarek şahsiyeti; insanlığın övünç kaynağı, en üstün ve en mümtaz 'hayr-ül beşer' olarak alemlere rahmet için gönderilmiştir. Nasıl övünç kaynağı olmasın ki; en günahkarlar bile, onun adını anmayla şefaata uğrayacak ve azaptan kurtulacaklardır. O sevgi Peygamberi bütün bir insanlığı, Allahü tealanın kendisine vermiş olduğu, kendi sıfatlarından 'rahim' ve 'rauf' mantosuyla sarıp salmalayarak bürümüş; Rabb'inden aldığı emirlerle ikaz edip, uyarmıştır. O, ikaz edip uyarmasaydı; bütün bir insanlık Allahü tealaya giden yolu nasıl bilip bulacak ve kurtuluşa erebilecekti? Akıl mı vahiy mi üstündür ve önde gelir diye tartışan nadanlar var. Akıl ki, kendi mütehassıs olduğu ilimlerde bile yanılıp şaşırıyor. Akıl tek başına yeterli olabilseydi; pişmanlık diye bir şey olabilir miydi?! Pişman olanların hepsi akıl sahipleri değil mi? Akıl tek başına kafi olsaydı; küfrün bataklığına saplanan ve kararan kalplere ve zift dolu kafalara ne demeli?! Aklı geren filozof, sonunda aklın zavallılığı ile karlaşmış. Beşer tarihi boyunca gelip geçen ve insanlığı bir felaketten öbür felakete sürükleyen felsefi ekoller hep aklın ürünü değil midir? Aklın yapabildiği tek şey; birini ret ve inkar edip diğerini ispata koyulmak. O da; ikinci bir akıl çıkıp kendisini ret ve inkar edinceye kadar! Bu akıl mı vahiyden üstün? Günümüzde, bir kısım ilahiyat prof.ları da böyle söylüyorlar. Bunlar değil ilim adamı tımarhaneye hademe olamazlar! Akıl tek başına yeterli olsaydı; onca peygambere ve getirdiklere dinlere ne lüzum vardı? Buradaki şeytani hileyi seziyor musunuz; aklın üstünlüğünü ileri sürerek, Peygamberleri ve onların getirdikleri dinleri lüzumsuz kılmak istiyorlar!
30.10.2003
Hesapsız ecir..
Cenab-ı Hakk Ramazan orucunun karşılığı ile iftiraya uğrayan kullarının ecirlerini hesapsız vereceğini vadediyor. Merhametlilerin en merhametlisi olan Allahü tealanın kereminin sonsuzluğuna bakın ki; mü'min kullarının hesaplarını sevap-günah tartısıyla ölçmenin yanında; kulun lehine olarak iki kapıyı ardına kadar açık bırakıyor. Halbuki; sevaplarla günahların yazılışlarında bile kulun lehinde hareket edilir; bunları tespitle görevle melekler, kulun hayırlı bir iş murat edip de yapamaması halinde bile sevap yazarken, kötü bir düşünceyi ise, ancak fiile döktükten sonra kayda geçirirler. Bütün bu haller, inananlara Cenab-ı Hakk'ın sonsuz kereminden sunulan lütuflardır. İnanmak, zannedildiği gibi kolay bir hadise değildir. Hele; inandıktan sonra imanını devam ettirmek ve iman yüzünden uğradığı belalara sabredebilmek her babayiğidin harcı değildir! Bu, niçin böyledir biliyor musunuz sevgili okuyucularım? Dünkü makalede de belirtmiştik; tarih boyunca, insanların kahir ekseriyeti inanmamış; bunlar inanmamakla kalmamış; küfrün her türlü imkan ve vasıtaları ile inananlara zulmetmeyi hayatlarının gereği bilmişlerdir. Beyninin her zerresi bir güneş olan, müslümanların gözbebeği büyük İslam alimi İmam-ı Gazali bütün insanları dört gruba ayırıyor. Birincisi; parayı ilah edinenler. Bunların para ve menfaat için yapmayacakları kötülük yoktur. Para için ölür ve öldürürler. İkinci gruptakiler ise; zalimler olup, insanlara zulmetmekten zevk alırlar. Can yakmak onların gıdası ve şiarıdır. Üçüncü gruptakiler bozgunculardır. İnsanların arasını açmak, aralarında laf taşımak, onların arasına fitne sokmak için ömür tüketirler. Dördüncü gruptakiler ise, bu üç gruptan olmayan; bu çirkin ve zemmedilen ahlakları taşımayan temiz müslümanlardır. Şimdi buraya dikkat edin; müslüman olup da, bu ilk üç gruptan, yani zemmedilen kötü ahlaklardan örnek alıp bunu hayatına yansıtanların imanları kamil değildir. İşte; dünya; bütün insanlık tarihi boyunca; insanların çok büyük yekununu teşkil eden bu üç grup kötü ahlaklılarla, bir avuç iyilerin kavgasına sahne olmaktadır. Bu durum kıyamete kadar da böyle devam edecektir. Allahü tealanın adet-i ilahisi budur. Cenab-ı Hakk böyle yapmakla imanın ve inananların şerefini artırmıştır. İnananları hiç zulme uğratmasa, tam tersine; cennet misali bir hayatla yaşatsa idi; o vakit bütün insanlar inanacaktı! Böyle bir iman, ind-i ilahide makbul değildir. Zira, bu insanlar gayba değil, kendi menfaatlerine iman etmiş oluyorlar! Menfaatlerini ilah ediniyorlar! Onun içindir ki, dünyada iyilerle kötüler karıştırılmış; bir arada yaşamaları ve her kap içindekini sızdırarak bu mücadeleyi vermeleri murat edilmiştir. Bundan dolayıdır ki, müslümanlık sıkıntı yoludur. En büyük sıkıntıyı Peygamberler ve Allahü tealanın sevgili kulları çekmiştir. Mü'minin çilesi ve memuriyeti sabır ve namazdır. Namaz, namaz, namaz.. İkinci bin yılın yenileyicisi büyük veli İmam-ı Rabbanı Hazretleri buyuruyor ki: Mü'mine iki şey verilmiştir ki; bu yüzden her hal ve şartta hiçbir şeye şikayete hakları yoktur. Bunlardan birincisi; Ehli sünnet vel cemaat itikadı, ikincisi ise, Allahü tealanın sevdiği bir kulunu tanıması ve onu sevmesidir. Kim olduğunuza değil, kiminle olduğunuza bakılacaktır. Ne durumda olursanız olun; kişi sevdiği ile beraberdir. Bundan daha büyük müjde olur mu? O halde; bahse konu bütün bu sıkıntı ve meşakkatlerin birer nimet olduğunu bilelim ve onlardan zevk alalım!
03.11.2003
Aşk ve insanın üstünlüğü
Din, insanların dünya ve ahiret saadetlerini temin maksadıyla; Allahü teala tarafından gönderilen ilahi kanunlar manzumesidir. Merhametlilerin en merhametlisi olan Cenab-ı Hakk, en üstün varlık olarak yarattığı insanı kendisine 'halife' seçerek ona; yaratılmışların en yüksek payesini vermiştir. İnsan, bu yüce şerefe Rabbini tanımak ve O'na O'nun istediği şekilde kulluk ve ibadet etmekle erişebilir. İşte din, bu erişin yani insanın yücelişinin yollarını göstermektedir. İnsanoğlu; sualleri ve bu suallerin cevapları kendisine verilmek suretiyle bir imtihana tabi tutulmuştur. Sualler ve cevaplar belli olmasına rağmen, bu imtihan kolay değildir; bilakis çetinler çetinidir. İnsanoğlundan vermesi istenilen savaş, yalnızca dışa karşı olsaydı; bu imtihan kolay olabilirdi. Bu savaş, esas itibariyle içe yani kendisine karşı olduğundan ve bu savaşın en büyük düşmanını insanoğlu bizzat içinde taşıdığından çetinler çetini oluyor. Nefs denilen yedi başlı ejderha insanın içinde ve her an tetikte ve insanoğluna hata üstüne hata yaptırmakla görevli.. Öyle ki; bu yedi başlı ejderhanın gıdası; Allahü tealanın yasak ettiği herşey.. Nefsin emrine girip; inkar batağına saplanan ve haramlarla beslenen insan; bu kez aşağıların en aşağısı olmak durumunda. Şu halde; insanoğlu için dünya imtihanı adeta bir tahterevalliyi andırmaktadır. Ya nefsinin emrine girip 'esfel-i safilin'e sürüklenecek, ya da nefsini aklının ve kalbinin emrine verip köreltecek ve Rabbine yaklaşıp üstünler üstünü olacak. Nefs denilen bu düşman, insanın olmazsa olmazı.. Tıpkı kelimeler gibi; onla da onsuz da olmuyor! İnsanda nefs yaratılmasaydı; savaşacağı bir şey olmayacak, dolayısıyla terakki edemeyecekti. O vakit insanlar da aynen melekler gibi olacak ve aynı seviyede kalacaklardı. Halbuki; Allahü teala: 'Ben gizli bir hazine idim; bilinmek murat ettim ve alemleri yarattım' buyuruyor. İnsanoğlu da, bu alemlerin içinde, bütün bu alemlerin hülasası: 'küçük kainat'.. İşte; kendisinde yaratılan bu nefs sayesinde insan; onunla mücadele ederek öylesine yüceliklere (marifetlere) kavuşuyor ki, Rabbini en ziyade bilen ve tanıyan oluyor. Cenab-ı Hakk, insanı yaratacağı vakit melekler: 'Ya Rabbi! Bizler seni gereği gibi tesbih edemiyor muyuz ki, yer yüzünde kan dökecek ve fesat çıkaracak insanı yaratıyorsun' diye sual ettiklerinde; ilahi kattan şu cevapla yetinir ve işin mahiyet ve sonucunu onlar da merak edip beklerler: - Sizin bilmediklerinizi ben bilirim! Meleklerin en üstünü Cebrail aleyhisselam, insanı, insanın kemalatını; yaratılmışların en üstünü sevgili Peygamber efendimizi (aleyhisselam) Mi'rac'ta, Sidre-i Münteha'da gördü ve işin hakikatini anladı. Zira; 'ben buradan bir adım daha ileri gidemem; bana müsaade buraya kadardır; aksi halde yanar helak olurum' diyen Cebrail aleyhisselama, Habibullah'ın suali: - Peki, buradan ileriye nasıl gidilir? - Aşkla! .. Ve; Sidre'yi delen aşk! İlahi sonsuz tecellilere eriş ve ilahi sırrın olanca hakikatiyle faş olup aydınlanması!..
05.11.2003
Sevgili okuyucularımız
Gazetemizin "ÇERÇEVE" sütununda, haftanın beş günü sizlerle buluşuyor; dilimizin döndüğünce, kalemin el verdiği ölçüde hasbihal ediyorduk. Malum; gazetecilik ve yazarlık çok sorumluluk isteyen bir görev... Her ne kadar Türkiye'mizde "sorumlu gazetecilik" örnekleri azalmışsa da; bunu yukarı çekmek herkesten önce bizlerin yani sorumluluk duygusu taşıyan gazetecilerin işi... Toplumun hemen her tarafı çürüyüp dökülürken, bu durumdan her kesimin nasibini alması tabii hatta kaçınılmazdır. Emniyet ve basın gibi, her an toplumla ve toplumun dert, problem ve sıkıntılarıyla iç içe ve yüz yüze olan meslek erbabına, daha çok işi düşüyor. Bu iki meslek mensuplarının çürümesi ve dökülmesinin toplumda açtığı yaraların tedavi ve telafisi çok zordur. Çünki bunlar, görevlerinin gereği olarak örnek konumundadırlar. Hele medyanın, baş döndüren süratle gelişen araç ve gereçleri ile toplumu bilgilendirmenin yanında kamuoyu oluşturması ve bunu kötü yönde (şahsi, siyasi veya ekonomik çıkarlar) kullanması durumunda halimizin ne olacağını düşünebiliyor muyuz? Bundan dolayıdır ki, her toplum temiz medyaya içtiği su kadar, teneffüs ettiği hava kadar muhtaçtır. İşte Türkiye gazetemiz yayın hayatına başladığı günden beri, bu sorumluluğu iliklerine kadar hisseden ve bu anlayış ve idrakle okuyucusuna "Huzur"u tattırmayı ilke edinen yegane gazetedir. Bu durumu, "patronun gazeteye yansıması" şeklinde özetleyebilirim. Zira, bizim patronumuz, daha açık ve doğru ifasediyle muhterem Enver Ören Ağabeyimiz her an pozitif enerji yayan bir şahsiyet... Tazelenerek devam etmek... En olumsuz şartlarda bile; inanan, güvenen, tevekkül eden ve bütün bunlardan dolayı da devamlı tebessüm eden; iyi ve güzel olması için çırpınan bir "deliyürek!" Gerçi yeni patronumuz sevgili Mücahid Ören Bey'dir. İhlas Medya (Türkiye Gazetesi-TGRT-İHA-İhlas Net-İhlas Dergi Grubu) dan sorumlu odur. Ta çocukluğundan beri birlikte mesai yaptığımız ve yakınen tanıma şerefine erdiğimiz sevgili Mücahid Ören Ağabey de o güzel insanın ve o müstesna babanın genlerini ve ahlakını aynen taşıyor. Yani "Huzur veren gazete" düsturu, sayın Mücahid Ören'in elinde daha gençleşip tazelenerek devam edecek. Gazetelerde Yazıişlerinin adı mutfaktır. Gazetenin harmanı orada yapılır, çatısı orada çatılır. Türkiye gazetemizin mutfağında 80'li ve 90'lı yıllarda çalışan bir kardeşiniz olarak, yabancısı olmadığım çok önemli bir göreve getirildim. Mesuliyetimin ağırlığını ve memuriyetimin gereğini biliyorum. Allah utandırmasın! Çalışmak bizden, başarılı kılmak Alllah'tandır. Yeni görevimdeki bu ilk "merhaba" yazımla sevgili okuyucularımıza arzetmek istediğim ve onlardan beklediğim bir-iki hususu vurgulamak istiyorum. Bunlardan birincisi; değerlerine inandığımız ve güvendiğimiz bir gazetede çalışmanın mutluluğunu yaşıyoruz. Mutluyuz; çünkü bu değerler bizi biz yapan değerlerdir. Yine bundan dolayıdır ki; birçok devlet ve siyaset adamımız, üst düzey bürokratlarımızın gazetemize ve bu gazetemizin patronundan dağıtıcısına kadar her kademedeki çalışanlarına; "sizler ve Türkiye gazetesi ülkenin çimentosudur" sözlerine sık sık şahit olmuşumdur. Türkiye gazetesi, yarı yarıya dolu olan bardağın, gazetecilik gereği olarak yarısının boş olduğunu görür ama; yarısı boş demez dolu der! İnsanımız ve bu güzel ülkemiz her şeyden önce birliğe beraberliğe; bunun için de birbirini sevmeye muhtaç. Sevmek şöyle dursun; adeta birbirinin gözlerini oymak için alesta beklemedeyiz! Birbirine tahammülsüzlüğümüz hat safhada!... Hiç kimse halinden memnun değil!.. Her hal ve şartta şükretmesini bileceğiz ki, elimizdeki nimetler artsın... Sevgili okuyucularımızdan beklediğimiz ikinci husasa gelince: Biliyorsunuz bu gazete, vaktiyle milyonluk tirajlara erişmişti. Şu anda ise hiç de hak etmediği bir yerde bulunuyor? Her okuyucumuz, kendisinin dışında ayrıca bir yakınlarını, dost veya arkadaşlarını da abone yapabilirlerse ve bu işi çok önemseyip üzerine düşerlerse; harç için gerekli çimento tamam olacaktır. Bizler en güzel gazeteyi sunmanın; siz sevgili okuyucular da gazetesinden aldığı "Huzur"u yaymanın gayretinde olmamız gerekiyor! Huzurla kalın sevgili okuyucularımız!
10.11.2003
İnsanın düşmanı kendisidir!
Dünya sahnesine indirilen insanoğlu hayatını idame ettirebilmek için gerekli tedbirleri almakta gecikmedi. Tarih kitaplarında yavrularımıza yutturulmaya çalışıldığı gibi; ilk insan yani Adem aleyhisselam ilkel olmayıp bilakis medeni idi; zira peygamber donanımlı idi. Bugün bile dünyanın birçok yerinde ilkel ve vahşi kabilelere rastlanılmaktadır. Bunlar şehirlerden uzaklarda; ormanlarda; her türlü medeni ihtiyaç ve vasıtalardan yoksun olarak; adeta yarı hayvan gibi bir hayat sürmektedirler. Bunlara bakıp da ilk insanları da böyle farzetmek ilme ve insafa sığmaz. Adem aleyhisselam 2 bin sene yaşadı; 500 yaşına gelince evladına peygamber oldu. Neslinden 40 bin kişiyi gördü. Evladı çeşitli dil ile konuştu. Cebrail aleyhisselam kendisine on iki kere geldi. Kitap gelip; fizik, kimya, tıp, eczacılık, matematik bilgileri öğretildi. Süryani, Arabi ve İbrani dillerle kerpiç üzerine çok kitap yazıldı. İşte; bu insanlar çoğalarak, zamanla bütün dünyaya yayıldı. Bunlardan bir kısmı şehirlerde; o zamanın her türlü medeni vasıtaları ile donanımlı iken, bir kısmı da ormanlara giderek oralardaki ilkel hayatı benimsedi. Bugün de öyle değil mi? Büyük şehirlerin sur diplerinde ve parklarda; yarı çıplak; saç sakala karışmış insanlara haşa 'Adem Baba!' diyorlar. Ne kadar yanlış ve ne korkunç bir cehalet! Adem aleyhisselamı cennette de çıplak gösteriyorlar; halbuki orada ipek elbise giyiyordu ve; ipek, cennet giysisi olduğundan erkeklerin onu dünyada giymeleri yasaklanmıştır. Neyse; bu girizgahtan sonra biz konumuza dönelim. İnsanoğlu nefsinin ihtiyaçlarını temin etmek maksadıyla; eşya ve hadiseleri bulup kullanmada; kendi maddesini ve çevresini imar etmede hudutsuz gayretlerin içinde olurken; ruhunu; asli cevherini; kendisini eşref-i mahluk (en üstün yaratık) kılan hakikatini görmezlikten geldi ve serapa ihmal etti. Halbuki; insanın maddi terakkiden çok ruhi olgunluğa; bunun için de kendisini tanımaya ihtiyacı vardı. İşte; gelip geçen onca peygamberin geliş sebebi budur. Yani; kendisini unutan insana; kendini hatırlatmak, tanıtmak ve neye memur olduğunu bildirmek ve ikaz etmek için gelmişlerdir. Peygamberlerin hak sözlerine kulak verenler ve onlara tabi olanlar; insanın pek cehaleti ve çok zalimliği yüzünden hep azınlıkta kalmıştır. Hikmet-i ilahi.. Hadis- şerifte, Alemlerin övüncü olan sevgili Peygamberimiz; bütün kötülüklerin başı para (dünya) sevgisidir buyuruyor. Bu mübarek sözü Müslümanlar bile yanlış anlıyorlar. Müslümanlık bir lokma-bir hırka değildir. Kur'an-ı kerimde mal övülmüştür. Müslümanlar elbette zengin olmalıdırlar. Ancak; bu zenginliği yani parayı, kalplerinde değil ceplerinde taşımalıdırlar. Bu inceliği iyi anlamalıdır. Su, geminin altında olursa onu yüzdürür; içine girerse batırır! Para ve dünya nimetleri de, tıpkı su gibi olup; insanın içine, kalbine girmemeli ki onu batırıp felakete sürüklemesin. Günümüzde hemen herkes bir şaşkınlık içinde.. İnsanlar niçin tatminsiz ve birbirleriyle kavgalı diye. Halbuki biraz dikkatlice bakınca; bırakın insanın birbiriyle ve çevresiyle kavgalı olmasını, daha başlangıçla bizzat kendisiyle kavgalı olduğu görülecektir! Bu kavganın yegane sebebi, insanın kendisi; kendi bencilliğidir. Bu da kendisini çok sevmesinden kaynaklanıyor. Kendisini tanısa ve; sevmek şöyle dursun kendisinden iğrense yani; ben yokum deyip kendisini aşabilse her şey hallolacak ama.. Söylemesi kolay da; bu hali becerebilen babayiğitler nerede?!
02.11.2003
Abdülkadir-i Geylani Hazretlerinin sohbetini sunmaya devam ediyoruz: 'Sen! İlim öğrenen zat! Halin nicedir! Yalnız ilmin ismi ile yetindin; alim desinler diye ilim öğrendin! Öğrendiklerinle amel etmeyi akıl etmedin. Böyle bir ilmin, sahibine faydadan maada zararı vardır. Sen; bu halinle alim olduğunu söylersen, yalancı olduğunu yüzüne vururlar! Sen, böylesi bir ilimle ancak, nefsini avuttun! Yapmadığın işi, başkalarına emretmek ne demek oluyor? (Yapmadığınız işi neden söylersiniz?!) ayet-i kerimesi, seni tehdit etmiyor mu? Titremiyor musun? İnsanlara, Allah'ın birliğinden ve uluhiyyetinden dem vurursun amma, işin şirk! İnsanlara, sağlam işlerin yolunu gösterirsin, fakat sen; görsünler, desinler diye işler tutarsın! Sen! Kötü işlerin hepsini yaptığın halde; insanları bunlardan sakındırmaya kalkarsın! Senin gözlerinden hayâ perdesi kalktı! İman sahibi olsaydın; sende hayâ duygusu olurdu! Nitekim; sevgili Peygamberimiz (s.a.s.) şöyle buyurmaktadır: (Utanma duygusu imandan gelir) . Her şeyden önce kanaatin yok; sende itimat edilecek bir hal de kalmadı! Sen; ilme ihanet ettin! Cenab-ı Hakk'ın katında ismin hainlerle yazıldı! Doğrusu, sana bir ilaç bilmiyorum! Düşünüyorum da; seni ancak tövbe kurtarabilir! Tövbe eder, kötü halinden döner; yeni ve güzel halinde ısrar edersen, kurtulacağını umarım! Yine sevgili Peygamberimiz buyuruyor ki: (Bir kul, Allah'a kulluğu eksik kılarsa, Allahü teala ona bela verir. Kalbini gam ve kederle doldurur). Ele geçmeyecek şeyin peşinde koşmak, en büyük beladır! İbadeti eksik eden geçim sıkıntısı çeker! Evinde huzur olmaz, ailesinden sıkıntı görür! Kazancı azalır, çocukları ona isyan eder! Hanımından nefret duygusu görür! Hangi tarafa yönelse, ayağı tökezlenir! Hakiki Ma'bud'a kulluk eden, her hal ve şartta rahat yaşar. Nitekim, Cenab-ı Hakk şöyle buyuruyor: (İman edip, şükür yolunu tutarsanız, Allah, size niçin azap etsin?). Doğruluktan şaşmayınız! Yanımda doğruluk kılıncı vardır. Onunla yalancıların ve münafıkların kellesini keserim! Zira, doğruluk, yeryüzünde Allah'ın kılıncıdır; hangi şeyin üstüne konursa, onu keser! Yalancılar ve münafıklar ne tövbe bilir, ne de seyr yoluyla Allah'a dönebilirler. Özür yolunu tutup, tövbe etmek onlara yakışmıyor ki, bunları yapmak onlara nasip olmuyor! Allahım! Bizi gayrından yok et! Her şeyi seninle buldur! Dünyada da, Ahiretde de iyilik ver! Ateş azabından koru!'
14.12.2001
Hüzün Bayramları...
Yazımızın başlığını; iki cihan serveri sevgililer sultanı, biricik Peygamberimizin; İslamiyet'in ilk senelerinde, iman nuruyla şereflenen ve daha ziyade fakir, kimsesiz ve kölelerden meydana gelen, mazlum ve mağdur ilk Müslümanların, azgın, taşkın ve zalim müşrikler tarafından uğratıldıkları akıl almaz işkence ve zulümlerinin cereyan ettiği devre, bizzat Peygamber'in yaptıkları tespitten; Senetü-l Hüzün, yani hüzün senesinden esinlenerek yazdık. Zira, o demde müşrikler ancak, yırtıcı hayvanların yapabilecekleri vahşilikleri ard arda sergiliyor ve o bir avuç Müslümanın onlara karşı koyabilecek en ufak bir dirençleri, güç ve kudretleri bulunmuyordu! Bizzat Hz. Peygamber'in gözlerinin önünde cereyan eden, yürekleri dağlayan olayların üstüne, bir de; Allah'ın Resulü'ne maddi ve manevi dayanak ve hami olan sevgili Hazret-i Hatice annemiz ile, amcaları Abdülmuttalib'in vefatları, o seneye bu ismi verdirdi. Üstüne üstlük, o ara; Peygamberimize Allahü teala'dan vahiy getiren Cibril-i Emin de gelmez olmuş ve vahiy kesilmişti. Haşa: 'Rabbi Muhammed'i unuttu; ona darıldı ve onu terk etti!' diyen müşrikler bayram ediyorlardı! Resulullah Efendimizi teselli ve tebcil eden ve yaradılalı beri hiçbir beşere nasip ve müyesser olmayan Rabbani müjdeler ard arda geldi. Bunlar, Duha ve İnşirah sureleridir. Mealen: 'Kuşluk vaktine ve sükuna erdiğinde geceye yemin ederim ki, Rabb'in seni bırakmadı ve sana darılmadı. Gerçekten senin için ahiret dünyadan daha hayırlıdır. Rabb'in sana, (her bakımdan) O'ndan hoşnut olup razı oluncaya dek, (ihsan ve ikramlarda bulunacak) bol bol verecektir. O, seni yetim bulup barındırmadı mı? Şaşırmış bulup da yol göstermedi mi? Seni fakir bulup zengin etmedi mi? Öyleyse; yetimi sakın ezme! El açıp isteyeni de sakın azarlama! Ve Rabb'inin nimetini minnet ve şükranla an.' 'Biz senin göğsünü açıp genişletmedik mi? Belini büken yükünü senden alıp atmadık mı? Senin şanını ve ününü yüceltmedik mi? Elbette zorluğun yanında bir kolaylık vardır. Gerçekten, zorlukla beraber bir kolaylık daha vardır. Boş kaldın mı hemen başka işe koyul ve Rabb'ine yönel.' Bu ilahi lütuf ve mazhariyet, Peygamber Efendimizden başka hiçbir kula ve ümmete bahşedilmedi. Bu iman ve şuurda olan Müslümanlar, her devirde hakim olmuş; refah içinde yaşayarak; haklı olarak nice bayramlar kutladılar. Ta ki, bu iman ve şuuru kaybedinceye dek! Yaşadığımız bu ahir zamanda; iman zaafına düşen ve İslamiyetten ayrılan Müslümanlar, güç ve kudretlerini kaybetmiş, zelil bir halde; düşman bellediklerinin elinde esareti yaşıyorlar! Zaman durmuyor; döne döne devrini icra ediyor; günler, haftalar, aylar, seneler ve asırlar geçiyor. Tıpkı Bayramlar gibi.. Eğer, Bayram denilebilirse tabii!.. Bayram edebilenin Bayramı kutlu olsun demekten başka elden ne gelir?!
17.12.2001
Pazar yazıları
Dünyadaki bütün sıkıntıların kaynağı, insanoğlunun İlahi Tebliğ'e sırt çevirmesi, Kutlu Mesaj'a kulak ve gönül vermemesi, kısaca; onu yok saymasıdır. Rahmet'ten kopan insan, sevgiden ve sevginin doğurduğu ahlâktan yoksun olarak kendi halinde kalmış; ve bu kendi başına kalış hali insanı, sonsuz uçurumlara sürüklemiştir. Artık; 'yaşasın kötülük!' demeyi ve bu uğurda yaşamayı hüner saymakta, bunun neticesi olarak da, birbirleri için yaşayan ve hayırda yarışan insan yerine, birbirinin kemiğine musallat nesiller türemiştir. Ve artık; kim, ne kadar hak yerse, haksızlık ederse, talan, vurgun ve soygunculuk yaparsa; yaptığı kötülükler nispetinde büyük ve kıymetli addedilip, eller üzerinde tutulmakta, baş tacı edilmektedir! Maddenin hegemonyasına giren ve onun kasıp kavurduğu insan ruhu, alçalarak 'esfel-i safilin'e sürüklenmiştir. Sapkınlığa, azgınlığa ve enva-i çeşit kirliliklere bulanmış insan ruhu habisleşmiş ve insanoğlu canavarlaşmıştır. Üstelik, tabiattaki canavarlara taş çıkartan cinsinden!.. İnsanoğlunu en ziyade bilen, onu yoktan var eden, ezeli ve ebedi olan Hz. Allah'tır. Allahü teâlâ, insanoğlunun bu aşağı halinden razı değildir. Onun terakki edip yücelmesini ister; bunun için de, seçilmiş kullarını (Peygamberleri), birer mürebbi (terbiye edici) olarak gönderir. Hz. Mevlana, bu zarureti ve insanoğlu için bu büyük nimeti açıklarken diyor ki: Eğer akıllılar, O'nun bağladığı bu düğümü çözebilseydi, Allah peygamberleri gönderir miydi?' Aklıyla tek başına kalan insan, problemlerini çözemiyor ki, bugün bu haldedir! Günümüzde öyle akıllılar (!) türedi ki, Kur'an-ı kerimi getiren ve onun bizzat muhatabı olan Hz. Peygamber'i görmezlikten geliyorlar. Böylesi akıllara da Hz. Mevlana'nın bir çift sözü var: 'Vahiyden olmayan söz heva ve hevestendir. Topraktan yaratılanlar gibi, havaya zerre zerre dağılır, biter. Eğer, bu söz sana yanlış görünürse, (Vennecmi) suresinin başından birkaç ayet okuyuver. Oku da; Muhammed aleyhisselamın heva ve hevesinden konuşmadığını, onun her sözünün ancak vahiy olduğunu anla.. Araştırmadan, doğru bir ictihadda bulunmadan, kendi arzu ve hevesine uyarak bid'ate kapılanı yel, Ad gibi kapar, öldürür.' Bugün, insanoğlunun gönlü ve dimağı açtır. Sonsuzluğa açlıktır bu. Bu açlığını gidermek için de birbirini yemektedir. İşte; sevgisizliğin, aşk ve muhabbetsizliğin bedeli! Nitekim; Kur'an-ı kerimde Cenab-ı Hakk: 'İnsanların bizzat işledikleri yüzünden karada ve denizde düzen bozuldu; ki, Allah yaptıklarının bir kısmını onlara tattırsın; belki de (tuttukları kötü yoldan) dönerler' buyuruyor. (Rum suresi, ayet 41) Süratle Kıyamet'e koşulan bu demde, dönüş olur mu; bilmem! Ancak, hiçbir şeyden ibret alınmadığı, gözlerin kör, kulakların sağır, kalplerin mühürlü olduğu apaçık bir hakikat!..
18.02.2001
Cenab-ı Hakk'ın insanoğluna karşı şefkat ve merhametinin en büyük delili, yine insanoğlunun içinden seçip, tebliğle görevlendirdiği Peygamberler ile; bu üstünler üstünü insanlara vahyettiği ilahi kelamlarıdır. İnsanoğluna gelen bu ilahi hitabın en son ve eşsiz örneği de Kur'an-ı kerimdir. İnsanoğlu varlık sebebini, memuriyetini, dünya ve ahiret saadetinin yol ve yöntemini, bu ilahi mesaj sayesinde bilip öğrenebildi. Bu sayede, etrafındaki karanlıkları aydınlatıp, özünü ve önünü görebildi; hakikate erdi. Prof Carlyle; 'Kur'an okundukça onun alelade, gelişigüzel bir edebi eser olmadığını hemen hissedersiniz. Kur'an, kalpten gelen ve başka kalplere hemen nüfuz eden bir eserdir. Diğer bütün eserler bu muazzam eser yanında çok sönük kalır. Kur'an'ın göze çarpan ilk karakteri, onun doğru ve mükemmel bir yol gösterici, dürüst bir rehber olmasıdır. İşte; bence Kur'an'ın en büyük meziyeti budur. Bu meziyet, diğer birçok meziyetlere de yol açmaktadır' diyor. Kur'an-ı kerimin üstünlüğünü bizzat Cenab-ı Hakk haber veriyor: 'Sizi karanlıktan aydınlığa çıkarmak için kuluna apaçık ayetleri indiren O'dur. Şüphesiz ki Allah, size karşı çok şefkatli ve pek merhametlidir' (Hadid,9); 'O kitap (Kur'an-ı kerim), onda asla şüphe yoktur. O, muttakiler (sakınanlar ve arınmak isteyenler) için bir yol göstericidir' (Bakara, 2); 'Kur'an'ı kesinlikle biz indirdik; elbette onu yine biz koruyacağız' (Hicr, 9); 'Eğer biz, bu Kur'an'ı bir dağa indirseydik, muhakkak ki onu, Allah korkusundan baş eğerek, param parça olmuş görürdün. Bu misalleri insanlara düşünsünler diye veriyoruz' (Haşr, 21); 'Şüphesiz ki bu Kur'an en doğru yola iletir, iyi davranışlarda bulunan mü'minlere, kendileri için büyük bir mükafat olduğunu müjdeler.' (İsra,9) Evet; Kur'an-ı kerimin muhafızı, koruyucusu bizzat Cenab-ı Hakk'tır. Bu yüzden, bir harfi dahi değişmeden baki kalacaktır. Kur'an-ı kerim, sebepler alemine indiği andan beri, inananların gönüllerini ve dimağlarını süslemiş; insanlardan bir kısmı onu tamamen veya kısmen ezberlemiş, bir kısmı da onu satırlara ve sayfalara yazmıştır. Böylece 'Mushaf' adını alan bu eşsiz kitap; sudurun (gönüllerin) ve suturun (satırların), duyuşta, sezişte, Hakk'a erişte kısaca gönlü ve gözü bezeyişte emsalsiz numunesi olmuştur. Türk'ün şevket ve kudret devrinde, başındaki Cihan Padişahı Kanuni Sultan Süleyman Han ferman buyurur: Allah kelamı, en güzel hatla yazıla ve tezyin edile! Mehabetli kitabın 220 yaprağı Ahmed Karahisari tarafından, 80 yaprağı manevi evladı Hattat Hasan Çelebi tarafından yazılmış, süslemeleri de onlarca nakkaş ve teknik eleman tarafından yapılarak tamamlanmıştır. 415 sene önce yazılan bu Kur'an-ı kerim, 1237 altın ve 45.064 akçeye malolmuştur. 600 sayfalık dünyanın bu en güzel Kur'an-ı keriminde her sayfada dört adet olmak üzere 2360 koltuk tezhibi denilen süsleme kompozisyonu bulunmaktadır. Ayrıca, serlevha dışında 112 tezhipli sure başı yer almaktadır. Üç padişah döneminde (Kanuni Sultan Süleyman, 3. Murat ve 3. Mehmet) tamamlanan Osmanlı dünyasının en güzel ve en büyük Kur'an-ı keriminde; nakkaşlar, müzehhipler, ciltçiler tüm ustalık ve hünerlerini ortaya koyarak bu şaheseri meydana getirmişlerdir. Bu eşsiz eseri, Cihan Devleti'mizin 700. kuruluş yıldönümünde tıpkı basımını yaparak insanlığa kazandıran Kültür Bakanı sayın M. İstemihan Talay'ı gönülden kutluyoruz. Bu kubbede 'hoş seda' bırakanlara ve hele bu sedayı ulvi bir gaye ile süsleyenlere ne mutlu!
25.02.2001
Yöneticilerimiz ne kadar övünseler az; zira, uzun süren savaş yıllarını yaşar gibiyiz! Senede yalnızca iki defa olan, mübarek bayram günleri sevincini bile millete çok görüyorlar. Gazetelerin başlıklarına taşıdığı 'Buruk Bayram' manşetlerinden bile ibret alıp utanmıyorlar! Öyle ya; harp yok darp yok... Neden, ağız tadıyla bayram yapamayalım? Çok şükür; ülkemizde ve dünyanın birkaç yeri müstesna bütününde sulh ve sükun hakimken, kriz üstüne kriz yaşamak ve hayatı çekilmez kılmak, bizim yöneticilerimize has bir yönetim biçimi ve özellik olsa gerek! 'Temiz el' diye bel bağlayıp göklere çıkardığımız ve umudumuzu bağladığımız Zekeriya Temizel'i de kaybettik! Büyük umutlarla gelen ve adına, müstakil daire kurulan sayın Temizel, temizlik yerine kriz batağına saplanınca, dayanamayıp istifa etti! Yalandan kim ölmüş ki?! Yeni umut ithal malı. Ta ABD'den getirildi. İnşaallah denildiği gibi olur ve tek adam olarak ekonominin başına geçer. Çünkü, bugünkü krizin kaynağı, üçlü koalisyonla yönetilmemiz ve ekonominin, her birisi ayrı istikamete çeken en az üç başlı olmasıdır. Birisi özelleştirme isterken, diğeri frene basıyor. Berikinin ak dediğine öteki kara diyor! Koalisyonlarda, partilerin yapısal ahenklerine önem vermiyoruz; güvenoyu için yalnızca sayıya itibar ediyoruz. Sayıyı buluyoruz ama, işleri yürütemiyoruz. Nasıl yürütebilelim ki, mevcut koalisyon partilerimizden birisi, serbest piyasa ekonomisi derken ve bu doğrultuda AB'ye raporlar hazırlarken, diğerleri devletçi anlayıştan yana tavır alıyor ve işler, bugünkü halini alıyor. Dolayısıyla işin, gerçek sahibi yok. Bu ekonomik çöküşün faturasını, genel olarak hükümete çıkarıyoruz ama, fert bazında suçlayabileceğimiz, ekonomiden sorumlu kimse yok! Yok ki; işin gerçek sorumlusu olan siyasi kadrolar yerli yerinde durup, iki-üç bürokratın istifasıyla yetinildi. Bütün bu krizlerden, olumsuzluklardan; milletin çektiği sıkıntılardan kim sorumlu? Bu bürokratlar mı? Başta Başbakan olmak üzere, sorumlu mevkilerdeki siyasiler, bu istifaları zorla kabul edip, kendilerine methiyeler düzdüklerine göre, bu garibanların fazla suçları yok gibi! Suçları olsa olsa, siyasilerin vermiş oldukları yanlış kararları uygulamış olmalarıdır. Kararlara imza atıp, mesuliyete ortak olmadan istifa edebilselerdi, daha erdemli davranmış olurlardı. Enkaz altında kalındıktan sonra istifa etmek, kaçmaktan öte mana taşımaz zira! Sayın Kemal Derviş bir bayram arifesinde geldi. Milletin, bu sevinç günlerinde çektiği sıkıntıyı ve ıstırabı gördü. Bayram süresince bolca vakti olacak; bu süre içinde, dosyaları ve raporları görüp devleti de tanıyacak. Yani, işin vahametini görüp bilecek! Kolları sıvayıp evet der ve işe koyulursa, Allah yardımcısı olsun! Bugüne kadar bayram vaadedip acıyı yaşattılar; bugün, bu kutlu günde, milletçe bu acı günleri yaşıyoruz. Nice bayramlara derken, temenni ve kastımız bayram gibi bayramlardır elbette!..
05.03.2001
Sadi-i Şirazi insanı, bir damla kan ve bin endişe olarak tarif eder.Ve; Bostan'ında der ki: 'Ey insan! Ey Allah'ın kulu! Cenab-ı Hak seni topraktan yarattı; sen de toprak gibi ol. Hırsa kapılıp nefsine yenilme. Başını dikme, dünyayı yakma. Madem ki topraktan yaratıldın, neden ateşe benzemek istersin? O korkunç ateş ki, vaktiyle başını yücelterekten kibirlenirken, sen haddini bilip aciz davranmıştın. O, kibirlendikçe alçak görünmüştü. Böyle olduğu içindir ki, ondan şeytan yaratıldı, bundan da insan. .. Bir buluttan bir damla yağmur düştü. Bu damla denizin genişliğini görünce utandı: "Şu deryanın yanında ben de kim oluyorum? Eğer, deniz buysa; ben gerçekten bir hiçmişim" dedi. Damla, kendisini hor görmesince sedefin biri, onu koynuna alıp seve seve besledi. Allah da, onun işini öyle düzgün yaptı ki, sonunda padişahlara yaraşan ünlü bir inci oldu. İnci bu yüceliğe alçak gönüllü olması sayesinde kavuştu. Yokluk kapısını çalarak var oldu!' Tevazu, insanı süslediği gibi, yüceltir de. Kibir ise, insanı sevimsiz kıldığı gibi alçaltır da. Buna rağmen, insan ateşe meylederek kibri yeğliyor; ne kadar şaşılsa azdır! İnsan, kendine bir bakmaz mı? Dün yoktu. Sonra, acizler acizi olarak doğdu. Muhtaç olmayı, yani insanın hakikatini, onun bebek halinden daha güzel ve anlamlı anlatan ne vardır? Gelişip büyümesine; ruh ve beden olarak kendisine bahşedilen sayısız nimetlere baksın. Hiçbirisinde kendisinin bir dahli ve katkısı yok. Böyle iken, bunları nasıl kendinden bilip kibirlenir? Bütün bu nimetlerin hakiki sahibini nasıl göremez? Evet; insan hırsına düşkün yaratıldı. Cenab-ı Hakk, insanın bu hırsını törpülesin diye ona akıl ve bu aklı selim kılan Peygamberler gönderdi. Selim akıl sahipleri, Allah'ın verdiği bu nimetleri, O'nun izin verdiği yerlerde ve ölçüde kullanır. Mülkünü, sahibinin izninin hilafına kullanmak nankörlük değil de nedir? Seyyid Abdülhakim Efendi Hazretleri, bir üniversiteliye yazdığı cevabi mektubunda buyuruyor ki: 'Bütün kuvvetinizle, Allahü tealanın kudreti sahasından dışarı çıkabilirseniz, çıkınız! Fakat çıkamazsınız. Bu sahanın dışı, adem diyarıdır. O adem (yani yokluk) diyarı da, O'nun kudreti içindedir. Bir sırası düşerek, İbrahim-i Edhem'den birisi nasihat istedi. Buyurdu ki: Altı şeyi kabul edersen, hiçbir işin sana zarar vermez. O altı şey şudur: 1- Günah yapacağın zaman, O'nun rızkını yeme! Rızkını yiyip de O'na isyan doğru olur mu? 2- O'na asi olmak istersen, O'nun mülkünden çık! Mülkünde olup da O'na isyan etmek layık olur mu? 3- O'na isyan etmek istersen, gördüğü yerde günah yapma! Görmediği bir yerde yap! O'nun mülkünde olup, rızkını yiyip, gördüğü yerde günah yapmak uygun değildir. 4- Can alıcı melek, ruhunu almaya geldiği zaman, tövbe edinceye kadar izin iste! O meleği kovamazsın. Kudretin var iken, o gelmeden önce tövbe et! O da bu saattir! Zira, ölüm meleği ani gelir! 5- Mezarda, Münker ve Nekir ismindeki iki melek, sual için geldikleri vakit, onları kov, seni imtihan etmesinler! Soran kimse dedi ki; (Buna imkan yoktur), İbrahim bin Edhem buyurdu ki; (Öyle ise, şimdiden onlara cevap hazırla!) 6- Kıyamet günü, Allahü teala; (Günahı olanlar, Cehennem'e gitsin!) diye emredince, ben gitmem, de! Soran kimse dedi ki; (Bu sözümü dinlemezler). Bunun üzerine, o kimse tövbe etti ve ölünceye kadar tövbesinden vaz geçmedi. Evliyanın sözünde, rabbani tesir vardır.'
.İslamiyet'in en bariz vasfı, bu dinin mensuplarının kendileri için değil, başkaları için yaşamalarıdır. Günümüzde dünyanın dört bir yanına dağılmış Müslümanlar, eğer; İslamiyet'i onun gerektirdiği gibi yaşayabilseler, hem göktekilerin (meleklerin) ve hem de yeryüzündeki insanların gıpta ile bakıp imrendiği ve; ah, keşke biz de bunlar gibi olabilsek dediği övülmüş insanlar olurlar. Sevgi Peygamberi'nden muhabbetle gönülleri dolan Eshab-ı kiram efendilerimiz böyle idi. Birbirlerine ve kendilerinden başkalarına karşı, bir annenin yavrusuna olan şefkat ve merhametinden daha ziyade merhametli ve şefkatli idiler. İnansın inanmasın insana, hayvana ve nebata karşı asla bir kabalıkları ve taşkınlıkları olmaz; Allah'tan, kul ve hele hayvan hakkından son derece korkar ve sakınırlardı. Onlarla bizim aramızdaki farkı, sevgili Peygamberimiz şu ibretli sözleri ile dile getiriyor: 'Siz onları, onların hallerini görseydiniz deli derdiniz. Onlar sizin hal ve yaşantınızı görseydi, bunlar Müslüman olamaz derlerdi!' Öyle ya; biz bugün, kendi menfaatini bilmeyene, onu koruyup gözetmeyene ahmak, aptal, deli demiyor muyuz? Bugün, bütün dünyada sistemli bir şekilde, İslamiyet gözden düşürülmeye çalışılıyor. Maalesef, günümüz Müslüman geçinenleri de bu sistemli oyunun bir parçası konumundalar. Bu sinsi oyun, İslamiyet'in kokusu nerede varsa; nerede yayılma istidadı gösteriyorsa, oralarda çok daha şiddetli bir şekilde tatbik mevkiine konuyor. Dün, bu çirkinler çirkini iş için gazete ve mecmualar kullanılıyordu, bugün ise radyo ve televizyonlar bu iş için biçilmiş kaftan olarak görülüyor. Dünyanın dört bir yanında, en etkili iletişim aracı televizyondur. Bu televizyonlar sayesinde İslamiyet dendiğinde akla, kan ve vahşet gelmektedir. Açıktan söyleyemiyorlar ama; dolaylı olarak söyledikleri, Müslümanın terörist olmasıdır! İslamiyet terör dini, Müslüman ise terörist!.. Ülkemizde sergilenen şeklini hep birlikte görüp müşahede ediyoruz. Domuz bağı ile insanları katleden ve insanın kanını donduran vahşeti sergileyenlerin adı; Hizbullah! Yani, Allah'ın partisi; mensupları da Allah'ın askerleri! Halbuki, o Allah'ın buyruğu; haksız yere bir insanın kanını dökmek, bütün insanlığı katletmek gibidir. Dolayısıyla o kişi, bütün bir insanlığın katilidir. Bütün bir insanlığın katl günahını yüklenen bir nadan, nasıl Allah'ın askeri olabilir? Kurban Bayramı vesilesi ile, İslamiyet adına işlenen cinayetleri gördünüz! O dilsiz ve masum hayvanlara yapılan eziyet ve vahşeti gördünüz. Adeta, sistemli bir tertip havasında cereyan eden bu iğrenç olaylar da televizyon ekranlarında arz-ı endam etti! Ve; İslamiyet'te kurban budur demeye getirildi! Getirildi ki; bu vahşet manzaralarını televizyonlarında gösteren gazeteciler, Başbakan'a soruyorlar: 'Sayın Başbakan! Kurbanı yasaklamayı düşünüyor musunuz?!' Allah'ın mahlukatına şefkat ve merhamet dini olan İslamiyet'te iş, nasıl çığırından çıkarılıyor, görüyor musunuz sevgili okuyucularım? O hayvanlara bu eziyete sebep olan; başta onların derileri için yeri göğü inletenler, belediyeler ve o kazıktan kopmuş kudurmuş insan müsveddeleri nerededirler? Bunlar, neden gerekli altyapıyı yapmaz ve tedbirleri almazlar? Milletten vergi toplamayı bilen belediyeler, bu asli görevlerinin ihmalinin cezasını çekmeyecek mi? Nerede, hayvan hakkı savunucuları? Ve, her şeyden önemlisi devlet nerede? Dinimizi çirkin gösteren bu hayvan katilleri, insan müsveddeleri cezasız mı kalacak?
16.03.2001
İnsana kendini ve Rabbini tanısın diye akıl nimeti verildi. Akıl nimeti sayesinde insan, Allahü tealanın büyüklüğünü ve azametini tanır; kendisinin hakir, zelil ve hiçliğini anlar. Cenab-ı Hakk, Bakara suresinin 164. ayet-i kerimesinde mealen şöyle buyurmaktadır: 'Şüphesiz göklerin ve yerin yaratılmasında, gece ile gündüzün birbiri peşinde gelmesinde, insanlara fayda veren şeylerle yüklü olarak denizde yüzüp giden gemilerde, Allah'ın gökten indirip de ölü haldeki toprağı canlandırdığı suda, yeryüzünde her çeşit canlıyı yaymasında, rüzgarları ve yer ile gök arasında emre hazır bekleyen bulutları yönlendirmesinde düşünen bir toplum için (Allah'ın varlığını ve birliğini ispatlayan) birçok deliller vardır.' Allahü teala, insana bahşettiği aklı sayesinde; basiret gözüyle bakmasını ve tefekkür etmesini istiyor. Nitekim, Abese suresindeki ayet-i kerimelerde: 'Kahrolası insan! Ne inkarcıdır! Allah onu neden yarattı? Bir nufteden (spermadan) yarattı da ona şekil verdi. Sonra ona yolu kolaylaştırdı. Sonra onun canını aldı ve kabre koydu. Sonra dilediği bir vakitte onu yeniden diriltir (hesap için Mahşer yerine getirir)' Böylece Allah, insana hiçliğini hatırlatıyor. Gerçekte yok olan; yok iken kendisini var eden Allah'ın azameti karşısında nasıl titremez ve şükretmez? Öyle ya; insanın ezelde ne ismi vardı, ne nişanı. İnsan, mahlukat arasında en muhtaç olanı ve en doymayanıdır! İnsanda her şeyden numune vardır. İblisteki kötülükler, melekteki iyilikler de vardır. İmam-ı Rabbani Hazretleri, insandaki bu hakikati şöyle dile getiriyor: 'Bütün varlıklardan birer örnek, insanın yapısında vardır. İnsan, kendisinde bulunan her parçadan dolayı, bütün varlıklara bağlanmıştır. Onda her varlıktan birer parça bulunması, onun her şeye bağlanmasına ve bunun sonucu olarak da Allahü tealadan uzaklaşmasına sebep olmuştur. Çeşitli bağlılıkları sebebi ile, insanın Allahü tealadan uzaklığı, herşeyin uzaklığından daha çok olmuştur. Her şeyden daha çok mahrum olmuştur. Allahü tealanın yardımı ile, kendini bu dağınık bağlılıklardan toparlarsa, yalnız ona bağlanırsa, büyük kurtuluşa kavuşmuş olur. Böyle yapmazsa, yolunu sapıtmış, çok uzaklara düşmüş olur. İnsan, her şeyi kendisinde topladığı için, varlıkların en üstünü olmuştur. Yine bu topluluğu, onun her şeyden daha kötü olmasına yol açmıştır. Bu topluluğundan dolayı, tam bir ayna olmuştur. Fakat, bu âleme yüz çevirirse, çok lekelenir. Eğer, Allahü tealaya dönerse çok parlak olur...' (Mektubat, cilt 1, mektup 129) İnsanın, dünyadaki muvakkat hayatı ancak, bir imtihandan ibarettir. Kısacık dünya hayatı, yalnızca bir duraktan ibarettir. Durakta, ila-nihaye durulmaz; biraz beklenir ve asıl mekana gidilir. İnsanın asıl mekanı, gideceği ve ebedi kalacağı yer Ahiret'tir. Her şeyi, bu duraktan ibaret bilenler; Allah'ı ve Ahiret'i unutup dünyalarını mamur edenler, yalnızca nefislerinin peşinde koşup ömür tüketenler, ölüm sonrası hakikat karşısında; (keşke toprak olsaydım!) diyeceklerdir. Son pişmanlık fayda vermeyeceğine göre, geçici dünya menzilinde Ahiret için azık tedarik etmek gerekir. Cenab-ı Hakk, A'raf suresinin 156. ayet-i kerimesinde; 'Rahmetim, gazabımı aşmıştır' buyuruyor. Sevgili Peygamber Efendimiz de; 'Allahü tealanın kullarına şefkat ve merhameti, bir annenin süt emzirdiği çocuğuna şefkat ve merhametinden daha çoktur' buyuruyor. Böylesine engin bir rahmet karşısında, azaba müstahak olmak, ne zillet ve ne rüsvaylıktır?
23.03.2001
Buhranını bir türlü yenemeyen ve her geçen gün artıran insan, bu ahir zamanda huzursuzluğun daniskasını yaşıyor. Dünyanın ve nefsinin peşinde koşan insanı dünya, asla yakalanmamacasına peşinde koşturuyor! Katmerli cehaletinin ve nefsine zulmün bedelini ödüyor! İslam âlimleri, insanda iki tane aklın olduğunu söylüyor. Bunlardan bir tanesi akl-ı me'aş olup, gelip geçici dünya işlerinde mahirdir. Satıhta kalır ve asla, derine inmeğe, hakikatle yüzleşmeye yol bulamaz. Çürüyüp yok olacak bir yüzün makyajı için saatlerce vakit harcar da; ölmeyecek ve hesaba çekilecek ruhu, bir an olsun düşünmek bile istemez! Bu akıl çeşidi bütün insanlarda vardır ve her insan, bu aklından son derece memnundur! Bir de akl-ı me'ad vardır ki, yalnızca Allah'a ve ahiret gününe inananlarda bulunur. Bu akıl, ahiret derdi ile dertlidir. Ölümü ve ölüm ötesini düşünür. Oraya hazırlık yapar. Bu akla sahip olmak, kolay olmayıp öyle her babayiğidin harcı değildir. Bu akıl sahipleri, ölmeden evvel ölmüşlerdir zira! Dünya hayatında iken, kendilerini kefene sarılmış, kabre konulmuş bilirler! O daracık ve karanlık yerde, amellerinden başka yol arkadaşı, yardımcısı, eş, dost ve akrabası yoktur. Nefislerini ve dünyalarını satmış, nefsi ve dünyevi arzularından vazgeçmiş; buna mukabil, ahireti ve sonsuzluğu tercih ederek satın almışlardır. Her iki çeşit akıl sahiplerinin işi alışveriştir. Biri dünyaya talip oldu ve ziyan etti; diğeri ahirete talip olup, sonsuzluk kervanının er kişisi oldu. Sevgili Yunus'umuzun belirttiği gibi; 'zehirle pişmiş aştan yemeden' akl-ı me'ad sahibi olunamaz! Nerede o kahramanlar? Bunlar kibrit-i ahmer gibi olup, çok ama çok az kalmışlardır. İnsanların yekununa kıyasla sayıları yok denecek kadar azdır! Böyle bir zamanda; yani hak ve hakikatin yırtıcı hayvanların inlerine çekildiği bir demde, insan gibi insanın ölmesi, yaşamasından daha hayırlıdır. Nasıl daha hayırlı olmasın ki, her geçen saniye günahları ve hesabı artmada... İslam âlimleri yine buyuyorlar ki; ölmeden evvel ölmenin zevk ve lezzetine doyum olmaz, ancak; bu çetinler çetini işi başarabilmek, hele bu ahir zamanda zorların zorudur. Bütün bunlarla beraber, hiç olmazsa yapılması gereken insana, Allah'ı ve ahireti hatırlatacak bir kişinin bulunmasıdır. Bu kişi cevher olup, hatırlattıkları ile arkadaşını akl-ı me'ad sahibi yapmaya muktedirdir. Böyle bir arkadaştan, rehberden yoksun insan, nefsi ile baş başa kalmış ve akl-ı me'aşın dairesinin dışına çıkamamış bir zavallıdır. Dünya hayatını oyun ve eğlence ile geçirir; bugün veya yarın öldüğünde, pişmanlıkların en acı ve en şiddetlisini duyar ama; para etmez! Geçtiğimiz Pazar günü, can dostlarımızdan bir tanesini, sevgili Ahmet Işık Ağabey'i kaybettik! Çocuk safiyetinde ve masumiyetinde, güzeller güzeli bir insandı Ahmet Ağabey. O kadar masumdu ki, onun sol omzundaki kiramen katibin meleğinin defterinin kapağı hiç açılmamıştır. Mübarek naşını yıkayan Sedat Hoca, böyle nurlu ve güleç bir cenaze görmediğini söyleyince; faziletli Said Arvas Ağabey; 'Tabii, kimin oğlu o!' diyerek, taziye dileklerini şu manidar cümlelerle ifade etti: Hazret-i Abbas, sevgili Peygamberimizin amcaları idi. Oğlu Abdullah, Ashab-ı kiramın en faziletlilerinden ve babası gibi yüksek âlimlerinden idi. Babası vefat edince, insanlar taziyeye geldiler. Hz. Abdullah diyor ki; bunca taziye arasından bir Arabinin söylediklerini unutamıyorum. Arabi şunları söyledi: Efendim! Güzelce sabredin. Ta ki, bizler sabrı sizden öğrenelim. Zira, baştakilerin sabrı halk için örnektir. Bu musibetten yani babanızın vefatından dolayı gösterdiğiniz güzel sabırla kazanmış olduğunuz sevap, size babanızdan daha hayırlıdır. Anne ve babalarımızdan, bize daha şefkatli olan, merhametlilerin en merhametlisi olan Allahü teala da, babanıza sizden daha hayırlıdır. Güzel insanlar bir bir aramızdan ayrılıyor, dünya cefasıyla bize kaldı; dayan dayanabilirsen! Cennet nimetleri sana afiyet olsun sevgili Ahmet Ağabey!
30.03.2001
Sevgili Peygamber Efendimiz mübarek sözlerinde buyuruyorlar ki: 'Amirleriniz (yöneticileriniz) adil, müşfik, insan sevgisi ile dolu olup, içinizdeki iyilerinizden seçilmiş ise; zenginleriniz cömert, merhametli, hamiyet sahibi ve merhametli ise; işlerinizi de meşveret yaparak (bilenlere, işin ehline danışarak) yapıyorsanız, bu taktirde yerin üstü, altından hayırlıdır. Yani, yaşamak ölmenizden iyidir. Eğer, bunların tam tersi oluyorsa; yani, amirleriniz en kötülerinizden, zenginleriniz cimri ve merhametsiz olup, işleriniz konusunda da kadınlarınızın emrine girmişseniz; o taktirde yerin altı, üstünden, sizin için daha hayırlıdır.' Yaşamak mı, ölmek mi daha hayırlıdır; siz karar verin sevgili okuyucularım! Dünya hayatı, gelip geçici bir imtihan yeri olduğuna göre; imtihanda başarı ümidi varsa, yaşamakla sevap kazanılıyorsa, hayat iyidir. Her geçen gün günahlarımız artıyorsa; hesabı verilemeyecek çetin bir yükün altına giriyorsak, yaşamak neye yarar? Bu taktirde, dünyanın gelip geçici lezzetlerine son veren ölüm daha iyidir. Hazret-i Osman, insanlara hayatın gerçeğini şu manidar cümlelerle izah etti: 'Cenab-ı Hakk, size dünyayı (hayatı ve çeşitli dünya nimetlerini) ahireti kazanasınız diye verdi. Ahireti unutup, dünyanın zevk ve safasına dalasınız diye değil! Hayattan maksat, ahireti kazanmaktır. Dolayısıyla dünya, para gibidir. Onu verip, bir şeyler alınır. Onun (paranın) kendisi yenmez! Parayı her şey görenler; onu yemeğe kalkışanlar, hele de metal para olursa, ahmaklıkları bir yana; dişlerinden de olurlar! Akıllı insan, her şeye değeri kadar kıymet verir. Mahdut olan, kısacık dünya hayatının kıymeti, sonsuz olan ahiret hayatının yanında nedir ki? Üstelik, o sonsuzlukta; yaşanılan kısacık dünya hayatının hesabı verilecek ve karşılığı olarak da, mükafat veya mücazat (ceza) görülecek! Hazret-i Ömer Efendimizin torunu Salim (Hz. Abdullah'ın oğlu), kutlu nesillerden Tabiinden olup, Medine-i münevveredeki en büyük yedi âlimden bir tanesi idi. Şam'da, camide Halife ile karşılaşır. Hz Ömer'in oğlu ve pek yüksek âlim olması hasebiyle, Halife kendisine çok iltifat eder ve bir isteği olup olmadığını sorar. Salim der ki: 'Camiler Allah'ın evidir. Biz, şu an camide yani Allah'ın evinde bulunuyoruz. Evin sahibi dururken, başkasından istemek insanlığa sığar mı?' Halife, çaresiz susar. Camiden çıktıklarında, kendisini takip edip aynı dileği tekrarlar. Halifenin peşini bırakmayacağını anlayan Salim: 'Bana vermek istediğiniz şey dünyevi mi, uhrevi mi?' der. Halife; 'Elbette dünyevi, ahirete ait şeyi ben nasıl verebilirim; onu ben de sizin gibi Allah'tan istiyor ve bekliyorum' der. Bunun üzerine Salim: 'Vallahi! Dünyalık olarak bilinen şeylerden hiçbirisini, her şeyin ve bizim mutlak sahibimiz olan Allah'tan bile istemedim! Sonsuz olan ahiret dururken, üç günlük dünya için istemek, insanlık olur mu?!' diyerek halifeyi susturur ve isteğinden vaz geçirtir. Gaflet akılları örtmese, ahiret derdi ile dertlenen insanın gözü, dünyayı göremez. Dünyanın zerre kadar kıymeti olsaydı, Allah onu en azılı düşmanlarına ve kendisini inkar edenlere, küfran-ı nimet içinde taşkınlık yapanlara, asilere, zalimlere, münafıklara verir miydi? Ahirete yaramayan dünya, sonsuzluğa götürülen yük ve sonsuz yüzkaralığından başka nedir ki?
06.04.2001
Cenab-ı Hakk. Âl-i İmran suresinin 185. ayet-i kerimesinde mealen; '... Bu dünya hayatı aldatma metaından başka bir şey değildir' buyuruyor. Demek ki insan, tuzaklarla örülü, geçici bir dünya hayatını yaşamaya memurdur. Herkes, dünyanın bu geçici zevk ve elemlerini tadacaktır. 50, 60, bilemediniz 100 sene yaşayan insanlara, yaşadıkları dünya hayatını sorunuz; alacağınız cevap; hiçtir. Hayatıyla ölümden kaçan insan, her an ölüme yaklaşmaktadır. O ölüm ki, Peygamberler Peygamberinin tespit ve işaretleriyle; 'Lezzetleri kesecek (bitirecek) ölümü çok hatırlayınız!' Ömer bin Abdülaziz, ölümü hatırlamanın faydasını şu manidar sözle ifade eder: Eğer, sıkıntıda iseniz; ölümü hatırlamakla sıkıntınız hafifler. Çünkü, onun geçici olduğunu bilir ve ferahlarsınız.. Şayet, nimet içindeyseniz; bu takdirde de böbürlenip kibirlenmezsiniz. Üç günlük dünyaya bel bağlayanlar, her şeyi bu dünyadan ibaret bilenler, bu dünyanın zevk ve eğlencelerine dalıp Allah'ı ve ahireti unutanlar, ne bedbahttırlar! Bu zavallılar, ölümle her şeyin biteceğini zannederler. Halbuki, Âlemlerin Rabbi olan Allah, insana gerekli ikazı yapıyor: ' Habibim!) De ki: Sizin kendisinden kaçtığınız ölüm, muhakkak sizi bulacaktır. Sonra da, görüleni ve görülmeyeni bilen Allahü tealaya döndürüleceksiniz de; O size bütün yaptıklarınızı haber verecektir.' (Cum'a suresi, 8. ayet meali) İslâm âlimleri, olması muhakkak olan şeyi olmuş bilmek lazımdır buyuruyor. Muhakkak öleceğini bilen insan, nasıl oluyor da hiç ölmeyecekmiş gibi, dünyanın geçici zevklerine dalabiliyor? Ölüm ve ölüm ötesi ebedi hayatı aklına bile getirmiyor? Gafletin böylesi, mahlukat içinde yalnızca insanoğlunda mevcuttur. O insan ki, bunca mahlukat içinde, en acizi ve en muhtaç olanıdır. İnsanın en büyük üstünlüğü, düşünebilme kabiliyetidir. Düşünmeyi düşünsün bakalım insan; bu düşünmede kendisinin ne dahli var? Düşünebilmek ve akli melekelere sahip olabilmek, bizatihi insanın elinde olsaydı, akılları örtülü, salim düşünemeyen delilere merhem olurlardı! Düşünebilip de, düşündüren kudreti düşünemeyen insana yazıklar olsun! Her şeyi bir kenara bırakın; insan, yalnızca düşünebilmek nimetinin şükrünü eda edebilmekten bile acizdir. Ölümle ma'lül; bu insan neyine güveniyor? İmam-ı Rabbani Hazretleri, Mektubat'ının 1. cildinin 98. mektubunun sonunda, şu mühim nasihatı yapıyor: 'Dünya hayatı çok kısadır. Ahiretin azapları pek acı ve sonsuzdur. İleriyi gören akıl sahiplerinin hazırlıklı olması lazımdır. Dünyanın güzelliğine ve tadına aldanmamalıdır. İnsanın şerefi ve kıymeti dünyalıkla ölçülse idi, dünyalığı çok olan kafirlerin herkesten daha kıymetli ve üstün olmaları lazım gelirdi. Dünyanın görünüşüne aldanmak akılsızlıktır, ahmaklıktır. Birkaç günlük zamanı, büyük nimet bilerek, Allahü tealanın beğendiği şeyleri yapmaya çalışmalıdır. Allahü tealanın kullarına ihsan, iyilik etmelidir. Kıyamette azaplardan kurtulmak için iki büyük temel vardır. Birisi Allahü tealanın emirlerine kıymet vermek, saygı göstermektir. İkincisi, Allahü tealanın kullarına, yarattıklarına şefkat göstermek, iyilik etmektir...' Cenab-ı Hakk, cümlemize ölümün hakikatini tattırsın! Ölmeden evvel öldürsün!
13.04.2001
Cenab-ı Hakk; '...dünya hayatı sizi gururlandırmasın!' buyuruyor. Dikkat ediniz, bunu kim buyuruyor; dünyayı ve insanı yoktan var eden! Ahmed bin Hanbel'e soruluyor: 200.000 dirheme malik olan zahit olabilir mi? Buyuruyor ki: Elbette; yeter ki o para, kişinin kalbine girmesin! Para, mal, mevki şöhret ve sahip olunan bütün dünyalıklar su gibi olup, geminin altında ise, onu yüzdürmeye yarar. İçine girmişse batırır! Ahir zamanın zulmeti her şeyi ve her yanı kaplamış olduğundan, hiçbir şeyin bereketi kalmadığı gibi, dünyanın ve dünyaya ait bütün nimetlerin de tadı ve tuzu bir daha geri dönmemek üzere gitti. İmam-ı Gazali, kendi devrindeki insanların halinden şikayet ediyor ve ölümden dahi ibret alınmadığından yakınıyor. Ya, şimdiki cenazeler? Ölümü hatırlamak ve ölenden ibret almak şöyle dursun, her türlü dünyevi maslahatın konuşulduğu, göstermelik bir seremoniden başka ne ki? Asr-ı Saadetteki kutlu nesilden A'meş (r.a.); 'Biz, cenazelerde taziyede bulunmak için, cenaze sahibini bulmakta güçlük çekerdik. Zira, hüzün herkesi öylesine kaplamıştı ki, her bir şahsı cenaze sahibi zannederdik' buyurur. Ahir zamanın insanları da farklı, şeytanları da! Şeytanlar, eski zamanlara kıyasla daha bilenmiş ve insanı tanımak ve alaşağı etmek konusunda ziyadesiyle tecrübe sahibi olmuşlar. Öyle ki, eskiden insanlar şeytanın emrine girer ve onun askeri olurlardı; kötülükleri de kendilerine ve etraflarına belirli ölçüde olabilirdi. Bu zamanda ise, şeytanın emrine girip, önce onun askeri olan insan, şerde o kadar ileri gitti ki, şeytanı kendi emrine sokarak onun amiri oldu! Bu insandan ve yaptıklarından şeytan dahi kaçar oldu! Veli bir zat, şeytanı boş otururken görür ve bunun sebebini sorar. Şeytan der ki; bu zamanın din adamları bizim görevimizi öyle güzel yapıyorlar ki, bize de oturup seyretmek kalıyor! Şeytan, insandan intikam peşindedir. Zira, insana secde etmediği için, lanetlenip cennetten kovuldu. Şeytan, elindeki şehvet ve gadap silahları ile insanı yenmesini bildi. Özellikle Müslümanlar konusunda hüsrana uğradı. Ne yapıp edip, sonunda tövbe eden Müslümanlar, şeytanların onca gayretlerini boşa çıkarıyorlardı. Sonunda şeytan bunun da çaresini buldu ve Müslümanların da sırtını yere serdi! Onlara, tövbe gereği duyulmayan; inançta ve amelde bid'at felaketini musallat etti! Yahya bin Muaz-ı Razi'nin duasına iltica etmekten gayrı çare yoktur: Ya Rabbi! Şeytan, hem bizim ve hem de senin düşmanındır. Bizi affetmen kadar onu üzen hiçbir şey yoktur! Yeter ki; inançta ve amelde, tertemiz ehl-i sünnet yolunda bulunabilelim ve bid'at felaketine bulaşıp şeytanın maskarası olmayalım! İnsan, hasta olunca dünyanın en tatlı yiyeceklerinden ve çeşit çeşit nimetlerinden zevk alamaz. Kuş eti bile olsa, yağlı ve her çeşit tatlı yiyecekler, onun hastalığını artırmaktan başka işe yaramaz. Manevi hastalık da ibadetlerin tadını, lezzetini tattırmaz. Onun içindir ki, önce; bu maddi ve manevi hastalıklardan kurtulmak lazımdır.
20.04.2001
Âlemleri yoktan var eden, varlıkta durdurup yok olmaktan koruyan Cenab-ı Hakk; insanoğlundan, kendisine ve ahiret gününe iman etmelerini, inananların da, bu imanlarını 'ihlas' mertebesine çıkarmalarını murad ediyor. Allahü tealanın, inanan (mü'min) kullarından istediği halis dindir. Yani, inançlarında, ibadet ve taatlarında ve yaptıkları her şeyde samimi olmalarını, içten davranmalarını istiyor. Nitekim; Kur'an-ı kerimde, Şeytan'ın yoldan çıkaramayacağı, azgınlık ve sapkınlığa düşüremeyeceği kullar zümresinden yalnızca 'muhlisler' işaret edilmektedir. 'İblis: Senin mutlak kudretine andolsun ki, onlardan ihlasa erdirilmiş kulların bir yana, hepsini mutlaka azdıracağım, dedi.' (Sad suresi, 82 ve 83. ayetler) Kişinin ihlası elde etmesi, yani muhlis olması kolay değildir. Ebüdderdâ hazretlerinin buyurduğu gibi; ihlas, imanın ve onun tezahürlerinin en zirve noktasıdır. Muhlis kullar, yaptıklarını yalnızca Allah için yapar. Her işinde Allah'a tam tevekkül ve teslimiyet içindedir. Bütün olanları O'ndan bilir. Her hal ve şartta rıza makamındadır. Sevgili Peygamberimiz, Abdullah bin Ömer'e buyurdu: 'İsteyeceğin zaman Allah'tan iste. Dara, sıkıntıya düştüğün zaman, Allah'a sığın, O'na iltica et. Dünyanın bütün insanları bir araya gelse ve sana bir iyilik yapmak isteseler; Allah istemedikten ve takdir etmedikten sonra bunu yapamazlar. Yine, bunun gibi; senin için kötülük murad ettiklerinde de, Allah'ın takdiri ve müsaadesi olmadan bunu başaramazlar.' Cenab-ı Hakk da bu ikazı açıkça yapıyor ve insanoğlunu uyarıyor: 'Allah'ın izni olmaksızın hiçbir musibet isabet etmez..' (Tegabün, 11) 'Sen, O mutlak galip ve engin merhamet sahibine güvenip dayan' (Şu'ara, 217) Bu kadar açık ikaz ve uyarılara rağmen insan, Yaradan'ını unutuyor, geçici heveslere dalarak, olmadık şeylere güvenip bel bağlıyor. İnananı da böyle olunca bu, iman zafiyeti değil de nedir? İşte, bundan dolayıdır ki, mü'min, inancını ihlaslı yapmaya mecburdur. Kur'an-ı kerimde Cenab-ı Hakk; 'Ey iman edenler! İman ediniz!' buyururken de bu hususa işaret ediyor. Yani, imanlarımızı zirve noktasına çıkararak, muhlislerden olmamızı istiyor. Yukarıda, Şeytan'a nasıl mühlet verildiğini ve Şeytan'ın hangi tür insanları aldatıp, azdırabileceğini gördük. Dolayısıyla, insanın dünya üzerindeki hareketi iki ayrı yönlü olup, birincisi; Allah'a şerefli bir kul olmak ve O'nun sonsuz mağfiretine kavuşmak, ikincisi de; Şeytan'ın maskarası olmak ve tıpkı Şeytan gibi, Ebedi Huzur'dan ebediyen kovulmak.. Rezil ve rüsvay olmak.. Allahü teala, biz insanoğlunun yüzünden Şeytan'ı la'netleyip kovuyor. Ve ona, bir kısım insanları aldatıp, azdırması için mühlet ve müsaade veriyor. Bunca ikaz ve uyarılara rağmen, insanoğlu Yaradan'ını unutuyor, O'na sırtını dönüyor ve O'nu terk ediyor. Şeytan'la dost olup, ona uyuyor.. Ve, tabii azabı hak ediyor!
27.04.2001
Dünya sebepler âlemidir. Cenab-ı Hakk, dünyanın nizamını böyle murad etmiş; meydana gelebilecek her türlü olayı (fiziki, kimyevi ve biyolojik) sebeplere bağlamıştır. O'nun RAHMAN sıfatı güneş gibi olup, inansın inanmasın insanı, hayvanı, nebatı ve cem'atı, kısaca her türlü mahluku aydınlatmakta; yaratmış olduğu bu sebeplere yapışanları dünyada başarılı kılmaktadır. Bugün, kafirler dünyevi olarak gelişmiş ve başarı elde etmiş iseler, bilelim ki, bunlar bilerek veya bilmeyerek Allahü telanın koymuş olduğu kanunlara uymaktadırlar! Yani, sebeplere yapışmaktadırlar. Allah'ın vermiş olduğu zeka nimetini kullanarak, dünyayı kendi emrine almakta ve ondan gerektiği gibi faydalanabilmektedirler. Ama bugün, bütün insanlığa arız olan bereketsizlik, gören ve düşünebilen herkesin dikkatini çekmektedir. Zengin olsun, fakir olsun insan; huzuru ve mutluluğu tadamamaktadır. İslâm âlimleri buyuruyor ki: 'İnsanlar, İslamiyet'i terk ettikleri için ve İslâm Dini'nin gösterdiği rahat ve huzur yolundan ayrıldıkları için, dünyada bereket kalmadı. Rızklar azaldı. Ta-Ha suresinin 124. ayet-i kerimesinde mealen, (Beni unutursanız rızklarınızı kısarım) buyuruldu. Bunun için; iman rızkı, sıhhat rızkı, gıda rızkı, insanlık ve merhamet rızkı ve daha nice rızklar azaldı. (Haşa zulmetmez kuluna Hüda'sı, herkesin çektiği kendi cezası) sözü Nahl suresinin 33. ayetinden alınmıştır.' Abdülhakim Arvasi Efendi, bir üniversiteliye verdiği cevabi mektubunda buyuruyor ki: ' ...İnsanlığı kaplayan sıkıntıların birinci sebebi; Hakk'a karşı şirk ve müşrikliktir. İlim ve fen ilerlediği halde, insanlığın ufuklarını sarmış olan fesad karanlığı, hep bu şirkin, imansızlığın, vahdetsizliğin ve sevişmezliğin neticesidir. Beşeriyet ne kadar uğraşırsa uğraşsın, sevip sevilmedikçe, ıstırap ve felaketten kurtulamaz. Hakk'ı tanımadıkça, Hakk'ı sevmedikçe, Hak tealayı hakim bilip O'na kulluk etmedikçe, insanlar birbiri ile sevişemez. Hakk'dan ve Hak yolundan başka her ne düşünülse, hepsi ayrılık ve perişanlık yoludur..' İşte, Ahir Zaman'ın bereketsizliği ve işte, sıkıntı ve ıstırap içindeki bütün bir insanlık... Fudayl bin İyad Hazretleri buyuruyor ki; 'Bir kişi, sana Allah'tan korkuyor musun diye sorarsa, sakın cevap verme! Evet dersen, bu halimiz O'ndan korkanın hali değil. Hayır dersen, o takdirde de kafir olursun!' İnsanın en büyük hastalığı ve onu sonsuz azablara sürükleyecek en büyük felaketi, Rabbini unutmasıdır. Gaflet içinde, dünyanın geçici zevk ve nimetlerine dalıp, gönül ve bel bağlamasıdır. O vakit, hayvandan ne farkı kalıyor ki? Halbuki İnsana yakışan rıza makamıdır. Cenab-ı Hakk'la insanın, karşılıklı olarak birbirlerinden razı olma hali. Bu nimeti (rıza makamını) Cenab-ı Hakk, ancak; kendisini bilip tanıyan ve emir ve yasaklarına uyanlar için vaat etti. Yaşanılan bereketsizlik ve enva-i çeşit sıkıntılar da, O'nu unutmanın, O'na karşı gelmenin ve isyan etmenin bedeli olsa gerek! Tabii, buradaki yalnızca dünya halidir; asıl hal, ebedi rüsvaylık ise Ahiret'tedir.
04.05.2001
İnsanoğlu evvel emirde bizzat kendi nefsinin zalimidir. Böyle olunca da; kendisine verdiği zararı kimse ona veremez. Netice itibariyle insanoğlu sonunu kendi elleriyle hazırlar! Yaratılışı itibariyle, hem iyiliğe (terakki edip yükselmeye) ve hem de kötülüğe (aşağıların en aşağısına tereddi etmeye) elverişlidir. Dünya hayatı onun için yol ayırımıdır. Hakkı da batılı da kendisine yol olarak seçebilir. Yolunu belirlemede muhayyer (serbest) bırakılmıştır! Kendisine verilen dünya hayatı ve dünya nimetleri, onu azdırmış ve en kötü nankörlük olarak; kendisine bahşedilen (hiçbir dahli olmadığı halde) hayatı ve gelip geçici dünya nimetlerini gerçek sahibinden bilmeyerek Allah'ı unutmasıdır. O'nu inkar edip, her şeyi; kendinden veya kendiliğinden bilmesidir. Halbuki, insan birazcık düşünecek olursa; Allah, bir buğday tanesini bile zayi etmiyor. Toprağa düşen bir taneden başak ve nice buğdaylar meydana gelirken, bizzat toprak olan ve üstelik Rabbani kattan Ruhla bezeli insanoğlu, ölüp toprak altına girince nasıl zayi olabilir? Bir taraftan anneler çocuk doğura dursun, diğer yandan kabirler insan yutsun! Bu ikisinin arasındakiler boş ve manasız olabilir mi? Sahibi olduğunu zannettiğimiz hayatımız bile kendimizden değil! Nerede kaldı ki, emanetçisi olduğumuz dünyanın gelip geçici nimetleri!.. Önce bize ait olmayan, sonra da bizim olmayacak malda sahiplik olmaz. Olsa olsa emanetçilik olur. Aklı olan kişi, elindeki emanet malla (mülk, para, şöhret, ilim, çocuk vb.) nasıl gururlanabilir? Nasıl olur da emanetin asıl sahibini düşünemez? Cenab-ı Hakk, yeminle buyuruyor ki: '... insan, Rabbine karşı pek nankördür. Şüphesiz buna kendisi de şahittir ve o, mal sevgisine de aşırı derecede düşkündür.' (el- Adiyat suresi, ayet; 6, 7, Halbuki, insan; bu doymaz derecedeki düşkünlüğünün yegane sebebinin, bizzat kendisinin muhtaçlığından kaynaklandığını bir bilebilse! Düşkünlüğün kendisi ve düşkün olunan herşey, insanın muhtaç olmasından kaynaklanıyor. Ganiy-yi Mutlak olan yalnızca Allahü teladır. İbrahim bin Edhem hazretlerine birisi gelir ve cübbesini hediye etmek ister. Çok ısrar edince, İbrahim bin Edhem dayanamayıp; 'bir şartla, eğer zenginsen kabul edebilirim!' der. Adam zengin olduğunu söyleyince; İbrahim bin Edhem kendisine kaç parası olduğunu sorar. O da, şu kadar param var der. Bir o kadar daha olmasını ister misin diye sorulduğunda da; tabii, der; kim istemez! Bunun üzerine o büyük veli: 'bak, ihtiyaç sahibi olduğunu kendin söylüyorsun. Belli ki, daha doymamışsın! Dolayısıyla sen fakirsin, senin malını alamam buyurur. Ebu İshak, vefat edeceği zaman, evlatlarına iki vasiyette bulunur: Lokmanıza dikkat edin, mutlaka helalden olsun ve fakirlere yardım edin! Evlatları, fakirlerin kimler olduğunu sorduklarında; bütün insanlar fakirdir, zira muhtaç olan fakirdir der! Hakim zata soruluyor: Neden bütün akıllılar zengin olamıyor; zenginlerin pek çoğu ahmaklar zira?! Öyle ya, ahmakların hepsinin fakir olması gerekmez mi? Hakim zat buyuruyor ki: Allah, insanoğlunun nazarını kendisine çevirmesini murat ediyor! Aksi halde, insan; zenginliği ve fakirliği kendinden bilip, Allah'ı unutacaktı! Allah'ın yerine aklını koyacaktı! Yegane hikmet sahibi olan Allah, zenginliği dilediğine veriyor ki, insan; muhtaç olduğunu bilsin ve Rabbini unutmasın!
11.05.2001
Cenab-ı Hakk sonsuz mağfiret sahibidir. Öyle ki, O'nun rahmeti gazabını aşmıştır. Yeter ki, insan Rabbini tanısın ve O'na dönsün. Hadis- kudside Cenab-ı Hakk: 'İnsanları, beni tanımakla şereflenmeleri için yarattım' buyuruyor. Yalnız burada şeytanın hilesine kapılıp, nefse uymamak gerekiyor. Evet; Cenab-ı Hakk, sonsuz mağfiret sahibidir deyip, günaha dalmamalıdır. Nitekim, Lokman suresinin 33. ayet-i kerimesinde, mealen şöyle buyurulmaktadır: 'Allah'ın kerim olması sizi aldatmasın!' Sevgili Peygamberimizin şu ikazı aklı olana yetişir: 'Aklı olan kimse, nefsine uymaz ve ibadet yapar. Ahmak olan, nefsine uyar, sonra Allah'ın rahmetini bekler!' İnsan, şu üç günlük dünyaya misafireten gelmiştir. Ezelden gelip ebede giden bir yolcudur. Bu uzun yolculuğun en kısa durağı dünya hayatıdır. Öyle ki; bundan sonraki çok uzun ve sonsuz olarak kalacağı kabir ve ahiret hayatları, kısacık bu dünya hayatıyla şekillenmektedir. Kabir, ya cennet bahçelerinden bir bahçe veya cehennem çukurlarından bir çukurdur. Ebedi yurt olan ahirette de, cennet ve cehennem vardır. Bütün bu yolculukların ve ebedi yurt olarak kalınacak yer olan ahiretin hazırlığı, bu dünyada yapılır. Demek oluyor ki, dünya yalnızca bir tedarik yeridir. Dünyada sonsuz kalınmayacağını; 50-60 sene, bilemediniz 80-90 sene sonra, bu duraktan ayrılacağımızı biliyoruz. İnsana yakışan, dünya durağında yolcu gibi davranmasıdır. Dünyaya dalmaması ve elini çabuk tutmasıdır. İnsan, ne kadar yaşarsa yaşasın, nereye giderse gitsin ve hangi işleri işlerse işlesin; sonunda varacağı ve döneceği yer, yalnızca Rabbinin katıdır. Nitekim, Cenab-ı Hakk: 'Sonunda bize döndürülürsünüz!' buyuruyor. İnsan, melek değildir. Elbette günah işler. Günahtan korunan yalnızca Peygamberlerdir. İnsana düşen, günahta ısrar etmemesi ve ondan yüz çevirmesidir. Yani tövbe etmesidir. Allahü teala, Furkan suresinin 70 ve 71. ayet-i kerimelerinde mealen şöyle buyurmaktadır: 'Ancak tövbe ve iman edip iyi davranışta bulunanlar başkadır. Allah onların kötülüklerini iyiliklere çevirir. Allah çok bağışlayıcı, engin merhamet sahibidir. Kim tövbe edip iyi davranış gösterirse, şüphesiz o, tövbesi kabul edilmiş olarak Allah'a döner.' Allah'ın rahmetinden ümit kesmememizi, yine Allah emrediyor! Sevgili Peygamberimiz de; 'Günahına tövbe edenin hali, hiç günah işlememiş gibidir' buyuruyor. Süfyan-ı Sevri hazretleri buyuruyor: 'Bana deseler ki, kıyamet günü senin hesabını annenle baban görecek, razı olur musun? Hayır derim! Biliyorum ki, benim Rabbimin şefkat ve merhameti daha çoktur.' Bir Arabi, Peygamberimizden kıyamet günü, insanların hesabını kimin göreceğini sorar. Resul-i Ekrem Efendimiz: 'Rabbimiz soracak' der. Arabinin; 'Bizzat kendisi mi, yoksa melekleri vasıtasıyla mı?' sualine karşılık; Peygamberimiz: 'Bizzat kendisi hesap görecek' buyurur. Bunun üzerine Arabi zat güler. Kendisine neden güldüğü sorulunca, şu karşılığı verir: 'Kerim zat, kerem sahibi hesap görünce affeder!' Rahmet Peygamberi, 'Doğru söylüyorsun' buyurur. Bütün bunlardan anlaşıldığı üzere, yeter ki insanda Rabbinin huzuruna varacak yüz olsun!
18.05.2001
İlahi takdirde insanın çekeceği çilesi vardı ki, dünya denilen bu aşağılık âleme indirildi. Hem de her türlü nimetin içinde yüzdüğü sonsuz cennet âleminden! Orada, her türlü nimetin içinde yüzdüğü sonsuz cennet âleminde de rahat durmamış; diğer bir ifade ile, kendisine verilen nimetlerin kıymetini bilememiş ve azmış! Kendini ve Rabbini; Rabbinin emrini unutarak çiğnemiş! Kendine gelmesi, kendini ve Rabbini tanıması için, dünya denilen, sıkıntı ve meşakkat yurduna indirilmiş. Dünyada çile ile yoğrulacak; tabir caizse, imbikten süzülürcesine saflaşıp, cennetin kıymetini bilecek ve sonsuz rahmete layık olabilecek! Yunus'umuz bu hali; 'zehirle pişmiş aştan yemek' olarak tarif ediyor. Dolayısıyla, çetin bir imtihan yeri dünya.. Öyle ki, yaratılışı itibariyle dünya, ahiretin zıttı! Dünyanın kendisi, ahirete göre sahte; içindekiler de öyle.. İnsan için dünya hayatı da.. Bütün bu sahtelikler içinde, hakiki cevheri bulmaya memur insanoğlu! Bu, hem çok kolay ve hem de çok zor! Allahü teala, insana, bu kolaylığı sağlayabilmesi için Peygamberler ve onlarla birlikte, nasihat yüklü emir ve yasaklar gönderdi. Ayrıca, insanı akıl denilen çok üstün bir meleke ile donattı. Aklını, geldiği yere, sonsuzluk âlemi olan cennete yoran ve kullanan kurtuldu; aklıyla sahte dünyanın sahteliklerine dalan, ebedi ziyan etti! İnsan, neden yaratıldığına bir baksa; niçin ve nasıl yaratıldığını bir düşünse, kendini bilecektir! Bu biliş, elbette ki kendi hiçliğidir. 'Ben' demesi ve baş kaldırması ise, onun sonsuz felaketi.. Sperma halinden, ana rahmine, oradan bedeni teşekkülle dünyaya gelen ve gelişiyle; gelişip büyümesi ve yaşaması ile ihtiyarlayıp ölmesine kadar, her kademede, her an muhtaçlar muhtacı olan zavallı insan. İnsanoğlu, imar ettiği bu beldelere ve imal ettiği bu aletlere mi güvenip bel bağlıyor? Allah, yağmuru yağdırmasa helak olacak; çok yağdırınca da boğulup gidecek! Havadan oksijeni çekse, kahrolup bitecek; yerçekimi kuvvetini alsa, havada uçuşacak! Bu ve bunlar gibi sonsuz nimetlerde hiçbir katkısı olmayan insan, sahi; neyine güveniyor? Nasıl oluyor da, Rabbine baş kaldırıp, 'ben' diyebiliyor?! Tamamen kendi dışında ve kendi elinde olmayarak ve fakat; tamamen kendisi için meydana getirilen bu âlemde; bu muazzam nizam karşısında, Allah'ı bulamamak ve O'nu tanıyamamak, insaniyet olmasa gerektir. Demek ki, O'nu tanımanın yolu tevazudan geçiyor. Nitekim; sevgili Peygamberimiz: 'Allah için tevazu edeni, Allah yüceltir' buyuruyor. Mektubat-ı Rabbani'de, enfes bir özdeyiş var; bütün bunların özeti: 'Kamış, boşum dedi, şekerlendi. Ağaç, (benim deyip) yükseldi, baltayı yedi!' Cennetin sonsuz nimetlerinden şekerlenmek isteyen, boşum (hiçim) desin! Cehennemi boylamak isteyen de, ağaç gibi böbürlenip yükselsin (!); baltayı yiyip, azabı tatsın!
25.05.2001
İhtiyarlayan gezegenimiz ömrünün son baharını yaşıyor artık! Belli ki, ona da, yaşamaktan dolayı usanç geldi. Üzerinde bulunan insan marifetiyle dünya, yaşanamaz kılındı. Yaratılış gayesinden uzaklaşan insan, hem kendisinin ve hem de üzerinde yaşamakta olduğu dünyanın ipini çekti. Ebedi yolculuğunun yalnızca bir mola yeri olan dünyayı, insan, gafleti yüzünden, ebedi yurt edinmeye kalkıştı. Burada sonsuz kalacakmış gibi, dünyaya sarıldı. Büyük ve doymak bilmez bir iştiha ile dünyaya saldırdı. Dünya önden, o arkadan koştu. Ölüm denilen, dünya lezzetlerine son veren gerçek, kimse için gecikmedi. İnsanın ve bütün âlemlerinin yoktan var edicisi olan Allah, dünyayı bir Pazar yeri, insanı da oraya alış verişe göndermişti! Sonsuz kalınacak ahiret yurdunun tedarikini dünyadan yapmamızı istemişti. Ahiret yurdunun (cennet ve cehennemin) bütün ihtiyaçları dünyaya serpilmişti. Dileyen, dilediği şeyi azık ediyor; orada, ebediyet yurdunda tatmak için! Akabe Biatı'nda, 70 kişiyle gelip Peygamberimizle ahitleşen Abdullah bin Revaha soruyor: - Bizden istediğiniz ve bunu yaptığımız taktirde bize va'diniz nedir? - Şeriki olmayan Allah'ı bilip, O'na ibadet etmeniz ve beni, O'nun elçisi olarak tanıyıp, canlarınızdan ve mallarınızdan çok sevip korumanız; karşılığı ise, Rabbimizin va'di olan cennettir. Başta Abdullah bin Revaha ve 70 Medineli; hayatında hiç yalan konuşmamış ve herkesin 'emin' olarak bildiği, bu güzeller güzeli mübarek yüze ve söze karşı: - Ne kârlı alış veriş! Bundan ne döneriz, ne de dönülmesini isteriz! Onların kalplerindeki ihlas nurunu, kendine ve Habib-i ekremine samimiyetle inanıp bağlanan, bu numune insanları ve davranışlarını hakkıyla gören Rabbimiz, mealen şöyle buyuruyor: 'Allah mü'minlerden, mallarını ve canlarını, kendilerine (verilecek) cennet karşılığında satın almıştır. Çünkü onlar, Allah yolunda savaşırlar; öldürürler, ölürler. (Bu) Tevrat da, İncil de ve Kur'an da Allah üzerine hak bir vaaddir. Allah'tan daha çok sözünü yerine getiren kim vardır? O halde, O'nunla yapmış olduğunuz bu alış verişten dolayı sevinin. İşte bu, (gerçekten) büyük kazançtır.' (Tevbe suresi, 111. ayet) Gönül sultanlarımızdan Hasen-i Basri hazretleri, Rabbimizle kulları arasındaki bu alış verişi; Allahü tealanın sonsuz mağfiretinde eriyerek, şu hayret cümleleri ile ifade eder: 'Ne büyük bir ihsan-ı ilahidir bu! Kendi yarattığı malı ve canı kullarından tekrar satın alıyor! Üstelik, cennet gibi bir fiyat veriyor! Bu va'din senedi Kur'an-ı kerim, şahidi Gaye İnsan Peygamberler Peygamberi, kefili ise, her şeyin mutlak sahibi olan Rabbimiz!' Mallarını ve canlarını Allah'tan kıskananlar ziyan etti. Ölüm, gaflet perdesini yırttı ve gerçeği bütün çıplaklığı ile gösterdi. Dünya, her şeyi ile çok gerilerde kaldı. Ahiret yurdunun kahraman erleri nerede; onlara ne oldu? Onlar da, dünyanın yaldızına, süsüne, eğlencesine ve malına kandı. Sevgili Peygamberimiz, ahir zamandaki imanı; avuç içinde tutulmak istenen kora benzetmiş. Bu devirde, malını ve canını Allah için verebilmek, ateşi avuçta tutmakla eş değerdir. Zaman ve mekan kokuşmuştur zira.
01.06.2001
İnsanı en iyi bilen, elbette onu yaratandır. Rabbimiz, insanın nefsine düşkün olarak yaratıldığını buyuruyor. Oysa, insanın yaratılış gayesi nefsiyle mücadele etmesi içindir. Yine Rabbimiz, bu çetinler çetini işte insanı, yalnız ve yardımcısız bırakmamış; ona, bu mücadelenin yol ve yordamını bildirmiştir. Cenab-ı Hakk, 'halifem' deyip yeryüzüne gönderdiği insanın, nefsinden kurtulmasını ve kendisine yükselmesini murat ediyor. Zira insan, meleklerden üstün olabilecek donanıma sahiptir. İnsanoğlunun içinden seçilen, örnek şahsiyetler, yani Peygamberler (ki, bunların adedi 124 binden ziyadedir) bu gaye ile Allahü tealadan vahiyle almış oldukları bütün emir, yasak ve tavsiyelerin hepsi, insanın nefsini yenmesi, aşması; temizlenip terakki etmesi ve yükselmesi içindir. Diğer bir ifade ile, insanın kendisi içindir. Cenab-ı Hakk, insanı başı boş bırakmamakla ona değer veriyor; onu muhatap kabul etmekle şereflendiriyor. Bütün yaratılanlar arasında insanın çok ayrı, müstesna bir yeri vardır. Her şeyden önce; Allahü telanın 'Habibim-Sevgilim' dediği, sevgililer sultanı Muhammed aleyhisselam insandır ve bütün alemler O'nun yüzü suyu hürmetine yaratılmıştır. O halde, yegane gaye insan O'dur ve insanoğluna en güzel, en mükemmel örnektir. Zira O'nu terbiye eden bizzat Hazret-i Allah'tır. O'nun üstünler üstünü ahlakını öven ve numune gösteren de Allahü tealadır. Çünkü O, bütün yaratılmışların sevgi pınarıdır. Her mahluk, O'nun sevgi pınarından beslenir; sevgiyi tadar ve sevgili (aziz) olur. Cenabı-ı Hakk'ın tecelli ettiği, gaye insan Muhammed aleyhisselamın mübarek kalbi sevgi, şefkat ve merhamet membaıdır. Bülbülün güle döktüğü yakarışlı nağmeler, gülde; O'nun mesteden mübarek kokusundan bir zerre bulunmasındandır. Bülbül, bu kokuyu, gülün hayat fışkıran yaprağında görerek hisseder ve minicik kalbi, O'nun sevgisiyle dolunca, deli divaneye döner. Cenab-Hakk'ın insanoğlunda olmasını istediği Muhammedi ahlakta ben (nefs) yoktur. Allah için olmayan dünyanın zerresi ve esamisi de yoktur. Rabbimiz, bu şanlı Peygambere layık olabilmemiz için, O'na salevat getirmemizi emrediyor: 'Allahü teala ve melekleri, Peygamber'e çok salevat getirirler. Ey mü'minler! Siz de O'na salevat getirin ve tam bir teslimiyetle selam verin.' (Ahzab suresi, 56. ayet meali) (Allah'ın salevatı, rahmet etmek ve kulunun şanını yüceltmektir. Meleklerin salevatı, Peygamberin şanını yüceltmek, mü'minlere bağışlanma dilemek anlamındadır. Mü'minlerden istenen ise, 'Allahümme salli ala seyyidina Muhammedin ve ala ali Muhammed' diyerek, O'nun şanını yüceltmek; O'na ve kıyamete kadar gelecek zürriyetine ve ümmetine dua etmektir.) O'na nasıl salevat getirmeyelim ki, O'nun bize olan düşkünlüğünü, bizzat Cenab-ı Hakk, üstelik kasemle (yemin) bildiriyor: 'Andolsun! Size kendinizden öyle bir Peygamber gelmiştir ki, sizin sıkıntıya uğramanız O'na çok ağır gelir. O, size çok düşkün, mü'minlere karşı çok şefkatli, pek merhametlidir.' (Tevbe suresi, 128. ayet meali) Sonsuz salat ve selamlar O'nun üzerine olsun ki, Allah'ın; 'Rabbin sana, sen razı oluncaya kadar ihsan ve ikramlarda bulunacak ve ne muradın varsa yerine getirecektir' ilahi müjdesi karşısında erimiş ve ahirette ümmeti için ayırdığı şefaat nimetine karşılık: 'bu ayet-i kerimedeki müjdeli vaat kadar beni hiçbir şey sevindirmedi' buyurmuştur.
15.06.2001
İnsan, yaratılışı itibariyle bu dünyaya ait değildir. Ölüm denilen hakikat, dünyanın gelip geçici zevklerine son veriyor; adeta, insanı görmüş olduğu rüyasından uyandırıyor. Gölgeden, hayalden, kayıttan kurtarıp, ebedi gerçekle yüz yüze getiriyor. İslam âlimleri ölümü; dünya hayatındaki acı, elem ve ıstırapların en büyüğü, ahiret hayatındaki azapların ise, en hafifi olarak tavsif ve tarif etmişlerdir. Dünya, sıkıntı ve meşakkat yeridir; hele mü'min için.. Öyle ki; ahiret zevk ve nimetlerinin yanında, dünyanın zevk ve nimetleri elem ve ıstırabı andırır. Benzetmek uygun ise, tabii çiçek ile sun'i çiçek arasındaki fark gibidir. İnsana; indirildiği dünya için; (sen buraya ait değilsin, burası senin için, kısa bir müddet kalacağın duraktan ibarettir. Gerçekte sen, ötelere; ölümden sonraki gerçek ve ebedi hayata, ahiret hayatına aitsin. Yalnız; varacağın ebediyet yurdunun azığını, bu duraktaki bekleme süresinde elde edeceksin. Gafil olma! Ebedi hayatını şekillendirecek, bu dünyadaki inancın ve amelindir. Sonsuz olan ahiret yurdunda cennet ve cehennemden başka bir yer yoktur. Kişi, cennet veya cehennemini, dünyadan, kendi elleriyle götürür) denildi. İnsana bu ikazı yapan; insan içinden seçilmiş, hayatlarında hiçbir zaman yalan konuşmamış, her bakımdan üstün, ahlak ve edep timsali müstesna insanlar. Yani Peygamberler. Peygamberleri, bu ulvi gaye için görevlendiren de; insanı yoktan var eden, dünya hayatıyla imtihana tabi tutan ve insanı başı boş bırakmayan merhametlilerin en merhametlisi olan Rabbimiz. Yani Allahü teala.. Eğer, Cenab-ı Hakk; Peygamberleri vasıtasıyla bu ikazı yapmamış olsa idi, insanın hali ne olurdu? Az bir kısım insan, aklıyla Allah'ın varlığını bilmiş olsalardı bile; kendine, muhitine, ötelere ait bilgileri ve her şeyden önemlisi Rabbine karşı kulluk vazifesini ve bunun nasıl ifa edilebileceğini nereden bilebilirdi? Demek ki, insan, insanlığını bilebilmesi için Peygamberlere muhtaçtır. Peygambersiz insan, zifiri karanlıkta yanmakta olan ateşe doğru uçuşan böcekler misali, şaşkın ve ne yaptığını bilmez haldedir. Sonsuz cennet nimetlerini ve hepsinden önemlisi Yaradan'ın rızalığını müjdeleyen ve sonsuz cehennemin azaplarından korkutan Peygamberler, insanla Rabbi arasındaki köprü gibidir. Peygambersiz insan, değil Rabbini tanımak ve O'nun hoşnutluğunu kazanabilmek; burnunun ucunu bile göremez. Hançeresini Peygamberi nefesle beslemeyen, kalbini Peygamber sevgisiyle doldurmayan, aklını Peygambere teslim etmeyen insanın, her bakımdan vahşet hali ortada. Bütün bir insanlık tarihi bu vahşet tabloları ile dolu. İnsanın en faziletli sıfatı sevgidir. Peygambersiz sevgiyi bir düşünün; ne kadar bencil, hoyrat, kan dökücü ve ürkütücüdür. Yalnızca Peygamberlerin, örnek olup, telkin ettikleri hakiki sevgidir ki, asla bencil değildir; çünkü, kendisi için değil, karşı taraf içindir. Bu sevgiden hayat fışkırır. Bu sevgide (ben) yoktur; (ben)den geçmek vardır. O halde, bize düşen; Cenab-ı Hakk'ın Sevgilim diye hitap ettiği sevgililer sultanı Muhammed aleyhisselamın aşkıyla yanmak, O'na ve O'nun Allah katından getirdiklerine şeksiz ve şüphesiz inanmak ve O'na göre, hayatımızı ta'yin, tespit ve tanzim etmektir. O'nun yüzünden var olan insan; O'nsuz yaşayabilir mi? Yaşıyor derseniz; bu ne menem yaşamaktır?
22.06.2001
İnsanoğlu eşref-i mahluktur. Yani, yaratılmışların en kıymetlisidir. Onun bu kıymeti, Yaradan'ın kendisini muhatap kılmasından gelmektedir. İnsanoğlu, sahip olduğu bütün kıymetlerle beraber, çetinler çetini bir imtihana tabi tutulmuş ve gerçekte ona acziyeti ve haddi bildirilmiştir. Bu çetin imtihanı kazanmanın yolu, acziyetini bilip, haddi aşmamasıdır. Cenab-ı Hakk'ın koymuş olduğu hudutlara riayet etmesidir. Yani, edepli olmasıdır. Zira edep, hududa riayettir. Eşya ve hadiseleri teshir etmesi, hükmü altına alması için yaratılan insan, yeryüzünde Allah'ın halifesidir. İnsanoğluna haddini bildiren en açık delil, kendi varlığı, maddi ve manevi yapısıdır. Sahip olduğu muazzam yaratılış karşısında şaşkına dönen insan, kendine 'meçhul' demek zorunda kalmıştır. Bilim ve teknoloji bu kadar ilerlemesine rağmen, insanoğlu daha kendi maddesini keşfedemedi. Darwin bile; 'gözün yapısını ve onun görme olayındaki fonksiyonlarını düşündükçe, tepem atacak, aklım yerinden çıkacak gibi oluyor' demekten kendini alamamıştır. İnsanın sahip olduğu, bu muazzam varlığına kendisinin hiçbir dahli yoktur. İnsan; nereden ve nasıl geldiğini, nasıl şekillendiğini, nasıl büyüyüp olgunlaştığını, nasıl yaşlandığını ve nereye, niçin gideceğini düşünmek ve bilmek zorundadır. En ufak bir zerrenin bile boş ve manasız yaratılmadığı bu alemde, bu muazzam yapı; abes, boş ve manasız olabilir mi? Bütün alemleri kendine müsahhar (teshir edip, hükmü altına alması) gören ve bu uğurda nefes ve ömür tüketen insanın kendisi ne için vardır ve neye memurdur; hiç düşündü mü? Büyük başın derdi de büyük olur. Memuriyeti ve imtihanı da çetinler çetinidir. Tabii, mükafat ve mücazatı da... Yaratılanların zirve noktası insanoğlu, aczini ve haddini bilmediği; bütün bu nimetleri kendisine bahşeden Rabbini unuttuğu zaman, nankörleşir ve aşağıların aşağısına inkılap eder. Yok yere, her şeyi kendinden bilip, azdıkça azar. Öyle ki; Allah'ın karşısında dikleşir! Bu haliyle şeytanlara parmak ısırttıran insan, azabı hak eder. Haddini ve aczini bilip, Rabbi karşısında secdeye kapanan ise, mükerrem olur. Yüceltilir ve sonsuz nimetlere garkedilir. Bu hal, Mektubat-ı Rabbani'de ne güzel ifade edilir: 'Ben'im diyen ağaç, göklere doğru dikleşir; baltayı yer! 'Hiç'im diyen kamış, şekerlendirilir! Dikkat edin; bütün olumsuzlukların, çirkinliklerin ve kavgaların temelinde hep 'ben' ve bencillik vardır. 'Peki' diyenlerde ise, huzur ve kurtuluş... 'Ben'den ve bencillikten kurtulmanın yegane yolu, 'peki' demektir. Bunu da ancak, kendini ve Rabbini bilenler söyleyebilir.
29.06.2001
İman ve aksiyonundan, asliyet ve şahsiyetinden uzaklaşan, kısaca; kendisini yaratılış kanunlarından (ahlaktan) tecrit eden insan, tek kelime ile canavarlaşıyor. Hem öylesine canavarlaşıyor ki, bilinen değme canavarlar eline su dökemiyor. Herşey, bir dereceye kadar ihmale gelebilir ama, insan asla! İnsan, aciz ve muhtaç yaratılışı itibariyle, kendisine Rab (İlah) edinmeye ve tapınmaya meyyaldir. İlahlık davasına kalkışanlar ise, üç kuruşluk ve gelip geçici zenginliklerinden dolayı arsızlaşan ve azgınlaşan bedbahtlardır. Merhametlilerin en merhametlisi olan Cenab-ı Hakk da, yarattığı insanın bu halini en iyi bilen olduğu için, onu başı boş ve çaresiz bırakmamış; insana kendi cinsinden seçilmiş Peygamberler ve yine onlar vasıtasıyla ilahi mesajını göndermiştir. Allah'tan gelen bu ilahi mesajlar sayesinde insan, şahsiyetini müdrik olabilmiştir. İnsan nev'i içinde en ulu şahsiyetler Peygamberlerdir. Onları, bizzat Cenab-ı Hakk terbiye etmiş, insanlar arasından seçmiş ve kendisi ile insanlar arasında 'elçi' olarak görevlendirmiştir. Peygamberlerin görevi; Allah'ın emir ve yasaklarını insanlara tebliğ etmek, duyurmaktır. Hidayet verip, kurtuluşa erdirmek değildir. Zira, kurtuluş ve hidayet ancak Allah'tandır. Allah'ın kurtuluşa erdirip, hidayete kavuşturduğunu dalalete (sapkınlığa) düşüren olmayacağı gibi, Allah'ın dalalete düşürdüğünü de, hidayete kavuşturacak yoktur. Son Peygamber olarak gönderilen iki cihanın serveri, sevgililer sultanı Muhammed aleyhisselam, Allahü tealanın, en son ve en mükemmel mesajını (Kur'an-ı kerim) getirmiş ve kıyamete kadar gelecek bütün insanlığın kurtuluş ve hidayet yolunu göstermiştir. Bu ilahi mesajı alan insan, haddini bilmiş; Allah'a kul olmuş, O'nun emirleri doğrultusunda hayatını ta'yin ve tespit ederek medeni olmuş ve huzuru bulmuştur. İslam'ın saffet devrinde; dünyanın gücü Müslümanların elinde idi. Kendileri de huzurlu aleme de huzur veriyorlardı. Müslümanlar, ne zaman ki imanlarını, aşk ve bağlılıklarını kaybettiler; yani, Allah'ın vermiş olduğu nimetlere nankörlük ettiler; güç ve kuvvetleri ve sahip oldukları nimetler ellerinden gittiği gibi, azaba müstahak oldular. Huzurları gitti, refah ve saadetleri son buldu. İman ve aşk devirlerinde maksutları Allah ve O'nun rızası idi. İmanları sönüp, aşkları bitince maksutlar çoğaldı. Allah'tan, Allah'ın emir ve yasaklarından uzaklaşarak zillete düştüler. Zira, Allah'tan gayrılarını ilah edinmişlerdi. Başta kendi nefisleri olmak üzere sayısız ilahlar edindiler. Parayı putlaştırdı insan.. İnsanı putlaştırdı insan.. Sistemi putlaştırdı insan.. Sayısız putlarla çepeçevre sarılmış bugün insan.. İslamiyet öncesi Cahiliyet Devri'nde, hamurdan putlar yapıp tapınan ve acıkınca putunu yiyen insanlar misali, günümüz marka Müslümanları da; Allah'ın dışında ilah edindiklerine tapınıyor ve acıkınca onları yiyor! Gerçekte ise, insan; bizzat kendisini ve ruhunu yiyip tüketiyor ve 'esfel-i safilin'e doğru hızla sürükleniyor.
20.07.2001
.Mü'min mazlumdur. Bu söz, hep doğru söyleyici olan ve düşmanları tarafından bile 'emin' diye vasıflandırılan sevgili Peygamberimize aittir. İnsanlık tarihi boyunca inananlar hep mazlum rolünü üstlenmişlerdir. Dert, musibet ve belaların en büyüklerini, daima Allah'ın sevgili kulları çekmiş; bunlarla bir yandan olgunluk temrinleri tamamlanırken, diğer yandan da dünyaya, dünyanın gelip geçici zevk ve eğlencelerine gönül bağlamaları önlenmiştir. Zaten, dünyanın ve onun gelip geçici zevk ve eğlencelerinin farkında olan gerçek mü'minler, Cenab-ı Hakk'ın murad ettiği şekilde olgunlaştıklarında (kamil insan), bu dert, musibet ve belalardan zevk almaya başlarlar. Dua ve niyazlarında da; 'Ya Rabbi! Dert ve belalarımı arttır' derler! Onun içindir ki, dert ve belaların en büyüklerini Allah'ın en sevgili kulları çekmiştir; çekmeye de devam edecektir. Zira, bütün bu dert ve belalar gerçek SEVGİLİ'den gelmekte ve bunlarla kulunu kendisine çekmektedir! Bundan dolayı da İslam Tasavvuf büyükleri buyurmuştur ki: Dert ve belalar, SEVGİLİ'nin attığı kemenddir. Şurası bir gerçek ki, Allah dağına göre kar veriyor. Kimseye taşıyamayacağı yükü yüklemiyor. Diğer bir deyişle, yükü taşıyabilene veriyor. Nice hastalara şifa dağıtan, öyle mübarek insanlar gelmiştir ki, kendileri türlü hastalıklar içinde; sabır, tevekkül ve rıza makamında ömür tüketmişlerdir. Bunca çaresizin derdine derman oluyorsunuz da kendi derdinizin çaresine niçin bakmıyorsunuz dendiğinde de; 'SEVGİLİ'den gelene razı olmak lazımdır, hatta bizi adam yerine koyup da dert gönderdi diye sevinmek lazımdır, O'ndan gelenin gitmesini istemek edebe uymaz şeklinde karşılık verirlerdi. Ebedi yurt ahiret olduğuna göre; dünyada mazlum olmak, elbette evladır. Netice itibariyle; dertler de, belalar da, musibetler de, zalimlikler de, mazlumluklar da.. hepsi de geçecek ve geçmeyecek günde, bütün bu yapılanların hesabı verilecektir. O hesap gününde; zalim olmak mı, mazlum olmak mı; hangisi olmak evladır? Dünyanın azabı, dert, bela ve musibeti geçici; ya ahiretinki? Sevgili Peygamberimiz fakirliği ile övünmüştür. Kulluğa, ziyadesiyle yaraşan hal, fakirliktir zira. Mazlumluk da öyle.. Sabredebilen için, iyi kul olmanın adeta alameti farikasıdır. Dünya ile ahiret birbirinin zıddıdır. Dünyayı darıltıp küstüren ahireti güldürür; dünyayı güldüren ise, ahireti zindan eder, ağlatır. Dünya verilip ahiret alınır; dünyayı alanlar ise, ahirette ziyan edeceklerdir. Babasız hak Peygamber İsa aleyhisselam buyurmuştur ki: 'Sağ yanağına vurana, sol yanağını da uzat!' , 'Gömleğini isteyene paltonu da ver!' ve; 'Düşmanını da sev!' Babasız hak Peygamber İsa aleyhisselamı çığırından çıkaran ve ona haşa ilahlık isnadında bulanan Hıristiyanlık âlemine ve bir de İslam âlemine bakın! Fert fert, cemiyet cemiyet ve bütünüyle bakın; kim zalim ve kim mazlum?! O halde, yine sözümüzün başına ve sevgililer sultanının tespitine dönelim ve noktayı koyalım: 'Mü'min mazlumdur!' Ne mutlu mazlumlara ki, onların hamisi, sahibi ve davacısı bizzat Cenab-ı Hakk'dır.
27.07.2001
İnsanı en iyi, onu yaratan bilir. Her şeyi hakkıyla bilen Cenab-ı Hakk, yeminle; insanın Rabbine karşı nankör olduğunu, şüphesiz bu hale kendisinin de şahit olduğunu ve mal sevgisine de aşırı derecede düşkünlüğünü bildirip, şöyle buyuruyor (Adiyat suresi, 6-8. ayeti-i kerime mealleri): İnsanın Rabbine karşı nankör olması; başta O'nu ilah olarak tanımayıp reddetmesi ve hakiki Ma'bud olan Allahü tealadan başka ilahlar edinmesi ve O'nun verdiği nimetleri, O'nun arzu ve istekleri doğrultusunda kullanmamasıdır. Cenab-ı Hakk'ın, insana, sahip olduğu hallerini haber vermesinden maksat; insanın kendisini tanıyıp, aklını başına devşirmesi içindir. Sonsuz merhamet sahibi olan Rabbimiz, insana acıyor ve ona ebedi saadet yolunu gösteriyor. Sonsuz felaketlerden kurtulması için de ikaz ediyor. İnsanoğlu için bundan büyük şeref olabilir mi? Kendisini ve âlemleri yoktan var eden Allahü teala insanı kendine muhatap kılıyor ve onunla konuşuyor! Ona hayatın sırrını açıklıyor ve öldükten sonraki ebedi hayatla ilgili ikaz ediyor! İnsanoğluna bundan daha büyük nimet ne olabilir? Hayatı ganimet bilmeli diyen Sadi-i Şirazi, Bostan'ında anlatır: 'Ey kemikten kafes! Haberin var mı? Sahip olduğun can, nefes denilen bir kustur. Kuş, ipten kurtulup kafesten çıktı mı, ne kadar çalışsan da onu bir daha avlayamazsın. Sana verilen bu hayat fırsatının kıymetini bil ve sakın heba edip elinden kaçırma. Unutma ki, dünya hayatı tek bir nefesten ibarettir. Ve bilgin kimsenin gözünde, bir nefes, koca bir cihandan daha değerlidir. Vaktiyle dünyaya hükmeden İskender, giderken bütün dünyayı bıraktı. Malik olduğu bütün bu dünyayı verip de bir nefes mühlet alması mümkün olmadı. Herkes ölür ve ektiğini biçer; iyi veya kötü bir ad bırakır. Madem ki dostlar gitmiş, biz de yoldayız, bu kervansaraya niçin gönül verelim? Dünya dilberine gönül bağlama. Zira bu dilber, kiminle oturduysa onun kalbini koparıp paramparça etti. İnsan bir kere mezar toprağına yattı mı, yüzünün tozunu ancak kıyamet günü silkebilir. Şimdi gaflet yakasından başını kaldır ki, bu baş, yarın utançla önüne düşmesin! Şiraz'a giderken başını gözünü yol tozlarından yıkamaz mısın? Ey günah tozuna batmış olan kişi! Yakında bilmediğin bir şehre gireceksin; şimdi iki gözün iki çeşme ağla ki, üstündeki kirlerden arınmış olasın!' Dünyanın olanca sahteliği gözler önünde cereyan ederken, ona bel bağlamak; gelip geçici olan nimetlerine dalıp Allah'ı ve ahiret gününü unutmaktan daha büyük bir nankörlük olabilir mi? Gaflet içindeki insan nankör değil de nedir? Allah'ın; yine insanın ebedi saadeti için yarattığı ve kendi sevgisine tahsis ettiği kalbi, olur olmaz şeylerin ve; yarın kıyamet gününde beş para etmez paçavraların sevgi ve hırsıyla doldurmak akıl kârı mıdır? İslam büyükleri; 'Olması muhakkak olan şeyi olmuş bilmek lazımdır' buyuruyor. Muhakkak öleceğimize göre; bu hırs ve tamah ve hiç ölmeyecekmiş gibi dünyaya sarılmak neden?
03.08.2001
Tarih boyunca insanlar, dünya üzerinde insanca yaşamayı istemiş, ancak bunda pek başarılı olunamamıştır. Hak, hep güçlüden yana olmuştur zira. Güçlü, hakkı hakkından dolayı değil, gücünden dolayı elde etmiştir. Dolayısıyla hak, devamlı suretle gasp edilmiştir. Dün böyle idi de, bugün durum değişmiş midir? Bugün de dünyayı, çok uluslu şirketler denen dev kuruluşlarca yönetiliyor. Birçok ülkede, rejimi ne olursa olsun, hükümetleri bu şirketler kurup indiriyor. İstedikleri kararları, istedikleri ülkelerde rahatlıkla aldırabiliyorlar. Dünyanın aslı yokluk (adem) olduğundan; yani varlığı kendinden olmayıp, sonradan, başkası tarafından meydana getirildiğinden; onun hayat tarzından çokluk, çeşitlilik ve değişkenlik yansır. Dünya üzerinde bulunanlara ve hayat sürenlere bakın; bu değişkenlikleri, çeşitlilikleri ve çokluğu rahatlıkla müşahede edebilirsiniz. Buna rağmen, dünya ve görünen bu âlem, yaratılışı ve işleyişi yönünden büyük bir nizam ve intizamı gösteriyor. Ne zaman ki dünya üzerine insan denilen mahluk indirildi, dünyanın nizamı da bozuldu. Bozan, ezen, zulmeden, kıran, dağıtan, kan akıtan ve na-mütenahi olumsuzlukları şiar edinen insanoğlu, dünyanın her türlü nizamını alt üst ettiği gibi, kendisi de rahat ve huzur yüzü görmemiştir. Sebebi, hep kendisi... Onun nefsi ve hissi davranışları... Bizatihi insanoğlunun kendisi de, hemen her ferdiyle çeşitlilik arz eder. Renk renk insan.. Çeşit çeşit lisan ve her bir ferdi na-mütenahi istek ve arzularla dolu koca bir insanlık âlemi. Huzurun ve barışın tılsımı, Yaratıcı tarafından insanoğluna öğütlenmiş, ancak insanoğlu bu ilahi mesaja sırtını dönmüştür. Fert fert, aile aile, sokak sokak, mahalle mahalle, cemiyet cemiyet ve nihayet devlet ve bunların toplamı bütün bir insanlığın huzur, refah ve kurtuluş reçetesi tek bir kelimenin içinde saklı.. Tek heceli ve bir kelimeden ibaret bu saadet sözcüğü, bütün insanlık tarihi boyunca, devamlı yırtıcı hayvanların inlerinde saklı kaldı! Onu oradan indiren, zaman zaman kahramanlar gelmedi değil; ancak, bu saadet devirleri uzun sürememiştir. Sınırlı ve mahdut kalmış; bütün bir insanlığın saadet ve huzuru, asla temin edilememiştir. Bundaki esas amil de, insanoğluna arız olan bozguncu ve kan dökücülük sıfatlarıdır. İnsanoğlu başına bela olan ve çeşit çeşit gaileler açan 'BEN' sözcüğünden kurtulmadıkça, huzura ve barışa erişemez. Dikkat edin; 'BEN'in olmadığı yerde kavga ve niza yoktur. 'BEN'in olduğu her yerde ise, kavga, kan ve göz yaşı vardır. 'BEN'in olduğu yerde, tek seslilik ve tekdüzelik aranır. İnsan tabiatına ve bizzat tabiata aykırı olan bu hal, ister istemez çatışmaları ve kavgaları doğurur. Osmanlı, çok sesliliği ve hoşgörüyü denedi ve muvaffak oldu. Bugün, ABD ve birçok Batı ülkeleri bunu deniyor ve muvaffak oluyor. İnsan; en son olarak 1400 sene evvel ortaya konmuş bulunan Kur'an'ın: "Sizin dininiz size; benim dinim bana!" hakikatine hâlâ erememişse, daha çok çekeceği var demektir.
10.08.2001
Ahir zaman yevm- ül beterdir; yani, bugün dünü, yarın bugünü aratacaktır. Zaman zaman mutlu devirler gelmedi ve gelmeyecek değil, ancak, bu hal arızi ve mevzi olacaktır. Bütün bir insanlığın, maddi ve manevi huzur ve mutluluğu ise hayaldir. Dikkat ederseniz, meydana gelen her olay veya hadise normal cereyan etmiyor. Cenab-ı Hakk, Rum suresinin 41. ve Şura suresinin 30-34. ayet-i kerimelerinde mealen şöyle buyurmaktadır: 'İnsanların bizzat kendi işledikleri yüzünden karada ve denizde düzen bozuldu, ki Allahü teala yaptıklarının bir kısmını onlara tattırsın; belki de (tuttukları kötü yoldan) dönerler.' 'Başınıza gelen herhangi bir musibet, kendi ellerinizle işledikleriniz yüzündendir..' 'Yahut yaptıkları yüzünden onları helak eder..' İman nurundan uzaklaşan, hak ve hakikate sırtını dönen insan, önce kendi ruhunu bitirdi. Artık insan, eski insan değildir. İman nuruna sahip insan Rabbani ahlakla ahlaklanmış idi. Kendisi için istediğini başkası için de isteyen ve bundan hoşlanan karaktere sahiptir. Birbirleri için yaşar ve hayırda yarışırlar idi.. Cenab-ı Hakk, insanı kendi halifem olarak yarattım buyuruyor. İnsanda böylesine üstün bir liyakat ve donanım vardır; yeter ki, hançeresini ilahi nefesle doldurabilsin! Allahü teala insana acıdı ve ona yine kendi cinsinden Peygamberler göndererek, onun ruhunu, dimağını ve gönlünü, hak ve hakikat nuruyla besledi. İnsan, ne zaman ki Rabbini ve O'nun, insanı olgunlaştırıp yücelten İlahi Mesaj'ını unuttu ve kör nefsinin emrine girdi; yani Allah'ın vermiş olduğu nimete nankörlük etti; alçaldı ve dipsiz kuyulara yuvarlandı. Vahşet, gözyaşı ve kanda boğuldu!... Günümüzde, aile içinde bile her fert yalnızca kendisi için yaşıyor! Kimse kimsenin derdiyle ilgilenmiyor. Öz be öz kardeşlerin derdi bile, birbirlerini ilgilendirmiyor! İnsan, tarihinin en büyük yalnızlığı içinde; yalnız doğuyor, yalnız yaşıyor ve yalnız ölüyor! Batılı toplumlarda aile çoktan yıkılmış olduğundan, aile ve akrabalık bağları kopmuş; insanın olmazsa olmaz değeri olan 'sevgi' sırra kadem basmıştır. Birbirinin kemiğine musallat olarak yaşayan yığınla insan, pörsümüş ruhundaki 'sevgi'yi dindirebilmek için, hemcinsini itip, köpekle yaşamayı yeğlemiştir! Çocukları dağılıp gitmiş, ıssız kalan Batılı evleri yalnızca köpekler şenlendiriyor! Kendisini böylesine ihmal eden insan, en az bir bu kadar zarar ve ziyanı da çevresine vererek, dünyayı yaşanmaz kılmıştır. Dün, suyu kana kana içilen, balık tutulan ve hayat fışkıran nehirler bugün zehir akıtıyor. Bu gidişle yakında, insan soluyacağı havayı bile bulmakta zorluk çekecek! Kendine yabancılaşan ve sahteleşen insan, dünyayı da sahte dekorlarla donatıp mutluluk arıyor! İnsanın traji komik bu hali, katlanarak büyüyerek kıyamete değin sürecektir. Mutluluk, kendi gölgesi gibi; devamlı peşinde koşacak ama, bir türlü yetişemeyecektir. Bu, daha buradaki yani, dünyadaki azaptır. Dünya hayatı üç gündür; dün, bugün, yarın.. Asıl yarından, yani öldükten sonraki gün önemli.. Ki, o gün hiç bitmeyecek.. Üstelik, dünyanın bütün sıkıntı, ıstırap ve elemleri, ahiret azabının yanında 'hiç' sayılır! Çünkü; dünya azabı ne kadar ağır olursa olsun, dünya hayatı ile sınırlıdır. Netice itibariyle geçicidir. Ya ahiretteki azap?!
17.08.2001
İnanmak ne büyük saadettir. Aksi halde; dünyanın her çeşit lezzetini bitiren 'ölüm' denilen gerçek ne ile izah edilecekti? İnkârcıların, içine yuvarlanıp bir ömür boyu debelendikleri ıstıraba bakın ki, 'ölüm'ü son, insanı başıboş ve manasız görüyorlar. Halbuki, kul yapısı basit bir eşyanın bile bir değeri varken; bütün bir kainatın sırlarını kendinde toplayan ve bundan dolayı 'küçük kainat' diye isimlendirilen, madde ve manasıyla muazzam bir yapı teşkil eden insan ve onun hayatı nasıl boş ve manasız olabilir? İnsanın, kendi yapısına ve hayatına boş ve manasız diyebilmesi için, yapı ve hayatının, evvel emirde kendi elinde olması lazım gelmez mi? İnsan cehaletinin koyuluğuna bakın ki, kendi dahili bulunmayan işte haddi aşıyor! Öyle ya; kainatın ve bizzat insanın kendi oluşumunda ne katkısı vardır? Cenab-ı Hakk, melekleri insana secde ettirdi ve bizzat kendisine muhatap kıldı. Mahluk için, bundan daha büyük bir şeref ve izzet olabilir mi? İnsanoğlu, kendisine verilen sayısız nimetleri bir kenara bıraksa; yalnızca yaratılışındaki bu üstünlüğün şükrünü eda edemez! Gaflet perdesiyle aklını örten ve dünyanın geçici zevk ve nimetlerine dalan ve Rabbini, O'nun emir ve yasaklarını göz ardı eden insan, nereye gideceğini zannediyor ve neye güveniyor? Kendi dışındaki yaratılmışlara bakıyor; her birisi kendinden daha süfli olmalarına rağmen, bunlardan hiç birisi boş ve manasız yaratılmamış iken; bütün bunları hükmü altına alabilen 'amir' konumundaki kendisi, nasıl gayesiz yaratılmış olabilir? Bütün alemi emrine amade gören ve onu kendi hükmü altına alan insan; kendinden ve kendiliğinden olmayan bu muazzam yapının işleyişine ve ahengine bakarak düşünmez mi? 'Ben neyim ve bu hal neyin nesi? Yetiş; yetiş, ey ulvi varlık muhasebesi!' Demez mi? İnsan; kendisini çok güçlü zannetse ve bu gücü sayesinde olay ve hadiseleri teshir edip hükmü altına alsa da; bu gücün kendinden olmadığını biliyor. En basitinden (!) nefes alış verişiyle hayatı soluyor. Ne nefeste (hava) ve ne de onu alıp vermede ve her alış verişte sağlanan hayatta kendisinin bir dahili yok! Dolayısıyla insan hazıra konmuş! Varlığı hazır, çevre ve muhiti hazır; istifade ettiği ve edebileceği sayısız nimetler de hazır! Bütün bu hazırları hazırlayanı, bilmemek ve düşünmemek için, insanın tek kelime ile nankör olması gerekir. Dünyanın basit bir nimeti karşılığında, iki büklüm olan, temenna eden ve bin bir teşekkürle mukabelede bulunan insan; varlık sebebini, sebeplerin müsebbibini nasıl düşünmez, düşünemez ve O'na boyun eğmez? Cenab-ı Hakk, hadis-i kudside: 'Ey Âdem oğulları! Sizi kendim için yarattım. Herşeyi de sizin için yarattım. Senin için yarattıklarım, seni, kendim için yaratılmış olduğundan men ve gafil ve meşgul etmesin!' buyuruyor.
24.08.2001
Dünya üzerindeki İslam coğrafyasına bakın, Müslümanların Müslümanlık hallerini görün! Gelir dağılımındaki en büyük adaletsizlik, İslam ülkelerinde.. Savaş, İslam ülkelerinde.. Perişanlık, sefillik, İslam ülkelerinde.. Rüşvet, suiistimal, adam kayırma, İslam ülkelerinde.. Zulmün envai çeşidi İslam ülkelerinde.. Oysa; İslam coğrafyasına bakıldığında, yer altı ve yer üstü zenginliklerinin her türlüsüne malikler. Bu ülkelerin idarelerindeki bir avuç zorba takımı ve onların yandaşları, her türlü nimetten alabildiğince istifade ederken, oralarda yaşayan insanların yekunu açlıkla pençeleşiyor. Müslümanların içinde bulundukları bu zillet hali, inanıyoruz dedikleri dinlerini ne denli anlayıp yaşadıklarının en açık delilidir. Halbuki, Cenab-ı Hakk; en son ve en mütekamil bu dini, insanlara dünya ve ahiret saadetini elde etsinler diye gönderdi. Müslümanların fiillerine ve yaptıklarına dikkat ettiğimizde; iman ettik dedikleri dinin, adeta karışında yer alıyorlar! Yani, imanlarına muhalif bir yaşantı içindeler.. Cenab-ı Hakk; 'Üzerinize gönderdiğim nimetlerime şükrederseniz, onları ziyade kılıp, artırırım. Eğer, bu nimetlere karşı nankörlük ederseniz, onları elinizden alır ve şiddetli azap ederim' buyuruyor. Soframızdaki bir lokma ekmeği düşünelim. Hangi istihalelerden geçip de önümüze gelmiştir? Bunun için seferber olan tabiat olayları (rüzgar, bulut, yağmur vb.) bile; acziyet içindeki insanın ne denli bir rahmete muhatap olduğunu göstermektedir. Topraktaki ve yer üstündeki istihaleleri ve yüzlerle ifade edilebilecek insanların çalışmaları neticesinde ekmek olup soframıza geliyor. Sadece ekmek nimetinin şükrünü eda etmekten acizdir insanoğlu. Nimete şükür, öncelikle nimetin Allahü tealadan olduğunu bilmektir. Ve sonra, verilen bu nimetleri, hakiki sahibinin (Cenab-ı Hakk) uygun gördüğü yerde ve şekilde kullanmaktır. Şimdi sorarım size sevgili okuyucularım; fert fert Müslümanlar, aile aile, sokak sokak, mahalle mahalle, cemiyet ve nihayet millet ve milletler olarak; bizlere sunulan onca nimetin hangisini Allah'tan bildik ve hangisini O'nun emirleri doğrultusunda kullandık? Zahirde, dünyanın petrol zengini İslam ülkelerinde fukaralık ve sefillik diz boyu! Petrolün kaymağını yiyen de, aç kalıp sefilane hayat süren de, gırtlağına kadar günaha batmış! Bir kısmı da zenginlikten azıp azgınlaşmış!.. Dinlerine bu denli bigane kalan insanların manevi hastalıklarından bahsetmeye gerek yok. Gaflet perdesi, akılları öylesine örtmüş ki; her iki kesimin (zengin-fakir) bedeni hastalıkları da görülüp ibret alınamıyor. Zengin fazla beslenmekten, fakir ise, beslenememekten hasta! Bazıları, bu zillet hallerini görüp hayıflanıyor. Bunlara ne kadar şaşılırsa azdır. Müslümanların hallerine bakıp da, gökten taş yağmadığına dua etmek lazımdır! Her şeyin sahtesi kötüdür; ancak, inancın sahtesi kötülerin en kötüsüdür. İman, ihlas gerektirir zira. Nitekim, sevgili Peygamberimiz imanı tarif ederken; 'iman, süsleme ve temennilerle değil, inanılan şeyin kalpde yerleşmesi ve o yerleşeni de amelin tasdik etmesine denir' buyuruyor. Müslümanların imanları (inandık dedikleri) ile amelleri taban tabana zıt! Kimi kandırmaya çalışıyorlar? Kimi olacak; halleri bu suale yeterli cevap teşkil etmiyor mu?
28.09.2001
Hayat hayaldir de; bu hayal bir de sıkıntı ve meşakkatlarla dolu olunca, gerçekten çekilmez hal alıyor. Ve, o vakit yerin altı, üstünden daha hayırlı oluyor. İyiler, eskinin yadigarı, melek yaratılışlı iyiler; ilim, feyz ve bereket saçan örnek insanlar, birer birer aramızdan ayrılıyor. Yerleri asla doldurulamaz bu kıymetli insanların vedaı, kıyamet habercisi adeta! Âlimin vefatı, âlemin ölümü buyurmuş sevgili Peygamberimiz.. Prof. Dr. Orhan Karmış Hocamız, bir insan ömrünü, saniye feda etmeksizin ilmin; üstelik ilimlerin en şereflisi olan, 'Tefsir ilmi'nin bitimsiz deryasında kulaç atarak ve attığı her kulaçta, Allah Kelamı'nın doyumsuz lezzetini tadarak geçirdi. O'nu TGRT'de tanıdım. Fırsat buldukça yanına gittim. Doyumsuz sohbetlerinden çok istifade ettim. Beni sevdi, merhamet etti ve bana ilmiyle beraber kalbinin kapısını açtı. Orhan Karmış Hocamızı, mübarek üç aylarda, güzel bir sonbahar günü kaybettik. O'nu, Eyüp Sultan'da Mihmandar-ı Peygamberi Eba Eyyüb el- Ensari Hazretlerinin müşfik kollarına tevdi ettik. Cenab-ı Hakk, bela ve musibetin çoğunu sevdiklerine veriyor. Orhan Karmış Hocamız, böbrek yetmezliğinden uzun seneler çekti. Altı sene önce iki böbreği de iflas etmişti; böbrek nakli ameliyatı oldu. Naklolan böbrek de, vücuduyla tam intibak edemedi ve son iki senesi, haftada iki gün diyaliz makinesine girerek geçti. Onca sıkıntı ve ıstıraba rağmen, halinden şikayet etmez; sabrın en güzelini gösterir ve haline şükrederdi. Allahü tealanın, kendisine sıkıntı verip imtihan ettiği ve bu imtihan neticesinde; sabırların en güzelini görüp, meleklerine gösterdiği ve güzeller güzeli bu halle övünüp övdüğü mübarek bir kuldu Orhan Karmış Hoca. Bu ıstıraplı haline rağmen, onun kitaplar arasındaki hummalı çalışmasını görür, imrenirdim. Cenab-ı Hakk'ın nasıl ki, 'Arş'ı taşıyan büyük melekleri vardı; yeryüzünde de, O'nun ezeli ve ebedi Kelamı'nı taşıyan, büyük yaratılışlı, müstesna bir insandı Karmış Hoca. Mü'minlerin niyazı, kabirlerinin Kur'an-ı kerimin nuruyla aydınlanmasıdır. Biliyorum; Orhan Karmış Hocamız kabrine, nuru, bir ömür hizmetinde olduğu ve her soluğunda yudumlayıp tattığı Kur'an-ı kerimin feyz ve bereketiyle götürdü! O'nu, siz de TGRT'deki Tefsir sohbetlerinden tanıyorsunuz. Ama, kendisi çok mütevazı olduğundan, anlaşılması güçtü. Doğu ve Batı dillerinden 9'unu, o dilin üstadı derecesinde bilirdi. Din psikolojisine ve Din sosyolojisine derin vukufiyeti vardı. TGRT'deki çekimlerden önce, tefsir edeceği ayet-i kerimeleri, onlarca tefsir kitaplarından; tekrar tekrar bakar ve en ufak bir yanlışlığa, eksikliğe meydan vermemek için adeta çırpınırdı. Bunca rahatsızlığı ve meşgalesi arasında, kendilerine gidip; Türkiye Gazetemiz için, haftada bir gün makale yazmasını istirham ettim. Gazeteden hiç kimse, yazabileceğini tahmin etmiyordu. Arzettiğimde; ne demek efendim buyurdular; bunu şerefli bir vazife addediyorum, ömrüm ve sıhhatim el verdikçe yazmaya çalışacağım dedi. O sevdiklerine ve cennet nimetlerine kavuştu. Cenab-ı Hakk cümlemizi şefaatlerine nail eylesin. Ne kadar ağlasak, dövünsek az! Ne Orhan Karmış Hoca var ve ne de bir daha Orhan Karmış Hocalar olabilir! Şimdi, siz söyleyin sevgili okuyucularım; yerin altı mı kıymetli, üstü mü?
05.10.2001
İnsanın yaratılış gayesi, Rabbini tanıyıp, O'na ibadet (kulluk) etmesidir. Muhammedi hançereden nefeslenip beslenen; Tevhid'e ve onu tebliğe memur Gaye İnsan'a tam bir teslimiyetle 'sıddık' makamına erişen Hazret-i Ebubekir buyuruyor ki: 'İdrakin aczini idrak, idrakin ta kendisidir.' Bu anlatımda, yani idraksizlikte insanın acziyeti vardır. Aczini bilip kendini tanıyan, Rabbini bilip tanıyabilir ancak. O halde, kulun Rabbine en yakın olma hali, namazın secdesindeki tezelzüldür (Rabbin karşısında eriyip, bitme ve tükenme). Öyle ki; secdede kulun, 'Ya Rabbi! Seni bütün noksan sıfatlardan tenzih ediyorum. Senin büyüklüğün karşısında eriyorum, yok oluyorum. Ben, bu acziyet içinde sana ibadet edebilmekten ve gereği gibi yüceltmekten çok uzağım' diye yakarışı ve bunu iki kere tekrarlayıp, neticesinde Allahü tealaya iltica edercesine; Allahü ekber diyerek doğrulması, onun yegane makamı olup (kulluk), övgüye layıktır. Çünkü; hem kendi hiçliğini haykırıyor ve hem ne bu hiçlik içerisinde uluhiyyetin karşısında eriyerek Allahü telayı tesbih ediyor, tazarru ve yakarışta bulunuyor. Şair de, 'Bildim seni ey Rabb! Bilinmez meşhur!' derken; insanın beynini kamaştıran bilgi yumağı içinde, bilgisizliğin doruk noktasını acı acı terennüm ediyor. İnsan, küçük kainat diye tanımlanan, daha kendisinin meçhulü; muamma deyip geçiyoruz! İnsan, görünen ve görülmez kuvvetlerle mücehhez. Sadece görünene (beden) inanıp itibar edenler bile, bu görünenin sukutu (ölümü) karşısında çaresizdirler! O halde, herkes; inansın inanmasın, bütün bir insanlık ölüm karşısında çaresizdir. Hazret-i Ali buyuruyor ki: 'Ben, inancımdan dolayı hiçbir şey kaybetmiş değilim. Bilakis, insan haysiyetine yaraşan şerefli ve mutlu bir hayat sürüyorum. İnançsız da ölecek... Oysa o, ölüm ötesi gerçek ve sonsuz hayatı inkâr ediyor. Muhal farz; ölüm ötesi hayat yoksa, ben bu inancım ve yaşantımdan dolayı bir şey kaybetmiş sayılmam. Ama; ya varsa -ki, buna bütün benliğimle iman ediyorum- o vakit, o inançsızın hali nice olur?!' Onun içindir ki, evliyanın büyüklerinden Abdullah-i Ensari buyuruyor ki: 'Bana, bu tertemiz itikadımı (inancımı) verseler, bunun yanında dünyanın bütün haraplıkları içinde yüzsem, hiç üzülmem. Kendimi dünyanın en bahtiyar insanı sayarım. Amma, inancımı alıp da, dünyanın bütün nimetlerini ve güzelliklerini verseler, asla istemem. Bu şekilde kendimi harap bilirim. Çünki, bilirim ki, dünyanın bütün nimetleri ve sıkıntıları, dünya hayatı ile sınırlıdır!' Koşup zıplayan, bağırıp çağıran, yiyip doyan, seven sevilen, doğup büyüyen, ihtiyarlayıp ölen... insan neyine güveniyor? Almanya'nın Dortmund şehrinde bir arkadaşım var. Hüseyin Dörtkaşlı. Gaziantep'in bu yiğit evladı, üst üste mühim ameliyatlar geçirdi. Ameliyat esnasında bir siniri zedelenmiş ve 6 ay yutkunamadı. Ağzına aldığı ve çiğneyebildiği lokmayı yutamıyor insan! Bunun zorluğunu ve verdiği ıstırabı ancak çeken bilir! Şimdi, çok şükür iyileşti ve diyor ki: 'Abi! Ne çektiğimi ben bilirim! Biz, ne nimetler içindeyiz de haberimiz yok! Nimet elde iken, ne kıymet biliyoruz, ne de şükrünü eda edebiliyoruz! İnan ki, insan sadece bu yutkunma nimetinin bile şükrünü edadan acizdir!' Acziyetini müdrik olanlara ne mutlu!
12.10.2001
Gelişen iletişim araçları sayesinde toplumlar kolaylıkla yönlendirilebiliyor. Toplumlar arasındaki en çetin ve kıyasıya savaşın da, başta televizyonlar olmak üzere, internet ve çeşitli basın-yayın vasıtalarıyla yapılmakta olduğunu görüyoruz. Dolayısıyla asrın en etkili ve en büyük silahı, yaygın şekilde kullanılmakta olan iletişim vasıtalarıdır. İslam'ın iç ve dış düşmanları, bunca uğraşmaları, gayret sarfetmeleri ve ellerindeki imkanları, İslamiyet ve Müslümanlar aleyhinde seferber etmelerine rağmen, bütün dünyada İslamiyet'in gelişmesine ve Müslümanların çoğalmasına mani olamıyorlar! İslam âlemindeki basın-yayın kuruluşları bile, bilerek veya bilmeyerek, İslamiyet'in ve Müslümanların aleyhindeki bu oyunlara alet olmaktadırlar! Mesela; son senelerde sistemli bir şekilde işlenen ve televizyon kanalları vasıtasıyla, insanların beyinlerine; İslamiyet terör dini, Müslüman ise terörist olarak kazınmak istenmektedir! En basitinden Orta Doğu'daki Flistin ile İsrail arasında cereyan etmekte olan savaş haberlerinin verilişine dikkatinizi çekmek isterim. Hiçbir haber kanalında İsrail'in fanatik yönü işlenmez. Yahudiliği esas alan bir din devleti olduğu vurgulanmaz. Ve, İsraillilerin yapmakta olduğu savaşın, Yahudiliğin siyasi yansıması olan 'siyonizm'in hedefini teşkil eden 'Arz-ı mev'ud'a (Tanrının İsrail milletine vadettiğine inanılan Nil'den Fırat'a kadar topraklar) ulaşmanın gayretkeşliği olduğu belirtilmez. Üstelik, İsrail bulunduğu coğrafyada işgalci bir güçtür ve bu gücünü devlet eliyle terör yapmak suretiyle sürdürmektedir. Zaman zaman televizyonlarda, savaş sahnelerini görüyor; tanklara ve en modern silahlara karşı zavallı Filistinlilerin taşla mukabele etmekte olduğunu müşahede ediyoruz. Oysa, vatanlarından koparılıp atılan ve mülteci durumunda sefil bir hayata mahkum edilen Filistinliler, meşru haklarını arıyor ve bu uğurda savaşıyor. Kundaktaki Filistinli çocuklar, Yahudi askerinin açtığı ateş sonucu hayatlarını kaybediyor; Yahudi askerlerce yakalanan Filistinli gençlere envay-i çeşit işkenceler yapılıyor ve bu cümleden olarak, bütün dünyanın gözleri önünde, kemikleri taşla, dakikalarca süren bir vahşetle kırılıyor! Bütün bu haberlerin veriliş tarzına bakıyoruz; Müslümanlar terörist, hareketleri terör, Yahudiler ise, mazlum, masum ve vatan müdafaası yapmakta!.. Bu, hem kel hem fodulluk halleri yetmediği gibi, İslamiyet'i kendi içinden yıkmak ve kötü örnek olarak gösterip, insanları İslamiyet'ten soğutmak için; Taliban ve Üsame bin Ladin ve teşkilatı olan El-Kaide'yi, vaktiyle yine kendilerinin ortaya çıkardığı ve İslamiyet'le bir ilgisi bulunmayan 'Vehhabilik'le bezeyerek, meydan yerine çıkarıyor ve onların İslamiyet dışı eylemlerini göstererek; İslamiyet ve Müslümanlık budur demeye getiriyorlar! Bugün, dünyanın neresinde olursa olsun, İslami diye gösterilen teröristlerin ve terörist hareketlerin hepsinin arkasında bunlar, yani İslam'ın düşmanları vardır. Ve bunlar, bugün ektiklerini biçiyorlar! Kediyi bile çok sıkıştırırsan ve kaçabileceği hiçbir delik bırakmazsan, onu aslana dönüştürürsün! Unutmayın; mazlumun ahı yerde kalmaz!
19.10.2001
Gelen yüzlerce mektup, faks ve e-mail arasından bir tanesi var ki, beni son derece sevindirdi ve böyle okuyucumuz olmasından dolayı da Rabbime hamdettirdi. Bu yazının sahibi belli ki mükerrem ve muhterem bir kişi.. Biliyorum; bu mektubu 'ÇERÇEVE' sütunuma almakla yazım şereflenecek, okuyanlarla birlikte ben de şerefyab olacağım. Buyurun birlikte okuyalım: "Ne hazindir ki, son günlerde ezan da münakaşaya ve tartışmaya açılmıştır! 1400 seneden beri, okunan ezanda bir değişiklik yapılmamış ise, ezanın bir ibadet olmasındandır. Yani, ezan bir adet değildir. Adetleri, günün şartlarına göre değiştirmeye hakkımız vardır. Ancak, ibadetler, İlah tarafından tespit edilip, Peygamberlerine bildirilir. İlah'ın uluhiyyet hakkını yerine getirebilmemiz için, bildirdiği ibadetleri olduğu gibi kabul ve uygulama mecburiyeti vardır. Bu mesajı getiren melek ve Peygamberler dahi bunları değiştirmekle yetkili değillerdir. (Bilindiği üzere; ilahi mesaj, ya herkesin gözleri önünde, Mescid-i Nebevi'ye Cibril a.s. kapısından giren ve Peygamber aleyhisselamın huzuruna oturan melek tarafından, oradakilerin duyacağı şekilde tebliğ edilir. Ya da, Hz. Peygamber'in rüyasında veya uyanık halinde kalbine ilham edilendir. Esasen Peygamberlerin mevcudiyetinin sebebi, ilahi mesajı, Allah'ın kullarına iletmek olduğundan; Peygamberimizin yaşayışı, önerdiği, kabullendiği ve tavsiye ettiği herşey ilahi mesajdır.) Görülüyor ki, ezanı münakaşaya açmak, dini bu şekilde anlayamamaktan kaynaklanmaktadır. Milli açıdan ezan: Bayrak inmez, ezan kesilmez özdeyişi ile ezanın mahiyeti anlaşılır. Zira, bayrak bir milletin bağımsızlığını temsil eder. Ezan ise, bir beldedeki insanların din hürriyetini temsil eder. Ya da, o beldede hür Müslümanların varlığını bildirir. Ya da, o beldenin Müslüman beldesi olduğunu anlatır. Şu halde ezanı münakaşa etmek, bayrağı münakaşa etmek kadar yanlıştır. Esasen milletimiz, ezanı Türkçeleştirmek, yani ibadeti değiştirmek gibi, dine müdahaleyi geçmişte yaşamıştır. Bu tecrübe, toplum vicdanında derin ve acı izler bırakmıştır. Hz. Ali buyuruyor: Tecrübeyi tecrübe etmek ahmaklıktır! Lütfen; Müslüman toplumumuzun ve halkımızın tasvip etmediğine ve rencide olmasına sebebiyet vermeyelim! Onların huzurunu bozmayalım. Zira, çok zor günlerden geçen bugünkü dünyamızda ve yurdumuzda insanların ruh yapılarını yıpratmayalım. Milletimiz, bütün haklardan daha çok hür ve huzurlu yaşamaya layıktır. Ezan bir ibadettir. Bu ibadetin hal ve hareketler ile yapılan kısmı vardır. Bir de, sözleri ve şartları ile ilgili kısmıdır. İbadetin temel özellikleri ise, Allah'ın yegane İlah olmasından ötürü; (herşeyi yoktan var etmesi, en güzel şekilde, mükemmel ve muazzam dengeler ile yaratması; zamanı içerisinde yaratmış olduğu boyutlu mekanı idare etmesi ve yarattıklarından akıl vermek suretiyle insanı en ziyade faidelenmesi karşılığında (!) ya da, övünmek, şükredilmek, tanınmak, yüceliğini kabullenip ibadet edilmek, mukaddes bilinmek, yalvarılmak.. gibi, yüce kudret sahibinin tercihine binaen; elbette ki, tek ve yegane hak sahibi O'dur. Bundan ötürü; En yükseğe çıkıp En gür ses ile En güzel şekilde En büyük edep ve huşu içerisinde Allah'ın beğendiği sözler ile, günde beş defa ezan okumak, O'nun yüceliğini haykırmak ve O'nun uluhiyet haklarının olduğunu insanlara hatırlatmak ve bu hakkı ifa için, insanları kulluğa davet etmek, (kul olduğunu hatırlatıp, insanların azgın, katil, diktatör, hırsız ve terörist olmamalarını temin etmek) elbette ki ibadettir. Toplum adına, en yüksek yerden Allah'ın varlığını, büyüklüğünü; her an dünyanın her yerinde kulların haykırması, elbette ki kulluk borcudur. İşte ezan, hal ve hareketleri ile bunları ihtiva eder. Ezan bir ibadettir. Bir ilahi, müzik konseri değildir. Bu sebeple ezanı musiki makamlarına göre okumak, ibadet olmaktan çıkarıp musikileştirmek nasıl kabul edilir? Kaldı ki, vatandaş, bu gidişle yarın arabesk, öbür gün pop tarzında mı okutulacak gibi bir zehaba kapılır! Ezanın sözleri ile kısımlarının tetkiki kapsamlı bir iş olduğundan oraya girmiyorum. Lütfen ezanı; Peygamberimizin zamanındaki gibi okumaya ve okutmaya gayret gösterelim! En yüksek yerde, en yüksek sesle, en gür ve en hür bir şekilde akıl ile mükellef ve mükerrem olan insan sesi ile; her belde, her mahalle, her köy kendisi için, kendi cemaati, sakinleri için okusun. Hoparlör ve radyo gibi metalik seslerle, başka yer sakini ve cemaati için okunmasın! İnsan sesinin, insan ruhu üzerindeki tesiri göz ardı edilmesin. Vesselam."
Aç insan, yemek seçmez; eğer çok aç ise, ne verirsen yer! Milletimizin ve topyekun insanlığın esas açlığı manevi yöndendir; dolayısıyla bu yönden, ne verilirse -ki, bu zehir dahi olsa- almaya amadedir! Bu durumu çok iyi bilen bir kısım maksatlı kişiler, mütemadiyen dini ve dini konuları tartışmaya açmakta; Allahü tealanın Cibril-i Emin vasıtasıyla Sevgili Habib'ine göndermiş olduğu yüce dinimiz İslamiyet'i, gerçeğinden saptırarak ve özellikle insanların nefislerine hoş gelecek şekilde sunmakta ve meydan yeri İslamiyet adı altında, İslamiyet'le ilgisi olmayan türedi ve sapık inançlarla dolmaktadır. Bunlardan birisi (ismini yazıp da makalemi kirletmeyeceğim), mezhepleri inkar ediyor. Peygamber'in sünnetini, dolayısıyla Peygamber'i de inkar ediyor! Cenab-ı Hakk, haşa Hz. Muhammed'i değil de, kendisini Kur'an-ı kerimle muhatap tutmuş gibi bir hayale kapılarak; her ne demekse 'Kur'an'daki İslam!' hezeyanı ile yola çıkıp ufunetini kusmakta! Kurban ibadetini olanca hakikatiyle inkar eden 'Bu Kafa'ya, kurban konusu sorulduğunda, bakın ne diyor? 'Kurban, hiçbir mezhepte farz değildir.' Hani, mezhepler yoktu?! Eğer, bunların iddia ettikleri gibi, Hz. Peygamberi dinden haşa tecrit edersek; yani, O'nun kavli (sözlü) ve fiili sünnetini inkar ve iptal edersek, o vakit Kurban ibadetine 'farz' dememiz icabederdi. Nitekim; bunların tek dayanakları olduğunu iddia ettikleri (!) Kur'an-ı kerimde, mealen şöyle buyurulmaktadır: 'Rabbin için namaz kıl ve kurban kes!' (Kevser Suresi 2. ayet) Kur'an'da geçen orijinal şekliyle bu emir; 've-nhar'dir. Nahretmek, deveyi boynundan kesmeye denir. Bu emr-i ilahiyi Peygamber Efendimiz açıklıyor ve hayatında tatbik ediyor. Özetle kurban; zengin ve mukim (seferi, yolcu olmayan) Müslümanların, senenin belli günlerinde, belli hayvanları Allah için kesmeleri; etini kendileri de yiyebildiği gibi eş-dost, akrabaya ve fakirlere dağıtmaları keyfiyetinden ibaret ve 'vacib' olan bir ibadettir. Ne vakit, nasıl, hangi hayvanların ne niyetle kesilebileceği ve kimlerin kesmesi lazım geldiği gibi bütün hususları, ancak ve ancak Resulullah Efendimizin, ayeti-i kerimedeki murad-ı ilahiyi anlayıp açıkladığı ve bizzat tatbik ettiği cihetle anlıyor, inanıyor ve tatbik ediyoruz. Bunun aksi düşünülemez. O vakit, herkesin kafasına göre bir din ve ibadet (!) şekli, orta yere çıkar ki, bunların hiç birisinin hakiki İslamiyet'le yakından ve uzaktan bir ilgisi olamaz. Bütün bu edepsizliklerin temelinde yatan sinsi plan, İslamiyet'i de diğer semavi dinler gibi tahrif etmektir! Fakat, bunların unuttukları ve göz ardı ettikleri bir gerçek var; o da, Allahü tealanın göndermiş olduğu en son ve en mükemmel din olan İslamiyet'in, hiçbir zaman tahrif edilemeyeceği ve olanca safiyeti ve hakikati ile kıyamete kadar baki olacağıdır. Evet; vaktiyle çıkmış olduğu gibi, birçok sapkınlar çıkacak ve kendilerini saptırdıklarından maada birçok insanları da saptıracak ve cehenneme sürükleyeceklerdir! Ama, gerçek İslamiyet, olanca safiyeti ve hakikati ile nurunu saçmaya devam edecek ve ışıklı yolun müntesipleri her daim var olacaktır. Bunların sayıları bazen azalır, bazen çoğalır, ama hiçbir zaman tükenmez. Dini tahrip ve tahrif davasındaki bu insanlara dikkat edin; hepsinin ortak hedefi, Hz. Peygamber'i dinden tecrit etmektir! Çünkü, gayeleri, Hz. Peygamberi'in Kur'an-ı kerimden anladığı, tatbik ettiği ve mü'minlerin yapmalarını istediği din değil, kendi anladıklarını din diye yutturmaktır! Aman ya Rabbi! Ne günlere kaldık! İnsaf, dinin yarısıdır sözü hadis-i şeriftir. Bunlar, insaf sahibi bir Batı'lı mütefekkir kadar bile olamıyorlar. Ölüm döşeğindeki Paskal diyor ki: 'Bana filozofların anlattıkları ilahdan bahsetmeyin! Ben, Peygamberlerin vazettiği Allah'ı arıyorum! Bana O'ndan haber verin!'
02.11.2001
Ruhu ve bedeniyle ziyadesiyle aç yaratılan mahluk insandır. Zalimlerin en zalimi, cahillerin en cahili, harislerin en harisi; şeytandan daha aceleci ve şeytanı çıldırtan benliğin sahibi insan!.. Bu açlık halinde ve her türlü haramla, ruhu ve bedeni tıka basa doyurmakla, aşağıların en aşağısı insan!.. Rabb'a teslimiyetle (Müslüman olunmakla); ruhu ve bedeni Allah'ın zikriyle ve helal ettiği rızıklarla doyurup (!) bezeyen de insan.. Böyleyken; üstünler üstünü, eşref-i mahluk olan da insan.. Büyük veli, Allah'ı, zıtları bir arada bulundurmakla buldum buyuruyor! Yarattıkları arasında en üstünü insan olduğu gibi, en alçağı da, yine insan.. Yani, ikisi de seçilmiş; biri hayırda ve hakda, diğeri şerde ve zulümde!.. Birinin hamur mayası muhabbet (sevgi), diğerinin ki, nefret.. Biri, Hakk'a ne kadar yakın ise, diğeri aynı nispette uzak.. Biri dost, biri düşman; ama her ikisi de insan!.. Bir Farisi beyitte buyuruluyor ki: 'Sıkıntılarım, dert ve ıstıraplarım, o kadar çok ki, anlatmaya kalkışsam, dilim yanar! Sussam, kemiklerimin içindeki ilik tutuşur!' Burada; Hafız-ı Şirazi'ye sığınmaktan başka bir çare yoktur: 'Ey gönül! Sabret ve gam yeme! Elbet, bu gecenin sonu gündüzdür; bu akşamın sonu sabahtır!' Üç günlük dünyanın geçici nimetlerine aldanıp, kendisini kral zannedenler, Allah'a ve O'nun dinine harp ilan ediyorlar! Ağızları, elleri ve kılıçları kanlı olarak, cehennem çukurlarından bir çukur olan kabirlerini boyluyorlar! Dönüşün ve varılacak yerin Allah (c.c) ve O'nun huzuru olduğunu unutuyorlar! İİnsan, her şeyi bir kenara koysa ve yalnızca varlık sebebini düşünse; Allah'ı bulur! Öyle ya; insanı var eden, varlıkta durduran ve yok olmaktan koruyan kimdir? İnsan, ömrünü secdede geçirse; yalnızca var ediliş nimetinin şükrünü eda edemez. Hiç yaratılmadığı gibi, böcek veya ot olarak da yaratılabilirdi! O halde, bunca nankörlük niye ve ne hakla? Allah, yaratmış olduğu insandan; bizzat var edilişi ve kendisine bahşedilen sayısız nimetler karşılığında yalnızca tanınmak ve bilinmek istiyor! İnsan, kör nefsini tatmin için, ne eziyetlere katlanıyor; ne bayağı işlerde ter döküyor; ve ne aşağılık insanlara temenna ediyor! Oysa Rabbimiz, bu aşağılık hallerden hiç birisini bizden istemiyor; bilakis, izzet ve şeref sahibi olmamızı, birbirimizi sevmemizi ve yalnızca kendisine ibadet etmemizi istiyor. Üstelik, bu isteklerin hepsi de insan için.. İnsanın dünya ve ahiret saadeti için.. Rabbini ve kendini unutan ve kendinden kaçmaya çalışan insan için, bakınız Allahü teala ne buyuruyor: '(Cenab-ı Hakk, yeminle buyuruyor ki ), insan, Rabbine karşı pek nankördür. Şüphesiz buna kendisi de şahittir ve o, mal sevgisine de aşırı derecede düşkündür.' (Adiyat suresi, 6-8. ayet mealleri) Nefsimizin şerrinden Allah'a sığınırız!
09.11.2001
Abdülkadir-i Geylani Hazretlerinin sohbetini sunmaya devam ediyoruz: 'Dünya, her iyiliği yapar, kendine çeker, bağlar! Sonra, bıçağı boğazına dayar ve hiç acımadan boğazlar! Ondan kurtulan yok gibidir! Onun şerrinden emin olan, çok çok azdır! Ona mağlup olmayan, onu yenmek için yardım bulan ve onun şerrinden kurtulan, gerçekten çok büyüktür! Dünyayı iyice bilen ve onu gereği gibi tanıyanlar, ancak, onun şerrinden emin olabilirler! Kim, dünyadan çok sakınırsa, kurtulma ümidi artar. Selamete ermek için, dünyanın bütün hilelerini öğrenmiş olmak gerekir! Ey; dünyanın şerrinden emin olmak isteyen kişi! Dünyaya kalp gözünle bak! Kalp gözüyle bakarsan ancak, onun ayıplarını görür ve böylece şerrinden emin olabilirsin! Dünyayı kalbinden çıkarmaya ancak, bu şekilde gücün yetebilir! Baş gözünü ona çevirip, süslerle uğraşmaya koyulur devam edersen, onun ayıpları gözünde kaybolur, hatta güzel gözükür! Dolayısıyla dünya sevgisini kalbinden çıkarmak mümkün olmaz! Dünya, bir kere kalbe yerleşmeye görsün; sahibini öldürmesi mukadderdir! Böylece, başkalarına içirdiği zehri, sana içirir! Nefsinden gelen kötü his ve duygulara cihad bayrağını çek! O duyguların ıslahına emin oluncaya kadar savaşa devam et! Ancak, o duygular iyiye yöneldikten sonra, dünyanın ayıbını görür ve bilirsin; ve, böylece ona ihtiyaç aretmekten kendini alırsın! Benliğinin ıslah olduğunu anlamak için, kalbine bak! Kalpten gelen ve kalbe ferahlık veren her his ve duygu ıslah olmuş sayılır. Buna mukabil, nefisten gelen, azdırmaya sevkeden his ve duygular, asla ıslah olmuş sayılmaz! Nefsin ıslahı için, kalbin ve sırrın sözü duyulmalı! Bu, esastır. Nefs, hem kalbe, hem de sırra uymalı! Onların yasak ettiği şeyleri yapmamalı ve emrettiklerini de, tereddütsüz ve seve seve yapmalı! Nefsin iyi hali böyle başlar! Ondan iyilik başladıktan sonra, kötü halleri ölür! Kalbe döner; onun emriyle hareket eder! Öyle bir hale gelir ki, artık ona nefs denilmez, kalp denir! Böyle bir insan, başına takva tacını giymiş ve Cenab-ı Hakk'a yakınlık süsünü kuşanmıştır. Size iman etmek; ve bu imanı kalp ile tasdik, dil ile ikrar etmek gerektir! Bu kişilerin kalbine, Cenab-ı Hakk, zenginlik duygusu vermiştir.Yakınlığı ve ülfeti ile bu seçilmişlerin kalbini doldurmuştur. Bu sebepledir ki, onların hiç birisi dünyaya ve dünyalık olana bakmaz; dünyanın nimetini severek yiyenlere iltifat etmezler! Bunlar, ne varlığa sevinir, ne de yokluğa üzülürler!..'
12.12.2001
Abdülkadir-i Geylani hazretlerinin sohbetine devam ediyoruz: 'Ey; iman nurunu bir türlü ruhuna sindiremeyen münafık! Her sözünde yalan söyler, vaat ettiğin zaman yerine getirmez ve emniyeti kötüye kullanırsın! Bu huy ve hasletlerin kötülüğünü Sevgili Peygamberimiz haber vermiştir. Bunlardan kendini çek ve arın ki, nifaktan kurtulabilesin! İyi huylar eğer takımıdır, devamlı olarak elinde tut! İman ehli ile, imanı kalbine yerleştiremeyenler bunlarla ayırdedilir. Bu mihenk taşını, bu aynayı eline al ve kendine bunlarla bak! Kalbine çevir ve içine teveccüh et! Bak ki, hangi zümreye dahilsin? Muvahhid misin, yoksa şirk ehli mi? Unutma ki, dünya tamamiyle fitnedir! Bir uçtan diğer uca, boş yere uğraşmaktır! Ancak, Ahiret işlerinin yürütülmesi için, dünyadan alınanlar iyi sayılır. Bunun için de hüsn-i niyet sahibi olmak lazımdır. Her nimet, iyi niyetle alınmalı; Hakk'a şükredilmeli. Aksi halde nimet sayılmaz; felaket olur! Allahü tealanın verdiği nimetleri şükürle bağlayınız! Allah'a şükretmek iki cihetten olur. Biri, kulluk etmek ve gönüllenmeden fakirlere ihsanda bulunmak, diğeri ise, vereni itiraf etmek, yani nimetin hakiki sahibini bilmek. O da, Rezzak-ı Alem olan Allahü tealadan başkası değildir. Seni Allah'ı anmaktan alıkoyan herşey kötüdür. O'nu dilden zikretmek ve bundan kalbi gafil koymak ne kötüdür! Namaz, oruç gibi bütün ibadetler ve hayırlı işler, O'nu hatırlamaya vesiledir. Haramlar kötüdür. O'nun sana verdiği nimetlere isyanla karşılık verdin! Yalan ve nifak hal ve hareketini kapladı! İçini ve dışını bozdu; harap etti! Şeytan sana neler yapmadı ki; sana yalanı sevdirdi, kötü şeylerle süsledi, öyle ki, ta namazına ve taatına kadar girdi! Namaza başlarken, 'Allahü ekber' Allah en büyüktür, diyorsun; amma, bunu söylerken bile, kalbinde yalancı ilahlar barındırıyorsun! Her itimat ettiğin nesne sana ilahtır zira! Korktuğun ve bir şeyler ümit ettiğin şeyler, senin için puttur! Ey filan! İşin sözüne uymuyor! Ne yaptığını ve ne dediğini bilmiyorsun! Dilinle bin kere; 'Allahü ekber' derken, kalbinle bir kere diyemiyorsun! Kalbinde binlerce yalancı ilah yatarken, dilinle 'Allah büyüktür' demen, ne demektir?!. Böyle söylemek neye yarar? İçindeki putları kır; kötü halleri bırak ve bütün benliğinle Allah'a dön!..'
İlme ihanet!..
Abdülkadir-i Geylani Hazretlerinin sohbetini sunmaya devam ediyoruz: 'Sen! İlim öğrenen zat! Halin nicedir! Yalnız ilmin ismi ile yetindin; alim desinler diye ilim öğrendin! Öğrendiklerinle amel etmeyi akıl etmedin. Böyle bir ilmin, sahibine faydadan maada zararı vardır. Sen; bu halinle alim olduğunu söylersen, yalancı olduğunu yüzüne vururlar! Sen, böylesi bir ilimle ancak, nefsini avuttun! Yapmadığın işi, başkalarına emretmek ne demek oluyor? (Yapmadığınız işi neden söylersiniz?!) ayet-i kerimesi, seni tehdit etmiyor mu? Titremiyor musun? İnsanlara, Allah'ın birliğinden ve uluhiyyetinden dem vurursun amma, işin şirk! İnsanlara, sağlam işlerin yolunu gösterirsin, fakat sen; görsünler, desinler diye işler tutarsın! Sen! Kötü işlerin hepsini yaptığın halde; insanları bunlardan sakındırmaya kalkarsın! Senin gözlerinden hayâ perdesi kalktı! İman sahibi olsaydın; sende hayâ duygusu olurdu! Nitekim; sevgili Peygamberimiz (s.a.s.) şöyle buyurmaktadır: (Utanma duygusu imandan gelir) . Her şeyden önce kanaatin yok; sende itimat edilecek bir hal de kalmadı! Sen; ilme ihanet ettin! Cenab-ı Hakk'ın katında ismin hainlerle yazıldı! Doğrusu, sana bir ilaç bilmiyorum! Düşünüyorum da; seni ancak tövbe kurtarabilir! Tövbe eder, kötü halinden döner; yeni ve güzel halinde ısrar edersen, kurtulacağını umarım! Yine sevgili Peygamberimiz buyuruyor ki: (Bir kul, Allah'a kulluğu eksik kılarsa, Allahü teala ona bela verir. Kalbini gam ve kederle doldurur). Ele geçmeyecek şeyin peşinde koşmak, en büyük beladır! İbadeti eksik eden geçim sıkıntısı çeker! Evinde huzur olmaz, ailesinden sıkıntı görür! Kazancı azalır, çocukları ona isyan eder! Hanımından nefret duygusu görür! Hangi tarafa yönelse, ayağı tökezlenir! Hakiki Ma'bud'a kulluk eden, her hal ve şartta rahat yaşar. Nitekim, Cenab-ı Hakk şöyle buyuruyor: (İman edip, şükür yolunu tutarsanız, Allah, size niçin azap etsin?). Doğruluktan şaşmayınız! Yanımda doğruluk kılıncı vardır. Onunla yalancıların ve münafıkların kellesini keserim! Zira, doğruluk, yeryüzünde Allah'ın kılıncıdır; hangi şeyin üstüne konursa, onu keser! Yalancılar ve münafıklar ne tövbe bilir, ne de seyr yoluyla Allah'a dönebilirler. Özür yolunu tutup, tövbe etmek onlara yakışmıyor ki, bunları yapmak onlara nasip olmuyor! Allahım! Bizi gayrından yok et! Her şeyi seninle buldur! Dünyada da, Ahiretde de iyilik ver! Ateş azabından koru!'
14.12.2001
.
.Yazımızın başlığını; iki cihan serveri sevgililer sultanı, biricik Peygamberimizin; İslamiyet'in ilk senelerinde, iman nuruyla şereflenen ve daha ziyade fakir, kimsesiz ve kölelerden meydana gelen, mazlum ve mağdur ilk Müslümanların, azgın, taşkın ve zalim müşrikler tarafından uğratıldıkları akıl almaz işkence ve zulümlerinin cereyan ettiği devre, bizzat Peygamber'in yaptıkları tespitten; Senetü-l Hüzün, yani hüzün senesinden esinlenerek yazdık. Zira, o demde müşrikler ancak, yırtıcı hayvanların yapabilecekleri vahşilikleri ard arda sergiliyor ve o bir avuç Müslümanın onlara karşı koyabilecek en ufak bir dirençleri, güç ve kudretleri bulunmuyordu! Bizzat Hz. Peygamber'in gözlerinin önünde cereyan eden, yürekleri dağlayan olayların üstüne, bir de; Allah'ın Resulü'ne maddi ve manevi dayanak ve hami olan sevgili Hazret-i Hatice annemiz ile, amcaları Abdülmuttalib'in vefatları, o seneye bu ismi verdirdi. Üstüne üstlük, o ara; Peygamberimize Allahü teala'dan vahiy getiren Cibril-i Emin de gelmez olmuş ve vahiy kesilmişti. Haşa: 'Rabbi Muhammed'i unuttu; ona darıldı ve onu terk etti!' diyen müşrikler bayram ediyorlardı! Resulullah Efendimizi teselli ve tebcil eden ve yaradılalı beri hiçbir beşere nasip ve müyesser olmayan Rabbani müjdeler ard arda geldi. Bunlar, Duha ve İnşirah sureleridir. Mealen: 'Kuşluk vaktine ve sükuna erdiğinde geceye yemin ederim ki, Rabb'in seni bırakmadı ve sana darılmadı. Gerçekten senin için ahiret dünyadan daha hayırlıdır. Rabb'in sana, (her bakımdan) O'ndan hoşnut olup razı oluncaya dek, (ihsan ve ikramlarda bulunacak) bol bol verecektir. O, seni yetim bulup barındırmadı mı? Şaşırmış bulup da yol göstermedi mi? Seni fakir bulup zengin etmedi mi? Öyleyse; yetimi sakın ezme! El açıp isteyeni de sakın azarlama! Ve Rabb'inin nimetini minnet ve şükranla an.' 'Biz senin göğsünü açıp genişletmedik mi? Belini büken yükünü senden alıp atmadık mı? Senin şanını ve ününü yüceltmedik mi? Elbette zorluğun yanında bir kolaylık vardır. Gerçekten, zorlukla beraber bir kolaylık daha vardır. Boş kaldın mı hemen başka işe koyul ve Rabb'ine yönel.' Bu ilahi lütuf ve mazhariyet, Peygamber Efendimizden başka hiçbir kula ve ümmete bahşedilmedi. Bu iman ve şuurda olan Müslümanlar, her devirde hakim olmuş; refah içinde yaşayarak; haklı olarak nice bayramlar kutladılar. Ta ki, bu iman ve şuuru kaybedinceye dek! Yaşadığımız bu ahir zamanda; iman zaafına düşen ve İslamiyetten ayrılan Müslümanlar, güç ve kudretlerini kaybetmiş, zelil bir halde; düşman bellediklerinin elinde esareti yaşıyorlar! Zaman durmuyor; döne döne devrini icra ediyor; günler, haftalar, aylar, seneler ve asırlar geçiyor. Tıpkı Bayramlar gibi.. Eğer, Bayram denilebilirse tabii!.. Bayram edebilenin Bayramı kutlu olsun demekten başka elden ne gelir?!
17.12.2001
Yalçın Özer'i 70'li senelerde tanıdım. Bakırköy Hükümet Tabibi iken, Bahçelievler'de muayenehanesi vardı. Oğlum Emre'yi bebekken ona götürmüş; hasta-doktor faslından sonra, koyu bir sohbete daldık ve baktım ki, Büyük Doğu idealinin dopdolu ve yalın bir kılıncı! 80'li senelerde Türkiye Gazetesi'nde buluştuk. O, Ankara'dan başmakale yazıyor, biz de İstanbul merkezde yazıişleri müdürlüğü görevini ifa ediyorduk. Türkiye'mizin şartları malum.. Herşeyi söyleyip yazamıyorsunuz! Dolayısıyla; yazarla gazete yöneticisi arasında, ister istemez sürtüşmeler olur. Yalnız, burada bir hususun altını çizerek belirtmeliyim ki; gazete yöneticileri çok dikkatli ve yazarların yazılarına karşı çok ihtimam göstermeleri gerekir. Çünkü; yazı yazmak kolay bir şey değildir. Beyin zonklatan bir düşüncenin ürünüdür. Ve yazı, yazarın adeta çocuğu gibidir. Gazete yöneticisi, yazıları bir doktor hassasiyetiyle okumalı, yazıda bir mahzur gördüğünde de, yazarıyla mutlaka görüşüp istişare etmelidir. Yazara ulaşamadığında da, elindeki kalemi bir neşter ustalığıyla kullanmalıdır. Kasaplık yaparsanız, hem yazıyı berbat eder ve hem de yazarı incitirsiniz... Yalçın Abi, o vakitler sık sık yurt dışına çıktığından, bazen kendisine ulaşamadığımız oluyor ve yazılarında çok ufak rötuşları kendiliğimizden yapıyorduk. Meğerse, Yalçın Abi bunları farkediyor; edebinden bize bir şey söylemiyormuş. Aylar sonra İstanbul'a uğradı ve bize aynen şunları anlattı. Onun nezaketine, alçak gönüllülüğüne ve kalbinin temizliğine bakın diye bunları yazıyorum. 'Fuat Abi! Gıyabında sana kırgındım! Bir rüya gördüm; kendi kendime dedim ki, bu arkadaşın günahını alıyorum, gidip onunla helalleşeyim. Rüyamda; zifiri karanlıkta, gemimiz fırtınaya tutulmuştu. Denize düşmüş, azgın dalgalarla boğuşuyordum. Dalgalar beni, geminin küpeştesine kadar getiriyor ama, bir türlü tutunamıyorum. Yine böyle dağ gibi bir dalganın sürüklemesiyle, gemiye yanaştığımda, sen; güverteden elini uzatıp beni tuttun ve içeri çektin! Anladım ki, bunları nefsine uyarak yapmıyorsun. Sana boş yere kırılmışım. Hakkını helal et!' Yalçın Özer Abi, Türk fikir hayatının ender şahsiyetlerindendi. Akıcı üslubu, kıvrak kalemi ve yalın anlatımıyla, okuyucuyu cezbederdi. Onun yeniden yazı hayatına başlamasını dört gözle beklerken; ardında sessiz bir çığlık bırakarak, aniden aramızdan ayrıldı. Evliyanın büyüklerinden Abdullah-ı Ensari buyuruyor ki; bizim sukutumuzdan bir şey anlamayan, konuşmamızdan hiçbir şey anlayamaz! Yalçın Abi; yüzünden hiç eksilmeyen o tebessüm haliyle neler anlatarak gitti! Cennet nimetleri sana afiyet olsun. Biliyorum; sen, cennet bahçelerinden bir bahçe olan ışıklı kabrinde sevgililerle berabersin. Biz ise, senin yokluğunda, kahrımızla yanalım! Hasretle özlemişken, sen, bu hasreti ebedi aleme taşıyarak sürpriz yaptın! Kalbimiz seninle çarpıyor; kavuşmak ümidiyle sevgili Yalçın Abi!.
11.01.2002
Malum; ahir zamanda yaşıyoruz. Bu zamanın en bariz vasfı kahır ve celal! Cenab-ı Hakk'a sonsuz şükürler olsun ki, kullarını tamamen çaresiz bırakmıyor ve onların, ara sıra nefes almalarına müsaade ediyor! İşte; mübarek Bayram günleri de, böyle nefes alınan günlerden.. Ne kadar sıkıntıda olursak olalım; bu kutlu günlerde Allah'ın rızası için Hac edelim, kurban keselim ve Bayram yapalım. Evet; İslam büyüklerinin vaktiyle buyurdukları gibi; iyiler, iyilikleri de heybelerine doldurup, beraberlerine alıp götürdüler! Dolayısıyla, öyle bir zamanda yaşıyoruz ki, kötüler ve kötülükler çığ misali artarken, iyiler ve iyilikler kibrit-i ahmer gibi azalmada!. Fitnenin çoğaldığı, sıkıntı ve meşakkatin had safhaya eriştiği böyle bir zamanda imanı, sevgili Peygamberimiz, avuçta tutulan kora benzetmiş ve böyle bir zamanda imana sahip kahramanları kutlamıştır. Ne diyelim; her şey ama her şey O'nun dilemesiyle ve iradesiyle oluyor. Kulun, teslim olmaktan başka çaresi var mı? Madem ki, mutlak güç, kudret ve irade O'nundur; o halde, kulluğa yakışan 'rıza' makamında olalım ve sabredelim. Allah'ın sevgisine mazhar olmuş evliyası, kendilerine gelen nimetlerden ziyade, uğradıkları sıkıntı ve meşakkatlere daha ziyade sevinirlermiş. Bu sıkıntı ve meşakkatlerden lezzet ve tat alırlarmış. Çekilen bunca sıkıntıların yanında, Cenab-ı Hakk'ın bizlere bahşetmiş olduğu iman nimeti ve sevip, razı olduklarının yolunda bulundurmasının şükrünü eda edemeyiz! Her şeyden önce, bizi insan olarak yarattı; insanlar arasından Müslüman ana ve babadan meydana getirdi; iman nuruyla şereflendirdi ve sevdiklerini tanıttırıp sevdirdi. Bundan daha büyük bir nimet, bir servet olur mu? Gelip geçici olan dünyanın her şeyi sıkıntı olsa ne gam?! Nasıl olsa bitecek ve hepsi geçecek. Asıl olan, son nefeste imanlı gidebilmek ve ebedi hayatı kazanmaktır. Şayet insan, dünya için yaratılmış olsaydı, ikisinin de bu âlemde sonsuz kalması icab ederdi. İkisi için de ölüm mukadder olduğuna göre; yaşanacak ve yaşanmaya değer hayat bu olamasa gerektir! Ne mutlu ölmeden evvel ölenlere! İşte, Allah için kesilen kurban da; ölmeden evvelki ölümlerden bir nişan taşıdığından ötürü, kulun Bayramı. Nasıl Bayram olmasın ki; Allah'ın emrine uyularak, O'na yaklaşılıyor! Sevgili okuyucularımın Kurban Bayramlarını, en içten duygularla tebrik eder, iki cihan saadeti dilerim.
22.02.2002
"Kutlu Doğum"un 141'incisini idrak ettik. Şair ne güzel söylemiş: "Muhabbetten Muhammed oldu hasıl. Muhabbetsiz Muhammed'den ne hasıl?" O Server-i Kâinat nasıl övülmüşlerin Sultanı olmasın ki, O'nu Âlemlerin rabbi olan Allahü teâlâ bizzat kendi 'Nur'undan yarattı ve övdü. Bizzat Cenab-ı Hakk'ın senâ edip yücelttiğini, tavsife ve övmeye, beşerin takati ve haddi olabilir mi? Doğmadan önce babası vefat eden ve mübarek annelerini 6 yaşlarında kaybeden ve böylece; yetiştirilmesi ve terbiyesi Rabb'inin elinde olan, merhamet çağlayanı Resul-i ekrem Efendimiz; "Beni Rabbim terbiye etti ve en güzel ahlâk üzere bizzat yetiştirdi" buyurdu. İnsanlık tarihi boyunca, O'nun kadar hayatı incelenen, her sözü, hareketi; mübarek göz kırpışlarından, düşünceli ibret nazarları ile "öteler ötesine" olan bakışlarına değin her hal ve tarzı, tavrı ve edası tespit edilen ve edildikçe hayranlık uyandıran başka bir örneğe rastlayamazsınız. Allahü tealanın "Halifem" deyip en üstün varlık olarak yarattığı beşer sıfatlarının, imbikten süzülürcesine saflaşıp berraklaştığı ve yüksek şahıslarında billûrlaştığı ismi ile müsemma olan gerçek Mustafa'dır O. Salat ve selam O'nun üzerine olsun! O'nun üstün yaratılışındaki sevgi, şefkat ve merhamet deryasına bakın ki, Yaradan, kendi sıfatlarını "Rahim ve Rauf"u O'na hasrediyor ve O'nu onlarla anıyor! Ulul-azm Peygamberlerden Musa aleyhisselam, Rabbine; "Kalbimi aç" diye yakarırken; Resuller Resulüne ise Âlemlerin Rabbi; "Senin kalbini açmadık mı" buyuruyor. Rabbinin O'na olan va'dinin enginliğine bakın ki; "Ta ki, sen razı oluncaya kadar, Rabbin nimetlerini sana verecek, ihsan edecektir" şeklindeki ilahi müjdeye muhatap ve muvazzaf! Bütün bir insanlık; zindanların en darı olan o sıkıntılı, meşakkatli ve azap dolu günde, fert fert "nefsî! nefsî!" derken, O, merhametinin nişanesi olarak şefkat mantosunu tümüyle ümmetinin üzerine atacak ve; "Ümmetimden tek bir fert dahi cehennemde kalırsa, razı olmayacağım!" buyuracaktır. Allahü teâlâ "Habibim" dediği Muhammed aleyhisselamın ismini, Arş-ı Âlâ'da kendi isminin yanına yazmış. O mübarek ve mükerrem ismi orada gören Peygamberler, o ismin sahibinin hürmetine af ve merhamet istemiş ve duaları bu yüzden kabul edilmiştir. O'nun pınarı nasıl bir sevgi çağlayanıdır ki, onu tadanlar, yudumları nispetinde, evliyalıkta (Allah'a yakın olma, Allah tarafından sevilme) derece almış; ondan nasipsiz kalanlar ise, vahşetin doruğuna çıkmıştır. Öyle ki, Muhammedî hançereden soluklanan gönüller, Hakk aşkı ile yanıp tutuşmuş ve bu aşkın meyveleri Cennet bahçelerini süslemiştir. O'nsuz ölü kalpler zulmette kararmış, kaskatı kesilerek Cehennem ateşinin yakıtı olma bahtsızlığına düşmüşlerdir. Sidre-i münteha'da, en büyük melek (Cebrail aleyhisselam) sonsuzluk kervanında; "bir adım daha atarsam yanarım" diyerek 'Sevgi Çağlayanı'nı Rabbi ile başbaşa bırakmış; muhabbetullah sarayının kapısında bekçilik etmekle ve beklemekle yetinebilmiştir! O'un mübarek teninin kokusundan zerreler taşıyan güle, bülbül deli divane olup şakımakta; O'na kavuşabilirim ümidiyle su, başını taştan taşa vurarak avare (şaşkın) dolaşıp akmakta... O'nun ayrılığına (Ahirete irtihallerine) dayanamayan Sahabi; O'nun oturup kalktığı, gezip dolaştığı, baktığı ve konuştuğu mekanları, O'nsuz görmemek için Rabbine "Ya Rab! İki gözümü kör et!" diye yakarmış ve bu içten dileği anında kabul görmüştür. Saadet kapılarının anahtarları O'nun elindedir. Şöyle ki; O'na inansın inanmasın, herkese son nefesinde O'nun, Ay'ın 14'ünü andıran mübarek yüzleri gösterilecek; inananlar "Âlemlerin Övüncü"nü derhal tanıyacak ve O'nu görmenin heyecan ve mesteden haliyle ruhlarını tereyağından kıl çeker gibi teslim edecek, böylece ebediyet yurduna birer kahraman olarak gireceklerdir. O'na inanmayıp tanıyamayanlar ise, rezil ve rüsvay olmuş kapkara yüzleri ile acıların en şiddetlisi ölüm azabını tadacak ve cehennemi boylayacaklardır. Bilinen bilinmeyen âlemlerin zerreleri adedince salat-ü selam O'nun üzerine olsun.
26.05.2002
Ülkemizin içine düşürüldüğü perişanlığın derecesine bakın ki, bu ülkenin istikbali diye gösterilen ve bütün değerleri emanet edilen gençliğinin yüzde 79'u burasını terketmek istiyor! Bu durumu; Başbakan'ı Ecevit olan ülkemizde cari, moda tabiriyle "içine sindiremeyen" ve kendisine mesele edinip bu dertle dertlenen 40 yaşındaki bir diplomatımız, (M. Ali Bayar) yurt dışındaki görevinden istifa ederek ayağının tozuyla Türkiye'ye geldi ve önce bir partinin üyesi, kısa bir zaman sonra da Genel Başkanı oldu! Bu memleketin nasıl idare edildiğine bakın ki; 60'lı yıllardan itibaren tam bir "köle" anlayışı çerçevesinde yurt dışına gönderdiğimiz ve üç nesil boyunca sayıları 4 milyona ulaşan yığınla gurbetçimiz Türk vatandaşlığından çıkmak için adeta yarış halindeler! Halbuki bu insanlar, seneler senesi bu ülkenin ekonomisi için dinamo görevi görmüş; beden-i sıhhatlerini feda ederek biriktirdikleri dövizleri anayurtlarına göndermiş ve yine o paralarla Türkiye'de mal-mülk edinerek bir sürü yatırıma imza atmışlardı. Öz yurtlarındaki düzensiz ve kaotik ortamdan etkilenen gurbetçilerimiz, vaktiyle edindikleri mallarını ve mülklerini, bu kez ellerinden bir an önce çıkarma yarışına girdiler! Bulundukları ülkenin vatandaşlığına giriyorlar ve bütün yatırımlarını bu yeni ülkelerinde yapıyorlar. Siyaset yapmak isteyenler de, bu yeni ülkelerini tercih ediyorlar! İçerideki mevcut iş adamlarımız ve fabrikatörlerimiz de, yangın yerini andıran öz yurtlarını terkedip, söktükleri fabrikalarıyla soluğu dış ülkelerde alıyorlar! Geçen hafta, bu durumu Türkiye Gazetemiz manşetinde özetlemişti: "Kaçan kaçana!" Bu cennet vatanın insanına neler oldu? Neden yurtlarını, dost ve akrabalarını, tarih ve kültürlerini terkedip yad ellere gidiyorlar? Bu ülkenin toprağından su mu çıktı? Depremle bir baştan bir başa yıkılıp enkaz haline mi geldi? Kuraklıktan mı kavruldu? Oysa; 1000 senedir üzerinde yaşadığımız ve ebedi yurt edinmekle övündüğümüz bu cennet vatanı, birileri bizden olmayan birileri gizliden gizliye parselleyip sahipleniyor! Amerikalılar, İsrailliler GAP bölgemizi, Ermeniler Van yöremizi, Yunanlılar İzmir'imizi, İstanbul'umuzu; bu gidişle pek yakın bir gelecekte bütün vatan sathını sahiplenmek gibi yoğun bir gayretin içine girmiş bulunmaktalar. Bizler terkederken, başkaları sahipleniyor! 3-5 Arap, vatan topraklarımızdan 3-5 dönüm arazi aldı diye, yeri göğü inletenler ve bu duruma göz yumanları vatan haini ilan edenler neredeler? Arapların toprak satın almasını yasaklayan zihniyet, Avrupa'lının, İsrail'linin ve ABD'linin aynı emeline neden göz yumuyor? Göz yummak şöyle dursun, bilakis teşvik ediliyor. Acı ama gerçek bir şeyi itiraf etmek durumundayız; bu gidişle 80-100 sene sonra, bu ülkenin öz evlatları kendi ölülerini defnetmek için öz diyarlarında toprak bulamayacaklardır! Bu sözümüzü abartılı bulanlar yanılıyorlar; yanıldıklarını pek yakında kendileri de görüp şahit olacaklardır! Mevcut hükümet, bu ekonomik krizle biraz daha devam etsin; Hanya'yı Konya'yı hep birlikte göreceğiz! Türk parasını pula çevirdiler! Emlak değerleri 5 sene öncesinin altına düştü. Türk milletini fakirleştirerek, satın alma gücünü yok ettiler. Bizim bu halimiz, komünizmin çöküşünden sonraki Demir perde ülkelerinin halini andırıyor! Köylünün toprağından, işverenin fabrikasına kadar neyimiz varsa yabancılara peşkeş çekiliyor! Kelepir durumuna düşen bir ülkenin mallarına elbette ki talep olacaktır! Adamlar enayi değiller tabii! Bekliyorlar ve geberik bir fiyatla malları, mülkleri, fabrikaları kapatıyorlar! Globalleşme serüveni Türk insanına pek pahalıya malolacaktır. Globalleşmeye hazırlıksız yakalanmamız bir yana; bizi fukaralığa iterek perişan bir hale inkılap ettirdiler ve elimizdekini avucumuzdakini yok pahasına satın alarak bizi öz yurdumuzda parya haline getirmek istiyorlar! Ne hazin tecellidir ki, bütün bunlara, iktidarda bulunan sağ ve sol milliyetçi partiler ön ayak olmaktadır! ..... Düzeltme: Dünkü "Övülmüşlerin Sultanı" başlıklı yazıda Kutlu Doğumun 1431'inci yılı sehven "141'inci" olarak çıkmıştır. Düzeltir özür dileriz.
27.05.2002
Ahir zaman 'yevm-i beter'dir. Yani, gelen her yeni gün gideni aratır. Umumi bir kaide olarak bu husus doğrudur. Ancak; bu demek değildir ki, Cenab-ı Hak kullarına hiç nefes aldırmaz! 2. Ömer diye anılan; adaleti ile ünlü Ömer bin Abdülaziz devrini değerlendiren bir İslam büyüğü aynı tespiti yapıyor ve ondan önceki baskı döneminden sonra gelen böyle bir devri; Allah'ın kullarına nefes aldırması olarak niteliyor. Özellikle son beş senedir ağız tadı ile bir Bayram yapamadık. Seçip başa geçirdiklerimiz, milletin meselelerini çözeceğine, bizzat kendileri mesele olup; tek kelime milleti maddede ve manada perişan ettiler. Bir uçtan bir uca bu cennet vatanı yangın yerine çevirip yaşanmaz kıldılar; insanımızın geleceğe ait umutlarını yok ettiler! Öyle bir noktaya getirdiler ki; neredeyse kaçan kurtuluyordu! 3 Kasım seçimleri ile birlikte bu asil millet, yeni ve taze bir başlangıç yaptı. Her şeyden önemlisi millet, engin sağduyusu ile koalisyona son verip, bir partiyi tek başına iktidara getirdi. Siyasetçinin sağlaması gereken 'istikrar'ı, sandıkta temin ederek, siyasetçinin işini kolaylaştırdı. Aynı IMF, dün de vardı. O IMF'nin programı bu hükümet döneminde de yürürlükte! Ama siz, giden hükümetin ağzından; bu toplumda 15 milyon kişi açlık sınırının altında yaşıyor, bunlara bir nefes olsun aldırmak için şöyle veya böyle bir yardım yapalım diye bir şey söylediğine ve bu yönde karar aldıklarına şahit oldunuz mu? İşte bu hükümet; gelir gelmez 18 trilyon lirayı; valilik ve kaymakamlıklar aracılığı ile, Bayram öncesinde bu vatandaşlarımıza ulaştırdı. Bakanlık sayısını 38'lerden 24'e indirdi. Milletvekili lojmanlarını satışa çıkardı! Hepsinden önemlisi Mali Milad'ı kaldırdı! Gelir gelmez, ayağının tozuyla bu mühim kararları aldı. Bütün bunlar, millette yeni bir heyecan ve ümitlerin doğmasına sebep oldu. İdrak etmekte olduğumuz bu ilk Bayramı, yeşeren bu ümitlerden dolayı ağız tadıyla kutluyoruz. Netice itibariyle; iyi olacak ve işler düzelecek diye bir beklentimiz var! Bunun için ışık da var. Hükümetlerin en önemli işi 'güven' temin etmektir. 'Güven'in olmadığı yerde hayırlı hiçbir oluşa yer ve yol yoktur. Önceki hükümetler, programlarına insanı katmaz ve hesap etmezken; işte bu 'güven'i yitirdiler. Başarısızlıklarının temelinde bu güvensizlik vardır! Neticede, onları götüren ve sandığa gömen de milletin onlara olan güvensizliği değil miydi? Yüksek Seçim Kurulu da, aldığı son kararla, kamu vicdanını tatmin ederek; 'Türkiye'de hakimler var' dedirtti! Böylece Türkiye'ye de bu çirkin ve kabul edilemez görüntüden kurtulma yolu gözüktü. Milli iradenin tecellisinin gereği, yani Recep Tayyip Erdoğan'ın Başbakanlığı imkan dahiline girdi. Ağız tadıyla nice Bayramlar dileğiyle..
05.12.2002
Ağız tadıyla kutlanılan; sevginin ve paylaşımın şahika noktasına çıktığı gerçek bayram günleri çok gerilerde kaldı! Bugün; bir şeyi bütünüyle ele geçirememenin ve bütünüyle de elden çıkarmamanın yani; nasipte olanla yetinmenin çetin zamanıdır! Bununla birlikte biz, mü'minler dünyanın en talihli ve bahtiyar insanlarıyız. Zira; bir İslam büyüğünün yerinde tespit ve teşhisiyle; 'İman var, ne yok; iman yok, ne var!' Dünyanın bütün hazinelerine sahip olsanız, bütün bir insanlık size boyun eğip hizmet etse; dünyanın yegane maliki ve hakimi olsanız; iman şerefinden mahrumsanız neye yarar? Sizin bu alış-verişiniz; ebedi saadeti verip, karşılığında üç günlük dünyayı satın almanız demektir ki, en ahmak ve en aptal adam bile, bunun korkunç bir ziyan ve sonsuz bir felaket olduğunu anlar ve bilir. Yeri gelmişken burada bir itirafta bulunmalıyım. Bayram vesilesi ile; bu durumu hem sizinle paylaşır, ayrıca size de faydalı olacağını umduğum bir hatıramı anlatmalıyım. 70'li yılların sonlarıydı. İstanbul İmam-Hatip Okulu'nun orta üçüncü sınıfında kimya dersimize gelmiş ve ders anlatımıyla bütün öğrencileri kendisine hayran bırakan mübarek Hocam merhum H. Hilmi Işık'ın torununun sünnetine gitmiştik. Bendeniz, iki yüksek okul bitirmiş; bunlardan bir tanesi; 7 senelik İmam-Hatip'e ilave olarak 4 senelik de Yüksek İslam Enstitüsü'nü kapsayan ilahiyat tahsili idi. Yalnızca bu diplomamla vaizlik ve müftülük yapabilirdim! Biliyordum; kendileri pozitif ilimlerin yanında din ilimlerinde de mütehassıs idi. Ama; her şeyin başı olan bir şeyi bilmediğimi orada gördüm! Karşılarına oturttular; 12 sene önce, tıpkı sınıfta olduğu gibi gözlerini yumarak tatlı tatlı anlatmaya başladılar: "Ya kardeşim... Zamanımızda din ilimleri unutuldu. Her şeyden önemlisi, insanın ebedi saadetini temin edecek olan iman bilgileri bilinmiyor. Ne acı! Hacısı, hocası herkes; Amentü esaslarını imanın şartı olarak anlatıyor. Halbuki bunlar, iman hasıl olduktan sonra inanılacak şeylerdir. İmanın şartı üçtür. Birincisi; can gargaraya gelmeden önce iman etmiş olmak. Çünkü, o anda Ahiret halleri gözükür; dolayısıyla bundan sonraki iman; gaybi olmadığından iman sayılmaz! İkincisi; Güneş Batı'dan doğmadan önce iman etmiş olmak. O zaman, bütün insanlar, bu olayın; bilinen hiçbir tabiat hadisesi neticesi olmadığını, ancak; Muhammed Aleyhisselamın bildirdiği şekilde tecelli ettiğini görüp anlayacak ve iman edecekler ama; bu iman da kabul edilmeyecektir. Görüldüğü gibi; bu iki şart da zamanla ilgili!.. O halde geride bir tane kalıyor ki, esas itibariyle o bir tek şey imanın gerçek şartıdır! Bunu Rabbimiz bildirmeseydi kimse bilemezdi. Nitekim; en büyük Peygamberlerden Musa Aleyhisselam bile bilememiş; Cenab-ı Hakk'ın bildirmesiyle bilebilmiştir. Meşhur hikaye: Cenab-ı Hakk, Peygamberi Musa Aleyhisselama; 'benim için ne yaptın' diye soruyor. Büyük Peygamber, yaptığı ibadetlerini bir bir sayıyor. Bunların her birisinin kendisi için, yani Musa Aleyhisselamın kabirde, Kıyamet'te ve Ahiret Günü'nde kurtuluşuna vesile olacaklarını beyanla; yine 'benim için ne yaptın' buyurulunca, Musa Aleyhisselam; 'senin için yapılacak şey nedir' diye yakarışta bulunur. Gelen cevap; imanın yegane olan şartıdır: 'Benim dostlarımı dost bilip sevmen; bana düşmanlık edenleri bilip onlara düşmanlık etmendir' Yani: Hubb-i fillah, buğd-ı fillah! Şimdi; hem Allahü tealaya inandığını söyleyeceksin ve hem de onun düşmanları ile oturup, onlarla ahbaplık yapacaksın! Böyle iman olur mu?" Hayatımın dönüm noktası olan bu mühim hatıramı, bu güzel bayram gününde sizinle paylaşmak istedim. En iyi dileklerimle Bayramınız kutlu olsun.
11.02.2003
Bu mübarek bayram günlerinde biraz siyasetin dışına çıkalım dedik ve kendimize dönük özeleştirilerimize, tahlil ve terkiplerimize devam edelim istedik. İnsanoğlu yaptıklarını çekiyor; bedel ödüyor. Kıyamete doğru gittikçe, dünyayı yaşanamaz hale getirecektir. Bu durumu, insanoğlu kendi elleriyle hazırlamaktadır. Niçin yaratıldığını ve neye memur olduğunu unutan ve bilmeyen insan; evvel emirde kendisine yabancılaşır! Mahlukat arasında tanınamaz hale gelir; maskaralaşır! Kanun, Kanun-i ilahidir. Cenab-ı Hakk, insanoğluna; iyi ile fenayı ayırt edici bir güç ve meleke vermiştir. Allahü teâlânın merhametine bakın ki; bahşetmiş olduğu bu aklın, yolunu şaşırmaması; kendini, muhitini ve her şeyden önemlisi Rabbini tanıyabilmesi; yani kıymetli ve şerefli olabilmesi için peygamberler ve onlarla birlikte 'Din' göndermiştir. İnsan; inandığı ölçüde değerlidir; azizdir; rabbine muhataptır. İman sahibi olunmadıktan sonra; dünyalar sizin olsa; en mükemmel fen ve teknolojiye sahip olsanız ve bunlarla dünyayı abat etseniz neye yarar? Netice itibariyle; bütün bu sahip olunanlar ve yapılanlar üç günlük dünya içindir! Halbuki insan, ebediyet için; ahiret yurdu için yaratılmıştır. Ahirette ise, sonsuz azap vardır. Üç günlük dünya, sonsuzluk yanında bir hiçtir. Hiçliği mamur edip; sonsuzluğu inkar ve ihmal edenler, akl-ı selim sahibi olabilir mi? İnsanoğlu; inanç ve ameliyle 'nasıl'dan ziyade, 'niçin'e muhataptır! Yani, ona nasıl yaptıklarından ziyade, niçin yaptıkları sorulacaktır! Günümüzde yaşıyoruz: İlim ve fen, böylesine ileri gitmesine; dünyanın böylesine mamur edilmiş olmasına rağmen; bunlara sahip olan ve bunlarla hemhal olan insan mutlu değildir. Belki de; bu sahip oldukları mutsuzluğunu ziyadeleştirmiştir! Çünkü; insanın asıl cevheri olan 'ruh' ihmal edilmiş, köreltilmiştir! Doyumsuz olan nefsin arzuları yerine getirilip, oburlaştırılırken; ruh, gıdasız bırakılarak zayıflatılmış ve netice itibariyle orta yere; şekil olarak insana benzeyen bir mahluk türemiştir! Görüldüğü üzere; bu mahluku tatmin etmenin imkanı yoktur! Zira; sahip oldukları, mutsuzluğunu artırmaktan başka bir işe yaramamaktadır. Oysa, o, bu yaldızlı zehre daldıkça dalar ve asla doymaz! Dünya hırsı, sıkıntı artırmaktan öte ne ifade eder? Herkes, dünyayı dünyada bırakarak gidiyor! Ahiret derdi ile dertlenmeyen insana; sahip olduklarını dünyada bırakmak derdi; ne zorlu bir ölüm, ne çetin bir azaptır?!. Abdülhakim Arvasi Hz, bir üniversitelinin sualine verdiği cevapta buyurur ki: 'Hülasa; insanlığı kaplayan sıkıntıların birinci sebebi, Hakk'a karşı şirk ve müşrikliktir. İlim ve fen, ilerlediği halde, insanlığın ufuklarını sarmış olan fesat karanlığı, hep şirkin, imansızlığın, vahdetsizliğin ve sevişmezliğin neticesidir. Beşeriyet ne kadar uğraşırsa uğraşsın, sevip sevilmedikçe, ıstırap ve felaketten kurtulamaz. Hakk'ı tanımadıkça, Hakk'ı sevmedikçe, Hakk teâlâyı hakim bilip, O'na kulluk etmedikçe, insanlar birbiri ile sevişemez. Haktan ve Hak yolundan başka her ne düşünülse, hepsi ayrılık ve perişanlık yoludur.'
12.02.2003
Mutlu ay Ramazan'a girdik. Mübarek olsun. İnşaallah bu mübarek Ramazan ayını ağız tadıyla idrak ederiz. Zira, geçen Ramazanların milletimize nasıl zehir edildiğini biliyoruz! Nedense; cin şeytanlarının bağlı bulunduğu bu mübarek ayda, insan şeytanları ziyadesiyle azıyor! Milletin dinine imanına, mukaddesatına saldırmaktan bir an olsun geri durmuyorlar! Bu millet niye geri kaldı diye; dinli dinsizi, dinsiz dinliyi karalayadursun; konuştuğumuz ve münakaşasını yaptığımız konular; bu ifritten sualin cevabını serapa gözler önüne sermiyor mu sevgili okuyucularım? Dünya alem ne ile ve nelerle uğraşıyor; biz neyin ve nelerin münakaşası ile vakit kaybediyoruz? Evvel emirde; bu ülkede Batılı standartta demokrasinin olmadığı şundan belli ki, ülke insanı ile bu insanları idare etmeye yeltenen güruhun gündemleri birbirinden çok farklı ve çoğu zaman birbirine taban tabana zıt! Ama; gelin görün ki, gündemi bu idareci denilen güruh tayin ediyor ve millet de ister istemez bunların tesirinde kalıyor! Hiçbir şey yapmasa bile; bunları dinleyip morali bozuluyor. Yahu! Sizin başka işiniz gücünüz yok mu; diyor ama, sesini kimseye duyuramıyor! Eften püften meselelerle gündem tayin eden idareci güruhu, topyekun bir milleti peşlerinden sürükleyerek; telafisi mümkün olmayan en kıymetli şey olan zamanlarını telef edip gidiyorlar! Yazık günah değil mi bu millete? Yabancılar, bize bakıp; nelerin münakaşası ile vakit öldürdüğümüzü görünce; nereleriyle bizlere güldüklerini biliyor musunuz? Şu sefil mantığa bakın; efendim, İran'a gidildiğinde; nasıl ki o ülke sınırlarından içeri girilince, kadınlar belirlenen örtüleri giymek zorunda ise, bizim ülkemizde de kamusal alanda kadınların belirli örtüleri takmaları yasaktır! Bu cümleden olarak; başları kapalı milletvekili eşleri, Cumhuriyet kutlamaları için Çankaya'ya giremezler! Hoppala! Evvel yoğ idi; işbu rivayet yeni çıktı! Kamusal alan nedir; bu alanlar baş örtülü, baş açık insanlarımızın verdiği vergilerle meydana gelmiyor mu. Kamusal alanda hizmet görmek ile kamusal alandan hizmet almayı ayırt edemiyorsak kendimize başka bir dünya seçmemiz gerekir, çünkü bu dünyada bu sefil mantıktan anlayabilen bizim dışımızda tek bir kişi gösterilemez. Bir yandan İran'ı ve rejimini tu-kaka edeceksin; öbür yandan da onun bir uygulamasını 'mehel'dir deyip örnek alacaksın! Kel başa şimşir tarak diye buna derler herhalde! Ayol! İran, İran'ın Şii rejimi ne vakitten beri ideal oldu ki; onu örnek alıp bu millete dayatıyorsunuz? Bu asil milletin içinde İran'ın Şii rejimine özlem duyanı, duyanınız edeniniz mi var ki, orayı ve oranın uygulamalarını dillerinize pelesenk ediyorsunuz? Dedik ya; ağız tadıyla bir Ramazan idrak edebilecek miyiz diye; daha Ramazan başlamadan, onu istikbal edercesine, zakkumu ağızlara verdiler bile! Vah benim talihsiz memleketim ve mazlum insanlarım! Sen ne vakit kendine gelecek ve senden olan idarecileri başına geçireceksin?
27.10.2003
Uzun süredir, Türk Cemiyeti olarak ağız tadıyla bir bayram yapamadık. Toplumca "Buruk bayram"larla özdeşleştik adeta! Şimdi de; siyasi istikrarı sağlamaya çalışan Parlamento'da oluşan güçlü tek parti iktidarının önü ve dolayısıyla milletimizin ağız tadı, bilinen terör eylemleri ile kesilip bozulmak istendi. Elbette ateş düştüğü yeri yakar, ancak; terörden çok çekmiş milletimizin bu denli hunharca olaylar karşısında gösterdiği metanet ve sergilediği birlik ve bütünlük her türlü takdirin üzerindedir. Milletçe bu anlamlı duruştan dolayıdır ki; terör, vermek istediği mesajı bizzat almak durumunda kalmıştır! Hedeflediği amacına asla ulaşmamıştır ve ulaşamayacaktır. Ortam, beyhude yere gerildi! Terör olaylarının ardından düzenlenen cenaze törenlerinde, bazı yetkililerin acı içinde sarfettikleri bir kısım beyanları amacını aşmıştır. Suçlanan medya, bu durum karşısında ister istemez kendini savunma durumunda kalmış, o da bu savunma esnasında aynen yetkililerin hatasına düşerek, beyhude yere ortamı germiştir. Halbuki bu gerilimlerin kimseye faydası olmadığı gibi; terörün amaçladığı hedeflerden biri olduğu aşikardır. Milletin düşmediği böyle bir hataya, milleti idare edip ona yön verme durumunda olanların düşmesi kabul edilemez! Görevi ve sorumluluğu ne olursa olsun; sokaktaki vatandaştan devlet reisine kadar herkesin böylesine netameli ve toz-duman ortamlarında her zamankinden daha fazla serin kanlı olmaya ve olayları yatıştırmaya özen göstermesi lazımdır. ? "Teröre karşı ortak tavır arayışı" Bazı medya kuruluşlarının olayın şokuyla tanımlayabileceğimiz, tesiriyle "acemice" hareket etmesi ve habercilik heyecanı ile ham bantları denetimsiz olarak ekranlara yansıtması elbette pek nahoş olmuştur. Bu durum medya etiği ile asla bağdaşmaz ve doğru kabul edilemez. Nitekim; bu durumun farkına varan medya, bir ilke imza atarak; Basın Konseyi Başkanı Oktay Ekşi'nin davetlisi olarak eksiksiz, toplandı. Yazılı ve görsel bütün medya kuruluşlarının üst düzey yetkilileri ve sorumluları; "teröre karşı ortak tavır arayışı" için bir araya geldi. Bu cümleden olarak; 13 kişilik bir "ön çalışma grubu" oluşturuldu. Bu grubun yapacağı çalışmalar yine bütün medya kuruluşlarının yetkili ve sorumlularınca değerlendirilip varılan sonuç en kısa zamanda kamuoyuna duyurulacaktır. Bizim de katıldığımız bu toplantıda edindiğimiz intiba odur ki, bu ve benzeri olaylarda, olayın dışında olup taraf olanlar ve birbirlerini suçlayanlardan hiçbirisi sütten çıkmış ak kaşık değildir! O halde yapılması gereken, medeni insanların tavrı olup, meseleleri oturup, tartışarak sağlıklı bir neticeye vardırmaktır. Birbirini suçlayarak, kimse bir yere varamaz. Cereyan eden olaylarda "haberci" habere ulaşmak ister; bu, onun en tabii hakkı ve görevidir. Sorumlu ve yetkililerin evvel emirdeki görevi, "habercilere" kolaylık sağlamak ve onların sağlıklı haber almalarını temin etmektir. Amerika'yı yeniden keşfetmeye gerek yok; gelişmiş demokrasilerde bu işler nasıl yapılıyorsa aynen öyle yapmak durumundayız. Oluşturulacak "kriz masasında" bir veya birkaç yetkili medya ile iletişimde görevli kılınır. Bunların görevi, medyayı doğru bir şekilde bilgilendirmek olmalıdır. Başka türlü sağlıklı bir iletişim kurulamaz. Hele, şimdi olduğu gibi; bütün haber kanallarını tıkar ve bir kısım medyaya ayrıcalık yapılıp; içerideki "gizlilik" dereceli bilgiler sızdırılırsa olacağı budur! Demokrasilerde hükümetsiz basın ve basınsız hükümet olamayacağına göre; tarafların birbirlerini anlamaktan; bunun da sağlıklı iletişimden geçtiğini bilmeyenimiz var mı? ? İpi germenin kimseye faydası yok! Hükümete karşı medya veya medyaya karşı hükümet dönemlerinden neler çektiğimizi biliyoruz: Bu demek değildir ki, her kesim görevini bihakkın yerine getirmeyecektir. Hükümet hükümetliğini medya medyalığını bilip görev ifa edecek. Ancak; mutlaka birbirini dinleyerek, konuşarak ve mutlaka sağlıklı ve sağlam bir iletişim kurarak. Yüce dinimizin bu mübarek ramazan günleri de bunun için bulunmaz bir fırsattır. Herkesin arzusu; milletimizin dirliği düzeni ve medeni âlemdeki yerini bir an evvel alması olduğuna göre; olaylara tersinden değil de biraz da doğru tarafından bakamaz mıyız? İpi germenin kimseye faydası yok! Haklı olsak bile "Haksızım" diyebilmek ve kendi hakkımızı karşımızdakine sunabilmek ne büyük erdemdir. Bu vesile ile Mübarek Ramazan Bayramınızı tebrik eder, bütün insanlığa hayırlar getirmesini dilerim...
25.11.2003
Bugün bayram
Günlerdir televizyon ekranlarında tartışılıyor. Bilen, bilmeyen; art niyetli, iyi niyetli, ehil-nâehil önüne gelen konuşuyor. Bunların çoğunluğunun, Müslümanları kurban ibadetinden alıkoymanın gayreti içinde oldukları görülüyor. Bizzat kurban kesen ve kesilmesini ümmetine öğütleyen Sevgili Peygamberimizdir... Dün, 2.5 milyona yakın Müslüman; dünyanın bütün nimetlerinden arınarak, yalnızca iki parçalı bir beze sarılı olarak "Arafat"ta vakfe yaptı. Tövbe istiğfar ederek gözyaşı döktü, bağışlanmaları için Cenab-ı Hakk'a tazarruda (yakarış) bulundu. Malum; Hac ve Kurban ibadetleri birlikte; aynı günlerde yapılıyor. Kurban; ilk insan ve ilk Peygamber Hz. Adem'in gününden beri mevcut olup, varlığını kıyamete kadar sürdürecek bir ibadet şeklidir. Kelime olarak (Kurb-yakınlık) kökünden geliyor. İlahî kelamla bildirildiği şekliyle; bütün noksanlıklardan münezzeh olan Cenab-ı Hakk'a, kulları tarafından kesilen kurbanların ne kanları ve ne de etleri ulaşır. Ama niyetleri; bu kurban kesme işlemini ne için yaptıkları ulaşır. Bilen de bilmeyen de konuşuyor!.. Nitekim; Sevgili Peygamber Efendimiz (s.a.v) kurban ibadetini eda ederken şöyle buyurmuştur: "Ya Rabbi! Bu sendendir ve sanadır" yani senin adınadır. Günlerdir televizyon ekranlarında tartışılıyor. Bilen, bilmeyen; art niyetli, iyi niyetli, ehil-nâehil önüne gelen konuşuyor. Bunların çoğunluğunun, Müslümanları kurban ibadetinden alıkoymanın gayreti içinde oldukları görülüyor. Neymiş efendim; Allah'a yaklaşmak için kurban kesmek şart değilmiş. Bunun nâmütenâhi yolları varmış. Kurban dışında yapılacak iyiliklerle de Allah'a yaklaşılırmış! Bundan dolayı da fakirlere yapılabilecek para-ilaç gibi yardımlarla da kurban ibadeti yerine getirilebilinirmiş! Kur'an-ı Kerim'in muhatabı O'dur! Sanki Allahü tealaya giden nâmütenâhi iyilik yollarını tıkayan var; onların hiç birisini yapmayın diyenler var! Dinde bunların her birisinin yeri ayrıdır. Bunlardan hiçbirisi diğerinin yerini alamaz, ona bedel olamaz. Din adına televizyon ekranlarına çıkanların en vahim hezeyanı; dini bir hususta, "bana göre bu böyledir, böyle olması lazımdır" demeleridir. Herkese göre bir din olacaksa başka! Ama; mesela, İslamiyet'te nasıl olması gerektiği konusunda ise, İslam dininin Peygamberi ve onun vârisi olan milyonlarca İslâm alimi var. Cebrail aleyhisselam, Kur'an-ı Kerimi Sevgili Peygamberimize getirdi. Yani, Kur'an-ı Kerim'in direkt muhatabı O'dur. Peygamberimiz de, Kur'an-ı Kerim'deki ayet-i kerimelerin ne manaya geldiklerini, yani onlardaki murad-ı ilahiyi hadis-i şerifleri ile açıkladı. Kur'an'ın hükümlerini, hayatında tatbik etti ve ettirdi. Her hususta, en ideal örnek onun mümtaz şahsiyetidir. Bizzat kurban kesen ve kesilmesini ümmetine öğütleyen Sevgili Peygamberimiz; iddia edildiği gibi bu ibadet değişik türdeki iyiliklerle de yerine getirilebilseydi, bunu söylemez miydi? Veya bizzat kendileri o şekilde tatbik etmezler miydi? Buradaki niyet bozukluğu apaçık ortadadır. Bütün mesele; "Kur'an'daki İslam" denilerek, o Kur'an'ın bizzat muhatabı olan Hz Peygamberi, onun İslamiyeti yaşayış biçimini ve buyurduğu binlerce hadis-i şerifi dinin dışında tutmak ve öylece mütalaa etmek cüret ve gayretkeşliğidir. "En güzel örnek" kendisidir... Çünkü; Peygamberlik sıfatlarından birisi de "tebliğ"dir. Yani, Cenab-ı Hakk'tan gelmiş bütün hükümleri, noksansız olarak insanlığa tebliğ edip duyurmak, peygamberlerin en önemli vazife ve sıfatlarındandır. Yine, Kur'an-ı Kerim'in hakikati bildirdiği üzere; Sevgili Peygamberimiz en güzel yaratılışta ve en üstün ahlak üzere idi. Buradaki bütün üstünlük ve güzellikler, yaşantısının ve bu esnadaki bütün ibadet ve taatlerinin Kur'an'la yani Cenab-ı Hakk'ın muradıyla paralellik arzetmesinden kaynaklanmaktadır. Nitekim; Hz. Peygamber'in "en güzel örnek" olduğunu bizzat Cenab-ı Hakk, Kur'an-ı Kerim'inde bildirmektedir. Nerede gözyaşı varsa... Sevgili Peygamberimizin fiili (tatbiki) ve sözlü sünnetleri ortada iken, bunu başka türlü yorumlamanın ve; "bana göre" demenin dinde yeri mantığı olabilir mi? İslam âleminin yürekler acısı hali ve bunun yanında çekmekte olduğu baskı, zulüm ve sıkıntılar herkesin malumu! Şu anda, dünya haritasına bakın; nerede kan akıyorsa ve nerede gözyaşı varsa orası ya bir islam ülkesi veya müslüman topluluklarının yaşadıkları bir yerdir. Ne hazin! Ahir zamanda müslümanlar ağız tadıyla; coşku ve sevinçle bir bayram idrak edip kutlayamıyorlar. Bundan dolayı da gazetemizin manşetini yine "Buruk Bayram" atmak zorunda kaldık. Sevgili okuyucularımızın mübarek Kurban Bayramlarını tebrik eder, hayırlara vesile olmasını dilerim.
01.02.2004
Cenab-ı Hak, bütün âlemleri; sevgililer sevgilisi Muhammed aleyhiselamın hürmet ve hatırına yaratmıştır. Dolayısıyla bütün mevcudat onun muazzez hatırına vardır. Böyle şerefli bir Peygamberin ümmeti olmak üstünlüklerin en üstünüdür. İlahî teklife muhatap insan ve cin, kıyamete değin onun ümmetidir. Zira, ondan başka Peygamber gelmeyecektir. O'na ve getirdiği hak din İslamiyet'e inananlar, "icabet ehli", inanmayanlar ise, "davet ehli"dir. Allahü teala, hiçbir mahlûkuna vermediği üstünlükleri, şeref ve güzellikleri ona vermiştir. O, âlemlere rahmet olarak gönderilmiştir. O'ndan önceki ümmetlerin Peygamberlerine (selam ve en iyi karşılıklar onların üzerine olsun) bile verilmeyen imkân ve güzellikler, Muhammed aleyhisselamın ümmetine bahşedilmiştir. Meselâ; Hz. Âdem, ilk insan ve ilk Peygamber olduğu halde; işlediği bir zelle (hafif kusur-küçük kabahat) yüzünden cennetten kovuldu ve indirildiği dünya üzerinde üç yüz sene gözyaşı döküp af istemesine rağmen bağışlanmamıştır. Ta ki, cennette iken, kendisine gösterilen "Arş-ı âlâ"daki Cenab-ı Hakk'ın isminin yanında yazılı olan Muhammed aleyhisselamın hürmetine af ve merhamet dileyince bağışlanmıştır. O'nu seven nelere kavuşmaz ki!.. Yine bilindiği üzere; Kur'an-ı kerimde tahkir edilen Ebu Lehep, azılı bir İslam düşmanı idi. Öyle ki, iki cihan serverine akraba olmasına rağmen, Mekke'ye giren bütün yolları tutmuş, her köşe başına adamlarını yerleştirmişti. Şehre gelen yabancıların önleri kesiliyor ve onlara şehirde bir sahir (büyücü) bulunduğu, onunla kesinlikle konuşulmaması gerektiği, aksi halde atalarının dininden olacakları kendilerine tenbihlenirdi. Resul-i Ekrem'e akla hayale gelmedik eziyetler, iftira ve işkencelerde bulunan bu nasipsiz insan; yeğeninin doğumunu kendisine müjdeleyen kölesini azad etmesine karşılık; o güne tekabül eden her pazartesi günü azaptan berî kılınmaktadır. O'nun en azılı düşmanları, O'na yaptıkları en ufak bir iyilik dolayısıyla böylesine mükafatlara kavuşmaktadır. Peki; ya ona inanan, onu seven ve Peygamberim diyerek ümmet olan nelere kavuşur? O'ndan evvelki ümmetler bir günah işlediklerinde; karşılığını ahirette görecekleri gibi dünyada da görürlerdi. Günahları sebebiyle helâk olan ümmetler az değildir. Muhammed aleyhisselamın ümmetinin işledikleri günahların cezası ise yalnızca ahirette verilir! Samimi bir tövbe ile... O'nun ümmetine bahşedilen nimetin üstünlüğüne bakın ki; dağlar kadar küfür ve irtidat günahına batmış olsa da; ihlas ve nedametle bir kere "Lâ ilahe illallah, Muhammedur-resulullah" dediklerinde bağışlanıp kabule şayan oluyorlar. Yine aynı şekilde; onun ümmetinden kişiler dağlar kadar günaha giriftar olsalar da; samimi bir tövbeyle bir kere "estağfirullah" deseler, derhal bağışlanıp mağfirete kavuşurlar. Ya böyle şerefli bir Peygamberin mübarek ismini yâd etmek; ona, âline, eshap ve ümmetine duada bulunmak insanı nelere kavuşturmaz!
01.08.2004
Ne günlere kaldık! -1-
Gerçekten 'Ahir zaman'da yaşamaktayız, sevgili okuyucularım. Her geçen gün, bir önceki günü aratıyor. Teknoloji, nasıl baş döndürücü hızla gelişip ilerliyorsa; insanlığın dinî ve ahlâki değerleri de, aynı hızla geriye gidip dumura uğramakta. Malum, her şey zıddı ile kaimdir. Bu cümleden olarak; en iyi olan da en kötüyü içinde barındırır. İnsanların en iyileri, dinini yaşayan ve dini üzerine titreyen iyi din âlimleri olduğu gibi; insanların en kötüleri de dinini yaşamayan ve hemen her kötülüğü işleyip, insanları dinin doğru yolundan saptıran kötü din âlimleridir. Kıyamet de, bu, kötü din âlimlerinin yüzünden ve onların üzerine kopacaktır. Geçen gün, tesadüfen bir televizyon programına gözüm takıldı. Din âlimi (ilahiyat profesörü) titri taşıyan kişiler dini konuları tartışıyordu. Yarım saat müddetle izledim ve tek kelime ile kanım dondu. Bir kere daha görüp anladım ki; zamanımızda tüm şeytanlar, insanları bozup saptırma işlerini tamamen bırakıp kenara çekilmişler; onlar bile, insan suretindeki bu gerçek şeytanların şerrinden korkup titremekteler! Bu gibilere bakıp da, din öğrenenlerin vay haline! Zira bu nasipsizler, kendileri ile birlikte, kendilerine inanıp kananları da sonsuz ateşe sürüklemektedirler. Kur'an, Kur'an, Kur'an deyip; dinde her şeyi yalnızca Kur'an-ı kerimde arayıp; bulamayınca da ya inkâr, ya da kendi zift dolu kafalarına göre bir yorum yaparak dini ifsad eden bu alçaklar, gerçekte sinsi İslam düşmanıdırlar. En büyük düşmanlıkları da, sevgililer sevgilisi Peygamber efendimizedir. Dikkat edilirse; konuşmalarında, Peygamber efendimizin, bizzat muhatabı olduğu Kur'an-ı kerimden ne anladığı ve bunu ne şekilde açıklayıp, kendi hayatına yansıttığından en ufak bir bahis yoktur. Kur'an-ı kerim kendilerine inmiş gibi bir fütursuzluk ve edepsizlik içindeler. Halbuki; Cenab-ı Allah, kendi kelamı olan Kur'an-ı kerimi; tüm mahlukatın en şereflisi olan insanoğluna, onun zirve noktasındaki Muhammed aleyhisselamı muhatap alarak, onun mübarek şahsında gönderdi. Sevgili Peygamberimiz de, Kur'an-ı kerimin ahkamını ve yüksek ahlakını; bir beşer olarak kendi şahsında ve beşer topluluğu olarak da bulunduğu cemiyette, örnek olacak şekilde yaşadı ve yaşattı. Yaşadı ve yaşattı ki; İslamiyet, o ve onlar örnek alınmak suretiyle, o gün bugün yaşanabiliyor. Nitekim; bizzat Cenab-ı Hakk buyurmaktadır ki: "Ey iman edenler! Allah'a itaat edin, Peygamber'e itaat edin; işlerinizi boşa çıkarmayın." (Muhammed suresi ayet: 33) ve "Andolsun ki, Resulullah, sizin için, Allah'a ve ahiret gününe kavuşmayı umanlar için ve Allahü tealayı çok zikredenler için güzel bir örnektir." (Ahzab suresi, ayet 21) İnsanın yaratılış gayesi; Cenab-ı Hakk'ı tanıma ve O'na ibadet (kulluk) etmek içindir. O'nu nasıl tanıyacağımızı ve O'na nasıl ibadet edebileceğimizi yarınki makalede açıklamaya çalışalım.
İnanan insan için en kıymetli cevher, sahip olduğu imanıdır. Çünkü, onunla sonsuzluğu tayin edilecektir. Ebedi saadet veya ebedi azap; iman cevherinin varlığı ve yokluğu ile alakalıdır. Günümüzde bu imanı muhafaza etmek, ateş korunu avuçta taşımaktan daha zordur. Vaktiyle İslamiyet 73 fırkaya ayrılmıştı, bunlardan yalnızca bir tanesi (Ehl-i sünnet vel-cemaat yolu) hak yol idi. Bugün ise, kelimenin tam anlamıyla mezhepsizlik ve iman adına imansızlık modası vardır. Zira; din-iman hırsızları, insanları ziyadesiyle etkileyen medyada fink atmaktalar. İlahiyatçı Prof. etiketleriyle ekranlara çıkıp, din adına zehir kusmakta ve milletin imanını çalmaktalar. Bunların çoğu, eskiden yaşamış İslam âlimlerine kıymet vermemektedir. Halbuki İslamiyet bize onların ve onların yazdıkları eserler sayesinde geldi. Onların kadrini bilmemek, her şeyden önce nankörlük olur. Ayrıca; İslamiyet'in iman esaslarını teşkil eden nakil ilimleri, kaynağına gidildikçe değer ve doğruluk kazanır. Kaynak da Sevgili Peygamberimiz ve onun zamanı ve onu takip eden zamanlar olduğuna göre, İslamiyet'in en doğru ve en kıymetli bilgileri o zamanlarda yazılanlardır. Bir kere; kişi kendi anlayışına göre Kur'an-ı kerime mana verirse dinden çıkar! Bu hükmü, bizzat Hazreti Peygamber aleyhisselam vermektedir. Kişi, kendi kafasına göre de inanamaz. Hangi ilaha, ne şekilde inanılacağını bizzat Muhammed aleyhisselam bildirmiştir. Onun bildirdiğine ve bildirdiği şekilde inanmaya iman denir. Onun bildirip kıldığı ve kıldırdığı ibadet şekline namaz denir. Yoksa, bir ömür boyu amuda kalkılsa; bu ne namaz olur ne de ibadet.. 'Cahiliyye devri'nde de insanlar inanıyorlardı; kendi elleriyle hamurdan yaptıkları heykellere ilah diye tapıyorlardı. Acıkınca da onları yiyorlardı. Ne hazindir ki, günümüzde de; iman nokta-i nazarından âdeta 'Cahiliyye devri' yaşanmakta; kendilerine din âlimi süsü veren zındık güruhu, zift dolu kafalarına göre bir ilah belleyip, buyruklarını, alçak nefislerinin arzuları istikametinde açıklamaktalar. Allahü tealaya ve Kur'an-ı kerime sürekli iftira etmektedirler. İnsanların anlayışlarına göre, din olacak idiyse; Peygamberlere ne lüzum vardı?! Ve yine insanların anlayışlarına göre, din olacak idiyse; bu durum, altı milyar insan için altı milyar din demektir. Bunların hangisi doğru olacaktır?! Hadis-i şerifte; 'Ahir zamanın kötü din adamları, cehennem ehlinin köpekleri olacaktır!' buyuruldu. Bu mübarek söz, zamanımızın zenadık (zındıklar) güruhunu işaret etmektedir. İmanımızı muhafaza edebilmemiz için; din adına televizyonlara çıkıp dinî konuları tartışanları asla izlememeli, yazılarını ve kitaplarını okumamalı ve çoluk çocuğumuzu, yakınlarımızı ve sevdiklerimizi onların şerrinden sakındırmalıyız. Ehl-i sünnet âlimlerinin ilm-i hal kitaplarını bulup; dinimizi-diyanetimizi doğru şekilde öğrenip ona göre yaşamalıyız. Türkiye Gazetesi bürolarından temin edebileceğiniz 'Tam İlmihâl Se'âdet-i Ebediyye' kitabı aranılan hazinenin ta kendisidir.
10.01.2013
Kurban kim?!. -1-
Mübarek Kurban Bayramı günlerini idrak ediyoruz; sevgili okuyucularım. Bir asra yakın bir zamandır; bizim ülkemizde, din ve diyanet adına âdeta samyeli estirilmiş olup, meydan yeri kelimenin tam anlamıyla hokkabazlara kalmıştır. Malum; bizim dinimiz İslamiyet ilim dinidir. İlimsiz hiçbir şey olmaz. İslam büyükleri dinin hakikatini; ilim-amel-ihlas diyerek özetlemişlerdir. Yani, işin hakikati önce öğrenilip bilinecek, sonra; bu bilinenler eyleme dökülüp onlarla amel edilecek ve bütün bunların hepsi, yalnızca Allahü tealanın rızası için olacak. Allah'ın sevgili bir kulundan dinlemiştim: "Bir ilim talebesi evinden çıkarken, 'Allah'ım! Senin rızan için ilim öğrenmeye gidiyorum ve öğrendiğim bu ilmi, senin razı olduğun şekilde kullanacağım' diye niyet ederse; hem tahsil hayatı boyunca ve hem de ondan sonraki hayatında attığı her adımda ve aldığı her nefeste Allahü tealayı zikreden sevgili bir kul olur. Zira sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam); 'mü'minin niyeti amelinden efdaldir (üstündür)' buyurmaktadır." Nitekim, Cenab-ı Hakk da: "Ben sizin suretlerinize ve amellerinize bakmam; yaptığınız şeyi niçin yaptığınıza yani, ne niyetle yaptığınıza bakarım!" buyurmaktadır. İslamiyet'te ilimler ikiye ayrılır; nakli ilimler ve akli ilimler. Nakli ilimler, kaynağına gittikçe (Asr-ı Seadete yaklaştıkça) kıymet kazanıp, doğruluğu kesinlik kazanır. Akli ilimler ise; kaynağından günümüze yaklaştıkça gelişip kıymet ve doğruluk kazanır. Nakli ilimlere; hadis, kelam, fıkıh ilimlerini, akli ilimlere de; fizik, kimya, astronomi ilimlerini örnek gösterebiliriz. Dolayısıyla, dinden-diyanetten bahsedecek kişilerin nakli esas almaları ve bu aldıklarının da belgelerini göstermeleri gerekmektedir. Günümüzde din adına, dini ilimler adına; yazılan kitaplar ve radyo ve televizyonlarda yapılan konuşmalara bakınca tam bir facia yaşanmaktadır. Ne yazılan kitaplarda tek bir kaynak eser gösteriliyor ve ne de konuşanların dillerinde bir eser veya bir İslam âlimine atıfta bulunuluyor. Eskiden yani, dinin-diyanetin bilindiği zamanlarda, bu tür kitapları yazan ve bu gibi konuşmaları yapan sorumsuz kişiler; "kerametleri kendilerinden menkul!" denilip bir kenara atılır ve asla kale alınmaz ve en ufak bir değer verilmezdi...
Sevgili okuyucularımın Kurban Bayramlarını tebrik ederek; dünkü makalemize kaldığımız yerden devam ediyoruz... 1911 senesine gelinceye kadar; Şeyhü-l İslamlık makamı dahil, her türlü dini yazının (ibare, fetva, makale, kitap vb.) altında kaynağı gösterilirdi. Dinin kendisi nakli esas aldığından; me'haz gösterilmeden, yani delili, vesikası belirtilmeden; dini bir kitabın veya fetvanın yazılmasına ve basılmasına müsaade edilmezdi. İttihatçıların iktidarı ele geçirmeleri ile birlikte, Şeyhü-l İslamlık makamına masonları oturttular; böylece dinde nakil esas alınmaz oldu ve verilen fetvaların altına kaynak yazılmaz oldu. Yani, dinde kafadan konuşma ve yazma devri başlamış oldu! O gün, bugündür; din adına bu başıboşluk, bu sorumsuzluk ve bu pervasızlık olanca hızıyla sürmüş ve bugün itibariyle meydan yeri tam bir bataklık halini almıştır. Dinimiz hakkındaki gerçekleri, bulup öğrenmekten başka çaremiz yoktur; aksi halde din adına bu maskaraların tuzağına düşmek ve ebedi felakete sürüklenmek işten bile değildir. İşin en vahim tarafı ise; camilerdeki hocaların çoğunluğu da aynı aymazlık içinde; kürsülerde olsun, minberlerde olsun hep kafadan va'zedip, hutbe okuyorlar! Bazı hocalara rastlıyoruz; önlerine Kur'an-ı kerimi açıp (bildikleri üç kuruşluk Arapça ile) ayet-i kerimeleri okuyup kelime kelime tercüme ederek mana vermeye kalkışıyorlar. Kendi anlayışlarına göre, Kur'an-ı kerime mana vermeye çalışıyorlar ki, bu durum; bizzat Peygamber Efendimizin tespiti ile 'küfür'dür. Yani dinden çıkmayı gerektiren en büyük günahlardandır. Düşünün; bu cinayeti, din adamı denilen kişi bizzat işliyor! Bir de böyle bir hoca(!)nın cemaatinin halini siz düşünün! Sanki, dersiniz Kur'an-ı kerim kendilerine gelmiş; bunun pervasızlığı, had bilmezliği ve fütursuzluğu içindeler. Televizyon ekranına çıkıp; horozdan 'kurban' olur diyen sözde din Prof.'una bu payenin nasıl ve hangi maksatla verildiği anlaşılmıyor mu?!. Ahiret kaygısı taşıyanlar; dinlerini mutlaka İslam âlimlerinin, vesika ve delil gösteren kitaplarından öğrenmelidirler. Ekran hokkabazlarından ve çalakalem yazılan, ne idüğü belirsiz (mesnedsiz ve kaynaksız) kitaplardan din öğrenmeye kalkışan; kendini ebedi felakete sürüklemiş olur. Zira; Müslümanlara sevgili Peygamberimizin bildirmiş olduğu İslamiyet gerekli; bu hokkabazların kendi kafalarından uydurdukları din(!) değil. Dikkatli ve hassas okuyucularıma acizane tavsiyem: Türkiye Gazetesi bürolarından kolaylıkla temin edebilecekleri TAM İLMİHÂL SEÂDET-İ EBEDİYYE kitabıdır. Bu kitapta, her husus; gerçek İslam âlimlerinin eserlerinden tercüme edilerek yer almış ve hepsinin kaynağı bir bir gösterilmiştir...
25.10.2012
En kıymetli iş...
Pazar yazısı Dünyanın en kıymetli işi Allahü tealanın dinine hizmet etmek, onu yaymaktır. Böylesine kıymetli işi de Allahü teala elbette sevdiklerine yaptırır. Yani seçilmişlere... İnsanların içinden en seçkinleri; bu çetinler çetini ve o nispette de kutlu ve mübarek işle görevli peygamberlerdir. Sevgili Peygamberimiz Muhammed aleyhisselamdan sonra, kıyamete değin yeni bir peygamber gelmeyeceğine göre; bu mühimler mühimi görev bitmiş mi oluyor? Bitmiş olsaydı bu mübarek din bizlere kadar gelebilir miydi ve bizden sonra da ta kıyamete değin nasıl gidebilecektir? Demek ki, dinin mensuplarının yalnızca kendilerinin inanıp amel ve ibadet etmeleri kâfi değildir. Onların bunlardan başka, ayrı bir mükellefiyetleri de vardır. O da, kendilerine geldiği gibi; bu dini kendilerinden sonraki nesillere aktarmalarıdır. Tebliğ görevi Dinde "Tebliğ" denilen bu mühim görev peygamberlerin sıfat ve özelliklerindendir. Peygamberimizden sonra bu "Tebliğ" göreviyle bütün mü'minler, konumları ve görevleri ne olursa olsun vazifelidirler. Bu görev başta, peygamberimizin manevi vârisi konumundaki İslam âlimlerinindir. Alim olmayan en sade Müslüman bile, İslamî yaşayışı ile yani hal ile "tebliğ" görevi yapar. Dolayısıyla "Tebliğ" bütün Müslümanların boyunlarının borcudur. Bu borçtan, günümüzde nasıl kurtulabiliriz? Bize düşen görev Evvel emirde kendimiz, dinimizi hakiki kaynaklarından doğru bir şekilde öğreneceğiz. Öğrendiklerimizi tatbik edeceğiz ve bunları en yakınlarımızdan başlayarak öğreteceğiz. İslam âlimleri (Cenab-ı Hak, onların çalışmalarına bol bol mükafatlar versin) dinde lazım olan herşeyi kitaplarında yazıp anlattılar. Artık bize düşen bu kıymetli kitapları okuyup, uygulamak ve kendimiz anlatmıyorsak da bu kitapları dağıtmak veya dağıtılmasına yardımcı olmaktır. İnsan, yaratılışı itibariyle; bedenen ve ruhen eğitime ve tedaviye muhtaçtır. Ruhun tedavisi için işte bu Allah adamları yani İslam âlimleri gereklidir. Vücudun tedavisi için nasıl doktora gitmek lazımsa; ruhun tedavisi için de Allah adamlarına gitmek, onların sohbetlerine iştirak etmek lazımdır. Kim, bir kula hayırlı birşey öğretirse... Günümüzde böylesine Allah adamları kibrit-i ahmer gibi yok denecek kadar azdır. Ama, gerçek İslam âlimlerinin kitapları bol bol vardır ve o kitaplarda binlerce Allah adamı vardır. Bu kitapları okuyup istifade etmekten gayri çaremiz yoktur! Unutmayınız, kulun niyeti amelinden hayırlıdır. Allahü teala, kulum benden ne isterse, ona o kapıları açarım buyuruyor. Dolayısıyla kalbimizdeki niyetin, istikametin çok önemi var. Yöneldiğimiz yerdeki niyetimiz çok önemlidir. Dinimizi en doğru şekliyle öğrenmek ve bu dine hizmet etmek, yani onu "tebliğ" edip yaymak biricik niyetimiz olmalıdır. Mevlana Halid-i Bağdadi hazretleri buyuruyor ki: "kim, bir kula hayırlı birşey öğretirse, o kul o hayırlı işi yaptıkça, öğretene de misli ile ecir (sevap) yazılır." Müslüman, son nefesi için yaşar. Son nefeste imanla ölmek yani Allah diyebilmek için; ondan önceki hayatı Allahü tealanın istediği, razı olduğu şekilde tanzim etmelidir. Eskiden günahlar konuşulurdu; şimdi iman konuşuluyor! Yani insanlar, her an imanla küfür arasında! İmanı muhafaza edebilmek için, dinimizi çok iyi bilmemiz lazım. Ne helaldir, ne haramdır; ne yaparsak veya söylersek küfre düşeriz? Bunları bilmek lazım. İlimsiz din olmaz; din bilinmeden de iman muhafaza edilebilir mi? Hakikat Kitabevi'nin yayınları (bunların hepsini gazetemizin bürolarından temin edebilirsiniz), en kıymetli İslam âlimlerinin eserlerinden derlenip tercüme edilmiştir. Alın, okuyun ve dağıtıp okunmalarına vesile olun. Böylece siz de Allahü tealanın dinine hizmet etmiş bahtiyarlardan olursunuz!
19.09.2004
Asrımızın en büyük hastalığı manevi açlıktır. Hemen bütün cemiyetler tarafından insan, tek kanatlı kuş farz edilmiş ve sadece bir yönüyle, maddesiyle doyurulmak istenmiştir. Hazmi uzuvları urlaştırılan insan, manasıyla büsbütün ihmal edilerek mukaddeslere düşman kılınmıştır. Haddizatında insan, esas itibariyle ötelere, namütenahi ötelere aittir. Hakikatine kavuşabilmek için, yanıp tutuşmakta, çırpınıp durmaktadır. Dolayısıyla insan için asıl vatan ve ikamet yeri; kendisine sonsuz olarak biçilen öbür âlemdir. Bu dünyadaki hayatı, ötelere götürülmek üzere azık temin edilen ve durak mesabesinde olan âdeta hayal denilen geçici bir âlemdir. Ötelerin yegane azığı ise, maneviyat olup; bu hal yaratılış kanunlarına tıpatıp uygunluk arz eder. Bugün insanlık, kendi yaratılış kanunlarına aykırı bir hayatın buhranını yaşamaktadır. İşin bundan da vahimi ise, insanlığın, buhranının farkında olmayışıdır. Nefsinin peşinde koşan, koştukça maddesiyle devleşip, manasıyla cüceleşen insan; bunca hercü merc içinde neyin farkında olabilir ki? Bindiği alamet, onu hızla kıyamete doğru götürmektedir. Her cemiyetin, her kademedeki eğitim kurumlarına bakınız, hemen hiçbirisinde maariften (Hak ve hakikati arayıştan) eser yoktur. Halbuki bizde bile, vaktiyle bu müessesenin adı 'maarif vekaleti' idi! Dikkat ediyor musunuz; buhranına yenik düşen insanın tek bir savaşı kalmıştır ki, onu da kıyasıya yapmaktadır; o da ekonomiktir. O vakit, hayvandan ne farkı kalıyor, insanın?!. İlim ve fen alabildiğince ilerledi; doğru, lakin, tek yönlü bir ilerleyiş bu. İnsanın çevresi, etrafındaki eşya ve hadiseler mükemmelleştikçe, bizatihi kendisi, ruhu ve manasıyla büsbütün ihmal edildi ve âdeta robotlaştırıldı. Bu hal, korkunç sonun habercisi değil de nedir?
30.07.2009
Sevgiye muhtacız
İnsanoğlu, gerçekten garip mahluk. Sahip oldukları arttıkça ihtiyaçları da artıyor. Dün, ihtiyaç olarak aklına getirmediği bir sürü nesne, bugün vazgeçemeyeceği temel ihtiyaçları. Peki, insanoğlunun sahip oldukları arttıkça, doyuma ulaşıyor mu? Bilakis, açlığı daha da artıyor. Bu durumun ana sebebi; insanoğlunun kendisini ihmal etmesidir. Daha açık ifadesiyle kendisini yeterince tanımamasıdır. Uzayın derinliklerinde maharet sergileyen insanoğlu, dönüp de bir kere olsun, kendi öz benliğine; ruhuna, ruhunun derinliklerine bakmadı ve bakmıyor. Böyle bir ihtiyaç da hissetmiyor. Ha bire nefsinin ihtiyaçlarının peşinde koşuyor. Ömrü de bunların ardından koşmakla geçiyor. Halbuki, ruhuna baksa ve onun ihtiyaçlarını karşılamak için gayret sarf etse; dünya olarak peşinde koştuklarının kendi peşinde koşmakta olduklarını görecek ama... Kendini tanıyan insan, mayasının sevgi olduğunu görür. Yaşamakta olduğu bütün hastalıkların, dert ve elemlerin temelinde sevgisizlik olduğunu fark eder. Böylece, muhtaç olduğu yegane şeyin sevgi olduğunu idrak eder. Sevgiden mahrum insan, benimki benim, seninki de benim der. Bunların hepsini elde eden, sevgisiz insanın açlığının geçmesi şöyle dursun, bilakis daha da artar. Arttıkça saldırır, yakıp yıkar ama bir türlü doyup rahata ve huzura kavuşamaz. Oysa sevgi insanı, benimki senin, seninki de senin der. Yani vermekten haz duyar. Bu insan doyumlu, rahat ve huzurludur. İşin tuhafı, insanoğlu içine düştüğü hastalığın sebebini de bilmiyor. Hasta, doyumsuz ve mutsuz olduğunu görüyor; lakin, çareyi başka yerlerde, hatta hastalığını, doyumsuzluğunu ve mutsuzluğunu artıracak şeylerde arıyor! Üstad Necip Fazıl'a göre asli manasıyla aşk, ruhun ahlâkıdır. O, ruhun ilahi nefha olarak aslına hasretle yanmakta olduğunu söyler. Ruh, O'na kavuşmak, nefs ise, bizzat kendisini aşağıların aşağısına çekmek ister. İşte, hayatın özü de bu mücadeleden ibarettir.
Eden, kendine eder!
Bir insanın, bir cemiyetin veya bir devletin kendine yapabileceği kötülüğü hiçbir yabancı güç bunlara yapamaz. Hasbelkader, toplumun önünde bulunan insanların (gazeteci, siyasetçi, sanatçı, iş adamı vb.) hata yapma lüksleri yoktur. Bunlar, kendi işlerinde başarısız olsalar, öyle ziyadesiyle eleştirilip yerden yere vurulmazlar. Hatta çoğu kez, onların bu halleri görülmeyebilir de. Ama, hata yaptıkları zaman, bu durumları derhal fark edilir ve hiçbir zaman bedelsiz bırakılmazlar. Yani, hatalarının bedelini mutlaka öderler. Şarkın çok güzel hasletlerinin yanında, çok kötü alışkanlıkları da vardır. Bizde ve şarkta bir söz vardır. Çok doğru kabul edilmesine rağmen, son derece yanlıştır. "Yenilen pehlivan güreşe doymaz!" Bu durum en çirkin halini siyasetçide yaşar. Bizde yenilen (seçimleri kaybeden) siyasetçinin koltuğu asla sallanmaz. Bilakis, eskisinden daha sağlam olarak görevine devam eder. Batıda, (gelişmiş demokrasilerde, bu durumun bir tek örneğini göremezsiniz). Yenilen siyasetçinin ilk yaptığı iş istifa edip yerini başkasına bırakmaktır. Bizde, hem bırakmıyorlar ve hem de hata üstüne hata işliyorlar. CHP'nin ve liderinin hâli ortada. Tek kelime ile acınacak haldeler! Dikkat edildiğinde, bu duruma gelmelerinde hiçbir dış saik rol oynamamıştır. Kendi kendilerine bu hâllere düştüler. Netice itibariyle bu parti, öyle sıradan bir parti değildir. Ana muhalefet partisidir. Yani iktidarın, birinci derecede alternatifidir. Bütün dünyada, daha çok demokrasiyi hep iktidar partileri getirir. Bizde bu durum tam tersidir. Demokrasinin gelişmesi iktidardan ziyade muhalefet (özellikle CHP'ye) partisine endekslidir. CHP ve onun lider kadrolarının ise, demokrasiye nasıl baktıkları ortada! Onlara göre Türk cemiyetinin gerçek demokrasiyi tadabilmesi için daha kırk fırın ekmek yemesi gerekmektedir! Darbecilerin safında yer alan, onların söylem ve eylemlerini destekleyen bir siyasi partinin demokrasiye en ufak bir katkısı olabilir mi? Ne tuhaf değil mi?
16.07.2008
Mesut olmanın sırrı!
Bugün biraz siyasetin (politikanın) dışına çıkalım ve hemen herkesin hasretini çektiği "mutlu olmanın sırları"nı açıklamaya gayret edelim! Günümüz (asrımız) insanının mutsuz olduğu kesin... Bunun için, derin araştırmalara girişmeye gerek yoktur. İnsanların yüzlerine dikkatlice bakın; yüz ifadelerinde mutsuzluklarını derhal fark edersiniz! Yapılmakta olan tüm istatistikler de bu hâli destekler mahiyettedir. Eskiden, sinir ve ruh mütehassısları, psikiyatrlar, müşterisizlikten sızlanırlardı. Şimdilerde ise, en yoğun çalışan hekimler bunlar... Şahsi kanaatimi arz ediyorum; bunca mutsuzluğun kaynağını "inançsızlık" teşkil etmektedir. Ölüm halindeki iki insanı düşünün, bunlardan birincisi inançsız, diğeri ise iman sahibi olsun. Seneler, çabucak geçer... Her ikisi de hayatı, hayal misali tüketmiştir. Seneler, çabucak geçmiş; geçerken elde hiçbir şey bırakmayarak sona gelinmiştir. Bu sonun ise, geriye dönüşü yok. Bu husus kutsal kitabımız Kur'ân-ı kerimde şöyle anlatılır: "..... Hele can boğaza dayandığı zaman... O vakit siz bakar durursunuz.. (o anda) biz ona sizden daha yakınız, ama göremezsiniz... Mademki ceza görmeyecekmişsiniz... onu (canı) geri çevirsenize, şayet iddianızda doğru iseniz..." Vakı'a suresi, 83-87 âyetler. Bu iki kişinin ölümden sonraki yüz ifadeleri bile; hangi hâl içre olduklarını çok güzel anlatır. İnançsızın yüzü simsiyah, kaskatı, çatık kaşlı; kızgın, şaşkın ve perişan bir insanın bakılamayacak bir yüz ifadesi vardır. İman sahibinin ölümden sonraki hâli ise, ölmeden evvelki halinden çok daha iyidir. Nur topu gibi parlak ve tebessüm halindedir. Bizde bir tabir vardır; rahata erdi diye. İşte bunun gibi, inançlı insanın yüz ifadesi rahata ermişliği yansıtır. Biten çetin bir imtihan ve çilenin sonunda, oh! hayat varmış diyen bir yüzün ifadesidir bu... İnananla inanmayanın farkı, birinin vermekten, diğerinin ise almaktan hoşlanmasıdır. Alıp yığanın, onları bırakması ne zordur! Üstelik, gittiği yer (kendisine göre) kör nokta, karanlık yani hiçliktir! Sadece bu ıstırap bile kafidir, onun yüzünün o hâle gelmesine... Mü'min hep kârdadır... İnanmanın güzelliğine bakın ki, mü'min, ister hayır ister şer olsun her türlü hadise karşısında her daim kârdadır. Çünkü, ya şükreder, ya da sabreder. Bu her iki hâle de Cenab-ı Hak ecir verir. Ayrıca Sevgili Peygamber Efendimiz (aleyhisselam) buyurmuş ki: "Kadere iman eden, kederden emin olur!" Her şeyin Allahü teâlâdan olduğunu bilen, ne denli sebeplere yapışırsa yapışsın (ki, bu onun görevidir) sonunda takdir edilenin gerçekleşeceğini bilir. Bu şuurdaki insan, ne varlığa sevinir; ne yokluğa üzülür! Zira, kendini, dolayısıyla Rabbini bilmektedir. Kendini bilmek, yani ârif olmak, yokluğunu bilmektir. Bundan dolayıdır ki, "ben!" diyen ârif olamaz. Ârif, ötelere, namütenahi ötelere sevdalı olup, devamlı ölümü düşünür. Bütün işlerini, ölümü düşünerek dizayn eder. Bu insan, her hâl ve şartta rahat ve huzurludur. Tecelliyatı rıza makamında seyreder ki, gerçekte asıl Cenab-ı Hak, kendisinden razıdır. İnanan insan için, bundan büyük mutluluk ne olabilir ki?
17.01.2008
İnsan mutluluğu veya mutsuzluğu
Günümüz insanı, onca şeylere malik olmasına rağmen mutsuzdur. Hatta çok zengin ve sahip olduklarını bilemeyecek derecede varlıklı insanların daha bir tatminsiz ve mutsuz olduğunu görmekteyiz. Çok değil elli, bilemediniz yüz sene öncesine gidiniz. O gün dünya üzerinde yaşayan insanları bir inceleyin. Bu günkü teknolojik gelişmelerden ve bu gelişmelerin ürünü olan vasıtalardan neredeyse hiç birisine malik değilken; sanki daha fazla mutluluk fotoğrafı vermekteler. Sözü fazla uzatmadan mutsuzluğun sebebini ifade edelim: İnançsızlık!.. Evet, mutsuzluğun yegane sebebi iman yoksunluğudur. İnançsız insan boşlukta olup, manasız bir hayatın esiridir. Nedir bu esaret? Elbette insan nefsinin; o doymaz ve asla tatmin olmaz, bitmek tükenmek bilmeyen istekleridir. Onu düşünmek dahi istemez Halbuki bu insan bilmez ki, her ele geçirdiği başına bela olmakta ve manevî hastalığını artırmaktan başka bir işe yaramamaktadır. Hasta bir bünyenin kuş eti yemesine benzer ki, bu durum hastalığını daha da arttırır. Zira, o bünyenin evvel emirde perhiz yapması gerekmektedir. İnançsız insan yaratılıştaki gayeyi bilmez. Onu düşünmek dahi istemez. Çünkü, o gayeye matuf yaşamadığından; ahireti (cenneti ve cehennemi) hatırlatacak her şeyden nefret eder ve onlardan mümkün olduğu kadar kaçar! Halbuki, bizzat kendisinden kaçmaktadır, lakin farkında değildir. Gaflet perdesi, algılama melekesini büsbütün örtmüş adeta iptal etmiştir. Ruhun tekamülü olmayınca geride ne kalıyor? Beden ve nefis!.. Bedeni ve nefsi arzuları istediği kadar yerine getirilsin, bu haliyle insan, hayvan hatta hayvandan da aşağı (belhüm edal) bir derekededir. (Sıfırın altındaki dereceye dereke denir; eksi yani..) İnsan ruhundaki kemalat (olgunluklar) nefsin arzu ve isteklerinin zıttındadır. Dolayısıyla nefs kabarıp azgınlaştıkça, insan ruhu ezilir ve insanî hiçbir varlık gösteremez. Nerede kaldı ki terakki edebilsin! Hızla ateşe sürüklemektedir Nefs, gemi azıya almış, sahibini hızla ateşe sürüklemektedir. İnsanı bu denli bir gafletten ancak ölüm uyandırabilir! Nitekim, Sevgili Peygamberimiz; "İnsanlar uykudadır, ölünce uyanırlar!" buyurmaktadır. Bu uyanışta, geriye dönüşün ve telafi etmeye kalkışmanın imkanı yoktur. Yalnızca yakıcı bir pişmanlık hali vardır ki asla para etmez! Ruhunu iptal eden; ondaki; melekten de üstün olma hasletlerini körelten ve onu tamamen nefsinin emrine verip onun zebunu kılan insan mutlu olabilir mi? Kendinden kaçan insan, kendini tanıyabilir mi? İşte bütün bunlardan dolayıdır ki insan, ya üstünler üstünü, ya da aşağılıkların en aşağılığıdır. Boşuna dememişler; insan, bir damla kan, bir endişeden ibarettir!
20.09.2007
Sevgiye ve sevgiliye dair
Sevgi, insanoğluna bahşedilen en üstün özelliklerdendir. Sevgi ile insan, kendini tanır; sevgiyle gerçeği tadar ve sevgi ile insan memur olduğu ötelerden, ötelerin ötesinden, namütenahi ötelerin namütenahi ötesinden gelen davete ram olur. Bütün alemler (yaratılmışlar) Yaradan'a nisbetle hayalden ibarettir. İslamiyetin büyük mütefekkirleri buna "gölge varlık!" diyor. Daha açık ifadesiyle "hiç" mesabesindedir. Hal böyle iken bu "hiç"e olan sevgi onu yüceltti. Öyle ki yaradılmışların en kıymetlisi yaptı. Sevgiye mazhar olan insanoğlu, sahip olduğu bunca değerle birlikte çetinler çetini bir imtihana tabi oldu. Gerçekte bu imtihan onun sevgiyle yoğrulmak ve layık olduğu "mahbubluk=sevgili" derecesine kavuşması içindir. Bu imtihanı başarmak Bu imtihanı başarmak ve yüzünün akı ile bunun altından kalkmak, öyle her babayiğidin harcı değildir. Zira, aslı sevgi mayası ile yoğrulan insan ruhunun başı nefs illeti ile beladadır. Ona kör kütük aşık olmuştur. Bu aşk, ona kendini ve memuriyetini unutturmuştur. Zaten "unutma" ile malul olan insan yeni bir unutmayla imtihanı kaybetmekte ve aşağıların aşağısına indirilmektedir. Çetinler çetini, bu imtihandaki püf noktasına dikkat edin. İnsan, yaratılışı gereği bir kararda kalamıyor; mutlaka başkalarına meylederek ya büsbütün kendi oluyor, ya da kendine büsbütün yabancılaşıyor! Bu sevgi, insanı Alemlerin Rabbi'ne götürüyorsa kişi kendi oluyor ve cennetlerden geçirilerek yüceltiliyor. Başkasına ise, alçaltıldıkça alçaltılıyor. Hakiki sevgiden mahrum kalmak insanı yıkıp bitiriyor! Böylece "hiç"de kalıyor! Bunun bedelini ise çok ağır ödüyor. Kendisine azap tattırıyor! Görüyorsunuz değil mi sevgili okuyucularım; insanı vezir de, rezil de eden işte bu, yaratılıştan sahip olduğu "sevgi"dir. Onun için demişlerdir ki; "kenarın dilberi nazik de olsa, nazenin (sevgilin) olamaz, olmamalı.." "Kenarın dilberi"ne tutulan, elbette kenarda kalır! Zavallı aşık teselliyi iki lokma aşkta arıyor! Bunlar nasip meselesidir Bütün bunlar nasip meselesidir. Ezelde, sevgi dağarcığınıza ne takdir edilmiş ise, onu bulur ve onunla yetinirsiniz. Bu da, Rabbimizin ihsanı olup, onu dilediğine vermektedir. Maksat menekşe iken gül olmak veya papatya iken manolya olmak değildir. Bu durum eşyanın tabiatına aykırıdır. O halde maksat, menekşe iken de papatya iken de en güzel şekilde kokabilmek, en güzel görünümde olmaktır. Buna gayret etmektir. Yani, yaratılışa uygun yaşamaktır. Cenab-ı Hak, merhametlilerin en merhametlisi olduğundan insanı kendi halinde; başıboş bırakmıyor ve ona dünya ve ahiret seadetini temin edici düsturları (peygamberleri vasıtası ile din) gönderiyor. Dine uyanlar, sevginin gerçeğini tadarak saadete eriyor. Dine uymayanlar ise, gerçek sevgiden bînasip olarak "esfel-i safilin"e (aşağıların en aşağısı) sürüklenir.
26.09.2007
Dini program ve yazılar
Son zamanlarda moda oldu, hiç kimse, kendi mesleğine toz kondurmuyor. Kendi mesleğinden olmayanları o meslek hakkında konuşturmuyor. İşin uzmanı konuşsun; hariçten gazel okumukla bu meseleler halledilmez diyorlar ki, el hak doğrudur. Bir iş hakkında, o işi bilen konuşmalıdır. İğneyi kendimize batıralım kabilinden; bu tuhaf duruma yani, mesleği ve bilgisi olmayanların o meslek veya konu hakkında konuşmaları ve hatta ahkam kesmeleri çoğunlukla biz gazeteciler yüzünden olmaktadır. Daha doğrusu gazetecilerin bizzat kendileri, her konuyu bildikleri için (!) hemen her konuda fikir beyan etmeyi, çoğu kez de bilenlere bile yol göstermeyi maharet bilirler. Nedense gazetecilerin bu tavrı da toplumun diğer kesimleri tarafından pek yadırganmaz. Din konusu, yukarıda anlatmaya çalıştığımızın tek istisnasıdır. Hemen her önüne gelen dini konularda konuşuyor ve pervasızca ahkam kesiyor. Halbuki din de bir ihtisas sahasıdır. Hatta pek çok bilimin ihtisas sahasıdır. Haddini bilen alimler, yalnızca muhetassısı oldukları ilim konusunda konuşur, yazar ve çizerler. Ramazan ayı gelince... Gazetecilerin ve televizyon programı yapımcılarının ve sunucularının tek endişeleri reyting yani programlarının izlenip izlenmemesidir. Onlar, programların reytinglerini (izlenme oranlarını) artırmak için, davet ettikleri konuklarına horoz döğüşü yaptırmak isterler. Davet edilen konuklar da zaten bu işe teşnedir. Dikkat edin, daima belli yüzler ekranlara çıkarılmaktadır. Ramazan malum, bağışlanma ayı; dolayısıyla mü'minler bu ayda daha hassas oluyorlar ve ibadetlerine daha çok itina gösteriyorlar. Dinle, imanla hiç alakası olmayan ve senenin on bir ayı dine ve imana karşı olduğunu aleni şekilde açıklayan bir kısım gazete ve televizyonlar bile, Ramazan ayı gelince, dindarlardan ziyade dindar gözükme hevesine kapılıyorlar! Bilir-bilmez kişileri ekranlara çıkararak ve ellerine kalem verip gazetelerinde yazılar yazdırarak akıllarınca dini program ve din sayfası yaptırıyorlar. Bu tiplerin çoğu (yüzde doksan dokuzu desem mübalağa yapmış olmam), Sevgili Peygamberimiz Muhammed aleyhisselama gelmiş İslamiyet hakkında konuşmak, O'nu açıklamak yerine; o dinin muhatabı kendileriymiş ve Cenab-ı Hak, Kur'an-ı Kerimi bunları muhatap alıp kendilerine gönderilmiş gibi ipe sapa gelmez tutarsız açıklamalar yapıp, maalesef kendilerini izleyen ve beğenenlerin din ve imanlarını ifsat etmektedirler. Kendi kafalarına göre... Biraz dikkat edilirse, bu tiplerin sergilemiş oldukları maskaralıklar anlaşılmakta, zira hiçbirisinin bir konuda söylediği diğerine uymamaktadır. Çünkü bunların hiç birisi (her ne kadar, biz Kur'an'dan konuşuyoruz demiş olsalar da) kitaptan yani Muhammed aleyhisselama indirilmiş İslam dininden o dinin sağlam kaynakları olan müctehid imamlardan ve onların kıymetli eserlerinden bahsetmiyor. Kendi kafalarından din diye uydurdukları şahsi düşünce ve yorumlarını, maalesef İslamiyet hatta gerçek İslamiyet diye ortaya sürebiliyorlar. Bu tiplerin yalanlarına ve iftiralarına metelik vermemek ve onların ifsatlarından (bozgunculuklarından) etkilenmemek için tek çıkar yol, dinimizi doğru şekilde öğrenmektir.
27.09.2007
Şeytanın maskarası olmamak için...
Sevgili Peygamber Efendimiz Ramazan ayını ümmetine müjdelerken şöyle buyuruyor: "Ramazan ayı gelince, Cennet kapıları açılır, Cehennem kapıları kapanır ve şeytanlar bağlanır.." Dünya üzerindeki insan şeytanlarına baktığımızda ise, özellikle bunların Ramazan ayında sair zamanlardan daha çok azdığını görmekteyiz. Bu halin tipik örneklerini ülkemizde görmekteyiz. Nedense bu millete, ağız tadıyla oruç tutturulmaz. İslam düşmanlarının düşmanlıkları Ramazan ayında ayyuka çıkar. Bunun sebebi tam olarak bilinmemekle beraber; Ramazan ayının rahmet ve bereketinden müslümanların gerektiğince istifade etmemeleri için olduğunu düşünüyorum. İslamiyetin sinsi düşmanları Ramazan ayını kendileri için fırsat biliyorlar ve özellikle bu ayda seçtikleri medya kuruluşlarında (televizyon ve gazete..) zehirlerini kusuyorlar. Din düşmanlıklarını, müslüman gözüküp, din adına yapmaları ve bunun için de müslümanların rahmet ayı olan Ramazan'ı seçmeleri çok manidardır. İletişim araçlarından televizyonun gücü, etkisi ve tesiri ortada.. Din bezirgânları Dinini, diyanetini bilmeyen ve üstelik dinini bunlardan öğrenmeye kalkışan insanların vah hallerine! Kelimenin tam anlamıyla; ekranlara çıkan din bezirganları insan şeytanları olup, onların ifsat ettiği kişiler ise, bu şeytanların maskaralarıdır. Bu maskara hale düşüp dinini, imanını kaybetmemek için tek çıkar yol dini doğru kaynaklardan (ilmihal kitaplarından) veya bilen kişilerden) öğrenmektir. Nasıl maskara olunmasın ki, bu bezirganların anlattıkları ile gerçek İslamiyet'in yakından ve uzaktan ilgisi olmadığı gibi, ayrıca birinin ak dediğine diğeri kara diyor. Kendi nefislerine ve keyiflerine göre din uydurdukları için, her bezirganın anlattığı kendisine göre oluyor. Kendilerine göre olunca da; din adına her kafadan ayrı bir hezeyan çıkmakta... Bunlardan birisi kalkıyor! "... dinde kaza namazı diye bir şey yoktur. Namaz ya kılınır, ya kılınmaz. Kılınmadığı takdirde, kazaya falan kalmış olmaz. Namaz kılmamakla işlenilen bu günah, namazı kaza etmekle değil, yalnızca tevbe etmekle affedilir!" Buyurun buradan yakın! Bizzat Peygamber Efendimizin yaptığını; o günden bu güne kadar gelmiş geçmiş yüzbinlerce İslam aliminin söyleyip yaptıklarını bir çırpıda inkar ediyor. Daha açık ifadesiyle yeni bir din getiriyor! Bir diğeri kalkıyor; "... horozdan kurban olur!" diyor. Bir diğeri ise, hepsini toptan inkar ederek; "... Allah'ın sizin akıttığınız kanlara ihtiyacı yoktur (Sanki öyle diyen varmış gibi); kurban "yakınlık" demektir. İlla ki, bu yakınlık hayvan kesmekle olmaz, fakirlere ilaç, para vb. vererek de bu yakınlık kazanılmış olur. Bu hal, yani ilaç vermek kurban kesmenin yerine de geçer!.." diyor. Bir diğeri kalkıyor... Bir diğeri, namaz beş vakit değil üç vakittir derken bir başkası namaz sadece dua etmektir. Allah'ı hatırlayıp dua etmek kafidir ve bu durum namaz ibadeti yerine geçer diyor. Bunları dinleyip, inanan ve böyle yapanlar da kendisini müslüman, üstelik dindar müslüman zannediyor! İşte böyle bir zamanda yaşıyoruz sevgili okuyucularım. Cenab-ı Hak cümlemizi din bezirganlarının şerrinden muhafaza buyursun. Amin.
03.10.2007
Her kafaya göre din olmaz
Her meslek kuruluşu mesleklerine sahip çıkıyor ve başkalarının (diğer meslek erbabının) kendileri hakkında konuşmalarına müsaade etmiyorlar. Yalnızca din konusu bundan istisnadır. Dini bilsin, bilmesin; hemen herkes din adına konuşabiliyor ve hatta pervasızca ahkam kesebiliyor! Başta Diyanet İşleri Başkanlığı olmak üzere, maalesef hiçbir yetkili yetkisiz kişiden de karşılık görmüyorlar. Dolayısıyla meydan yeri, din adına tamamen başıboştur ve her önüne gelen, istediği yalanı ve iftirayı din diye veya dinî diye yutturabilir. İşin kolayını da bulmuşlar; şöyle diyorlar: "... Bizim dinimiz kolaylık dinidir. Bizim dinimizde zorlama yoktur. Ayrıca hoşgörü dinidir; İslamiyet yorum farkına müsaade etmiştir. Dolayısıyla bu durum, bizim fikrimizdir, bizim yorumumuzdur..." Hoşgörü adına... Fikir özgürlüğü ve hoşgörü adına, bu denli zırvaların ardına saklanarak mukaddes dinimize leke sürmeye onu olduğundan çok farklı göstermeye yelteniyorlar. Bu durumda hakiki İslamiyet gidip bunun yerine, bu sergerdelerin din diye ortaya attıkları saçma sapan şeyler beyinlere zerkedilmeye çalışılıyor ve bunda da maalesef bir kısım sorumsuz medya (tv ve gazete) kullanılmaktadır. Bu nasipsizlere her şeyden önce şunu söylemek gerekir ki, Cenab-ı Hak, Kur'an-ı Kerimi, Sevgili Peygamber Efendimizi (aleyhisselam) muhatap alarak kendisine göndermiştir. Sevgili Peygamberimiz de kendisine gelen bu ilahi mesajı (ayet-i kerimeleri) mübarek hadis-i şerifleri ile açıklamıştır. Ayet-i kerimelerin geliş sebebi vardır; bazılarının hükmü sadece indiriliş olayı ile ilgilidir. Bir kısım ayet-i kerimenin hükmü, daha sonradan yeni gelen ayet-i kerime ile kaldırılmış, değiştirilmiştir. Dolayısıyla ayet-i kerimeleri ancak ve ancak Sevgili Peygamberimizin açıklamaları ile anlayabiliriz. Her bir ayet-i kerimeye bizzat muhatap kendisidir. Dolayısıyla onun mealini en iyi kendisi bilmektedir.. Arapça bilmekle Kur'an-ı kerimin esrarı bilinebilseydi; Arapça'nın en ünlü sözlüğünü hazırlamış olanlar imanla şereflenirlerdi. (Bu sözlük; el-müncid olup hazırlayıcıları Beyrutlu papazlardır) Bizim için en güzel örnek Dikkat edilirse bu nasipsizlerin arzuladıkları din, kendi keyiflerine uygun gelen bir dindir. Asla gerçek İslamiyet değildir. Bunun için de, Sevgili Peygamberimizi ve onun binlerce hadis-i şerifini dışlamak isterler ve Kur'an'a göre; yalnızca Kur'an'a göre İslamiyet diyerek meydan yerine çıkarlar. Halbuki; din yani İslamiyet, insana ve onun hayatına gelmiştir. Sevgili Peygamberimiz ise, yüce dinimizin en üstün ve biricik uygulayıcısı olmuştur. O'nun hayatı, yaşayışı; olaylara bakış ve değerlendirişi, her sözü, her hareketi ve hatta hareketsizliği bizim için en güzel örnektir. Peygamberimizin (aleyhisselam) aydınlatması (hadis-i şerifleri) olmadan, gerçeğe doğru bir adım atmamızın imkan ve ihtimali yoktur. Çünkü, dinin esasını teşkil eden iman kısmını akıllar tek başına çözümleyemez. Öyle olsaydı, ne Peygamberlere ve ne de kutsal kitaplara (dinlere) ihtiyaç olmazdı. Cenab-ı Hak, insandaki bu ihtiyacı en iyi bilen olduğundan ve merhametlilerin en merhametlisi olarak, akılları başıboş bırakmamış onları aydınlatmak için kendilerine Peygamber ve kitap göndermiştir.
04.10.2007
İbadetlerden zevk almak
Ramazan ne çabuk geçti! Sayılı günler; öylesine süratli geçiyor ki; neredeyse saymaya yetiştiremiyoruz. Tıpkı, insan ömrü gibi; o da sayılı; alınacak nefeslere varıncaya kadar sayılı.. Ömrün ne olduğunu anlayabilmek için geçen kısmına dikkatlice bakmak gerekir. Herkes ömrünün geçen kısmına (on sene, yirmi sene, kırk sene, elli sene...) bir baksın; sinema filmi gibi geçen yıllarını dikkatlice incelesin. Bendeniz geçirmiş olduğum elli senelik ömrüme bakıyorum, inanın on dakika gibi dahi gelmiyor! Peki nasıl geçmiş; şu veya bu şekilde ama geçiş süratine akıl erdirebilmenin gerçekten imkanı yok. Koca bir ömür, su gibi bir anda akıp gitmiş.. İnsan hayatının en güzel sözlerinden bir tanesi de; hayatı tarif ederken hayal olarak nitelemesidir. Geçirdiğimiz hayata bakıyoruz; gölge oyunu gibi birşey... Yani tek kelime ile hayal, üç, beş, on, bilemediniz yirmi sene sonra ömür, bütünüyle bitecek. Gelecek kısmı da tıpkı geçmiş kısmı gibi hayaldan öte bir mana ifade etmeyecek! Kendini beğenmek... Ölüm ise, her fani gibi insan için de mukadder. İslam büyükleri buyuruyor ki, "olması muhakkak olan şeyi olmuş bilmek lazımdır!" ölüm, mutlaka gerçekleşeceğine göre, akıllı insan ölüme ve ölümden sonraki gerçek hayata hazırlanandır. Yani, kendini ölmüş bilip; ölü gibi yaşayandır! Kendini ölmüş bilen insanda benlik, kibir olur mu? Oysa, insana gelebilecek bütün iyiliklere ve güzelliklere engel, kibirdir. Yani kendini beğenmek. Başkalarını aşağı görmek. İmam-ı Rabbani hazretlerine mektupla soruluyor; "Efendim; bize emredilen ibadetleri yapmamıza rağmen, bunlardan zevk alamıyoruz. Acaba bunun sebebi nedir?" O mübaret zat buyuruyor ki, "Bedenen hasta olanlar yemekten zevk alırlar mı? Doktorlar, hastalar için öncelikle perhiz veriyorlar, çünkü hasta halde yemek, hastalığın artmasına sebeptir." Ahmaklığın alâmeti kibirdir Kalp de böyle; o da manevi olarak hastadır. Öncelikle kalbi manevi hastalığından kurtarmak lazımdır. Dünya sevgisini kalpden çıkarmak, zikir, istiğfar, tesbihat... bütün bunlardan sonra yapılan ibadetlerden zevk alınır. Lokman Hakim buyurmuş ki; sekiz peygambere mülaki oldum (onlarla birlikte bulundum) kendilerinden en önemli diyebileceğim sekiz şey öğrendim 1- Namazda iken kalbine sahip ol! 2- Yemek yerken lokmana sahip ol (helal olmasına dikkat et) 3- Başkalarının evinde iken gözüne sahip ol. 4- İnsanlar arasında diline sahip ol. 5 -Şu dört şeyden ikisini hiç unutma: Ölümü ve Allahü tealayı.. Şu iki şeyi de devamlı unut, hiç hatırlama: Yaptığın iyiliği, sana yapılan kötülüğü. Ahmaklığın alameti kibirdir. Akıllı insanın alameti tevazu, alçak gönüllü olmasıdır. Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) tevazu sahibini Allahü teala yüceltir buyurmuştur.
10.10.2007
Yarın Bayram
Yarın, Mü'minlerin iki dinî bayramından Ramazan bayramını idrak edeceğiz. Bu güzel günlere kavuşturduğu için Cenab-ı Hakk'a ne kadar şükretsek azdır. Sevgili okuyucularımın Ramazan bayramlarını en kalbi duygularımla kutluyor, iki cihan saadeti diliyorum. Böyle mübarek bir zamanda çok mühim bir konudan bahsetmek istiyorum. O da, dinimizdeki iman konusudur. Bu, öylesine önemli bir konudur ki, şöyle buyurulmuştur: "İman var, ne yok?! İman yok, ne var?!" Peki; İslamiyet'te iman nedir; nasıl müslüman olunur; bir kere müslüman olduktan sonra hep müslüman mı kalınır? Bazı söz ve fiiller insanı islamiyet dairesinin dışına çıkarır mı? Muhammed aleyhisselamın söylediklerinin hepsini beğenip, kalbin kabul etmesine, yani inanmasına iman denir. Onun sözlerinden birine bile inanmamaya veya iyi ve doğru olduğundan şüphe etmeye küfr (imansızlık) denir. İmanın esas şartı... Allahü tealanın, Kur'an-ı Kerimde yapılmasını açıkça emr ettiği şeylere yani bu emirlere farz denir. İmanı, farzları ve haramları öğrenmek, bilmek de farzdır. Otuzüç farz meşhurdur. Bunlardan dördü esas olup, namaz kılmak, oruç tutmak, zekat vermek ve hac etmektir. İman ile beraber bu dört farz İslam'ın şartıdır. Amentü, inanılması gereken iman esaslarıdır. İmanın üç şartından ikisi zamanla ilgilidir. 1- Can gargaraya gelmeden 2- Güneş batıdan doğmadan iman etmek lazımdır. İman'ın üçüncü ve esas şartı ise; hubb-ı fillah ve buğd-ı fillahdır. Bunun manası Allah için sevmek ve Allah için buğz etmek, beğenmemek, nefret etmektir. Allahü tealanın, Kur'an-ı Kerimde veya Resulullah vasıtası ile güzel, iyi, hoş diye belirttikleri her şeyi bizim de iyi, güzel, hoş bilip sevmemiz ve kötü diye tavsif ettiklerini de kötü bilip, beğenmememiz imanın esas şartıdır. Nazik bir meseledir... Hem Allah'a inanıyorum deyip ve hem de O'nun beğenmediklerini sevip; onun düşmanlarıyla ahbaplık etmek imanın teşekkülüne engeldir. İman konusu çok nazik bir meseledir. Müslümanların, imanları üzerine titremesi ve onun elden çıkarılmaması için, her an dikkatli olmaları gerekmektedir. Müslüman olduktan sonra da, bir söz veya davranışla da iman kaybedilebilir. Hadis-i şerifte; ahir zamanda kişinin mü'min akşamlayacağı ancak kâfir olarak sabaha çıkacağı ve yine mü'min sabahlayanın kâfir olarak akşamı edeceği haber verilmektedir. Yine hadis-i şerifte sevgili Peygamberimiz: "Beni evladınızdan, ana-babanızdan, malınızdan çok sevmedikçe iman etmiş olamazsınız" buyurmaktadır. İşte, Eshab-ı kiram efendilerimizin her birisi, bu sevgi uğruna, her şeylerini feda ederek dünyanın dört bir yanına dağıldılar; emr-i ma'ruf ve cihad yaparak şehadet şerbetini içtiler. Sevgili Peygamberimizin bir duasıyla mübarek Ramazan bayramını karşılıyalım ve makalemizi bitirelim! "Ya Rabbi! Senin sevgini, seni sevenlerin sevgisini ve beni sana yaklaştıran amelin sevgisini senden istiyorum".
11.10.2007
Hayatın gayesi
İlimleri tarif ederken, o ilmin gayesinin de ne olduğunu açıklamak gerekir. İnsan, elbette başıboş ve boş yere yaratılmamıştır. Yaratılışında bir gaye vardır. Bunu da; merhametlilerin en merhametlisi olan Cenab-ı Hak, kullarına bildiriyor. "Biz, cinni ve insanı ancak (bizi tanısınlar, bilsinler) ibadet etsinler diye yarattık!" ibadetten maksat, kulluk etmektir. Yani, sadece belirli ibadetleri yapmaktan ibaret değildir. Hayatın her anını, Cenab-ı Hakk'ın rızasına uygun yaşayabilmektir. Çünkü ibadetin içinde kulluk yapılıp, ibatin dışındaki hayatta kulluktan çıkma diye bir şey söz konusu değildir ve olamaz. Bundan dolayıdır ki İslam büyükleri bir ölçü koymuşlar; bu ölçüye göre hayatını tanzim ve tayin eden kişi dünya ve ahiret saadetine kavuşur. Malum, İslamiyette niyet çok mühimdir. Nitekim, hadis-i şerifte: "Mü'minin niyeti, işinden eyleminden (amelinden) hayırlıdır. Niyet, her şeyden önce gelir. Niyetsiz ibadet olmaz. O kişinin yardımcısı... Müslüman bir tıbbiye talebesi hayatını tayin ve tanzim ederken şu niyeti yapsa; "Ya Rabbi, ben senin rızan için bu tahsili yapıyorum. Senin arzun istikametinde bir hayatı yaşayabilmek ve öğrendiğim doktorluk ilmini senin kullarının hizmetinde kullanmak için öğreniyorum..." bu kişinin attığı her adım, aldığı her soluk zikr-i ilahidir. Yani Cenab-ı Hakkı, her an hatırlamaktadır. Bir an olsun Ondan gafil değildir. Bu niyetini bozmadıkça, o kişi hem insanlar ve hem de Yaradanı nezdinde makbuldur. O kişinin yardımcısı, koruyup kollayanı Cenab-ı Hakk'ın kendisidir. O kişi, her işinde Allahü tealanın rızasını gözettiği için, Allah da onu gözetip kollamakta ve yüceltmektedir. bu hali, Kur'an-ı kerim çok açık ve beliğ şekilde ortaya koymaktadır! "Kim Allah içinse, Allah da onun içindir!" Yukarıda arzetmeye çalıştığımız niyeti düzelttikten sonra Allah için olmak çok kolaydır. Müslüman, asla ye'se ve ümidsizliğe kapılmamalıdır. İslamiyet'i yaşayabilmemiz ve çoluk çocuğumuza öğretebilmemiz için, dinimizi her şeyden önce kendimiz öğrenmeliyiz. Şimdilerde (bu ahir zamanda) sizler de, hemen her yerde görüyorsunuz. Önüne gelen herkes, kendine göre (!) bir İslamiyetten bahsetmektedir. Her kim kendine göre İslamiyet'ten bahsediyorsa, haltediyordur. Bize göredin olmaz; din Allah'a ve Resulüne göredir. Bize düşen, dindeki murad-ı ilahi ile murad-ı peygamberiyi anlamaya çalışmaktır. Bunu da en iyi Ashab-ı kiram efendilerimiz, Ehl-i sünnet alimlerimiz ve günümüzde de onlara uyan, onları rehber bilen alimlerin kitaplarıdır. Her hal ve şartta dinimizi bunlardan veya bunların kitaplarından; doğru bir şekilde öğreneceğiz. Affedilmem dememelidir Şu kadar günaha battım; ben iflah olmam ve asla affedilmem dememelidir. Bizim dinimiz avf ve mağfiret (bağılama ve bağışlanma) dinidir. Bakınız; Sevgili peygamberimiz ne güzel müjde veriyor: "Bir çocuğun başını okşayan ve onu severek bağrına basanın günahları dağlar kadar bile olsa; Şirk (Allah'a ortak koşmak hali) hariç bütün bu günahları avfedicidir!"
19.09.2007
Bayramın ardından...
Bir bayramı daha geride bıraktık. Ağız tadıyla bayram etmeyi uzun zamandır unuttuk! Bu bayram arefesinde Güney Asya'yı vuran deprem ve onun yol açtığı tsunami felaketiyle yüzbinlere baliğ olan insanı yitirdik. Onca maddi zararın yanında; facia sonrasında, şimdi de açlık ve salgın hastalık tehlikesi kol geziyor. Türkiye'miz, tabii afetlerde onca tecrübesine rağmen; maalesef halkımız gerekli duyarlılığı gösteremedi. Oysa, bizim maruz kaldığımız felaketlerde hemen tüm dünyayı yanımızda bulmuştuk. Neyse ki, Sayın Başbakanımız Recep Tayyip Erdoğan'ın talimatıyla ilgili kurumlar ve bir kısım sivil toplum kuruluşları harekete geçti de; böylece gülünç duruma düşmekten kurtulacağız! Aslında hiçbir şey olmasa da; her şey yolunda, ortalık güllük gülistanlık olsa da; biz bize yetiyor ve en mutlu olmamız lazım gelen bayramlarımızı kendimize zehir etmeyi pekala beceriyoruz! Elinde hiçbir malzemesi kalmayan mahut basınımız, bu kez de diline kurban kesim usullerini dolayarak; o çirkin manzaraları televizyon ekranlarına taşıyarak bayramımızı zehir etti! Bunların gayeleri belli! Anlı şanlı (!) köşe yazarlarımızın yazılarını, bayram boyunca dikkatlice okudum. Bunlardan bir çoğu, dinimizin emri olan kurban ibadetine açıktan bir şey söyleyemiyor ama; gerçekte bu dinî emre ve hatta topyekûn dine karşı olmalarını, bu kesim şekillerini bahane ederek kurban ibadetini adeta bir "vahşet" gibi sergilediler. Suret-i haktan gözükerek, hayvan hakları savunuculuğuna soyundular. İnsanımızın sözde merhamet duygularını sömürmeye yeltendiler. O hayvanların insanlar için yaratılan nimetler olduğunu göz ardı ettiler. Bunu yaparken de önlerinde her çeşit etin olduğunu görmezlikten geldiler. Bunların gayeleri bellidir. Dinin emirlerini ve onları yerine getirmek isteyen Müslümanları tahkir etmek! Böylece; akılları sıra, Türk toplumunu dinden soğutma ve hatta dinlerine karşı tavır alır hale getirme... Halbuki her seferinde görüyorlar ki, onlar böyle dedikçe ve yazdıkça milletimiz, dininin emirlerine daha bir sıkı sarılıyor. Seneler senesi biz de söyleyip yazıyoruz. Özellikle mahalli idareler (Belediyeler) bu işin tedbirlerini alsın diye... Başbakan Erdoğan'ın da ifade ettiği gibi; bu haller öyle akşamdan sabaha düzelebilecek işler değildir. Her şeyden önemlisi bu durum, bir kültür ve eğitim meselesidir. Ayrıca tüm mahalli idarelerin de gerekli alt yapıları temin etmeleri gerekir. Yani, bir belediye için, hijyenik şartlarda bir kesim yeri yapması çok mu zordur? Bu denli görüntüler en ziyade Müslümanların kalbini sızlatıyor. Hangi aklı başında insan bu nahoş görüntüleri içine sindirebilir? Dinimizin emri açık!.. Dinimiz böyle mi emrediyor? Dinimizde; hayvan hakkının insan hakkından önce geldiği niçin vurgulanıp açıklanmıyor? En basitinden dinin tarifi: "Allahü tealanın emirlerini üstün bilip onlara hürmet etmek; Allah'ın yaratmış olduğu tüm mahlukatına karşı da şefkatli ve merhametli olmaktır..." Ayrıca şu hususu da belirtelim ki; "Merhamet etmeyene, merhamet olunmaz!" sözü Peygamber efendimizin ibretli ikazıdır...
25.01.2005
Türkiye Gazetesi ailesi olarak bugün (22 Nisan 2004) otuz dördüncü yaş günümüzü idrak ediyoruz. Basın tarihimizde, sahibi ve ilkeleri değişmeden; vatan ve millet hizmetinde yayınına devam eden tek medya kuruluşu olmanın haklı vakarını taşıyoruz ve yaşıyoruz. Böylesine hayırlı bir hizmette bulundurduğu için Cenab-ı Hakk'a ne kadar şükretsek azdır. Eski tabiriyle matbuat; yeni ifadesiyle basın sektörü çileli bir iştir. Eşya ve hadiselerle ve bunları kucaklayan zamanla yarışırsınız. Yüzlerce insanın onca gayreti bir günlük gazete içindir. Ertesi gün, dünya yeniden kurulur ve siz, bu yeniden kurulan dünyayı gazete sayfalarına ve televizyon ekranlarına yansıtmaya amadesiniz. Dünya her an döndüğüne ve olay ve hadiseler sürekli çıktığına; gazetecinin de bütün bu gelişmeleri anında bilip takip etmesi gerektiğine göre; gazetecilikte mesai mefhumunun olup olamayacağına siz karar verin! "Gazetecilikte mesai mefhumu yoktur!" Gazetemizin çalışma odalarının duvarlarında Sevgili Enver Ören Ağabeyimizin şu veciz ifadesi asılıdır: "Gazetecilikte mesai mefhumu yoktur! Böyle düşünenleri bu meslek bünyesinden atar!.." Gazetecinin tatili de yoktur. İsterseniz; kanunların size verdiği yıllık kırk beş günlük izninizi kullanın. Bu müddet esnasında bir gün bile dinlenemezsiniz! Zira, mesleğinizin gereği gözünüz-kulağınız her an ajanslardadır! Bütün bunları anlatmamızın gayesi, mesleğe girecek arkadaşlara bir ışık tutmak içindir. Hesaplarını ona göre yapsınlar!.. İlkeli yayıncılığı ile Türkiye gazetemiz; neşir hayatına başladığı günden beri ülkemizin "çimentosu" olmuş; millet-devlet kaynaşmasına en önemli katkıları sağlamıştır. Sağlamaya da devam etmektedir. Alışılageldiği şekliyle gazete çıkarmak; yüksek tirajlarda satmak mümkündür. Ancak ilkeli ve sorumlu yayıncılık yapabilmek her babayiğidin harcı değildir. Ve, hele bu yayıncılığı ilkelerinden taviz vermeden uzun yıllar sürdürmek... Türkiyemizde hemen her kurum ve kuruluşun olduğu gibi medya sektörü de erozyona uğramıştır. Dün, inandırabilmek için; "gazeteler yazıyor!" denilmesine karşılık bugün; "gazete işte; onlar her şeyi istedikleri gibi yazar!" konumuna düşülmüştür. Hak ettiğimiz yerde değiliz! Yetmiş milyonluk bir ülkede hâlâ gazetelerin toplam tirajının 3.5-4 milyon dolayında oluşu; biz gazetecileri derin derin düşündürmelidir. Biz de, Türkiye Gazetesi olarak; tiraj konusunda hak ettiğimiz yerde olmadığımıza inanıyoruz. Tam burada, beğendiği ve sahiplendiği gazete konusunda okuyucuya da görev düşmektedir. Bizlerin kılı kırk yararcasına yapmaya çalıştığımız ilkeli ve sorumlu yayıncılığı onlar da hissetmeli ve gazetemizin tirajının artmasında yardımcı olmalıdırlar. Zira; hizmet, hizmete dönük çalışma ve elde edilen başarılar paylaşıldıkça büyür. Bundan dolayıdır ki, gazetemizin sorumlusu olarak; sevgili okuyucularımızdan bir istirhamımız var. Bizi anlayışla karşılayacaklarını umuyoruz. Lütfen bu sese kulak verin! Evinize rahatlıkla götürebildiğiniz gazetemizi, sevdiklerinize de tavsiye ediniz. Bu mutlu günümüzdeki sevincimizi bizimle paylaşan ve bu amaçla bizleri telefon, faks, e-mail yağmuruna tutan bütün dost ve okuyucularımıza kalbî şükranlarımızı arz ediyoruz. Nice otuz dört yıllara...
22.04.2004.
Cömerdin ikramı şifadır
Pazar yazısı Başlıktaki ifade hadis-i şeriftir; yani Peygamber sözüdür. Cömertlik çok önemli bir haslettir. İyilerin özelliğidir. Cömertliğin sırrı, karşılıksız vermektir ve bu denli verişten haz duymak, memnun olmaktır. Bu hal ise, Yaradan'ımızın, Allahü tealanın sıfatıdır. O'nun sıfatıyla hallenmekten daha yüksek ve daha güzel ne olabilir? Can gargaraya gelmeden Bursalı İsmail Hakkı hazretlerinin tasavvufi tefsirinde; ölüm halindeki insan anlatılırken buyuruluyor ki: "... Herkese, can (ruh) gargaraya gelmeden önce, iki cihanın serveri Sevgili Peygamberimizin mübarek yüzü gösterilir. Kişiden, bu zatı tanıyıp tanımadığı sorulur. Kişi, iman ehli ise, gördüğü o güzeller güzeli yüze meftun olur ve (nasıl tanımam, bu benim varlık sebebim, Sevgili Peygamberim) der ve; ayın on dördü gibi parlayan o mübarek yüze iştiyakla bakarken, ruhu, tereyağından kıl çeker gibi çıkar. Acıların en şiddetlisi olan ölüm acısını hiç hissetmez. Tıpkı narkoz yemiş gibi, farkında bile olmaz. Kişi, velev ki, asilerden dahi olsa; amma hayatında iken cömert ise, vermekten haz duyup, vermek için yarışmışsa... Darda kalanın, fakir fukaranın, yetimin, çaresizin peşinden koşup onlara çare olmuşsa... Bütün bunları, insanlardan gizli, sırf Allah rızası için yani ihlasla yapmışsa... Bu asi kul dahi, sırf bu halinin hürmetine (ne kadar günahkâr olsa da!..) o mübarek çehreyi tanıyacak ve ona ümmet olarak kavuşabilmek için can atacaktır. Bu dahi, aynı ölüm haliyle vefat edip ebedi saadete gark olacaktır..." "İman var, ne yok ki!.." Bu mevzuda, Sevgili Peygamberimizin çok nazik bir uyarısı var; buyuruyor ki: "Sizler, cömertlerin kusurlarına bakmayın; onlar düşerlerken Cenab-ı Hak ellerinden tutar!.." Allahü teala, Sure-i İbrahim'in 7. ayetinde; "... Size verdiğim nimetlerin kadrini bilir, şükrederseniz (yani, onları verdiğim emirler doğrultusunda kullanırsanız) onları elbette artırırım. Nankörlük eder, küfran-ı nimet içinde olursanız, elinizden alır ve şiddetli azap ederim!" buyuruyor. İnsana verilen en kıymetli nimet, imandır. Bundan dolayı, bütün İslam büyükleri, "iman var, ne yok ki, iman yok, ne var ki" buyurmuşlardır. İnsana verilmiş olan bu en büyük, iman nimetinin şükrünün ne olduğunu ve nasıl yapılabileceğini yine Cenab-ı Hak bildiriyor. (Kad Semi'a) suresinin son ayetinde; "... birbirinizi sevin!" buyuruyor. İşte bu sevgi, yani inananların birbirlerini sevmesi, bu iman nimetini devam ettirir. Güler yüz ve tatlı dil... Nitekim, hadis-i şerifte de Sevgili Peygamberimiz; "İman etmedikçe Cennet'e giremezsiniz, birbirinizi sevmedikçe de iman etmiş olamazsınız!" buyurmaktadır. Bu durumun tersi, yani birbirini sevmemek ve birbirlerine buğz etmek, birbirlerini çekememek ve çekiştirmek ise, Allah saklasın son nefeste imansız gitmeye sebeptir. Cenab-ı Hak, ayrıca; kullarına verdiği nimetlerin izharını (açığa çıkmasını, yansımasını) ister. İman nimetinin izharı nedir biliyor musunuz? Güler yüz ve tatlı dildir...
09.01.2005
Bayramın ardından...
Bir bayramı daha geride bıraktık. Ağız tadıyla bayram etmeyi uzun zamandır unuttuk! Bu bayram arefesinde Güney Asya'yı vuran deprem ve onun yol açtığı tsunami felaketiyle yüzbinlere baliğ olan insanı yitirdik. Onca maddi zararın yanında; facia sonrasında, şimdi de açlık ve salgın hastalık tehlikesi kol geziyor. Türkiye'miz, tabii afetlerde onca tecrübesine rağmen; maalesef halkımız gerekli duyarlılığı gösteremedi. Oysa, bizim maruz kaldığımız felaketlerde hemen tüm dünyayı yanımızda bulmuştuk. Neyse ki, Sayın Başbakanımız Recep Tayyip Erdoğan'ın talimatıyla ilgili kurumlar ve bir kısım sivil toplum kuruluşları harekete geçti de; böylece gülünç duruma düşmekten kurtulacağız! Aslında hiçbir şey olmasa da; her şey yolunda, ortalık güllük gülistanlık olsa da; biz bize yetiyor ve en mutlu olmamız lazım gelen bayramlarımızı kendimize zehir etmeyi pekala beceriyoruz! Elinde hiçbir malzemesi kalmayan mahut basınımız, bu kez de diline kurban kesim usullerini dolayarak; o çirkin manzaraları televizyon ekranlarına taşıyarak bayramımızı zehir etti! Bunların gayeleri belli! Anlı şanlı (!) köşe yazarlarımızın yazılarını, bayram boyunca dikkatlice okudum. Bunlardan bir çoğu, dinimizin emri olan kurban ibadetine açıktan bir şey söyleyemiyor ama; gerçekte bu dinî emre ve hatta topyekûn dine karşı olmalarını, bu kesim şekillerini bahane ederek kurban ibadetini adeta bir "vahşet" gibi sergilediler. Suret-i haktan gözükerek, hayvan hakları savunuculuğuna soyundular. İnsanımızın sözde merhamet duygularını sömürmeye yeltendiler. O hayvanların insanlar için yaratılan nimetler olduğunu göz ardı ettiler. Bunu yaparken de önlerinde her çeşit etin olduğunu görmezlikten geldiler. Bunların gayeleri bellidir. Dinin emirlerini ve onları yerine getirmek isteyen Müslümanları tahkir etmek! Böylece; akılları sıra, Türk toplumunu dinden soğutma ve hatta dinlerine karşı tavır alır hale getirme... Halbuki her seferinde görüyorlar ki, onlar böyle dedikçe ve yazdıkça milletimiz, dininin emirlerine daha bir sıkı sarılıyor. Seneler senesi biz de söyleyip yazıyoruz. Özellikle mahalli idareler (Belediyeler) bu işin tedbirlerini alsın diye... Başbakan Erdoğan'ın da ifade ettiği gibi; bu haller öyle akşamdan sabaha düzelebilecek işler değildir. Her şeyden önemlisi bu durum, bir kültür ve eğitim meselesidir. Ayrıca tüm mahalli idarelerin de gerekli alt yapıları temin etmeleri gerekir. Yani, bir belediye için, hijyenik şartlarda bir kesim yeri yapması çok mu zordur? Bu denli görüntüler en ziyade Müslümanların kalbini sızlatıyor. Hangi aklı başında insan bu nahoş görüntüleri içine sindirebilir? Dinimizin emri açık!.. Dinimiz böyle mi emrediyor? Dinimizde; hayvan hakkının insan hakkından önce geldiği niçin vurgulanıp açıklanmıyor? En basitinden dinin tarifi: "Allahü tealanın emirlerini üstün bilip onlara hürmet etmek; Allah'ın yaratmış olduğu tüm mahlukatına karşı da şefkatli ve merhametli olmaktır..." Ayrıca şu hususu da belirtelim ki; "Merhamet etmeyene, merhamet olunmaz!" sözü Peygamber efendimizin ibretli ikazıdır...
25.01.2005
Hizmette 35. yıl...
22 Nisan 1970.. 22 Nisan 2005.. Geriye dönüp baktığımızda; medyanın olmazsa olmazı meşakkat, sıkıntı ve çilelerle dolu koca bir 35 yıl nasıl geçmiş? Kimler gelmiş, kimler geçmiş bu 35 yıllık kervandan? Sevgili Peygamberimizin, dinimizin esasını teşkil eden bir Hadis-i şerif'leri var: Şöyle ki; "ameller, niyetlere göredir!" Gazete çıkarmak ve bunu yaymak da bir amel.. Gazetemizin kurucusu sevgili Enver Ören Ağabey, 70'li yıllarda bu gazetenin temellerini atarken, bir avuç idealist arkadaşıyla birlikte yola çıktı. Arkalarında ne bir holding, ne bir patron ve ne de bir maddî destekleyicileri vardı. İyi niyetle, ihlasla ve yalnızca Allahü tealaya güvenerek ve O'ndan yardım bekleyerek bu temeller atıldı. Niyetin halisliğine ve dolayısıyla temelin sağlamlığına bakın ki, onca girdaba, baskı, dayatma ve bizi içeriden ve dışarıdan bitirmek istemelerine rağmen, çok şükür dimdik ayaktayız ve hizmetimize daha da bilenmiş olarak, aşkla şevkle ve büyük bir heyecanla devam etmekteyiz. Hepimizden ziyade, bu aşk ve heyecan başımızdaki sevgili Enver Ören Ağabey'de var. O, bir ömrü insana yatırımla geçirdi. Gönüldaşlarına Çankaya'yı değil, ahireti hedef gösterdi. Asla; dar politika kalıplarına ne kendi girdi ve ne de arkadaşlarının girmesine müsaade etti. Nasıl bir gazete Peki, bu hizmet yolunda nasıl bir gazete çıkarılacaktı? Gazete malum; tenkit ve bardağın boş tarafını görmek ve göstermek esası üzerine kurulmuş basın müessesesi.. Hazret-i İsa bir grup inananıyla yolda yürürken, kenarda kokmakta olan bir hayvan leşi görürler. Gruptakiler, burunlarını tutup; kokusunu ve görüntüsünü dillendirip çekiştirirken, İsa aleyhisselam; "Ne mevzun, ne güzel dişleri var!" diyerek mukabelede bulundu. İşte, mesele bundan ibarettir. Onca cifenin içinde bile bir güzelliği bulup ortaya koymak ve insanları o güzellikle, başkaca güzelliklere sevkedebilmek. Enver Ören Ağabeyin bize öğrettiği gazetecilik budur. Bu gazetecilikle bu günlere geldik. Bu gazeteciliğimizle, çıkarmış olduğumuz Türkiye Gazetesi toplumun çimentosu olmuştur. Enver Ağabeyler bunu yaparken ve yapılmasını isterken bir gerçeğe üstelik vaz geçilemez bir gerçeğe vurgu yapıyorlardı: O da; kötünün emsal olmamasıydı!. Son senelerde Türkiye'mizin ve Türk insanının içine düşürüldüğü sıkıntılı süreç hepimizin malumudur. Her fert ve her şirket, bu krizlerden nasibini almıştır. Kim ne derse desin burada asıl kabahat, kötü yönetilen şirketlerden ziyade (hiç kimse şirketini kötü yönetmek ve batırmak istemez) ülkeyi kötü yöneten beceriksiz idarecilerdedir. Yani siyasetçilerde!. 3 Kasım 2002'deki Genel Seçimler öncesinde ülkemizin nasıl bir girdaba sürüklendiği cümle âlemin malumudur. Canına tak eden milletimiz engin sağduyusu ile tek başına bir iktidar çıkardı da, yaralar sarılmaya başlandı. İhlas Finans'tan dolayı mudilerimize bizim de borcumuz var. Onca batık bankalar Fon'a devredilirken, yalnızca Enver Ören Bey borcuna sahip çıktı ve o günkü kur üzerinden alacaklılarının hesaplarını dolara endeksleyerek ödemelerini yapmaya çalışıyor. Nice senelere O borç yalnızca sevgili Enver Ören Ağabeyin borcu değildir; ona gönül veren tüm çalışanlarınındır. Ceketimize varıncaya değin her şeyimizi satar, onu o borçtan kurtarırız! Yeter ki; Cenab-ı Allah ülkemize bir zeval vermesin. Gazetemizin Genel Yayın Müdürü olarak bendenizin naçizane, okuyucularımızdan bir isteğim var; ülkemizin barışına en büyük katkıyı temin eden Türkiye Gazetemize sahip çıkmaları ve bu gazetenin abonesini çoğaltmalarıdır. Bugün itibariyle günlük 225 bin net satışımız var. Sevgili okuyucularımızın her biri bir yakınını dostunu arkadaşını daha abone yaparsa, bu harcı pekiştirmiş oluruz. Hep birlikte nice senelere dileklerimizle kalın sağlıcakla...
22.04.2005
Türkiye Gazetemizin 36. yaş gününü; kuruluşundaki ilk günkü sevinç ve heyecanla idrak ettik. Bu mutlu günümüzde, bizi yalnız bırakmayan; başarılarımızın devamını dileyen başta Cumhurbaşkanı'mız olmak üzere, devlet ve hükümet yetkililerinden, askerî ve mülkî erkandan, mahalli yöneticilerimizden ve kadirşinas okuyucularımızdan kutlama mesajları aldık. Hepsine kalbî şükranlarımızı sunuyoruz. Gazete okumak, medeniyetin gereği bir alışkanlıktır. Okudukça gazeteyle bütünleşir, onun tiryakisi olursunuz. Dolayısıyla, gazete olabilmeniz için ayrı bir renge ve kokuya sahip olmanız gerekir. Türkiye Gazetemizin kokusu ve rengi tek kelime ile 'Huzur'dur. Bakınız; baharın bu güzel pazar sabahında kahvaltınızı gazetenizi okuyarak yapıyorsunuz. Diğer mesai günleri de, ya televizyonunuzun ekranından günlük gazetelerin özetlerini alıyor veya kendi gazetenize göz atarak yola çıkıyorsunuz. Telaşla evden acele çıkmışsanız bile, büronuzda masanın üzerinde gazetenizi ve diğer gazeteleri inceleyerek işe başlıyorsunuz. Güne moralli başlamak!.. Hangi moralle işe başlamanız önemli değil midir? Zamanımızda fazlasıyla dert ve sıkıntının olduğu bir ortamda, bir de gazetenizde abus bir çehre, içinizi karartan kara haberler ve olumsuzluklarla karşılaşırsanız, alacağınız negatif enerjiyle o gününüz harap olacaktır. Oysa, en olumsuzluklarda bile bir güzellik bulmanın yolu vardır; bardağın yarısı boşsa, illaki, boş kısmı görmek ve onu tenkit etmek zorunda değiliz. Yarısı dolu olan kısmını da görebilir; böylece "ya hep ya hiç" garabetinden kurtulur ve; bir şeyin bütünü ele geçmezse bütünüyle de terk edilmemesinin idrakine sahip olabiliriz. İşte Türkiye Gazetemizin diğer gazetelerden olan yegane farkı budur. Okuyucuya hep pozitif enerji verir, okuyucusunu hiçbir zaman hayata kötümser baktırmaz. Çünkü, biz biliyoruz ki, her karanlık gecenin nurlu ve aydınlık bir şafağı vardır! Enver Ören Ağabeyimiz; "Gazete, ayna konumunda olmalıdır. Cereyan eden hadiseler, objektif bir şekilde, yorumsuz; yalın haberler şeklinde gazetede yer almalıdır. Yorumu köşe yazarları yapar. Yayınlarımızdan dolayı hiç kimse ümitsizliğe kapılmamalı, bedbinliğe ve karamsarlığa düşmemelidir..." diyerek yayın ilkelerimizin temelini belirlemiştir. Gazetecilik, yayıncılık her meslekten ziyade sorumluluk gerektirir. Zira hedef kitleniz doğrudan halktır. Yapacağınız yayınlar yıkıcı da, yapıcı da olabilir! Tamamen gazetecinin vicdanına kalan bu inceler incesi halin sorumlular tarafından çok iyi muhasebe edilmesi gerekir. Yayınlarla kamuoyu bilgilendirilir ve yönlendirilir. Türkiye'mizin bulunduğu netameli coğrafya malum. Tarihimiz ve coğrafyamız bizleri devamlı uyanık ve duyarlı olmaya zorluyor. Yayınlarımızla, milli birliğimizi ve bütünlüğümüzü korumaya ve geliştirmeye yönelik bir çabanın içinde olmamız boynumuzun borcudur. Bunun için de kültür dinamiklerimize sahip çıkmamız, okuyucularımızı bu yönde bezeyip takviye etmemiz icap etmektedir. Yayınlarımızda kullanmakta olduğumuz dil bile ne kadar önemlidir! Ülkenin çimentosu!.. Türkiye Gazetemiz kurulduğu günden beri, okuyucusunu kitap ve ansiklopedilerle donatmış ve halen de bu işlevine aynı kararlılıkla devam etmektedir. Sevgili Enver Ören Ağabeyimiz, Bab-ı ali'de 'Huzur'un ekolünü oluşturmuş, onun müesseselerinde yetişen onlarca gazeteci-yazar bugün medyamızın çeşitli kuruluşlarında aynı 'Huzur'un elçiliğini, şerefle yapmaktadırlar. Kadirşinas okuyucularımızdan tekrar istirhamım şudur ki; devlet-millet kaynaşmasına öncülük edip adeta bir çimento görevi üstlenen Türkiye Gazetemize sahip çıksınlar ve abone sayısını çoğaltsınlar.
24.04.2005
Türkiye Gazetemiz bundan tam 36 sene önce, yine böyle baharın coştuğu bir iklimde; bir avuç idealist gencin sevgili Enver Ören Ağabeyin etrafında toplanıp, müştereken aldıkları karar doğrultusunda yayın hayatına başladı. Bab-ı âli'de alışılmadık, çok farklı bir üslupla yola çıktı ve âdeta mevcut gazeteciliği de sorgulayarak; neden hep olumsuzluklar, eksiklikler haber olsun, bunlarla gazetecilik yapılsın? Olumlu yönlerini de görüp değerlendirerek gazetecilik yapılamaz mı? Gazetecilikte hedef kitle insandır. İnsan etrafında şekillenen olay ve hadiseleri insana anlatıp, yorumlayacaksınız. İnsan ise, baştan aşağı moral değerdir. Günümüz insanının (özellikle bizim toplumumuzda) moralsizliği yani mutsuzluğu apaçık bir hakikattir. Yorgun, bitkin, moralsiz ve mutsuz insanımıza; onu daha da kötümserliğe itecek bir gazete çıkartamazdık. Nitekim, bu tür gazetelerden meydan yerinde yığınla vardı. Biz, alternatif olmalıyız. İnsanımızın moral bulması yönünden; bir şey tamamen elde edilemiyorsa, tamamen de terk edilmemelidir ve cereyan ediliş tarzında mutlaka var olan bir güzelliği ve iyiliği bulup değerlendirmeliydik. Böyle diyerek yola çıkan Sevgili Enver Ören Ağabeyin bu denli yoğurt yiyişi, Bab-ı âli'de önceleri yadırgandı. Yadırgayanlar, elbette gazetecilerdi. Zira, okur, kendi derdinde idi. Ona ne verilirse onunla yetiniyordu. Huzur veren gazete Geçen seneler içerisinde, Türk okuru Türkiye Gazetemizi; dolayısıyla sergilemiş olduğu gazeteciliği görüp yaşadı. "Huzur veren gazete" sloganıyla onunla bütünleşti. Öyle ki, 1 milyon 435 bin net satışla (1989-1990) Bab-ı âlide kırdığı rekor o gün bugün egale edilebilmiş değildir. Merhum Özal'ın vefatından sonraki netameli seneleri hatırlıyorsunuzdur. Yönetim sistemimizde (parlamenter) ne temsilde adaleti sağlayabildik ve ne de yönetimde istikrarı... Seneler senesi; (1993-2002; 9 sene) hercümerc içerisinde debelenip durduk. Kriz üzerine krizler yaşadık. Üstad Necip Fazıl'ın bir hadise etrafında güzel bir benzetmesi vardır: "Milyonluk bir orduda, komutan herkesin silahını şakağına dayamasını ister ve ateş emriyle bütün ordunun yok olmasını sağlar. Böyle bir orduya kendi kumandanının verdiği zararı, hangi yabancı kumandan veya başka bir güç verebilir? Tıpkı bunun gibi; ülkemizin yönetimine talip olan mahut koalisyonlar, kendi insanını maddede ve manada eritip bitirdi. Bu krizlerde milyar dolarlara sahip ülkenin en zenginleri bile, bir gecede servetlerinin yarısını kaybedebiliyorlardı. Bu krizlerden herkes gibi biz de İhlas Grubu olarak, Türkiye Gazetemizle birlikte etkilendik. Biliyorsunuz İhlas Finans'ımıza el konuldu. El konulan onca banka içerisinde yalnızca İhlas Finans'ın sahibi Sevgili Enver Ören Ağabey borcunu üstlendi ve ödeme gayretine girişti. Yoğun çaba içindeyiz Bütün İhlas Holding çalışanları bu gayretin içindeler. Elimize 1 YTL geçse, İhlas Finans mudisine ödüyoruz. Ülkemizin, dolayısıyla holdingimizin ekonomisi geliştikçe, bu borçtan daha rahat kurtulabileceğiz. Sevgili İhlas Finans mudileri bunca zamandır sabrettiniz. Lütfen biraz daha sabrediniz. İnanın bizim de tek dileğimiz, bu borçtan bir an evvel kurtulmaktır. Bunun yoğun çabaları içindeyiz. Biliyoruz ve inanıyoruz ki; Allahü teala, borcunu ödemek isteyen ve bu yönde kararlılık içinde olan kuluna kolaylık gösterir. Bu ödemenin yapılabilmesi için sebepler yaratır. Yine biliyor ve inanıyoruz ki, Türkiye Gazetemiz ülkemizin çimentosudur. Ona bir okuyucu daha bulup tirajını artırmak, ülkemizin istikrarına ve insanımızın mutluluğuna katkıda bulunmaktır. Nice 36 senelere... Her şey gönlünüzce olsun sevgili okuyucularımız.
22.04.2006
Gazetemizin 37. kuruluş yıl dönümünü idrak etmenin mutluluğunu yaşıyoruz. Takvimler 22 Nisan 1970'i gösterirken, Fatih'te, mütevazı bir evin sofasında hararetli bir toplantı yapılıyordu. Otuzlu yaşlarına henüz basmış bir avuç idealist genç, Sevgili Enver Ören Ağabey'in etrafında toplanıp tartışıyorlar... Konu, milletçe eksikliği hissedilen alternatif bir gazete çıkarmak!... Enver Ağabey, arkadaşları ile istişare edip her birinin ayrı ayrı fikrini aldı. Onca maddî imkânsızlıklar içinde, hemen hepsinin kanaati olumsuzdu. Yalnızca Enver Ağabey'le birlikte, şu anda hâlâ gazetemizin duayeni konumundaki Mahmut Genç Ağabey'imiz olumlu fikir beyan ettiler. Sonuçta başkanın olduğu taraf ağır bastı ve o an için akşam gazetesi olarak çıkmaya karar verildi. İşte o gün bugündür; önce Hakikat, bilahare Türkiye ismiyle yayın hayatını sürdüren gazetemiz milletimizin hizmetindedir... "Alternatif gazete" ihtiyacı!.. Enver Ören Ağabey'in kafasındaki "alternatif gazete" neydi ve buna neden ihtiyaç hissedilmekteydi. Öyle ki, bu ihtiyaç artarak devam ederken, paralelinde gazetemizi de tirajını artırarak yanında sürüklemiştir. Sağ, sol, merkez, magazin her türlü gazetenin bolca bulunduğu bir ortamda çıkarılmak istenen bu yeni gazete anlayışını; içinde çeyrek asırdır yoğurulan bir kardeşiniz olarak bir nebze olsun açıklayayım... Yaşanılan devir, maddî ve manevî sıkıntıları ile bellidir. Dolayısıyla insanımız kahir ekseriyetle mutsuzdur. Zaten bu mutsuzluğu yüzünden okunmaktadır... Geçenlerde epeyce kalabalık bir gazete genel yayın müdürleri heyeti ile birlikte idik. Bir tanesi sağdaki, soldaki gazeteleri tek tek sayarak; okuyucu açısından özelliklerini de vurguladı. Ve özetle şöyle dedi: "... Öfkelenmek için şu şu gazeteleri, kendinin söyleyemediklerini söyleyebilen bir gazete isteyen şu veya bu gazeteyi, edep dışı magazin okumak isteyen şu gazeteleri; nefsinin intikam duygularını tatmin etmek isteyen falan gazeteleri; hepsinden önemlisi, gününü bu hercümerç içinde geçirdikten sonra akşam huzurla yatabilmek için de Türkiye gazetesini okumak gerekir!.." Malum, gazetecilik demek habercilik yapmaktır. Haber olayın olumsuz yönüdür. Günümüzde, günlük gazeteleri okuyan ve televizyonlardaki haberleri dikkatli ve sürekli takip eden kişinin kimyası bozulur. Sadece bir günlük haber bültenini izleyen veya bir günlük gazeteyi okuyanın bile asabı bozuluyor! İnsanın yaradılışına dikkat ettiğimizde moral değerlerin ne kadar mühim olduğunu görürüz. Demoralize olmuş insan huzursuz olup, işinde başarısız, davranışlarında anormallikler sergilemeye amadedir. Bütün bu olumsuzlukların ilacı, güler yüz; neşeli olma, tatlı dildir. Mesele, umudu elden bırakmamaktır. Bütün olumsuzluklara rağmen... Bir şeyin bütünü ele geçirilemiyorsa, bütünüyle de terk edilmeden, mümkün olabilenle yetinebilmesini bilmeliyiz. Mutlak kötülük, mutlak çirkinlik yoktur! En kötünün ve en çirkinin içinde bile bir güzellik bir hoşluk bulabiliriz. Yeter ki, mutlu ve umutlu bakabilelim. Hz. Mevlânâ talebeleriyle gidiyormuş, yolun kenarında bir leş görmüşler. Her birisi onun kötü ve çirkinliklerinden bahsederken Hz. Mevlânâ: "... Ne mevzun dişleri var, ne güzel!..." deyivermiş!.. Türkiye gazetemiz, bütün bu olumsuzluklar içerisinde olumlu yönüyle okuyucusunu bilgilendiren ve umutlandıran bir yayın politikası izliyor. Bundan dolayı da "Huzur veren gazete" sloganını hak ediyor. Nice huzur dolu seneler dileklerimizle...
22.04.2007
Ahir zamanın özelliğinden olsa gerek; Müslümanlar, artık ağız tadıyla bayram yapamaz oldular. Adına 'küresel terör' denilen olgu, insanlığın ufkunu tutmuş gibi... İşin en vahim yönü ise, mahut çevrelerin, terör belasını Müslümanlığa ve Müslümanlara yüklemek istemeleridir. Dikkat ederseniz bu denli anlayış; ABD'nin hedefindeki komünizm yıkıldıktan sonra oldu. Bilindiği üzere; hedef tahtasına Müslümanlık ve Müslümanlar oturtuldu. Dünyanın süper güçleri -ki, bu hususta ABD tek başına kaldığını iddia etmektedir- kendi kirli emellerini gerçekleştirmek için çeşitli bahaneler aramaktadırlar. Öyle ya; onca silah fabrikaları ne için üretim yapmaktadırlar? Bu silahları bir yerlerde kullanmak gerekiyor! Bu da, durup dururken olmayacağına göre... Küresel terörün en son örneğini Hindistan'da gördük. İki yüze yakın insan öldürüldü. Ölenlerin en az iki misli insan da yaralandı. Burada güdülmek istenen amaç bellidir. Hindistan'la Pakistan'ı savaştırmak!.. İkinci Dünya Savaşı'nın galibi İngiltere, dünyaya kendisine göre bir nizamat verdi ve hemen her yerde çıban başları bıraktı. Bizim Güneydoğu sınırımız böyledir! Hindistan ile Pakistan arasındaki Keşmir bölgesi de böyledir. Zaman zaman buralar kaşınır ve komşu ülkeler karşı karşıya gelir! Bakınız, biz Türkiye olarak çeyrek asırdır terörle yaşamaktayız. Zaten kıt olan ülkemizin kaynaklarının çoğu bu terör belası için kullanılmadı mı? El-an da kullanılmaktadır. Pis işlerin idaresini ellerinde bulunduran güçler, önce terör örgütlerini, son sistem silahlarla donatıyorlar. Akabinde de, bu silahlara karşı koyabilecek anti silahları almaya sizi mecbur bırakıyorlar! Yani; tavşana kaç, tazıya tut!.. Gelin de, böylesine kan ve barut kokan ortamda ağız tadıyla bayram yapın!
10.12.2008
Bayram... -2-
Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) Müslümanı tarif ederken şöyle buyuruyor: "Mü'minin neşesi yüzünde, kederi kalbindedir!" Evet; dünyanın, bu olumsuz şartları karşısında kutlamakta olduğumuz bayramlar buruk da olsa, yüzümüzden neşemizi eksiltmeyeceğiz. Neşeyle de, kahırla da geçse; neticede üç günlük dünya... Bizim dinimizde egoizme, yani bencilliğe yer yoktur. Zira, kişi kendi nefsi için istediği şeyleri başkaları için de istemedikçe olgun bir imana sahip olamaz. Dolayısıyla, inanan kişi, karşısındaki insanlara ferahlık verir. Hiçbir şey yapamazsa, bu ferahlığı güler yüzü ile verir. İnanan kişinin asıl işi, Ahiret iledir. Ebedi yurdu için hazırlık içindedir. Geçici olan bu dünyanın hiçbir olumsuzluğu onu ümitsizliğe düşürmez. Bu dünyada, bir seyahate çıkılmak istendiğinde bile, belirli hazırlıkların yapılması icap eder. Ya, ebedi seyahate çıkmak için?.. Müşrikler, bir gün Peygamber Efendimize (aleyhisselam) gelerek: "Varlığını haber verdiğin Allah'ı bize göster biz de inanalım!" dediler. Bunun üzerine Peygamberimiz çok sıkıldı; kalbi yerinden çıkacak gibi oldu. Cebrail aleyhisselam şu ayet-i kerimeyi getirdi: "Ben onların içindeyim; neden beni göremiyorlar?" Öyle ya; göz kör ise, güneşin kabahati ne? İnsanoğlu için aynı hastalık bugün için de söz konusudur. Bir kısım insanlar; biz ancak gördüğümüz şeye inanırız, diyorlar. Oysa aynı insanlar hem akıllarının ve hem de vicdanlarının olduğunu iddia ediyorlar! Göster denildiğinde ise, bunların yansımaları var, diyorlar. Birazcık iz'anla, insan kendisine veya dışındaki dünyaya ve dünyalara baksa; bütün bunların boşuna mı olduğunu zannediyor? Halbuki, o da çok iyi biliyor ki, bir zerre bile bir gaye için yaratılmıştır; hiçbir şey boşuna ve lüzumsuz yaratılmamıştır. Bunun için de, elbette ibret nazarıyla bakmak icap eder. İslam büyükleri şöyle buyurmuştur: "İnsan, gördüğünden ibret almazsa; neye yaşar ki?!."
11.12.2008
Ramazan yazıları -1-
Cenab-ı Hakk, Kur'an-ı kerimde: "Sadıklarla (iyilerle) beraber olun" buyuruyor. Bu ilahi emir, gerçekte dinin aslıdır. İmam-ı Rabbani hazretleri Mektubat'ında buyuruyor ki: "İnsanı, Cenab-ı Hakk'a kavuşturacak her cins ibadet, her cins kemalat üstünde birinci olarak 'sohbet' gelir. Sohbetin şartları vardır; bu şartlar ise, diğer ibadetlerin ve kemalatın şartlarından ağırdır. Bu şartların hepsi bir kelimede özetlenebilir ki, o da edebe riayettir. Edep, iki çeşittir; biri avama, diğeri havasa mahsustur. Herkese ait olan edep, haddini bilmektir. Büyüklerin edebi ise, laf dinleyip itaat etmektir. Evet; dinimizin aslı, iyilerle beraber olup kötülerden uzaklaşmamızdır. İyilerle beraber olmak, her cins iyi şeydir; kötülerden uzaklaşmak da her cins kötülüktür. Uzaklaşmazsan yaklaşamazsın; genel kaidedir. İnsanoğlu zayıf iradeli olarak yaratılmıştır; üstelik ahlak, bulaşıcıdır. Kötü ahlak ve bilumum kötülükler, en sari (bulaşıcı) hastalıktan daha bulaşıcıdır. Bu, çok önemli tehlikeye işaretle sevgili Peygamberimiz; "Kişinin dini, arkadaşının dini gibidir!" buyurmuştur. Ve, yine İslam âlimleri buyurmuş ki: "Bulaşıcı hastalık sahibiyle arkadaşlık edene, o hastalığın bulaşmama ihtimali vardır; ancak, kötü arkadaşla arkadaşlık edenin, onun huyundan etkilenmeme ihtimali ise yoktur..." Yine Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam): "Kişi sevdiği ile beraberdir!" buyuruyor. Dünyada kimlerle berabersek, kimleri seviyorsak; Ahirette de onlarla beraber olacağız. Cenneti istiyorsak; sevdiklerimizin ve birlikte olduklarımızın sadık (iyi) olmalarına dikkat edeceğiz. Netice itibariyle; eden, kendine eder! Tacı tahtı terk etmiş Behlül Dana, kardeşi, halife Harun Reşid'e gidip sormuş: "Bil bakalım; yerin altında en çok ne var?" Harun Reşid, "Bunu bilmeyecek ne var; elbette ölüler var!" demiş. Behlül, "Bilemedin işte!; en çok sesler var sesler!" demiş. Harun Reşid, "Ne sesi?" deyince; Behlül: "Yerin altındaki ölüleri biliyor ama, seslerini feryatlarını duymuyorsun. Mü'minler feryat ediyor; 'ah, biz niye daha fazla ibadet yapmadık!' Kâfirler feryad ediyor; 'ah, biz niye inanmadık; Allahü tealaya ve peygamberine iman etmedik de bu ateşte yanıyoruz!' Günahkâr mü'minler ise; 'keşke bildirilenlere uysaydık da cennettekiler gibi olsaydık!' Senin kulaklarını servet ve şöhret sağır etmiş; bu feryatları duyamazsın tabii! Sen, duymadıktan sonra, bağıranların suçu ne? Bu sese kulak verin! Orası pişmanlık yeridir; orada pişman olmayan yok. Dünya ise, imtihan yeri; oraya hazırlık dünyada yapılır. Bu dünyada insan ne ekerse, Ahirette onu biçecektir."
,Ramazan yazıları -2-
İslam âlimleri buyuruyor ki: "Olması muhakkak olan şeyi olmuş bilmek lazımdır!" Dünyaya gelip de ölmeyen var mı? Bizler de dünyada olduğumuza göre; bizi de mukadder akıbet elbette beklemektedir. Balık tutmaktan başkaca bir işi olmayan adamcağızın oltasına, bir gün, ağır bir şey takılıyor. Çekiyor, bir de bakıyor ki, oltaya takılan bir kuru kafadan başkası değildir. Uzun uzun kuru kafaya bakıyor ve söylenmeye başlıyor: "Ey, kuru kafa! Sen kim bilir sağlığında kimdin? Belki de herkesin itibar ettiği, zengin birisi idin. Bak, ne hale geldin! Belki de sen padişahtın; kim bilir, belki de fakir bir hizmetçi idin..." Saatlerce bu şekilde sayıyor; kuru kafaya çeşitli meslekler sıfatlar yüklüyor. Sonra, derin bir iç geçiriyor ve derhal tövbe edip elindeki oltayı attığı gibi; doğruca ilim tahsiline koşuyor. İlimde ilerliyor ve İbn-i Semmak oluyor. İmam-ı Ali Rıza ile sohbet ediyor ve asrının evliyası oluyor. Ma'rufu Kerhi, Firuz isminde bir Hıristiyan çocuğu iken, onun Müslüman olmasına sebep oluyor ve onu irşad ediyor... Bir gün, Halife Harun Reşid, bu zattan nasihat istiyor; buyuruyor ki: "Kendini mahşer yerinde, Cenab-ı Hakk'ın huzurunda hesap veriyor olarak kabul et. Hakkında verilecek karar, ya cennet veya cehennem olacaktır; buna göre yaşa!" Evet, hadis-i şerifte ifadesini bulduğu gibi; insan, dünyanın, dünyalıkların peşinde koşmada; oysa aynı hızla, ölüm de insanı kovalamada! İnsan, düşünmeli ve sormalı: "Ben neyim ve neye memurum? Bu dünyaya kendi isteğimle mi geldim; bu dünyadan kendi isteğimle mi gideceğim? Gideceğim yer neresi? Gideceğim yerde beni neler ve kimler karşılayacak? Bu dünyada yaptıklarımın hesabı benden sorulursa, ne şekilde cevap verebilirim? Daha doğrusu cevap verebilir miyim?.." Allahü tealanın insanoğluna verdiği en büyük nimet iman nimetidir. İmanın şartı ise, Allahü tealanın dostlarını dost bilip onları sevmek, düşmanlarını ise, düşman bilip onlara buğzetmektir. İnsanın terbiyesi, biri vücudunda bir diğeri kalbinde olmak üzere iki yerinde olur. Asıl olan, boş bulunan kalbi Allahü telanın ve O'nun sevdiklerinin sevgisi ile doldurup, vücudu da kalbin emrine vermektir. Ölmek üzere olan insanın evvela beyin hücreleri ölür. Hiçbir şey hatırlayamaz. Ama kalpte sevgi varsa; kimin sevgisi varsa, o sevgiyle ahirete göçülür! Son nefes, bunun için tehlikelidir! Çünkü o anda, hatırlama, düşünce, ilim yok; yalnız kalpte hal, sevgi vardır!..
27.08.2009
Ramazan yazıları ?
Üstad Necip Fazıl'ın "Ekber Cihad" adlı şiiri: "...Toprağa bağlı cenkler öz gayeye bahane; Cihadlardan biri var... Ekber Cihad... Ya o ne? Hikmetli sahabiler düşündü uzun uzun; Dediler ki: Cevabı sizdedir sorunuzun! Buyruldu: 'Tek kişinin teke tek çarpışması...' Yakasına nefsinin, dört elle yapışması... Yoksa milyonla ferdin milyonla cengi değil! Düşmanın kalbindedir; eğil, nefsine eğil! Gör ki, bütün iş nefsin hisarına girmekte, Allah nuruna engel duvarı devirmekte... Nefs, yol vermez bir kale, düşürülmez bir bölge, Üstüne kum döktükçe hep üste çıkan gölge... Bin pençeli bir şahin, yüz başlı bir atmaca; Korkunç bir oyunu var: Ruhla köşe kapmaca... Dış cenk... Şehid... Ölüp de ölmeyenler çevresi... İç cenk... Veli... Ölmeden ölenlerin töresi..." Üstad Necip Fazıl, tasavvufta nefsin öldürülmesi değil, onun ıslahının yapılması gerektiğini söyler. "Dava nefsi öldürmek değil, yola getirmek içindir ki İslamiyette ruhbanlık yoktur. Nefsin yemeğini, uykusunu, kadınını ve binbir meşru zevkini kökünden kesen ve ona nice çileler çektiren batıl metodlarında, İslamiyetteki erdiriş usulüyle hiçbir benzerlik yoktur. Dava, nefsi ruha kalbetmektir. Nefs dediğim o sırtlanı, o müstakil vakıayı ruha ınkılap ettirmektir." Necip Fazıl, maddi mücadele ile nefs mücadelesi arasındaki farkı ve zorluğu, şöyle bir benzetme ile açıklar: "Ferhad'ın sevgilisine kavuşmak için deldiği dağ, benim devirmek borcunda olduğum nefse göre kum tanesi..." İşte insan, böylesine zorlu bir mücadeleye memur ve çetinler çetini nefs denilen bir düşmana muhatap. Üstelik, bu düşman uzaklarda değil, bizzat insanın içinde... Nefsin şerrini ve tehlikelerini gören ve bilen sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam), bundan dolayıdır ki, ümmetine şu duayı tembihlemiştir: "Ya Rabbi! Bizi bize bırakma!"
02.09.2009
Ramazan yazıları -4-
Bütün sistemler, bir şeyin nasılına dikkat ederler; yalnızca İslamiyyettir ki, işin niçinine bakar. Ünlü Fransız düşünür Garaudy, İslamiyyetin "niçin"e verdiği ehemmiyet yüzünden Müslüman olduğunu söyler. Nitekim, hadis-i kudside Cenab-ı Hakk; "Ben sizin suretlerinize ve amellerinize bakmam, kalbinize bakarım" buyuruyor. Yani, yapılan işin ne niyetle yapıldığına bakarım. Eğer, o yapılan iş, ibadet cinsinden ise ve yalnız ve yalnız Allahü tealanın rızası için, O'nun emrine imtisalen yapılmamışsa boş yere zahmet çekilmiş olur! Yok, eğer; desinler diye o ibadet yapılmışsa; yarın Ruz-ı Mahşer'de Cenab-ı Hakk; "desinler diye yaptın ve gayene ulaştın. Şimdi benden ne istiyorsun?" diyecektir. Dolayısıyla ibadetlerde asıl olan ihlastır. Dikkat edilirse sevgilililer sevgilisi Peygamber Efendimiz (aleyhisselam) dünyaya ait, dünya işlerine dönük hiçbir şey söylememiştir. Bir gün eshabı, hangi hurma fidanını dikmeleri gerektiğini sorunca; "bilmem; iki çeşidini de dikin, hangisi iyi yetişiyorsa ona devam edersiniz... Ben sizin dünyanız için gönderilmedim. Ahiretiniz, yani ebedi hayatınız için gönderildim. Söylediklerim ve söyleyeceklerim, hep sizin sonsuz azaptan kurtuluşunuz içindir" buyurdu. Gidilmedik doktor bırakmayan ve bir türlü şifa bulamayan bir hastaya, zamanın büyük evliyası olan İmam-ı Rabbani hazretlerine başvurulması söylenir. Hasta kişi, uzunca bir mektupla sıkıntılarını ve çaresizliğini yana yakıla anlatır. İmam-ı Rabbani hazretleri, kendisine sert bir cevap yazar ve buyurur ki: "Üç günlük dünya için sızlanıp duruyorsun! Bu çeşit dertler geçse ne olur; geçmese ne olur? Yarın ölünce hepsi bitecek! Asıl dert için; manevi hastalık olan kalbin için en ufak bir şey yazmamışsın! Bunun için şifa talep etmiyorsun! Halbuki, yarın Ahirette hasta kalpleri ateşle tedavi edeceklerdir!" Cenab-ı Hakk cümlemizi ramazan-ı şerifin bereketlerine ve şefaatine kavuştursun!..
03.09.2009
Ramazan yazıları -5-
Bugünkü makalede iki hadis-i şerif mealine yer vereceğiz. Bunlardan birincisi: "Kişi sevdiği ile beraberdir" hadis-i şerifidir ki, lütuf kadar kahrı da beraberinde taşımaktadır. Diğer bir deyişle, kişinin ahiretteki yerini, dünyada iken sevip birlikte oldukları belirliyor. Bundan dolayıdır ki, insan, sevdiklerine çok ama çok dikkat etmek zorundadır. İkinci olarak bildireceğimiz hadis-i şerif de birincisi ile yakından ilgilidir ve çok büyük bir müjdeyi içermektedir: "İnsanların yaptıklarını yazan meleklerden başka melekler de vardır. Yollarda, sokak başlarında dolaşırlar. Allahü tealayı zikredenleri ararlar. Zikr edenleri bulunca, birbirlerine seslenirler. 'Buraya geliniz, buraya geliniz' derler. Kanatları ile onları sararlar. O kadar çokturlar ki, göğe varırlar. Kullarının her işini bilici olan Allahü teala, meleklere sorarak: (Kullarımı nasıl buldunuz?) Buyurur. 'Ya Rabbi! Sana hamd ve sena ediyorlar ve senin büyüklüğünü söylüyorlar ve senin ayıplardan ve kusurlardan temiz olduğunu söylüyorlar' derler. (Onlar, beni gördüler mi?) Buyurur. 'Hayır görmediler' derler. (Görselerdi, nasıl olurlardı?) Buyurur. 'Daha çok hamd ederlerdi ve daha çok tesbih ederlerdi ve daha çok tekbir söylerlerdi' derler. (Onlar, benden ne istiyorlar?) Buyurur. 'Ya Rabbi! Cennetini istiyorlar' derler. (Onlar, Cenneti gördüler mi?) Buyurur. 'Görmediler' derler. (Görselerdi, nasıl olurlardı?) Buyurur. 'Daha çok yalvarırlardı, daha çok isterlerdi... Ya Rabbi! Bu kulların Cehennemden korkuyorlar. Sana sığınıyorlar' derler. (Onlar Cehennemi gördüler mi?) Buyurur. 'Hayır görmediler' derler. (Görselerdi, nasıl olurlardı?) Buyurur. 'Görselerdi, daha çok yalvarırlardı ve ondan kurtulmak yoluna daha çok sarılırlardı' derler. Allahü teala, meleklere, (Şahid olunuz ki, onların hepsini afv eyledim) buyurur. 'Ya Rabbi! O zikr edenlerin yanında, filan kimse zikr etmek için gelmemişti. Dünya çıkarı için gelmişti' derler. (Onlar benim misafirlerimdir. Beni zikr edenlerle beraberim. Onların yanlarında bulunanlar da zarar etmezler) buyurur." Demek ki, bütün mesele; Allah dostlarını bilip onları sevmek ve eğer mümkünse onlarla beraber olmaktır.
09.09.2009
Ramazan yazıları -6-
Hz. Ömer (r.a.) buyuruyor ki: "Bizler, Müslüman olmadan önce, öz çocuklarını diri diri toprağa gömen, birbirini boğazlayan, alçak ve sefil topluluklardık; Müslüman olduktan sonradır ki, şeref ve izzet kazandık, haksız yere akıttığımız kanları durdurduğumuz gibi, karşımızdakinin mutluluğu için yaşamaya başladık. Bundan böyle, her kim İslamiyetin dışında bir şeref ararsa, Cenab-ı Hakk onu, aradığı şeyle zelil ve hakir eder." Nitekim, İslamiyet insanları öylesine olgunlaştırdı ve medeni kıldı ki, artık bir mü'min kendisi yemiyor kardeşine yediriyor; kendisi giymiyor kardeşini giydiriyor. Âdeta bir diğeri için yaşıyorlar... Mute Savaşında Müslümanlar büyük oranda şehit verirler. Zira bir avuç Müslüman yüz bin kişilik Bizans ordusuyla savaşmıştır. Sahabi anlatıyor: "Şehidler arasında amcamın oğlunu bulmak için savaş meydanına gittim. Kendisini buldum; canlıydı ve 'Su!', 'Su!' diye inliyordu. Elimdeki su tulumunu kaptığım gibi kendisine koştum ki, ölmek üzere olan başka bir sahabi aynı şekilde 'Su!', 'Su!' diye yalvarıyordu. Amcaoğlu suyu içmedi ve diğerine götürmemi istedi. Ona yöneldim ki, bir üçüncü sahabi aynı şekilde inliyordu. Yöneldiğim sahabi de suyu içmedi ve diğerine götürmemi gözleriyle işaret etti. Ona koştum; son nefesini vermişti. İkinciye döndüm, o da şehadet şerbetini içmişti. Amcaoğluna gittim; nefes almadan, hareketsiz bana tebessüm ediyordu!.." Son nefeste su özleminin ne olduğunu hepimiz biliriz! İşte o anda bile suyu birbirine ikram edecek kadar, birbiri için yaşayan bu toplumu, bu hale elbette ve elbette İslamiyet getirmişti. İşin başı sevgidir; sevgi varsa her şey vardır. Zira bütün âlemler sevgi nurundan (Muhammedî sevginin hürmetine) yaratıldı. İki tane güneş vardır. Birisi maddi, bilinen güneş. O olmazsa hayat olmaz; her şey donar. Bir diğeri ise manevi güneş olan sevgililer sevgilisi Muhammed aleyhisselamdır. O, kalplerin temizliği için hiç durmadan feyiz verir. Kalpler, onun feyziyle nurlanır; iman ve salih (güzel) ameller hep o feyizle hasıl olur. O kutlu feyizden bir parçaya sahip olanlar peygamber oldular, birazcık tadanlar ise evliya... Ya Rabbi! Sevgini ve sevdiklerinin sevgisini kalplerimize yerleştir. Amin!
10.09.2009
Ramazan yazıları -7-
Her şeyin başı sevgi dedik; hatta imanın şartı bile.. Nitekim, Allahü tealanın dostlarını dost bilip sevmedikçe ve düşmanlarını da düşman bilip onlara buğz etmedikçe iman etmiş olamayız. Peki, hemen her melaneti işleyip de; ben de seviyorum; sen benim amelime değil kalbime bak! diyenlere ne demeli? Evvela şu hususun altını çizelim ki, sevgi, gerçek anlamıyla itaattir. Bir taraftan Allahü tealayı seviyorum diyeceksin, öbür taraftan da Allahü tealanın düşmanlarıyla ahbaplık edeceksin! Böyle sevgi olur mu? Daha doğrusu buna sevgi denir mi? Allahü teala, insan vücudunun hepsini insan için yarattığını, yalnızca kalbi kendisi için yarattığını buyuruyor. Böyle olduğu halde, kalbi bir noktada sabitlemek çok zordur. Çünkü kalp, duyu organlarına tabi olarak (nefsin ve ruhun bütün arzularına) hareket eder. Dolayısıyla her an hareket halindedir. Kalbin bu oynak halinden sevgililer sevgilisi Peygamber Efendimiz (aleyhisslam) dahi korkmuş ve şu duayı , hem yapmış ve hem de yapması için ümmetine öğütlemiştir. Ey kalpleri şekilden şekle sokan Allah'ım! Kalbimi, dinin üzere sabit kıl!' Kalbin bir tek ilacı vardır. O da; Allahü tealayı ve O'nun sevdiklerini sevmek. Sevginin alametlerinden birisi de, sevileni devamlı anmaktır; onu zikretmektir. Nitekim, Kur'an-ı kerimde: ' Kalpler ancak ve ancak Allahü tealanın zikri ile itminana (huzura) kavuşur!' buyurulmaktadır. Sevgi, seveni sevgilide yok eder; kavurur kül eder. Leyla'da tecelli-i ilahiyi gören Mecnun'un aklı başından gider. Hastalanıp yataklara düşer. Tabip gelir ve kendisine iğne yapmak ister. 'Hayır, olmaz; ne olur yapmayın' der. 'Koskoca adam iğneden korkar mı?' denildiğinde: 'Kendim için değil, Leyla'nın canı yanar diye korkuyorum' der! Hallac 'enel-Hakk' deyince, taşlanarak öldürülmesi emredildi. Taşlar kendisine isabet ettikçe gülüyordu! Ta ki, sırrını bilen bir dostu, kendisine gül atınca: 'ah!' dedi. 'Taşlardan değil de, benim gülümden neden incindin?' diye soran dostuna Hallac: 'Sen biliyordun halimi; o halde neden attın!?' dedi. Hakk'ın aşkıyla akan kan, 'ALLAH' celle celalühü yazdı!
16.09.2009
Ramazan yazıları -8-
Üstad Necip Fazıl'a göre insan, ya olmak veya ölmek mevkiindedir. Ona göre olmak üç türlüdür. Birincisi, İslam'ın bütün ölçülerine bağlı ihtirassız ve emelsiz, sessiz ve hareketsiz, fikirsiz ve çilesiz.. Bu, olmanın en aşağı derecesi. İkincisi, 'ebedi hayat davasının bu dünyadaki nakışlarını koruma, onları eşya ve hadiselere kazıma, maddi ve manevi şekillere sindirme ve bunun büyük cihadını verme işinde, yani üstün fikir ve duygu planında olmak. Bu, dünyaya göre en büyük, ötele nispetle orta mevkidedir. Üçüncüsü ise, fertte insan emanetinin tam hakkıyla olmak, İlahi marifete ermek, Allah ile olmak, yokluk perdesini delmek, ölümü yenmek ve yaratılıştan tek murat, ebedi oluşta olmak. Bu, her dereceyi kuşatıcı zirve noktası.' Necip Fazıl'a göre, yaşadığı yüzyılın insanlarının sayısız teknolojik keşif ve maddi imkanlarına rağmen içine düştüğü bunalım ve buhranların temel sebebi iman eksikliği ve kainattaki oluşa gafil kalışıdır. Zira insan, Allah'ın halifesi makamında ve kainat onun emrindedir. 'Seni aramam için beni uzağa attın Alemi benim, beni Kendin için yarattın' Seyyid Abdülhakim Arvasi Hazretleri, 'Bir üniversiteliye cevap' risalesinde insanın muhtaçlığını, memuriyetini ve saadet reçetesini şu şekilde vurguluyor: '...Hadis-i kudside buyuruluyor ki: 'Önce gelenleriniz, sonra gelenleriniz; küçüğünüz, büyüğünüz; dirileriniz, ölüleriniz; insanlarınız, cinleriniz; en mütteki, itaatli kulum gibi olsanız, büyüklüğüm artmaz. Aksine olarak, hepiniz, bana karşı duran, Peygamberlerimi (alehimüsselam) aşağı gören, düşmanım gibi olsanız, üluhiyyetimden bir şey eksilmez. Allahü teala sizden ganidir. O'na hiç bir şey lazım değildir. Siz ise, var olmanız için ve her şeyinizle hep O'na muhtaçsınız.' '...Hak tealanın hakimliğini tanıdığınız, emaneti ve emniyeti bozmayarak çalıştığınız zaman, birbirinizi ne kadar sevecek, ne kadar bağlı kardeşler olacaksınız. Sizin o kardeşliğinizden, Allah'ın merhameti neler yaratacaktır. Kavuştuğunuz her ni'met, hep Hakk'a imanın hasıl ettiği kardeşliğin neticesi ve Allahü tealanın merhameti ve ihsanıdır. Gördüğünüz her musibet ve felaket de, hep kızgınlığın, nefretin ve düşmanlığın neticesidir. Bunlar ise, Hakk'ı tanımamanın, zulm ve haksızlık etmenin cezasıdır.'
17.09.2009
Mahzun bayram
Ağız tadıyla bayramlar çok gerilerde kaldı. Çocukluğumuzda; meseleleri düşünüp gereği gibi değerlendiremediğimiz için bayram ederdik. O halde, günümüzde de ağız tadıyla bayram yalnızca çocukların hakkı... Dünyada bu kadar olumsuzluklar kan ve gözyaşları varken; analarını-babalarını kaybetmiş yavrular minicik avuçlarını açıp ekmek-su ve ilaç beklerken; gazetelerde resimlerini gördük: Her şeyini ve her kesini kaybetmiş kadın; verilen bir avuç pilavı, cennet kokulu başörtüsünden başka koyabilecek kabı yokken, hangi ağız tadıyla bayram yapılabilinir? Hani, insan yaşlanınca dünyaya karşı hırs ve tamahı daha fazla artar ya; dünyamız da yaşlanınca tüm insanlığın dünyaya karşı iştihası daha bir kabarıyor; âdeta doyumsuzlaşıyor. Tevekkül ne güzel bir sığınaktır. Yani Cenab-ı Hakk'a güven. Kul, gücü nispetinde sebeplere yapışacak, ancak; her şeyi Allahü tealadan bilecektir. Tedbir alınacak; takdir yerini bulacak ve o takdire gönül hoşnutluğu ile rıza gösterilecektir. Kişi için nefesler ve lokmalar sayılıdır; yani takdir edilmiştir. Âlemleri rızıklandıran Allahü tealanın göndereceği rızıktan asla ve asla endişe duymamalıdır. İnanan bir insanın, Rabbine, sana güvenmiyorum demesi olabilir mi? Söz olarak söylenemeyecek bu şeyi, tavır olarak da yapmamalıyız. Gözyaşı, merhamet ve sevgi, kulluğun olmazsa olmaz nişaneleridir. Bunlar ise, günümüz insanının en ziyade kaybettikleridir. Bunları kaybettiğimiz için mutlu olamıyoruz; bunları bulmadıkça da mutlu olabilmemiz imkânsızdır. Hazret-i Musa aleyhisselamın kavminden inançsız bir kişinin, her geçen zamanda malı ve evladı artıyordu. Bu durum Müslümanları çok üzüyordu. Sebebini sorduklarında; Musa aleyhisselam, durumu Cenab-ı Hakk'a arz etti. Allahü teala Peygamberine vahyetti ki; "Biz ona gerçekte kötülüklerin en büyüğünü verdik; ondan gözyaşı ve duayı kaldırdık!" Ağlayalım ve dua edelim sevgili okuyucularım. Bunları yapabildiğimiz için de ayrıca şükredelim. Hakiki bayramlara kavuşmak dileğimle; Ramazan-ı şerif bayramınız mübarek olsun!
09.09.2010
Ramazana dair -1-
Karşılığı insan idrakine sığmayan çok mübarek bir ayı yaşıyoruz. Böyle olduğunu; '...onun ecrini ve karşılığını ancak ben bilirim ve veririm' buyuran cenab-ı Hakk bildiriyor. Yanmak manası olan ramazanın yakmayacağı günah yoktur. Yeter ki onu layık-ı veçhile tutabilelim. Ramazan asla, yalnız bedeni aç bırakmak değildir. Her şeyden önemlisi; İslamiyet'te niyet, amelden önce gelir. Demek oluyor ki, öncelikle kalbimizi düzeltip ihlasla niyet edeceğiz. Yalnız bedeni aç bırakmaya değil; bunun yanında tüm nefsi arzularımızı da gemleyeceğimizin, hem kavli ve hem de fiili sözünü verip gereğini en güzel şekilde ifa edeceğiz. İslamiyet'in tarifindeki; Allahü tealanın emirlerini üstün bilip onlara gerekli ta'zimi, hürmeti göstermek ve O'nun mahlukatına karşı şefkat ve merhametli olmayı ramazan ayında, gücümüz nispetinde doruğa çıkarmak durumundayız. Ağzımızla sözde yemek yemeyip; gıybetle, gerçekte ölü kardeşinin etini yemekle oruç tutulmaz! Malum; nefs insana hep kötülük yaptırmak ister; o ne istiyorsa onun zıddını yapmakla mükellefiz. Kendiliğimizden yapmayıp, karşımızdakilerin zorlamaları olsa bile; ramazanda olduğumuzu hatırlayacağız ve gerektiğinde de aynı durumu muhataplarımıza hatırlatacağız. Yine malum; ramazanda şeytanlar bağlı olduğuna göre; yalnızca nefsimizle, onun istekleriyle ve kötü arkadaşlarla karşı karşıyayız. Ramazannın dışında da şeytana 'eüzü' çekince bırakıp gider. Ama nefs öyle değil; insanoğlunun bu en büyük düşmanı herkesin içinde ve ölünceye kadar da terk etmez. Her an saldırı halindedir; özellikle de ibadet ve taat esnasında! Ramazan, diğer zamanlara benzemez. Onun ecri nasıl misilsiz ise; ramazanda işlenen günahın da karşılığı misliyledir. Yine bizim dinimizde, günahlardan sakınmak, farzları yapmaktan önce gelir. Sevgili Peygamberimiz buyuruyor ki: 'Allahü teala ramazan ayında günah işlemeyi terk eden kimsenin on bir aylık günahını bağışlar, mağfiret eder.' Bu mübarek günde hep birlikte bağışlanmak dileklerimizle...
03.08.2011
Ramazana dair -2-
Ramazan ayının kudsiyeti; Yaratan ile yaratılanların en üstünü olan insan arasındaki mükalemenin (kelam-konuşma-mesaj) şahika noktası Kur'an-ı kerimin bu ayda inmiş olmasıdır. Cenab-ı Hakk'ın bin aydan daha kıymetli dediği Kadir gecesi bu aydadır. Allahü teala mahlukatını çok sevmesinin yanında bağışlamasını da çok sever. İnsanoğlunun günaha ne denli müptela olduğunu; onu yaradan olması hasebiyle en iyi kendisi bilir. İşte; tepeden tırnağa kadar günaha batmış insanoğlunu bu günahlarından temizlemek ve arındırmak için; Cenab-ı Hakk, bazı zamanları (gün-gece-ay), tövbe kapılarını ardına kadar açarak kıymetlendirmiştir. Bağışlanmak isteyen yok mu; bağışlayayım, dercesine... Cenab-ı Hakk insanoğluna, '...her şeyi senin için; seni de kendim için yarattım!' buyurarak, yaratılış hikmetini açıklıyor. O'nun için yapılması gereken; O'nu tanıyıp, bilmek, inanmak ve O'nun buyruklarını üstün bilip onlara hürmet etmektir. Her şeye te'sir eden, hükmü altına alan insanoğlu gerçekte çok acizdir. Acziyetinin tipik göstergesi onun muhtaçlığıdır. Hava almadan, yemek yemeden vb. yaşayamayacağını idrak eden; ne denli muhtaç olduğunu görür ve bu hal ona haddini bildirir! Kendini bilen, Rabbini bilir. Kendini ve Rabbini bilen de, kibir ve azametin (gerçek büyüklüğün) ancak ve ancak Allah'a mahsus olduğuna inanır ve öylece yaşar. Kimseye afra tafra satmaz. İslamiyet'te bir işin nasıl olması yanında, ondan da mühimi niçin olmasıdır. İbadet dahi olsa bir işin 'desinler' diye yapılmasının hiçbir kıymeti yoktur. Asıl olan; o işin Allah rızası için yapılmasıdır. Yani asıl olan; o işin ihlasla yapılıp yapılmadığıdır. Yarın, Ahirette ameller değerlendirilirken, hepsi ihlas imbiğinden geçirilecektir. Muhlisler, muhlaslar kurtulacak, bakisi mahzun edilecektir. İçinde yaşadığımız bu mübarek günlerin (Ramazan ayı boyunca) kıymetini bilelim ve bağışlanmamız için ihlasla yakaralım!..
04.08.2011
Ramazana dair ?
Başarının, mutluluğun ve tüm güzelliklerin aslı sevgidir, muhabbettir. Hem dünyada ve hem de ahirette kişi, sevdiği ile beraberdir. Yani, dünyada kimi seviyorsa ahirette de onunla olunacaktır. Şu halde kimi yahut kimleri sevip sevmeyeceğimiz çok önemlidir. Bundan dolayı da; kim olduğun değil, kiminle olduğun önemlidir, demişlerdir. Ahlak elbette ki bulaşıcıdır. İyisiyle de kötüsüyle de... Ancak kötünün buluşma ve yayılma sürati, iyininkinden çok daha fazladır. Nitekim 'kişinin dini arkadaşının dini gibidir' sözü, önemli bir hakikati ifade etmektedir. İnsanoğlunun ilk eğitim kurumu aile ocağıdır. Sevgi hâlesi anne şefkatiyle yoğrulan çocuğun kalbine Allah c.c. ve Peygamber aleyhisselam sevgisi aşılanır. Anne-babalar insanoğlunun ilk irşad edicileri, yol göstericileridir. Yine bundan dolayıdır ki, 'Cennet, (şefkat ve merhamet timsali) annelerin ayağının altındadır' buyurulmuştur. Sevgi, muhabbet seviyorum demekle olmaz. Sevginin belirtileri, yansımaları olur. Her şeyden önce sevgi, itaati gerektirir. Hatta sevgi itaattir. Seven, sevdiğinin divanesi olup, onun her istediğine amadedir. İsteklerini zevkle, şevkle yerine getirir. Onu hoşnud etmek için âdeta çırpınır. Sevginin kaynağı Cenab-ı Hakk'ın muhabbet sıfatıdır. Yaradılışın gayesi de, Cenab-ı Hakk'ın rızasına, sevgisine kavuşmaktır. Bir kişiye; Allah c.c. senden razı olsun demek, ona yapılabilecek en büyük dua ve iyiliktir. Kişi, merakla sorar; acaba Rabbim benden razı mı, beni seviyor mu? Yahut, ne kadar seviyor? Bu sualin cevabı, kendi içindedir. Sen, Rabbinin emirlerini ne kadar üstün tutup onlara ne denli hürmet ediyorsan ve sen; Rabbini ne kadar sevip, o sevgiyi gerçek sevgiye yani itaate döndürüyorsan, o kadar!.. Başkasına sormaya gerek yok; kişi kendine bakıp bunları pekâlâ cevaplayabilir. Bir de bazı gafillerin; sen benim işime değil, kalbime bak; kalbim temiz! demelerinin hiçbir kıymeti yoktur. Zira, her kaptan ve kalpten içindeki sızar!
10.08.2011
Ramazana dair -4-
Sayılı günler ne de çabuk geçiyor. Göz açıp kapayıncaya kadar, Ramazanın üçte birini bitirdik. Ömür de böyle; her yaştaki insana ömründen ne anladığı sorulduğunda alınan cevap tektir: Hiç! On beş yaşındaki de aynı şeyi söylüyor, elli beş yaşındaki de, seksen beş yaşındaki de... Hayat ne kadar uzun olursa olsun; sayılı ve sonlu olduğuna göre; gelip geçen bir hayalden ibarettir. Üç günlük dünyanın sefası olsa ne; olmasa ne? Milyarlarca senedir; dünyaya bel bağlayanlar hani nerededir? Gelip geçici olan dünya hayatı ile sonsuz olan ahiret hayatı hiç mukayese edilebilir mi? Zira birisi hiç, diğeri hep!.. Ama; neylersiniz ki, sonsuzun nasıllığı, şu birkaç günlük dünya hayatına bağlanmış. Merhametlilerin en merhametlisi olan Allahü teala; kullarının imtihanda başarılı olmalarının formülünü peygamberleri vasıtasıyla onlara bildirmiştir. Halbuki hiçbir peygamber göndermeseydi bile; insana vermiş olduğu akıl nimeti ile, kendi varlığını bilmesi konusunda insanı mükellef kılabilirdi! Her ümmete ayrı ayrı peygamberler göndererek, hem bilinmesini ve hem de nasıl bilinmesi gerektiğini bildirdi. Bütün insanların bilmesinin veya hiçbirinin bilmemesinin Cenab-ı Hakk'a kazandıracağı bir şey yoktur. Bütün bunların kâr veya zararı bizzat insanadır. Allahü teala, kullarının hem dünyada ve hem de dünya sonrası sonsuz hayatta mutlu olmalarını istiyor. Bu mutluluğun reçetesini de; din olarak peygamberleri vasıtasıyla insanlara bildirdi. Reçete belli, ilaçlar hazırdır. Aklına uyan peygamberin yolundan gider, sonsuz saadete kavuşur. Nefsine uyan şeytanın yolundan gider ve sonsuz azaba müstahak olur! Cenab-ı Hakk'ın nisan yağmuru misali nimetleri karşısında, insanoğlunun nankörlüğüne bakın ki, çoğunluk itibariyle Allahü tealayı tanıyıp iman etmiyorlar. İlk insandan kıyamete kadar gelip geçen tüm ümmetlerde; insanların çoğunluğu iman etmemiştir ve etmeyecektir. Böyle olduğunu ve olacağını Cenab-ı Hakk Kur'an-ı kerimde bildirmektedir. Müslüman; ahiretteki sonsuz azabın şiddeti karşısında titrek ve yalnız kendi kurtuluşu ile yetinmez; başkalarının da kurtuluşu için çırpınır. Bugün için, bunun en iyi yolu; hakiki İslam âlimlerinin yazmış olduğu bir din kitabını muhatabına hediye etmektir. Hakikat Kitabevi dünyanın en ücra köşelerine, bu tür kitapları göndermek suretiyle bu hizmeti yerine getirmektedir. Bize düşen ise; ya buradan bizzat kitapları alıp dağıtmak veya buraya maddi katkıda bulunarak, bu dağıtıma önayak olmaktır...
11.08.2011
Ramazana dair -5-
Göze ve duyu organlarına tabi olan kalp, her an değişiklik halindedir. Kalbin bu çok hareketli halinden Peygamberler bile korkmuş ve sevgili Peygamberimiz aleyhisselam; 'Ey kalpleri bir halden öbür hale çeviren Rabbim! Kalbimi dinin üzere sabit kıl!' diye dua ve niyazda bulunmuş ve aynı şekilde dua etmemiz için de bize emretmiştir. Kalp, önceleri nefsin emrindedir. Nefs ne isterse (elbette ki devamlı olarak insanın kötülüğünü ister) kalp onu yapar. Cenab-ı Hakk, insana akıl nimetini bahşederek; kalbi nefsin hegemonyasından kurtarmıştır. Üstelik bu aklı, Peygamberleri ve onlarla gönderdiği dinler vasıtasıyla desteklemiştir. Artık iş, insanoğlu için aklını kullanmaya kalmıştır. Kafirin kalbi ölüdür; küfür, yani inkâr ve zulmet onu öldürmüştür. Mü'minin kalbi ise, iman nuru ile aydınlık ve diridir. Günahlar onu karartabilir; ahirette ölçü; kalbin ne kadarı temiz, ne kadarı kirli olmasına bağlıdır. Mü'minin kalbinin aydınlanması dünyada müyesser olamazsa kabirde, orada olamazsa daha sonra olacaktır. Zavallı insanlar, havada uçmayı harikuladelik zannederler ve bu tür hareketlere keramet diye bakarlar. Halbuki Cenab-ı Hakk her şeyi sebeplere mebni olarak muvazene tahtında yaratmıştır. Allahü tealanın nizamına uygun, onun tayin ettiği hudutlar dahilinde hareket, gerçekte kerametin ta kendisidir. İnsanoğlu her şeyi kendi nefsi için ister. Dünyada en zor iş, insanın kalbini muhafaza etmesidir. Çünkü, iki düşman nefsle şeytan bunu yiyip bitirmekle uğraşırlar. Hiçbir an yoktur ki, kalbe nur veya zulmet akmasın. Allah'ın zikri ve O'nun emirleri doğrultusunda hayatı tanzim kalbi ferahlandırır. Kalp ne kadar temiz ise, sahibi o kadar rahat ve huzurdadır. Ne kadar da kirli ise, sahibi o kadar sıkıntı ve ızdıraptadır. Neyi, kimi, ne kadar ve niçin sevip sevmeyeceğimiz çok ama çok önemlidir. Bu da ancak Peygamberlere aleyhimüsselam ve onların vârislerine uymakla bilinebilir ve yapılabilir.
17.08.2011
Ramazana dair -6-
Ahir zamanda gaflet araçları o kadar fazla ki; insan, içlerine bir kere düşmeye görsün! Bunların hemen hepsine dikkat ediniz; insana yaratılış gayesini unutturmaya matuf. Zaman su gibi akıp gidiyor ve her an; herkes, olması muhakkak olan ölüme biraz daha yaklaşıyor. Eşimizi, dostumuzu, arkadaşımızı, bir yakınımızı birer birer kaybediyoruz. En yakınlarımızın ölümleri bile, bizi gaflet uykusundan uyandıramıyor. Ahir zamanın zulmeti, bereketsizliği; ne derseniz deyiniz; bütün bir insanlık dünyanın yaldızına, süsüne aldanmış, ömürlerini kemirip tüketmekle meşgul! 'Ben neyim; ve bu hal neyin nesi?! Yetiş! Yetiş ey sonsuz varlık muhasebesi!' ne diyen var ve ne de diyene kulak veren! Âlemi insan için, insanı da kendim için yarattım diyen Rabbimize karşı mükellefiyetimiz ne; neye memuruz? Hiç düşündük mü? Hiçbir şeyin boş yere yaratılmadığını gören insanoğlu; küçük kâinat olan kendisinin yaratılış gayesini neden bilmek istemiyor? Kendinden ve hakikatten niye kaçıyor? En fazla kaçış ölüme kadar; ya ondan sonrası?! Üstelik orası, böyle üç günlük de değil; sonsuz!!! Sonsuzluğu düşünen akıl, eriyip aksa yeridir. Peki; sonsuz hayat için ne yaptık? Birinci mükellefiyetimiz dinimi öğrenmek ve yaşamaktır. İkincisi ise, onu en güzel şekilde öğretmektir. Kendimizin kurtulması yetmez; başkalarının da kurtulması için çalışmalıyız. Radyolar, televizyonlar; din adına herkes başka başka istikametlere doğru çekiyor. Dinimizi nereden ve nasıl, doğru şekilde öğreneceğiz? Ehl-i sünnet âlimlerinin kitaplarından öğreneceğiz. Öğrendiğimiz kitapları, başkalarına hediye ederek, onların da öğrenmelerini sağlayacağız. Herkesin bilgiye ilme ihtiyacı vardır. İlim olmazsa din olmaz. Din olmazsa hiçbir şey olmaz. Yarına bırakmadan; bugünden tezi yok; dinimizi öğreten kitapları temin edip öğreneceğiz; başkaca çıkar yol yok! Acizane bana sorarsanız; dinimizi öğrenebileceğimiz en güzel ve kıymetli kitap; Hakikat Yayınevinin neşriyatı olan: 'Tam İlm-i hâl Seadet-i Ebediyye'dir. Bu eşsiz eser Türkiye Gazetesi bürolarından temin edilebilir...
18.08.2011
Ramazana dair -7-
İnsan ruh ve bedenden müteşekkil; akıl, zekâ, kalp, nefs ve beş duyu ile teçhizatlandırılan ve 'küçük kâinat' diye tarif edilen en üstün yaratık. İnsanoğlu yaratılalı beri, dışındaki eşya ve hadiseleri inceleyip, teshir etmede (hükmü altına almada) pek mahir ama; aynı şeyi içe dönük yapmada, kendini tanımada ise, pek zayıf kalmıştır. Bunun sebebi; kendisini sonsuzluğa taşıyacak ruhu hakkında, pek az bilgiye sahip olmasıdır. Geçtiğimiz asrın baş belası; insanlığa yön veren kişilerin inançsızlık bataklığına saplanmalarıdır. Manayı inkârla işe koyulan bu zihniyet, maddeyi tabulaştırarak insanlığa 'dünya cenneti' vadetti. Halbuki vadedilen şeyin kendisi bile 'huzur'du: Huzurun manevi olduğunu bilemeyecek(!) kadar gözleri kör ve inatçıydılar. Adına 'modernizm' diyerek; gelecek nesillerini bu maddeci anlayış üzerine şekillendirdiler. Neticede; hemen tüm dünyada bu sıkıntılı ve ızdıraplı, bunalımlı nesilleri oluşturdular. Eğer, gaye yalnızca madde ise, insanın hayvandan ne farkı kalır?! Yaratılışında kendisine verilen manevi yapıların dumura uğratılması, onu hayvandan da aşağı derekelere indirdi. Buhranını yenemeyen insanlık yeniden dine ve manevi değerlere dönmek istiyor ama, 'ba'de harab-il Basra!' Her şey madde ise; sevgi nedir, vicdan nedir, vatan nedir, şehitlik nedir, akıl nedir?.. Söz; vatan ve uğrunda ölmeye, yani ölümsüzleşmeye gelmişken; bu mübarek ramazanda, ülkenin dört bir yanından gelen ve içimizi burkan, ciğerimizi dağlayan şehit haberleri ile yanıyor, kavruluyor; kahroluyoruz! Burada Yahya Kemal'in bir hatırsını anlatarak, vatan kavramını daha müşahhas olarak hissedelim: 'Yine bir gün Padişahlarımızın Topkapı Sarayı'nda Revan Köşkü'nü ziyaret ediyordum; uzaktan Kur'an okunuyordu, yavaş yavaş yaklaşırken, sesin nereden geldiğini rehberimize sordum. Dedi ki; Hırka-i Saadet Dairesi'nden geliyor. Yavuz Sultan Selim'in Hırka-i Saadeti Mısır'dan getirip bu odadaki mevkiine koyduğundan beri kırk hafız nöbetle Kur'an okur. Türk tarihinde bir dakika bile buradaki Kur'an sesi kesilmemiştir. Gezintilerimde bir hakikat keşfettim. Bu devletin iki manevi temeli vardır; Fatih'in Ayasofya minaresinden okuttuğu ezan ki hâlâ okunuyor! Sultan Selim'in Hırka-i Saadet önünde okuttuğu Kur'an ki hâlâ okunuyor! Eskişehir'in, Afyonkarahisar'ın, Kars'ın.. genç askerleri siz bu kadar güzel iki şey için döğüştünüz.' Bugün de onların torunları şehadet şerbetini içiyor. Ne diyordu Akif? 'Ey şehit oğlu şehit! İsteme benden makber; Sana ağuşunu açmış duruyor Peygamber!'
24.08.2011
Ramazana dair -8-
İnsanın en büyük düşmanı yine kendisidir. Bu hal onun yaratılışında vardır. Cenab-ı Hakk insanı, bütün kötülüklerin menba'ı olan nefs ile birlikte yarattı. Nefs. Dünyada insanın olmazsa olmazıdır. Onsuz yaşayamaz. Nefsin istekleri bitmez. Asla doymaz olduğundan ona 'heyüla' denmiştir. Fert ve cemiyet hayatında insanın istikrarlı ve huzurlu yaşayabilmesi için nefsle mücadelesi ve kontrol altına alınması şarttır. Nefs, yaratılışı itibariyle en ahmak mahluk olup, daima zararını ister. Dolayısıyla asla başıboş bırakılmaya gelmez. Cenab-ı Hakk, nefsi kontrol edebilmesi için, insana akıl nimetini vermiştir. Nefs, her yaptığı kötülüğü; iyilik ve hayır yapıyorum olarak bilir. Böylece cehaletin de zirvesindedir. Şu halde, yalnız akılla da, nefsle mücadelenin zorluğu ortadadır. İnsanoğlunun bu ızdıraplı halini en iyi bilen Allahü teala, onu bu halden kurtarmak için merhametinin nişanesi olarak Peygamberlerini hak mesajlarla dünyaya göndermiştir. Akıl, ilahi mesajı kavrayarak ve ona uyarak akl-i selim olmuştur. İşte, nefsle mücadele edebilecek ve onu kontrol altına alabilecek akıl, bu akıldır. İlahi mesaja uyan nefs, temizlenmeye başlar; ibadet ve taate devamı ve ısrarı halinde temizlenir ve ilk hali olan 'emmare'likten yani bilumum rezil sıfatlarından kurtulur. Nefs, haksız olduğu halde haklıyım der ve bunun kavgasını verir. Akıllı insanın yapması gerekeni ise sevgili Peygamberimiz aleyhisselam buyurmuştur: 'Haklı olduğu halde, ben haksızım deyip münakaşa ve kavgayı terk eden için Cennet'te bir köşk'e kefilim!' Nefse en zor gelen şey, emirlere uyup onları yapması değildir; kendisine yasak edilenlerden kaçınmasıdır. Bundan dolayıdır ki, dinde; haramlardan kaçınmak, farzları yapmaktan daha mühim olup önce gelir...
25.08.2011
Bayrama dair -1-
Sevgili okuyucularımın Ramazan Bayramlarını en kalbi duygularla tebrik ediyor, bu vesile ile ünlü şairimiz Yahya Kemal'in 1922 yılında kaleme aldığı 'Ezansız Semtler' makalesinden bir bölümü sütunuma alıyorum: "Bugünkü Türk babaları havası ve toprağı Müslümanlık rüyası ile dolu semtlerde doğdular. Doğarken kulaklarına ezan okundu. Evlerinin odalarında namaza durmuş ihtiyar nineler gördüler. Mübarek günlerin akşamları bir minderin köşesinden okunan Kur'an sesini işittiler. Bir raf üzerinde duran Kitabullah'ı indirdiler, küçücük elleriyle açtılar gülyağı gibi bir ruh olan sarı sahifelerini kokladılar. İlk ders olarak besmeleyi öğrendiler; kandil günlerinin kandilleri yanarken, ramazanların, bayramların topları atılırken sevindiler. Bayram namazlarına babalarının yanlarında gittiler; camiler içinde şafak sökerken tekbirler dinlediler; dinin böyle bir merhalesinden geçtiler, hayata böyle girdiler, Türk oldular... ... Dinsizliğin, kayıtsızlığın aksülameli başladı bile. Çocukluktan beri diyanet yolundan ayrılmamış olan kardeşlerimiz, bizim gibi rücu hislerini itiraf edenlere henüz inanmıyorlar. Onlara tamamiyle iltica edeceğimiz zaman da bizi birden tanımayacaklar. Çünkü onlardan çok ayrı ve uzak düştük. Dört sene evvel Büyükada'da oturuyordum. Bayramda Bayram namazına gitmeye niyetlendim. Fakat Frenk hayatının gecesinde sabah namazına kalkılır mı? Saban erkenden uyanamamak korkusu ile o gece hiç uyumadım. Vakit gelince abdest aldım. Büyükada'nın mahalle içindeki sakit (sessiz) yollarından kendi başıma camiye doğru gittim. Va'iz kürsüde Vaaz ediyordu. Ben kapıdan girince bütün cemaatin gözleri bana çevrildi. Beni, daha doğrusu bizim nesilden birini, camide gördüklerine şaşıyorlardı. Orada o saatte toplanan ümmet-i Muhammed, içine bir yabancının girdiğini zannediyordu. Ben içim hüzün dolu yavaş yavaş gittim. Vaazı diz çöküp dinleyen iki hamalın arasına oturdum. Kardeşlerim Müslümanlar bütün cemaatin arasında yalnız benim vücudumu hissediyorlardı. Ben de onların nazarlarını hissediyordum. Vaazdan sonra namazda ve hutbede onların içine karışıp Muhammed sesi kulağıma geldiği zaman gözlerim yaşla doldu. Onlarla kendimi yek-dil, yek-vücut olarak gördüm. O sabah, o Müslümanlığa az aşina Büyükada'nın o küçücük camii içinde, şafakta aynı milletin ruhlu bir cemaati idik. Namazdan çıkarken kapıda ayandan Reşid Akif Paşa durdu. Bayramlaşmayı unutarak elimi tuttu. 'Bu Bayram namazında iki defa mesudum. Hamdolsun sizlerden birini kendi başına camiye gelmiş gördüm. Berhudar ol oğlum; gözlerimi kapamadan evvel bunu görmek beni müteselli etti' dedi. Hem geldiğimi hem de bayramımı tebrik etti. Yanındaki eski adamlar da onun gibi tebrik ettiler; bu basit hadiseden pek samimi olarak mahzuzdular. O sabah gönlüm her sabahtan fazla açıktı. Biz ki, minareler ve ağaçlar arasında ezen seslerini işiterek büyüdük. O mübarek muhitten çok sonra ayrıldık. Biz böyle bir sabah namazında anne millete dönebiliriz. Fakat minaresiz ve ezansız semtlerde doğan, Frenk terbiyesi ile yetişen Türk çocukları dönecekleri o yeri HATIRLAYAMAYACAKLAR!" 1922- 2011 aradan doksan bir sene geçti; ya bugünkü nesiller!!!
31.08.2011
Sevgili Peygamberimiz aleyhisselam, Eshab-ı kiramına şöyle buyurdular: 'Sizler öyle bir zamanda dünyaya geldiniz ki, emirlerin ve yasakların onda birini terk ederseniz helak olursunuz. Sizlerden sonra öyle bir zümre gelse gerektir ki, emirlerin ve yasakların onda birini yapınca, felaketten kurtulurlar.' İslam âlimleri; işte şimdi, o vakittir, demektedirler. Yine sevgili Peygamberimiz aleyhisselam, ahir zamanda imanın muhafazasının; avuçta tutulan kor gibi zor ve müşkül olacağını beyan buyurmaktadır. Böyle olmasının sebebi, küfür ve zulmetin her yanı kaplamış olmasındandır. Bütün bu zorluklara rağmen unutmayalım ki, Cenab-ı Hakk, insana takat getiremeyeceği yükü yüklememiştir. Bütün bu zorluk ve zulmetler karşısında az bir gayretle kurtulmak mümkündür. Zira; Cenab-ı Hakk'ın rahmeti gadabını aşmıştır. Dikkat ediyor musunuz sevgili okuyucularım; bugün Müslümanlık garip gurebanın işidir! Sevgililer Sevgilisi: 'İslamiyet, garip olarak başladı; garip olarak döner. Gariplere müjdeler olsun!' buyurarak, bu gerçeğin üstünü çiziyordu. Her şeye rağmen; asla ye'se düşmeyeceğiz ve elbette; Rabbimizin rahmet ve mağfiretinden ümidvar olacağız. Zira hadis-i kudside; 'Kullarım beni zannetikleri gibi bulur' buyurulmaktadır. İşin başı iman ve bu imanın muhafazasıdır. Bunun için de; 'Ya Rabbi! Sevgini ve sevdiklerin sevgisini kalplerimize yerleştir' duasını devamlı edeceğiz. Hiçbir zaman aklımızdan çıkarmayalım ki, insanoğlu, dua ile memurdur. Yeter ki, isteyelim ve istemesini bilelim! Ve; yine bilelim ki; 'vermek istemeseydi, istek vermezdi!' En ziyade dikkat etmemiz gereken bir husus da kalp kırmamaktır. Zira kalp, carullahdır, yani Allahü tealanın komşusudur.(Kalpte Allahü teala tecelli etmektedir). Mü'min, kafir fark etmez, herkesin kalbini kırmaktan çok sakınmak lazımdır. Zira komşu, eziyetten korunmalıdır. Allahü tealanın zaten incinmesine sebep olan küfürden sonra, kalbi incitmek gibi bir eziyet yoktur... *** Senelik iznimden sonra buluşmak dileğiyle efendim...
01.09.2011
Bayrama dair...
Terör ve depremin gölgesinde buruk bir bayram daha idrak ettik... Mübarek Kurban Bayramınızı tebrik ederken, sizlere; Kuss bin Saide'nin Peygamberimizin geleceğini müjdelediği, beşer kelamının şahika noktalarından olan meşhur hutbesini, Cevdet Paşa'nın kaleminden sunuyorum: "Ey insanlar! Dinleyiniz, belleyiniz, ibret alınız. Yaşayan ölür, ölen yok olur; bir daha dünyaya gelmez. Olacak olur: Yağmur yağar, otlar biter, çocuklar doğar, analarının babalarının yerini tutar. Sonra hepsi mahvolur gider. Olayların ardı arası kesilmez, hemen birbirini kovalar. Kulak veriniz, dikkat ediniz! Gökte haber var; yerde ibret alacak şeyler var. Yeryüzü renkli bir döşek, gökyüzü yüksek bir tavan. Yıldızlar yürür, denizler durur. Gelen kalmaz, giden gelmez. Acaba vardıkları yerden hoşnud olup da mı kalıyorlar; yoksa orada bırakılıp da uykuya mı dalıyorlar? Yemin ederim ki, Allah katında bir din vardır; şimdiki dininizden daha kıymetlidir. Allah'ın gelecek bir Peygamber'i vardır ki, gelmesi pek yaklaştı, gölgesi başımızın üstüne düştü! Ne mutlu o kimseye ki, ona iman edip de doğru yolu bula! Vay o talihsize ki, ona asi olup da karşı gele! Yazıklar olsun ömürleri gafletle geçen ümmetlere! Ey İyad Cemaati! Hani atalar? Hani süslü köşkler ve taştan evler yapan Ad ve Semud? Hani dünya varlığına aldanıp da kavmine: 'Ben sizin büyük rabbinizim' diyen Fir'avun ile Nemrut? Onlar sizden daha zengin ve daha güçlü kuvvetli değil miydi? Bu yer, onları da değirmeninde öğüttü, toz etti, dağıttı. Kemikleri bile çürüyüp dağıldı. Evleri yıkılıp ıssız kaldı. Yerlerini yurtlarını şimdi köpekler şenlendiriyor. Sakın onlar gibi gafil olmayın ve onların yolunda gitmeyin. Her şey geçicidir. Ebedi olan ancak Allah'dır ki, birdir, ortağı ve benzeri yoktur. Tapılacak ancak O'dur. Doğmamış ve doğurmamıştır. Önceden gelip geçen şeylerde bize ibret olacak şey çoktur. Ölüm ırmağının girecek yerleri var ama çıkacak yeri yoktur. Büyük küçük hep geçip gidiyor. Giden geri gelmiyor. Çok iyi biliyorum ki, herkese olan bana da olacaktır..."
09.11.2011
En zor yazı! -1-
Hayatımın en zor yazısını yazıyorum, sevgili okuyucularım. Zira; maddi ve manevi olarak her şeyimizi borçlu olduğumuz; sevgi ve merhamet deryası, müstesna insan; sevgili Enver Ağabeyimizi kaybettik! Belli ki, gerçek ebedî âlemde onunla buluşuncaya kadar; bu fani âlemde yaşar gibi yaşamaya gayret edeceğiz! Eminim; benim gibi onun cenazesine iştirak eden on binler; tabutunun arkasından: 'Bizi bırakıp nereye gidiyorsun?' diye yakaran hıçkırıklara boğulmuştur... O, sahip olduğu muazzam pozitif enerjisi ile hemen herkes için bir şey veya birçok şeyler ifade edebilir ama; bizim için; ona aşkla bağlı olanlar için o, her şeyi ama her şeyi ifade ediyordu! Bu yüzden olacak ki, onun kaybıyla birlikte ellerimiz böğrümüzde olarak hem yetim ve hem öksüz kaldık. Zira, her şeyimizi yitirdik! Bir insanın gününün 24 saati her saniyesi ile; uykusu-uyanıklığı ve hülyası ile Enver Ağabeyle meşbu (dolu) olabilir mi? İşte; Enver Ağabey, sohbetinin bütün içtenliği ve samimiyeti ile kendisini öylesine size sunar ve sizi öylesine kendisine celbeder ki, onunla âdeta bütünleşir ve sanki o olursunuz! Zira, çok kişiler onun yakın arkadaşlarına; siz Enver Bey'in kardeşi misiniz, demiş; hayır cevabı karşısında ise ne kadar da benziyorsunuz demek zorunda kalmışlardır. Kısa bir zaman sonra onun gibi düşünmeye, hissetmeye, konuşmaya ve davranmaya başlarsınız. Her hâl ve şartta onu yanınızda hissedersiniz. Aşk derecesindeki bu tutkunun sebebi, onun kendinden değil; devamlı olarak Allahü tealadan ve O'nun sevgili Peygamberinden, İslam âlimlerinden ve evliya zatlardan bahsetmiş olmasındandır. Kendisi çok iyi bir iletken olup; yol levhası gibi hareket edip size istikamet verir; sizi kendinizden alır o büyüklerle buluşturur ve kaynaştırır. Dikkat ettim; TV ekranlarında onu anlatanların çoğu, gerçekte kendilerini anlatıyordu! Halbuki onun baldan tatlı sohbetleri vardı; onları TGRT ekranlarına yansıtsalardı; milletimiz de kendisini daha yakından tanımış ve yılların hasretini gidermiş olurdu. Yine de geç kalınmış sayılmaz; büyük bir hizmet olacağını umduğumuz bu sohbetlerin yayınlanmasını dört gözle bekliyoruz. Bizden hatırlatması. Yıllarca genel yayın müdürlüğümüzü yapan Enver Ağabeyimiz, mükemmel bir gazeteci idi. Onun gazeteciliği -ki, onu yakın çalışma arkadaşlarına aşılamıştır- alışılmışın dışında ve hatta onun tam tersi olan, alternatif bir gazeteciliktir. O, insanların alkışından ziyade, Hakk'ın takdirini yeğlemiştir. Normal gazetecilikte; bardağın yarısının boş olması haberdir ve eleştiri konusudur. Enver Ağabeyin gazeteciliğinde ise; bardağın yarısının boş olmasının yanında, bir o kadar da diğer yarısının dolu olması haberdir ve elbette takdire değerdir. Bu şekildeki gazeteciliği ile Bab-ı Ali'de 'huzur veren gazete'nin sahibi ve naşiri oldu. Bir buluşmamızda; zamanın Başbakanı Bülent Ecevit, kendisine; 'Enver Bey, yaptığınız yayınlarla bu ülkenin çimentosusunuz. İstikrar ve huzur adına, milletçe size müteşekkiriz' demişti. Her insanın bir tarifi vardır; Enver Ağabey ise, tam manasıyla sevgi, merhamet ve cömertlik timsali idi. Bakın, nasıl? Yarınki makalemizde buluşmak dileğiyle...
27.02.2013
En zor yazı! -2-
Herhangi bir ünitenin başına yönetici olarak atadığı arkadaşlarına öğüdü şu idi: Yanında çalışan arkadaşlar, sana Allahü tealanın emanetidir. Evindeki kömüründen, çocuğunun sütüne kadar sorumlusu sensin. Hesabını sen vereceksin! Seni oraya, müdürlük yapmak için göndermiyorum; oradakilerin hizmetine gönderiyorum. Seni kızgın bir fırına gönderiyorum; gir, ateşi tat! Dayanabildiğin kadar dayan! Ve; gör bak ki, Enver Ağabeyin ne çekiyor!!! İnsanlara, onların olumsuzluklarına; olaylara, çığırından çıkan olaylara karşı gösterdiği 'Eyyüp aleyhisselam sabrı' karşısında, vücut kimyası bozulmuş; defaatle ameliyat masasına yatarak ve her gün avuç dolusu ilaç içerek ve hepsinden önemlisi geceleri sabahlara kadar ağlayarak; gündüzleri gülmeye çalışarak pozitif enerji vermeye gayret etmiş ve muhataplarına yalnızca bu yönünü göstermiş müstesna bir insandır Enver Ağabey... Ortak iş yapıp anlaşmazlığa düşen ve her birisi, diğerine; ben haklıyım, senin bana şu kadar borcun var diyerek Enver Ağabeye müracaat eden iki arkadaşına: 'Her ikiniz de haklısınız; haksız olan benim! Benim her ikinize, ayrı ayrı olarak şu kadar borcum var!' deyip aralarını bulan bir şefkat-merhamet ve cömertlik abidesidir o... Önemli sırlarını, çok yakın arkadaşlarıyla paylaştığı oldu. Bunlardan bazılarına biz de tanıklık ettik; şöyle ki: "Benim bazen kızdığıma; hatta çok kızdığıma, bağırıp çağırdığıma bakmayın. Bunların hepsi rol! Benim yaratılış hamurumda bunların hiçbirisi yok; bazen varmış gibi davranmak zorunda kalıyorum! Almak bize göre değil; vermekten çok zevk alıyorum. Ağrı Dağı kadar altınım olsa, bir günde verir bitiririm onu. Vere vere bu hallere düştük; akıllandık mı; asla! Cenab-ı Hak bize tekrar ihsan etse, benim yapabileceğim onu derhal dağıtmaktır. Bu hal benim elimde değil. Değil insanların, bir hayvanın, bir kedinin yanmasına tahammül edilebilir mi? Günümüzde, göz göre göre insanlar kendilerini ateşe atıyor! Elimiz kolumuz bağlı oturabilir miyiz? Var gücümüzle çalışıp, Allahü tealanın dinini onlara anlatmalıyız; anlatan kitapları onlara ulaştırmalıyız. Müridlik zamanı geçti; eskidendi o işler! Şimdi muhiplik zamanı; sev, kurtul! Nazlanmayacağız; naz çekeceğiz! Hiçbir ayırım gözetmeksizin, herkese ama herkese; hatta hayvana ve nebata hep iyilik yapacağız! Kadir kıymet bilinmemesine aldırış etmeyeceğiz; zira bilen bilir! Günah işleyenler bir tevbe ile kurtulur; kendilerini iyiliğe ve hizmete adayan kişiler ise; bu yaptıklarından dolayı devamlı olarak şükür ve her daim tevbe etmelidir! Cenab-ı Hak kırık kalplerdedir; kırık kalpli olun ama, asla kalp kıran siz olmayın! Bu hizmetlerin devamı birbirimizi sevmemize bağlıdır. O sevgiyi kaybettiğimiz an, bu hizmetler biter; bu nimet elimizden alınır ve şiddetli azaba uğrarız!.." Biricik Enver Ağabey! Sen, Cenab-ı Hakkın sevgisine ve sevdiklerinin sevgisine kavuştun; o sevgiler hürmetine bizleri de sana ve senin sevgine mazhar kılsın. Amin!
.Mi'rac -1-
Sevgili okuyucularımın Mi'rac kandillerini kutluyorum. Cenab-ı Hakk'ın hiçbir kuluna ve hatta hiçbir peygamberine nasip etmeyip; yalnızca sevgili Habibine layık gördüğü Mi'rac hadisesinin önemi çok büyüktür.
Mi'rac, merdiven demektir. Sevgili Peygamberimizin, göklere, bilinmeyen yerlere götürüldüğü gecedir. Her peygamber gibi O'na da, kendi kavmi inanmadı. Zeyd'i yanına alarak Taif'e gitti. Orada insanlara bir ay müddetle tebliğ yaptı. Kimse inanmadığı gibi; O'nunla alay ettiler ve kovup çocuklara taşlattılar. Mübarek ayakları kan-revan içinde kaldı, Zeyd başından yaralandı. Cebrail aleyhisselam gelip; 'Cenab-ı Hakk, seni bu hale koyanlara hadlerini bildirsin mi diye sual ediyor!' dediğinde; merhamet ve şefkat çağlayanı Peygamber: 'onlar bilmiyorlar, bilselerdi böyle yapmazlardı buyurarak ümmetini kendisine tercih etmişti.
Yolda bir çiftliğin bağ evine sığındılar. Bağ sahibi, köleleri Addas vasıtası ile onlara üzüm gönderdi. Allah'ın Resulü üzümü yerken 'Bismillah' deyince; Hıristiyan olan Addas: 'Bu nasıl sözdür? Yıllardır buralardayım böyle bir söz duymadım' dedi. Peygamberimiz ona, nereli olduğunu sorunca; 'Ninova'lıyım' dedi. 'Yunus aleyhisselamın memleketinden imişsin' buyurdu. Addas, 'sen Yunus'u nereden tanıyorsun? O'nu buralarda kimse bilmez' diye sorunca; 'o benim kardeşimdir; o da benim gibi Peygamber idi' buyurdu.
Addas, 'bu güzel yüzün, bu tatlı sözlerin sahibi yalancı olamaz' deyip derhal iman etti ve onlarla beraber gitmek istediğini söyledi. Tebessüm buyuran Peygamberimiz; ' şimdi kal ama; az zaman sonra benim adımı her yerde işitirsin; o zaman bana gel' dedi. Yaralarını kanlarını silip bir müddet istirahat buyurdular ve sonra yola çıkıp gece vakti Mekke'ye girdiler. Her taraf düşmanla doluydu; gidecek yerleri yoktu.
Recep Ayı'nın 27. gecesi, Ebu Talib'in kızı Ümm-i Hani'nin kapısını çaldı. Ümm-i Hani o vakit henüz iman etmemişti ve 'kim o?' diye seslendi. 'Amcan oğlu Muhammedim; kabul edersen misafir geldim' buyurdu. Ümm-i Hani: 'senin gibi doğru sözlü, emin, asil, şerefli bir misafire can feda' deyip buyur etti.
Sevgili peygamberimiz o gün çok incinmişti. Abdest alıp, Rabbine yalvarmaya, af dilemeye ve insanların imana gelip kurtulmaları için duaya başladı.
Alemlere rahmet olarak gönderilen merhamet deryası o sevgi Peygamberi; çok yorgun, aç ve incinen mübarek kalbiyle Rabbine yakarırken yine insanları kendisine tercih ediyordu. Hasır üzerine uzanıp uyumuştu ki, ayağının altının öpüldüğünü hissetti. Uyanınca; bunun daha evvel, insan şeklinde gördüğü Cebrail aleyhisselam olduğunu anladı.
...Ve; kutlu daveti aldı: 'Ey yaratılmışların en üstünü! Ey Yaradanın sevgilisi! Ey Peygamberlerin efendisi, iyilikler menba'ı, üstünlükler kaynağı olan şerefli Peygamber! Rabbin sana selam ediyor; hiçbir Peygambere, hiçbir mahlukuna vermediği nimeti sana ihsan ediyor; seni kendine davet ediyor; buyur kalk gidelim!
Kabe'nin yanına varış; mübarek kalbinin çıkarılıp yıkanması ve tekrar yerine konulması; Cennet'ten indirilen Burak'a binip bir anda Kudüs'e vardılar. Orada, geçmiş Peygamberlerin bir kısmının ruhları insan şeklinde hazır olup Habibullah'ı (aleyhisselam) bekliyorlardı. Onlara imam olup namaz kıldırdı. Ve; göklere, ötelere, ötelerin ötesine yolculuk.. Yedi kat gökler geçildi; her katta büyük bir Peygamberle söyleşi yapıldı. Ta ki, Sidre-i münteha'ya ulaştılar; Cebrail aleyhisselam; 'ben bir milim daha ilerlersem yanar, kül olurum dedi ve orada kaldı. Server-i alem; 'ötelere, sonsuz ötelere nasıl ve ne ile gidilir' diye sual edince; 'aşkla' cevabını aldı ve kendisini Refref'in üzerine bırakarak; Arş, Kürsi ve ruh alemlerini geçip bilinmeyen, anlaşılamayan şekilde Allahü tealanın dilediği yüksekliklere çıktı. Mekansız, zamansız, cihetsiz, sıfatsız olarak Allahü tealayı gördü. Gözsüz, kulaksız, vasıtasız, ortamsız olarak Rabbi ile konuştu. Hiçbir mahlukun kavuşmadığı nimetlere kavuşup; bir anda Kudüs'e ve oradan Mekke-i mükerreme'ye; Ümm-i Hani'nin evine geldi. Yattığı yer soğumamış, abdest aldığı leğendeki suyun hareketi durmamıştı. Kainatın övüncünün Mi'rac'a teşriflerinde, en hayırlı ümmet olan kendi ümmeti üzerine, Allahü tealanın ezeli hitabı ile namaz, her gün beş vakit olarak farz oldu. Şu halde, namaz mü'minin miracıdır ve bu ümmete mahsustur. Server-i aleme Mi'rac gecesinde, Cennet'te Allahü tealayı görmek şerefi, dünyada, dünyaya uygun olarak namazda nasip olmuştur. Mirac'da; Cenab-ı Hakk'ın, kendisini selam, rahmet ve bereketlere gark etmesi karşısında bile, ümmetini hatırlayıp kendine tercih eden ve; 'selam ve bütün iyilikler, salih kulların üzerine olsun' diye mukabelede bulunan ve böylece sevgisiyle bir manto gibi bütün alemi bürüyen ve ümmeti üzerine titreyen şanlı Peygambere, aline ve eshabına sayısız selam ve en iyi dualar olsun! Sabah olunca, doğruca Kabe'nin yanına gitti ve Mi'rac'ını anlattı. Aklını kaçırmış deyip alay ettiler ve çok akıllı bildikleri Hz. Ebu Bekir'e gittiler: 'Sen, çok kere Kudüs'e gidip geldin; iyi bilirsin; Mekke'en Kudüs'e gidip gelmek ne keder zaman sürer?' diye sordular. 'İyi biliyorum, bir aydan fazla' dedi. Kafirler çok sevinip; yine alay ederek ve gülerek: 'Senin efendin bir gecede Kudüs'e gidip geldiğini söylüyor; artık iyice sapıttı!' diye gevelediklerinde, Hz. Ebu Bekir; 'eğer O söylediyse inandım. Bir anda gidip gelmiştir' diyerek imanını ve 'sıddıklık' makamını izhar etti. Doğruca Resulullah aleyhisselama gelerek, Mi'rac'ını tebrik etti. Böylece; İslamiyet binası sağlam temeller üzerine atılmış oldu. Zira, Mi'rac'la kafirlerin kafirliği artırken; gerçek mü'minler belli olup onların da imanları kavileşip parladı. Ve yine böylece; mü'minler yek kalp, yek cihet oldular Bugün de aynı değil mi sevgili okuyucularım; Mi'rac'la zındıkların zındıklığı ve sapıkların sapıklığı artarken; mü'minlerin imanları tazelenip kuvvetlenmiyor mu?
06.06.2013
Bayram
Sevgili okuyucularımın mübarek Ramazan Bayramlarını, en kalbi duygularımla tebrik ediyor, iki cihan saadeti diliyorum...
Malum; sevgili Peygamberimizin (aleyhisselam) ve onun; her biri bir hidayet rehberi olan, 'Dört Halife' devrine Asr-ı Saadet denir. Yani ideal insanlar topluluğunun yaşadıkları, mesut dönem.
Kendi nefisleri (ego) için değil; birbirleri için yaşayan bu ideal topluluğun oluşmasında ana saik; sevgidir. Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam); kişinin kendisini değil, kendisi olanları da değil (hanımı, çocuğu, torunu, malı, mevkii...), başkalarını, sırf Allahü tealanın rızası için sevmenin temellerini attı ve şöyle buyurdu: 'Sizler; iman etmedikçe Cennet'e giremezsiniz; birbirinizi de sevmedikçe iman etmiş olamazsınız!'
... Ve; 'insanların en hayırlısı, insanlara faydalı olandır' mübarek sözlerini, şu billur ifadeleri ile taçlandırmıştır: 'Bir Mü'minin ihtiyacını ifa için bir kimse yürürse, Hak celle ve a'la yetmiş beş bin meleği ona koruyucu kılıp, eğer sabah vakti ise, akşama kadar ve eğer akşam vakti ise, sabaha kadar ona rahmet ile dua ederler. Ve her bir adımını kaldırdıkça, bir günahını mahv eder ve bir derece yükseltirler.'
Ve, 'Bir mü'min kardeşinin ihtiyacına bir kimse çalışsa, ta ayrılıncaya kadar, Allahü teala her bir adımına yetmiş hasene ihsan edip ve yetmiş günahını mahv eder. Eğer o iş, onun çalışması ile tahakkuk ederse, bütün günahları mağfiret olunup, doğduğu günkü gibi olur. Eğer, o esnada ahirete gitse, hesapsız Cennet'e dahil olur.'
Ve; "Bir kimse bir Mü'mine bir iyilik yapınca (kalbine neşe verince) Allahü teala, bu iyilikten bir melek halk edip, bu melek hep Allahü tealaya ibadet eder ve tevhid okur.O kimse kabre dahil oldukta, bu melek nurlu ve sevimli olarak, bunun kabrine gelir. O kimseye, 'sen beni bilir misin?' dedikte, sen kimsin diye sual edip, o dahi 'ben senin falan kimseye verdiğin neşe ve sürurum ki, Allahü teala bugün beni seni sevindirmek ve Kıyamet Günü sana şefaat etmek ve Cennet'teki yerini sana göstermek için gönderdi' dese gerektir."
Her kap içindekini sızdırır. O günkü sevgi toplumunun içinde bu tür düşünceler vardı; öyle yaşadılar ve öylesine mesut ve mutlu oldular. Bugün yaşanılan tüm sıkıntıların kaynağı da; sevgiden uzaklaşan toplumların amellerinin (yaptıklarının) yansımasıdır.
Ne denli mutlu olduğumuz; art arda kutlamaya çalıştığımız 'buruk' bayramlardan belli değil mi?!.
08.08.2013
Eski insanlar; "ER! kişi yarın, Hak Divanı'nda belli olur" derler. O 'ER'liğin hazırlanıp yoğrulduğu, yanıp kavrulduğu, kıvama gelip yansıdığı yer ise, burasıdır; yani dünyadır. Bundan dolayı da, yine eski insanlar; "Cennet'in bostanı da, Cehennem'in ateşi de dünyadan götürülür" derler.
Semavi bütün dinlerin aslı İslamiyet'tir; yani, Allah'a c.c. teslim olmak... Âlemlere rahmet olarak gönderilen sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam), bu teslimiyeti şöyle özetlemiştir: "Allah'ın emir ve yasaklarını üstün bilip, onlara hürmet etmek; Allah'ın mahlukatına şefkat ve merhametli olmaktır."
En üstün ahlak (ahlak-ı hamide-övülmüş ahlak) sevgili Peygamberimizin (aleyhisselam) ahlakıdır; çünkü, O'nu bizzat Cenab-ı Hak terbiye etmiştir. İnsanlar için üstünlük; O'na benzeyişteki sıralamaya göredir. Zira O; hayrın, merhamet ve şefkatin, sevgi ve muhabbetin kaynağıdır. İnansın veya inanmasın; herkes O'nun ümmetidir. Kimileri icabet, kimileri de davet ümmetleri olarak... O, öylesine bir "muhabbet" (aşk) sultanıdır ki, kendinden önceki Peygamberler bile, O'na ümmet olabilmenin arzu ve iştiyakı ile yanıp tutuşmuşlardır.
O'na inanıp gönül verenlerin; "ellerinden ve dillerinden, diğer bütün insanlar emin olmuştur." O, mahbub-ı İlahi olup; Allah'tan aldığı sevgiyi, inananların kalplerine, kapasiteleri ölçüsünde boca etmiştir. O'nun arkadaşları, kendisini dinlediklerinde; öylesine kendilerinden geçer ve hareketsiz kalırlardı ki; kuşlar, bunları taş ve ağaç (hareketsiz cisim) zannederek üzerlerine konarlardı!
Kendilerinin ifadeleridir: "Bizler, Ahiret'ten gelmiş insanlarız!" Yani, "Cennet'i-Cehennem'i gören insanlar nasıl olur ise, bizler öyleyiz! Bizler, dünyada şeklen varız; âdeta canlı cenazeler gibiyiz."
İşte; günümüze kadar gelip, kıyamete kadar devam edecek bu "Rabbani Sevgi"nin kahramanlarından birisi de sevgili Enver Ören Ağabey idi. Yolun kudsiyeti gereği, birine kavuşan hepsine ve hepsinin yegane sahibi olan Allahü telaya kavuşuyor. Enver Ağabey, son sevgi çağlayanı mübarek Hüseyin Hilmi Işık Efendi'den kana kana içmiş ve gelip geçen bütün sevgi çağlayanlarının kokusunu benliğinin her zerresine sindirmişti.
Bundan dolayıdır ki, onun yanına giden ve sohbetine iştirak eden her kim olursa olsun; dünyadan çıkar ve başka bir âleme dalardı. Huzurundan çıkanların yüzleri al-al, mor-mor olurdu! Sohbetine iştirak eden sevenlerinin hallerine ise, diyecek yoktu; zira, en az bir hafta ayakları yerden kesilirdi!
"Ben" dediği işitilmemiştir; hep hocasından bahseder; "Hocam, hocam! diyorsun, hocandan ne öğrendin?" diye sorduklarında da; "Kim sevilir, kim sevilmez! bunu öğrettiler. Her şeyin başı bu, bunu öğrendim ve kurtuldum" derdi.
Öyle ya; imanın olmazsa olmazı; Allah için sevmek, Allah için buğz etmek... Kim sevilir, kim sevilmez; bilinmeden, gerçek iman olabilir mi?!. (Yarın, devam...)
02.03.2014
Gerçek Müslüman, yani Allah'a teslimiyet nasıl olur? Kur'an-ı kerimdeki ifadesiyle; "Ey iman edenler! İman ediniz!" ne demektir? İmanı, hücrelerinize sindiriniz; taklitten tahkike (hakikatine) erdiriniz. Bunun yolu ise, elbette ibadet ve taattir. Zaten Cenab-ı Hak, insanları ve cinleri, kendisini tanıyıp ibadet etsinler diye yaratmadı mı?
Peki, Allahü tealayı nasıl bileceğiz ve O'na nasıl ibadet edeceğiz? O'nu bilmenin ve O'na ibadet etmenin ölçüsü nedir? Burada tek önder ve yegane ölçü; sevgilililer sevgilisi Peygamber efendimizdir. O, sevgi peygamberi olduğuna göre; O'nu sevenlerin "silsilesi" de; o ölçünün bütün zamanlara ve mekanlara, derece derece yansımalarıdır. Ben seviyorum demekle, elbette olmaz; sevgisinin ölçüsü itaattir. İtaatin ölçüsü ise, ihlas, yani samimiyettir.
Kim, Allah c.c. içinse, Allah da onun içindir. Kim, samimi olarak Allahü tealayı arzu eder, O'na kavuşmak isterse; Cenab-ı Hak, onu sevgililerinden birisiyle tanıştırır. Tıpkı, 1929 senesinde; öğretmenlerinin imansızlıkları ve onların bu yöndeki telkinleri karşısında üzülen ve bir Kadir gecesi uyuyamayıp; Haliç'in ışıkları altında, Eyüp Sultan türbesine karşı, hıçkırıklara boğularak ağlayan ve; "Ya Rabbi! Sana inanıyorum. Seni ve Peygamberlerini seviyorum. İslam bilgilerini öğrenmek istiyorum. Beni, din düşmanlarına aldanmaktan koru!" diye yalvarıp yakaran hocası mübarek Hüseyin Hilmi Efendi'yi; zamanın sahibi, mazlumların şahı, simsiyah kesilen kalplerin aydınlatıcısı Seyyid Abdülhakim Arvasi Hazretleri ile buluşturması gibi...
Çocuk yaşında kaybettiği babasının vasiyeti ile (namaz, namaz, namaz ve illaki yüksek tahsil!) düştüğü İstanbul yolları ve Kuleli Askeri Lisesi... Orada karşılaştığı ve ilk görüşte âşık olduğu kimya hocası... Her Hak âşığı gibi, O da sevenlerinin kimyalarını değiştirmeye memur bir "Hicret Gülü!"
Enver Ağabey, Kuleli günlerinde bir tatil günü, namaz kılmak için yakındaki camiye gider; bakar ki, namazdan sonra Mevlid var; o da kalır. Mevlidhan, çok yanık ve içli okuyunca; Enver Ağabey'in, o öksüz çocuk kalbi daha fazla dayanamaz ve hıçkırıklara boğulur. Onun, kendisini paralarcasına çırpınışı, herkesin olduğu gibi, üst katta kadınlar bölümünde bulunan Siret Hanımefendi'nin de (H. Hilmi Işık Efendi'nin hanımefendisi-Cenab-ı Hak her ikisine ve sevdiklerine rahmet eyleyip bol bol karşılıklar versin. Amin) dikkatini çeker. Cami çıkışında yaka numarasına bakıp ezberler: (1034)... Eve gelince; o numaralı öğrencisi olup olmadığını ve camideki hâlini anlatır. H. Hilmi Efendi Hazretleri, otuz sene önceki; Haliç'teki hâlini ve yakarışını hatırlar ve öğrencisi Enver'le birlikte birkaç arkadaşını evine davet eder.
Deryanın hayali ile yanarken; şimdi, içinde yüzüyor ve kana kana içiyordu!
Bir bayram günü, kimya hocaları kendilerini Eyüp Sultan'a davet etti; "öğleden önce gelirseniz hem bayramlaşır ve hem de sohbet ederiz" buyurdular. Bayram günleri okuldaki yemekte tatlı çıkarmış. Arkadaşları tatlıyı yiyip gitmeyi yeğlediler; Enver Ören ise, erkenden Eyüp Sultan'ın yolunu tuttu.
Güneş ve Ay; caminin içinde baş başa idi. Tıpkı; H. Hilmi Efendi'nin, seneler önce; Seyyid Abdülhakim Efendi ile, rahlenin önünde burun buruna gelişleri gibi. Hocasının (Abdülhakim Efendi) haykırışı, hâlâ kulaklarında çınlıyordu: "Ya sin... Ey benim bahr-i yakinimin (en yakındaki denizimin) sebbahı (dalgıçı) olan habibim!" Yani, beni en ziyade anlayan, bilen!..
Allahü tealanın, habib-i mükerremi Muhammed aleyhisselema hitabı... (Haftaya devam)
03.03.2014
Sevgi çağlayanı ?
"Geç kaldınız! Ben gitmek durumundayım. Ama, ben her şeyi Enver'e anlattım. Sizler ondan dinlersiniz!"
Enver Ağabey, mübarek Hocasıyla baş başa saatler geçirirler. Öğlen vakti olur; Enver Ağabey'i imam yapıp birlikte namaz kılarlar. Hocaları, giyinip yola koyulduğunda; bir de ne görsünler? Tatlının hatırına(!) geç kalan diğer arkadaşları, peş peşe çıkageldiler. Hilmi Efendi, onlara şöyle buyurdu: "Geç kaldınız! Ben gitmek durumundayım. Ama, ben her şeyi Enver'e anlattım. Sizler ondan dinlersiniz!"
Bir ömür boyu, bıkmadan-usanmadan; dur-durak bilmeden anlattılar, anlattılar!!!
Enver Ağabey, hocasının telkini ile, Kuleli'den sonra askeriyede devam etmek istemez. İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi Biyoloji Bölümü'nden mezun olur ve aynı kürsüde asistan olarak akademisyen görevini başarı ile yürüttü. Üstün başarısından dolayı NATO'dan burslu olarak Napoli'ye gitti; eğitimine orada devam etti.
Napoli (İtalya) şehrinde tek başına yaşamakta olan ve kapısını kimselere açmayan; Abdülhamid Han'ın zevcelerinden Behice Maan Hanımefendi ile bir hatırasını anlatmıştı Enver Ağabey:
"Büyükelçilik vasıtası ile evini buldum. Gittim; kapıyı defalarca çalmama rağmen açılmadı. Bir saate yakın bekleyip döndüm. Dönerken kapının altından bir mektup attım. Mektubumda kendimi tanıttım ve tekrar geleceğim gün ve saati belirttim...
O gün geldiğinde gittim. Heyecanla kapıyı çaldım; bir daha çaldım; bir daha çaldım ve bekledim. On dakika sonra kapı açıldı; kadife sesli yaşlı bir kadının; 'kim o?' sesi duyuldu. Kendimi takdim ettim ve hocamızın selamlarını, iyi dileklerini ilettim. İçeriye aldılar; üzerlerine sinmiş yılların yorgunluğu ile karşımdaki koltuğa âdeta yığıldılar. Nemli gözlerle beni uzun uzun süzdüler ve; 'yıllarımız burada, fakr ü zaruret içerisinde geçti. Ne arayan ne soran oldu. Yalnız Merhum Başvekil Adnan Bey zamanında Büyükelçimize talimat verilmiş; o, zaman zaman uğrayıp belirli bir harçlık bırakıyordu. Başvekili idam ettiler; ondan sonra, Büyükelçilikten de gelen giden olmadı. Artık, tevekkülle ölümü bekliyorum. Bir anne için, hasreti çekilen şeylerin başında evlat kokusu gelir. Yetmiş senedir bu hasretle kavruldum. Ellerini öpmek için eğildiğimde, titreyerek ağlıyor; gözyaşlarımla mübarek ellerini ıslatıyordum. Başımı, müşfik bir anne gibi okşayıp kokladı ve sel olan gözyaşlarını akıttı. Artık, ziyaretlerimin sebebi; karşılıklı ağlayıp hasret gidermekti! Her ay ziyaretine gittiğimde; burstan aldığım paranın kuruşuna dokunmadan; kendisine fark ettirmeden masanın üzerine bırakıp ayrılıyordum. Sonra izin çıktı; Türkiye'ye geldi. Burada vefat etti; vasiyeti gereği, cenaze namazını mübarek hocamız kıldırdı..."
09.03.2014
Sevgi çağlayanı -4-
Doğuştan cömertti; verince dünyalar onun olurdu. Hocasından işittiği; cömertlikle ilgili bir ayet-i kerimenin tefsirini anlata anlata bitiremiyordu...
Enver Ören Ağabey'in yaratılışı; diğer bir ifade ile hilkat (yaratılış) kumaşı, Rabbani terbiye ile dokunmuştu. Hocası (H. Hilmi Işık Efendi Hz.), O'nun kumaşını ölçüp-biçip-kesip-dikerken hiç zorluk çekmedi. Kalbinden fışkıran feyzleri ve mübarek ağızlarından dökülen bilgileri, âdeta bir sünger gibi emiyor ve onlarla kalbini ve her zerresini beziyordu...
Doğuştan cömertti; verince dünyalar onun olurdu. Hocasından işittiği; cömertlikle ilgili bir ayet-i kerimenin tefsirini anlata anlata bitiremiyordu. Cömertlikle ilgili ayet-i kerimenin izahı, Bursalı İsmail Hakkı Hazretlerinin"Ruhu-l Beyan" tefsirinde yapılmaktadır. Şöyle ki: "Cömertlik, Cennetliklerin sıfatıdır ve Cennet, cömertler yatağıdır. Karşılıksız vermek, Allahü tealanın sıfatıdır. Cömert yaratılışlı kafirler bile, bu güzel huylarının karşılığını; hem dünyada ve hem de ahirette göreceklerdir. Mesela; Bursa'nın Altıparmak Mahallesinde yaşayan bir kısım Yahudiler, âdeta, insanlara bir şey vermede yarış için yaratılmışlardır. Asla, misafirsiz sofraya oturmazlar. Kimin, neye ihtiyacı varsa; onu karşılamak için seferber olurlar. Vererek ve başkalarının rahat etmeleriyle huzur bulurlar. İşte, bu cömert Yahudiler, vefat edecekleri zaman (ölüm halinde), kendilerine gösterilen ve; 'bu zatı tanıyor musun?' diye sorulan; Ahir zaman Peygamberi Muhammed aleyhisselamı, özlem ve iştiyakla tanırlar ve iman ederek son nefeslerini verirler!"
Cömertliğin kâfirdeki yansıması bu ise; ya, Müslümandaki nasıldır?
Vaktiyle; yurt dışında öğretim üyesi olarak çalışan bir arkadaşla; gazete için haftalık yazıda; aylık 100 dolara anlaşmıştık. Bu kişi, bir ara Türkiye'ye geldi ve şehir dışında bulunan Enver Ağabey'i ziyaret etti. O'na, çocuklarını İslam terbiyesi ile yetiştirebilmesi için, Türkiye'ye göndermesi gerektiğini; üç kız çocuğu olduğunu ve bütün bunlar için de paraya ihtiyacı olduğunu söylemiş. Enver Ağabey de, o kişinin maaşını beş bin dolara çıkardığını bize bildirdi. Bizler hayret ettik. Çünkü hiçbirimiz o kadar maaş alamıyorduk...
Birkaç sene sonra, Türkiye'de ekonomik kriz oldu; maaşları gözden geçirince, ilgili arkadaşın maaşınıEnver Ağabey'e hatırlattık ve; "biz onu 100 dolarla idare ediyorduk; sizse, bunu beş bin dolara çıkardınız" dedik. "Siz ne diyorsunuz?" dedi; "o, bana anlattıklarını size anlatsaydı, siz on bin dolar verirdiniz!" demez mi?!.
Her zaman söylediği şey şuydu: "Elimde değil; vermeden edemiyorum. Bakın; bu kadar sıkıntı içinde olmamıza rağmen, Cenab-ı Hak bana Ağrı Dağı kadar altını verse; ertesi güne bırakmam hepsini dağıtırım. Zaten, vere vere bu hallere gelmedik mi?!."
10.03.2014
Sevgi çağlayanı -5-
Hocası (maddi ve manevi nübüvvet ışıklarının hamili, müftü Seyyid Ahmed Mekki Efendi'nin teşhis ve ifadeleriyle; "latif, benzeri bulunmayan, belki de ileride bir benzeri yazılamayacak olan kitabın [Tam İlmihal Seadet-i Ebediyye] yazarı, zamanımızın bir tanesi") Hüseyin Hilmi Işık Efendi'nin en sevdiği, biricik talebesi idi Enver Ağabey.
Hocasının biricik kızı Dilvin Hanımefendiyle izdivaç yapıp, onların hane-i sadetlerine yerleşti ve; Enver Ağabey için imtihanların en çetini (her an huzurlarında olmak!) böylece başlamıştı!
Cağaloğlu'ndaki gazetedeki ofisinde; baş başa kaldığımız bir günde, anlatmıştı:
"İ.Ü. Fen Fakültesinin Biyoloji Bölümü'nde asistan olarak akademisyenlik görevimi, başarı ile sürdürürken, doktora çalışmalarıma hız verdim ve tam bitirecekken; evde, yemek esnasında, Hocamız (bilmiyormuş gibi yaparak): 'Siz, mektepte ne yapıyorsunuz?' diye sordu. Allah'ın izniyle bir ay sonra doktora imtihanım olduğunu ve tezimi bitirdiğimi arz ettim. 'Pekiii!' buyurdular; 'size bir şey söylersek, bizi dinler misiniz?' dediler. Başımdan aşağıya kaynar sular döküldü. Çünkü, ben her şeyimi terk ederek, kendilerine iltica etmiştim! Ondan başka dayanağım, tutamağım yoktu ki; huzurlarında, rüzgârın titrettiği söğüt yaprağı gibi idim. Nasıl olur da kendilerini dinlemem?!! Efendim! Tabii dedim; elbette dinlerim, dedim. 'Mesela' dedi; 'görevinizden istifa et dersek, istifa eder misiniz?!' buyurdu. Tabii, elbette ederim, dedim. 'Peki öyleyse; istifa edin de; görelim bakalım; nasıl bir şeymiş bu istifa?!' dedi. Ertesi günü gittim; Bölüm Başkanım'ın karşı gelmesi ve istifa dilekçemi yırtıp atmasına rağmen; tekrar istifa dilekçesi yazıp, fakülte sekreterliğine bıraktım. Odama gittim, çekmecelerimi boşalttım, ceketimi alıp çıktım.
Akşam, evde yine sofradayız; 'ne yaptınız' diye sordular; her şeyi anlattım, ilişiğimi kestiğimi ve artık üniversiteye gitmeyeceğimi söyledim. İnanası gelmiyormuş gibi yaparak: 'Allah! Allah! Demek istifa ettiniz; inşallah öyledir!' buyurdu.
Ertesi günü, birlikte Draman-Eminönü otobüsüne bindik; arka sıralardaki ikili koltuğa oturduk. Kendileri cam kenarında idi. Bir zaman sonra; iki eliyle başımı sıkıp ve sertçe sola doğru kıvırarak: 'bazilikayı andıran, şu binayı ve mektebi kalbinden çıkar!' diye bağırdı. Öyle ki, otobüstekiler; ne oluyor diye bize döndüler. Ellerini gözlerimden çektiklerinde, baktım ki, Laleli'deyiz ve bizim fakültenin önünden geçmekteyiz. O anda değil binayı-mektebi, her şeyi; kendimi bile unuttum! O zaman anladım ki, şekli istifa, gerçek istifa değilmiş. Kalp, bütünüyle boşalmayınca, başka şeyle doldurulmazmış! Merhamete bakın; hem kendileri, istifanın gerçeğini yaptırıyorlar ve hem de; boşalttıkları o kalbi, dünyaya zıt sevgi ile dolduruyorlar!
Ve, Enver Ağabey'e öğütleri: Zamanımızın ve bütün zamanların en üstün silahı, güler yüz-tatlı dildir. Çatık kaş, Cehennemin; güler yüz, Cennet'in habercisidir! İslamiyet, şefkat ve merhamet dinidir. Siz, İslamiyet'i öyle yaşayın ki, size gelenler, sizin yüzünüzden Cehennem'lik olmasın!.."
Hücrelerinin her zerresi ile; mübarek Hocasına 'peki!' diyen ve böylece her şeye kavuşan sevgili Enver Ağabey; mümtaz şahsiyeti ile 'sevgi çağlayanı' olmuş ve o çağlayandan bir yudum içen de, kana kana içen de kurtuldu; ne mutlu!
16.03.2014
Sevgi çağlayanı -6-
"Bu devir müritlik devri değil; muhiplik devridir. Bugün için, Allahü tealanın sevdiklerini sevenler kurtuluşa ermiştir..."
Otuzlu yaşların henüz başlarındadır, Enver Ağabeyler. Mübarek Hocaları, 70'li yılların başında, ancak iki elin parmakları sayısı kadar bir gönüldaş grubu ile istişare eder. Onlara bir gazete çıkarmanın zaruretini anlatır. Bu devirde; her türlü hizmetin, en iyi şekilde basın yoluyla yapılabileceğini vurgular. Basınla (buldozerlerle) yıkılanın, kazma-kürekle tamir edilemeyeceğini ve onlarla aynı silahla (basınla) mukabelede bulunmak gerektiğini ifade etti.
Etti etmesine de, elde-avuçta kuruş yok; hangi parayla gazete çıkarılabilecekti?! Akla, mantığa uyanların hepsi, çok arzu etmelerine rağmen, bunun imkânsız olduğunu söylediler. İçlerinden yalnızca Enver Ağabey; Şah-ı Nakş-i Bend Buhari'nin talebesine, "Git; karşılaşacağın nehrin önünü bentle çevir" emrini hatırlayıp; aksi halde olacak felaketleri düşünüp; tereddüt etmeden "Peki efendim! Siz nasıl emrediyorsanız; çıkarın deyin, çıkaralım!" dedi.
Hocası, birden daldı; yıllar öncesine gitti ve; kendi Hocasının (Abdülhakim Arvasi) ona: "Hilmi sen söz dinlersin!" deyişini ve bu dinlemenin maddi ve manevi bereketlerini düşündü ve Rabbine hamd etti. Düşünün, Şayet Enver Ağabey'in o "peki"si olmasaydı, bütün bu hizmetler (kitaplar, gazete, televizyon.. bütün bir İhlas Holding) olmayacaktı!
Enver Ağabey; "Bu devir müritlik devri değil; muhiplik devridir. Bugün için, Allahü tealanın sevdiklerini sevenler kurtuluşa ermiştir. Biz ve bizim kitaplarımız, diğerlerine benzemeyiz. Bizim farkımız; onlar, bize gelin sizi kurtaralım diyorlar! Biz ise, hep beraber el ele verelim, birlikte, Ehl-i Sünnet âlimlerinin kitaplarını okuyalım, tatbik edelim ve kurtulmaya çalışalım, diyoruz! Bu zaman; insanlara kızacak, onları incitecek zaman değildir. Görüyorsunuz; insanlar bölük bölük ateşe doğru koşmaktadırlar. Bu zaman, şefkatli olunacak ve insanlara acınacak zamandır!" buyururdu.
Enver Ağabey'in çıkardığı gazete, mevcut gazetelere hiç benzemiyordu; onların ak dediğine, kara; kara dediklerine ak diyordu. Böyleyken çıkardığı gazete ile Bab-ı ali'de satış rekorları kırdı: Bir milyon dört yüz yirmi dokuz bin.. Gazetecilikte, bardağın boş tarafı gösterilir, yazılır çizilir; O ise, bardağın hep dolu tarafını gösterdi; böylece "huzur veren gazete" oldu!
Gazeteye kimler gelmedi ki.. Kenan Evren, Turgut Özal, Süleyman Demirel, Necmettin Erbakan, Alpaslan Türkeş, Erdal İnönü, Tayyip Erdoğan... Siyaset, sanat, iş ve medya dünyamızın önemli simaları, Enver Ağabey'i ziyaretten büyük keyif alırlardı. Bunlardan Erdal İnönü ile Necmettin Erbakan'ın ziyaretlerini unutmam mümkün değildir.
Çünkü; birisi, anlatılanları ilk defa duyuyor, hayretini gizleyemiyor ve haykırıyor, bir diğeri ise, çok iyi bildiğini sandığı şeyin, ne yaman şey olduğunu anlıyor ve her ikisi de; yüzleri al-al, mor-mor huzurlarından ayrılıyor! (Haftaya)
17.03.2014
Sevgi çağlayanı -7-
Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) buyuruyor ki:
Ümmetimin en hayırlıları, içinde bulunduğumuz zamanda yaşayanlardır (Yani, Eshab-ı kiram efendilerimiz). Sonra; onları takip edenler (Tabiin denilen mümtaz şahsiyetler), ondan sonra da; onları takip edenler (Tebe-i tabiin denilen numune şahsiyetler.) Bu altın çağlardan sonrasında ise; bid'atlerin (dinin aslında olmayıp sonradan uydurulanlar) ve haramların çoğalıp yaygınlaşacağı; arızi iyileşmelerin dışında, genel olarak kötülüklerin hemen her yanı kaplayacağı: 'yevm-ül beter' (bir önceki günü aratacak) devirlerin geleceğini işaret buyuruyor.
İçinde yaşadığımız 'ahir zaman'ın gerçek iman ehli; zifiri karanlıkta, gökyüzünde parlayan yıldızlar misali; topyekûn gök kubbeyi aydınlatmakta ve kendilerini izleyenleri kurtuluş sahiline çıkarmaktadır. Ama gerçek iman ehli.. Öyle, zoru veya menfaati gördüğünde yok olup; sırra kadem basmayacak bir iman!..
Ab-ı hayat, zulumatta bulunur, misali; küfür, irtidat ve imansızlığın ayyuka çıktığı ahir zamandaki gerçek iman erleri; bütün zamanları kendilerine gıpta ile baktırmakta ve iman susuzluğundan şerha şerha çatlamış gönüllere'sağanak' olup, onları yeşertmektedir.
Nitekim, sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) de; İslamiyet'in garip başladığını, garip biteceğini ve; bütün bu gariplere hesapsız müjdeler olduğuna işaretle; öncekilerle sonrakileri, değer ve kıymet bakımından mukayesede zorlandığını ifade ediyor!
Enver Ağabey, maddi ve manevi sahip olduğu her şeyi borçlu olduğu mübarek hocası Hüseyin Hilmi Işık Efendiye ve onun sevip tabi olduğu yıldızlar silsilesine, her zerresiyle âşıktı. Hocası onu, Bab-ı âli'nin kavşak noktasında; 'yol levhası' olarak temerküz etmiş (konumlandırmış); oradan bütün bir insanlığa, onun şahsıyla ve neşriyatıyla (kitap, gazete, dergi, TV) ışık saldı ve inşallah kıyamete kadar da devam edecek...
Enver Ağabeyle yarım saat geçiren yaşlı bir Musevi vatandaş, oğluna onu anlatırken aynen şu ifadeyi kullanıyor: "... Babamın anlattığı Müslüman!"
Doksanlı yılların başında, ziyaretine Başbakan Yardımcısı Erdal İnönü geldi. Sokak kapısında kendisini karşılayıp buyur ettiler. Cağaloğlu'nda, Çatalçeşme Sokak'taki bina dardı. Enver Ağabey'in odasındaki koltuk takımı da sıkışıktı. Erdal Bey, uzun boylu olduğu için, müsaade istedi ve ayaklarını uzatarak oturdu. Sohbet esnasında Enver Ağabey: "... Benimki benim, seninki de benim diyenler hayvanlardır. Benimki benim, seninki senin diyenler insanlardır ve benimki senin, seninki de senin diyenler Müslümanlardır!" deyince; Erdal Bey, önce ayaklarını kendine doğru çekti ve; "Sizin, bütün bu anlattıklarınız doğruysa, herkes Müslüman olur; dünya huzurla dolar; kavgalardan savaşlardan eser kalmaz. Bana gösterir misiniz, böyle Müslümanlar nerede? Sokakta, sizin anlattıklarınızdan kimse yok!" diye sordu.
Enver Ağabey ona, ölüm halini ve hararetini ve suyun, o an için ne kadar kıymetli olduğunu; böyle bir anda bile gerçek Müslümanların suyu, kendileri içmeyip yanlarındaki diğer Müslümanlara ikram ettiğini, örnekleriyle anlatınca, Erdal Bey: "Yeter Enver Bey! Demek, onlar öyleydi ve gerçek Müslümandı; ya şimdikiler; müthiş!.." demekten kendini alamadı.
23.03.2014
Sevgi çağlayanı -9-
Her şeyin aslı sevgidir ve onda da asıl olan yukarıdan aşağıya olmaktır. Cenab-ı Hak, yarattığı mahlukatından, kendine en yakın 'zirve' ismi; Muhammed aleyhisselamı sevgiyle (muhabbetle) yoğurduğundan onu, âlemlere 'rahmet' olarak göndermiştir. O 'rahmet' denizinin en gür ırmağı ise, muhabbet, yani sevgi.. Öyle ki; insanlığın zirveleri olan Peygamberler (aleyhimüssalevat) Allahü tealaya âşık iken; onların en zirvesi Muhammed alehisselam da, elbette Allahü tealaya âşık; diğerlerinden bir farkı ise, o,Allahü tealanın habibi.. Onun nurundaki 'aşk' her şeyi sarıp sarmalamış;'ölü canlar'a onunla hayat iksiri sunmuştur. Bu yüzden; yalnız şehitlerle'âşıklar' ölmez!
İşte; günümüze kadar gelen ve günümüzden de kıyamete kadar devam edecek olan tüm ilahi sevgilere; sevgililer sevgilisi Muhammed aleyhisselam kaynaklık etmiş; aynı kaynağın sayısız pınarları da in'ikas (yansıma) ile tüm âlemleri nisan yağmuruna boğmuştur.
İlahi aşkın sırrında hiç kimse kendi değildir ve kendi için değildir. Kişi, önce arkadaşını kendinden fazla sever ve 'fena fil-arkadaş' olur. Arkadaşının sevgisinde 'yok' olur! Zira, kendisi yok, arkadaşı vardır. Bilahare kişi, hocasında fani olur; hocasını o kadar sever ki 'fena fiş-şeyh' makamına erer. Her nereye baksa hocasını görür; hep onu dillendirir. Allahü tealaya doğru çıkan bu makamlar (yukarı doğru çekilmeler) hep; karşılıklı muhabbetle aşılır.
Sevgi çağlayanlarının her biri; Allahü tealaya açılan 'sevgi kapılarıdır' ve her kim bu kapılardan girerse kurtuluşa erer...
Enver Ağabey bizleri bulup, sevgi deryasına götürdü; kendisine her gelene ve sorana da aynı 'derya'yı işaret etti. Herkes, nasibi kadar o deryadan içti; kimi bir yudum, kimi bir avuç, kimi kana kana! Kim, ne kadar sevilip, sevebilmişse, o kadar içebildi. İçilen, cennet nimeti olup, içenlere afiyet olsun!
O sevgiyi tadan, dünyaya ve dünyadakilere dönüp bakamaz; baksa bile göremez! Hayal olan bu âlemde hayalen yaşarlar. Yani 'yaşar' gibi yaparlar. Hep ötelerin, sonsuz (namütenahi) ötelerin özlemi (iştiyakı) ile yanarlar...
Sıddıklık makamındaki Hazreti Ebubekir, şeklen, Sevgililer sevgilisinin yananda idi ama, onun aşkıyla, hasretiyle yanıyordu. Sonsuz ötelere öylesine tutkundu ki, namaz kılarken yanındakiler, onun 'aşk ateşi'ile kavrulan ciğerinin kokusunu duyarlardı...
30.03.2014
Ramazan yazıları -1-
Evvela sevgili okuyucularımın Ramazan-ı şerif aylarını tebrik ederim. Bizleri bu kutlu günlere kavuşturduğu için Rabbimize sonsuz hamd-ü senalar olsun. Cenab-ı Hak cümlemizi Ramazan-ı şerifin hakikatine erdirip, şefaatine nail kılsın! Amin!
Bu mübarek ayda, Ankara'nın ve siyasetin havasından sıyrılıp, öze ve hakikate dönelim istedik.
Ramazan yanmak demektir. Bir yıl boyunca; yapmaya çalıştığımız ibadet ve taatler dahil, tüm icraatlarımızla gırtlağa kadar günaha bulaşmışız. Bu mübarek ay, işte tüm bu günahları yakmak ve yok etmek için çok önemli bir fırsattır. Yeter ki, bu ayın kadr ü kıymetini bilelim.
Ramazan ayının kıymeti nasıl bilinir? Evvela, o 'kurtuluş' ayı geldiği için sevinilir. Bu ayda oruç tutulur ve bu aya hürmet edilir. Oruç tutmak, yalnızca belirli saatler arasında aç ve susuz kalma değildir. İnsanın tüm benliği ile ve tüm azaları ile Hakk'a yönelmesidir.
Malum; insanın yaratılma sebebi, Hakk'ı tanımak ve O'na ibadet (kulluk) etmektir. İnsan aklı, tek başına O'nu tanımaya ve O'na ibadet etmeye muktedir değildir. Cenab-ı Hak çok merhametli olduğu ve kullarına acıdığı için; insan aklını, gönderdiği Peygamberler ile takviye ederek muktedir kılmıştır.
Şu hâlde Peygamberler (aleyhimüsselavat) insanoğlunun kurtuluşu için en büyük nimet ve rehberdir. Kurtuluş rehberleri sayesinde de, insanoğlunun özrü ve bahanesi kalmamıştır.
İslam âlimleri kurtuluş reçetesini, şu üç kelime ile özetlemişlerdir: İlim, amel, ihlas...
İlimsiz din olmaz; bunun için ilim, herkese (kadın ve erkek) farzdır. Evvela; neye ve nasıl inanacağımızı bileceğiz. Buna iman 'akaid' bilgileri deniyor. Amentü esaslarının başında Allah'a iman gelir. Şu halde nasıl bir 'İlah'a inanacağız? Aklımızın tek başına bulduğu veya Peygamber yardımıyla da olsa; mutasavver veya mütehayyel bir 'ilah'a mı inanacağız. Bu inandığımız Allah olabilir mi? Asla ve haşa!
İnsan neleri düşünür, tasavvur ve tahayyül ederse; onların hiçbirisi Allah (celle celalühu) değildir. Bakınız; beyninin her zerresi birer güneş olan âlimlerden Muhyiddin-i Arabi, Fütuhat-ı Mekkiyye'sinde bu çetin bahsi nasıl özetliyor:
"... Allahü teala tek ilahtır, Uluhiyetinde ikincisi yoktur. O, eşten ve çocuktan münezzehtir. O her şeyin sahibidir, ortağı yoktur, hükümdardır, veziri yoktur. Yaratan'dır, O'nunla beraber idareci yoktur. Özü gereği vardır, kendisini var edecek bir Yaratan'a muhtaç değildir. Aksine kendisinin dışındaki her mevcut, var olmada O'na muhtaçtır. Dolayısıyla bütün âlem, O'nun vasıtasıyla mevcut olmuştur. Sadece O, özü gereği varlık ile nitelenmiştir.
Varlığının başlangıcı yoktur, bekasının sona ermesi mümkün değildir. O sırf varlıktır, sınırlanmaz. Kendi kendine vardır. Mekânlı bir cevher değildir ki, O'nun adına bir mekân takdir edilebilsin; araz değildir ki bekası imkânsız olsun; cisim değildir ki hakkında cihet ve yönde bulunmak düşünülebilsin.
O, yönlerden ve boyutlardan münezzehtir. Dilerse kalplerle ve gözlerle görülür. O'nun akledilir bir benzeri olmadığı gibi akıllar da O'na delil olamaz. Zaman O'nu sınırlayamaz, herhangi bir mekân O'nu taşıyamaz. Aksine Allah var idi ve hiçbir mekân yoktu, şimdi de öyledir.
Allah mekânı ve mekânlıyı yaratmış, zamanı inşa etmiş ve 'Ben Tek Diri'yim' demiş. Yarattıklarını korumak kendisine güç gelmez. 'Allah var idi ve O'nunla beraber başka bir şey yoktu'. Çünkü 'önce' ve 'sonra' Allah'ın yaratmış olduğu zamanın kiplerinderdir. Allah uyumayan el-Kayyum, karşı konulamayan el-Kahhar'dır. O'nun benzeri yoktur."
21.06.2015
Ramazan yazıları -2-
Evet; Allah anlaşılamayan ve anlatılamayandır. Bunun için denilmiştir ki, 'idrakin aczini idrak; idrakin ta kendisidir!' Yani, O'nu (Allah'ı) anlayamamayı anlamak, anlamanın ta kendisidir. Sen, Allah'ı anlayamayacağını anladın; o hâlde sen, Allah'ı anladın!
Yine Muhyiddin-i Arabi bakınız; Allah'ı bilmemiz konusunda ne buyuruyor: "... Mümkünlerin en bilgilisi Yaratıcısını sadece O'nun açısından bilendir. Söz konusu kimse nefsini ve kendisinden var olduğu kimseyi bilir, başka bir şeyi bilmesi geçerli değildir. Bir şeyi bilmek onu kuşatmaya ve tüketmeye imkân verir. Böyle bir bilgi tarzı ilahi katta imkânsızdır. O hâlde, O'nu bilmek imkânsızdır. 'O'ndan bilmek' de (kısmi bilgi) geçerli değildir, çünkü parçalara bölünemez. Demek ki sadece 'O'ndan olan şey' hakkında bilgi söz konusu olabilir. O'ndan olan sensin. O hâlde bilinen sensin.
O'nu bilseydin O, O olmazdı; O seni bilmeseydi sen olmazdın. Binaenaleyh Allah bilgisiyle seni var etmiş, sen de acizliğinle O'na ibadet etmişsindir. O, O'dur; O'na aittir, sana değil. Sen sensin, kendine aitsin ve O'na aitsin: Sen O'nunla irtibatlısın, fakat tersi doğru değildir. Genel anlamda daire noktayla irtibatlıdır ve fakat nokta aynı anlamda daireyle irtibatlı değildir Dairenin noktası daire ile irtibatlıdır. Aynı şekilde Mutlak Zat da seninle irtibatlı değildir..."
"... Beni belirli bir suret ile sınırlayan, kendi hayaline ibadet etmiştir. O, kalbine yerleşmiş örtülü hakikattir. Halbuki bana ibadet ettiğini zanneder, gerçekte ise, beni inkâr eder..."
"... Nasıl eşit olabilirsiniz ki? Beni sizden başkası kalbine sığdıramamış, sizin mananızın dışında hiçbir şeyde yetkin bir surette tecelli etmemişim. Artık size verdiğim yüce şerefin kadrini ve kıymetini biliniz! Ben büyük ve yüceyim. Tanım beni sınırlayamaz. Ne efendi bilir beni, ne köle!.."
Şimdi gelelim âriflerin ışığı, velilerin önderi, İslamın bekçisi ve Müslümanların baş tacı; ikinci bin yılın yenileyicisi İmam-ı Rabbanî hazretlerinin tespitlerine:
"... Hak teala bizim akıllarımızdan, anlayışlarımızdan, ilimlerimizden ve idrakimizden vera'ül veradır (ötelerin ötesidir). Hak teala ötelerin ötesidir; yine ötelerin ötesidir. Bu ötelerin ötesi olmak kurb yönündendir. Uzaklıkta değildir. Her ne tasavvur olunur ise, hatta bir kimsenin zatından dahi ziyade ona yakındır. Aklın ondan haberdar olması zordur. Uzaklık cihetiyle ötelerin ötesi olması vehmin anlayacağı şeydir. Halbuki yakınlıkta olan bir vera'iyyeti vehim ve hayal anlayamaz ve kendine, kendinden ziyade yakınlığı tasavvur eylemeye kadir değildir.
Hak tealanın en çok sevdiği şu kimsedir ki, Allahü tealanın kullarına muhabbetine sebep olan ve kulların dahi O'na muhabbet eylemelerine vesile olandır. O kimse, tebliğ ve davet sahibidir
Hak tealanın kendi zatına ve sıfatına ve ef'aline muhabbeti vardır. Ve bu muhabbetin çokluğundan, her birinde iki itibar vardır ki, muhibbiyyet ve mahbubiyyettir. Ve mahbubiyyet-i zatiyyenin zuhuru kemalat-ı Habibullahdır (sallallahü aleyhi ve sellem).
Hak tealanın hukuku, bütün hukuklardan öncedir."
İnsanın yaratılış sebebinin (kulluğun; nasıl olması gerektiğini yine İmam-ı Rabbani efendimiz özetliyor:
"Ubudiyyet (kulluk), Hak tealaya muhabbet ve bunun alameti, ahkam-ı islamiyyeyi yerine getirmektir. Ubudiyyet, kendi iradesinden kurtulup, Hak tealanın muradı ile olmaktır."
Hele böyle fesad zamanında...
Hadis-i şerifte buyuruldu ki: "Fesad zamanında ibadet etmek, bana hicret etmek gibidir."
İbadet ve taattan maksadın ne olduğunu da yine İmam-ı Rabbani hazretlerinin şu veciz ifadesinden anlıyoruz:
"İbadet ve taattan maksat, kendi yokluğunu bilmektir!"
22.06.2015
Ramazan yazıları ?
Fuat Bol
Batılı mütefekkir Pascal'ın; hakikati arayıştaki sezgi gücü ve aklı akılla mat edip, onu; kendi sınırlı alanına terk etmesi; bibaşına kalan ve olanca hakikatiyle kamaşan aklın teşhis ve tespitine bakın: "... Bana Allah (celle celalühu) lazım; ama haberini filozofların verdiği değil; Peygamberlerin verdiği Allah... Hazreti Musa'nın, Hazreti İsa'nın Allah'ı!.."
Aklın sınırlı olduğunu; Allahü tealanın ise sınırsız (sonsuz) olduğunu ve dolayısıyla sınırlı olanın sınırsızı kavrayamayacağını biliyor. Peygamberi nefesten nasiplenmeyen aklın, bibaşına bulduğu ilahın, gerçek ilah (Allah) olmadığını ve böyle ilaha imanın da Allahü tealaya iman olmadığını anlıyor.
Küfür ve irtidat bulutlarının tüm dünyayı sardığı 20. Asrın; mazlum, mağdur ve mahzun güneşi Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretleri aklı tefsir ederken, şu izahatta bulunuyor: "... Akıl anlayıcı bir kuvvettir. İyiyi kötüden, zararlıyı faydalıdan ayırt etmek için yaratılmıştır. Bunun için; hakkı batıl ile karıştırabilecek insanda, cinde ve meleklerde akıl yaratılmıştır. Allahü telanın kendisinde ve O'na ait bilgilerde, hakkın batıl ile karıştırılması olamayacağından, o bilgilerde akıl yalnız başına sened olamaz. Mahluklara ait bilgilerde, hakkı batıl ile karıştırmak mümkün olduğundan, bu bilgilerde aklın işe karışması doğru olur. Allahü tealaya ait bilgilerde hakkı batıl ile karıştırmak istidadı olmadığından, akıl, o bilgilerde yürüyemez. Rububiyyet, yaratıcılık, her bakımdan bir olmak ister. Ayrılık olmadığı için, orada aklın işi yoktur."
"... Din işleri, akıl üzerine kurulamaz. Çünkü akıl, bir kararda kalmaz. Herkesin aklı birbirine uymadığı gibi, bir adamın selim olmayan aklı da bazan doğruyu bulur; bazan da yanılır ve yanılması daha çok olur. En akıllı denilen kimse, din işlerinde değil, mütehassıs olduğu dünya işlerinde bile çok hata eder. Çok yanılan bir akla nasıl güvenilebilir? Devamlı, sonsuz olan ahiret işlerinde, nasıl olur da akla uyulur?
İnsanların şekil ve ahlakları başka başka olduğu gibi, tabiat ve ilimleri de ayrı ayrıdır. Birinin aklına uygun gelen bir şey, başkasının aklına hiç de uygun gelmeyebilir... O hâlde, din işlerinde akıl, tam bir ölçü, doğru bir sened olamaz. Ancak akıl ile İslamiyet birlikte, tam ve doğru bir vesika ve ölçü olur. Bunun içindir ki: (Dinini ve imanını, insan düşüncelerinin neticelerine bağlama ve akıl ile inceleyerek varılan sonuçlara uydurma!) buyurmuşlardır..."
Bu mübarek Ramazan-ı şerif ayında da en büyük tuzaklar; din adamı maskesi altında, yine akılla kuruluyor. Televizyon ekranları ve gazete sayfaları; bu denli din-iman hırsızlarının tuzakları ile lebalep!
Peygamber-i zişan efendimizi bir kenara koyarak; sanki, Kur'an-ı kerim kendilerine inmiş gibi ahkam kesiyorlar. Çoğu Prof. unvanlı; kibirleri paçalarından akan bu nadan güruhu, nefsî hezeyanlarını din-iman diye anlatıyor; nakıs akıllarının yerini nefislerine terk etmiş zavallı halk da: "İşte! Tam bana, benim anlayışıma göre hoca! Ne güzel; tam istediğim gibi din anlatıyor!" diyor.
Ne anlatan ve ne de dinleyen Peygamber efendimizin getirdiği dini istemiyor; nefislerinin keyfine göre bir din arzuluyor ve onu da mebzul miktarda bulup, seviniyor!
Bu hâl, tamamen ahir zamanın bereketsizliği ve zulmetidir.
Bunun için sevgili okuyucularım; dinimizi-imanımızı, bu denli din-iman hırsızlarına teslim etmeyelim; onların ateşli konuşmalarını ve yaldızlı yazılarını asla dinlemeyelim ve okumayalım! Ehl-i sünnet âlimlerinin yazmış olduğu kitapları arayıp bulalım ve dinimizi-imanımızı doğru şekilde o kitaplardan okuyup öğrenelim. Türkiye Gazetesi bürolarından temin edebileceğiniz TAM İLM-İ HÂL Saadet-i Ebediyye kitabı, bize dinimizi en doğru şekilde öğreten çok kıymetli bir eserdir.
Bu kitabın önsözünde faziletli âlim; Peygamber efendimizin ahfadından, Kadıköy Müftüsü Seyyid A. Mekki Üçışık hazretleri şöyle buyurmaktadır: "... Ey temiz gençler! Dinî ve millî bilgilerinizi, bu latif, benzeri bulunmayan, belki de ileride bir benzeri yazılamayacak olan, bu kitaptan alınız!"
28.06.2015
Ramazan yazıları -4-
Fuat Bol
Bir talebesi; ikinci bin yılın yenileyicisi, İslam âlimlerinin gözbebeği İmam-ı Rabbani hazretlerinden, hastalığından kurtulmak için dua istedi. Mübareklerin, bu çok sevdikleri talebesine verdikleri cevap; tehdit ve hiddet doluydu. Şöyle ki: "... Gelip geçici, şu üç günlük dünya için şifa istiyorsun. Olmazsa ne olur?! Oysa, hakiki hastalık olan; kalbinin hastalığı için şifa istemiyorsun! Sen de biliyorsun ki, kalp hastalığının tedavisi, ahirette ateşle olacaktır!"
Ehemmi, mühimme tercih etmek; yani, çok daha mühim olanı, az mühim olana tercih etmek akıl kârıdır. Dünya geçici; hep sıkıntı veya hep neşe içinde geçse ne olur? Nasılsa kısa bir zaman sonra hepsi bitecek. Ama ahiret öyle mi? Sonsuzluk.. Oradaki bitimsiz azap düşünülünce, insan aklı erir!
Şu hâlde; akıllı insanın yapacağı şey, ahiret işlerini dünya işlerine tercih etmektir. Yani, dünyadan ziyade ahiret için yaşamaktır.
Cenab-ı Hak, insanı, eşref-i mahluk (yaratılmışların en üstünü) olarak yarattı. Bütün uzuvlarını, insanın kendisine verdi; birini ise Uluhiyyetine ayırdı. O uzuv kalptir.
İmam-ı Rabbani hazretleri buyuruyor ki: "Kalbin itminanı (huzura kavuşması) zikir iledir. Yani Cenab-ı Hakk'ı hatırlamakladır. Kalbin, birden fazlaya muhabbeti olmaz. (kalbin muhabbeti muhakkak bir şeyedir). Ve maddelerin çokluğu, mal, evlat, makam ve medh olunmak ve insanlar arasında makam sahibi olmak gibi muhabbetin çeşitleri ve miktarları, her ne kadar birden fazla şeye kalbin muhabbetini gösterse de, yine sevgisi birdir, o da nefsidir. Ve onlara olan muhabbeti nefsine olan muhabbetin parçalarıdır. Zira, adı geçen eşyayı kendi nefsi için ister. Nefsine olan muhabbeti yok olsa, onlara olan muhabbeti dahi yok olur.
Kalp, iki halden birisindedir. Ya, iman edilecek şeylere iman etmiş, bağlanmıştır. Veyahut, o iman edilecek şeyleri inkâr etmektedir. İman edip, bağlanmasının alameti, iman edilecek şeylere kalbin razı olmasıdır. Ve onun sebebi ile göğsün açılması ferahlamasıdır. Küfür ve inkârın alameti, tasdik edilecek şeyleri kalbin sevmemesi ve o sebepten göğsün daralmasıdır.
Kalp carullahdır (kalpte Allahü teala tecelli etmektedir). Mukaddes cenabına kalp gibi yakın bir şey yoktur. Kalbin incitilmesinden kaçınmak lazımdır. Mü'min kalbi olsun, asi kalbi olsun. Zira komşu eziyetten korunmalıdır. Allahü sübhanehunun zaten incinmesine sebep olan küfürden sonra, kalbi incitmek gibi bir eziyyet yoktur..."
Kalp, miyar ölçüsüdür. Nitekim, hadis-i şerifte buyuruldu ki: "Elini kalbinin üzerine koy. Helal için kalp, muhakkak sakin olur!"
Hadis-i kudside Cenab-ı Hakk buyuruyor ki: "Ey Âdemoğlu! Beni sevmek istersen, dünya sevgisini kalbinden çıkar; çünkü, benim muhabbetimle dünya sevgisini bir kalpte asla cem etmem. Ey Âdemoğlu! Benim sevgimle beraber dünya sevgisini nasıl istersin? Öyle ise, benim sevgimi ve rızamı dünyayı (dinin yasakladığı şeyleri) terk etmekte ara! Ey Âdemoğlu! Her işini benim emirlerime uygun olarak yap; yap ki; ben de senin kalbine muhabbetimi doldururum."
29.06.2015
Ramazan yazıları -5-
İmam-ı Rabbani hazretleri, 1. cilt 193. Mektubunda buyuruyor ki: "... Resulullah (aleyhisselam) Eshab-ı kirama buyurdular ki; 'sizler öyle bir zamanda vücuda geldiniz ki, emirlerin ve yasakların onda birini terk eyleseniz helak olursunuz. Sizlerden sonra dahi bir güruh (zümre) gelse gerektir ki, emirlerin ve yasakların onda birini yapınca felaketten kurtulurlar.' İşte şimdi o vakittir."
Mübarek Enver Ören Ağabeyimizin (rahmetullahi aleyh) vefatlarında gazetede yayınlanan bir vefat ilanındaki cümleler, dikkatimi çekti ve beni hayretlere düşürdü. İlanda şöyle diyordu: "... Babalarımız ve dedelerimiz âlim olmasına rağmen; biz, dinimizi sizden öğrendik. Taha-Melih Arvas"
Aynı cümleyi başkaları yazsa, o kadar hayret edilmez; ama bunu sevgili Peygamberimizin (aleyhisselam) torunlarından birileri yazdığında calib-i dikkat arz eder. Zira; hem Peygamber (aleyhisselam) torunu olacaksınız ve hem de babalarınız ve dedeleriniz âlim olacak; sizler dininizi bilmeyeceksiniz de kimler bilecek değil mi?! Olmadığını kendileri itiraf ediyor.
Bendeniz bu cümlenin dehşeti içinde; yine Arvasizadelerden âlim bir kişiye bunu sordum! Bana verdiği cevapla daha da irkildim! "...O gençler çok doğru söylemişler.. O büyüklerden birisi benim dedem olmasına rağmen (zamanının kutbu olan Seyyid Fehim Arvasi hazretleri), bizler onu, Van'daki Şabaniyye Camiinin imamı bilirdik!"
Böyle bir ailenin mümtaz şahsiyetleri böyle söylüyorlarsa; varın, gayrını siz hesap edin sevgili okuyucularım!
Demek ki; bizim sadece Cihan Devleti'miz yıkılmamıştı, onunla birlikte gönül ve iman saraylarımız da yıkılıp gitmişti! Yıkanlar, İslamiyet'in dışımızdaki ebedi düşmanları ile el ele veren; bütün zamanların en ednası (alçakları) olan içimizdeki hainlerdi.
Niyetleri İslamiyet'in kökünü kazımak ve kokusunu yeryüzünden silmekti. Ne kadar başarılı olduklarını, yukarıdaki zevatın cümleleri açıklamaktadır. Bu nasıl bir imansızlık selidir ki; önüne kattığını götürmüş; dede ile torunun-baba ile oğulun arasına dağlar örmüş ve imanı, 'avuçta tutulan kor'a döndürmüştür?!
Nefislerinin şehvet girdabında kıvranan bu zulüm erbabının unuttuğu bir şey vardı; o da; "... Kâfirler istemese de, Allahü teala nurunu tamamlayacak" ilahi fermanıydı.
Yeter ki, bizler Hakk'ın ve Hakk'ın sevdiklerinin sevgisini arzulayalım. Bu niyetle 'Sevda Tepesi'ne çıkalım! Elbette ki Hakk, bir vesile ile hidayet rüzgârını estirir ve memeden kestikleri zannedilen yavrular yeniden süte kanar; donmuş gönüller iman nuru ile yeniden açar!
Bunun içindir ki; ebedi kurtuluşa sebep olan hoca hakkı, ana-baba hakkından önce gelir. Bu cümleden olarak; Şah-ı Nakşibend hazretleri buyurdu ki: "Kişi, kıyamete kadar dua etse, hoca hakkını ödeyemez."
Geçen gün, merhum Enver Ağabeyimizin sevdiklerinden iş adamı Fahri Çakır kardeşimiz beni telefonla aradı ve aynı hususa dikkat çekti:
"... Davet edildiğim bir iftarda idim. Prof. unvanlı sözde din adamı olan bir kişi, din anlatarak, dinleyenlerin dinlerini-imanlarını çalıyordu. Dağıttıkları imsakiyeye baktım; imsakı neredeyse güneşin doğuşundan başlatıyordu! Gelip geçen milyonlarca İslam âlimi yanılmış; doğruyu sadece bu bilmişti! Ne büyük nimet içinde olduğumuzu bir kere daha gördüm ve bize dinimizi doğru olarak öğreten büyüklerimize, bir kere daha sonsuz rahmetler diledim."
05.07.2015
Ramazan yazıları -6-
İmam-ı Rabbani hazretleri 213. Mektubunda buyuruyor ki. "... Allah'tan korkmayan ilim adamları, hangi fırkadan olursa olsun, zındıktırlar... Dinde hasıl olan bütün fitneler ve azılı din düşmanlığı, hep böyle zındıkların bıraktıkları kötülüktür. Dünyalık ele geçirmek için, dinin yıkılmasına yardım ettiler. Bakara suresinin 16. âyet-i kerimesinde mealen, (Hidayeti vererek, dalaleti satın aldılar. Bu alış-verişten bir şey kazanamadılar. Doğru yolu bulamadılar) buyuruldu. Bu âyet-i kerime bunları bildirmektedir.
İblis'in rahat, sevinçli oturduğunu, kimseyi aldatmak için uğraşmadığını gören bir zat, (Niçin insanları aldatmıyorsun, boş oturuyorsun?) dedikte; (Bu zamanın kötü din adamları benim işimi çok güzel yapıyorlar, insanları aldatmak için bana iş bırakmıyorlar) demişti."
Mübarek Ramazan-ı şerif günleri bile; televizyon ekranlarını ve gazete sayfalarını dolduran bu denli kötü din adamları yüzünden bereketsiz kaldı! Bunların çoğu, Hazreti Peygamberin (aleyhisselam) getirdiği İslamiyet'i anlatmıyor. Kendi kafalarındaki bir sapık dini anlatıp; insanların imanlarını çalıyorlar.
İçlerinde öyleleri var ki "(Şefaat Ya Resulallah!) diyen, yani Hazreti Peygamberden (aleyhisselam) şefaat dileyen müşriktir; Allah'a ortak koşmuştur" hezeyanında bulunuyor. Cehennemin köpekleri olacak bu güruh bilmelidir ki; Cenab-ı Peygamber, ümmetinden 'büyük günah' işleyenlere şefaat edeceğini bildirmiş; aynı bildiride itikadı bozuk olanları hariç tutmuş; onlara şefaate mezun değilim buyurmuştur!
Sapık din adamları, milletin itikadını bozup; kendilerini Hazreti Peygamberin (aleyhisselam) bu kutlu müjdesinden mahrum bırakıyorlar.
Zira, bu dinin esası nakildir. Dini ilimler; günümüzden çıkış yeri olan Hazreti Peygambere (aleyhisselam) gidildikçe değer-kıymet ve doğruluk kazanır. Akli ilimler ise (fen bilimleri), bunun tersidir; yani, onlar günümüze geldikçe değer ve doğruluk kazanır.
Şu hâlde; bizim dinimizin aslı; (Hocam buyuruyor ki) temellidir. O hocasından, o da kendi hocasından alarak; bu zincir ta Hazreti Peygambere (aleyhisselam) kadar ulaşır. Sağlam ve doğru bilgi de budur. Sağlam ve doğru anlatılan din de budur. Öyle; her önüne gelenin kafasına göre anlattığı din olmaz. Din nakil dini olunca, vesikaya tabidir.
Bugüne kadar; kim bize dini anlatmışsa; ta Hazreti Peygamber'e (aleyhisselam) kadar onun sülalesi bellidir. Nakil zincirinde asla kopukluk yoktur.
İki tane güneş vardır; biri maddi güneş, diğeri manevi güneştir. Maddi güneş olmasa donarız; dünya hayatı olmaz. Manevi güneş ise, Mahbub-i Rabbil-âlemin olan Muhammed aleyhisselamdır. Sevgi kaynağı olan Muhammed aleyhisselam, Hazreti Âdem toprak ve su arasında iken peygamberdi. Şu hâlde; Âdemoğlunun hepsinin kalbine rüşt, hidayet, feyz, nur, iman ve hakikat; o serverin kalbinden gelmektedir. Manevi güneş olamasa, ebedi karanlık olur!
O, öylesine şanlı bir peygamber ki, Cenab-ı Hakk, ona; "... Pek yakında Rabbin sana verecek de hoşnud olacaksın!" buyuruyor. Razı oluncaya kadar Rabbinin nimetlerine gark olmuş bir Resule (aleyhisselam) ümmet olmak ise, şereflerin en yücesi olsa gerektir.
Ne mutlu!
06.07.2015
Ramazan yazıları -7-
İnsanlar genel olarak üç sınıftır; birinciler dünyaya ve dünyanın çöplüklerine arzuludur; diğer sınıftakiler ise, ahirete ve onun nimetlerine istekli; bir diğerleri ise ne dünyayı ve ne de ahireti ve onun nimetlerini arzulamayıp, yalnızca Allahü tealayı ve O'nun muhabbet ve rızasını arzular.
İmam-ı Gazali hazretlerinin daha hususi tasnifine göre ise, insanlar yine üç sınıftır; birincileri gıda gibi olup herkese her daim lazımdırlar. İkinci zümre ise, ilaç gibi olup, gerekli olduklarında ve gerekenler için lüzumludurlar. Bir diğer zümre ise, zararlı mikroplar gibi olup; hiç kimseye lazım olmamalarına rağmen, bol miktarda bulunurlar!
Yine İmam-ı Gazali hazretleri, başka bir tasnifinde insanları dört sınıfa ayırıp; şöyle açıklıyor: Birinciler, ehl-i dünyadır. Oğlun, kardeşin, eşin gibi en yakınların da olsa; bunlara dünyalık verdikçe seni severler! Gerçekte kendilerini, kendi menfaatlerini seviyorlar ama; senden menfaatlendikleri için seni sever gözükürler. İkinciler, ehl-i küfürdür. Yani kâfirlerdir. Belli olduklarından; sana zararı en az dokunacak zümredir. Çünkü, kâfir olduğunu bilirsin; tedbirlerini de ona göre alırsın! Üçüncü kısım ise, ehl-i bid'attir. Sana karşı en tehlikeli olan zümre bunlardır. Senin imanını bozmadıkça yakanı bırakmazlar. Yanlış inançlarını hak bildiklerinden, tevbe bile etmezler. Dördüncü kesim ise, Zümrüt ü Anka misali çok az bulunurlar; özellikleri ise, menfaatsiz sevmektir. Böyle bir devlete sahipsen; elden bırakmamak için ne gerekiyorsa yap!..
Dikkat edilirse, bütün bu tasnifler insan için ve insana göre yapılıyor. Zira her şeyin merkezinde insan vardır. O insan ki, gerçekte küçük kâinatın ta kendisidir. Diğer tüm mahlukatın her biri; hava-su-ateş-toprak denilen unsurların yalnızca birinden yaratılırken; yalnızca insan, bunların dördünün toplamından halkedilmiştir. Bundan dolayıdır ki, kâinatta ne varsa, onlardan bir hülasa insanda mevcuttur. Bunlardan başka, insanda bir cevher daha vardır ki, mahiyetini kendisi de bilmiyor!
İmam-ı Rabbani hazretleri buyuruyor ki: "... İnsandaki aşk ve dert, onu diğer mahluklar içinde üstün kılmıştır!
Kâinatın hülasası insan, insanın özeti de kalptir. Nazargâh-ı ilahi olan kalp, hakikatlerin mahallidir. Kalbin işsiz ve muattal olması yoktur (Kalp, devamlı çalışır). Masiva veya zat-ı ilahi ile meşgul olacaktır. Kalbin tasdiki ile hasıl olan imana (İslama) mecazi Müslümanlık denir. Nefsin iman etmesine (bağlanmasına) hakiki Müslümanlık derler.
Kalbe gelen zulmeti (lekeleri) temizlemek için, tevbe ve istiğfar ve pişmanlık ve iltica etmelidir (sığınmalıdır)"
"... İnsan, terakki etmek (yükselmek) için yaratılmıştır. Terakki ise, yasaklardan kaçınmakla elde edilir. Meleklerde terakki yoktur. Zira onlara bir şey yasak edilmemiştir. Çünkü onlar, yasakları yapmayacak şekilde yaratılmışlardır.
Bu sakınmak ise, nefse uymamak demektir. Allahü teala dinleri, nefsi isteklerinden kurtarmak için gönderdi." (Mektubat-ı Rabbani 286. Mektup)
12.07.2015
Ramazan yazıları -8-
Cenab-ı Hakk, bütün âlemi insan için; insanı da kendisi için yarattı. Allahü teala için olmak demek, Allahü tealayı bilmek ve O'na kulluk, yani ibadet yapmaktır.
En büyük Peygamberlerden (aleyhimüs-salevat) Hazreti Musa'ya Cenab-ı Hakk; benim için ne yaptın diye soruyor. Musa aleyhisselam cevaben; çokça namaz kıldığını, oruç tuttuğunu, sadaka verdiğini ve Rabbini çok zikrettiğini söylüyor. Kendisine şöyle vahyediliyor: "Namaz sana burhan, oruç cehennemden siper, sadaka (kıyamet günü güneş bir mil yaklaşıp her şeyi kavurduğunda) sıcaktan gölge, zikir ise nurdur! Bu yaptıkların hepsi senin için; benim için ne yaptın; Ya Musa?"
Senin için ne yapılır? Bilmiyorum Ya Rabbi! Diye yakarınca, şöyle buyuruldu: "Benim dostlarımı dost bilip sevmedikçe ve düşmanlarımı da düşman bilip onlara buğz etmedikçe; bana gereği gibi iman etmiş olamazsın ya Musa!"
Cenab-ı Hakk bir hadis-i kudside: "Yere göğe sığmam. Fakat mü'min kulumun kalbine sığarım!" buyuruyor. İmam-ı Rabbani hazretleri bunu açıklarken; "...Buradan hulul ve ittihad (birleşme) manası anlaşılmasın. Hakk teala ondan münezzeh ve müberradır" buyuruyor.
Yani; "... Aklın ötesi, akıl sahasının ötesi, öyle bir sahadır ki, orada kalp yoluyla keşf ve müşahede olunan bazı şeyler anlaşılır ki, akıl onun idrakinden acizdir. Hislerin, aklın idrak ettiği şeylerden aciz olması gibidir." (Mevlana Cami).
"Maddiciler diyor ki; (yok olan var olmaz ve var olan da yok olmaz. Bunu ispat etmeye bile lüzum yoktur, bunu herkes bulabilir.) Bu sözleri insanlar için doğrudur. İnsanlar elbette bir şeyi yoktan var edemez. Hiçbir şey yaratamaz. Fakat bu sözü, Allahü teala için söylemek yanlıştır. Herkes değil, kimse böyle söylemez ve ispata gelmez, vehim ve hayaldir. Allahü tealanın kudretine inanmamaktır. Allahü tealanın yoktan var etmesi ve bütün âlemleri hiçten yaratması ve hepsini yok etmesi, O'nun kudretine göre şaşılacak bir şey değildir. Bunu söylemek âlemin kadim olduğunu, yoktan, sonradan yaratılmadığını söylemek demektir ki, küfürdür. Çünki, kâinatın bütün zerreleri ile yoktan var edildiğini, bütün dinler söz birliği ile bildirdiler. (İNSAN DÜŞÜNMÜYOR MU Kİ, BİZ ONU ÖNCEDEN YARATTIK, HALBUKİ O, BİR ŞEY DEĞİLDİ) mealindeki âyet-i kerimeye uygun değildir. Kadı Beydavi (rahmetullahi aleyh) tefsirinde (insan adem idi, yani yok idi) diye mana vermiştir.
Bu sözleri hem de, Allahü tealanın bir şey yapamayacağını bildirir. Çünki, yok olanı var etmiyor diyorlar. Var olanın var edilmesi de olmaz. Onların dedikleri gibi, var olan yok olmaz ise, varlıkların varlıkta kalabilmesi için de Yaratana ihtiyaçları olmayacaktır. Hatta Allahü teala eşyayı yok edemeyecektir. Bunlar cisimlerin hassaları, hareketleri için acaba ne diyecek? BUNLARIN HER ZAMAN YENİDEN MEYDANA GELDİKLERİNİ VE YOK OLDUKLARINI HERKES GÖRÜYOR. Velhasıl bu sözleri söylemek Allahü tealayı inkâr etmektir. Allahü teala böyle şeylerden çok yüksektir..."
Sevgili Peygamber efendimizin (aleyhisselam) şu mübarek duaları ile yazımızı süsleyelim: "Ya Rabbi! Senden, senin sevgini, senin sevdiklerinin sevgisini ve beni, senin muhabbetine yaklaştıracak amelin sevgisini isterim." Amin!
13.07.2015
Bayramı hak ediyor muyuz?!
İslam âleminin, bugünkü içler acısı durumuna bakıp hüzünlenmemek mümkün mü? İslam âleminin, yürek burkan bu acı tablosu; gerçek İslamiyet'ten, yani İslamiyet'in ruhundan ne denli uzak olduğunun çok açık delilidir.
Dıştaki düşmanların elbette ki suçları var ama; onlar bir yerde kendi görevlerini icra ediyorlar. Zalimin görevi zulmetmekse; mazlumun görevi de o zulümden sakınmaktır. İslam âlemi, inanç ve eylemleri ile âdeta zulümleri davet ediyor!
Şahıs planında da, cemiyet planında da ilahi ölçü aynıdır: "Hâşâ zulmetmez kuluna Hüdası, herkesin çektiği kendi cezası..." Bu hususta mukaddes kitabımızda Cenab-ı Hakk'ın ifadesi şudur: "Sana ulaşan her iyilik Allah'tandır." Kötülük hakkındaki ifadesi ise; "sana ulaşan her kötülük kendindendir." Allahü teala, bunun ardından da şöyle buyurmuştur: "De ki: Hepsi Allah (celle celâlühu) katındandır."
İbn-i Arabi (kuddîse sirrûh) hazretleri, bunu açıklarken şu ince bilgileri verir: "...Bunu her ikisi hakkında belirtmiştir. İyilik ve kötülük bir araya geldiğinde, 'bunlar Allah'tandır deme, (Allahü teala katındandır de). Böylece Kur'an, kullanılan (bir şeyin Allah'tan veya Allah'ın katından olması örneğinde) lafza dikkat etmiştir."
Tüm İslam âlemi baştan aşağı zorba yönetimlerle idare ediliyor. İşte; başta bulunan bu zorba yöneticiler, yönetilenlerin amelleridir. Bu hususu sevgili Peygamberimiz aleyhisselam işaret ediyor ve; "nasıl iseniz, öyle idare edilirsiniz" buyuruyor.
Halkın hatası ile reislerin hataları bir değildir. Hele de bu hatalar, şahsi olmayıp davayı ilgilendiriyorsa; asla bir değildir. Çünkü, şahsın zararı kendine; reislerin zararları ise topyekûn millete olur.
İslam âleminin en büyük sıkıntısının ise; sağlıklı baş'lardan yoksun olmasıdır. ABD'nin, İngiliz'in, İsrail'in, Alman'ın, Fransız'ın vb. kayığına binen idareci; Müslüman addedilen ülkesini hangi sahile çıkarabilir?!
Müslümanız diyoruz; İslamiyet neyi emrediyorsa, tersini yapıyoruz. Parçalanmayın diyor, bizler parçalanmayı en büyük şeref ve hatta yönetim şekillerimizin olmazsa olmazı biliyoruz! Birbirinizle kardeş olun diyor; düşman oluyoruz. Birbirinizin kanını dökmeyin diyor, Müslüman kanı ile besleniyoruz. Kâfirleri dost edinmeyin diyor, onlarla canciğer kuzu dolmasıyız!
Türkiye Cumhurbaşkanı BM Genel Kurulu'nda, tüm zorbaların gözlerinin içine bakarak; "... Dünya 5'ten büyüktür" diye haykırdı ve zalimin yüzüne; "canisiniz; bebek katillerisiniz" diye gürledi. Hani; kim geldi peşinden? Peşinden gelmedikleri gibi, zalimlerin safında yer aldılar.
Zorba takımı idareciler, düşmanla bir olup kendi halklarına zulmediyorlar. Düşman da onlarla, kedi fare ile oynar gibi oynuyor. Yalnızca şu ifade bile her şeyi anlatmaya kafi değil mi? (İslami terör örgütleri!) İslam'la terör kelimesi yan yana... Everest Tepesi'nin adı Gor Çukuru olmuşsa; kime, neyi ve nasıl izah edeceksiniz?!
Allahü tealanın Cehennemliklere buyurduğu; (Siz bizi unuttuğunuz gibi biz de bugün sizi unutacağız!) hükmünün dünyevi yansımalarını yaşıyoruz!
Çare; Allahü tealayı unutmamak ve O'nun ipine (Şeriatine) sımsıkı sarılmaktır!
19.07.2015
Pazar yazıları -1-
Pazar yazılarını; günlük meşakkatten ve siyasetten ayrılıp, soft konulara ve daha ziyade dini ve kültürel mevzulara tahsis etmeyi düşünüyorum, sevgili okuyucularım. Buna beni, mahut yazılara gösterdiğiniz ilgi mecbur etti diyebilirim.
Cenab-ı Hakk "Gizli bir hazine idim; bilinmek murat ettim" buyurarak insanı, cinni ve tüm âlemi yarattı. Bilmeliyiz ki, (Allahü teala var idi ve O'nunla beraber başka hiçbir şey yoktu) hükmü sabittir.
İnsanın yaratılış gayesini ise, çok açık şekilde bildiriyor: "...Ben'i tanısınlar ve bana kulluk (ibadet) etsinler diye.." O' nu tanımayı; daha doğrusu; O'nun anlaşılamayacağını anlamak gerektiğini, Ramazan yazılarımda kısaca açıklamış idim.
Şimdi ise, ibadet üzerine; İslam âlimlerinden bazı nakiller yapacağım. İnsan, namaz kılmak için yaratıldı dense gerektir. Zira namaz, bütün ibadetleri içinde toplar. İlahi hesapta kulun ilk bakılacak ibadeti namazdır. Namaz için sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam): "NAMAZ NURDUR, SADAKA BURHANDIR, SABIR (ORUÇ VE HAC) AYDINLIKTIR, KUR'AN LEHİNDE VEYA ALEYHİNDE DELİLDİR, SABAHLAYAN HERKES NEFSİNİ SATIN ALIR; YA ONU AZAD EDER VEYA KÖLELEŞTİRİR" buyurur.
Dikkat edilirse, nuru namaza izafe etmiştir. Namazla Allahü tealaya yakarılır. Namaz, nur olduğuna göre; kul, Allahü tealaya 'en-NUR' isminden yakarır. Nur, bütün karanlıkları uzaklaştırdığı gibi, namaz da bütün meşguliyetleri keser. Diğer hiçbir ibadet böyle değildir. Namazın nur olması; onunla Hakk'la mükaleme ve Hakk'ı müşahede müjdelendiği içindir.
Nitekim, sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam): "... Allahü tealayı görür gibi namaz kılmamızı; biz O'nu göremiyorsak da, O'nun bizi gördüğünü" ikaz ediyor.
Namazdan başka hiçbir ibadet, kulu Hakk'a yakın varlıkların makamlarına kavuşturamaz. Bahse konu makam, Peygamber, melek, veli ve mü'minler gibi Allahü tealanın sevdiklerinin en üstün makamıdır.
Cenab-ı Hakk: "Secde et ve yaklaş!" buyruğuna uyan kullarının bu halleri ile kendisine yakın meleklere karşı övünür. Bu övünme, onlara şöyle demesidir: "Ben sizi bir ameliniz olmaksızın yaklaştırdım ve meleklerimin seçkinlerinden yaptım. Şu ise, kulumdur. Kendisi ile yakınlık makamı arasına pek çok perde, nefsin arzuları, maddi istekler, aile geçindirmek, mal, çocuk, arkadaş vb. gibi birçok büyük engeller ve çetin sıkıntılar koydum. O ise bunların hepsini aştı, secde edip yaklaşıncaya kadar büyük gayretler içine girdi ve böylece yakın kimselerden oldu. Bir kendinize, bir de bu kuluma bakın ve kıymetini bilin ve Ben'im için katlandığı bunca sıkıntılardan dolayı da, hakkını gözetiniz!"
Namaz hakkında bütün bu izahatları yapan Muhyiddin-i Arabi hazretleri, namazın ne denli kıymetli bir ibadet olduğuna işaretle, şu mühim tespitleri yapar: "...Namazdaki en kıymetli şey; sözler arasında Allahü tealayı zikretmek, fiiller arasında en kıymetli şey ise, secde etmektir. Namazın sözlerinin en üstünü, 'Allahü teala kendisini öveni işitti' ifadesidir. Burada kul, Hakk adına bunları söylediği için bu vekillik kulun namazdaki en değerli halidir. Çünkü Allahü teala kulunun diliyle, 'Allah (celle celalühu) kendisini öveni işitti' demiştir.
Cenab-ı Hakk Ankebut suresinde mealen: 'Namaz kötülüklerden ve taşkınlıklardan engeller' buyurur. Bunun sebebi, namazın kendisinin dışındaki görünen davranışları yasaklamasıdır."
26.07.2015
Pazar yazıları -2-
İslam boyun eğmek demektir. Dış görünüş itibariyle boyun eğdiğinde insan, görünüşte Müslüman olur. Gerçek Müslümanlık için (içinden de Müslüman olunması için) insanın, içiyle de boyun eğmesi gerekir. İşte; 'dil ile ikrar (kabul ettiğini beyan), kalp ile tasdik' (içiyle de boyun eğmek) bu demektir.
Muhakkik ehli âlimler; gerçek manada (içiyle ve dışıyla) Müslüman olunca, kişinin içi imanla temizlenir buyururlar. Peygamber efendimize (aleyhisselam) bir grup insan gelip, Müslüman olduklarını ve sadaka istediklerini belirttiler. Bunun üzerine Cebrail aleyhisselam, Cenab-ı Hakk'ın şu vahyi ile indi: "İman ettik dediler. De ki: İman etmediniz, Müslüman olduk deyin. İman kalplerinize girmiş değil." Hucurat-14)
İman, faydalı ve cehennemde ebedi kalmaktan kurtaran batını temizlik demektir. İman nuru, ateşe (cehenneme) siperdir. Öyle ki; Sırat'tan geçmekte olan Mü'mine cehennemin; "çabuk geç; zira senin iman nurun benim ateşimi söndürüyor!" diyeceğini Peygamberimiz haber veriyor.
İmanın aslı 'Tevhid'dir. Tevhid kelimesinden murad, batıl ilahlara ibadeti yok etmek ve Hakk'ın (celle şanühu) ma'budiyyetini ispattır. (İbadet edilecek yalnız O vardır.)
Kelime-i tevhid (La ilahe illallah-Allahü tealadan başka ilah (ibadet olunmaya layık) yoktur), tarikatı, hakikati ve İslamiyyeti ihtiva etmektedir. (Seadet-i Ebediyye-914)
Hadis-i şerifte buyruldu ki: "Kelime-i tevhid, terazinin bir kefesine, gökler ve yer diğer kefesine konsa, bu kelimenin kefesi, diğer kefeden ağır olur."
İmam-ı Rabbani Hazretleri, 1. Cilt 272. Mektubunda buyuruyor ki: "...Bütün mü'minlerde bulunan gaybden imanın çok dereceleri vardır. Bu imanın en yüksek derecesi Peygamberlere (salat ü selam onların üzerine olsun) uymakla hasıl olan imandır."
Aynı mektuptaki; "Ehl-i sünnet âlimleri buyuruyor ki, istidlal ile yani akıl ile bularak hasıl olan iman, taklid ile yani başkasına uyarak hasıl olan imandan daha üstündür. Hatta âlimlerin çoğu, istidlal imanın şartıdır. Taklid ile hasıl olan iman, iman olmaz buyurmuşlardır. Siz ise, iman-ı taklidi daha üstündür diyorsunuz?" sorusuna, bakınız ne cevap veriyor:
"Peygamberleri taklid ederek hasıl olan iman, iman-ı istidlalidir. Çünkü o büyükleri taklid eden kimse, Peygamberlerin bildirdiği her şeyin doğru olduğunu, aklı ile, düşüncesi ile anlamıştır. Çünkü, Allahü tealanın bir kimsenin sözlerinin doğru olduğunu bildirmesi için, ona, mu'cizeler vermesinden, o kimsenin elbette doğru sözlü olduğu anlaşılır. PEYGAMBERLERİN HEPSİNDE MU'CİZELER BULUNDUĞU İÇİN, HEPSİ DOĞRU SÖZLÜDÜR. Başkasına uyarak hasıl olan imanın kıymetsiz olması, babalarından görerek iman ettikleri içindir. Peygamberlerin doğru söylediklerini, bildirdikleri her şeyin doğru olduğunu düşünmeden, yalnız anadan-babadan ve etraftan görerek hasıl olan imandır. Böyle olan taklid-i iman, âlimlerin çoğuna göre kıymetsizdir.
...Peygamberleri taklid etmeye dayanmadan, yalnız istidlal ile iman hasıl edenlere yazıklar olsun! Allahü teala, imanın nasıl elde edileceğini bize gösteriyor. Al-i İmran suresinin 53. Ayet-i kerimesinde mealen, (Ya Rabbi! Senin indirdiğine inandık. Resulüne uyduk. Bizi şahid olanlarla birlikte bulundur!) buyuruldu."
02.08.2015
Pazar yazıları ?
Âlemlere rahmet olarak gönderilen sevgili Peygamberimiz, Gaye İnsan-Muhammed aleyhisselam buyurdu ki: "Dünyanızdan bana üç şey sevdirildi; güzel koku, kadın ve gözümün nuru namaz!" ve "Namaz, mü'minin mi'racıdır." ve "Namazda kul ile Allahü teala arasındaki perdeler kalkar." ve "Bir kul namaza kalktığında, Cennet kapıları ona açılır..."
Cenab-ı Hakk ise, "Namazı kendim ile kulum arasında ikiye ayırdım!" buyurarak; namaz kılanı var saymış ve muhatap almıştır. Muhyiddin-i Arabi hazretleri: "En yüce ve nezih nitelik Allahü tealaya ait iken, en düşük ve değersiz nitelik kula aittir. Allahü teala seni namazda kul diye isimlendirdi. Kulluk ise, zillet ve horluk demektir. Allahü teala, yeryüzünü nitelerken, onu bizim için hor ve değersiz yaratıp 'omuzlarında yürümemizi sağladığını' belirtir. Yeryüzü ayaklarımızın altındadır. Bu durum, hor bir varlığın teması bakımından horluğun ve düşüklüğün son noktasıdır. Yeryüzü bu kadar değersiz iken, bedenimizdeki en kıymetli organımızı -ki yüzdür- onun üzerine koymak ve onu toprağa sürmek bize emredildi... Secdede kul, namazın diğer hallerine göre Allah'a daha yakındır."
Namazdaki kıraat (Kur'an-ı kerimden okuyuş) konusunda Allah adamlarının yorumu şudur: "Namaz kılan Rabbi ile münacat eder (konuşur). Kul, namazda Allahü tealanın kendisini çağırdığı münacat esnasında Rabbiyle hangi sözle konuşacağını kendi kendine bilemez. Bu sebeple 'namazı kulum ile aramda ikiye ayırdım' dediğinde Allahü teala, kendisiyle nasıl konuşulacağını ve hangi sözle münacat edeceğini ona bildirir. Sonra şöyle der: 'Kul, övgü âlemlerin Rabbi Allah'adır' der. Bu ifade, kula Rabbiyle hangi sözle konuşacağını öğreten bir bildirimdir. Allahü teala 'kulum beni övdü' der...
Allahü teala, kelamının içinden (kendisi ile konuşmak için) kulu adına Fatiha suresini belirledi. Çünkü kul namazda ancak Allah'ın kelamı ve kelamını toplayan (üm, ana) sureyle konuşabilir. Üm toplayıcı demektir ve Fatiha süresi, 'ümmül-Kur'an', Kur'an-ı kerimi toplayan demektir..."
"Fatiha suresinin önceki kısmı Allahü telaya ait iken kalan kısmı kula aittir."
"İnsan, varlığının ayrıntılarına ve namazın içte ve dışta bütün âlemi kuşattığına bakmıştır. Namaz belirli bir parçasına özgü değildir. Çünkü insan bütünüyle birlikte ayakta durur, bütünüyle rüku' eder, bütünüyle birlikte oturur..."
Kudsi hadiste Cenab-ı Hakk şöyle buyurur: "Kul 'Bizi dosdoğru yola, nimet verdiklerinin yoluna ulaştır, öfkelendiklerinin ya da sapkınların yoluna değil' der. Allahü teala 'bunlar kulum içindir. Kuluma istediği verilecektir' der."
Bütün bunlar, ihlasla (sırf Allahü teala için) kılınan bir namazın varidatıdır. Böyle bir namazda, kişiye cennetin kapıları açılıyor ve Allahü teala ile arasındaki perdeler kaldırılıyor.
Allahü tealanın razı olduğu namazın bir fiziki şekli var (malum rükünler: Kıyam, rukü', secde, teşehhüt...); bir de her bir rükünde kalbin toparlanması ve yalnızca Allahü telaya müteveccih olma keyfiyetidir.
Bizim kıldığımız namazın ise, yalnızca şeklen (fiziken) bile gerçeği ile bir alakası bulunmamaktadır. Usul olmayınca vusül (kavuşma) de olmaz. Zira; "gerçek bir namaz, kişiyi fenalıklardan korur!" Hem namaz ve hem de kötülükler varsa -ki var- bu namazın nasıl olduğuna bir bakmak lazım!
09.08.2015
Pazar yazıları -4-
Kurtuluş reçetesini İslam büyükleri veriyor: Allahü tealanın dostlarını dost bilip, onları sevmek ve O'nun düşmanlarını düşman bilip, onlara buğzetmektir; yani onları sevmemek ve onlardan nefret etmektir.
İnsan, ebedi âlem (cennet ya da cehennem) için yaratıldı. Kısacık dünya hayatı ise, yalnızca bir imtihandan ibaret. Bundan dolayı buyuruldu ki; "Dünyada garip olarak yaşa; kendini yolcu ve ölmüş olarak bil; nefsine düşmanlık et (onun istediklerini yapmayıp, istemediklerini yani ona ağır gelenleri yap.)"
Bilmeliyiz ki; cennet, hiçbir ibadetin karşılığı değildir. Tamamen ihsan-ı ilahidir; yani Cenab-ı Hakk'ın bir lütfudur.
İslam büyüklerinin kurtuluş reçetesinde bildirdikleri bir diğer formül de; birbirimizin gıyabında dua etmektir. Ebeveynler, evlatlarının gıyabında mutlaka dua etmelidirler. Zira, gıyapta yapılan dua için melek yaratıldığını ve yapılan duaya "amin" dediğini sevgili Peygamberimiz haber vermektedir.
Aksi halde; nefsimiz için ve desinler diye yaptıklarımızın, Cenab-ı Hakk indinde hiçbir kıymeti yoktur.
Allah ehlinden bir adam, yetmiş küsur sene birinci safta namaz kılmış. Bunu da; Allahü tealanın teşvik ettiği bir şeye duyduğu arzu sebebi ile yaptığını düşünüyordu. Gayesi Allahü tealanın emrine uymaktı. Bir gün, bir mani onun birinci safta namaz kılmasını engelledi. Bulunduğu yerdeki namazda, aklına; birinci saftakilerin, 'bu adam nerede?' diyecekleri geldi.
Bunun nefsinden geldiğini anlayıp, hüngür hüngür ağlamaya başladı ve nefsine şöyle dedi: "Beni aldattın. Halbuki ben yetmiş küsur senedir Allahü teala için namaz kıldığımı zannediyordum. Meğer, senin arzun içinmiş. Seni bulamazlarsa ne olur ki?!." Bunun üzerine tövbe etmiş ve bir daha belirli bir camide ve belirli bir yerde namaza durduğu görülmemiş...
Bayezid-i Bistami hazretleri anlatır: "Anneme karşı evlatlık görevlerimi eksiksiz ifa ediyordum. Bunları nefsim için değil, Allahü teala için olduğunu düşünüyordum. Soğuğun şiddetli olduğu bir gecede; yatalak olan annem, 'bana su getir' diye seslendi. Kalkıp hareket etmek bana ağır geldi. (Nefsine uyma duygusunu muhasebe edip, amelini geçersiz saymış ve onu sahiplenmemiş.)
Zorlanarak kalktım ve suyu anneme getirdim. Bir de baktım ki, annem uyumuş. Elimde kase olduğu halde, uyanıncaya kadar başucunda bekledim. Uyandı, kaseyi kendisine uzattım; şiddetli soğuk sebebi ile parmağımdan kopan deri kasenin kulpuna yapışmıştı. Onu gören annem çok üzüldü.
Bunun üzerine nefsime dönerek dedim ki: Yaptığın iyiliğin, Allahü teala sevgisinden olduğunu zannettiğin ibadetin boşa gitti. Zira, gördüm ki, tembelleştin ve yere çakıldın ve annenin istediği suyu ona vermek sana ağır geldi. Tembelce ve ağırdan alarak kalktın. Şayet, Allah için olsaydı, annene ihsanda bulunmak sana ağır gelmezdi. Anneye iyilik, Allahü tealanın senden istediği ve sana emrettiği bir davranıştır. Halbuki sen Allahü tealayı sevdiğini iddia ediyorsun. O'nun için yapılan ibadetin coşkusu nerede; ağırdan alarak, bu yaptığın iş nerede?!.."
Bundan dolayıdır ki sevgili okuyucularım; buyurulduğu üzere: Günahımıza bir tövbe, ibadetimize bin tövbe etmeliyiz!
16.08.2015
Pazar yazıları -5-
1966 senesinde; İstanbul İmam-Hatip Okulunda kimya dersimize gelen mübarek Hocamız H. Hilmi Işık Efendi (kuddise sirrûh), bir arkadaşımızın 'niyet'le ilgili sorduğu soruya; her zamanki gibi gözlerini yumarak ve tane tane şu karşılığı vermişlerdi:
"...Yaa kardeşim! Hadis-i şerifte buyuruldu ki: (Mü'minin niyeti amelinden efdaldir, üstündür.) Hadis-i şerif nedir? Peygamber (aleyhisselam) sözü.. Çok mühim.. Allahü tealadan en ziyade âlimler korkar! İşte o âlimler, bir hadis-i şerif nakledecekleri zaman; abdest alır, istiğfar eder, sararır ve titreyerek o mübarek sözü söylerlerdi. Bakınız; insan iyi niyeti ile nelere kavuşuyor; sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) buyuruyorlar ki: 'Biçare ve yoksul bir adam, zengin ve Hakk'ın inayetine mazhar olmuş birinin sadaka verdiğini, malını köle azad etmek için harcadığını, insanlara cömertlik yaptığını, akrabalarını gözettiğini, mescitler yaptığını; ancak zengin insanların yerine getirebileceği ameller yaptığını görür. Halbuki kendisinde bu imkânlar yoktur. O zengine gıpta eder ve onun gibi kendisinin de parası ve gücü olsaydı, onun yaptıklarını yapmayı temenni ve arzu eder. Bu her iki insan da (zengin ve yardım eden ile fakir ve iyi niyetle zengine gıpta edip; onun gibi zengin olsa, onun gibi yardım etmeyi arzulayan) sevapta eşittir.'
Bakınız kardeşim; şimdi talebesiniz; niçin okuyorsunuz? Allahü tealaya rahat ve temiz ibadet edebilmek için ve ahiret yolunda yürüyebilmek için okuyorum. Mezun olunca da her yaptığım işte aynı niyette olununca; vazifesini yaptığı kadar hep sevap kazanır. Onun her işi ibadet olur. Dünyada kazandıkları da cabası..."
İslamiyet'in tarifinin iki şey olduğunu o mübarek zattan öğrendim: "Allahü telanın emirlerini üstün bilip onları ta'zim (hürmet) etmek, O'nun mahlukatına şefkatli ve merhametli olmaktır." İnsanlara acımanın ve onlara merhamet etmenin önemini, yine bir hadis-i şerifle; (Peygamber sözü!) vurgulayarak anlattılar: "Çok günah işlemiş, hiç iyilik yapmamış bir kimseyi Kıyamette hesaba çekerler. Ona, (sen dünyada hiç iyilik yapmadın mı?) derler. Hayır, yalnız çırağıma dedim ki, (fakir olan borçluları sıkıştırma! Ne zaman ellerine geçerse o zaman vermelerine söyle. İstediklerini yine ver, boş çevirme!) Allahü teala buyuracak ki; (Ey kulum! Bugün sen fakir, muhtaçsın! Sen dünyada benim kullarıma acıdığın gibi, bugün biz de sana acırız). Onu afv eder."
Bir arkadaşımız ise, kendilerine 'Tarikatları' sordu. Ona da; her konuda ismini zevkle andığı efendisi Seyyid Abdülhakim Efendi hazretlerinin sözünü hatırlatarak cevap verdi: "Tarikatların yasaklandığı haberi kendilerine verilince, Efendi Hazretleri; (onlar, zaten kendilerini kapatmışlardı. Kapalı olan mekânlara bir kilit de bunlar taktılar!)"
Ve; şöyle devam buyurdular:
"Tarikat müstehaptır. Bugün iman tehlikededir. İmandan sonra; haramlardan kaçınmak ve farzları ifa gelir. Müridlik devri eskilerde kaldı; şimdi muhip (sevgi) zamanıdır. İşin başı da, ortası da, sonu da sevgidir; muhabbettir.
İş, Allahü tealayı ve O'nun sevdiklerini sevmektir. Sev kurtul kardeşim!
Sevginin tarifi Mektubat-ı Rabbani'de var kardeşim; 'Sevgi itaattir.' Sevgi inanışı ve işleri ve ahlakı onun gibi olmaktır!"
Ve; yazımızı yine bir Peygamber (aleyhisselam) sözü ile taçlandıralım:
"Kişi sevdiği ile beraberdir!"
23.08.2015
Pazar yazıları -6-
Cenab-ı Hak, mahlukları sınıf sınıf yaratmış ve her sınıfa "hayırlılar" yerleştirmiş, bunların içinden de seçkinleri ayırmıştır. Hayırlılar, elbette ki, ilahi davete icabet eden mü'minlerdir. Bunların seçkinleri ise, salih Müslümanlar, veliler, nebiler ve resullerdir.
Yarattıklarından birini seçerek; O'nu en üstün kılmıştır. Zira, kâinatı O'nun yüzü suyu hürmetine yaratmış ve "O'nu âlemlere rahmet olarak göndermiştir." En iyi dualar ve karşılıklar O'nun ve Eshabının üzerine olsun! Bundan dolayıdır ki, Sevgili peygamberimiz Muhammed aleyhisselam, Cenab-ı Hakk'ın kendisine Halife olarak yarattığı insanın hem en hayırlısı ve hem de yegane efendisidir.
Fütuhat-ı Mekkiyye'de İbn-i Arabi hazretleri şöyle der: "Allahü teala, O'nu bir direk yapmış, varlık kubbesini O'na dayandırmıştır, mazharların en üstünü ve yücesi yapmıştır. Bu makam O'nun adına tarif olarak geçerlidir. Böylece O'nu, beşer toprağı var olmazdan önce bilmiştir. İşte O kişi Muhammed aleyhisselamdır. O'na karşı konulamaz ve O'ndan büyük olunamaz. O efendidir, O'nun dışındakiler ise, kalabalıktır. Hazreti Peygamber aleyhisselam, kendisi hakkında şöyle buyurur: Ben insanların efendisiyim, övünmüyorum!..
...Âriflerden bir grup şöyle der: 'Allahü teala, insanları ve cinleri kendisi için yaratmış, bu iki sınıfın dışındakileri ise, insan için yaratmıştır.' Bu konuda Hazreti Musa aleyhisselamdan aktarılan bir rivayet vardır. Allahü teala Tevrat'ta şöyle vahyetmiştir: 'Âdemoğlu! Eşyayı senin için, seni kendim için yarattım! Kendim için yarattığımı, senin için yarattığıma feda etme!' Nitekim Kur'an-ı kerimde Cenab-ı Hakk, 'İnsanları ve cinleri bana ibadet etsinler diye yarattım' (Bakara-253) buyurmaktadır."
Cenab-ı Hakk'ın seçip zirveye oturttuğu sevgili Peygamberimize verilip, diğer Peygamberlere (aleyhimüsselam) verilmeyen altı özellik şunlardır: 1-Cevamiü-l kelim olması; az sözle çok şey ifade etmesi; en muğlak konuları bile açıklığa kavuşturması ve bütün hakikatleri kendinde toplamış olması. 2-Kendisine düşmanlık besleyenlerin ve kendisine karşı savaşmak isteyenlerin kalplerine korku salınması; yardıma ve zafere mazhar kılınması. 3-Savaş ganimetinin kendisine helal kılınması. 4-Yeryüzünün tamamının kendisi ve ümmeti için temiz ve mescit kılınması. 5-Bütün insanlara elçi olarak gönderilmesi. 6-Hatem-ül enbiya yani son Peygamber olması...
İbn-i Arabi Hazretleri, O'nun (aleyhisselam) sahip olduğu "Makam-ı Mahmud'da" şu müjdeyi verir: "... İşin sonu ahirette Muhammed aleyhisselama aittir. Böylelikle Hazreti Peygamber Makam-ı Mahmud'da ortaya çıkmış, şefaat kapısı O'ndan açılmıştır. Allahü tealanın nezdinde şefaate ehil olan melek, resul, nebi, mü'min, veli, hayvan, bitki ve cansızlardan ilk şefaat edecek O'dur. Sevgili Peygamberimiz (sallallahü aleyhi ve sellem) Rabbinin nezdinde bu kimselerin şefaat edebilmesi için şefaat eder. Böylelikle her dil ile ve her söz ile övülür.
Şefaatin başı ve ortası O'na aittir. Allahü teala şöyle buyurur: 'Melekler şefaat eder, mü'minler şefaat eder ve geride en merhametli olan kalır.' Sözün bağlamı, merhametlilerin en merhametlisinin de şefaat edeceği anlamına gelir. Allah'tan başka bir şey yoktur."
Şair (Necip Fazıl) ne güzel söylemiş:
"O, Allah'ın emriyle Kâinat Efendisi/Varlığın Tacı, varlık nurunun ta kendisi..." ve: "Sende insan ve toplum, sende temel ve bina/Ne getirdin, götürdün, bildirdinse amenna!.."
30.08.2015
Pazar yazıları -7-
Hadis-i şerifte; "Kendini bilen (tanıyan) Rabbini bilir (tanır)" buyuruyor. Velilerin önderi İmam-ı Rabbani hazretleri, Rabbini tanıyabilmenin nasıl olacağını şöyle açıklıyor: "Bir kimse kendi hakikatini, şerirlik (kötülükler) ve zıtlık ile beraber bilip, her hayır ve kemali, Allahü tealadan gelmiş (O'na ait) bilince, çaresiz, Allahü tealayı hayır ve kemali ile bilmiş olur." (3. Cilt 65. Mektup)
Bilmediğini bilen bir cehalet sahibi iken, bilmediğini bilmeyen katmerli cehalet sahibidir. Muhyiddin-i Arabi hazretleri, kişinin kendi hakikatinin muhtaçlık olduğunu söyler ve; "... Muhtaç olan kibirli olmaz; zira kendinde olmayan bir özellikle gözükmek istemek olur! Böyle bir kişi Allahü tealanın Kıyamet Günü kendilerine bakmayacağı üç sınıf insandan biridir. Bunlar: Zina eden yaşlı, yalancı hükümdar ve kibirli yoksuldur."
Cenab-ı Hakk kudsi hadiste; "Ben kulumun bana olan zannı üzereyim; hakkımda iyi zanda bulunsun!" buyuruyor. Bayezid-i Bistami Hazretleri -ki, kutlu yolun Seyyididir- "Rabbim sana ne ile ulaşabilirim ki?" diye yakardığında; Cenab-ı Hakk velilerine hitap ettiği gibi ona hitap eder: "Bana ait olmayan bir şeyle bana yaklaş!" buyurur. Bayezid; "Sana ait olmayan şey nedir ki?!" diye sual eder. Aldığı cevap ise, kulluğun özetidir: "Zillet ve yoksulluk."
Allahü tealanın rahmeti gadabını aşmıştır. Bunu açıklayan İmam-ı Rabbani hazretleri şu müjdeleri verir: "Rahmet; gadap üzerine fazla olmasa idi, bizim gibi günahkârlara, dünya ve ahirette kurtulma ümmidi olmazdı. Rahmetin çok fazla olduğundandır ki, bu miktar günah ile yeryüzünde seyr ederiz. Helak olmayıp, enva'ı nimetler ve ihsanlar ile beraber, Kıyamet Gününde kurtulacağımızı ümmid ederiz. Rahmet-i ilahi dünyada mü'mine ve kâfire şamildir. Kıyamet gününde rahmet, mü'minlere mahsus olup, kâfirler mahrum kalacaklardır." (4. Cilt, 11. Mektup)
Allahü teala insanı, bütün hakikatlerin toplayıcısı ve Âlem'deki Halifesi yaparak bütün suretlerin gücünü ona verdi. Sevgili Peygamberimiz aleyhisselam; "İnsanlara teşekkür etmeyen, Allahü tealaya şükretmemiştir" buyurarak; şükrün, beşer katından Hakk katına çıktığına işaret etmiştir.
Nitekim; Allahü teala Musa aleyhisselama; "Bana hakkıyla şükret!" buyurur. Musa aleyhisselam; "Buna kim güç yetirebilir ki?!" der. Aldığı cevap ise, gerçeğin ta kendisidir: "Nimeti benden bildiğinde hakkıyla şükretmiş olursun." (Sünen-i İbn-i Mace)
İmam-ı Rabbani hazretleri insanın hakikatini 1. Cilt 45. Mektubunda açıklar:
"... İnsanların, çok muhtaç olmalarına sebep, insanda her şey bulunduğu içindir. Bunun için, her şeyin muhtaç olduklarının hepsi, insana lazımdır. İnsan muhtaç olduğu şeye bağlanır. O halde, insanların bağlılığı, başkalarının bağlılığından daha çoktur. Her bir bağlılık insanı, Allahü tealadan uzaklaştırır. Bundan dolayı, Allahü tealadan en uzak olan, en mahrum kalan mahluk insandır. Halbuki insanın her mahluktan, daha üstün olmasına sebep de yine her şeyin, kendisinde bulunmasıdır. Her şeyi kendisinde topladığı içindir ki, insanın aynası mükemmeldir. Bütün mahlukların aynalarında görünenlerin hepsi, yalnız onun aynasında, bir arada görünmektedir. Bunun için de, insan, mahlukların en iyisi olmuştur. Mahlukların en muhtacı, en mahrumu, en kötüsü de, yine bu sebepten insandır. Bunun içindir ki, Muhammed (aleyhissalatü vesselam) gibi bir Peygamber insandır ve Ebu Cehil gibi bir melun da insandır."
04.10.2015
Pazar yazıları -8-
Fuat Bol
Velilerin önderi İmam-ı Rabbani hazretleri; "... Kalp Allahü tealanın komşusudur. Allahü tealaya kalbin yakın olduğu kadar hiçbir şey yakın değildir. Mü'min olsun, kâfir olsun hiçbir insanın kalbini incitmemelidir. Çünkü asi olan komşuyu da korumak lazımdır. Sakınınız, sakınınız, kalp kırmaktan pek sakınınız! Allahü tealayı en ziyade inciten küfürden sonra, kalp kırmak gibi büyük günah yoktur...
...Kalp, yani gönül, mahlukların en üstünü ve şereflisidir. İnsan, (Âlem-i kebir)de, yani insanın dışında bulunan her şeyi kendinde topladığı için, mahlukların en kıymetlisi olduğu gibi; kalp de (Âlem-i sağir)deki, yani insanda bulunan her şeyi kendinde topladığı için ve çok basit ve hülasa olduğu için çok kıymetlidir..." buyurmaktadır. (3. Cilt 45. Mektup)
İmam-ı Rabbani'nin evlad-ı mükerremi Muhammed Ma'sum hazretleri ise;"... Kalp evvela, nefsin saltanatında ve onun idaresindedir. Hak tealanın inayeti ile nefsin hakimiyyetinden kurtula. Asl hâline dönüp, insanın kemali (olgunluğu) olan yakınlık ve ma'rifete kavuşur." Ve; "...Kalbin gaflet ve dünyaya bağlılığı, zatı ile ilgili derin bir hastalığıdır." Ve; "...Bir kalpte Allahü tealanın sevgisi ile, Hakk'dan gayrilerin sevgisi bir arada bulunmaz." Ve; "...Hakikatlerin mahalli olan kalp, Mevla'nın nazargâhıdır. Kalbin nurlanmasına çok çalışalar." Ve; "... Kalbin tasdiki ile hasıl imana (İslama) mecazi Müslümanlık denir. Nefsin iman etmesine (bağlanmasına) hakiki Müslümanlık derler." Ve; "... Kalbin işsiz ve muattal olması yoktur. (Kalp devamlı çalışır) Masiva (Hakk'dan gayri her şey) veya zat-ı ilahi ile meşgul olacaktır" buyurmaktadır.
Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam); kalbin bu hâlinden ürkmüş ve duada bulunmuştur: "Ey kalpleri çeviren! Benim kalbimi senin dininde sabit tut." Yine Hazreti Peygamberin (aleyhisselam) teşbih sanatıyla dile getirdiği bir hadis-i şerifleri vardır: "Mü'minin kalbi, Allahü tealanın iki parmağı arasındadır." Muhyiddin-i Arabi hazretleri bunu şöyle açıklar: "... Akıl hakikat ve mecazın konumunun gereğine göre; Allahü teala hakkında uzvu imkânsız görür. Parmak ise ortak anlamlı bir lafızdır, uzuv anlamına geldiği gibi nimet anlamına da gelir.
...Bize göre değiştirmek elle olabileceği için Hazret-i Peygamber de değiştirmeyi parmaklara bağlamıştır. Çünkü parmaklar eldendir ve el içindedir. Parmaklarda hız ise daha yerleşiktir. Allahü tealanın kalpleri değiştirmesi, onlarda iyilik ve kötülük niyeti yaratmasıdır. İnsan çelişik düşüncelerin kalbine art arda geldiğini hisseder. Bu durum Hakk'ın kalbi şekilden şekle sokmasıdır ve insan kalbiyle ilgili bu durumu kesin bir şekilde bilir. Bu sebeple sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam); (Ey kelpleri çeviren! Benim kalbimi senin dininde sabit tut) diyerek yakarır."
Kalp konusunda en büyük tehlike ve yanlış anlama; "sen kalbe bak, o temiz ise gerisi teferruattır..." gibi hezeyanlardır. İmam-ı Rabbani hazretleri 2. Cilt 87. Mektup'ta buna işaret ediyor ve diyor ki: "... Kalbin temizlenmesine, nurlanmasına çalışmak, her azanın, ahkam-ı islamiyyeye yapışmasına sebep olur. Yalnız kalp ile uğraşıp , ahkam-ı islamiyyeye yapışmayan mülhiddir. Doğru yoldan sapıktır. Böyle kimselerin kalplerinde ve ruhlarında bir şeyler hasıl olması, istidractır.Yani, onları derece derece, yavaş yavaş Cehennem'in derinliklerine indirirler..."
Evlad-ı mükerremi Muhammed Ma'sum hazretleri; kalbin parlaklığı için noktayı şöyle koyuyor:
"...Kalbin parlaması, ahkam-ı islamiyyeye uyması (hallenmesi) ve Peygamberimizin sünneti ile zinetlenmesi ve Allahü tealanın razı olmadığı bid'atlerden ve nefsin şehvet ve zevklerine dalmaktan kaçınmaya bağlıdır. Ve zikrin ve şeyhe muhabbetin kalbe devamlı yerleşmesine bağlıdır." (Mektubat-ı Ma'sumiyye 6. Cilt 13. Mektup)
11.10.2015
Pazar yazıları -9-
Mübarek Hocamız merhum Hüseyin Hilmi Işık hazretleri, kimya dersini 15-20 dakikada bitirir; kalan zamanı, teneffüsleri ve öğlen teneffüsünü talebelerden gelen sualleri cevaplayarak değerlendirirlerdi. O, 15-20 dakikalık kimya dersinde; kimyayı size âdeta yutturur. Orta üçüncü sınıfta onlardan gördüğüm organik kimya bilgimle; İmam-Hatip Lisesi ile dışarıdan bitirme suretiyle girdiğim klasik lise bitirme imtihanlarında kimyadan tam not alarak mezun oldum.
Konuşmalarında kendilerinden hiç ama hiç bahsetmezler; devamlı (hocası olan) Seyyid Abdülhakim Efendi hazretlerinden anlatırlardı. Seneler sonra; Hocamızın gençlik arkadaşlarını tanıdım; uzun seneler onlarla ahbaplık ettim. Onlar da Efendi Hazretlerinin talebeleri idi ve kendi hocalarını bizim gibi; kendisini görmeyen gençlerden işitince, hem çok mutlu oluyorlar ve hem de hayret ediyorlardı.
Efendiyi görmeden, onunla yaşamadan bütün bu anlatılanları nereden bildiğimizi sorduklarında; "kimya hocamızdan" demiştim. Nasıl bilemezdik ki; zira her cümlesinde o vardı.
Hocamızın arkadaşları da aynı tespiti yaparak şöyle derlerdi:
"Hilmi ağabey aramızda çok farklı idi. Çok zeki idi ve Efendi'nin en ufak bir hareketini ve sözünü; kendinden geçercesine izler, dinler ve not ederdi...
Efendi bize çeşitli dersler okuturdu; bunlardan birisi de İsaguci Mantık dersiydi. Doğrusu, bu dersten çok sıkılırdık. Hilmi Ağabey ise, her dersi olduğu gibi, mantık dersini de pürdikkat dinler ve iki saate yakın dizlerinin üzerinde kıpırdamadan, gözleri yumuk şekilde otururdu... Sonra kalkılır, namaz kılınır, yemek yenilir ve tekrar derse oturulurdu.
Bu defa, Efendi Hazretleri; 'Hilmi, önceki dersi tekrar et bakalım', derdi. Hilmi ağabey yine gözleri yumuk bir halde; tahiyyatta oturur şekilde anlatmaya başlardı. Plakta hata olabilir; Hilmi ağabeyde olmazdı. İki saatlik dersi, kelimesi kelimesine ve üstelik; efendinin vurgularını aynı şekilde yaparak dersi tekrar ederdi..."
Bir gün; Yeşilköy'deki eczanelerinin arka bölümünde; emekli bir paşa ile sohbet ederken; yine devamlı olarak Seyyid Abdülhakim Efendi hazretlerinden bahsediyor. Paşa dayanamıyor ve;
-Hilmi Bey, ben sizi dinlemeye geldim; siz ise hep Efendi'den dem vuruyorsunuz; ne sorsam hep ondan misaller veriyorsunuz. Doğrusu pek merak ettim; hep Hocam, Hocam diyorsun; senin bu Hocan sana ne öğretti?
-Bana bir şey öğretti ve o bana yetti; bana ne doğru ne yanlış, yani kim sevilir kim sevilmez, bunu öğretti...
Hocamız buyurdular ki: "Dünyada en zor şey; neyin doğru neyin yanlış olduğudur. Sevgili Peygamberimiz bile dualarında; (Ya Rabbi! Bana doğruyu doğru olarak, yanlışı yanlış olarak tanıt) diye yakarışta bulunmuştur."
Hocamızın, Efendisine karşı sonsuz bir muhabbeti ve melekleri imrendiren bir edebi vardı! Mübarek kalpleri incinir endişesiyle; ömrü boyunca bir kere olsun mübarek yüzlerine bakmadılar, bakamadılar. Bakamadıkları o mübarek gözlerin hasretiyle ve delice aşkıyla bir ömür yandılar.
Ve yine onlardan işittikleri şu dizeleri, inleyerek terennüm ederlerdi:
"Zi hicr-i dositan hun şud, derun-i sine can-ı men. Fırak-ı hemnişinan soht magz-ı üstühan-ı men." (Sevdiklerimin ayrılığı ruhumu kan ağlatıyor. Dostlarımdan ayrı kalmamın hasreti iliklerimi yakıyor...)
Bunları, ehline yadigâr kalsın diye yazıyoruz. Sırası gelmişken bir sırrımı da ben vermiş olayım: Hiçbir zaman olmadığım ve olamayacağımı bildiğim için; onlar sağ iken, talebeleri olduğumu asla söylemedim; utandım ve imtina ettim. Vefatlarından çok az önce; Said Arvas ağabey ile ziyaretlerine gidip ellerini öpmek ve uzunca süre sohbet etmek nasip oldu. Dua etmek için tanımak istediklerinde; "Gazeteden Fuat Bol abi" demekle yetindik.
.Onlar "Silsile-i zeheb"le (Altın Halka) buluşup hasret gideriyor, biz ise kendi derdimize yanalım!
Ve illa ki; onların şefaatlerini; ehil ve na-ehil olarak umalım ve bekleyelim.
18.10.2015
Pazar yazıları -10-
Yaratılışın temeli ve sebebi sevgidir. Bir kudsi hadiste Cenab-ı Hakk; "Ben bir hazineydim; bilinmek istedim. Mahlukatı yarattım, onlara bilindim, onlar da beni bildi" buyurur.
İman dahi sevgi temeli üzerine oturur. Allahü tealayı ve sevdiklerini sevmek, O'nun sevmediklerinden yüz çevirmek ve onları sevmemek, imanın olmazsa olmaz şartıdır.
İbn-i Arabi Hazretleri sevgiyi üç mertebe olarak belirtiyor ve bunları şöyle izah ediyor: "Birincisi tabii sevgidir ki avamın sevgisidir. Bunun neticesi, hayvani ruhta meydana gelen birleşmedir. Seven ve sevilenin ruhu, haz ve şehvet coşkusu ile sahibi için tek bir ruh hâline gelir... İkincisi ise, ruhani-nefsi sevgidir. Bunun gayesi ise hakkını yerine getirmede ve kadrini bilmede sevgiliye benzemektir. Üçüncüsü ise ilahi sevgidir. Bu ise, Allahü tealanın kulu, kulun da Allahü tealayı sevmesidir. Nitekim Cenab-ı Hakk; 'O onları, onlar da O'nu sever' buyurur. (Maide-54)
...Sevgiyi tanımayan kimse, onu bilmemiştir. Ondan bir şey tatmayan kimse, onu tanımamıştır. Ondan 'kandım' diyen kimse, sevgiyi tanımamıştır. Sevgi, doyması olmayan bir içecektir. Kalp gözü kapalı ve gözleri perdeli olan birisi; 'bir kadeh içtim, bir daha susamadım' der. Halbuki gönüller sultanı Bayezid-i Bistami şöyle der: 'Adam dediğin denizleri yudumlasa bile, dili susuzluktan dışarı çıkan kimsedir.'
... Mecnun'la (Kays) her ne konuşulsa, 'Leyla, Leyla!' derdi. Çünkü onu kaybettiğini tahayyül ediyordu. Halbuki öyle değildi. Tahayyül edilen suret o kadar yakındı ki, artık Leyla'yı göremiyor ve yitiren biri gibi onu arıyordu. Bakınız! Bizzat Leyla dışarıdan kendisine gelip onun sureti Kays'ın hayalindeki Leyla'dan aldığı suretle uyuşmadığında, hayalindeki suretle çarpıştığını görmüş, hayalindeki suretin kaybolacağından endişe ederek şöyle demişti: 'Benden uzak dur! Çünkü seni sevmek, beni senden alıkoydu.'
Burada Kays, söz konusu hayali suretin bizzat sevginin kendisi olduğunu söylemiş ve Leyla! Leyla! diyerek onu aramaya devam etmiştir..."
Sevgi yukarıdan aşağıya doğrudur. Cenab-ı Hakk âlemi sevmeseydi, âlem O'nu sevemezdi.
Nitekim, Allahü tealanın insanlara olan sevgisinde de buna işaret vardır: "O onları, onlar da O'nu sever' (Maide 54). Bu durum, beşer planında da böyledir; büyükler küçükleri sevmeli ki, küçükler de büyükleri sevebilsin.
Sevgili merhum Enver Ağabey, mübarek hocası Hüseyin Hilmi Işık'tan (kuddîse sirrûh) aldığı şu ölçüyü kendisine rehber edinmişti: 1- Güven, 2- Aşk, 3-Peki demek... Beşeri münasebette bu sıranın takip edilmesinin gerektiğini söyler ve güvenmeden sevmenin veya peki demenin;
beklenilenin tam tersi sonuçlar doğurabileceğini ifade ederdi. Çünkü; 'aşkta merhamet yoktur'; yanlış birisini sevmenin ve güvenilmeyecek birisine peki demenin insanı felakete sürükleyeceğine işaret ederdi.
Sevgi itaattir; öyle ki, sevilenin hâlleriyle hâllenmektir. En ileri hâli ise, kendi benliğinden sıyrılıp sevilende yok olmaktır!
Allahü teala, insanları kendisine kavuşturacak sevgiye kase olarak, insan kalbini yarattı ve buna; sevgililer sevgilisi Muhammed aleyhisselamın kalbini vasıta kıldı. O'nun (aleyhisselam) kalbinden fışkıran nurlar ve feyizler (Allahü teala sevgisi) bütün âleme yayılmaktadır. Bu sevgi pınarından ziyadesiyle beslenen gönüller, evliya kalpleridir. Onları tanıyan ve seven her şeye kavuşur.
Kavuşanlara, Cennet nimetleri afiyet olsun!
25.10.2015
Pazar yazıları -11-
Sevgili Peygamberimiz Muhammed aleyhisselam; "rütbelerin en üstünü ilim rütbesidir" buyurur. Ve; "gıpta edilmesi gereken iki insandan birini; kendisine İslami ilimlerin ihsan edilip, hâl, hareket ve hayatını o bilgilere göre tanzim ve tayin eden kişi" olarak belirtir. Nitekim, insanın şerefi, kıymeti, ilim ve edebi ile ölçülür. Malı ve baba ve dedeleri ile değil!. İbn-i Arabi ise; "bilgi niteliğinden daha şerefli bir hâl yoktur. Secde hâlinden daha şerefli bir hâl yoktur. Çünkü secde, köklerin bilgisine ulaşmaktır" der.
Hazret-i Âdem'in meleklerden üstünlüğünü Cenab-ı Hakk şu âyet-i kerime ile açıklar: "Âdem'e bütün isimleri öğretti" (Bakara 31). Bu öğretişten sonra meleklere şöyle buyurur: "Âdem için secde ediniz" (Bakara 34).
İbn-i Arabi, Fütühat-ı Mekkiyye'sinde bu hususu şöyle izah eder: "...Bu secde, kendilerine bilgi öğrettiği için öğrencilerin öğretmene yaptığı secdedir. 'Âdem için' ifadesi, illet ve sebeplilik bildirir. 'Âdem için secde ediniz' demektir. Âdem'den dolayı Allahü teala için yapılan secde, Allahü tealanın kendisiyle ve Âdem'de yarattığı şeyle ilgili bilgiyi öğrettiği için bir şükür secdesi idi. Böylelikle melekler bilmediklerini öğrenmiş, Âdem de kendilerine öğretmekle onlara karşı öncelik elde etmiştir. Âdem aleyhisselam bu konuda onların üstadıdır.
Ondan sonra ise bu hakikat, Hazret-i Muhammed aleyhisselamın dışında kimsede ortaya çıkmamıştır. Sevgili Peygamberimiz aleyhisselam; 'Bana cevami'ul-kelim verildi' demiştir. Bu, Âdem hakkında söylenen bütün isimler demektir..."
Şu halde Hazret-i Âdem vekil, Hazret-i Muhammed eleyhisselam asıldır. Nitekim bir hadisi şerifte şöyle buyurur: "Âdem ve onun altında bulunanlar sancağımın altındadır." Hazret-i Âdem, su ile toprak arasında iken yani henüz yaratılmamışken Sevgili Peygamberimiz Muhammed aleyhisselama makamı bildirilmiş ve O'na "cevamiu'l-kelim" özelliği verilmiş, O da bunu öğrenmiştir.
Dolayısıyla; Liva'ul-Hamd (hamd, övünç sancağı) Ahirette, sevgili peygamberimizin elinde olacaktır.
İlmin kıymeti ve şerefi, sahibini marifet ehli kılmasındandır. Marifet, Allahü tealayı tanımak, bilmek demektir. Allahü tealayı tanıtmayan ilim yüktür ve sahibini şiddetli azaptan kurtaramadığı gibi, misliyle azaba düçar olacaktır. İlim, kişiye evvela kendini tanıtır; bilahare Rabbini tanıtır. "Kendini bilen Rabbini bilir" buyurulmuştur.
Kendini bilmek yokluğunu bilmektir; nitekim Mektubat'ta; "Kamış 'boşum' dedi, şekerlendi/Ağaç 'benim' deyip yükseldi, baltayı yedi!" buyurulur.
Bakınız bir Allah dostu ne diyor: "Allahü teala karşısında varlık hâlindeki durumu yokluk hâlindeki gibi olan kimse, Allahü tealaya hakkını veren kişidir."
Şair Lebid ne güzel söylemiş: 'Allah'tan gayrı her şey boş (batıl).
Ve bizim şairimiz (Üstad N. Fazıl) ne güzel hecelemiş:
"Tutuşturanlar, lügat kitabını elime,
Bilsin: Allah'tan başka bilmiyorum kelime." Ve;
"Ellerime uzanan dudakları tepeyim;
Allah diyen, gel seni ayağından öpeyim!"
01.11.2015
Pazar yazıları -12-
Cenab-ı Hakk Kur'an-ı kerimde, "Sabredenlerin mükafatları (ödülleri) hesapsız verilecektir" (Zümer-10) buyuruyor.
Sevgili Peygamberimiz aleyhisselam, Muaz bin Cebel'e yazdırdığı bir taziye mektubunda buyuruyor ki: "...Muhakkak bilmeliyiz ki, kendi varlığımız, mallarımız, servetimiz, kadınlarımız ve çocuklarımız, Allahü tealanın sayısız nimetlerinden, tatlı faydalı ihsanlarındandır. Bu nimetleri, bizde sonsuz kalmak için değil, emanet olarak kullanmak, sonra geri almak için vermiştir. Bunlardan, belli bir zamanda faydalanırız. Vakti gelince hepsini geri alacaktır.
Allahü teala, nimetlerini bize vererek sevindirdiği zaman, şükretmemizi, vakti gelip geri alarak üzüldüğümüz zaman da sabretmemizi emreyledi... İyi bil ki, ağlamak, sızlamak, derdi belayı geri çevirmez. Üzüntüyü dağıtmaz! Kaderde olanlar başa gelecektir. Sabretmek, olmuş bitmiş şeye kızmamak lazımdır..."
İmam-ı Rabbani hazretleri 3. Cilt 14. Mektupta; "Belanın kalkmasına dua edip, afv ve afiyeti rica ederiz" buyurarak; Hazret-i Eyyüp aleyhisselamın düçar olduğu belalara karşı gösterdiği sabra ve mahut belalardan kurtulması için yaptığı duaya işaret etmiştir.
İbn-i Arabi hazretleri; "Sıkıntıları kendilerinden kaldırması için, Allahü tealaya sızlanmak sabra zarar vermez" diyerek; o da Eyyüp aleyhisselamın tavrına dikkat çeker. Şöyle ki: "... Eyyüp aleyhisselam kendisine ulaşan belayı kaldırmasını Rabbinden istemişti: (Bana zarar temas etti, Sen, merhametlilerin en merhametlisisin! Enbiya-83)... Rabbi de onun duasını kabul etmiş, içinde bulunduğu güçlüğü kaldırmış, (Biz onun duasını kabul ettik. Enbiya-84) âyetiyle de duasının belanın kaldırılmasıyla ilgili olduğunu ortaya koymuştur. Allahü teala onun çektiği sıkıntıyı ortadan kaldırmış olsa bile, onun sabrını övmüş, bu konuda şahitlik yaparak şöyle buyurmuştur: (Biz onu sabreden olarak bulduk, O ne güzel kuldu. O bize çok yönelirdi. Sad-44) Yani, kendisini sınadığımız hususta, daima bize iltica ederdi. Cenab-ı Hakk, Eyyüp aleyhisselamı kulluğu sebebi ile de övmüştür. Zararın kaldırılışında, belanın aşılmasında Allahü tealaya dua etmek bu yolda hedeflenmiş meşru sabırla çelişseydi, Cenab-ı Hakk onu 'sabreden' diye övmezdi..."
Varlığımız Allahü telaya aittir. Bizi var eden ve varlıkta durduran O'dur. Sahip olduklarımız, hep O'nun bize verdikleridir. Verirken; O'nun bize ihsanlarından verdiğimizin şuurunda olmalıyız.
Nimeti ihsan etmenin yanında, bir de onu bağışlamanın niyet ve kararlılığını veriyor. Biz ise yalnızca birer vasıtayız.
Dua etmek, Cenab-ı Hakk'a yakarışta bulunmak, belanın defini istemek; O'nun kazasına (takdirin vuku hâli) karşı gelmek değildir. Hem kadere razı olacağız ve hem de kaderin gereği olan şey karşısında Rabbimize dua edeceğiz.
Sevgili Peygamberimiz aleyhisselam; yıkılmaya yüz tutmuş bir binanın yanından geçerken hızlıca yürüyünce, kendisine;
-Ya Resulallah! Allahü telanın kazasından mı kaçıyorsun? Diye sorduklarında:
-Evet, Allahü tealanın kazasından O'nun kaderine iltica ediyorum! buyurmuştur.
08.11.2015
Pazar yazıları -13-
Kalp, Mevla'nın nazargâhıdır. Cümle âlemin hülasası insan, insanın hülasası da kalptir. Kalp hiçbir zaman boş kalmaz; ya Allahü tealanın sevgisi ile ya da O'ndan gayrısının sevgisi ile doludur. İmam-ı Rabbani Hazretlerinin mükerrem oğlu Muhammed Ma'sum Efendi; "Kalp evvela, nefsin saltanatında ve onun idaresindedir. Hak tealanın inayeti ile nefsin hakimiyetinden kurtula. Asl hâline dönüp kemali (olgunluğu) olan yakınlık ve ma'rifete kavuşur" buyurmaktadır. (6. Cilt, 175. Mektup)
Demek ki, kalbin yaratılış hâli, yani aslı; tertemiz bir cevher olup; Allahü tealayı tanımaya ve O'na (azze ve celle) yakin olmaya layık ve müstahaktır. Onu kirleten ve karartan ve Cenab-ı Haktan uzaklaştıran, nefsin isteklerine tabi olması ve insanın zararına olan işleri işlemesidir.
İnsan, dünyada her neyi severse (mal, mevki, şöhret, evlat vb.); bunların hepsi kendi nefsi içindir.
Halbuki Cenab-ı Hak, kurtuluş yolunu apaçık bir şekilde gösteriyor: "Ey sevgili Peygamberim! (aleyhisselam) Ol hicreti terk edenlere de ki, eğer sizin babalarınız ve oğullarınız ve kardeşleriniz ve zevceleriniz ve aşiretiniz ve kesb olunmuş mallarınız ve kesadından korktuğunuz ticaretiniz ve hoşnud olduğunuz meskenleriniz, Allahü tealadan ve Resulünden ve O'nun yolunda cihaddan sizlere muhabbetli ise, imdi; Allahü tealanın acele (hemen) ve sonra gelecek ukubat (büyük azap) emrine hazır ve muntazır olun. Allahü teala itaatten huruç eden kavme tevfik ve hidayet vermez." Tevbe Suresi 25. âyet)
Demek oluyor ki; insanoğlunun başına gelen ve daha sonra (Âhiret) gelecek bütün azaplar; sevgide, Allahü tealayı ve O'nun Resulünü ötelemesindendir. Yani kalbini, Allahü tealanın ve Resulünün dışındakilerin muhabbetiyle doldurmasındandır. Bu iki ayrı sevgi birbirine zıttır. Birinin olduğu yerde diğeri bulunamaz. Yani, ya Allahü teala, ya gayrısı sevilir.
Burada ölçü; Allahü teala ve Resulü gerçek manada sevildikten sonra, bu sevginin gereği olarak; onların emrine uyulur. Bundan böyle; yalnızca onların buyurdukları kişi ve nesneler; yine onların buyurdukları miktarda sevilecektir. Dolayısıyla bu sevdiklerimizi de Allahü teala ve Resulü için seveceğiz!
Şayet, kalp aslına döner, İlahi sevgiyle dolarsa; hem kendini ve hem de Rabbini tanır ki, bu tanıma ona başta kendisi olmak üzere her şeyi unutturur! Ma'rifete kavuşan kalp, Allahü tealadan gayrısını görmez. Zira hayal olana bakmaz; bakamaz ki, nasıl görebilsin?!
Allahü tealayı unutup dünyaya dalanların hâlini ise, sevgili Hocamız Hüseyin Hilmi Işık Efendi ne güzel özetlemişti: "Derdi dünya olanın, dünyalar kadar derdi olur!"
Sevgililer sevgilisi Peygamberimiz de (aleyhisselam); "Dünyanın peşinde koşanı dünya, peşinde koşturur. Allahü tealanın peşinde koşanın peşinde ise, dünyalar koşturulur!" buyurmaktadır.
İmam-ı Rabbani hazretleri, Mektubat kitabının 1. Cilt 175. Mektubunda; özetle şöyle demektedir: "... İnsana Cenab-ı Hak'dan feyiz ve nimetler devamlı gelmektedir. Kula verilen bütün bu maddî ve manevî nimetler bir an kesilse, onun vücut (varlık) ve kemalat-ı tabi'asından bir eser kalmaz. (Zira her an O'nunla var; her şeyi ile O'na muhtaç) Kula lazımdır ki, göz açıp kapama anı kadar bile Rabbinden gafil olmaya. Ve devam-ı huzur ile sıfatlana. Büyük hüsran ve şaşılacak şeydir ki, nimeti vereni unutup nimetlere dalar. Ve kendisine nimet verene yönelmez ve O'ndan yüz çevirir..."
15.11.2015
Pazar yazıları -14-
Çerçeve
Sadi-i Şirazi, insanı; "bir damla kan ve bin endişe!" diye tanımlar. Aynı endişeyi; bizim şairimiz Necip Fazıl’ın hecelemesi ise:
"Hep nefs çıkar karşıma, ölüp ölüp dirilsem; İnsandan kaçmak kolay; kendimden kaçabilsem..."
O insan ki, yüceler yücesi ‘Teklif’e muhatap ve bu yüzden üstünler üstünü; muhatap olamamanın ezikliği yüzünden de aşağıların en aşağısı!..
İnsan, Allahü tealanın yeryüzündeki halifesi.. Nasıl yüce olmasın ki; Allahü tealayı ondan başkası kalbine sığdıramamış.. Allahü teala onun manasının dışında hiçbir şeyde yetkin bir surette tecelli etmemiştir.
Ve, velilerin önderi İmam-ı Rabbani hazretlerinin tespitleriyle insan: ‘İnsan mahlukatın en çok muhtaç olanıdır. Ve her neye muhtaç ise, ona alaka duyar. Her duyduğu alaka, onu Allahü tealadan uzaklaştırır.
Bu sebepten, bütün mahlukatın en ziyade mahrumu insan olur." (1. Cilt 45. Mektup)
Ve; "...insan öyle bir topluluktur ki, âlem-i kebirde yükseklikler ve aşağılıklardan her ne mevcut ise, insanda dahi vardır." (1.cilt 307. Mektup); "...insanın yaratılmasından maksat, yağlı ve leziz yiyecekler, güzel ve nefis elbiseler, mal ve mülk toplamak, nimetlenmek, oyun ve eğlence değildir. Yaratılmasından maksat, Allahü tealaya karşı gönlü kırık, boynu bükük olmak ve yalvarmak içindir." (1. Cilt 206. Mektup)
Kâinatın özeti insan, insanın özeti kalptir. İnsan, halife-i rahmandır; zira Allahü teala Âdem'i kendi suretinde yaratmıştır.
Nazargâh-ı ilahi olan kalbe Allahü tealanın gayrındakilerin sevgisini yerleştirip harap etmemeli; zira onun harabiyeti, diğer uzuvlarıyla beraber insanı felakete sürükler.
Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) bir hadis-i şeriflerinde; "Mü’minin niyeti amelinden üstündür" buyuruyor. Allahü teala ise, kudsi hadisinde; "Ben sizin suretlerinize ve yaptığınız işlere bakmam. Yaptıklarınızı ne niyetle yaptığınıza bakarım!" buyuruyor. Kalp bu kadar önemlidir; yapılan bütün işlerin, zikirlerin, fikirlerin mihenk taşıdır.
Namaz kılıyorsun, iyilik yapıyorsun. Niye; ne için bütün bunlar? Allahü tealanın rızası için değil de; desinler için ise; yarın ahirette onlara; "Dünyada iken, bu yaptıklarınızın karşılıkları verildi. 'Desinler' diye yaptınız; onlar da dediler, o hâlde bizden ne istiyorsunuz?! Yahut da; Ahmet’e çalışıp da ücretini Mehmet’ten istemek uygun olur mu?!." denilecektir.
Kalbin ve ondaki niyetin ehemmiyetine dikkatinizi çekerim sevgili okuyucularım; bazen kalpten geçen bir niyet yerine getirilmez veya getirilemez. O temiz niyete, icra edilenden çok daha fazla sevap verilir.
Çünkü, o iş yapılırken gurur-kibir olabilir. Niyet ise, saftır-katışıksızdır. Bunu da Allahü tealadan başkası bilemez. Bundan dolayıdır ki; sevgililer Sultanı (aleyhisselam); "Ya Rabbi! Niyetlerimizi ıslah eyle; yani, halis niyet etmemizi nasip eyle" diye yakarmış ve biz ümmetine de öğütlemiştir.
Kalpte haram işleme arzusu (niyeti) kalmayınca; onu saadet hayatına kavuşturacak Allahü tealanın sevgisi kendiliğinden dolar. Ve böylece her şeye bakışı değişir. Zira gerçeği gerçek olarak, hayali hayal olarak görür.
22.11.2015
Pazar yazıları -15-
Şair Nâbiğa, sevgililer sevgilisi Muhammed aleyhisselamı şu dizeleriyle övmeye çalışır:
"Nazar kıl! Allahü teala sana öyle bir mülk vermiş ki,
Başka her mülkün onun altında titrediğini görürsün.
Çünkü sen güneş, diğer hükümdarlar (peygamberler) ise ancak yıldızdır,
Sen doğduğunda onlardan hiç birisi görünmez."
Ve; bizim şairimiz Üstad Necip Fazıl’ın, Allahü tealanın sevgilisine vurgu yaptığı dizesi:
"Düşünüyorum: O’ndan evvel zaman var mıydı?
Hakikatler, boşluğa bakan aynalar mıydı?!"
Evet; bütün peygamberler (aleyhimüssalevat), bütün zamanların peygamberi Muhammed aleyhisselam gibi, yaratılışları gereği; Allahü tealaya âşık.. Muhammed aleyhisselamın, seçilmişlerin önderi olarak yüceliğine bakın ki; Allaha teala da ‘Habibim’ deyip kendisine âşık!..
Cenâb-ı Hakk, kudsi bir hadiste; "Bilinmez bir hazine idim; bilinmek-tanınmak murat ettim" buyurur. Peygamber efendimiz (aleyhisselam), "Hazreti Âdem su ve toprak arasında iken ben peygamberdim" buyuruyor. Allahü teala O’nu "cevami’ül kelim" evvelkilerin ve sonrakilerin bilgilerinin sahibi, bilge (hakim) olarak yarattı. Bilinmeyi ve tanınmayı O’nunla başlatıp O’nunla bitirdi. Zira en ekmel (üstün) tanıma ve bilme O’na aitti.
Nitekim O; "zaman döne döne, devrini icra ede ede, Allahü tealanın kendisini var ettiği gündeki hâline dönmüştür" buyurmuştur. Bu hâli İbn-i Arabi hazretleri şöyle açıklar: "Hüküm ilk devirde batınî olarak kendisine ait olduğu gibi bu devirde zahirî olarak O’na, yani Hazreti Muhammed aleyhisselama aittir… Böylece; dünyada her yön ve mana ile Hazreti Peygamberin aleyhisselam üstünlüğü ve efendiliği sabit olmuştur. Allahü teala şefaat kapısını açmasıyla kıyamet gününde Hazreti Peygamberin aleyhisselam diğer insanlar üzerindeki üstünlüğünü ve efendiliğini de tespit etmiştir. O günde şefaat yalnızca O’na (aleyhisselam) ait olacaktır. Hazreti Peygamber aleyhisselam diğer peygamberlerin şefaat etmeleri için de şefaat edecektir. Evet; O, melekler için de şefaat edecektir. Allahü teala O’nun şefaati vesilesi ile melek, resul, nebi ve mü’min gibi şefaat hakkı olan herkese şefaat izni verecektir..."
Hazreti Âişe vâlidemiz (radıyallahü anha) O’nu tavsif ederken; "Her anında Allahü tealayı zikrederdi" buyurur. Yani, uyurken bile agâh (kalbi uyumaz, sürekli zikrederdi) idi.
Ahlak-ı hamide (en üstün ahlak) sahibi olması; kendi ifadeleriyle; "Beni Rabbim terbiye etti!" keyfiyetinin gereğidir. Öyle ki, hiçbir Peygamberin kullanmadığı şu ifade O’nun mübarek dudaklarından dökülüyor: "Bana dünyanızdan üç şey sevdirildi. Güzel koku, kadın ve gözümün nuru namaz!" Dikkat ediniz sevgili okuyucularım; "dünyanızdan" buyurarak; insanın bu dünyaya ait olmadığını vurguluyor ve ayrıca; sevdim buyurmuyor, sevdirildi diyor!
Bu hâl O’nun aleyhisselam teveccühünü gösteriyor. Yani Allahü tealadan gayrı her şeyden yüz çevirdiğini; herhangi bir varlığa bakmadan, bütünüyle ve yalnızca Cenâb-ı Hakk’a yönelmiş olduğunu; kısaca; "Ölmeden evvel ölümü tattığını!" ifade buyuruyor.
Nitekim; sadık dostu Hazreti Ebubekir’in, Medine sokaklarında dünyadan azade yürüyüşüne bakıp; "Yürüyen bir cenaze görmek isteyen Ebu Kuhafe’nin oğluna (Hazreti Ebu Bekir’e) baksın!" buyurur.
O (aleyhisselam) ki, o yüzden varız. Cenâb-ı Hakk, kudsi hadiste: "Ey Habibim! Sen olmasaydın göğü, yeri, cenneti ve cehennemi yaratmazdım"- ki, buna Allahü tealanın dışındaki her şey eklenmiştir- buyurur.
Ne mutlu bize ki, böyle şanlı bir Peygamber’e (aleyhisselam) ümmet olmuşuz! Ne kadar sevinsek ve şükretsek azdır.
29.11.2015
Pazar yazısı -16-
Üstad Necip Fazıl ruhunun derinliklerindeki ‘Peygamber’ aleyhisselam aşkını şu dizelerle terennüm eder:
Sen, fikir kadar güzel;
Ve tek, birden daha tek!
Itrını süzmüş ezel;
Bal sensin, varlık petek…
Sensin ölüme hisar;
Bâkisi hep inkisar…
Sar bizi, çepçevre sar,
Rahmet rüzgârı etek!..
Sevgili Peygamberimiz aleyhisselam, insanın ve insanın dışındaki âlemlerin varlık sebebidir. Yani, yine Üstad’ın tabiriyle; ‘O aleyhisselam ki, o yüzden varız.’ Dolayısıyla; insanoğlu için en yüce hâl, O’na benzeme, O’nun gibi olma keyfiyetidir. O’na benzemenin ne demek olduğunu bilen Allah dostları; en ufak bir harekette O’nun gibi olmayı dünyalara ve hatta ahirete değişmezler.
Dışarıdan bakılınca en bariz vasfı; hep düşünceli ve devamlı hüzünlü hâlde bulunmasıdır. O aleyhisselam, sonsuzluk diyarının sultanıdır; zira O’nun hamurunu Cenab-ı Hakk, sevgi çamurundan yaratmıştır. Kendi suretinde yarattığı insana üfleyerek ‘can’ vermiş ve bu yaratılışın en zirve-mükemmel örneğini, bal misali süzerek seçmiş ve adına Muhammed (övülmüş)-Mustafa (seçilmiş) sallallahü aleyhi ve sellem diyerek O’nu âlemlere rahmet olarak göndermiştir.
Rabbi, O’nu (aleyhisselam) o kadar sevmiş ve o denli sevimli kılmış ki; O’nu kendi sıfatları ile bezemiş ve O’na bazı isimlerini vermiştir. Mesela; O’na (aleyhisselam) ‘YA-SİN’ diye hitab ederken: ‘Ey! Bahr-i yakinimin sebbahı olan Habibim- Beni en ziyade bilen-anlayan, seven ve hürmet eden Sevgilim!’ buyurmuştur.
Bu cümleden olarak; Ahzab suresi 6. Ve 56. Âyet-i kerimelerde mealen: ‘Peygamber, mü’minlere kendi-öz canlarından daha yakın… Allahü teala ve melekleri Habibine salevat ediyor ve mü’minlerden de O’na salevat getirmelerini ve tam bir teslimiyetle selam vermelerini istiyor.’ Cenab-ı Hakk’ın salevatı, O’nu rahmetine gark etmek ve Onun şanını yüceltmektir.
Merhametlilerin en merhametlisi olan Allahü teala O’nu (aleyhisselam) öyle nazik, ince ruhlu, şefkat ve merhamet deryası kılmış ki; kendi mukaddes isimleri ‘rauf ve rahim’ ile O’nu isimlendirmiştir: ‘Andolsun size öyle bir Peygamber gelmiştir ki, sizin sıkıntıya uğramanız O’na çok ağır gelir. O, size çok düşkün, mü’minlere karşı çok şefkatlidir, çok merhametlidir.’ (Tevbe suresi 128. Âyet meali)
O’nun aleyhisselam, ‘elbette yüce bir ahlak üzere olduğunu' (Kalem-4) ve ‘bütün insanlara ancak müjdeleyici ve uyarıcı olarak gönderildiğini’ (Sebe-28) ve ‘Andolsun ki, Resullullah sizin için, Allahü tealaya ve ahiret gününe kavuşmayı umanlar ve Allahü tealayı çok zikredenler için güzel bir örnek’ (Ahzab-21) teşkil ettiğini; bizzat Cenab-ı Hakk Kur'an-ı kerimde mealen buyuruyor.
İşte; sevgili Peygamber Efendimizin; idrakimizin çok uzağındaki üstünler üstünü yaratılışına bir nebze olsun işaret ettiğimiz bu yüce hâlinden dolayı; İmam-ı Muhammed Ma’sum hazretleri Mektubat kitabının 4. Cilt, 128. Mektubunda bu hususa dikkat çekerek buyuruyor ki: ‘Resullullah’ın (sallallahü aleyhi ve sellem) muhabbeti her şeyden ve kendi nefsinden ziyade olmayınca, iman tamam olmaz!’
Cenab-ı Hakk anlayışımızı artırsın ve Habib-i mükerremine uymakla şereflendirsin ve şefaatlerine nail kılsın. Amin.
06.12.2015
Pazar yazıları -17-
Sevgili okuyucularım; bugünkü Pazar yazısında sizlere; 60’lı senelerde İstanbul İmam-Hatip Okulu’nda kimya dersimize girip bize kimya dersini öğretmenin yanında, tabir caizse vücut kimyamızı da değiştiren hocamız muhterem Hüseyin Hilmi Işık (kuddîse sirrûh) efendiden bahsetmek istiyorum.
Bunun sebebi ise; ömürlerinin dört duvar arasında; evinde ve başta Bayezid Kütüphanesi olmak üzere çeşitli kütüphanelerde geçmiş olmasındandır. Çok arzu etmelerine rağmen; zamanın şartları ve darlığı yüzünden sevenleri ile topluca bir araya gelip sohbet edememesidir. Hasretini çektiği sevenlerinin, bu arzularını karşılamak için şöyle buyurmuşlardı: "Bizi arzulayan ve görmek isteyen, kitaplarımızdaki satırların aralarında bulabilirler!"
Mübarek Hocamızın en temel özelliği; Allahü tealaya, O’nun sevgili Peygamberine (aleyhisselam) ve onların yolunda olan İslam büyüklerine karşı, aşkla muhabbet beslemesi ve hayatlarının her anını onların talepleri istikametinde âdeta bir cetvel gibi şekillendirmesidir.
"Ben" dediği işitilmemiştir; "Bizde bizden hiçbir şey yok; ne varsa hepsi Efendi Hazretlerindendir (Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretleri -kuddîse sirrûh-). Zira biz, Onları tanımadan evvel, tam aksi istikamette idik; onlar bizi oradan aldılar bu yola koydular. Artık, bu yolda ne elde ettiysek hepsi onların sayesindedir. Bütün bu nimetleri kendimizden bilirsek, nankörlük etmiş oluruz..."
Her anında; Hocaları S. Abdülhakim Arvasi hazretleri gözlerinin önündeymiş gibi davranır ve sözlerinde hep O’ndan; O’nun mübarek ders ve sohbetlerinden bahsederlerdi. Bu anlatım tarzında o kadar ileri giderdi ki; bir gün bir dostu dayanamamış ve; "… hep Hocam, Hocam diyorsun. Bu senin hocan sana ne öğretti ki, her şeyde ona atıf yapıyorsun?" diye sormuştu.
Mübarek Hocamız, dostuna şu karşılığı vermişti: "Bana bir şey öğretti; böylece her şeyi öğrenmiş oldum. O bir şey de; kim iyi, kim kötü.. Yani kim sevilir, kim sevilmez!"
Bu ise, İslamiyet’in olmazsa olmazı olan imanın ta kendisi idi. Nitekim; Mektubat-ı şerifte ne buyuruluyor: "İman var ne yok; iman yok ne var?!"
Mübarek Hocamızdan ziyadesiyle yansıyan en mümeyyiz vasıflar; onların dakikliği, tertip ve düzenli oluşları ve çok ama çok çalışkanlıklarıdır.
İsimleri ile müsemma idiler; yumuşak huylu ve ağırbaşlıydılar. İslamiyet’e ve sevgili Peygamberimize dil uzatıldığında; o yumuşak (hilm) hâlinden eser kalmaz ve âdeta aslan kesilir ve muhatabına en yüksek perdeden gürler ve onu silindir gibi ezip geçerdi.
Söz konusu din-diyanet olunca, akan sular durur; çok mühim de olsa dünya işlerini bırakır; dinini öğrenmek isteyene koşardı. Mektupla kendilerine sualler sorulur, bunlara cevap için; İstanbul içinde veya dışındaki köylere, ilgililerin ayaklarına giderek cevap verirlerdi.
Yolda giderken kahve önlerinde miskin miskin oturanları gördüğünde çok hayıflanır, hayret eder ve şu niyazda bulunurdu: "Ya Rabbi! Bu kulların zamanlarını zayi ediyorlar; ne olur; boşa geçirilen bu vakitleri bana ver!"
İmam-Hatip’te okurken Bayezid Kütüphanesi’ne sıkça giderdik. Her giden arkadaş, mübarek Hocamızı orada görürdü. Aramızda en sık giden Yakup Aşkın arkadaşımız; "Ne zaman gitsem kimya hocamız orada; ben böyle bir şey görmedim. Hocamızın ömrü kitaplar arasında geçiyor!" derdi.
Evlerinde, gün ve geceler boyu süren sürekli çalışma sonucunda öylesine yorulurlardı ki; "...başımdaki takkenin ağırlığını hissediyorum!" buyururdu.
Tembelliğin en iyi ilacının namaz kılmak olduğunu söyler ve; "...elimde değil, tembeli, bir de hanımına karşı kötü davrananı sevemiyorum!" buyururdu.
Derste; hadis-i şerif nakledeceği zaman; önce, hadis-i şerifin ehemmiyetine dikkat çeker ve "Peygamber (aleyhisselam) sözü, çok mühim kardeşim" diyerek; o bembeyaz tenleri pembeleşir ve öylece anlatır ve bizler de o çocuk hâlimizle iliklerimize kadar, söylenenleri hissederdik.
Hani, Hazret-i Ebu Bekir (radıyallahu anh) efendimiz; Allahü tealanın mahlukatına duyduğu merhametten dolayı; "Ya Rabbi! Benim vücudumu o kadar büyük yap ki; onunla cehennemini doldur ve böylece orada başka mahluk yanmasın!" buyurmuştu ya; tıpkı onun gibi; mübarek Hocamız da, kulların cehennem ateşinden kurtulmaları için gecelerini gündüzlerine katarak; dur-durak bilmeksizin çalışmışlardı.
İslam âlimlerinin eserlerinden, bal misali süzülerek hazırladıkları ve başta Tam İlmihâl (Seâdet-i Ebediyye) olmak üzere onlarca kitabı, çeşitli dillere tercüme edilerek dünyanın dört bir yanına gönderiliyor.
Âlimin kıymetini âlim anlar; Peygamber Efendimizin (aleyhisselam) ahfadından Kadıköy Müftüsü, Faziletli âlim Seyyid Ahmet Mekki Üçışık efendi, Tam İlmihal için yazdığı takriz yazısında; "Ey temiz gençler! Dînî ve millî bilgilerinizi, bu latif, benzeri bulunmayan, belki de, ileride bir benzeri yazılamayacak olan, bu kitaptan alınız!" buyurmaktadır.
Cenab-ı Hakk, kendisine emsalsiz çalışmalarının karşılığını emsalsiz versin ve cennetteki makamını emsalsiz kılsın! Amin!..
Pazar yazıları -18-
Çerçeve
Fuat Bol
Allahü teala "es-Selam"dır, dolayısıyla O’na selam verilmez. Kulun selamdan nasibi; Şari’i tealanın gönderdiği dine ve seçtiği Peygamberlerine (aleyhimüssalevat) inanıp, tasdik etmesi ve Rabbine yönelip Müslümanlığa bürünüp kurtuluşa ermesidir.
Yine kul planında selam; Mü’minlerin karşılaştıklarında, birbirlerine onunla hitap edip; duanın en güzeli ile hoşnud kılınmalarıdır. İki mü’min, tebessümle karşılaşıp selamlaşırlarsa ve dahi, aralarında sevgiyi kuvvetlendirmek için müsafaha (tokalaşmak) ederlerse; dağ gibi günahlarından arınırlar.
Selam duası müsta’celdir; tıpkı Ka’be-i muazzama ilk görüldüğünde yapılan ve kabul edilen dua gibi.. Hatta ondan daha kıymetlidir, zira; bu duada bulunanlar, Ka’be’den üstün olan kalplerin sahipleridir. Ka’be’yi kul eliyle, kalbi ise, bizzat yaratan Allahü tealadır. Nitekim bir mü’minin kalbini kırmak, Ka’be’yi 70 kere yıkmaktan daha büyük günahtır.
Muhyiddin-i Arabi hazretleri selam duasındaki bir sırrı; Fütuhat-ı Mekkiyye’sinde şöyle açıklar: "Bir şeyhim (Bize ve Allahü tealanın iyi kullarına selam olsun) veya (Size selam olsun) dediğimde şöyle demişti: ‘Bir yoldaşına selam verdiğinde, Allahü tealanın yeryüzünde ve göklerdeki ölü ve diri bütün kullarını aklına getir. Çünkü selamın bu makamdan sana iade edilir. Selamının ulaştığı Hakk’a yakın her melek veya temiz ruh, mutlaka selamını alır. Selam bir duadır.
Böylece duan kabul edilir ve kurtuluşa erersin.' (Şimdi izah edilecek tespite dikkat edin sevgili okuyucularım!) Allahü tealanın heybetinden kendisini kaybetmiş, O’nunla ilgilenip kendinden geçmiş kullarından birisine selamın ulaşmadığında -halbuki bu genel ifadenle onlara da selam verdin- onlar adına selamını Allahü teala alır. Hakk’ın selamını alması, sana şeref olarak yeter. Keşke kimse verdiğin selamı almasaydı da, Hakk onların yerine selamını alsaydı. Böyle bir şey senin adına daha büyük şeref olurdu!"
Allahü teala Yahya aleyhisselamı şereflendirmek için mealen şöyle buyurmuştur: "Doğduğu, öldüğü ve diri olarak kabirden kaldırılacağı gün, ona selam olsun." (Meryem suresi 15. âyet meali)
Allahü teala; kuluyla kendisi arasında ikiye ayırdığını buyurduğu namaz ibadetindeki tahiyyatlarda, selama işaret vardır ve o selam, Yüceler Yücesi’nden en yüce yaratılışlı Peygamber aleyhisselama olmuştur ve her daim olmaktadır. Böylece; şereflerin en büyüğüne kavuşan sevgililer Sultanı; sahip olduğu engin merhametinin gereği olarak; salih amel işleyen kulları da aynı şerefe ortak kılmak için, Cenab-ı Hakk’ın selamına mukabelede bulunmuştur.
Sevgili Peygamber Efendimiz (aleyhisselam) cevami’ül-kelim (öncekilerin ve sonrakilerin ilimlerinin sahibi) olup, bir ismi de; ‘müdavi’u-l külum’dur. Yani yaraları, hastalıkları iyi eden.. İbn-i Arabi’nin ifade ettiği gibi: "Zira O (aleyhisselam), arzunun yaralarından haberdar olduğu gibi; fikrin, dünyanın, şeytanın ve nefsin yaralarından da nebi veya resuller veya velayetin dilleriyle haberdardı." Bundan dolayıdır ki; Cenab-ı Hakk’ın kendisine ihsan ettiği selam şerefine, tüm salihleri de ortak etmesini dilemiştir.
Cenab-ı Hakk da, O aleyhisselam ne istemişse fazlasıyla vermiş ve yarın ahiret gününde de vereceğini vadetmiştir: "Rabbin sana, sen hoşnud kalıncaya değin verecektir." (Duha suresi 5. âyet meali)
Yine Yüce Rabbimiz Nur suresi 61. âyetinde mealen; "… Evlere girdiğiniz zaman, Allahü teala tarafından mübarek ve pek güzel bir yaşama dileği olarak kendinize (birbirinize) selam verin..." buyurmaktadır.
20.12.2015
Pazar yazıları -19-
Çerçeve
Sevgili Peygamberimiz aleyhisselam, bir hadis-i şeriflerinde; "Ameller niyetlere göredir. Kişi için niyet ettiği vardır. Hicreti Allahü tealaya ve Peygamberine olan kişinin hicreti Rabbine ve Peygamberinedir. Dünya için hicret eden ise, onu elde eder. Veya bir kadın için hicret eden, onunla evlenir ve hicreti de ettiği şeyedir" buyurur. Bu hadis-i şerifi Hazreti Ömer (radıyallahü anh) efendimiz rivayet etmiştir.
İslamiyet, ‘nasıl’dan ziyade ‘niçin’e endekslidir. İbadetlerin bile niçin yapıldıkları önemlidir; şayet Allahü teala için değilse, hepsi boş yere zahmet çekmektir. Sehl bin Abdullahi Tüsteri (kuddise sirruh); "niyet, kalbe gelen ilk düşüncedir" der. Dolayısıyla; kalbe gelen bu ilk düşünce, iradenin, azmin, himmetin ve kastın meydana gelişindeki ilk sebeptir.
Nitekim, Cenab-ı Hakk bir kudsi hadiste; "Ben sizin yüzlerinize ve ne yaptıklarınıza değil, kalplerinize, yani onları niçin yaptığınıza, ne niyetle yaptığınıza bakarım" buyurur. Bundan dolayıdır ki; bizim dinimizde, kişinin niyeti yaptığı işten üstündür anlayışına göre hareket edilir.
Tasavvuf yolunda esas olan nefis muhasebesidir. Peygamber Efendimiz aleyhisselam; "Hesaba çekilmeden önce nefislerinizi hesaba çekiniz!" tavsiyesinde bulunur.
Muhyiddin-i Arabi hazretleri, niyet adamlarının kutuplarından Ebu Abdullah bin Mücahid ile Ebu Abdullah bin Kassum (kaddesallahü teala esrarehüma)nın bu husustaki hâllerini yazar ve akabinde de kendi hâlini zikreder:
"...Bizim şeyhlerimiz, konuştukları ve yaptıkları işlerden dolayı nefislerini hesaba çeker ve onları bir deftere yazarlardı. Yatsı namazı geçip evlerine kapandıklarında ise nefislerini hesaba çekerler, defterlerini getirir gün boyunca kendilerinden ortaya çıkan söz ve amellere bakar, her amelin karşısına hak ettiği şeyi koyarlardı. Amel bağışlanmayı dilemeyi gerektiriyorsa, bağışlanma isterler, tövbe gerektiriyorsa tövbe ederler, şükretmeyi hak etmişse şükrederlerdi. Böylece o gün yaptıkları bütün amelleri karşılaştırır ve sonra uyurlardı... Biz ise, bu noktada düşüncelerimizi de kaydetmeyi ekledik. Böylece söz ve fiillerimize ilave olarak nefislerimizin bize söylediği ve düşündüğü şeyleri de yazıyor, nefsimi yatsıdan sonra onlar gibi hesaba çekiyordum. Defteri getirip nefse gelen ve nefsin içinden konuştuğu bütün düşünceleri; bunlardan duyuya gözüken söz ve fiilleri, bu düşünce ve konuşmada nefsin niyetlendiği her şeyi değerlendiriyordum. Böylece gereksiz şeylerle ilgili düşünce ve ilgiler azalmış, sadece gerekenler kalmıştır."
Niyetin halis olmasıyla; tasavvufun gayesi ihlas elde edilmiş olur ve böylece yapılan ibadetlerin lezzeti hissedilir. Malum; İslamiyet üç kısımdır; ilim, amel ve ihlas... İlk ikisi zahir ilimlerin âlimlerinden tahsil edilir; üçüncüsü olan ihlas, yani her şeyi yalnızca Allahü teala için yapmak, ancak kalp mütehassıslarından-Hakk adamlarından (yokluklarında ise, onların kitaplarından) tahsil edilir.
Ya Rabbî, niyetlerimizi ıslah eyleyip halis niyette bulunmamızı nasip kıl. Amin!....
Dinimizi öğrendik ve onun gereklerini yerine getirdik; Kâfi mi? Elbette değil! Çünkü bütün bunları dünyevi maksatlarla da yapabiliriz. Bizden istenen ise, her yaptığımızı Allahü tealanın rızası için yapmaktır. Yani niyeti bu şekilde düzeltmektir.
Nitekim Cenab-ı Hakk, inanan kullarından; ‘halis din’ ve ‘dinin kendisine tahsis edilmesini’ murad ediyor. Kulun maksadı da; yalnızca Allahü teala ve O’nun rızası olmalıdır.
Nitekim, bizim Yunus’umuz;
"Cennet Cennet dedikleri üç-beş köşkle birkaç huri;
İsteyene ver onları, bana Seni gerek Seni..." buyurmuyor mu?
İkinci bin yılın müceddidi, evliya-i kiramın baş tacı İmam-ı Rabbani Hazretleri Mektubat kitabının 1. Cilt 263. Mektubunda; "zuhuratın a’lası" olarak gördüğü şu hadis-i şerifi zikreder:
"Allahü teala ayrıca bir Cennet yaratmıştır ki, burada huriler ve köşkler yoktur. Burada Allahü teala, güler gibi tecelli eder, görünür."
27.12.2015
Pazar yazıları -20-
Ahir zamanın en büyük hastalığı imansızlıktır. Nitekim Sevgili Peygamberimiz aleyhisselam bu günlere işaret ederek şöyle buyurmuşlardı:"Ey eshabım! Sizler öyle bir zamanda yaşıyorsunuz ki; İslamiyet’in onda dokuzunu yapıp yalnızca birini bile ihmal ederseniz helak olursunuz! Fakat öyle bir zaman gelecek ki, bu on kısım İslamiyet’in yalnızca bir kısmını yapabilenler kurtuluşa erecektir."
Evet; işaret edilen o bir kısım, imanın ta kendisidir. Günümüzün modası imansızlık; lakin onunla da yetinmediler ve iman ehli arasında da aynı modayı yaymaya çalışıyorlar. Üstelik de bunu, din adamları marifetiyle yapıyorlar.
Uzunca bir zamandır; ekranlara din adına çıkıp konuşan zevat ki, bunların çoğu akademik unvan sahibi ve branşlarının sözde profesörleri. Hemen hepsinin ortak özelliği; anlatmaya çalıştıkları İslamiyet’i Kur’an-ı kerimle sınırlamak ve Hazreti Peygamberi aleyhisselam bunun dışında tutmak! Adına da (Kur’an İslam’ı) diyorlar!
Aynı anlayışa mahut ‘paralel yapı’ da destek vermiş ve; ‘La ilahe illallah’ kafidir; 'Muhammed-urrasulullah, demeye lüzum yoktur' diyerek, akılları sıra böylece, ehl-i kitabın hoşgörüsünü kazanacaklardı! Allahü tealanın rızasını bırakıp; Nasara (Hıristiyan) ve Yahudi’nin rızasına koşmak gibi bir mükellefiyet olmadığına göre; bunlar acaba nereden talimat alıyorlar?!.
Bakınız sevgili okuyucularım; Peygamberler olmadan; Allahü tealaya iman ve ibadet mümkün olsaydı; bunca Peygamber (aleyhimü-sselavatü vetteslimat) gönderilir miydi?!.
Bakınız; akıl tek başına hüccet değildir. Akılsız olmaz ama akılla da her şey olmaz. Akılla, akıl dairesinin içindekiler olur; akla teğet geçen ve aklın haricindekilere akıl ne yapabilir? İslamiyet’te iman, akla değil; gaybadır. Yani bilinmeyenedir. Mesela; kabir hayatı veya ahiret hâlleri; bunların hangisinde akıl, tek başına karar verip inanabilir?
Bilakis reddeder; bunlar benim idrak ve anlayış kapasitemin dışında der! Akıl mahdut yani sınırlıdır. Sınırlı sınırsızı kavrayamaz.
Zira, akıl ne düşünürse, neyi hayal ederse; Allah o değildir. Akıl, düşündüğüne iman ederse; Allaha değil kendine; kendinin sınırlı hayaline iman etmiş olur.
Peygamberlerin her biri birer rahmettir; bizim Peygamberimiz, Muhammed aleyhisselam ise, bütün âlemlere rahmettir. Çünkü O, bütün zamanların ve mekânların Peygamberidir. Seyyid Abdülhakim Arvasi (kuddise sirruh) hazretleri buyuruyor ki: "Her Peygamber, kendi zamanında, kendi mekânında, kendi kavminin hepsinden, her bakımdan üstündür. Muhammed aleyhisselam ise, her zamanda, her memlekette, yani dünya yaratıldığı günden kıyamet kopuncaya kadar, gelmiş ve gelecek bütün varlıkların, her bakımdan en üstünüdür. Hiç kimse, hiçbir bakımdan O’nun üstünde değildir. Bu güç bir şey değildir. Dilediğini yapan, her istediğini yaratan, O’nu böyle yaratmıştır. Hiçbir insanın O’nu methedecek gücü yoktur. Hiçbir insanın O’nu tenkit edecek iktidarı yoktur."
İşte böyle üstünler üstünü bir Peygamber aleyhisselam vasıtasıyla Cenab-ı Hakk, dinini insanlığa gönderdi. Her bakımdan en üstün olanın, kendi içinde en üstün vasfı ise; mahbubiyyet yani SEVGİLİolması.
Allahü teala; böyle bir Peygamberin elinin kendi eli olduğunu ve O’na itaatin kendisine itaat olacağını buyuruyor. Mesela: "Resulüm de ki: Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyunuz ki, Allahü teala da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın." (Al-i İmran suresi, 31. âyet meali) Bakınız; Cenab-ı Hakk, kullarını sevmesini ve bağışlamasını Habibine uymalarına bağlamış.. Ve hemen takip eden 32. âyet mealinde de; "De ki, Allah’a ve Resulü’ne itaat edin. Eğer yüz çevirirlerse, bilsinler ki, Allah (celle celalühu) kâfirleri sevmez" buyuruyor.
İnancını getirdiği Allahü tealadan ve böyle bir Peygamber’den yüz çevirenler ne oluyormuş? Allahü tealanın sevmediği kâfirler oluyormuş.
Böyle bir Peygamber’i aleyhisselam, akılları sıra dışlayanlar, yani O’ndan yüz çevirenlerin ve O’nsuz İslamiyet arayanların (!) kendilerini ve hitap ettikleri insanları nereye sürüklediklerini düşünebiliyor musunuz sevgili okuyucularım?!.
Rabbim şerlerinden saklasın!
03.01.2016
Pazar yazıları -21-
Çerçeve
Sevgili Peygamberimizi aleyhisselam Allahü teala üstünler üstünü olarak yaratmış; O’nu en güzel isimlerle tesmiye etmiş ve en güzel sıfatlarla süslemiştir. O’nun, insanlar arasında en yaygın isimleri Muhammed (övülmüş) ve Mustafa (seçilmiş)tir.
Bir küre düşünün; en tepe (zirve) noktasından en alt (aşağıların aşağısı) çizgiye kadar; her kademede insan çeşitleri bulunmaktadır. Ortasından yukarıya doğru iyi ve güzel insanlar; orta çizgiden aşağıya doğru da en kötü ve en edna (alçak) insanlar yer alır. Allahü tealanın yaratmış olduğu iyilik ve güzelliklerin tümü, süzüle süzüle; kürenin en zirve noktasında kemâle, yani doyum noktasına ulaşır ve Mustafa (en halis-en süzülmüş-en seçilmiş) ismini alır. Kürenin aşağıya doğru kısmı da böyledir; dereke dereke alçalarak en edna, kötüler kötüsü olarak seçilir… Malum her şey zıddı ile kaimdir.
İşte, bu en üstün süzülmüş sıfatla anılan; Âlemlere rahmet olarak gönderilen, sevgili Muhammed Mustafa sallallahü aleyhi ve sellemin ta kendisidir. Böyle bir şanlı Peygambere aleyhisselam ümmet olmanın şerefini taşıyan Kadı İyad hazretleri; "...Bundan dolayı ne kadar övünsem azdır; zira O’na ümmet olmakla öylesine iftihar ediyor ve kendimi öylesine yükseklerde buluyorum ki, yıldızlar ayaklarımın altında kalıyor" buyurur.
Çünkü; O’nun ümmetinin âlimleri İsrailoğullarının Peygamberleri gibidir. Bu tespiti bizzat Resulullah sallallahü aleyhi ve sellem Efendimiz yapıyor. İsrailoğullarının Peygamberleri (aleyhimüssalevât), kendilerinden önce Yahudiler için gelen Resullerinin Şeriatlarını koruyorlardı. Muhammed aleyhisselam ümmetinin âlimleri de; bütün insanlığa gelen Cihanşümul dinin hükümlerini koruyorlar; onlara muhafızlık yapıyorlar. Bu da şereflerin en üstünü olsa gerektir.
Muhammed aleyhisselamın tebliğ ettiği İslamiyet’le birlikte insanoğlunun, O’nun Şeriat’ının dışında bir dinle Allahü tealaya ibadet etmeye yol ve imkân kalmamıştır.
Peygamberlerin en büyüklerinden olan İsa aleyhisselam bile; Kıyamet’e yakın gökten indiğinde, Muhammed aleyhisselamın Şeriatı’na göre hüküm verecektir. İbn-i Arabi’nin ifadesiyle; İsa aleyhisselam velilerin sonuncusudur (Hatem-ül evliya). Allahü teala O’nun velayetini -ki mutlak velayettir- ulu bir resul ile bitirmiş olması, Muhammed aleyhisselama bahşedilmiştir. Bundan dolayıdır ki; İsa aleyhisselam iki kez diriltilecektir. Biri Peygamber olarak Peygamberlerle (aleyhimüssalevât), bir diğeri de Muhammed aleyhisselama bağlı bir veli olarak..
Peygamber Efendimize aleyhisselam verilen en büyük mucize Kur’an-ı kerimdir. Kimse, ya da kimseler onun mislini yapamaz. Kur’an-ı kerim, kendinden evvel gelen bütün kutsal kitapların hükümlerini (Şeriatlarını) kaldırmıştır (neshetmiştir). Kendisinin ise bir tek harfi bile değişmeden, vazettiği bütün hükümleri ile Kıyamet’e kadar bakidir.
Hazreti Muhammed aleyhisselam güneş olup, Kıyamet’e kadar tüm âlem, O’nun nuru ile aydınlanacaktır.
Böyle bir güneşe evet deyip de ışığına hayır diyenlere ne demeli?!
Bakınız; yalnızca bir hususa işaret edeceğiz: Allahü teala insanı, kendisini tanısın ve ibadet etsin diye yarattı. En üstün ibadet namaz kılmaktır. Böyle olduğunu, Kur’an-ı kerimde Allahü teala buyurmaktadır. Yani kısaca, insan namaz kılmak için yaratılmıştır.
Allahü tealanın en yüce örnek insan olarak yarattığı sevgili Peygamberimizi aleyhisselam; ileri sürüldüğü gibi haşa dinden dışlarsak; namazı nasıl kılabiliriz?!
Şimdiki şekliyle, yani Resulullah’ın aleyhisselam gösterdiği şekliyle olmayacağına göre; amuda kalkarak mı namaz kılabiliriz?! Vaktiyle Çin’de inkişaf eden Taoizm’in öncüsü Tao, amuda kalkarak ibadet etmek istedi ama Allah indinde kabul görmedi.
Netice itibariyle; Allahü tealaya çıkan yolların tümünün kesiştiği noktada Muhammed aleyhisselam vardır ve O’nun insanlık çamuru muhabbet hamuruyla karılmıştır.
Dolayısıyla; muhabbetsiz Muhammed (aleyhisselam) olmayacağı gibi; Muhammedsiz (aleyhisselam) muhabbetlerin de yekûnu boş ve batıldır.
Zira O (aleyhisselam), bizim ve bütün âlemlerin varlık sebebidir.
Allah’ım! Son nefesimizde sevgili Peygamberimiz Muhammed aleyhisselamı bize göstererek; O’nun aşkıyla yanarak ruhumuzu şehit olarak almayı nasip ve müyesser eyle! Amin!
10.01.2016
Pazar yazıları -22-
Çerçeve
"Dua, dua, eller karıncalanmış;
Yıldızlar avuçta, gök parçalanmış.
Gözyaşı bir tarla, hep yoncalanmış..." (Necip Fazıl)
Cenab-ı Hakk Bakara suresi 186. Âyet-i kerimede mealen; "Dua edenin yakarışlarına her zaman karşılık veririm; öyleyse onlar da Bana karşılık versinler" buyurur.
Dua ibadetin özüdür. Kulluğun nişanıdır ve Allahü tealanın emridir. Nitekim A’raf suresinin 55 ve 56. Âyet-i kerimelerinde mealen şöyle buyurulur:"Rabbinize yakararak ve gizlice dua edin...", "Allahü tealaya korkarak ve (rahmetini) umarak dua edin…"
İmam-ı Rabbani hazretleri (kuddise sirruh), Mektubat’ının 3. cilt 15. Mektubunda; "...Evet, dua etmekle emrolunduk. Allahü teala dua edenleri, O’na boyun bükenleri ve yalvaranları, sızlayanları sever. Böyle yapılması O’na tatlı gelir. Belaların, sıkıntıların gitmesi için dua ediniz. Afv ve afiyet için yalvarınız" buyurur. Dua mü’minin silahıdır; dua etmek namaz, oruç gibi ibadettir.
Sevgili Peygamberimiz aleyhisselam, kudsi bir hadiste Rabbinden şöyle nakletmiştir: "Bana bir karış yaklaşana Ben, bir kulaç yaklaşırım!" Dikkat edilirse, bu hâl, kulun Rabbine özel bir yakınlığıdır. Zira, O’na olan genel yakınlığı şu âyet-i kerimeler açıklamaktadır; mealen: "Biz ona şah damarından daha yakınız." (Kaf suresi 16. Âyet), "Biz ona sizden daha yakınız, ama siz göremezsiniz." (Vakı’a suresi 85. Âyet)
Yapılan duaların karşılıkları misliyle verilecektir. Bu, Rabbimizin va’didir ve O, asla va’dinden dönmez. Dualarımızın karşılıklarını illaki, bu dünyada beklememeli ve hatta hiç beklememeli. Bunlardan birçoğunun karşılığı ölüm esnasında, kabirde, Mahşer Günü; Hesap’ta ve Mizan’da, Sırat’ta ve dahi Cennet’te verilecektir. Ama mutlaka verilecek ve hiçbir talep karşılıksız bırakılmayacaktır.
Yine sevgili Peygamberimiz aleyhisselam Rabbinden aktardığı bir kudsi hadiste şöyle buyurur: "Allahü teala şöyle buyurur: Bana yaklaşan kullarım, farz kıldığım şeyleri yerine getirmekten daha sevimli bir şeyle Bana yaklaşmamıştır. Kul, Bana nafile ibadetlerle yaklaşmayı sürdürür."
Kul için asıl olan budur; yani Allahü tealanın emirlerini (farzları) yerine getirmek. İbn-i Arabi bu hususu şöyle izah eder:
"Nafile ibadetler, farzlara ilave, fakat farzlar kendileri için asıl olabilsin diye onların cinsinden olan ibadetlerdir. Misal olarak namaz, oruç, hac ve zikir gibi nafile iyilikleri verebiliriz
İşte bu, köke en yakın daldır. Sonra bu amel -ki nafiledir- Allahü tealanın kulu sevmesini sağlar. Bu durumda söz konusu olan bir lütuf sevgisi değil, özel bir bedel olarak hususi bir sevgidir. Çünkü esastaki lütuf sevgisinde Allahü teala katında bütün mutlular ortaktır. Sonra bu sevgi -ki o çiçek mesabesindeki ikinci bir daldır- Hakk’ın kulun işitmesi, görmesi ve eli olmasını sağlar. Bu ise, üçüncü bir daldır ve çiçekten çıkan meyve mesabesindedir. Bu esnada kul, Hakk ile konuşur, Hakk ile duyar, Hakk ile görür, Hakk ile tutar ve Hakk ile idrak eder. İşte bu, bu makamın vermiş olduğu ilahi bir ilhamdır.
Bu sebepledir ki, Hızır aleyhisselam, Musa aleyhisselama; ‘Bilgice ihata edemediğin şey’ demiştir..."
Meşhur hikâyedir: Camide uyuklamakta olan kişiyi, yanındaki dürter. Aynı hâl bir, iki, üç kez devam edince; adam dayanamaz ve; "Ne vurup duruyorsun? Rahat bıraksana beni!" der. Diğeri;"uyuyacaksın; abdestin bozulacak!" diye ikaz eder. Adam; "Nereden biliyorsun? Beni kendi hâlime bırak, bak, bir daha dürtersen; senin Hızır aleyhisselam olduğunu cemaate haykırırım! Artık, olacakları sen düşün!" der.
Hızır aleyhisselam usulca caminin dışına çıkar ve yanındaki defterdeki evliyalar listesinde adamın adını arar. Bulamayınca, hayreti bir kat daha artar ve Cenab-ı Hakk’a yönelir: "Ya Rabbi! Bu nasıl iştir?!."
Rabbi tarafından kendisine buyurulur ki: "Sana, Bizi seven evliyaların listesi verildi; o zat, Bizim sevdiklerimiz arasındadır ve bunlar, ancak Bizim indimizde mahfuzdur!"
Furkan suresi 77. âyet-i kerime meali: "(Resulüm) De ki: Dua ve yalvarmanız olmasa, Rabbim size ne diye değer versin?!"
Bütün cihanın hâl-i pür melaline bakıp; yapılacak duayı, yine eşsiz kitabımızda buluyor ve onunla yakarıyoruz: "...içimizdeki birtakım beyinsizlerin işledikleri yüzünden bizleri helak edecek misin? (Allah’ım!)…yegane sahibimiz Sensin, bizi bağışla ve bize acı! Bağışlayıcıların en hayırlısı Sensin!" (A’raf suresi, 155. âyet-i kerime meali)
17.01.2016
Pazar yazıları -23-
Çerçeve
Seyyid Abdülhakim Efendi Hazretleri; bu dünyanın, öbürüne (Ahiret) göre çok basit olduğunu; bu basit dünyaya yaramayanın, öbür muazzam âleme hiç yaramayacağını; diğer bir ifadeleri ile bu dünyada kör olanların, Ahirette elbette kör olacaklarını buyururlardı.
Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) ilim rütbesinin en üstün rütbe olduğuna işaretle; Allahü tealayı en ziyade anlayabilenlerin ilim sahipleri (âlimler) olduğunu buyururdu.
Peki; insanın bilgisinin ilimler içindeki değeri ne kadardır? Elbette ki bildiği şeyin değeri kadardır.
En üstün insanın üstünlüğü; kendisine verilen "cevami’ül-kelim" sıfatından dolayıdır; yani sevgili Peygamberimizin ilim sıfatıdır. O’nun ve diğer bütün Peygamberlerin (aleyhimüsselam) sahip oldukları ilimler vehbidir. Yani Allah (celle celalühu) vergisidir. Çünkü Peygamberlik kazanılmış değildir. Evliyalık ise, vehbi olabileceği gibi, kesbi (kazanılmış-çalışarak elde edilmiş) de olabilir. Bu hususta Tam İlmihâl Seâdet-i Ebediyyekitabında şu kıymetli bilgiler verilmektedir:
"İnsanı Allahü tealanın sevgisine kavuşturan yol ikidir. Birincisi (Nübüvvet yolu) olup aslın aslına kavuşturur. Eshab-ı kiramın hepsi bu yoldan vasıl olmuşlardır. Sonra gelenlerden pek az zevat da, bu yoldan ermiştir. Bu yolda sebebe, vasıtaya lüzum yoktur. Bir kâmil ve mükemmilin sohbetinde kemâle geldikten sonra, feyzi asıldan alıp ilerlerler. İkinci yol, (Vilayet yolu)dur. Bütün evliya bu yoldan vasıl olmuştur. Bu yola (Süluk yolu) da denir. Bu yolda vasıta, aracı lazımdır. Her iki yolun reisi ve rehberi Resulullahtır. Nübüvvet yolunda Resulullahın vekili Hazreti Ebu Bekr-i Sıddîk'tır. Vilayet yolunun imamı, feyiz kaynağı Hazreti Ali’dir. Bu yolda Resulullah onu vekil etmiştir…"
İnsanın yaratılışındaki üstünlüğü, Cenab-ı Hakk’ın insanın ruhunu ilimle bezemiş olmasındandır. Kendisine ilim verilen İblis, meleklere hocalık yapıyor ve onların bilmediklerini kendilerine öğretiyordu. Allahü teala, bütün kelimelerin (bilgilerin) kendisinde toplandığı, âlemlerin övünç kaynağı Sevgili Peygamberimizin (aleyhisselam) ruhunu yaratınca; O’na secde edilmesini emir buyurdu. Bütün melekler secde etti; İblis etmedi. Kendi yaratılışını (ateş) insandan (toprak) üstün gördü; kıyas yaptı ve böylece ırkçılık yapanların öncüsü oldu.
Kaderin bir cilvesi olarak İblis, Muhammed aleyhisselama Ebu Cehil’in gözüyle baktı ve O’ndaki hakikati göremedi. Halbuki Ebu Bekr’in (radıyallahü anh) gözüyle bakabilseydi; hem seven, hem sevilen olup eski hâlinde kalabilirdi.
Dikkat ediniz sevgili okuyucularım; insanlardan ve cinlerden başka hiçbir mahluk, Allahü tealaya isyan etmemiştir. Halbuki bu iki topluluk da; Allahü tealaya ibadet (kulluk) etmek için yaratılmıştır. Allahü teala bütün âlemlerden müstağnidir. (Hiçbir şeye ve kimseye muhtaç olmadığı gibi, her şey ve herkes O’na muhtaçtır.)
Kulların yaptığı ibadet ve amellerin Cenab-ı Hakk’a bir faydası yok; onlardaki sevap ve fazilet de, yine kullara dönecek.
Melekler ve diğer bütün mahluklar; yaratılışlarının gereği olarak, sürekli Allahü tealanın övgüsünü tesbih ederler lakin, insanlar ve cinler gibi terakki etmezler. Çünkü onlar, cihad-ı ekberi yapacakları nefsten yoksundurlar.
İnsanoğlu, bütün bu üstünlüklerinin yanında, en ziyade muhtaç yaratılan mahluktur. Muhtaç, yani medeni yaratılmıştır. Evet, insanlar medeni olup birbirlerine ve hemen her şeye muhtaçtır. İnsanın en ziyade muhtaçlığı Yaradanınadır. Zira O, insanı yoktan var etti ve yok olmaktan koruyup varlıkta durduruyor.
Şu hâlde en medeni insan; Rabbini tanıyan ve O’na ibadet edendir.
24.01.2016
Pazar yazıları -24-
Çerçeve
Mü’minin ömrü korku ile ümit arasında olmalıdır. Büyükler 40 yaşına kadar korku, 40 yaşından sonra da ümit galebe çalmalıdır derler. Nitekim hadis-i kudside; "Kulumu, beni zannettiği gibi karşılarım" buyurulur.
Kul ile Rabbi arasındaki en büyük perde kişinin kendisidir; yani nefsidir. İşte; Allahü tealanın göndermiş olduğu bütün dinlerin amacı; bu nefsi ezmek ve ortadan kaldırmaktır. Bunun yolu ve yordamı da; Allahü tealanın emrine imtisal, yani O’na ibadettir.
Kulun Allahü tealaya en yakın olduğu, yani aradaki nefs perdesinin en ziyade ortadan kalktığı anlar; farzların ifa edildiği zamanlardır. İmam-ı Muhammed Ma’sum Faruki (kuddise sirruh) Mektubat’ının 6. cilt, 137. Mektubunda "Nafilelerden meydana gelen yakınlık oldur ki, kul fail ola. Ve Hakk celle ve a’lanın fiiline alet ola.
Farzlardan meydana gelen yakınlık, sırf Allahü tealanın emrine uymak olduğu için, kulun varlığı arada değildir. Hakk teala fail olup, kul O’na alet olur" buyurur.
İbadetlerin en üstünü; bütün ibadetleri içinde toplayan namazdır. Bundan dolayı da "dinin direği" ve sevgili Peygamberimizin aleyhisselam "gözünün nuru" olmuştur.
Namazda Hakk, kulunu muhatap alır ve onunla konuşur. Kul için bundan daha büyük bir şeref ittihaz olunamaz. Kulluğun (tezellülün) zirvesi namazda (secdede) hasıl olur.
Yalnız; namaz kılarken kalbin toparlanmış olması gerekir. Kalbin toparlanması, "Allahü tealayı görür gibi namaz kılmaktır." Hadis-i şerifin devamında; "Biz görmüyorsak da, Allahü teala bizi görmüyor mu?" ikazı vardır.
Kul, en ziyade namazla bereketlenir; zira her ibadet gibi, namazın bereketi de kula racidir (dönüşlüdür). Kutsi bir hadiste Cenab-ı Hakk; "Allahü teala kulunun diliyle kendisini öveni duydu" diye buyurur.
Başka bir kudsi hadiste de şöyle buyurulur: "Nezdimde (katımda) en gıpta edilir velim, namazdan payı olan, gizlide ve açıkta Rabbine güzelce ibadet ve itaat eden ve insanlar içinde gizli kalan (bilinmeyen) bir mü’mindir."
Muhyiddin-i Arabi hazretleri, tasavvuf yolunda karşılaştığı şeyhlerinden Ebu Muhammed Abdullah (kaddesallahü esrarahüma)’dan şöyle nakleder:
"Allah (celle celâlühu) adamları dört kısımdır. Birinci kısım, ‘Allahü tealaya verdikleri sözü yerine getirenlerdir.’ (el-Ahzab suresi, 23. Ayet meali) Bunlar zahir adamlarıdır. İkinci kısım, ‘Ticaret veya alışverişin Allahü tealayı zikretmekten alıkoyamadığı kimselerdir.’ (en-Nur suresi, 37. Ayet meali) Bunlar batın adamlarıdır ve Hakk ile oturanlardır. İstişare onların işidir. Üçüncü kısım, A’raf adamlarıdır. Onlar had adamlarıdır. ‘A’raf üzerinde adamlar vardır.’ (A’raf suresi, 46. âyet meali) Onlar korku ve ayrım ehli, nitelikten arınmış kimselerdir. Dolayısıyla hiçbir niteliğe sahip değillerdir. Bayezid-i Bistami kuddise sirruh bunlardandır. Dördüncü grup ise, Hakk kendilerini davet ettiğinde hemen davete uymak için bir şeye binmeden yaya gidenlerdir. ‘İnsanlara haccı ilan et, sana yaya gelirler.’ (el-Hac suresi, 27. Âyet meali) Bunlar matla adamlarıdır. Yani ilahi isimlerde tasarruf sahibi olan kimselerdir."
Allahü tealanın Peygamberlikten maada bütün üstün sıfatlarla bezediği Mevlana Halid-i Bağdadi hazretlerinin; İstanbul’u ikinci defa fethetmek (manevi) üzere görevlendirdiği talebesi Abdülfettah-ı Akri (kaddesallahü teala esrarehüma) hazretleri, yukarıda zikredilen davete icabet ehlinden olup; İstanbul’dan iki kez yaya hac ibadetini ifa etmiştir.
Mübarek, yürürken adımlarını ufuktan ufka atardı! (Üsküdar, Zeynepkamil’de Şeyhülislam Arif Hikmet Bey Kabristanı'nda metfun olup, ziyaretçilerine nur ve feyzler saçmaktadır.)
Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretleri (kuddise sirruh), bu mübarek kabri ziyaret ederken; ayakkabılarını çıkartır ve yerden dizleri üzerinde sürünerek huzurlarına gelirlerdi.
Cenab-ı Hak hepimizi, cümlesinin şefaatine nail eylesin.
31.01.2016
Pazar yazıları -25-
Çerçeve
İnsanın yaratılış gayesi, Rabbini bilip O’nu tanıması ve O’na, O’nun istediği şekilde ibadet (kulluk) yapmasıdır. Bunun sebebi ise, yine insanın kendisi içindir. Zira, Cenab-ı Hakk bütün âlemlerden müstağnidir. O’nun hiçbir şeye olmadığı gibi, bizim ibadetlerimize de ihtiyacı yoktur ve olamaz. İhtiyaç sahibi insandır ve bütün yaratılanlardır.
Öyle ki; var olmaya, varlıkta kalmaya ve yok olmaktan korunmaya muhtaç olan insan ve onun dışındaki bütün âlemlerdir. İnsan ve cin taifesinin dışındaki tüm yaratılanlar (melekler ve canlı-cansız bütün mahlukat) Allahü tealanın övgüsünü tespihe amadedir. Yani insan ve cinnin dışındaki her şey bu ilahi fermana boyun eğerek yaratılışlarının gereğini ifa ederler.
İnsanın ve cinnin inanç ve ibadetlerinin sevap ve fazileti kendilerine dönsün diye, mahut kullukla emredilmişlerdir. Kaderin cilvesine bakın ki, insan ve cinden başka hiç kimse, Allahü tealanın emrine karşı gelmemiş ve O’na karşı böbürlenmemiştir. Birine (İblis’e) insana secde etmesi, bir diğerine (Âdem aleyhisselam ile Havva anamıza) ise, mahut ağaca yaklaşmaları menedilmişti. Emre itaatsizlik, bu iki asıldan bütün insanlara ve cinlere yayılmıştır. Elbette ki Rabbimizin kollayıp korudukları müstesnadır.
Sevgili Peygamberimiz aleyhisselam, Allahü tealadan şöyle nakleder: "Âdemoğlu Ben’i yalanladı. Bu ona yakışmadı. Kendisine yakışmadığı hâlde Ben’i kötülemiştir." Başka bir hadis-i şeriflerinde ise, "Sıkıntıya Allahü tealadan daha çok sabreden yoktur" buyurur.
Allahü tealanın rahmetinin tecellisine bakın ki, onu, başta "Tevbe Suresi" olmak üzere onlarca azap âyetlerinde dile getirmiştir. Şayet Allahü teala sakınılması ve kaçınılması gereken şeyleri bize bildirmeseydi; bilmeden birçoğunu yapardık.
Cenab-ı Hakk, insanoğlunu imtihana tabi tutuyor. Başarısızlık hâlinde uğranılacak felaketleri ikaz ediyor. İmtihan sorularını ve her bir sorunun cevabını da ve hatta nasıl cevaplanacaklarını da bildiriyor. Bütün bunların faydasının da insanın kendisi için; hem bu dünyada ve hem de ebedi âlemde olacağını; onların içlerinden seçtiği Peygamberleri (aleyhimüsselam) vasıtası ile bildiriyor.
En yüksek ahlakı ve bütün güzellikleri nefsinde toplayan sevgili Peygamberimiz aleyhisselam, bütün gayreti ile Yaradan’ını övmüş ve sonunda şöyle demiştir: "Ben, Sen’in övgünü yapmaktan acizim. Sen kendini övdüğün gibisin!"
İbn-i Arabi Hazretleri Fütuhat-ı Mekkiyye’sinde şu tespiti yapar:
"Allahü teala: (Ey insan! Seni cömert Rabbine karşı kışkırtan nedir?) el-İnfitar-6. Âyet meali. Bu sorunun amacı, insana öğretmek ve onun dikkatini çekmektir. İnsan şöyle der: '(Beni kışkırtan) Sen’in cömertliğindir.' Şeyhimizin bir gün ağlayarak, topluluğa şöyle dediğini duymuştum:
'Ey insanlar! O’nun cömertliğine göre davranmayınız! O, bizleri hiçbir şey değilken varlığa çıkardı. Bilmiyor iken bilmediklerimizi öğretti.
(Herhangi bir çabamız olmaksızın) kendisine, meleklerine, Peygamberlerine, kitaplarına inanmayı, kendiliğinden bize öğretti. Biz bilmiyor iken bunları yapmışken, öğrendikten ve kendisine iman ettikten sonra bize azap eder mi? O’nun cömertliği böyle bir şey yapmaktan münezzehtir...' Şeyh, bu sözleri ile beni mutluluktan ağlattığı gibi, orada bulunanları da ağlatmıştı."
07.02.2016
Pazar yazıları -26-
Evliyanın büyüklerinden Muhammed Parisa Hazretleri (kuddise sirruh),(Allahü tealanın ahlakı ile ahlaklanınız) sözünün manasını açıklarken şöyle buyurur: "Kişi nefsine hakim olur (nefsinin kontrolünden çıkıp, onu kendi kontrolüne alır). Hak sözü kabul edip, kendi ayıplarını görüp, başkalarının kemal hâlini görür ve terk edilmiş sünnetlerin ihyasına çalışmak ve bid’atleri (dinin aslında olmayıp, ibadet diye sonradan ortaya çıkan âdetler) menederse; Hakk tealanın Melik (her şeye hakim), semi’ (işitmek), basir (görmek), muhyi (diriltmek), mümit (öldürmek) sıfatları ile sıfatlanmış olur. Cahiller hayal ederler ki, veli, ölmüş cesedi canlandırır ve kaybolmuş eşyanın keşfi ve bunların emsali şeyleri bilirler. Bunlar bozuk düşüncelerdir." Mektubat-ı Rabbani, 1. cilt 107. mektup.
Malum; insanın düşmanları, şeytan, kötü arkadaş ve kendi nefsidir. En büyük kahramanlık, kişinin nefsine galebe çalıp onu kendi kontrolüne almasıdır. Dinde, bu denli bir başarıyı elde etmeye; evliyalığa giriş tabir ediliyor. Bu mukaddes yolun daha başlangıcında (ilk basamağında) bulunanlarda hasıl olan hâl, (ikrah-i menahi ve keşf-i kubur) yani, yasaklara karşı nefret hissi ve kabirde bulunanların hâllerinin algılanmasıdır. Her bir haramın çirkin kokusunu duyar ve ondan ictinap eder (sakınır).
Nefsine tutulmuş kalp, önce hastalanır; hastalığı gittikçe artar ve neticede ölür. Nefsinin emrindeki insan, işte bu ölü kalbiyle yaşamaya devam eder.
Kahramanlık, bu ölü kalbi diriltmek; yani onu Allahü tealanın ve Peygamber-i zişanın aleyhisselam sevgisiyle meşbu kılmaktır (doldurmaktır).
Bu kahramanlar imanın hakikatine ermişlerdir. Malum, imanın sureti ve hakikati olduğu gibi; Cennet’in de bir sureti ve bir de hakikati vardır. Sureta imana sahip olanlar, Cennet’in suretine; hakiki iman sahipleri ise, Cennet’in hakikatine kavuşacaklardır. İşte, imanın bu denli hakikatini elde edebilmek nefisle mücadeleye (kişinin kendisi ile olan savaşı) bağlıdır
Muhammed Ma’sum Faruki Hazretleri, Mektubat’ının 6. Cilt 16. Mektubunda şöyle buyurur: "İmanın sureti, dıştaki ma’butların ki, putlar ve diğer kâfirlerin taptığı şeylerin nefyine (yok edilmesine) bağlıdır. Hakiki iman ise, içteki ma’butların yok edilmesine bağlıdır ki, nefsin hevası (nefsin arzularına) ve Allahü tealadan başka şeylere tutulmaktan ibarettir."
Nefs-i emmareden (sahip olduğu tüm kötülüklerden) kurtuluş ancak ve ancak Sevgililer Sevgilisine aleyhisselam uymakla mümkündür. Bütün saadetlere, yalnızca O’na aleyhisselam uymakla kavuşulur.
Uymanın şartları; inanmak, tanımak ve sevmektir. Seviyorum demek, elbette ki lafla olmaz; itaatle olur. Kim ne kadar itaat ediyorsa, o kadar seviyor demektir.
Allahü teala, kendisine kavuşturan bütün yolların ve dahi, Cennet’in sekiz kapısının anahtarlarını, Habibim (Sevgilim) dediği Muhammed aleyhisselama vermiştir.
O, aleyhisselam Resullerin, Nebilerin, evliyaların; Allahü tealaya huruç ve nüzul (çıkış ve iniş) yollarının kavşak noktasıdır.
Zira O aleyhisselam, hamur mayası itibariyle sevgi çamurundan yoğrulmuş; cevami’ü-l kelim olarak (eşya ve hadiselerin bütün bilgisine sahip ve onları veciz bir şekilde ifade eden) Cenab-ı Hakk’ın eminidir. Dolayısıyla O aleyhisselam, bütün esrara (sırlara) sahiptir. Zira Allahü teala sırrını eminine verir..
Üstad Necip Fazıl, "ALAH’IN SEVGİLİSİ" dizelerini, ne dipsiz bir mana ile taçlandırdığına bakınız!
14.02.2016
Pazar yazıları -27-
Sevgili Enver Ören Ağabeyimizi üç yıl önce (22 Şubat 2013) ebediyete uğurlamıştık. Kadife sesli, merhamet timsali o güzel insanın eksikliğini, her geçen gün derinden hissediyor ve kıymetini bilememenin pişmanlığını kahrolurcasına yaşıyoruz!
Sevgili Peygamberimizin aleyhisselam, övgüyle bahsettikleri seçilmiş kullar zümresine bakınız: "Allahü tealanın öyle seçilmiş kulları vardır ki, onlar sürekli neşelidirler. Cenab-ı Hakk’ın rahmetini, merhametini, affını düşündükçe hep neşeli olurlar. Fakat onların kalpleri ve içleri, kabri, mahşeri ve Cehennem’i düşündükçe de kan ağlar!"
Bu hâlle hâllenen kişi olarak hep şöyle derdi: "Mü’minin neşesi yüzünde, kederi (üzüntüsü) kalbindedir. Hiç kimseyi üzmeye kimsenin hakkı yoktur. O keder (üzüntü) bizde kalsın, onu başkasına vermek günah! Çünkü Allah’ın kullarının sevgiye, sevindirilmeye ihtiyaçları var."
Mübarek Hocamız H. Hilmi Işık Efendi Hazretleri; "... Bir mü’min bir kimseyi sevindirirse (annesini, babasını, arkadaşını, komşusunu), ona bir neşe verse, bundan Cenab-ı Hakk razı olur. Cenab-ı Hakk’ın rızası, şayet gökten bir ampul olarak yere inse, güneş, onun nurundan kararır" buyururdu.
Peki, Allahü tealaya kullarının en sevgilisi kimdir? Buna Resulullah aleyhisselam Efendimiz cevap veriyorlar ve buyuruyorlar ki: "Şüphesiz ki, Allahü tealaya kullarının en sevgilisi, Allahü tealayı kullarına sevdirendir."
Günümüzde bu mühim işi yapmanın ve Allahü tealaya sevgili kul olabilmenin yegane yolu; Allahü tealayı, O’nun dinini ve sevgili Peygamberini tanıtan ve anlatan kitapları dağıtmaktır. Yalnız burada dikkat edilecek husus; kaş yapalım derken göz çıkarmamaktır!
Ehl-i sünnet âlimlerinin yazdığı kitapları yayan, okuyan, yaşayan ve yaşatmasına vesile olan kişi ve kişiler, yukarıdaki müjdeye muhataptır. Başta "Tam İlmihâl-Seadet-i Ebediyye" kitabı olmak üzere;Hakikat Kitabevi’nin bütün yayınları, bu kabilden eserler olup; okuyanı da, okunmasına vesile olanı da aziz eder.
Hadis-i şerifte sevgili Peygamberimiz aleyhisselam buyuruyor ki. "Bir kimse bir mü’mine bir iyilik yapınca (kalbine neşe verince), Allahü teala bu iyilikten bir melek yaratıp, bu melek Allahü tealaya hep ibadet eder ve tevhid okur. O kimse kabre girince, bu melek nurlu ve sevimli olarak, bunun yanına gelir. O kimseye, 'sen beni bilir misin' dedikde, 'sen kimsin' diye sual edip, o dahi 'ben senin falan kimseye verdiğin neşe ve sürurum (sevincim) ki, Allahü teala beni bugün seni sevindirmek ve kıyamet günü sana şefaat etmek ve Cennet’teki yerini sana göstermek için gönderdi' dese, gerektir."
Ya, vereceğimiz bir din kitabıyla, onun ebedi sevincine, seadetine vesile olursak?!
Sevgili Enver Ağabeyi sağlıklarında anlayamadık ve kıymetini bilemedik; bu hâlin kendisi de farkındaydı ve bundan dolayı çok ızdırap çekerdi. Yazıişleri toplantısında bir gün anlattı, anlattı ve baktı ki anlamıyorlar (boş boş bakıyorlar!), sıkılarak şöyle dedi: "Ah! Ne olur; şu anda bir karpuz olup, orta yerimden çatlayıp yarılsam ve içimdeki kızıllığı (ateşi, hizmet aşkını) bir görebilseydiniz!"
Düşünüyoruz da; güzel insanların ardından; onlara doyamadan ayrılık vaki olduğundan, boşuna yanıp dururuz. Zira yaratılışları temiz, ruhları berrak; hamur mayaları muhabbetle yoğrulmuş kişilere, ne kadar bakılırsa bakılsın, asla doyulmaz!
Ne mutlu o insanlara ki, görüldüklerinde (sohbetlerinde) Allahü teala ve ahiret hatırlanır ve dünyaya karşı soğukluk hissedilir. Akıllı insanın takip edeceği yol budur; zira, ebedi (sonsuz) hayat verilip, karşılığında üç günlük ve üstelik hayal olan dünya hayatı alınır mı?
Enver Ağabeyimiz ömrü boyunca ahiret dedi ve insanlara; "Yönünüzü kabristana dönün; asla Çankaya’ya (dünyaya) dönmeyin! Zira dünya, ayrılık yeri, ahiret ise, sonsuz kalınacak yerdir!" buyururdu.
Cenab-ı Hakk bizleri ayrılık olmayan yerde buluştursun! Amin!
21.02.2016
Pazar yazıları -28-
Merhum Enver Ören Ağabeyimizin aziz hatırasını yâd etmek üzere; muhtelif zamanlarda yaptığı sohbetlerden bir demet sunmak istiyorum, sevgili okuyucularım:
"... Mübarek Hocamız (H. Hilmi Işık Efendi) buyurdular ki; (Hiç kimse şahsen, kendi kendine kurtulamaz. Çünkü dünya [dünyada Allahü teala için olmayan her şey] bir sarmaşık otu gibidir. İnsanın her tarafını sarmıştır. Bundan ancak bir Allah c.c. adamını tanıyan kurtulabilir.) Böyle bir mübarek zatın kendisine kavuşmak çok büyük bir nimettir. Böyle zatlar hayatta değiller ise, veya var da onlara rastlanılmamışsa; bunların yazmış oldukları kitapları okumak da insanı kurtarır.
Allah c.c. adamları insanın kalbine hitap eder; zira onlar kalp hastalıklarının mütehassıslarıdır. Malum, insanın bir aklı var, bir de kalbi var. Akıl ayrı bir dünya, kalp ayrı bir dünyadır. Akıl tıbbiye okur doktor olur, hukuk okur avukat olur, mühendislik okur mühendis olur; inşaat yapar vb.
Kalp ise, ayrı bir olay; onu Allahü teala kendisi için ve muhabbet (sevgi) mahalli olarak yarattı.
İnsan bir kitabı okuduğu zaman ondan iki şekilde etkilenir. Ya istifade edilir veya onunla insan zehirlenir. Aklına, aklının istediği kadar bilgi doldurabilirsin. Akıl buna müsaittir.
Kalp ise ayrı bir dünyadır; o, böyle mübarek bir zata veya kitabına muhatap olduğunda, mutlaka etkilenir. Kişi, bu etkilenmeyi anlar. Yani o mübarek zattan ve kitabından kalbine feyz (nurlar) aktığını hisseder. Nasıl mı? Kişinin kalbinde dünyaya karşı soğukluk meydana gelir; Allahü tealaya ve O’nun sevdiklerine karşı ise, muhabbeti artar.
Bakınız sevgili Peygamberimiz aleyhisselam ne buyuruyor: (İyiler, iyilerle beraber olur, mutlu olurlar; kötüler, kötülerle beraber olur, onlar da mutlu olurlar.) Dolayısıyla iyilerle beraber olmak zorundayız. Böyle mübarek bir topluluğun hikmetine bakın ki; bu denli iyilerin içinden bir tanesini Cenab-ı Hakk severse, onun hürmetine hepsini affedip Cennetine koyuyor.
En kıymetli varlığımız olan dinimizi, imanımızı korumak için, iyilerle beraber olmalıyız. Nitekim, sevgili Peygamberimiz Muhammed aleyhisselam; (İnsanın dini, arkadaşının dini gibidir) buyuruyor. Arkadaşımız iyiyse, biz de iyiyiz. Arkadaşımız kötü ise, o kötülük bizi yakar. Zira kötülük, iyilikten daha çabuk yayılır. Bundan dolayıdır ki, kötülük daima iyiliğe hakimdir.
Mevlana Celaleddin-i Rumi hazretlerinin, Mesnevi’sinde buyurduğuna dikkat edin: (Allahü teala, bir kulunun felaketini isterse, onun kalbine bir Allah c.c. adamını beğenmeme hissi verir. Allahü teala, bir kulunun bütün kusurlarını örtmek ve onu affetmek isterse; o kul, başka kulların kusurlarını görmez, onları örter ve asla anlatmaz. Allahü teala, bir kulunun şehadetini isterse, o kulunu Cennetine koymayı murat ederse, onu zar zar inletir; ağlatır ve dua ettirir.)
Zira, Allahü tealanın en ziyade hoşlandığı ibadet, gözyaşı dökerek O’na yalvarmak ve yakarmaktır.
Gözyaşı ile yalvarmakta tezellül, yani kulluk vardır. Tezellül, yerde yuvarlanmaktır.
Hakiki hastalık kalp hastalığıdır. Yani kalbin dünyaya tutulması; dünya sevgisi ile dolmasıdır. Mutlaka tedavi edilmelidir. Tedavi edilmezse, karşılığı ateştir. Ondaki pislikler ateşle temizlenecek; hasta olan kalp ateşle tedavi edilecektir.
Bundan dolayıdır ki, bedene gelen her hastalık, (sabredildiğinde) kalbe şifa verir."
Sevgili okuyucularımdan istirhamım; bir Fatiha ile on bir İhlas suresini okuyup; başta sevgili Peygamberimiz aleyhisselam olmak üzere; yazımızda ismi geçen ve geçmeyen Allah c. c. adamlarının hepsinin mübarek ruhlarına hediye edilmesidir. Cenab-ı Hakk cümlemizi, onların şefaatlerine nail kılsın. Amin!
28.02.2016
Pazar yazıları -29-
Fuat Bol
İmam-ı Rabbani Hazretleri, Mektubat’ın 1. Cilt 41. Mektubunda buyuruyor ki: “…İnsanın batını, zahirini tamamlamaktadır. Zahir ile batın, birbirinden kıl kadar ayrılmaz. Mesela, ağız ile yalan söylememek İslamiyettir. Yalan söylemek arzusunu, zahmet çekerek, uğraşarak kalpten çıkarmak tarikattır. Yalan söylemenin kalbe gelmemesi de hakikattir. Görülüyor ki, batın işi, yani tarikat ve hakikat, zahir işini, yani İslamiyyeti tamamlamaktadır.”
Bunun nasıl olacağını da; Muhammed Çetri’ye yazmış olduğu 39. Mektubunda açıklamaktadır. Şöyle ki: “...İşin temeli kalptir. Kalp, Allahü tealadan başkasına tutulmuş ise, yıkılmış demektir. Bir işe yaramaz. Niyyet doğru olmadıkça, hayırlı işlerin, yardımların ve âdete uyarak yapılan ibadetlerin, yalnız hiç faidesi olmaz. Kalbin selamet bulması da ve Allahü tealadan başka hiçbir şeye düşkün olmaması da lazımdır. Hem kalbin selameti, hem de bedenin salih işler yapması birlikte lazımdır. Beden salih ameller yapmaksızın, kalbim selamettedir, (kalbim temizdir, sen kalbe bak) demek batıldır, boştur. Kendini aldatmaktır. Bu dünyada bedensiz ruh olmadığı gibi, beden ibadet yapmadan ve günahlardan kaçınmadan, kalp, temiz olmaz.”
O kalp ki, carullahdır; yani Allahü tealanın komşusudur. Zira Allahü teala kalbe tecelli etmektedir. Bu yüzden kalp, nazargâh-ı ilahi olup, hakikatlerin mahallidir.
O kalp ki, Rahman’ın iki parmağı arasında olup; sürekli hareket hâlindedir ve her daim şekilden şekle girer. Kalbin kurtuluşu ve sahip olduğu bedenin kurtuluşu; Allahü tealanın ve sevdiklerinin sevgisine kavuşmasına bağlıdır.
Mübarek Hocamız H. Hilmi Işık Efendi Hazretleri buyurdu ki:
“Allahü tealayı ve O’nun seçtiklerini (başta sevgili Peygamberimiz aleyhisselam olmak üzere, bütün Peygamberleri aleyhimüssalevat ve veli kulları) sevenler, namazda da, namazın dışında da daima huzur-ı ilahide olurlar. İnsan, o büyükleri sevdiğini anlayamaz. Anlamak, tefekkür başkadır; kalp ve muhabbetullah başkadır. İnsan, kalbinin o büyükleri sevdiğini, Allahü tealayı zikrettiğini de anlamaz. Anlamadığı daha iyi efendim! Çünkü kalbe kibir gelir. Düşünce, tefekkür, insanın iradesine tabidir. Kalp ise, insanın iradesine tabi değildir. Allahü tealanın yed-i kudretindedir. Dilediği tarafa çevirir. İrade-i külliyeye bağlıdır. Kalp, Allahü tealayı zikrederken, insan aklı başka düşüncelere bağlıdır. Alışveriş yapar ve her türlü dünya işleri ile meşgul olur. Zira Cenab-ı Hakk mealen buyuruyor ki: (Allahü tealanın sevgili kullarının ticaret, alışveriş yapmaları, onların kalplerinin Allahü tealayı zikretmesine mani değildir.) … İmam-ı Rabbani Hazretleri (kuddise sirruh) Mektubat kitabında buyuruyor ki: Bütün veliler Mektubat yazmıştır. Bu mektuplarda; bizim hâlimiz perişan, biz ne yapacağız demişlerdir. Veli oldukları hâlde, kendilerinin veli olduğunu anlamamışlardır.”
Allahü tealanın sevgisi için yaratılan kalbi, O’na ve O’nun sevdiklerine tahsis etmeli.. Bunun da yolu; Allahü teala için olmayan dünyayı ve dünyalıkları sevmemek, kalpten çıkarmaktır. Kalp, ya Allahü tealanın sevgisi ile doludur, ya da O’nun gayrındakilerin (masiva) sevgisi ile doludur. Bu, birbirine zıt iki sevgi, aynı anda bir kalpte bulunamaz. Yani yalnızca birinin sevgisi vardır. Bu iki sevgiden hangisi varsa; diğeri kendiliğinden yok olur, gider.
Kalbe Allahü tealanın sevgisini doldurmanın yolunu da yine İmam-ı Rabbani Hazretleri gösteriyor: “Kalbe gelen zulmeti (lekeleri) temizlemek için, tevbe ve istiğfar ve iltica etmelidir (sığınmalıdır). En kolay şekilde mümkün olur.” (1. Cilt, 171. Mektup)
Kalbin, nefsin emrine girmesi ve kendini hasta etmesi tabiatının gereğidir.
Bütün Peygamberler ve onların vârisleri olan veliler; nefsin idaresine girmiş olan kararmış kalpleri, bu baskıdan kurtarmak, arındırmak ve huzura kavuşturmak için gayret sarf etmişlerdir.
Bedenî hastalıklarda nasıl doktora gidiyorsak; kalpteki manevî hastalıktan kurtulmak için de, bunların mütehassıslarına yani, Peygamberlere ve velilere başvurmak aklın gereğidir.
Günümüzde yapılacak iş ise, onların kitaplarını okuyup, onlar gibi yaşamaya çalışmaktır. İmam-ı Rabbani Hazretlerinin ve mükerrem oğlu Muhammed Ma’sum Hazretlerinin yazmış oldukları üçer ciltlik (toplam 6 cilt) Mektubat kitapları bu kabilden olup; okuyucularının kalplerini temizleyerek tedavi ediyor ve hidayete eriştiriyor.
06.03.2016
Pazar yazıları -30-
Hadis-i kudside Cenab-ı Hakk buyuruyor ki: "Ben kalpleri kırık olanların yanındayım." (Tirmizi) Muhammed Ma’sum Hazretleri, Mektubat’ının 4. cilt 32. mektubunda bu hususu şöyle açıklar: "Kalp, isteklerini ele geçirememekten ne kadar kırılırsa, o kadar Allahü tealanın (kibriyanın) nurlarının görünmesine kabiliyyet kazanır."
Mübarek Hocamız H. Hilmi Işık Hazretleri 1986 yılında; Fahrettin Tacar abilerin Beykoz’daki evlerini teşriflerinde; duvardaki İmam-ı Rabbani hazretlerinin mübarek isimlerinin yazılı olduğu levhaya bakarak buyurdular ki:
"...Ya kardeşim; bunlara bakınca o büyükleri hatırlarız ve onların ruhları hazır olur.. Rahmet yağar efendim.. (Zikrü-l evliya tenzilurrahme: Evliyayı hatırlamak rahmet-i ilahiyi indirir.) Hadis-i şerif bu..
Mevlana Halid-i Bağdadi Hazretleri Hicaz’a gitmişti. Yolda iken bir zat ona şöyle dedi: (Kâbe’de edebe mugayir (edebe uymayan) bir hâl görürsen itiraz etme!) Tavaf esnasında bir de baktı ki, yaşlı, sakallı bir zat, sırtını Kâbe’ye dayamış tavaf eden insanları seyrediyor. Mevlana Halid Hazretleri hayret etti; (nasıl olur, burası Beytullah; herkes tavafta. Bu ise, çok yanlış bir iş yapıyor; Allahü tealanın evine sırtını dönmüş!) diye düşünmüş. Tam o esnada, malum zat, eliyle işaret edip, Mevlana Halid Efendiyi yanına çağırdı ve ona dedi ki: (Bak! Bu benim sırtımı dayadığım yer Allahü tealanın evidir. Amma; bu bir taş binadır; kul yapısıdır. Bu bina yapılalı beri Allahü teala bu eve girmemiştir. Lakin senin kalbinde, kalp latifende Allahü tealanın devamlı tecelli ettiğini görüyorum. Cenab-ı Hakk, 'yere-göğe sığmam; mümin kulumun kalbine tecelli ederim' buyuruyor. Bundan dolayı sırtımı Beytullah’a dayadım ve senin kalbine teveccüh ettim, yöneldim. Aradığın mürşid ben değilim; seni irşad edecek kişi şarkta ve uzaklarda!..) Böylece ona Abdullah-ı Dehlevi Hazretlerini işaret etmiş oldu..."
Cenab-ı Hakk, bir diğer kudsi hadisinde; "Ben veli (sevgili) kullarımı kubbeler altında saklarım (beşerî-insanlık hâlleri içinde gizlerim)" buyurur. Diğer insanlar gibi yer-içer ve insanlık hâlleriyle hâllenirler amma; iki tane çok önemli özellikleri ile temayüz ederler. Birincisi, onlar görüldüğünde Allahü teala hatırlanır; ikincisi ise, onların sohbeti, dinleyenlerde; dünyaya karşı soğukluğu, Allahü tealaya ve ahirete karşı iştiyakı artırır...
İbn-i Arabi Hazretleri, Fütuhat-ı Mekkiyye’sinde; karşılaştığı Behlüllerden (akıllı delidir!) birinin cemaate şöyle dediğini nakleder:
"Ey fakirler! Allahü tealaya itaat ediniz. Siz çamurdan yaratıldınız. Ateşin bu kapları (yani bedenlerinizi) pişirmeden kuru çamura çevirmesinden endişe ediyorum! Ateş, kendisini pişirmeden kuru toprak olmuş çamurdan bir kap gördünüz mü? Ey miskinler! İblis sizinle beraber ateşe girecek diye sizi aldatmasın. Allahü tealanın (Cehennemi seninle ve sana uyanlarla dolduracağım (Sad suresi 85. âyet meali) dediğini okursunuz. İblis, zaten ateşten yaratılmıştır. Dolayısıyla o, aslına dönecektir. Siz ise, topraktan yaratıldınız. Ateş sizin eklemlerinizde hükümran olur. Ey miskinler! Allahü tealanın (Cehennemi seninle dolduracağım; Sad suresi 85. âyet meali) âyetinde İblis’e olan işaretine bakınız! Burada durun ve gerisini okumayınız! Allahü teala ona (Cehennemi senden) demiştir. Bu ifade (Cinleri ateşten yarattı; Rahman suresi 15. âyet meali) ayeti ile aynıdır. Evine girip, hanesine dönen ve ailesi ile bir araya gelen kimse, o eve gelen yabancıya benzemez. İblis, gururlanmasına sebep olan şeye dönmüştür! Daha önce şöyle demişti: (Ben Âdem’den daha hayırlıyım! Beni ateşten yarattın; A’raf suresi 12. âyet meali). O hâlde İblis’in sevinci aslına dönmektir. Size karşı ise, kendisinden yaratıldığınız toprağınıza karşı ateş sebebiyle böbürlenmişti. Artık İblis’e kulak vermeyin ve ona itaat etmeyin! Işık mahalline kaçın ki, mutlu olasınız!!!"
13.03.2016
Pazar yazıları -31-
Sadi-i Şirazi’nin ifadesiyle; "Bir damla kan ve bin endişe olan insan" gerçekte eşref-i mahluktur. Yani, yaratılmışların en yücesi. Cenab-ı Hakk kudsi hadiste; "Beni, yerim ve göğüm sığdıramadı, mü’min kulumun kalbi sığdırdı" buyurur.
(İnsan, Allahü tealanın halifesidir; zira Cenab-ı Hakk, onu kendi suretinde yaratmıştır) ve (İnsan, yaratılmışların mecmu’udur, toplamıdır. İnsanda, yerlerde ve göklerde bulunan her şeyden bir zerre vardır.) [Mektubat-ı Rabbani, 1 cilt, 287 ve 220. Mektuplar]
İnsanın bu denli özelliği, yaratılışındaki yücelik ve onun da ayrıca "ilim"le bezenmesinden dolayıdır. Nitekim Cenab-ı Hakk; "Allahü teala Âdem’e bütün isimleri öğretti" buyurur. (Bakara suresi 31. Ayet meali)
İnsanın en önemli özelliği, ilahi teklife muhatap olmasıdır. Bu teklife uyması onu, mahlukat içinde erişilmez kıldığı gibi; uymaması, yani isyanı da aşağıların aşağısına iter!
İnsandan istenen -ki, yaratılışı, bu istenilene pek uygundur- "insan-ı kamil" olmasıdır. Bu da; insanın aslına dönüp, kendini yok bilmesiyle olur. Nitekim, sevgili Peygamberimiz aleyhisselam; "İnsanın sevmesi ve buğz etmesi; vermesi ve vermemesi Allah için olursa, iman-ı kamil olmuştur" buyurur.
İnsanın yaratılış gayesi yine kendisi içindir. Allahü tealayı bilmek ve O’na kulluk (ibadet) etmek için yaratılan insana bakalım: Allahü tealayı bilmesi ve tanıması, kendini bilmesi ve tanıması ile mümkün.. Hadis-i şerifte; "Nefsini bilen, tanıyan Rabbini bilir" buyuruldu.
Böylece insan cehaletten kurtulup, gerçeğe eriyor; yani ârif oluyor. Bunun faydası elbette kendisinedir. İkincisi ise, yani yaptığı ibadetlerin (kulluk), sevap ve fazileti; yine insana dönüşlüdür. Zira Cenab-ı Hakk’ın insanın ibadetine ihtiyacı yoktur. O, her şeyden müstağnidir.
Allahü teala hiçbir şeye muhtaç değildir, her şey O'na muhtaçtır.
İlahi teklife muhatap insan, iyiliğe de, kötülüğü de elverişli yaratılmıştır. Kendi arzusu ile iyiliği veya kötülüğü seçer ve icra eder.
Mübarek Hocamız H. Hilmi Işık Hazretleri, bir sohbetlerinde; İmam-ı Gazali Hazretlerinden naklederek şöyle buyurmuşlardı:
"...İnsanın alın yazısı gizli değildir. Herkes kendi alın yazısını anlayabilir. Gittiği yola baksın; hangi yolda bulunuyor; ne iş yapıyor? Allahü teala herkesi layık olduğu yerde bulundurur ve çalıştırır. İnsan ne için yaratılmışsa, o iş ona kolay gelir. Onun önüne sürülür. Kafirlere kötü işler kolaylaştırılır. Mü’minlere ise, iyi işler kolaylaştırılır. Kafirler; doğru yolda olduklarını zannedip; başarılı olduklarını ve istedikleri şeylere kavuştuklarını vehmederek haz duyarlar. Halbuki, yaratılışları, mayaları tıpkı mıknatıs gibi, o yöne o işe çekiyor. Kimse, bu, niçin böyledir diye Allahü tealaya hesabını soramaz. Çünkü hepimiz O’nun yarattığı mahluklarız. İnsanlar, gitmek istedikleri yolların, kendilerine niçin kolaylaştırıldığının hesabını soramazlar. Allahü tealanın mü’minlere verdiği nimetler, ihsan-ı ilahidir. Dilediğine ihsan eder. Neden ihsan etmiyorsun diye de asla sorulamaz. İhsan ettikleri, nankörlük ederlerse, çok acı azap yapar..."
Cenab-ı Hakk Kur’an-ı kerimde, Hud suresi 56. âyet-i kerimede mealen; "Hiçbir canlı yoktur ki, Allah onu perçeminden tutmuş olmasın!" buyurmaktadır.
Muhyiddin-i Arabi Hazretleri bu âyet-i kerimeyi açıklarken; "İşte, insan ve cin taifesi de; perçemlerinin Allahü tealanın elinde olduğuna GÖRÜRCESİNE inansalardı, bir an bile Allahü tealaya isyan etmez ve diğer mahlukat gibi ‘gece ve gündüz' tesbih ederlerdi" (Enbiya suresi, 20. âyet meali) buyurur.
Sadi-i Şirazi’nin işaret ettiği; insanın endişeden kurtulması ve huzura kavuşması ancak ve ancak Allahü tealayı zikretmesiyle mümkündür.
20.03.2016
Pazar yazıları -32-
Hadis-i şerifte buyuruluyor ki: "Kulun Rabbine en yakın olduğu hâl, namazdaki hâlidir." Ve "Namazda kul ile Rabbi arasındaki perdeler kalkar!"
İmam-ı Rabbani Hazretleri; 1. cilt 137 ve 3. cilt 87. mektuplarda; "Namazın dünyadaki rütbesi, ahiretteki rü’yetin rütbesi gibidir (Allahü tealayı görmek gibidir); Namaz esnasında; bu farzı bizim Peygamberimiz aleyhisselam eda eylemiştir, ben de eda edeyim diye niyet edildikde umulur ki, farzı yapmak sevabından başka tabi olmak sevabı da ayrıca hasıl ola" buyurur.
Zaten bütün mesele, Resulullah’a (aleyhisselam) uymak, O’na tabi olmak ve O’na benzemeye çalışmaktır. Nitekim; İmam-ı Rabbani hazretlerinin oğlu Muhammed Ma’sum Efendi bu hususu şöyle açıklar: "Resulullah’a (sallallahü aleyhi ve sellem) âdet ve ibadette az veya çok benzemeyi büyük saadet ve bereket ve yüksek derecelere kavuşmak bileler. Zira, sevgiliye benzeyenler de sevgilidir." (5. cilt 71. mektup)
Muhyiddin-i Arabi hazretleri, namaz için sır perdesini şöyle aralar:
"Allahü teala, secde hâlindeki kuluyla, kendine yakın meleklere karşı övünür. Bu övünme onlara karşı şöyle buyurmasıdır: (Ben sizi ameliniz olmaksızın yaklaştırdım ve meleklerimin seçkinlerinden yaptım.
Şu ise, kulumdur. Kendisi ile yakınlık makamı arasında pek çok perde ve nefsin arzuları, maddi istekler, aile geçindirmek, mal, çocuk, hizmetçi, arkadaş gibi büyük engeller ve çetin sıkıntılar koydum. O bunların hepsini aştı ve secde edip yaklaşıncaya kadar gayret gösterdi ve yakın kimselerden oldu. Ey meleklerim! Size tahsis ettiğim yüce makama bakıp bu kulumun kıymetini biliniz ve benim uğrumda katlandığı sıkıntı sebebiyle hakkını gözetiniz!)
Namazın ne kadar kıymetli bir ibadet olduğuna bakınız!
Namazda en kıymetli şey ise, sözler arasında Allahü tealayı zikretmek, fiiller arasında en kıymetli şey ise secde etmektir. Namazın sözlerinden en üstünü, (Allahü teala kendisini öveni işitti) ifadesidir. Burada kul, Hakk adına bunları söylediği için bu vekillik kulun namazdaki en değerli halidir. Çünkü Allahü teala kulunun diliyle, (Allahü teala kendini öveni işitti) demiştir.
Cenab-ı Hakk şöyle buyurur: ‘Namaz kötülüklerden ve taşkınlıklardan engeller.' [El-Ankebut 45. âyet meali] Bunun sebebi, namazın kendisinin dışındaki görünen davranışları yasaklamasıdır. Ve; ‘Allahü tealayı zikretmek ise, en büyüktür.' [El-ankebut 45. âyet meali] Yani namazın içindeki fiillerin en büyüğü Allahü tealayı zikretmek, O’nu hatırlamak, sen O’nu görmüyorsan da O’nun seni gördüğünü bilmendir."
Dikkat ediniz; kul, namaza çağrılmakla (huzur-ı ilahiye davetle) kendisine en üstün şeref bahşediliyor. Cenab-ı Hakk, kulunu muhatap alıyor ve onunla konuşuyor ve hatta onun diliyle kendini övüyor. Kul, namazda zikrederek, kendi kalbini itminana (huzura) erdiriyor. Bütün bunların hepsi kulun kendisi için! Hepsinin bereket, feyz ve nurlarının dönüşü kulun kendisinedir. İlahi rahmetin sonsuzluğuna bakınız!
İmam-ı Rabbani Hazretleri 1. cilt 304. mektupta; "Namazdaki her tekbir, o rüknü yapmaya layık olmadığını bildirmektedir" buyurarak; kulun acziyyetine işaret etmektedir.
Elbette O’na layık ibadet etmekten çok uzağız; bundan dolayıdır ki, günahımıza bir tövbe ederken ibadetlerimize bin tövbe etmeliyiz!
27.03.201
Pazar yazıları -33-
Allahü teala Enfal suresi 64. ayet-i kerimesinde mealen; "Ey sevgili Peygamberim (sallallahü aleyhi ve sellem)! Sana, Allahü teala ve mü’minlerden, sana tabi olanlar yetişir!" buyurur. Mübarek Hocamız H. Hilmi Işık Efendi, buradaki inceliği şöyle açıklamıştı:
"…Akaid kitaplarımızda açıkça yazıyor ki, Hızır aleyhisselam daralanların imdadına yetişir. Bu büyükler, Allahü tealanın onlara ihsan ettiği kuvvetle, Allahü tealanın iradesiyle imdat ediyorlar.
Nitekim, yukarıdaki ayet-i kerimede bu husus açıklanıyor. Allahü teala bile 'ben kafiyim' buyurmuyor. Resulüne; mü’minlerden hayır, menfaat, yardım geleceğini bildiriyor. Evet efendim; mü’minlerden hayır gelir. Allahü tealanın iradesi, emri ve müsaadesiyle mü’minlerden hayır gelir. Peygamberlere aleyhimüsselam bile mü’minlerden hayır gelir. Mevlana Halid-i Bağdadi kuddise sirruh; (Meded ya Şah-ı Nakşibend! Meded ya Abdülkadir-i Geylani!) kuddise sirruhüma buyuruyor... Hastalanınca doktordan maddi ilaçlar, yardımlar, menfaatler bekliyoruz da; kalp hastası olanların bu büyüklere müracaat etmesine razı olmuyoruz! İnkâr eden mahrum kalır…"
İmam-ı Rabbani Hazretleri, yukarıdaki âyet-i kerimede Cenab-ı Hakk’ın, sevgili Peygamberimiz Muhammed aleyhisselatü vesselama da sebeplere yapışmasını emrettiğini vurgulayarak şöyle der:
"Sebeplerin tesirine gelince; Allahü teala sebeplerde bazen tesir, yani iş yapabilecek kuvvet de yaratıyor. O işi hasıl ediyorlar. Bazen de aynı sebeplerde bu tesiri yaratmıyor. O işi yapmıyorlar. Bu hâli herkes her zaman görmektedir. Aynı sebeplerin aynı işi, bazen meydana getirdiğini, bazen de işi yapamadığını hepimiz görmekteyiz. Sebeplerde tesir yoktur demek, tecrübeleri, hadiseleri körü körüne inkâr etmektir. Tesirine inanmalı. Fakat, sebeplerdeki bu tesirlerin de, kendileri gibi, Allahü tealanın yaratması ile vücuda geldiğini bilmelidir..."
İşin aslı sevgidir; Cenab-ı Hakk, insanın bütün uzuvlarını insan için, bunlardan yalnızca kalbini Kendisi için yaratmıştır. Yani kalp, muhabbetullah (Allahü tealanın sevgisi) için yaratılmıştır. İmam-ı Muhammed Ma’sum Hazretleri; muhabbet sırrını, Mektubatının 6. cilt, 111. mektubunda açıklar:
"Muhabbettir ki, var olma ve yaratma zincirini harekete geçirip, gizli hazineyi açığa çıkarmış, gayb sırları açıkça görünür hâle gelmiştir. Muhabbettir ki, sadık olan âşığı yakın derecelerine ulaştırıp, arzu ettiklerini kendilerinden kurtarıp (batıl tanrılardan kurtarıp), Sevgiliye kavuşturmuştur. Muhabbet sebebi ile sadık mürid, mürşidin kemalatını ve onun hallerini kazanır."
Hadis-i şerifte; (İnsanlar, kendilerine ihsan, iyilik edenleri sever. Bu sevgi insanın yaratılışında vardır) buyurulur. Dikkat edilirse; cibillidir buyuruluyor, yani bu sevgi insanın tabiatında vardır. Bu sevgiyi yitirmiş olan, bu sevgiden mahrum olan kimse, hakiki, gerçek insan olamaz. Hayvan gibidir ve hatta hayvandan da aşağıdır.
Dünya sevgisinin çıktığı kalbe, muhabbetullah kendiliğinden girer; feyiz ve nurla dolar. Feyiz, kalpten kalbe gelen ve Allahü tealanın razı olduğu şeyleri yaptıran nurdur, bir manevi kuvvettir. Feyizlerin kaynağı Peygamber Efendimizin aleyhisselam mübarek kalpleridir. Birbirini yansıtan aynalar misali; Peygamberimizin aleyhisselam mübarek kalbinden, sevenlerinin kalplerine, onlardan da onları sevenlerin kalplerine bu feyiz ve nurları akıtırlar. Seven her kalp, sevdiği kadar; kapasitesi kadar, bu feyizleri ve nurları alır. Muhabbetin içinde, hem edep ve hem de ihlas vardır. Sevgilide nasıl fani olunur? Onu, canından çok sevmekle...
03.04.2016
Pazar yazıları -34-
Sevgili Peygamberimizin (aleyhisselam) vefatlarından 80 gün önce; Cibril-i Emin aleyhisselam, Allahü tealadan ‘Nasr-Yardım’ suresini getirmişti. Bu surede Cenab-ı Hakk mealen; "Allahü tealanın yardımı ve fetih geldiğinde; insanların, Allah’ın dinine grup grup girdiğini gördüğünde Rabbinin övgüsünü tesbih et ve mağfiret dile" buyurulmaktadır.
İbn-i Arabi Hazretlerinin buradaki tespiti şudur:
"...Böylece Allahü teala kendisini göndermekle amaçladığı risaletin tebliğini tamamladığında Peygamberini (aleyhisselam) bu emirle dünyadan çekip almış, bağışlanma dileyerek sürekli Allahü teala ile kalsın diye koruma perdesi altında yarattıklarından gizlemek istemiştir. Çünkü Muhammed aleyhisselam tebliğ, irşad ve risaleti yerine getirmekle ilgilenmek devrindeydi. Sevgili Peygamberimizin sallallahü aleyhi ve sellem Rabbinden başkasının giremediği bir ‘vakti’ vardı. Diğer vakitleri ise, yapmakla sorumlu olduğu insanların işlerini gözetmeye adanmıştı. Böylece Allahü teala kendisini -Hakk’ın emrinden olsa bile- yaratıkların işleriyle ilgilendiği vakitlerinden ayırdığı bu tek vakte döndürmüştür..."
Sevgili Peygamberimiz aleyhisselam bu sureyi okuduğunda, mecliste bulunanlardan yalnızca Hazreti Ebûbekir radıyallahü anh efendimiz; O’nun (aleyhisselam) çağrıldığını anlamış ve hüngür hüngür ağlamıştır.
Kulun, Cenab-ı Hakk nezdindeki en beğenilen hâli; gözü yaşlı, boynu bükük, tevbe eden ve bağışlanması için yakaran hâlidir. Kulluk da zaten bundan ibarettir.
Meşhur hikâyedir:
"Musa aleyhisselam zamanında zenginliği ile ünlü bir kafir, her fırsatta inananlara zulüm ve alay ediyor ve bu denli baskılarını arttırdıkça da Allahü teala onun malını-mülkünü ve evladını çoğaltıyormuş. Bu durum ise, inananları ziyadesiyle üzüyordu. Sebebini Musa aleyhisselama sordular, O da, bu hâli Cenab-ı Hakk’a arz etti. Cenab-ı Hakk, Musa aleyhisselama buyurdu ki: Biz ona gerçekte kötülüklerin en büyüğünü verdik.
Ama o, bunun farkında değildir. Ondan gözyaşını ve duayı kaldırdık!"
O hâlde; ağlayalım ve dua edelim sevgili okuyucularım. Ağlayabilmek, boynu bükük olarak; Allahü tealaya yalvarmak ve yakarmak ne büyük nimetmiş!
Malum; tevbe ve istiğfar (yani, Cenab-ı Hakk’dan bağışlanmayı yakararak dilemek), kalp ile, dil ile ve günah işleyen âzâ ile birlikte olmalıdır.
Cenab-ı Hakk, Kur’an-ı kerimde mealen; "...Tevbe edip iman edenler ise, kötülüğü iyiliğe dönüştürülecek olanlardır" [Furkan suresi 70.
Ayet] ve "Allahü teala kendisine şirk koşulmasını bağışlamaz. Bunun dışında ise, dilediğini bağışlar" [Nisa suresi, 48. Ayet] ve "Ey kendilerine haksızlık eden kullarım! Allahü tealanın rahmetinden ümit kesmeyiniz. Allahü teala bütün günahları bağışlar. O, bağışlayan ve merhamet edendir" [Zümer suresi, 53. Ayet] buyurmaktadır.
Sevgili Peygamberimiz aleyhisselam da; "Günahtan tevbe eden kimse, günahsız gibidir" buyurarak; günahtan yanmış kavrulmuş kalpleri nisan yağmurlarına garketmiştir.
Bundan dolayıdır ki, çok istiğfar etmek (Allah’ım beni afv et) demek kulluğun gereği ve nişanıdır.
Ayrıca; her günah işlendikten sonra; tevbe-istiğfar etmek farzdır. Şartlarına uygun yapılan tevbenin kabul olmamasından endişe etmemelidir. Tevbenin şartlarına uygun olmasında şüphe etmelidir.
Bilmeliyiz ki; bizim gibi günaha batmış kişilerin tevbeleri de ayrıca tevbeye muhtaçtır!
10.04.2016
Pazar yazıları -35-
Çerçeve
İmam-ı Rabbani Hazretleri Mektubat’ının 1. Cilt, 312. Mektubunda şu tespiti yapar:
"... Büyük müctehidler, Resulullah’a (sallallahü aleyhi ve sellem) yakın zamanda oldukları ve ilimleri ve takvaları ve vera’ları çok olduğu için, hadis-i şerifleri biz cahillerden (uzak düşmüşlerden) daha iyi bilirler, anlarlar. Ve onların sahih oluşunu, gayrı sahih oluşunu, nesh edilip edilmediğini (hükmünün kaldırılıp-kaldırılmadığını) bizden daha iyi bilirler."
Malum: Dinî ilimler nakil esasına dayanır. Kaynağı vahiydir ve bu vahye (Cenab-ı Hakk’ın bildirmesine) muhatap olan sevgili Peygamberimiz Muhammed aleyhisselamdır. Âlemlerin övüncü olan o yüce Peygamber aleyhisselam, vahyin kuldaki tecellilerini ve yine kul planındaki yansımalarını en üstün ve en güzel örnek olarak göstermiştir.
Dolayısıyla Cenab-ı Hakk’ın istediği kâmil insan modeli; her bakımdan bütün beşerî üstünlükleri taşıyan Muhammed aleyhisselamdır. Yüce şahsiyetiyle yaşadığı cemiyete, bilfiil örnek olmuş ve onlardan en ideal insan toplumunu meydana getirmiştir. Öyle ki; kendi yüce şahsiyetine benzettiği insanlar, (Eshab-ı kiram-büyük dostlar ki, her biri O’nun aleyhisselamın sohbetiyle kemale ermiştir) olarak temayüz etmiş ve bu örnek hayatları ile yaşadıkları döneme; Asr-ı seadet denmiştir.
Dinî ilimler kaynağına gidildikçe kıymetlenir. Yani; berrak olup, en doğru hâlde bulunur. Kaynağından günümüze geldikçe karışık ve bulanık olur. Çünkü; bu ümmetin en seçkinleri, Resullullah aleyhisselamın devrinde yaşayanlardır; sonra, bunlardan sonraki devirde gelenlerdir ve bundan sonra da, bunları takip eden devirde gelenlerdir. Bu ilk üç asrın insanlarının üstünlüğünü sevgili Peygamberimiz aleyhisselam bildirmiştir.
Bunun sebebi gayet açıktır: Haramlar, sonraki asırlarda olduğu gibi çoğalmamış ve kalpler berrak ve tertemiz olarak; aldığı bilgileri aktarmıştır.
Vahiy bir anda inip kesilmedi; 23 sene boyunca peyderpey indi. Bunun da sebebi; vahyin, yaşayan, dinamik bir cemiyete gelmiş olması idi; vaki ihtiyaçlara cevap teşkil ettiği gibi, Kıyamet’e değin olabilecek ihtiyaçlara da ayrıca cevap teşkil etmeliydi.
Her şeyi en iyi bilen Allahü teala, kullarına bildirmek için; onların arasından en üstününü Resul seçerek görevlendirmiş; O aleyhisselam da, hem şahsında ve hem de yaşadığı cemiyette; arzu edilen hâlin tatbikatının (pratiğinin) en güzel örneğini vermiştir.
Şu hâlde; kendilerinden sonra gelecek nesiller için en ideal örnek toplum; Hulefa-i Raşidin devrini de içine alan Asr-ı Seadet dönemidir ve din bilginleri için bu devir eşsiz bir laboratuvardır.
İşte; sonraki asırlardaki âlimlerin en kıymetlileri; mahut nakilleri esas alıp onları bilerek tespit eden ve kendilerinden sonrakilere eksiksiz nakledenlerdir. Cenab-ı Hakk hepsinin çalışmalarına bol bol ve güzel karşılıklar versin. Amin!
Bakınız; İmam-ı Muhammed Ma’sum Hazretleri, Mektubat’ın 5. Cilt, 67. Mektubunda ne buyuruyor:
"Allahü tealanın indirdiği her âyet-i kerimenin bir zahiri ve bir batını vardır ve her bir harfin bir hududu vardır. Ve her bir hududun da bir manası vardır."
Vahye muhatap sevgili Peygamberimiz aleyhisselam olduğuna göre; âyet-i kerimelerin murad-ı ilahisini en iyi bilen kendisidir ve ondan sonra da bunları bildirdiği Eshab-ı kiramıdır (yakın arkadaşlarıdır). Allahü teala hepsinden razı olsun!
Günümüz şaklabanları -ki, din âlimi olarak kendilerini tanıtıyorlar- hayâsızca hadlerini aşarak; "onlar eski çağların insanları; neyi ne kadar bilecekler ki? Hepsinden iyisini, şu modern çağda biz biliriz!" diyerek ve kafalarında uydurdukları bir dini anlatarak; insanları da İslamiyet’ten çıkarmaya gayret ediyorlar.
Sevgili Peygamber efendimizin (aleyhisselam) pek yerinde olan teşhis ve tespitleri ile "Cehennem ehlinin köpekleri olacak" bu ahir zaman din hokkabazlarına asla itibar edilmemeli ve aldanmamalıdır!
Dinimizi mutlaka Ehl-i sünnet âlimlerinin kitaplarından öğrenmeliyiz. Hakikat Kitabevi’nin yayınları bulunmaz hazinedir; vesselam!
17.04.2016
Pazar yazıları -36-
İnsanın yaratılma sebebi, Allahü tealaya ibadet etmek (O’nu bilip; emir ve yasaklarına uymak) ve ubudiyyet (Allahü tealaya teveccüh ve ikbal; yani kalbin huzuru) içindir.
Namaz, bütün ibadetleri kendinde toplamıştır. İbn-i Arabi Hazretleri namazdaki sır perdesini şöyle aralar:
"Allahü teala namaz kılan kişinin kendisine yakardığını bildirmiştir. Namaz nurdur. Dolayısıyla kul, Allahü tealaya en-Nur ismi ile yakarır. Nur, bütün karanlıkları uzaklaştırdığı gibi, namaz da bütün meşguliyetleri keser.. Allahü teala, yakarışında gizli ve açık zikri birleştirmesini kuluna farz kılmıştır. (İçinden zikretmek ve açıkta, topluluk içinde zikir). Cenab-ı Hakk kudsi hadiste; ‘Kulum beni içinden zikrederse, Ben de onu içimden zikrederim. Ben’i bir toplulukta zikrederse, Ben de kendisini, o topluluktan daha hayırlı bir toplulukta zikrederim’ buyurur. Namazdan başka hiçbir ibadet, kulu, Hakk’a yakın varlıkların makamlarına ulaştıramaz.. Allahü teala şöyle buyurur (mealen): ‘Secde et ve yaklaş! El-Alak-19)"
Sevgili Peygamberimiz Muhammed aleyhisselam; dünyamızdan kendisine üç şeyin sevdirildiğini buyuruyor ve bunların başında, (gözümün nuru olarak ifade ettiği) namazı sayıyor.
Sevgili Peygamberimize aleyhisselam mübarek kalplerinin kırık olduğu bir zamanda Mi’rac lütfedildi ve o lütuf esnasında; ‘Mü’minin Mi’racı’ olan namaz emredildi ve namaz esnasında (teşehhüdde-oturuşta) Mi’racdaki kelimeleri okumak emir buyuruldu.
Bundan dolayıdır ki İmam-ı Rabbani Hazretleri; "Namaz vardır ki, kırık kalpleri zevk ile doldurur" buyurur. (Mektubat 1. Cilt; 261. Mektup)
Yine İmam-ı Rabbani Hazretleri (kuddise sirruh), namazın hakikatlerindeki inceliklerden bahsederken şöyle buyurur:
"… Namazda, ibadetlerin kemalatının hepsi bulunur. Halis ma’budluk olan aslın aslı ile beraberdir. Yani, bütün ibadetleri kendinde toplamış olan namazın, hakikati bulunan mertebenin üstü, her şeyin aslıdır ve bağlandıkları mertebedir…. Şunu da bilmelidir ki, bu mertebede, nazarın, görmenin ilerlemesi ve kalp gözünün kuvvetlenmesi, namaz kılmakla olur. Nihayete erenlerin ibadetleri, hep namaz kılmaktır. Başka ibadetler, belki namazın kemaline yardımcı olurlar. Namazda bir kusur olursa onu tamamlarlar. Bunun için olabilir ki, (Namazın güzelliği, imanın güzelliği gibi, kendisindendir. Başka ibadetlerin güzellikleri, kendilerinden değildir) demişlerdir. Vesselam." (Mektubat, 3. Cilt 77. Mektup)
Burada tekrar İbn-i Arabi Hazretlerine dönelim ve Cenab-ı Hakk’ın kulunu namazla nasıl lütuflandırdığına bakalım:
"...Allahü teala şöyle buyurmuştur: (Namazı Kendim ile kulum arasında ikiye böldüm). Biz kimiz de bizimle Allahü teala arasında bölünme gerçekleşsin?! O Mevladır, faildir ve hareket ettirendir. O celle celaluhu, (Ancak Sana ibadet ederiz) gibi bize izafe ettiği sözlerde bizleri konuşturandır. Ayakta, ruku’da, secdede, otururken, konuşurken O’nun kudreti ile hareket ettiğimizi anladık. Kul, (Hamd-övülme, âlemlerin Rabbi olan Allahü tealayadır) deyince, Allahü teala şöyle karşılık verir: (Kulum Bana hamd etti). Bu O’ndan bir lütuftur. Çünkü kula bunu söyleten kimdir? Kulun değeri nedir ki, Mevla’sı (Kulum dedi, Ben de ona söyledim) desin?!."
İbn-i Arabi Hazretleri, Behlüllerden (akıllı deli) birinin namaz kıldığını görünce; aralarındaki söyleşiyi şöyle nakleder:
Ona sordum: (Namaz kıldığını görüyorum?). Şöyle cevap verdi: (Hayır, Vallahi, O’nun beni ayakta tuttuğunu ve oturttuğunu görüyorum. Benim hakkımda neyi istediğini bilmiyorum). Sordum: (Namazında Allahü tealanın sana farz kıldığı ibadeti yerine getirmek için niyet ediyor musun?). Cevap verdi: (Niyet nasıl bir şeydir?). Ben de; (Bu, amellerle Hakk’a yaklaşmaya yönelmektir) dedim. Bunun üzerine güldü ve şöyle dedi: (Ben adama diyorum ki; O’nun beni tuttuğunu ve oturttuğunu görüyorum. Benimle beraber olan ve kendisini müşahede ettiğim ve benden gizlenmeyen Bir’ine yaklaşmaya nasıl niyet edebilirim ki?! Böyle bir söz delilerin sözüdür; hiç aklınız yok!)
Cenab-ı Hak cümlemizi namaz kılanlardan ve bir nebze olsun namazın hakikatini tadanlardan eylesin. Amin!
24.04.2016
Pazar yazıları -37-
Her şey zıddı ile kaimdir, Mecelle kaidesidir. İlim, insanı yücelttiği gibi; saptırır da. Nitekim; İslamiyet 73 fırkaya ayrılmış; 72’si bozuk olan bu fırkaların müsebbipleri hep âlimler; hem de tefsir âlimleri olmuştur. Bunlar âyet-i kerimelere kafalarına göre yanlış manalar vererek hem kendileri sapmış ve hem de peşlerinden giden onca insanı sapık yollara itmiştir.
"İlim, ilim bilmektir; ilim kendin bilmektir. Kendin bilmeyen ilme; bu nice okumaktır" diyen Yunus Emre’miz, bu yalın hakikati dillendirmektedir. İnsanın ilmi arttıkça tevazuu artarsa doğru yoldadır; aksine kibri artmışsa yandığının resmidir. Zira sevgili Peygamberimiz aleyhisselam; "Allahü teala için tevazu göstereni, Cenab-ı Hakk yüceltir" buyurur.
Gerçek âlimler, Allahü tealayı en iyi anlayabilenlerdir; yani anlayamayacaklarını anlayanlardır.
İmam-ı Rabbani hazretleri (kuddise sirruh), Mektubatı’ının 3. Cilt, 77. Mektubunda; anlayamamayı şöyle izah etmektedir:
"...Anlamamak cehalettir. Anlamaktan acz ise, yani anlayamamak ise ilimdir. Anlayamamak, hatta iki ilimdir. Birisi, bir şeyi bilmektir. İkincisi, o şeyin özünü, büyüklüğünden dolayı anlayamadığını bilmektir. Bir üçüncü ilim daha söyleyebiliriz ki, o da, kendinin kul olduğunu gösteren aczini ve kusurunu bilmektir. Bilmemek cehildir demiştik. Bazan bu cehil, cehl-i mürekkep olur ve bilmediğini bilmez de, biliyorum sanır. Bilememekte ise bu hastalık yoktur ve hatta olamaz. Çünkü aczini, kusurunu söylemektedir. Bilmemek ve bilememek aynı olsaydı, bütün cahiller ârif olurdu ve cehilleri, kemallerine, üstünlüklerine sebep olurdu… Ya Rabbi! Seni tanımaktan aczimizin büyüklüğünü, yani tanıyamayacağımızın çokluğunu bilmemizi arttır!.."
Sevgili merhum Enver Ağabey; beyninin her zerresi bir güneş mesabesinde olan büyük İslam âlimi Ebu Hanife’nin (Radıyallahü anh) ilimdeki yükselişini anlatmıştı:
"Mübarek, her yükselişte 'bilmiyorum' dedi; bilmiyorum dedikçe yükseltildi. En ufak bir kibir gelip; 'biliyorum' dese idi; sahip olduğu bütün makamları kaybedecek ve yeniden sıfırdan başlamak icab edecekti. Öğrendikçe 'bilmiyorum, bilmiyorum, bilmiyorum' diyerek ilim dairesini tamamladı ve geldiği zirve noktasında da yine bilmiyorum dedi... İlmin zirvesindeyken (zahiri ilimlerin) İmam-ı Cafer Sadık Hazretleri (kuddise sirruh) ile tanışır ve onunla geçirdiği ‘iki senesi’ olmasaydı kendisinin helak olacağını söylediği o kutlu yolu da ikmal edince; Kâbe’yi muazzamaya gider ve orada iki rekat bir namaz kılar. Bütün bildiği o ilimlerin yanında; kalp ilimlerini de (Tasavvuf) tahsille birlikte, burada kıldığı namazda mükaşefeye kavuşur. Yani, Cenab-ı Hakk, gözündeki ve gönlündeki perdeleri kaldırır. Bu hâldeyken de ondan sadır olan kelime; BİLEMİYORUM!.. oldu..."
Evet; her iyiliğe mani olan hâl kibirdir; kibir de en ziyade ilim adamlarında bulunur. Bundan dolayıdır ki, ilim mutlaka edep ile bezenmeli ve erbabını ârif kılmalıdır. Zira irfanı olmayan ilim noksandır ve sahibine kibir verir ve Allah saklasın, helake sürükler.
İşte Osmanlılar ve ondan önceki dönemlerde; ilim ve tahsil hayatında; bedenin terbiyesi yanında, zihin terbiyesi ve hepsinden önemlisi kalbin tasfiyesi (tasavvuf temrini) hep birlikte tahsil ettirilir ve adına maarif denilirdi.
Bundan böyle; en iyi yetişmiş âlimler bile tek kanatlı kuş olup, uçmalarına imkân ve ihtimal yoktur.
Mübarek Hocamız H. Hilmi Işık Efendi (kuddise sirruh), ârif insanı anlatırken şöyle buyurmuşlardı:
"...Ârif insan, kendini ârif bilmez; mükemmel insan mükemmel olduğuna inanmaz. Kendinden bahseden ve üstünlüklerinden anlatan kişi ârif olamaz. Çünkü abdiyyet, ademiyyettir. Yani kulluğun aslı yokluktur. Şu hâlde; ‘adamım’ diyorsan yoksun. ‘Adam değilim diyo
01.05.2016
Pazar yazıları -38-
İnsan kuldur, insanın bütün yaptıkları da; ister itaat olsun, isterse isyan kabilinden olsun, bunların hepsi kulluğun gereğidir. Zira, yaratılış gayemiz; yaptığımız bütün amellerin karşılıkları bize dönsün diyedir. Allahü teala, güzel ameller işleyip, kendisine iyi kul olmamızı istiyor. Yani, yapacağımız amellerin salih olmasını ve onlardan bize dönüşün sevap olmasını murat ediyor.
İnsan ve cinnin dışındaki bütün mahlukatın yaratılışlarında; izzet, kahır, azamet, kibriya ve ceberut ilahi isimlerinin tecellisi vardır. Bütün bu mahlukat, Cenab-ı Hakk’ı bu isimlerle bilirler ve bundan dolayıdır ki, Yaradan’da karşı asla büyüklük hissine kapılmazlar, kapılamazlar.
İnsan ve cin toplulukları ise, Allahü tealanın, rahmet, lütuf ve sevgi (Vedud) isimlerinden yaratıldıklarından; âdeta şımarmışlar; asıllarını unutarak, büyüklenmiş ve çeşit çeşit günaha bulanmışlardır. Allahü tealayı ve ahireti unutarak dünyaya; dünyanın geçici nimetlerine dalmışlardır.
Halbuki dünya ve içindekiler hayaldir. Devamlı olan ahiret hayatı için yalnızca bir köprüdür. Köprü ise, geçilir, imar edilmez. Üç, bilemediniz beş günlük dünya hayatı, içinde rüya olan uyku gibidir. Bu rüyada görülen şeylere de itibar edilmez ve hepsi geçilir. Ama ölünce, bu rüyadan uyanılır ki, iş işten geçmiştir. Orada pişmanlık para etmez.
Mübarek Hocamız H. Hilmi Işık Efendi (kuddise sirruh) şöyle buyurmuşlardı:
"... Evliyada (Allah adamlarında) keramet aranmaz. Çünki, onların kerametleri zaten aşikârdır. Onlar, daha ilk sohbetlerinde, dünya sevgisini (hubbu-d-dünya) kalpten çıkarırlar; dünyadan soğuturlar. Dünya sevgisi haramların başıdır ve ahmaklık alametidir. Dünya sevgisini terk, yani zühd ise, akıl alametidir.
…Namaz, nasıl Allahü tealanın emri ise; helal kazanmak, meslek sahibi olmak, mesleğini ifa etmek ve çalışmak da öylece Allahü tealanın emridir, farzdır. O’nun emri olduğu için çalışıyoruz, lisan öğreniyoruz, meslek öğreniyoruz; helal rızık kazanıyoruz.
Dünyayı sevenler, nefisleri için dünyaya çalışıyor. Mü’minler ise, Allahü tealanın emri olduğu için çalışıyorlar. Dert, bela ve sıkıntı gören bazı arkadaşlar üzülüyorlar. Derd ü bela kemend-i mahbubest. Allahü teala sıkıntı, dert ve bela vererek sevdiği kullarını kendine çekiyor. Sıkıntılı günler unutulmaz. O günlerde Allahü tealaya çok yalvarmalıdır. Çünki, ‘Ben kırık kalplerde bulunurum’ hadis-i kutsidir. Allahü teala böyle buyurmuştur.
Bela ve musibetler nefsimize ağır geliyor. Büyüklerimize ise, çok tatlı, zevkli geliyor. Biz, Allahü tealaya çekildiğimizi anlayamıyoruz. Büyüklerimiz ise anlıyorlar. Kendi eliyle başını belaya sokmak değil; kendini tehlikeye atmak değil. Böyle bela, mükafat değildir, ceza olur. Kötü amellerin cezası.. Zira, Allahü teala, ‘kendi ellerinizle kendinizi tehlikeye atmayın!’ buyuruyor..."
Nitekim İmam- Rabbani Hazretleri (kuddise sirruh) de Mektubat’ının 2. Cilt, 33. ve 58. Mektuplarında bu hususu şöyle açıklar: "Sevgilinin elemleri, nimetlerden daha çok lezzet verir. Zira dert ve elemlerden lezzet, kendi nefsinin ve muradının isteğinden uzaktır" ve "Sevgiliden gelen elemler de sevgilidir."
Mükerrem oğulları İmam-ı Muhammed (kuddise sirruh) hazretleri de; 4. cilt, 19. Mektuplarında; "Derd-i dünya yakınlaşmaya ve yükselmeye sebeptir" buyurmaktadır.
Şeyh-i ekber Muhyiddin Arabi hazretleri (kuddise sirruh), rast geldiği bir behlüle (akıllı deliye); aklını yitirmesinin sebebini sorduğunda, şu yakıcı cevabı almıştı:
"Sen gerçekten delinin tekisin! Aklım olsaydı, (onu kaybetmenin sebebini) sorar mıydın? Aklım nerede ki sana cevap versin?! Onu kendisiyle beraber almış olanın, ona ne yaptığını nereden bileyim?!
08.05.2016
Pazar yazıları -39-
Kul olmanın şiarı haddini bilmektir. Başta tasavvuf olmak üzere; bütün terbiye müesseseleri, kula, hakikatini tanıtmak içindir. Kendi hiçliğini bilmeyen, anlamayan, Rabbini, Rabbinin büyüklüğünü anlayamaz.
Allahü teala Şûra suresi 13. Âyet-i kerimesinde mealen; "Dinini öğrenmek isteyenlere hidayet nasip ederim" buyuruyor. Rabbimiz ezelde bu şekilde takdir etmiş; kim elini açar, Bana yalvarırsa, âdetim icabı ona hidayet veririm buyuruyor.
Mübarek Hocamız H. Hilmi efendi hazretleri (kuddise sirruh) bu âyet-i kerimede geçen; "hidayete kavuşturmayı, hidayet nasip etmeyi" açıklarken şöyle buyurmuşlardı:
"Nasıl mı? Sevdiği bir kul ile karşılaştırır… Orta mektepte okurken, mekteplerden Kur’an-ı kerim ve din dersleri kaldırıldı. Allahü tealanın, sevgili Peygamberimizin ve İslam âlimlerinin isimleri söylenmez oldu. Hiçbir hocamız din bilgisi vermiyordu. Onları yüksek, olgun tanıyor, çok saygılı olmak istiyordum. Fakat, mukaddesatıma saldıranları görünce, hayal kırıklığına uğradım. İman ile küfür arasında bocaladım. Küçük aklımla düşünerek, Müslümanlık olarak öğrendiğim bütün bilgilerimi inceliyordum. Hepsinin faideli, iyi, kıymetli olduğunu görüyor, bunları feda edemiyordum. Birkaç sene önce, beraber oruç tuttuğumuz, namaz kıldığımız arkadaşlarım, öğretmenlerin ve gazetelerin iftiralarına aldanarak, ibadetten vazgeçtiler. Yalnız kalmak beni daha da üzdü. (YA RABBİ! SANA İNANIYORUM. SENİ VE PEYGAMBERİNİ SEVİYORUM. İSLAM BİLGİLERİNİ ÖĞRENMEK İSTİYORUM. BENİ, DİN DÜŞMANLARINA ALDANMAKTAN KORU!) diye yalvardım. Allahü teala, bu masum ve halis duamı kabul buyurdu. Kerâmetler, hârikalar hazinesi, ilim deryası Abdülhakîm efendi, önce rüyada, sonra camide karşıma çıktı. Beni cezbetti..."
Bir İslam büyüğüne (yoksa veya bilinmiyorsa; vefat etmiş olanların kitaplarına) kavuşan, her şeye kavuşmuştur. Hidayet, elbette Allahü tealadandır. Ama Allahü tealanın âdet-i ilahisi şöyledir ki; her şeyi bir sebep ile yaratmaktadır. Zira bu âlem sebepler âlemidir. Allahü teala kainattaki her şeyi bir sebeple yaratmaktadır. Peygamberlerini (aleyhimüsselam) ve onların vârisleri olan evliya-i kiramı (kaddesallahü esrarahum) hidayet rehberi kılmıştır.
Düşünceler dört kısımdır: Rabbani, meleki, nefsi ve şeytani… Aynı sözü-düşünceyi; hatta aynı kelimelerle; anneler-babalar, öğretmenler ve din hocaları söylüyor ama bunların tesir etmediği görülüyor. Bunun sebebi; sözlerinin ve düşüncelerinin nefsi olmasından dolayıdır.
Evliyanın sözünün tesirli olmasının sebebi; ondaki tesir-i Rabbanidir. Onların nefsleri, emmarelikten (küfür) kurtulup, mutmainneye (gerçek iman-huzur) kavuşmuştur. Dolayısıyla onların sözlerinde, bizim bildiğimiz manadaki nefsin payı yoktur. Bundan dolayıdır ki, onlar (evliya) görülünce, Allahü teala hatırlanır; Cennet’e iştiyak (özlem) artar, dünyaya ve dünyalıklara karşı soğukluk hissedilir. Bir Allah adamına kavuşan, dünyanın en bahtiyar insanıdır; bundan dolayı ne kadar sevinse azdır.
Onların sohbetine kavuşan veya onlara hizmetle şereflenenin mükafatını; İmam-ı Muhammed Ma’sum hazretleri (kuddise sirruh) şöyle açıklıyor:
"Sohbetin ve onlara hizmetin mükafatı, Hak tealaya kavuşmaktır. Diğer amellerin karşılığı, O’na yakınlığa ulaştıramaz. Bu işin hakikatidir ki, nefs-i emmareyi (kâfir olan nefsi) itminana getirir (Müslüman yapıp huzura kavuşturur). Diğer amelleri de suretten hakikate getirir." [4. Cilt 233. Mektup]
Onların kalpleri, feyz kaynağı olan; Rasullullah’ın (aleyhisselam) mübarek kalplerinden yayılan nurları yansıtır. Onlara kavuşmak, onları tanıyıp, bilmek, sevmek ve itaat etmekle olur.
Yine mübarek Hocamız; "Dünya sevgisi günahların başıdır" hadis-i şerifini açıklarken şöyle buyurmuşlardı:
"... Para, mal sevgisi, her cins kötülükten daha kötüdür. Bunun da ilacı, namaz, oruç değil; Allah dostuna (evliyaya) muhabbettir. Allahü teala bütün kapıları kapatmış; tek bir kapıyı açık bırakmıştır; o da Muhammed aleyhisselamın kalbidir."
O mübarek kalpten fışkıran feyizler, nurlar; vârisleri olan evliyanın kalplerine akar, o kalplerden de sair insanların kalplerine akseder.
Zünnun-ı Mısri hazretlerine (kuddise sirruh); "sana deli diyorlar; sen gerçekten deli misin?" diye soranlara; "Yerdekilere göre deliyim ama göktekilere göre değilim!" der. "Rabbinle aran nasıldır?" diye soranlara ise; "O’nu tanıdığımdan beri, kendisini hiç üzmedim" şeklinde cevap verir. "Sen, Rabbini ne zamandan beri tanıyorsun?" dediklerinde de; "Bana deli dedikleri zamandan beri!!!" buyurur.
15.05.2016
Pazar yazıları -40-
Hadis-i şerifte buyuruldu ki: "Bir hasta, (la ilahe illa ente sübhaneke inni küntü minezzalimin) kırk defa okursa, şehid olarak vefat eder. Şifa bulursa, bütün günahları afv olur." Bu dua Enbiya suresinin 87. âyetidir.
Şeyh-i ekber Muhyiddin Arabi hazretleri (kuddise sirruh), yukarıdaki âyet-i kerimedeki sırrın perdesini şöyle aralar; mealen:
"(Senden başka ilah yoktur. Seni tenzih ederim. Ben zalimlerden oldum). Zalim, (zaleme=karanlık oldu) kelimesinden türetilmiştir. Yani, benim karanlığım kendime dönmüştür. Yoksa Sen beni karanlığa atmış değilsin. İçimde olan şey, dışıma nüfuz etmiş, ışık içime geçmiş ve derunum aydınlanmış, öfkenin karanlığı kaybolmuş, Tevhid’in nuru ona yayılmış ve rahmet nüfuz etmiştir. Böylece bu nur, öfkenin karanlığı gibi onun dışına nüfuz etmiştir.
(Rabbi duasını kabul etti ve onu sıkıntıdan kurtardı.) [Enbiya suresi, 88. âyet meali] Balık, (selim fıtrat üzere doğmuş olarak) onu karnından çıkardı. Yunus aleyhisselam dışında Âdemoğullarından hiç kimse, iki kez doğmadı.
Yunus aleyhisselam, (öfkelenerek gittiğinde) Allahü tealanın kendisine rahmetinin genişliği hakkındaki taahhüdü sebebiyle darlık vermeyeceğini zannetmişti… Öfke, kalbin karanlığıdır. Bu karanlık, mertebesinin yüceliği sebebiyle, dışına da etki etmiştir. Bu sebeple Yunus aleyhisselam, Allahü tealanın dilediği süre balığın karnının karanlığında bırakılmış; Allahü teala onun dikkatini anasının karnında bir cenin iken kendisini kimin yönettiğine çekmek istemiştir.. Böylece kendisine söz ile değil, fiil vasıtasıyla öğretmek için Yunus aleyhisselamı balığın karnında bu hâle döndürdü.
(Karanlıklar içerisinde ‘Senden başka ilah yoktur’ diye nida etti) [Enbiya suresi, 87. âyet meali.] Bu ifade bu Tevhid’de ümmeti adına mazeret belirtmektir. Yani, Allah’ım, Sen, dilediğini yapar ve rahmetini dilediğine yayarsın. (Seni tenzih ederim. Ben zalimlerden oldum) [Enbiya suresi, 87. Ayet meali.]"
Cenab-ı Hakk’ın yaptıklarında çeşitli hikmetler vardır ve bunlardan pek azı bizim bilgimiz dahilindedir. Allahü teala çeşitli yerlerde rahmetini gazabında ve intikamında gizlemiştir. Hastalıkta ve çeşitli sıkıntıların çekilmesinde günahların silinmesi gibi...
Hatta insana verilen cezalar bile gizli rahmet barındıran görünüşteki bir azaptır. Nitekim nimet içinde olanlar da gizli azaplarla karşı karşıyadır.
Bütün bunlardan dolayı, İslam büyükleri buyurmuştur ki: "Allahü tealanın rahmeti azap ayetlerinde gizlidir!" ve "Azabı rahmetinde, rahmeti azabında, nimeti külfetinde, külfeti nimetinde gizili olan Allahü teala münezzehtir."
Evliya-i kiram (kaddesallahü esrarahüm), nimetlerden ziyade dert ve belalardan zevk alırlar. Zira dert ve belalar, Sevgili’nin kemendidir ki, muhabbet alametidir.
Ulül’azm peygamberlerden biri; ümmetinden salih ve çok sevdiği birinin, yabani hayvanlar tarafından parçalanmış ve lime lime olmuş cesedini görünce hayretler içinde kalır! Bu hâlin sebebini Cenab-ı Hakk’dan sual eder. Kendisine şöyle vahyedilir:
"Bizden, sonsuz hayatında öyle yüksek makamlar istedi ki; onu bu musibete maruz kılarak dileğini kabul ettik!"
İblis, yaşlı bir insan şeklinde İsa aleyhisselama görünmüş ve; "Ey İsa! (Allah’tan başka ilah yoktur) de" demiş. İblis, emrine itaat edileceğini ve böylece memnun olmayı beklerken; İsa aleyhisselam şöyle buyurmuş: "Sen söyledin diye söylemiyorum. Allah’tan başka ilah yoktur."
22.05.2016
.Pazar yazıları -41-
Peygamber (aleyhisselam) müjdesine mazhar olan İstanbul’umuzun fethinin 563. Sene-i devriyesini idrak ediyoruz. Bu kutlu müjdeye muhatap olabilmek için; İstanbul (Kostantıniyye), İslam tarihi boyunca; birkaç kez muhasara edilmiş ve lakin fetih, Osmanlı komutanı 2. Mehmet Han’a (Fatih Sultan) ve onun komuta ettiği, şanlı Türk ordusuna müyesser olmuştur.
İslamiyet’te cihat, çok önemli bir konu olmasına rağmen; özellikle günümüz Müslümanları tarafından yanlış anlaşılmakta ve buna da sebep; elbette ki, din hırsızlığı yapan sahte din adamlarıdır.
Bunlara göre; İslami olmayan her devlet, Müslümanların düşmanıdır ve bu devletlere, Müslümanların itaat etmemesi, bilakis baş kaldırması; yani isyan etmesi gerekir! Bu anlatılan, tek kelime ile fitnedir ve İslamiyet’in kesin emirle yasakladığı bir husustur. Zira, devletle savaşı devlet yapar; kişilerin devletle olan savaşı terördür ve fitnenin ta kendisidir.
Her şeyden önce şu husus iyi bilinmelidir ki; İslam devleti bile mecbur kalmadıkça savaşa girmez. İslam devletinin amacı, ilay-ı kelimetullahı (son ve en mükemmel din olan İslamiyet’in hükümlerini) insanlara tebliğ etmektir. Bunun müsaadesi istenir; kabul edilmezse zorla (gerekirse savaşla) bu husus temin edilir. Hiç kimse zorla dine sokulamaz; yalnızca duyuru yapılır ve muhataplar, dinlerini seçmek konusunda serbest bırakılır. Nitekim, tarihteki İslam devletlerine bakın; içlerindeki gayr-i İslami unsurlar, kendi inançlarını yaşayarak hayat sürmüşlerdir.
Mübarek Hocamız H. Hilmi Işık Efendi (kuddise sirruh) bu mühim mevzuyu şöyle açıklamışlardı: "…İmam-ı Rabbani hazretleri (kuddise sirruh) buyuruyor ki: (İslamiyet, hicri birinci binde sıcak harp usulleriyle; güğüs göğüse muharebeyle kılıçla, mızrakla, okla, süngüyle, topla, tüfekle vb. yayıldı. İkinci binde ise (miladi 1600’lü yıllardan itibaren), İslamiyet, soğuk harp usulleri ile; ilim-fen, kalem ve propaganda yoluyla yayılacaktır. Bu sebeple; neşriyat (kitap, gazete, televizyon vb.) yoluyla hizmet etmek; kılıçla, topla tüfekle hizmet etmekten daha üstündür…
….Allahü teala, Kur’an-ı azimüşşanda; cihat eden mücahitleri, evinde oturup ibadet edenlerden üstün tutmuştur. Euzübillahimineşşeytanirracim; ‘Faddalallahül mücahidine alel kaidin dereceten’ buyurmuştur. İnsanlara emr-i ma’ruf yapmak, İslamiyyet’in yayılmasına çalışmak, en büyük ibadettir. Peygamberlerin (aleyhimüsselam) vazifesidir. Allahü teala o büyükleri, emr-i ma’ruf için, İslamiyet’i tebliğ etmek için gönderdi. Önce kendi nefsimize emr-i ma’ruf yapacağız. Şimdi yapılacak en mühim iş, Mektubat’ı ve Tam İlm-i Hal Seadet-i Ebediyye’yi yaymak, bütün insanları Allahü tealanın rahmetinden ve o büyüklerin feyzlerinden istifade ettirmek ve insanların hidayetine sebep olmaktır…"
Peygamberimiz (sallallahü aleyhi ve sellem) buyurdu ki: "Birbirinize Müslümanlığı öğretiniz. Emr-i ma’rufu bırakır iseniz, Allahü teala, en kötünüzü başınıza musallat eder ve dualarınızı kabul etmez." Ve yine, buyurdu ki: "Bütün ibadetlere verilen sevap, Allah yolunda gazaya verilen sevaba göre, deniz yanında bir damla su gibidir. Gazanın sevabı da, emr-i ma’ruf ve nehy-i anilmünker sevabı yanında, denize nazaran bir damla su gibidir."
Emr-i ma’ruf ve nehy-i anilmünker demek; Allahü tealanın emirlerini ve yasaklarını bildirmektir ki, farzdır. Ancak, fitneye yol açan emr-i ma’rufu yapmamak gerektiği fıkıh kitaplarında bildirilmektedir.
29.05.2016
.Pazar yazıları -42-
Bu gece ilk teravih namazlarımızla yarınki Ramazan-ı şerifi karşılamış olacağız. Hidayet rehberimiz Kur’an-ı azimüşşanın indiği ve içinde; bin aydan daha hayırlı ‘Kadir Gecesi’ni barındıran bu mübarek Ay’a kavuşturduğu için Cenab-ı Hakk’a ne kadar hamd etsek azdır.
Bu mübarek Ay’ı fırsat ve ganimet bilmelidir. İmam-ı Rabbani hazretleri (kuddise sirruh) Mektubat’ının 1. Cilt 45. Mektubunda; ‘Ramazan-ı şerif ayında nafile ibadetlere verilen sevap, başka aylarda yapılan farz gibidir. Bu ayda yapılan bir farz, başka aylarda yapılan yetmiş farz gibidir. Bu ayda bir oruçluya iftar verenin günahları afv olur. Cehennemden azad olur. O oruçlunun sevabı kadar, ayrıca buna da sevap verilir… …Bu ayda ibadet ve iyi iş yapabilenlere, bütün sene, bu işleri yapmak nasip olur. Bu aya saygısızlık edenin, günah işleyenin bütün senesi günah işlemekle geçer…’ buyuruyor.
Şeyh-i ekber Muhyiddin Arabi hazretleri (kuddise sirruh) Futuhat-ı Mekkiyye’sinde şu ince tespitleri yapar: ‘Sevgili Paygamberimiz, Rabbi Allahü teala hakkında şöyle buyurur: (O’nun perdesi nurdur) ve; (Allahü tealanın karanlık ve ışıktan 70.000 perdesi vardır.)
Sevgili Peygamberimiz aleyhisselam, Rabbi tealanın kudsi bir hadiste şöyle buyurduğunu bildirir: (Ademoğlunun her ameli kendisine aittir. Oruç öyle değildir. Oruç Bana aittir, onun ödülünü (mükafatını) Ben vereceğim…
…Oruç benzersiz bir niteliktir ve o, beslenmekten uzak durmaktır. Yaratılmışın hakikati ise, beslenmesini gerektirir. Cenab-ı Hakk: (Oruç, sizden öncekilere farz kılındığı gibi, size de farz kılındı-Bakara Suresi 183. Ayet meali) buyurur. Allahü teala bu durumda kula şöyle der: (Oruç, senin değil Benimdir.) Başka bir ifadeyle; yemesi ve içmesi gerekmeyen kimse sen değilsin, Ben’im. Oruç bu özellikte olduğu ve senin oruç tutmanın sebebi, Benim onu sana farz kılmam olduğu için; onun ödülünü verecek olan Benim.
…Sen, hakikatin olmayan hallerle hallendin. Bu özellik seni Benim katıma çıkardı. Çünkü sabır-oruç, nefsi engellemek demektir. Sen, emrimden dolayı, hakikatinin gerektirdiği yeme ve içmeden nefsini engelledin…)
Allahü teala şöyle buyurur: (Oruçlunun iki sevinci vardır; birincisi, iftar vaktindeki sevincidir. İkincisi, Rabbine kavuştuğu andaki sevincidir.) Bu sevinç, Rabbi tealadan gelen hakikati olan düşünen nefsine aittir.
Böylece Oruç, kulun Allahü tealaya kavuşmasını sağlamıştır…’
Cenab-ı Hakk bizleri; sevgili Peygamber efendimizin (aleyhisselam) ihtarla haber verdiği; (Oruç tutan çok kimse vardır ki, onların orucu, yalnız açlık ve susuzluk çekmek olur!) şeklindeki oruçtan korusun! Amin!
Bu meyanda, ayrıca bilmeliyiz ki; Cennet, hiçbir ibadetin karşılığı değildir. Cennete ancak ihsan-ı ilahi ile, Cenab-ı Hakk’ın lütuf ve keremi ile girilir. Şu halde; yaptığımız amellere değil, Allahü tealanın rahmetine güvenmelidir.
Cenab-ı Hakk, cümlemizi kıldığımız namazların, tuttuğumuz oruçların ve yaptığımız bütün ibadetlerin hakikatine kavuştursun. Amin!
05.06.2016
.Pazar yazıları -43-
Dinimizin esası edeptir. Bu muazzez dinin başı da, ortası da, sonu da edepten ibarettir. Seyyid Abdülhakim Efendi hazretleri (kuddise sirruh), edebi açıklarken şöyle buyurur: "Edep haddini bilmektir. Yani hududa riayettir. Bütün sıkıntılar, bu sınırları aşmaktan kaynaklanır. Şu hâlde; bu sınırların ne olduğunu iyi bilmek lazımdır. Bu sınırlar, İslamiyyet’tir. İslamiyet’i, yani dinimizi iyi bilmekten başka çaremiz yoktur. Zira onun içinde hiçbir mazarrat (hastalık-sıkıntı) yoktur; dışında da hiçbir menfaat ve rahatlık yoktur ve olamaz."
İnsanın yaratılış gayesi; Rabbini bilip tanıması ve O’na, O’nun bildirdiği ve hoşnud olduğu şekilde ibadet etmesi, kullukta bulunması içindir. Allahü teala çok ama çok merhametli olduğu için; kullarının hem dünyada ve hem de sonsuzluk diyarı olan ahirette rahat ve huzurlu olabilmelerinin yolunu, yordamını bildirmiştir. İşte; insanı, iki dünya seadetine götürecek bu yolun adı; dindir.
Mübarek Hocamız, Seadet-i Ebediyye isimli ilm-i hâl kitabında dini ve dinleri şöyle açıklıyor:
"Din, insanları seadet-i ebediyyeye götürmek için Allahü teala tarafından gösterilen yol demektir. Allahü teala, Âdem aleyhisselamdan beri, her bin senede, bir Peygamber vasıtası ile, insanlara bir din göndermiştir. Bu Peygamberlere (aleyhimüssalevat) Resul denir. Her asırda, en temiz bir insanı Peygamber yaparak, bunlar ile dinleri kuvvetlendirmiştir. Resullere tabi olan bu Peygamberlere de Nebi denir. Bütün Peygamberler hep aynı imanı söylemiş, hepsi ümmetlerinden aynı şeylere iman etmeyi istemişlerdir. Fakat, dinleri, yani kalp ile, beden ile yapılması ve sakınılması lazım olan şeyleri başka başka olduğundan, İslamlıkları, Müslümanlıkları da ayrıdır."
Yine mükerrem Hocaları, Abdülhakim Efendi hazretleri (kaddesallahü esrarahüma); bir üniversiteliye verdiği cevabi yazısında insanı ve insanın neye memur olduğunu şöyle açıklıyor:
"...Evet siz, icad etmekten (yaratmaktan), her şeye hâkim ve galip olmaktan, şüphesiz uzaksınız. Fakat inkâr olunamayan bir hürriyet ve ihtiyarınız (seçim hakkınız), sizi hâkim kılan, bir arzu ve seçim hakkınız vardır. Siz, eşi ve ortağı bulunmayan bir hâkim ve mutlak, başlı başına bir malik olan, Hak tealanın emri altında, ayrı ayrı ve müşterek vazifeler alan, birer memursunuz! O’nun koyduğu ahkam ve nizam ile, O’nun tayin ettiği mevkileriniz ve halkedip emanet olarak verdiği salahiyyet ve vasıtalarınız nispetinde vazife yaparsınız. Amir ancak O, hâkim yalnız O, malik yine O’dur. O’ndan başka amir, O’na benzer hâkim, O’na ortak malik yoktur. Sizin o kadar benimseyerek, hevesle atıldığınız maksatlar, gayeler, giriştiğiniz mücadeleler, sarf ettiğiniz gayretler, duyduğunuz iftiharlar, kazandığınız başarılar, O’nun için olmadıkça, hep yalan, hep boştur. O hâlde kalplerinizde, niçin yalana yer veriyorsunuz da, şirklere sapıyorsunuz? Niçin, eşsiz hâkim olan, Hak tealanın emrine uymuyor, O’nu ma’bud tanımıyorsunuz da, binlerce hayal olan, ma’budlar arkasında koşuyor, hepiniz sıkıntılar içinde boğuluyorsunuz?..."
İnsanın maksadı ma’bududur. Bu ma’bud, ya, Allahü azim-üş-şandır veya O’nun gayrısı olan batıl ilahlardır. Bu batıllardan hangisinin peşinde koşulursa koşulsun; seadete kavuşulamaz. Bilakis, sıkıntılar daha da artıp, akla hayale gelmedik felaketlere yol açılmış olur.
İşte; dünyanın neresinde olursa olsun, insanların bunalımlarının kaynağı; Hakk’ı tanımamaları ve O’na teslim olmamalarıdır. Allahü teala için olmayan bir koşuşturmayla dünyanın peşinden koşup da ona kavuşan olmamıştır. Zira, dünyaların sahibi gibi gözüken en zenginler bile; kısa bir zaman sonra, hepsini terk edip gidiyor. Hem de, bunlardan hiç birisine ebediyen kavuşamamak üzere ve üstelik her birisinin hesabını vermek mükellefiyetiyle gidiyor!
Gittiği yerde ise, gerçek ve ölümsüz hayat başlıyor!..
12.06.2016
.Pazar yazıları -44-
Allahü teala insanı, sosyal bir varlık olarak; yani medeni olarak yarattı. Yaratılışının ve yaşayışının aslı muhtaçlıktır. Ve; insan en ziyade muhtaç yaratılandır. Zira insan, kâinatın hülasasıdır; kâinatta ne varsa, onlardan insanda bir numune vardır. Ve bunların her birisi; var olmada ve varlıkta kalmada Allahü tealaya muhtaçtır.
İnsanlar toplu hâlde; yani bir arada yaşarlar; dolayısıyla biri diğerinin eksiğini tamamlar. Yalnızca bir lokma ekmeğe kavuşabilmenin bile hangi süreçlerden geçtiği; değişik insan gruplarının binbir zahmetiyle uğraşılıp hazır hâle getirilmesi, insanın insana olan ihtiyacını göstermeye kâfidir.
Bundan dolayıdır ki, “insanlara teşekkür etmeyen, Allahü tealaya şükretmiş olmaz!” buyurulmuştur. Kullar, birbirleri için sebeptirler; her şeyi yaratan ve kullarına gönderen Allahü tealadır. Allahü tealanın âdet-i ilahisi şöyledir ki; yarattıklarını bir sebeple yaratır.
Şu hâlde; kul, kula teşekkür edecek ama bütün bunların hepsinin Allahü teala tarafından olduğunu bilecek ve gerçek şükrü O’na yapacaktır. Çünkü insan için asıl olan; yani insanın yegâne muradı Cenâb-ı Hakk’ın rızasıdır.
Dünya ve hatta Cennet nimetlerinin hiçbirisinin, insana verdiği zevk; Rabbinin kendisinden razı olmasının verdiği zevkten daha büyük olamaz. Cennette Allahü tealanın razı olması, Cennet nimetlerinin hepsinden daha tatlıdır. Cehennemdekilerden Allahü tealanın razı olmaması, Cehennem azaplarından daha acıdır.
İnsanın medeni yaratılmasının gereği; paylaşımcı olmalarıdır. Müslüman, kendisi için istemediği bir şeyi diğer Müslümanlar için de istememelidir. Sahip olduğu nimetlere de diğer Müslümanların sahip olmasını istemek gerekir. İnsanın sahip olduğu en büyük nimet, iman nimetidir ki, bu, onu sonsuz saadete kavuşturacaktır.
Hazret-i Ebu Bekir efendimiz (Radıyallahü anh), iman nimetine kavuşup Müslüman olunca; “Ey Allah’ın Resulü! Bana müsaade eder misin; benim samimi olduğum altı arkadaşım var. Onlara gidip; kendilerini, İslam’a davet edebilir miyim?” diye, arz ederek; sahip olduğu iman nimetini paylaşmak istemiştir. Büyüklerimiz, bu hâlin; İslamiyet’te en büyük cihat olduğunu ve öncüsünün de Hazret-i Ebu Bekir efendimiz olduğunu belirtiyorlar.
Ebu Bekir-i Sıddîk efendimizin kazandığı sevapların çokluğuna ve zatının büyüklüğüne bakın ki; o andan itibaren yapılan her cihadın ve emr-i ma’rufun sevabı kendisine de yazılıyor.
Nitekim Sevgili Peygamber efendimiz (aleyhisselam) de; Mi’rac’da Cenâb-ı Hakk ile mükalemesinde, Allahü tealanın, mübarek şahıslarına selam, rahmet ve bereketlerini; ümmeti için de, ümmetinin salihleri için ve kâinattaki tüm salih kullar için de dilemiş ve böylece; tüm cihana yayılan rahmet Peygamberi olduğunu göstermişti.
Muhammed aleyhisselamın bildirdiği ibadetlerin hepsi, insanlara faydalı şeylerdir. Yani hepsinin dönüşü yine insanadır. Bütün bu ibadetler, insanlara yaradığı için emredilmiştir. Yoksa, hiçbir ibadetin Allahü tealaya faydası yoktur. Bundan dolayıdır ki, candan teşekkür ederek, minnet ile ibadet yapmalı. Tam teslim olarak, emirleri yapmaya ve yasaklardan kaçmaya çalışmalıdır. Allahü teala hiçbir şeye muhtaç olmadığı hâlde, kullarını emir ve yasaklar vermekle şereflendirdi. Her şeye muhtaç olan, biz kulların, bu büyük ihsana, bol bol teşekkür etmemiz, bunun için de emirleri yapmaya candan sarılmamız lazımdır.
Bilelim ki; ibadet yapmakla, kendi ihtiyacımızı gideriyoruz; bundan da Cenab-ı Hakk hoşnud oluyor.
19.06.2016
.Pazar yazıları -45-
Hadis-i şerifte buyuruldu ki: “İki korku bir arada bulunmaz: Dünya korkusu ve ahiret korkusu.” Mü’minler, ahiret korkusu içindedirler; dünyayı, geçilmek üzere bir köprü bilip, onun tamiri ile ömür tüketmez ve onun zayi olmasıyla üzülmezler.
İmam-ı Rabbani hazretleri (kuddise sirruh); “İnsanın yaratılmasından maksat, kulluk vazifelerini yapmaktır. Ve Cenab-ı Hakk sübhanehu ve tealayı devamlı istemektir. Bu mana, bedenen ve kalben seyyid-il evvelin ve ahirin Muhammed aleyhisselama tam tabi olmayı gerçekleştirmedikçe müyesser değildir” buyuruyor. (Mektubat, 1. cilt, 110. Mektup)
Bundan dolayıdır ki, tüm tarikat yolcuları; (İlahi ente maksudi ve ridake matlubi=Ya İlahi! Kastım Sen’sin ve muradım, Sen’in rızandır) kelimesini dillerine pelesenk etmiş ve manasını kalplerine ve hatta vücutlarının her zerresine yaymaya çalışmışlardır. Allahü tealanın rızasına kavuşmanın yolu da; sevgili Peygamberimize (aleyhisselam) tabi olmaktan geçmektedir. Çünkü; cennete giden bütün kapılar kapatılmış, yalnızca Muhammed aleyhisselamın kalbinden giden yol açık bırakılmıştır. Diğer bütün Peygamberler (aleyhimüsselam) bile, Muhammed aleyhisselamı tasdik edip, O’nun nurlu kalp yolunu seçip cennete girebilirler!
İmam-ı Rabbani hazretlerinin evlad-ı mükerremleri olan İmam-ı Muhammad Ma’sum hazretleri (kaddesallahü esrarahüma), Resulullah’a (aleyhisselam) tabi olmayı şöyle açıklıyor: “Resulullaha (sallallahü aleyhi ve sellem) âdet ve ibadette az ve çok benzemeyi büyük saadet ve bereket ve yüksek derecelere kavuşmak bileler. Sevgiliye benzeyenler sevgili ve uyanlar dahi beğenilmiştirler.” (5. cilt, 71. Mektup)
Ayrıca; “Resulullaha (sallallahü aleyhi ve sellem) tabi olmadıkça, kurtuluşa ermenin mümkün olmadığını ve; O’na (aleyhisselam) olan muhabbetin, her şeyden ve kendi nefsinden ziyade olmayınca, imanın tamam olmayacağını” vurguluyor. (5. cilt, 110. Mektup ve 4. cilt, 128. Mektup)
Mübarek Hocamız H. Hilmi Işık efendi (kuddise sirruh), Resulullaha (sallallahü aleyhi ve sellem) tabi olmanın yedi derecesini şöyle açıklamaktadır:
“Birincisi, ahkam-ı islamiyyeye inanarak, bunları öğrenmek ve yapmaktır. Bütün Müslümanların ve âlimlerin ve zahidlerin ve abidlerin (rahmetullahi aleyhim ecmain) tabi olması, bu derecededir. Bunların nefisleri iman etmemiştir. Allahü teala, merhamet ederek, yalnız kalbin imanını kabul etmektedir.
İkincisi, emirleri yapmakla beraber, Resulullahın (sallallahü aleyhi ve sellem) bütün sözlerini ve âdetlerini yapmak ve kalbi kötü huylardan temizlemektir. Tasavvuf yolunda yürüyenler bu derecededir.
Üçüncüsü, Resulullah’ta (sallallahü aleyhi ve sellem) bulunan hallere, zevklere ve kalbe doğan şeylere de tabi olmaktır. Bu derece, tasavvufun (Vilayet-i hassa) dediği makamda ele geçer. Burada, nefis de iman ve itaat eder ve bütün ibadetler, hakiki ve kusursuz olur.
Dördüncüsü, ibadetler gibi bütün hayırlı işler hakiki ve kusursuz olmaktır. Bu derece, (Ulemâ-i rasihin) denilen büyüklere mahsustur. Bu rasih ilimli âlimler, Kur’an-ı kerim ve hadis-i şeriflerin derin manalarını ve işaretlerini anlar. Bütün Peygamberlerin Eshabı (radıyallahü teala anhüm ecmain), böyle idi. Hepsinin nefisleri iman etmiş, mutmainne olmuştur. Böyle tabi olmak, ya tasavvuf ve vilayet yolundan ilerleyenlere veya bütün sünnetlere yapışarak bütün bid’atlerden kaçanlara nasip olur. Bugün, dünyayı bid’at kaplamış, sünnetler kaybolmuştur. Bugün, sünnetleri bulup yapışmak ve bid’at deryasından kurtulmak, imkân haricinde kalmıştır. Bid’atler, âdet hâlini almıştır. Halbuki, âdetler ne kadar yerleşmiş ve yayılmış olsalar ve ne kadar güzel görünseler de, din ve ahkam-ı islamiyye olamaz. Küfre sebep olan ve haram olan şeyler, âdet hâlini alsalar, helal ve caiz olmazlar. (Demek ki, bu dereceye kavuşmak için, tasavvuf yolundan ilerlenir. Bu yola, tarikat denir. İlk asırlarda, sünnetlerin hepsine uymak kolay idi. Tasavvufa lüzum yoktu.)
Beşincisi, Resulullaha (sallallahü aleyhi ve sellem) mahsus kemalata, yüksekliklere tabi olmaktır. Bu kemalat, ilim ve ibadet ile ele geçemez. Ancak, Allahü tealadan, lütuf ve ihsan ile gelir. Bu derecede olanlar, büyük Peygamberler (salevatullahi aleyhim ecmain) ve bu ümmetin pek az büyükleridir.
Altıncısı, Resulullahın (sallallahü aleyhi ve sellem) mahbubiyyet ve ma’şukiyyet kemalatına tabi olmaktır ki, Allahü tealanın çok sevdiklerine mahsustur ve lütuf ile ele geçmez, muhabbet lazımdır.
Yedinci derece, insan vücudunun her zerresinin tabi olmasıdır. Tabi metbu’a o kadar benzer ki, tabi olmaklık aradan kalkar. Bunlar da, sanki Resulullah (sallallahü aleyhi ve sellem) gibi, aynı kaynaktan, her şeyi alır.”
26.06.2016
.Pazar yazıları -46-
Hadis-i şerifte buyuruldu ki: "Muhakkak ki; Allahü teala bir kuluna nimet verirse, onun kullanılmasını, onun üzerinde olmasını, ondan istifade etmesini sever." Cenab-ı Hakk’ın insana verdiği sayısız nimetlerin en büyüğü; şüphesiz ki İMAN nimetidir. Bu, öyle büyük bir nimettir ki, insan, bununla ebedi seadeti elde eder. Bundan dolayı buyurulmuş ki; "İman var, ne yok; iman yok ne var?!"
Büyüklerimiz; iman nimetinin, tatlı dille ve güler yüzle izhar edilmesi gerektiğini buyururlar. Zira, güler yüz, mü’min alametidir; çatık kaş, asık surat münafıklık alametidir. Şu hâlde, bu büyük nimetin üzerinde titremeliyiz; elden gitmemesi için çırpınmalıyız.
İman nimetini elinde tutmanın yegane şartı; hubb-i fillah, buğd-i fillahtır. Yani Müslümanları, Allahü tealanın dostlarını Allah için seveceğiz. Kâfirleri ve İslam düşmanlarını da Allah için sevmeyeceğiz; onlara buğz edeceğiz.
Ve yine hadis-i şerifte buyuruldu ki: "Mü’minin neşesi yüzündedir."
Abdullah bin Mübarek (rahimehullah) hazretleri buyurdu ki: "Teberri etmedikçe, tevelli olmaz!" Yani, uzaklaşmadıkça dostluk olmaz. Şu hâlde; iman konusunda, önce buğd-i fillah edilir; kâfirler ve İslam düşmanları sevilmez. Sonra, Allahü tealanın sevgisi kalbe yerleşir. Kalp, Allahü tealanın düşmanlarını ne kadar sevmezse, Cenab-ı Hakk’ın sevgisi o kadar, o kalbe girer.
Nitekim İmam-ı Muhammed Ma’sum hazretleri (kuddise sirruh): "Kalp, düşmandan kurtulunca, dostu talep etmeye ihtiyaç yoktur." (Dostun muhabbeti, kendiliğinden kalbe gelir) ve; "Kâfirlerden uzaklaşmak, en büyük ibadettir" buyuruyor. 6. Cilt, 217 ve 65. Mektuplar.
Mektubat’ın 6. Cilt, 65. Mektubunda, şu hadis-i şerif zikredilmektedir: "Enbiyadan bir Peygambere vahy olunup, zamanında mevcut bir abide gidip, senin 'zühd ve dünyadan kesilmen, ahirette nefsin rahat etmesi içindir. Allahü teala için olan ameli yaptın mı' dedikte, 'o amel nedir' diye sual edince; (Velilere dostluk, düşmanlara düşmanlık eylemektir) dedi."
Aynı mektupta, kâfirlerle nasıl geçineceğimiz de açıklanıyor; şöyle ki: "Kâfirlerle ahbaplık ve yakınlık üç türlüdür. Birincisi, kâfirlerin küfrüne razı ve onun için yakınlaşmaktır ki, küfürdür. İkincisi, zahir itibariyle (görünüşte) iyi geçinmektir, yasak değildir. Üçüncüsü, dinlerini batıl bilip, akrabalık veya sevgi neticesi meyl ve yardımdır ki, küfür değildir, fakat yasaktır."
Allahü tealanın, imandan sonra, en çok sevdiği şey; O’nun kullarına hizmet etmektir. Allahü tealanın kullarını sevindirmek, Allahü tealayı sevindirmektir. Ve yine, O’nun kullarını üzmek, Allahü tealayı üzmektir.
Mübarek Hocamız, H. Hilmi Işık efendi hazretleri (kuddise sirruh); "Tasavvuf, kimseyi incitmemektir" buyururdu. Nitekim; mübarek ve mükerrem Hocaları Seyyid Abdülhakîm efendi hazretlerinin (kuddise sirruh) vasiyetinin son cümlesi; "…kimseyi incitmeyiniz!" idi.
Allahü tealanın kulları için yapılacak en büyük hizmet, onları ebedi Cehennem ateşinden kurtarmaktır. Bu, öylesine kutlu ve mübarek bir görevdir ki; Allahü teala bu görevi seçtiği ve sevdiği kullarına, yani Peygamberlerine (aleyhimüsselam) vermiştir.
Bugün için; gerçek İslamiyyet’i anlatan, Hakikat Kitabevi yayınlarından bir kitabı (mesela; Tam İlmihâl Seâdet-i Ebediyye kitabını veya diğerlerini) bir din kardeşine hediye etmek, en büyük hizmettir ve sonsuz seadete kavuşmanın anahtarıdır.
03.07.2016
.Pazar yazıları -47-
Allahü teala sonsuz merhametiyle, biz kullarına acıdı ve sonsuz seadetlere kavuşmamız için de; içimizden en iyilerimizi Peygamber seçerek; dünya ve ahiret seadetinin yollarını (din), onlar vasıtasıyla bize bildirdi. Cenab-ı Hakk’ın merhametine bakın ki; dünyayı bir imtihan yeri kıldı ve o imtihanın sorularını ve cevaplarını da, önceden bildirdi.
İmam-ı Muhammed Ma’sum hazretleri (kuddise sirruh); Allahü tealanın ilk yarattığı şeyin, nur-i Muhammedi (sallallahü aleyhi ve sellem) olduğunu bildiriyor. 4. cilt, 113. Mektup
Dolayısıyla her şey, Muhammed aleyhisselam hürmetine yaratıldı. Her şey ve herkes varlığını O’na borçlu; "O ki, o yüzden varız!" Bundan dolayıdır ki, "Resulullahın muhabbeti (sallallahü aleyhi ve sellem) her şeyden ve kendi nefsinden ziyade (çok) olmayınca, iman tamam olmaz" buyuruldu: 4. cilt, 128. Mektup.
Kendisine (aleyhisselam), bütün hakikatleri toplama özelliği verilen Muhammed aleyhisselam, âlemlere rahmet olarak gönderilmiş ve; Cenab-ı Hakk, O’na itaati, kendisine itaat olarak bildirmiştir. Allahü tealanın bu ilahi fermanını görmek istemeyen ve; "Resulullaha (sallallahü aleyhi ve sellem) uymak lazım değildir sanmak, küfürdür zındıklıktır." Mektubat-ı İmam-ı Rabbani, 1. cilt, 117. Mektup
O (aleyhisselam), öyle yüce bir ahlak üzere yaratıldı ki, Allahü teala O’nun için; "O, kendi arzusuna göre de konuşmaz. O’nun (bildirdikleri) vahyedilenden başkası değildir" buyurmuştur.
Günümüzde; din kisvesi altında gözüken ve sinsice İslam düşmanlığı yapan ve bu cümleden olarak da; Sevgili Peygamberimizi (aleyhisselam) dinden koparmak isteyen; "Kur’an İslam’ı" diye hezeyanlar savuran, Prof. unvanlı nadanlar var. Bu nasipsizler; farkında olarak veya olmayarak (!), Cenab-ı Hakk’a dil uzatıyor ve O’nu -hâşâ- yalancılıkla itham ediyorlar. Bu denli eşedd zındıklar şimdiye kadar görülmemişti.
Allahü teala, Kur’an-ı kerimi Muhammed aleyhisselama indirdi; bizzat O’nu muhatap aldı ve indirdiği ilahi kelam hakkında "Litübeyyine=açıklaman için..." buyurdu. Şu hâlde; sevgili Peygamberimizin aleyhisselam açıklamaları, yani hadis-i şerifler; Kur’an-ı kerimin tefsiridir. Bu açıklamaları görmezden gelmek, bizzat Kur’an-ı kerimi ve İslamiyet’i ortadan kaldırmaktır.
Biz yine büyüklerimizin mübarek sözlerine dönelim ve onların ruhaniyetlerinden istimdat dileyelim: İmam-ı Muhammed Ma’sum hazretleri (kuddise sirruh), Mektubat’ın 4. cilt, 10. Mektubunda buyuruyor ki:
"Yavrum! Dünya ve ahirette bütün seadetlere kavuşmak, dünya ve ahiretin en üstün insanına uymak ile olur. Cehennem ateşinden, ancak O’na uyanlar kurtulur. Cennet nimetlerine kavuşmak, seçilmişlerin, sevilenlerin en üstünü olan, O Peygambere uyanlara mahsustur. Allahü tealanın sevgisine kavuşmak, O’na uyanlar içindir. O’na uymayanların tevbeleri, istiğfarları, zühdleri ve tevekkülleri kıymetsizdir. O’nun ismini söylemeden yapılan zikirler, fikirler, zevkler makbul olmaz. Dualar kabul olmaz. Peygamberler, O’nun hayat çeşmesinden bir damla içmekle, o makamlara yükselmişler. Evliya, O’nun sonsuz deryasından bir yudum içmekle kemal bulmuşlardır. Melekler, O’na uymakla şereflenmiş, gökler O’nun emirlerini yapmakla vazifelendirilmiştir. Her şey O’nun için yaratılmış, bütün varlıkların reisi olmuştur. Allahü tealanın varlığı, O’nun ile belli olmuş, her şeyin yaratanı, O’nun rızasını istemiştir. Aklı olan, seadete kavuşmak isteyen herkes, bedeni ile, ruhu ile, O’na uymaya çalışmalı, bu nimete mani olan şeylere inanmamalı, aldanmamalıdır. Bir kimse, binlerle keramet gösterse, faideli başarılı olsa, fakat O’nun yüksekliğini anlamayıp, O’na uymaktan mahrum kalsa, bunu sevmek, buna uymak, sonsuz zararlara, felaketlere sebep olur. Faidesi, üstünlüğü görülmeyen, fakat her işinde O’na uyan kimseye tabi olmak, insanı bütün seadetlere kavuşturur."
10.07.2016
.Pazar yazıları -48-
Besmelenin manasını, mübarek Hocamız H. Hilmi Işık hazretleri (kuddise sirruh); Tam İlmihal Seâdet-i Ebediyye kitabının önsözünde açıklamaktadır:
"(Her var olana, onu yaratmakla iyilik etmiş ve varlıkta durdurmakla, yok olmaktan korumakla iyilik etmiş olan Allahü tealanın yardımı ile, bu kitabı yazabiliyorum. Arifler, O’nu ilah olarak tanıdı. Âlemler O’nun merhameti ile rızık buldu. Günah işleyenler, O’nun rahmeti ile Cehennem’den kurtuldu) demektir.
Peygamberimiz (sallallahü aleyhi ve sellem) buyurdu ki: (Hoca, çocuğa Besmele okur, çocuk da söyleyince; Allahü teala, çocuğun ve anasının ve babasının ve hocasının Cehennem’e girmemesi için sened yazdırır.) Abdullah ibn-i Mes’ud (radıyallahü anh) diyor ki; (Cehennem’de azap yapan on dokuz melekten kurtulmak isteyen, Besmele okusun! Besmele, on dokuz harftir). Levh-i mahfuzda ilk yazılan, Besmeledir. Âdem’e (aleyhisselam) ilk gelen, Besmeledir. Mü’minler, Besmele yardımı ile Sırat’tan geçer. Cennet davetiyyesinin imzası Besmeledir."
Muhyiddin-i Arabi hazretleri (kuddise sirruh) Futuhat-ı Mekkiyye kitabının 91. Kısmında; Bismillah sözünü şöyle açıklıyor:
"Kul için Bismillah, yaratmada Hakk için ol (kün) sözüne benzer. Bazen insanların dilediği şeyler, Bismillah sözünden ve onun vasıtasıyla meydana gelir.
Hallac-ı Mansur (kuddise sirruh) şöyle buyurur: ‘Kulun Besmelesi, Hakk için (ol) sözüne benzer.’ Kulların bir kısmı için ‘kün’ (ol) sözü vardır ki, bunlar yüksek şahsiyetlerdir. Sevgili Peygamberimizden (aleyhisselam), Tebük savaşında şöyle aktarılır: ‘Sahabe (aleyhimürridvan) tanımadıkları bir şahıs görmüş, sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) (Ebu Zerr ol) demiş, bir anda Ebu Zerr olmuş. Böylelikle onun için ‘kün’ (ol) Hakk’ın ‘kün’ (ol) sözü olmuştu. Çünkü; Allahü teala nafile ibadetlerle sevdiği kimseler hakkında (Ben onun gördüğü gözü, duyduğu kulağı ve kendisiyle konuştuğu dili olurum) buyurur. Cenab-ı Hakk, sevgili Peygamberimizin (aleyhisselam) nafile ibadetlerinin şahididir. Nitekim, İsra suresinin 79. Âyet-i kerimesinde mealen; ‘Geceleyin sana nafile olarak teheccüt kıl’ buyurdu. O hâlde sevgili Peygamberimizin (aleyhisselam) duyması, görmesi ve konuşması Hakk idi. Kur’an-ı kerim herhangi bir yaratılmış adına böyle açık bir şehadette bulunmamıştır… Cenab-ı Hakk’ın sevgisine mazhar olan sevgililer sultanı Peygamber efendimiz (aleyhisselam), nur olması için dua etmiştir. Çünkü (Allahü teala göklerin ve yerin nurudur.) Yine bu sebeple hakimler (bilgeler), kul için arzulanan gayenin Allahü tealaya benzemek olduğunu söylemiştir. Sufiler ise bunu ‘isimler ile ahlaklanmak’ diye dile getirmişlerdir…"
Nitekim, Muhyiddin-i Arabi hazretlerinin tasavvufu tarifleri de şöyledir: "Zahir ve batında (içte ve dışta) dini adaba sahip olmaktır. Adap ise güzel ahlaktır."
Hadis-i şerifte buyuruldu ki: (Allahü teala buyuruyor ki: İhtiyarlık nurumdur. Nuruma narımla (Cehennem ateşiyle) azap etmekten hayâ ederim. O hâlde siz de Ben’den hayâ edin!)
Bir rivayette şöyle nakledilir: "Kıyamet günü Allahü teala bir yaşlıya, (Kulum! Şunu şunu yaptın) buyurarak yaptıklarını zikredecektir. Kul yaptığı hâlde; (Rabbim! Yapmadım) deyince Allahü teala (Alın onu, cennete götürün) buyuracak. Amelini yazan melekler, (Ey Rabbimiz! Bu adamın şunu şunu yaptığını bilmiyor musun?) deyince Allahü teala; (Evet biliyorum, fakat o inkâr edince, yaşlılığını yalanlamaktan hayâ ettim) buyuracaktır.
17.07.2016
.Pazar yazıları -49-
Muhyiddin ibn-i Arabi hazretleri (kuddise sirruh), birçoklarınca yanlış anlaşılan evliyadandır. Bu hususta bazıları haddini aşarak, kendisini ‘tekfir’le suçlamışlardır. Âlimin kıymetini âlim bilir; İmam-ı Rabbani hazretleri (kuddise sirruh), İbn-i Arabi’nin kıymetini bilip hakkını teslim ediyor ve yanlış anlaşılmaya müsait derin analizlerini Ehl-i Sünnete göre te’vil ediyor ve ayrıca yanıldıklarını da evliyadaki ‘sekr’ hâlinden kaynaklandığını ve sahibinin mazur olduğunu belirtiyor.
Evet, İbn-i Arabi hazretleri analizlerinde ipi geriyor, geriyor ve neredeyse kopacak hâle getiriyor ama hiçbir zaman koparmıyor. Ama kendileri noksan olanlar, yanlış anlıyor ve yanlış değerlendiriyorlar. Bu durum ise, İbn-i Arabi hazretlerini değil, kendilerini tehlikeye sokuyor.
Mesela: Allahü teala el-A’raf suresi 156. Âyet-i kerimede mealen "Rahmetim her şeyi kuşatmıştır" buyuruyor. Yine Cenab-ı Hakk kudsi bir hadiste "Rahmetim gazabımı aştı" diye bizzat kendisi bildiriyor.
İbn-i Arabi hazretleri yukarıdaki âyet-i kerimeyi açıklarken şöyle bir izahatta bulunur:
"Âlemi -bedbahtlık için değil- mutluluk için yaratan Allahü teala münezzehtir. Âlemde bedbahtlık, ona ilişip sonra kaybolacak geçici bir şey olarak var oldu. Çünkü Allahü teala âlemi -âlem için değil- kendisi için yarattı. Bu bağlamda âlem hakkında; ‘Yedi gök, yer ve bunlarda bulunan herkes O’nu tesbih eder. O’nu övgüyle tesbih etmeyen hiçbir şey yoktur…’ ( İsra suresi 44. Ayet meali) buyurulur. Biz de eşyadan bir parçayız. Bizim hakkımızda ise, ‘Cinleri ve insanları ancak bana ibadet etsinler diye yarattım’ (Zariyat suresi 56. Âyet meali) buyurur. O hâlde hiçbirimiz Allahü tealaya karşı büyüklenemez ve ululuk taslayamayız..."
Yine İbn-i Arabi hazretleri, takva (sakınma) konusunda da şu açıklamayı yapar:
"Allahü teala, bize Rahman ismiyle ihsanda bulunduğunda, yokluk olan kötülükten varlık olan iyiliğe çıktık. Böylece Allahü teala bize varlık nimetini ihsan etmiş ve; ‘Daha önce bir şey değil iken insanı yarattığımızı bilmez mi?’ (Meryem suresi 67. Âyet meali) buyurdu. Öyleyse bize Allahü tealadan herhangi bir talep olmaksızın ulaşan şey rahmettir. Bu sebeple kudsi hadiste; ‘Allahü tealanın rahmeti gazabını geçmiştir’ buyurulur. ‘Allahü tealadan sakının!’ (Tevbe suresi 119. Âyet meali) buyruğuna baktığımızda, bunun, sakındığınız her işte O’nu siper edinin demek olduğunu anladık. Gördük ki, ‘Allah’ lafzı bütün isimleri kendinde toplar. Öyleyse bu isimden sakınmak (ittika etmek, korkmak, emirlerini yapmak) ve onu siper edinmek gerekir..."
İmam-ı Rabbani hazretleri (kuddise sirruh) Mektubat’ının 1. Cilt 266. Mektubunda ise, konuyu vuzuha kavuşturup şu önemli bilgiyi veriyor:
"…Kâfirlere Allahü tealanın zatı (kendisi) düşmandır. Bütün putlar ve bunlara tapanlar Allahü tealanın zatının düşmanıdırlar. Cehennemdeki sonsuz azap da, bu küfrün cezasıdır. Günahlar böyle değildir. Bunlara Allahü tealanın düşmanlığı zatından değil, sıfatlarındandır... Allahü telanın kâfirlere düşmanlığı zatından olduğu için, ahirette rahmet sıfatı, zatın düşmanlığını ortadan kaldıramaz. Zatın düşmanlığı sıfatın acımasından daha kuvvetlidir. Sıfatla yapılan şey, zatın yaptığını değiştiremez. Hadis-i kudside buyuruldu ki: 'Rahmetim gazabımı aştı’ (Rahmet sıfatım, gazap sıfatımı aştı. Yani Mü’minlerin günahkârlarına karşı olan, gazap sıfatımı aştı) demektir. Yoksa (Rahmet sıfatı, kâfirlere karşı olan, zatın gazabını aşar) demek değildir…"
İmam-ı Rabbani hazretleri (kuddise sirruh), yine 266. Mektupta; Muhyiddin-i Arabi hazretlerinin, (Rahmetim her şeyi kapladı) âyet-i kerimesini alarak; (Kafirler, Cehennemde ebedi kalmayacak) sözünün hata olduğunu vurgulayarak şu önemli açıklamayı yapıyor:
" …Ahirette, kâfirlere rahmetin zerresi bile yoktur. Cenab-ı Hakk, Kur’an-ı kerimde bunu bildiriyor ve (Rahmetim her şeyi kaplamıştır) buyurduktan sonra mealen, (Rahmetim, benden korkup, haramlardan kaçanlar ve zekatlarını verenler ve Kur’an-ı kerime inananlar içindir) buyuruyor. Muhyiddin-i Arabi ‘(kuddise sirruh), âyet-i kerimenin başını okuyup, sonunu bırakıyor…"
Muhyiddin-i Arabi’deki hâl; ‘huruc’ hâlindeki evliyada meydana gelen ‘sekr’ (kendinden geçme) hâlidir. Bu haldeyken evliya, söylediklerinden mazurdur. Nitekim, ‘Rahmetim her şeyi kapladı’ mealindeki âyet-i kerimeyi okuyan başka bir evliya, rahmetin tecellisi karşısında; bizzat rahmet olup, her şeyi rahmet görür ve kendinden geçer; o hâlde iken dudaklarından şu kelimeler dökülür: ‘Ya Rabbi! Beni biraz daha kızdırırsan; rahmetinin sonsuzluğunu kullarına haykırır ve herkesi sana asi kılarım!!!’ Bu evliya da mazur, zira gördüğünü söylüyor; rahmet, bütün ufkunu tutmuş, azabın zerresini bile görmüyor, göremiyor..."
Sözün en doğrusu ise, elbette ki İmam-ı Rabbani hazretlerinin tespitleridir ve şöyle buyurmuştur: "Fütuhat-ı Medeniyye (Sevgili Peygamberimizin aleyhisselam hadis-i şerifleri) bizi, Fütuhat-ı Mekkiyye’ye (İbn-i Arabi hazretlerinin tespitleri) muhtaç etmedi…"
Bizim yaptığımız da; Fütuhat-ı Mekkiyye’ye dalarak; yine İmam-ı Rabbani hazretlerinin tespiti ile; "zavallı âşığın birkaç damla ile kanması"ndan ibaret!..
24.07.2016
.Pazar yazıları -50-
Aşağıdaki satırlar; Muhyiddin İbn-i Arabi hazretlerinin (kuddise sirruh) Fütuhat-ı Mekkiyye kitabının 7. cilt, 310 ve 311. Sahifelerinden alınmıştır:
"Bu ciltte bu bölümün başında sayı ve sayılanlar konusuna ulaşınca uyudum. Rüyamda sevgili Peygamber efendimizi (aleyhisselam) gördüm. Önündeydim. Birisi -kendisi de duyacak şekilde- bana ‘sayıda çokluğun en azı kaçtır?’ diye sorunca ben de ‘Nahivcilere göre üç, fakihlere göre ikidir’ dedim. Bunun üzerine sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) ‘Onlar da yanılmış, ötekiler de’ buyurdu. Ben de ‘Nasıl söylemeliyim?’ diye sorduğumda şöyle buyurdu: ‘Sayı çift ve tektir. Allahü teala mealen şöyle buyurur: (Çifte ve teke yemin olsun) Fecr suresi 3. Âyet meali. Hepsi sayı olduğu hâlde, onları ayırmıştır.’ Sonra mübarek eliyle beş dirhem çıkarıp üzerinde oturduğumuz hasırın üzerine attı. İki dirhem ayrı, üç dirhem ayrı düştü. Bana ‘Soru sorana hangi sayıyı sorduğunu sormak gerekir: Çift mi, tek mi?’ buyurdu. Sonra mübarek elini ikinin üzerine koyarak ‘Bu çift sayılarda çokluğun en azıdır.’ Sonra mübarek elini üçün üzerine koyarak ‘Bu da tek sayılarda çokluğun en azıdır’ buyurdu. Sonra şöyle ekledi: ‘Bu meseleyi sorana böyle cevap vermek gerekir. Gerçek bizce böyledir.’ Uyandım. Uyandığımda rüyayı gördüğüm gibi buraya kaydettim…
…Bir varlığı olmasa bile, sayının hüküm ve gücünün bir yönü ‘Üç kişi yoktur ki, dördüncüsü O olmasın, beş kişi yoktur ki altıncısı O olmasın veya daha azı’ (Mücadele suresi 7. Âyet meali) âyetinde dile getirilir. ‘Daha azı’ iki demektir ki, bu da zikredilen rüyamızı destekler. Mealen; ‘Ya da daha çoğu yoktur ki, her nerede olurlarsa olsunlar, Allahü teala onlarla birlikte olmasın.’ Kastedilen ise, sayı mertebeleridir. Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) ‘Allahü tealanın doksan dokuz ismi vardır’ buyurur. Bu da sayının hükmüdür.
Allahü teala şöyle buyurur (mealen): ‘Allah üçün üçüncüsü diyenler kâfir oldu.’ Maide suresi 73. Âyet meali. Halbuki ‘üçün dördüncüsü’ diyenleri tekfir etmedi. Çünkü Allahü teala ‘üçün üçüncüsü’ ya da -dil bilginlerinin kullandığı anlamda- ‘dördün dördüncüsü’ olsaydı, mümkünlerden biri olurdu. Allahü teala ise, mümkün cinsinden değildir. Dolayısıyla O’nun hakkında ‘mümkün’ denilemez. Allahü teala her toplam ve çoğul için tektir ve onlarla aynı cins altına girmez. Binaenaleyh Allahü teala ‘üçün dördüncüsü’, ‘dördün beşincisi’dir. Her iki durumda da Allahü teala birdir, tektir, yeganedir..."
Hazret-i Ömer efendimiz (Allahü teala ondan razı olsun) şöyle buyurmuştur: "Allahü tealadan bana ulaşan her musibette, Cenab-ı Hakk’ın üç nimeti olduğunu gördüm. Birinci nimet, musibetin dindarlığımda meydana gelmeyişi idi. İkincisi, daha fazla olmayışıydı. Üçüncüsü ise, Allahü tealanın o musibete karşı vadettiği ödüldür. Ben de ona bakıyordum."
Onun bunun hakkını yiyen zamanın valisi, gösterişli ve pek pahalı elbiseler içinde rastladığı bir Allah adamına; "Ey Şeyh! Giymiş olduğum bu elbise ile namaz kılmam caiz midir?" diye sormuş. Şeyh gülmüş; "Niçin gülüyorsun?" diye sorulunca şöyle cevap vermiş: "Aklının kıtlığına ve kendinden bihaber oluşuna gülüyorum" demiş ve eklemiş: "Sen, leşin kanında düşüp kalkan ve onu yiyen, küçük abdesti geldiğinde ise, üzerine değmesin diye ayağını kaldıran köpeğe benziyorsun. Sen haramla tıka basa dolu bir kapsın. Bunca kulun hakkı boynunda iken gelmiş, bana giydiğin elbiseyi soruyorsun!"
Bu yakıcı cevap üzerine vali ağlamış, yöneticiliği bırakmış, tövbe edip Şeyh’in hizmetine girmiş. Şeyh ise, onu üç gün hizmetinde tutmuş, sonra bir ip getirerek şöyle demiştir: "Hükümdarım! Misafirlik bitti, sıra geldi odun toplamaya!" Adamcağız, başının üzerinde odun taşır, onlarla çarşıya girer, insanlar ona bakar ve ağlarlardı. Sonra odunları satar, yiyeceğini satın alır, kalanını sadaka olarak dağıtırdı. Ölünceye kadar böyle yaşadı, ölünce Şeyh’inin türbesinin yanına defnedildi. Kabri şimdi ziyaret edilir. İnsanlar Şeyh’e ziyarete gelip dua istediklerinde, şöyle derdi: "Duayı Yahya’dan isteyiniz, çünkü o hükümdardı, zahid oldu. Ben onun gibi hükümdarlıkla sınansaydım, belki de zahid olamazdım."
31.07.2016
.Pazar yazıları -52-
Meşhur hikâyedir: Halilullah (Allahü tealanın dostu) olan İbrahim aleyhisselam, sevgili Peygamberimiz aleyhisselamdan sonra en üstün Peygamberdir. Misafirsiz yemek yemezdi. Kendi dininden olmayan birisini misafir ettiğinde, ona; "Allahü tealanın birliğini tasdik et ki, sana ikramda bulunayım" demiş. Adam; "Bir lokma yemek uğruna mı dinimi ve atalarımın dinini terk edeceğim?" diyerek ayrılıp gitmiş.
Bunun üzerine Allahü teala İbrahim aleyhisselam şöyle vahyetmiş: "Ey İbrahim! Adam doğru söyledi! Adam yetmiş senedir bana şirk koşuyor iken ben onu rızıklandırdım ve asla rızıksız bırakmadım. Sen ise, yalnızca bir lokma uğruna dinini ve atalarının dinini terk etmesini istiyorsun!" Yanlış yaptığını anlayan yüce Peygamber aleyhisselam, adamın peşinden koşmuş ve yetiştiği gibi kendisinden özür dilemiş ve yemek yedirmek üzere geri dönmesini rica etmiş.
Müşrik "Sana ne oldu?" diye sorunca; İbrahim aleyhisselam şu karşılığı verdi: ‘Rabbim beni senden dolayı azarladı ve bana şöyle buyurdu: (O şahıs beni yetmiş senedir inkâr etmesine rağmen kendisini rızıklandırıyorum; sen ise, bir lokma uğruna dinini ve atalarının dinini terk etmesini istiyorsun.’ Bunun üzerine müşrik şöyle demiş: "Benim gibi bir adam için mi bütün bunlar oldu? Öyle biri gerçek ilahtır ve ibadete layıktır." Sonra Müslüman olarak İbrahim aleyhisselamla birlikte geri dönmüş.
İbrahim aleyhisselam çok cömertti; bu konuda kendisine soru soranlara şöyle buyururdu: "Ben cömertliği Rabbimden öğrendim; gördüm ki, Rabbim düşmanlarını bile zayi etmiyor, ben de onları zayi etmedim." Bunun üzerine Allahü teala İbrahim aleyhisselama; "Sen benim gerçek dostumsun" diye vahyetti.
Sevgili Peygamberimiz aleyhisselam; "Kişi dostunun dini üzeredir (Kişinin dini dostunun dini gibidir), her biriniz kiminle dostluk yaptığına baksın (dikkat etsin)" buyurur.
Bayezid-i Bistami hazretleri (kuddise sirruh) Hakk’ı aramak uğruna Bistam’dan ilk kez çıktığında, bir adam karşısına çıkarak; "Ne arıyorsun?" demiş. Ona, "Allahü tealayı arıyorum" deyince, adam "Aradığını Bistam’da bırakmışsın!" demiş. Bunun üzerine Bayezid-i Bistami hazretleri, O’nu nasıl arayacağının farkına varmış. Zira bu durum "Her nerede iseniz, O sizinle beraberdir" (el-Hadid suresi 4. âyet-i kerime meali) âyetinde dile getirilir.
Üç çeşit rüya vardır: Bir kısmı müjdeli rüyalardır. İkincisi ise, kişinin uyanıkken yapıp hayaline nakşedilmiş iç konuşmalarıdır. Üçüncü rüya türü ise, şeytandandır.
Tirmizi’de bulunan bir hadis-i şerifte sevgili Peygamberimiz aleyhisselam şöyle buyurur: "Kıyamet yaklaşınca, mü’minin rüyası yalan çıkmaz. Mü’minlerin içinde rüyası en doğru olanı, sözü en doğru olan kişidir. Müslümanın rüyası, Peygamberliğin kırk altıda birlik parçasıdır. Rüya üçe ayrılır. Salih rüya Allahü tealadan müjdedir. İkincisi şeytanın üzmesinden ibarettir. Üçüncüsü ise, insanın iç konuşması şeklindeki rüyadır. Biriniz hoşlanmadığı bir rüya görünce, kalksın namaz kılsın ve rüyasını kimseye anlatmasın."
Sevgili Peygamberimize (aleyhisselam) "Allahü tealanın veli kulları kimlerdir?" diye sorulunca; "Görüldüklerinde Allahü tealanın hatırlandığı kimselerdir" buyurdu.
14.08.2016
.Pazar yazıları -53-
Sevgi ilahi bir makamdır. Cenab-ı Hakk onunla kendisini niteleyerek el-Vedud (Seven) diye isimlendirmiştir. Tevrat’ta Musa aleyhisselama şöyle vahyedilmişti: "Ey Âdemoğlu! Senin hakkın için ben sevenim. Senin üzerindeki hakkım için de sen beni sev!"
Allahü teala sevgili Peygamberine (aleyhisselam) bize şöyle demesini emretti (mealen): "De ki, Allahü tealayı seviyorsanız bana uyun, Allahü teala da sizi sevsin." Ve yine Allahü teala şöyle buyurur: "Ey iman edenler! Sizden dininden dönen olursa, Allahü teala kendilerini sevdiği ve onların da Allahü tealayı sevdiği bir topluluk getirir." (Maide suresi 54. Âyet meali)
Sevgi; ilahi, ruhani ve doğal sevgi olmak üzere üçe ayrılır. İlahi sevgi Allahü tealanın bizi sevmesi, bizim de O’nu sevmemizdir. Ruhani sevgi, sayesinde sevilenin razı olacağı işlere koşmayı gerektiren sevgidir. Bu sevgide insanda sevgilisi karşısında bir amaç ve irade kalmaz, sadece kendisinden istenilene uyar. Doğal sevgi ise, bütün amaçlarına ulaşmayı hedeflediği sevgidir. Bu amacın sevileni mutlu etmesi veya etmemesi birdir. Günümüzdeki insanların sevgisinin çoğunluğu böyledir.
İlahi sevgi: Allahü tealanın bizi, bizim ve kendisi için sevmesidir. Allahü tealanın bizi kendisi için sevmesi; "Bilinmek istedim, âlemi yarattım, onlara bilindim, onlar da beni bildi" kudsi hadisinde dile getirildi. Bizi ancak O’nu bilelim diye kendisi için yarattı. Bir âyet-i kerimede mealen "Cinleri ve insanları bana ibadet etsinler diye yarattım" buyurulur. Dolayısıyla Allahü teala bizi kendisi için yarattı.
Allahü tealanın bizi bizim için sevmesi ise, kendisini bilmemizi sağlayan amellerle ilgilidir. Allahü teala âlemi kendisini tesbih etsin diye yarattı. Âyet-i kerimede, mealen "Her şey O’nun övgüsünü tesbih eder" (İsra suresi 44. Ayet meali) buyurulur.
Allahü tealanın bizi bizim için sevmesi; Allahü teala bize dünya ve ahiretteki yararlarımızı bildirmiş, bizim için kendisini bilelim ve bilgisiz kalmayalım diye deliller ortaya koymuştur. Sonra, Allahü teala bizi rızıklandırmış ve nimetlendirmiştir. Allahü teala nimetleri ancak kendisiyle nimetlenelim ve O’nunla ayakta duralım diye bizim için yarattı. Bu eksiksiz iyilikten sonra, O’na şükretmeliyiz.
Leyla, (Leyla! Leyla! Leyla!) diye feryat eden Kays’ın (Mecnun) yanına gelmiş. Kays bir kırbaç almış, kalbinin üstüne tutmuş, kalbinin harareti onu eritmiş. O anda Leyla Kays’a selam verip, "Ben senin sevgilinim, senin göz aydınlığınım, Leyla’yım ben" demiş. Kays, Leyla’ya dönerek şöyle demiş: "Benden uzak dur! Seni sevmek, beni senden uzaklaştırdı!"
Kudsi hadis: "Benim uğrumda dost olan, benim uğrumda düşman olan kişilere sevgim haktır."
Hadis-i şerif: "Kişi yaşadığı gibi ölür, öldüğü gibi diriltilir."
Tasavvuf bütünüyle hikmettir. Çünkü tasavvuf ahlaktır. Bu ahlak, tam bir marifete, üstün bir akla, huzura (gaflette olmamak) ve kendisi hakkında sağlam bir temkine muhtaçtır.
(Not: İşbu yazılar; İbn-i Arabi hazretlerinin (kuddise sirruh) Fütuhat-ı Mekkiyye’sinin 8. cildinden derlenmiştir.)
21.08.2016
.Pazar yazıları -54-
Muhyiddin-i Arabi hazretleri (kuddise sirruh) seven kalbi; Fütuhat-ı Mekkiyye’sinde bakınız nasıl izah ediyor:
"Sevenin bir özelliği de, teraziden çıkmış olmaktır. Seven ise oluşu idare ederken her hangi bir fikre sahip değildir. Onun yegane işi, Sevgilisinin zikriyle ilgilenmek ve O’na yönelmektir. Böylece kendisinde hayal ifrata ulaşır. Böyle bir insan ölçüleri bilemez. (Bundan dolayı olsa gerektir ki, âşık mazurdur, derler.)
…Bakınız! Allahü tealanın zikrini söylemek -ki o, La ilahe illallah (Allahü tealadan başka ilah yoktur) demektir- (Kıyamette) teraziye girmez. Onun ağırlığı, Mizan’da ‘sicil sahibi için’ yazılı olması bakımından girdiğinde, sicil taşar ve onu hiçbir şey tartamaz. Âlemin bütün sınıfları teraziye konulsaydı, yine onu tartamazdı. Sevgiyle nitelenmemiş bir insanın bu lafzı telaffuz etmesinin sonucu böyle iken; ya, seven kişi söylerse nasıl olur? Onun hâli hakkında ne zannedersin?
Kalbin genişliği Allahü tealanın rahmetindendir.
Bundan dolayıdır ki, tıpkı şehitler gibi; seven kalpler de (Hakk âşıkları) ölmez.
‘…Ârif-seven, ölümsüz diridir. Onun sevgisi ilahidir. Özlemi Rabbanidir ve duyulur sözün etkisinden uzak olan el-Kuddüs isminden yardım almıştır. Bunun ispatı, su hâline gelene kadar eriyen kimsedir. Güzeli sevmek (Allahü tealayı ve O’nun güzel buyurduklarını) ilahi bir özelliktir..."
Semnun Hazretleri (kuddise sirruh) camide ilahi aşk mevzuunu cemaate anlatırken, bir kısım insan gaflet içinde uyukluyordu. Mevzuun en ateşli yerinde küçük bir kuş kendisine yaklaşmış, vaizin mübarek elinin üzerine konmuş. Sonra gagasıyla yere vurmuş ve biraz kanı akıp, oracıkta ölmüş. İşte bu, kuştaki sevgidir. Allahü teala ona Şeyhin sözünü anlama gücü vermiş, hâl onu etkisi altına almış; ilahi aşk mevzuuna daha fazla dayanamamış, orada bulunan (seven olduklarını) iddia edenlere karşı delil olsun diye feda-i canda bulunmuştu.
Olayı sükûnetle seyreden büyük veli kürsüden haykırmış: "İlahi aşk mevzuu nebata, cemata (eşyaya) ve hayvana tesir eder ve fakat gaflet içindeki insana ise asla!"
Zünnûn-ı Mısri hazretleri (kuddise sirruh) cemaate sohbet ederken insanlar ağlıyor ama içlerinden bir genç ise gülüyordu. Zünnûn ona "Delikanlı! İnsanlar ağlarken seni güldüren nedir?" diye sorunca genç şu mısraları okudu:
"Hepsi ateş korkusundan ibadet eder,
Kurtuluşu büyük bir haz sayıyorlar.
Benim cennet ve ateş hakkında bir fikrim yok,
Sevgimin karşılığında bir bedel istemem ben…"
Sevgili Yunus Emre’miz "…İsteyene ver onları; Bana Sen’i gerek, Sen’i!" buyurmamış mıydı?
28.08.2016
Pazar yazıları -55-
Çerçeve
Sevgi itaattir; sevilenin hâlleriyle hâllenmektir. Hem Allahü tealayı sevdiğini iddia eden ve hem de Allahü tealanın düşmanlarıyla ahbaplık yapan kişi yalancıdır. Çünkü birbirine zıt iki sevgi aynı kalpte bulunmaz. Allahü tealayı sevebilmek için ‘teberri’ lazımdır; zira teberri olmadan tevelli olmaz! Yani, Allahü tealanın düşmanlarını düşman bilip onlara buğzetmeden Allahü teala sevilmez, sevilemez.
Ayrıca; sevgi yukarıdan aşağıyadır; Allahü teala bizi sevmeden biz O’nu sevemeyiz. Cenab-ı Hakk kudsi hadisinde; "Kulum bana bir karış yaklaşınca, ona bir arşın yaklaşırım" buyurur.
İbn-i Arabi hazretleri (kuddise sirruh) Futuhat-ı Mekkiyye’sinde, sevenlerin özelliklerini anlatırken şu ince bilgileri verir:
"…Sevgisi karşısında Allahü tealanın ahlakıyla ahlaklanarak, O’na kavuşmak üzere kendisine koşmalısın! Çünkü O, seni (senin O’nu sevmenden) önce sevmiştir. İşte bu da O’nun senin üzerindeki (kudret) elidir.. Çünkü sevgi O’ndan başladıktan sonra, sevgiye karşı yapacağın her iş, başlangıçta sana yönelen bu (ilahi) sevginin sonucudur.
…Sevenlerin bir özelliği de, kara sevda, kendinden geçmektir. Onlar, kendilerinden geçmiş ve belli bir yöne yönelmeksizin avare dolaşırlar. Allahü tealayı sevenler bu niteliğe daha layıktır. Bir insan (kendi gibi) bir yaratığı sevip avare dolaşabilmektedir. Bu durum ise, sevginin kendisini sıkmasından ve sevdiğine kavuşamamak korkusundan kaynaklanır. Allahü tealayı seven ise böyle değildir; o, vuslattan (kavuşmaktan) emindir.
Cenab-ı Hakk’ın (yer ile) sınırlanmadığı, kendisine yönelinecek belli bir mekânda bulunmadığı malumdur. O, mekândan münezzehtir. Bu sebeple Allahü teala mealen; ‘Her nereye dönerseniz, Allahü tealanın yüzü oradadır’ ve ‘Her nerede iseniz. O sizinle beraberdir’ buyurur. (Bakara suresi 115 ve Hadid suresi 73. âyet mealleri)
O hâlde (Allah sevgisinden) kendinden geçenin sevgisi, her vadide ve her hâldedir. O’nun sevgisi Hakktır ve Hakkı belli bir yönde aramaz. Yöneldiği her yönde ve durumda Hakk kendisine tecelli eder… Sevenlerin nezdinde Allahü teala, her gözden görülen, her dille zikredilen, her konuşulandan duyulandır. Arifler O’nu böyle bilir ve bu hakikat ile sevenlere tecelli eder…
…Aşk, muhabbetin ifrat hâlidir… Bu durumda sevgi, insanı bütünüyle kuşatır ve onu sevgilisinden başka her şeye karşı körleştirir. Bu hakikat onun bedenine, güçlerine ve ruhunun derinliklerine yayılır; tıpkı kanın damarda aktığı gibi akarak bütün eklemlerini kaplar. Varlığıyla bütünleşerek bütün parçalarını isim ve ruh bakımından kuşatır. Konuşması onunla, duyması ondan, her şeydeki bakışı ona dönüktür. Sevdiğini her surette görür. Gördüğü her şey için (odur) der. İşte böyle bir sevgi aşk diye isimlendirilir.
Züleyha’nın eli kesilip kanı yere düştüğünde, akan kanın düştüğü yerde ‘Yusuf, Yusuf’ diye yazdığı aktarılır. Bunun sebebi, Yusuf’un adının, tıpkı bir kan gibi bütün damarlarında akmasıydı. Aynı şey kesilen kollarından akan kanla toprağa ‘Allah, Allah’ diye yazılan Hallac’dan aktarılır. Kanın düştüğü yerde böyle yazılmıştı.
Bu sebeple Hallac-ı Mansur (kuddise sirruh) şöyle der: ‘Her bir organ ve eklemim/Sen’i yâd eder durur.’
Hazret-i Ebu Bekir (radıyallahü anh) efendimiz de; ‘Her ne gördümse, öncesinde Allahü tealayı gördüm’ buyurur..."
23.10.2016
.
Pazar yazıları -56-
Zünnun-i Mısri hazretleri (kuddise sirruh) Hakk âşıkları hakkında şunları söyler:
"Allahü tealanın kalplerini muhabbetinin saflığı ile doldurduğu kulları vardır. Onların ruhlarını kendisini görmenin iştiyakı (özlemi) ile açmıştır. Nefslerini kendisine arzu duyduran ve kendisine yaklaştıran Hakk’ı tenzih ederim. Böylelikle onların himmetleri ve gönülleri, Allahü teala için saf (duru) hâle gelmiştir…
İlahi! Senin için bedenlerini zayıflatmışlar, ellerini senden gelecek ziyade nimete açmışlardır.
Sen onlara kendinden anlamanın tadını tattırdın. Bu, onların hayatlarındaki en güzel tattır.
Sen, onların nimetlerini arttırdın ve onlara göklerinin kapılarını açtın.
Onların kalplerinde melekutunda dolaşma imkânı, hatta sevenlerin muhabbetinin unutturduğu şeyleri verdin. Özlem duyanların özlemi sana bağlandı. Ariflerin kalpleri sana yöneldi. Sadıkların kalpleri seninle ünsiyet buldu. Korkanların korkusu sana yöneldi.
Kendini sana adayanların kalpleri sana komşu oldu. Rahatlık, onların bıkmasından umudunu kesti.
Gafletin onlara karşı arzusu azaldı.
Yorgunluk ve uykusuzluktan bıkmadılar.
Dilleriyle hep Allahü tealayı söylediler. Duruşlarıyla O’na yakardılar. Hatalarından dolayı O’ndan af dilediler. Amellerinde ortaya çıkan yanlışları sebebi ile O’ndan bağışlanma istediler.
Onlar, hüzünleri düşünerek kalpleri eriyenlerdir…"
İmam-ı Rabbani hazretleri (kuddise sirruh) 1. Cilt 24. Mektup’ta buyuruyor ki:
"Kalp, yani gönül birden fazla şeyi sevemez. Bu bir şeye olan sevgisi kesilmedikçe başka şeyi sevemez. Kalbin mal, evlat, mevki, medh olunmak gibi çeşitli arzuları ve bağlantıları ve sevdikleri görülür ise de bu sevgilileri hakikatte hep bir sevgilisi içindir. O biricik sevgilisi de, kendi nefsidir. Onların hepsini kendi nefsi için sevmektedir. Bunları, hep kendi nefsi için istemektedir. Onların nefslerini düşünmemektedir. Nefsine olan sevgisi kalmazsa, nefsi için onlara olan sevgisi de kalmaz. Bunun içindir ki, kul ile Rabbi arasındaki perde, kulun kendi nefsidir. Çünkü hiçbir şeyi o şey için sevmemektedir. Onun için hiçbir şey perde olmaz. Kul, hep kendi nefsini düşünmektedir. Bunun için perde, yalnız kendisidir. Başka hiçbir şey değildir. Kul, kendinin nefsini düşünmekten büsbütün kesilmedikçe Rabbini düşünemez. Allahü tealanın sevgisi onun kalbine yerleşemez..."
***
Allahü teala Musa aleyhisselama vahyetti: "Ey Musa! İhtiyacını benden başkasına arz etme! Hamura katacağın tuzu bile benden iste!"
***
Hadis-i şeriflerde buyuruldu ki: "Zenginlik mal çokluğu ile değil, gönül zenginliği iledir" ve "İki sınıf insan doymaz; ilmi talep eden ve dünyayı talep eden."
Allahü teala, bizi nimet verip her durumda O’nun nimetini üzerinde gören ve şükredenlerden etsin. Amin...
30.10.2016
.
Pazar yazıları -57-
Âlemler sevgi üzerine yaratıldı. Tüm âlemlerin numunesi olan insan da sevgiyle doludur. Yalnız; insana verilen akıl, kalp ve nefs, onun sevgi istikametini değiştirir. Öyle ki; nefs galip gelince, kendisini ve nefsinin arzularını artırıcı -ki, bunların hepsi kendi zararınadır- şeyleri sever. Aklın galebe çalması hâlinde ise; (bu durumda, kalp tasfiye olmuş ve nefs tezkiye edilmiştir) Allahü tealayı ve O’nun sevdiklerini sever.
Muhammed Ma’sum Faruki Serhendi hazretleri (kuddise sirruh) 1. Cilt 29. Mektupta buyuruyor ki: "… Sevginin alameti, sevilenin dostlarını sevmek, düşmanlarını sevmemektir. Bu, insanın elinde olmayan bir şeydir. Üstadını inciteni seven kimse, köpekten aşağıdır. Hace-i Ahrar hazretleri buyurdu ki: Bütün hâlleri, kerametleri bana verseler, Ehl-i sünnet itikadını vermeseler, bu hâlimi harablık (perişanlık) bilirim. Necat (kurtuluş) yolu Peygamberlerin yoludur. Aklı olan bu yoldan ayrılmaz. Şeytanların yollarına uymaz. İslamiyyet’e uyan saadete kavuşur..."
Peki, kalbin tasfiyesi (saf hâle getirilmesi, arıtılması) nefsin tezkiyesi (emmarelikten kurtulup itminana kavuşması-kötü arzularından kurtulup huzura kavuşması, gerçek imana ermesi) nasıl olacaktır? Bu yakıcı sualin cevabını da, mükerrem ve muhterem babalarının (İmam-ı Rabbani hazretleri) Mektubat’ının 1. Cilt, 105. Mektubunda bulmaktayız. Şöyle ki:
"Tabipler diyor ki: Hasta perhiz yapmalıdır. İyi olmadan önce ona gıda iyi gelmez. Yağlı kuş eti bile böyledir. Hatta hastalığını arttırır. Farisi mısra tercümesi: (Hastanın yediği hastalığını arttırır!)
Bunun için, önce hastayı iyi etmeyi düşünmek lazımdır. Bundan sonra, uygun gıda vererek, eski kuvvetli hâline kavuşturulması düşünülür.
Bunun gibi, (Kalplerinde hastalık vardır) mealindeki âyet-i kerimede bildirilen kalp hastalığına yakalanmış olanların hiçbir ibadeti ve taati fayda vermez, belki zarar verir. (Çok Kur’an-ı kerim okuyanlar vardır ki, Kur’an-ı kerim bunlara lanet eder) hadis-i şerifi meşhurdur. (Çok oruç tutanlar vardır ki, onun oruçtan kazancı, yalnız açlık ve susuzluktur) hadis-i şerifi de sahihdir.
Kalp hastalıklarının mütehassısı olan tasavvuf büyükleri de, önce hastalığın giderilmesi için yapılacak şeyleri emir buyururlar. Kalbin hastalığı, Hak tealadan başkasına tutulması, bağlanmasıdır. Belki, kendisine bağlanmasıdır. Çünkü, herkes, her şeyi kendi için ister. Çocuğunu sevmesi, kendini sevdiği içindir. Malı, mevkii, rütbeyi hep kendisi için ister. Onun ma’budu, tapındığı şey, kendi nefsidir. Nefsinin istekleri arkasında koşmaktadır. Kalp, bu bağlılıklardan kurtulmadıkça, insanın kurtulması çok güç olur. Bundan anlaşılıyor ki, aklı başında olan ilim adamları ve kalbi uyanık olan fen adamları, her şeyden önce, bu hastalığın giderilmesini düşünmelidirler. Farisi mısra tercümesi: (İçeride kimse varsa, bir söz yetişir!)"
Peki; günümüzde, anlatılan kalp mütehassısları yok; var görünse de; sahtekârları bol miktarda olup; meydan yerlerini ve köşe başlarını tutmuş hâldeler. Bunların peşinden gidersek; Allah muhafaza, ebedi felakete uğrarız. O hâlde ne yapmalıyız?
İki şey yapacağız; başka da kurtuluş çaresi yoktur. Birincisi, dinimizi iyi öğreneceğiz ki; en basit dinî mevzular karşısında bile Şeytanın maskarası olmayacağız. Dinimizi öğrenirsek aldatılmayız, aldatılamayız. Böylece kimlerin doğru yolda olduğunu ve kimlerin de yanlış yolda olduklarını görür ve biliriz. Bid’atleri bilmeden, bid’at ehlini bilebilir miyiz? Bid’at ehli, cehennemliklerin köpekleridir ve bid’at ehli olanların hiçbir ibadeti kabul olmaz.
Adam(lar) bid’at ehli ama, gelin görün ki, mürşitlik iddiasında; üstelik peşinde binlerce insan var! Şeytanın bile bu denli sahtekârları görünce; kendisine iş bırakılmadığını ve bu nadanların, Şeytanın işini Şeytandan daha iyi yaptıklarına şahit olunca, kenardan seyirle iktifa etmektedir!..
İkincisi, gerçek Allah adamlarının (mürşid-i kamillerin), yazdığı din kitaplarının doğru tercümelerini bulup, bunlardan okuyacağız. Zira o büyüklerin ruhaniyetleri, o kitaplardaki satırların arasındadır. İhlasla okuyan istifade eder, kalbi feyzle dolar. Yeter ki, okuyan samimi (ihlaslı) olsun. Zira, Allahü tealanın; "Bana bir adım yaklaşana, on adım yaklaşırım" diye va’di var.
FETÖ’nün peşinden giden bunca insanlar; şayet dinlerini doğru dürüst öğrenmiş olsalardı; bu satılmış hainin ve Şeytanın işini üstlenen zamane İblisinin maskarası olurlar mıydı?!.
06.11.2016
.Pazar yazıları -58-
Ahir zamanda en büyük cinayetler din sahasında işlenmekte ve beş-on nadanın yüzünden, binlerce, on binlerce insan ebedi felakete sürüklenmektedir.
Mahut nadanların, kerametleri kendilerinden menkul olarak uydurdukları şey; "Kur’an İslamı" tuzağıdır. Bu, bir tuzaktır; zira nefse hoş gelmektedir ve dinleyenlere veya izleyenlere; "İşte! Tam benim aradığım ve beğendiğim din!" dedirtiyor.
Bunlar, akılları sıra sevgili Peygamberimizi dinden ayırmak istemektedirler. Ve; Peygambersiz bir din inşa etme gayesindeler. Dolayısıyla, Kur’an-ı kerime Peygamber efendimizin (aleyhisselam) açıklamaları ışığında değil, kendi kısa görüşlerine göre mana vermektedirler. Halbuki bu hâli, sevgili Peygamberimiz yasaklamıştır ve şöyle buyurmuştur: "Kur’an-ı kerimi kendi görüşüne göre açıklayan (o şekilde mana veren) küfürdedir."
İmam-ı Rabbani hazretleri, 1. Cilt. 157. Mektupta buyuruyor ki: "… Ey mesut kardeşim! Bize ve size her şeyden önce lazım olan, itikadı kitaba ve sünnete uygun olarak düzeltmektir. Doğru yolun âlimlerinin, (Allahü teala onların çalışmalarına iyi karşılıklar versin) Kur’an-ı kerimden ve hadis-i şeriflerden anladıklarına ve bildirdiklerine uygun olarak itikad etmek lazımdır. Çünkü, KİTAPTAN VE SÜNNETTEN BİZİM VE SİZİN ANLADIKLARIMIZIN HİÇ KIYMETİ YOKTUR. Ehl-i sünnet âlimlerinin anladıklarına uymak lazımdır. Bizim anladıklarımız, Ehl-i sünnet âlimlerinin anladıklarına uymuyor ise, hiç kıymeti olmaz. Çünkü her bidat sahibi (türedi reformcular) ve doğru yoldan kayarak dalalete (sapıklığa) düşenler, sapık bilgilerini ve bozuk işlerini, Kur’an-ı kerimden ve hadis-i şeriflerden anladıklarını ve bu iki kaynaktan çıkardıklarını söylemektedirler. Bu sözleri çok yanlış ve haksızdır…"
Sevgili peygamberimiz (aleyhisselam) bir hadis-i şeriflerinde buyurdu ki: "Allahü tealadan korkunuz! Sözümü iyi dinleyiniz ve itaat ediniz! Ben öldükten sonra gelecekler, çok ayrılıklar göreceklerdir. O zaman benim ve halifelerimin yoluna sarılınız! Dinde (ibadet diye) yeni ortaya çıkan şeylerden kaçınınız! Çünkü, bu yeni şeylerin hepsi bidattir. Bidatlerin hepsi dalalettir, doğru yoldan ayrılmaktır."
Yine İmam-ı Rabbani hazretleri, 1. Cilt 80. Mektupta buyuruyor ki:
"… Nisa suresi 179. Âyetinde mealen, (Resulüme itaat eden, elbette Allahü tealaya itaat etmiştir) buyuruldu. Resule itaat, Hak tealaya itaat demektir. O’na (sallallahü aleyhi ve sellem) uymamak, Allahü tealaya isyandır. Allahü tealaya itaatin, Resulüne itaatten başka olduğunu sananlar için nazil olan, Nisa suresinin, (Allahü tealanın yolu ile Resulünün yolunu birbirinden ayırmak istiyorlar. Senin söylediklerinin bazısına inanırız, bazısına inanmayız diyorlar. İkisi arazında ayrı bir yol açmak istiyorlar. Bunlar, elbette kâfirdir) mealinde 149. Âyeti, bunların kâfir olduklarını bildiriyor…"
Ki, Resulullahın (aleyhisselam) yolunu da, bizlere Eshâb-ı kirâm efendilerimiz (rıdvanullahi aleyhim ecmain) açıklamıştır. Şu hâlde, bize düşen; Eshab-ı kiramın yolundan yürüyerek, Resulullah efendimizin (aleyhisselam) yoluna, oradan da Cenab-ı Hakk’ın yoluna vâsıl olmaktır.
Kim, bu feyiz ve hidayet yolunu takip etmeden; kendini öne çıkarıp "ben" derse; "benim anladığıma göre" derse; yani kendi kısa aklınca sözde "Kur’an İslamı" derse, halt etmiş olur! Böylelerinin anlattıklarının tümü, kendi zırvaları olup; bunların gerçek İslamiyet’le yakından ve uzaktan hiçbir ilgisi yoktur ve olamaz.
Bu tiplere, dinde; "Allahü tealaya giden yolun kesicileri, eşkıyası" denir. Bol miktarda bulunan bu tipler, isimlerinin önüne Prof. etiketini koyarak, televizyon ekranlarında arz-ı endam ediyor ve anlattıkları zırvalarla milletin dinini-imanını çalıyorlar! Mücadele suresinin; (Doğru bir şey yaptıklarını sanıyorlar. Biliniz ki, onlar yalancıdır, kâfirdir) mealindeki âyeti bu gibilerin hâlini gösteriyor.
Cenab-ı Hakk, cümlemizi şerlerinden muhafaza etsin. Amin!
13.11.2016
.
Pazar yazıları -59-
Mübarek Hocamız H. Hilmi Işık Efendi, tasavvufu; insanın kendini tanıması ve haddini bilmesi olarak tarif ederlerdi. İbn-i Arabi hazretleri ise; tasavvuf, zahir ve batında (içte ve dışta) dinî adaba sahip olmaktır. Adap ise, güzel ahlaktır. Tasavvuf, her şeye o şeyi memnun bırakacak tarzda yaraşan şekilde davranmaktır, buyurur.
Zira, kendilerini tanıyanlar, ancak Rablerini bilirler. İnsanın hakikati muhtaçlıktır. Muhtaç olduğunu idrak eden, hiç kibirli olabilir mi? Olduğu takdirde, eşyanın tabiatına aykırı davranmış olur. Bu hâl, yani kibirli olmak, kendinde olmayan bir özellikle gözükmek istemek olur ki; yalanın daniskasıdır.
Bu kişiler (kibirliler), Allahü tealanın Kıyamet Günü yüzlerine bakmayacağı üç sınıf insandandır. Kibirde şirk kokusu vardır! Şirkten (Allahü tealaya ortak koşmaktan) ve kibirden maada bütün günahlara Allahü tealanın sıfatları düşmandır ve bunların hepsi avf ümidi taşır; şirke ve kibre ise, Allahü tealanın zatı düşmandır; bunların karşılığı ise, ateşten başkası değildir!
Bundan dolayıdır ki; Allahü teala, kudsi hadiste; "Kibriya, büyüklük benim örtüm, azamet izarımdır. Bunlardan birisinde benimle çatışanı yok ederim" buyurur. Âyet-i kerimede de mealen; "Allahü teala her kibirli zorbanın kalbini mühürler" buyurur.
İnsan ki, ilahi emaneti taşıyan cahil ve pek zalim olan mahluktur. İlahi emaneti taşıması, Rabbani teklife muhatap olmasıdır. Allahü teala, insanı bütün hakikatlerin toplayıcısı ve âlemdeki halifesi yaparak bütün suretlerin gücünü kendisine vermiştir.
İnsan küçük kâinattır; öyle ki, büyük âlemin hakikatlerini kendinde toplar. Allahü teala, kendinden başka her şeyi insana yerleştirmiştir. İnsan, kendini ve Rabbini tanıyarak ve O’na kulluk ederek kemâle erişir.
Kâmil insan, Allahü tealanın gözü ile bakar. Bu durum kudsi hadiste şöyle dile getirilir: "Ben onun kendisiyle gördüğü gözü olurum." Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) de bir hadis-i şeriflerinde; "Kulu, Rabbi sevdiğinde, Rabbi onun kendisiyle duyduğu kulağı, kendisiyle gördüğü gözü olur" buyurur.
İnsanı, diğer bütün mahlukattan üstün kılan hâli, onun bilgili ve edepli olmasıdır. Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) derin bilgi konusunda şöyle buyurur: "Bilginin bir kısmı hazine gibidir. Onu sadece Allahü tealayı bilenler bilebilir. Onu dile getirdiklerinde ancak Allahü teala ile aldananlar onu inkâr eder." İbn-i Arabi hazretleri bu hâli açıklarken; "…Söze gelen böyle bilgiyse, onların sahip olduğu söze gelmeyen bilgi hakkında ne dersin? Her bilgi ibareye dökülemez, bunlar, zevk ilimleridir (Tasavvuf ilmi gibi). Öyleyse akıldan daha bilgili olmadığı gibi, akıldan daha cahili de yoktur! Akıl sürekli bilgi alır. O hâlde akıl, bilgisi bilinmeyen âlim iken, (aynı zamanda) bilgisizliğinin sonu olmayan cahildir" tespitini yapar.
***
Allahü teala bizi ihsanıyla muamele ettiği kimselerden eylesin ve bizden hakkının gereği olan şeyi talep etmesin. Amin!
20.11.2016
Pazar yazıları -60-
Kur’ân-ı kerimde azap âyetlerinin çokça zikredilmesi, Cenab-ı Hakkın rahmet denizinin sonsuzluğuna işarettir. Zira her ikaz ve tenzir (korkutma), te’dibe (edeplendirmeye) ve ıslah etmeye (düzeltmeye) yöneliktir. Allahü teala, kullarına çok acıdığı için, onları çokça uyarıyor.
Burada şöyle bir soru sorulabilir: Peki o hâlde; Allahü tealanın kullarını dünyada ve ahirette cezalandırması ve hatta ateşte yakması nedendir?
İyi düşünülürse, bütün bunların yani; dünyevi ve uhrevi cezalandırmaların hepsinin, bir temizleme ve rahmet olduğu görülür.
İmam-ı Rabbani hazretleri (kuddise sirruh) 1. Cilt 97. Mektupta; "… İnsanın yaratılmasına sebep, emrolunan ibadetleri yapmaktır. İbadetleri yapmak da imanın hakikati olan, yakini elde etmek içindir. Hicr suresi, son âyetinin meal-i şerifi de, belki (Yakin elde etmek için Rabbine ibadet et!) demektir… Sanki, ibadet yapmadan önce olan bu iman, imanın kendisi değil, görünüşüdür. Âyet-i kerimede, (yakin elde etmek için) yani (imanın kendisini elde etmek için) buyuruluyor. Sure-i Nisa 135. Âyetinde de mealen, (Ey iman edenler! İman ediniz!) buyuruldu. Bunun manası, (Ey imanın suretini edinenler! İbadet yaparak, imanın kendisine kavuşunuz!)dur.
Allahü tealaya kulluğun (ibadetin) nasıl olacağını biz bilemeyiz. Bu yüzden onca Peygamberler (aleyhimüsselam) gönderildi. Her Peygamber, kendi zamanında ve muhitinde, yaşadığı kavminin en üstün ve örnek şahsiyetidir. Bizim Peygamberimiz Muhammed aleyhisselam ise, bütün zamanların; gelmiş ve gelecek tüm insanların her bakımdan en üstünüdür. Yani, kulluğun zirvesidir.
Hazreti Aişe validemiz (radıyallahü anha), sevgili Peygamberimiz için; ‘Resulullah (sallallahü aleyhi ve sellem) her durumda Allahü tealayı zikrederdi’ ve ‘O (aleyhisselam), Kur'ân-ı kerimi yaşardı’ buyurur."
Yine İmam-ı Rabbani hazretleri (kuddise sirruh) 1. Cilt, 9. Mektupta; "... Abdiyyet, kulluk makamı, her makamdan daha üstündür… Sevilenleri bu makama indirmekle şereflendirirler. Sevenler, görmenin zevkinden tad almaktadır. Kulluğun tadını almak ve ona alışmak ise, sevgiliye kul olmaktadır. Onlar kulluğa alışarak bu devlete kavuşturulur. Bu ni’metle şereflendirilir. KULLUK MEYDANINDA YARIŞANLARIN BAŞI, DİN VE DÜNYANIN EFENDİSİ, GEÇMİŞLERİN VE GELECEKLERİN EN ÜSTÜNÜ VE ÂLEMLERİN RABBİNİN SEVGİLİSİ OLAN MUHAMMED ALEYHİSSELAMDIR. Bir kimseyi, ihsan ederek, acıyarak bu devlete, bu ni’mete kavuşturmak isterlerse, ona Resulullaha tam uyabilmek ni’metini verirler. O servere (aleyhisselam) uymakla, o yüksek makama ulaştırırlar…" buyurur.
İbadet etmek (kullukta bulunmak); gerçek imana kavuşup Allahü tealayı bilmek; O’na yekin elde etmek içindir. Şu hâlde, emredilen bütün ibadetler; Cenab-ı Hakkın sonsuz merhametinin bir nişanesi olarak, insanın kendisi içindir.
İbadetiyle, Allahü tealaya en ziyade yakin elde edip, ‘kulluk meydanında yarışanların başı’ olan sevgili Peygamberimize (aleyhisselam) Cenab-ı Hakk, YASİN diyerek hitap etti.
Kulluğun zirve makamı olan ‘YASİN’i, Seyyid Abdülhakim Efendi hazretleri (kuddise sirruh) şöyle açıklıyor: "Ey bahr-i yakinimin sebbahı olan habibim Muhammed (alehisselam)." Yani; ey bana en ziyade kulluk (ibadet) yapan ve beni en iyi bilip anlayan habibim Muhammed aleyhisselam. Yakin deryasının dalgıcı; Allahü tealayı en iyi bilen ve anlayan… Kulluğun zirvesi… Habibullah…
Bundan dolayıdır ki: "…İki cihan saadetine kavuşmak, ancak, dünya ve ahiretin en yükseği olan Muhammed aleyhisselama uymakla ele geçebilir." İmam-ı Rabbani hazretleri, 1. Cilt 41. Mektubun sonunda; "...Sevgilinin ahlakı, sıfatları, her nerede bulunursa orası da sevilir. Al-i İmran suresinde, (benim izimde yürüyünüz! Allahü teala sizi sever) mealinde 31. Âyet, buna işaret etmektedir. O hâlde, O’na (sevgili Peygamberimize aleyhisselam) uymaya çalışmak, insanı Mahbubiyyet makamına kavuşturur. Aklı olanların, iyi, doğru düşünenlerin zahirleri ile, batınları ile Habibullaha (aleyhissalatü vesselam) tam uymaya çalışması lazımdır" buyurur.
27.11.2016
Pazar yazıları -61-
Çerçeve
Fuat Bol
fuat.bol@tg.com.tr
Facebook
Yaratılışın sebebi ve gayesi sevgidir. Sevginin kaynağı, Cenab-ı Hakk’ın el-Cemil isminin tecellisidir. Sevgili Peygamberimiz Muhammed aleyhisselam; "Allahü teala güzeldir, güzeli sever" buyurur.
İbn-i Arabi hazretleri (kuddise sirruh); Allahü tealanın, âlemi, kendisini sevmesi sebebiyle yarattığını söyler ve şu izahı yapar: "...Allahü teala âlemi sever ve dolayısıyla âlemden daha güzeli yoktur. Allahü teala güzeldir ve güzellik özü gereği sevilir. Öyleyse bütün âlem, Allahü tealayı sever. O’nun yaratmasının güzelliği, yaratılanlara yayılmıştır. Âlemdekilerin birbirini sevmesi, Allahü tealanın kendisinin sevmesinin bir esintisidir..."
İnsana yansıyan ilahi sevgi konusunda ise; "...Bu sevgi, Allahü tealanın bizi, bizim ve kendisi için sevmesidir. O’nun bizi kendisi için sevmesi; (Bilinmek istedim, âlemi yarattım; onlara bilindim, onlar da beni bildi) kudsi hadisinde dile getirildi. Bizi ancak O’nu bilelim diye kendisi için yarattı... Allahü tealanın bizi, bizim için sevmesi ise, kendisini bilmemizi sağlayan amellerle ilgilidir… Allahü teala âlemi kendisini tesbih etsin diye yarattı..." der ve bu tespitlerine şu âyet-i kerimeleri delil gösterir (mealen): "Cinleri ve insanları bana ibadet etsinler diye yarattım." Zariyat suresi 56; "Her şey O’nun övgüsünü tesbih eder." el-İsra 44; "Göklerde ve yerdeki her şeyin, saf saf olmuş kuşların Allahü tealayı tesbih ettiğini görmedin mi? Hepsi namazını ve tesbihini bilmiştir." En-Nur 41.
Kuldaki ilahi sevginin yansımalarından birkaç örnek:
İlahi sevgiyi kana kana içmiş kadın velilerden Rabia-i Adeviyye (kuddîse sirrûha) başını duvara çarpar, yüzü-gözü kanlar içinde kalır; oralı bile olmamış. Sebebi sorulunca; "Allahü tealanın takdirine uymam, O’na rıza göstermem, bu hâli hissetmemi engelledi!" der.
Zünnun-ı Mısri hazretleri (kuddîse sirrûh) Kâbe’yi tavaf esnasında; örtüye yapışıp, hıçkırıklara boğulan bir kadının şöyle dediğini işitti: "…Bedenimin ve ruhumun erimesi, sırrımı ifşa ediyor. Sevgiyi gizledim ama gönlüm ona dar geliyor.. Allahım! Sana olan sevgim uğruna beni bağışlamadın mı? Senin beni sevmen uğruna da mı bağışlamadın?!."
Duygulanan ve duyduklarına üzülen ve kızan Zünnun, kadına şöyle demiş: "Kadın! Seni sevmem uğruna beni, demen yetmedi de; bir de; senin beni sevmen uğruna mı diyorsun?" Kadın "sana ne?" dedi ve ekledi: "Ey Zünnun! Bilmiyor musun; Allahü tealanın öyle kulları vardır ki, onlar kendisini sevmezden önce Allahü teala onları sevmiştir. Allahü teala şöyle buyurur: (Allahü teala bir topluluk getirir; Allahü teala onları, onlar da Allahü tealayı sever el-Maide 54. âyet meali)"
Zünnun, kadına "Benim Zünnun olduğumu nereden biliyorsun?" diye sorar. Kadın; "Yiğit adam! Kalpler sırlar meydanında koşarken seni tanımıştım! Dön, arkana bir bak!" der. Zünnun yüzünü çevirdiğinde; göğün mü çekildiğini yoksa yerin mi büzüldüğünü anlayamamış ve şöyle haykırmıştır: "Bu kadının sözü, Rabbi karşısında Musa aleyhisselamın hâline benziyor. O’na da Allahü teala ‘dağa bak!’ demişti!"
Yine Zünnun hazretleri, Yemen’de kendisini ziyarete gelen bir adama sormuş: "Allahü teala sana merhamet etsin! Allahü tealayı seven kişinin alameti nedir?" Adam da; "sevginin derecesi yüksektir" demiş. Bunun üzerine Zünnun; "ben de onu anlatmanı istiyorum" demiş. Adam cevap vermiş:
"Allahü tealayı sevenlerin kalplerinde bir yarılma olur. Kalplerinin nuruyla Allahü tealanın celalini görürler. Onların bedenleri dünyevi hâle gelirken, ruhları perde, akılları semavileşir. Bunlar, meleklerin safları arasında dolaşır, yakin üzere o işleri müşahede ederler. Cenneti arzulayarak ya da ateşten korkarak değil, kendisini severek güçleri ölçüsünce O’na ibadet ederler..."
04.12.2016
Pazar yazıları -62-
Çerçeve
Fuat Bol
fuat.bol@tg.com.tr
Facebook
"Hiç"liğini bilen insan-ı kâmil insandır. Cenab-ı Hakk, insanın kadr ü kıymetini; "hiç"liğinin idrakine bağlıyor ve bu şuurdaki kulunu yüceltiyor: "Allah için tevazu göstereni (alçak gönüllü olanı), Allahü teala yüceltir."
Müjdeleyen ve azapları bildiren şanlı Peygamber efendimizin (aleyhisselam) arkadaşlarının her biri, kendilerini ve Rablerini bilip tanımış olmalarından dolayı insan-ı kâmil idiler. Özellikleri ise, asla kendileri için yaşamamış olmalarıdır. Elde ettikleri her şeyin en güzellerine arkadaşlarını layık görmüş ve onları kendilerine tercih etmişlerdir.
Zira örnek aldıkları şahsiyet, yani sevgili Peygamberimiz aleyhisselam, bizzat "güzel ahlakı tamamlamak üzere gönderilmişti"... O, kullukta (ibadette) yarışanların zirvesi idi. Onlar da (arkadaşları-Eshab-ı kiram efendilerimiz) ruhlarını, O’nun sevgisiyle yoğurup aynı potada eritmişlerdi.
Bedenleri farklı olsa da ruhları birdi.
Kullukta (ibadetlerde) yarışarak ârif olmuşlar ve Cenab-ı Hakk’a yakınlık kesb etmişlerdir (kazanmışlardır). Böylece Hakk’ın tecellisini müşahede makamına yükselmişlerdir. Bunlardan Hazret-i Ali efendimiz (kerremallahü vecheh), hallerini görüp hayrete kapılan insanlara şöyle buyururdu: "Bizim hâlimize hayret etmeyin! Bizler ölüp; kabir hayatını yaşasak ve sonra diriltilip, Mahşer’de hesaba çekilsek; bunun sonucunda da Cennet’i ve Cehennem’i bize gösterseler… Tekrar diriltip dünyaya getirdiklerinde, nasıl olmamız gerekir idiyse, bizler öyleyiz!"
Ölmeden evvel ölüp, ölümsüzlüğü tatmışlar.
Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) onlara, Rabbinin şöyle buyurduğunu bildirmiştir: "Bana yaklaşanlar farz kıldığım şeyleri yerine getirmekten daha sevimli bir işle bana yaklaşmadılar. Kul, bana nafile ibadetlerle yaklaşmayı sürdürür. En sonunda onu severim. Sevince onun duyması, görmesi, eli ile destekçisi olurum."
Yine Allahü teala başka bir kudsi hadiste şöyle buyurur: "Bana bir karış yaklaşana bir arşın yaklaşırım. Bana bir arşın yaklaşana daha fazla yaklaşırım. Bana koşarak gelene ben daha hızlı koşarım."
Allahü tealaya yaklaşmak hususunda hayrete düşen ve ne ile yaklaşacağını bilmeyen Bayezid-i Bistami hazretlerine (kuddise sirruh), Cenab-ı Hakk, şöyle buyurur: "Ya Eba Yezid! Bana ait olmayan özelliklerle bana yaklaşabilirsin. Bunlar, zillet ve yoksulluktur."
Başka bir vakitte Bayezid-i Bistami hazretleri (kuddise sirruh), Rabbine şöyle der: "Sana neyle yaklaşabilirim?" Bunun üzerine Hakk teala şöyle buyurur: "Nefsini terk et!.."
Güzel-temiz yaratılışlılar, güzel ahlakları sayesinde imanla şereflenirler. Tıpkı, Hakim bin Hüzam hazretlerinde olduğu gibi... Hakim, cahiliyye döneminde köle azat etmek, sadaka vermek, cömertlik ve akrabayı gözetmek gibi iyilikler yapan birisiydi. Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) kendisine; "Daha önce yapmış olduğun iyilikler sebebi ile Müslüman oldun" buyurdu.
Zira Hakim’in kalbinde, mahlukata karşı sevgi ve şefkat vardı. Kullarına yapılan iyilikleri ise, Cenab-ı Hakk, bizzat kendisine yapılmış addediyor ve iyilik yapan kulunu yüceltiyor.
"Mucizeden maksat, düşmanı kırmaktır.
Nebiyi sevmek demek, ona uymaktır.
İmana gelmez herkes, mucize ile;
İmana kavuşur insan muhabbetle." (Mektubat-ı Rabbani, 1. Cilt, 292. Mektup)
***
İbn-i Arabi hazretlerinin kanaat hakkındaki tespiti:
"...Mahlukat, Allahü tealanın yoksullarıdır. Yani Allahü tealaya muhtaçtırlar. Allahü tealadan başkasından isteyen kimse; nefsine zulmetmiş ve bir zalime eğilmiştir. Dolayısıyla bu kişi kanaatkâr değildir. Cenab-ı Hakk, mealen 'Zalimlere eğilmeyiniz, yoksa ateş size temas eder. Sizin Allahü tealadan başka dostunuz yoktur, sonra yardım alamazsınız’ (el-Ahzab,72) buyurur. Hemcinsine yönelen kimse, bir ‘zalime’ yönelmiş demektir. Çünkü Allahü teala, insan hakkında ‘zalimdir’ buyurdu..."
11.12.2016
Pazar yazıları -63-
İbn-i Arabi hazretleri (kuddise sirruh) kulun anlamının ‘zelil’ olduğunu söyler ve onu da ma’rifetle (Allahü tealanın bilinmesi ile) irtibatlar. Şöyle ki: "...Allahü teala; (Ben cinleri ve insanları ancak bana ibadet etsinler diye yarattım) buyurur. Zariyat-56. Âyet meali. Allahü teala bu buyruğu, bu iki cinsin (cin ve insan) dışındakiler için buyurmamıştır. Çünkü insan ve cinlerin dışında hiç kimse ilahlık iddiasında bulunmamış ve diğer mahlukata karşı böbürlenmemiştir. İbn-i Abbas (radıyallahü anh) bu Âyet-i kerimeyi tefsir ederken; (Bana ibadet etsinler, beni bilsinler demektir) buyurdu. Lafzın gösterdiği yorum ise; (Benim için zelil olsunlar) şeklindedir. Zira O’nu bilmeyen kimse, O’nun karşısında zelil olamaz. Öyleyse; önce Allahü tealanın izzet sahiplerini zelil eden aziz olarak bilinmesi zorunludur."
Allahü tealayı ise, ancak kendini bilenler bilebilir. O da, insanın ve cinnin ‘hiç’liğidir. İşte insan ve cinden bu şuurda olmaları istenmiş ve haddi aşmamaları, yani kulluğa riayet etmeleri kendilerine öğütlenmiştir.
Allahü teala et-Talak suresi 1. Âyet-i kerimede mealen şöyle buyurur: "Allahü tealanın sınırlarını aşan kimse, elbette ki, kendine zulmetmiştir." Ve işte bu sınır kulluk sınırıdır. Bundan dolayıdır ki, kul, evvelemirde haddini bilecek; yani Rabbi tarafından kendisine çizilen hududa riayet edecek ve asla haddi aşmayacak.
İmam-ı Rabbani hazretleri (kuddise sirruh) 1. Cilt, 45. Mektupta; "İnsan mahlukatın en muhtaç olanıdır. Ve her neye muhtaç ise, ona alaka duyar. Her te’alluku (ilgi-alaka duyması) ise, Allahü tealadan uzaklaşmasına sebeptir. Bu sebepten, bütün mahlukatın en ziyade mahrumu insan olur" buyurur.
Yine İmam-ı Rabbani hazretleri (kuddise sirruh) 1. Cilt, 30. Mektupta şu kıymetli bilgileri vermektedir: "…İnsan, kulluk vazifelerini yapmak için yaratıldı. Bir kimseye başlangıçta ve ortalarda aşk ve muhabbet verilirse, onun Allahü tealadan başka şeylere olan bağlılıklarını kesmek için verirler. Aşk ve muhabbet de aranılacak, özenilecek şey değildir. Kulluk makamına kavuşmak için birer aracıdırlar. Bir kimsenin Allahü tealaya kul olması için O’ndan başka şeylere kul olmaktan ve bağlanmaktan tam kurtulması lazımdır."
Kulluktan (ibadet etmekten) maksat, insan-ı kâmil olmaktır. İnsan-ı kâmil nasıl olunacağını sevgili Peygamber efendimiz (aleyhisselam) haber veriyor ve buyuruyor ki: "İnsanın sevmesi ve buğz etmesi (nefret etmesi) ve vermesi ve vermemesi, Allah için olursa, insan-ı kâmil olmuştur."
İmam-ı Rabbani'nin evlad-ı mükerremi Muhammed Ma’sum hazretleri (kaddesallahü esrarehüma) de; Mektubat’ın 5. Cilt, 11. Mektubunda insanlığı özetler: "İnsanı Hak sübhanehu ve teala, beyhude halk eylemedi ki, kendi hâline bırakılsın. Hatta, her ne bilirse yapıp, heva-i nefse ve hoşuna giden şeye uysun. Onu, emirleri yapmak ve yasaklardan sakınmakla mükellef kıldı. Ve emirler ile muhatap eyledi. İnsan için O’nun emirlerini yapmaktan başka çare yoktur… Eğer bu vechle (şekilde) amel etmezse, asi ve inatçı kul olup, Allahü tealanın gadabına uğrar ve çeşitli cezalara müstahak olur."
***
Hadis-i kudsi: "Benim uğrumda dost olup birbirini sevenler ile benim uğrumda düşman olan kişilere sevgim haktır."
***
İbn-i Arabi (kuddise sirruh) de buyurdu ki: "Aşk, muhabbetin ifrat hâlidir… Sevgi insanı bütünüyle kuşatır ve onu, sevgilisinden başka her şeye karşı körleştirir. Bu hakikat onun bedenine, güçlerine ve ruhunun her tarafına yayılır; tıpkı damarda kanın aktığı gibi akarak bütün eklemlerini kaplar. Varlığıyla bütünleşerek bütün parçalarını isim ve ruh bakımından kuşatır. Artık onda bir başkasının girebileceği bir yer kalmaz. Konuşması onunla, duyması onda, her şeydeki bakışı ona dönüktür. Öyle ki, sevdiğini her surette görür. Gördüğü her şey için ‘o’dur der. İşte böyle bir sevgi aşk diye isimlendirilir.
Züleyha’nın eli kesilip kanı yere düştüğünde, akan kanın yerde; ‘Yusuf’ diye yazdığı aktarılır. Bunun sebebi, Yusuf’un adının, tıpkı bir kan gibi bütün damarlarında akması idi. Aynı şey kesilen kollarından akan kanla toprağa ‘Allah’ diye yazılan Hallac’dan nakledilir." (Fütuhat-ı Mekkiyye, 8. Cilt)
Bundan dolayıdır ki; gerçek sevgiliye kavuşan Hazreti Ebu Bekir (radıyallahü anh) efendimiz; "Her nereye baksam önce Allahü tealayı görürüm!" buyurur.
18.12.2016
Pazar yazıları -64-
Çerçeve
Fuat Bol
fuat.bol@tg.com.tr
Facebook
Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) İslamiyet’i; "Allahü tealanın emirlerini üstün bilip, onlara hürmet etmek ve O’nun mahlukatına karşı şefkat ve merhametli olmaktır" şeklinde özetlemiştir.
Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam), Allahü tealanın ve O’nun kullarının razı olduğu bir Müslümanın nasıl olması gerektiğini; Muaz bin Cebel’e (radıyallahü anh) buyurduğu vasiyetinde açıklar:
"Ya Muaz! Sana vasiyet ederim ki, takva üzere ol! Hep doğru söyle. Ahdine sadık ol. Emanete hıyanet etme. Yetimlere merhamet et. Komşunun hakkını gözet. Kimseye kızma. Hep tatlı konuş. Her Müslümana selam ver. İmamın lazım olduğunu bil. Kur’an-ı kerimin yolu olan fıkıh bilgilerini öğren ve bu bilgilerden ayrılma. Her işinde ahireti düşün. Hesap gününe hazırlan. Dünyaya gönül bağlama. Hep güzel, faideli işler yap. Hiçbir Müslümanı kötüleme. Yalancı şahitlik yapma. Doğru sözü kabul eyle. İmam-ı adile isyan etme. Yeryüzünde fesat çıkarma. Her zaman, Allahü tealayı zikret. Gizli günahlara gizli tevbe et. Aşikâr günahlara aşikâr tevbe et!"
Kulun, değil ibadeti; tevbesi bile tevbeye muhtaçtır. Zira cennet, hiçbir ibadetin karşılığı değildir. Cennet, tamamen ihsan-ı ilahidir. Şu hâlde; Müslümanın yegane kurtuluş yolu, niyetini düzeltmesidir. Niyetin yeri kalptir; kalp ise, oynaktır. Asla bir karar üzerinde sabit olarak durmaz.
Kalbin bu denli değişken hâlinden Peygamberler (aleyhimüsselam) bile korkmuş; onların ve bütün âlemlerin Peygamberi (sallallahü aleyhi ve sellem) olan Efendimiz; "Allah’ım! Kalbimi, dinin üzere sabit kıl!" diye yakarmıştır.
"Mü’minin niyeti, amelinden üstündür" sözü hadis-i şeriftir. Bundan dolayıdır ki; dualarımızın başında; "Allah’ım! Niyetimizi halis eyle ve bizi niyetimize bağışla!" gelmelidir.
Allahü teala, kendisine yalvarıp yakaran ve dua eden kul istiyor. Hiç günah işlememiş olsa bile; dik başlı kuldan hoşlanmıyor. Günahkâr da olsa, boynu bükük kuldan hoşlanıyor. Zira "Duamız olmasa, bir işe yaramayacağımızı" kendisi buyuruyor.
İmam-ı Rabbani hazretleri (kuddise sirruh), Mektubat’ın 1. Cilt 222. Mektubunda; "Bu, kusurları çok, pek muhtaç olan kendimi iyi anlıyorum ki, sağ omuzumdaki melek, yirmi seneden beri, yazacak bir iyilik bulamamıştır. Allahü teala biliyor ki, bu sözü gösteriş olarak söylemiyorum. İçimden geleni söylüyorum. Yine iyi anlıyorum ki, Frenk kâfiri, kendimden kat kat daha iyidir. Eğer sorsalar, cevabını verebilirim. Yine iyi anlıyorum ki, hatalarla, kusurlarla çevrilmişim ve günahlarımın altında ezilmişim. Yaptığım ibadetleri, iyilikleri, sol omuzumdaki melek yazsa yeridir. Sol omuzumdaki melek, hep yazmaktadır. Sağ omuzumdaki ise, işsiz, boş durmaktadır. Sağdaki amel defterim bomboştur. Soldaki ise, dolu ve simsiyah olmuş. Ümidim yalnız Allah’ın rahmetindedir. Ancak O’nun mağfiretine sığınıyorum. (Ya Rabbi! Mağfiretin, benim günahlarımdan daha geniştir. Rahmetin, bence, amelimden daha ümit vericidir) duasını kendime tam uygun görüyorum..." buyurmaktadır.
***
Zünnûn-i Mısri hazretlerinden nakledilir: "Kâbe’yi tavaf esnasında, onun örtüsüne yapışan ve hüngür hüngür ağlayan birini gördüm; şöyle diyordu: Belamı senden başkasından gizledim; sırrımı sana açtım. Yalnız seninle ilgilendim ve her şeyden yüz çevirdim. Seni tanıyıp, senden habersiz kalana şaşarım! Senin sevgini tadan insanın, senden uzak kalmaya nasıl dayandığına şaşarım!.."
Sonra şu mısraları okudu: "Kalbim ayrılığa kandı ve bulamadı/Ayrılıktan daha acı ve cefalı olanı..."
***
İbn-i Arabi hazretlerine göre secdenin manası: "...Yükseklik, Allahü tealanın dışındaki herkeste aslından çıkmaktır. Ona ‘secde et!’, yani mevhum yüksekliği bırak ve aslına bakıp hakikatini öğrenerek ‘eğil’ denilir… Aslını bilen, kendi nefsini bilendir. Nefsini bilen ise, Rabbini bilir. Nefsini bilen başını kaldırmaz… Kul, başını secdeye koyar ve kalbiyle birlikte secde eder. Yüzünü secdeden kaldırır ve bu secdeyi sürdürmez. Çünkü yüzün secde ettiği kıble, sürekliliğe sahip değildir. Başka bir ifade ile secde ettiği yön devam etmez. Kalp de secde eder ve lakin kalp secdeden kalkmaz; çünkü o, Rabbe secde etmiştir. Kalbin kıblesi Rabdir ve Rab ezelîdir. Öyleyse kalp hiçbir zaman başını secdeden kaldırmaz." (Fütuhat-ı Mekkiyye, 6. Cilt, on ikinci sifr, 101. Soru.)
25.12.2016
Pazar yazıları -65-
Hazreti Aişe validemiz (radıyallahü anha), sevgili Peygamber efendimizden (aleyhisselam) bahsederken; "O, bütün vakitlerinde Allahü tealayı zikrederdi" buyururdu.
Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) kendinden söz ederken; "gözünün uyuduğunu, fakat kalbinin uyumadığını" ifade etmiştir. İbn-i Arabi hazretleri (kuddîse sirrûh); sevgili Peygamberimizin vefatlarının da böyle olduğunu söyler ve şu tespiti yapar:
"Kâinatın Efendisi (sallallahü aleyhi ve sellem), tıpkı bedeninin uyuması gibi, bedeniyle vefat etmiştir. Çünkü Cenab-ı Hak, ona; ‘sen ölümlüsün’ demiştir. Kalbi uyumadığı gibi, ölmemiştir de. Böylelikle hayat, Allahü tealanın kendisini yarattığı andan itibaren kendisine eşlik etmiştir. O’nun hayatı kesintisiz bir şekilde sürekli Yaratıcısını müşahede etmekti."
Allahü tealanın sevgisi ile dopdolu olan sevgili Peygamberimizin (aleyhisselam) kalbi, nurların, feyzlerin ve ma’rifetlerin membaıdır. İnsanlık, yaratılandan beri herkesin kalbine gelen, nurlar-feyzler ve ma’rifetler, onun kalbinden yansımaktadır. Çünkü o; "Âdem (aleyhisselam) su ve toprak arasındayken ben Peygamberdim" buyurmuştur.
Nitekim Âdem aleyhisselam; Cennette işlediği 'yanlış'tan arınmak için; Muhammed aleyhisselamı vesile etmiş ve onun yüzü suyu hürmetine bağışlanmıştır.
Cenâb-ı Hakk, bizim gibi insanların kalbini, nefsin saltanatında ve onun idaresinde halk etmiştir. Muhammed Ma’sum hazretleri (kuddise sirruh); kalbin, nefsin saltanatından kurtulup aslına dönmesinin ve insanın kemâli (olgunluğu) olan yakınlık ve ma’rifete kavuşmasının ancak Cenâb-ı Hakk’ın inayeti ile olabileceğini buyurur. (Mektubat, 6. Cilt, 175. Mektup)
Kul planında, ne yapılması gerektiğini ise, yine Muhammed Ma’sum hazretleri (kuddise sirruh) şöyle açıklar: "Kalbin parlaması, ahkam-ı İslamiyyeye uyması (hâllenmesi) ve Peygamberimizin sünneti ile ziynetlenmesi ve Allahü tealanın razı olmadığı bid’atlerden ve nefsin şehvet ve zevklerine dalmaktan kaçınmaya bağlıdır. Ve zikrin ve şeyhe muhabbetin kalbe devamlı yerleşmesine bağlıdır." (Mektubat, 6. Cilt, 13. Mektup)
Allahü teala, numune insan olarak sevgili Peygamberimizi (aleyhisselam) yaratmış ve ona bütün üstünlükleri ve güzellikleri vermiştir. Nitekim Kur’ân-ı kerimde onun için; "sen üstün bir ahlak üzeresin" buyurulmuştur. Yine Kur’ân diliyle o, "Âlemlere rahmet olarak gönderilmiştir."
Bu yüzden, onun ahlakı Âlem’e yayılmış ve şefkati bütün ufukları kaplamıştır.
Cenab-ı Hakk, kudsi hadisinde; "Gizli bir hazine idim. Bilinmek murat ettim ve Kâinatı yarattım" buyurur. Kâinatta ilk yarattığı şey, nur-i Muhammeddidir (sallallahü aleyhi ve sellem). Bilinmek isteyen Cenâb-ı Hakk, Muhammed aleyhisselama meleklerin bile bilmediklerini öğretti ve kendisini "Cevami’ül kelim" kıldı. Bu hâlleriyle bilmeye (ma’rifete) talip olan yüce Peygamberin Mahbubiyyet makamında olduğunu büyükler buyurmaktadır. Bunun sebebi ise, Cenâb-ı Hakk’ın, ilk olarak yaratmış olduğu bu (Nur)u sevmesi, onu habip kılmasıdır.
Diğer bir ifadeyle; Muhammed aleyhisselam, muhabbetullahtan hasıl oldu. Bundan dolayıdır ki, o, kul planında en üstün övgüye layık oldu. Böylece ismi, yeryüzünde Muhammed (övülen), göklerde ise Ahmed (ziyadesiyle övülen) oldu.
Öyle ki; "...Peygamberler, onun (aleyhisselam) hayat çeşmesinden bir damla içmekle, o makamlara yükselmişlerdir. Evliya, onun sonsuz deryasından bir yudum içmekle kemâl bulmuşlardır. Melekler, ona uymakla şereflenmiş, gökler onun emirlerini yapmakla vazifelendirilmiştir. Her şey onun için yaratılmış, bütün varlıkların reisi olmuştur. Allahü tealanın varlığı, onun ile belli olmuş, her şeyin yaratanı, onun rızasını istemiştir..." (Mektubat-ı Rabbani, 4. Cilt, 10. Mektup)
***
Hallac-ı Mansur (kuddise sirruh), hakkında verilen idam kararının infazında bulunan kalabalığa şöyle seslenir:
"Allah’ım! Senin kulların, sana olan yakınlıklarından ve inançlarının gereği olarak beni öldürmek için toplandılar. Onları engin mağfiretinle bağışla! Şayet bana gösterdiğin sırları, onlara göstermiş olsaydın, hakkımda böyle düşünmeyecek ve bu kararı almayacaklardı. Onlardan esirgediğin sırrı bana açmamış olsaydın, ben de böyle sözler söylemeyecektim."
01.01.2017
.
Pazar yazıları -66-
Peygamberlerden (aleyhimüsselam) sonra en büyük insan sevgili Ebubekir (radıyallahü anh) efendimizdir. Resulullah (sallallahü aleyhi ve sellem) efendimizin çocukluk ve gençlik yıllarında en yakın arkadaşıydı.
Efendimizden iman hakikatlerini duyar duymaz, tereddütsüz iman etmiş; Mi’rac hadisesinde bir kısım Müslümanların dahi imanları sarsılmışken; müşriklerin, akıllı insan diye başvurup yalanlamasını bekledikleri Hazreti Ebubekir efendimiz; "O söylediyse doğrudur!" buyurarak "Sıddık-ı ekber" makamına ulaşmıştır.
Başta canı ve malı olmak üzere, sahip olduğu her şeyini, Resulullah (aleyhisselam) efendimiz uğruna feda etmiş, böylece; "ölmeden evvel ölenler" taifesinin başını çekmiştir. Onun sokaktaki, başı öne eğik ve düşünceli yürüyüşünü gören sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) Eshab-ı kiram (rıdvanullahi teala ecma’in) efendilerimize dönerek; "canlı cenaze görmek isteyen Ebu Kuhafe’nin oğluna (Hazreti Ebubekir) baksın!" buyurdu.
Sevgili Peygamberimizin (aleyhisselam) büyüklüğünü ve Cenâb-ı Hakk’ın katındaki değerini ve Mahbubiyyetini en ziyade anlayarak; "Resulullah’ın bir sehvini (hafif yanılmasını, küçücük bir hatasını) kendi sevabımdan (bütün ibadet ve taatlarımdan) daha iyi bilir ve O’nun sehvini talep ederim" buyururdu. (Yani; "Keşke Muhammed aleyhisselamın bir sehvi olsaydım" demiştir.) Mektubat-ı Rabbani, 1. Cilt, 305. Mektup.
Başta sevgili Ebubekir efendimiz olmak üzere bütün Sahabe-i kiram efendilerimizin şemail-i şerifesi geçmiş Peygamberlerin kitaplarında gelmiştir. (… Onların hâlleri, şerefleri, böylece Tevrat’ta ve İncil’de bildirilmiştir…) Mektubat-ı Rabbani, 3. cilt, 23. Mektup.
Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam); "Yanında olanları bana getir!" buyurduğunda, Hazreti Ebubekir efendimiz malının hepsini getirip O Server’e teslim etmiştir. Hazreti Ömer (radıyallahü anh) efendimiz ise, malının yarısını getirmişti. Sevgili Peygamberimiz herhangi bir ölçü belirtmemişti; şayet belirtseydi, kimse o ölçü sınırını aşmazdı. İbn-i Arabi (kuddise sirruh) hazretlerinin tespitine göre; sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam), sadece insanların nezdinde onların mertebelerini ayrıştırmak istemişti.
Hazreti Ebubekir efendimize; "Ailene ne bıraktın?" buyurunca; "Allahü tealayı ve O’nun sevgili Peygamberini bıraktım" demiştir. "Ve Peygamberini" diyerek edebin son noktasını gözetmiştir… Sevgili Peygamberimiz, onun malından bir kısmını kendisine iade etseydi, Hazreti Ebubekir efendimiz onu, O’ndan alır ve kabul ederdi. Çünkü sevgili Peygamberi (aleyhisselam) ailesine bırakmıştı. Bir malda ancak mal sahibinin vekil tayin ettiği kimse tasarrufta bulunabilir. Hazreti Ebubekir efendimizin işlerin mertebelerini ne kadar iyi bildiğine ve ne kadar hikmetli olduğuna bakınız!
Hazreti Ömer efendimiz o gün, Hazreti Ebubekir efendimizi geçtiğini zannetmişti. Çünkü getirdiği malının yarısını kıymetli saymıştı.
Sonra Sevgili Peygamberimiz aleyhisselam, Ömer bin Hattab’a (radıyallahü anh) şöyle sormuştu: "Ailene ne bıraktın?" Hazreti Ömer efendimiz; "Malımın yarısını!" deyince; sevgili Peygamberimiz şöyle buyurdu: "İşte; aranızdaki fark, sözlerinizin arasındaki fark kadardır!" Bunun üzerine Hazreti Ömer efendimiz şöyle buyurmuş: "Anladım ki, Hazreti Ebubekir’i (radıyallahü anh) hiçbir zaman geçemeyeceğim!..’’ Dikkat ediniz; bu sözü söyleyen Ömer (radıyallahü anh) hakkında sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) "Benden sonra Peygamber gelmeyecektir; şayet gelse idi, Ömer (radıyallahü anh) Peygamber olurdu!" buyurdu. Hazreti Ebubekir (radıyallahü anh) efendimizin büyüklüğünü, Allahü teala ile sevgili Peygamberimizin indindeki değerini buradan anlamalıdır.
Ve yine, bu yüzden olsa gerektir ki; Ebubekir (radıyallahü anh) hakkında, Resulullah (sallallahü aleyhi ve sellem) buyurdular ki: "Ömer’in tekmil hasenatı, Ebubekir’in bir hasenesidir." Yani Hazreti Ömer’in (radıyallahü anh) bütün iyilikleri, Hazreti Ebubekir’in (radıyallahü anh) yalnızca bir tek iyiliğine ancak denktir. Mektubat-ı Rabbani, 1. Cilt, 251. Mektup.
Resulullah (sallallahü aleyhi ve sellem) efendimiz de, Hazreti Ebubekir’in bu üstünlüğünü bildiği ve gördüğü için şöyle buyurmuştur: "Hak tealanın bana ihsan eylediği, esrarın tamamını Sıddik’ın kalbine döktüm!"
***
İbn-i Arabi, kanaat sırrı hakkında buyurur ki: "...Mahlukat, Allahü tealanın yoksullarıdır. Başka bir ifadeyle O’na muhtaçtırlar. Allahü tealadan başkasından isteyen kimse kanaatkâr değildir ve öyle birinin başarısız ve mahrum olmasından korkulur. Çünkü isteyen kişi, istediği kimseye eğilir. Allahü teala ise, 'Zalimlere eğilmeyiniz, yoksa ateş size temas eder, sizin Allahü tealadan başka dostunuz yoktur, sonra yardım alamazsınız’ buyurur. (Hud Suresi, 133. Âyet meali)
Hemcinsine yönelen kimse bir ‘zalim’e yönelmiş demektir. Çünkü Allahü teala insan hakkında ‘zalimdir’ buyurdu, zira o ‘emaneti üstlenmiştir’. İnsanlardan her biri ise, emaneti üstlenmiştir. Öyleyse Allahü tealadan başkasına eğilme ve isteğinde Allahü teala ile yetin ki, Allahü tealanın izniyle mutlu olasın!..." (Fütuhat-ı Mekkiyye, 7. Cilt.
Halbuki Müslüman, kıldığı namazların her rek’atinde okuduğu "Fatiha" suresinde, Cenab-ı Hakk’a şu sözü verir: "Ancak sana ibadet (kulluk) eder ve ancak senden yardım dileriz!"
Müslümandan, Müslümanlığının gereği olarak istenen ve beklenen ise; sürekli verdiği bu sözünde durması, gereğini yerine getirmesidir...
08.01.2017
Pazar yazıları -67-
Cenâb-ı Hakk, et-Tur suresinin 48. âyet-i kerimesinde, mealen "Rabbinin hükmüne sabret, gözlerimizin önündesin" buyurmaktadır.
İbn-i Arabi hazretleri (kuddise sirruh), yukarıdaki âyet-i kerimeyi kendisine düstur edinen, kutup velilerden birini (Muhammed Merakeşi hazretleri) görür ve ununla gece gündüz sohbet ederek; kendisi hakkında şu tespitleri yapar:
"Herhangi bir iş hakkında gönlünün daraldığını hiç görmedim. Karşılaştığı bütün güçlükleri ve sıkıntıları ferahlık ve tebessümle karşılar, sıkıntılar bize göre ondan uzaklaşır görünürdü; o ise bir sevinçten bir başkasına, bir mutluluktan başka bir mutluluğa geçerdi.
Kendisine ‘İnsan tabiatına nahoş gelen hadiselerin sana ulaşması hakkında ne düşünüyorsun?’ diye sorunca şöyle demişti: 'SABRETTİM... İlahi hüküm karşısında gösterdiğim sabır, hakikati müşahede etmemi sağladı. Müşahede ise, beni her türlü hükümden alıkoydu. Artık her şeye Allahü tealanın rızası ile bakıyor ve O’nun murat ettiği şekilde görüyordum. Dayanağım O’dur ve sadece O’ndan istiyorum. Çünkü benim görüşüme göre belalar, O’nunla bana iner. Sizler ise, belanın hükmünü görüyorsunuz, halbuki hepsi O’nun katındandır.'
Bu kişi, ibadet vakitlerini en düzenli kollayan biriydi.
Bilmelisin ki, bu zikir (Tur suresinin 48. âyeti) Rabbani hüküm karşısında sübut sahibi olmayı sağlar… Eyyüp aleyhisselam gibi davran ve sana acı veren işi başkasına şikâyet etme! Acı ve sıkıntıda Allahü tealadan başkasına iltica etmemek, Cenab-ı Hakk’ın Peygamberlerine (aleyhimüsselam) öğrettiği ilahi edep demektir.
Çünkü Allahü tealanın sana gayenle çelişecek bir işle acı vermesi ve sıkıntı çektirmesi, sadece acıyı kaldırması için O’na dua etmeni irade etmesinden kaynaklanır. Binaenaleyh gayeye yatkın olmama hâlini (acıyı ve sıkıntıyı) ve belayı hissederken Allahü tealaya şikâyette bulunmayan (O’na dönmeyen, O’ndan istemeyen) kişi, hiç kuşkusuz ilahi kahra karşı direnmiş demektir.
Nasıl ki, Bayezid-i Bistami hazretleri (kuddise sirruh) acıkınca ağlamaya başlamış; sebebi sorulunca: 'Ağlayayım diye acıktırdı!’ buyurmuş… O hâlde edep, belayı kaldırması için -başkasına değil- sadece Allahü tealaya şikâyette bulunmaktır (yalnızca O’na sığınmaktır) ve bu şikâyete rağmen SABRA devam etmektir.
Allahü teala Peygamberi Eyyüp aleyhisselam hakkında ‘Elbette onu sabırlı bulmuştuk’ buyurur. (Sad suresi 44. âyet meali) Yani ızdırap esnasında sebeplere yönelirken de onu SABIRLI bulmuştuk.
Demek ki, Eyyüp aleyhisselam sıkıntı esnasında Allahü tealadan başka bir sebebe yönelirken gerçekte -herhangi bir sebebe değil- Allahü tealaya yönelmişti. Çünkü insan, tabiatı gereği sıkıntı çekerken ve mizacı değişirken (sebeplere yönelir).
Hallac-ı Mansur (kuddise sirruh) bütün bunları bildiği için, bu makam hakkındaki gayreti sebebiyle, kolları kesildiğinde yüzünü kana bulamıştır ki, insanların gözüne mizacının değiştiği gözükmesin!
Bu hâlde iken Hallac şöyle diyordu: ‘Her bir uzvum ve eklemim/Senin yadını taşır...’
…Allahü tealanın sana dönük rahmetine bakmalısın! Rabbinin hükmü karşısında sana SABRI emretmiş, sonra ‘Bizim gözlerimizin önündesin’ ifadesini buna eklemiştir. Yani seni üzse de üzmese de, bize göre senin hakkında en yararlı işle hüküm veririz. ‘Sen bizim gözlerimizin önündesin’ ifadesiyle kastedilen budur. Yani sen bilmediğin ve unuttuğun bir hâldesin. Artık hangi kul olmak istersen öyle ol! Maksadına göre değerlendirileceksin.
Allahü teala hakkı söyler ve doğru yola ulaştırır." (Fütuhat-ı Mekkiyye 16. Cilt, 505. Bölüm)
15.01.2017
Pazar yazıları -68-
Peygamberlerden (aleyhimüsselam) sonra, insanlığın zirve noktası olan sevgili Ebubekir (radıyallahü anh) efendimiz; kâinatın övüncü (sallallahü aleyhi ve sellem) efendimiz hakkında; "Keşke O’nun bir sehvi (hafif yanılması, küçücük bir hatası) olabilseydim" buyurmuştur.
Nasıl buyurmasın ki; zira O Serveri, en iyi anlayan ve bilen kişiydi!
Yaratılmışlar meyanında en üstün yaratılışın sahibi idi. Nur-i Muhammedi olarak ilk yaratılan olup, varlığıyla Cenab-ı Hakk’ın muhabbetine mazhar ve o mazhariyetle de bütün âlemler yaratıldı. Şu hâlde o, bütün mevcudatın varlık sebebidir. Üstad Necip Fazıl’ın hecelemesiyle: "O ki, o yüzden varız!" (Bütün dualar ve iyi karşılıklar kendisine olsun)
İbn-i Arabi hazretleri (kuddise sirruh); Allahü teala bütün Peygamberleri mağfiretle müjdelemişken, Peygamberimiz için olan mağfiretin anlamını şöyle açıklar: (özetle)
"Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) şöyle buyurur: 'Ben Kıyamet Günü insanların efendisiyim.’ Diğer Peygamberlerin (aleyhimüsselam) de şefaat edebilmeleri için onlara şefaat eder… Allahü teala diğer Peygamberleri özel mağfiretle müjdelemişken, bizim Peygamberimizi genel mağfiretle müjdelemiştir…
Cenab-ı Hakk, el-Fetih suresinin 2. âyet-i kerimesinde mealen; 'Allahü teala senin geçmiş ve gelecek günahlarını bağışlar’ buyurur. Peygamber Efendimiz (aleyhisselam) ise, günahtan masumdur. Bu durumda Peygamber Efendimiz (aleyhisselam) mağfiret ile muhatapken kastedilenler, gelmiş ve gelecek ümmetidir. Gelmiş olanlar, Âdem aleyhisselamdan O’nun zamanına kadarki insanlar, gelecek olanlar ise, kendi zamanından kıyamet vaktine kadar var olacak insanlardır. Çünkü hepsi O’nun ümmetidir… Bu durum Muhammed aleyhisselamın, Âdem aleyhisselam toprak ve su arasındayken Peygamber olmasından kaynaklanır. O, nebi ve resullerin (aleyhimüssalevat) efendisidir, çünkü o, insanların efendisidir. Nebi ve resuller de insandır…
Böylelikle Allahü teala ‘senin geçmiş ve gelecek günahlarını bağışlar’ âyetinde; peygamberliğinin bütün insanlara yönelik olmasıyla Muhammed aleyhisselamı müjdeler. Başka bir âyet-i kerimede mealen; ‘Seni bütün insanlara rahmet olarak gönderdik’ buyurur. (Sebe’ suresi, 28. âyet meali)
Herkesin O’nun şahsını görmesi gerekmez. Sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) yaşarken, Hazreti Ali ve Muaz bin Cebel (radıyallahü anhüma) gibi sahabeleri elçi olarak ve davetini tebliğ etmek üzere Yemen’e gönderdiği gibi, diğer resul ve nebileri de (aleyhimüselam) ümmetlere elçi olarak göndermiştir. Bu durum Âdem aleyhisselam su ve toprak arasındayken Peygamber olduğu andan itibaren geçerlidir. Böylelikle bütün elçiler, Allahü tealaya davet etmiştir. İnsanlar ise, Âdem aleyhisselamdan kıyamete kadar O’nun ümmetidir. Allahü teala geçmiş ve gelecek ümmetinin günahlarının bağışlanacağını sevgili Peygamberine (aleyhisselam) müjdelemiştir. Burada hitap Muhammed aleyhisselama iken, kastedilen insanlardır..."
Evet, O; (aleyhisselam) "Bütün insanlara rahmet olarak gönderildiği" gibi; ‘Âlemlere de rahmet olarak gönderilmiştir.’
İmam-ı Rabbani hazretlerinin mükerrem evladından Muhammed Ma’sum hazretleri (kaddesallahü teala esrarehüm) Mektubat’ının 4. Cilt 10. Mektubunda buyuruyor ki:
"…Cennet nimetlerine kavuşmak, seçilmişlerin, sevilenlerin en üstünü olan O Peygambere uyanlara mahsustur… O’na uymayanların tevbeleri, istiğfarları, zühdleri ve tevekkülleri kıymetsizdir. O’nun ismini söylemeden yapılan zikirler, fikirler, zevkler makbul olmaz. Dualar kabul olmaz. Peygamberler, O’nun hayat çeşmesinden bir damla içmekle, o makamlara yükselmişler. Evliya, O’nun sonsuz deryasından bir yudum içmekle kemal bulmuşlardır. Melekler O’na uymakla şereflenmiş, gökler O’nun emirlerini yapmakla vazifelendirilmiştir. Her şey O’nun için yaratılmış, bütün varlıkların reisi olmuştur. Allahü tealanın varlığı O’nun ile belli olmuş, her şeyin yaratanı, O’nun rızasını istemiştir..."
***
Kudsi hadiste Cenab-ı Hak şöyle buyurur: "Benim katımda en gıpta edilir velim, namazdan payı olan, gizlide ve açıkta Rabbine güzelce ibadet ve itaat eden ve insanlar içinde gizli kalan bir mü’mindir."
Hadis-i şerif: "Ameller niyetlere göredir. Kişi için niyet ettiği vardır. Hicreti Allahü tealaya ve O’nun sevgili Peygamberine (aleyhisselam) olan kişinin hicreti Allahü tealaya ve Peygamberinedir. Dünya için hicret eden ise, onu elde eder. Veya bir kadın için hicret eden, onunla evlenir ve hicreti de hicret ettiği şeyedir." Bu hadis-i şerifi Ömer bin Hattap (radıyallahü anh) rivayet etmiştir.
Hadis-i şerif: "Günahtan tevbe eden kimse, günahsız gibidir."
İbn-i Arabi: "… Allahü teala tabiatta havadan daha güçlü bir şey yaratmadı. Mü’min insanın yaratılışı ise, havadan daha güçlüdür. Kudsi bir hadiste bu durum dile getirilmiştir. Melekler Cenab-ı Hakk’a sorarlar: ‘Allahım! Rüzgârdan daha güçlü bir şey yarattın mı?’ Allahü teala ‘Sağ eli ile verdiğini sol eli bilmeyecek şekilde sadaka veren mü’mini yarattım’ buyurur."
Pazar yazıları -69-
Üstad Necip Fazıl’ın hecelerinden; Allahü teala, insan ve sanat: "Seni aramam için beni uzağa attın! Âlemi benim, beni kendin için yarattın!"; "Anladım işi, sanat Allah’ı aramakmış; Marifet bu, gerisi yalnız çelik-çomakmış…"
İbn-i Arabi hazretleri (kuddise sirruh) "Hakkın eserleri görülür, kendisi değil! Çünkü gözler O’nu algılayamaz. Görmek ise, gözle gerçekleşir. Allahü teala O’ndan başka kimsenin bilmediği meçhul, herkesin bildiği malumdur; bununla birlikte O’nu bilenler ne bildiklerini bilemez" der.
Yine Şeyh-ul Ekber’in (İbn-i Arabi) aklı kamaştıran tesbiti:
"… Bilmelisin ki, Allahü teala şöyle buyurur: ‘Hayır! Onlar Rablerinden perdelidir.’ (el-Mutaffifin-15. âyet meali) Bir hadis-i şerifte sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam) şöyle buyurur: ‘Allahü tealanın karanlık ve nurdan yetmiş perdesi vardır, onları açsaydı yüzünün tecellileri gözün gördüğü her şeyi yakardı.’ Bakınız! Bu perdeler ne kadar latif ve gizlidir. Bu aşırı yakınlıkta bile kendisini görmemizi engelleyen perdeler ortadayken Allahü teala, ‘Biz ona şahdamarından daha yakınız’ buyurur. (Kaf-16. âyet meali)
Bu perdelerin dış varlığını da göremeyiz ve onlar da bizden perdelidir. Allahü teala ‘Biz ona sizden yakınız, fakat siz göremezsiniz’ buyurur. (Vakıa-85. âyet meali) Evet, Rabbimiz! Ne seni, ne perdeyi görebiliriz. Biz perdenin ardındayız. Sen ise, şahdamarından, hatta daha da yakınsın. Seni göremeyişimizin sebebi de bu yakınlıktır zaten. Kendini göremeyen insan, bize bizden yakın olan seni nasıl görebilir? Yakınlığın zirvesi perdeyken, uzaklığın son noktası da perdedir.
İnsanın belini kıran, aklı hayrete düşüren ve bizim de öğrendiğimiz sır, bir uyarı ve ikaz olarak buyurduğun şu âyet-i kerimenin hükmüdür. ‘Allahü tealanın gördüğünü bilmez mi?’ (el-Alak-14. âyet meali) Başka bir âyet-i kerime ise; ‘Her nerede iseniz, O sizinle beraberdir’ buyurur. (el-Hadid-4. Ayet meali)…"
Bakınız; Şeyh-ul Ekber (kuddise sirruh) bu perdeyi nasıl aralıyor:
"…Sevgili Peygamberimiz şöyle buyurur: ‘Allahü teala vardı ve O’nunla birlikte hiçbir şey yoktu.’ Sevgili Peygamberimize (aleyhisselam), ‘Yaratıkları yaratmazdan önce Rabbimiz neredeydi?’ diye soruldu. ‘Altında ve üstünde hava bulunmayan Amaa’da idi’ diye cevap verdiler. Sonra Âlemi yaratmış ve hükmünü vermiştir…
Halvet (yalnızlık), makamların en üstünüdür… Halvetin insanla ve insanın halvetle ilişkisi, Hakk’ın kendisini sığdıran kulun kalbiyle ilişkisine benzer. Böyle bir kalpte herhangi bir şekilde başka bir yaratılmış bulunduğunda Hakk orada bulunmaz… Kalp ne zaman bütün yaratıklardan boşalır, Hakk özü gereği ortaya çıkar…"
Son sözü ise, her zaman olduğu gibi İmam-ı Rabbani hazretleri söyleyip noktayı koyar:
"Hak teala, bizim ve sizin Rabbimiz ve Âlemlerin Rabbi, gerek semalar olsun ve gerek Arz'ın ve yükseklik ve aşağılıkların, Rabbi birdir. Ötelerin ötesidir. Benzeri ve misli olmaktan münezzeh ve şekil ve misalden uzaktır. Baba ve oğul olmak, Hak tealanın şanında muhaldir. Benzeri ve misali muhaldir. Hulul ve birleşmek şaibesi çirkindir. Görünmek ve zuhur fitnesi çirkindir. Zaman ve mekân O’nun mahlukudur. Vücuduna başlangıç ve bekasına nihayet yoktur. Hayr ve kemâl O’na sabit, naks ve zeval O’nda yoktur. O hâlde ibadete müstahak Hak sübhanehu ve tealadır." (Mektubat, 3.cilt, 17. Mektup)
***
İmam-ı Rabbani hazretlerinin evlad-ı mükerremi olan Muhammed Ma’sum efendi (kaddesallahü esrarehüma) Mektubat’ın 4. Cilt, 164. Mektubunda buyuruyor ki:
"... Dünya (hayatı), baştan başa ayrılık yeri ve üzüntü mahallidir. Kavuşma yeri ahirettir. Hak sübhanehu, onun ameli (ahiret amelleri) ile kerem eyleye. (Ahiret amelleri ile şereflendire). Ta ki o yerin kavuşması hasıl ola (ahiretin). Dünya (da nefsin) rahatlığı kaldırılmadıkça, Allahü tealaya tam kavuşmak hasıl olmaz. Bunun için, Hak tealayı talep edenler, bu dünyada, devamlı ciğerleri yanar ve gözleri yaş dolar. Ve her vakitte kederli, yanıp, erimekte kararsızdırlar (devamlı yanıp erirler)."
5. ciltteki 45. Mektubunda ise; "..Dünya (haramlar), görünüşte hoş ve şirindir. Aslında öldürücü bir zehir ve batıl (bozuk) mal ve ona müptela olmak faidesizdir. Ve ona sarılan perişan, hor ve ona tutulan delidir. Akıllı o kimsedir ki, kıymetsiz (geçersiz) mala kapılıp böyle bir fasid meta’a meftun olmaz. (Dünya hayatında), bu kısa fırsatta, Mevla-yı hakiki celle şanühunun rızasını ele geçirmeye, gönül verir ve ahiret amelini hazırlar. Bu keyiflenilen fani dünyada istenilen şey, kulluk vazifelerini eda etmek ve Hakk'ın ma’rifetini ele geçirmektir. Yazıklar olsun ki, bu dünyada, o kimse kendinden istenileni eda edemeyip, diğer işler ile meşgul olur…" buyurur.
.Necip FazıL
Üstad Necip Fazıl'ı 1983 yılında kaybettik. Daha dün gibi; ama, hesaba vurursanız, aradan koca bir l9 sene, su gibi akıp gitmiş. Türk fikir ve sanat hayatında onun bıraktığı boşluk, her geçen gün daha da derinleşerek dipsizleşti ve meydan yeri ne idüğü belirsiz köksüzlere kaldı. Düşüncenin suç olduğu bir cemiyette o, çok üstün bir idrakin sahibi olarak, istikbalin haberciliğine soyunmuş; şiir ve nesirleri ile, tek başına, bir ömür boyu bunun kavgasını vermişti. Kendi tabiriyle söyleyelim: 'Sene 1945. Mahut devir.. Matbuat Umum Müdürlüğü tarafından gazetelere bir emir gelir; (Allah'tan ve ahlaktan bahsetmek yasaktır!) O devir bir cumudiye (buz dağı) devri idi. Çıkarmakta olduğumuz Büyük Doğu'nun kapağına İsmet İnönü'nün resmini koyduk ve altına; (Başımıza kulak istiyoruz!) , üstüne de; (Allah'a ve Peygamber'e itaat etmeyene itaat edilmez!) diye yazdık. Tabii, hapsi boyladık. O cumudiyeyi (buz dağı) nefesimizle üfleyerek erittik...' Yine kendisi anlatır: 'Hasan Ali Yücel, İnönü'nün Maarif Vekili.. Özel Kalem odasında Sadi Irmak'la karşılaştım. Selamlaştıktan sonra, bana demez mi; Necip Fazıl Bey, İslami mücadelenizi anlıyor ve takdir etmiyor değilim. Ama, bana söyler misiniz; bu devirde, çorap kokusunun sindiği camiye gidip, alnında tozla kalkmanın manası nedir? Derhal mukabele ettim; Sen değil bir profesör, tımarhaneye hademe olamazsın! Zira sen daha bir mücerretle bir müşahhası temyiz ve tefrikten acizsin. İslamiyet'te namaz, bulutlar üzerinde kılınan, münezzeh ve müberradır. Sen pissen, bunda İslamiyet'in suçu ne? Dolayısıyla, senin o toz ve koku dediğin şey, öz ciğerinin ufunet kokusudur!.. Ömrünün son demlerinde sakal bırakmıştı. Karşılaştığı Aziz Nesin, ona; üstadım maymuna dönmüşsün, der. Gerçek maymunun karşısındaki olduğunu ihtar edercesine; af edersiniz diyerek, muhatabına sırtını döner! Malatya'da hapishanede iken, yanındaki Osman Yüksel Serdengeçti ve birkaç kişiye; büyük başlılığın zeka alameti olduğunu anlatıyordu. İçlerinden muzip birisi kalkıp koğuştan, ince, uzun boylu, çok iri kafalı ve ebleh birisini, konuşmanın yapıldığı mahalle getirince; Necip Fazıl, oyunu derhal farkeder ve; deminki mukayesem, insan nevi arasındı idi, oysa bu getirdiğiniz bir öküzdür, der! Her deha gibi, Necip Fazıl da kabına sığmayan öfkeli ve asabi bir tipti. Onun yaratılışındaki bir insanın, özellikle iman nokta-i nazarından, ifrata ve tefrite düşmeden orta yolda yani, Ehl-i Sünnet itikadında bulunması, bu yolun müdafii kesilmesi ve bu yola aykırı bütün cereyan ve sapık kolları inkâr ve reddetmesi; bir nasip meselesi... Anadolu'yu bir mektep farzederek, senelerce MTTB kürsülerinden verdiği konferanslarında, kendisini takdim etme bahtiyarlığını yaşadım. Nur içinde yatsın!..
25.05.2002
Üstadlara rahmet
Üstad Necip Fazıl'ı 25 Mayıs 1983'te Hakk'ın rahmetine uğurlamıştık. Zaman su gibi akıp gidiyor; tam 28 sene oldu; onun tabiriyle: "... Çent zamandır şu topluluk nizamı içinde buluşamadık. Ben biraz daha ihtiyarladım, sizse. Daha tazeleştiniz. Fakat, bende ihtiyarlamayan ve son nefesime kadar gitmesi icab eden bir hal, beni size sizi bana kavuşturuyor!" O ve onun gibiler, Cennet nimetleri içinde yüzerken, geriye bıraktığı biz ve bizim gibiler ise; son nefesimize kadar gitmesi icab eden bir haller manzumesi ise boğuşuyor, çabalıyor, didiniyor ve biraz daha yaşlanarak, onlara doğru hızla yol alıyoruz. Bugünlerimizin kıymetini bilelim! Zira bu günlere kolay gelinmedi. O devir yani onların devri; kendi tabiriyle 'cumudiyye-bir buz dağı' dönemi idi. Küfür ve ilhad kol geziyordu. Allah cc demek ve Allah ve ahlaktan bahsetmek yasaktı. Allah cc diyen ve ahlaktan bahsedenler, tıpkı eşkıya gibi takibe uğruyor ve zindanlarda çürütülüyordu. Üstad Necip Fazıl ve dava arkadaşları; "Nefeslerinin donmaması için(!) o buz dağını üfleyerek erittiler." "Surda bir gedik açtık, mukaddes mi mukaddes. Ey! Kahpe rüzgâr artık ne yandan esersen es!.." Surlar aşıldı ve; yine kendi ifadesiyle: "... Güneşin zaptı yakın!" Gerçek fethin müyesser kılınması için; bunca nimetin kadri bilinmeli ve asla nankörlük edilmemelidir. Aksi halde; bunların da elimizden alınacağını ve şiddetli azaba uğrayacağımızı; Kur'an katiyetiyle bilelim! Üstadlar; o günün zor şartlarında, tırnaklarıyla dağları erittiler ve hamuru hazır hale getirdiler. Onu pişirmek de bize düşüyor! Mukaddes emanetin, bizden sonraki nesillere ulaştırılmasının yegane sırrı; birbirimizi sevmektir. Birliği ve tüm başarıları doğuran işte bu sevgidir. Zor da olsa, gidenler görevlerine yaptılar ve emaneti bize ulaştırdılar. Biz, kendimize bakalım; oturup derdimize yanacağımıza; aynı iman-ruh ve gayretle didinip onlara layık olmaya çalışalım. Allahım! Onların derecelerini, bizim de idrakimizi artır!..
08.06.2011
Muasır medeniyet
İnsan hak ve hürriyetleri konusunda muasır medeniyet normlarına erişemediğimiz bir gerçektir. ABD, AB ülkeleri ve Japonya gibi ülkelerin bizi fersah fersah geride bıraktığı gün gibi aşikârdır. Üstad Necip Fazıl'ın belirttiği gibi; "Hakikati biz, ceket astarımızın içinde unuttuk"; bugün bile bütün gayretimiz, o hakikati bulup gün yüzüne çıkarmaktır. Dünyada hemen her şeyi tepetaklak eden 1789'daki Fransız İhtilali'nin getirmiş olduğu prensipler, üzerinden henüz elli yıl geçmeden baş belası kesilmeye ve devlet ve milletleri tehdit etmeye başladı. İnsanlık, o gün bugündür ızdırap içinde kıvranmakta ve kurtuluş için yol aramaktadır. Batı, bir şekilde eksikliklerini gidermesini bildi. Biz ise, her geçen gün, dünü aratırcasına; her yaptığımız yeni şeyi, dünkünden daha geriye götürmeyi marifet bildik! Hak ve hürriyetleri ne kadar kısıtlarsak, halk üzerindeki baskı ve otoritemizi o nispette sağlayabileceğimizi zannettik. Risk almaktan çekinen, korkak siyasetçilerimiz de statükoyu yeğlediler. Günlerini gün etme derdine düştüler! Milletin dertlerini ise, görmezlikten gelerek, devamlı suretle halının altına süpürdüler. Oysa insanlar, su misali olup; haddinden fazla dayatmaya ve sıkıştırılmaya gelmezler. Barajların patlaması ve her tarafı yakıp yıkması gibi; insan ve insan toplulukları da fazla sıkıştırılınca, telafisi imkânsız taşkınlıklara sebep olabilirler. Burada asıl kabahat, cemiyetimizin aydın geçinenlerindedir. Aydın geçinenlerimize dikkat ediniz; bugünkü 1982 anayasasını içlerine sindirebiliyorlar! Halbuki, 1982 anayasası 1961 anayasandan, o da 1921 anayasasından daha geridir. Yani gün geçtikçe artırılması gereken insan hak ve hürriyetleri, her anayasa yapılışta daha geriye gitmiştir. Demek oluyor ki, biz, kendi hâlimizde kaldığımızda, bu işlerin içinden salimen çıkabilmemizin imkân ve ihtimali gözükmüyor. Bundan dolayıdır ki, AB normlarını, kendimize hedef seçtik ve bunun mücadelesini vermekteyiz. Artık her kim, AB'den yana ise, bilmek lazımdır ki o, insan hak ve hürriyetlerinden yanadır. Ve her kim de statükonun üzerinde titremektedir o, kendi milletine karşı baskı ve dayatmadan yanadır.
11.06.2009
Üstad
Üstad Necip Fazıl Kısakürek'i vefatının (1983) 23. yılında rahmet ve minnetle anıyoruz. Ve ona, her zamankinden daha fazla muhtaç olduğumuzu büyük bir özlem ve iştiyakla haykırıyoruz. Her fani gibi; ölümü tattığına ve geri gelmiyeceğine göre, bu hasreti giderebilmenin yegane yolu, bıraktığı eserlerine sarılmak ve her birisi bir fakülte hüviyetindeki kitaplarını okumak, okumak, okumak... O, "...Ben bir genç arıyorum, gençlikte köprü başı!..." hitabına muhatap; kalabalıkları değil, kalabalıklara istikamet verecek mihenk taşlarının maya tutması için bir ömür boyu çırpındı. Necip Fazıl, efendisi Seyyid Abdülhakim Arvasi Hazretlerini tanımadan evvel de büyük şairdi. Hem öyle ki; sonradan muarızları olacak ve, "sanatına yazık etti!" "sabık şair" diyecek adamlar tarafından, "bir mısraı bir millete şeref verecek düzeyde..." diye iltifatlara mazhar olup, eller üstünde tutuluyordu. Ruh terbiyecisinin bir çift nazarı, onu ondan aldı; "öz kafatasını kusturup" yepyeni bir Necip Fazıl'a dönüştürerek büyük bir misyon yükledi. O, artık şiiri ve sanatı yalnız ve yalnız Allah için yapacak; bundan gayrisini "çelik-çomakmış" diyerek ilgililerine havale edecekti. Ağır bir misyon yüklenmişti Ötelerden, öteler ötesinden, nâmütenahi ötelerin namütenahi ötesinden haber verecek ve aynı istikamete yol bulup gençliği oraya kanalize edecek ağır bir misyon yüklenmişti. Bunun için de; altmış kişilik sınıftaki hocalığını (İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi) bırakıyor ve yurt sathını mektep addederek cemiyet arenasına atılıyordu. Yazıyor, çiziyor, konuşuyor, konferanslar veriyor; haykırıyor, haykırıyordu... Batı ansiklopedilerinde, "üniversite hayatından fazla zindanlarda yatan büyük şair..." diye tanımlanıyor. Bu büyük misyon, yani dava adamı olmak, beraberinde çileyi getiriyor. Eh, kolay değil elbet; bu yolun yolcularını yani, Üstad'ın tabiriyle, "zehirle pişmiş aştan" yemek, her babayiğidin harcı olmasa gerektir. Herkes bir iş için yaratılmıştır, sözü meşhurdur. Üstad'ın talebesi olarak, acizane benim onda gördüğüm en büyük meziyeti; böylesine cins bir kafanın tek kelime ile dehanın Ehl-i Sünnet çizgisinde kalmış olması, İslamiyet'te "orta yol" denilen bu hak ölçüye sahip olup, bu yolu imbikleyip benimsemesi ve onu savunmasıdır. Nitekim, kendisinin kaleme aldığı "Doğru Yolun Sapık Kolları" adlı eserinde bütün bu çıkmaz sokaklar vurgulanır. O denli sapık yollara sapanların ve o yolları oluşturanların zeki hatta çok zeki oldukları bir gerçektir. Üstad da; zekası kendisine zarar verecek kadar yüksek olmasına rağmen, onu frenleyip, itidal üzere bulundurabilmesi çetinler çetini zor bir haldir. Bu durum olsa olsa; o bir çift nazarın bereketiyle olmuştur. Dr. Mehmet Niyazi Özdemir, TGRT-Haber TV'deki Çerçeve'den Yansımalar programımızda çok güzel ifade etti: "Necip Fazıl'ın şiiri karşısında ancak hayranlık duyulur!..." Bu cadde çıkmaz sokak Üstad, meydan yerine indiği vakit, memlekette sam yeli estirilmiş; hak ve hakikat namına ne varsa hemen hepsi ters yüz edilmişti. Öyle ki, Matbuat Umum Müdürlüğü gazete ve dergilere gönderdiği gizli emirle "Allah'dan ve ahlaktan bahsetmek yasaktır!" cinayetini işleyebiliyordu! Küfür ve irtidat bulutlarının tüm ufku tuttuğu böylesine zifiri karanlıkta Üstad; tek başına, şehrin en yüksek tepesinden ve en gür sedasıyla "muhasebe" yapıyor ve; "Durun kalabalıklar! Bu cadde çıkmaz sokak!" diye haykırıyordu. Ciğerlerinden kalemine kan çekerek bir cumudiyeyi (buz dağı) eritiyor ve istikbalin habercisine müjdeyi veriyordu: "... Biz geldik bilen bilsin... Gönül gönül girilsin... İnsanlar devşirilsin sonsuzluk destesinden." Neticede; Anadolu Yaylası üzerinde Büyük Doğu Gençliği'nin yeşerip filizlendiğini görünce; bir defa daha hamd etme makamına kavuşuyor ve: "Surda bir gedik açtık mukaddes mi mukaddes; Ey! Kahpe rüzgâr; artık ne yandan esersen es!" mısralarını terennüm ediyordu. O gün, bugün; her yandan rüzgârlar estiriliyor; Büyük Doğu Gençliği ise, "sonsuzluk destesinden devşirilmeye" gürül gürül devam ediyor!.. Nur içinde yatsın!.. Not: Üstad'ın oğlu, değerli dostum Mehmet Kısakürek, babası ile ilgili bir belgesel hazırladı. DVD'si Büyük Doğu Yayınları'ndan temin edilebilir. Tel: (0212 514 82 51)
25.05.2005
Üstad Necip Fazıl
Önceki gece; Kültür Bakanlığı'nın Üstad Necip Fazıl Kısakürek'in doğumunun 100. yıl dönümü münasebetiyle düzenlediği davette idik. Yer, İstanbul Taksim'deki Atatürk Kültür Merkezi idi... Vefatlarından üç yıl önce de kendileriyle yine aynı mekanda birlikte idik. O gün orada, çok geç de olsa bir hakkın teslimi yapılıyor ve Üstad Necip Fazıl, Sultan'uş-şuara (Şairler Sultanı) ilan ediliyor ve ilk defa devlet tarafından; Kültür Bakanlığı Büyük Ödülü kendilerine takdim ediliyordu. Bu hal, Aziz Nesin'in kaleminden; Üstad'a yazdığı mektupta şu cümleyle ifade ediliyordu: "... Kültür Bakanlığı Büyük Ödülünü kazandığınız için sizi candan kutlarım. Bu ödülü almakla Kültür Bakanlığını onurlandırdınız..." Oğlu Mehmet Kısakürek, kardeşlerinin de katkılarıyla Üstad için bir belgesel hazırlamışlardı. Filmin galasında, Başbakan R. Tayyip Erdoğan, Devlet Bakanı Prof. Dr. Beşir Atalay, Dışişleri Bakanı Abdullah Gül, Maliye Bakanı Kemal Unakıtan, Tarım ve Köyişleri Bakanı Prof. Dr. Sami Güçlü, Kültür ve Turizm Bakanı Erkan Mumcu'nun yanı sıra çok seçkin bir davetli topluluğu hazır bulundu. Doğumundan vefatına dek bir an olsun kabına sığmayan; fikirde ve sanatta çağlayanlar gibi akıp, bir ömür boyu özlenen neslin maya tutması için çırpınan bu çile adamının hayatını belgesellere sığdırmak elbette kolay değildi. Bununla birlikte mümkün olabilenin en güzelini gerçekleştirdiler. Emeği geçenlerden Allah razı olsun. Takdimcisi, şimdi Başbakan!.. Üstad, bugünleri görebilmenin hayaliyle yanmıştı. Zindandan Mehmed'ine yazdığı mektupta: "Sanma bu tekerlek kalır tümsekte! ...... Yarın elbet bizim, elbet bizimdir! Gün doğmuş, gün batmış ebed bizimdir!" diyor; günler doğup batıyor ve; o hançereden nasiplenen Büyük Doğu idealinin yılmaz savunucusu seri konferanslarını noktalarken jübilesinde, ".... benim takdimimi bu genç yapacaktır" dediği Recep Tayyip Erdoğan Başbakandı. Gala gecesinde Başbakanın da işaret ettiği gibi: "Yol O'nun, varlık O'nun gerisi hep angarya! Yüzüstü çok süründün ayağa kalk Sakarya!" Seneler senesi yüzüstü süründürülen Sakarya'yı ayağa kaldırmak, Türk yurdunu mamur ve Türk insanını müreffeh kılmak için, gece gündüz demeden koşan ve çırpınan kadrolar memlekette iş başında idi. Madem söz Sakarya'dan açıldı; kendilerini Sakarya konferansında takdim edebilme bahtiyarlığı ile; "Sakarya! Saf çocuğu masum Anadolu'nun... Divanesi ikimiz kaldık Allah yolunun!" Bu divane dostlardan Abdullah Gül, Dışişleri, Prof. Dr. Sami Güçlü ise Tarım ve Köyişleri Bakanları olarak "Büyük Doğu"dan emdikleri sütü helal ettirmenin yoğun gayreti içinde koşuşturuyorlardı. Belgesel filmde Üstad'ın netameli hayatından kesitler verilirken bir hususa özellikle vurgu yapıldı. Bu da; "... Bir mısraı bir millete şeref verecek düzeyde..." denilip baş tacı edilmekten; "Sabık şair, sanatına yazık eden şair, süper mürşit..." yaftalamalarıyla çeşitli ithamlara maruz kalmasına sebep olan bir çift nazar..." Kimyasını değiştiren bir bakış! Otuzlu yaşlarında bir gün Şehir Hatları vapurlarıyla Kadıköy'e geçerken karşısında oturan; şimdiye kadar hiç görmediği ve bir daha da göremeyeceği yusyuvarlak ve nur yüzlü bir adamın; "... Senin aradığın Beyoğlu'ndaki Ağa Camii'nde... pazar günleri oraya gelir. O'na git; seni o dindirir; senin ilacın o!..." işaret ettiği meçhul adamın gökleri delen bakışları... Onunla ilk karşılaşma ve kendisine; "... öz kafatasını kusturan" mübarek nazarlara uğrayış... Necip Fazıl'ın kimyasını değiştiren ve Türk cemiyet arenasında üstün misyona memur edilişi, Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretlerinin yakıcı ve eritici bakışlarıyla olmuş; son nefesine kadar da o ulu kapının kemendini her daim boynunda hissetmiştir. Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretlerinin acıyan bakışları Necip Fazıl'a bir ömür boyu peşinde koştuğu "ruhunun fotoğrafını çektirmiş" ve; "Akrep, nokta nokta ruhumu sokmuş, Mevsimden mevsime girdim böylece. Gördüm ki, ateşte cımbız da yokmuş, Fikir çilesinden büyük işkence. Bildim seni ey Rab bilinmez meşhur!" mısralarını terennüm ettirmiştir. Böylece; "ruhu bir derdin potasında eriyecek" ve; "Anladım işi, sanat, Allah'ı aramakmış; Marifet bu, gerisi yalnız çelik-çomakmış..." diyerek üstün idrake erecektir. Üstad Necip Fazıl'ın 100. doğum yıl dönümünü idrak ettiğimiz bugünde o mukaddes hançereden nasipkârlar olarak hamd etme makamındayız...
21.06.2004
Üstad Necip Fazıl
Kendisini, 60'lı yılların ikinci yarısında, İstanbul İmam-Hatip Okulu'nda öğrenci iken tanıdım. MTTB'nin orta öğrenim komitesi üyesi idim. Üstad, MTTB'nin Cağaloğlu'ndaki merkez binasına geliyor ve orada konferanslar veriyordu. Daha sonraları, Anadolu'daki konferanslarını da takibe koyulduk. Öyle ki, bu konferansların bir kısmında Üstad'ın takdimciliğini yapmak bize nasip oldu. Üstad, zor beğenen hatta pek beğenmeyen bir şahsiyetti! Hiç unutmuyorum. Sakarya'daki (İlk defa orada irad ettiği) Gençliğe Hitabe nutkunun öncesi kendisini takdim etmiş ve salona dakikalarca süren alkışlar eşliğinde kürsüye gelince hürmetle ellerinden öptüm ve bana; "Seni çok beğendim evladım!" demek nezaketini göstermişti. Üstad'ın bu denli bir iltifatına mazhar olabilmenin ne olduğunu, onu yakından tanıyanlar iyi bilirler... O bir "çile adamı"!.. Genel hatlarıyla Üstad'a baktığımızda karşımızda bir "çile adamı"nın olduğunu görürüz. Edebiyatın her kolunda eserler vermiş şiirde haklı olarak "sultan-uş-şuara=şairler sultanı" unvanını almıştır. Gençlik yıllarında "bohem" hayatı yaşarken, otuz üç yaşlarında iken; beyninde, gönlünde ve dolayısıyla söylem ve eyleminde kendi tabiriyle tam bir istihale geçirdi. Bu müthiş değişimle birlikte, ona daha evvel; "Bir mısraı bir millete şeref verecek düzeyde!" diyerek bahsedenler, bundan böyle; "Sanatına yazık eden, sabık şair!" yaftasını yakıştırmışlardır! Oysa o, gaflet içinde geçen bu dönemini; "Otuz üç yıl saatim işlemiş ben durmuşum/Gökyüzünden habersiz uçurtma uçurmuşum!" dizeleriyle terennüm etmiştir. Necip Fazıl bu duruma, vücut kimyasını değiştiren, ruh iklimine yepyeni rüzgârlar estiren; "müjdecim, kurtarıcım, efendim" dediği asrımızın bir tanesi, gönüller sultanı Es-Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretleri ile tanıştıktan sonra kavuşmuştur. Üstad'ın "Çile" şiirindeki şu dizeler, onun bunalım, arayış, buluş ve eriş öyküsünü yakıcı bir üslupla anlatır: "Bu nasıl bir dünya, hikâyesi zor; Mekanı bir satıh, zamanı vehim. Bütün bir kâinat muşamba dekor, Bütün bir insanlık yalana teslim ..... Kaçır beni ahenk, al beni birlik; Artık barınamam gölge varlıkta. Ver cüceye, onun olsun şairlik, Şimdi gözüm, büyük sanatkârlıkta ..... Diz çök ey zorlu nefs, önümde diz çök! Heybem hayat dolu deste ve yumak Sen, bütün dalların birleştiği kök Biricik meselem, sonsuza varmak..." En önemli özelliği... Üstad, başta İstanbul olmak üzere Anadolu'nun en ücra köşelerine kadar giderek; üzerine âdeta ölü toprağı örtülmüş bulunan kitleleri (özellikle gençliği) uyandırarak harekete geçirtip, meydan yerine hakim kılmıştır. Kanaatimizce Üstad'ın en önemli özelliği kendisine olan güveni (inancındaki samimiyeti) ve bu hali karşısındakilere yansıtmış olmasıdır. Mahcup, ürkek; acemi terzi elinden çıkmış buruşuk ceketiyle Anadolu gencine, öz güven kazandıran ve; "Ben bu toprağın asli sahibiyim" dedirten, Üstad'ın bu üstün idraki ve temiz ruhudur. Bu vesile ile ruhu şâd olsun, mekanı cennet olsun!
25.05.2006
Üstad Necip Fazıl -1-
Kendisini, bundan 29 sene evvel; yine böyle bir bahar günü (25 Mayıs 1983); yüz binleri bulan sevenlerinin elleri ucunda ebediyete uğurlamıştık. O: "Son gün olmasın dostum, çelengim, top arabam. Alıp götürsün beni tam dört inanmış adam" demişti ama; o 'dört' sayısı, bir ömür boyu verilen çileli mücadelenin sonunda milyonlara baliğ oluyordu... O, iç ve dış kahpe düşmanların tertipleyip tatbik mevkiine koyduğu; "...1960'lara gelindiğinde Türkiye'de Allah diyen kalmayacaktır!" şeklindeki tarihin en karanlık, en şen'i ve en kirli oyununa; cemiyet planında, bir elin parmaklarını geçmeyen sayıdaki mücahitlerle birlikte karşı koyan ve o amansız ve emsalsiz mücadeleyi veren yegane kişiydi. Fatih Camii'nin musalla taşına konan bu adam; ardında saf tutan, kendi ruh ikliminden beslenen ve bağlı olduğu manevi hançereden nefeslenen; Allah ve Peygamber sevdalısı milyonlarca gençle tarihe not düşüyor ve en zirveye diktiği burcunun tepesinden âdeta şöyle haykırıyordu: "... Kafirler istemese de; Allah c.c. nurunu elbette ve muhakkak tamamlayacaktır!" Necip Fazıl'ın nesli, Cihan İmparatorluğu maddesi ve manasıyla batarken doğan (bin dokuz yüzlü yılların başı) talihsiz kuşaklardır. Küfrün, irtidadın, imansızlığın, soysuzluğun ve kahpeliğin kol gezdiği meş'um yıllarda doğan bu kuşaklar; imanlarını kurtarıp selamet sahillerine kavuşmak için; önlerine konan cumudiyeyi (buzdağı) eritmek zorundaydılar. Evet; yine Üstad'ın tabiriyle belirtelim ki; o cumudiye (buzdağı) 3-5 kişinin nefesleriyle eritilerek geçilmiştir! Güzel Sanatlar Akademisi'ndeki görevinden alınmak istendiğinde; tek kelimelik dilekçeyle istifa eden ve; 60 kişilik sınıftansa, bütün bir vatanı sınıf addederek, cemiyet arenasına atılıp mücadele eden bu adam; çoktan muarızlarının boy hedefi olmuştu. Halbuki daha düne kadar; "...Bir mısraı millete şeref verecek düzeyde" deyip tebcil ettikleri ve göklere çıkardıkları Necip Fazıl; Allah deyince; "... Sanatına yazık etti!" denilerek, kendilerince ademe (yokluğa) mahkûm edilmişti. Onlara göre; Kaldırımlar şiirini yazan şairdi; Sakarya Türküsü'nü yazan şair olamazdı. Zira Sakarya Türküsü şiirinde Allah vardı, Peygamber vardı.. O zihniyete göre ise; matbuat umum müdürlüğünün tüm gazete ve mecmualara geçtiği emir gereği: "Allah'tan ve Peygamber'den bahsetmek yasaktı!"
Küfrün en karanlık devrinde; Üstad'ın yazıp sahneye konan ve Muhsin Ertuğrul tarafından oynanan "Bir Adam Yaratmak" adlı piyesinde Hüsrev (başrol oyuncu-kendisi); Allah'ı, ruhu ve ahireti inkâr edenlere; kendi tabiriyle: "Siz hayat süren leşler! Sizi kim diriltecek?!." dercesine şöyle sesleniyordu: "Allah'ım ben yok olamam! Her şey olurum, yok olamam! Nokta nokta lekelere dönebilirim. Tütün gibi kurutulabilir, ince ince kıyılır, bir çubuğa doldurulur, içirilir, havaya savrulabilirim. Fakat yok olamam! Mademki, bu kadar korkuyorum, yok olamam! Eczane camekanlarında, ispirto dolu bir kavanoz içinde, düşürülmüş bir çocuk ölüsü gibi, yumruk kadar bir et parçasına inebilir, bir şişeye hapsedilebilirim. Fakat şişenin camından yine dışarıyı seyreder, önümden geçenleri görür, bilir ve duyar, kendimi ve Allah'ı düşünebilirim. Razı değilim Allah'ım! Yok olmaya, kalmamaya, gelmemiş olmaya, mevcut olmamaya razı değilim! Bu dünyada bırakamayacağım hiçbir şey yok. Ne deniz, ne ağaç, ne şehir, ne ev, ne kadın, ne de ben. Bu kalıbım, bu zarfım, bu kafesimle ben. Onların hepsini bırakabilirim. Fakat şuurumu, bilmek duymak, var olmak şuurumu bırakamam..." Zulmetin-karanlığın kol gezdiği, mürtedlerin cirit attığı, imansızlığın alkışlandığı, 'çukur' insanların yaşadığı o uğursuz zamanda ve mekanda dava adamı olmak; cemiyet meydanında dikilip mücadele bayrağını açmakla ve davası uğrunda gözünü budaktan esirgememekle mümkündü. Yani kefen giyilmeden; daha açık ifadesiyle ölmeden evvel ölmeden olmazdı! Abdülhakîm Arvasî Hazretlerinin teveccüh ve manevi nazarları ile buhranını yendi ve Hakk'a teslim oldu. Hazret-i Hamza misali küfrün karşısına dikildi ve düşmana korku saldı. Şöhreti elinin tersiyle iterek 'çile'ye talip oldu ve; "Kaçır beni ahenk, al beni birlik;/Artık barınamam gölge varlıkta./Ver cüceye onun olsun şairlik,/Şimdi gözüm büyük sanatkârlıkta" Diyerek, ötelerin ötesine, namütenahi ötelerin namütenahi ötesine talip oldu. En sonunda, herkes gibi o da öldü; ama bakın nasıl: "O visal, can sendeyken canını etmek feda;/Elveda toprak, güneş, anne ve yar elveda!" ... "Evet, ben, bir kapalı hududu aşıyorum;/Ölen ölüyor, bense ölümü yaşıyorum!" ... 'Geliyorum! Tülbent içinde çenem; Eski kütükte senem; Geliyorum! Çeliyorum! Ey nefs, keyfince dayat! Bir çelmelik bu hayat! Çeliyorum! ...Kapımı, buyursun diye o melek; Aralıyorum!' Sevdiklerinle berabersin, ne mutlu! Cennet nimetleri sana afiyet olsun aziz Üstad'ım!
24.05.2012
Çile'li yıllar -1-
Sevgili okuyucular; mübarek ramazan dolayısıyla siyasi yazılara ara verip, kültür dinamiklerimize yönelmek istiyorum. Bunlardan; edebiyatımızın zirve isimlerinden Üstad Necip Fazıl'ı, kısaca ve ana hatları ile sergilemek istiyorum. Zira, üzerimizde çok ama çok emeği olan Üstadımıza karşı borcumuzu bir nebze olsun ödemek zorundayız... Necip Fazıl, 1905 yılında İstanbul Çemberlitaş'ta dedesine ait büyük bir konakta doğdu. Dedesi Mehmet Hilmi Efendi Osmanlı bürokratlarından yüksek dereceli bir hukuk adamı idi. Sultan Abdülhamid'e yapılan suikastı gerçekleştiren Belçikalı terörist Edward Jorris ile onun avanesi olan yedi Ermeni'nin yargılanıp idam cezasına çarptırıldığı mahkemenin reisliğini yapmıştır. Ayrıca, bir hukuk abidesi olan 'Mecelle'nin yazı heyetinin içinde yer almıştır. Babası Fazıl Bey de bir hukuk adamı; çeşitli yerlerde savcılık ve en son olarak Kadıköy Hakimliğinde bulundu. Babası evin tek erkek çocuğu; bu yüzden hırçın, şımarık ve adı 'deli'ye çıkmış biri... Öyle ki, 18'ine geldiğinde; belki durulur diye evlendirilmeye kalkışılmış ama; onun bu hallerinden dolayı kimse kızını vermek istememiş. Neyse ki, bir dost aracılığı ile Aksaray tarafında oturan fakir, Girit muhaciri, anne ve ikisi erkek üç çocuktan mürekkep bir ailenin kızı olan, 15 yaşlarındaki Mediha Hanım'la evlendirilir. Konağın dahili hakimi (büyükanne) Zafer Hanım, kocasının mevkiinden dolayı mağrur ve kibirli, Batı özentili; yaşlanmaktan ve ölümden çok korkan, asabi ve evhamlı biri... Kibrinden dolayı gelinini konakta kabul etmiyor ve yakınlarda bir ev kiralayıp oturtturuyorlar. Mahcup, mazlum, sessiz, içine kapanık; çocuğundan (Necip Fazıl) başka bir şeyi olmayan ve her şeyden vazgeçmiş ruhuyla, varlığıyla konağın dışında tutulan bir annedir Mediha Hanım... Necip Fazıl, biricik anneciği için; 'Ne aldımsa, annemden, daha düne kadar yaşayan ve seksenini hayli aşkın olarak ölen, hayatı boyunca masum ve mazlum bu kadından aldığıma inanıyorum' demişti. 1924 yılında, çok uzak diyarlarda gurbet yaşayan genç, hırçın ve bohem Necip Fazıl, 'Anneme Mektup' diyerek şu dizeleri yazacaktır: "Son günüm yaklaştı görünesiye, Kalmadı bir adım yol ileriye: Yüzünü görmeden ölürsem diye, Üzülmekteyim ben, üzülmekteyim." Sene 1926; aynı derbeder hayat ve; 'Anneciğim' özleyişi ile yakarırcasına haykırışı: "Ak saçlı başını alıp eline, Kara hülyalara dal anneciğim! O titrek kalbini bahtın yeline, Bir ince tül gibi sal anneciğim! Sanma bir gün geçer bu karanlıklar, Gecenin ardında yine gece var. Çocuklar hıçkırır, anneler ağlar, Yaşlı gözlerinle kal anneciğim! Gözlerinde aksi bir derin hiçin, Kanadın yayılmış, çırpınmak için; Bu kış yolculuk var, diyorsa için, Beni de beraber al anneciğim!.." Ve Üstad, vefat etmeden bir yıl evvel (1982) 'vadeler tamam!' diyerek; o eşsiz dizeleri ile son kez sesleniyor: "Anne girdin düşüme! Yorganın olsun duam, Mezarında üşüme! Anlamam, anlatamam; Düşen düştü peşime, Artık vadeler tamam."
Necip Fazıl ilk eğitimini, övgüyle ve hayranlıkla bahsettiği büyükbabasından aldı; beş yaşında iken okuma-yazmayı öğrenmişti. Tek erkek evladın tek erkek çocuğu olan Necip Fazıl, ailenin nesebinin devamını sağlayacak kişi olarak üzerine titreniyor ve özellikle de dedesi tarafından şımartıldıkça şımartılıyordu. İlk acıyı, kendinden bir yaş küçük kız kardeşi Selma'nın ölümü ile yaşadı. Kız çocuğu olması hasebiyle; evin içindeki Selma'nın durumu ile annesininki aynı idi. Soyun devamlılığını sağlayacak Necip'e ne kadar çok ilgi gösteriliyorsa; Selma da o kadar unutuluyor ve kenara itiliyordu. Kız kardeşi ile arasında geçen şu olay, içinde bir ukde olarak kalacak ve yıllar sonra bunu 'Kafa Kâğıdı'nda yazacaktır: "Ağabeyini yeni elbiseler ve pabuçlar alındığı zaman, boynu bükük, uzaktan bakar ve hiç ses çıkarmaz... Ayaklarında (bebe) iskarpinler ve sırtında satrançlı palto... Ona, sanki öleceği biliniyormuş gibi bu ömür yeterlidir, zira kız çocuktur ve büyükbabamın kıymet bareminde kız çocukların değeri düşüktür... Bir gün, elimde büyükbabamdan kopardığım bir lira çeyreği, Selma'nın karşısına dikiliyorum. -Bak elimde ne var? Ve, iki parmağımın arasındaki pırıltılı madeni gösteriyorum. O da bana ısırılmış bir elma uzatıyor ve; -İşte, diyor; bende de bu var! Onu bana ver de, ben de sana bunu vereyim! Biraz ısırdım ama ziyanı yok! Bu masum eda o kadar hoşuma gidiyor ki, hemen lira çeyreğini uzatıp elmayı alıyorum ve kızın, gözleri altında, masum ve mesut bakışını seyrediyorum. Entipüften, hafifçe bir hadise değil mi? Fakat bana öyle dokundu, içime öyle işledi ki. Kızın ölümünden sonra, yıllar boyu hayli dövündüm: -Niçin altını verdim de, elmayı da ona bırakmadım?" Büyükbabası Necip Fazıl'a daha okula gitmeden 'elifba'yı okutur ve gazete ve dergileri takip ettirir. 5-6 yaşlarında abur-cubur romanla tanışır; okudukları arasında 'Para Kuvveti', 'Güzel Prenses', 'Mişel Zevako' ve 'Aleksandr Duma'nın bütün eserleri, 'Şövalye dö Rogesten', 'Lükres Borjiya', 'Güliver' gibi kitaplar vardır. Taşkın ve hırçın halleri ile kabına sığmayan ve ele avuca gelmeyen Necip, ilkokul için önce Fransız Frerler Mektebine verilir; 'papazlar, bana pek tatsız ve haşin geldi' deyip okula alışamaz. Oradan alınıp Amerikan Kolejine yazdırılır. Buradan da yaramazlıklarından ve okuldan kırmalarından dolayı atılır. Bundan sonra Büyükdere'deki Emin Efendi mahalle mektebine verilir. Bir süre sonra da Serasker Rıza Paşa yalısındaki Rehber-i İttihad mektebine başladı. Yatılı olan bu okula da alışamadı; okulun yemeklerini şikayetle buradan da alındı. Bir süre için Büyük Reşit Paşa Numune Mektebine ve seferberlik sebebiyle de Gebze'nin Aydınlı köyündeki köyün ilkmektebine devam etti. Oradan İstanbul'a dönülür. İsviçre'den verem tedavisinden dönen ve öksürükleri yeniden nükseden annesi ile birlikte tebdil-i hava için Heybeliada'ya gönderilir. Zira okuduklarının tesiriyle o da zayıflamış ve süzülmüştü. Orada da okuma tutkusu bütün hızıyla devam etti: "... Oniki yaşıma kadar süren bu ölçüsüz, abur cubur okuma hastalığı bende o hale gelmişti ki, on, onbir yaşıma doğru 'Pol ve Virjini' , 'Graziyella', 'La-Dam-o-Kamelya' ve 'Zavallı Necdet' gibi hissilik ve edebilik iddiasındaki eserlere kadar tırmanan alakam, nihayet hastalığa dönmüş, gecelerimi ve gündüzlerimi bir ağ gibi sarmıştı..."
26.07.2012
Necip Fazıl'ın doğup büyüdüğü dönem; devlet ve millet hayatımızın en netameli, buhranlı, kasırgalı zamanlarıdır. Zira çökmekte olan; maddesi ve manasıyla bütün zamanların kaydettiği muhteşem bir imparatorluktur. Ve; bu dev yapının yıkılması, bir önceki asrın başlarından başlamış ve yüz seneyi aşkın sürmüştür. Böyle devasa bir yıkıntının altında kalmayan ve bundan; olumsuzluk olmak şartıyla, kademe kademe etkilenmeyen ne bir insan, ne bir nebat ve ne de bir cemaat mevcut değildir. Her şey ve herkes bu çöküntüden nasibini almış ve Necip Fazıl'ın çocukluk günlerine gelindiğinde; ortalık 'mahşer' yerini andırıyordu! Zira, çıkılmaz bir noktadan, dipsiz ve inilmez bir kuyuya iniliyordu! Başından değil elbet ama, yaşından çok büyük ve ağır kitapları okuyor; okudukça okuduklarının dünyalarında kayboluyordu: "(Pol ve Virjini)yi Heybeliada'da Papaz Mektebi tarafındaki çamlar altında sabahtan akşama kadar okuyup, gözlerim yaş dolu oracıkta kaldığımı, güneş battıktan sonra beni arayıp bulduklarını ve zorla eve götürdüklerini hatırlıyorum." Okuduğu bu kitapların onun ruhunda dinmez fırtınalar oluşturduğu aşikârdır. Heybeliada, çocuk Necip Fazıl için âdeta bir dönüm noktasıdır. Nitekim; "İlk aşkım, hayat ve ölüme dair ilk düşüncelerim, ilk (metafizik) arayış ve çırpınışlarım orada filizlenir" demiştir. Şairliği, 12 yaşlarında hasta yatan annesinin; "Senin şair olmanı ne kadar isterdim!" sözüyle depreşti âdeta.. Üstad bu halini "Çile"nin önsözünde şöyle yansıtır: "Annemin dileği bana, içinde besleyip de 12 yaşıma kadar farkında olmadığım bir şey gibi göründü. Varlık hikmetimin ta kendisi..." O gün kararını verir: "Şair olacağım!" İlkokulu, 8'inci kez okul değişikliği ile nihayet; Heybeliada Numune Mektebinde bitirir. Ve; evet ve; "Olanca desteğim, koruyucum, kürkünün içinde barındırıcım, sema, toprak, güneş, dünya, Allah, Peygamber, bütün bir kâinat öğreticim büyükbabam..." dediği dedesi, Mehmet Hilmi Efendi'yi kaybetti. Necip Fazıl, 13 yaşını yeni ikmal etmiş ve takvimler 19 Mayıs 1919'u göstermektedir. 13 yaşındaki Necip Fazıl'ın kaybettikleri, yalnızca ve elbette; "bütün bir kâinat öğreticim" dediği dedesi değildi. Anayurdu, sırtlanların hücumuna uğramış ve fiilen işgal edilmişti. Dert ve belalar sökün edince ardı arası kesilmez misillü; üstüne üstlük; baba-oğul ilişkileri yok denecek kadar olan babası, annesini boşadı. Necip Fazıl, çocuk yaşlarında hem devlet sarayını ve hem de öz hanesinin konağını, madde ve manasıyla kaybetmişti. Fakir, fakirliği kadar derin, sessiz ve ince anneciğiyle baş başa ve yapayalnız kalırlar...
01.08.2012
.Necip Fazıl, 11 yaşında, imtihanla Mekteb-i Fünunu Bahriye-i Şahane'ye (Bahriye Mektebi) girdi. Hamdullah Suphi Tanrıöver, Yahya Kemal Beyatlı ve Hamdi Aksekili gibi önemli şahsiyetler derslerine girmekte ve mahut Nazım Hikmet'le de aralarında iki sınıf bulunmaktadır. (Nazım iki sınıf yukarıdaydı). Bu okula alışmakta hiç zorluk çekmedi; şiir çalışmalarını aralıksız sürdürdü; öyle ki, okulda adı "şair"e çıkmıştı. "Ne oldumsa bu mektepte oldum" dediği Bahriye Mektebinde tasavvufla ilk ilişkisini kuran ve ona Semerat-ül Fuad ve Divan-ı Nakşi kitaplarını evinden getirtip veren edebiyat hocası İbrahim Aşki Bey; Necip Fazıl'ın ruhuna istikbalde infilak edecek dinamiti ilk ateşleyen kişidir. Ayrı mektepte İngilizcesini de geliştirerek Batılı; doğulu ve yerli kitapları harmanlıyor; birçoğundan en ufak bir haz ve tat alamazken bazılarının ise derin tesirinde kalıyordu. Ama, İbrahim Aşki Bey ve onun getirdiği kitaplar çok farklı idi; âdeta ruhunun topoğrafyasını altüst ediyordu! Nitekim; "Mektebin camiindeki minareden sabah ve yatsı ezanları okunurken yatağımdan doğruluyor, elimle başımı kapatıyor ve anlatılmaz bir haşyet duyguları içinde yüzüyordum... Baş meselem Allah... Koltuğumun altında, yaprakları öd ağacı ve gül yağı kokan 'Semarat-ül Fuad' ve yumurta akıyla parlatılmış esmer kağıt üzerine yazma 'Divan-ı Nakşi' rıhtım boyunca dalgalara karşı düşünce. Darağacına çekilen Mansur'un menkıbesi, tac ve tahtını yele veren İbrahim Ethem'in macerası ve dünyayı bütün nakışları ile perde üzerindeki gölgelere benzeten Nakşi şair, ruhumu akşam ıssızlığına çevirmişti" diyecektir. Son sınıfa geldiğinde, Harb-i Umumi hezimetle sona ermiş; Balkanlar dahil İmparatorluk toprakları elden çıktığı gibi, Anavatan konumundaki Anadolu ve Trakya toprakları da baştan başa işgal edilmişti. Ülkeyi yangın yerine çeviren sorumlu üçlü çete ise; (Enver, Talat, Cemal Paşalar) sırra kadem basıp; çoktan kaçıp gitmişlerdi. Elvan elvan olan bütün bu dertlerin, Necip Fazıl hangi birisine ve nasıl yansındı?!. Okulun son sınıf imtihanlarını verip mezun olmayı beklerken, eğitim süresi bir yıl uzatılmaz mı? İlave sınıf imtihanlarında kağıtlara "bilmiyorum" deyip boş kağıt verince kaydı silindi. Okulu dava ederek 1920 senesinde diplomasını aldı. Sivil hayata dönüş günlerini kendi ağzından dinleyelim: "Bahriye Mektebinden çıkınca birdenbire kendimi, köprü üzerinde, küçük dayımın yaptırdığı sivil elbise içinde buldum. Sokaklarda elvan elvan, biçim biçim, İngiliz, İtalyan, Fransız askerleri, gittikçe açılan (tango) çarşaflı kadınlar, İstanbul'un içine birer fuhuş şeytanı halinde düşen beyaz Ruslar, nereye gideceklerini ve ne yapacaklarını şaşırmış beyaz sarıklı hocalar, yere eğik astragan zabit kapakları ve fesler, hummasız ve meselesiz kafalar üzerinde kırmızı fesler. Hiçlere doğru uğul uğul akan bir cemiyet..."
02.08.2012
Babası, konakta yalnız kalan mağrur ve bir o kadar da 'özentili' babaannesiyle mirası tüketirken başka bir kadınla evlenir. Üniversiteye (Dar-ül fünun) kaydolacağı günü sabırsızlıkla bekleyen Necip Fazıl, anneciği ile birlikte, küçük dayısının fakir yuvasına sığınır. Yeni mekana bir türlü alışamaz; büyük dayısının Erzurum'a tayininin çıkması üzerine, hep beraber oraya gitmeye karar verirler. Üniversitenin eşiğindeki Necip Fazıl, Anadolu ve Erzurum'la, bu denli yarı sürgün hayatıyla tanışır. Babasının ölümünü Erzurum'da öğrenecek; ilgisiz maddi bir babadan olduğu kadar, manevi olan 'baba' mefhumundan da büsbütün mahrum kalacaktır. Babanın bu ilgisiz tavrını ve onu kazanmadan kaybedişin travmasını, yıllar yılı; 'beyin zarında sülük' gibi taşıyacak ve onu ebediyen kaybedişinden 24 sene sonra, 'Babadan Oğula' diyerek bakın nasıl şiirleştirecektir: "Eve dönmez bir akşam; Ve gün yüzlü çocuğu, Sorar: nerede babam? Bakarlar, oldu bitti; Gelir derler çocuğa Baban attaya gitti. Uzar gider bu atta; Ve neler neler olmaz! Ve kim bilir ve hatta: Bir mahşer gerisinde Babası döner bir gün Oğlunun derisinde." 17 yaşında, İstanbul'a küçük dayısının yanına döndü ve Dar-ül fünun Edebiyat Medresesi Felsefe Şubesi'ne girdi. Okul hocalarından M. Şekip Tunç ile dost oldu ve bu dostluğu yıllar boyu sürdürdü. Okulun yurdunda kalarak, okul ve Bab-ı ali çevresinde yeni dostluklar geliştirdi. H. Ali Yücel, A.Kudsi Tecer, A. Hamdi Tanpınar'la tanışıp arkadaş oldu. Vakit Gazetesine muhabir olarak girdi; orada R. Nuri Güntekin, Abdülhak H. Tahran, A. Emin Yalman ve Nizamettin Nazif gibi kalem erbabıyla tanıştı. Şiirlerini yayınlatmak için İkdam Gazetesinde çalışan Yakup Kadri'ye gidip, şiir defterini önüne kor ve; "Bu defterde benim şiirlerim.. Lütfen bir göz atar ve beğenirseniz, 'Yeni Mecmua'da neşrine delalet edersiniz" diyerek çekip gider. Sabırsızlıkla mecmuanın çıkışını bekledi ve sayfalarını süratle karıştırıp, kendisine ait 'Sevgilim' şiirini gördü. Dergide devrin en ünlü edebiyatçıları yazıyordu; şiirinden etkiyenen ünlü şair Ahmet Haşim: "Çocuk, bu sesi nereden buldun sen?" demek zorunda kalacaktı. N. Fazıl 19 yaşında iken cumhuriyet ilan edilir. 1924 yılında açılan Avrupa için öğrencilik imtihanını kazanır ve; ver elini Paris... Sorbon Üniversitesi... Lokantada tanıştığı bir Türk'ten 'poker' oyununu öğrenir ve tutkulu bir şekilde kumara dadanır. Bakın nasıl: "Bütün bir mevsim, Paris'te gündüz ışığını görmedim. Paris'te gündüz nasıldır, haberim olmadı. Gün doğarken yatıyor, gecenin başlangıcında da hafakanlarla yatağımdan fırlayıp kulübe koşuyorum..." ..... NOT: Geçen haftaki "Çile'li yıllar -3-" başlıklı makalemde "ne bir insan, ne bir nebat ve ne de bir cemaat mevcut değildir" cümlesindeki "cemaat" kelimesi "cemat" olacaktır. Düzeltir özür dileriz...
08.08.2012
Bir yıl sonra, Türkiye'den gönderilen öğrenci müfettişi tahsisatını keser ve ülkeye dönmesi için, kendisine yol harçlığı verilir. Son bir ümitle, o parayı da son kuruşuna kadar kumara kaptırır ve beş parasız olarak kendini Paris sokaklarında bulur. O günkü halini kendi ağzından dinleyelim: "Pırıl pırıl bir cadde.. Paris kaynıyor. O genç şair, şehrin kapkara çatıları, esrarlı bacaları ve her an göz kırpan ışıkları altında, kaybolmuş bir çocuk gibi kimsesiz ve on parasız. Ve, 'Işık Beldesi' olarak anılan Paris'te, hiçbir yerden hiçbir ümit kıvılcımı göstermez bir karanlıkta." Başı, yere-kaldırımlara mıhlı; yalnızlığı, kâinat çapındaki yalnızlığı, tüm zerreleriyle yaşayarak ve "kaldırımlar"ın yakıcı havasını soluyarak oteline gitti. Aynanın karşısına geçip, simsiyah tırnaklarıyla yanaklarını kanatırcasına tarayarak ağlamaya başladı ve; "Allah'ım! Beni kendi kendimden kurtar!" diye yakardı. İstanbul'a döner; ilk şiir kitabı "Örümcek Ağı"nı 1925'te yayımlar. Şiirleri ve yaşantısıyla dikkatleri üzerine çeken N. Fazıl, kısa sürede Bab-ı ali çevrelerinin vazgeçilmezi halini alır; orijinal fikirleri ve deha çapındaki zekâsıyla muhataplarını silindir gibi ezip geçer. Necip Fazıl'ın o günkü halini en iyi anlayanlardan birisi, yakın dostu Ahmet Hamdi Tanpınar'dır: "Birkaç defa düşündüm; her hayat davetinin önünde, yelesi taze ve keskin bir bahar kokusuyla kabarmış bir küheylan gibi, burun delikleri açılıp kapanarak şahlanan bu genç adam, kendini şiirin dar nizamına sokmamış olsaydı, acaba ne olurdu? Belki zaferini terennüm eden tunç boruların akislerini, ufkun dört köşesinden üstümüze bir altın yağmuru halinde yağdıran bir kahraman, belki köksüz bir adam, belki de daha büyük bir ihtimalle sadece bir deli.." "Bohem"liğin zirvesini yaşarken (24 yaşında) 1928 yılında, ikinci şiir kitabı olan "Kaldırımlar"ı yayınlar. Bu kitapla birlikte şiiri de zirve yaptı; başta edebiyat muhitleri olmak üzere, etrafında oluşan takdir hâlesi onu "Kaldırımlar Şairi" olarak anıyordu. Yalnızlığını yenmek, tutulduğu illetten kurtulmak için birkaç kez memuriyeti (yabancı ve yerli bankalarda muhasebecilik ve teftiş elemanı) ve o memuriyetle birlikte Anadolu'nun çeşitli şehirlerinde ikameti denedi. Herkes bir şeyini veya bir şeylerini kaybeder; lakin, Necip Fazıl'ın kaybettiği ise, madde ve manasıyla bütün bir kâinattı. Yoksa; kumarı zaten kaybetmek için oynuyordu! Kendi tabiriyle; ve işte, yeri geldi: ----- "Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında; Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum, Yolumun karanlığa saplanan noktasında, Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum. Başını bir gayeye satmış kahraman gibi, Etinle, kemiğinle, sokakların malısın! Kurulup şiltesine bir tahtaravan gibi, Sonsuz mesafelerin üstünden aşmalısın!"
09.08.2012
Şöhretin ve bunalımın zirvesindeki Necip Fazıl; krizini yenebilmek için, sürekli mekân değiştirir; ama ne mümkün.. Her şeye ve herkese yeten Necip Fazıl, ne çare ki, kendine yetemiyor ve bir türlü buhranını yenemiyor. Her adım atışında nefsi, dünyalar büyüklüğünde önüne dikiliyor ve onu, tutulduğu illetlerle alt ediyor. Geceler boyu uyuyamıyor; hiçbir teskin edici ilaç, ruhundaki infilakları dindirip onu huzura ve uykuya kavuşturamıyor. Anneciği, onun intihar etmesinden korkuyor ve silahını saklıyor. Onca kalabalıklar, şöhret, eller üstünde tutulma ve onca üstün zekâ ve o zekânın ürünü eserler. Hiçbirisi; hiçbir şey ve hiç kimse onun ruhundaki fırtınaları dindirmeye ve beynindeki milyonlarca kıymığı söküp atmaya yetmiyor. 'Kaldırımlar' şairi, 'Çile'sini biriktirip: 'Tam otuz yıl saatim işlemiş bin durmuşum; Gökyüzünden habersiz uçurtma uçurmuşum!' dediği ana (1934) geldi. İstanbul Şehir Hatları Vapurunda karşısına ilk defa çıkan ve bir daha hiç görmeyeceği bir insanın (kendisinin Hızır diye tanımladığı meçhul adam) işaret ve ikazına muhatap oluyor: ' ... Senin ilacın, kurtarıcın ve irşad edicin Eyüp Sultan'da Seyyid Abdülhakîm Arvasî hazretleridir!' Efendi Hazretleri ile ilk temas ve ruhuna 'temel çivisinin çakılması!..' Kendisinden dinleyelim: 'Belki üç, belki beş saat süren o günden, o günkü konuşmalardan hatırladığım yalnız bir ahenk çağlayanı, başka bir şey bilmiyorum. Sonra sonra, seyrek de olsa dokuz yıl süren temaslarım içinde, bahislerin hemen bütün köprübaşlarını kelimesi kelimesine hatırlıyorum da o günden, o günkü konuşmalardan bende (kloroform) tesiri gibi bir kendinden geçme hissinden başka bir şey hatırlamıyorum.' 'Kaldırımlar' şairi, kömürden elmasa doğru; 'Çile' şairi olmaya yüz tutacak ve 1939'da bir volkan misali patlayacaktır: "Gaiplerden bir ses geldi: Bu adam, Gezdirsin boşluğu ense kökünde! Ve uçtu tepemden birdenbire dam; Gök devrildi, künde üstüne künde!.. .. Atomlarda cümbüş, donanma şenlik; Ve çevre çevre nur, çevre çevre nur. İç içe mimari, iç içe benlik Bildim seni ey Rab, bilinmez meşhur! .. Kaçır beni ahenk, al beni birlik; Artık barınamam gölge varlıkta. Ver cüceye onun olsun şairlik, Şimdi gözüm büyük sanatkârlıkta. .. Diz çök ey zorlu nefs, önümde diz çök! Heybem hayat dolu, deste ve yumak. Sen, bütün dalların birleştiği kök; Biricik meselem sonsuza varmak." ..... NOT: Geçen haftaki yazımda Abdülhak H. Tarhan'ın ismi "Abdülhak H. Tahran" olarak çıkmıştır. Düzeltir özür dileriz.
'Çile' şairi, yeni ve çileli bir hayatın eşiğindeydi artık. Muhsin Ertuğrul'un isteği üzerine ilk tiyatro eseri olan 'Tohum'u yazdı. Hemen akabinde yazdığı 'Bir Adam Yaratmak' adlı piyes, yine Muhsin Ertuğrul tarafından İst. Şehir Tiyatrolarında sahnelendi. Hemen her kesim tarafından müthiş ilgi gören eser; yazarını takdir ve iltifat yağmuruna tutturdu. Haber Gazetesi'ne, kısa bir süre sonra da Son Telgraf Gazetesine girdi. Köşe yazılarındaki isabetli teşhis, tespit ve tahminleriyle herkesi hayrette bırakıyor ve onlara; 'bu adam ne dese çıkıyor!' dedirtiyordu. Ankara Devlet Yüksek Konservatuarı Batı Edebiyatı bölümünde, daha sonra da, İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi'nin Yüksek Mimari kısmında ve Robert Kolejin son sınıflarında edebiyat hocalığı yaptı. 1941'de Fatma Neslihan Hanımefendi ile evlendi. Necip Fazıl'ın izdivacını duyan Faruk Nafiz, kendisine: 'Senin gibi bir ejderhayı zapt edebilmek için ne gibi bir melek olabilmelidir?' demişti. Abdülhakîm Efendi Hazretlerinin kalpleri delen ve vücut kimyalarını değiştiren nazarlarına mazhar olup Hakk'a teslim olan Necip Fazıl, yıllar yılı içinde biriktirdiği ve bir türlü dindiremediği fırtınaları; 'Büyük Doğu' ile meydan yerine çekecek ve en gür seda ile haykırışlarına devam edecektir. Muarızları, önce hayretten küçük dillerini yutacak ve sonra da; 'bir mısraı millete şeref verecek düzeyde' dedikleri Necip Fazıl için; 'sanatına yazık etti' ve 'sabık şair' diyeceklerdir. 40'lı yıllar; 2. Dünya Savaşı dünyayı kasıp kavururken; savaşa girmemesine rağmen Türkiye'de hayat savaştan beterdir. Küfür ve irtidat, tüm şubeleriyle Türk insanının ufkunu tutmuş; resmî ağızlar, mevkutelere (medyaya) gönderdikleri tebligatta; 'Allah'tan ve ahlaktan bahsetmek yasaktır!' denilecektir. Küfrün karşısına, olanca haşmet ve şiddetiyle dikilecek ve hakkı en gür seda ile haykırıp; 'Büyük Doğu'nun kapağına: 'Allah'a itaat etmeyene itaat edilmez!' düsturunu yazacak kişi, Necip Fazıl'dan başkası olmayacaktır. Kılıçlar çekilmiştir; bir yanda, küfür ve irtidadın her şubesini temsilen -ki Üstad'ın tabiriyle- 'buzdağı-cumudiye', diğer yanda ise tek başına mücadele bayrağını, en zirve burcunda dalgalandıran Necip Fazıl Kısakürek. Öyle ki; çıkan her 'Büyük Doğu' nüshası, küfrün karanlıkları üzerine şimşek gibi çakıyor ve âdeta atom bombası tesiri icra ediyordu! Seneler senesi küfrün karanlığında bırakılan ve Hakk'a ve hakikate susamış Türk insanı, matbaanın kapısında sabırsızlıkla bekliyor ve çıkan mecmualara hayat iksiri gibi sarılıyordu. Zifiri karanlıkta çakan bu kıvılcım, devrimbaz kodamanlar tarafından derhal söndürülmek istenmiş ve bizzat Maarif Nazırı tarafından, Necip Fazıl'a üniversitedeki işinden el çektirilmek istenmiştir. Bunun üzerine Necip Fazıl: "Elli kişilik bir sınıftansa, bütün vatana hitap edici kürsüyü, yani 'Büyük Doğu'yu tercih ettiğini" ihtaren bildirip istifa edecektir...
16.08.2012
44 senesi... Küfür, tüm şubeleri ile cemiyetin ufkunu tutmuş; hak ve hakikat namına tek bir yaprak olsun kıpırdamamaktadır. Necip Fazıl'a da işten el çektirildiği gibi, dergisi de kapatılır ve hakkında; 'rejimi devirmek yolunda propaganda' suçundan dava açılır. Mukaddes davanın yılmaz savunucusu Necip Fazıl'ı; ne ardı ardına açılan davalar, ne çıkarmakta olduğu Büyük Doğu Mecmuası'nın sürekli kapatılması ve ne de zindanlara atılıp mahkûm edilmesi susturamamış; yapılan onca zulümden daha da bilenerek küfrün karşısına dikilmiş ve hakikati haykırmıştır. 1949 yılında; Türk insanını ve Türk yurdunu 'inilmez bir kuyu gibi' addettiği derekede Sakarya ile bütünleştirerek ve bu denli itilmişliğe, horlanmışlığa, aşağılanmışlığa, biricik anneciğinden de benzerlikler görerek; o destanlık öyküyü şu dizelerle taçlandıracaktır: "Ne ağır imtihandır, başındaki Sakarya! Binbir başlı kartalı nasıl taşır kanarya? .. Vicdan azabına eş kayna kayna Sakarya Öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya! .. Akrebin kıskacında yoğurmuş bizi kader; Aldırma, böyle gelmiş bu dünya böyle gider! Bana kefendir yatak, sana tabuttur havuz Sen kıvrıl ben gideyim Son Peygamber kılavuz! Yol onun, varlık onun, gerisi hep angarya Yüzüstü çok süründün, ayağa kalk Sakarya!" 1950 ile birlikte şeklen demokrasiye geçilmiş ancak; memleketin en ücra köşelerindeki muhtarından, uzatmalı çavuşlara kadar askerî ve sivil bürokrasi iliklerine kadar CHP'nin renkleriyle bezenmiş olmasıyla gerçek iktidarı, sürekli ellerinde bulundurmuş ve gelip geçen onca hükümetlere, boyunlarında davul taşımaktan başkaca iş bırakılmamıştır. Bundan dolayıdır ki; Necip Fazıl, on yıllık DP iktidarının iki yılını hapislerde geçirmiştir. 60 İhtilali de Necip Fazıl'a zindanı boylatacak; Yassıada'da yargılanmasının ardından Toptaşı Cezaevinde 1.5 yıl hapis yatacaktır. Tahliye edilir edilmez Son Posta ve Yeni İstiklal gazetelerinde başmakale ve günlük fıkralarını sürdürür. 1963'e gelindiğinde; yurdun muhtelif yerlerindeki sivil toplum kuruluşlarından davetler alır ve böylece; Anadolu'yu bir baştan öbür başa kuşatacak konferans çığırını açar. Bu satırların yazarı olan bendeniz, tıpkı, okul arkadaşım olan Başbakanımız Tayyip Erdoğan gibi; Üstad'ın konferanslarında takdimciliğini yapardık. Sakarya'daki takdimimden mest olan Üstad'ın kürsüye gelip ve bana; 'seni çok beğendim evladım!' deyişini muazzez bir hatıra olarak saklarım. 'Çile' şairi, üstün şiir idrakinin yanında; son derece tesirli konuşmasıyla aynı zamanda müthiş bir hatiptir. Tıklım tıklım dolan salonlar sokaklara taşar ve onca kalabalık Üstad'ı âdeta nefes almadan dinlerdi! Ve; bir ömür boyu, aradığı 'ideal neslin' maya tutması için çırpındı...
22.08.2012
Felsefede 'sezgicilik'in kurucucu olan Bergson, Sorbonne Üniversitesi'nde Necip Fazıl'ın hocasıdır. Bergson'a, kendisinden sonra ekolünü devam ettirecek kim ya da kimler var diye sorulunca şu cevabı verir: 'Felsefeyi bilen Necip Fazıl adında bir Türk vardı. O da derbeder bir yaşantı içindeydi!' Yıllar sonra; bir mahkemede yanlışlar üzerine iddiasını kuran savcıya Üstad, yanlışlarını hukuk mantığı açısından birer birer sıralarken kendisinin Sorbonne'da okuduğunu da ilave eder. Meğer, savcı da Sorbonne'da hukuk tahsili yapmamış mı?!. O da bu halini dillendirince; Üstad: 'Belli ki, sen orada yalnızca kanun maddelerini ezberlemişsin.. Bense, hukukun felsefesini yaptım!' der. Manevi kurtarıcısının işaretini aldığında 30 yaşındadır ve 'Nokta.. Nokta..' diye ifadelendirdiği Kafkas kökenli asil bir kadına sırılsıklam âşıktır. Manevi buhranına bir de aşk illeti arız olmuştur. Onca istek, hamle ve mektuplarına rağmen bir türlü ulaşamaz ve hatta yüz bulamaz! Beşeri aşkın zirve hali onu çıldırma noktasına getirdi; buhranını yenerek gerçek aşka kavuştu. Bakın nasıl? Ona yazdığı son mektubunda; 'Artık siz benim için lüzumsuz bir şeysiniz. Size erişememenin inkisarı içinde asıl erişilmesi gerekenin kim olduğunu dehşetle görüyorum. Siz bana ne verseniz neticede verebilmek kudretinde olmadığınızın ihtarcısından başka bir şey olamazsınız. Siz bir hayal, bir gölge, bir benzeyiş, bir remzden ibaretsiniz. Siz, mutlak yokluğunuz içinde, malikiyetin mahrumluğa dönen şekliyle karşıma mutlak varlığı, Allah'ı çıkardınız!' deyip o illetten kurtulur. Ve, işte kendi ifadesiyle; 'yeri geldi': 'Beni kimsecikler okşamaz madem Öp beni alnımdan, sen öp seccadem!' Ve: "Ne hasta bekler sabahı, Ne taze ölüyü mezar. Ne de şeytan bir günahı, Seni beklediğim kadar. Geçti istemem gelmeni, Yokluğunda buldum seni; Bırak vehmimde gölgeni, Gelme, artık neye yarar?" Öleceği yıl (1983) kadını çerçeveleyip, son noktayı koyar: "Dipsiz hasrete tuzak; En yakınken en uzak. Tadı zehrinde erzak; Kadın. Bir işaret, bir misal; Ayrılık remzi visal. Allah'a yol bir timsal; Kadın."
Davalar, mahkemeler; ölümüne kadar, Üstad'ın peşini bırakmadı. 1968 yılında yazıp Bugün Gazetesinde tefrika ettiği 'Vatan Haini Değil Büyük Vatan Dostu Vahiduddin Han' kitabından dolayı 1.5 yıl hapse mahkûm oldu. 73 Affı ile kurtuldu derken, 76 senesinde, kitabın yeni baskısı yapılınca aynı cezaya tekrar çarptırıldı. Adliye kayıtlarında; Üstad'ın cazaevlerine 'borçlu' gittiği ibaresi yer alıyor! Ancak; gerçek manada ve gerçek hayatta; kimin borçlu-kimin alacaklı olacağı, Mahkeme-i kübra'da belli olacaktır! Zira, Üstad; bu hususu çok önceleri şiirin kaydına geçirmişti: "Buluştururlar bizi, elbet bir gün hesapta; Lafını çok dinledik, şimdi iş inkılapta! Bekleyin, görecektir, duranlar yürüyeni; Sabredin, gelecektir, solmaz, pörsümez Yeni! Karayel, bir kıvılcım; simsiyah oldu ocak! Gün doğmakta, anneler ne zaman doğuracak?" 1978'de Büyük Doğu'yu son kez çıkardı. 1981'de evine kapandı ve bir daha dışarı çıkmadı. Son çiçeğe dururcasına, son nefesine kadar yazdı. 70'i aşkın eserlerinin son iki örneğini (İman ve İslam Atlası ve Batı Tefekkürü ve İslam Tasavvufu) bu dönemde yayımladı. Ölmeden önce son şiiri olan 'Zehir'i yazdı ve doğduğu gün olan 25 Mayıs günü ruhunu teslim etti. Nur içinde yatsın... Önce; yazdığı son şiiri ve ardından da vasiyeti olan Gençliğe Hitabesi'nden bir bölümü yazarak; 'Çile'li yılları şimdilik noktalıyoruz. "Çocukken haftalar bana asırdı; Derken saat oldu, derken saniye. İlk düşünce, beni yokluk ısırdı; Sonum yokluk olsa bu varlık niye? Yokluk, sen de yoksun, bir var bir yoksun! İnsanoğlu kendi varından yoksun. Gelsin beni yokluk akrebi soksun! Bir zehir ki, hayat özü faniye." "... İşte bu gençliği, bu gençliğin ilk filizlerini karşımda görüyorum. Şekillenmesi, billurlaşması için 30 küsur yıldır, devrimbaz kodamanların viski çektiği kamış borularla kalemime ciğerimden kan çekerek yırtındığım, paralandığım ve zindanlarda çürüdüğüm bu gençlik karşısında, uykusuz, susuz, ekmeksiz, başımı secdeye mıhyayıp bir ömür Allah'a hamd etme makamındayım. Genç adam! Bundan böyle senden beklediğim şudur: Tabutumu öz ellerinle musalla taşına koyarken, Anadolu kıtası büyüklüğündeki dava taşını da gediğine koymayı unutma ve bunu tek vasiyetim bil! Surda bir gedik açtık; mukaddes mi mukaddes! Ey kahbe rüzgâr, artık ne yandan esersen es!.." Miladi senenin 2012'sinin bu gününde; düne ve bugüne bakarak; "annelerin doğurup doğurmadığına" sizler karar verin sevgili okuyucularım ve lütfen Üstad Necip Fazıl Kısakürek'in aziz ruhuna bir 'Fatiha' okuyun!
30.08.2012
Üstad Necip Fazıl -1-
Hayat, gerçekten hayaldir sevgili okuyucularım. Sevgili Üstad'ımız susalı, otuz yıl olmasına rağmen; sesi, her geçen gün daha gür bir seda ile gönüllerde yankılanmaktadır. Talihe bakın ki; geçen asrın başlarında (25 Mayıs 1905) doğuyor. Çocukluk ve delikanlılık yıllarında; üç ayrı rejimi (Padişahlık, Meşrutiyet ve Cumhuriyet) ve üç savaşı (Balkan, Trablusgarp ve Birinci Cihan Harbi) yaşayarak gördü. Dünyanın başımıza yıkıldığı ve hepsi 10-15 seneye sığan bu meş'um devrin özeti: İhtilaller, savaşlar, çöküş ve devrimler... 1908'de Sultan Abdülhamid'i devirenler, devrim adına gelip; bu kısa süre zarfında her şeyi devirerek ve adına devrimler diyerek; maddede ve manada yok oluşa imza attılar.
Üstad'ın mısralarında bu durum:
"Cemiyet, ah cemiyet yok edilen ruhuyle
Ve cemiyet cemiyet yok eden güruhiyle"
...
"Üç katlı ahşap evim; her katı ayrı âlem;
Üst kat elinde tesbih ağlıyor babaannem.
Orta kat 'mavs' oynayan annem ve âşıkları! Alt kat kız kardeşimin tamtamda çığlıkları!"
Sonradan; yukarıdaki dizelerle dile getirdiği toplumun; ele-avuca sığmaz, nefsinin olanca hızıyla esiridir genç şair. Yüksek öğrenim için gittiği Paris'te, bir Türk'ten öğrendiği kumar illetine yakalanır ve bu illetten uzun seneler yakasını kurtaramaz. Kendi tarifi ile Paris: "İhtilaç, raşe, takallüs, hafakan üfleyici ve zamanın bütün yıldızlarını maskeleyen ışıkları ve canavar binaları ile bir şeyi, büyük bir şeyi peçeleyici bir kâbus şehri... Kadını, kumarı, içkisi; (bohem) hayatı, şüpheci felsefesi, sar'a nöbetleri içindeki sanatı; çözmeye çalıştıkça dolaşan ve büsbütün düğümlenen meseleleriyle Paris..."tir. İşte böyle bir Paris'te; Türkiye'ye dönmesi için kendisine verilen iki bin Frank yol parasını, orada kalmak ve öğrenimine devam edebilmek hayaliyle oynadığı oyunda da kaybedince; çıkıp kendini sokağa atar ve: "Pırıl pırıl cadde... Paris kaynıyor... O, genç şair, şehrin kapkara çatıları, esrarlı bacaları ve her an göz kırpan esrarlı ışıkları ortasında, kaybolmuş bir çocuk gibi kimsesiz ve on parasız... Ve 'Işık Beldesi' diye anılan Paris'te, hiçbir yerden hiçbir ümit kıvılcımı göstermez karanlıkta..." Süratle oteldeki odasına çıkar; uçları simsiyah tırnakları ile yanaklarını kanatırcasına tarayarak ağlamaya başlar ve: "Allah'ım! Beni, kendi kendimden kurtar!" diye yakarır. Türkiye'ye döner; edebiyat muhitlerinde aynı "bohem" hayatının içinde şiirleriyle; özellikle "Kaldırımlar" şiiriyle zirve yapar. Gıpta ile bakılıp, eller üstünde tutulur ve aynı edebiyat çevreleri kendisi için: "... Bir mısraı, millete şeref verecek düzeyde..." denilecektir. "Beyninin zarındaki kezzap"tan kıvranırcasına acı çeken, onca kalabalıklar arasında kendini yapayalnız hisseden ve Batılının anguaz diye tanımladığı buhranını bir türlü yenemeyen ve otuzuna merdiven dayayan bu genç adam; Şirket-i Hayriye vapurunda; kendi tabiriyle "Hızır tavırlı" bir adamdan; kurtarıcısı olacak yol göstericinin ismini alır: Es-seyyid Abdülhakim Arvasi...
Abdülhakim Arvasi hazretleri ile Eyüb Sultan'da üç-beş saat süren ilk buluşmalarından hiçbir şey hatırlamıyor ve: "...Evet, akşam Eyüb'ün üstüne bir seccade gibi bir hamlede düşmüş sandım. Evden çıkıp etrafıma bakınca akşamın farkına vardım da ondan. Sade akşamın mı? Kendimin, nerede olduğumun, nereden gelip nereye gittiğimin de..." diyecek ve; Efendi'nin "ruhuna temel çivisini çaktığı" o, ilk buluşmadan önceki halini şu dize ile dillendirecektir:
"Tam otuz yıl saatim işlemiş ben durmuşum/Gökyüzünden habersiz uçurtma uçurmuşum."
Ruh iklimi değişip kendine gelen Üstad; Abdülhakim Arvasi hazretlerinin mübarek nazarları ile; Kaldırımlar şairliğinden Çile şairliğine doğru yol tutacak ve bu yolu tüm âleme haykırmak için bütün bir ömür yırtınıp didinecektir.
Eski muhitindeki arkadaşları, kendisine "sanatına yazık etti; sabık şair" diyeceklerdi. O ise, 1939'da kaleme aldığı Çile şiiriyle hem kendi muhasebesini yapacak ve hem de muarızlarına cevabını verecekti:
"Kaçır beni ahenk, al beni birlik;
Artık barınamam gölge varlıkta.
Ver cüceye onun olsun şairlik,
Şimdi gözüm büyük sanatkarlıkta."
Kalemini, edebiyatın bütün şubeleriyle (şiir, tiyatro, hikâye deneme, makale vb.) davasının emrine verecek ve bu gaye ile; cemiyet arenasına atılıp; fikir dergisi çıkaracak (Büyük Doğu) ve memleketin dört bir yanını dolaşarak seri konferanslar verecektir. Bu haliyle rejimin husumetini celbedecek ve artık kendisine zindanlar reva görülecektir. Yılmayacak; rejim, "Allah'tan ve ahlaktan bahsetmek yasaktır" dediğinde; "Allah'a itaat etmeyene itaat edilmez" diye karşı koyacak ve bundan böyle kâh dışarıda ve kah "Medrese-i Yusufiye'de yalçın mücadelesine devam edecektir...
"Kişi sevdiği ile beraberdir" ilahi ölçüsüne sımsıkı bağlanmış; sevgide Efendisinde eriyerek ona; "Seni tanıyıncaya kadarki hayatım, sana yaklaşmanın, uzaklıkta yaklaşmanın saadeti; seni tanıdıktan sonra da senden uzaklaşmanın, yakınlıkta uzaklaşmanın felaketi içinde, bütün teferruatı sensin... Hayatım sensin!" diyecektir.
Abdülhakim Arvasi hazretlerinden almış olduğu bu sevgi terbiyesini; şiirinde ve nesrinde ve hemen her çeşit edebi eserlerinde dillendirmiştir. Bu cümleden olarak; tasavvuf: "...Bir saray düşünün. Bulutların üstünde, duvarları zümrütten ve çatısı yakuttan bir saray... Pencerelerinde, içeride binbir avizeli bir ziyafet salonunu ihtar eden ışıklar... İşte O'nun ruhaniyet abidesi olan bu sarayın dış mimarisi şeriat, içi de tasavvuf; ve ne dış içten ayrılabilir ve ne iç dıştan..."
İnsan ise: Ya olmak veya ölmek mevkiindedir. Bugün insanın, onca keşif ve maddi imkânlarına rağmen içine düştüğü bunalım ve buhranların yegane sebebi iman eksikliği ve kâinattaki oluşa gafil kalışıdır.
Aşk ise: Üstad aşkı atom bombasına, aklı ise iğneye benzetir ve maneviyat yolunda atom bombası ile çukur açmak varken, iğne ile kuyu kazılır mı?
Aşk, kendisinde değil, sevgilisinde olmanın ve sonuna kadar feda etmenin haletidir.
Anne, evlat, vatan, dost, kadın, renk, tabiat, fikir, ruh kimi ve neyi seversen sev. Fakat söyle, bunlar mı sevilmeye en fazla layık, yoksa bunları yaratan Allah mı? "Aşk, Allah'ı bulmak için... O'nu deli gibi sevmeye çalışsana!" der.
Üstadım! Ne güzel; sevdiklerinle berabersin... Cennet nimetleri afiyet olsun...
23.05.2013
Üstad Necip Fazıl yaşıyor! -1-
Üstad Necip Fazıl'ın doğumunun 110. Yılı Etkinlikleri, yetiştirdiği 'altın nesil' eliyle yurdun dört bir yanında icra ediliyor. İnsan ve cemiyet olarak, zifiri karanlığı yaşadığımız 1940'lı yıllarda Üstad, cemiyetin ruh röntgenini çekercesine bir muhasebeye girişiyor ve:
"Cemiyet, ah cemiyet, yok edilen ruhiyle;
Ve cemiyet, cemiyet, yok eden güruhiyle...
Yeni çirkine mahkûm, eskisi güzellerin;
Allah kuluna hâkim, kulları heykellerin!
Bekleyin, görecektir, duranlar yürüyeni;
Sabredin, gelecektir, solmaz, pörsümez Yeni!
Karayel, bir kıvılcım; simsiyah oldu ocak!
Gün doğmakta, anneler ne zaman doğuracak?" diye, hasretle soruyor ve dört gözle bekliyordu.
Malum; Üstad'ın, 79 senelik (Hicri 81) ömrünün iki devresi var. Biri, otuzlu yaşlara kadar olan 'bohem' dönemi. Kendi ifadesiyle: 'Tam otuz yıl, saatim işlemiş ben durmuşum/Gökyüzünden habersiz uçurtma uçurmuşum!'
Necip Fazıl, bu döneme ait 'cahiliyye' şiirlerini inkâr eder ve onları tarihin çöplüğüne attığını söyler. Ama, birileri, Necip Fazıl'ı hep o eski şiirleri ile anmayı maharet bilir. Üstad, onlar için; 'inkar edip, çöplüğe attıklarımı eşeleyip karıştıranlar var! Bunların hiçbirisi, benim adıma ve ruhuma mal edilemez!' diyor. Buna rağmen, birilerinin, hâlâ o eski defterleri karıştırmakta olduğunu görmekteyiz; onları da çöplükte bırakmakta fayda var!
1904 yılının 25 Mayıs'ında doğan Necip Fazıl'ın yeni ve asıl doğumu; hasta kalplere şifa sunan, büyük mazlum ve şehid, faziletli, Seyyid Abdülhakîm Arvasî Efendi hazretleri ile tanıştıkları 1934 senesidir. Bu hâli, Necip Fazıl; 1940 senesinde kaleme aldığı dizelerinde şöyle terennüm edecektir:
"Allah dostunu gördüm, bundan altı yıl evvel;
Bir akşamdı ki, zaman, donacak kadar güzel. Ve:
'Bana, yakan gözlerle, bir kerecik baktınız;
Ruhuma, büyük temel çivisini çaktınız!"
Necip Fazıl'ın on iki yıllık çocukluk devresi sayılmazsa; otuz yaşına kadar olan, on sekiz yıllık hayatında şeytanla dosttur!
İşte; bu hayatında, mahut çevreler kendisini göklere çıkarır ve; "... bir mısraı bir millete şeref verecek düzeyde..." denilerek baş tacı edilir. O ise; ruhunun bezendiği yeni kıvamla:
"Ellerime uzanan dudakları tepeyim;
Allah diyen, gel, seni ayağından öpeyim!" diyerek; yeni bir oluşla ve yepyeni bir solukla cemiyet arenasına atılır. "Kökü iffet, dalları taklit, meyvesi fuhuş!" olan bir ortamda; "rahminde cemiyetin, doğum sancısı" olduğunu söylüyor ve kendini; "mukaddes emanetin dönmez davacısı" addederek, yalınkılıç meydana atılıyor!
Ve tabii, çile başlıyor! Bu kader, Allah'ın dinine hizmet etmek isteyen herkesi bulmuştur. Zira insanlar, büyüklükleri ve hizmetleri ölçüsünce çile çekmiştir!
40'lı yıllarda devrin Başvekili (CHP'li), kendisine; CHP lehine yazılar karşılığında, büyük bir meblağ teklif etmiş; o ise, bunu küfür addedip, elinin tersiyle itmiş ve bir ömür boyu mahut partinin aleyhinde yazmıştır.
Üstad Necip Fazıl'ın hedefi, Türkiye'nin ve hatta insanlığın yarınlarını hazırlayacak 'altın nesil' için maya tutturmaktı. Bunu da 'utansın' dizeleri ile dillendiriyordu:
"Tohum saç, bitmezse toprak utansın!
Hedefe varmayan mızrak utansın!
Hey gidi küheylan, koşmana bak sen!
Çatlarsan, doğuran kısrak utansın!
Eski çınar, şimdi Noel ağacı;
Dallarda iğreti yaprak utansın!
Ustada kalırsa bu öksüz yapı,
Onu sürdürmeyen çırak utansın!"
01.06.2014
Üstad Necip Fazıl yaşıyor! -2-
Vefat ettiğinde, Adliye kayıtlarında 'borçlu' gittiği yazıyor! Yani, yatmadığı mahkûmiyeti vardı. Ancak, kimin borçlu, kimin alacaklı olduğu, 'Mahkeme-i Kübra'da belli olacak!
Necip Fazıl, iki yüz senedir tahrip edilen; cemiyetin ruh köklerini tamire memurdu! Seyyid Abdülhakîm Arvasî hazretlerinin, hançeresini 'kutsal nefes'le bezediği Necip Fazıl; bu memuriyetle şiirler yazıyor, dergi çıkararak makaleler yazıyor ve vatanın dört bir köşesine koşarak seri konferanslar veriyordu. Dergisi kapatılıp yasaklanıyor ve kendisi zindana atılıyor; yetmiyor ikinci kez askere alınıyordu!
O devir, imanla insanlar arasında 'cumudiye' bir buz dağı vardı. Necip Fazıl ve bir elin parmaklarını geçmeyen sayıdaki o devrin kahramanları, nefesleriyle o buz dağını erittiler. Küfür ve irtidat bulutları ufku tutmuştu. Susuzluktan ciğerleri paralanan bir avuç Müslüman, iman ve İslam'ı haykıran Büyük Doğu'nun kapısında, sabırsızlıkla derginin çıkışını bekliyor ve; 'ver bir Büyük Doğu!' diyerek alıyor ve bir solukta okuyordu!
Zamanın sahibi, silsile-i zeheb'in en son halkası, Seyyid Abdülhakîm Arvasî, bir yandan; sessiz ve derinden, kendinden sonraki zamanın bir tanesini tıpkı bir istiridye gibi bağrında saklayarak ve; sevda haberini devamlı telkin ederek istikbale hazırlıyor; diğer yandan da Necip Fazıl gibi bir üstün sanatkârı, bütün haşmetiyle; debdebe ve şaşaa ile meydan yerine salıyordu!
Sessizce dönen birinci pervanenin hâli, Nakşilerin 'gizli zikri'ne, meydan muharebesinde yankılanan top sesleri de, Kadirilerin 'aşikâr zikri'ne benziyor ve her ikisi de, yalnızca Allah'a çıkıyordu!
Bir ömür boyu yırtındılar, paralandılar ve zindanlarda süründüler ve neticede; arzu ettikleri idael neslin maya tuttuğunu ve filizlendiğini, sağlıklarında görüp; 'başlarını secdeye mıhlayıp, bir ömür Allah'a hamd etme makamına' eriştiler!
Necip Fazıl vefat ettiğinde, Adliye kayıtlarında 'borçlu' gittiği yazıyor! Yani, yatmadığı mahkûmiyeti vardı. Ancak, kimin borçlu, kimin alacaklı olduğu, yarın 'Mahkeme-i Kübra'da belli olacak!
Üstad Necip Fazıl'dan beslenen nesiller; 'üstün dava'nın şaşmaz bekçileri olarak bugün; gürül gürül akan ırmakların başlarını tutmaktalar! Cumhurbaşkanından, sokaktaki en sade vatandaşa kadar herkesin üzerinde hakları olan bu büyük zatlar, asla unutulmamalı ve kendilerine dualar ve Fatihalar gönderilmelidir.
20. asır ki, asırların en karanlık olanıdır; onun çilesini çekenlerin eserleri mutlaka okunmalıdır. Necip Fazıl'ı okumayan ve tanımayan genç, kaç fakülte bitirirse bitirsin noksandır. Onlar, onca zorlukları, baskı ve dayatmaları; envai çeşit zulümleri çekerek yazdılar. Bizse, hiçbir zorluk çekmeden yalnızca okumuyorsak; bize yazıklar olsun!
"Ey genç adam, bu düstur sana emanet olsun:
Ötelerden habersiz nizama lanet olsun!.."
02.06.2014
İnsan unsuru
En önemli faktör insan unsurudur. Üstad Necip Fazıl, makinenin hamaratlığı yanında hissizliğini anlatırken; "en mütekâmil kompüter, en ahmak insanın tırnağı kesilirken duyduğu hissin trilyonda birini bile hissedemez!" demişti. Bundan dolayıdır ki, Napolyon'un; "para! para! para!" demesi misali; insan... insan... insan... Söz büyüklerden açılmışken; merhum Ahmet Arvasi Bey de; "... aynı kanunlar kötü insanlar eliyle kötü yönetime, iyi insanlar eliyle de iyi yönetime pekâlâ dönüşebilir" tespitini yapmıştı ki, ne kadar doğru! Bakınız, mahut YÖK'ün başında Doğramacı ve Mehmet Sağlam Beyler bulunduğu vakit; üniversitelerimizde türban yahut baş örtüsü diye bir sorun yok gibiydi. Hatta, türbanı, modernlik adına dillendirip tavsiye eden bizzat, ilk YÖK Başkanı İhsan Doğramacı'dır. At kaçtı torba düştü! Ne zaman ki YÖK'ün başına, Süleyman Demirel tarafından Kemal Gürüz getirildi; at kaçtı torba düştü! O zamanki YÖK Başkanı Sayın Prof. Dr. Mehmet Sağlam, Süleyman Demirel'e giderek; onca üniversite rektörleri arasından, Kemal Gürüz'ün dışında kimi seçerse üniversitelerde herhangi bir problemin yaşanmayacağını söylemesine ve rica etmesine rağmen, Demirel inadına (!) Kemal Gürüz'ü getirmişti. Kemal Gürüz'ün gelişiyle; üniversitelerine baş örtüsü yahut türbanla girilen rektörlere baskı yapılmaya ve kendileri resmen ve alenen tehdit edilmeye başlandı. Onlardan birisi de, o vakitler Marmara Üniversitesi'nin rektörü olan Prof. Dr. Ömer Faruk Batırel'di. Batırel Hoca, baskılara dayanamayıp, görevinden istifa etmişti. Demem o ki, baş örtüsü yahut türban meselesini kaşıyıp gündemde tutan hep bu mahut zihniyet olmuştur. Hakikaten söylenildiği gibi, bu meselenin üzerine böylesine zorbalıkla gidilmeseydi, bu ülkede böyle bir mesele (!) olmayacak ve bizler bu işi konuşmuyor olacaktık. Bunun yerine gerçek gündemlerimizi konuşabilecektik. Üniversitelerinde "bilim"den konuşamayanlar, baş örtüsü ile yatıp türbanla kalkıyorlar! Bir şey yasak ise... Bir şey yasak edildiği zaman rağbet görür! Vaktiyle Kürtçe kasetler yasaktı ve amansız şekilde takip edilirdi. Özal geldi, bu yasakları kaldırdı. Kimse rağbet etmez oldu. Acizane şu görüşe katılıyorum: Mademki, YÖK Başkanlığına atama yaptık. Bir-iki sene içinde mahut zihniyetteki rektörler de gitmiş olacaklarına göre, mevcut kanunlarla da, bu baş örtüsü yahut türban sorunu suhuletle halledilebilirdi. Bu iktidardan sonra yeni gelecek yönetim YÖK'ün başına acaba nasıl birini getirir endişesi kalıyordu ki, o da yeni yapılacak anayasa ile pekâlâ halledilebilirdi. Nitekim sayın Prof. Dr. Ergun Özbudun Hoca'nın başkanlığında yapılan anayasa taslağında bu hususu görmekteyiz. O taslakta YÖK, "Deli Dumrul!" olmaktan çıkarılıyor! Uzlaşma yoksunluğu!.. Uzlaşma deniyor. Bunu herkes söylüyor ama, mahut zihniyetin uzlaşmadan yana en ufak bir yaklaşımları olmadı, olmuyor. Bu demektir ki, bundan böyle de olmayacak! Zaten, uzlaşma yoksunluğu, bir avuç mütegallibede (kendisini böyle zanneden!) var! Halkın kahir ekseriyetinde ve en önemlisi el ele tutuşarak okullarının yolunu tutacak olan açık-kapalı kız öğrencilerimizin, uzlaşmadan yana asla bir sorunları yoktur.
14.02.2008
Vefat yıldönümünde Üstad Necip Fazıl
25.05.2010
Yavuz Bahadıroğlu
Gençlik yıllarım talihlidir…
Talihlidir, çünkü bir tarafımda Bediüzzaman Said Nursi, bir tarafımda Zübeyir Gündüzalp, bir tarafımda Bekir Berk, bir tarafımda Cemil Meriç, bir tarafımda Mahir İz, bir tarafımda Türk edebiyatının çınarlarından Prof. Ömer Faruk Akün ve Mehmed Kaplan, bir tarafımda Prof. Dr. Ayhan Songar, bir tarafımda Nihad Sami Banarlı, bir tarafımda Eşref Edip, bir tarafımda Sinan Omur, bir tarafımda İbrahim Hakkı Konyalı, bir tarafımda Münir Süleyman Çapanoğlu, bir tarafımda Muzaffer Ozak Hoca, bir tarafımda Nurettin Topçu ve Üstad Necip Fazıl Kısakürek vardır...
Balarısı gibiydim: Fırsat bulur bulmaz birinden birine koşuyor, hayatı çeşitli perspektiflerden kavramaya çalışıyordum.
Tabii hayatım çok renkli, çok alternatifli bir maceraya dönüşüyor, gençlik çağlarının geçer akçesi saplantılara yer kalmıyordu.
Şimdiki gençler bu yönden çok talihsiz: Çünkü ortada bu isimlerden (ya da benzerlerinden) yok, olanlar ise kendi içlerine çekilmiş, kapılarını sımsıkı kapatmışlar.
Bendeniz dahil, herkes kendi dünyasında kendi yalnızlığını yaşıyor.
Oysa geçmişte ne güzel sohbet mekânlarımız vardı…
Meserret, Çınaraltı, Küllük…
Ve daha bilmediğim, sivil eğitim mekânları…
Ayrıca evler, bürolar, mescitler, gizli gizli arka kapıları açılmış dergâhlar, nur medreseleri…
Dersler, âyinler, dernekler (Bu arada MTTB’nin üzerimdeki etkisini minnetle yâd etmekle mükellefim)…
Neyse, nostalji takılmayı bırakıp, vefat yıldönümü (25 Mayıs 1983) münasebetiyle biz Necip Fazıl’a gelelim…
Rahmetli Necip Fazıl’la ilk tanışmamız konferans için geldiği Rize’de, konferansını verdiği sinema salonunda gerçekleşti…
Henüz bir lise öğrencisiydim ve bilgisine, üslubuna, kelime haznesine hayran kalmıştım.
Çok sonra Cağaloğlu’nda aynı cadde üstünde (Yerebatan Caddesi) çalışma şansını elde ettim (nasiptir)…
O tarihte ben Yeni Asya Gazetesi’nde yazıyordum, o da Büyük Doğu Mecmuası’nı çıkarıyordu.
Günlük işlerimi toparlar toparlamaz bürosuna koşuyor, sigara dumanları arasında (sıkı bir tiryakiydi) abonelere gönderilecek Büyük Doğu’ların üstüne adres yazıyordum…
Ya da sırtlayıp Büyük Postahane’den abonelere gönderiyordum.
Keyfinin yerinde olduğu bir eşref saatinde dümdüz sordu:
“Beni nasıl bilirsin, genç adam?..”
“Kaleminizden kan damlıyor, müthiş bir kavga adamısınız” gibisinden bir şeyler kekeledim…
Kulak yumuşağımdan tuttu ve bir ebedi hakikatı kulaklarıma küpe etti:
“Kavga adamı olmayı boşver genç adam, ben şimdiye kadar kimseyi döve döve Müslüman yapamadım. Sen sevgi adamı olmaya çalış, ancak o zaman daha etkili olabilirsin.”
Doğrusu o zaman bunu pek anlayamamış, Üstad’ın yaşlandığını, bu yüzden kavgadan vazgeçtiğini düşünmüştüm…
Şimdi anlıyorum ki, o sözler yaşlanma emaresi değil, olgunlaşma belirtisiydi. Hem Mevlâna’laşmış, hem de Yunus’laşmıştı…
Sağlığında Üstad’ın özel hayatı bizim camiada çok eleştirilirdi: Kimisi sigarasına, kimisi at binmesine, kimisi sakalına-bıyığına, hatta kravatına takar, bazıları ise “ilmiyle âmil” bulmadığı için eleştirirdi.
Ben ise böyle bir üslupkârın, bu kudretli şair ve nesir ustasının dinsiz cephede yer alması halinde inancımıza verebileceği zararları düşünür, saflarımızda yer aldığı için Allah’a hamd ederdim.
Çünkü çok etkin bir yazar ve hatipti. Benim durumumdaki milyonlarca genci etkiledi ve istikamet bulmalarına yardımcı oldu.
Yaşadığı dönem, İslâmi hizmetler açısından, tam anlamıyla bir “kaht-ı rical” (adam kıtlığı) vardı. Alnı secdeyle buluşan yazar bulmak imkânsız gibiydi. Öte yandan düzgün kıbleli tanınmış insanlara zindanlar göz kırpıyordu.
Böyle bir dönemde hizmet etti.
“Böyle bir dönem” derken İnkâr-ı uluhiyet (Allah’ın inkârı) fikrinin ders kitapları ve şiirler vasıtasıyla körpe zihinlere ekildiği dönemi kastediyorum…
Gerçekten de durum içler acısıydı…
Geleneksel kültürümüzle ithal Batı kültürü arasında gel-git kurulmuştu. Kafamız sözün tam mânâsıyla hercümerçti. Aileden aldığımız geleneksel terbiye ile telkin, okullarda öğrendiklerimizle kıran kırana çatışıyor, şuurumuz alabora oluyordu.
Belli ki, bu çatışmayı vakti zamanında kendisi de yaşamış, Osmanlı aile yapısının modern aile yapısıyla yer değiştirmeye başlamasını kendi evini örnek göstererek hicvetmişti:
“Üç katlı ahşap evin her katı ayrı âlem,
“Üst kat: Elinde tesbih, ağlıyor babaannem…
“Orta kat: ‘Mavs’ oynayan annem ve âşıkları,
“Alt kat: Kız kardeşimin tamtamda çığlıkları…
“Bir kurtlu peynir gibi, ortasından kestiğim;
“Buyrun ve maktaından (kesmesinden) seyredin, işte evim!”
•
Otuzlu yaşlarda Abdülhakim Arvasi ile tanışınca, ruhsal bir dönüşüm geçirdi ve ancak ondan sonra yaradılış hikmetine ulaştı…
“Tam otuz yıl saatim işlemiş ben durmuşum;
“Gökyüzünden habersiz, uçurtma uçurmuşum...”
Artık kim olduğunu biliyor, şiirlerini ve yazılarını duru bir zihinle yazıyordu.
Artık her şey yerli yerine oturmuştu.
Gelin görün ki, biz hâlâ, gökyüzünden habersiz uçurtma uçurmaya devam ediyoruz.
Onu rahmetle, şükranla anıyorum.
NOT: Sevgili dostlarım! Bugün (25 Mayıs Salı) saat: 14.00'de İstanbul/Üsküdar, Şemsipaşa İlçe Halk Kütüphanesi'nde "Fetih ve Fatih" konulu bir konferans vereceğim. Tüm dostlarımı bekliyorum
Necip Fazil'dan Alinti
Tarih18 Şubat 2012, 16:16EditörMetin Sentürk
" Yola çiktiklarini yolda bulduklarina degisirsen; Hem yolunu kaybedersin hem dostunu "
"Yola çiktiklarini yolda bulduklarina degisirsen; Hem yolunu kaybedersin hem dostunu!."
" “Tereddüt edersen bacaklarin seni tasimaz. Yürüyecegim de, bas ve yürü!”
Öyle ucuz degil GÜL koklamak…GÜL tutan ele diken batmali. Bir ASK’ a gönül veren; O ASK’ in kapisinda yatmali.
Insanin kazandigi paradan degil, paranin kazandigi insandan korkulur ...
“Tam otuz yildir saatim islemis ben durmusum;
Gökyüzünden habersiz, uçurtma uçurmusum...”
Hep nefis çikar karsima, ölüp ölüp dirilsem; Insandan kaçmak kolay, kendimden kaçabilsem..."
Sonum yokluk olsa, bu varlik niye…?
Yarin elbet bizim, elbet bizimdir;
Gün dogmus, gün batmis, ebed bizimdir!
‘Tomurcuk derdinde olmayan agaç, odundur’
” Necip Fazil Kisakürek ”
Tam 30 yil saatim islemis ben durmusum, gökyüzünden habersiz uçurtma uçurmusum
Marifetli hokkabaz basini kaldir da bak
Gökte bir oynayan var yildizlarla kaydirak
Kadin ; Hiristiyanlikta yol kesici bir engel, islamda ise yol açici bir kanattir
Kalbimi ve aklimi hep sag elime verdim
Görevi olmasaydi, sol elimi keserdim
Gözler, ya merhamet ya da nefretin isildadigi bir kandildir
Ey düsmanim, sen benim ifadem ve hizimsin
Gündüz geceye muhtaç, bana da sen lazimsin
Fikir besler, siyaset öldürür Siyaset, fikrin kendisi degil; posasidir
Uzaniverse gövdem, taslara boydan boya
Alsa buz gibi taslar, alnimdan bu atesi
Dalip; sokaklar kadar esrarli bir uykuya
Ölse, kaldirimlarin kara sevdali esi!
imanin ticaretini yapanda, iman arama !
1400 e bir yil var, yaklasti zamanimiz
Bu asirda gelir mi dersin kahramanimiz
Bir hadiseyi düsünebilmek için filozof olmaktan baska çare görmemek, düsünme hakkindan vazgeçmek degil midir ?
Ruhumu eritip de kalipta dondurmuslar
Onu ‘Istanbul’ diye topraga kondurmuslar
Bir tohumda; gövdesi, dallari, yapraklari ve meyvesiyle bütün bir agaç gizlidir
Kader, beyaz kagida sütle yazilmis yazi
Elindeyse beyazdan, gel de siyir beyazi
Ruh, dal budak salmis bir agaç gibi göz önünde bulunan hakikatlerde degil, en derin ve en gizli yerdedir Ruh, insanin tohumudur
Ne hasta bekler sabahi
Ne taze ölüyü mezar
Ne de seytan bir günahi
Seni bekledigim kadar
Sabir, çekilen seyi duymamak degil, ona dayanmayi bilmektir
Ari bal yapar, fakat bali izah edemez
Beni kimsecikler oksamaz madem
Öp beni alnimdan, sen öp seccadem
Zaman insanlari degil armutlari olgunlastirir
Siir, Allah’i sir ve güzellik yolundan arama isidir
Çayci, getir ilaç kokulu çaydan
Dakika düselim senelik paydan
Zindanda dakika, farksizdir aydan
Karistir çayini zaman erisin
Köpük köpük, duman duman erisin
Biz hohlaya hohlaya buz daglarini erittik; simdi ortalik çamurdan geçilmiyor
Ölüm güzel sey, budur perde ardindan haber
Hiç güzel olmasaydi ölür müydü Peygamber( sav )?
Ihya etmek için ne kadar ilim lazimsa imha için de o kadar cehalet kafidir
Dagi taniyan, nasil tanimaz uçurumu?
Madem ki yükselis var, inis olmaz olur mu?
Akildan büyük nimet, zekâdan da agir yük tanimiyorum
Tutusturanlar lügat kitabini elime
Bilsin, Allah’tan baska bilmiyorum kelime
Olunmayacak her seyle olabilecek her seyin kefalet ve keyfiyeti Islam da Her sey islamda
Geçti, isteme gelmeni
Yoklugunda buldum seni
Bir kalbi var ki benim, sevdiginden burkulur Kahredenden ziyade, sevilenden korkulur.
xxxxxxxxxxxxxx tarih yazıları
Köklere kezzap döküldü!
Tekkeler kanunla kapatılıp yasaklandığında; bu mey'us ve meş'um hâli duyan bir mübarek zat; 'Onlar, çoktan kendilerini kapatmışlardı; bu yapılan, zaten kapalı olan mekânların kapılarına ayrıca kilit takmaktan ibarettir!' diyor.
İnsanı sufli âlemden ulviliğe taşıyan; Şeriat-Tarikat-Hakikat yolculuğunun ana caddesi dindir. Son ve en mütekâmil din olan İslamiyet'te; ilim yani bilmek, amel yani bildiğini yapmak ve ihlas yani yaptığını desinler diye değil, yalnızca Allah rızası için yapmak esastır. Bu esasa uymak elbette bir temrini ve eğitimi gerektiriyor. Osmanlı İslam Cemiyeti çareyi, eğitimde din ilimleri ile fen ilimlerini birlikte vermekle yetinmeyerek; bütün bir cemiyetin inancını vicdanileştirmesi için, tasavvuf müesseselerine (tekke ve zaviye) imkân tanımakta bulmuştu. Böylece her tahsil kademesindeki insanın manevi eğitimi sağlanmıştır.
İslamiyet'in ebedî düşmanları, hedef tahtasına Osmanlı Devleti'ni alarak işe koyuldu ve evvelemirde manevi varlığımıza kastetti. Bu cümleden olarak; 'Tanzimat'la beraber; din ilimleri ile fen ilimlerinin birlikte okutulması kaldırıldı. Böylece; fen adamlarının dinsiz, din adamlarının fen ilimlerinden habersiz olmaları amaçlandı.
Yetiştirdikleri sahte şeyhler (casuslar) vasıtası ile tekke ve zaviyelere girilmiş ve bunlar marifetiyle her türlü pislik ve melanetler, oralarda icra edilmiştir.
Önceki düşmanlıklar; İslam fidanının dallarını ve hatta gövdesini kesmek şeklinde olmuş; bunlardan hiçbirisi İslam fidanının kökünü kurutamamıştır. İngilizlerin başını çektiği son düşmanlık ise, hepsinden beteri olarak tecelli etmiş; İslam fidanını koruyucu gibi görünmüş, onu çapalamış, sulamış... ama, gece fırsatını bulup dibine kezzap dökerek, kökünden kurutmuştur. Böylece; tekke ve zaviyeler resmen kapatılmadan çok önceleri kendi kendilerini kapatmış oluyordu.
Bütün bu manevi tükenişleri; Harb-i Umumi ile birlikte maddi tükeniş takip etmiş; son bir gayretle girişilen İstiklal Savaşı'ndan sonra tesis edilen Cumhuriyet döneminde de, maalesef aynı aymaz politikalara devam edilmiş ve maddede kurulan ve kurtulan devlet ve millet, manada bütünüyle tüketilmiştir.
1750 senesinde; Devlet- Aliye'nin İslam muhitlerinin her zerresi tasavvuf kokarken; gitgide uygulanan 'yok etme' politikaları yüzünden, 1950 senesine gelindiğinde; hiçbir yerde bu kokunun zerresi kalmamıştır! İki yüz senede bir cemiyet; hangi yükseklikten hangi derekeye düşürülmüştür?!.
Cemil Meriç'in dediği gibi; önce, muhteşem mazimizi unuttuk; sonra da inkâr ederek düşman olduk! Bilmediğinin düşmanı olmak ise, insanın tabiatının gereğidir.
Ceket astarımızda unuttuğumuz hakikati bulabilmemizin yegâne yolu, ona özlem duymaktır. Zira buyurulmuştur ki: Cenâb-ı Hak, vermek istemeseydi, istek vermezdi!
04.04.2013
Misak-ı Millî ruhu
Malum; Misak-ı Millî, Osmanlı Meclis-i Mebusan'ının, işgal altındaki İstanbul'da son kez toplanıp aldığı kararlar bütünüdür. Bu kararlar bütünü; devlet ve millet hayatımızda o kadar olmazsa olmazdır ki, adı bile 'Millî And'dır. Bu denli 'yemin'li kararları alan Osmanlı Meclisi dağıtılmış ve milletvekillerinin birçoğu, İngilizler tarafından Malta'ya sürgüne gönderilmişti.
Milletin azim ve kararlılığını yansıtan bu kararlarda; olmazsa olmaz sınırlar belirleniyor ve bu uğurda; milletin son ferdinin son nefesine kadar mücadele edeceği andı içiliyordu. Bu sınırların içinde Hatay vardır; Musul-Kerkük vardır; Batı Trakya vardır ve 12 Ada vardır.
Misak-ı Millî'nin gerekleri tam olarak yerine getirilemeden yeni devlet kuruluyor. Genç Türkiye Cumhuriyeti 1924 Anayasası ile şekilleniyor. Bu tarihe kadar Osmanlı'nın Teşkilat-ı Esasi (anayasa) ve Kurtuluş Savaşı sürecinde kabul edilen 1921anayasaları ile idare ediliyor.
1921 Anayasası'nda 'yargı' gücü de Meclis'in elindedir. 1924 Anayasası'nda yargı erki Meclis'ten alınarak bağımsızlaştırılır. 1924 Anayasası'nda "Devletin resmi dini İslam'dır" ibaresi 1928 yılında kaldırılır. Yine aynı tarihteki değişiklikle; Meclis'in görevleri arasında yer alan "ahkam-ı şer'iye"nin tenfizi (dinî hükümlerin yerine getirilmesi) hükmü anayasadan çıkarılmıştır.
1937 yılında yapılan değişiklikle de 'laiklik' ilkesi anayasaya konulmuştur.
Modernleşme adına tüm bu değişiklikler bir bir yapılabilirken; sınırlarımız dışında kalan ve ana yurda bağlanmak için sabırsızlıkla bekleyen yerlerden yalnızca Hatay ili, millî sınırlarımıza dahil edilebilmiştir.
Bugünkü dünyada sınırların değişmesi; öyle ilhakla falan olmuyor; nüfuz sahasına almakla oluyor. Bunun da yolu; güçlü ekonomiden ve baskın kültüre sahip olmaktan geçiyor.
Son bir asırda dünyamız, iki büyük parsellenmeye ve paylaşılmaya sahne oldu. Özellikle Orta Doğu ve İslam coğrafyasında bir üçüncü parselleşmeye şahit olacağız.
Bizim yapmamız gereken ise; içeride kardeşliğimizi yeniden tesis edip, gücümüzü birleştirmek ve eskiden sahip olduğumuz nüfuz sahalarımızda yeniden söz sahibi olmak. Yani oraların insan ve topraklarını; İngiliz'in Fransız'ın vb. insafsızlığına terk etmemek.
Bugün Kürtler, yarın Araplar; daha ertesi gün başkaları kapımıza gelecek ve bizden, kendileriyle birlikte hareket etmemizi isteyecekler. Bu hali biz istemesek de; sahip olduğumuz ortak tarihimiz ve ortak coğrafyamız zorluyor ve zorlayacak.
Bundan dolayıdır ki, bir asır önce, milletçe yapmış olduğumuz yemini bir hatırlatalım dedik. Ve, nerede yanlış, nerede doğru yaptığımızı ve neleri unutup, neleri göz ardı ettiğimize bir kere daha bakalım istedik!
11.04.2013
Bir Özal vardı diyeler... -1-
8. Cumhurbaşkanımız Turgut Özal'ı 20 sene önce (1993), bugün kaybettik... Fiili olarak; demokratik hayata gcçtiğimiz 1950'den beri gelip geçen tüm iktidar mensupları, sistemi değiştirmek adına; idare-i maslahatçılıktan öte bir şey yapmamışlardır. Diğer bir ifade ile, ölü yüzüne pudra sürmekle yetinmişler ve asla milletin gerçek iktidarı olamamışlardır.
Millet, CHP'nin karşısında yer alan (!) partileri oy vererek onları iktidara taşımış ancak; bu partiler hiçbir zaman muktedir olamamış; gerçek iktidar makamında hep CHP'yi ve CHP zihniyetindeki bürokrasiyi olduğu gibi muhafaza etmişlerdir.
Çünkü; bütün iktidarların önünde; millet adına bir şeyler yapmaya çalışan ve bunun bedelini darağacında sallandırılarak ödeyen şehit Adnan Menderes örneği vardı!
Siyasetçinin devamlı olarak taşımak zorunda olduğu iki gömleğini (bayramlık-idamlık) dillendirmelerine rağmen; mahut zevat, yanlarında hep bayramlık gömleklerini taşımayı yeğlemişler; millet adına risk almayı akıllarının ucundan dahi geçirmemişlerdir.
40 yıl, bir millet aldatılabilir mi?!. Süleyman Demirel, CHP'nin karşısında olduğunu söyleyerek; tam kırk yıl bu milleti aldatmış ve milletten CHP'nin karşısındaki parti olarak oy almıştır. Halbuki Menderes'i asan askerî zevat; CHP'yi iktidara getirip; onun lideri İnönü'ye: 'Paşam! Senin emirlerin bize Peygamber buyruğudur!' derken; (Peygamber buyruklarından çok da anlarlar ya!!!) karşısında kurulan AP'nin başına Süleyman Demirel geçince, aynı kişiler derince bir nefes almış ve '... o bizim çocuk; orası da bizden' demekten kendilerini alamamışlardır!
Kaderin acı tecellisine bakın ki, 40 yıl aldanan milletin kahir ekseriyeti, gafletiyle aldanırken; çok az da olsa bir kısım şuurlu zümre ise, bilerek aldanmak zorunda kalmıştır! Çünkü, CHP'ye alternatif olarak kurulan başkaca partiler, ya milletin güvenine mazhar olamamış veya 'fitne'ye sebep olmaktan öte bir işe yaramamışlardır!
Bu da demek oluyordu ki; milletin, CHP zulmü altında çekecekleri henüz bitmemişti!
İster sandıkla, ister ihtilallerle iktidara gelinsin; her gelen CHP'nin borusunu çalmış ve bu yüzden; gerçek demokrasinin kokusu bile, bu ülke sınırlarından içeriye girememiştir.
Asker cumhurbaşkanları ile, vesayet anayasaları ile, oligarşik bürokrasi ile ve göstermelik; sade suya tirit cinsinden mukavvadan hükümet ve onların piyon başları, başbakanlar eliyle; seneler senesi bu millete, demokrasi adına tiyatro, hem de çadır tiyatrosu oynattırılmıştır!
Ta ki; şeklen de olsa, demokrasimize üçüncü askerî müdahaleden sonra; ilk serbest seçimle iktidara gelen ANAP ve onun lideri Turgut Özal başbakan oluncaya kadar. Demokrasi hayatımızda Özal; gerçek demokrasiyi millete tattıran ve milletin iktidarını millete veren insandır. Zira o, milletin değerlerine sahip; samimi bir mü'mindi. Fikri, dili ve gönlü birdi.
Partisini kurarken en zoru başararak işe koyuldu...
17.04.2013
Bir Özal vardı diyeler... -2-
Memlekette 12 Eylül İhtilali yapılmış; gerekçe de akmakta olan kardeş kanıydı. Sayısız aşırı uçlar cabası olarak; ülke insanı, siyasi partiler adı altında dört ana parçaya bölünmüş; en basit bir cumhurbaşkanlığı seçimlerinde bile bir araya gelemiyorlardı.
Özal, bir türlü bir araya gelemeyen ve ülkenin uçurumun kenarına gelmesine göz yuman siyasetçileri; hem de dört ayrı eğilimde olanları, bir çatı altında toplayabilen yegane devlet adamıdır.
Onlara, bir elin parmakları olduklarını ve; haddi zatında aynı şeyleri değişik üsluplarla söylemekten başka farkları olmadığını sevgiyle hatırlattı ve her bir kesimi kucaklayarak aynı çatı altında topladı.
Malum; Özal'dan önce 1971-1983 yılları arası 'fetret devri' yaşandı. Bunlar öylesine kaotik devirlerdi ki, Allah c.c. düşmanımıza bile vermesin!
Özal, sistemi kökünden sallayarak işe koyuldu: Milletimizin susamış olduğu gerçek demokrasinin olmazsa olmazları konumundaki; ifade ve fikir hürriyeti, din ve vicdan hürriyeti ve teşebbüs hürriyetinin önlerindeki engelleri -ki, bunların her biri tabu idi- bir bir ortadan kaldırdı. Kısaca; milletin sırtındaki deli gömleklerini çıkartarak icraatlarına başladı.
O zaman da, şimdiki gibi; mahut çevreler (tabii, başta gedikli CHP olmak üzere) kızılca kıyamet koparıyorlardı. Özal, istediği kararları alırsa imiş; ortada ne Türk parası kalırmış, ne yerli endüstri, ne yerli malı; ne cumhuriyet, ne devlet!..
Özal'a kadar; bu millet, tabir caizse hep itilmiş ve kakılmış kötü bir kadın şeklinde telakki edildi. O anlayışa göre; bu kötü kadının sırtından sopası, karnından sıpası eksik edilmemeliydi! Nitekim öyle de yapıldı. Mütemadiyen askerî müdahaleler ve sözüm ona olağanüstü dönem yönetimleri.. Kendi sınırları içinde hapsedilmiş, dünyadan bihaber insan yığınları ve bunların en ilkel uğraş alanları..
Özal'a kadar Türk insanı dünyada yaşıyor farz edilmiyordu ki, dünyaya açılsın ve dünya ile rekabet edebilsin!
Bütün bunlardan daha önemlisi; Özal'a kadar milletin üzerine korkunç korkular salmışlardı. Şunu yaparsan yanarsın; bunu yaparsan batarsın; buna dokunursan yıkarsın; buna girişirsen bitersin!.. Böylece, millete kendine öz güveni kaybettirilmiş ve âdeta millet 'mankurt'laştırılmıştı!
Seneler senesi millete; Avrupa! Avrupa! Dedirttirilmiş ama, Avrupa kavanozu yalnızca dışından yalattırılmıştı. Özal'ın açtığı yollardan bugünlere geldik; bakınız, hem Avrupa ülkelerinden ve hem de ABD ekonomisinden iyi durumdayız.
Maddede ve manada; bugün katedilen tüm yolların önünü hep Özal açtı. Çünkü o, ufuk adamı idi; millete ve vatana gerçek sevdalı idi. İnançlıydı; bu yüzden gözünü budaktan esirgemedi.
Öldü veya öldürüldü ise de; bakınız ölmedi ve hâlâ yaşıyor ve kıyamete kadar da yaşayacak. Zira çığır açan insanların amel defterleri kapanmaz. İyi çığır açmışsa, o iyilik işlendikçe; hep sevap kazanacak; kötü çığır açmışsa, o kötülük işlendikçe hep günah kazanacaktır.
Siyasetçi, özellikle cemiyet planında kendini bu teraziye çekmek zorundadır.
yâd edilmek ne güzel; Özal ise, en güzelle yâd edilenlerden. Ne mutlu!
18.04.2013
Barıştan korkmak!
Dünya haritasına bir bakın sevgili okuyucularım; nerelerde kan ve gözyaşı var ve nerelerde sükûnet hüküm sürmektedir? Sürekli olarak kan ve gözyaşının aktığı yerler İslam coğrafyasıdır. Sebebi açık; dünyanın enerji kaynakları bu coğrafyada bulunuyor ve bu kaynaklar İslam ülkelerine fazla görülüyor.
İki büyük dünya savaşı da bu yüzden çıktı ve yüz seneyi aşkın bir süredir akıtılmakta olan kan bile, Müslüman idarecilerin akıllarını başlarına devşirmeye yetmedi! Sözde idarecilik için; ülkeleri ile birlikte, ruhlarını da Batılı efendilerine satan yöneticiler oldukça; bu kan daha çok akmaya devam eder.
Batılı sömürge gücü, bu denli idareci müsveddelerini; hem kendi halklarına ve hem de komşularına karşı zulüm ve zorba sopaları olarak kullanmakta; işleri bitince de aynı sopaları kendi başlarında kırmaktadır. Bakınız; Saddam Hüseyin, Batı'nın en iyi adamı idi. Batı'ya kanarak; kendi halkına seneler senesi zulmetmesinin yanında, komşusu İran'la da; manasız şekilde sekiz yıl savaş yaptı. Yetmedi; dost bildiği Batı'nın telkinleri ile, bu kez Kuveyt'e saldırdı. Bu sefer; dost bildikleri kendi tepesine bindi ve ülkesine işgal ettiler.
Kendisini ve avanelerini ölüme gönderdiler; ülkesini fiilen üç parçaya böldüler.. Peki; kan durdu mu? Ne gezer; akıyor ve akmaya da devam edecek! Zira, hep aynı zihniyetteki idareci müsveddeleri işbaşına getiriliyor.
İngiliz, bu yöntemi; Cihan Devleti'mizi yıktıktan sonra tatbikat mevkiine koyabildi. Paramparça ettiği İslam coğrafyasının her bir parçasının başına bir kukla ve avanelerini getirmek suretiyle hakimiyet tesis etti ve el an da bu hükümranlığını sürdürmektedir.
Bakınız; bizde bile, ASALA ile başlattıkları savaşı PKK ile sürdürdüler; hem de otuz sene!.. Deliler gibi; otuz sene bu milleti 'meşguliyetle tedavi'ye tabi tuttular!
Neden sonra; âkil insanlar yönetime geldi ve bu manasız savaşı sona erdirmek için yoğun bir gayretin içine girdi. Evvela; terörün gerekçelerini (!) ortadan kaldırdı. Ardından 'Barış ve Kardeşlik Projesi'ni tatbike başladı. Terörün dış destekçileri ile birer birer temas kurarak; tabir caizse onlara hadlerini bildirdi!
İşin tuhafına bakın ki; terör örgütünü çekilmeye razı eden iktidar, içeridekileri (CHP ve MHP) barışa ikna edemedi. Barıştan korkan MHP'yi bir dereceye kadar anlamak mümkün ancak; 1999'da Kürt Raporu hazırlayan ve hemen hemen aynı yöntemlerin uygulandığını gören CHP'nin yan çizmesini anlamak, gerçekten mümkün değil!
Bir kısım CHP'liler de anlamamış ki, parti için için kaynıyor!
08.05.2013
Türk'ün manası
Geçen gün; bir tıp profesörü dostumla sohbet ediyorduk. Konu, hükümetin açılım politikalarına ve Türk-Kürt meselesine geldi. Dostum dedi ki:
"Bakınız Fuat Bey; ben aslen Boşnak'ım. Novi-Pazar'lıyım (Yenipazar). Sırbistan'da her yanımız Sırplarla çevrili bir avuç Müslümanız. Bizim oralarda; bir gayr-i müslim (Sırp, Arnavut, Makedon; Ulah vb.), İslamiyet'i seçip Müslüman olunca, ona Po Turçiyose; yani 'Türkleşti' denir. Onun ırki kökeni ne olursa olsun; Müslüman olduktan sonra o, artık Türk'tür.
Ve yanlış bir ifade kullanılıyor; Osmanlı coğrafyası içindeki Müslüman unsurların (Türk, Kürt, Çerkez, Abaza, Boşnak, Arnavut, Laz, Gürcü vb.) mozaik olduğu söyleniyor. Mozaik; ayrı ayrı unsurların yan yana gelmesi demek. Halbuki bizler, bütün Müslüman unsurlar olarak öylesine iç içe girip kaynaştık ki, buna mozaik denmez. Dense dense 'ebru' denir!.."
Dostum haklıydı ve kitabın ortasından söylüyordu! Bizler, suya karışmış şeker misaliyiz. Ruhlarımızın bir potada erimesi gibi, bedenlerimiz de karışarak; 'ebruli' olmuşuz. O halde neyin münakaşasını yapıyoruz?! Ne kadar anlamsız değil mi?!
Uzun süren tek partili CHP iktidarları boyunca ve onları takip eden vesayet rejimleri süresince, devamlı olarak İslamiyet'ten uzaklaştırılarak ruhsuzlaştırıldık! Milliyetçiliğimiz havada kaldı; vatan sevgisi imandandır diyerek içini doldurmadık, dolduramadık.
Halbuki aynı CHP; uzun yıllar CHP milletvekilliği yapan Yahya Kemal'in sözlerine kulak verseydi, hem kendi aslını inkâr etmeyecek ve hem de milleti bu girdabın içine sürüklememiş olacaktı. Ünlü şairimiz Yahya Kemal; 'Nasıl Türk olunur?' sualinin cevabını bakın nasıl veriyor:
"... Doğduğumuzda kulaklarımıza ezanı-ı Muhammedi ve kamet okunur. Beşiğimizde; ninelerimizin, annelerimizin ilahi ninnileri ile uyuduk. Evimizin her köşesinde besmele ve kelime-i tevhitler yankılandı. Her gün beş vakit, semalarımızda okunan ezanlarla büyüdük. Ramazanlarda ve kandillerde camilerimizde coştuk. İşte biz, bu temrinle Türkleştik!.."
Yaşanan uzunca bir 'fetret devri'nden sonra iş, aslına inkılap ediyor ve Türk, yeniden asli manasına dönüyor. Susuzluktan şerha şerha çatlayan toprak, ab-ı hayata kavuşuyor.
Çınar; köksüz, gövdesiz, dalsız, yapraksız ve meyvesiz olamayacağı gibi; İslamiyet çınarı da; Türksüz, Kürtsüz, Çerkezsiz, Boşnaksız, Gürcüsüz, Arnavutsuz vb. olamaz!
Ne demişti merhum Üstad Necip Fazıl: "Eğer gaye Türklükse, bilmek lazımdır ki, Türk, Müslüman olduktan sonra Türktür!"
Unutmayalım ki, İslamiyet, bütün kötülüklere ve kötülüklere sebebiyet verebilecek her şeye örtüdür. İslamiyet'i çekip alırsanız, işin cılkı ortaya çıkar ki, ayıklayabilene aşk olsun!
.Aman dikkat!
Türkiye'miz çok netameli bir 'çözüm' sürecinden geçiyor. Belli ki birileri; otuz sene süren ve 40 bin insanımıza mal olan bu kanlı savaşın bitmesini istemiyor. Bu birilerinin kim olduğunu derin derin düşünmeye gerek yoktur. Bunlar, Türklüğün ebedi düşmanlarından başkası olamaz. Dışımızda mebzul (bol) miktarda bulunan bu hainler güruhunun; maalesef içimizde de uzantıları vardır.
Batılı şer güçleri (İngiltere ve Fransa); imparatorluk topraklarımızı paylaşıp, güney sınırlarımızı belirlerken; ciğerlerimizin yarısını sınırın öbür tarafında bırakıp öylece çizdiler! Hatay'ı 1938'de anavatana katabildik ancak; Musul ile Kerkük o gün bugündür ayrılık ateşi ile yanmaktadır. Bugün itibariyle; bu ateşin söndürülmesi; o yerlerin Türkiye'ye iltihakından ziyade Türkiye'nin nüfuz sahasına girmelerini temin şeklinde olabilir.
Tıpkı Suriye'nin vaktiyle Sovyet Rusya'nın nüfuz sahasına girmesi gibi.. Bu durumu sezinleyen Irak; hop oturup hop kalkıyor! Ve; Türkiye'yi terk eden teröristlerin Irak'a girişlerinin kabul edilemez olduğunu açıklıyor! Peki; şimdiye kadar bu terör örgütü mensupları nerede idi?! Nereden bizim üzerimize salınmaktalar? Terör örgütünün yerleşip kamplarını kurduğu ve tüm lojistiğini sağladığı yer, Irak'ın kuzeyi değil mi? Orada yaşarken ve üzerimize salınırken iyi de; geri dönüşte mi kötü?
Ne Irak ve ne de Suriye'nin merkezî yönetimleri, Türkiye'nin dirliğini ve düzenini istemezler. Dirliğini yıkıp düzenini bozmak için ellerinden geleni artlarına koymazlar.
Barış süreci ile beraber Türkiye'mizin ufku açılıyor. Bölgenin, yegane belirleyici gücü olmada hızla yol alıyor. Bu durum; kandan ve gözyaşından beslenen; başta Batılılar olmak üzere; bölgemizde de birilerini elbette rahatsız edecektir.
Rahatları kaçan bu ülkelerden; barış sürecine seyirci kalmalarını ve elleri kolları bağlı oturmalarını beklemek safdillik olsa gerektir. Bize düşen; her şeye rağmen süreci sağlıklı bir şekilde; sabırla ve inatla sürdürmek ve bir o kadar da dikkat kesilmektir.
Zira; sınırlarımızın hemen ötesinde her gün pırasa gibi onlarca insan doğranmakta; Suriye olsun, Irak olsun; her an her türlü olumsuzluğa teşne bir manzara arz etmektedir.
Kargaşa ve kaosun hüküm sürdüğü bu yerlerde; batılı, doğulu ve bölgesel hemen her gücün gizli servisleri cirit atmakta ve kimin eli kimin cebinde olduğu belli olmamaktadır!
Belli olan tek şey ise; bunların hepsinin gözünün bizim üzerimizde olma keyfiyetidir.
Aman dikkat!!!
15.05.2013
Fetih ve Fatih
Tarihimizde nice fetihler vardır ancak; çağ kapayıp çağ açan İstanbul'un fethi bir başkadır. Zira bu fetihte bizzat Hazreti Peygamber'in müjdesi vardır. O 'kutlu' müjdeye nail olabilmek için; nice kumandanlar, nice ordularıyla seferber oldu ama, bu 'kutlu fetih' hiçbirisine nasip olmadı, olamadı.
Ta ki, Osmanlı tahtına 19 yaşlarında bir civanmert oturdu; tarihin seyri değişti! Babası 2. Murat, oğlunu devrin en seçkin hocaları eliyle yetiştirdi. Yedi lisen bilen genç 2. Mehmet çok iyi bir mühendis (balistik hesaplarını bizzat yapıp tarihte ilk havan topu kullanan kişi) ve bütün zamanların kaydettiği ender askerî dehalardandır.
Delicesine sevdiği; Sevgililer Sevgilisi'nin müjdesine mazhar olabilmek için gece gündüz çalışmakta ve İstanbul'la yatıp İstanbul'la kalkmaktadır. Bu cümleden olarak; lojistik gayeyle inşa ettirdiği Rumeli Hisarı'nın burçlarını Hazret-i Peygamberin ismini yansıtacak şekilde konumlandırıyor ve her nefesinde O'nun manevi ruhaniyetinden yardım istiyordu.
Öyle ki; Padişah'taki Allah ve Peygamber aşkıyla yanıp tutuşma hâli, şaire şu ilhamı verecektir:
'Başını secdeye koyup (Ya Rabbi; bu fethi bana müyesser etmezsen, başımı secdeden kaldırmam deyip) aldığın tekbir sesleri hâlâ yerin dibinden fışkırıyor!'
Bizans (Doğu Roma) surları aşılamaz özellikte yapılmıştı (Üç kademeli sur ve her birinin arasında su ile dolu hendekler ve en dıştaki surun önünde nehri andıran büyük hendek); ayrıca Haliç'in girişi de büyük bir zincirle kapatılıp gemilerin geçişi engellenmişti.
Genç Padişah, ölümüne kararlıdır; kuşatma sabahı İstanbul surlarına bakıp şöyle haykıracaktır:
'Ya, İstanbul'u alacağım; ya da İstanbul beni alacak!'
Yetmiş parça gemiyi, Balta Limanı'ndan kızaklarla karadan Kasımpaşa'ya indirdi.
Karadan ve denizden kuşatılan şehir; muhasaraya 53 gün dayanabilecek ve; tarihler 29 Mayıs 1453'ü gösterdiğinde 21 yaşındaki Osmanlı Padişahı, şanlı ordusuyla 'kutlu' bir zafere imza atacak ve İstanbul'la beraber yeni bir çağın fatihi olacaktır.
Kılıç hakkıyla aldığı İstanbul'da bulunan en büyük kiliseyi (Ayasofya), fethin sembolü olarak camiye çevirdi ve Kıyamet'e kadar cami kalmasını yazılı vasiyet ve vakf eyledi. 1935 yılında, Ramazan Ayı'nda Ayasofya camii, Fatih'in vasiyet ve vakfiyesinin hilafına müzeye çevrilip kendisiyle beraber milyonlarca Müslüman mahzun edildi.
NOT: Topkapı surlarının dışında yaptırılan; İstanbul 1453 Panorama'yı mutlaka görünüz ve çocuklarınıza mutlaka gösteriniz. Fetih ruhunu yeniden yaşamak ve kır atın üzerindeki Cihan Padişahı Fatih Sultan Mehmet Han'la birlikte, açılan gedikten şehre yeniden girmek isteyenlere duyurulur. F.B.
29.05.2013
Orta Doğu.. Pandora'nın kutusu!.. -1-
Fuat Bol
Orta Doğu, tarihî yapısı itibariyle âdeta bir 'Babil Kulesi'ni andırır. Burada her çeşit; her renk, her dil, her din ve her meşrepteki insan toplulukları yaşar ve bunlardan hiç biri, diğerinin dilinden anlamaz! Bunların iç içe olmaları ve yakınlıkları, gerçekte en uzakta olmaları keyfiyetini yansıtır.
Üç büyük semavi din; tüm hakikatleri ile bu bölgeden çıkıp dünya geneline yayıldı. Yayılmaları esnasında; İslamiyet'in dışındakilere (Kur'an-ı kerimim'in dışındaki Tevrat ve İncil'e) insan eli karıştı. Kur'an-ı kerimin aslına dokunulamadı ama; ona inandığını söyleyenler de çeşitli fırkalara ayrıldı. Böylece; Musevilik 71 fırka, Hıristiyanlık 72 fırka, Müslümanlık da 73 fırkaya ayrıldı.
Oysa; her üç dinin de asılları 'Tevhid'dir. İnsanoğlu; Allahü tealanın gönderdiği dine, gerçekten inanıp teslim olacak yerde; onu, keyfince yorumlaması ve uygulaması neticesinde bu denli bölünmüşlük ve parçalanma meydana gelmiştir. Bütün bu bölünmüşlükler; üç semavi dinin çıkış yeri olan Orta Doğu'da yerleşip kökleşmişlerdir. Diğer bir tabirle; bütün bu bölünmüşlüklerin merkez üssü Orta Doğu'dur.
Geçen zaman içerisinde; dünyanın çeşitli bölgelerinde, aynı dinin farklı mezhep mensupları arasında çok kanlı savaşlara şahit olduk. Bunun yanında; farklı dinlerin merkez üssü konumundaki Orta Doğu düşünüldüğünde ise; tam da Pandora'nın kutusu ile karşı karşıya olunduğu görülür. Bu 'kutu'nun anahtarı, vaktiyle Osmanlı'nın elindeydi. Osmanlı; oralarda hükümran olduğu dört yüz sene boyunca bu 'kutu'yu hiç açmadı. Âdeta, tılsımlı bir yönetimle (Adalet); hiç kimsenin burnunu kanatmadan, son günlerine kadar (geçen asrın başları) getirdi.
Batının sömürgeci güçleri, Orta Doğu'daki petrolü keşfedince; Osmanlı'ya biçtikleri kefeni, daha bir özenle dokumaya başladılar! Başta İngilizler olmak üzere; Batının tüm şer güçleri el ele vererek Osmanlı'ya çullandılar. İngiliz oyununa gelen; müslim ve gayr-i müslim unsurlardan hiçbirisi; velinimetinin (Osmanlı'nın) kadrü kıymetini bilmediği gibi; ona amansız düşmanlık etti.
Düşmanla el ele vererek Osmanlı'ya birlikte çullandılar. Birlikte, Osmanlı'yı yıkıp tarih sahnesinden sildiler. Orta Doğu coğrafyası üzerende de, sınırları cetvelle çizilmiş şekilde; İngiliz kuklası devletçikler kurdular.
Osmanlı ise, çekilmek zorunda kaldığı Anadolu Yaylası üzerinde; destanlık çapta bir istiklal mücadelesi vererek; işgal ordularını kovdu. İş, milletlerarası antlaşmaya gelince; yine şerrin ana ekseni olan İngilizler başta olmak üzere, Batılı tüm emperyalist güçler 'Lozan'ı dayattılar.
Dayatılan 'Lozan'da; Misak-i Millî ihlal ediliyor ve özellikle petrol sahalarından uzakta kalmamız isteniyordu. Öyle yaptılar ve; içinde, ileride patlamaya hazır 'çıban başları!'yerleştirdikleri antlaşma imzalandı.
24.07.2013
Orta Doğu.. Pandora'nın kutusu!.. -2-
Artık Orta Doğu'nun hâli; Batılı emperyalist güçlerin insafına, daha doğrusu insafsızlığına kalmıştı. Batılı şer güçleri ne kadar Müslüman kanı emmek ve ne miktar Müslüman malı yemek istiyorlarsa; ellerindeki ipleri o kadar oynatıyorlardı! Hiç doymak bilmediler ki, o gün bugündür devamlı oynatıyorlar ve melanetlerine devam ediyorlar.
Orta Doğu'da; hudutları cetvelle çizilmiş her bir devletçiğin destanlık çapta acıklı hikâyeleri ayrı birer bahistir. Biz, burada bize biçilen kefenin yansımalarından dem vuralım.
Zira; o gün kurguladıkları Kürt dosyasından sonra, Alevi dosyasını da raflardan indirmek için yoğun gayretlerin içerisindeler. Kürt dosyasının içinde; ABD de içinde olmak üzere, Batılı şer güçlerin 'Sevr'le dillendirdikleri ve Türkiye-İran-Suriye-Irak Kürtlerini kapsayacak şekilde Büyük Kürdistan mevcut. Büyük Kürdistan'ın ilk ayağı, Irak savaşı bahane edilerek Kuzey Irak'ta gerçekleştirildi. Türkiye ayağı için, 30 senedir gerilla savaşı verilmekte; Suriye ayağı içinde; Suriye iç savaşından istifade ile kuzeyde PYD (PKK) işgali söz konusu.. Cepheyi genişletip güç kaybına uğramamak için; öncelikte İran'daki yapılanma şimdilik askıya alındı. Suriye'nin kuzeyindeki oluşumu yapmak ve Irak'taki ile birlikte denize açılımı sağlamak ve reel Kürt devletini dünyaya ilan etmek için çok sinsi politikalar uyguluyorlar. Bu cümleden olarak: Türkiye ile başlatılan 'Barış süreci' de bir oyalamadan ve vakit kazanmaktan ibaret olabilir! Bunu da Türkiye'yi terk etmedeki ayak sürümelerinden anlamak mümkündür. Türk Hükümeti her şeyin farkında ve her türlü olumsuzluğa karşı da hazırlıklıdır. Bu yüzden; terörü para olarak besleyen Hint keneviri tarlaları yakılıp, yıkılıp başlarına geçirildi. Terör örgütünün hop oturup hop kalkması boşuna değil! Onu besleyen en büyük can damarı kurutuluyor.
Ayrıca; Türkiye, kuzey Suriye'deki PYD oluşumuna da seyirci kalmaz, kalamaz. Türkiye için büyük tehdit oluşturan bu unsurun bertaraf edilmesi, Türkiye'nin uluslararası antlaşmalardan doğan hakkıdır. Suriye'nin işlerine burnumuzu, neden sokmamız lazım geldiğinin tipik örneği; kuzeydeki PYD işgal girişimleri değil midir? Muhalefetin algısıyla; Türkiye, kafasını kuma gömebilir mi? Sınırındaki yangının sana sıçrama ihtimali olmayabilir mi? Üstelik hangi sınırdan bahsediyoruz; öbür tarafın yüz binlerce insanı, yığınla bu tarafta sığınmacı olarak yaşıyor! Hangi zafer, tehlikenin gözünün içine bakmadan elde edilebilir?! Ayrıca, bu hal, Türkiye için, zaferden ziyade bir nefs-i müdafaa.. Görüldüğü gibi; aynı emperyalist güçler, Pandora'nın kutusunu birden açmayıp, aralıyorlar! Biri bitince bir diğerinin dışarı çıkmasına fırsat veriyorlar!
Biz, her türlü olumsuzluğa karşı tedbirlerimizi alalım ve her an uyanık olalım ve bilelim ki; Başbakanın dediği gibi, onların hesapları-tuzakları varsa, Cenab-ı Hakk'ın da hesabı ve tuzağı vardır!
25.07.2013
İhanetler tarihi! -1-
Ne tuhaf değil mi? En iyi bilmemiz gereken yakın tarihimizi hiç bilmiyoruz! 2013 Türkiye'sinde, hâlâ ulaşılamayan arşivlerimiz var. Neyi, kimden sakladığımızı da bilmiyoruz. Resmî tarih; tutarsızlıklarla ve çelişkilerle dolu... Ne, yaşayarak görenlerin anlattıklarına ve ne de; bütün bunları araştırıp vesikaları ile yazanların yazdıklarına uyuyor!
Resmî tarihe alternatif olarak doğan araştırmalara, vesikalara ve yazılan kitaplara bakıldığında görülecektir ki: Bizlere anlatılmayan ve gösterilmeyen yakın tarihimiz, tamamen yalan ve iftiralar üzerine kurgulanmış; gerçekte ise, destanlık çapta ihanetlerin öykülerinden ibarettir!
Bu kadar haini ve iç düşmanı olan bir millet için ayrıca, dış düşmana ihtiyaç var mı? Elbette var; hem de envai çeşit.. Zira, içerideki satılmışlar, dışarıdakilerin piyonları!..
Bırakın daha evvelini; 1950'den sonraki; yani demokrasi(!) dönemimizdeki olaylara; kuşbakışı bir nazar bile her şeyi anlatmaya kafidir.
Çok partili hayata geçişimiz; öyle anlatıldığı gibi, İsmet İnönü'nün bu millete armağanı değildir. İnönü'nün; kendisininkinden başka partilere ne denli hayat hakkı tanıdığını; Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası (partisi) ile Serbest Cumhuriyet Fırkası'nı daha doğmadan nasıl boğduğu ve mensuplarına, hayatın nasıl zehir edilip işkenceler yapıldığı cümle alemin malumudur. İnönü, Mustafa Kemal'e bile tahammül edememiş ve onu ademe (yokluğa) mahkûm etmiştir. Araları öylesine açılmıştır ki, Mustafa Kemal, onu 1937'nin sonlarında başbakanlıktan uzaklaştırır ve yerine Celal Bayar'ı getirir. Mustafa Kemal'in ölümüyle; 'ölü' bilinen İnönü, Genelkurmay Başkanı Fevzi Çakmak sayesinde, Ankara'ya çağırılıp Cumhurbaşkanı yaptırılmıştır.
On bir yıllık cumhurbaşkanlığı süresince de, M. Kemal'den ve onun yakınlarından intikam almıştır. Paradan bile M. Kemal'in resmini çıkartıp kendi resmini koyması her şeyi anlatmıyor mu?
İşte; 'tek adam'ı silip, böylesine tek adamlığa soyunan bir kişi mi, çok partili hayatı isteyecektir? Hemen her şeyde olduğu gibi, çok partili hayat da dışarıdan dayatıldı ve İnönü, bunu, kabule mecbur edildi!
İnönü zihniyetinin en karakteristik özelliği, milleti insan yerine koymamaktır; onu aşağılamak ve itip kakmaktır. Zira, ona göre, kendisine oy vermeyen millet, 'cezalandırılmaya müstahaktır!' Yine, o zihniyete göre; millet nedir ki, seçtikleri ne olsun?!
Bu yüzden olsa gerektir ki, milletin seçtikleri her on yılda bir alaşağı edilerek; idam sehpalarında sallandırılmaya veya zindanlarda çürütülmeye terk edilmiştir!
Velinimeti M. Kemal'e ihanet ve nankörlük eden İnönü'den; iyilik sadır olabilir mi?
Aynı zihniyet; dün, Adnan Menderes'e ve Turgut Özal'a hayatı zehir etti, bugün de onların devamı olan, yani millete hizmet için çırpınan Tayyip Erdoğan'a karşı aynı oyunlar oynanmaktadır.
31.07.2013
İhanetler tarihi! -2-
Uzun seneler süren İnönü yönetiminden millet, öylesine bizar olmuş ve ona ve avanelerine öylesine nefret hisleriyle doluydu ki, ilk normal seçimle (1950) kendisini sandığa gömdü, hem de bir daha çıkarmamak üzere! 1950, 1954, 1957... Demokrat Parti kahir ekseriyetle seçimleri kazanıyor ve tek başına iktidarını yürütmeye çalışıyordu.
Yurdun en ücra köşesindeki; yedi pare köyü tir tir titreten uzatmalı çavuştan tutun, şehirlerin valilerine kadar hemen her kademedeki memurlar yani bürokrasi; İnönü tarafından dizayn edilerek şekillendirilmişti. İliklerine kadar İnönücü idiler. Mesela; İstanbul valisi, hem belediye başkanı ve hem de CHP il başkanı idi!
Menderes, bunlarla savaşarak millete hizmet için çırpındı. Ülkenin dört bir tarafı şantiyeye çevrildi; millet iş ve aşa kavuştu. Milletin kalkınmasına ve daha fazla uyanmasına tahammül edemediler ve o aşağılık 1960 darbesini yaptılar. İktidardan uzaklaştırıp darağacında sallandırıp zindanlarda çürüttükleri, zahiren Menderes ve arkadaşları idi; esas itibariyle topyekûn milletin ta kendisi idi.
Merhum Turgut Özal'ın 7-8 senelik pırıltılı dönemi hariç; 2002 senesine gelinceye kadarki, son kırk yıllık 'fetret' devrimizde; İnönü ile beraber Süleyman Demirel'in sorumluluğu ve vebali vardır. İnönü, milleti insan yerine koymadı, Demirel ise, milletin hak ve hukukuna sahip çıkmadı. Millet, kendisini ve ülkeyi yönetsin diye iktidar verdi; o ise, en ufak bir direnme karşısında şapkasını alıp gitti; daha doğrusu kaçtı!
Belki de ona memurdu; yarın tarihler yazdığı zaman öğreneceğiz!
İnönü zihniyeti, kendisinin iktidara ebediyen gelemeyeceğini anladığından; ihtilalle birlikte; gelecek iktidarları muktedir kılmamak için 'vesayet rejimi' oluşturdu. Ve; gerçek iktidarı, çok güvendiği başta asker olmak üzere bürokrasiye verdi. Artık milletin seçtikleri, iktidarcılık oynayıp gidiyorlardı; asıl ip, devamlı askerin yargının ve diğer bürokratların ellerinde idi.
Bütün mesele; milleti ve milletin seçtiklerini yönetimin dışında tutmaktı.
Milletin ayaklarına vurulan prangalar; nihayet, 12 Eylül 2010 halk oylaması ile kırıldı.
Millet için olmayıp, millete rağmen olan rejimlerin adları ve sanları ne olursa olsun; yaptıklarını ve yapmakta olduklarını burada ve dışarıda görmekteyiz. Bakınız; Sisi denilen aşağılık bir asker, kendi halkının üzerine nasıl tankla ve tüfekle gidiyor? Bizde de 28 Şubatçılar, öncesinde ve sonrasında daha niceleri aynı şeyleri düşündüler ancak; Allahü teala onlara fırsat vermedi.
Mısır, bizim yarım asır öncemizi yaşıyor! Ama, tarihler yarım asır öncesini değil 2013'ü gösteriyor; Cenab-ı Hakk mu'inleri olsun!
Hesabı verilemeyecek ihanet; millete karşı yapılandır. Ve, bu türlü hainlerden; nedense bizim coğrafyamız mebzul miktarda nasibini almıştır!
01.08.2013
Ergenekon'un düşündürdükleri -1-
Rutin dışına çıkmayı âdet edinen bizdeki derin yapılanma, son şekliyle 1952 tarihli NATO konsepti ile devlet hayatımıza girdi. Bu meş'um günü takip eden; her on yılda bir yapılan askerî müdahalelerle de pençinlenerek bugünlere geldi.
Bu meş'um halin iki türlü dizaynı vardı; birisi içeriye dönük, diğeri dışarıya yönelikti. İçeriye dönük olanın özeti: Bu halk henüz rüştünü ispat edebilmiş değildir; bu yüzden gerçek demokrasiye layık değildir. Sözde bir demokrasi kurup onu idare etmeliyiz. Yönetim, asla bu halkın seçtiklerinin elinde olmamalı; bu halkın eğitim seviyesi ne ki; seçtikleri ne olsun?!.
Hükümetçilik oynattıkları halkın seçtiklerine; nafi'a (bayındırlık, imar) işlerini bile fazla görmüş olacaklar ki; buna bile tahammülsüzlük gösterip, iktidarları alaşağı ettiler. Millet, kalkınırsaymış, beklentileri artarmış!.. Yoksullukla boğuşmaktan başını kaldırıp etrafa bakamasın; hele hele dış dünyaya, oralarda neler olup bittiğine hiç bakamasın!
Yurt dışına çıkmak hayal bile edilemezdi. Zira gerekli dövizin temini bakanlar kurulu kararını gerektiriyordu!
İçeridekilerin kahir ekseriyeti hasta addedilip; 'meşguliyetle tedavi'ye tabi tutulurken; dışarısının da 'ileri karakolu' olarak sömürülmeye devam ediliyordu. Böylesine bir pazarlıktan; alan da satan da memnundu! Memnun olmayan yalnızca milletin kendisi idi; o da, ekmeğinin peşinde ömür törpülüyordu!
Ergenekon 'derin' yapılanması; siyasetçiye biri bayramlık, diğeri idamlık iki elbise biçiyor; nedense hep idamlığını giymesini salık veriyor! Kendisi devamlı bayramlıkla arzı endam ederken; millete ve milletin seçtiklerine sürekli 'kefen' biçiyor! Bütün bunlardan daha vahimi olarak; bu zihniyet, kendilerini "la yüs'el" (sorgulanamaz) makamında görmesi idi.
Bizimki kadar olmasa da, benzer durum İtalya'da da vardı. Seneler önce, orada; gözüpek savcılar çıkıp; la yüs'elleri yargıladılar ve başbakanları, bakanları, yagıçları, iş adamlarını, bürokratları, gazetecileri, medya patronlarını, bankerleri, profesörleri yargılayıp mahkûm ettirdiler. Bizimkiler, kendi halklarını ve onların seçtiklerini öylesine 'sürü' görüyorlardı ki, İtalya'da veya başka bir yerde olanlardan da ibret almadılar.
Kendilerini de 'sigaya çekecek' bir 'Molla Kasım'ın gelebileceğini hiç hesap etmediler.
Özal diye bir adam geldi; bunların tabularını yıkıp milletin önünü açtı. İletişim araçlarının da yardımı ile millet; dünya ile tanıştı. Kendisine biçilen kepaze hali gördü. Özal'ı öldürüp bu işten sıyrılabileceklerini vehmettiler. Halbuki Özal, tüpün içinden macunu çoktan çıkarmıştı!
Türkiye'de hakimler, savcılar yok muydu? Elbette vardı ancak; arkalarında 'dik duran' siyasi irade olmadığı için, kimse sesini çıkaramıyordu. Zira, çıkan ses ya susturuluyor; ya da o çıktığı dil, kökünden koparılıyordu!
Özal'ın açtığı kapıdan millet; Tayyip Erdoğan'ı ve kurucusu olduğu AK Parti kadrolarını iktidara taşıdı.
Böylece; 'dik duran' bir iktidar nihayet gelebilmişti...
14.08.2013
Ergenekon'un düşündürdükleri -2-
Adına; ister 'derin' ister 'vesayetçi', ne derseniz deyin; mahut zihniyet Türkiye demokrasisini; aşağılık müdahalelerle rezil ve rüsva etti. İçerideki bir avuç sergerde ve zorba takımı ve dışarıdaki ağababaları; nasılsa Türkiye demokrasisini (devleti ve milleti ile) kelimenin tam anlamıyla yol geçen hanı bellemişler; canları sıkıldığında, hükümetleri alaşağı ediyorlardı.
Bu kepaze hal, ilanihaye bu şekilde devam edemezdi; nitekim etmedi de.. Bir Molla Kasım geldi ve hesaplar görülüp, defterler bir bir dürülmeye başlandı.
Ergenekon yargılaması altı seneye yakın sürdü ve Türkiye'de ilkleri başlattı. Bu cümleden olarak; la yüs'elleri (sorgulanamazları) sorgulatır ve gerektiğinde en ağır cezaya çarptırır; biir! Ayrıca ve her şeyden önemlisi; bundan böyle darbe heveslilerinin heveslerini kursaklarında bırakır; ikiii! Türkiye'de iktidarlar dik durup; siyasi iradelerini sergilediklerinde; savcılara cesaret gelir ve icraatlarıyla Türkiye'de hukuk ve hakimlerin olduğunu gösterir; üüüç!..
Bu durum; şapkasını alıp kaçan Başbakanların zamanlarında da olabilirdi ancak, onlar idare-i maslahatçılığı tercih edip, asla risk almadılar ve milletin kendilerine verdiği emanete ihanet ettiler. Zira milletin hak ve hukukunu korumadılar; 'vesayetçiler'e teslim oldular.
Ergenekon yargılanmasıyla devlet, yersiz korku ve vehimlerden arındırılarak; her meşru devlet gibi olması lazım gelen rayına oturtulmuştur.
Bakınız; İstanbul Üniversitesi eski rektörü Kemal Alemdaroğlu, tutuklama emrini duyunca: 'İrtica! İrtica! İrtica!' diye bağırmaktan kendini alamamıştır! Nasıl bağırmasın ki; ömrünü, olmayan bu kelimeye ve onun etrafında saldıkları korkulara borçlular!
Bundan böyle; başlarına, irtica kadar taş düşse layıktır! Bundan böyle görüldü ki; Türkiye'de üstünlerin hukuku değil, hukukun üstünlüğü geçer akçedir! Nitekim; ilk defa askerler sivil bir mahkemede yargılanıp cezaya çarptırılmışlardır. Artık; adı, sanı mesleği ve meşrebi ne olursa olsun hiç kimsenin yaptığı yanına kâr kalmayacak; Paşa da olsa yaptıklarının hesabını verecektir! Neden "Paşa da olsa" dedim, biliyor musunuz sevgili okuyucularım?
Daha önce; askerler ancak askerî mahkemelerde yargılanabiliyordu ve işin vahimi genelkurmay başkanlarını yargılayacak mahkeme bulunmamaktaydı! Yani tam la yüs'el!!!
Bu mahkeme kararları bize gösterdi ki, Türkiye'de, devlet içinde çöreklenmiş bir 'çete' yapılanması vardır ve şimdilik bu çetenin yalnızca bir uzantısına dokunulabilmiştir.
Aynı mahut çevreler ve tabii başta gedikli muhalefet CHP, mahkemenin kararlarını tanımadığını açıkladı. Mahkemeler, millet adına karar verirler; millete rağmen iş gören sizler; milleti tanıyıncaya kadar; iktidarın yalnızca hayaliyle yaşamaya mahkûmsunuz! Temel'in demesi gibi: Siz milleti tanımıyorsanız; millet sizi hiç tanımıyor!
15.08.2013
Asri Firavunlar!.. -1-
İklimin insan tabiatı üzerindeki etkisi inkar edilemez. Sıcak iklimde gelişme daha çabuk olduğu gibi; bozulma ve azgınlaşma da aynı derecede hızlı gelişir. Hele bu faktöre bir de; zenginlik ve teknoloji gibi diğer unsurlar da eklenince; tüm bu olgular, füze hızı ile gelişir.
Nitekim; Kur'an-ı kerimdeki bahse konu Peygamberler; tipik örnek olmaları hasebiyle hep Orta-Doğu kökenlidir. Orta-Doğu coğrafyası, bu yüzden hep dalgalı olmuş ve tarihin her devrinde, buralardan kan ve gözyaşı hiç eksik olmamıştır.
Bilinen tarihte; bu halin tek istisna devri Osmanlı dönemidir. Bu durumu tarihçiler araştırıyor ve çeşitli sebeplerini bulup yazıyorlar. Bize göre; en belirgin sebep Osmanlı adaletidir. Nedir; bu adalet derseniz; tek kelime ile 'vermek' olduğunu söyleyebiliriz.
Evet; bilindiği üzere bütün kavgaların temelinde ekonomik çıkar yatar. Yani alış-verişten olur. Osmanlı, almadan vermeyi yeğlediği için, kavga olmamış ve uzun seneler sulh ve sükun temin edilebilmiştir.
Osmanlıyı dış güçler 'Firavun taksimi' yapabilmek için yıktı. Firavun taksimi; benimki benim, seninki de benimdir zihniyetidir. Taksime konu emtia petrol olunca; ister istemez talip olan Firavunlar çoğalıyor. Eski Firavunlar savaşları kendi aralarında yaparlardı. Şimdiki asri Firavunlar; savaşları da sömürdükleri halklar arasında yaptırarak; sureti haktan gözükürler!
Dolayısıyla modern Firavunların eline, eskileri su dökemez.
Vaktiyle; İran'daki Musaddık devrimi, İngiliz sömürüsüne karşı bir başkaldırı idi. Zira İngilizler, İran petrolünün yüzde 87'sini kendi ülkelerine götürüyor, yalnızca yüzde 13'ünü İran'a reva görüyorlardı! Musaddık, petrolü devletleştirince; İngiltere ile ABD'nin hedefi oldu ve derhal iktidardan alaşağı edildi.
Irak-İran savaşında, Batılı Firavunlar Saddam'ın yanında yer aldı. Sekiz sene sürdürülen manasız savaşta; her iki tarafta da Müslüman kanı aktı. Her iki ülkenin kaynakları Batılı Firavunlara aktı. O vakitler Saddam; Batılı Firavunlara göre dünya lideri idi! Sıra Irak'a geldiğinde; dünya lideri derhal tu-kaka yapıldı ve en vahşi canavar ilan edilerek üzerine çullanıldı.
İçerideki yerli işbirlikçi Firavunların günahı, dışarıdakilerden az değildir. Çünkü, içeridekiler yüz vermese, dışarıdakiler yüz bulamaz!
Osmanlıdan sonra; bütün bir İslam coğrafyası hem başsız ve hem de sahipsiz kalmıştır. Sahipsiz derken yanlış anlaşılmasın; hamilik manasında sahiplikten bahsediyoruz. Sömürme konusunda öylesine sahipleri var ki; içerideki avaneler yalnızca 'sahibinin sesi' olarak fonksiyon ifa etmektedirler!
Bu halin tipik son örneğini Mısır'da görmekteyiz. Mısır'da neler olup bittiğini yarınki makalemizde irdeleyeceğiz.
.Osmanlının hayalini görmek, hiç kimseye bir şey kazandırmaz. Biz; Osmanlı derken; dünün tarihi hakikatlerinden bahsediyoruz. Bugün için Osmanlıdan dem vurmak ham hayalden öteye geçemez. Zira; insanlar nasıl iseler, öyle idare edilirler. Yani, kuluna zulmetmez Hüda'sı; insanın çektiği, yaptıklarının cezasıdır. Bu halin daha açık ve en belirgin ifadesini, Resullullah (aleyhisselem) Efendimizin şu hadis-i şerifinde bulmaktayız: 'Amirleriniz, amellerinizdir!'
Kendilerine 'İslam' diyen ülkelerin haline bakın! Türkiye'den başka, hatta Tayyip Erdoğan'dan başka, haksızlıklar ve zulümler karşısında susmayan var mı? Hani, onların yani Müslümanların inancına göre; haksızlık karşısında susanlar şeytandı! Hani, nerede şeytan olmayan liderler ve halklar?!
Bırakın susmayı; başta Suudi Arabistan olmak üzere Körfez ülkeleri; 'Sahibinin sesi' olarak; Sisi denilen Firavunun yanında yer alıyor. Mısır'daki faşist devrimden kim veya kimler hoşnuttur? Elbette başta İsrail olmak üzere, ABD ve Batılı Firavunlar zevkten dört köşe olmaktalar. Onların meşrebi ve mesleği bu da; peki, ya İslam ülkelerine ve hatta Arap ülkelerine ne demeli?
Mü'min, aynı delikten iki kez ısırılmaz; oysa, bunların ısırılmaları sayısız.. İşte; bu kadar Müslüman bunlar! Nerede Arap Birliği; nerede İslam Ülkeleri Teşkilatları; nerede BM?! Bugün değilse ne vakit lazımlar? Suriye'de Mısır'da oluk oluk Müslüman kanı akıtılırken sessiz kalan ve hatta zalimleri destekleyen bir dünyada; adaletten, demokrasiden ve hepsinden önemlisi insanlıktan bahsedilebilir mi?
Geçen hafta yabancı bir gazetenin yorumu; Sisi'yi kullanan İsrail, artık onun işinin bittiğini biliyor ve bir süikast sonucu kendisini öldürtüp; Mısır'ın iç savaşa sürükleneceğini ve bu şekilde İsrail'in önümüzdeki onlarca sene rahat nefes alabileceği şeklindeydi!
Cenab-ı Hakk İslam ülkelerine bunca nimet verdi. Ve; yihe Cenab-ı Hak buyuruyor ki: 'Verdiğim nimetlere şükrederseniz, onları elbette arttırırım. Nimetlere şükretmek demek, onları yerli yerinde, yani Cenab-ı Hakk'ın isteği doğrultusunda kullanmaktır. Nankörlük ederseniz; elinizden mutlaka alır ve size elbette şiddetli azap ederim!'
Bütün bir İslam aleminin ellerindeki nimetlere ne denli nankörlük ettikleri apaçık ortada! Şu halde; başa gelen bunca bela ve musibet boşuna olmasa gerektir!
Bu gidişle; bu bela ve musibetin mevzii kalmayacağı ve Allah saklasın; bölgeyi ve hatta dünyayı tutuşturacağından endişe ediliyor!
22.08.2013
Nihayet!.. -1-
Tanzimat'tan beri, hatta daha önceki 'Sened-i İttifak'tan beri; batılılaşma ve yenileşme hareketleri içindeyiz. İki yüz seneyi aşkın süregelen bu 'teceddüt-yenilik' hamleleri; imparatorluk ya da cumhuriyet devirlerinde hep tepeden dikte edildi. Âdeta; kendilerini doktor, milleti hasta görüp; hastaya ilaç sorulmaz, zorla da olsa tatbik edilir, zihniyeti hakim olmuştur.
Hem imparatorluk ve hem de cumhuriyet devirlerinde alınan tüm bu kararların, yegane karakteristik özelliği, bireyi ikinci plana itip devleti ana eksene yerleştirmesidir. Millete rağmen, her şey devlet içindir! Zira, onlara göre; millet henüz rüştünü ispat edememiştir!
Malum; dünyada yalnızca bize mahsus bir aydın(!) tipi vardır. Bu aydın tipinin tipik özelliği ise, milletin değerlerine yabancı ve hatta düşman olmasıdır!
İki yüz seneyi aşkındır; milletin tepesine musallat olan bu tiplerin; millete rağmen aldıkları kararlar ve yaptıkları reformlar(!) neticesinde devletle milletin arası açılmıştır. Bu açılma; zaman zaman 'düşman kardeşler' trajedyasına dönüşmüş ve bu yüzden de; dünyada emsali görülmedik şekilde, bizde 'iç düşman' ihdas edilmiştir!
Türkiye'nin siyasi haritası da, bu 'iç düşman'a göre dizayn edilmiştir. Son yıllarda oluşturulan illere bakın; hangi gerekçelerle kurulmuş olduklarını görürsünüz!
Devlet eliyle ötekileştirilen milletin idare şekli de; ister istemez 'Olağanüstü Hal', yahut 'Sıkıyönetim' olmuştur.
Şekli demokrasiye geçtiğimiz 1950 yılında iktidara gelen merhum Adnan Menderes; millete hizmet yolunda önemli adımlar atmış ve devletine küskün olan milleti barıştırmak adına büyük riskler almış ve bunun bedelini de, canını darağacında vererek ödemiştir!
Nitekim, millete hizmetkârlık yolunda reformlara girişen merhum Özal da; aynı ceberut-zorba devletin hışmına uğramıştır! Menderes ve Özal'dan gayri gelip geçen tüm siyaset ve devlet adamlarımız; idare-i maslahatçılıktan öteye gidememiş ve adları ve sanları demokrat yönetici olmalarına rağmen, hep devletin yanında ve milletin karşısında yer almışlardır.
Bu yüzden olsa gerektir ki, Başbakan Tayyip Erdoğan, "Demokrasi Paketi"ni açıklarken yaptığı konuşmada teşekkürü bunlardan esirgemiştir! Zira yapılan teşekkür millet adına idi; bunlarınsa, tabir caizse; milletle kavgaları vardı!
Bizdeki muhalefetin de, tıpkı 'aydın' gibi, dünyada emsali yok! Muhalefet bu; iktidarın yaptıklarını eleştirecek. Bu seferki, 'Demokrasi Paketi'; muhalefet olsa olsa; az bulup daha ilerisini istemesi lazım değil mi?!.
O da nesi? Birisi Paket'te 'halk' yok, diğeri 'Türk' yok, bir diğeri ise 'Kürt' yok! demez mi? Aleviler yok, azınlıklar yok diyenleri saymıyoruz.
Başbakan, Paket'te 21 madde açıklayarak demokrasi çıtasını biraz daha yükseğe çekti. Bu maddelerin her birisi, milletimizin seneler senesi sıkıntısını çektiği konular.
Başbakan, kamu kurum ve kuruluşlarında baş örtüsünün serbest bırakılacağını söylüyor. Şimdiye kadar bu durum yasaktı değil mi? Bu yasağı kendi halkına getiren kimdi; devlet! Peki; bu toplumun kadınlarının yüzde yetmiş beşi başörtülü değil mi? Bu denli bir çoğunluğu kamudan dışlamak, hangi 'sosyal' devletin gereği olabilir?
Başbakan, 1620 senedir Süryani Kilisesine ait olan Mor Gabriel arazisinin (vakıf malı) kendilerine iade edileceğini söylüyor. Şimdiye kadar; gayr-i müslim azınlıklara iade edilen malın tutarının iki buçuk milyar lira olduğunu ve bunun devam edeceğini vurguluyor. Bütün bu gaspları ve zulümleri yapan kim; devlet! O devletin kanununa göre; bir araziyi yirmi yıl kullanan orada zilyetlik (hak sahipliği) kazanır. Yine o ülkenin kanununa göre; 1620 sene kullananın elinden mi alınır?! Alınırsa -ki, alındı; bu devlete ne denir?!
Buyurgan devlet, vatandaşının kestiği kurban derisine; zekatına ve fitresini müdahale ederek; zorla elinden alıyor ve dilediği yere bağışlayabilmesini engelliyordu. Başbakan, devletin bu kısıtlamalarını kaldırıyor ve herkes, dilediği yere bağışlayabilir diyor.
Sahil kesimlerinin boşuna korkulu rüyaları olan; 'yaşam tarzına müdahalenin' önüne geçiyor; bu durumu suç addederek, işleyenlere 1-3 yıl arasında hapis cezasını öngörüyor.
Bırakın bugünü, bu asrı; insanlık tarihi boyunca Romanları, Tayyip Erdoğan ve onun iktidarından başka hatırlayan ve onlara insani boyutta yaklaşan oldu mu?! Başbakan, Roman Dil ve Kültür Enstitüsü kurduruyor ve TOKİ'ye verdiği talimatla; Roman kültürüne uygun evlerin yapımının sürdürüleceğini belirtiyor.
Ayrıca; ayırımcılıkla mücadele kapsamında, suçların cezalarını artırıyor; dini inancının gereğini yerine getirmek isteyenleri engellemeyi suç addediyor!..
Paket'ten yalnızca bir kısmını alıp yorumladığımız bu maddeler; milletimizin seneler senesi özlemini duyup sabırsızlıkla beklediği konular değil mi?
Bütün bunlardan daha önemlisi; Başbakan'ın, demokratik reformların devam edeceği müjdesidir. İyisi mi biz; yürüyen kervana bakalım!
07.10.2013
Şahsiyet erozyonu! -1-
Eğitim, eğitim, eğitim!.. Ama adamakıllı eğitim.. İnanın, gerisi laf ü güzaftan ibarettir. Nesillerimizi dört dörtlük bir eğitimden geçiremedikten sonra; ne yapsak ne etsek boş! Zira; gelip geçici tedbirlerle, belki bu günümüzü kurtarabiliriz ama, geleceğimize asla güvenemeyiz. Toplumlar için asıl olan ise, gelecektir.
Evvela şu sorunun cevabını verebiliyor muyuz? Biz kimiz; neyiz ve neye memuruz?
Kim olabilmemiz için, kimliğe ihtiyacımız var; buna malik miyiz?
İki asırdır; batı, batı deyip yanıp tutuşuyoruz. Nedir bu batı? Hiç düşündük mü? Daha doğrusu; batının ne idüğünü gerektiği gibi biliyor muyuz? Öyle ya; batının neyini üstün gördük de; kendisine meftun olduk? Batı denilen dünya, asırlar boyu bizim kapımızda el-pençe divan durup; şahsiyet dilenmedi mi?
Bizim pay-i tahtımızın adı, 'Bab-ı Ali' ve 'Der-seadet' Yüksek Kapı ve Mutlu ve Mesutlar Diyarı değil mi idi? Dünyadaki bütün başlar, o 'Yüksek Kapı'nın önünde eğilmiyor muydu? Bütün bir insanlık, mutluluğu, 'Seadet Diyarı'ndan devşirmiyor muydu? Bizim sarayımızın 'Adalet Kulesi'nden, dünyanın dört bir yanına ve en ücra köşelerine kadar adalet, emniyet ve huzur dalga dalga yayılmıyor muydu?..
Bize ne oldu ki; Avrupa'nın, yahut ABD'nin kapılarında el-pençe divan bekler olduk?!.
Adaleti bile, onların kapılarında arar olduk!
Bütün bu can alıcı suallerin toptancı cevabından önce; fert fert herkes kendisine, ailesine ve muhitine bu soruları sorup cevabını aramalıdır. Yani: Ben kimim; daha açık ifadesiyle, ben kendim miyim? Kendim olabilmem için, bir kimliğimin yani şahsiyetimin olması şart. Buna malik miyim?
Bakınız, gayet açık söylüyorum: Bu toplumu iki yüz senede (tatbik mevkiine koydukları eğitimle) öyle bir hale getirdiler ki; artık bundan böyle hiç kimse kendi değildir ve kendiyle değildir. Karı-koca iseler, kendileriyle değiller! Çoluk-çocuk sahibi aile iseler, yine kendileriyle değiller!
Hemen herkes; desinler diye ve tabiatıyla başkaları için yaşıyor; daha doğrusu, yaşadığını zannediyor! Bütün bu anlatılanların özeti; hiç kimse ne kendisiyle ve ne de etrafıyla barışık değil; zira hiç kimsede samimiyetin zerresi yok!
Duyu organları, dimağ ve kalp; her birisi üstelik aynı anda ayrı istikametlerin takipçileri!..
Paramparça olmuş bünyeler, aileler ve toplumlar!.. Toplayabilene aşk olsun!
Ne yüzle kendimize saygı bekliyoruz? Kendisine saygısı olmayanın başkasından saygı beklemeye hakkı olamasa gerektir. Kimliğimiz, şahsiyetimiz mi var ki; saygıyı hak edelim? Zira insanlar, şahsiyete meftundurlar.
20.10.2013
Şahsiyet erozyonu! -2-
Fuat Bol
Batı, batı dedik de; batılı olabildik mi? Ne gezer! Batılı olamadığımız gibi, doğulu da kalamadık. Üstad'ın tabiriyle 'bulamaç' bir tip halini aldık.
Mazideki heybetimizle bugünkü halimizi kıyasladığımızda; yine Üstad'ın tabiriyle, Süleymaniye'nin karşısında, dilini arsız arsız çıkaran ve sözüm ona, bir de alay eden tavrımızla yıkık-dökük bir gecekonduyu andırıyoruz!
Harb-i Umumi ile inkırazımıza sebep olan 'düvel-i muazzama', galibiyetin şımarıklığı ile intikamını aldı ve elan da almaya devam ediyor. Zira, anlaşmalarla biçilen kefenin 'hüküm özeti'nde bunlar yazmaktaydı! Hep batıya muhtaç olacaksın ve sürekli onların kapılarında; el-pençe divan duracaksın!
Sen kimsin ki, komşularla sıfır problem deyip, buzları eritecek ve o ülkelerle ortak bakanlar kurulu toplayacaksın?!
Sen, kim oluyorsun ki; Afrika'nın en ücra köşelerine kadar gidip ticaret anlaşmaları yapacaksın?!
Sen bilmiyor musun ki; senin öne doğru attığın her adımda; Avrupa veya ABD bir adım geri gidiyor! Senin kazandığın yerler, onların kayıp hanelerine yazılıyor!
Senin cürmün ne ki; sana bütün bunları yedirirler mi?
Sen, hangi cesametinle İsrail'e ve Avrupa'ya ve hatta ABD'ye kafa tutmaya yeltenirsin?!
Sana biz, hududunu çizerken; haddini bildirmemiş mişdik?!
Ne hakla ve ne yüzle; şimdi karşımıza geçip efeleniyorsun?!
Bütün dünya (kapısında beklediklerin dahil), ekonomik krizle boğuşurken; sana ne oluyor ki hamle üzerine hamle yapıyor; yetmemiş gibi bir de yüz milyarlık ihaleleri açıyorsun?!
Dünyanın 'ağalar'ı geçinen ülkelerin gözünün içine baka baka; uzun menzilli füze sistemi ihalesini Çin'e vermekte bir beis görmüyorsun! Sen nasıl NATO ülkesisin?!
Sahi, bütün bu cüretleri nereden alıyorsun?!
Bütün bunlar yetmezmiş gibi; açtığın ve açacağını vadettiğin demokrasi paketleri ile ülke insanına; yeniden şahsiyet kazandırma peşindesin! Bundan böyle o toplum, pösteki saymakla ömür tüketmeyecek; titreyip kendine dönecek!
Ne güzel; bizim lokomotifimize takılı bir vagondun; biz hangi durakta in dersek orada iniyor; nerede bin dersek orada biniyordun. Güzel güzel geçinip gidiyorduk. Birdenbire sana ne oldu ki; lokomotifimizden kopup, ayrı istikametlere koşmaya başladın!
'Bulamaç' eğitimin içinden; tabir caizse "imalat hataları" olarak meydan yerini doldurdunuz!
Şahsiyetli eğitim için önemli adımları attınız; muhtevada da gerekli tedbirleri alırsanız korktuğumuz başımıza gelecek!
Millete de kendinizi sevdirdiniz; sandıkla alaşağı edilebilmeniz mümkün değil! İyisi mi biz, başımızın çaresine bakalım ve eski defterleri, yeniden açalım!
Gezi Parkı olayı iyi tuttu; her yeri Gezi Parkı yapabilmenin çarelerini arayalım!
21.10.2013
Bilanço!
fuat.bol@tg.com.tr
Asırlar boyu; doğudan kopup batıya doğru koşuyoruz. Ancak; bu yürüyüşün son iki yüz senelik devresi, 'kendimizden kaçış'ı yansıtıyor.
Bin yıldır; her üstünlüğe imza atıp, hayırda ve hikmette yarışıp tüm dünyanın cazibe merkezi olurken; bize ne oldu ki, kendimizi beğenmez ve değerlerimizden sıyrılır olduk?!
Şahsiyetimizden öylesine iğrendik ve öz benliğimizden öylesine koptuk ki; önce, fesi giymeyi ve ardından da onu çıkarmayı ve yerine şapkayı giymeyi'devrim' addettik!
Ta Sultan Mahmud devrinden başlattığımız ve iki yüz sene boyunca sürdürdüğümüz devrimlerle; taklitçiliğin şaheser numunelerini verdik. Ve bu taklitçilikle, 'muasır medeniyet'e erişebileceğimizi vehmettik.
Bu halimiz, Hindistan'daki maymun avlanmasını andırmıyor mu?.. Avcılar ormana gidip, maymunlara ellerindeki muzları gösterir ve onları yere gömdükleri küplerin içine bırakırlar. Küplerin ağızları dar, dipleri genişçedir. Avcılar uzaklaşınca, maymun süratle gelir ve elini küpün içine sokar, muzu avuçlar. Muzu çıkarmak ister ama, eliyle birlikte, küpün dar ağzından çıkmaz. Maymun, elinin muzla birlikte çıkmadığını görmesine rağmen, muzu bir türlü bırakmaz ve o şekilde avcı tarafından yakalanır. Yakalanmış olmasına karşın, muzu hâlâ sıkı sıkı tutmaya devam eder!..
En büyük devrimi de; rejimi değiştirerek gerçekleştirdik ve adına cumhuriyet diyerek; Meclis'in duvarına:'Hakimiyet kayıtsız şartsız milletindir!' ibaresini yazdık. Böylece millet, kendi kendisini idare edecekti!
İşe, millet mefhumunun içini boşaltarak koyulduk. İnkâr ve ayrıştırma politikaları ile sistemi, tek kelime ile 'yalan'ın üzerine bina ederek; hem kendimizi, hem topyekûn milleti ve hem de cümle âlemi aldattık veya aldattığımızı sandık!
Yetiştirdiğimiz yeni nesilleri 'yalan tarih'le yoğurduk!
İngiliz aşısıyla ayıltılıp; geri kalışımızın sebebini ve nasıl ileriye gideceğimizi öğrenmiştik; başta dinimiz olmak üzere geçmişimizle tüm bağlarımızı koparmalıydık!
Bu zihniyete göre; Meclis'i 1920'de açmamıza rağmen; tarihimiz, mazimizi inkâr ve iptalle 1923'ten itibaren başlar ve cumhuriyet ve onun banisi olmasaydı; bugün Kani yerine Yani olurmuşuz!
Peki; Kani oluş ve Kani kalış önemli idiyse, en az bin yıldır böyle oluşu ve kalışı kime, kimlere ve neye borçluyuz; hiç düşünüldü mü?
Yırtıcı hayvan inlerine çekilmeden, biraz iz'an lütfen!
01.12.2013
Dersim sendromu!
Fuat Bol
Tunceli (Dersim) ilimizin CHP'li olmasını anlayamıyorum. İnsan, tarihte en büyük kötülüğü kendisine yapanı nasıl seçer?
Malum; Tunceli, cumhuriyet tarihinin en büyük zulmüne maruz kalan ilimiz. İnsanlar; çoluk, kadın, yaşlı demeden, mağaralarda adeta fareler gibi kıstırılıp zehirli gazlarla öldürüldüler. Üst üste yığılarak ateşe verildiler; ateşten can havliyle fırlayan genç bir kızı; elindeki kalasla ateşe iten ve onu ölümlerin en korkuncuna tabi tutan CHP zihniyeti; seneler senesi, bu ilimizde birinci parti!
CHP'nin bugünkü; kasetle gelen genel başkanı Tuncelili ama; ceberut devletin tunç elinin, yöre halkının başına inmesini istercesine Tunceli isminde ısrarlı ve Dersim ismine karşı! Tencere yuvarlanmış kapağını bulmuşdiyeceksiniz ama, öyle değil! CHP, parti olarak layığını bulabilir lakin, mazlum Dersim halkı, onca zulümlerden sonra dostunu-düşmanını iyi bilmelidir!
Yalan hikâyelere kanıp, Yavuz Sultan Selim'in ismine karşı çıkan Dersimli kardeşim; senin sivil halkının üzerine gökten bombalar yağdıran pilotun ismi, âlâyıvala ile havaalanına verilirken sesin niye çıkmıyor?!
O köprüden geçmeyeceğim derken, o havaalanında arz-ı endam etmede neden bir beis görmüyorsun?!
CHP zihniyetinin sana reva görüp; evlerinden barklarından, ana-baba ocaklarından zorla koparılıp; asker-sivil bürokrat evlerine evlatlık (!) verilen kız çocuklarının dramı da mı, aklınızı başınıza devşirmeye yetmiyor? Onlardan hayatta olanların feryatlarını da mı duymuyorsunuz?
İdam sehpasına gönderilen 80'lik Seyit Rıza'nın son dileği; 'beni oğlumdan önce asın!' yakarışını duymayan ve inadına oğlunu babasının gözleri önünde asıp ona acıların en yakıcısını yaşatıp ardından sehpada sallandıran zihniyet baş tacı ediliyor! Pes doğrusu!
CHP zihniyeti, Dersim ahalisine biraz daha vahşi davrandı ancak, aynı vahşeti, kademe kademe bütün bir millete tatbik etti.
Bu vahşetten; başta Türk etnisitesi olmak üzere her ırk ve inanç sahipleri fazlasıyla nasibini aldı. CHP'nin milliyetçiliği; Türk milliyetçilerini tabutluklarda işkencelere tabi tutmak; vatana sığınan Ahıska Türklerini Sovyet Rusya'ya verip kurşuna dizilmelerine seyirci kalmayı gerektiren bir anlayışı unutturmak için bugün ulusalcılığa dönüşmüştür!
CHP'nin solculuğu ise, tek kelime ile faşistliktir! Öyle ki, Faşizmin önderi bilinen Mussolini; dayatmada, sindirmede, ezip yok etmede CHP önderlerinden İnönü'nün eline su dökemez!
CHP'ye oy vermek, adına ne derseniz deyin ama gerçekten 'sendrom' meselesidir!
25.11.2013
Su yatağını bulacaktır
Fuat Bol
Üzerinde yaşadığımız coğrafyada bütün dünyanın gözü var dersek yalan söylemiş olmayız! Dünyanın sömürgeci büyük güçleri el ele vererek, birlikte üzerimize çullandılar; yeryüzünde adalet dağıtan son Cihan Devleti'ni ortadan kaldırdılar. Bu meş'um olay geçen asrın başlarında oldu ve o gün bugündür dünyadaki adalet terazisinin topuzu kaçmış durumdadır. Savaşın sonunda on milyon kilometrekarelik vatanı kaybedip; kalan bir avuç insanla Anadolu yaylalarına sürülmüştük. Canhıraş bir gayretle İstiklal Savaşı'na giriştik; bunun sonucunda yeniden elde edilen bugünkü vatan parçasını; işgal güçleri aralarında paylaşamayarak terk etmek zorunda kaldı. Geçen asırda meydana gelen iki büyük Cihan Savaşı ve bugüne değin yapılmakta olan irili ufaklı tüm savaşların sebebi, yeryüzündeki enerji kaynaklarıdır. Bunlardan arslan payı bizim Cihan Devleti'mizin topraklarında bulunuyordu. Bu toprakları zorla elimizden koparıp aldılar. Talihe bakın ki, elde kalan vatan topraklarımız da; üç kıtanın enerji hatlarının geçiş güzergâhı üzerinde bulunuyor. Sömürgeci büyük güçler, ayaklarımızın üzerinde duramayıp devamlı kendilerine muhtaç olup avuç açmamız için ellerinden geleni artlarına koymadılar. Bu cümleden olarak; 1980'li yıllardan itibaren de; dünyanın en kanlı terör örgütü PKK'yı başımıza bela ettiler. Otuz yıldır ülkemiz, düşük yoğunluklu dünyanın en pis savaşlarından birini sürdürüyor. Ülkemizin zaten kıt olan kaynakları, terör belasına oluk oluk akıtıldı. Dikkat edilirse sömürgeci güçlerin bize biçtiği rol; ne olmak ve ne de ölmektir! Ama; unutulmasın ki, herkesin bir hesabı varsa; mutlak kudret ve kuvvet sahibi Cenab-ı Hakk'ın da bir hesabı vardır. Bakınız; sömürgeci güçler bir yandan PKK'yı destekleyip üzerimize salarken, diğer yandan da Türkiye'ye rağmen, Kuzey Irak'ta oluşturdukları yapıyla ülkemizi bölmeyi amaçladılar. Bugün gelinen noktaya bakın ki; hem içimizdeki ve hem de dışımızdaki Kürtler, Türklerden ve Türkiye'den başka dostlarının olmadığını gördüler. Türkler ve Türkiyesiz dünyaya açılamayacaklarını ve hatta nefes alamayacaklarını görüp anladılar. Zaten, onca yapılanlar, tarihî hakikatlere ve hatta eşyanın tabiatına aykırı idi. Zira, Türk ile Kürt tıpkı etle tırnak gibi birbirinden ayrılamazdı. İnanç birliktelikleri onları iki ayrı bedende tek bir ruh gibi kılmıştı. Bundan dolayıdır ki, asırlar boyunca birlikte sevinip, birlikte üzüldüler. İlay-ı kelimetullah uğruna savaşıp, birlikte şehit düştüler; öyle ki, toprağın altında da koyun koyuna yatmaktalar. Ve yine bundan dolayıdır ki, su, er ya da geç yatağını mutlaka bulacak ve tarihî akışını sürdürecektir.
24.01.2013
Adamı mumla aramak!
Son iki yüz senedir cemiyetimizde, sam yeli esmişçesine 'kaht-ı rical'; yani adam gibi adam yokluğu yaşanmaktadır. Zamanın manadaki kokuşmuşluğuna bakın ki, eskiden; mahkemelik davaların yokluğu veya azlığı şerefle anılırdı. Şimdilerde ise; toplumun devasa binalarını 'adalet sarayları!' olarak tahsis ediyoruz ve bununla övünüyoruz! Bir memleket düşünün ki, orada vergiyi yalnızca dürüst vatandaş ödüyor. Toplanması gereken verginin yüzde elliden fazlası kaçak ve vergi dışı! Dürüst olmayan bunca vatandaşı barındıran ülkemizde kabak, her daim dürüst vatandaşın başında patlıyor. Bizim ülkemizdeki piramitler ters yüz edilmiş; namuslu-dürüst vatandaşlar talihsiz; dürüst olmayanların bahtlarına ise diyecek yok! Başını sokacak bir yuva kurmak ve bunu kanunlar çerçevesinde gerçekleştirmek isteyen kişi; devlet dairelerinin kapılarında sürünüp durur! Pervasızca devletin arazisini işgal edip üzerine bina yapanın yaptığı kanunsuzluk; yapanların hep kâr hanelerine yazıldı. Gecekondu ise, zamanla tapusu verildi; şimdilerde ise apartman sahibi; vaktiyle apartman dikti ise, şimdilerde (çıkarılan çeşitli yasalar ve aflarla) komple o arazilerin sahibi. Çeşit çeşit yolsuzlukları yapanların yanına kâr kaldığı bir sistemde yaşıyoruz. Ne hazindir ki, paralı olanlar da, itibarı olanlar da bu kişilerdir ve bu tipler toplumun hemen her kesiminde en ileri konumdadır. Yani her meslek ve meşrebin öncü kişileri bu tiplerdir. Bu tiplerin en bariz vasıfları, koyu cehaletleridir. Paraları ve itibarları sayesinde; onlardaki bu koyu cehalet hâli; bilim ve erdem olarak topluma yansır! Elbette ki yevm-il beter (bugünün, dünden kötü olması) hâli yaşanmakta; ama, eskiden onlarca seneye ancak sığabilen kötülükler, bugün yalnızca dakikalara sığmakta!.. Toplumca, alametlere binilip; hızla Kıyamet'e doğru gidilmektedir. Artık; güpegündüz de olsa; adam gibi adamları mumla aramak zorundayız! Hemen her meslek ve meşrep erbabının şarlatanlarının önde olup; pervasızca ahkam kestiği; dünün bütün doğrularının bugün yalan ve yanlış gösterildiği; hak yerine haksızlığın, namus yerine namussuzluğun ayyuka çıktığı bir dünyada yaşıyoruz! Fert ve cemiyeti şekillendiren tüm unsurlar; evi, sokağı, mektebi, kurum ve kuruluşları ve daha nesi ve nesiyle ayrı ayrı istikametlere çekmekte ve çekilen her yerin çıkmaz ve bataklık olduğu bir hengamede debelenip durmaktayız! Cenab-ı Hak ahir ve akıbetimizi hayreylesin demekten başka çaremiz kaldı mı; kaldıysa da doğrusu ben bilmiyorum!..
31.01.2013
Dünyanın en mazlum milleti!
Dünyanın en mazlum milleti biz Türkleriz. Tarih boyunca 16 devlet kurup, âleme şan ve şerefle nizamat vermişiz. Son Cihan Devletimiz olan Osmanlı İmparatorluğu, yedi iklim-üç kıta üzerinde dünyaya adalet ve hoşgörü dağıtıp saçıyordu.
Mütefekkir şairin belirttiği gibi: 'O irtifa, o yükseklik; çıkılmaz bir nokta mı idi, bilmem?! Lakin, bu inhitat, bu çöküş; inilmez bir kuyu gibidir!'
Tarihçilerin iddiasıdır: Geçen asrın başlarında; devlet ve milletimizin başına çöreklenmiş bir avuç maceracı-sergerde yüzünden (İttihat-Terakkiciler) Cihan Devletimiz yıkıldı. Bu tespit doğrudur; ancak bir eksiği ile; o da: Yıkılan o devletin içindeki bütün müesseseleri çürümüştü! Şeklen ulu bir çınar görünümünde idi ama, içinden çürümüş ve koflaşmış idi.
Başta Padişahlarımız olmak üzere; devlet ve milletimizin uğramış olduğu iç ve dış ihanetlerin dünyada emsali görülmemiştir. Bu ihanetlerin elbette bedeli olacaktı ve o gün bugündür; hem içeridekiler ve hem dışarıdakiler bu bedeli, çok acı şekillerde ödemekteler!
Osmanlı'nın yıkılışı ile kurulduklarını zanneden onca devletçikler; gerçekte birer sömürge olduklarını, çok geçmeden anladılar ama; iş işten çoktan geçmişti!
İç ve dış ihanetlerin en belirleyici bedeli; bey iken, amir ve yönetici iken, uşak konumuna gelmektir. Koca Osmanlı coğrafyası, aradan bir asır geçmesine rağmen; çok imrendiği ve uğrunda öz devletine ihanet ettiği Batı'nın uşağı olmaktan kurtulamamıştır!
Yarın PKK terör örgütünün tarihi yazıldığında; mazlum milletimize karşı, iç ve dış ihanet şebekelerinin nasıl el ele verdiklerini ve geçen onlarca sene boyunca ne denli melanetleri icra ettiklerini ibretle okuyacağız. Tabii, yine iş işten geçmiş olarak!..
Bugün için şu kadarını belirtmekte fayda var: Dışımızdaki düşmanları ve onların, şeytanları çatlatan dümen ve tezgâhlarını anlıyoruz. Ama, Allah aşkına! Söyler misiniz; içimizdeki beyinsiz işbirlikçilere ne oluyor?! İçimizdekiler, nasıl oluyor da düşmandan daha düşmanca tavırlarla bu mazlum milletin ensesinde boza pişirebiliyor?!
Düşmanın dışarıda tezgâhladığı ihanetlerin bin beterini, içeridekiler, kendi milletine reva görüp, nasıl uygulayabiliyorlar?! Bu nasıl bir ruhtur; nasıl bir karakterdir?!
Şeytan, ahir zamanın din adamlarını; insanları saptırmakta kendi fevkinde görünce, istirahata çekilmiş. Nasılsa demiş, bunlar benim melanetlerimi benden çok daha iyi sergiliyorlar. O halde, benim ayrıca melanet işlememe gerek yok!..
Tıpkı Şeytan gibi; dışımızdaki düşman da bakmış; içimizdekiler, kendilerinden daha fazla eziyet edip; milleti inim inim inletiyorlar! Boşuna masraf edip, zaman öldürmeyelim demişler ve işgallerini sona erdirip çekip ülkelerine dönmüşler. Artık seyirle yetiniyorlar ve avuçlarını, aynı iştahla ovuşturmaya devam ediyorlar!
Ama; ne demişler? Alma mazlumun ahını; çıkar aheste aheste!
14.03.2013
Ortak metinlerin yokluğu
Geçen hafta, öğretim görevlisi olarak bulunduğum İstanbul Aydın Üniversite'sinde; 'İstiklal Marşımızın kabulünün 92. yılı' münasebetiyle düzenlenen toplantıya davet edildik. Konuşmacılardan birisi de, TBMM'de birlikte görev yaptığım kadim dostum Prof. Dr. Necat Birinci idi.
Necat Birinci Hocam konuşmasında; milletlerin ortak metinlerine vurgu yaparak; toplum hayatımızın âdeta olmazsa olmazını dillendirdi ve bugün; toplum olarak içine sürüklendiğimiz buhranın gerçek sebebini çeşitli misallerle pek güzel izah etti.
İnsan toplulukları sahip oldukları ortak kültürel metinler sayesinde millet olurlar. Milletlerin insan kalabalığından; daha açık ifadesiyle başıboş insan yığınlarından farkı; sahip oldukları kültürel değerlerin kendilerini bir şuur etrafında birleştirmiş olmasıdır. Bu da, ancak ortak metinlerin paylaşılması ile mümkündür.
Bizi biz kılan ortak metinler hangileridir diye sorarsanız; Sarayevo'da karşılaştığım bir olayı, ibret nazarlarınıza sunmak isterim...
Ayet isimli Arnavut dostum, beni yaşlı bir Boşnak'ın evine götürdü. Evde; oğlunun Suudi Arabistan'dan getirdiği, üniversite öğrencisi genç Arap misafiri de vardı. Osmanlı coğrafyasının Türk, Arap, Boşnak ve Arnavut fertleri olarak bir araya gelmiştik. Yaşlı Boşnak; İstanbul'dan gelen beni imtihan etmek için kütüphanesinden bir kitap getirip önüme koydu ve okumamı istedi. Baktım; kitap, Mızraklı İlm-i Hal'di ve Osmanlıca idi. Vaktiyle bütün Osmanlı coğrafyasında başucu kitabı idi ve minarelerin yükseldiği her camiide bulunurdu. Türk, Kürt, Arap, Çerkez, Abaza, Arnavut, Boşnak, Gürcü, Laz, Acara, Tatar vb. tüm İslami unsurlar; birbirlerinin lisanlarını bilmemelerine rağmen; her birisi bu kitabı okuyup anlarlardı.
Kitabı okuyup imtihanı kazandım ama; bundan da önemlisi orada bulunan ve birbirlerinin lisanını bilmeyen herkes, okunan kitabı anlamıştı. Ecdadımızın bu büyüklüğü ve insanları birleştiriciliği karşısında iliklerime kadar titremiştim...
Nesillerimizi ortak metinlerimizle yoğurup yetiştirmeli ve istikbalde; mesleği ve meşrebi ne olursa olsun herkes bu ortak paydalarda buluşmalıdır.
Ortak metinlerimizin başında kutsal kitabımız Kur'an-ı kerim gelmekte ve onu İlmihal kitapları, Mevlid, Mesnevi, Ahmediyye, Muhammediyye, Gülistan, Bostan, İstiklal Marşı, Yunus Emre, Nasreddin Hoca vb. gibi eser ve kişiler takip etmektedir.
Esefle belirtelim ki; son bir asırdır nesillerimiz, ortak metinlerimizden habersiz olarak yetişiyor. Bu müddet zarfında; öyle kahrolası zamanlar oldu ki; milletimizin ortak metinleri, millî birliğimizi ve bütünlüğümüzü bozan unsurlar olarak telakki edilip üzerlerine kezzapla gidildi.
Bu yüzden, istikbalin tarihçisi geçen asrı; 'fetret devri' ve o asrın nesillerini de 'kayıp nesiller' olarak yazacaktır!
Neyse ki, tam bir asır sonra, nehir, yeniden yatağını buluyor ve milletimiz yeniden ortak değerleri ile buluşup kaynaşmaya başlıyor!
20.03.2013
Yalnız Kürtler mi?!.
Bu memlekette yalnız Kürtlerin hakları mı ihlal edildi? Yıkılan imparatorluğun külleri üzerinde; yeni bir devlet, yeni bir rejimle kuruldu. Kurucu irade; kurulmadan önce, her kesimle hemfikir olarak ortak hareket etti ve müşterek düşmanı yendi! Kurucu irade, kurulup müesseseleştikten sonra; tekte karar kıldı. Tek adam, tek millet, tek devlet (ulus devlet), tek dil, tek hukuk... Bu denli tek tipleşmenin içinde yer alanlar bile; her bakımdan kendilerine benzemiyor diye, dışlanıp törpülendi. Dışarıda kalanlar ise; cadı avına çıkılırcasına takibata uğradı ve baskılara maruz kaldı. Hemen her kesim gibi, Kürtler de bu olumsuz gidişattan nasibini aldı. Tıpkı Müslüman Türklerin, Müslümanlıkları yüzünden çektikleri gibi. Bakınız; bu ülkede; milenyum çağında bile hâlâ Osmanlıca bir kitabın basılıp dağıtılması yasaktır!.. Bu ülke insanı, dedesinin mezar taşını okuyamamaktadır. Bu ülke insanı, kütüphanelerini dolduran; ata yadigârı milyonlarca kitaba yabancıdır. Kürtlerin bir kısmı; dışarısının da telkin ve teşvikiyle, kurulu düzene başkaldırdı ve silaha sarıldı. Kanun dairesinde yapılması gereken mücadele; kanun dışı şekillere sokuldu ve haklı iken haksız duruma düşüldü. Kanun dışılık sürdükçe hem Kürtlerin ve hem de diğer kesimlerin demokratik insan hakları engellendi ve ertelendi. AK Parti iktidarlarına kadar Güney-Doğu vilayetlerinde olağanüstü hâl vardı. Olağanüstü hâle, elbetteki terör sebep oldu. Neticede galibi olmayan pis bir savaş, uzun süredir sürdürülüyor. Buna ancak ve ancak Türklerin ve Kürtlerin düşmanları sevinir. Yapılması gereken; tüm ezilen ve horlanan kesimlerin el ele vererek; hukukun içinde kalarak haklarını aramaları; bunun mücadelesini vermeleri idi. Her kesim ayrı tarafa çekti; öyle ki, kesimler önce birbirlerine düşman edilerek kırdırıldı. Sonunda kırdıran tarafın hakemliğine başvuruldu! Aynı oyun kaç defa oynandıysa, taraflar bu oyuna geldi. Birisi olsun; durun, biz ne yapıyoruz demedi; diyemedi! Bugün gelinen noktada; artık silahın, kokuşmuşluğun ekmeğine yağ sürdüğü ortadadır. Başta Kürtler olmak üzere her kesim aklını başına devşirmeli ve tıpkı kurucu irade gibi; herkesin ve her kesimin demokratik insan haklarını ihtiva eden bir anayasaya destek olması gerekir. Gelmiş olan bu tarihî fırsat kaçırılmamalı ve herkes eteklerindeki taşları dökmelidir!
31.05.2012
Savaş teşvikçileri
İslam coğrafyasındaki siyasi gelişmelerden ziyadesiyle memnun olan, yalnızca, dünyadaki silah tacirleridir. Zira onlara göre; oluk oluk da aksa, akan kan Müslüman kanı olduğundan herhangi bir kıymeti harbiyesi yoktur. Hatta bu kan, insan kanı bile sayılmaz! Dolayısıyla, mezkûr coğrafyada ateşe körükle gitmekte asla tereddüt göstermezler ve yine bundan dolayıdır ki, Müslüman feryatları yeri göğü inletirken, onlar, hararetle avuçlarını ovuşturmaktadırlar. Malum; birileri Türkiye'yi hızla Suriye bataklığına itmek istiyor. Başta ABD olmak üzere, AB ülkelerindeki ekonomik durgunluk; alışageldikleri şımarık ve hoyratça hayatlarını olumsuz yönde etkilerken; Türkiye'nin emin adımlarla yoluna devam etmesi ve kalkınmasını sürdürmesi, mahut çevrelerin uykularını kaçırdı. Bu durum Türkiye için yeni bir şey değildir. Türkiye ne zaman ileriye doğru bir hamle yaptıysa, ayağına çelme takılmıştır. Ülkemizi her bakımdan geri bırakan askerî müdahaleler, bu kabil davranışlar olup hep dışarıdan yönlendirmelidir. İçimizdeki aymazlar da, bilerek veya bilmeyerek bu oyunlara geldiler. Geçen hafta; Moskova'dan kalkıp Şam'a gitmekte olan Suriye uçağı hakkında Türkiye gizli servislerine bir ihbar yapıldı. Sivil uçakla askerî mühimmat taşındığı söylendi. Türkiye gerekli araştırma ve incelemeleri yaparak uçağı Ankara'ya getirip indirdi ve bulduğu malzemeleri ilan etti. Açıklanan malzemeden, görünüşte ABD'nin eli güçlendi ve yaptıkları açıklamalarla Türkiye'yi biraz daha olayın içine ittiler... Bu hafta başında da bir Ermenistan uçağı hakkında; aynı şekilde ihbar alındı ve uçak Erzurum'a indirildi. Yapılan incelemede ihbarın fos çıktığı anlaşıldı. Belli ki birileri Türkiye'yi ateşe itmek istiyor! Bin düşünüp bir yapmak zorundayız. Türkiye-Rusya yakınlaşması malum; vizeler karşılıklı kaldırıldı. İki ülke arasındaki ticaret hacmi her geçen gün büyüyor ve rekor üstüne rekorlar kırıyor. Türkiye'de yapılması planlanan bir nükleer santralin sözleşmesi Ruslarla aktedildi. Eskiden; yukarıdaki iyileşmelerin yalnızca birinin vukuunda, hop oturup hop kalkılır ve Türkiye'nin önü askerî muhtıra veya ihtilallerle kesilirdi. Muhtıra ve ihtilallerin modası geçince, yeni senaryolar peşindeler! Dikkat ediniz; Suriye gerçeğinin zararı, en çok bize dokunurken; başta Rusya olmak üzere Batılı silah üreticileri milyarlarca dolarlık silah satışları ile gününü gün ediyor! Bu cümleden olarak Rusya, Irak'a 4.5 milyar dolarlık silah satışı sözleşmesi imzaladı. İnsan düşünmeden edemiyor; Rusya neden sivil uçakla ve Türkiye üzerinden bu mühimmatı gönderdi?!. İran üzerinden ve çok çeşitli yollar elinde iken neden Türkiye yolunu seçti?!. Tavşana kaç, tazıya tut, denmiş olmasın!
17.10.2012
Güler misin, ağlar mısın?!.
Dünyada adalet, yırtıcı hayvanların inlerine çekildi ve hiçbir yerde kalmadı. Dolayısıyla; dünyada adalet arayan, boşuna aramasın! Nobel Barış Ödülü bu yıl kime verildi biliyorsunuz değil mi; sevgili okuyucularım: AB'ye!!! Ne demişti şair? 'Bu taksimi kurt yapmaz, kuzulara şah olsa!/Yaşasın; kefenimin kefili karaborsa!' Demek ki, yeni nesillere kavramların manalarını değiştirerek ve hatta tersyüz ederek anlatmamız lazım! AB'ye bu ödül, kendi içinde kavga yapmadı diye verildi. Bosna Savaşı Avrupa'nın göbeğinde değil miydi. Oradaki Müslüman katliamlarına, AB üyesi ülkelerin komutanları, göz göre göre yol vermedi mi? Onca katliama, topyekûn AB ülkeleri seyirci kalmadı mı? Aynı AB ülkeleri, Amerika'nın Irak'ı işgaline fiilen destek vermedi mi; bir milyondan fazla Iraklının ölmesine göz yummadı mı? Böyle bir örgütle barış ve ödül kelimeleri nasıl yan yana getirilebilir? Yarından tezi yok; insan kasabı Ariel Şaron'u da bu ödüle dahil etsinler! Adamcağız altı senedir makineye bağlı yaşıyor; bu sevinçle belki yeniden hayata döner ve kasaplığa kaldığı yerden devam ederek alacağı 'barış ödülü'nü sindirir! Tüm bu rezillikler, dünyanın gözü önünde işleniyor ve kimseden ses çıkmıyor. Artık, güçlü her daim ve her hâl ve şartta haklılığını sürdürecek; güçsüz ne kadar haklı olsa da sürünmeye ve ezilmeye devam edecek. Başbakan Tayyip Erdoğan boşuna yırtınmıyor; evvel emirde BM Güvenlik Kurulu, güçlülerin oluşturduğu ve hak ve hukuku zenginin ve güçlünün arzusu istikametinde değerlendiren bir oluşum. Adaleti tesis edecek şekilde mutlaka yeniden yapılandırılmalıdır. Böylesi bir yapılanma olmadığı takdirde, dünyada daha çok mazlum kanı akar. İşte; Suriye'de kardeş kardeşi boğazlıyor ve oluk oluk kan akıyor; Rusya ve Çin gibi BM Güvenlik Konseyi üyesi ülkeler kabul etmiyor diye bu vahşet tüm dünya ülkelerinin gözleri önünde işlenmeye devam ediyor ve kimse bir şey yapmıyor, yapamıyor! Vahşete seyirci kalınan bir dünyada adaletin tecellisini beklemek safdillik olsa gerektir. Böyle bir dünyada Nobel Barış Ödülü, AB'ye verilmeyecek de, ne yapılacak?!.
18.10.2012
.Büyük millet nasıl olunur?
Fuat Bol
Her millet kendi büyüklüğü ile övünür. Gerçekte, bu büyüklüğü hak ediyor mu; işte, bunun kararını kendisi değil başkalarının vermesi lazım. Tıpkı; ben şerefliyim demekle, şerefli olunmayacağı gibi... Onu da başkalarının tespit edip söylemesi gerekir. Şu halde, hangi millet büyüktür; bunun kararını verebilmek için o milletin tarihinin iyi bilinmesi; ne yapıp ne ettiklerinin gözler önüne serilmesi lazımdır ki, böyle bir karara doğru olarak varılabilsin. Büyüklüğün ölçüleri bellidir. Başta; o milleti sevk ve idare edenlerin halleri, idari mevzuatı (anayasa; aile, idare, ceza, ticaret hukukları); bunların muhtevası ve ne ölçüde uygulandıkları göz önüne alınır. Konu tarih olduğuna göre; bütün bu bilgilerin vesaike (belgelere) dayandırılması lazım. Bu belgelerin saklandığı yerler; tarih ilmi açısından hazine hüviyetinde olan arşivlerdir. Biz arşivlerimizi; öncelikle 'vakıf medeniyetimize' ait onlarca tonluk arşiv malzememizi, hurda kâğıt fiyatına Bulgaristan'a sattık! (1931); diğerlerine de kilit vurup, o bilgilere ulaşılmasını yasakladık! Televizyonlara çıkıp; 'arşivlerimiz her isteyene açık' diyenlere inanmayın. Genelkurmay Başkanlığı'nın veya Başbakanlığın arşivlerine gidin; henüz tasnif edilmediğinin bilgisiyle karşılaşırsınız. Dolayısıyla açık bile olsa kapalı olduklarını anlarsınız! İttihat Terakki döneminde yapılan Ermeni Tehciri konusunda dünya, çok üzerimize gelince, Osmanlı arşivlerini tasnife girişmek zorunda kaldık! (1989). Bu iletişim çağında, gerçekleri daha ne kadar halının altına süpürebileceğiz? Artık halının altında yer kalmadığı gibi; süpürdüklerimizin kokusu burunlarımızın kemiklerini sızlatmakta! Tarihimizle yüzleşirsek; bazı tabular yıkılırmış! Tabu veya tabular 'Totem' çağındaydı; yarasalar istemese ve rahatsız olsa da, iletişimin projektörleri, karanlık tek nokta bırakmayacak, bilinmedik bir şey kalmayacaktır!
21.12.2011
Menderesler
Menderes Ailesi, Türk demokrasi tarihinin kilometre taşlarından başlangıç hanesini teşkil eder. Milletçe; bu zeybek aileye çok şey borçluyuz. Zira onlar aile boyu, milletimizin hürriyet ve kalkınması için canlarını feda etmişlerdir. Millet sevdalısı Menderes Ailesi'nin tüm fertleri, milletini canından aziz bilmiş ve o uğurda da ölmüştür. Daha açık ifadesiyle; mağdur ve mazlum olarak "ölümsüz"lüğü tadarak, rütbelerin en yükseği olan şehadet makamına ulaşmışlardır. Baba Adnan Menderes'i; Başvekil makamında iken alaşağı edip; düzmece bir mahkeme ile, sözde ölüme mahkûm edenlerin hedefinde millet ve onun aziz değerleri vardı. Zira bu kavga, 1839'daki Tanzimat Fermanı ile başlatılmıştı. Bu meş'um fermanla oluşturulan askerî ve sivil bürokrasi; onları alkışlayan zamane şairi Şinasi'nin ifadesiyle: "...Padişah'a bile haddini bildirir senin kanunun..." diyebilecek kadar küstahlaşmıştı. Bu fermanın sonucu İttihat ve Terakki'yi doğurmuş; o da, Cihan Devletimizi batırmakla görevini tamamlamıştı. Cumhuriyet kadroları da gökten zembille inmemişti; mahut zihniyeti (bürokratik oligarşiyi) tevarüs ederek gelmişti. İlk ciddi demokrasi denemesini başlatıp başaran ve millete dönük on sene idarede bulunan başvekil Adnan Menderes; millete olan sevdasının ve hizmetinin bedelini, canını darağacında vermek suretiyle ödemiştir. Kara kalpli ve kara yüzlü aynı mahut bürokrasi; Zeybeğin ardından: "...Kızanlar, dört yandan, hep abandınız! Zeybeğin kanına ekmek bandınız! Zeybeğim; dünyayı aldın, götürdün! Bir öldün de, beni binbir öldürdün! Ağla, bir dinmeyen hasretle ağla! Zeybeksiz yolları gözetle, ağla!.." dizelerini yazan şairi bile, mahkûm sandalyesine oturtacaktı. Zalimler güruhu kana doymayacaktı; nitekim doymadılar ve adı Menderes olanları; kâh intihar süsü vererek, kâh trafik kazası diyerek bir bir ölüme götürdüler (Yüksel ve Mutlu Menderes). En son kalan Aydın Menderes'i de ölümcül bir trafik kazası ile kötürüm halde bıraktılar! O, bu haliyle bile, son nefesine kadar milletine hizmetten bir an geri durmadı; mücadelesine devam etti. Yakınlarına olan vasiyetinde; cenazesi için devlet töreni istemiyor ve ailece uğrunda şehit oldukları milletinin kalbinde yer arıyor; aziz milletine iltica ediyor ve yalnızca ondan dua ve niyaz bekliyor! Cennet nimetleri sizlere afiyet olsun; milletçe başımız sağolsun!
28.12.2011
Kul hakkı... Millet hakkı!
Kul hakkı, malum; küfürden (imansızlıktan) sonra gelen en büyük günahlardan.. Öyle ki, affı yok! Kul hakkı konusunda, din büyüklerinin buyurdukları husus şudur: 'Bir kişi mü'min olup, bütün Peygamberlerin yaptıkları ibadetlerin hepsini yapsa, ama; üzerinde bir kuruşluk kul hakkı varsa, bunu ödemedikçe Cennet'e giremez!' Yalnızca bir kişiden ve sadece bir kuruşun akıbeti böyle olunca, ya; bu meblağ yükselir ve aldatılan kişilerin sayısı da fazla olursa, durum ne olur?!. Böyle bir hesabın altından kalkılamayacağı gün gibi aşikârdır. Anlatmaya çalıştığımız husus, yalnızca maddiyata dayalı olan kul hakkıdır. Bir de bunun manevi olanı, yani zulüm şeklinde cereyan edeni vardır ki; bu suçun tipik mümessilleri emri altında insan çalıştıran her çeşit yöneticilerdir. Şu veya bu şekilde; insanların yönetimini üstlenen ve bunu devlet ve millet çapında yapanların sorumluluğunu düşünmek bile, insanın aklını eritse yeridir! Zira, burada bir tek kul hakkından maada, topyekûn bir milletin hakkı mevzubahistir. Üstelik, sayılamayacak kadar; hem maddi ve hem de manevi haklar olarak. Demokrasi tarihimiz boyunca yapılan onca askerî darbelere dikkat ediniz: hemen hepsi, o anki iktidarların ekonomiyi iyi bir hale getirmelerinden sonra meydana gelmiştir. Geldikten sonra da har vurup harman savurmuşlardır. Tüyü bitmemiş yetim hakları olan; milletin dişinden tırnağından, binbir zahmetle ürettiklerini gasp veya talan etmenin vebalinin hesabı verilebilir mi? 28 Şubat post modern darbesinden sonra; takip eden yıllarda ülkemizin nasıl felakete sürüklendiğini görmedik mi? Gecelik faizler yedi bin'lere çıktı... Ekonomiyi kemiren rant ekonomisi ile, haksız nadanlar vurgun üstüne vurgunlar elde ettiler. Yapılan büyük devalüasyonlarla milletin sermayesi; parası-pulu, malı mülkü beş paralık edildi. Bir gece yatıp sabah kalktığımızda; hiç unutmam merhum Sakıp Sabancı: 'Holding olarak mal varlığımız yüzde elli değer kaybetti!' demişti. Bir de milletin diğer fertlerini düşünün; yapılan onca manevi işkence ve zulümlerin yanında, maddi olarak da ne denli telafisi imkansız hallere sürüklendiler. Ülke baştan başa yangın yerini andırıyordu. Müteşebbisler fabrikalarını söküp yurt dışına taşıyordu. Üniversite mezunlarımız işsizlik ve ümitsizlik yüzünden yurt dışına kaçıyordu. Kız ve erkek İmam-Hatip okulu mezunlarımız yüksek tahsilleri için başka ülkelere gitmek zorunda kalıyordu. Tarih boyu duymadığımız işlere şahit oluyorduk. Darda kalan esnaf toplanıp yürüyordu. Bütün bunlar; üç-beş general keyif çatacak ve 'vesayet' rejimi devam ettirilecek diye yapılıyordu. Öyle ki, keyfinin sarhoşluğunda bir general, fişledikleri ve sayısı milyonlara ulaşan vatandaşları için; 'şu kadar milyonunu kesersek rahat ederiz!' diyebiliyordu. Kul hakkı, millet hakkı derken hep öbür tarafı işaret etmenin manası var mı? Öbür tarafın bir de bu tarafı yok mu canım? İşte, onun hesabı yavaş yavaş sorulmaya başlandı; başta CHP olmak üzere bunca kişiler neden gocunuyorlar ki?!.
18.01.2012
Yalanla-dolanla nereye kadar?
20. Asır, başsız ve korumasız kalan İslam Âlemi için yüzkarası çağıdır. İslam toplumları, binbir parçaya bölünmüş devletçiklerinin başlarına getirilen kukla yönetimleri marifetiyle; hem madde ve hem de manada tutsak edilmiştir. Halbuki, bütün bu ülkecikler Osmanlı'dan koparıldığında; kendilerine bu dönüşümün bağımsızlık adına yapıldığı söylenmiş ve işin tuhafı o ülke halkları da bu yalana inandırılmıştı. Ağa-babalarının elinde oyuncak konumundaki kukla yönetimlerin, özen gösterip görkemli törenlerle kutladıkları 'milli kurtuluş bayramları!'seyredilmeye değerdi! Zira, bu kutlu (!) günlerde her ülkecik; elinde-avucunda ne kadar silah; top-tüfek-tank-füze vb. varsa hepsini ve bunları kullanan askerlerini; sokaklara döktüğü her yaştan; binleri yüz binleri bulan sivil halkının önünden resmî geçit halinde geçirirdi. Bütün bu gösteriler, sözde; dosta güven, düşmana korku salmak adına yapılırdı. Birlikten, dirlikten ve güçlü olmaktan mahrum; istisnasız tüm İslam ülkeleri ellerindeki askerî güçlerle düşmana rezil ve rüsva olmuş; kabadayılıklarını (!), bu silahları kendi sivil halkları üzerine kullanarak göstermişlerdir ve el an da göstermeye devam etmektedirler. Bu işin tipik örneğini Suriye'de gördük ve görmeye devam ediyoruz. Dün; birkaçının bir araya gelerek İsrail karşısında nasıl hezimete uğradıkları dünya âlemin malumudur. Düşman karşısından hezimetle dönen şanlı (!) Suriye ordusunun, yine dün baba Esad zamanında; kendi sivil halkını nasıl kıyıma uğrattığı ve on binlercesini nasıl katlettiğini biliyoruz. Bugün de; aynı şanlı(!) Suriye ordusunun kendi sivil halkına nasıl kıymakta olduğunu dehşetle görmekteyiz. Bunca yalan-dolan ve bunca zulümle nereye kadar gidebileceğini zannediyorlar? Etraflarına ve maziye bakıp neden ibret almıyorlar? Bir günün beyliğini kâr sayan ve bu uğurda halklarını katletmekten çekinmeyenleri ne tarih ve ne de insanlık affetmeyecektir. Değil otoriter yönetimlerde; kendi halkını düşman belleyen sözde demokratik idarelerde bile hazin son ve rüsvalık kaçınılmazdır...
02.02.2012
Köksüzlük -1-
Türk cemiyeti 200 yıldır yaşamakta olduğu buhranını sürdürmektedir. Onca savaşlara, iniş-çıkışlara; çoğu kez yanlış ve bazen doğru ve hemen hepsi pansuman tedavi uygulamalarına rağmen, buhranın yenilememesinin yegane sebebi köksüzlüktür. Tanzimat'tan bu yana; 'ıslahat ve kurtuluş' adına başvurulan tüm reçetelere dikkat edin; hemen hepsi Batıdan ithaldir. Dolayısıyla hiçbirisinin çilesi çekilmemiştir. Batı, bozulmuş bir dinden ve onun namütenahi bozuk uygulamalarından arınarak inkılabını gerçekleştirdi. Birçoğu, Batının mekteplerinde dinsiz olarak yetişmiş ve adına 'aydın' denilen bizdeki zümreler de kurtuluşu aynı inkılaplarda aramış ve bulduklarını zannetmişlerdir. Bulup yapıştıkları ve tabulaştırdıkları şeylere 'devrim' dediler. Devrimden anladıkları ve tatbik ettikleri ise, eskiye ait ne varsa yıkmaktı. Bunların başında da din gelmekteydi. Kendilerine 'ıslahatçı' adını verenler; bilmedikleri dine ve dince mukaddes sayılan her şeye düşmanlık yaparak işe koyuldular. Kendisi mason olan ve Türk hariciyesini Londra'dan idare eden Mustafa Reşit Paşa'nın ilan ettirdiği 'ferman'la en büyük darbe eğitime vurulmuş ve bu cümleden olarak: Üniversitelerdeki eğitim kalitesi lise seviyesine indirilmiş, ilahiyatın dışındaki tüm fakültelerden din dersleri kaldırılmış ve ilahiyat fakültelerinden de fen dersleri kaldırılmıştır. Artık; fen adamları dinsiz ve din adamları da fen bilimsiz yetişir olmuştur. Bir cemiyete bu denli büyük bir kötülüğü hangi dış düşman yapabilir?!. Daha açık ifadesiyle, içerideki bu amansız düşmanlar, şeytana bile parmak ısırttırıp ürkütmüyor mu?!. İşte bu Tanzimat zihniyeti; bir padişahı katletti (Sultan Abdülaziz), bir diğer deliyi önce mason yapıp ardından halife makamına çıkarmaya teşebbüs etti (Sultan 5. Murad); kurup iktidara getirdiği İttihat ve Terakki marifetiyle de Sultan Abdülhamid'i makamından alaşağı ederek devleti Cihan Savaşına soktu ve işledikleri onca soysuz şenaat ve cinayetlerin yanında; altı asırlık Cihan Devletimizi de, sekiz sene içinde yok etti. İşin bir başka vahim boyutu ise; bu sergerdeleri, bu mason hempalarını, bu maceraperest şürekayı hep 'hürriyet kahramanları!' olarak belledik ve yâd ettik! Bu ayıp cumhuriyete yetmez mi?!. Yetmedi ki, bu ayıplar cumhuriyet tarihi boyunca işlenegeldi!..
08.02.2012
Köksüzlük -2-
İttihat Terakki zihniyeti Cumhuriyet kadrolarına da sızıp, köksüzlük hünerlerini sergilediler. Belli ki köksüzlerin dinden ve dindarlardan zoru vardı. Din adamı yetiştiren İmam-Hatip mektepleri (talebesizlik bahanesiyle) kapatıldığı gibi, din dersleri tüm okulların müfredatlarından çıkartıldı. 1930 yılında askerî mektepte talebe olan yaşlı bir subay emeklimizden dinlemiştim: 'Sınıfımızda din dersi hocamızla birlikte eğitim görüyorduk. Kapı açıldı ve okulun müdürü ile yabancı bir kişi içeri girdi. Müdürümüz yabancı kişiyi müfettiş olarak tanıttı ve ders hocamıza dönerek, bundan böyle din derslerinin eğitimden kaldırılmış olduğunu ve kendisinin de tekaüde (emekliye) sevk edildiğini sertçe söyleyip çıktılar. Din dersi hocamız ağlamaklı oldu; o bize baktı, biz ona baktık ve Allah'a ısmarladık diyerek o da kapıya yöneldi, çıktı ve gitti...' 1934 yılında öğretmen yetiştirmek üzere Köy Eğitim Enstitüleri kuruldu. Artık ülkemizin yeni nesilleri bu öğretmenlere teslim edilecek ve onların biçimlendireceği şekilde gelecek nesiller yoğrulacaktı. Öğretmen ne idi ki, onun yetiştirdiği çocuk ne olacaktı?!. Bu ülkenin insanları uzun seneler süren savaşlarda kırılmıştı. Öyle ki; tarihte başka bir benzeri olmayan, 22 gün 22 gece süren meydan muharebesi olmakla; Sakarya Savaşı'nda bu ülkenin yetiştirmiş olduğu üniversite mezunları kırdırılmıştır! Zira, bu savaşın adı; Genelkurmay kayıtlarında 'Mülazım-ı evvel- Yedek subay harbi' diye geçer! Okumuş-kültürlü kadroları tüketilen ve cahil bırakılan bir toplumun körpecik yavruları, yuvalarından alınarak asker-sivil okullara verilerek yetiştirilmeye çalışılıyor. O körpe dimağlar, maalesef, bu denli kaşar muallimlerin elinde; bütün mukaddeslerden arınmış olarak yetiştirildi. Ve; 1950 senesine gelindiğinde bu ülkede vefat eden kişilerin cenaze namazını kılmaya ne imam ve ne de cemaat bulunabiliyordu!!! Bu zihniyet din ve dindarlık adına ne varsa, hepsini birden 'irtica!' diye yaftalıyor ve bu kepaze yaftalamayı ihtilallere gerekçe gösterebiliyordu. Bugün de, Başbakan'ın dindar nesiller yetiştireceğiz sözünden rahatsız olanlar aynı zihniyetin uzantısıdır. Böyle yapmakla Başbakan ayırımcılık yapıyormuş ve onun bu hâli laikliğe aykırıymış. 70 senedir bu mavalları dinleterek dinsizliği aşılayanlara söylenecek söz şudur: Geçti Bor'un pazarı; sür eşeğini Niğde'ye!
09.02.2012
Yılmaz Öztuna ve tarih -1-
Gazetemizin başyazarı; benden 25 yaş büyük kadim dostum, tarihçi-yazar, müzikolog, mütefekkir Yılmaz Öztuna Bey'i kaybetmenin derin hüznü içindeyim. O, tam bir İstanbul beyefendisi idi; kibar ve nezaket abidesi... Evlad-ı Fatihanın bu yiğit evladı, ilk ve orta tahsilini İstanbul'da, yükseğini Paris Sorbonne Üniversitesinde siyasal bilgiler ve konservatuar okuyarak ikmal etti. Çok genç yaşından itibaren eser vermeye başladı ve 82 yıllık ömrüne tam 60 kitabı sığdırdı. Hemşehrisi, ünlü şair Yahya Kemal'in derin tesiri altında kalarak; ondan hem tarihçiliği ve hem de onun çerçevesini belirlediği Türk milliyetçiliğini benimsedi. TGRT HABER televizyonunda yaptığım "Çerçeve'den Yansımalar" programıma, 3 yıla yakın bir süre kendisini her ay konuk ettim. Program öncesi ve sonrası çok sohbetlerimiz oldu. Eskiden olan tanışıklığımızı, dostluğumuzu pekiştirerek derinleştirdik. Öyle ki; tarihin en mahrem konularını kendisine soruyor; o da bildiği her şeyi açık yüreklilikle anlatıyordu. Hatta bir keresinde; kendisi hakkında bazıları tarafından "mason" yakıştırması yapıldığını söyledim. Asla; böyle bir şeyin söz konusu olmadığını söyledi ve masonluğun ve masonların ne mene şey olduklarını; takbih ve tel'in ederek uzun uzun anlatmıştı... Onun Yahya Kemal'den mülhem Türk milliyetçiliği ve hatta "Türk Müslümanlığı" asla kafatasçılık olmayıp; kültüre dayalı; Matüridi-Hanefi-Nakşi, Mevlevi, Kadiri vb. geleneğini yansıtmaktaydı. Yani; Türk'ün ruh kökü, İslamiyet'le bezenip imbiklenmedikçe matluba muvafık olamaz. Bu istihaleden mahrum kalan Bulgarların veya Macarların Türklüğünden bahsedebiliyor muyuz? Şu halde; Türk, Türk kalabilmesini bile İslamiyet'e borçlu. Sevgili dostum Prof. Dr. Necat Birinci'nin yerinde tespitiyle: "Bütün ihtilaller kendinden önceki; en yakın ve en güçlüyü inkâr ederler ve hakkında akla hayale gelmedik iftira ve karalamalarda bulunurlar." Merhum Yılmaz Öztuna'ya gelinceye kadarki tarihçiler; Türk tarihini, baklava dilimleri misali inkıta'a uğratıyor ve devlet-millet hayatının devamlılığına vurgu yapmıyorlardı. Yılmaz Öztuna "devlet; ebed-müddet" diyerek bu yanılgıyı iki çapraz çizgiyle iptal ederek gerçeği ortaya koydu...
15.02.2012
Yılmaz Öztuna ve tarih -2-
Sayısız yalan, iftira ve karalamalarla dolu tarihten milletçe soğumuştuk. Köksüzlerin dışında, milletin hiçbir ferdi ecdadına küfretmeyi ve onları inkâr etmeyi içine sindiremiyordu. Bu yüzden; bu asil milletin evlatları her kademedeki eğitim kurumlarında ve bunun dışındaki her türlü platformda tarih konularında "takiyye" yapmak zorunda bırakıldı. Yalan söyleyen tarihten kurtulmak için cesur, bilgili ve yiğit bir sese ihtiyaç vardı. Yılmaz Öztuna yoğun gayretlerin içine girerek; tarihî gerçekleri tespit etti. En gür seda ile hakikatleri dillendirerek; 14 ciltlik Türkiye Tarihi'ni yazdı. Hakikate susayan millet, eseri kapıştı. Öztuna; Sultan Abdülaziz'in iddia edildiği gibi intihar etmediğini; paşalar tarafından pehlivanlara boğdurulduğunu, en ince ayrıntısına kadar vesikalandırarak gözler önüne serdi. Sultan Abdülhamid'in iddia edildiği gibi "kızıl sultan" olmadığını; bilakis büyük bir vatanperver olduğunu; onun siyasi dehasıyla Devlet-i Aliye'nin ayakta kalabildiğini ve kendisinin tahttan indirilip "hal edilmesiyle" de; sekiz sene gibi kısa bir zaman içerisinde altı asırlık devletimizin yıkıldığını yazdı. O, diğerleri gibi; varlık sebebimiz olan ecdadı, yani Osmanlı'yı, yani aslını ve neslini inkâr etmedi. Onlara yapılan zulmü dile getirdi ve nihayet; onların hiç olmazsa kadınlarının yurda gelebilmelerine vesile oldu (1974). Musallada, tabutu başında Prof. Dr. İlber Ortaylı'nın söyledikleri pek yerinde idi: "Bize tarihi sevdiren; Türk tarihini öğreten; tarih hakkında yanlış bildiklerimizi düzelten ve Türk tarihinin bir bütün olduğunu gösteren mümtaz bir şahsiyeti, muhterem hocamızı uğurluyoruz." Ayasofya'nın kısmen ibadete açılmasında ve seneler senesi suskun kalan minarelerinde yeniden ezan sesinin işitilmesinde ve; evet ve; ta Yavuz Sultan Selim Han'ın Mısır'ı fethi ile birlikte oradan alınan ve Topkapı Sarayı'na getirilen "Mukaddes Emanetler"e; getirilişindeki yol boyunca ve sarayda saklandığı asırlar boyunca, hiç ara verilmeksizin okunan Kur'an-ı kerimin; cumhuriyetle birlikte kesilmesinin ardından yeniden okunabilmesindeki gayretleri unutulamaz. İşte; böylesine temiz niyetleri ve amansız gayretleri, onu; gerçek hüviyeti ile tarihe mal ettiği; kendisinin sevip millete sevdirdiği Sultan Abdülhamid'in vefat ettiği günde ölmesine sebep olmuştur! Kanaatimizce; "Ulu Hakan"ın ruhaniyeti imdadına yetişmiştir. Ayrıca; Ayasofya'dan yankılanan "tekbir"ler ile; Topkapı Sarayı'ndaki Mukaddes Emanetler mahfilinde fasılasız tilavet olunan Kur'an-ı kerimin sevabı da kabrini nurlandırıyordur. Zira; sonsuz mağfiret sahibi Allahü teala; "Zerre miktarı yapılan iyilik ve hayırların karşılığının mutlaka görüleceğini" va'dediyor. Milletçe başımız sağolsun!..
16.02.2012
Talihsiz millet!
İnsanlar layık oldukları idare sistemi ve layık oldukları idareciler tarafından yönetilirler, diye genel bir kaide ve kabul vardır. Yalnızca 60 yılı geçkin şu demokrasi tarihimize baktığımızda, ne kadar hayıflanıp üzülsek yeridir. Tek tesellimiz; her şey zıddı ile kaimdir kaidesince; bugünkü talihsizliğimizin boyutuna bakınca, vaktiyle ulaştığımız yüksek talihin hayali ve hasreti olsa gerektir. 60 yılı geçen demokrasimizin özeti; 'darbeler ve darbelerin ürettiği cüce şahsiyetli yöneticiler.' İhtilal Mahkemesinin sözde yargıladığı zamanın iktidar yöneticilerine: 'Sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor' derken; yargı insanının içine düşürüldüğü dipsiz kuyuyu işaret ediyor ama, körelen vicdanlar ve idrakler bu hali anlamaktan çok uzaktı. Talihsizliğimizin boyutuna bakın ki, demokrasi (!) tarihimiz boyunca ya askerî yönetimlerle idare edildik; ya da, bu yönetimlere zemin hazırlayan psikolojik savaş süreçlerini yaşadık. Darbe virüsünün yalnızca askerî bürokrasiye arız olduğunu zannetmeyin; başta bir kısım medya olmak üzere, sivil toplum kuruluşlarının birçoğunda bu hastalık varittir. İnsanımızın tamı tamına 60 yılını dolduran siyasi figürlerine bakın ki, bunlardan yalnızca birkaç tanesi milleti için çırpındı, siyaset üretti ve milleti için yaşadı. Kahir ekseriyeti ise, kendisi için çırpındı, millete rağmen (darbeye endeksli) siyaset üretti ve kendisi için yaşadı. Hem adına demokrasi diyeceksin ve hem de darbelerle ve bunlara zemin hazırlayan psikolojik savaşlarla koca bir milleti idareye yelteneceksin! Bu hal, yalnızca kendini akıllı ve tüm âlemi sersem sanmak değil de nedir? Seneler senesi milletin gözünün içine baka baka, onların akıllarıyla alay ettiler. Toplum ne yapsın; toplum her seferinde akl-ı selimiyle hareket ederek iktidarını seçti. Ama, o iktidar sahipleri, (bir-ikisi hariç) hiçbirisi milletin arzusuna uygun hareket etmedi. Milleti aptal yerine koydu ve onunla alay etti. Anayasayı rafa kaldırıp milletin iktidarını alaşağı eden ihtilal komite üyelerini aynı Anayasa Mahkemesi Üyeleri, resmi geçit halinde kutlamaya gidiyor! Gidiyor çünkü; en büyük anayasal suçun işlendiği günü Anayasa Bayramı yapan bir gelenekten geliyor! Bu zorba zihniyetlerin elinden kurtulmak için başa geçirdiği siyaset adamı ise, (S. Demirel) bir yandan MGK'yı hükümetlerin üstüne çıkararak, hükümetleri uydu haline getiriyor; diğer yandan da halka ve halkın gözbebeği sandığa gözdağı vererek: 'Onları seçerseniz darbe kaçınılmaz olur!' kendinden menkul vecizesini yumurtluyor! Böyle başa böyle tarak, diyeceğim ama; iyisi mi; gelin hep birlikte tövbe edelim ve şöyle dua edelim: 'İçimizdeki beyinsizlerin işledikleri yüzünden bizleri helak etme Allahım!' ..... Düzeltme: Dünkü yazımızda 28 Şubat'ın ikna odacıları 'ikna odacıkları' diye çıkmış düzeltir özür dileriz...
15.03.2012
Yüzleşmeden ve hesaplaşmadan asla! -1-
fuat.bol@tg.com.tr
Nihayet 28 Şubat süreciyle ile de soruşturma başlatıldı. Türkiye'nin demokrasi tarihi, maalesef darbeler tarihi ile eş anlamlıdır. Dolayısıyla mezkûr tarih, baştan başa utanç tabloları ile doludur. Öyle ki, her on yılda yapılan bir askerî müdahale; sonraki on yılda yapılacak darbeye zemin hazırlamış; milletçe, darbesiz demokrasi (!) düşünemez olmuştuk. Ve yine maalesef; milletimizin bağrından çıkan Türk Silahlı Kuvvetleri'nin içinde milletinin değerlerine ters düşen ve hatta o değerlere düşmanlık derecesinde bir nüve için için oluştu ve kendi karanlık emellerine hizmet için yoğun gayretlere girişti. Bu halin zararları yalnızca ordu dışı kurum-kuruluş ve şahıslara değil, bizzat orduyu da kendi içinden yıprattı; ordunun olmazsa olmazı hiyerarşik yapısını bozdu. Çete mensubu bir albay, amiri konumundaki generalin ve hatta ordu komutanının emrini yerine getirmiyor ve bütün bu yapılan olumsuzluklar, yapanların yanına kâr kalıyordu! Ordu içinde aykırı bir ordu; devletin içinde aykırı bir devlet vardı ama, bunu kimseler dillendirmiyor, dillendiremiyordu! Karanlık odakların 'vurun abalıya!' misali paranoyası hâline getirdiği 'irtica!'; her daim başvurulan can simitleri idi! Nadanlar, akıllarınca bir taşla iki kuş vuruyor; demokrasiyi inkıtaa uğratmalarının yanında (istemedikleri hükümeti alaşağı ediyor), milletin dinî değerlerini de dumura uğrattıklarını vehmediyorlardı. Hangi gerekçe (bahane) ile olursa olsun; hükümeti iş yapamaz kılmak ve Meclis'i kesintiye uğratmak suçunu kişi ya da kişiler işlediğinde; daha evvel ölümle şimdi ise ağırlaştırılmış müebbet hapisle cezalandırılırken, aynı suçu asker yapınca suçlu yerine; kendilerinden menkul 'kahraman' ilan ediliyorlar. 60 yıllık demokrasi tarihimize baktığımızda, bu denli sahte kahramanlarla dolu olduğunu görürüz. Hem suçlu hem güçlü olan bu nadanların; bu suçlu ve güçlü hâlleri devam ettikçe, Türkiye'de hak ve hakikat namına hiçbir oluşa yer olmayacağı aşikârdı. Yüzleşme ve hesaplaşma yalnızca askerle sınırlı kılmamalı; aynı süreçte rol almış kim varsa (adı-sanı-unvanı ve görevi ne olursa olsun) siygaya çekilmelidir. Bu şekildeki bir arınmadan sonra istikbale umutla bakmamız mümkün olabilir. Ana muhalefet partisi lideri bu duruma 'adaletin intikam duygusuyla hareketi...' diyor ki, kendi anlayışı, yaklaşımı ve zihniyeti bakımından son derece haklıdır. Zira, kendi zihniyetinin adalet anlayışı; partisinin iktidarı ve darbeler tarihi boyunca hep intikam duygusuyla hareket etmiştir! Bu zihniyet, günümüz aynasına da baksa, hep kendini, kendi zihniyetini görecektir! Zira, bu zihniyet; sanıklara; '...Sizi buraya tıkan kuvvet, bu şekilde cezalandırılmanızı istiyor!' diyen mahkemenin adaletine(!) teşnedir.
18.04.2012
Yüzleşmeden ve hesaplaşmadan asla! -2-
28 Şubat süreci bin yıl sürecek dendi; on beşinci yılında yargı karşısına çıktı! Demokrasi adına sevinilecek bu hâlin, darbeler tarihi boyunca gerçekleşmemiş olması; diğer bir ifade ile onca darbeden bir türlü hesap sorulmamış olması; yargının nasıl ağır bir vesayet altında tutulduğunun en açık göstergesidir. 12 Eylül referandumuyla gerçekleştirilen anayasa değişiklikleri ile yargının üzerindeki vesayet kaldırıldı ve sorumlulardan hesap sorulmaya başlandı. Yüzleşme Ve hesaplaşma işlemi ilk darbeden başlanarak bugüne kadar sürdürülmelidir. Darbe mensuplarının ölmeleri bir şey ifade etmez; gıyaplarında yargılanmalı ve taşıdıkları rütbe ve unvanlar mahkeme kararları ile silinmelidir. Onların bu şekilde cezalandırılmaları, hapiste tutulmalarından daha etkilidir! Türkiye'mizin talihsizliğine bakın ki, demokratlığı hatta sosyal demokratlığı kimseye kaptırmayanlar; Türkiye'nin darbecilerle yüzleşmesinden ve onlardan hesap sorulmasından rahatsızlar! Biz, bunların cemaziyel evvellerini de biliriz! Darbe zamanlarında bile, ya darbecilerle birlik oldular; ya da onlara destek verdiler. Talihsiz Türk halkı; seneler senesi bu nadanlar eliyle aşağılandı-horlandı, itildi-kakıldı. Onun engin sabrı hep yanlış değerlendirildi. Milletin iktidara getirdiği hükümetler, millete rağmen alaşağı edildi. Zannedildi ki, millet, onların istekleri doğrultusunda hareket edecek. Her seferinde millet, onların zıddına hareket ederek; onların istemediklerini iktidara taşıdı. Onlar da, millete inat; silaha ve yargıya güvenip millete savaş açtı. Yaptıkları darbeler boyunca, görünürde hep kendileri kazandı ve millete kaybettirildi. Halbuki millet, kahir ekseriyeti ile fert fert otuz iki dişini gömmüş derin bir sükut içinde ve ibretle olayları izliyor ve notunu tutuyordu! 1946'dan başlayarak getirilen demokrasi 'yalan' da olsa; günün birinde bunun gerçeğine kavuşulacağını biliyor ve sabırla bekliyordu! 'Netekim'ler gelip geçti ve nitekim bugünlere gelindi; yalandan demokrasinin bu kez sahiden olacağı tuttu ve yüzleşmeler ve hesaplaşmalar başladı! Milletin mi, yoksa milletin ensesinde boza pişiren darbecilerin mi yaman olduğu görülecek! Yalan demokrasilerinin mumunun yatsıya kadar yanabileceğini unutup; bin yıl ömür biçmişlerdi! Yanıldıklarını gördüler ve milletin karşısında durulamayacağını anladılar! Özellikle sivil dayatmacılardan bu durumu anlamayanları ve yadırgayanları ibretle izliyoruz. Ne demişler: 'Anlayana sivrisinek saz, anlamayana davul-zurna az!'
19.04.2012
Kurtarıcılardan kurtulmak!
Malum; bizim, kerameti kendinden menkul demokrasimiz, darbelerle maluldür. Demokrasiye karşı bu denli cinayetleri işleyen generallerin, gülünç iddiasına bakın ki; bu yaptıklarıyla 'demokrasiye balans ayarı' verdiklerini ileri sürerlerdi! Bütünüyle rafa kaldırılan demokrasinin neresine bu ayarın verildiği; herkes tarafından merak edilirdi ancak; ne hikmetse, hiç kimse tarafından da, bir türlü sorulmaz, sorulamazdı! Mahut 35. maddeden kendilerine 'koruma ve kollama' görevi çıkaran bu zihniyet, ilhamını; İttihat ve Terakki'nin 'kurtarıcı zabitan'dan almaktadır. Kurtarmaya kalkıştıkları Devlet-i Aliye'yi, çok değil, on sene içerisinde yiyip-bitirip yok etmişlerdi. Aynı zihniyetin, kendilerinden bir nesil önceki ağa-babalarından birisi de (Keçecizade Fuat Paşa), Fransız meslektaşına: '... Devlet-i Aliye'nin gücüne bakın ki; siz dışarıdan, biz içeriden uğraşıyoruz; yine de yıkılmıyor!!!' deme küstahlığını gösteriyordu. Türk Silahlı Kuvvetleri elbette bu zihniyette değildir ama; bu zihniyetin TSK'da çöreklenmiş olduğunu pekâlâ biliyoruz. TSK'ya, devlete ve millete musallat olan bu urun, sökülüp atılması en öncelikli görevdir. Aksi halde; hak ve hakikat namına hiçbir oluşa imkân ve ihtimal yoktur. TSK'nın en tepe noktasında bulunan birisi; içeriden dışarıya provokatif bir demeç veriyor ve; '...TSK'nın terör örgütü olduğu, kendisinin de bu örgütün yöneticisi olarak kendilerini yönettiğini!' ironi olarak dillendiriyor. TSK elbette terör örgütü değildir. Zira bu millet, evlatlarını güle-oynaya ve bu kutsal ocağa gönderiyor ve kendilerine rütbelerin en üstünü olun şehitliği reva görüyor! Ama; evladını şehit veren anneyi, davet edildiği madalya töreninde; başörtüsünden dolayı aşağılayan ve elindeki sopayla başörtüsünü çıkarmaya yeltenen general ve general zihniyetindekilerin; arız oldukları TSK'dan çıkarılıp atılmaları gerekmez mi? Zira bu millet; aynı densizliğe yeltenen Fransız askerine karşı 'Kurtuluş Savaşı'nı başlatmıştı. Türk askeri (generali), şehit düşen evladının annesine karşı, Fransız gibi davranabilir mi?!. Milletimiz, onca densizliğe; 'devlet-i ebed-müddet' idrakiyle; engin sağduyusu ile sabretti ve bu günleri bekledi. Bekledi ki, TSK'da çöreklenen bu ur, behemehâl çekilip atılsın ve TSK, milletinin gözbebeği-Peygamber Ocağı konumunu muhafaza etsin! Şu halde; birinci önceliğimiz, kurtarıcılardan kurtulmaktır!
25.04.2012
Bizim medeniyetimiz
Ecdadımız bizim gibi değildi; onlar akıllı insanlardı ve dünyaya dünyaya kalacakları kadar, ahirete de orada kalacakları kadar kıymet vermeye özen gösterirlerdi. Bu cümleden olarak da, öldükten sonra amel defterlerini açık tutacak 'vakıf medeniyeti'ni oluşturmuşlardı. Öyle ki, her vakıf eserlerini kıyamete kadar yaşatabilecek maddi ve manevi şartlarını yerine getirmişlerdi. Cami, üniversite, çeşme, sebil, muvakkithane, kütüphane, hastane, yetimhane, yaşlılar evi vb. gibi insanlığın hizmetine sunulan binlerce vakıf eserini yaşatmak ve onların maddi ihtiyaçlarını karşılamak üzere de; han, hamam, kervansaray, çarşı, her türlü ticaretin yapılabileceği mekanlar ve her çeşit tarımın yapılabileceği araziler vb. gibi gelir getirici taşınmazları da vakıf emlaki olarak belirlemişlerdi. İnsanların servetlerini (mal ve mülklerini) bu şekilde vakfetmeleri kanuni olarak tescil edilip teminat altına alınıyor; manevi olarak da; tüm vakfiyeleri gayeleri dışında kullanacaklar da ebediyen lanetleniyordu. İmparatorluğumuz içindeki tüm cemaatler (İslam, Hristiyan, Yahudi vb.) vakıf medeniyetini geliştirerek yaşattı. Milletlerarası hukukta, ülkeler işgal edilse bile, oradaki şahıs mallarının tapuları geçerlidir. İmparatorluğumuzun yıkılmasından sonra; hem içeride (Anadolu ve Trakya) hem de dışarıda (başta Balkanlar olmak üzere tüm Osmanlı coğrafyasında) vakıf malları üzerinde korkunç bir tahribat yaşandı ve dehşetli talanlar yapıldı. Âdeta; bir vakıf medeniyetinin köküne kibrit suyu döküldü! Başbakan Tayyip Erdoğan, bu durumları kısmen dillendirmeye çalışırken; bütün bu yıkım ve talanların mümessili olan CHP'nin yeni genel başkanı; 'camilerin ahır yapıldığı' gerçeğini hafsalası almıyor ve Diyanet İşleri Başkanını açıklamaya davet ediyor! Diyanet de yaptığı açıklamada; politikaya bulaşmadan; 'Anadolu'da ve Balkanlar'da bu denli yıkımların olduğunu' kibarca ifade ediyor. Belli ki, mahut genel başkan, vakıf muhitlerinden epeyce uzakta kalmış! 80'li yıllarda Türkiye gazetemizin yazı işleri müdürü idim. Yaptığımız araştırmacılık gazetecilikle ve yayınlarla onlarca cami yerini, her türlü işgal altında bulup kurtarmaya çalışmıştık. Bunlardan sadece bir tanesini burada yazıp dikkatlerinize sunuyorum. Sirkeci Tren Garı'ndan çıkıp soldaki merdivenlerin hemen üstünde yer alan 'Merzifonlu Kara Mustafa Paşa Camii' (Aslında adı Koca Mustafa Paşa Camii'dir) 1927 yılında minaresi ve kubbesi yıkılıp camilikten çıkarıldı ve içinde içki içilen ve fuhuş yapılan bir mekân hâline getirildi. 80'li yıllarda ise, adı 'Anadolu Saz'dı! Oradaki esnafın gayretleri bizim yayınlarımız ve merhum Özal'ın himmetiyle orası asli hüviyetine kavuşturulabildi. Şu andaki Vakıflar'ın elindeki eserler, asıllarının binde biri bile değildir. Hepsinin kayıtları var; Vakıflar Genel Müdürlüğü bunları kitap şeklinde yayınladı. İsteriz ki, bütün bunları başta genel başkanları olmak üzere CHP'liler açıklasın! Çünkü, bir vakıf medeniyetinin yıkılıp, talan edildiği dönem; kendi partilerinin tek parti yönetim devirlerine rastlıyor!
26.04.2012
İşte millet! -1-
Milletimiz girdiği demokrasi sınavından yüzünün akıyla çıktı. Öyle ki; dost ve düşmana 'işte millet!' dedirtti. Bu öylesine bir başarı ki, demokrasi tarihimizde ikinci bir emsali yok; zira AK Parti 3. kez tek başına iktidarı oylarını artırarak gerçekleştirdi. Bu durumun çeşitli sebepleri var; kanaatimize göre, iki ana sebepten birincisi milletimizin mayasındaki temizlik; onun kadirşinaslığı, vefa duygusu ve yanlışla doğruyu ayırt etme özelliğidir. İkincisi ise, Başbakan sayın Recep Tayyip Erdoğan faktörüdür. Bu asil millet dualıdır zira, Allah'ın dinine hizmette bayrağı en yüksek burcun zirvesine dikmiş olmanın şerefini taşımaktadır. Ayrı bir ilahi hikmet de, toplulukların (millet ya da milletlerin) yanlışta ittifak etmemeleri gerçeğidir. Demokrasi hayatımızın başlangıcından bugüne, milletimiz üzerine düşen görevi fazlasıyla yapmıştır. Çok partili hayata geçtiğimiz 1946'da sandıkları patlatmış ama; o günün tek partili ceberut (zorba) rejimi hile ve desiselerle ve; 'açık oy gizli tasnif!' trajikomikliğiyle milletin iktidarını gasbetmiş ve mührü İnönü'ye teslim etmiştir. Bu asil millet DP'yi 50, 54 ve 57'de tek başına iktidara taşımasına rağmen; milletten ve milletin değerlerinden nefret eden zorbalar marifetiyle alaşağı edilmiş ve bununla yetinilmeyerek DP'nin lider kadrosu darağaçlarında sallandırılmış ve zindanlarda çürütülmüştür. İşledikleri bu cinayetlerin ve kepazeliklerin adına da 'bayram' diyerek; içleri kan ağlayan milleti her 27 Mayıs'ta zorla oynatmak istemişlerdir. Milletimiz 60, 71 ve 80 muhtıra ve darbelerine 'delinin zoru!' diyerek; otuz iki dişini sıkarak sabretmiş ve hemen her seferinde sağduyusunu göstererek bir partiyi tek başına iktidara taşımasını bilmiştir. Işıktan kaçan ve zulmetten medet uman karanlık odaklar, şeytanı çatlatan hile ve desiseleriyle; darbe ve koalisyon hükümetlerini işbaşına getirerek milletin özlem ve beklentilerine imkân verilmemiş; devlet ve millet hayatımızın asrın gerisine düşmesine sebep olmuşlardır...
15.06.2011
İşte millet! -2-
Milletin iktidarını manasız ve işlevsiz kılan vesayet anayasaları ile millete pösteki saydırarak 'milenyum' çağına sıfırı tüketerek girdik! Fabrikaların sökülüp başka ülkelere taşındığı, gecelik faizlerin yedi binleri bulduğu; başörtüsüyle üniversitede okumak isteyen kız öğrencilerine Cumhurbaşkanlığı yapmış ve bu milletin son elli yılına 'rodeocu' olarak mührünü vurmuş kişinin 'Arabistan'a gidip orada okusunlar!' dediği ve sözde lider kadrolarının yabancı devlet ve hükümet ricali karşısında el-pençe divan durup, süt dökmüş kediye döndüğü günlerden bugünlere, yine bu asil millet sayesinde geldik, Bu asil millet 2002 yılında Tayyip Erdoğan'ı ve onun AK Parti kadrolarını tek başına iktidara taşımasaydı ve aynı durumu 2007'de ve 2011'de de devam ettirmeseydi; rahat nefes alınan; her yeni günü taze bir muştu ile yenilenen bugünleri görebilir miydik? ...Ve evet; Recep Tayyip Erdoğan gerçeği! Bayrakların dalgalanmaları için rüzgâr beklemeleri misali; bir millet de şahlanmak için önderini bekliyordu. 2002 yılında aranan kan bulunmuştu. Millet sevdalısı bu lider, millet adına yaptığı hizmetleri geçen bir asırla kıyaslıyor; kendi yaptıkları daha fazla geliyor! Bu durum aynı zamanda milletin ne denli hizmete susamış olduğunu gösteriyor. Ne Tayyip Erdoğan hizmet etmeye ve ne de millet hizmete doyuyor! Her iki kişiden birinin oyunu almak; içerideki onlarca parti ve karanlık mahfillere ve dışarıdaki onca düşmana karşı elde edilen bu başarı, milletimizin sağduyusunun ve basiretinin eseridir. Tarih ve edebiyat kitapları karşılık bulmayan trajik hikâyelerle doludur; neyse ki, bizim hikâyemizde; Tayyip Erdoğan millete sevdalı, millet de Tayyip Erdoğan'a sevdalıdır. 2002'de iktidar olan bir liderin, bundan 20 küsur sene sonrasını (2023'ü) telaffuz etmesi her babayiğidin harcı olmasa gerektir. Demokratik ortamda ve demokrasi şartlarında bunu dillendiren liderin elbette bir bildiği vardır ve o lider sıradan olmayıp elbette seçilmiştir! Yalnızca Türkiye'de değil, dünyanın dört bir yanında itilen, horlanan, aşağılanan, sömürülen, dayatılan tüm ezilmişlere müjdeler olsun! Milenyum sizin çağınız olacaktır!
16.06.2011
Nil'i kan akıtmak!
Malum; 20. asır hüsran çağımızdı; üç kıta yedi iklimde hüküm perva olan Cihan Devleti'mizi kaybetmiştik. Cihan Devleti'miz öylesine büyüktü ki, yıkılışı bir asır sürmüştü. Yıkılışı üzerinden bir yüzyıl daha geçmesine rağmen, yayılmış olduğu coğrafya üzerindeki yansımalar; yalnızca bulunduğu bölgeyi değil bütün dünyayı derinden etkileyerek devam etmektedir. Osmanlı, Nil'i kendi mecraında su olarak akıtmıştı; ondan sonraki işgal güçleri ise; hem kendi yönetimlerinde ve hem de kendilerinden sonra dizayn edip bıraktıkları zorba yönetimlerinde aynı Nil hem kan ve hem de yokuş yukarı akıtılmaya çalışılmıştır! Zulüm takımının unuttuğu ve hesap edemediği ise, nehirlerin er ya da geç asli yatağına döneceği keyfiyetidir. Şimdilerde bu dönüş gerçekleşiyor ve nehir yatağında kurulu ne varsa hepsini yakıp yıkarak ilerliyor. Direnmeye çalışan zalame takımı, suların sıkıştırılamayacağından habersiz; cani yardakçılarının sergiledikleri akıl almaz vahşete ya seyirci, ya teşvikçi olarak ömürlerini kemirmekte!.. Onları bu hallere koyan batılı ağababaları ise; içlerinde kendi kendilerine akıttıkları kanda boğulmalarını büyük bir zevk ve sabırsızlıkla beklemekteler. Yüz yıl süren bu kahpe oyunu bozabilecek ve bütün bu vahşete dur diyebilecek yegane güç Türkiye'dir. Şükürler olsun ki, Türkiye, dünkü hasta adam değildir; ayaklarının üzerinde doğrulmuş ve bölgesine nizamat verebilecek güce erişmiştir. Artık bu coğrafya yolgeçen hanı değildir; her önüne gelen bu coğrafyada şenaatlerini icra edemez; zira, dün olduğu gibi bugün de hak ve hakikati savunan, mazlumların hamisi güçlü bir Türkiye var. Bir asır boyu Türkiye'yi; kolunu kanadını kırarak ve kardeşi kardeşe düşman belleterek, öz coğrafyasından koparmışlardı. Baş nereye, vücut da oraya misali; dün başsız kalan koca bir coğrafya ta'rumar edilmişti. Düzelen başın istikrarının, bütün bir coğrafyaya elektrik seyyaliyetiyle yayılması yakındır.
22.06.2011
Makedonya izlenimleri -1-
Başbakanımız sayın Recep Tayyip Erdoğan ve beraberindeki heyetle birlikte, 29-30 Eylül tarihlerinde Makedonya'da idik. Üsküp Büyük İskender Havalimanı'na indiğimizde, TAV tarafından inşa edilen yeni ve modern terminal binası ile karşılaştık. Ülkeye adım atar atmaz bir Türk eseri ile karşılaşmak ve o tesisi ilgili ülkenin başbakanının gururla size tanıtması, insana değişik duygular veriyor... Yarım saatlik bir yolculuktan sonra Üsküp'e ulasıyor; Başbakanımız resmî temaslarını yaparken bizler, TİKA tarafından restorasyonu yapılan Mustafa Paşa Camii'ne doğru yola koyuluyoruz. Yolda telefonum çaldı; ucundaki ses, kadim dostum Burhan Şaban Osmanlı idi. Geldiğimizi duymuş; bizi karşılamak için Saraybosna'dan yola çıktığını söylüyordu. Bize ulaşıncaya kadar, Üsküp'te bulunan kardeşlerini ve dayısını yanımıza gönderdi. Onlarla birlikte Üsküp'ü âdeta arşınladık. Malum; Üsküp, İstanbul'dan önce fethedilmiş ve Osmanlı tarihi boyunca; beş yüz yıl, İslami eser ve motiflerle âdeta bir kanaviçe gibi işlenmiş. Üzerinden komünizm belasının geçmesine rağmen; zamana inat, onca kubbeler ve minareler dimdik ayakta idi ve; bu toprakların çocuğu Yahya Kemal'in tarifi ile 'Nasıl Türk olunur?'u haykırıyordu. Göğe yükselen bu minareler ve ışıldayan bu kubbeler sayesinde de Türk kalabilmişlerdi. Hakim bir tepe üzerinde inşa edilmiş olan Mustafa Paşa Camii'nden Üskup'e baktığımızda; tarihî çarşı, hanlar, hamamlar, saat kuleleri ve camileri ile Bursa şehrimizi seyreder gibisiniz... Tevhid dininin aynı iman, aynı ruh, aynı renk ve aynı motiflerini; tapu kütükleri mesabesinde Balkanlar'da görmek ve onları yeniden onararak insanlığın hizmetine sunmak ne büyük saadettir. Türkiye'yi 'alan el' olmaktan kurtarıp 'veren el' kılan Başbakanımız sayın Recep Tayyip Erdoğan'a ve onun hükümetine ne kadar teşekkür etsek azdır. Makedonya izlenimlerine yarınki makalemle devam edeceğim...
05.10.2011
Makedonya izlenimleri -2-
Türkiye'de seçimler öncesi liderler iki meydan mitingi yaptıklarında büyük iş çıkarmış olurlar. Oysa Başbakan Tayyip Erdoğan, Evlad-ı Fatihan diyarında; gördüğü coşkulu kalabalıklar karşısında günde dört miting yaparak rekor kırdı. Nasıl coşkulu olmasınlar ki, bugünleri tam bir asırdır beklemekteler. Balkanlar'dan sökülüşümüzün ne tarihi yazılabildi ve ne de destanı. Üzerinden yüz sene geçmesine rağmen, dişe dokunur bir filmi bile çekilemedi. Şairimizin belirttiği gibi; 'Tekerrür etmesi için, ibret alınması' gerektiğini bilmeden bildirmeden nasıl temin edebilirdik? 93 Harbi'nden (1877-1878) itibaren başlayan 'göç' dalgası; 1930'da Toprak Reformu adı altında Türk malları kamulaştırılarak Sırplara verilmesi ile devam etmiş ve 1956-60 yılları arasında da, Türklerden silah toplanması kampanyası ile yapılan çok büyük baskı, zulüm ve eziyetlerle yürütülmüştür (Tito dönemi). Yalnızca Balkan Savaşı yıllarından başlayan 1912-41 arası 700 bin kişi göç etmek zorunda kalmıştır. Türkler idareden çekileli yüz yıl oldu. Peki, Balkan coğrafyasına huzur mu geldi? Ne gezer! Eski Yugoslavya'da Belgrad Meydenında yapılan mitingde açılan pankartta: 'Hoçemo Turski Ustav!' (Osmanlı statüsünü istiyoruz!) yazıyordu. Başbakanımız her gittiği yerde; ellerinde Türk bayrakları ve Türk bayrağından yapılmış giysiler içinde çocuklar ve gençlerin taşıdığı Türkçe pankartlarla karşılanıyor; mahşerî kalabalıklar avazları çıktığı kadar Türkiye! Türkiye! nidaları ile yeri göğü inletiyordu. Belli ki; yılların hasretiyle yanmaktan gözleri yorgun düşmüştü! Cuma namazını Alaca Camii'nde eda ettik. Yerli halk Türk'üyle, Arnavut'uyla Türkiye'den gelen bizlere cami içindeki saftaki yerini veriyor ve kendileri arkadaki saflara geçiyorlar. Böylesine bir ikrama ilk defa şahit oldum. Gostivar Meydanını hınca hınç dolduran kalabalığa seslenen Başbakan Erdoğan: 'Bir olalım! Diri olalım! İri olalım!' derken; herkesle olduğu gibi, refakatçimiz Yaşar Kasım'la da gözlerimizden fışkıran yaşlarla birbirimize sarılıp hasret giderdik...
06.10.2011
Özür ve devlet -1-
Özrü kim diler; kimden ya da kimlerden diler? Özrü, kabahat işleyen suçlular, mağdur ettiklerinden ya da onların kanuni temsilcilerinden diler. Peki, tüzel kişilik olan devletler de özür diler mi; yahut dilemeli mi? Suçu işleyen devletse, elbette dilemelidir. Geçmişte işlenmiş devlet suçlarının özrünü de, devletlerin devamlılık arz etmeleri hasebi ile bugünkü yöneticiler diler. Özür, hak yahut hakların tesliminden dolayı erdemliliktir. Başbakan Tayyip Erdoğan, Dersimlilerin torunlarından özür dileyerek bu erdemi gösterdi. Böylece Türkiye'de halklar arasında; mutlu-ortak bir geleceğin kapısı aralanmış oldu. Daha katedilecek çok mesafeler var, ancak; atılan bu adımın dev bir hamle olduğunu da bilelim. Şimdiye kadar, Türkiye'de gelmiş geçmiş hiçbir devlet adamı bu olgunluğu gösteremedi. Zira; ebed-müddet bilinen devletin hikmetinden sual olunmazdı! Böylesine kutsadığımız devletin kendi halkına reva gördüğü muameleler ise; Dersim'de olduğu gibi, tek kelime ile vahşetti!.. Onca hunharca vahşeti karnında taşıyan bir devlet; bu kirli yüklerinden arınmadan modern ve demokratik bir yapıya kavuşabilir mi? Devletlerin bu denli yüzkarası hallerinden kurtulabilmeleri için, evvelemirde bu olaylarla yüzleşmeleri gerekir. Bizimse, devlet-millet hayatımızın yakın tarihi, hep karanlıkta kalmıştır. Bütün bu karanlıkta kalmış olaylar yüzünden değil midir ki, devletle milletin arası açılmış ve o gün bugündür bu millet; bir türlü 'benim ne güzel devletim var' diyemediği gibi; türlü vesilelerle de karşı karşıya gelmektedir. Bütün bu olumsuzlukların temelinde yatan gerçek; devletin millet adına yaptıklarının 'millete rağmen' yapılmış olmasındandır. Bundan dolayıdır ki, millet her şeyden önce; insan addedilmeyi, insan yerine konulmayı ve tabiatıyla devletin kendisinden özür dilemesini bekliyor! Bu mühim mevzua yarınki makalemizle devam edeceğiz...
30.11.2011
Özür ve devlet -2-
Başbakan Tayyip Erdoğan'ın özür dileyen bu onurlu çıkışını Dersimli Kemal Kılıçdaroğlu; Ermeni diasporası ağzıyla konuşmak ve milletin arasında kin ve nefret tohumları ekmek olarak nitelendirdi. Kılıçdaroğlu'nun bu yaklaşımını başta Dersimliler olmak üzere, aklı başında olan herkes yadırgadı ve doğrusu herkese pes dedirtti. Aradan 24 saat geçmeden, aynı Kılıçdaroğlu; Başbakan'ın özür dilemesi yetmez; malları müsadere edilen Dersimlilere bu malları iade edilmeli diyor! Görüyorsunuz değil mi sevgili okuyucularım, evlere şenlik bir ana muhalefet partisi genel başkanımız var. Millet can derdinde iken o, mal derdinde! Başbakan'ın özrü, Ermeni diasporası ağzı ise; mal sevdasına düşen Kılıçdaroğlu'nun ağzı, ne ağzı acaba?!. 1930'lu 40'lı yıllarda dünyada faşizan rejimler egemendi. Türkiye de, bundan fazlasıyla nasibini aldı. Ailelerinden zorla alınıp (bu ailelerin bir kısmı öldürülüp diğer bir kısmı sürgün edilmiştir) subay evlerine verilen Dersimli kız çocuklarının dramı; bu kişilerle beraber gün yüzüne çıkarılmayı bekliyor. Hangi devlet olursa olsun; şu veya bu sebeple bir devlet kendi halkına karşı bir suç işlemişse ve hele de bu suç yüz karası halleri içeriyorsa; o devlet , kendi halkından bir değil binlerce özür dilemeli ve kendisini affettirmelidir. Aksi halde; o devlette dirliği düzeni sağlayamaz ve o halkı asla mutlu kılamazsınız. Zira, o halk kendisini dışlanmış hissediyor. Buna sebebiyet veren devlettir; zira halkı ve halkları ötekileştiren ve envai çeşit zulümlere reva gören bizzat devletin kendisidir. Kendisini affettirmek ve halklar arasında kardeşliği yeniden tesis etmek için; böyle bir devlet özür dilemeyecek de kim dileyecek?!. Başbakan Tayyip Erdoğan, ülkenin birliği ve halklar arasında kardeşliği tesis amacıyla çok önemli bir ilke imza attı Darısı diğerlerinin başına! Diğerleri derken, şimdilik; bu açılanın "Pandora'nın Kutusu" olduğunu belirtmekte fayda var!
01.12.2011
Tarihe geçecek Meclisler
Bundan önceki 22. Dönem Meclis'i de görevini tarihe geçecek şekilde yaptı ancak, cumhurbaşkanının A. Necdet Sezer olması, bu durumu engelledi. Milletin seçtiği TBMM'de çıkarılan onca kanun ya cumhurbaşkanınca, ya da onun isteği üzerine Anayasa Mahkemesi'nce iptal edildi. Neyse ki, 23. dönemde, sayın Gül cumhurbaşkanı oldu da; milletimizin dört gözle çıkmasını beklediği kanunlar hayata geçirilebildi. Meclis'imizin nasıl çalıştığı ise, cümle âlemin malumudur. Günlerce Meclis'te sabahlandı ve anayasa değişiklikleri dahil, binlerce maddelik kanunlar yasalaştı. Her türlü takdirin üzerinde olan milletimizin sağduyusu ile de anayasa değişiklikleri, yüzde 58 oranında oy alarak kesinleşerek hayatımıza girdi. Önümüzdeki 24. Meclis de, şayet, anayasayı milletimizin arzusu istikametinde değiştirir ve ülkemiz susamış olduğu demokratik idareye kavuşursa, bu üç dönem de tarihe geçecektir. Önümüzdeki 24. Meclis'te de siyasi istikrarın sağlanıp bir partinin tek başına iktidara gelmesiyle; geçen iki dönem boyunca yürütülen demokratikleşme süreci mutlu sona eriştirilecek ve biz de ülke olarak dünyadaki gerçek demokrasilerin safında yer alabileceğiz. Bu engin feraset milletimizin tabiatında vardır. Yapılan kamuoyu araştırılmalarında; üçüncü kez AK Parti'nin tek başına iktidara gelebileceğini gösteriyor. Bu durum gerçekleşirse, milletçe, demokrasi tarihimizde bir ilke imza atmış olacağız. Halbuki demokrasilerde iktidarlar yıpranıp aşınırlar. Ülkemizdeki hizmet noksanlığına, milletimizin hak ve hürriyetlerinin ne denli ayaklar altına alındığına bakın ki, bunları dillendirip hayata geçirmek gayreti güden Recep Tayyip Erdoğan ve onun AK Parti kadrolarını üçüncü defa iktidara taşıyor. Bundan da muhalefet partilerinin çok ders çıkarmaları ve kendilerine çekidüzen vermeleri gerekmiyor mu?
17.03.2011
Neden kalkınamadık?
Almanya ve Japonya gibi ülkeler. 2. Cihan Savaşı'na girip perişan olmalarına rağmen, kalkınmışlıkları ortada. Bizim ise, bu savaşa girmememize rağmen, perişanlığımız ortada! Her şeyden önce şu tespiti yapalım ki, biz, 2. Cihan Savaşından hemen sonra demokrasiye geçtik ama; bu, bilinen manadaki demokrasi değildi. Demokrasi, millete dayanan bir sistemin adıdır; oysa bize demokrasiyi getirdiğini iddia edenlerin millete güvenleri sıfırdır! İdare edenlerle idare edilenler arasındaki bu güvensizlik, aslında bütün olumsuzlukların kaynağıdır. Bu yüzden; hiçbir sınır komşumuza güvenip dostluklar geliştiremedik. Aksine; hemen hepsini azılı düşmanımız ilan ederek, münasebeti kestik. Halkına karşı çatık kaşlı ve tepeden bakan yönetici kesimi, halktan kopuk, fildişi kulelerinde hayat sürdü. Asla halkın arasına girmediler ve kendilerini ulaşılmaz kıldılar. İçeride ve dışarıda oluşturulan böylesi bir güvensizlik ortamında hangi kalkınmadan söz edilebilir? Bir sistem düşünün ki, mütemadiyen ayağına kurşun sıkıyor ve halkına canından bezdirircesine dayattıkça dayatıyor! Demokrasicilik oyununun oynandığı dönemde kurulan hükümetlerin ömrü; 2002 senesine gelinceye kadar, ortalama 1.5 yıl. Bu süre zarfında bakan; bakanlığını, iş ve işleyişini anlamadan görevini bitiriyordu. İstikrarın sırra kadem bastığı belirsizlik ve güvensizliğin kol gezdiği bir ülkede hangi özel sektör yatırım yapar ve istihdam oluşturur? Bakınız; 2002 tarihinde AK Parti'nin iktidara geldiği günde başlatılan; her şeyi yerli yerine oturtma girişimleri ülkeyi 8-9 senede nereden nereye götürebildi? Bir de her şeyin yerli yerinde olduğu bir Türkiye düşünün; bu ülkeyi kim tutabilir? Her şeyi yerli yerinde oturtmanın olmazsa olmazı ise, elbette ki demokratik anayasadır. Önümüzdeki 12 Haziran seçimlerinin ağırlıklı konusunun; halka rağmen değil, halk için bir anayasa olduğu gün gibi aşikârdır...
23.03.2011
Statükonun direnci...
Dünya üzerinde darbe ile demokrasiyi özdeşleştiren yegane ülke Türkiye'dir. Buradan da Türkiye'deki demokrasinin ne menem şey olduğu pekâlâ anlaşılıyor! Ta Osmanlı gününde oluşturulan İttihatçı-baskıcı zihniyetin halk üzerindeki tasallutuna bakın ki; demokrasi oyununu bile lüks görerek kesintiye uğratmış ve halka; sen ancak cuntaya ve onun uzantısı sıkıyönetime ve olağanüstü hale layıksın diyebilmiştir! Demokrasinin şakasına bile tahammül edemeyen mahut zorba takımı; halkın iktidarını silah zoruyla alaşağı edip; başbakan ve bakanlarını darağaçlarında sallandırmayı maharet bilmiş ve bu yaptıkları cinayetlerini 'demokrasi bayramı' olarak ilan etmişlerdir. Halktan ve halkın değerlerinden iğrenip tiksinen bu zihniyetin algılamasına göre; cumhurbaşkanlığı muhafız alayının görevi, onu korumak ve kurtarmak değil; yakalayıp derdest edip, cellatlara teslim etmektir! Hani bu gladyo tipi yapılanmayı ABD kurdurmuş ve kendi menfaatlerini bu yapı üzerinden gerçekleştiriyordu?!. Demokrasicilik oyunuyla birlikte gerçekleştirilen bütün ihtilallerde ABD'nin parmağı vardı... Ey! Sureta ABD karşıtı gözüken statükocular; 'Ergenekon' yapılanmasını savunmanız ve üzerine titremeniz, sizleri açığa düşürmüyor mu? Sahi, siz neye ve kimlere hizmet ettiğinizi biliyor musunuz?!. Kendiniz gibi, tüm yaptıklarınız da anormal! Bundan dolayıdır ki, demokrasinin normal sürece girmesi sizi rahatsız ediyor! Sizin için halk yoktur ki, onun sorunlarına çözüm aranabilsin! Tek bildiğiniz şey; halka dayatmak ve onun sorunlarını halının altına süpürmektir. Tabular oluşturarak; zinhar onların üzerlerine gitmemektir! Devran değişti; bilişim ve iletişim, tüm yaptıklarınızı ve yapmaya hazırlandıklarınızı, bütün çıplaklığı ve iğrençliği ile gözler önüne seriyor. İster istemez siz de; tüm yaptıklarınızla ve halka yüzleşeceksiniz! Şimdiye kadar, yorganınızın kalınlığına güvenerek halktan kaçtınız; artık yorgan-morgan kalmadı; tüm pespayeliklerinizle meydan yerindesiniz! Zira, artık; 'Ya devlet başa, ya kuzgun leşe!' nidaları tüm ufukları tutmuştur!..
24.03.2011
Hafıza-i beşer
Hafıza-i beşer nisyan ile maluldür. Evet; insanoğlunun en önemli özelliklerinden biri de onun unutkan olmasıdır. Bu halin insan hayatında sayılamayacak çok faydaları olduğu gibi zararları da vardır. Unutmayı izale eden ve hatırlama denilen bir nimete ise, ne kadar şükretsek azdır. Bir profesör dostum, inançsız iken, sırf bu hatırlama nimeti yüzünden imanla şereflendi. İnsan kelimesi de Arapça olarak bu 'unutkan' kökünden türetilmiş. İnsanın unutkan olması onun acizliğinin tipik göstergesidir. Bu hal insana haddini bildirir ve kibrini önleme araçlarından biridir. Yeter ki insan bunun şuurunda olabilsin. İnsanoğlunun diğer en önemli özelliklerinden biri de bulunduğu muhite intibak kabiliyetidir. Bu bakamdan da diğer mahlukların fevkindedir. Çok değişik ve çeşitli şartlara uyumu çok çabuk ve fevkaladedir. İnsanın bu hali de tıpkı unutkan olması gibi, kendisine sayısız faydası yanında az da olsa zararı da mevcuttur. Bundan dolayı demez miyiz ki: 'Allah (cc) insanı gördüğü günden geri komasın!' İnsanoğlunun asla unutmaması gereken; kendisinin dünya sahnesine imtihan için gönderilmiş olmasıdır. Dolayısıyla fakirliği de zenginliği de, bu çetinler çetini imtihan için birer vasıta. Kavuşulan nimetlerin artması ve ziyadeleşmesi için ölçü: Onların kıymetini bilmek, onların şükrünü eda edebilmek ve asla onlara nankörlük etmemek. Şükürden maksat; onları vereni hatırlamak ve onları verenin arzusu istikametinde kullanmaktır. Aksi olduğu takdirde; yani o nimetlere nankörlük edilince; hemen hepsinin elden gittiği görülür. İşte bu hal, insan gördüğü günden geri kalmasıdır ki, tahammülü geçekten zordur. Yaratılış olarak her ortama intibak etmekte mahir olan insanoğlu; görüldüğü gibi eski haline intibakta ne denli zorlanıyor! Eşref-i mahluk (yaratılmışların en üstünü) ile esfel-i safilin (aşağıların en aşağısı) de, insanoğlunun yukarıdaki iki değişik halinin yansımasından ibarettir...
11.05.2011
Bürokrasi çıkmazı
Ta Osmanlı gününden devşirdiğimiz; İttihat Terakki döneminde, astığı astık-kestiği kestik anlayışla yönetim erkini, 'la yüs'el' mantığıyla elinde bulunduran bürokrasi, elan ceberutluğunu bütün haşmetiyle sürdürmektedir. Cumhuriyetle birlikte tek parti (CHP) diktatörlüğü 27 sene sürdü. Bu uzun süre zarfında bürokrasiyi şekillendiren ve kendine yandaş kılan İsmet İnönü'den başkası değildi. Nitekim Atatürk, onu başbakanlıktan uzaklaştırdıktan sonra izini kaybettirdi ama; Atatürk'ün ölümünden sonra mareşal Fevzi Çakmak, onu cumhurbaşkanı ilan ederken hiçbir zorluk çekmedi. Zira talep edilen şey tüm bürokrasinin genel kabulüne mazhardı. CHP bürokrasiyi çantada keklik bildiğinden, 1961'de yaptırılan vesayet anayasası ile gelecek tüm iktidarların eli-kolu bağlanmış oldu. Artık, gelecek hiçbir iktidar muktedir olamayacaktı. Daha açık tarifiyle; davul seçilmiş iktidarların boynunda asılı olacak ancak, tokmak mahut bürokrasinin elinde bulunacaktı. Bürokrasinin, vatandaşın işini görmeyişi; işi yokuşa sürüşü ve bugün git-yarın gel mantıksızlığı, âdeta vatandaştan intikam almadır. Sen misin; benim istemediğim partiyi iktidara getiren; ben de senin işini böyle yokuşa sürerim! Süleyman Demirel ve Özal tek başlarına iktidara geldiler; bürokrasiyle mücadele ettiler ama, başaramadılar. Tayyip Erdoğan tek başına iktidara geldi, o da mücadele etti; bürokrasi safında yer alan Ahmet Necdet Sezer yüzünden, yine bürokrasinin dediği oldu. Abdullah Gül cumhurbaşkanı oldu; AK Parti'nin mücadelesi aynen sürdü ve bu kez bir şeyler olmaya başladı!.. Kamil manada demokratik anayasaya sahip olunmadan mahut bürokrasinin belinin kırılacağı yok! Bu yüzden AK Parti'nin en az bir kez daha tek başına iktidara gelmesi lazım. Milletimiz, önüne gelen bu tarihî fırsatı; ince eleyip sık dokuyarak, çok iyi değerlendirmesi gerekmektedir.
19.05.2011
Terör aracı -1-
Terör, insanlık kadar eskidir ancak, terörün organize suç örgütleri şeklinde devletlerin başına bela olması, son yüzyılın konusudur. Bunun da ana sebebi; bu tür örgütlerin arkalarında devletlerin olması ve onları hemen her bakımdan desteklemeleridir. Özellikle büyük devletler; düşman belleyip, aleni şekilde karşılarına alamadıkları devletlerin arkalarından dolanmak için, bu tür terör örgütlerini kullanmaktadırlar. Terör örgütlerinin oluşmalarının temelinde masum istekler ve bunların karşılanmaması yatar. Teröristler kendilerini hak arayıcısı olarak takdim eder; adalet görmeyince de, akıllarınca kullandıkları terör yöntemleriyle bunu sağladıklarını düşünürler. Başlangıçtaki masum talepler yerine getirilmiş olsa da; kurumlaşan örgütler varlıklarını profesyonel olarak sürdürürler. İşte tam bu noktada dış güçler devreye girer ve terör örgütüne her türü imkânı sağlarlar. Zamanla iş çığırından çıkar; terör örgütünün gayesindeki hedef saptırılır ve kullanıcıları elinde maşa olarak hayatiyetini devam ettirir. El-Kaide ve Taliban gibi örgütler, vaktiyle ABD'nin, Afganistan'ı işgal eden Sovyetler'e karşı kurulup geliştirilen ve desteklenen ve o vakitler asla terörle anılmayan oluşumlardı. ABD'nin, bu "mücahit" ordularını terör örgütlerine dönüştürüp düşman bellemesinin yegane sebebi; Müslümanlığı ve Müslümanları terörle özdeşleştirmek içindir. Bu durumu CIA başkanı açıklayıp ilan etmişti. Sovyetler'in yıkılmasından ve komünizmin tehdit olarak tükenişinden sonra; savaşılacak yeni bir düşman bulmuşlardı ve bunun adı Müslümanlık ve Müslümanlardı! Hazır ellerinde; kendilerinin kurup geliştirdikleri bu örgütler de vardı. Geriye işin yalnızca tanıtım ve propagandası kalmıştı ki; bunu da dünya medyası ile sağladı. Dikkat edilirse, hemen her ülkedeki basın yayın kuruluşları, bu sinsi oyuna bilerek veya bilmeyerek alet olmuşlardır...
01.06.2011
Terör aracı -2-
Başta ABD olmak üzere birçok batılı ülkenin, İslamiyet'le terörü birlikte düşündürtmesinin sebebi açıktı. Sovyetler'den sonra yeni düşman İslam devletleri ve Müslümanlardı. Seneler senesi; her türlü medya kuruluşlarında işledikleri bu telkinler tutunca; yani, dünyayı bu yalana inandırdıklarına kanaat getirince düğmeye bastılar. İşe Afganistan'dan başladılar; zira yıllardır orada cirit atmaktaydılar! Ellerinin altında, kendi kurup geliştirdikleri uzmanlaşmış örgütler de mevcuttu. Bunlar vasıtasıyla Afganistan'ı karıştırıp, içinden çıkılmaz hale getirdiler; böylece kendilerine müdahale zemini hazırlanmış oldu. Ve, Afganistan'ı işgal ettiler. Ardından; maden gibi işlettikleri medya organları vasıtasıyla; Saddam'ın nükleer silahlarına ve tehdidine tüm dünyayı inandırdılar! Orayı da işgal ettiler. Sonuçta anlaşıldı ki, tüm bunlar bahane, petrol ve enerji şahane idi! Durmadılar; Osmanlı'dan ayırıp; kendi elleriyle nizamat verip kurdurdukları devletleri tutuşturmaya başladılar! İslam beldelerinin başlarına musallat ettikleri aileler vasıtasıyla seneler senesi oraları sömürdüler. İletişim çağına girmeseydik; halkların haberi olmadan bu sömürü devam edecekti. Ne var ki, modern iletişim araçları herkesin foyasını çıkardı! Bu kez; gayr-i insani yönetimlerin kendi halkları üzerindeki zulümlerini göstererek (zaten, kendiliklerinden de görmüşlerdi) halkları ayaklandırdılar! Kanın gövdeyi götürmesini beklediler, ardından müdahale ettiler. Müdahale zeminlerini nasıl bulduklarına dikkat edin; tıpkı bizdeki 12 Eylül öncesi gibi!.. Günde ortalama 30 kişi öldürülüyordu. Şehirlerde kurtarılmış bölgeler vardı ve gece sokağa çıkılamıyordu. Anarşinin kol gezdiği ülkede hayat felçti. Canından bezen millete; bu halden kurtarsın da kim kurtarırsa kurtarsın dedirttiler ve; askerî müdahale yaptılar! Başta ABD olmak üzere bir kısım batılı ülkeler, aynı şeyi İslam beldelerinde uyguluyorlar. Hem ora halkalarını ve hem de dünyayı müdahaleye ikna ediyorlar! Böylece onlar da müdahaleye ve ardından işgale mecbur kalıyorlar! İşte; milenyum çağının yeni ve modern sömürü düzeni!..
02.06.2011
Tarihe ihanet
Tarihinden utanmayacak milletlerin başında geliriz. Tarihiyle iftihar etme konusunda ne batıda ve ne de doğuda bizimle aşık atacak millet vardır. Batı medeniyeti için, yine batının devlet ve siyaset adamları; "bizim medeniyetimiz tıpkı bir aynaya benzer. Bu aynanın arkasındaki sır tabakası gayet incedir ve en ufak bir kazımaya gelmez. Kazındığı takdirde altından, birbirimizin yüzüne bakamayacağımız tablolar çıkar!" derler. Türklerin Müslüman olduktan sonraki idealleri, "İlay-ı kelimetullah"tır. Yani, Allahü tealanın dinini -ki, o dinde insanlık için dünya ve ahiret saadeti vardır- diğer insanlara duyurmaktır. Müslüman Türklerin yönetimi adildir ve dinlerinin gereği; hiç kimsenin dinine, ırzına, canına, malına ve aklına karışamaz. Bundan dolayıdır ki, Müslüman Türk yurdu ezilen, horlanan, itilen milletlerin sığınağı olmuştur. Cumhuriyet kuşaklarına ne kendi cumhuriyet tarihleri ve ne de başta Osmanlı olmak üzere ecdatlarının tarihleri gerektiği gibi okutulmadı. Yeni nesiller, birkaç fakülte bitirmiş olsalar da, kendi tarihlerinin cahili olarak yetiştirildi. Bin üç yüz seneden beri Türklerin kullandığı harfler yasaklanarak; bir milletin bir gecede hafızası silindi. Her kademedeki okul kitaplarına ve kütüphaneler dolusu eserlere yabancı kılınan yeni nesiller; bilinçsiz bir şekilde kendi ecdadına düşman olarak yetiştirildi. Halbuki en basit ifadesiyle; kendi varlık sebepleri bizzat ecdatları idi. Ecdadın fedakârlıkları olmasa idi, ne vatandan ve ne de sahip olunan değerlerden bahsedilebilirdi. Bu durum her şeyden önce nankörlüktü bizzat kendi tarihine ve ecdadına ihanetti. Bugünlerde televizyon ekranlarında yer alan bir dizi konu edilerek ileri-geri konuşuluyor. Zira Türk'ün en muhteşem tarihi olan Kanuni Sultan Süleyman devri çarpıtılarak ekranlara yansıtılıyordu. Her kaptan elbette ki içindeki sızar. Bu kapta da olan sızıyor; başka ne bekleniyordu ki?!. Asıl siz kendinize bakın; iddia ettiğiniz doğrular hakkında hangi projeye imza attınız ve atılmasına vesile oldunuz?!.
02.02.2011
Sinsi oyun! -1-
Cumhuriyet tarihi boyunca sorunları çoğu kez görmezden geldik ve gördüklerimizi de halının altına süpürmeyi maharet bildik! Böyle yapmakla bindiğimiz dalı kestiğimizin farkında değildik. Neden korkmuştuk, bilmiyorum; oysa binlerce yıllık devlet tecrübemiz vardı. Üstelik hemen ardımızda, çeşitli milletlerden ve inançlardan oluşan bir cihan devletimiz vardı. Sadece bu imparatorluğumuzun ömrü altı asırdan fazlaydı ve yönetimdeki başarısına kimseler erişememişti. Artık bir imparatorluk bakiyesiydik; 'milli' devletimizi kurarken kılı kırk yararak meselelere eğilmeliydik. Aldığımız kararlar ve tatbik ettiğimiz kanunlarla hep 1920'lerde kalınacağını zannettik! Yalnız kendimizin değil, dışımızdaki dünyanın da 1920'lerde seyredeceğini vehmettik. Cumhuriyeti üzerlerine bina ettiğimiz 'ok'ların (altı ok) içinde demokrasinin "D"si bile yoktu. Tek partili zorba bir rejim ama adı cumhuriyet ve meclisinin duvarında 'Hakimiyet Kayıtsız Şartsız Milletindir' yazıyor. Bu yazının ne ifade ettiğini ne bilen vardı ve ne de soran! Mektep çocuklarına, okullarımızda; "Türk'üz, Türk'üz dedikçe kalbimiz almakta hız! Türk olmayı en büyük şeref ve şan sayarız!" marşlarını söyletip ezberlettik. Dağa taşa; 'Vatandaş Türkçe Konuş!' yazarak, bizimle omuz omuza çarpışarak Milli mücadeleyi kazandığımız diğer unsurların ana dillerini konuşmalarını yasakladık. Yaradanın verdiği dili onlara çok gördük. Adıyla, sanıyla ve yaptıkları ile Osmanlı kadar olamamıştık. Ama bize sorarsanız, bizden ilericisi yoktu! Bu ve benzer meseleler birike birike 'ur' halini aldı; onlar 'özerklik' ve 'iki dilliliği' tartışmaya başladı. Başbakan da ister istemez, 'bu ülkede ameliyat yaptırmayız' dedi. Çünkü o 'ur'un 'metastas' yapma ve bütün gövdeyi yok etme tehlikesi var. Halbuki 'altı ok' yerine bir tek 'demokrasi' olsa idi ve işletilseydi, bu kabil işlerin hiçbirisi başımızı ağrıtmayacaktı. 'İki dili' ve 'özerkliği bugün dillendirenlerin gayelerinin demokrasi olmadığı ve sinsi bir oyunun parçası olduğunu yarınki makalemizde izah edeceğiz...
12.01.2011
Sinsi oyun! -2-
Bizi kendimize bıraksalardı, sorunlarımızın üstüne gidebilirdik. Bilerek bırakmadılar ve tabir caizse, mütemadiyen cambaza baktırdılar. Bu durum, gafil ve eyyamcı insanımızın işine geldi. Sorunlar, halıların altına süpürüldükçe süpürüldü; zamanla her birisi alev topu halini aldı ve gelen iktidarların kucağına itildi. Bu yüzdendir ki Türkiye'nin idaresi, ziyadesiyle sıkıyönetim veya olağanüstü hâl şeklinde olmuştur. Üzerine kül serpmekte görmezden geldiğimiz sorunlar kaşındıkça, üzerlerine hep ve yalnızca şiddetle (polis/asker gücü) gittik. Adına terör denilen bu bela, nizami ve ahlaki bir savaş olmadığından, çeyrek asırdan fazla sürmesine rağmen, kesin sonuç alınamamıştır. Zira; 'puştluğa dağlar dayanmaz!' AK Parti iktidarı, sorumluluğu gereği 'kardeşlik projesi' diyerek bir açılım başlattı. Zira, bölgede kendisinden başka 'Ankara' partisi bulunmamaktadır! İktidarın bu iyi niyetli girişimi, ne Ankara'dan ve ne de dağdan anlaşılamamaktadır! Bunun sebebi ise gayet açıktır. Seneler senesi sürmekte olan bu pis savaş; karşılıklı rantiye kesimleri meydana getirdi. Barış, ne içerideki bu kesimin ve ne de dışarıdaki beyaz zehir ve silah kaçakçılarının işlerine gelmiyor. Ayrıca, akan kandan medet uman ve hayatiyetini şehit kanı üzerine kuran kesimlerin de işlerine gelmiyor barış ve huzur! İktidara gelmek için; meşru-gayri meşru her yolu mübah görenler el ele vererek, mahut kişilere; 'özerklik' ve 'iki dillilik' saçmalıklarını söylettirmekteler. Hem de ne zaman? Tam da seçimler arifesinde! Karanlık güçler, bir taşla kaç kuş vurmak istiyor?! Hedef; AK Parti iktidarını alaşağı edebilmek elbette. Bu zihniyet; sorun çözülmesin ve kan akmaya devam etsin istiyor. Milletimiz, barış karşıtı işbirlikçileri ibretle izliyor!
13.01.2011
Aydınımızın aymazlığı!
Hemen şu hususu vurgulamalıyız ki, aydın konusunda bizim kadar sıkıntılı ikinci bir ülke gösterilemez. Çünkü, takriben iki asırdır Türk cemiyetinde ehram (piramit) tersine çevrilidir. Dolayısıyla, böyle bir cemiyette, kamil manada aydından elbette bahsedilemez. Aydın yani münevver, her şeyden önce kendi cemiyetinin değerlerini bilen ve sindiren insandır. Bizde aydın denilen kişilere bakın; hem kendi değerlerini bilmezler ve hem de bu bilmediklerine körü körüne düşmandırlar. Kendilerine aydın süsünü veren bir kısım zevat, 1915 senesinde cereyan etmiş; tehcir olayları için Ermenilerden "özür" diliyor. Bir kısmı ise, işi daha da ileri götürerek, bu tehcir hadisesini 'soykırım' olarak nitelendiriyor. Bunlardan bir kısmını televizyonlarda ibretle izlemekteyiz. Söze şöyle başlıyorlar: "Elbette tarihçi değiliz. O gün cereyan eden olayları bütün çıplaklığı ile bilmemize imkan yok. Geçen akşam, falan kişi, televizyon ekranında şöyle bir tespitte bulundu. Şayet öyle ise, bu durum affedilemez! Bu durum karşısında 'özür' dilememiz gerekir; bu yüzden ben de o bildiriye imzamı atarım!" Gördünüz mü bizdeki "aydın"ı? Bütün bilgisi, geçen akşamki televizyon ekranından duydukları!.. Ve, tabii Ermeni diasporasının bütün dünyada kopardığı kızılca kıyamet!.. Bunların tesirinde kalarak; en ufak bir şüphe dahi duymadan kararını verebilen zavallıların adı, neylersiniz ki, "aydın!" Çok şükür ki, toplumumuzu bu aydın denilen kişiler sürüklemiyor. Milletimiz bunların ne olduklarını biliyor ve ne kendilerine ve ne de fikirlerine metelik vermiyor. İnsanda biraz iz'an olur; meselelere sorgulayarak yaklaşır. Bütün bunları yapabilmek için, elbette konu hakkında biraz mürekkep yalamak gerekir. Kulaktan duymalarla bu kadar olur! Bir tanesi de; o hadise cumhuriyetten önce idi; biz neden onu sahiplenelim demez mi? İnsanda biraz kaşıntı olur! Tuttuğu futbol takımının bile kuruluş tarihi, cumhuriyetten önce. Yaşamakta olduğu cemiyetteki kurum ve kuruluşlara baksın; birçoğunun kökleri yüz yıllara dayanıyor. Bunların hiç birisini inkâr etmiyor; edemiyor ancak, 1915 olayları söz konusu olduğunda, bunun bizimle alakası yok diyebiliyor! İnsan biraz düşünür: Yahu! Biz bu Ermenilerle ve başkaca onlarca unsurla yüz yıllar boyu birlikte yaşadık. O zamana kadar, neden böyle bir uygulama yapılmadı da, o gün yapıldı; üstelik başkaca hiçbir unsura değil de yalnızca Ermenilere, "tehcir" uygulandı?!. Dünyanın her ülkesinde, silahlanıp devlete başkaldıran ve sivil masum insanları; çoluk çocuk, kadın, yaşlı demeden toplu kıyımlara tabi tutan güruha en şiddetli şekilde ceza verilmez mi? Bu ceza çoğu kez ölüm olmaz mı? Biz bunları öldürmedik; memleketin daha şenlikli bölgelerine gönderdik. Gönderilme esnasında; bunlardan bir kısmı, öldürmüş oldukları özellikle Kürt aşiretlere mensup insanlar tarafından, tamamen intikam duygusuyla 'kıtal'e tabi tutuldular. Devlet, önce öldüren Ermenilerden, daha sonra da Ermenileri öldüren Kürt ve Türklerden yakalayabildiklerine gerekli cezaları verdi. Hatta bu menfur olayları önleyemeyen veya bilerek göz yuman idarecileri de cezalandırdı. Demek oluyor ki, ortada bir soykırım asla yoktur. Karşılıklı kıtalleşme (birbirini öldürme) vardır. Sadece insani duygu bakımından; bu kıtalleşme için, mutlaka "özür" dilenecekse; evvela Ermeniler Türk ve Kürtlerden özür dilemelidir...
01.01.2009
Müslümanların acıklı hali
Kendilerine Müslüman diyenler birbirlerini boğazlıyorlar. Topyekun İslam Alemi'ne bakıldığında halini iki kelime ile özetlemek mümkün: Kan ve gözyaşı!.. Müslümanlar nasıl bu hale geldi? İslamiyet'in azılı düşmanları (başta İngilizler), müslümanlara dışarıdan bir şey yapamayacaklarını anla- yınca, onları içeriden, çökertmeyi denediler. Bunu öylesine başardılar ki, bugün gelinen noktada İslam dünyası, tam bir parçalanmayı ve iç çatışmayı yaşar hale geldi! Bu durumun en güncel ve tipik örneğini bugün Irak'ta görebilirsiniz! Kendilerini şii veya sünni diye tanımlayan gruplar, (bunların Arap, Türkmen, Kürt olmaları fark etmiyor) birbirlerini boğazlarken, işgalci güçler, seyretmekle yetiniyorlar! Vaktiyle, müslümanların arasına bu denli ayrılık tohumlarını ekmişlerdi. Şimdi hasad yapıyorlar. Öyle ki; İslamiyet'i kendi keyiflerine göre yorumlayan bu gruplar birbirlerini Müslüman olmamakla suçluyorlar! Bununla; müslümanlığın temel kurallarından olan "Müslümanlar kardeştir" ilkesini rahatlıkla yok sayabiliyorlar. Emperyalist güçler bu grupları, çetişli gerekçelerle silahlandırıp, teşkilatlandırdı ve eğitti. Özellikle Sovyetlerle Afganistan savaşında bu gruplar Batı'lı gizli servislerle beraber çalıştılar. Onlardan öğrenip Sovyetler'e karşı uyguladıkları savaş metotlarını bugün ayniyle terörist eylemlerde tatbik mevkiine koyuyorlar. Yoğun propaganda faaliyetleri! Emparyalist güçler yalnızca bunları yapmakla yetinmedi; dünyadaki tüm medya güçlerini kullanarak; İslam dinini ve onun mensuplarını terör dini ve teröristler olarak göstermek için yoğun bir propaganda faaliyetine girişti. Buna, maalesef birçok Müslüman ülkenin medya kuruluşları da alet oldu. Ve halen de alet olmaya devam etmektedir. Emperyalistler bunu yaparken bir taşla onlarca kuş vuruyorlar. Herşeyden önce kendi kamuoylarını istedikleri gibi inandırıp yönlendirebiliyorlar. Bugün ABD dahil bütün Batı aleminde sokaktaki vatandaşa da sorsanız İslamiyet'i ve Müslümanları terörle özdeşleştirip mütalaa edecektir. ABD Başkanı Bush'un "Medeniyetler çatışması" sözü sonradan iddia edildiği gibi bir dil sürçmesi değildi. Bush, o sözü ABD halkına karşı bilerek kullanmıştı. Yoksa; bütün bu medeni alem (!) ABD'si ve Avrupa'sıyla her gün akmakta olan bu kan deryası karşısında nasıl sessiz kalabilirdi? Belli ki, onlara göre insanca zayiat yoktur! Neden; çünkü, ölenler hep Müslüman da ondan.. Cenab-ı Hak, "Verdiğim nimetin kıymetini bilmezseniz, elinizden alır ve şiddetli azap yaparım" buyuruyor. Petrol, çok büyük bir nimet. Müslümanlar bu nimetin kıymetini bilmediği gibi, Küfran-ı nimet içinde oldular. Dinlerini unutarak sapık yollara daldılar. Kendi uydurdukları sapkınlıklarını din diye vazedip başkalarına dayatmaya kalktılar. Hırsızın hiç mi kabahati yok? Müslümanlar, işte bu ettiklerinin cezasını; hem de çok şiddetli bir şekilde çekiyorlar. Bu arada başta ABD olmak üzere işgalci Batı'lı güçlerin yani hırsızın hiç mi kabahati yok diyeceksiniz. Sevgili Peygamberimiz yer yüzünde zalimleri "eğe"ye benzetmiştir. Allahü tealanın intikam aracı olarak "eğe", bir yandan törpüleyip un ufak ederken diğer yandan kendi dişleri de körelir ve işe yaramaz meta haline gelir. Bu gelişte de ondan intikam alınır. Yani, Cenab-ı Hakk'ın "Müntekim" ismi zalime de elbette tecelli eder. Bu arada olan çoluk çocuğa ve masum sivillere oluyor. Eh; bela gelince umumi geliyor. Yaş-kuru ayırmıyor! Dünyanın hali bu; adaleti de bu kadar işte! Şu halde; Müslümanların, din diye uydurdukları bütün bu sapıklıkları ve sapkınlıkları bırakıp öz köklerine; Hz Peygamber'in va'zetmiş olduğu gerçek İslamiyet'e sarılmaktan başka çareleri yoktur. Aksi halde, onun-bunun maskarası ve alemin yüzkarası olmaya devam ederler! Zira; haşa; zulmetmez kuluna Hüda'sı Herkesin çektiği kendi cezası...
17.09.2004
Yine terör
Çeyrek asırdır bölücü terörle boğuşuyoruz. Son olarak Şemdinli'deki sınır karakolumuzda, kalabalık bir terörist grup baskın düzenleyip 15 askerimizin şehit olmasına sebebiyet verdi. Başbakan yurt dışı seyahatini yarıda kesip yurda döndü. Cumhurbaşkanı, Fransa seyahatini iptal etti. Dikkat ederseniz bu menfur saldırı, 'Terör Zirve'sinin ve sınır ötesi harekâta bir yıl daha müsaade edecek 'Tezkere'den hemen önce gerçekleştirildi! Ayrıca, DTP hakkında açılan kapatılma davasında Anayasa Mahkemesi'nin vereceği kararın hemen arifesinde vuku buluyor! Bizim kanaatimize göre; mevcut hükümet terörle mücadelede yeni bir konsept başlattı. Bu, gerekli olan askerî mücadelenin yanında bölgede ekonomik ve sosyal açıdan yapılması gerekenleri tatbik mevkiine koymaktır. Önümüzdeki mart ayında ise, bütün Türkiye'de mahalli seçimler yapılacaktır... 2007 Temmuzundaki genel seçimlerin sonuçları ortada. AK Parti tüm bölgede çok büyük bir başarı elde etti. Anlaşılan o ki, bölücü örgüt, mahalli seçimlerde de aynı yenilgiyi almak istemiyor! Yandaşlarına 'biz daha ölmedik!' diyebilmek için; aylar boyu uğraşarak, planlayarak bu menfur saldırıyı gerçekleştirdi! Bölücü örgüt, aslında hiçbir demokratik açılım veya sosyal ve kültürel iyileştirmeden yana değildir. Bunların hiçbirisini istemiyor. Hatta DTP'nin kapatılmasını istiyor! Kolu kanadı kırılarak, ümitlerini büsbütün yitirmekte olan bölücü örgüt, yandaşlarına moral vermek, yeni yandaşlar bulmak için son bir çırpınışta bulundu! Yeni Yasama döneminde Meclisimizin önünde 100'e yakın; insan hak ve hürriyetleri ile ilgili ve AB müktesebatına uyum niteliğinde yasa var. Bunlar çıkıp yürürlüğe girdiğinde; yani bölgede sosyal, ekonomik ve kültürel iyileştirmeler gerçekleştirildiğinde, bölücü örgüt elindeki kozların tümünü birden kaybetmiş olacaktır. İlk defa bir hükümet, terörün izalesi için meseleyi bütün yönleri ile ele alıp neticeye gidiyor. Bu durum, terör örgütünü çılgına döndürüyor! AK Parti hükümetlerine gelinceye kadar, terörle mücadelede yalnızca askerî yöntemler kullanıldı. Bunun sonuç vermediğini ve vermeyeceğini yaşadık ve gördük. Artık bütün kesimler söz birliği edercesine, meselenin diğer boyutlarına da eğilmek gerektiği hususunda ittifak halindeler. Eskisi gibi, siviller ayrı askerler ayrı düşünmüyor! Artık, her iki tarafın şahinleri de aynı kanaati paylaşıyorlar. Bu mücadelede, bütün boyutların üzerine aynı kararlılıkla gitmekten başkaca çare yoktur!
08.10.2008
Terörün çirkin yüzü
25 senedir, terörle mücadelenin yalnızca askerî yöntemini denedik. Oysa, hemen her siyasî parti programında; terörle mücadele sadedinde; askerî tedbirlerin yanında, ekonomik, kültürel, sosyal ve psikolojik bir dizi tedbirden bahsedilmektedir. Çeşitli partilerin iktidarlarının hükümet programlarında da aynı vurgu, defaatle yapılmasına karşın bu hususlarda bir arpa boyu yol alınamadığı ortadadır. Terörle mücadelenin yürütüldüğü geçen çeyrek asırda ilk defa AK Parti iktidarı, meselenin diğer boyutlarına da el attı. Cumhurbaşkanı görevine Güneydoğu vilayetlerimizi dolaşarak başladı. Başbakan Tayyip Erdoğan'ın bir ayağı devamlı suretle bölgede. Böyle olduğu içindir ki, bölge halkı, uzun senelerden sonra ilk defa bir siyasi partiye; AK Parti'ye teveccüh gösterdi. Bölge halkının bu teveccühü, bölünmek istemediğinin en açık göstergesidir. 15 Marttan itibaren, Türkiye'de çok tehlikeli bir süreç yaşandı. Türk halkının yarısının oyunu alarak tek başına iktidar olan AK Parti, üstelik iktidarda iken kapatılmak istendi! Şayet AK Parti, şu veya bu sebepten dolayı kapatılsa idi; Güneydoğu halkını, Ankara'da hangi parti temsil edecekti?!. Koca bir bölgenin halkını, büsbütün siyasetten men ve tecrit etmek; derin düşünüldüğünde kimin ekmeğine yağ sürer?!. Koca bu bölge halkını kazanabilmenin yegane yolu; Ankara ile olan münasebetlerini güçlü kılmak değil midir? Bugün için, bu işte biçilmiş kaftan AK Parti'nin bölge insanı üzerindeki nüfuzudur. O AK Parti ki, iktidarında; terör örgütünün istismar edip bölge halkını kandırdığı konulara bütün cepheleriyle el atmış durumdadır. İşte, son zamanlarda tırmanan terör, bu yüzdendir! Terör örgütü, ayağının altındaki yorganın kaymakta olduğunu görüyor. Seneler sonra, GAP ve DAP projelerini kuvveden fiile çıkarmak için yoğun bir gayretin içine girildi. Bölge halkına kültürel hakları tanındı, daha da tanınmaya devam edecek. Dikkat ediyor musunuz; yapılan ve yapılmak istenen her terör hareketiyle, bölge halkına yapılmak istenilen hususlarda geri adım atılmak zorunda kalınıyor! Şimdiye kadar hep böyle olmadı mı?!. Terörle bölge halkının hakları, tahterevalli misali; biri inerken diğeri çıkıyor! İlk defa AK Parti iktidarında bu ezber bozuluyor! Terörle yalnızca askerî yöntemlerle mücadele(!) esasını dillendirenler, ezberlerini bozmadan; bölge halkının üzerine daha şiddetle gidilmesini; bu cümleden olarak; "Olağanüstü Hal"i, vs.'yi yeniden ifade edip durmaktalar. Bölücü terörün başladığı 1983 senesinden beri, değil Olağanüstü Hal, Sıkıyönetim denenmiş olmasına rağmen; bu durum, yani terör daha şiddetlenerek devam etmedi mi? O halde?!.
15.10.2008
Terör örgütünün derdi!
Dünkü makalemizde ifade etmiştik: Terör örgütünün hırçınlaşıp terör eylemlerine hız vermek istemesinin sebebi, ayağının altındaki yorganın kaymasından ötürüdür... Biliyorsunuz sevgili okuyucularım, AK Parti kurulmadan önce; terör örgütü, Güneydoğu halkının üzerinde büyük nüfuz sahibi idi! Bunun sebebi; gelip geçen bütün partilerin bölge halkını istismardan öteye gitmemiş olmalarıdır. Dolayısıyla, istismarı daniskasıyla kullanan terör örgütü, nüfuz bakımından ön almaktaydı! İşte, ilk defa AK Parti iktidarı bu ezberi bozdu. Laf yerine iş üretiyor. Artık Hakkarili öğrencinin de masasında bilgisayar var ve Hakkarili öğrenci de internetle tüm dünya ile iletişim halinde! Artık, yalnızca batıdaki illeri düşünen bir başbakanımız yok; 81 ili aynı anda düşünüp, her birinin ihtiyacını gidermeye çalışan bir başbakanımız var. Bölge ayırt etmeksizin tüm Türkiye şantiye halinde! Çalışmaları, her yöremizin; tabiatıyla Doğu ve Güneydoğu halkı da yerinde görüp değerlendiriyor! Bu değerlendirme sonucunda ise, AK Parti'ye olan teveccüh artıyor. İşte, bu teveccüh artışı; başta terör örgütü olmak üzere rakip partileri korkutuyor! Zira önümüzdeki Mart ayında yerel seçimler var. AK Parti, başta Diyarbakır ilimiz olmak üzere, bölgede oylarını daha da artırmak istiyor. Bu artışı, bölücü örgüt şimdiden görüyor ve deli-divaneye dönüyor! Bölge halkı üzerindeki nüfuzunu artırabilmek için; daha açık ifadesi ile, şehirden dağa göçün devamını temin maksadıyla eylem üzerine eylem düzenlemeye çalışıyor! Bunun için de hiçbir ölçü tanımıyor! Canlı bombalarını büyük şehirlerimize salarak; sivil halkımızı; çoluk-çocuk, kadın, yaşlı demeden herkesi hedef alabiliyor! Bu aşağılık durum ise, terör örgütünün bitmeye yüz tuttuğunun resmidir. Askerî yetkililer bile, dağa çıkmayı önleyemediğimizi itiraf ediyor. Demek ki, şimdiye kadarki mücadele yöntemleri (yalnızca askerî metot) meseleyi halletmedi. Halletmediği gibi, terör örgütü kendisine bolca istismar konusu buldu ve bu konuları işleyerek yandaş temin etti. Dağa, hangi genç ve neden çıkar? İşte, terörle yapılması gereken gerçek mücadelenin altında bu sualin cevabı yatmaktadır. Yani, dağa çıkmak isteyen genci bizim kazanmamız lazım! Bunun yolu da; onu işsiz/güçsüz, ümitsiz ve perişan (baskıcı yönetimlerle zillet içinde) bırakmaktan geçmese gerektir! Bilmem anlatabildik mi?
16.10.2008
Kuzey Irak
Hükümetin Kuzey Irak girişimini yersiz bulanlar var. Bunlardan bir kısmı samimi; bunlara göre, Kuzey Irak yetkililerinden yani Barzani'den talep edilenlerin çoğu, hayalden de öte! Barzani'nin terör örgütünün lider kadrosunu yakalayıp Türkiye'ye teslim etmesi gibi... Art niyetli olarak bulduklarımız ise; Barzani'nin, Türkiye'nin muhatabı olamayacağını ileri sürüyorlar. Aynı kişiler, vaktiyle mahut 'Tezkere'ye de karşı çıkmışlardı. Hem de o günkü Cumhurbaşkanı Sezer, başta ana muhalefet partisi CHP yetkilileri olmak üzere tüm muhalefet mensupları ve; ve maalesef AK Parti'nin içinden, hatta lider kadrosundan bazılarının da bu işi engellediklerini biliyoruz. ABD askerlerinin, söz verilmesine rağmen, o zillet haline düşürülmesi; daha sonradan karşımıza Türk askerlerinin başlarına çuval geçirilmesi hadisesiyle karşılık bulmuş; bütün bu olumsuzlukların sonucunda da Türk-Amerikan ilişkileri limoni olmuştu. Halen daha da bu durum düzelebilmiş değildir. Dikkat ediniz; o gün, Kuzey Irak'a bataklık diyenler, bugün girelim, daha ne duruyoruz diyorlar! Kimse de kalkıp bunlara demiyor ki, kardeşim, sen dün buraya bataklık diyordun; bugün oraya girip boğulmamızı mı istiyorsun?!. O gün Kuzey Irak'a girmeyince; bugünkü olumsuz manzara oluştu. Bizim doldurmadığımız boşluğu terör örgütü doldurdu! Biz, oraya o gün girip; 15-20 km'lik bir güvenlik şeridi oluştursaydık; terör örgütü oralarda barınabilir miydi! O gün, neredeyse gök kubbeyi iktidarın başına yıkmak isteyen CHP de bugün, girelim diyor! Bu CHP, bu ülkenin yönetimine talip! Ne acı değil mi? Kuzey Irak'ın ne mene bir coğrafya olduğunu çokları bilmeden konuşup, yazıp-çiziyor. Hele orada oluşturulan sınır, kelimenin tam anlamıyla bir kepazelik örneğidir! İngilizlerin ektikleri nifak tohumlarından sadece bir tanesidir bu sınır. Bir de o sınırda bizim kurduğumuz (yaptığımız) karakollar var ki; evlere şenlik! Bu karakollar, o günkü şartlara yani, hayvan kaçakçılığına karşı kurulmuştu. Hayvanların geçirilebilecekleri vadi ve dere yataklarına kurulmuşlardı. Dolayısıyla bunlardan hiçbirisi teröre, terörist eylemlere karşı olamazdı. Ama, gelin görün ki, bunlar, çatılarına teneke ve o tenekelerin üzerlerine taş konulmak suretiyle, terör eylemlerine karşı kullanılıyordu! 25 senedir, bu karakollar basılıyor; taciz ateşine maruz bırakılıyor. Bunca zamandır, bunların yerlerinin değiştirilmesi kimsenin aklına gelmiyor! Ne kadar tuhaf!
22.10.2008
ÖZEL KUVVETLER
.Terörle mücadele, klasik ordularla; bu orduların mensupları ve bunların geliştirdikleri savaş metotları ile olmuyor. Bu durumu ise, 25 senedir terörle mücadele etmekte olan Türkiye biliyor. Yani, terörle savaş, nizami orduların işi değildir. Terörle etkin mücadele için; vaktiyle İçişleri bakanlığı bünyesinde ayrı bir müsteşarlık kurulması istendi. Bürokratların gücü, bu durumu, kuvveden fiile çıkarmaya yetmedi. Siyasi iktidarlar, her nedense böyle bir karar almadı; alamadı. 16 Ekim 2008 tarihinde yapılan zirve toplantısında; terörle mücadelenin aynı minval üzere yapılması kararı alındı. Siyasi irade bu kararın arkasında adurarak, bu durumu bir an önce kuvveden fiile çıkarmalıdır. Zira çok geç kalınmış bir husustur. Terörle mücadele için, özel birlikler oluşturulması fikri de yeni değildir. Vaktiyle, hem jandarmanın ve hem de Emniyet'in bünyesinde bu tür oluşumlar kurulmuştu. Bu kuruluşlar sayesinde; terörle mücadelede epeyce mesafe de almıştık. Buradaki eksiğimiz, bu kuruluşları daha sonraları kontrol edemeyişimiz olmuştur. Kontrolden çıkan bu kişilerden birçoğu; devlet adına çalışıyorum diye kendisine hizmet etmiştir. Devletin buradaki zaafı, bu kurum ve kuruluşlar ile bunların mensuplarına, yeterince ve sonuna kadar sahip çıkmaması olmuştur. Bunlardan birçoğu tedaviye ve korunmaya muhtaç iken, başıboş bırakılıp, kendi hallerine terk edilmiştir. Kendilerinin kullanıldığını zanneden bu kişilerden bir kısmı; kendileri adına birçok kanunsuz eylemlere girişmekten çekinmemişlerdir. Bu hataya bir daha düşülmemeli; devletin kontrolünde olması gerekli bu zevat, ömürlerinin sonuna kadar gözetilip, korunmalıdır. Bunun için gerekli kanuni müeyyideler bir an önce çıkartılmalıdır. Bu şekilde; hem terörle etkin mücadele sağlanmış olur ve hem de bu insanlara sahip çıkılmış olur. Ayrıca; terörle mücadelenin en etkili yolu; milletçe aynı iradeyi ortaya koyup, bunun arkasında olmak ve mücadele unsurlarını koordine edip, bunların tek elden hareket etmelerini sağlamaktır. Terörle mücadelede her kurum ve kuruluş; öyle kendi başlarına mücadeleye girişmemeli; bütün bunlar tek bir merkezden koordineli olarak yönlendirilmelidir. Dün olduğu gibi, asker ayrı istikamete çeker, siviller ayrı tellerden çalarsa; meydana gelecek kaotik ortamdan, şahısları adına faydalanmak isteyenler çıkar! Geçen dönemlerde meydana gelen bu tür olaylarda hâlâ pirincin taşını ayıklayabilmiş değiliz! Sıfatı ve görevi ne olursa olsun; hiç kimse kendisini devletin yerine koyup eylem yapamaz.
23.10.2008
.Sadece İsrail'in Filistin topraklarında kurulduğu günden beri değil; Osmanlı'nın Orta Doğu coğrafyasını terk etmek zorunda bırakıldığı günden beri o topraklarda kan ve gözyaşı bir türlü bitmek bilmiyor. Osmanlı'nın o çetrefilli coğrafyada barışı ve emniyeti kan ve gözyaşı akıtmadan sağlamadaki başarısının temelinde ne vardı? Evet; ne vardı ki, asırlardır sağlanan barış bugün yok? Bunun için kavganın temeline inmek lazım. Hazreti Mevlânâ bir gün talebeleri ile sokakta giderken, yolun kenarında bir köpeğin yavrularıyla sevecen bir halde oynamakta olduğunu görürler. Talebelerinden biri der ki: "Bakınız efendim; ne kadar sevimli ve müşfik oynuyorlar. Bizim insan olarak yapamadığımızı, onlar hayvan oldukları halde yapabiliyorlar!" Mevlânâ hazretleri şu cevabı verir: "Aralarında kemik yok da ondan!.. Kemik atın da bakın bakalım; birbirlerine nasıl hırlaşırlar!.." Kavganın temelinde; birbirinin kemiğine musallat olmak istemek yatıyor. Osmanlı ise, almak yerine vermeyi tercih ettiğinden ve de insanlara adil davrandığından kavga olmuyordu. Osmanlı'nın gönderildiği bu netameli coğrafyaya Batılı emperyalist güçler âdeta leş kargaları gibi hücum ettiler. Tabiatıyla öncelikle yerli Arapları Osmanlı'nın aleyhinde kışkırttılar. Onlara, sözde iktidar ve istiklal vadettiler. 1. Dünya Savaşı'nın sonunda İngilizlerin patronajında taksim edilen bu netameli coğrafya şimdilerde ABD'nin arzusu istikametinde yeniden sahiplenilip şekillendirilmekte. İsrail, kurulduğu 1948'den beri; devlet ve millet hayatını savaşarak devam ettiriyor. Bir savaş düşünün; savaşan devletin ömrü ile yaşıt ve yarım asrı geçmesine rağmen hâlâ sürdürülmekte!.. ABD'nin eski Başkanı Clinton zamanında; Filistin-İsrail barışına ramak kalmıştı. Olmadı... (Not: Filistin dramına yarınki makale ile devam edeceğim. F.B.)
12.03.2008
.Geçen hafta; İsrail'in Ankara Büyükelçisi ziyaretime geldi. Meclis'teki odamda kendilerine randevu verdim. Büyükelçinin Bergamalı olduğunu öğrenince; lafı uzatmadan hemen konuya girdim; "Gazze'de yapılanları nasıl izah edeceksiniz? Dünyanın gözü önünde, kelimenin tam anlamıyla (soykırım) yaşanıyor! Sivil insanlar ölüyor. Halkın evleri başlarına yıkılıyor. Su yok, elektrik yok, yiyecek sıkıntısı had safhada... On binlerce kişi ölümle burun buruna! Hamas'ı seçti diye bir halk, böylesine gayr-i insani olarak cezalandırılır mı? Kundaktaki bebekler katlediliyor. Bunları televizyonlar yayınlıyor. İsrail devletinin prestiji ayaklar altında! Ne yapmak istiyorsunuz?" diye sorunca; Büyükelçi; "Siz de Kuzey Irak'a girdiniz. Demek ki devletler bazen mecbur kalıyorlar!" demez mi? Kendisine; "... Evet, biz sınır ötesi harekât yaptık. Ama bir tek sivilin burnunu kanattık mı? Hedefimizde terör örgütünün inleri vardı, onları halledip 8 gün içinde çekildik. Bütün dünya bizi hayranlıkla izledi ve takdirlerini iletti!.." dedim. "Ama, Hamas da bizim sivil mekanlarımıza füze fırlatıyor" dedi. Bunun üzerine kendisine, "Filistin tarafının attığı füzelerle kaç tane sivil İsraillinin öldürüldüğünü bana söyler misiniz?" diye sordum. "Böyle soru olmaz! Füzenin tedirginliği yetiyor! İlla ölmemiz gerekmez" şeklinde kendince bir savunma yaptı. Büyükelçiye son sözüm şu oldu: "... Bu savaştan İsrailliler de yoruldu. Bir insan ömrü (63 sene-ortalama), başlıyor ve bitiyor. Bu ömür hep savaşla geçiyor ama, savaş hâlâ devam ediyor! Bunun bir manası olabilir mi? Bakınız ve yetkililerinize de söyleyiniz. Bizim Başbakanımız Sayın Recep Tayyip Erdoğan, Orta Doğu barışı için büyük bir şans, iki taraf için de güven duyulan önemli bir şahsiyet. Bu fırsatı iyi değerlendirin ve bu barışı artık sağlayın!" Tayyip Erdoğan'a, arabuluculuk konusunda güvendiklerini ve bunu kendisinden istediklerini söyledi. Bakalım; diyeceğim ama elimizi çabuk tutmalıyız. Zira Gazze'nin bu haliyle 1 dakika bile beklemeye tahammülü kalmamıştır...
13.03.2008
"Muhtıralar demokrasisi!"
Bizim demokrasimiz de böyle işte; dünyadaki hiçbir demokrasiye benzemiyor. O yüzden devamlı muhtıralara muhatap oluyor. Hem de her çeşidinden. En son olarak, "yargı muhtırası"na şahit olduk! Daha dün (8 ay önce) genel seçimlerden yüzde 50'ye yakın oy alıp tek başına iktidara gelen AK Parti'ye kapatılma davası açıldı. Dava, Anayasa Mahkemesi'nde görülecek. Savcının iddianamesinin özetinde AK Parti'nin "Laiklik karşıtı eylemlerin odağı haline gelmesi" gösteriliyor. Hemen belirtmeliyiz ki, AB sürecindeki bir ülkenin demokrasisinin hangi ad altında olursa olsun muhtıralara muhatap kılınması kabul edilebilir bir şey değildir. AB'nin genişlemeden sorumlu komiserinin çok yerinde vurguladığı üzere; demokrasilerde esas olan kuvvetler ayrılığıdır. Burada, siyasetin yargıya müdahalesi olmayacağı gibi yargının da demokratik siyasete müdahalede bulunmaması lazım gelir. Türkiye'mizde bu muhtıralara, her nedense hep hükümet ve TBMM muhatap kılınmaktadır. O vakit, adama sormazlar mı ki; Meclis'in duvarında yazan: "Hakimiyet (egemenlik) kayıtsız şartsız milletindir" sözü ne manaya gelmektedir? Ne tür muhtıra olursa olsun, bunların hepsinin demokrasimizi budadığı (kolunu, kanadını kırdığı) apaçık bir gerçektir. Doğrusu bunda, bu tür muhtıralara çokça muhatap olmuş Süleyman Demirel'in vebali çok büyüktür! Her seferinde "şapkasını alıp gitmiş!" bir kere olsun dik duramamıştır! Şahsen, bu muhtırada benim dikkatimi çeken husus, işin zamanlamasıdır. Öyle; hafta sonuna denk getirilip piyasalarla irtibatlandırılmasını yazmayacağım. Malum; dava Anayasa Mahkemesinde görülecek. Aynı mahkemede Meclis'in 411 oyla çıkardığı Anayasa değişikliğini ihtiva eden maddeler, CHP ile DSP'nin müracaatı üzerine zaten görüşülmektedir. O anayasa değişikliği maddeleri de kimilerine göre; laiklik maddesini zedelemektedir! Yeni açılan bu dava, mahkemenin elindeki iptal istemli davayı etkiler mi, etkilemez mi? Sadece soruyorum... Etkilemez derseniz, o vakit, davanın sonucunu beklemek daha şık olmaz mıydı?!.
19.03.2008
Türkiye yalnız!
Devletler de tıpkı insanlar gibidir. İnsanlar için söylenen: "Düşmeye gör!" sözü, aynen devletler için de geçerlidir. Zengin ve güçlü olduğunuz vakit, hemen herkesi yanınızda görürsünüz. Etrafınızda takla atanların haddi hesabı olmaz. Kader bu; illa ki hükmünü icra edecektir. Nitekim, her çıkışın bir inişi olduğu gibi; her yükselişin çöküşü de kaçınılmazdır. Türk cemiyeti imparatorluk ve cumhuriyet devrelerini içine alacak şekilde son iki yüz senedir "yalnızlığı" oynamaktadır. Bu hâl, dikkat edildiğinde; devlet hayatımızın güç ve kudretini yitirmeye başladığı dönemden bugünlere devam eder. Yalnızlığımızı, evvela 'Cihan Devleti'mize musallat olduklarında görüp yaşadık. Sadece dışımızdakileri değil; imparatorluğumuz dahilindeki onca renk, dil, din karışımındaki milletleri de bizim güç ve kudretimiz dizayn ediyor ve hizaya sokuyordu. Ne zaman ki, güç ve kudretten düştük; içimizdekilerle, dışarıdakiler el ele vererek üzerimize çullandılar. Parçalanma ve çöküş mukadder oldu. "Yurtta sulh, cihanda sulh"u dillendirdiğimiz cumhuriyet döneminde de hep yalnız kaldık. Güç ve kudretten düşünce... Komşularımızla, zaten öteden beri kanlı-bıçaklı idik! Diğer komşularımız ise, bizden zorla kopartılmak suretiyle devlet diye karşımıza dikilmişlerdi. Bunların varlıklarını sürdürebilmeleri dahi bize olan düşmanlıkları paralelinde olmalıydı! Nitekim öyle de oldu! Dolayısıyla, ne Batı'ya, ne etrafımızdaki komşularımıza ve ne de Doğu'ya yaranabiliyorduk! Bütün bu olumsuzluklar altında bizim güç ve kudretten düşüşümüz yatmaktaydı. Bu durumu çok iyi (!) bilen idarecilerimizin de öyle bir dertleri yoktu. Dünyadan tecrit olma halinde yaşamak onların da hoşuna gidiyordu! "Azıcık aşım ağrısız başım!" bir dünya yeğlemişlerdi ama; kazın ayağı hiç de öyle olmadı! Bizim yöneticilerimize kalsa idi; "Güneşe göç de olsa idi"; Türk halkı bundan habersiz olmalıydı! 2. Dünya Savaşı'ndan sonra, yeniden şekillenen dünyamızda gerçek demokrasinin yaşatıldığı ülkelerin dışındaki tüm dünya ülkeleri "kapalı veya yarı açık cezaevleri"ni andırıyordu. Türkiyemiz de gerçek demokrasiden uzak haliyle bu durumdan nasibini almaktaydı. Ta ki merhum Özal'ın 80'li yıllarına gelinceye değin... Dünyadan habersizdik!.. Türk insanı ilk defa kitleler halinde yurt dışı ile tanıştı. O vakte kadar, dışımızdaki dünyadan ve bu dünyadaki değişim ve gelişmelerden habersizdik. Ne oralara gidip görmeye müsaade ediliyordu; -zaten ekonomik olarak da, milletin kahir ekseriyetinin buna gücü yoktur- ve ne de oradaki hayatı görmemize imkân verecek iletişim araçlarımız vardı. Malum, televizyon tek kanal ve devletin tekelinde idi. O da ya Ankara'nın Kızılay'ını, ya da İstanbul'un Taksim'ini göstermekle yetiniyordu! O günkü devlet TRT'sini seyreden de dünyayı bu yerlerden ve buralardaki olaylardan (!) ibaret zannediyordu! Gösterilmek istenen ve bunların neticesinde; halkın üzerindeki baskıyı biraz daha artırmayı gerekli kılan (!); Taksim'de İTÜ'lü gençlerin, Kızılay'da da ODTÜ'lü gençlerin nümayişlerinden başkası değildi! Görüldüğü üzere Türk insanı yalnızca dışarıda değil, içeride de olabildiğince yalnızlığa ve sahipsizliğe itilmiştir! Bu mühim mevzuya yarınki makalemizle devam edeceğiz...
09.01.2008
Türkiye yalnızlığını gideriyor
Dış dünyanın varlığından bizi haberdar eden merhum Turgut Özal oldu. Tabiri caizse, Özal; Türk insanını ülke sınırlarına hapseden anlayışı silen ve Türk insanının ufkunu dışarıya açan ve bu gaye ile beynimizdeki ve ayaklarımızdaki prangaları kıran adamdır. Özal'ın vefatından sonra, âdeta ondan intikam alınırcasına Türk insanı yeniden ülke içine mahkum edildi. Halbuki bu tavır rüzgâra karşı tükürmek gibi bir şeydi! Onca insanımız yurt dışında iş yeri açmışken ve teknolojik iletişim vasıtaları dünyayı bir odaya sıkıştırmışken siz, hangi kısıtlamadan dem vurabilirsiniz? Buna gücü olsa idi, komünist Rusya direnebilirdi. O bile darmadağın oldu. Siz, üstelik demokratik ülke olduğunuzu iddia edeceksiniz! Kayıp yıllar... Bu uğursuz (meşum) yıllar, 90'lı senelerin başından 2002 yılına değin devam etti. On seneyi aşkın bu dönem içinde milletimiz bütün siyasi partileri, onların liderlerini ve kadrolarını iktidarda denedi. Bu arada kimler gelip gitmedi ki! Süleyman Demirel, Tansu Çiller, Necmeddin Erbakan, Mesut Yılmaz ve Bülent Ecevit iktidarlarını yaşadık. Bunlardan yalnızca Erbakan dönemi, millet adına bir şeyler yapabilmenin gayreti içinde oldu; ona da malum çevreler fırsat vermedi! Dolayısıyla, bu on yılı aşkın zaman dilimi, Türkiyemiz ve Türk insanı için kayıp yıllar olmuştur. Milletimiz çektiklerini bilerek sandığa gitti ve eyyamcı güruhunun hepsini sandığa gömdü! AK Parti'yi tek başına iktidara getirdi. AK Parti'nin başındaki lider, genç ve dinamikti. Milletine tutkun, hizmet sevdalısı idi. Recep Tayyip Erdoğan, merhum Özal'ın bıraktığı yerden işe koyuldu. Malum, merhum Özal'ın öncelikle yapmak istediği üç şey vardı. Bunlar, fikir ve ifade hürriyeti, vicdan ve inanç hürriyeti ve de teşebbüs hürriyeti idi. Fikir, ifade, vicdan ve inanç hürriyetlerinin önünde engel olarak duran TCK'daki 141, 142 ve 163. maddeleri bir çırpıda kaldırdı. Halbuki Özal'a kadar, bunların kaldırılmasını düşünmek ve bunu ifadelendirmek bile mesele idi. Bütün komşularımızla kanlı-bıçaklı idik! Hiçbirisi ile hiçbir zaman dostane şekilde tokalaşamadık. Mütemadiyen birbirimize karşı kin ve öfke besledik ve yumruklarımızı sıktık. Tayyip Erdoğan, sıkılan yumruklara avuçlarını, hatta kucağını açarak ısrarla ve defaatle gitti. Ermenistan hariç, diğer bütün komşularımızla dostane ilişkiler kurdu. Hepsi ile ticaretimiz artarak gelişti. Bize en düşman ülke Suriye ile neredeyse ağabey-kardeş münasebetleri teessüs etti. Başbakan Abdullah Gül döneminde ABD ile Kuzey Irak'ta çok çirkin bir olay yaşanmıştı (Türk askerinin başına çuval geçirme hadisesi). Bu yüzden Türk-Amerikan münasebetleri hep rölantide gidiyordu. Tayyip Erdoğan'ın kararlı duruşu, ABD Başkanı Bush'u ister istemez hizaya getirdi. Bush, PKK'yı ortak düşmanımız olarak ilan etti ve onunla mücadelede beraberlik sözü verdi. Mekik diplomasisi! AK Parti hükümetini, sınır ötesi harekât için "ağırdan alıyor" diye eleştirenler, bir hususu gözden kaçırıyorlar. Bu dönem zarfında Başbakan Tayyip Erdoğan ve ilgili bakanları mekik diplomasisi ile ilgili bütün ülkeleri dolaşmış ve hepsinin yanımızda olmasını başarmışlardır. Bugüne kadarki bütün sınır ötesi harekâtlarımızda başta AB ülkeleri olmak üzere birçok devlet Türkiye'yi kınıyordu. Tayyip Erdoğan'ın ve AK Parti hükümetinin bu başarısı; yani neredeyse bütün dünyayı yanımıza almamız nasıl alkışlanmaz? Şimdiye kadarki hiçbir Cumhuriyet hükümeti böyle bir başarı elde edebilmiş midir? O halde, "Sezar'ın hakkını Sezar'a" verelim ve Başbakan Tayyip Erdoğan'ı ve AK Parti kadrolarını canu gönülden tebrik edelim...
10.01.2008
Terör belasının düşündürdükleri -1-
Fuat Bol
Ülkemiz tamı tamına 24 senedir, fiili olarak PKK terörü ile boğuşmaktadır. Terör normal savaş şekillerinden olmayıp; tek kelime ile savaşın "en alçakça" olanıdır. Savaşın bu şekli, yani terör; tarihin her devrinde olagelmiştir. Terör savaşında muhatabımız (hasmımız) gündüz külahlı- gece silahlı olduğundan; yani sizinle nizami savaş yapmadığından; gücünüz ne olursa olsun (süper güç de olsanız) işiniz çok zordur. Bir kere nizami ordularınızla, savaşı bir yere kadar sürdürebiliyorsunuz. Ayrıca, devletler; hele de demokrasi ile idare ediliyorlarsa; üstelik bizdeki gibi, üstüne üstlük bir de bir kısım medyası sorumsuz yayınla teröre çanak tutarsa işiniz büsbütün zorlaşır. Nizami ordu ile ve böyle bir ordunun nizami (kanunlar çerçevesinde) hareket edip terörle başedebilmesi nerdeyse imkansızdır. Terörle savaş için terörist gibi eğitimli savaşçıya ihtiyaç vardır. Fazla uzağa gitmeyin sevgili okuyucularım. Yalnızca 50-60 senelik demokrasi tarihimizi, sinema şeridi gibi gözlerinizin önünden geçirin; mütemadiyen aynı filmi size tekrar tekrar seyrettirdiklerini görürsünüz. Türkiye'mizde ne zaman, vatanını-milletini seven ve bunların kalkınması için gecesini gündüzüne katan bir iktidar gelmişse; Türklüğün ebedi düşmanları derhal harekete geçer ve ülkmezi kalkınma yolundan alıkoymak için akla hayale gelmedik gaileler açarlar. Püsküllü bela... Terör, bu gailelerin püsküllü belasıdır. Ne yazık ki, bu belayı bize karşı başta bütün komşularımız (vaktiyle Sovyetler, sonraları Rusya, Bulgaristan, Yunanistan, Kıbrıs Rum yönetimi, Suriye, Irak, İran) olmak üzere; NATO içerisinde dost ve müttefik bildiğimiz ülkeler ve AB'nin çoğu ülkeleri desteklemiştir ve elan da desteklemeye devam etmektedir. Bunlardan yalnızca Suriye, kolu kanadı kırıldığı ve hamisi Rusya tarafından terk edildiği için, terör örgütüne yataklık etmekten sıyrılmış ve onun yerini Kuzey Irak'taki Kürt yönetimi almıştır. Malum, Irak'taki Kürt yöneticiler; bir tanesi Talabani olup ABD tarafından Irak Merkezi yönetiminin başına getirilmiştir. Bir diğeri ise, Kuzey Irak'taki Kürt yönetiminin lideri Mesut Barzani'dir. Her iki şahıs da, bütün dünya (!) tarafından eşkıya bilinip, adam yerine konmazlarken; Türkiye'miz bunlara sahip çıkmış, kendilerine TC pasaportu vererek dünya üzerinde dolaşmalarını mümkün kılmıştır. Oysun gözünü... Saddam zulmünden kaçan bir milyona yakın Peşmergeye Türkiye'miz kapılarını açmış ve kendilerini bağrına basmıştı. Sen misin; bunca iyiliği yapan? O halde; "iyilik yaptıklarınızın şerrinden kaçınınız!" söyleminin hakikatine hazır olmalısınız. Diğer bir deyişle; "besle kargayı, oysun gözünü!" Bunların birazcık akılları varsa; kendi yakın tarihlerine şöyle bir baksınlar: Acaba kendilerinin Türk'ten başka gerçek dostları var mıymış? Çünkü, tarih boyunca; Türk'ten başka kimin veya kimlerin dostluklarına güvenip yola çıkmışlarsa, devamlı suretle yarı yolda bırakıldılar. Aldatıldılar. Emperyalist güçler, bunları kendi emelleri doğrultusunda kullandı. Bu kullanım esnasında kendilerine olmayacak şeyleri vadettiler. Kendi emellerini gerçekleştiren bu güçler; işleri biter bitmez Kürtleri sattılar. Bütün bunlara bakıp ibret almadan hâlâ emperyalist güçlerin peşine takılıp gitmelerine ne kadar şaşılırsa azdır! Vicdanlarını emperyalist güçlere satan bu nâdânların gözleri ne denli kör olmuş ve akılları nasıl örtülmüş ki; hayaline kapıldıkları devletlerini kurabilmek için Türkiye gibi, daha düne kadar veli nimetleri olan Türkiye'yi düşman ve hedef seçerek terörist eylemlere girişmektedirler. Not: Yarın bu mühim konuyu yazmaya devam edeceğiz.
31.10.2007
Terör belasının düşündürdükleri -2-
Dünkü makalede, "teröre çanak tutan bir kısım medya (!)"dan söz etmiştik. Yazılı veya görsel (gazete ve televizyonlar) medya nasıl olur da, eli kanlı bir terör örgütüne çanak tutabilir? Eğer bahse konu Türkiye ise, bal gibi tutar! Çünkü Türkiye'mizde maalesef hemen her şey birbirine karışmıştır. Ve, hemen hiçbir kurum ve kuruluş had tanımamaktadır. Demokrasiyi (hürriyeti) de doğru algıladığı söylenemez. Bir çoğumuz demokrasiyi hâlâ had tanımazlık olarak algılıyor. Hürriyet nedir? Nerede başlar; nerede biter? Sınırsız hürriyet olabilir mi? Daha açık ifadesiyle sınırsız hürriyet, gerçekte hürriyet midir? Dünyanın hiçbir demokratik ülkesinde bizdeki gibi; duyarsız ve sorumsuz medya anlayışı ve uygulanışı söz konusu değildir. Medya elbette kamu adına; araştıracak, sorgulayacak, tenkit edecek ama; bunların hepsinin bir ölçüsü olmalı değil mi? İşte biz, bu ölçüden mahrumuz! Medya, yerine göre; bazen savcı, bazen yargıç.. Bazen de her ikisi birden... Geçen hafta, ilgili bakanlığın talebi üzerine RTÜK, televizyonlara askeri operasyonlarla ilgili yayın yasağı getirmek istedi. Daha doğrusu "duyarlı yayın" talebinde bulundu ki, bunu, medyamızın büyükçe bir kısmı zaten uygulamakta idi. Milliyetçilik ve vatan sevgisi bunu gerektiriyordu zira.. Kampanya başlattı!.. Mahut bir kısım medya hop oturup hop kalktı! Sansürün hortladığını ileri sürerek hükümet aleyhine kampanya başlattı. Bir de ne görelim! Bu, bir kısım medyamızın talebi üzerine; yargımız (Danıştay) da bu durumu "sansür" olarak değerlendirdi ve RTÜK'ün yayın yasağını kaldırdı. Hukuka herkesin saygı duyması lazım elbette. Saygı duyalım ve verilen karara uyalım ama; biraz düşünelim bakalım bu karar ne kadar adil? Burada kamu düzenini bozucu, sarsıcı bir kısım yayınlar söz konusu. Bunlar görmezlikten gelinebilir mi? "Eğer, orası Türkiye ise, orada her şey olur!" Nitekim oluyor da.. Bakınız; demokrasinin ve hürriyetlerin temsilcisi ve öncüsü ABD de medya var. Orada da asrımızın en büyük terörist eylemlerinden birisi gerçekleşti. Uçaklarla, İkiz kuleler vuruldu. Bu faciada beş bine yakın insan öldü. ABD televizyonlarındaki yayınlarda acaba bir tek ceset görüntüsü yer alabildi mi? Almadı, alamadı.. Acaba neden? ABD'de basın hürriyeti yok mu idi? Elbette vardı ama, oralarda herkesin ve her şeyin bir haddi-hududu vardır. Halkı galeyana getirici, öfke ve taşkınlığa sevkedici veya savaş esnasında halkın moralini bozucu, onları ümitsizliğe itici yayınlar yapılamazdı. Bizde de; kanunlarda kağıt üzerinde, bütün bunlar var ama gelin görün ki, uygulamada bunlardan eser yoktur. Terör örgütleri, eylemlerini çoğu kez propaganda amaçlı yaparlar. Medyanın sorumsuz tutumu Medyanın bu denli sorumsuz tutumu, terör örgütlerinin arayıp da bulamadıkları bir şekildir. Peki, böylesi yayınlar, ister istemez terör örgütünün ekmeğine yağ sürmüyor mu? Bu yayınlar terör örgütünün amacına hizmet etmiyor mu? Bugün bu iktidar var, yarın başka partilerin iktidarı olacak. İktidarı eleştiriyoruz diye, yapılan bu denli pervasız ve sorumsuz yayınlar sözde halk adına oluyor ama gerçekte halkın aleyhine tecelli ediyor. Diğer çok önemli bir husus da; yukarıda bir nebze işaret ettiğimiz halkın galeyana getirilmesi mevzuudur. Hadiselerin kendileri, milleti direkt olarak etkiliyor zaten. Medya olarak, bunun (yaranın) üzerine tuz biber ekmeniz ne kadar doğru olur? İç barışı tehdit eden bu durumu başka bir yazımızda konu edineceğiz.
01.11.2007
Avrupa Birliği'nden ne bekliyoruz?
Büyük medeniyetler kurmuş dünyanın en eski ve en saygın milletlerinden biriyiz. Çok az milletin mazisinde, utanılacak sayfaların bulunmaması keyfiyeti vardır ki, biz onlardan biriyiz. Şanla, şerefle yoğrulmuş bir mazimiz var. Kaderin cilvesine bakın ki dünyaya insanlık ve adalet dağıtan bu asil milletin evlatları bugün, Avrupa kapısında insan hak ve hürriyetlerini, hukukun üstünlüğünü kısaca adaleti aramaktadır! Neden böyle oldu; ayrı bir fasıldır. Onun sebeplerini tarihçiler araştırıp yazsınlar. Biz reel politiği görüp değerlendirmek durumundayız. Bugün (en az yüzelli seneden beri) biz Türk milleti olarak hak ve hakikati ceket astarımızın içinde unutarak, el kapılarında kurtuluş reçeteleri aramaktayız. Cihan devletimizin inkırazından sonra güç ve kudretimizi yitirdik. Artık, değil dünyaya nizamat vermek; hak-hukuk (adalet) dağıtmak, bizzat kendimiz bütün bunlara muhtaç hallere düştük! İnsanı merkeze koymak Avrupa kâh bizden görerek veya kendi içinde çok kan dökerek yani çok ağır bedeller ödeyerek, kısmen insanı refaha ulaştıracak sistemini bulup kurdu. Kısmen demek zorundayız, zira beşer idrakinin bulduğu hiçbir sistem mükemmel değildir. Mutlaka eksikleri vardır. Avrupa bu hale, insanı merkeze koymak ve herşeyi ona göre şekillendirmek suretiyle kavuştu. Evet; önce insan... Batıda bir insan yaralanıp veya hastalanıp hastaneye düştüğünde; hiçbir şeyine bakılmaksızın derhal teşhis ve tedavisine bakılır. Bizde ise daha düne kadar hastalarımız hastanelerde rehin kalıyor; taburcu edilmelerine imkan verilmiyordu. Söz gelimi travma geçiren bir hasta hastaneye geldiğinde; kimliği, sağlık ve sosyal kartı veya parasının olup olmadığı sorulur buna göre teşhis ve tedaviye başlanır! O arada ölenler, eğitim zayiatı addedilir!.. Hukukun üstünlüğü prensibi Avrupa Birliği ülkelerinde hukukun üstünlüğü prensibi yaşatılır. Bizde ise henüz kanun devleti var; öyle ki bu devlette insan (fertler) devleti içindir ve asla devleti insan için değildir! Halbuki atalarımız ne demişti? "...insanı yaşat ki, devlet yaşasın!.." Avrupa elbette bir Hristiyan medeniyetidir. Bugün itibariyle tamamen inançsız (ate) da olsa, temeli Hristiyanlık inancı ve onun ahlak hassasiyetine dayanır. AB, Türkiye'yi üye yapmakla ilk defa kendi kültürünün dışında (İslam eksenli bir toplumu) ortaklığına dahil etmiş olacaktır ki, bu da sık sık sözü edilen ve bir türlü hayata geçirilemeyen medeniyetler ittifakı için kuvvetli bir adım olacaktır. Birliğe dahil olmayı da ayrıca hayatımızın vazgeçilmezi olarak görmemeliyiz. Burada esas olan, bizim yitiğimiz olan Avrupa normlarına sahip olmaktır. Nitekim, Japonya da AB üyesi ülkelerden değildir ama AB normlarına sahip demokratik ve müreffeh bir ülkedir.
28.06.2007
Azınlığın tahakkümü
Anayasa Mahkemesi, Cumhurbaşkanlığı seçimi konusunda Meclis'te toplanma yeter sayısı için öne sürülen "367" sayısı için gerekçeli kararı nihayet (58 gün sonra) açıkladı. Açıklanan gerekçe de tıpkı verilen karar gibi hukuki olmaktan ziyade siyasidir. Bu karar ve gerekçe ile 1982 Anayasası'nın ruhuna aykırı işlem yapılmış ve adeta 1961 Anayasası'na dönülmüştür. Halbuki, hatırlanacağı üzere;1982 Anayasası anılan seçimi kolaylaştırmak için yapılmıştı. Nitekim, yeni bir anayasa yapmanın gerekçelerinden biri de bu idi. Meclis, onca toplantılara ve seçim turlarına rağmen, cumhurbaşkanını seçememiş ve bu yüzden askeri yönetim idareye el koymuştu. 367 sayısı şartı var Peki, acaba şimdi yapılmak istenen nedir? Anayasa Mahkemesi bu kararıyla, kendisini yasama gücünün yerine koymuş ve cumhurbaşkanlığı seçimini adeta imkansızlaştırmıştır. Çünkü, 1982 Anayasası, Meclis'in teşekkülünden sonraki (20 gün) içinde cumhurbaşkanı seçilemediği takdirde, "derhal" seçime gidilir hükmünü amirdir. Bir yandan Meclis'in toplanıp açılabilmesi için 367 sayısı şartı var; diğer yandan da cumhurbaşkanını seçemediği takdirde (nasıl seçecekse!) derhal seçime gidilecek. Demek ki, 3-4 parçalı bir Meclis oluşumu halinde her üç ayda bir genel seçimleri yenileyeceğiz! Nitekim, bu cümleden olarak Anayasa Mahkemesi üyesi Haşim Kılıç: "...Demokratik hayata ara verilmesine neden olan bu duruma çözüm üretmek amacıyla yeni Anayasamızın 96. ve 102'nci maddelerinde gerekli düzenlemeler yapılmıştır. Daha seçimin başında üçte iki toplantı nisabını aramak, 1961 Anayasasında sorun olmuş bir konuyu çözmek, kolaylaştırmak değil, daha da ağırlaştırmaktır. 1982 Anayasasını yapanların iradesi bu değildir. Cumhurbaşkanlığı seçimleri bundan sonra istenen toplantı nisabıyla daha büyük sorunların kaynağı olmaya adaydır. Tam da bu noktada demokratik hayat, yerini daha ağır kaoslara bırakmak gibi hiç de düşünülmeyen sonuçlara neden olabilecektir!" demektedir ki, el-hak doğrudur. Çoğunluğun mahkûmiyeti Anayasa Mahkemesinin, Meclis toplantı nisabını üçte iki yani 367 olarak belirlemesi, daha açık ifadesiyle çoğunluğun azınlığa mahkûmiyetidir. Örneğin; sizin partiniz 360 milletvekili çıkaracak, bu sayı ile bile Meclis'i toplayamayacaksınız. Meclis'te cumhurbaşkanı seçimlerini görüşebilmek için en az 367 üyenin hazır bulunması gerekiyor. Bunun için; 360 milletvekili çıkaran en büyük parti, 7 (sadece yedi) milletvekili çıkaran partinin kapısına gidecek ve arzularını soracak! Yedi kişilik partinin arzusu istikametinde cumhurbaşkanı seçilebilecek! Ne diyelim; hukuk adına böylesine garabet ancak bizim ülkemizde yaşanabilir!
02.07.2007
Baskı ile zulüm ile netice alınmaz!
Türk cemiyeti, imparatorluk kültürü ile asırlardır yoğrulduğu için, her bakımdan çok çeşitliliğe teşnedir. Hemen her dil, her renk, her inanç ve her kültürdeki insanları aynı mahallede yaşatan bir medeniyetin mensuplarıyız. Üstelik hiçbir ırkın, rengin, dilin, inanç ve kültürün diğerine baskı yapmak, dayatmak ve onu horlayıp aşağılamak şöyle dursun; bilakis saygı duyduğu ve elinden geldiği kadar kollayıp koruduğu ve gelişmesi için müsait ortamları hazırlayan engin bir medeniyetin ahfadıyız. Ecdadımızın bu özelliğinden dolayı, onları ne denli tebcil edip yüceltsek azdır. Şu inceliğe ve zarafete bakın ki, diğer milletler alınmasınlar, komplekse kapılmasınlar diye "Türklük" mefhumuna vurgu yapmamış ve kendini "Osmanlı" diye ifade etmiştir ki, Osmanlı'nın ihata ettiği (kapsadığı) mananın içinde, imparatorluk dahilinde yaşamakta olan bütün milletler vardır. Adaletten sapınca... Devletler güçlerini adaletten alırlarsa payidar olurlar. Zalim devletin uzun ömürlü olması mümkün değildir. Türk cemiyetindeki toplumsal barış adalet sayesinde sağlanmıştı. Ne zaman ki, adaletten sapmalar oldu, toplumsal barışın bozulmağa başladığını fena halde hissettik. Yapılması gereken adaleti tesis idi. Ama biz, bunun yerine ne yaptık biliyor musunuz? Hak ve hürriyetleri kısarak yani hayatı zorlaştırarak bunun altından kalkılabileceğini zannettik. Biz baskıyı artırdıkça, elimizin altındaki toplumları merkezi idareye karşı biledik! Kuvvet ve kudretten düşünce de, irili ufaklı bütün ekalliyetler dişlerini gösterdiler. Osmanlı imparatorluğu bir yanda dünyanın en büyük devletleri ile çeşitli cephelerde Cihan Savaşına tutuşurken diğer yandan da içimizdeki ayrık otlarıyla uğraşmak mecburiyetinde kalmıştır ki, bu durum elbette bize pahalıya patlamış ve bizi Cihan Devletimizden etmişti. Hürriyetleri kısıtlamayalım Cihan Devletimizin külleri üzerinde Türkiye Cumhuriyeti'ni kurduk. Anadolu coğrafyasına sıkışan Türk cemiyeti yine bir imparatorluğun mozaiği görünümünde. Böyle olması çok tabiidir. Balkanlardan Kafkaslara kadar dışarıda kalan ne kadar Türk ve İslam unsuru varsa, Anadolu coğrafyasına sığındı! Türk'ün kadirşinaslığını burada da gösterdik ve kapılarımızı, kardeşlerimize ardına kadar açtık ve hepsini bağrımıza bastık. Bu denli bir çeşitlilik bizim zenginliğimizdir. Dikkat ediniz devlet ve millet hayatımızda ne vakit güç ve kuvvetten düşersek birileri aramızda nifak çıkarmak ister. En hassas konularımız istismar edilerek bizi birbirimize düşürmeye gayret ederler. Hâlâ daha etmektedirler. Bundan dolayıdır ki, bu netameli coğrafyada güçlü ve uyanık olmak zorundayız! Bu demek değildir ki; halkımıza baskı yapalım; onun hak ve hürriyetlerini kısıtlayalım. Tam tersine mümkün olduğunca en geniş manada bu hürriyetleri tanıyalım ki, art niyetli insanların istismar edebilecekleri konuları kalmasın.
16.07.2007
Siyasette kalite
Bir kere şu yapılan tespit çok yanlıştır. Falan kurum itibarlı da filan değil gibi... Her şeyden önce şunu kabul etmeliyiz ki bütün kurumlarımız halkımızın yansımasıdır. Biz nasıl isek kurumlarımız da öyledir. Bizler iyi, onlar kötü veya bizler kötü onların iyi olacak halleri yok! Toplum bir ayna gibi aynıyla kurum ve kurluşlara yansır ve onları oluşturur. Bundan dolayıdır ki; biz; fert fert, aile aile, sokak sokak, mahalle mahalle düzelmedikçe toplumun veya kurum veya kuruluşların düzelmesinden bahsedilemez. Ayrıca şu da bir gerçektir ki; biz nasıl isek öyle idare ediliriz. Bizler iyi isek, başımıza da iyiler gelir! Son zamanlarda moda oldu; hemen her önüne gelen siyaset kurumunu ve siyasetçileri karalıyor.. Kendileri çok matahmış gibi! siyaset kurumunu oluşturan siyasetçiler kimlerdir? Ben, sen, o.. Bizleriz, yani hepimiziz. Alkışlamak lazımdır Bir de madalyonun öbür yüzü vardır ki, bunu da söyleyip siyasetçilerin de hakkını yememek lazımdır. Şöyle ki; Türkiye'mizde siyaset kurumu kadar horlanan, aşağılanan, kesilen, biçilen, yasaklanan, kapatılan; mensupları sözde muhakeme edilip idama varıncaya kadar envaî çeşit cezalara çarptırılan siyasetten başka kurum var mıdır? Bunca kesinti, badire ve tatil edilmesine rağmen siyaset kurumu bugün varlığını sürdürebiliyorsa, bunu alkışlamak lazımdır. Bırakın çok gerilere gitmeyi, sadece demokrasi tarihimize bakınız; her on senede bir siyaset kurumunun tu-kaka edildiğini görürsünüz! Beşerî meselelerde yanıldığımız nokta şudur ki, bir şeyin sebebini iyice araştırmadan sadece "nasıl"ına bakarız. Yani dış görünüşüne. Halbuki bu durum aldatıcı olabilir. Mesela siyasetçinin kaliteli olup olmadığını anlamak için, onun ne için siyaset yaptığına bakmak lazım. Malum bir kısım insanlar siyaset kurumunu bir geçim kaynağı bilir ve sırf bunun için siyaset yapmak ister. Burada arayacağımız kriter, siyaset kurumunda şeref aramak değil, siyaset kurumuna şeref katacak insanı bulabilmektir. Bu da, siyaseti yalnız ve yalnız millete hizmet için yapanlarda bulunur. Hizmeti şiar edinenler Milletimiz siyasi parti tercihi yaparken işte bu kritere dikkat etmelidir. Acaba hangi parti mensupları (adayları) hizmeti şiar edinmişlerdir? Bu da lafla değil icraatla belli olur. Şu anda seçime giren hemen bütün siyasi partilerimizi milletimiz iktidarda denedi. Hem de bazısını birkaç defa denedi. Dolayısıyla milletimiz siyasi partileri de onların adaylarını da ciğerlerine varıncaya kadar iyi tanıyor. Bu tanıma neticesinde de kararını çoktan vermiş durumda... Bizler, yaklaşık bir aydan beri, seçim çalışmalarımızı yürütmek için halkın arasındayız. Daha biz sormadan halkımız derhal ifade ediyor. Şartlanmış, parti taassubu içinde bulunan çok çok az bir kısım insanı istisna ederseniz, milletimizin kahir ekseriyeti kararını çoktan vermiş bile!.. Kararı merak edenlere şu kadarını söyleyebilirim ki, millet, Meclis kaçkınlarını (Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Meclis'e girmeyen siyasi partileri) çok fena cezalandıracak! Onlara Meclis'e nasıl girilmediğini gösterecek!
17.07.2007
Terörün iğrenç yüzü
Dünya kurulalı beri, insanoğlunun yaptığı en aşağılık ve kahpece savaş türü terördür. Savunmasız insanları, hatta çoluk çocuğu hedef alması ve kitlesel ölümlere sebebiyet vermesi onun ne denli vahşi, acımasız ve ölçüsüz olduğunun işaretidir. ABD gibi dünyanın en süper gücü, "İkiz Kuleler"in vurulmasını bahane ederek (Hâlâ kimlerin ve nasıl vurduğu mechul!) çıktığı kıtalar ötesi ülkeleri işgal programı tıkır tıkır işlerken ve bütün dünya buna seyirci kalıp ses çıkarmazken; Türkiyemizin çeyrek asırdır maruz kaldığı PKK belasından kurtulması için yapmayı planladığı sınır ötesi harekata karşı çıkılır. Kim karşı çıkıyor? Başta, terörden en ziyade zarar gördüğünü iddia eden ABD karşı çıkıyor. Kim bu ABD? Bizim dostumuz ve müttefikimiz! Peki bütün bu yapılanların hangisi dostluğa ve müttefikliğe sığıyor? Irak, ABD sayesinde bataklığa döndü Terör örgütü kullanmakta olduğu, gelişmiş teknoloji ürünü silahları nereden temin ediyor dersiniz? Evet; Irak, ABD sayesinde bataklığa döndürülmüş; görünen o ki, aynı bataklıkta kendisi de boğulmaktadır! Bu kafayla gittiği müddetçe de daha çok boğulacaktır! Emperyalist gayeler güden bütün süper güçlerin planları; parçala, böl ve yönet şeklinde olmaktadır. Dikkat ederseniz daha işin başında yani baba Bush döneminde icra edilen Birinci Körfez Harekatının hemen akabinde Irak fiilen üç parçaya bölünmüştü! Güneyde Şii Araplar, ortada Sünni Araplar, kuzeyde Kürtler şeklindeki bu taksim her geçen gün kuvveden fiile çıkarılmaktadır. O vakitler Türkiye'nin, özellikle kuzeydeki Kürt liderlerine (Talabani ve Barzani) karşı takındığı tavrı bugün bir kısım aydınlarımız yanlış değerlendirmektedir. Türkiye'nin onlara kırmızı pasaport vermesini ve Ankara'da üst düzey kişilerce ağırlanmalarını onlara karşı verilmiş taviz olarak algılamaktalar. Oysa mesele hiç de öyle değildir. O vakitler, Kuzey Irak'taki her şey bizim kontrolümüzde idi. Çatışmaya giren Kürt grupların arasını ve hatta güvenliklerini bile Türkiye temin ediyordu. Yani Kuzey Irak Kürtleri tamamen Türkiye'ye endeksli yaşıyorlardı. Kürtler, Türkiye'nin avucundan kaydı Sonraki zamanlarda, özellikle 1 Mart Tezkeresinden sonra Kürtler, Türkiye'nin avucundan kaydı. Kürtler, kendilerine zaten sahip çıkmaya çalışan ABD'yi Türkiye'ye tercih ettiler. Türkiye ile düşman ABD ile dost oldular. ABD'nin Kürdistan devleti vaadine kandılar. Halbuki yakın tarihe bir baksalar; aynı vaadlerle yine batı tarafından kaç kez aldatıldıklarını ve yalnız bırakıldıklarını görecekler ama!.. Tabii bu arada Suriye'den çıkartılan PKK militanları, Türkiye ile Kuzey Irak'taki oluşum arasındaki tampon bölgede yerleştirilen PKK'nın bu haline hem ABD, hem Kuzey Irak yönetimi (Barzani) ve hem de Irak yönetimi (Talabani) göz yumdu. Göz yummak bir yana; düşmanca tavırlarla Türkiye'ye karşı kullandılar ve elan da kullanmaya devam ediyorlar. Eğer "İkiz Kuleler"in vuruluşundan dolayı ABD'ye Irak'ı işgal hakkı doğmuşsa -ki, biz bunu asla tasvip etmiyoruz- BM müteaddit kararları doğrultusunda, bizim PKK'ya karşı harekata geçmeye binlerce hakkımız vardır.
11.06.2007
Bir bilen!..
Süleyman Demirel'in Türk siyasetindeki etkinliğini kimse inkar edemez. Bu durum dün de böyleydi ve maalesef diyelim; bugün de böyledir. Maalesef dememizin sebebi; Cumhurbaşkanlığı da yapmış böyle bir şahsiyetin, bundan böyle aktif siyasete karışması ve 'Bir bilen!' rolüne soyunması gerçekten yadırganıyor. 83 yaşına gelmiş bir pir-i faninin siyasetin labirentlerinde; bazılarının lehine, bazılarının ise aleyhine kulisler çevirmesini, en azından vaktiyle kendisine gönül verenler yerinde bir hareket olarak görmüyor. CHP'nin yanında yer alıyor Süleyman Bey, sevaplarıyla ve günahlarıyla kendisini istikbalin tarihçisine emanet etmelidir. O, bunu yapmıyor. Üstelik, bir ömür boyu mücadele ettiğini söylediği CHP'nin yanında yer alıyor. CHP'nin değirmenine su taşıyor. İşte bu hal, vaktiyle kendisine gönül bağlamışları derinden üzüyor. Gecen hafta (perşembe günkü) yayınlanan bir makalemde; Süleyman Demirel'in Celal Bayar'la aynı çizgide bulunduklarını ve her ikisinin de gerçekte CHP'li olduğunu yazmıştım. Bugün bunu biraz daha açmak istiyorum. Sene 1959; Celal Bayar, Adnan Menderes başkanlığındaki Bakanlar Kurulu'na başkanlık edecektir. Cumhurbaşkanı Celal Bayar henüz gelmeden Menderes ve arkadaşları kendi aralarında, gençlik konusunda dertleniyorlardı. Öyle ya, Halkevleri CHP'nin gençlik teşkilatı gibi çalışıyor ve partiye taban oluşturuyordu. Ama gelin görün ki, on seneye yakındır iktidarda bulunan DP'nin böyle bir girişimi olamamış ve adeta kendi nesillerini yetiştirmek yerine kendi elleriyle boğmuş oluyorlardı. Bu durumu da aynen bu cümlelerle dillendiriyorlardı ki, Cumhurbaşkanı içeri girer ve ne konuştuklarını sorar. Merhum Menderes, gençlik konusundaki kaygılarını ve o anda konuştuklarını kendisine arzedince, Cumhurbaşkanı birden ciddileşir ve asık bir suratla; 'Bahsettiğiniz o gençlik konusunda ben tam bir CHP'liyim! Başka bir gençliğin yetiştirilmesine lüzum yoktur!' der ve Bakanlar Kurulu'nu terkeder. Sanırım Celal Bayar'ı anlamışsınızdır, sevgili okuyucularım. Süleyman Demirel, DSİ Genel Müdürü iken AP'nin genel başkanlığına getirilmiştir. Getirilirken de Türkiye'de kızılca kıyametler kopmuştu. Yine onun yüzünden Türkiye'nin en gizli derneği tam ortasından ikiye bölünmüş ve bu bölünmüşlük bugün de el an devam etmektedir. Demem o ki; AP, DP'nin devamı idi ancak başındaki Süleyman Demirel, Adnan Menderes'in değil, Celal Bayar'ın müdavimi idi. Süleyman bey, bu durumunu gizlemiyor. Bugün bütün çıplaklığı ile bu halini, her türlü tutum, davranış ve söylemiyle açıklıyor. O'nun gerçek yüzünü bilmeyenler için garip gelecektir ama; gerçekleri de bilip onlara teslim olmaktan gayri çaremiz var mı? 'Nurlu Süleyman' sloganları atıyorlardı Bakınız bendeniz Süleyman Beyden bir kesit anlatayım. Biz, aile geleneği olarak DP çizgisinden geliyoruz. Rahmetli babam koyu bir Menderes'çi idi. Tabiatıyla DP kapatılıp yerine AP kurulunca, ister istemez AP saflarına geçilmiş oldu. Süleyman Demirel, genel başkanlığına getirildi partiyi daha tanımadan seçimlere gidildi ve AP tek başına iktidara geldi. (1965) Hemen birkaç sene sonra, bizim evin arkasında; Türkiye'de ilk defa özel sektöre ait bir bira fabrikası kuruldu. Süleyman Demirel, Başbakan olarak bu fabrikanın açılışına gelmişti. Bendeniz henüz 13 yaşlarında idim. Evimize çok yakın olduğu için, ben de olay mahalline gittim. Halkımız o kadar bihaberdi ki, daha biranın alkollü olup olmadığının dahi farkında değildi. Bunu, o gün gözlerimle gördüm. Şöyle ki: Ak sakallı, takkeli hacı amcalar, fabrikanın girişinde tek sıra yapılmış; geçen herkesin eline bir bira şişesi tutuşturuluyordu. Kimileri şişeyi hemen orada açıp kafaya dikiyor ve hep bir ağızdan: 'Nurlu Süleyman' sloganları atıyorlardı! Aynı Süleyman Demirel'i milletimiz çok iyi hatırlayacaktır. AP mitinglerinde ilke yapılan işlem: bayrağa sarılı Kur'an-ı kerimi öpüp alnına getirmesi idi! Onun bu halini gören kalabalıklar, yine yeri göğü inleterek slogan atarlardı: 'Müslüman Türkiye! Müslüman Türkiye!' İşte bu Süleyman Demirel, bugün de milleti aynı yerde kalmış zannederek, cumhurun başkanlığına soyunmak istiyor! CHP lideri Baykal'ı ikna ederek; bir seçim vukuunda desteğini istiyor ve sağlıyor. Doğrusu biz bu habere hiç şaşırmadık. Deniz Bey Süleyman Demirel'den daha koyu bir CHP'li bulup o makama çıkartamaz!
12.06.2007
Atı alan Üsküdar'ı geçti!
Her ülkede toplum mühendisliği ve bu işin uzmanı mühendisler vardır ancak; bizdekiler biraz farklı! Bizdeki toplum mühendisleri fazla işgüzar! Hâlâ eski yöntemleri kullanıyorlar. Yakın tarihimizde, toplum mühendisliğinin en etkili örneğini Abdullah Öcalan'ın paketlenip Türkiye'ye teslim edilişini gördük. O dönemin öncesinde (28 Şubat süreci) Refah-Yol hükümeti alaşağı edilmiş ve neticede Necmeddin Erbakan'a iktidar yolunun kapanması hedefleniyordu. Doğru Yol Partisi'nin başındaki Tansu Çiller de Necmeddin Erbakan'ın narında yanmış olarak; aynı mühendislerce tu-kaka edilmişti. Hedef DSP-ANAP koalisyonunu iktidara taşımaktı. Bölücü başının paketlenip teslim edilmesi Bülent Ecevit'i birinci parti yapmaya yetmişti. Bülent Ecevit, eline geçen bu tarihi fırsatı öylesine güzel değerlendirdi ki, seçim öncesi, herhangi bir seçim çalışması ve şehir mitingi bile yapmaya ihtiyaç duymadan seçimlere gitti. DSP-MHP-ANAP koalisyonu Yalnız o seçimlerin sonunda, mühendisleri şaşırtan bir gelişme olmuştu ki o da MHP'nin umulmadık şekilde güçlenmesi idi! MHP lideri Devlet Bahçeli, Başbakanlığı elinin tersi ile itip Doğru Yol Partisi'ne; "O biraz dinlensin!" deyince mühendisler de, onları yönetip yönlendirenler de derin bir nefes aldı ve böylece DSP-MHP-ANAP koalisyonu kurulmuş oldu. Demokrasi tarihimizi, ta 1946'dan beri iyice bir inceleyin; Hemen her seçim öncesinde halkın sindirilmek, ürkütülmek ve korkutulmak istendiğini görürsünüz! Burada halk yani millet nedir; biliyor musunuz sevgili okuyucularım? Millet demek CHP'nin karşısında yer alan en büyük merkez partisidir. Dün, bunlar sırasıyla DP (Merhum Adnan Menderes'in Demokrat Partisi), AP (Süleyman Demirel'in liderliğini yaptığı Adalet Partisi), ANAP (Merhum Turgut Özal'ın liderliğini yaptığı Anavatan Partisi) idi. Bugün de AK Parti toplum mühendislerimizin boy hedefidir! Maalesef, milletimize 4.5 senedir bir nefes alması çok görülmektedir! Halbuki, milletçe biz bu iktidarı yani tek başına bir siyasi partinin iktidarını 90'lı yılların başından beri beklemekteydik. Bu ülkede taş üstüne taş Bu ülkede taş üstüne taş konabiliyorsa yani kalkınma hamlesi sağlanabiliyorsa, bunu yalnızca tek başına iktidarda olan hükümetler temin edebiliyor. Bizim gibi doğurganlığın böylesine fazla olduğu yani istihdam açığının her geçen gün büyüdüğü ülkelerde kalkınma hızını yüzde beşlerin altına düşürmemelisiniz. Şöyle geriye doğru bir bakın bakalım; hangi koalisyon döneminde bugünkü gibi yüzde 7'ler, hatta yüzde 9'lar dolayında bir kalkınma hızı yakalanabilmiştir? Bugünkü nüfus artış hızımızla her sene bir milyon insana yeni iş sahası (istihdam) bulmak zorundayız. Başta terör olmak üzere her türlü olumsuzluğun temelinde işsizlik yatmaktadır. Bugün bile terör örgütü bu durumu istismar ederek, işsiz gençleri kandırıp dağa çekmektedir! Yunanistan'dan ibret alalım; adamlar şöyle ettiler, böyle ettiler ülkelerinde darbeyi yasakladılar! Kişi başına 20 bin dolarla AB'nin saygın bir ülkesi konumundalar. Keza, dünün komünist ülkeleri bile (Varşova Paktına ait Doğu Avrupa ülkeleri) bizi fersah fersah geçtiler. Kısaca, atı alan Üsküdar'ı geçerken bizim toplum mühendislerimiz ve onları yönetip yönlendirenler bu durumları hiç mi görmüyorlar? Görmüyorlar ki, öz çocukları ve gelecek nesilleri dahil hepsini birden tehlikeye atıyorlar!
19.06.2007
"Söyletmen, vurun!"
Aşk ve saffetini kaybeden Yeniçeri, için için çürüyerek meş'um sonunu hazırladı. Padişah II. Mahmut, kendi ordusunun (!) kışlalarını top ateşine tutarak bu beladan zor kurtuldu. İşte Yeniçeri askerinin bela olduğu devirdeki ölçüsü ve prensibi bu idi "Söyletmen, vurun!" Vur, kır, yak, kes, biç, doğra ama, sakın bir şey söyletme! olur a; karşı taraf hak bir söz söyler veya böyle bir davranışta bulunursa; bunları niye dinlemediniz veya görmediniz mi diye yarın hesap sorulmasından korktuklarından kendilerine böyle bir yol bulmuşlardı. Demokrasinin toplumları aşıp ferde, ferdin ihtiyaç ve taleplerine endekslendiği günümüzde; birileri aykırı birşeyler söyleyecekler diye onlara tahammülsüzlük yapılabilir mi? Bal gibi yapılıyor işte! Hani, fikir ve ifade hürriyetini teminat altına almıştık! Hani, şiir okudu diye mahkum edilen bir siyasetçimizi, uğratıldığı mağduriyete inat; seçip Başbakanlık koltuğuna oturtmuştuk?! Bize ne oldu ki; tam da 3 Ekim'in arefesinde denilebilecek günlerde bir kısım bilim adamına; üstelik üniversitenin çatısı altında yapacakları konuşmalara izin vermek istemiyoruz? Tarihi çarpıtacaklar Ama, efendim; bunlar tarihi hakikatleri çarpıtarak anlatacak ve bizim tarihimizi karalayacaklar. İyi ya; her kap içindekini sızdırır! Sayın Başbakan bütün dünyaya hodri meydan demedi mi? Bizim tarihçilerimiz ve biz de aynı görüşte değil miyiz? O halde bu korkularımız neden?! Varsın; bize göre yalan söyleyenler de eteklerindeki taşları döksünler! Haklı, taraf diyalogdan çekinir mi? Başka türlü gerçekleri nasıl anlatabileceğiz. Ne kadar yalan, yanlış ve tutarsız olsa da karşı tarafı dinlemek mecrubiyetimiz var. Aksi halde onlara da bizim doğrularımızı dinletemeyiz. Bugüne kadar yapılan da böylesi değil miydi? Anlaşamamamızın sebebi, karşılıklı oturup konuşamamak ve tartışamamak değil miydi? Sonra, yapılan konferansın bir yaptırım gücü, samimi bir değeri yok ki, neden söylenenlerden gocunalım? Konuşmacılara karşı takınılan tavrı, bağırıp çağırmaları ve yumurta atmak gibi pespaye davranışları asla tasvip etmiyoruz. Ayrıca, birilerinin çıkıp; böyle bir zamanda, yani müzakerelerin arefesinde Türkiye'yi sınamaya kalkışması da, hiç değilse zamanlaması bakımından doğru olmamıştır. 3 Ekim'den sonra böyle bir konferansı dillendirselerdi olmaz mıydı? AB taraftarı gözüken bu kişiler neden, AB karşıtlarının eline koz veriyor? Bu bir başlangıç Öyle "söyletmen, vurun!" mantığı ile bir yere gidemeyiz. Daha durun bakalım; bu, bir başlangıç... Pandoranın kutusu asıl 3 Ekim'den sonra açılacak. O kadar reformlar yaptık; bütün bunları kağıt üzerinde kalsın diye yapmadık. Hayatımıza tatbik etmek için yaptık. Zaten, Avrupalılar da; çıkardığınız kanunlar çok güzel, hadi uygulayın da görelim demiyorlar mı? Uygulamayı bu şekilde mi göstereceğiz? Burada başıbozuk Yeniçeri endamlılara da bir çift lafımız var: Vurun ama dinleyin! Vurundan kastımız; dinledikten sonra sizin de aynı şekilde karşılık vermenizdir. Bir düşünceyi veya fikri, ancak karşı bir düşünce veya fikirle çürütebilirsiniz. Kaba kuvvetle fikirlerin yenildiği nerede görülmüştür? Zorla, ancak sindirebilirsin ama asla yenemezsin! İşte; o zorla şimdi sindirdiğin hakikat gün gelir gün yüzüne çıkar ve ilk olarak seni yani zorba takımını siler süpürür!
26.09.2005
İnsanlar, konuşa konuşa...
Geçen günlerde bir televizyon ekranında Osmanoğulları ailesinden bir hanımefendiyi izledim. Vaktiyle anne ve babası sürgünde olduğundan kendisi yurt dışında doğmuş. Adnan Menderes'in çıkardığı afla birlikte, eğitim amaçlı olarak yurda dönmüşler. Ancak bu gelişleri de uzun sürmemiş... Adile Osmanoğlu, Türkiye'ye döndüklerinde henüz on üç yaşlarındadır ve tek kelime Türkçe bilmemektedir. Ailesi, kendisini Fransızca eğitim veren, İstanbul'daki bir koleje yerleştirir. Adile'nin ait olduğu ailenin bilinmemesi için okul idaresine sıkı sıkıya tembih edilir. Adile, derslerini tercüman vasıtasıyla takip edebilmektedir. Bir gün, tarih hocaları derse giriyor ve Adile'nin dedesi Sultan Abdülhamid Han'ı yerden yere vuruyor. Ona olmadık iftiralarda ve hakaretlerde bulunuyor. Bu durum, kızcağızın kanına dokunuyor ve yine tercüman vasıtasıyla hocasının anlattıklarının hepsinin yalan ve iftira olduğunu söyleyince; gördüğü veya gördürdüğü bu ders son dersi oluyor! Eğitimini tamamlamak maksadıyla aile, tekrar Fransa'ya dönüyor. Adile hanımefendi batıyı, Batı'daki aileyi ve tabii bizi iyi tanıyor. Türk ailesindeki çöküntüye dikkat çekiyor ve bakın ne tespitler yapıyor: "Çocuk dedin mi!.." "... Batı'daki eğitim bizimkinden çok farklı. Orada öğrencilere şahsiyet verilerek yetiştirilir. Ta aile ocağından, küçücük yaşlarda başlayan çocuğun konuşması asla kesilmez. Bundan dolayı çocuk azarlanmaz. Yanlış söylüyorsa doğrusu, kendisine dikte ettirilir. Ama, illaki konuşturulur. Bir de bizim çocukların yetişme tarzına bakın, Batı'dakinin tam tersidir. Çocuk dedin mi ne evde, ne okulda (hangi kademedeki okul olursa olsun) asla konuşmaz, konuşturulmaz. Konuşunca, bu durum büyüklerine karşı edebsizlik addedilir. Dolayısıyla, kendisini ve meramını ifadeden aciz nesiller yetiştiriyoruz. Ne acı! En az bunun kadar önemli diğer bir husus da evliliklerde yaptığımız yanlışımızdır. Batı'da da insanlar, bizdeki gibi severek evlenirler. Batı'da, gençlerin aşkı izdivaçla sonuçlanırsa; hayat, orada yeniden ve çok daha dinamik bir şekilde başlar. Bizde ise, tam tersi olur. En büyük aşklar bile evlilikle adeta biter ve hayatı değil paylaşıp yeniden yeşertmek; onu söndürürler. Erkek, eve âdet yerini bulsun diye gider. Kısa bir süre içerisinde âşıklık dönemindeki sevgiden eser kalmaz. Karşılıklı, nazlanmalar, konuşmalar kesilir ve diyalog, yerini tek heceli emirlere terk eder!.." Yaratılış gayesini idrak!.. Adile hanımefendinin ne kadar doğru tespitleri var. Evlilik de elbette bir gaye yani amaç uğruna yapılır. Dikkat edilirse bizdeki evliliklerin birçoğunda, işte bu gaye noksanlığı mevcut. Tabir yerindeyse laf olsun diye izdivaç yapılıyor. Ve bunlardan çoğu, maalesef boşanmayla neticeleniyor. Arada bir de çocuk olmuşsa, esas olan o yavrucağıza oluyor. Anne-baba sevgisinden ve aile yuvası sıcaklığından mahrum yetişen bu çocuklar, ister istemez, agresif yetişiyor. Başta ana-babası olmak üzere toplumun başına bela kesiliyor! Yaratılış gayesini idrak edecek nesiller yetiştirmeliyiz ki, evlilik gibi, hayatlarının en önemli kararlarında da bu gayeyi güdebilsinler. Batı'da bu gaye mi var ki, mutluluğu elde edebiliyorlar derseniz; hayır, orada hiç olmazsa dünyaya ve hayata ait bir gaye var. Bizde ise, ne dünyaya ve ne de ahirete ait bir gaye güdülmediğinden, evlilik denilen o kutsal müessese bile çığırından çıkıyor ve yerini tabiri caizse "virane"ye terk ediyor...
02.10.2005
Dananın kuyruğu kopuyor mu?
Merhum Özal, AB süreci için, "ince, uzun bir yol" demişti. Meğer, ne kadar yerinde bir tespit yapmış... Avrupalıya kızalım, edelim ama; esas kötülüğü, vaktiyle kendimize yapmamış mıyız? Yunanistan'la beraber eş zamanlı olarak ayağımıza gelen adaylık sürecimizi kendi ellerimizle itmedik mi? Bu tespitten sonra gelelim Avrupa'nın ikiyüzlülüğüne... Bir kere her şeyden önce şu hususu vurgulamakta fayda var; karşımızda, renkleri, çizgileri, temayülleri tıpa tıp aynı olan bir Avrupa yok. Aksine; rengarenk ve çeşitli temayülleri olan Avrupalılar var. Bunlardan, Türkiye'yi AB'ye isteyen de var, istemeyen de... Türkiye'nin AB'ye girmesinde, Birliğin Türkiye'den ziyade menfaati olacağını yalnızca biz değil aklı başında Avrupalılar da söylüyor. Ve, yine aklı başında Avrupalılar, şu son krizden dolayı bakın ne diyor? "... Birliğe üye olduktan sonra, taşıması gereken şartları, daha şimdiden yani müzakerelere başlamak için Türkiye'ye dayatmak modern terörizm değil de nedir?!" Evet, şimdiye kadar hiçbir aday ülkeden istenmeyen şartlar Türkiye'ye dayatılmak isteniyor. Hem de milli gururumuzla oynanarak! Takdire şayan duruş!.. Burada; AB sürecinde, dost düşman herkesi hayrette bırakan reformları peş peşe gerçekleştiren AK Parti hükümetinin duruşunu takdire şayan bulduğumuzu ifade etmek isteriz. Milli hassasiyetlerimizi asla göz ardı etmeden, şahsiyetli bir mücadele yürütüyorlar. Müzakereleri askıya almak, Lüksemburg'a gitmemek pahasına dik duruyorlar. Türk'e yakışan vekar da budur zaten. Başbakan Tayyip Erdoğan'ın ifade ettiği gibi: "...17 Aralık'ta neleri kararlaştırmışsak, o doğrultuda bir belge bekliyoruz. Sözü veren kendileri, o sözde durması gerekenler de yine kendileri..." Ta Osmanlı gününden beri, Cumhuriyet tarihi boyunca, biz Türkler Avrupalıların çifte standartlarına çok şerbetliyizdir. Ne hazin tecellidir ki, bugüne kadarki çifte standartlı yaklaşımlarına pek ses çıkaramadık! Çünkü, maalesef milletlerarası münasebetlerde haklı olan hep güçlü taraf oluyor! Çok şükür, köprülerin altından çok sular aktı ve Türkiye, bölgesinin en istikrarlı ve güçlü ülkesi konumuna geldi. Bundan böyle hiç kimse Türkiye'ye istemediği bir şeyi dikte ettiremez. Beynelmilel arenadaki masalarda eşit üyeli statüye sahip olarak başımız dik oturabiliyoruz. Netice itibariyle; bize gerekli olan AB'nin normlarıdır. Yine Başbakan'ın ifade ettiği gibi; "... Olmazsa bu işin sonunda ölüm yok. Biz aynen yolumuza devam ederiz. Bunun adı Kopenhag Kriterleri olmaz da Ankara Kriterleri olur..." Her şeye rağmen... Bütün bunlara rağmen biz, Avrupalılarda aklı selimin galebe çalacağını ve müzakerelerin bugün itibariyle başlayacağını umuyoruz. Yani, "Çerçeve belgesinin" -ki, bu yol haritası hüviyetindedir- şimdi ve ileride Türkiye'nin kabul edemeyeceği şartları ihtiva etmemesi gerekmektedir. Avusturya'nın aksi tutumunun iki sebebini; Hırvatistan'ı da müzakerelere başlatmak ve bugün itibariyle ülkesindeki yerel seçimler münasebetiyle; yani iç politik mülahazalarla söylenmiş sözler olarak değerlendiriyoruz. Bu kararla Avrupa, Türkiye'nin geleceğinden çok kendi istikbalini, hatta dünyanın gidişatını şekillendirecek!
03.10.2005
GAP projesi ve terör
Geçen gün bir gazetede şöyle bir yorum okudum ve hayretlere düştüm. Güneydoğu'daki terör hadiseleri konu ediliyor ve yaşları 10-16 arasında olan çocuklara karşı polisin sapanla taş atmasını dillendirerek; "polisi, bu denli acziyet içine sokanlar utanmalı!" kabilinden bir yaklaşım sergileniyordu ki, bu durum gerçekte akıllara ziyandır! Yani, bu zihniyet demek istiyor ki: Polis, muhataplarının gözünün yaşına bakmadan, elindeki silahları kullanarak olayları önlemeliydi!.. Bu durumda, onlarca çocuk cesedinin vahametini dünyaya nasıl anlatabilirdik? Haklı olduğumuz halde, haksız duruma düşmez miydik? İster istemez terörün amacına, hizmet etmiş olmayacak mıydık? Akl-ı selimle hareket eden güvenlik güçlerimiz, gerçekte büyük bir başarıya imza atmışlardır. Böyle yapmakla, her şeyden önce terörün oyununa gelmemişlerdir. Bu tespitten sonra, derhal ifade etmeliyiz ki; Türkiye'miz başlatmış olduğu GAP projesini ne yapıp edip bir an önce bitirmelidir. Gereken yapılamamıştır Güneydoğu'daki terör; GAP yüzünden düşük yoğunluklu savaşa dönüşmemiş miydi? Abdullah Öcalan'ın tesliminden sonra; altı yıl süreyle, bölgede sükunet yaşanmış olmasına rağmen, bu müddet zarfında yapılması gerekenler, maalesef yapılamamıştır. Bunların başında da yukarıda ifade ettiğimiz gibi, GAP projesini tamamlamak gelmektedir. Bunun için 10-12 milyar dolar bir paraya ihtiyaç vardır. Bölgede, yüzde altmış civarında bir işsizlikten bahsedilmektedir. Bilindiği üzere; onlarca sene Türkiye'miz bütün birikimini bu bölgemize sarf etmiştir. Gâh, GAP projesine ve diğer yatırımlara, gâh terörle mücadeleye yüz elli milyar dolara varan harcamalar yaptık. Demek ki, yüze yüze işin kuyruğuna geldik. Neden, bir an evvel tamamlayamadığımızı anlamak mümkün değildir. IMF ile yürütülen ekonomik programda, GAP dahil hiçbir yatırıma yer olmadığını biliyoruz. Ama, bu durum daha nereye kadar devam edebilir? Devam etmediğini, işte, en ufak bir kıvılcımda görüyoruz. IMF yetkililerine Türkiye gerçekleri anlatılıp ikna edilmeli ve ülkemiz, kendisi için hayati önemi haiz GAP projesini behemehâl bitirmelidir. Terörün sebebi, elbette tek başına ekonomi yani bölgedeki işsizlik, yatırımların durması değildir. Hükümetin komşu ülkelerle yürüttüğü dış politika bile, terörün yeniden hortlamasına zemin hazırlamıştır! Bölücü teröre muhatap Suriye ve İran gibi komşularımızın akılları, daha yeni yeni başlarına geliyor! Seneler senesi, yalnızca Türkiye'nin aleyhine zannettikleri bölücü terörü himaye edip desteklediler. Bumerang misali, şimdi iş kendilerine yönelince, Türkiye ile iş birliği mecburiyetini hissettiler. Oysaki, bu devletler, ABD'nin hedefinde olup; bölücü örgüt PKK militanlarının konuşlandıkları yer de yine ABD'nin kontrolünde bulunan Kuzey Irak bölgesidir. Başarımız tetikledi! ABD ise, Türkiye'nin Suriye ile İran yakınlaşmasından son derece rahatsızdır. HAMAS'ın kabulü de işin tuzu-biberi olmuştur. Kim ne derse desin, Türkiye'mizin son üç yılda elde ettiği kalkınma başarısı, belli ki Türklüğün ebedi düşmanlarını ürkütüp tetiklemiştir. Her zamankinden daha fazla uyanık olmaya ve birbirimize kenetlenmeye mahkumuz. Aksi halde, bunda ne tek başına hükümet veya ne şu ne bu gruplar kaybeder. Başbakan'ın da ifade ettiği gibi, hep birlikte kaybederiz!..
10.04.2006
Globalleşme ve terör
Geçen asrın sonunda; doksanlı yıllara kadar, yani iki kutuplu dünyamızda kısmen de olsa bir dengeden bahsedilebilirdi. Sovyetler'in dağılmasından sonra dünya tek kutuplu hale geldi. Komünizmi öcü görüp, onun yıkılışına sevinenlerin sevinçleri, çok geçmeden kursaklarında kaldı. Zira, vahşi kapitalizm de en az komünizm kadar tehlikeli ve acımasızdı. Komünizm varken ve bir tehdit unsuru iken, kapitalizmin tehlikeleri bütün çıplaklığı ile fark edilemedi. Çünkü, akla gelen ve gelmeyen tüm şeytanî hile ve desiseleri kullanarak bütün bir insanlığı cambaza; tehlike olarak, yalnızca komünizme baktırmayı ve dikkatleri oraya yoğunlaştırmayı başardı. Küreselleşme yani, başta iletişim araçları olmak üzere teknolojideki baş döndürücü ilerlemeler kapitalizmin de canına okudu! Her aksiyonun reaksiyonu olduğu gibi, tek kutuplu dünya da aksülamelini bulmakta gecikmedi. Sen bir bela isen; al sana binbir başlı bir bela; küresel terörizm... Düzenli orduların korkulu rüyası! ABD, vaktiyle komünizme karşı çok çeşitli yıldırma ve imha metotlarını denedi. Bu metotların içine terör de dahildir. Nitekim Afganistan'da işgalci, düzenli Rus ordularına karşı koyabilecek aynı oran ve güçte mukabil ordular olmadığı için; yegane yol gerilla savaşı idi. Gerilla savaşı, düzenli orduların korkulu rüyasıdır. En eski çağlardan beri vardır. Çok az bir kuvvetle (eğitimli ve teçhizatlı) büyük işler başarılır. Gerilla eğitimi zor ve meşakkatlidir. İdealizm gerektirir. Ya da, hayatta kaybedecekleri bir şeyleri kalmamış çaresiz insanların sığındığı bir yoldur. Bundan dolayıdır ki, terör de, insanlığın en eski ve tabiatıyla asla eskimeyen iki olgusunu (din ve milliyetçilik) âdeta bir maden gibi işleterek kullanır. Kolay değil; insanları ölüme gönderiyorsunuz. Bunun, mutlaka bir bedeli; bir karşılığı olması lâzım. Bunun için de bulunan en kolay beyin yıkama metodu dini veya milliyetçiliği olanca tesirleriyle kullanmaktır! Sovyetler'e karşı, Afganistan'da kurulup işletilen ve dünyanın başına bela olan Taliban ve El-Kaide teşkilatları bizzat Amerikalıların gözetim ve denetiminde vücut bulmuştu. Kafaları karıştırmadan, daha açık ifadesiyle söyleyelim. Günümüzde devletler, birbirleriyle yüz yüze savaş yerine; terör örgütlerini kullanarak amaçlarına ulaşmak istemektedirler. Dolayısıyla terör örgütlerinin arkasında, onları besleyen ve destekleyen devletler vardır. Yarım asra yaklaşan İsrail-Filistin savaşında; İsrail'in ardında ABD, Filistinli örgütlerin arkasında da bir kısım Arap devletleri ile İran vardır. Ya güzellikle ya da zorla!.. Terör konusunda; elbette sivrisineklerle olduğu gibi; tek tek avlama şeklinde mücadele edilecektir. Ama, asıl gaye, bataklığın kurutulması olmalıdır. Yani, terör örgütüne güç veren, ardındaki devlet veya devletleri bu işten vazgeçirmektir. Nasıl mı? Ya güzellikle (diplomasi ile) ya da zorla!.. ABD'nin tatbik mevkiine koyduğu; terörle yeni mücadele metodu budur. İşte; bu durumu bizde görüp değerlendirmeyenler var. Halbuki aynı dertten mustaribiz, ama...
17.04.2006
"Eskiye rağbet olsaydı!.."
Ülke olarak; ne zaman istikrarı yakalayıp hamle yapmaya kalkışırsak, başımıza bir yerlerden derhal çorap örülür. Bundan dolayıdır ki, ne maddede ve ne de manada kalkınmamızı, arzu edilen seviyeye getirebildik. Bakınız; mehrum Turgut Özal'dan sonraki koalisyon dönemleri (yaklaşık 12 sene) Türkiye'nin kayıp yıllarıdır. Bu süre zarfında ülkemizde taş üstüne taş konulamamıştır. Halbuki; Türkiye her sene, o vakitler beş yüz bin, şimdilerde ise bir milyon insanına istihdam (iş) oluşturmak zorundadır. Utanç kaynağı Başyazarımız muhterem Yılmaz Öztuna hocamız, 30 Haziran 2006 Cuma tarihli yazısında çeşitli ülkelerin gelişmişlik derecelerine göre sıralamalarını yaptı ve "... AB'ye aday ülkeler; Bulgaristan 57, Romanya 72, Hırvatistan 47 ve sıkı durunuz: Türkiye 96. Puan verenler bana göre halt etmişler. Ama benim şahsî fikrimin önemi yok. 190 kadar devlet arasında Türkiye'ye 96. gelişmişlik sırası verilmesi bizim için utanç kaynağıdır.." Türk insanına bu denli utanç tablosunu reva görenler, gelmiş ve geçmiş eski iktidarlar ve onların anlı-şanlı (!) yöneticileri değil midir? İşin esasına yani olması lazım gelene bakarsanız; bu zevatın milletin yüzüne çıkmak şöyle dursun, mahcup bir tavırla çekilmiş oldukları köşelerinde ömürlerini kemirerek geçirmeleri gerekmez mi idi? Büyük bir pişkinlikle O da nesi? Hemen hepsi, büyük bir pişkinlikle, şu veya bu isim altında; en son olarak "ittifak arayışları" adıyla milletin huzuruna arz-ı endam etmekte olduklarını görüyoruz. Hele Yüce Yargı'nın önünden, her nasılsa paçayı kurtaranların, yeniden siyaset arayışları ve bunların, kendilerinden de eskilerle el ele vermek isteyişleri millete, "eskiye rağbet olsaydı, bit pazarına nur yağardı!" dedirtti. Millet, onları görünce; kendisine yaşatılan kâbuslu günleri hatırlıyor. Batı'ya özeniyoruz ama, sanırız bu halimiz bile özentiden ileri gitmiyor. Çünkü, Batı'da, seçimleri kıl payı kaybeden liderler bile koltuklarını terkediyorlar. Bizdeki gibi, sandığa gömülmüş liderler ve siyasetçiler ise, mutlaka kendilerine siyasetin dışında bir iş bulurlar. Bizdeki siyasetçi ise, her nasılsa elde etmiş olduğu koltuğu kayd-ı hayat şartıyla kendinin bilir"! Asla, milletin emaneti olarak görmez. Bundan dolayı da eskiden de eskimiş olmalarına rağmen, hâlâ daha siyasette kendilerine yer aramalarına şaşmamak lazım!
06.07.2006
Teröre ve teröriste şaşı bakış!
Ülke olarak terör belasından neler çektiğimiz ve neler çekmekte olduğumuz cümle âlemin malumudur. Buna rağmen; başta komşularımız, dost ve müttefiklerimiz olmak üzere hiçbir ülkeden gerekli ilgiyi ve yardımı görmedik ve görmüyoruz. Bunlardan bir kısmı, bana dokunmayan yılan bin yaşasın diyerek görmezlikten gelirken, diğer bir kısmı ise, yangının üzerine körükle giderek, kelimenin tam manasıyla terör safında yer almışlardır! Vakta ki terör bizzat kendilerini de hedef seçip vurmaya başlayınca, yavaş yavaş ayıktılar; ABD öncülüğünde teröre karşı başlatılan savaşta, kerhen de olsa ABD'nin yanında yer almak zorunda kaldılar. Görmezlikten geliniyor!.. Teröre karşı bunca duyarlılığa ve girişilen eylemlere rağmen, Türkiye'mizdeki terör aynı ülkeler tarafından ısrarla görmezlikten gelinmiştir! NATO'da bile müşterek savunmamız için bir araya geldiğimiz Batılı ülkelerden bir kısmı da Türkiye'ye karşı hasmane tavırlarını sürdürmekten çekinmemişlerdir! Bilindiği gibi; bunlardan birçoğu daha düne kadar PKK'yı terör örgütü olarak bile görmedikleri gibi, bu örgüt militanlarına kucak açarak, siyasi sığınma hakkı vermiş ve ülkelerinde ikametlerini sağlamışlardır! Türkiye'miz ise, bir taraftan dünyanın bu en acımasız terör örgütüyle boğuşurken, diğer yandan da, bu örgüte arka çıkan, ona lojistik destekler temin eden çoğu dost ve müttefik (!) ülkelerle uğraşmak zorunda kalmıştır... Bu meyanda İsrail'in yaptıklarını hayret ve dehşetle sizler de izliyorsunuz, sevgili okuyucularımız. İki askeri kaçırıldı bahanesiyle, tanklarla, toplarla, füzelerle Filistin'e ve komşu ülkesi olan Lübnan'a giriyor sivil yerleşim bölgelerini yerle bir ediyor; çoluk çocuk demeden yüzlerce sivil insanı katlediyor ve şimdi sıkı durun: Dünya ülkeleri bu vahşeti bir an önce durdurun diyecek yerde, İsrail'in yanında yer alıyor! Türkiye'mizin ise, onlarca askeri hunharca ve kahpece şehid edilirken, yapmak istediği sınır ötesi askerî harekâta karşı çıkılıyor! Terör de küreselleşti Teröre ve terör örgütlerine karşı bu denli çifte standartlı bakış sürdüğü müddetçe insanlık daha çok kan ve gözyaşı dökecektir. Zira, bilindiği üzere terör de küreselleşmiştir. Hangi ülkeyi, nerede ne zaman ve nasıl vuracağı belli değildir. Dolayısıyla küreselleşmiş terörle, ülkelerin tek başlarına mücadele etmeleri yeterli değildir. Teröre karşı mücadelede başarı aranıyorsa, bütün ülkelerin bu belaya karşı yekvücut olmaları ve bu mücadeleyi ortaklaşa yürütmeleri gerekmektedir...
24.07.2006
İsrail neyin peşinde?
İsrail devletinin Orta Doğu'da giriştiği askerî harekâtın hedefinde şimdilik Hizbullah ile Hamas örgütleri ve bunların mensupları gözükmekte ise de, asıl hedefin Suriye ile İran olduğu açıktır. İsrail, kurulduğu günden (1948) beri savaşıyor. Kadınlı, erkekli savaşıyor... Önceleri bütün Arap devletleri ve İslam ülkelerinin tamamına yakını İsrail'in karşısında iken, bugün durum tamamen değişmiştir. Bu değişim İsrail'in lehine olmuştur. Bu durumu; daha açık ifadesiyle başarıyı, ister İsrail'e ister ABD'ye bağlayınız, ama realite budur. Elbetteki İsrail'in hedefi kendi güvenliğini sağlamaktır ve bunun için de eline geçirmiş olduğu bu fırsatı (ABD'nin BOP Projesi) kaçırmak istememektedir. Aynı şekilde ABD de bu durumdan memnundur. Çünkü; yapmak istediğinin önünü İsrail açmaktadır! "Ölü toprağı" serpilmiş! Türkiye, sürdürmekte olduğu telefon trafiği ile meseleyi diplomatik yollardan halledebilme amacında, ama bu, sanıldığı kadar kolay olmayacaktır. Türkiye, endişelerinde haklıdır. Zira, böyle bir savaşta; yani İran ile Suriye'nin dahil olduğu bir savaşta bütün bölgenin karışacağı ve başta Türkiye olmak üzere tüm bölge ülkelerinin etkileneceği aşikârdır. Lübnan ve Filistin'deki dram karşısında, yalnızca seyretmekle yetinen İslam ülkelerinin hali gerçekten calib-i dikkattir! İsrail'i kınama zahmetinde dahi bulunmamaktadırlar! İslam ülkelerinin üzerine serpilmiş bulunan bu 'ölü toprağı' hali, İsrail'i daha da yüreklendirmektedir. Başında PKK belası bulunan Türkiye'nin işi zordur! Zaten mahut güçler PKK terör örgütünü Türkiye'nin üzerinde âdeta "Demokles'in Kılıcı" gibi tutmaktadırlar! PKK terör örgütünü üzerimize salarak âdeta Türkiye'ye haddi bildirilmek istenmektedir! Burada bir noktayı daha vuzuha kavuşturmakta ihtiyaç var zannediyorum. İsrail'in gücünün nereden geldiği anlaşıldı ancak, koskoca bir Arap ve hatta İslam dünyasının pısırıklığına ne demeli? Bu sualin en güzel cevabını Irak'ta görmemiz mümkündür! Ne ABD'liye ve ne de İsrailliye gerek kalmaksızın Müslümanlar birbirlerini; ya, karşı mezhepte ya da başka ırkta bulunmaları sebebiyle pekala boğazlayabilmektedirler! İnsanlık ya da Müslümanlık bu işin neresindedir? Pekala; bu devirde ve üstelik hal böyle iken; hâlâ 'önce Müslümanlığın mı gelir, ırkın mı?' diye soran zihniyete ne demeli? "Bedel" ödüyorlar!.. Gaye ırksa, acaba Araplar neden bölük pörçük ve neredeyse her kabileye bir devlet düşmektedir? Üstelik aynı dinden olduklarını iddia ediyorlar! İddia ediyorlar dedik zira, her birisi, Allah'ın en son ve en mütekamil dini İslamiyet'i kendi keyiflerine göre dizayn edip şekillendirdiler! Nasıl diye sormaya gerek yok her halde; beyan ve icraatları ortada!.. Dolayısıyla bu halin bedelini ödüyorlar ve bu gidişle de ödemeye devam edeceklerdir! Karşı tarafa yani İsrail'e ve yandaşlarına gelince; zulüm hiçbir zaman payidar olmamıştır. Her şey en ince yerinden, zulüm ise en kalın yerinden kopar!
25.07.2006
Lübnan'a gitmeli miyiz?
Türkiye'mizin yurt dışına asker göndermesi yeni bir şey değil. 50'li yılların başında Kore'ye asker gönderirken de aynı sıkıntıları yaşadık! Kore nire; Türkiye nire idi? O günkü DP (Adnan Menderes Hükümeti) Kore'ye asker göndermekle Türkiye'yi NATO'ya sokabildi. NATO şemsiyesine girmemiz şarttı, zira kuzey komşumuz Sovyetler bizden Kars'ı ve Ardahan'ı istiyordu! 1990'lı yılların başından yani I. Körfez Savaşı günlerinden beri de aynı konuyu tartışıyoruz. Merhum Özal, sınır ötesi harekâtı çok istemesine rağmen, bunu başaramadı. Kendisine akla hayale gelmeyen iftiralar atıldı. Şu kadarını açıklayalım "Kürtçü!" bile dendi!.. "Tezkere"yi geçiremedik!.. Çok değil, aradan on sene geçince Özal'ın bıraktığı noktaya tekrar geldik. Talih, bir kez daha yüzümüze güldü. "Tezkere" olayı önümüze geldi. Bütün anlaşmaları yapmamıza rağmen (askerî, siyasî, sosyal ve ekonomik) ve tabiatıyla söz vermiş olmamıza rağmen, "Tezkere"yi Meclis'ten geçiremedik. O gün; başta Cumhurbaşkanı Sezer olmak üzere, TBMM Başkanı Bülent Arınç ve AK Parti'li bazı bakanlarla birlikte birçok milletvekili, CHP ile beraber hareket ederek "Tezkere"nin geçmesine imkân vermediler. Muhalefetin o gün meydana getirdiği toz duman ortamı, elan devam etmektedir. Şöyle ki; güya o gün askerimizi Irak'a gönderseymişiz, gelecek tabutların hesabını hiç kimse veremezmiş! İşin tuhafına bakın ki bugün bile hâlâ bu şekilde düşünenlerimiz var. Halbuki, bütün bu anlaşmalar açıklandı; yazıldı, çizildi bile. Biraz insaf sahibi olanlar, açar okurlar ve görürler ki, Türk askeri asla savaşa gitmiyordu. Sadece Kuzey Irak'ta bir güvenlik şeridi oluşturacaktı. Şimdi orada, o güvenlik şeridimiz yok diye onlarca şehit verdik, vermeye de devam ediyoruz! Bu şehitlerin hesabını kim verecek acaba?!. Bakınız; aynı toz duman ortamı yeniden oluşturulmak isteniyor. Ve, deniyor ki, Türk askeri Lübnan'a giderse oradaki HAMAS ve Hizbullah gibi örgütleri silahtan arındırmak için uğraşacak ve gerekirse bu uğurda savaşacak! Hoppala!.. Etrafımız yeniden dizayn ediliyor! Görüldüğü üzere; Türkiye'mizin etrafı yeniden dizayn ediliyor. Biz istesek de istemesek de; yeniden şekillendirme devam edecek. Etrafımız yeniden şekillenirken, biz tribünde oturup seyredebilir miyiz? Avrupalı, Afrikalı devletlerin müdahil olduğu Lübnan'a biz, istesek de kayıtsız kalamayız! Birazcık tarih, coğrafya okuyan ve bölge haritasına göz atan, bölgenin Türkiyesiz şekillenemeyeceğini görür!
30.08.2006
.Ehemmi mühimme tercih...
Yukarıdaki başlığın manası; çok daha mühim olanı, az mühim olana tercih etmek... Anayasamızda yer alan bir ifadede şöyle deniyor: "Temsilde adalet, yönetimde istikrar." Hem "Temsilde adaleti" ve hem de "yönetimde istikrarı" aynı anda temin edebilmek son derece güçtür. Hele, bizim gibi demokrasisi emekleme devresinde olan ülkelerde neredeyse imkansız gibi bir şeydir. Dolayısıyla, kantarın topuzu iki taraftan birine doğru kaçar. Demokrasisi çok gelişmiş; ekonomik kalkınmasını temin etmiş, halkını belirli bir refah seviyesine çıkarmış kısaca problemsiz ülkelerdeki seçimlerde ancak bu topuz orta yerde durur. > Ortak cevap Dünyanın bütün gelişmiş ülkelerine gidin ve sorun bakalım: Acaba bu kalkınmayı ve demokratik gelişmişliği nasıl elde etmişler? Hemen hepsinden alacağınız ortak cevap şudur; -Elbette yönetimde istikrarı sağlayarak... Demek oluyor ki, burada ehemm yani çok daha önemli olan husus istikrarın teminidir. TBMM, iki haftaya yakın bir süre önce yasama görevine başladı. Maksat belli.. Türkiye hakkında yayınlanacak olan AB Raporu öncesinde belirlenmiş kanunları bir an önce çıkarmak.. Hangi cephede olursa olsun; maalesef bizim ülkemizde "millete rağmen"ciler her daim olmuştur. Ve her nedense bunların sesleri daha gür çıkmaktadır. Bu tiplerin ağızlarında pelesenk ettikleri hezeyanları akıllara ziyandır. > Ne vakitten beri Neymiş efendim? Bu hükümet, seçimler için, Anayasa'da belirtilmiş olan beş senenin sonunu beklememeliymiş!.. Sebebi sorulduğunda veya sorulmadan, buna gerekçe olarak neyi gösteriyorlar biliyor musunuz? Şimdiye kadar yapılan seçimleri... O durum, tam bir keşmekeşliğin yansıması idi. Gelip geçmiş hükümetlerin ortalama ömürleri bir buçuk seneyi geçmiyor. Şimdiye kadarki durum, böyle oldu diye; mevcut hükümet iktidarının on sekizinci ayında işi bırakmalı mı; yani?!. Kötü misal, ne vakitten beri emsal (örnek) olmaya yüz tuttu? Seçimlerin zamanında yapılması, ülkede istikrar olduğunun en belirgin işaretidir. Bu durum ise, A'dan Z'ye AK Parti hükümetinin başarısıdır. Aksine bir hal, yani hükümetin herhangi bir erken seçim kararı alması, kendi kendisini inkar ve siyaseten intihar demek olmaz mı? Millet, biz sizi beş seneliğine seçtik. İşler yolunda... Daha, ne diye erken seçime gidiyorsun? İktidarsın ve icraatına devam et; demeyecek midir? O halde?!.
20.09.2006
Elimiz güçlenmişken...
AB yolunun ne denli netameli olduğunu bilmeyenimiz yok gibidir. AB yolunun en güzel tarifini; bu yol, neredeyse yüzümüze kapalı iken yeniden açan merhum Turgut Özal yapmıştı: "İnce ve uzun bir yol!.." AB'nin, Türkiye için ne anlama geldiğini, daha düne kadar hiçbirimiz bilmiyorduk. Daha açık ifadesiyle; başta siyasi parti liderlerimiz olmak üzere, ülkemizdeki kanaat önderleri ağız birliği etmişcesine; "onlar ortak, biz pazar!..." sloganını söyleyerek halkımızı AB'den soğutmuşlardı. Özellikle merhum Özal'dan sonra ülkemiz öylesine kötü yönetilmiştir ki, Özal'ın açmış olduğu AB yolu yeniden "umut!" olmuştur. Öyle ki, bu durum 2005 senesine kadar, halkımızın yüzde 70 dolayındaki kahir ekseriyetinin de güvenini kazanmıştı. Ne zaman ki, AB, Güney Kıbrıs Rum Yönetimini mevzuatına ve uluslararası anlaşmalara aykırı olarak, tam üye şeklinde birliğe kabul etti. Türkiye'mizin bu netameli yolculuğunda iş şirazesinden çıktı! Çünkü; Türkiye'nin atacağı her adım, birlik üyesi Yunanistan'ın yanında Güney Kıbrıs Rum Yönetimi'nin de "vize"sine tabi idi. Nâ-hak yere güçlenmiş bulunan Güney Kıbrıs Rum Kesimi; nasıl olsa, bundan böyle her şey benim elimde diyerek bir tavır sergilemiş ve bu cümleden olarak da Annan Planı'na hayır demiştir. Bütün bunlara rağmen, AB, Rumların yanında yer almış; Ek Protokol ile Türkiye'nin vermiş olduğu "limanları açma sözü"nü sık sık hatırlatmalarına karşılık, kendilerinin vermiş olduğu KKTC için izolasyonların kaldırılması sözünü ise, tutmamışlardır. > "Demokles'in kılıcı" misali Şimdi gelinen noktada iş; tam da müzakerelerin açılma ve kapanma safhasında, bu durum, yani limanların Güney Kesimi'ne açılması keyfiyeti, Türkiye'nin başının üstünde "Demokles'in kılıcı" misali tutulmak istenmektedir. Temcit pilavı gibi devamlı suretle önümüze konan bu durum ve bu durumun arkasındaki Güney Kıbrıs Rum Kesimi'nin "veto tehditleri" Türk halkını çileden çıkarmış ve yüzde 70 dolayında lehte olan oylar, yüzde 50-55 dolayına düşmüştür. AK Parti hükümeti hem AB müzakereleri ve hem de AB için içeride yapılması gereken reform konularında son derece başarılı sınav vermiş; Kıbrıs meselesinin çözümü konusunda da geliştirdiği "kazan kazan" ve "her daim bir adım önde olmak" prensibiyle Rumları, dünya efkarı umumiyesi nezdinde köşeye sıkıştırmıştır. En son olarak; AB'nin müzakereleri kısmen de olsa, "askıya alma" tehdidi karşısında Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, ince bir diplomatik hamle yaparak; KKTC'nin Ercan Havaalanı ve Magosa Limanı'nın uluslararası trafiğe açılmasına karşılık olarak Türkiye'deki bir iki limanın Güney Kıbrıs Rum Kesimi'ne açılabileceğini şifahen bildirdi. Başbakan'ın bu girişimi "malumu ilamdan" yani bilineni açıklamaktan başka bir mana ifade etmemesine rağmen, her nedense Türkiye'de kızılca kıyamet koparılmak istendi! Böylece milletin kafası karıştırılmak istendi. Öyle ya; en tepedeki müesseseler birbirlerini itham ederken, millet, ister istemez kendi kendine sordu: Acaba bizim bilmediğimiz bir şeyler mi oluyor? Derken; Dışişleri yaptığı açıklama ile; ortada abartılacak bir mesele olmadığını, mevcut durumun herkesin bilgisinin dahilinde olduğunu, böylesine bir tartışmanın ise "acı verdiği"ni söyledi. Oysa, Başbakan Tayyip Erdoğan'ın bu ince siyasetini başta Güney Kıbrıs Rum Kesimi ve Yunanistan kendi aleyhlerinde tecelli edecek bir durum olarak görmüş ve derhal, "kabul edilemez" olarak nitelendirmişlerdi. > İçerideki "kavga" sunî!.. Sadece Atina'daki Yunan basınına baksak, içerideki kavganın ne denli sunî olduğunu görürüz: Katimerini: Türkiye, Kıbrıs konusunda gafil avladı. Avrupa Birliği (AB) içinde olumlu tepkiler kazandı. Atina durumu dikkatle inceliyor. Yunan tarafı, Türkiye'nin önerisine içerik açısından tutum takınmaktan dikkatle kaçındı. Çünkü, AB bünyesinde Ankara lehinde oluşan dostane atmosferi gördü. To Vima: Türkiye'den ani Kıbrıs manevrası. Ankara'nın diplomatik oyunu, Atina ve Lefkoşa'yı gafil avladı. Elefterotipiya: AB'den Türkiye lehine düzenbazlık. Avrupa'nın göbek dansı. Dönem Başkanı Finlandiya ve İngiltere, AB ilkelerini unuttu. Finlandiya, İngiltere ve AB Komisyonu'nca sahneye konan oyun, Türkiye'nin girişimi, Atina ve Lefkoşa ile çoğu üye başkentlerini gafil avladı. Ta Nea: Türk çalımı...
12.12.2006
Nazik coğrafya
Ünlü tarihçimiz Halil İnalcık Hoca; Anadolu, dünyanın en nazik bölgesidir derken, görüşünü şu gerekçelere dayandırır: "Boğazlar'a hakim olan bir devlet, bütün Doğu Avrupa'nın, dünyaya çıkış yolunu elinde tutuyor, demektir. Rusya, yüzyıllardır bunun için Boğazlar'ı ele geçirmeye çalışır. Arap dünyasına dönelim. Orta Doğu'ya erişmek için mutlaka Doğu Akdeniz'den, İran'a gitmek için keza Anadolu üzerinden, geçmek zorundasınız; bütün tarih boyunca böyleydi. Vaktiyle Bizans İmparatorluğu kurulmuş, onun arkasından Osmanlı İmparatorluğu gelmiş; Boğazlar'a ve Anadolu'ya hakim olan devlet, mutlaka büyük devlet gücüne sahip olmalıdır; çünkü bütün dünyanın gözü bu bölgeye hakim olmakta... İngiltere 19. yüzyılda Kıbrıs ve Mısır'ı alarak bunu gerçekleştirdi. Bugün Amerika, Orta Doğu'ya hakim olmak istiyor. İsrail'i kurdurdu, Irak'a geldi, Kuzey Irak'ta başka bir İsrail devleti meydan getirmeye çalışıyor... Dünya hakimiyeti için... Osmanlı yalnız fütuhatçılık sonucu imparatorluğunu kurmadı, Osmanlı ortaya çıktıktan sonra daima bir meydan okuma karşısında kaldı; o engeli yenmek, bölgeye hakkıyla hakim olmak zarureti onu imparatorluğa götürdü. İstanbul'u elde tutmak için Rumeli'de hakim olmak lazımdı... Türkiye Rumeli'yi kaybetti; Arap memleketlerini, Irak'ı, Suriye'yi kaybetti... 1807'de Napolyon ile Çar Tilsit'te buluştular; dünyayı paylaşıyorlar. Osmanlı Devleti'nin parçalanması söz konusu, Napolyon Mısır'ı, Fransa için... Boğazlar'a ve İstanbul'a gelince tabii Çar, İstanbul üzerinde ısrar ediyor. O zaman Napolyon karşı koyuyor, çünkü diyor: "İstanbul demek dünya hakimiyeti demektir..." O gün öyleydi de, bugün farklı mı? Aynı stratejik durum, bütün dünyanın iştihasını celbederek, önemini daha da artırarak devam etmektedir. Yaşamakta olduğumuz yüzyılda ve onu takip edecek yüzyıllarda hemen her devletin ziyadesiyle ihtiyaç duyduğu stratejik madde enerjidir. Başta petrol olmak üzere, doğal gaz ve diğer enerji kaynakları Orta Doğu ve Orta Asya bölgelerinde çokça bulunmaktadır. Anadolu, (Türkiye) bütün bu enerji hatlarını Batı'ya taşıyacak yolların kavşak noktasında bulunmaktadır. Dolayısıyla, bu coğrafya dün olduğundan bugün daha da cazibe merkezi konumundadır. Bu coğrafyada yaşamak, sanıldığı kadar kolay değildir. Dünyada asude bir hayat sürmek isteyenlerin bu coğrafyada işleri yoktur. Bu netameli coğrafyada yaşamak, her şeyden önce güçlü olmayı elzem kılar. Aynı hataya düşmeyelim!.. Tarihçimizin ifade ettiği gibi, Osmanlı, bu coğrafyada, gücü sayesinde at oynatabilmiş ve o güç onu imparatorluk olmaya zorlamıştı... MİT Müsteşarı'nın, teşkilatlarının 80. kuruluş yıl dönümünde dillendirdikleri fevkalade önemli hususlardır. Altını çizmiş olduğu konularda, sorumluluk sahibi herkesin dikkat kesilmesi lazımdır. Merhum Özal, aynı şeyleri dillendirince, onu anlamamakta ısrar ettik. Kürtçü olduğu iftirasında bulunacak kadar adileşip, basitleştik. Ne olur, aynı hatayı bir daha yapmayalım. Zira, fırsatlar, her zaman güneşli havada gelmez!
14.01.2007
Türk Birliği...
1990'lı yılların başlarında gerçekleşen Sovyetler İmparatorluğu'nun yıkılışından sonra ortaya çıkan Orta-Asya Türk Cumhuriyetleri malum; 70 sene komünizm zulmü altında inim inim inletildiler. Yönetimi elinde bulunduran Ruslar, Türkler'e milli kimliklerini unutturmak ve sahip oldukları manevi değerlerden koparmak için, akla hayale gelmedik şeytani oyunları tezgahladılar. "Din afyondur" diyerek, camilerin kapılarına kilit vuruldu; birçoğu yıkılarak ortadan kaldırıldı, diğerleri müzeye dönüştürüldü. Din eğitimine sıkı yasak getirildi. Alkol (votka) çok ucuzlatılarak, insanların yaşadıkları en ücra köşelere kadar bolca gönderilerek millet, adeta uyuşturuldu. Hemen her Türk Cumhuriyetine en az yarısı kadar Rus yerleştirmek ve Kril alfabesini uygulamak ve Rus kültürünü dayatmak suretiyle asimile edilmek istendi. Bu denli uygulamalarda hudutsuz mesafeler katedildiği tarihi bir gerçektir. Durumun vahametini, insanlık ancak 70 sene sonra görebildi. Sovyetler dağılıp, Türk cumhuriyetlerinin üzerinden kalın şal kalkınca alttaki korkunç manzara ortaya çıktı. Sovyetlerin hedefi Sovyetler'in hedefi, bu yerleri "zombi diyarları" haline getirerek, bu yerlerin yer altı ve yer üstü zenginliklerini Moskova'ya akıtmaktı. Rusya, hâlâ daha bu nüfuz sahalarından vaz geçmiş değildir. Türk Cumhuriyetçilerinin bağımsızlıklarını ilk tanıyan ülke Türkiye oldu. Merhum Özal'ın bu uğurdaki gayretleri unutulmaz. Özal'dan sonra Süleyman Demirel de aynı yoldan gitti; onlarca yıl ayrı kalmış kardeşleri yakınlaştırdı. Ama; gelin görün ki, Süleyman Demirel'den sonra bu iş tavsadı. Koalisyonlar döneminde (MHP'li koalisyon dahil) Türk Cumhuriyetleri neredeyse unutuldu: AK Parti'nin iktidara gelmesiyle birlikte, yeniden ivme kazanan işbirliğimiz süratle inkişaf etmektedir. Tıpkı Turgut Özal ve Süleyman Demirel gibi, Tayyip Erdoğan'ın da bu coğrafyada çok büyük bir ağırlığı var. Başbakan'dan müjdeler Başbakanla yaptığımız sohbette, her Türk'ü derinden sevindirecek müjdelere şahit olduk. Şöyle ki: Her Türk Cumhuriyetinde "Türk Kültür Merkezleri" kurulacak. Bakanlar kurulundan çıkan bu hayırlı kararın ilk uygulaması, "Yunus Emre Kültür Merkezi" adı altında Azerbaycan'da gerçekleşecek. Başbakan Azerbaycan Devlet Başkanı Aliyev'le görüştüğünü ve eski Türk Elçilik binasının bu işe tahsis edileceğini söyledi. Başbakan ayrıca, sayın Aliyev'in Türkiye'den bir üniversitenin Azerbaycan'da kurulmasına sıcak baktığını ifade etti. Tayyip Erdoğan, Azerbaycan'ın dünyadaki özel konumuna da dikkat çekti. Dünyanın 118 ülkesinde 5 milyon Türk yaşadığını; ancak Azerbaycan'nın dışında 40 milyon Azeri'nin yaşamakta olduğunu vurguladı. Bunun 30 milyonu İran'da bulunuyor! Azerbaycan malum, Türk Cumhuriyetleri arasında latin harflerine ilk geçen ülke. Antalya'da gerçekleştirilen Türk Kurultayında kararlaştırılan "Ortak Türkçe Kitabı" yine ilk defa Azerbaycan'da müfredata konuluyor. "Ortak Türkçe Kitabı"nın bütün Türk cumhuriyetlerinde yerleşmesinden beş sene sonra, bakın neler olacak? Merhum Özal "21. Asır Türk asrı olacaktır!" derken elbette bir bildiği vardı...
13.03.2007
Türkiye'miz hep yalnız kalmıştır
Bir imparatorluk bakiyesi olan Türkiye'miz, kurulduğu günden bu güne kadar hep yalnız kalmıştır. Oysa genç devletimizin daha kuruluş dönemlerinde Atatürk, hem Orta-Doğu'da (Bağdat Paktı) ve hem de Balkanlar'daki ülkelerin işbirliğine önem vermiş, onları bir araya getirecek formüller üzerinde durmuştur. Atatürk'ten sonra gelen İnönü devrinde ve onu takip eden süreçte, Türkiye, tamamen içine kapanmış, başta komşularımız olmak üzere hemen herkesle kanlı bıçaklı olmuşuzdur. Kağıt üzerindeki politikamız Doğu'dan koparak Batı'ya yönelmekti. Halbuki bu denli politikanın uygulamasına Cumhuriyet'e geçmeden, yüz yıl öncesinden başlamıştık. Daha açık şekliyle ifade edelim: İçimizdeki yenilenmeleri (fikri olsun kurumsal bazda olsun) Batı'nın istekleri doğrultusunda yerine getiriyorduk. Tabiatıyla bu hal, Batı'dakinin aksine, yani orada alttan yukarıya, bizde ise, tepeden giydirilmiş şekliyle cereyan etmekteydi. Bedelini ödemeden Dolayısıyla Batı, yaptığı reformu; çilesini çekmiş, bedelini ödemiş, özümlemiş ve sindirmiş olarak hayatına katıyordu. Biz ise; bedelini ödemeden, çilesini çekmeden; çoğu kez de karşı çıkarak zorla kabullendiğimizden, reformlar fert ve toplum hayatımızda arzu edilen şekliyle yeşertilip geliştirilemedi. Toplumdaki bu çekingenliğin temelinde, Batı'nın bizim için hayırlı rüya görmeyeceği tezi yatmaktadır. Nitekim, 19. Asırda Batı'nın normlarını devlet ve millet hayatımıza sokmamıza karşın, neticede Cihan Devleti'mizin yıkılışı ile yüz yüze kaldık. Sonuçta biz bir Akdeniz milletiyiz. Yani sıcakkanlıyız. Çabuk parlayıveriyoruz. Her işe hemen soyunuyor ama hiç birinin sonunu getiremiyoruz. İfratla tefrit (çok ileri gitmek veya çok gerilerde kalmak) arasında gelip gidiyoruz. Bir türlü orta yolu; salim ve sağlıklı yolu bulamıyoruz. ...Ve, neden, Avrupa dayattıktan sonra reform yaptığımızı bir türlü anlayamıyorum. Bunlar bizim için gerekli ise, başkalarının zorlamasına ne lüzum var? İnanın; iki yüz senedir bu şekilde yaptığımız reformlar, milletimizin ruhunda aşağılık kompleksine sebep olmaktadır! İkiyüzlü Batı Bu günkü manşet haberimiz okununca; ne demek istediğimiz ve Batı'nın bize karşı ne denli ikiyüzlü olduğu daha kolay anlaşılır. Bize 301. maddeyi büsbütün kaldırın diyenler ve buna gerekçe olarak; "Türkiye'de kamil manada fikir hürriyeti yok!" diye ısrar edenlere bakın hele! Dün İsviçre ve Fransa'da sayıldı; bu günlerde de Almanya parlamentolarında "Ermeni Soykırımı yapılmamıştır" demeyi suç sayma ve bunu yapanları 1-3 sene arasında hapisle cezalandırma çalışmaları var. Görüyorsunuz değil mi sevgili okuyucularım; Batı'nın bu anlı şanlı ülkelerinde değil fikir hürriyeti, bilim hürriyeti dahi yok! Söz konusu Türkiye olunca, nasıl önyargılı hareket ettiklerini defaatle görmemize rağmen, bir türlü "Mukabele-i bilmisil" keyfiyeti ile kendilerine cevap veremedik. Doğrusu bu hal, bizi olduğu kadar, milletimizi de derinden üzmektedir. Yani bize karşı yaptıkları muamele ile aynen kendilerine karşı muamelede bulunmayı neden yapamıyoruz? Anlayan beri gelsin!
11.04.2007
Teröre karşı uyanış -I-
Terör, insanlık tarihi kadar eskidir. Yeryüzüne indirilen insanoğlu, nefsine uyarak hırslarının peşinde koşmuş; meydana getirdiği dünya hayatı ile; meleklerin, Cenab-ı Hak'ka yakarışlarındaki; "Kan dökecek ve fesat çıkartacak" tesbitinin eksiksiz uygulayıcısı olmuştur. Kavganın temelinde insan nefsi (ego) ve onun uslanmaz talepleri yatmaktadır. Bunların başında ise, amir ve hakim olma isteği ile paylaşımda aslan payına sahip olma arzusu gelmektedir. Aslan, kendine özgü bu paylaşımı gücü sayesinde yapmaktadır. Son bir asır içerisinde, ihtiyarlayan dünyamız iki defa büyük paylaşıma sahne oldu. Bunlardan birincisi, 1. Dünya Savaşı'dır ki, o savaşta âlem tüm dengesini yitirdi. Nizam altüst oldu. Cihan Devletimiz, bu savaşta yağmalandı. Bu savaşın sonunda dünya, komünizm belasıyla da tanışmış oldu. Dünyanın güçsüz ülkeleri ve bunların sahip oldukları (!) tüm zenginlikleri bu ana iki koldan sömürüldü. Paylaşımdaki anlaşmazlık, çok kısa bir zaman sonrasında 2. Cihan Savaşı'nı getirdi. Sovyetler Birliği dağılınca... 1990 senesine kadar bu sömürü düzeni adeta bir emme basma tulumba şeklinde işletildi. 90'da, bu iki sömürü gücünden biri olan Sovyetler, gücünü kaybedip dağılınca; dünya, ister istemez yeni bir arayışa girdi Ormanda rakipsiz kalan aslan, daha bir iştahlanıp, hırslarının peşine düşerek dünyayı yeniden parsellemek arzu etti. Eskiden, kavgaların sonunda; galipler arasında oluyordu bu paylaşım... O halde; yeni bir kavga gerekiyordu. Peki, düşman kim olacaktı? Düşman seneler öncesinden belliydi! İçin için oluşturulacak hedefe çekilmekteydi. Yeni düşman belirlenmişti! Düşman, dünyanın zenginliklerini barındıran ülkelerdi. Bunların başında da hiç şüphesiz petrol gelmekteydi. Tüm bu zenginlikler ise, kahir ekseriyetiyle İslam coğrafyasında idi. O İslam coğrafyası ki, ellerindeki bu nimetin asla kıymetini bilmemiş; bütün bu zenginlikleri kendi halklarının refahı ve mutluluğu için vesile kılmamış zorbalar diyarı!.. O halde, zemin, kendiliğinden hazırdı. İş, zamanlamaya kalmıştı. Dikkat edilirse; dünyanın güçlü gizli servisleri, komünizmin yıkılışı ile birlikte yeni düşmanın eşkalini dünyanın tüm basın yayın kuruluşlarına vermişlerdi. İslamiyet ve Müslümanlar hedef seçilip; Afgan-Rus savaşında bunlarla birlikte hareket edildi ve savaştan sonra da; ipleri kendi ellerinde olmak üzere bunlara yol verildi. Dünyanın çeşitli çarpışma bölgelerine giden bu Müslüman milisler, devamlı medyanın gündeminde tutuldu. İş, o hale getirildi ki, dünyanın tüm iletişim formatlarında terörist dendiğinde, maalesef "Müslüman" anlaşılır olmuştur. Bu durumun sayısız örnekleri tüm dünya televizyon ekranlarından mütemadiyen verilmek suretiyle beyinler yıkanmış ve şartlandırılmıştır.
31.07.2005
Teröre karşı uyanış -II-
Dünyanın çeşitli bölgelerinde terörist eylemler sürdürülürken, başta ABD ve Avrupa'nın çeşitli ülkeleri, hadiseye çok çarpık baktılar ve; seneler senesi "Benim teröristim iyi, senin teröristin kötü" dediler. Bununla da yetinseler iyi; bu ülkelerin büyükçe bir kısmı terörist örgütlere kucak açtılar. Onların palazlanması için ellerinden ne geldiyse yaptılar. Akılları sıra böyle yapmakla, düşmanları zayıflatmak ve sindirmek için maşa kullanmakta olduklarını sandılar. Aynı silahın bir gün kendilerine de dönebileceğini hiç ama hiç düşünmediler. Kimlerin ve ne niyetle yaptıkları hâlâ belli olmayan mahut 11 Eylül'deki ABD'nin ikiz kulelerinin vurulmasıyla önce kendileri olmak üzere tüm dünya "golabal terör"ün önce şokunu yaşadı; ardından da herkes derin derin düşünmeye başladı. Dünyanın en süper gücü, bu şekilde vurulabiliyorsa, dünyada vurulamayacak ülke yok demekti. "Dinlerarası savaş" dediler! ABD yetkilileri o şokla abuk subuk laflar ettiler. Bu durumun dinlerarası savaş olduğunu söylemeye yeltendiler. Neyse ki, bu durum uzun sürmedi ve dünyamız, telafisi imkansız bir ayrışmanın eşiğinden döndü. Ama her hal ve şartta İslamiyet ve Müslümanlar karalanmaya devam edildi. Onca senenin şartlanmışlığı ile fütursuzca "İslami terör" terimi dillere pelesenk edildi. Bu arada terörden en çok çeken ülkelerin başında Türkiye gelmekteydi. Teröre 30 bin insanını veren Türkiye çeyrek asır boyunca, dünyanın en acımasız ve kanlı terör örgütüne karşı düşük yoğunluklu savaş vermekte idi. Dünya ülkeleri Türkiye'nin derdine ortak olmak şöyle dursun; karşı safta yer alarak, "sana gelen terörist iyi" deme cüret ve gafletini gösterdiler. Türkiye'miz onca ağır bedeller ödeyerek elde ettiği tecrübenin ışığında avazı çıktığı kadar bağırıp dünyayı uyandırmak istedi ama, bu haklı feryatlara hiç kimseler kulak asmadı. "Global terör" ne vakit Rusya'yı, İspanya'yı, İngiltere'yi, Mısır'ı ve Türkiye'yi aynı yöntemle vurunca; yavaş şavaş ayıkmaya başladılar! BM, ayrışmasının derinleşmesini önlemek amacıyla Türkiye, İtalya ve İspanya başbakanlarını "medeniyetlerarası uzlaşma" için görevlendirdi. Silah kendilerine çevrilince!.. Artık, bizim gibi onlar da terörün milliyetinin ve dininin olmadığını gördüler! Silah, kendilerine çevrilinceye kadar bu durumdan gafildiler. Terörle mücadele için ortak hareket etmenin gereğini ve herkesin, elini taşın altına koymasının lüzum ve ehemmiyetini anladılar...
01.08.2005
Teröre karşı uyanış -III-
Türkiye'mizin teröre karşı verdiği mücadele malum. Teröristbaşının yakalanıp hapse atılmasından sonra durağan bir seyir izleyen terörist eylemleri; canlı bombalar ve uzaktan kumandalı mayınlar şekliyle yine hayatımıza girdi. Adalet Bakanlığına girmeye çalışan canlı bomba eylemcisini hatırlayın. Polis, teröristi öldürünce Ankara'da yürüyüş yapıldı. Mahut çevreler; "öldürülmemeliydi" diyerek emniyet güçlerini aşırı güç kullanmakla suçladılar. Demek ki, onca bedel ödeyerek edindiğimiz tecrübelere rağmen tam manasıyla akıllandığımızı iddia edemeyiz! Bakınız; İngiltere'de de terörist eylem oldu. Akabinde; orada da polis bir dizi tedbirler alarak uygulamaya koydu. Bunlardan bir tanesi, canlı bomba hedefinin kafasına kurşun sıkılarak öldürülmesidir. Polisimizi eleştiriyorlardı!.. Nitekim, aynı metot yanlışlıkla masum bir Brezilya asıllı kişiye uygulandı. Bomba eylemcisi diye kendisinden şüphelenilen bu şahıs, İngiliz polisi tarafından öldürüldü. Yanlışlık olduğu anlaşılınca da, kan bedelini verip özür dilediler ve olayı kapattılar. Yani kimseden ses, seda çıkmadı. Bizde ise; değil şüphelenilen şahsı, canlı bomba olduğu kesin olarak bilinen kişinin öldürülmesi hadise oldu ve eleştirildi! Neymiş efendim; kafasına değil de, belden aşağısına ateş edilmeliymiş! Yani bunlar demek istiyorlar ki; bırakın terörist eylemini icra etsin! Bombanın pimini çeksin ve onlarca masum insan parçalanarak ölsün! Bunların hiç önemi yok ama, yeter ki teröriste bir şey olmasın! Bizim bu denli yaklaşımımızı Avrupa ülkeleri de içlerine sindiremiyor ve onlar da Türk polisini ve emniyet güçlerini eleştiri oklarına hedef yapıyorlardı. Avrupalı; bu denli çifte standartlı ve ön yargılı bakıştan; kendi başlarına gelip de aynı metodu uygulamaya başladıktan sonra uyandı! Hâlâ uyanmayan ve eleştirilerine devam eden başkaca Avrupa ülkeleri yok değil. Ne yazık ki, Avrupalı ülkelerin birçoğu, bizdeki teröre farklı gözle bakıyorlar. Nedense, ağızları terör demeye varmıyor. Hâlâ, Danimarka'da bölücü terör örgütünün televizyonu yayın yapabilmekte ve İskandinav ülkeleri başta olmak üzere Avrupa'nın birçok ülkesinden aynı örgüt militanları himaye görmeye devam etmektedirler. Bu denli çifte standartlı yaklaşımla, dünyanın başına bela olan "global terör" ile nasıl mücadele edilecek ve bundan istenilen sonuç nasıl elde edilebilecektir? İş birliği şarttır!.. Başbakan Tayyip Erdoğan'ın her zaman ifade ettiği gibi: "Terörün dini ve milliyeti olmaz. Terör, nerede, nasıl; kimleri hedef alacağı bilinmeyen bir fenomendir..." Bununla mücadelede müşterek karar, kesin bir irade ve iş birliği şarttır. Aksi halde, yalnız bizim değil bütün dünyanın başı çok daha ağrımaya devam eder...
02.08.2005
27 Mayıs darbesi
Bugün içinde bulunduğumuz ve sıkıntısını çekip; el âlemin yüzüne bakamadığımız ve bundan dolayı da dayatma üstüne dayatmalara maruz kaldığımız en mühim eksiğimiz, insan hak ve hürriyetleri ile demokrasimizdedir. Şu garabete bakın ki; 27 Mayıs gece baskınını yapan zihniyet; bugün bile işlemiş olduğu şen'î cinayetlerden utanmadan, o vakitler, kara cüppeleri ile bu kanlı eylemlerini destekleyen bir kısım Prof.'lara hazırlatmış oldukları anayasa ile övünmektedirler... Dikkat edilirse, şimdilerde tek sığındıkları bu anayasadır. Yani, mahut 1961 Anayasası... Halbuki; bu anayasa ile milletin egemenliğine set çekilmiş; milletin seçtiklerinin (iktidarlarının) muktedir olmalarının önü tıkanmıştır. Yasama-Yürütme-Yargı şeklinde tezahür etmesi gereken demokrasi balansı bu anayasa ile bozulmuş; iktidar gücü seçilmişlerden alınarak, atanmışlara verilmiştir. Böyle yapmakla, çoğunluğun tahakkümü, sözde önlenmiş olacaktı. Gerçek demokrasilerde... Gerçek demokrasilerde yönetimin odağında millet iradesi bulunur. Darbeci zihniyete göre; millet cahil ve rüşdünü ispatlamamış olduğundan; kendisi gibi cahilleri iş başına getirir! Nitekim onlara göre, tüm demokrasi tarihimiz boyunca hep böyle olmuştur! O halde, ne yapıp edip; iktidarı şeklen kılıp, onun gücünü elinden alarak dağıtmak gerekmekteydi! İşte; 1961 Anayasası demokrasi adına bu yanlışları beraberinde getirmiş; nitekim, aynı zihniyetin salikleri "1970 Muhtırası"ndan sonra geldikleri iktidarda aynı anayasa ile idarenin mümkün olmadığını görüp, kendi elleriyle onlarca maddesi tadil edilmiştir. 27 Mayıs darbesi, anayasa kültürümüzü iki çapraz çizgiyle iptal etmiş, başta kendisi olmak üzere; darbe anayasalarının önünü açmıştır. Böylece ta Osmanlı gününden beri, mevcut olan sivil anayasa yapma geleneğimiz yıkılmış oldu. Nitekim, bugünkü anayasamız da (1982), 1980 askerî darbesinin ürünüdür. Cumhuriyet tarihimizde kötü bir çığır açmış olan 27 Mayıs gece baskını, bununla kalmamış; siyaseti ve siyasetçileri budayarak demokrasimizin gelişmesini durdurmuştur. Millet, ürkütülerek siyasetten uzaklaştırılmış, meydan yeri zorbalara bırakılmıştır. Dikkat edilirse, açılan bu kötü çığırla; o gün bugündür siyasî hayatımız bir türlü istikrar bulamamakta ve bunun bedelini de milletçe hâlâ ödemekteyiz. Milletten intikam alırcasına!.. Zorbanın zoruna bakın ki; milletten intikam alırcasına; milletin seçmiş olduğu iktidarı alaşağı etmekle kalmamış, bu meşum (uğursuz) güne bayram diyerek kutlanmasını aynı milleten istemiştir! Bu kafayla mı, devlet-millet kaynaşması temin edilebilecekti? Adı, sanı; yönetim şekli ve biçimi ne olursa olsun; devletle millet kaynaşmayıp ayrı istikametlere giderse bunun zararı, hem o devlete ve hem de topyekun o milletin kendisine olmaz mı? Bizim bu iç kavgamız ve birbirimize olan güvensizliğimizin sonucu ortadadır. Dünkü eyaletlerimizden geri düşmüş; milli gelir olarak dört bin dolarlarda çırpınıp durmaktayız...
29.05.2005
ABD ile dostluk
> Washington ABD gibi büyük devletlerle dostluk kurmak ve bunu sürdürmek sanıldığı kadar kolay değildir! Bundan dolayı da, sürekli uyanık ve teyakkuzda olunmalıdır. Her şeyin temelinde ekonomi yatıyor. Hatta; devletlerarası dostlukların bile temelini karşılıklı olarak ekonomik çıkarlar belirliyor. Büyük devlet, süper güç olmak ne demektir! Her şeyden önce ekonomik zenginlik demektir. Bugün ABD'de kişi başına gelir kırk bin doların üzerindedir. ABD, süper güç olmanın gereği, bu durumu sürdürebilir kılmak zorundadır. Bunun için de; başta petrol olmak üzere dünyadaki enerji kaynaklarına bir şekilde ulaşmak mecburiyetindedir. Önümüzdeki yüz yılda, dünyanın ihtiyacını karşılayacak enerji kaynakları, çok büyük ölçüde Orta Doğu'da ve Orta Asya'da bulunmaktadır. Sovyet İmparatorluğu dağılınca, Orta Asya'da, yani enerji kaynaklarının bulunduğu bölgede yeni devletler oluştu. Türk kökenli bu devletlerin, ellerindeki enerji kaynaklarına sahip olmaları, bunları işletip dünya pazarlarına sürmeleri adeta imkânsızdır! Zira, iştiha kabartan bu rezervlerde; başta ABD olmak üzere, bütün büyük devletlerin gözü vardır. Bu devletler zaten kuruluş aşamasında. Henüz güvenliklerini bile, tam manasıyla kurup temin edebilmiş değillerdir. ABD'nin öncelikli hedefi ABD'nin öncelikli hedefi, kendisi için hayatî öneme haiz bu yerleri; Çin'e, Rusya'ya ve Hindistan'a kaptırmamaktır. Dikkat edilirse, Afganistan harekâtıyla, bölgede askerî üsler kurarak bu yerleri koruma altına aldı. Irak, bu harekâtın ikinci ayağıdır. Üçüncü merhalede Suriye ile İran vardır. ABD'nin, el ele verip strateji üretip tatbik mevkiine birlikte koydukları iki tane gerçek dost ve müttefiki vardır. Bunlardan birincisi İngiltere, diğeri İsrail'dir. İsrail, Orta Doğu'da bulunmakta ve güvenlik konusunda başı dertte; bu yüzden de seneler senesi savaşmakta olan bir ülkedir. ABD, bu bölgeye barışın bir an evvel gelmesini arzulamaktadır. Yani, ne yapıp edip; İsrail'i rahatlatmak zorundadır. Bunun için de İsrail'in başına musallat olan İran ve Suriye'yi bertaraf etmeyi istemektedir. Düne kadar Sovyet Rusya'nın peyki bulunan Suriye'nin, Sovyetler dağıldıktan sonra, en ufak bir gücü ve bölge üzerinde bir otoritesi kalmamıştır. ABD'nin diretmesi sonucunda, Lübnan'daki askerî varlığını geri çekmiş; yeni karışıklıklara gebe bir ülke konumundadır. Açık olmayan rejimiyle, terörist grupları beslediği bilinen bir gerçektir. Suriye'de yüzde sekizlik bir azınlık (Nusayrî) yönetimi, yüzde doksan ikilik çoğunluğa hükmetmekte ve tabiri caizse, polis devleti yöntemleri ile kendi halkına kan kusturmaktadır. Baba Esad'ın uzun iktidar yılları bu şekilde geçti. Oğlu Beşar ise, babasının bütün kadrolarını iş başında tutmaktadır. Gücü, kuvveti kalmamış Suriye'nin, ABD'ye direnebilmesi mümkün değildir. İran ise, Suriye'nin aksine; geniş bir coğrafya üzerine yayılmış, tarihi kökleri olan büyük bir devlettir. Askerî ve siyasî gücü vardır. Siyasi gücünü, petrolünü paylaştığı İngiltere'den almaktadır! Dolayısıyla; ABD'nin İran'a düzenleyeceği askerî bir harekâtta (havadan ve denizden olacağı söyleniyor), İngiltere'nin onayını alması gerekmektedir. Bu durumu temin ettikten sonra ise, Türkiye'nin yardımına muhtaçtır. Bunun içindir ki, Türkiye'ye karşı PKK ve Kürt kartlarını devamlı olarak elinde bulundurmaktadır! Ermeni Soykırımı iddiaları, boşuna dünya gündemine gelmedi. Alınacak kararlar çok önemli ABD stratejisi, Türkiyesiz de yapabilir. Ama bu, ona çok pahalıya patlar. O vakit, Kürtlerle Ermenileri kullanmak zorunda kalır ki, bu da bizim için hiç iyi olmaz. İşte, Başbakan Tayyip Erdoğan böylesine çetrefilli konuların ayyuka çıktığı bir ortamda Başkan Bush'la görüşüyor. Bugün gerçekleşmekte olan bu görüşmede alınacak kararlar, yalnızca bölgemizi değil, dünyanın geleceğini derinden etkileyeceği için, tarihî olup çok önemlidir...
08.06.2005
Huzura kastedenler...
2002 seçimlerinden öncesini bir hatırlayın. Cumhuriyet tarihinin en derin ve tahripkâr ekonomik krizlerini peş peşe yaşadık. Yine Cumhuriyet tarihinde ilk defa esnaf; günler boyu siftah yapamayarak, dükkanlarını kapatıp sokağa döküldü. Koskoca ülkenin her yanı adeta yangın yerini andırıyordu. Başbakanlıkta; konuşurken dili sürçen; yürürken ayaklarını ancak sürüyebilen yaşlı ve hasta bir zat (Bülent Ecevit), koalisyon hükümetini, yardımcısı (şimdi Yüce Divan'da yargılanan) Hüsamettin Özkan marifetiyle idareye çalışıyor, ancak; devlet ve millet adına, kamuda olsun, özel sektörde olsun taş üstüne taş konamıyordu. İşverenler fabrikalarını söküp ülkeyi terk ediyorlardı. Bu kâbustan 3 Kasım 2002 seçimleriyle çıktık. Millet, onca parti arasından birini (AK Parti) tek başına iktidara getirerek, onlarca senedir beklenen siyasi istikrarın sağlanması için gerekli en önemli adımı attı. İki buçuk seneyi aşkın bir zamandır AK Parti iktidarıyla yönetilmekteyiz. Bu iktidarın nasıl bir enkaz devraldığı herkesin malumudur. Akıllara ziyan demeçler Çürümüşlüğün ve kokuşmuşluğun hemen her tarafa sirayet ettiği bir ortamda hükümet etmenin zorluğu ortadadır. Zira, gırtlağına kadar iç ve dış borca batırılmış bir ekonomiyle ülkenin; kangrenleşmiş devasa problemleriyle boğuşmak zorundadırlar. Genç ve enerjik Başbakan, oluşturduğu kadrosuyla; azimle, yılmadan işe koyuldu. Gecesini gündüzüne katarak çalışıyorlar. Makro ekonomik göstergelerde epeyce mesafe alındı. Dost-düşman herkes ipin ucunun yakalandığında hemfikir. Yeterli mi; değil tabii... Ekonomiyi rayına oturtmadan bir şey yapabilmenin imkanı elbette yoktur. Şimdi bütün mesele, raya oturtulan bu ekonomiyi, sürdürülebilir ve kalıcı kılabilmektir. İç ve dış sermaye, yatırım için bu "güven" tablosunu görmek istemektedir. İşte; tam bu ortamda; her zaman olduğu gibi birileri çıkıyor ve sudan meselelerle toplumun huzurunu bozmaya çalışıyor. Ülkenin gündeminde olmamasına ve daha seçimine iki sene gibi uzunca bir süre olmasına rağmen işte o birileri, huzurumuza kastedercesine cumhurbaşkanlığı seçimlerini gündeme taşıyor ve akıllara ziyan beyan ve demeçlerle toplumu germeye ve neredeyse kavga ortamına çekmeye çalışıyorlar. Yetmiyor; eğitim yılı sonu dolayısıyla üniversitelerimizde mezuniyet törenleri düzenleniyor, işte o huzura kasteden birileri, bu kez buralarda sahneye çıkıp; başörtülü velileri törenlere almayarak, tek kelime ile 'Vandalizm'in örneklerini sergiliyorlar. Üstelik bu anneler başörtülü; yani türbanlı falan değil... Hani, yasaklama yalnızca türban içindi? Hani, türban siyasi simge idi; başörtüsü temiz ve masumdu? Aynı törenler Bursa Uludağ Üniversitesi'nde de yapılıyor; buradaki rektörün tutumu insani ve ahlaki olup; üniversite ismine yakışan merasimler düzenleniyor ve kapalı-açık veliler çocuklarının mutluluklarını birlikte paylaşabiliyorlar. Ama gelin görün ki; Nene Hatun'un memleketi Erzurum'da; Atatürk Üniversitesi'nde ise, hicap duyulacak manzaralar sergileniyor ve şehit anası dahil; memleketin ücra köşelerinden buraya gelen kapalı anneler yüz geri edilip törene alınmıyor! Ne yapılmak isteniyor? Bütün bunlarla ne yapılmak isteniyor? Demek ki; birileri Ecevit'li kâbus günlerini özlemiş, o günlerin geri gelmesi için yanıp tutuşuyor! Aman dikkat! Başta hükümet olmak üzere herkesi akl-ı selime davet ediyor, bu pis oyuna gelinmemesini, onlara anladıkları dilden cevaplar yetiştirip toplumu daha fazla germek yerine; teenni ile hareket edip, gerekirse referanduma gidilmesini tavsiye ediyoruz.
16.06.2005
Küresel terör
Düne kadar mevzi olan terör, modaya uyarak küreselleşti! Bu durum, elbette topyekûn küreselleşen dünyayı bekleyen umumi bir bela idi. Daha açık ifadesiyle; dünyadaki adaletsizliklerin, baskı ve zulümlerin dışa yansımasıydı. Dünyada hiçbir şey karşılıksız kalmıyor. Er ya da geç ilahi adalet tecelli ediyor. Sık sık vurguladığımız gibi, "zalimler, yeryüzünde adalet vasıtalarıdır!" Yani zalimler vasıtası ile müstahak olanlardan intikam alınmaktadır. Bizim halkımız, derin sezişiyle meseleyi şu cümle ile özetlemiştir: Dinsizin hakkından imansız gelir! Dünya, kurulalı beri, hiç bu kadar dengesiz olmamıştı. Ne demişler: Biri yer, biri bakar; kıyamet ondan kopar! İşte kopmakta olan terör kıyameti budur! Dün, bu kıyametin kopması için birinin yiyip diğerinin bakması gerekiyordu. Bugün itibariyle öyle bir noktaya gelinmiştir ki, birinin "aksırıncaya, tıksırıncaya kadar" yiyip semirdiği yerde binlercesi bakıyor! Üstelik yenilen bu malların gerçek sahipleri de, sayıları milyonlarla ifade edilen onca aç-biilaç insan yığınları... Himaye ve teşvik ettiler! Aklı başında hiç kimsenin, kendisini, usul ve yöntemlerini asla tasvip edemeyeceği terör, maalesef birilerinin işine yaradı. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın anlayışı ile, yine bu birileri tarafından destek ve himaye gördü. Sindirilmek istenilen güçlere karşı adeta bir maden gibi işletildi. Zamanla, mesele öylesine giriftleşip, çetrefilleşti ki; terör, gayesini kaybettiği gibi, şer güçlerin maşası halini aldı. Nasıl ki günümüzde güçler küreselleşti ise, terör de buna paralel olarak küreselleşti ve bütün bir insanlığı tehdit eder hale geldi. Dünün terör hamileri, durumun böylesine gelişip, günün birinde kendilerini de tehdit edeceğini düşünmediler. Birilerinden kastımız elbette başta ABD olmak üzere Avrupa ülkeleridir. ABD, "11 Eylül" baskınından sonra bir uyandı pir uyandı ama, Avrupa'ya yeterince tesir edemedi. Başta Fransa ve Almanya, yasak savma kabilinden ah-vah ettiler ama, içlerinden gülüyor ve terörü asla ciddiye almıyorlardı. Halbuki, küresel terör, ABD'den sonra çok ciddi işaretlerini hem Rusya'da ve hem de Avrupa'da (İspanya'da) vermişti. İstanbul'dakini burada ayrıca belirtmeye gerek yok. Türkiye zaten 1983'ten beri terör belasıyla uğraşmaktadır. Türkiye'deki terörü, seneler senesi görmezlikten geldiler. Hatta himaye ve teşvik ettiler. Ateş bacayı sarmadan... Londra'da meydana gelen terörist eylemle yavaş yavaş uyanıyorlar. Terör örgütlerinin mal varlıklarını donduralım demeye başladılar. Halbuki bu karar ta İspanya'daki terörist saldırısından sonra alınmış ama kâğıt üzerinde kalmıştı. Küresel terörle ancak ve ancak küresel iş birliği ile baş edilebilir. Ateş bacayı sarmadan akıllar başlara devşirilmeli... Türkiye'mizde de son dönemde terörist eylemlerde bir artış gözlenmektedir. Dünyadaki küresel terörden çok farklı olan bizdeki terörü yarınki yazımızda ele alacağız...
14.07.2005
Türkiye'de terör
Türkiye'mizin netameli coğrafyası cümle âlemin malumudur. Tarihin her devrinde, ancak güçlü devletler bu netameli coğrafyada varlıklarını sürdürebilmiş; güçlerini kaybettikleri zaman da bu coğrafya'dan silinip gitmişlerdir. Türkiye'mizdeki terör, ne Filistin'deki "intifada"ya ve ne de dünyada yayılmakta olan küresel teröre benzemiyor. Ve yine iddia edildiği gibi; coğrafi kalkınmamışlık ve adaletsiz gelir dağılımı da bizdeki terörün kaynağı ve gerçek sebebi değildir. Nitekim, ülkemizin dört bir tarafında aynı geri kalmışlık ve adaletsizlik söz konusudur. O halde, neden; yalnızca Doğu ve Güney - Doğu Anadolu'muzda belli bir kökten geldiğini söyleyen bir kısım insanımız teröre teşne yapıldı? Asırlar boyu etle tırnak misali iç içe yaşamış; birbirinden kız alıp vermiş, ortak işler kurup çalışmış; her şeyden önemlisi Kurtuluş Savaşında yedi düvele karşı omuz omuza ölüm kalım mücadelesi vermiş bu insanlara ne oldu da birbirlerine düşüyorlar? Bunun sebebi gayet açıktır. Yoğunluğu düşürülmüş iç savaş... Türkiye'mizin güçlenmesini istemeyen, Türklüğün ebedi düşmanları bu kefeni bize biçmiştir. Bunların kimler olduğu da gün gibi ortadadır. Başta komşularımız ki, aynı güçler marifetiyle bunlarla karşılıklı olarak devamlı hasmane bir tavır içinde bulunmaya zorlandık ve malum; bir çoğu ile dost ve müttefik olduğumuz Batı'lı güçler, Türkiye'de tasarladıkları terörü seneler senesi adeta bir maden gibi işlediler. Türkiye'miz çeyrek asırdır; yoğunluğu düşürülmüş iç savaş şeklinde bu terör belasıyla uğraşıyor. Ülkenin zaten kıt olan kaynakları bu bela uğruna harcandı. Otuz bin insanımızı kaybettik. Terörist başını bize teslim ettiklerinde sevinmiştik. Teslim alan Ecevit'i de bu büyük (!) hizmetinden dolayı iktidara taşımıştık. Terörist başını yargılayıp idama mahkum etmemize rağmen infazı gerçekleştiremedik. Daha sonra da idam cezasını kaldırıp ilgilinin cezasını müebbede çevirdik. O, şimdi sakini olduğu Marmara'nın ortasındaki adada krallar gibi yaşıyor! Halbuki, o günlerin başbakanı Bülent Ecevit; ilgilinin buraya şartlı konulduğunu, terör örgütünü yönlendirme ve terörün azması durumunda ise infazın gerçekleşeceğini söylemişti ama, bütün bunlar sözde kalmaktan başka bir mana ifade etmedi. Bataklık kurutulmadığı müddetçe! Bugün gelinen noktada ise; Kuzey Irak'ta kümelenen terörist örgüt militanları ülkemize sızmakta ve çeşitli terör eylemlerine girişmektedirler. Yollara mayın döşemekte, güpe gündüz yol kesip araçları durdurmakta, insanları soymakta ve izine gitmekte olan askeri kaçırabilmektedirler. Son bir sene içerisinde terörist eylemlerde verdiğimiz can kaybı yüz on dört kişidir. Kuzey Irak'taki bataklık kurutulmadığı müddetçe, terörden daha çok çekeceğimiz aşikardır. Bugün itibariyle (dünün en büyük terör örgütü hamisi) Suriye'nin, Türkiye'miz için hiçbir kıymeti harbiyesi yoktur. Filistin ve Irak'taki rolleri dolayısıyla ABD'nin düşman listesindedir. Tezkere'yi Meclis'ten geçirebilseydik Terör örgütünün kökünü kurutmak için elimize geçen tarihi fırsatı "Tezkere" krizi ile kaçırdık. Kaçırmakla kalmadık; en hafifinden ABD'nin bize olan güvenini kaybettik! Öyle ki, ABD, yarım asırdır NATO müttefiki olan Türkiye yerine, Kuzey Irak'taki Kürt gruplarla iş birliğine gitmek zorunda kaldı! "Tezkere"yi Meclisimizden geçirebilseydik, bugün Kuzey Irak'ın kontrolü tamamiyle bizim elimizde olacaktı. Kuracağımız güvenlik koridoru ile sınırımızdan kuş uçurtmayacaktık. Zararın neresinden dönülse kârdır. ABD ve Irak yönetimi ile öncelikli tek gündem maddemiz Kuzey Irak'ta kümelenen mahut örgüt ve onun eylemleri olmalı ve gereken tedbirler bir an evvel alınmalıdır.
15.07.2005
Bürokrasinin görevi direnmek...
İnsan toplumlarında yenileşme hareketleri zordur. Dolayısıyla bu durum, ancak kararlı ve karizmatik liderler eliyle gerçekleşebilir. İnsanoğlu tabiatı gereği alışageldiği, kurulu düzenin değişmesini pek istemez. Hele, bir de; bu düzen sahiplerinin saltanatları sona erecekse, değişmemek için ellerinden geleni artlarına koymazlar. Vizyonu olan liderler, yaşadıkları çağı iyi okurlar; o çağın gereklerini bilirler. Ve tabi bir tercih yaparlar. Ya, statükoyu devam ettirir; etliye sütlüye karışmazlar, ya da arı kovanına çomak sokarlar. Birinci lider tipi kendini ve rahatını düşünür. Devr-i iktidarı boyunca gününü gün eder. Bu lider tipinin ülkesine ve ülke insanına verebileceği hiçbir şey yoktur. İstikbalin tarihçileri de bunlardan bahsetmez; adeta yok sayar. Kendinden ziyade ülkesini ve insanını düşünen vizyon sahibi liderler, risk alıp savaşa koyulur. Bu savaş, sanıldığı kadar kolay değildir. Ehliyet, yani bilgi ve birikimin yanında; yeri geldiğinde gözü karalık gerektirir. Gözü karalık, lider özelliğidir. Akıllı, ölçülü, hesaplı liderlerde fayda, akılsız, ölçüsüz ve hesapsız liderlerde ise zarar getirir. Kangren olmuş uzuv bile bir usul çerçevesinde, özenle kesilebilir. Aksi halde kaş yapılırken göz çıkartılabilir. Tarihçiler, Enver Paşa ile M. Kemal (Atatürk'ü) bu bakımdan mukayese eder; her iki çeşit lider türüne örnek gösterirler. Enver-Talat-Cemal paşalar Enver Paşa, hırsları aklını örten maceraperest bir adamdı. Cemal-Talat üçlüsü el ele vererek; hırslarını akıllarının önüne koyarak cihan devletimizin yıkılmasına sebep oldular. Atatürk ise, hem Kurtuluş Savaşını yaptı ve hem de savaşın ardından, cihan devletimizin külleri üzerinde Türkiye Cumhuriyeti'ni kurdu. Sonrakı liderler, belki de bu korkularından dolayı yoğurdu üfleyerek yemeye çalıştılar! Onca lider arasından yalnızca Turgut Özal, dünyanın gidişatını gördü; değişim için risk alıp düğmeye bastı. Özal'ın şansı, sistemi, sistemin işleyişini ve aksıyan yönlerini çok iyi bilmesiydi. Uzun seneler çalıştığı özel ve devlet sektörleri tecrübesi vardı. 1983'te Özal'ın tek başına iktidara geldiği günleri hatırlayın. Bir gün daha beklemeksizin ard arda kanunları; hem de herkesin tabu diye yanına bile yaklaşmaktan ürktüğü kanunları o, bir çırpıda çıkarıp hayata geçirdi. İktidarların devrim niteliğindeki işleri başarma şansları, göreve geldiklerinin ilk üç senesidir. Milletten kuvvet ve yetki alarak gelinen ortamda; eğer hazırlığınız varsa, bu süre zarfında tatbik mevkiine koyabilirsiniz. Hazırlığınız yoksa veya bu başlangıçtaki üç senelik süreyi iyi değerlendirememişseniz, artık yapabileceğiniz pek fazla birşey kalmamıştır! Koltuklarına alışıyorlar Zira, kabine üyeleri de koltuklara alışıyorlar! Bu durumu çok iyi bilen bürokrasi, mütemadiyen işleri yokuşa sürer; vakit kazanır! Neticede ya, siyasi iktidarı da kendine benzetir veya o süre zarfında, yapılmak istenilen değişime mani olur! Bakınız demokrasi tarihimize; özeti budur! Bütün bu olumsuzluklar cereyan ederken, bürokrasi de bir savaşın içindedir. Bir yandan mevcut iktidara direnirken, diğer yandan da zamana ve zamanın icaplarına karşı anlamsız bir mücadeleye girişir! Bunun için de kullandığı en yaygın model; akıl hastalarına tatbik edilen, "meşguliyetle tedavi" metodudur! Toplum, incir çekirdeğini doldurmayan, anlamsız konularla sürekli gerilir! Asılsız suçlamalar ayyuka çıkar! Zaman zaman da netameli konular kaşınıp gündeme taşınır! Gündem oluşturamayan ve tayin edemeyen iktidarlar, icraat yerine bunlara laf yetiştirmekle vakit geçirir. Bir de bakarsınız ki, dönem sonuna gelinmiştir! Türkiyemiz gibi, 40 milyon insanı işsiz veya hasbelkader işi de olsa, açlık sınırının altında hayat mücadelesi verilen ülkemizde, konuştuğumuz ve tartıştığımız konulara dikkatinizi çekerim! Malum birileri sürekli kuyulara taş atıyor, akıllı geçinenlere de bu taşları çıkarmak düşüyor! Bu kısır döngüden kendisini koruyabilen siyasi iktidarlar, millete bir şeyler verebilir. Bu durumun en güzel örneğini merhum Özal veriyordu. Karşı tarafın yumurtlamasını beklemeden, ortaya öyle konular atıyordu ki; "meşguliyetle tedavi"de rolleri değiştiriyor; toplum, tartışırken o, icraatlarını yürütüyordu!
29.04.2005
Problemimiz yapısaldır
Türkiye'mizin problemleri malum. Hangi taşı kaldırsanız gayya çukuru ile karşılaşıyorsunuz! Tıpkı komünist ülkelerdeki gibi; hantal devlet her işe el atmış; memur zihniyetiyle ve ahbap-çavuş ilişkileriyle ekonomi dahil her şey yönlendirilmeye kalkışılmış ve netice itibariyle hemen her şeyin altında kalınmıştır. Meseleler, kar topu misali yuvarlanarak büyüyüp kangrenleşmiş, karşımıza dikilmiştir. Bu durum, elbette bugünün hikâyesi değildir. Senelerin birikiminin sonucudur. Gelip geçen idare-i maslahatçı iktidarlar, meselelere neşter yerine; pislikleri görmezden gelebilmek için mütemadiyen halının altına süpürmüşler. Bakınız; sadece sosyal güvenlik sistemi, gerekli tedbirler, acilen alınmadığı takdirde, tek başına ekonomiyi içinden çıkılmaz hale sokabilir! Merhum Özal'ın kısmen düzeltmeye çalıştığı sistemi, Özal'a inat, iktidara gelenler yeniden bozmuş ve 38 yaşında insanların emekli olmasına sebebiyet vermişlerdir. Bugün Avrupa'da emeklisine en uzun süre emekli maaşı ödeyen tek ülkeyiz! Üç-beş oy uğruna!.. Ekonominin kıt kaynaklarını böylesine hovardaca harcarsanız varacağınız nokta elbette krizden başkası değildir. Popülist yaklaşımlarla, üç-beş oy uğruna; daha açık ifadesiyle koltuk sevdası uğruna bilinen birileri, bu güzel ülkemizi bu noktalara getirmişlerdir. Bir ülkenin kalkınmışlığı üç-beş zenginle olmaz. Girişimci orta sınıfı zenginleştirebilirsek kalkınabiliriz. Düne kadar, devlet kesesinden birileri zengin ediliyordu. Krizle beraber bir Kemal Derviş geldi de; iktidarların, devlet imkanlarının peşkeş çekilmesini önletebildi!. Mevcut AK Parti iktidarı aynı süreci büyük bir titizlikle sürdürüyor. Cumhuriyet tarihinde ilk defa özel sektör eliyle büyümeyi gerçekleştirebildik. Özel girişimcinin talebi, devletin ekonomiden elini eteğini çekmesidir ve siyasi iktidarlardan beklentisi, Türkiye'yi bir kurumlar ve kurallar ülkesi haline getirmesidir. Bakınız, yabancı sermaye de bundan dolayı gelmiyor, gelemiyor! Geçen sene özel sektör, 45 milyar dolarlık yatırım yaptı; ülkeye giren yabancı sermaye ise, yalnızca bir milyar dolardır! Ülkemizde, bugüne kadar müteşebbis önünü göremiyordu. Zira, güven ve istikrar yoktu. Hiç unutmuyorum; merhum Sakıp Sabancı bir kriz ve Türk parasının devalüe edilişinin ardından şöyle diyordu: "... Akşam yattım. Sabahleyin kalkınca servetimin yüzde 70'ini kaybetmişim!.." Dünyanın neresinde böyle bir yönetim tatbikatı ve müteşebbisine bu denli zulüm vardır? Böyle bir sistemde nasıl üretim yapılır ve iç ve dış pazarlarda rekabet edilebilir? TOBB Başkanı Rifat Hisarcıklıoğlu, "Çerçeve'den Yansımalar" programımızda açıkladı: "...Türk özel girişimcisi olarak, hükümetlerden teşvik istemiyoruz. Girmeye çalıştığımız AB ülkelerindeki sistemi istiyoruz. Bunun için de yapısal reformları şart olarak görüyoruz. Madde başlıkları halinde bunları özetlersek; hukuk reformu, sosyal güvenlik reformu, vergi reformu, bankacılık sisteminin iyileştirilmesi, enerji reformu ve bürokrasi illetinden kurtulmak..." Bürokrasiye tipik bir misal! Sayın Hisarcıklıoğlu, bütün bu madde başlıklarının açılımlarını yaparak, nelerin nasıl yapılmasını uzun uzun anlattıktan sonra bürokrasiye tipik bir misal verdi. "... Marina, yat işletmeciliği bilindiği üzere turizmde ençok döviz getiren bir iş koludur. Böyle bir yatırımın bizim ülkemizde yapılabilmesi için, yalnızca iznini alabilmek yedi sene sürüyor. Bu yedi sene zarfında 17 bakanlıkla ve onların ilgili kurumları ile boğuşmanız gerekiyor! Bizim gibi Akdeniz'e sahili olan İtalya'da ise, müteşebbis üç ayda iznini alıp yatırımına başlayabiliyor. Şimdi düşünün, dünyada hangi sermaye bizim ülkemizde böyle bir işe kalkışmaya cesaret edebilir?..."
02.05.2005
Kim ne derse desin!..
Kim ne derse desin, hangi yorumu yaparsa yapsın; AK Parti iktidarı devrim niteliğindeki kararlara imza atarak, yoluna devam ediyor. Ekonomideki makro dengeler düzeltilmeden, mikro dengelerin düzelmesini beklemek ham hayalden ibarettir. Bu güne kadar, böyle yapılmışsa; bunların neticesini gördük. Hepsi popülist yaklaşımlar olup, tam tabiriyle ifade ediyorum; gözbağcılıktan ibaretti. Milletimiz, bütün bu; oy avcılığına dönük yaklaşımların serap olduğunu gördü! ? İkinci sınıf vatandaş Gelip geçen hiçbir iktidarın el atamadığı, el atmayı hayal bile edemediği köklü değişikliklere, bu iktidar el atıyor; onca engellemelere rağmen netice de alıyor. Bunlardan en önemlilerinden biri sağlık alanında yapılmıştır. Daha da yapılmaya devam edilmektedir. Şimdi söyliyebilir misiniz, hangi iktidar, SKK'lıları devlet ve hatta özel hastanelerden istifade ettirebilmeyi düşünebilmişti. SSK'lı olmak suç 1 idi? 30-35 sene, şerefiyle namusuyla çalışıp devletine tıkır tıkır primlerini yatıran SKK'lıya neden insan gibi davranılmıyordu? Neden horlanıp ikinci sınıf vatandaş muamelesine tabi tutuluyorlardı? Gelip geçen bunca iktidar SKK hastanelerindeki yığılmaları ve onca kepazeliği görmüyor muydu? Elbette görüyorlardı ama; neticede onlar işçi sınıfı idi; onlara insanî muameleye gerek yoktu! Üstelik bu partilerden sol tandanslı yani işçinin ve emeğin yanında olduğunu iddia edip, işçi oylarını sömürenler, devr-i iktidarlarında en ziyade işçi düşmanlığı yapmaktaydılar. İşte; görünen köy kılavuz istemez; "ayinesi iştir kişinin lafa bakılmaz!..." Milletimiz bütün siyasi partileri deneyerek; millete mi yoksa kendilerine ve yandaşlarına mı hizmet uğruna iktidar olduklarını gördü. Tayyip Erdoğan, milletin içinden çıkmış, milletin dertleriyle hem hal olmuş bir Başbakan. SSK'lı olup, SKK'lılığı yaşadığı için bu dertleri biliyor; gecesini gündüzüne katarak da düzeltmeye çalışıyor. Gazetecinin görevi devamlı tenkit etmek değildir. Güzel gördüklerini alkışlaması da insanlık ve insaf gereğidir. Türk parasından sıfırları atmak, atabilmek, en az merhum Özal'ın Türk parasını koruma kanununu değiştirmesi kadar radikal ve o nispette zor bir işti. Bundan dolayı da, zaten bir çokları, bu durumu gerçekleştirebileceklerine ihtimal vermiyorlardı. ? Gözdağı veriyorlar Milletinden güç alan ve milletine hizmet için çırpınan iktidarların bir şeylerden çekinmelerine gerek yoktur. Milletin parasını yiyenler, çarçur edenler; yandaşlarına peşkeş çekenler korksun. Gün olur, hesapları sorulur ve burunlarından fitil fitil getirtilir! Hesabı açık olanlar, hesap vermekten niye korksun? Bakıyoruz da, birileri, AK Parti iktidarı mensuplarını Yüce Divan'la korkutmak ve atacakları adımları attırmamak için yoğun gayretin içindeler! İktidarlara, yapmakta oldukları veya yapacakları, icraatları ile alakalı olarak gözdağı vermeye yeltenmek, millete hizmet ve millet sevgisiyle ne denli telif-i kabildir? Yalnızca bu hal değerlendirildiğinde bile, millete ne gözle baktıkları belli olmuyor mu? Daha önce, basit bir iş yeri açmak için bile, maliyeden tutun belediyeye ve ilgili daireye kadar tam 39 imza gerekiyordu! Bu iktidar bu durumu yalnızca üç imzaya indirerek; müteşebbisin işini kolaylaştırdı, ona zaman kazandırdı. Açık söyleyelim 39 imza demek bir o kadar rüşvet kapısı demektir! Bürokrasinin beli kırıldıkça, belli ki, birilerinin haksız kazanç elde etmeleri önleniyor! Vatansever bürokratları tenzih ederek belirtmeliyiz ki, haramzade bir kısım bürokrat elbette direnecektir! Türkiye eksi kalkınmadan (!) artıya geçmiş ve bunu yüzde 9,5 gibi son kırk senenin rekoruna erişerek kırmıştır. Şimdi iş, makro ekonomide bu düzelmenin millete yansımasına gelmiştir. Sektörlerin, bu yüksek kalkınmaya yansımaları tablosuna baktığımızda tarım ve inşaat sektörlerinin çok düşük olduğunu görmekteyiz. İstihdamın ve piyasalardaki canlılığın önünü açacak bu eksikliğin giderilmesi acilen gerekmektedir. Hükümetin ilan ettiği bu duruma bir daha vurgu yaparak ha gayret diyoruz!.
04.05.2005
Mesele, millete güven veya güvensizliktir
Dünya nereye, biz nereye gidiyoruz? Dünyadan kasdımız elbette hür ve medeni âlemdir. Yani demokratik idareyi benimsemiş parlamenter sistemler.. Bu sistemi benimsemiş ve özümsemiş milletlere baktığımızda, işin temelinde insana saygı olgusuyla karşılaşırız. Yönetim gücü, milletten, yine millet için alınır. Milletten alınan bu güç, asla millete rağmen kullanılamaz. Kullanıldığında, onun adı demokrasi olmaz. Gazetelerin köşe yazılarını takip edenler bilirler. Gerçek kalem erbabını tenzih ederek belirtmeliyiz ki, bu kalemşorların kahir ekseriyeti ömürlerini havanda su döverek geçirirler. Bunların derdi asla millet ve milletin dertleri değildir. Tesbih böcekleri misali kıvrılıp yaşadıkları o karanlık dünyalarında; millete rağmen, millet için sözde ahkam keserler. Bunların taşıdıkları kafaya, eskiler "veyl", yani "vay haline!", "yazıklar olsun!" tabirini kullanırlardı. "Veyl" kafasına göre milletimiz henüz rüşdünü ispat edememiş ve demokratik olgunluğa erişememiştir. Yani, milletimiz kendi kârını ve zararını hesap edebilecek olgunlukta değildir. Bundan dolayıdır ki, bu millete; herhangi bir konuda referandum için gidilmez; gidilmemelidir. Gidildiği takdirde kendi zararına olacaklara evet der! Böyle mantık olur mu? Yine bu kafaya göre; bir profesörle bir çöpçünün oyu eşit değildir ve olamaz! O halde ne yapacağız? Bunlara göre, çöpçünün profesör olmasını bekleyeceğiz! Bu, mümkün mü? Böyle bir mantık olur mu? Bu kafa, bu kanaate nasıl vardı? Demokrasiye geçtiğimiz 1950 senesinden beri; bu millet yüzde 70 dolayında merkez sağ veya diğer sağ partilere oy vermiştir. Ve halen de vermeye devam etmektedir. Bu kafa, ne olduğunu kendisi de bilmeden solda yer almış ve bu alışla milletten şamar üstüne şamar yemiştir ve halen de yemektedir. Bir türlü kendi saflarına çekemedikleri millet, işte bundan dolayı nakıstır! Kâmil olsa bunları seçerdi! Adama sormazlar mı? Bakınız aynı köşe yazarları, mevcut iktidar; herhangi bir konuyu referanduma götürür diye hop oturup hop kalkıyorlar! Millete sorulacak, milletin hakemliğine başvurulacak diye adeta ödleri kopuyor! Oysa, Meclis'in duvarında; "egemenlik, kayıtsız şartsız milletindir" yazıyor. Avrupa'nın ilerlemiş demokratik ülkeleri, yönetimlerini insan odaklı kıldılar. Her fırsatta referanduma giderek, kendi meselelerini milletlerinin arzuları istikametinde yine milletlerine çözdürüyorlar. Bu hal nedir dendiğinde, bu kafadan çıkan ses; "orası Avrupa, orada eğitim seviyesi yüksek. Avrupalı kârını zararını bilip hesap edebiliyor" şeklinde yankılanır. Peki adama sormazlar mı; siz; ey bu kafa sahipleri! Bu milleti Avrupalı seviyesine çıkarmak için ne yaptınız? Merhum Özal diye bir adam gelmeseydi, Avrupa'yı ve dışımızdaki dünyayı kimler bilebilecekti? Eğitimsiz, üretimsiz; aç biilaç bıraktığınız bu millet; dünyayı gördü artık! Sizi de dünyayı da tanıdı! Siz; elbette göstermek istemediniz. Enver Hoca'nın Arnavutluğu gibi; ülkenizi ve insanınızı dünyadan koparıp izole ettiniz. Bir aralık, köylünün şehre inmesini bile yasakladınız! Gelişen, bu modern iletişim vasıtalarıyla ve gidip görmelerle millet, sizi apansız yakaladı! Sizlerin yönetici değil, milletin ensesinde boza pişiren birer ceberut olduğunuzu gördü. Artık, hiç bir yere kaçamazsınız! Bu asil milletin önünde boyun eğmekten ve ona danışmaktan; onun özlem ve beklentilerine, onun keyfine göre cevap vermekten başkaca çareniz kalmamıştır! Çünkü; bu asil millet, medeniyet yarışında sizleri fersah fersah geçti. Siz, o ucube kafalarınızla zaman tünelinde kaldınız! Millete güvensizlikle debeleniyor; debelendikçe batıyorsunuz!
08.05.2005
Zihniyet değişimi şart...
Her şeyden önce zihniyet inkılabına muhtacız. Merhum Özal'ın 1983 seçimlerinden önce sözünü edip; seçimlerden sonra derhal başladığı özelleştirme; aradan geçen bunca seneye rağmen bir türlü gerçekleştirilemedi. 83 seçimleri öncesiydi; seçime katılacak siyasi parti liderleri, o vakitler tek olan devlet televizyonunun ekranında, bir masa etrafında toplanmış tartışıyorlardı. Turgut Özal sözü köprünün satışına getirince, Halkçı Parti lideri Necdet Calp birden; "sattırmam!" diye masayı yumruklamıştı. Özal iktidara gelir gelmez özelleştirme hareketini başlattı, ancak başta bürokrasi olmak üzere hemen her kurum-kuruluş, karşı tavır aldı. Bizim özelleştirmeye başladımız tarihten sekiz sene sonra komünist Rusya yıkıldı. Rusya'nın kendisi dahil, hinterlandında bulunan bütün Doğu Avrupa ülkeleri ve Rusya'dan bağımsızlığını elde eden onca ülke, çok kısa bir zaman diliminde özelleştirmeyi bitirerek piyasa ekonomisine geçmeyi başardılar. Dikkat ediniz; onlar komünist ekonomik sistemden liberal ekonomiye geçebiliyor biz ise hâlâ yerimizde sayıyoruz! Yalnızca TELEKOM'da vaktiyle gerçekleştiremediğimiz özelleştirmenin bize faturası otuz beş milyar dolardır. Şayet, o vakitler CHP milletvekili olan Mümtaz Soysal'ın girişimiyle, Anayasa Mahkemesi tarafından bu özelleştirmenin önü tıkanmasaydı; bu parayla tüm dış borçlarımızı kapatabiliyorduk! Bu duruma düşmeyecektik! Dolayısıyla bugün içine düşürüldüğümüz; faizlerini ödemekte güçlük çektiğimiz dış borç sarmalına düşmemiş olacaktık. Ödemek zorunda olduğumuz borcumuzun sadece faizleriyle biz; 8-10 tane GAP gibi devasa projeyi hayata geçirebilirdik. Oysa, geçen onca sene içinde bile elimizdeki mevcut bir adet GAP projesini bile ikmal edemedik! İşin tuhafı; başımıza tüm bu gaileleri açanlar, daha bir fütursuzlukla eylemlerine devam edip, ülke ekonomisinin önünü tıkıyorlar. Ekonomimiz, vaktiyle komünist sistemi olsaydı, bundan kurtuluşumuz mümkün olabilecekti. Ama gelin görün ki; adına "karma ekonomik sistem!" denen bu ucubeyle bir arpa boyu yol alamıyoruz! Başbakan Recep Tayyip Erdoğan feryat ediyor: "... Şimdi bu Erdemir'in özelleştirmesini istemeyen CHP, vaktiyle aynı Erdemir'in kurulmasına da karşı çıkmıştı!" Hantal devlet yapımız hemen her işe ve her yere el atmış durumda. Ekonomiyi idare edip yönlendirmeye kalkışan devlet, ne bu görevini ve ne de devletin yapması gereken asli görevleri; yeterince yerine getirebiliyor. Bütün tavşanların peşine aynı anda koşup, hiçbirisini yakalayamayan şaşkın avcı misali!.. Düne kadar, devletin bu denli yapısını siyaset kurumu da sonuna kadar istismar edebiliyordu. Bu yüzden bütün devlet kurum ve kuruluşları iktidarların arpalıkları haline getirilmişti. Şimdilerde bu durum önlendi ancak, bu kez; bu yerleri babalarının çiftliği gibi kullanmakta olan bürokrasi direniyor! Deniz sahillerimizi dolaşırsanız göreceğiniz manzara karşısında titrersiniz. Çünkü, her yerin, çeşitli bakanlıkların ve devlet kurum ve kuruluşlarının elinde olduğunu görürsünüz! Yalnızca bu yerlerin bir kısmı özel sektöre verilip turizme açılsa borçlardan kurtuluruz. Geleceğimizi kaybediyoruz! Başbakan; "... Bize göre, güçlü ve etkin devlet, özel sektörün de üretebileceği mal ve hizmetleri üreten, piyasa içinde ağırlık taşıyan bir devlet değildir. Bize göre, güçlü ve etkin devlet, adalet, iç güvenlik, milli savunma gibi asli fonksiyonlarını eksiksiz yerine getiren ve kamusal nitelikli sosyal hizmetleri yeterli seviyede ve kaliteli bir şekilde sunan devlettir..." diyerek gerçeğin ve olması gerekenin altını çiziyor ama... Sadece siyasi iktidarın istemiyle olmuyor. Zihniyet değişimi herkes için gerekli. Aksi halde iş, inada biniyor ve senelerimiz bu anlamsız kavgayla geçip gidiyor. Yalnız, geçmiş seneleri mi, geleceğimizi kay
Yurtta Sulh, Cihanda Sulh"
Önceki hafta; TGRT HABER kanalındaki "Çerçeve'den Yansımalar" programımıza konuk olan TBMM Dışişleri Komisyonu Başkanı; AK Parti Antalya Milletvekili Sn. Mehmet Dülger, yıllar önce Paris'te karşılaştığı Musevi bir iş adamının kendisine söylemiş olduğu; "150 senedir, Türkiye için (Osmanlı dahil) hayati önemi haiz kararların hemen hepsi Türkiye'nin dışında alınmaktadır!" acı hakikatini dillendirdi. Elbette, daha önceleri de; Müslüman Türk'e aynı kefen biçilmek isteniyor ama, böyle bir karar verilemiyordu. Cihan Devletimizin gücü, onlara bu imkân ve fırsatı vermiyordu. Bu meyanda düşman uyudu mu? Şeytanî heveslerinden vazgeçti mi? Asla! Yine aynı söyleşimizde Sn. Dülger'in ifade ettiği şekilde: "... Ta Napolyon Bonapart zamanında, Devlet-i Ali'yenin çökertilmesi için; Osmanlı İmparatorluğu coğrafyası üzerinde yaşamakta olan çeşitli din ve ırklara mensup milletlerin, Fransız İhtilalini oluşturan fikirlerle beyinleri yıkanıp, her birisinin ayaklanması suretiyle böyle bir neticeye gidilebileceği hükmüne varılmıştı. Aynı toplantıda Bonapart'ı bilgilendiren danışmanları, Osmanlı tebaası arasında bulunan Ermenilerin bu şekilde ayaklandırılamayacağını, zira onların "millet-i sadıka" diye anıldıklarını, Padişaha ve devlete son derece bağlı olduklarını söylediklerinde Bonapart; "... O halde Türklerle Ermenilerin arasına kan sokun!" talimatını verir! Devlet-i Aliyemiz adildi Ermenilerin ne denli "millet-i sadıka" olduklarını Sn. Dülger ifade etti: "... Osmanlı Meclis-i Mebusanı'nda onlarca Ermeni kökenli milletvekili, bunlardan bir dönem yedi tanesi kabine üyesi yani, bakan ve en önemlisi Hazine-i Hassa Bakanı yani Padişahın cebi konumundaki şahıs bile bir Ermeni vatandaşımızdı." Asırlar boyu, böylesine et ve tırnak misali iç içe olduğumuz Ermenilerle en ufak bir sorun çıkmadan yaşaya geldik. Devlet-i Aliyemiz, insanlığın ortak değerlerini devlet ve millet hayatına yegane tatbik eden ülke idi. Yani adildi. Ancak bu adalet terazisi hükmünü icra edebilmesi, doğru tartabilmesi için mutlaka ardında güçlü bir iradenin olması şarttır. Bu denli bir iradenin tezahürü de, devlet ve millet hayatının hemen her şubesinin (askerî, siyasî, ekonomik, kültürel vb.) sağlam ve zindeliğine bağlıdır. Bundan dolayıdır ki; üzerinde yaşamakta olduğumuz bu netameli coğrafyada güçsüz devletlerin hayat hakkı yoktur! Bu trajik durumu; Cihan Devletimizi yitirmekle en iyi biz biliriz! Atatürk'ten sonra gelmiş bütün politikacılarımız, başta İsmet İnönü olmak üzere, hemen hepsi, Mustafa Kemal'in "Yurtta Sulh, Cihanda Sulh" prensibini hep yanlış anladılar ve öylece tatbik ettiler. Kimsenin etlisine, sütlüsüne; diğer bir deyişle suya, sabuna dokunmayan idare-i maslahatçı ve tek kelime ile pasif bir dış politika güttüler!.. Sözün sahibi M. Kemal Atatürk, o hasta haliyle; o günkü imkansızlıklar içinde ve zor şartlarda Hatay'ı Anavatan'a katmaya muvaffak olmuştu. Ya, sonra gelenler; birkaçı hariç hemen hepsi haklarımızı dahi müdafaa edememişlerdir. Bunu yaparken de, hep; "Yurtta Sulh, Cihanda Sulh" deyişinin ardına saklanmışlardır. Ermeni soykırımı yalanını seneler senesi dillerine pelesenk eden Batılı devletler, bugün hâlâ bu yalan, hile ve desiselerin hesabını sormaya cüret edebiliyorlar. Parlamentolarında art arda aldıkları kararlarla aleyhimize kamuoyu oluşturuyorlar. Bunlar değil miydi, aynı tarihlerde "kimi Hindu, kimi yamyam, kimi bilmem ne bela"larla Çanakkale'ye gelip bizi 250 bin vatan evladından eden? İtalyan'ı, Fransız'ı, İngiliz'i, Yunan'ı, Anadolu'da ne arıyordu? Bunca sene biz ne yaptık? Tarihî belgeler ortada; Ruslar'ın ve Batılı devletlerin oyununa gelen Ermeniler, bağlı oldukları devlete karşı ayaklandırılıyorlar. O günkü savaş şartlarında Osmanlı hükümeti "tehcîr" kanunu çıkarıyor. Bu durum, çok sonraları dünya efkâr-ı umumiyesine soykırım diye yutturulmak isteniyor. Halbuki aynı Osmanlı hükümeti, Ermenilerin, göç ettirildikleri yurtlarına dönüşleri için de kanun çıkardı. Soykırım var idiyse bu kanun neyin nesidir? Mağdur ve mazlum biz olmamıza rağmen, caniler atakta! Dünyayı velveleye veriyorlar, verebiliyorlar? Ya bunca sene biz ne yaptık; ne yapabildik? Ve ne hazindir ki, hâlâ ne yapabiliyoruz?
23.03.2005
Demokrasi tarihimiz
Demokrasi bize "cebrî hürriyet" şeklinde gelmiştir. Kendisine demokrasiye geçiş dayatılan İsmet İnönü, bu duruma direnseydi; yani 1940'lı yılların ikinci yarısında çok partili parlamenter sisteme geçmeseydi ne olurdu? Bizde de, tıpkı Gürcistan, Ukrayna ve Kırgızistan'da olduğu gibi bir halk ayaklanması "pembe devrim" gerçekleşebilir miydi? Hiç sanmıyoruz... Milletimizin genlerinde; asırların tevarüsü olarak başa bağlılık ve itaat esastır. Bundan dolayıdır ki, diğer toplumlarda olduğu gibi, toplumun yeniden şekillenmesini aşağıdan yukarıya doğru beklemek beyhudedir. Türk Cemiyeti, tarih boyu hep tepeden şekillendirilmiştir. İsmet İnönü, kerhen kaptırdığı "şeflik" iktidarını ömrü boyunca aradı ve bu uğurda geliştirdiği muhalefetini yıkmak ve imha etmek üzerine kurdu. İktidarlarla sürekli didişti ve kavga etti. Öyle ki, merhum Adnan Menderes'in DP iktidarını, ihtilal sonucunda Yassıada'ya tıkattırarak ancak iktidar koltuğunu görebildi. İnsanımızın nefes alabildiği yıllar 1950-60 arası Türkiye'nin ve Türk insanının her bakımdan nefes alabildiği yıllardır. Kalkınma o dönem başlayabilmiş, milletin cebine para ve mutfağına aş o dönemde girebilmiştir. Menderes'ten önce; yüzde 80-85 dolayında toplum kırsalda yaşıyordu. Yani köylüydü. Atatürk'ten devraldığı "Köylü milletin efendisidir" deyişini İnönü, "köylü şehre inemez" icraatıyla ters yüz etmiş ve dünyada sadece kendisine özgü "Milli Şef" ceberut idaresini kurmuştu. 60 ihtilali, yalnızca DP iktidarını al aşağı etmekle kalmadı; çıkarılan anayasa ve çeşitli anayasal kuruluşlarla gelecek iktidarların da muktedir olabilmeleri önlenmiş oldu. Böylece iktidara kim ve hangi parti gelirse gelsin, milletin beklenti ve özlemlerine cevap veremiyor ve ancak idare-i maslahatçılıkla gününü doldurabiliyordu. Nitekim bu durum, 1965'te tek başına iktidara gelen AP ve onun lideri Süleyman Demirel, ikinci kez (1969) seçimlerini kazanmasına ve kalkınmayı temin edip enflasyonu düşürmesine rağmen yaranamamış ve 1971 muhtırasına muhatap olmuştu. Muhtıra sahipleri de ülkeyi, Süleyman Demirel'in şikayet ettiği Anayasa ile yönetemediklerini görünce; Anayasa tadiline gittiler. Kurdurulan hiçbir "partiler üstü!" hükümet, sadra şifa olamamış, havanda su döverek Türkiye'ye ve Türk insanına altın yıllarını kaybettirmişlerdir. Darbe ve muhtıralar, Türkiye'mizde siyaseti bölmüş, parçalı hale getirmiş ve böylece siyasi istikrar sırra kadem basmıştır. Artık ara ki, siyasi istikrarı bulasın! Bu denli parçalı siyasette seçimler de istenilen sonucu verememiş ve ülke koalisyonlar elinde; bir badireden öbürüne sürüklenerek 80'li yıllara, kaos içinde gelebilmiştir. Özal dönemi olmasaydı!.. 60 darbesi ile şirazesinden çıkartılan siyaset demokrasiyi; muhtıra, partiler üstü ve çeşitli koalisyonlarla ancak oksijen çadırında yaşatabilmiş; ülke bir baştan öbür başa sıkıyönetimle idare edilmesine rağmen, bu durum yetmemiş ve idare yeniden askerin güdümüne girmiştir. 12 Eylül sonrası, Özal dönemi ile kısmi bir istikrar yakalanmış; demokratikleşme adına önemli adımlar atılabilmiştir. Bunların başında, Türkiye'nin AB'ye üyelik sürecinin yeniden başlatılması keyfiyeti gelir. Şayet, Özal bu adımları atmamış olsaydı, bugün AB'den ve AB doğrultusunda gerçekleştirmiş olduğumuz demokratikleşmeden bahsedemezdik. (Satır başları halinde değindiğimiz demokrasi tarihi yazımıza devam edeceğiz.)
28.03.2005
Demokrasi tarihimiz (2)
Merhum Özal, demokratikleşme için gerekli adımları 1983-1987 arasındaki birinci iktidar döneminde atabildi. Bundan sonra yani 1987'de de tek başına itkidara gelmesine rağmen, aynı hızla yoluna devam edemedi. Zira, malum CHP muhalefetine; onu hiç aratmayacak Süleyman Demirel muhalefeti eklenmişti. Demokrasilerde elbette muhalefet olacak; hatta muhalefet en az iktidar kadar gereklidir. Ama bizdeki muhalefet anlayışı değil... Zira, bizde uygulanan muhalefet anlayışı; "benden sonrası tufan" tutarsızlığıdır. Bu hercümerç içinde Özal, Çankaya'ya çıkmakla da canını kurtaramadı! 1991 seçimleri sonucunda Türk demokrasisi, seneler sonra; zoraki olmayan bir ilki yakaladı. (1963'teki CHP-AP koalisyonu zoraki idi) Yarım asra yakın birbirlerine karşı kanlı-bıçaklı olan CHP (SHP) ile DYP, yan yana gelerek bir koalisyon kurdular. Bu işin mimarları Süleyman Demirel ile Erdal İnönü oldu. Böylece Türkiye çok büyük bir fırsat yakaladı ama, ne hazin tecellidir ki bundan da istenilen netice bir türlü elde edilemedi. İstenseydi; Özal'ın yarım bırakmak zorunda kaldığı demokratikleşme kolayca gerçekleştirilebilirdi. Özal'ın ani vefatıyla Süleyman Demirel Çankaya'ya çıktı. Onun Çankaya'ya çıkışı ile bir şans daha; Çiller'in DYP'nin başına geçmesiyle yakalanmıştı. Ne yazık ki; o aşı da tutmadı. Kriz üstüne kriz!.. Necmettin Erbakan'la kurulan REFAH-YOL koalisyonu yeni bir darbenin habercisi oldu. Nitekim 28 Şubat 1997 Postmodern darbesiyle iktidar, kendi içinden çökertildi. 1997-2002 seneleri arasında kurulan Mesut Yılmaz ve Bülent Ecevit hükümetleri ise, ülkeyi akıllara ziyan yönetimlerle kriz üstüne krize sokarak; beceriksizliğin şaheser numunesini gösterdiler. Artık demokrasimiz her on yılda bir yapılan darbelerle anılır oldu! Bugün bile işin içinden kimseler çıkabilmiş değildir; demokrasimizdeki bu darbe girişimleri; "tavuk mu yumurtadan çıkar, yumurta mı tavuktan çıkar?" sualiyle hâlâ yalpa yapıp durmaktadır! Darbeli demokrasi siyaseti biçiyor. Toplumun geniş kesimlerini siyasete karşı soğuk ve ilgisiz kılıyor. Mevcut siyasileri de ya yasaklıyor veya küstürüyor. Dolayısıyla demokrasi kültürü bir türlü oluşmuyor, oluşamıyor! 2002 seçimleri, tarihimizdeki 1946 ve 1950 seçimlerine benziyor! 1946'da CHP'nin, "açık oy, gizli tasnif" yöntemi ve envai çeşit hile ve desiseyle; halkın ayyuka çıkan sesi sandığa yansıyamamıştı. 1950 seçimlerinde ise, mızrak çuvala sığmadı ve 450 kişilik Meclisteki sandalyelerin 411'ini DP alarak iktidara geldi. Kimdi bu gelenler? Hiç önemli değil; halk öylesine canından bezdirilmişti ki, Menderes yerine Lenin olsaydı aynı teveccühle iktidara gelirdi! Milletin tek isteği vardı; o da CHP'yi iktidardan uzaklaştırmaktı. Yerine gelen kim olursa olsundu, zira, millete göre daha kötüsü olamazdı! Mesut Yılmaz ve Bülent Ecevit'in koalisyonlu iktidarlarından sonra da millet aynı şeyi düşündü! Yeter ki, bunlar gitsinlerdi! Çünkü yaşatılan sıkıntılar bu kez de milleti canından bezdirmişti. Calib-i dikkat bir hal! Nitekim, millet, bir yıllık bir partiye 367 sandalye vererek tek başına iktidara taşıdı. İktidar partilerini ise, baraj altında bıraktı. Bu durum, demokrasi tarihimizde çok yönlü incelenip, araştırılması ve istikbalin siyasetçilerine ders olarak okutulması lazım gelen calib-i dikkat bir haldir. AK Parti iktidarı 2.5 senedir iş başındadır. Ancak devraldığı ekonomi sun'i teneffüsle yaşatılmaya çalışılan; borç batağına batmış, müflis bir manzara arzetmektedir. Bütün bu olumsuzluklara rağmen, AB süreci işletilmiş ve bu doğrultuda demokratikleşme konusunda dev adımlar atılabilmiştir. Her şey istikrarın korunup sürdürülebilmesine bağlıdır.
29.03.2005
İstifalar...
Devlette ve siyasette büyük tecrübelerin sahibi merhum Özal; siyasî istikrar için "iki buçuk parti"ye ihtiyaç olduğunu söylerdi. Bunun manası; tek başına güçlü bir iktidar ve onun paralelinde Meclis'te güçlü bir ana muhalefet partisi... Uzun tecrübelerden sonra, gelişmiş demokrasiler; tıpkı İngiltere'de ve ABD'de olduğu gibi ancak bu yöntemle siyasî istikrarı sağlayabiliyorlar. Bizim de demokrasimizin başlangıcı (1946) iki büyük partili temele dayanıyor. Demokrasi öncesi dönemden gelen tek partinin (CHP) bölünmesiyle meydana gelen Demokrat Parti, varlığını merkez sağda ve liberal çizgide kurup geliştirdi. CHP, her ne kadar sol siyaset çizgisini benimsediğini söylese de, bu durumu hiçbir zaman kuvveden fiile çıkaramamış; solculuğu yalnızca lafta kalmıştır! Derinlemesine incelendiğinde; sistemin ana gövdesi üzerine kurulu ve sistemden yana tam bir statükocu zihniyeti yansıtır. Bütün dünyada sol ise, bu durumun tam tersidir. Bundan dolayı bizdeki CHP solculuğu sadece lafta kalabilmiştir. "İki buçuk parti" "İki buçuk parti"li; siyasî istikrarın olduğu dönemi on sene yaşatabilmiş (1950-1960), on sene sonunda gelen askerî darbe ile siyaset çok parçalı hale getirilmiştir. Türk siyasetindeki dört eğilimin temelleri, ta o vakitler atılmıştır. '1971 Muhtırası'ndan sonra ise, parçalı siyaset daha bir derinleşerek toplumda kamplaşmalara sebep oldu. Bu denli bir siyasî istikrarsızlık, seksen ihtilalinin ana sebeplerinden birisidir. Siyasi istikrarsızlığın sürdüğü bütün bu dönemlerde şahit olduğumuz, olgu; milletvekillerinin partilerinden istifa etmeleri; bunların ya müstakil parti kurmaları veya başka bir siyasî partide yer almaları idi. Hiçbir ideolojik temele dayanmayan bu istifaların çoğunun hangi gerekçelerle yapıldığını cümle âlem bilmektedir! Bülent Ecevit'in her birisine bakanlık vermek suretiyle, AP'den ayarttığı on bir milletvekilinin hal-i pür melalleri hâlâ hafızalarda tazeliğini korumaktadır! (Güneş Motel'deki pazarlıklarla başlayan ve hapislerde noktalanan gayr-i ahlaki siyasî ilişkiler..) Milletin sağduyusu ile 3 Kasım 2002 Genel Seçimlerine de yirmi küsur partiyle girdik. Milletimiz çok büyük bir basiret göstererek iki partili bir Meclis yapısı oluşturdu. Senelerdir susanılan siyasî istikrarı millet, engin sağduyusu ile sandıkta temin etti. 367 sandalye ile AK Parti tek başına iktidar oldu. Kendisinin dahli olmadığı bir seçim sistemiyle; yüzde 34.6'lık oy oranıyla Meclis'in yüzde 65'ini elde etti. Bu, Türkiye'nin yıllarca beklemekte olduğu fevkalade bir durumdu. Türkiye'nin kangrenleşmiş devasa sorunlarına, ancak böylesine güçlü bir iktidar çözüm bulabilirdi. İki partiden oluşan Meclis'te, hem iktidar ve hem de ana muhalefet partisinden istifalar olmaktadır. CHP'deki istifaları, ayrı bir yazımızda ele alacağız. Her şeyden önce, şu hususun altını çizmeliyiz ki, istifalarda kabahat hiçbir zaman tek tarafın olmaz! İstifa eden, ettiren ve sistemin bu eylemde derece derece payları vardır. Baş suçlu sistem!.. Kanaatimizce baş suçlu sistemin kendisidir. Çünkü bizdeki sisteme göre millet, vekilini belirleyememektedir. Partiye oy vermektedir. Dikkat edilirse istifa eden milletvekillerinin çoğunluğu, listelerin en altından; hasbelkader seçilmiş kişilerdir. Dolayısıyla bunların bir daha seçilebilme imkanları yok gibidir. Bundan dolayı da kendilerine yer aramaktadırlar!. Evvel emirde yapılması gereken iş; Seçim Kanunu'nu ve Siyasi Partiler Kanunu'nu yeniden; modern demokrasilerde olduğu gibi tanzim etmektir. Öyle, pansuman tedbirlerle, hazine yardımını üç milletvekilinden yirmiye çıkarmakla bir yere varılmaz. Köklü değişiklik lazımdır. (Milletvekillerinin partilerinden istifa etmeleri konusunu işlemeye devam edeceğiz.)
03.04.2005
İstifalar (2)
Dünkü yazımızda da ifade ettiğimiz gibi, milletvekili istifalarında baş suçlu ve sorumlu sistemin kendisidir! Daha açık şekliyle söyleyelim; asıl suçlu ve sorumlu sistemi bu şekliyle oluşturan ve öylece gitmesine göz yuman siyasetçilerdir. Mevcut iktidarın elinde, Anayasa değişikliği olmasa da, kanunları değiştirme yetkisi ve gücü vardır. Bilindiği üzere; Anayasa değişikliğine, CHP'nin "milletvekilliği dokunulmazlığı" takıntısı yüzünden, konsensüs sağlanıp gidilememektedir. İktidarın elinde ise, referanduma gitme imkânı vardır. Kim haklı, kim haksız yönü tartışılmadan görünen o ki; mevcut Cumhurbaşkanı, çıkan kanunları "veto" ederek iktidara adım attırmamaktadır! Veya iktidar; Anayasa'ya aykırı olarak çıkardığı kanunlar "veto" olarak geri döndüğünden, kendi bindiği dalı kesmektedir. Bu konu ayrıca tartışılması gereken bir husustur. Önümüzdeki vakıa ise, en hayati kanunlarda bile iktidarın gerekli süratle adım atamadığıdır. Bundan dolayıdır ki, referandumu bir an önce ülke gündemine getirmelidir. Millet, vekilini belirleyemeden ve tanımadan seçiyor dedik. Dolayısıyla seçilen milletvekillerinin, kendilerini seçen halkla direkt bir bağlantısı bulunmuyor. Bundan dolayı da herhangi bir milletvekili kendisini seçmenine karşı sorumlu hissetmiyor ve partisinden gayet rahatlıkla istifa edebiliyor. Seçmene ihanet!.. Milletvekilinin partisinden istifasını bir dereceye kadar makul görsek de; aynı milletvekilinin rakip bir partiye girişi asla etik sayılamaz. Bu durum, düpedüz seçmene ihanettir. Milletin seçmediği ve sandığa gömdüğü bir partiyi, bu denli istifalarla Meclis'e taşımak ve bu şekilde halkın huzuruna çıkmak ne kadar demokratik ve ahlâkîdir? Burada hemen şu hususu belirtelim ki, böyle bir hataya ilk defa iktidar partisi sebep oldu! CHP'den ayrılan milletvekillerini partiye dahil ederek böyle bir yolun kapısı açılmış oldu! Aynı kapıdan istifalar şimdi birbirini kovalamaktadır! Bu durumu önlemin yolu, istifa eden milletvekilinin, milletvekilliği halinin düşürülmesi ile mümkündür. O vakit istifanın bir manası olur. Aksi halde milletle inatlaşma olur ki, bunun da cevabı ilk seçimlerde alınır! Yine 2002 seçimlerine dönelim: Milletimiz, iktidarda bulunan üçlü koalisyon partilerinden her birini (MHP-DSP-ANAP) barajın altına iterek sandığa gömdü! ANAP'tan ayrılıp AK Parti listelerinden seçime katılıp milletvekili seçilen Erkan Mumcu, AK Parti iktidarında bakanlıkla ödüllendirildi. Bakan iken istifa edip eski partisine döndü ve o partide genel başkan oldu. Yanına da AK Parti'den, CHP'den, bağımsızlardan ona yakın milletvekili alarak yeni bir siyasi ikbal arayışına girdi. Millete rağmen!.. Çok merak ediyorum; acaba millet böyle bir partiye ve böyle bir siyasi kadroya ne gözle bakacaktır? Bu parti, millete rağmen kurulmuş olmuyor mu? Milletin vermediğini sun'i oluşumlarla temin etmeye çalışmak ne denli sağlıklıdır? Bunlar, yarın milletin önüne gittiklerinde ne deyip oy isteyeceklerdir? O ANAP ki, kurucusu ve her şeyi olan Turgut Özal'a bile yâr olamamış; Mesut Yılmaz'la birlikte defnedilmiş bir parti; böylesi bir oluşumla yeniden siyaset sahnesine sokulursa tutar mı? Erkan Mumcu'ya göre, tutar ki, bu maceraya girdi. Ama, demokrasilerde millete göre tutması önemlidir. Bunu zaman gösterecektir; bekleyelim, görelim...
04.04.2005
Şimdiye kadar neredeydiniz?
Siyaset mütekaidi bay ve bayan Ecevitler, tuhaf beyanlarıyle gündem oluşturmak istediler ama başarılı olamadılar. Rahşan Ecevit; "din elden gidiyor!" derken; Bülent Ecevit de "Musul'un alınması konusunda, İnönü'nün kendisine yaptığını iddia ettiği vasiyetinden" dem vurdu. Din elden gidiyorsa, bu, akşamdan sabaha olmuş veya olabilecek bir hadise değildir her halde.. Bay ve bayan Ecevitler devr-i iktidarlarında, acaba bu konuları ne denli dikkate aldılar ve ne yaptılar? Dışişleri Bakanı Abdullah Gül'ün işaret ettiği gibi; "... bu sözlerinde samimi iseler, neden kendi iktidarlarında Kur'an-ı kerim kurslarını kapattılar ve İmam Hatip liselilerin üniversitelere girişlerini engellediler?" Evet; bunların iktidarlarında, Türk çocuklarının ilk öğrenim çağında yani (16) yaşına kadar dinlerini öğrenmesi yasaklanmıştır. Hem de bu kararı hangi içişleri bakanına aldırttılar biliyor musunuz? Saadettin Tantan'a!.. Bağcıyı dövmek Neymiş efendim; çocuk, henüz reşit hale gelmeden dinini belirleyemeyeceğine göre (!) herhangi bir dinî tedrisat uygun değilmiş! Ve yine neymiş efendim; bu kurslar, ne idüğü belli olmayan kişiler tarafından; merdiven altlarında ve izbe yerlerde veriliyormuş. Devlet denetimi dışındaki bu tür eğitimde, devlet düşmanlığı dahil her türlü zehirli fikirler, çocuklarımıza aşılanabilirmiş!.. Yani; "... şu mektepler olmasa, maarif vekaleti çok iyi idare edilecek ama!.." diyen ittihatçı kafası.. Bir şeyin fayda ve lüzumuna inanıyorsan, neden ona resmi yoldan sahip çıkmıyor ve bunun için gerekli tedbirleri almıyorsun? Neden, böylesine önemli bir konuyu sorumsuz insanların ellerine veriyor ve ardından da, bu sorumsuzlukları göstererek yasaklama cihetine gidiyorsun? Belli ki, burada asla samimi değilsin! Ve asla senin derdin üzüm yemek yani, yeni Türk nesillerine dinini, diyanetini öğretmek değil; bağcıyı dövmektir. Çok şükür; bu memlekette öyle üç-beş bin İncil dağıtılmakla din elden gitmez. Ecevitler'in bu çıkışı, dini duyarlılığı olan AK Parti iktidarını sarsmaya matuf ki, boşuna gayret! Zira milletimiz, bütün bu siyasileri denedi ve herkesin kim olduğunu çok iyi biliyor! Musul meselesinde de, bay Ecevit'in sözleri hiç inandırıcı bulunmadı. Farz-ı muhal öyle bir şey vardıysa bile; adama sormazlar mı, şimdiye kadar neredeydiniz?!.. Musul, bilindiği üzere; "misak-ı millî" hudutlarımızın içindedir. Tıpkı Batı Trakya, Kıbrıs ve on iki adaların olduğu gibi... Bunların hepsinden Lozan'da vazgeçilmiştir. Yalnız Musul sonraya bırakılmış; bilahare 1926'da da ondan vazgeçilmiştir. O günden bugüne elimize çok fırsatlar geçmesine rağmen; maalesef bunlardan hiçbirisinden istifade edilememiştir. Maksatları farklı Bu tarihî fırsatlardan son iki tanesi; birincisi I. Körfez Savaşı zamanında, Özal'ın isteyip de Torumtay Paşa'nın istifası ile olumsuz şekilde sonuçlandı. İkincisi de malum "Tezkere" olayı ile kaçırılmıştır. Şimdi ise oradaki muhatabınız ne Kürtler ve ne de Araplardır, doğrudan doğruya Amerika Birleşik Devletleri'dir. Ecevit, bu söylemi ile Türkiye'yi, dostu ve müttefiki bulunan ABD ile savaşa mı sokmak istiyor? Ama hayır; belli ki onun asıl amacı; bu denli absürd fikirleri yetkili ağızlara söylettirip; Türkiye'nin AB'ye giden yolunu kesmektir! Zaman tünelinde kalmış bu siyasetçilere tek kelime ile acımak lazım!
07.01.2005
Cömerdin ikramı şifadır
Pazar yazısı Başlıktaki ifade hadis-i şeriftir; yani Peygamber sözüdür. Cömertlik çok önemli bir haslettir. İyilerin özelliğidir. Cömertliğin sırrı, karşılıksız vermektir ve bu denli verişten haz duymak, memnun olmaktır. Bu hal ise, Yaradan'ımızın, Allahü tealanın sıfatıdır. O'nun sıfatıyla hallenmekten daha yüksek ve daha güzel ne olabilir? Can gargaraya gelmeden Bursalı İsmail Hakkı hazretlerinin tasavvufi tefsirinde; ölüm halindeki insan anlatılırken buyuruluyor ki: "... Herkese, can (ruh) gargaraya gelmeden önce, iki cihanın serveri Sevgili Peygamberimizin mübarek yüzü gösterilir. Kişiden, bu zatı tanıyıp tanımadığı sorulur. Kişi, iman ehli ise, gördüğü o güzeller güzeli yüze meftun olur ve (nasıl tanımam, bu benim varlık sebebim, Sevgili Peygamberim) der ve; ayın on dördü gibi parlayan o mübarek yüze iştiyakla bakarken, ruhu, tereyağından kıl çeker gibi çıkar. Acıların en şiddetlisi olan ölüm acısını hiç hissetmez. Tıpkı narkoz yemiş gibi, farkında bile olmaz. Kişi, velev ki, asilerden dahi olsa; amma hayatında iken cömert ise, vermekten haz duyup, vermek için yarışmışsa... Darda kalanın, fakir fukaranın, yetimin, çaresizin peşinden koşup onlara çare olmuşsa... Bütün bunları, insanlardan gizli, sırf Allah rızası için yani ihlasla yapmışsa... Bu asi kul dahi, sırf bu halinin hürmetine (ne kadar günahkâr olsa da!..) o mübarek çehreyi tanıyacak ve ona ümmet olarak kavuşabilmek için can atacaktır. Bu dahi, aynı ölüm haliyle vefat edip ebedi saadete gark olacaktır..." "İman var, ne yok ki!.." Bu mevzuda, Sevgili Peygamberimizin çok nazik bir uyarısı var; buyuruyor ki: "Sizler, cömertlerin kusurlarına bakmayın; onlar düşerlerken Cenab-ı Hak ellerinden tutar!.." Allahü teala, Sure-i İbrahim'in 7. ayetinde; "... Size verdiğim nimetlerin kadrini bilir, şükrederseniz (yani, onları verdiğim emirler doğrultusunda kullanırsanız) onları elbette artırırım. Nankörlük eder, küfran-ı nimet içinde olursanız, elinizden alır ve şiddetli azap ederim!" buyuruyor. İnsana verilen en kıymetli nimet, imandır. Bundan dolayı, bütün İslam büyükleri, "iman var, ne yok ki, iman yok, ne var ki" buyurmuşlardır. İnsana verilmiş olan bu en büyük, iman nimetinin şükrünün ne olduğunu ve nasıl yapılabileceğini yine Cenab-ı Hak bildiriyor. (Kad Semi'a) suresinin son ayetinde; "... birbirinizi sevin!" buyuruyor. İşte bu sevgi, yani inananların birbirlerini sevmesi, bu iman nimetini devam ettirir. Güler yüz ve tatlı dil... Nitekim, hadis-i şerifte de Sevgili Peygamberimiz; "İman etmedikçe Cennet'e giremezsiniz, birbirinizi sevmedikçe de iman etmiş olamazsınız!" buyurmaktadır. Bu durumun tersi, yani birbirini sevmemek ve birbirlerine buğz etmek, birbirlerini çekememek ve çekiştirmek ise, Allah saklasın son nefeste imansız gitmeye sebeptir. Cenab-ı Hak, ayrıca; kullarına verdiği nimetlerin izharını (açığa çıkmasını, yansımasını) ister. İman nimetinin izharı nedir biliyor musunuz? Güler yüz ve tatlı dildir...
Fetih ve Fatih
Tarihimizde nice fetihler vardır ancak; çağ kapayıp çağ açan İstanbul'un fethi bir başkadır. Zira bu fetihte bizzat Hazreti Peygamber'in müjdesi vardır. O 'kutlu' müjdeye nail olabilmek için; nice kumandanlar, nice ordularıyla seferber oldu ama, bu 'kutlu fetih' hiçbirisine nasip olmadı,
Ta ki, Osmanlı tahtına 19 yaşlarında bir civanmert oturdu; tarihin seyri değişti! Babası 2. Murat, oğlunu devrin en seçkin hocaları eliyle yetiştirdi. Yedi lisen bilen genç 2. Mehmet çok iyi bir mühendis (balistik hesaplarını bizzat yapıp tarihte ilk havan topu kullanan kişi) ve bütün zamanların kaydettiği ender askerî dehalardandır.
Delicesine sevdiği; Sevgililer Sevgilisi'nin müjdesine mazhar olabilmek için gece gündüz çalışmakta ve İstanbul'la yatıp İstanbul'la kalkmaktadır. Bu cümleden olarak; lojistik gayeyle inşa ettirdiği Rumeli Hisarı'nın burçlarını Hazret-i Peygamberin ismini yansıtacak şekilde konumlandırıyor ve her nefesinde O'nun manevi ruhaniyetinden yardım istiyordu.
Öyle ki; Padişah'taki Allah ve Peygamber aşkıyla yanıp tutuşma hâli, şaire şu ilhamı verecektir:
'Başını secdeye koyup (Ya Rabbi; bu fethi bana müyesser etmezsen, başımı secdeden kaldırmam deyip) aldığın tekbir sesleri hâlâ yerin dibinden fışkırıyor!'
Bizans (Doğu Roma) surları aşılamaz özellikte yapılmıştı (Üç kademeli sur ve her birinin arasında su ile dolu hendekler ve en dıştaki surun önünde nehri andıran büyük hendek); ayrıca Haliç'in girişi de büyük bir zincirle kapatılıp gemilerin geçişi engellenmişti.
Genç Padişah, ölümüne kararlıdır; kuşatma sabahı İstanbul surlarına bakıp şöyle haykıracaktır
'Ya, İstanbul'u alacağım; ya da İstanbul beni alacak!'
Yetmiş parça gemiyi, Balta Limanı'ndan kızaklarla karadan Kasımpaşa'ya indirdi.
Karadan ve denizden kuşatılan şehir; muhasaraya 53 gün dayanabilecek ve; tarihler 29 Mayıs 1453'ü gösterdiğinde 21 yaşındaki Osmanlı Padişahı, şanlı ordusuyla 'kutlu' bir zafere imza atacak ve İstanbul'la beraber yeni bir çağın fatihi olacaktır.
Kılıç hakkıyla aldığı İstanbul'da bulunan en büyük kiliseyi (Ayasofya), fethin sembolü olarak camiye çevirdi ve Kıyamet'e kadar cami kalmasını yazılı vasiyet ve vakf eyledi. 1935 yılında, Ramazan Ayı'nda Ayasofya camii, Fatih'in vasiyet ve vakfiyesinin hilafına müzeye çevrilip kendisiyle beraber milyonlarca Müslüman mahzun edildi.
NOT: Topkapı surlarının dışında yaptırılan; İstanbul 1453 Panorama'yı mutlaka görünüz ve çocuklarınıza mutlaka gösteriniz. Fetih ruhunu yeniden yaşamak ve kır atın üzerindeki Cihan Padişahı Fatih Sultan Mehmet Han'la birlikte, açılan gedikten şehre yeniden girmek isteyenlere duyurulur. F.B.
29.05.2013
Asri Firavunlar!.. -1-
İklimin insan tabiatı üzerindeki etkisi inkar edilemez. Sıcak iklimde gelişme daha çabuk olduğu gibi; bozulma ve azgınlaşma da aynı derecede hızlı gelişir. Hele bu faktöre bir de; zenginlik ve teknoloji gibi diğer unsurlar da eklenince; tüm bu olgular, füze hızı ile gelişir.
Nitekim; Kur'an-ı kerimdeki bahse konu Peygamberler; tipik örnek olmaları hasebiyle hep Orta-Doğu kökenlidir. Orta-Doğu coğrafyası, bu yüzden hep dalgalı olmuş ve tarihin her devrinde, buralardan kan ve gözyaşı hiç eksik olmamıştır.
Bilinen tarihte; bu halin tek istisna devri Osmanlı dönemidir. Bu durumu tarihçiler araştırıyor ve çeşitli sebeplerini bulup yazıyorlar. Bize göre; en belirgin sebep Osmanlı adaletidir. Nedir; bu adalet derseniz; tek kelime ile 'vermek' olduğunu söyleyebiliriz.
Evet; bilindiği üzere bütün kavgaların temelinde ekonomik çıkar yatar. Yani alış-verişten olur. Osmanlı, almadan vermeyi yeğlediği için, kavga olmamış ve uzun seneler sulh ve sükun temin edilebilmiştir.
Osmanlıyı dış güçler 'Firavun taksimi' yapabilmek için yıktı. Firavun taksimi; benimki benim, seninki de benimdir zihniyetidir. Taksime konu emtia petrol olunca; ister istemez talip olan Firavunlar çoğalıyor. Eski Firavunlar savaşları kendi aralarında yaparlardı. Şimdiki asri Firavunlar; savaşları da sömürdükleri halklar arasında yaptırarak; sureti haktan gözükürler!
Dolayısıyla modern Firavunların eline, eskileri su dökemez.
Vaktiyle; İran'daki Musaddık devrimi, İngiliz sömürüsüne karşı bir başkaldırı idi. Zira İngilizler, İran petrolünün yüzde 87'sini kendi ülkelerine götürüyor, yalnızca yüzde 13'ünü İran'a reva görüyorlardı! Musaddık, petrolü devletleştirince; İngiltere ile ABD'nin hedefi oldu ve derhal iktidardan alaşağı edildi
Irak-İran savaşında, Batılı Firavunlar Saddam'ın yanında yer aldı. Sekiz sene sürdürülen manasız savaşta; her iki tarafta da Müslüman kanı aktı. Her iki ülkenin kaynakları Batılı Firavunlara aktı. O vakitler Saddam; Batılı Firavunlara göre dünya lideri idi! Sıra Irak'a geldiğinde; dünya lideri derhal tu-kaka yapıldı ve en vahşi canavar ilan edilerek üzerine çullanıldı.
İçerideki yerli işbirlikçi Firavunların günahı, dışarıdakilerden az değildir. Çünkü, içeridekiler yüz vermese, dışarıdakiler yüz bulamaz!
Osmanlıdan sonra; bütün bir İslam coğrafyası hem başsız ve hem de sahipsiz kalmıştır. Sahipsiz derken yanlış anlaşılmasın; hamilik manasında sahiplikten bahsediyoruz. Sömürme konusunda öylesine sahipleri var ki; içerideki avaneler yalnızca 'sahibinin sesi' olarak fonksiyon ifa etmektedirler!
Bu halin tipik son örneğini Mısır'da görmekteyiz. Mısır'da neler olup bittiğini yarınki makalemizde irdeleyeceğiz.
21.08.2013
Osmanlının hayalini görmek, hiç kimseye bir şey kazandırmaz. Biz; Osmanlı derken; dünün tarihi hakikatlerinden bahsediyoruz. Bugün için Osmanlıdan dem vurmak ham hayalden öteye geçemez. Zira; insanlar nasıl iseler, öyle idare edilirler. Yani, kuluna zulmetmez Hüda'sı; insanın çektiği, yaptıklarının cezasıdır. Bu halin daha açık ve en belirgin ifadesini, Resullullah (aleyhisselem) Efendimizin şu hadis-i şerifinde bulmaktayız: 'Amirleriniz, amellerinizdir!'
Kendilerine 'İslam' diyen ülkelerin haline bakın! Türkiye'den başka, hatta Tayyip Erdoğan'dan başka, haksızlıklar ve zulümler karşısında susmayan var mı? Hani, onların yani Müslümanların inancına göre; haksızlık karşısında susanlar şeytandı! Hani, nerede şeytan olmayan liderler ve halklar?!
Bırakın susmayı; başta Suudi Arabistan olmak üzere Körfez ülkeleri; 'Sahibinin sesi' olarak; Sisi denilen Firavunun yanında yer alıyor. Mısır'daki faşist devrimden kim veya kimler hoşnuttur? Elbette başta İsrail olmak üzere, ABD ve Batılı Firavunlar zevkten dört köşe olmaktalar. Onların meşrebi ve mesleği bu da; peki, ya İslam ülkelerine ve hatta Arap ülkelerine ne demeli?
Mü'min, aynı delikten iki kez ısırılmaz; oysa, bunların ısırılmaları sayısız.. İşte; bu kadar Müslüman bunlar! Nerede Arap Birliği; nerede İslam Ülkeleri Teşkilatları; nerede BM?! Bugün değilse ne vakit lazımlar? Suriye'de Mısır'da oluk oluk Müslüman kanı akıtılırken sessiz kalan ve hatta zalimleri destekleyen bir dünyada; adaletten, demokrasiden ve hepsinden önemlisi insanlıktan bahsedilebilir mi?
Geçen hafta yabancı bir gazetenin yorumu; Sisi'yi kullanan İsrail, artık onun işinin bittiğini biliyor ve bir süikast sonucu kendisini öldürtüp; Mısır'ın iç savaşa sürükleneceğini ve bu şekilde İsrail'in önümüzdeki onlarca sene rahat nefes alabileceği şeklindeydi!
Cenab-ı Hakk İslam ülkelerine bunca nimet verdi. Ve; yihe Cenab-ı Hak buyuruyor ki: 'Verdiğim nimetlere şükrederseniz, onları elbette arttırırım. Nimetlere şükretmek demek, onları yerli yerinde, yani Cenab-ı Hakk'ın isteği doğrultusunda kullanmaktır. Nankörlük ederseniz; elinizden mutlaka alır ve size elbette şiddetli azap ederim!'
Bütün bir İslam aleminin ellerindeki nimetlere ne denli nankörlük ettikleri apaçık ortada! Şu halde; başa gelen bunca bela ve musibet boşuna olmasa gerektir!
Bu gidişle; bu bela ve musibetin mevzii kalmayacağı ve Allah saklasın; bölgeyi ve hatta dünyayı tutuşturacağından endişe ediliyor!
22.08.2013
Terör.. (1)
'Cani geziyor dipdiri... Can vermede masum! Suç başkasınındır da, niçin başkası mahkum?' (M. Akif Ersoy) Terör.. Özellikle günümüz insanlığının başının püsküllü belası. Çeşitli gayeler etrafında oluşan terörist hareketlerin metodu ve hedefi aynıdır. Metodunun temelinde kural tanımazlık, yani her türlü kuralsızlığı meşru görüp; masum insanı hedef alır. Bireyler, ferdi olarak veya illegal örgütlenme ile, barbarlıklarını icra ederler. Peki.. Legal örgütler, kurumlar ya da devletler, masum insanları öldürmezler mi? Maalesef, bazı devletlerin legal kurum ve kuruluşları, terörist metotları kullanarak masum insanları öldürebilmektedir. Demek ki, terörist örgütler, devletlerin kontrolünde olmadığı gibi; devletlerin kontrol ve himaye ve güdümünde de pekala olabiliyorlar. İnsanlar niçin terörist olur? Teröristin oluşmasına, çoğalıp yaygınlaşmasına, imkan ve zemin hazırlayan sebepler nelerdir? Yani, terör tohumu nasıl çoğalır ve hangi topraklarda yeşerir? Terörist devlet nedir? Terörist devletlerin, fert ve örgüt bazında; karşı terörist örgütlenmelerdeki etkileri nelerdir? Terörle, teröristlerin metodu ile savaşmak terörizm midir? Evet.. Terör; masum insanların canlarına, mallarına, ırz ve namuslarına, hak ve hürriyetlerine, barbarca tecavüz etmektir. Koyduğu kanuna riayet etmeyen kanun koyucular başta olmak üzere; bütün diktatörler teröristtirler. Rejimlerinin adı ne olursa olsun, gerçekte terörizmdir. İnsanlık suçlarının en büyüklerinden olan, işkence terördür; uygulayan, fert ya da devlet teröristtir. Filistin'de; varilin arkasına sığınan, silahsız baba ve ciğerparesi çocuk yaştaki oğlunu vuran devlet örgütü teröristtir. Durakta bekleyen masum kadına ve çocuğuna intihar saldırısı yapan da teröristtir. Çünkü; bütün bu öldürme şekillerinin hepsinde yargısız infaz vardır. Dikkat edilirse, terörizmin kaynağında; adaletsizlik, zorbalık ve dayatma ile bunun mukabili vardır. Yani; terörist aksiyona, terörist reaksiyon! Adalet mülkün yani devletin temelidir. Devlet, adalet temeli üzerine oturmuyor ve adil işlemiyorsa; düzeni sağlamakla görevli devlet, bu hayati fonksiyonunu icra edemez ve ister istemez terörizme başvurur! Zulüm altında inleyen millet de, zaten teröre teşnedir! Emme-basma tulumba şeklinde cereyan eden bu hadise; yumurta mı tavuktan, tavuk mu yumurtadan çıkar, sualini teda'i ettirir (çağrıştırır). (Bu mühim konuya devam edeceğiz.)
Şu anki dünya, 1789 senesinde, Fransız İhtilali ile meydana gelen ve bu ihtilal etrafında cereyan eden fikirler manzumesine göre şekillenmiştir. Devletler, milliyetçilik temelleri üzerine kurulmuş; hak ve hukuk konusunda ise: 'hak verilmez, alınır!' ilkesiyle, birbirinin kemiğine musallat olan insanlar, karşı karşıya getirilmiştir! İnsanın kendi kurtuluşu için bulup vazettiği kanunlar, insanlığın kurtuluşuna yetebilmiş midir? Ayrıca; bu kanunlar, herkese eşit şekilde uygulama alanı bulabilmiş midir? Hak güçlünündür; çoğunluk kime hak veriyorsa, o haklıdır felsefesi ile şekillenmiş toplumlar terörden kurtulabilir mi? Hele; terörizmi terörle yok etmeye kalkışmak; kanı kanla temizlemek anlayışından öte bir mana ifade eder mi? Burada, masumiyetin ne ve masumun kim olduğu sualine muhatap oluyoruz. Yani, insanlar durduk yerde mi terörist oluyorlar? Onları bu menfur eyleme iten saikler nelerdir? Dünyadaki bu günkü devlet yapılanması içinde, anılan devletlerin yürürlükteki kanunları, kendi meşruiyetlerini sergiliyor! Güç ve otoritesi ile bunu sağlamaya çalışıyor. Peki; bütün devletler ve onların kanunları, gerçekte meşru mudur? Bana veya bize göre hukuk anlayışı olabilir mi? Hukukun evrensel boyutu yok mudur? Dünyanın en güçlü ve en ileri sayılan ülkelerinden ABD ve İngiltere'nin, seneler senesi destekleyip himaye ettiği Güney Afrika Cumhuriyeti Devleti de legal ve meşru idi! Bir avuç beyaz azınlığın, çoğunluk olan zencilere yaptığı destanlık zulümler hâlâ hafızalardadır ve bütün bunlar hak ve hukuk (!) adına işlenen cinayetlerdir. Bu cümleden olarak, Nelson Mandela; kanun koyan ve uygulayan böylesi legal bir devletin mahkemelerinde yargılanmış ve ömrünün yarısını hapishanelerde çürüterek geçirmek zorunda kalmıştı. Hal böyle iken; aynı Nelson Mandela, bilahare haklı ve insanlık adına kahraman olarak görülmüş ve kendisi, Nobel Barış Ödülü ile mükafatlandırılmıştır. Şu halde, kanunları koyanlar; kendi ikbal ve iktidarlarını, insanlığın saadet ve hukukuna tercih etmemiş olsalardı, Nelson Mandela ve onun gibiler, devlet (hukuk) terörüne maruz kalıp, hapishanelerde çürümez veya ölümün bin bir çeşidini tatmazdı! Kanunlar, masum insanı; konulan kural ve kaidelere uyan, başkasının hak ve hürriyetlerine tasallut etmeyen kişi olarak tarif eder. Diğer bir deyişle; mahkemece suçluluğu tespit edilmeyen herkes masumdur. Hangi hukuk ve mahkeme anlayışına göre? Aynı devletin hukuku ve mahkemesi, aynı Mandela'yı hem suçlu ve hain gösteriyor ve hem de masum ve üstelik kahraman! Hak, güçlünündür kaidesi cari olduğu müddetçe insanlık; hak ve adalet adına bu paradoksları yaşayacak; bu idrakteki devletler, ne kadar güçlü olurlarsa olsunlar, terörizme fidelik yapmaktan kurtulamayacaklardır. (Terör konusunu işlemeye yarın da devam edeceğiz.)
'Men dakka dukka'; yani, kapı çalanın kapısı çalınır veya çalma kapıyı, çalarlar kapını! Teröre göz yuman, terörü himaye edip başkalarının üzerine salan ve terör konusunda; 'bana dokunmayan yılan bin yaşasın!' idraksizliği içinde olanlar da, en az teröristler kadar suçludurlar! Özellikle, kendisine medeni diyen âlem, terör konusunda affedilmeyecek şekilde suçludur. Bizim veya başkalarının affetmeleri önemli değildir. Medeni âlem, fideliğini yaptığı ve sömürü ile sebep olduğu terörün bedelini ödeyecektir. Çünkü; değişmez kaide: Zalime yardım eden, er ya da geç; o zalimin zulmüne uğrar! Elindeki gücü ve kuvveti, insanlığın hizmetinde kullanmak şöyle dursun; şahsi çıkarı ve egoizmi ile, insanlığın aleyhinde kullanmak ve bu aşağılık amaç uğruna insanları maddi ve manevi olarak sömürmek de terörizmdir. Bunun mukabili olarak; içinde bulunduğu zulüm ve baskılardan dolayı bunalan ve ruh sağlığı bozulup şizofreni olan insanın da, bütün bunları gerekçe göstererek, masum insanları öldürmesi de terörizmdir. Burada gerçek suçlu; adalet terazisinin doğru tartmadığı ve devamlı suretle güçlüden yana karar verdiği toplum düzeni değil midir? 'Haddinden aşırı şiddet, gayesindeki hikmeti kaybeder ve; yay, eğer lüzumundan fazla gerilirse, kırılır!' Dolayısıyla; hangi rejim ve sistem olursa olsun, insanları canından bezdirmemelidir. Sadi-i Şirazi'nin belirttiği gibi: 'Kim canından bezerse, içinde ne varsa söyler ve eli ile keskin kılıcı tutmaya çalışır!' Totaliter rejimlerin kendi milletlerine ve emperyalist devletlerin de güçleri yettiği devlet ve milletlere karşı uyguladıkları zulümler neticesinde; arslan mizaçlı insanlar kedileştirilmiştir! Oysa, bir kediyi sıkıştırırsan, onu arslan yaparsın! Şu halde; globalleşen bu günkü dünya üzerinde, eşitliği, sosyal adaleti, gelir dağılımındaki dengeyi, ekonomik refahı; güçlünün gücünü, güçsüzü ezmekte değil, bilakis onun hakkını teminde ona yardımcı olarak kullanıldığı takdirde, terörizmin yeşermeyeceği ortamlar hazırlanmış olur. Aksi halde; biri yer biri bakarsa, ondan kıyamet kopar! İşte; bugün bütün dünyada kopan kıyametin adı, terörizmdir. Dünyanın neresinde; hangi güçsüz ülke ve orasının halkı, kendi (!) yer altı ve yer üstü zenginliklerine maliktir? Ve; bu makas, dünya kurulalı beri, güçsüzün aleyhine bu denli açılmamıştı. Merhum Üstad Necip Fazıl'ın dediği gibi: 'Bu taksimi kurt yapmaz, kuzulara şah olsa!..' (Bu konuya, güncel bazda; ABD'nin uğradığı saldırı ve onun karşı koyuş biçiminin yorumu olarak devam edeceğiz)
14.11.2001
Terör... (4)
Dünyanın her tarafından her dilden, her dinden, her ırktan, her milletten insanların göç edip, yeni dünyada oluşturdukları ABD; bütün insanlığın kültür birikimini, zamanla en iyi şekilde değerlendirerek bugünkü süper konumuna gelmiştir. Deneme-yanılma yoluyla, bin bir çeşit acı tecrübelerden geçerek; bilim ve akıl sayesinde; gangsterlerin, düellocuların, intikamcı kovboyların, kızılderililerin kökünü soykırımla kazıyan ve zencileri renklerinden dolayı köleleştiren bu zihniyet, bütün bu aşağılık hallerinden sıyrılmasını bilmiş ve insan haklarına dayalı, hukukun üstünlüğünü savunan ve bunun bayraktarlığını yapan lider ülke olmuştur. Akıl ve sağduyuyu hakim kılarak gücü, kuvveti ve zenginliği kendisinde toplayan ABD, geldiği bu seviyeyi, bütün dünya milletlerinin ortak emeğine, bilgi, kültür ve çalışmalarına borçludur. Sovyetlerin dağılmasından sonra, tek süper güç olarak kalan ABD, ister istemez, dünyanın adalet terazisini eline almış ve nazım rolünü oynamaya başlamıştır. Mademki, bütün dünya milletlerinin ortak medeniyetini temsil iddiasındadır; o halde, ondan beklenen; her devlete ve her millete eşit mesafede durması ve adaletli davranmasıdır. Maalesef ABD, oynaması gereken rolünü oynamamakta; gücünü ve kudretini, mazlum ve fakir devlet ve milletlere zalimane kullanmakta ve olanca güç ve kuvvetiyle İngiltere ve İsrail'in yanında yer almaktadır. Nitekim; Sabra-Şatilla ve Halepçe'nin failleri olan teröristlere (Şaron ve Saddam), aynı muameleyi yapmamış; Saddam için her gün Irak'ı bombalarken, İsrail'i ise, yapmakta olduğu zulümlere arka çıkarak, desteklemiş ve himaye etmiştir. El-an da etmektedir! Rüzgar sert esiyorsa, ona karşı duvar örme, yel değirmeni yap tarzındaki kapitalist akılcılığın gereği olarak; hem Avrupa ülkeleri ve hem de ABD, bana dokunmayan yılan bin yaşasın anlayışı ile terörist örgütleri ve bunların mensuplarını ve hatta terörist devletleri en hafifinden görmezden gelmişlerdir. ABD'ye vaki terörist saldırının ardından, zanlıların mensup olduğu bütün bir toplumu ve tabii; çoluk-çocuk, yaşlı, kadın demeden, masum insanları katliama tabi tuttu. Kanı, kanla temizlemeye kalkıştı ki, bu da ilkel bir terörizm şeklidir. Biliyorsunuz; bu ABD, bize 15 sene çektiren, ülkemizin kaynakların kurutan ve 40 bin vatan evladımızın ölümüne sebep olan, terörist örgüt PKK'nın başını paketleyip Türkiye'ye teslim etti. Şimdi neden aynı yolu denemedi de, binlerce masum insanın kanına giriyor? ABD, dünyanın ikinci süper gücü olan Sovyetleri soğuk savaşta bitirip parçalamasını bildi de, bir avuç zibidi güruhuna karşı neden çaresizdir? Acaba, bu terörist saldırıda ABD, akıl ve sağduyu kulelerini mi yitirdi? O halde; birinci makalemizin başına aldığımız, Akif'in beytini, şu şekilde söyleyebiliriz: Caniler dipdiri geziyor, can vermekte halk; En güçlünün en güçsüze yaptığına bir bak!
15.11.2001
Medeniyetler savaşı!..
İnsanoğlunun sahip olduğu bütün medeniyetlerin kaynağı ve temeli dindir. Bütün semavi dinlerin gayesi de; insanları dünyada ve ahirette rahat ettirmek, mutlu ve huzurlu kılmaktır. Dolayısıyla din, yaşayan insana hitap eder; onun sağlıklı ve huzurlu olmasını ister. Onun içindir ki, yaşama hakkı, en kutsal ve tabii bir hak olup; bunu yok etmeye yönelik hiçbir harekete müsaade edilmediği gibi, böyle bir hareket en şiddetli cezayı gerektirir. Bununla birlikte, tarihte, dinler arası hatta aynı din mensuplarının kendi aralarındaki savaşlara şahit olmaktayız. Savaş yapmak ve kan akıtmak, insanın tabiatında vardır. İnsanoğlundaki bu hastalık halinin dinlerle ve dinlerin öğretileri ile bir ilgisi yoktur. Aslında dinler, insanoğlundaki bu hastalığı tedavi eder; ve bu alçakça fiili en şiddetli şekilde yasaklar. Tarihte, Kabil'in Habil'i öldürdüğü günden beri, terörizm insanlığın başına beladır. Ve; bu bela, kıyamete kadar devam edecektir. Allah (c.c.), yüz yirmidört binden ziyade Peygamberi, insanların nefislerine veya birbirlerine karşı terörist olmamaları için gönderdi. Bütün bu Peygamberler, insanlara aynı iman esaslarını tebliğ etmişlerdir. Bu sebeple, bütün semavi dinlerin kaynağı ve öğretisi birdir. Şu halde, semavi dinlerden herhangi birisi için teröristtir demek, bilime ve akla uygun değildir. Din, her şeyiyle medeniyettir. Dine uyan fert ve cemiyetler medenileşir. Dinden uzaklaşan veya dini, kendi kör nefislerinin emrine verip, onun tatmini için kullanan fert ve cemiyetler de vahşileşir. Çünkü; dinde, insanın Allah'a ve Onun buyruklarına teslimiyeti esastır. Böyle teslim olan ferde de Müslüman; teslim olan; teslim olduktan sonra da, ondan emin olunan kişi demektir. Şu halde; dini kullanıp teröristlik yapan fert, örgüt ya da devletler, inandıklarını iddia ettikleri dine uymadıkları gibi; o dini kendi kör nefislerinin alçakça emel ve arzularına alet edip kullanmaktadırlar. ABD'nin eski Başkanı Bill Clinton, TBMM'deki konuşmasında; Türkiye'nin de ABD gibi her halka, her din ve kültüre eşit davranması gerektiğini vurgulayarak; insanları kategorize etmez isek, bölgede lider ülke olacağımızın mesajını vermişti. Düne kadar, bu prensipleri, kendi içinde yaşatan ve yaşayan ABD'nin lider ülke olduğu kesindi! Ta ki, yönetiminden güvercinler gidip, şahinler gelinceye kadar!.. Zira, ABD yeni yönetimi ile beraber, bu toplayıcı ve birleştirici prensipten hızla uzaklaştı. Bu hal, ABD medeniyetinin yükselişini tamamladığının ve hızla inişe geçtiğinin resmidir! Hele, bir semavi dinin mensuplarını terörist kategorisinde görüp; aslında kendi dinleri de dahil, bunlarla anlamsız bir savaşa girişmek ne ile izah edilebilir? ABD, kaba kuvvetini kullanarak taraftarlarını artırması ve iddia ettiği muhatabından gayrilerinin zarar gördüğü bir sıcak savaşı tercih etmesi, terörizmi yok edici değil, aksine artırıcı ve kalıcı kılacağı intibaını vermektedir. Yine, bundan dolayıdır ki; ABD bir şeyi doğru söylüyor; o da bu savaşın bitmeyeceğidir!
19.11.2001
Amerika'yı yeniden keşfetmek
Tarihimizin ve coğrafyamızın bize yüklemiş olduğu misyonun, maalesef farkında değiliz. Ağır aksak yürütmeye çalıştığımız demokrasi tarihimizde; merhum Adnan Menderes (merhum Fatin Rüştü Zorlu) ve merhum Turgut Özal'ın devirleri hariç, dış politikada hep ürkek davrandık. Aman; bana dokunmayan yılan bin yaşasın, deyip kendi kabuğumuza çekildik! Kendi kabuğumuzda bıraksalar iyi; dedik ya; tarihimiz ve coğrafyamız, asla statükoya müsaade etmiyor ve illa dinamizm gerektiriyor. Biz istesek de istemesek de göze batıyoruz; dolayısıyla, bütün hareketlerimiz veya hareketsizliklerimiz, dost ve düşmanlarımızın pertavsızı altında! Başbakan Bülent Ecevit, ABD Başkanı Bush'la yaptığı görüşmede; çeşitli dünya meseleleri etrafında bir ufuk turu yapılınca; Türkiye, dünya meselelerinde sözü dinlenen, fikrine başvurulan, önde gelen büyük bir dünya devleti olarak algılandı. Kim tarafından? Başta Başbakanımız ve heyetimizdeki diğer ilgililer tarafından! Görüyorsunuz değil mi, sevgili okuyucularım; biz farkında olamasak da, başkaları bizim farkımızda! 'Yurtta sulh, dünyada sulh!' söylemini ne kadar yanlış anlamış ve nasıl da yanlış yorumlamışız! Biz, bu söylemle; içeride ve dışarıda, suya sabuna dokunmadan, etliye sütlüye karışmadan, devlet ve millet hayatımızı yürütebiliriz şeklinde telakki ettik. Hem temizlik yapacaksınız ve hem de suya sabuna dokunmayacaksınız! Bu nasıl olacaktı? Kaynayan kazanın içindesiniz; ben kaynamak istemiyorum diyebilir misiniz? İşte; hep bu bitaraf kalmak anlayışı ve ürkek dış politikalarımız yüzünden; hemen her dış meselede bertaraf olduğumuz gibi, bütün dış işlerimiz de yüzüstü kaldı! Düşünebiliyor musunuz; bir Ürdün'ün yapabildiğini, bölgemizde biz, Türkiye olarak yapamadık! Ürdün, o ufacık cürümü ile, ABD ile ticari anlaşmalar yapıyor; ülkesinde serbest ticari bölgeler oluşturuyor, bölge ülkelerinin malları bile, ancak Ürdün patentli olarak ABD'ye gidebiliyor! Dolayısıyla Ürdün, ülkesine muazzam bir yabancı sermaye çekiyor; ticari aktivitesini, bölgede İsrail'den sonra en fazla artıran ülke oluyor. Ürdün, bunu Körfez Savaşı'nda, ABD'nin yanında yer alarak elde etti. Yani, istemesini bildi! Biz ise, bunca zamandır, ABD'yi dost ve müttefik bellemişiz, uğrunda yapmadığımız iş kalmadı; üslerimizi emrine vermişiz; oysa, Türkiye hâlâ; ABD'nin gözünde sakıncalı ülke! Türk mallarına kota koyuyor ve bizimle ticaret yapmıyor! Belli ki, 11 Eylül'den sonra kıymet-i harbiyemiz arttı! Başkan Bush, Başbakanımıza söz verdi ve hiç olmazsa, Ürdün kadar olabilmemiz için, işi komisyona havale etti! Dileğimiz; bizdeki komisyonlara benzememesi...
21.01.2002
Bu insanları biz yetiştirdik
Kızını dövmeyen dizini dövermiş; insanımızın kalitesizliğinden, vurdumduymazlığından, avareliğinden, kötüyü ve kötüleri örnek alıp hayatını ona göre şekillendirmesinden neden şikayet ediyoruz? Milli eğitim sistemimizde; nesillerimizi ne ile yoğurduk ki, onlardan ne bekliyoruz? En iyimiz, tarihinden, kültüründen ve köklerinden bihaber olandır! Şuurlumuz; tarihine, kültürüne ve köklerine düşman olarak yetiştiriliyor zira! İyi diye tanımladığımız boş ve avare kesimi de, esen rüzgar önüne katıp; bilinmeyen istikametlere doğru götürüyor zaten! Bu eğitim sistemiyle, bizim diyebileceğimiz insanımız var mı Allah aşkına?! Daha dün, ecdadın edebiyatından el çekmek isteyen zihniyet, meydanı boş bulunca, bugün de tarih kitaplarına el atmayı; kendilerince, orada fazla buldukları üç kuruşluk tarih şuurunu da ortadan kaldırmak istemektedirler. Dikkat ediyor musunuz; önce dili hallettiler, sonra dilin kemal ifadesi olan edebiyatı törpülediler, şimdi de; tarih şuurumuzun köküne kibrit suyu ekmek istemekteler! Demek ki; onlara göre aranılan ve yetiştirilmesini arzu ettikleri insan tipi bu! 5000 senelik bir milletin tarihini ve kültürünü yok farz ederek, 80 seneye inkılap ettirmek ve 1923 senesini milat kabul ederek; nesilleri, yalnızca bu sürece göre şekillendirmek istemek; tarihin bu en eski ve saygın milletine yapılabilecek en büyük kötülüktür. Milletler ağaca benzer. Bunların içinde; Türk milleti ise, tarihi gelişimi ve olanca hakikati ile çınarı andırır. Köklü, enli-boylu, vakur ve heybetli.. Hangi güçlü ağaç olursa olsun, kökleri kesilince; zamana dayanamaz, kuruyup ölür ve yok olur gider. Bir milletin geçmişi ile irtibatını kesmek de, tıpkı ağacın köklerine kezzap dökmek gibidir. Şekli olarak, bugünü olabilir ama; yarını, yarınları asla! Türk milli eğitim sistemine musallat olan bu kafayı biz, Tanzimat'la ve onun meyvesi olan İttihat ve Terakki ile yakından biliyor ve tanıyoruz! Hani, devirlerinin okul kitaplarına marşlar yazdırıp; yetişmekte olan yeni nesilleri ecdatlarına küfür ettiren ve bununla övünen o mahut kafa! Yurt dışında, buldozerlerle yerle bir edilen Türk eserlerine üzülüyor ve bu türlü cinayetleri işleyen canilere, haklı olarak kızıyoruz. Onları, tarih ve insanlık düşmanı olarak niteliyoruz. İyi de; biz içeride ne yapıyoruz? Bırakın eserleri; o eser sahiplerinin varlığına kasdediyoruz! Okul kitaplarından, onların dillerini ve tarihlerini kazımak, başka neyin ifadesidir? Söyler misiniz, bize kim kızsın?! Mahkemelerdeki dosyalara, artan suç oranlarına, televizyonlardaki rezalet görüntülere ve gençliğin hal-i pür melaline bakıp hayıflanıyoruz. Halbuki, bunların hiçbirisi gökten zembille gelmedi; hepsi de bu eğitim sisteminin tabii neticesi!.. İbret alacağımıza, yangına körükle gitmeyi yeğliyoruz! Bu da, o kafa işte!
18.01.2002
Laf değil icraat mühim!
Kopyacılıkta üzerimize yok! Taklitçilik bile, bizim kopyacılığımızın yanında şahsiyetli kalıyor! Sultan 2. Mahmut Han zamanından beri, taklitçi zihniyetlerin hakim olduğu bir Batılılık cereyanımız var. Dikkat edin; Avrupalılık demiyorum, zira biz Türkler, Avrupa'ya ayak bastığımız günden itibaren, Batılıları kendimize imrendirmişiz. Batı, taassup ve vahşeti yaşarken, bizim medeniyetimiz göz kamaştırıyordu. Batı, asırlar süren buhranını, akıl yoluyla ve yalnızca maddi planda yenmeyi başardı. Yalnızca maddi sahada; zira buraya, mensup olduğu Hıristiyanlık dinini kiliseye hapsederek, dinden azade bir şekilde ulaştı. O ana kadar, kilisenin ve papazların elinde bir engizisyon manivelası olarak kullanılan ve toplumun her sahasına el atmış taassupkâr bir dinin devletlerin hayatından çıkarılması kolay olmamıştır. Bu yüzden, Avrupalının kendi içinde akıttığı kanı, dışarıdaki düşmanlarına karşı akıtmamıştır. Elde ettikleri maddi güçle dünyaya açıldılar. Gittikleri yerleri sömürgeleştirerek muazzam servetler edindiler. İşte; Avrupa'da göz kamaştıran şehirlerin temelinde; daha açık bir ifade ile Avrupa medeniyetinin temelinde, içeride ve dışarıda akıttıkları milyonlarca insanın kahrı, gözyaşı ve kanı vardır. Zorbalıkla elde edilen; kahırla, gözyaşı ve kanla yoğrulmuş bir medeniyet! Her şeye rağmen, Avrupalı buraya, el yordamıyla, düşe kalka, sınama yanılma ve tabii çilesini çekerek geldi! Yani, bedel ödedi. Netice itibariyle dünyayı mamur etti; kendi insanlarının da dünyalarını mamur etti. Bu sistemi kurmayı başardı. Bizim derdimiz ne? Biz, ne yapmak istiyoruz? Biz de; şehirlerimiz mamur, insanlarımız müreffeh olsun istiyoruz. Yalnız, işin esasında bizim, Avrupalı ile iki temel farkımız var. Birincisi, biz onlar kadar zengin olamadık. Çünkü biz, gittiğimiz yerleri sömürmek şöyle dursun, o yerlere kendimizden verdik. İkincisi ise, bizim dinimiz İslamiyet... Biz, her ne kadar laik olduğumuzu iddia etsek de Avrupalı bize başka gözle bakıyor! Hani, 'Adriyatik'ten Çin Seddi'ne kadar..' bir deyiş var ya; bu hal, Avrupalının gözünü korkutuyor! Bunlar, bizim safımıza gelir, yeniden kuvvet ve kudretlerini kazanırlarsa, bunları kim durdurabilir? Diye, ister istemez düşünüyorlar. Şimdi biz, bu kopyacı halimizle, Avrupa'nın istediği bütün kanunları; hani şu Avrupa Birliği'nin dayattığı Kopenhag Kriterleri'ni harfiyen almış olsak, bizi içlerine kabul edecekler mi? Çırılçıplak bir bedene ipekten kravat takmayla biz, Avrupalı mı olabileceğiz? Avrupa'dan aldıklarımızı ne yaptık? Şimdiye kadar aldıklarınla ne yaptın ki, bundan sonraki alacaklarınla ne yapabileceksin, diye sormazlar mı adama? Dedik ya; taklitçilik bile, kopyacılığın yanında bir şahsiyetmiş meğer!..
17.01.2002
Aynı terane...
200 seneden beri Avrupa, hakkımızda aynı teraneleri dillendirerek üzerimize geliyor! Böyle diyerek içimize girdiler, devlet ve millet hayatımızın en mahrem kalelerine duhul ederek; buraları ele geçirdiler ve bizi Cihan Devleti'mizden ettiler. Yetmedi; şimdi de; Türk varlığının köklerine musallat oldular! Önce manamızı bitirdiler; ardından sıra maddemize, yani 1000 yıllık Türk Yurdunu param parça etmek gayretindeler! Siz, zannediyor musunuz ki, Saddam'a yönelik hareket, Irak rejimine ve yönetiminedir? Saddam, oyunun yalnızca piyonudur ve esas gaye Türk Yurdunu, vaktiyle kafalarında tasarladıkları ve kağıda döktükleri 'Sevr'e göre parçalayıp sahiplenmektir! İslam düşmanlarının hedefi, Müslümanları birbirlerine düşürmek ve aralarında çıkaracakları savaşlarla onları güç ve kuvvetten düşürüp; ardından, her tarafa, kendilerine göre gerekli nizamı vermektir! Vaktiyle; Hindistan Müslümanlarına böyle yapıp, Pakistan'a istedikleri şekli vermediler mi?! Ve bununla yetinmeyip; Ziya ül-Hakk'ı, komutanları ve bakanları ile beraber havada imha etmediler mi?! O, Irak-İran savaşı neyin nesi idi? 8 sene boyunca akıtılan onca kan ve kaybedilen güç ve kuvvet, hangi tarafın işine yaradı?! Saddam'ın Kuveyt'te işi neydi?! Petrolü mü az geliyordu? Saddam, Kuveyt'i yiyemiyeceğini bile bile, niye oraya girdi? Bu deliliğe onu kim veya kimler zorladı?! Neticede; ağlayan ve gülen taraflar hangileri?! Üsame bin Ladin ve Taliban, kimlerin adamlarıdır? İşledikleri onca cinayetleri ve şenaatleri kimlerin adına işlediler? Bütün bu yaptıklarının, savunur gözüktükleri davalarına zarardan başka ne faydası olmuştur? Fitneyi uyandırarak, lanete uğramaktan öte, ellerine ne geçti? Çocukların bile bildiği; İslamiyet'in en açık kuralı: 'sizin dininiz size; benim dinim bana!' iken, yüzyıllardır, milyarla insanın ilah belleyip tapındığı 'Buda' heykellerini yıkmanın manası ne idi?! Âlemlerin Peygamberi; 'Batıl da olsa kimsenin dinine; put dahi olsa, tapındıkları yalancı ilahlarına sövmeyin! Zira, bu şekilde hareket ederseniz; onları, hak olan dininize ve Rabb'ınıza sövdürürsünüz!' buyurmuyor mu? Böyle yaptılar da ne oldu? Tepeden ABD bombaladı, karadan birbirine kırdırdı ve neticede; Afganistan bütünüyle kaybedildi! Dikkat ederseniz; bütün bunları, hep, tepedeki satın aldıkları adamları kullanarak yapıyorlar! Dünyanın hemen her yerinde olduğu gibi, Saddam'ı orada bir serseri mayın olarak bulunduruyorlar! Dün, bu mayına İran'ı bastırdılar; bugün de Türkiye'yi bastırmak istiyorlar!
24.01.2002
Şaron taşerondur
11 Eylül tarihinde; New York'taki ikiz kulelere ve ABD'nin beyni konumundaki Pentagon'a yapılan saldırılar, dünyanın gidişatı için bir dönüm noktası olmuştur. Onun içindir ki, bu saldırılar öyle sıradan birer terörist eylem olmaktan ziyade; bundan sonraki dünyaya kendilerine göre şekil vermek isteyenlerin şuurlu, hesaplı ve kitaplı işidir! Bu hesaplı kitaplı işte George W. Bush bile figürandır. Ayrıca, onun başkan seçilmesi de tesadüfi değildir. Genlerindeki kovboyluk (sığır çobanlığı-at hırsızlığı); planlanan işlerin yaptırılması için biçilmiş kaftandır! 11 Eylül'deki eylemlerle birlikte, başta ABD halkı olmak üzere bütün bir insanlık tedirgin ve endişeli bir hayata adım atmıştır. Artık, bundan böyle dünyada huzur bulmak pek mümkün olmayacaktır. Çünkü; dünya kamuoyuna verilen mesaj o doğrultudadır. Öyle ya; mademki terörist eylemler, ABD gibi bir süper gücün beynini vuracak güce ulaşmıştır; terörün dünyada yapamayacağı şey kalmamış demektir! Sokaktaki en sade insandan devlet başkanlarına kadar herkes, hayatından endişeli ve huzursuzdur. Yine bundan dolayıdır ki, toplum mühendisleri (ABD'yi beyninden vurup, kafasını döndürenler!) Filistin'deki canlı bombaları, Washington ve New York gibi metropollerde farzetmiş ve bu korkuyla Şaron'u Filistinlilerin üzerine sürmüştür! Şaron, ABD'ye Yeni Dünya Düzeni'ni kurmasında, manivela görevi gören bir taşerondur. Şaron, sergilediği vahşetle İsrail'e ve Yahudilere hizmet etmemektedir. Tamamen ABD'nin maşası olup, ABD'nin çıkarlarına hizmet etmektedir. ABD'nin hedefi Orta-Doğu ve özellikle Irak petrolleridir. Filistin'de tatbik mevkiine koydurduğu Şaron vahşetiyle, bu hedefine koşar adımlarla yaklaşmaktadır. Başta Arap ülkeleri olmak üzere, ABD'nin yanında yer alan herkes, Şaron'un işlemekte olduğu cinayetlere ortaktır! Bunun hesabını da er ya da geç, mutlaka vereceklerdir. ABD Dışişleri Bakanı'nın Orta-Doğu'dan elinin boş döndüğünü düşünebiliyor musunuz? İsteseydi, ateşkesi derhal temin eder; İsrail tanklarını Filistin'den çıkarır ve vahşeti durdururdu. Ama, onun görevi bu değildi; Şaron'a biraz daha vakit kazandırmak ve ABD emellerine hizmetinin devamını sağlamaktı. Türk Dışişleri'nin bölgede nal topladığı aşikardır! İsmail Cem, bölgeye gidebilmek için, ne Arap ülkelerinden ve ne de Avrupa ülkelerinden yandaş bulabilmiştir. Neden sonra, Yunanistan Dışişleri Bakanı'nı ikna edebilmiş ve yarın itibariyle bölgede olabilecektir. Ve, tabii İsrail'in izin vermesiyle Arafat'la görüşebilecektir! Her şey ABD'nin sindirme politikaları paralelinde cereyan ediyor ve tamamen Irak harekatına endeksli! Diğer bir ifade ile ABD; Irak harekatının provasını Şaron'a yaptırıyor; bu meyanda da etrafın ve dünyanın nabzını tutuyor! Tabiatıyla, bize de sıkıntısını çekmek kalıyor!
24.04.2002
Hedef Türkiye'dir!
Hukukun itibar görmediği, ayaklar altında çiğnendiği bir dünyada yaşıyoruz. Geçen Asr'ın başlangıcından itibaren, alemden nizam çekilince; hak güçlünün olmuştur. Bilindiği üzere, alemde nizamı bizim ecdadımız sağlıyordu. Türk denince İslamiyet; İslamiyet denince de hak ve adalet anlaşılıyordu. Kuvvet ve kudretimizi kaybedip Cihan Devleti'mizi yitirdikten sonra; Türk'ü Anadolu Yaylası'na hapsettiler! Etrafımızı da; bizi onlara, onları bize düşman ederek ateş çemberi ile çevirdiler! Geçen Yüzyıl'ı, neredeyse dünyadan tecrit edilmiş bir halde yaşamağa mahkum edildik. Ta ki, Yüzyıl'ın son çeyreğinde Turgut Özal gelinceye kadar.. Özal'dan önce Başbakanlık yapan Süleyman Demirel'in şu sözünü unutabilmek mümkün değildir. Ve bu söz; geçen Yüzyıl içinde hapsedildiğimiz milletçe trajik hayatımızın hikayesini özetlemeye kafidir. 'Valimizi katırın kuyruğunda Hakkari'ye gönderebildik!' Seneler senesi, bu millete burnunun ucu gösterilmedi ve adım atmasına asla müsaade edilmedi! Zaten özel radyolar ve televizyonlar olmadığından, milletin haberleşme imkanı yoktu. Dünyada ne olup ne bittiğinden kimsenin haberi yoktu! Bizim halimiz; zindandan haykıran şairin acı dolu siteminde ifadesini buluyordu: 'Güneş'e göç var da, kalan biz miyiz?!' Gücü elinde bulunduran müstevliler, Türkiye'yi hedefe oturtarak, öncelikle etrafımızdaki komşu devletleri bize amansız düşman ettiler! Yalnızca; Suriye ve Irak ile münasebetlerimize bakın, aynı hükmü siz de vereceksiniz. Suriye de Irak da, asırlar boyu bizim vilayetlerimizdi. Aynı inancı paylaşıyorduk; asırların birlikteliği ile etle tırnak gibi olmuştuk. Onları bizden ayırıp, sözde müstakil devlet yaptılar. En uzun kara sınırımız Suriye ile oldu. Suriye insanı, tarihin derinliklerinden gelen ticari bir zekaya sahipti. Oraya komünist idare getirterek, Suriye insanını körelttiler! Zorba idarecileri marifetiyle Türkiye'ye karşı devamlı surette hasmane tavırlar sergilediler. Aramızdaki sınır mayınlarla döşendi; parçalanmış köy ve akrabalar dahil, birbirine geliş gidiş yasaklandı! Tavşana kaç, tazıya tut diyen zihniyet; hem Türkiye'nin ve hem de Suriye'nin ihtiyaçlarını karşılıyor; ama zinhar bu iki ülke arasında her hangi bir ticarete müsaade etmiyordu! İki komşu ülke arasındaki münasebet, yalnızca dini bayramlarda; o da tel örgüler arkasından tam bir kepazelik örneği olarak yaşanırdı! Yetmedi; Türkiye'nin başına bela edilen anarşi ve terör Suriye'de odaklandırıldı. Kamplar orada kuruldu, teröristler orada eğitilip üzerimize salındı! Şimdi bir kere daha düşünün; bütün bu yapılanlarda, komşu ülkelerin kaybı ve kazancı nedir?! Komşu ülkeler, birbirleriyle münasebetlerini keserken veya birbirlerine diklenip horozlanırken; birbirlerinin kuyularını kazarken kaybeden ve kazanan kimler oluyor?! Dün, Irak'la Körfez savaşı yapanlar, faturayı bize ödettirdiler! Bugün, aynı savaşın tekrarını dillendiriyorlar, hedef yine Türkiye! Özal'dan sonra bir akil adam gelmeyecek mi, ne zaman uyanacağız?!
18.07.2002
Devlet adamlığı kumaşı
Genelkurmay Başkanımız Orgeneral Hilmi Özkök; "...Sorumlu, ılımlı, yapıcı ve birleştirici.." tavrıyla, Türkiye'miz için bir şans olması yanında; başında bulunduğu Türk Silahlı Kuvvetleri de bölgemiz ve dünya barışı için bir denge ve istikrar unsurudur. Kıbrıs gibi ülkemiz için hayati önemi haiz mili bir konu etrafında nelerin estirildiği herkesin malumudur. Türkiye ve Türk insanı olarak, maalesef Rumlar ve Yunanistan kadar olamadık! Onlar, Bizans oyunu içinde olsalar da; böylesine milli bir konu etrafında yekvücut olarak kenetlenmiş durumdalar. Onlarda da seçim yapılmasına rağmen; ne seçim öncesi ve ne de seçimler sonrası böylesine önemli bir konuyu iç politikalarına malzeme yapıp alet ettiler! Acaba onların demokrasisi bizden geri midir ki; iktidar ve muhalefetleriyle tek ses olabiliyorlar? Bizdeki dağınıklığı ise, ibretle izliyoruz. Mahalli seçimlerde 3-5 oy uğruna, iktidarın ne "ver-kurtul"culuğu kaldı; ne de "hain"liği!.. Konuyu ya, gerçekten anlamayanlar veya anlamak istemeyenler; kendi siyasi konum ve pozisyonlarına göre eğip bükmekte, istedikleri mecraya sürüklemek istemektedirler. Eşit statüde iki devlet Burada Sn. Denktaş'ın dışında; "hayır"cı konumunda olan hiç kimseyi samimi görmediğimizi vurgulamak isteriz. Zira, bunlardan hiçbirisi aklıyla konuşmuyor! Ya maksatlı, ya da hissi konuşuyor. Sn. Denktaş'ı bir derece anlamanın imkanı var. Çünkü; her ne kadar dünyaca tanınmış olmasa da bir devleti temsil ediyor. Onun başında bulunuyor. Ama; soğukkanlılıkla düşünüldüğü takdirde; Güney Rum Kesimi -ki, dünyaca tanınmış bir devlettir- ve onun başındaki Papadopulos da devlet olgusundan vaz geçmek zorunda kalacak! Nitekim, o da, göz yaşlarıyla! "... Bir devlet teslim aldım, bir toplum teslim edemem!" demektedir. Birleşik bir Kıbrıs olarak AB'ye girileceğine göre; her iki devlet de karşılıklı olarak egemenliklerini "ortaklık sepetine" koyacaklar ve eşit statüde iki devlet olarak varlıklarını devam ettirecekler. Dikkat edilirse burada bir kayıp söz konusu değildir. Bu kurucu devletimizin varlığı da Türkiye'nin garantörlüğü altında güvende olacaktır. Türkiye'nin barış sürecini başlatması ve süreçte atmış olduğu yapıcı adımlar; daha şimdiden semeresini vermeye başladı bile! Bakınız; kardeş Azerbaycan: "Güney Rum Kesimi hayır dediği takdirde, KKTC'yi tanıyan devletlerin başında olacağız" mesajını, devlet başkanının ağzından vermiştir. Çözümden yanayız Ümid ediyoruz ki, bu tanıma işlemi; başta diğer Türk Cumhuriyetleri olmak üzere kardeş İslam ülkeleri ve hatta başka ülkelerce de devam edecektir. Tanınma ve KKTC üzerinde vahşice tatbik edilmekte olan ambargonun kaldırılması için; dünya çapında yoğun bir gayretin içine girileceğini Dışişleri Bakanı Abdullah Gül ifade etti. Dikkat edilirse ilk defa böyle bir fırsat yakalıyoruz. Yanlış anlaşılmasın; bu demek değildir ki; Türkiye ve KKTC bundan önce de iyi niyetli değildi. O vakitler de iyi niyetli idik ancak, bunu ya kimseye anlatamıyor veya bilerek anlamazlıktan geliyorlardı. Bütün dünya gördü İlk defa; bütün dünya başkentlerince Türkiye'nin ve KKTC'nin çözümden yana olduğu kabul gördü. Böyle tarihi bir farsatı değerlendirmemek olur mu? Nitekim; Sn. Denktaş bile dünkü Çetinkale'de yaptığı açıklamalarda aynen şöyle söyledi. ".... Bugüne kadar anlaşma yönünde tüm adımları biz attık. Oyun bozan taraf hep Rum tarafı olmuştur... Şimdi bile; bakınız işi halletmeyen taraf olarak yine Güney Rum Kesimi ortaya çıkmaktadır!" Bu cümleden zimnen de olsa; halleden tarafın; yani "evet" diyenin KKTC olması lazım geldiğini söylemiş olmuyor mu?!
16.04.2004
Osmanlı'nın mirası...
Küçüğü ile büyüğü ile bütün bir Orta Doğu gerçekte Cihan Devletimiz Osmanlı'nın mirasıdır... Biz bu coğrafyaya "paylaşılamayan topraklar" diyoruz. Cihan devletimizin çöküşü; parçalanıp yağmalanmasından sonra; dünyanın bu en eski toprakları üzerinde bir gün olsun dirlik ve düzen bir türlü sağlanamamıştır. Araplar, Osmanlı sultasından kurtulup sözde bağımsızlık kazanacaklardı. Bu ham hayal uğruna velinimetleri olan Osmanlı'yı arkadan hançerlediler. Bin üç yüz yıllık İslam beldelerini Batılı emperyalistlere peşkeş çektiler. Mohatır Muhammed'in dediği gibi; Araplar böyle yapmakla bağımsızlık elde etmediler. Kendi hizmetlerinde olan; âdil Osmanlı düzeninden Batılı insafsız emperyalistlerin ellerine düştüler... Yeni efendileri, onlara can evlerinden yapışarak; hayat ve mematlarını yer altı ve yer üstü zenginliklerini adeta sülük gibi emdiler. El-an da emmeye devam etmektedirler. Büyük Orta Doğu Projesi... Milenyumla birlikte tek süper güç kalan ABD, bu taksimi beğenmemiş olacak ki; Yeni Dünya Düzeni ile beraber, bu muazzam coğrafyayı yeniden şekillendirmek istiyor! Adına da Büyük Orta Doğu Projesi diyor. Fırsat bu fırsat; küçüğü ile yetinmeyeceğini söylüyor! Geçen hafta ABD'nin Türkiye Büyükelçisi ile birlikte yemekte idik. Forum İstanbul'un tertiplediği bu yemeğin konuşmacısı Büyükelçi Edelman'dı. Bakınız Edelman ne diyor: "... Bu İslam coğrafyası, dünyanın en zengin bölgesinde bulunuyor. Buna karşılık bu bölge insanları, her türlü insan hak ve hürriyetlerinden mahrum olmanın yanında aç ve sefil!.. En büyük işsizlik bu bölge ülkelerinde... Yazık değil mi, bu ülkelerin halkları, ellerindeki nimetlerden neden istifade etmesinler?.." Bu arada; aynı bölgenin elli senelik demokratik ülkesi, kendilerinin de dost ve müttefiki oldukları, Türkiye'yi hatırlıyor ve sözlerini şöyle sürdürüyor: "... Evet; Türkiye ile ABD'nin ekonomik münasebetleri istenilen seviyede değildir. Daha dün komünizmden çıkan ülkeler, Türkiye'nin en az 7-10 katı yabancı sermaye çekerken, Türkiye bunu başaramadı! ...11 Eylül günü Beyaz Saray'da idim. İkiz Kulelerin ve Pentagon'un vuruluşunu Beyaz Saray'ın mahzeninde televizyondan izledik. Orada görüşüp bir dizi kararlar aldık. Irak'ın vurulma kararını da o gün vermiştik! Ama bunu dünya kamuoyundan altı ay sakladık. ...Global terörle topyekûn mücadele kararı aldık. Bu arada dost ve müttefiklerimizi yanımızda görmek istedik. Maalesef, dost ve müttefikimiz olan Türkiye ile münasebetlerimiz iki kez kırılma noktasına geldi. Bunlardan birincisi TBMM'deki "Tezkere" hadisesi, ikincisi ise çok çirkin Süleymaniye olayıdır. "Türkiye model değil örnek ülke" Daha sonraları; İstanbul'da bombalı terör eylemleri oldu. Bu olaylar herkesin aklını başına getirdi! Bizim amacımız, anılan bölgedeki ülkelere dışarıdan zorla demokrasi dayatmak değildir. Bu ülkelerin içlerindeki demokrasi arayışlarına yardımcı olmaktır! Sanıldığı gibi, bu ülkelere Türkiye model de değildir. Hiçbir ülke diğerine modellik yapamaz. Zira her ülkenin yapısı; dinamikleri farklılık arz eder. Türkiye olsa olsa örnek ülke olabilir. Nitekim Iraklı bir Atatürk yoktur; olamaz da... O, Türkiye'ye özgüdür. Dolayısıyla Türkiye kendi modelidir..."
20.04.2004
ABD politikaları...
Kimi yazar ve düşünürler, önümüzdeki kasım ayında yapılacak seçim sonuçlarının ABD politikalarını değiştireceğini zannediyorlar. Yani, Başkan Bush giderse, ABD "şahinlik" politikasından vazgeçer diyorlar. Büyükelçi Edelman'ın da işaret ettiği gibi; bu durum 11 Eylül terörist baskınından önce olsaydı mümkün olabilirdi ancak, yeni konseptte böyle bir durum söz konusu olamaz. Dolayısıyla, bundan böyle ABD Başkanlık koltuğunda kim oturursa otursun, Amerika'nın dış politikaları değişmez. Dikkat edilirse ABD, belirli bir devleti, rejimi veya terör örgütünü hedef almış değildir. Topyekûn teröre karşı bir mücadele başlatmıştır! Hedef seçilen İslam ülkelerini ve buralarda yeşertilen terör örgütlerinin ve onları sevk ve idare edenlerin aymazlığı şudur ki; önce, ABD ve ona bağlı gizli servislerle ortak çalışıyorlar, daha sonra bunlardan bir kısmı müstakil hareket etmek isteyince de karşısında eski ortağını, daha doğru ifadesiyle eski patronunu görüyor! "İslam=terör" dediler!.. Nitekim; bunlar daha önceleri Müslümanları, dinlerinin asıllarından kopardılar ve onun sapık kollarını (Vehhabilik-Taliban) adeta bir maden gibi işlediler! Bütün dünya kamuoyuna da İslamiyet diye bunların vahşi davranışlarını lanse ettiler. Öyle ki, muazzez ve mübarek İslam dini terörle anılır olmuştu. Yani ABD ve Batı, kendi elleriyle meydana getirip; önceki ortak hareket ettiği düşmanla (!) savaş başlatmıştır. Süper güçler; hele böylesine tek başına kalan bir süper güç, elbette bir taşla birkaç kuş vurmayı hedefleyecektir. Bundan daha tabii ne olabilir? Bakınız; Edelman'ın açıklamalarıyla, yapılmak istenilenler ne denli yumuşak ve insani bir kılığa sokulmuştur: "Büyük Orta Doğu coğrafyasında gelir dağılımındaki adaletsizlik ve yüzde 30-40'lara varan işsizlik ve buralardaki yönetimlerin kendi halklarına baskı ve şiddet uygulamaları teröre fırsat ve imkân veriyor. Dün, Doğu Avrupa ülkeleri de böyle değil mi idi? Onlar nasıl demokrasiye kavuşmussa bu ülkeler de, kendi dinamiklerini harekete geçirerek demokrasiye kavuşabilirler. Biz onlara asla zorla dikta etmeyiz! Ancak, demokratik seçimler ve insan hakları konularında her türlü desteği sağlarız. Bahreyn ve Ürdün'de bir dizi demokratik reformlar başladı bile! Bütün mesele, bu coğrafyadaki ülkeleri Türkiye'nin seviyesine çıkarabilmektir! Türkiye'nin de doğusu ile batısı arasında bir dengesizlik yok mu? Batı kısmı daha ileri gitmiş doğu ise geri kalmıştır. "Evet çıkacağını umuyorum" Pek çok ülkede; Müslüman ülkeler demokratikleşemez şeklinde ırkçı bir yaklaşım vardır ki, bu asla kabul edilemez. İşte; Türkiye örneği ortada!.." Büyükelçi Edelman'a Kıbrıs süreci soruldu. "İki tarafta da evet çıkacağını umuyorum. Zira, bu planın alternatifi yok. Güney Kesimi hayır derse, AB ile olan münasebetleri gerilecektir. KKTC'nin evet demesi halinde ise, tüm dünya kamuoyu ve tüm başkentler, Türkiye'nin elinden geleni yaptığında birleşecektir."
21.04.2004
Hani, iktidar Kıbrıs'ı satıyordu?
Kıbrıs gibi "milli" bir meselede bile bir araya gelemedik. Mahalli seçimler öncesinden başlayarak iç politika malzemesi yaptık ve halen de bu aymazlığı ısrarla sürdürmekteyiz! Neymiş efendim: AK Parti iktidarı, "ver-kurtul"cu bir zihniyetle Kıbrıs'ı Rum'a peşkeş çekiyormuş. Neredeyse bu insanları vatan haini ilan ettik! Anlı-şanlı partilerimizin liderleri ta Kıbrıs'a kadar giderek; "hayır" kampanyalarına iştirak ettiler. Türkiye'mizdeki "hayır"cıların fotoğrafı evlere şenlikti! Akılları sıra; taşıma su ile değirmen döndüreceklerdi. Aynı oyunları; hamaset nutukları ile Türkiye'de mütemadiyen oynadılar ve maalesef bundan sonuç da aldılar. Ta ki 3 Kasım 2002 seçimlerine kadar... 3 Kasım 2002 tarihi, Türk siyasi hayatında bir milattır. Zira, o vakte kadar, çokça bıçak kemiğe dayanmış o vakitte ise, kemiği kırıp parçalamıştı. Sokaktaki ve köydeki en sade vatandaş bile Hanya'yı Konya'yı görüp anlamıştı! Hamaset nutukları karın doyurmuyor Hamaset nutukları karın doyurmadığı gibi; işsiz-güçsüz kalan millet açlık sınırının altında inim inim inliyordu. Açtı ama; boş laflara ve bu denli hamaset edebiyatına karnı toktu! Kendisini bu duruma getiren siyasi partileri ve onların temsilcilerini, bir daha çıkmamak üzere sandığa gömdü! 2002 Genel Seçimleriyle Türk siyasetinde yeni bir süreç başlamıştır. Eskiler, bu durumu ve bu yeni anlayışı okuyamıyor ve anlayamıyorlar. Millet eskinin horoz döğüşü ve hamaset yüklü siyasetini istemiyor; değişen ve gelişen dünyanın nimetlerini özlüyor. Türkiye'yi bugüne kadar idare edenler, dünyadan, dünyadaki değişim ve gelişmelerden bîhaber ve kopuk yaşadı. Bir AB süreci bile gerektiği şekilde okunup değerlendirilemedi. Yunanistan'dakiler gördü; gereğini yaptı, bizimkiler görmedi. Merhum Özal gelmese idi, hâlâ daha göreceğimiz de yoktu! Bu zihniyet aynı filmi Kıbrıs'ta vizyona koydu. "Çözümsüzlük çözümdür" diyerek, onlarca sene KKTC'nin ve Türkiye'nin önünü tıkadı. Kıbrıs'ın güneyi ile kuzeyinin arası korkunç derecede açıldı. MESS Başkanı Refik Baydur'un ifade ettiği gibi; "Bu nasıl bağımsızlıktır ki, maaşlarınız Türkiye'den geliyor!.." Değişen dünyanın yeni şartlarını görebilen ve okuyabilen AK Parti iktidarı, Kıbrıs için "barış ve çözüm" süreci başlattı. Başlatılan bu sürecin doğru olduğunu; bizim "hayır"cılar anlayamadı ama, KKTC halkı çok iyi anladı ve bu durumu oylarıyla tescil etti. AK Parti kanadından Kıbrıs'a giden de olmadı. Hiç kimse gidip de, "evet" kampanyalarına iştirak etmedi. Buna rağmen KKTC halkı, çözüm için sandıklara akın etti! Demokrasiye inancınız varsa... Rum ise; tam tersi bir tutumla "hayır" dedi! Yani, AK Parti iktidarının sattığı Kıbrıs'ı hiçbir Rum politikacısı ve Güney Kıbrıs Rum halkı almak istemedi öyle mi?! Ayıptır ve günahtır... İşte görüyorsunuz; ne Türkiye halkı ve ne de KKTC halkı sizlerin hamaset nutuklarına prim vermiyor. Şayet demokrasiye biraz olsun inancınız varsa, Türkiye ve KKTC halklarının oylarına saygı duyun ve onları anlamaya çalışın! Anladığınız nispette kalacak, aksi halde silinip gideceksiniz!
27.04.2004
Büyük oyun!!! -1-
İngilizlerin İslam düşmanlığı diğer milletlere benzemez. İngiliz, İslam muhibbi gözükür; âdeta, İslamiyet fidanının dibini kazar havalandırır, sular gübreler.. Görenler de, İslamiyet'e sevgisi ve saygısı olduğunu zanneder! Geceleyin, zifiri karanlıkta; bir pundunu bulduğu an, yetiştirmekte olduğu fidanın köküne kezzap döker! Fidan, kuruduğu gibi; bir daha asla yeşerme istidadı gösteremez. İngilizlerin bu denli İslam düşmanlıkları; içimizdeki bir kısım haramzadeyi mevki, mal-para ve kadınla satın alarak; kendi pis emelleri doğrultusunda kullanmasıdır.
Yukarıdaki tespit, zamanımızın bir tanesi, büyük veli Seyyid Abdülhakim Arvasi Hazretlerine aittir. İngiliz'in bu denli İslam düşmanlığını; Üst Aklın emrindeki; Müslüman görünümlü 'paralel yapı' yapmaktadır!
Biz; evvela İngiliz'in yakın tarihimizdeki büyük oyununa bakalım: İngilizlerin hedefinde iki şey vardı; biri Müslümanların kutsal kitabı Kur'an-ı kerim, diğeri ise, İslam birliğinin sembolü Halife-i Müslimin idi. Diğer bir ifade ile Osmanlı ve İstanbul idi.
İçimizde fesat odakları açarak; oralarda yetiştirip beyinlerini yıkadıkları kişileri evvela 'mason' yaptılar ve ardından devletin kilit noktalarına taşıdılar. Onların eliyle cemiyeti dizayn ettiler. Sadrazam (Başbakan) makamını dahi ele geçiren bu nadan güruhu; Devlet-i Aliye-i Osmaniye'yi maddede ve manada bitirmenin yollarını arayıp buldular ve tatbik mevkiine koydular.
2. Mahmud'dan günümüze değin; Batı ile yapılan hemen tüm anlaşmalar bu kabilden olup; İngiliz'in mahut hedeflerine matuftu. O gün yapılan Baltalimanı Anlaşması ile bugün yapılan Gümrük Birliği Anlaşması aynı gayeyi güdüyordu. 'Onlar ortak, biz pazar' olmaktan kurtulmanın çarelerini, daha yeni yeni aramaya başladık!
Maceraperest sergerdeler marifetiyle Devlet-i Aliye savaşa sokuldu. Onca cephelerde; seneler senesi süren savaşlarda Osmanlı'nın genç ve okumuş nesilleri kırdırıldı. Balkan Savaşı'nda, düşmana tek kurşun sıkılmadan bir kısım şehirler teslim edildi! Çanakkale Savaşı'nda 250 bin Mehmetçik şehit verildi. 90 bin asker, Allahü Ekber Dağları'nda, kara ve buza teslim edildi. 22 gün 22 gece süren; dünya tarihinin en uzun süreli meydan muharebesinde (Sakarya) onca mülazım-ı evvel (yedek subay) toprağa düştü!
1911'de başlayan ve 1921 yılında biten ve tam on sene süren onca savaşların sonucunda Osmanlı; maddesi ve manasıyla yıkılıp gitmiş ve onun külleri üzerinden; Anadolu Yaylası üzerinde genç Türkiye Cumhuriyeti kurulmuştu. Yeni devletin kendisi genç ama üzerinde barındırdığı nesiller, bitap ve yaşlı idi.
Cumhuriyetin ilk yıllarında yıldırım hızıyla uygulanan devrimlerle; kalan halkın üzerine silindir gibi gidilmiş; uyduruk mahkemeler eliyle kalan din adamları ve cemiyetin kanaat önderleri darağaçlarında sallandırılmış; böylece doğrular, yırtıcı hayvanların inlerine çekilmeye mahkûm edilmiştir!
Din dersleri tedrisattan kaldırılmış, din adamı yetiştiren okullar bütünüyle kapatılmıştı. Dinden ve din adamlarından 'öcü'den kaçar gibi kaçılmış ve meydan yeri; neredeyse, tüm eğitim müesseseleriyle dinsizliğe vi din düşmanlığına teşne haline getirilmiştir. (Yarın devam; F.B.)
İngilizlerin içimizdeki ajanları, Tanzimat düzenlemeleri ile; evvela dini ilim müesseseleri ile fen ilim müesseselerini birbirinden ayırdı. Hemen ardından; din eğitimi ağırlıklı okullardan fen ilimlerini; fen eğitimi ağırlıklı okullardan da din derslerini bütünüyle kaldırdılar. Böylece her iki yönden de yetişenler tek kanatlı olarak yetişmiş oldular.
Eskiden köylerde; hem müspet ilimlerle ve hem de dini ilimlerle mücehhez 'hoca'lar vardı; bunlar vasıtasıyla halk, her iki yönden de eğitilebiliyordu. Tanzimat'tan sonra ise, köylere imam ile öğretmeni ayrı kişiler olarak tayin ettiler; birinin müspet ilimden, diğerinin ise dinden haberi yok!
İnsan, bilmediğinin düşmanı olur hükmü gereğince de; hocaları fenne, öğretmenleri de dine düşman ettiler! Her iki kesimin muhatabı halk da, ister istemez ikiye bölündü; özellikle yetişen yeni nesiller dinden habersiz olarak yetiştirildiler.
Cumhuriyet'in ilk yıllarında ise, daha da ileri gidilerek; okullarda dinsiz ve hatta din düşmanı nesiller yetiştirildi. Öğretmen yetiştiren Köy Eğitim Enstitüleri, bu anlayışın merkez üssü konumundaydı. Buralardan yetişen öğretmenler köylere gidiyor ve milletin evlatlarını babalarının dinlerine karşı 'düşman' olarak yetiştiriyorlardı. Bunlara göre; analar-babalar-dedeler bir şeyden anlamazdı; onlar yobazdı-gericiydi ve örümcek kafalıydı.
Mahut nesillerin büyüklere karşı hitap şekli değişmiş ve babalarına fütursuzca; 'moruk' diyebiliyorlardı!
Böylece; yeni nesiller, mahut öğretmenler eliyle dinsiz yetiştirilecek; eskiler de ölüp gideceklerinden, meydan yeri büsbütün dinsiz nesillere kalmış olacaktı.
İngiliz, ta geçen asrın başında hedefine ulaşmıştı. Harb-i Umumi'den sonra ne Halife kalmıştı, ne de Kur'an nizamı.. Cumhuriyet'le birlikte onun meyvelerini toplamaya girişti. Bu uğurda; 300 senedir yoğun gayretler sarf edip, hudutsuz mesafeler aldılar.
Ta ki, 1950'de Menderes iktidarıyla açılan ve bünyesinde hem fen bilimlerini ve hem de dini ilimleri barındıran İmam-Hatip Okulları açıldı; İngilizlerle birlikte, içimizdeki onların sadık bendeleri hop oturup hop kalktılar! Çünkü, bu okullarla birlikte 300 senelik gayretler boşa çıkabilirdi!
Bundan dolayıdır ki, her askerî darbenin hedefinde bu okullar olmuş; orta kısımları kapatılıp, müfredatları değiştirilmiştir! Bugün bile, bu okulların üzerinde kızılca kıyametin koparılması boşuna değildir!
İmam-Hatip Okulları; bütün noksanlıklarına rağmen, bu ülkenin çimentosu olmuş ve ayrıştırılmak istenen nesillere katalizörlük yaparak onların barışmasını ve bir arada yaşamalarını sağlamıştır.
Ayrıca; bu okulların mezunları; 'çift kanatlı' olarak yetişerek ülkenin yönetimine gelmiş; bu durumun tipik mümessili olarak da Recep Tayyip Erdoğan Cumhurbaşkanı olmuştur.
Cumhurbaşkanı bu oyunu bozmak için çırpınmakta; 'Başkanlık sistemi' ve yeni anayasa ile mahut çevrelerin uykularını kaçırmaktadır.
Ve bu yüzden hedeftir!
25.05.2015.
Maksat Türkiye’nin elini bağlamak!
Ne demiş eskiler: "Hazır ol cenge, istersen sulh u salah!" Yani barış ve huzur istiyorsan, savaşa hazır ol! Yaşadığımız bu netameli coğrafyada; her daim en geçerli söz budur
Türkiye, İsrail’den çok daha tehlikeli ve çok daha iştah kabartan bir coğrafyada konumlanıyor. Nasıl ki, İsrail’in dört bir yanı, kendisinden çok daha büyük (toprak ve insan gücü bakımından) düşmanlarla çevrili olarak netameli bir coğrafyada bulunuyor. Böylesine tehlikeli bir coğrafyada İsrail, hayat idamesini nasıl temin ediyor?
Elbette ki güçle! Düşmanlarından fersah fersah daha güçlü olarak değil mi?!
İsrail bununla da yetinmemiş ve ABD gibi bir devin gücünü de arkasına almıştır.
Türkiye, bir imparatorluk bakiyesi ve asırlarca İslamiyet’in bayraktarlığını yapmış bir tarihin sahibi. Yani tarih boyunca; şimdilerde dost ve müttefik (!) gözüktüğü ülkelerle savaşmış. Ve hemen hepsinin kuyruk acıları var!
Nasıl olmasın ki? Türkler, asırlar boyunca mahut Avrupalıya atının üzengisini öptürerek şeref bahşetmiş! Asırlara baliğ bu denli bir eziklik hiç unutulabilir mi?
Unutmadıkları gibi, intikam almayı da aynı kararlılıkla sürdürüyorlar!
Şu hâlde Türkiye’nin, İsrail’den çok daha fazla güçlü olmaya ve dosta güven, düşmana korkusalmaya ihtiyacı var!
Bakınız; Abdullah Öcalan, Şam yönetiminden destur istediğinde; bu isteği bir şartla kabul edilmiş ve kendisi himayeye alınmıştı: Türkiye’yi meşgul etmek; Türkiye’nin elini-kolunu bağlamak! Bölücü hareket otuz beş senedir, bu talimatı yerine getiriyor ve Türkiye’yi uğraştırıyor.
Irak ve Suriye fiilen paramparça oldu. İstedikleri: Orta Doğu’nun haritalarının -ki, dünyanın geleceğini şekillendirecek enerji hatları bu bölgeden geçmekte- yeniden çizileceği bu netameli bölgede; kurulacak masaya Türkler, güçlü olarak oturmasın, oturamasın!
Oturamaması için de elinin kolunun bağlı olması ve hepsinden önemlisi güçsüz olması lazım! Geçen asrın başlarından beri bu durumu pek güzel temin ettiler. Türkiye’yi güçsüz bırakarak, ne etliye ne sütlüye karıştırdılar! Başta komşuları olmak üzere, tüm dünya ile düşmandı ve bu denli düşmanlarına karşı da kendisine, başta ABD ve diğer hamileri koruyacaktı!
Şu hâlde; kendisinin güçlü olmasına gerek yoktu! İşte, "Yurtta sulh, cihanda sulh!" sözünden, bunu anlamamızı istemişlerdi! Biz de bir asır boyu bunu anlayarak, idame-i hayatta bulunduk!
Son on-on beş senedir; Türkiye dizlerinin üzerinde doğrulmaya yeltendi; at kaçtı torba düştü!
ABD bile, İsrail’in sınır komşuluğu pahasına Rusya’nın Suriye’yi işgaline göz yumdu!
Yeter ki Türkiye olmasın!
"Küfür tek bir millettir!" gerçeği ile karşı karşıyayız!
ABD Başkan Yardımcısının Türkiye ziyaretini ibretle izledik; görüştüğü kişiler ve verdiği demeçler karşısında irkiliyor ve eskilerin deyişinin haklılığı bir kere daha gerçeği haykırıyor: "Hazır ol cenge, istersen sulh u salah!"
01.02.2016
Haşa zulmetmez kuluna Hüdası!
Evet; İslam Âlemi, sahip olduğu onca nimetin kadr-ü kıymetini bilmediği gibi; onları, isyan ve her türlü taşkınlıkta kullandığı için bunca bela ve musibetlere uğramaktadır!
Bakınız; hem Suudi Arabistan ve hem de İran petro-dolar ülkesidir. Ama, Allahü tealanın ihsan ettiği petrol nimetini ve onun gelirlerini asla kendi halkları için kullanmadılar ve kullanmıyorlar. Baş olma ve bölgeye nizamat verme sevdasına tutularak mahut gelirlerini; birinci olarak silahlanmaya ve ikinci olarak da rejimlerini diğer İslam ülkelerine (Kâfir ülkelere değil!) ihraç için kullanmaktadırlar.
Her iki ülke de dinlerini ve oluşturdukları siyasi mezheplerini (Şia ve Vehhabilik), kör nefislerinin tatmini için kullanmaktadırlar. Bakınız; ta 16. Asrın başlarında; Hatay denilen Türk kabilesinden olan Şah İsmail, kardeşi kardeşe (Türk’ü Türk’e) kırdırabilmenin formülünü, Ehl-i sünnet olan atalarının yolunu terk edip; Şiiliğe geçip onu ilan etmekte bulmuştu. Yandaşlarını Ehl-i sünnete saldırtıp onları öldürünce; Osmanlı Sultanı Yavuz Sultan Selim, Çaldıran’da Şah'ı ve askerlerini perişan etti.
İşin bundan da tuhafı; Suudi Arabistan’da tamamen siyasi maksatlarla kurulan ve Ehl-i sünneti tekfir eden (onları kâfir bilen) bir anlayışın; günümüz dünyasında Sünni diye algılanıp algılatılmaya çalışılmasıdır. Mezhep görünümü altındaki bu iki siyasi yapıdan türeyen çeşitli terör örgütleri, yaptıkları zulüm ve katliamlarla dünyaya nam salmakta ve ta bidayetinden beri bunların oluşumunu sağlayıp, yayılmasını temin eden Batılı güçlerin ekmeklerine yağ sürmektedirler. Çünkü, her hareketleri ile onların kirli emellerine vasıta olmakta ve hizmet etmektedirler.
Vehhabiliği kurduran ve yaşatan İngilizlerdir; Taliban’ı, el-Kaide’yi ve DAEŞ’i ABD ile beraber İngilizler kurup geliştirdiler. Orta Doğu’da cirit atan; İran, Irak, Suriye, Afganistan, Yemen vb. ülkelerde palazlandırılıp ortalığa salınan bütün bu terör örgütlerinin arkasında hep Batılı güçler vardır.
Başta ABD olmak üzere, mahut Batılı ülkeler; bütün bir İslam coğrafyası ile kedinin fare ile oynaması gibi oynuyor. Düne kadar; ABD’ye ve hatta tüm Batıya göre İran "Büyük Şeytan"dı; bugünse, aniden melekleşti! İşin garibi, o Şeytan hâliyle melekleştirildiğine İran da inanıyor. ABD ve Batının gözünde dün, melek olan Suudi Arabistan, bugün aniden Şeytanlaştırıldı!
Batılı, ipleri elinde öylesine sıkı sıkıya tutuyor ki; ne İran’ın, ne Suudi Arabistan’ın ve ne de herhangi başka bir İslam ülkesinin, kendi cürümlerinden başka bir yerin yakılıp yıkılmasına asla müsaade edilmez! Bir yandan petrolün fiyatını düşürerek; her iki ülkenin ümüğünü sıkıyorlar, diğer yandan da; horoz döğüşü için mindere çekiyorlar!
İran’ın bu denli dini-emperyal tavrından dolayı, Batı, Irak’ı (Saddam’ı) desteklemişti. Sekiz sene sürdü, bu anlamsız savaş! ABD ve Batı Saddam’ı destekledi de ne oldu? Saddam’ı ve Irak’ı yaşattılar mı?
İsrail’in düşmanı gözüken İran, bugün ABD’nin ve Batının kayığına biniyor. Hiç değilse düne kadar o kayıkta olan Suudi Arabistan’dan ibret al! Allahü teala İbrahim Suresi 7. Âyet-i kerimede mealen şöyle buyuruyor: "Size verdiğim nimetlere şükrederseniz (onları yerli yerinde kullanırsanız) onları arttırırım. Şayet nankörlük ederseniz (o nimetleri Bana isyanda ve birbirinize karşı zulümde) kullanırsanız, onları elbette ellerinizden alırız ve sizler de, muhakkak şiddetli azaba uğratılırsınız."
Şu hâlde; kişi ve toplumlar yapıp ettiklerinin cezalarını çekmekten başka bir şey yapmıyorlar!
25.01.2016
Ermeni aşına Kürt tuzu!
Evvela; geçen haftaki ‘Taşeron siyaseti’ başlıklı yazımdaki; yanlış anlaşılan bir cümledeki düzeltme ile başlamalıyım. O yazıda; ‘Orta-Doğu’da pis bir oyunun oynanmakta olduğunu ve bu oyunda da İran’ın ve Kürtlerin aktör olduğunu ifade etmiştim. Belli ki, buradaki Kürt ifadesinden bir kısım okuyucumuz alınmış ve incinmiş.
Yine belli ki; çok zorlama ve art niyetli bir anlama ile bütün Kürtleri kastettiğimiz zehabına kapılınmış. Halbuki yazının bütünü okunduğunda kastedilenin; bir avuç terörist Kürt ve daha açık ifadeyle PKK ve PYD ve bunların içerideki ve dışarıdaki uzantıları olduğu apaçık ortadadır.
Nitekim bu şer örgütler en büyük zulmü Kürt kardeşlerimize yapmaktadırlar.
Evet.. Geçen asrın başlarında cereyan eden 1. Dünya Savaşı’nda açılan parantez; İngiliz’in şeytani zekâsının ürünü olarak, enva-i çeşit kötülüğü içeriyordu. Bölge ülkeleri tüm bu kötülüklerle; bir asır boyunca kan akıtıp, gözyaşları döktü.
O gün; Osmanlı’yı sıfırlayarak bu denli kirli emellerine malik olmuşlardı. Aradan bir asır geçti ve açılan parantezin kapanması gerekti! Fakat o da ne?! Sıfırladıkları Osmanlı’dan ve yerine kurdurdukları ve akıllarınca iflah olunamayacak addettikleri genç Türkiye Cumhuriyeti’nden umduklarını bulamadıkları gibi; o ecdadın torunları karşılarına dikilmesin mi?!
Yine o gün için yedi düveldi, bugün için ise 117 düvel; Türkiye’nin dik duruşu karşısında hop oturup hop kalktı! Ezeli düşmanlar bile bir araya geldi; ABD ile Suriye (Esed), Rusya ile ABD, ABD ile İran, Irak ile İran bir araya gelip; can ciğer kuzu sarması oldular!
Yegane hedefleri Türkiye!
Bu savaş bugün başlamadı; 70’li yıllarda Ermeni terör örgütü ASALA’nın, Türkiye’nin yurt dışındaki büyükelçilerini öldürmesi ile başladı. Bahaneleri 1915 Ermeni tehcir olaylarını telindi; ancak asıl hedefleri ABD’nin kendilerine söz verdiği Büyük Ermenistan’dı!
Pabucun pahalı olduğunu gördüklerinde; İngiliz’in şeytani dosyalarından Kürt kartını; Ermeni emellerine yem olarak kullanılmak üzere tedavüle sürdüler! Daha açık ifadesiyle; Ermeni aşı için için kaynayacak; Kürdistan hayali ile PKK silahlandırılıp, Türkiye’ye saldırtılacak!..
ASALA’nın bıraktığı(!) yerden alıp, bugünlere getiren PKK’dır. Irak ve Suriye’deki iç savaşlardan sonra; yönetilemeyen mahut bölgelerde bu kez, Büyük Kürdistan hayali canlandırıldı.
Bu hayale Türkiye’nin güney ve doğu toprakları da dahil edildi. Bu hayale ziyadesiyle sevinen ve avuçlarını ovuşturan tek bir ülke var; o da İsrail’dir. İsrail’in bu süreçteki rolü, kucağında kedi okşayan mafya reisliğidir!
Şam’a, Bağdat’a, Washington’a, Moskova’ya vb. gidip tekmil veren ve alesta duran içimizdeki beyinsizler boşuna heveslenmesinler; zira tüm bu yaptıkları, Ermeni aşına tuz katmaktan öte bir mana ifade etmiyor!
Bakınız; Rusya ile Ermenistan birleşik bir cephe oluşturdu bile! Bunu hâlâ göremeyen Kürt kardeşlerimiz varsa; onların bu körlükleri ve yanlış anlamaları gerçeği değiştirmez!
28.12.2015
Aynü-l şarku-l Evsat!
Evet; başlıktaki tabirden de anlaşılacağı üzere, Suriye, Orta-Doğu’nun gözü (kalbi) mesabesindedir. İngiliz şeytani zekâsının hesap edip, Fransızlarla ortaklaşa gerçekleştirdiği; 100 sene öncesinden insanlığa kurulan büyük bir tuzaktır.
Haçlı zihniyetinin yegane hedefi; Müslümanları Sünni-Şii diye keskin kamplara ayırmak ve bunları birbirleri ile kavga ettirmektir. Orta Doğu’nun mezhep merkezli ülkeleri, başta İran olmak üzere; bu oyuna teşne birçok ülke bulunmaktadır. Bu ülkeler dün olduğu gibi bugün de emperyalizmin maşası konumundadırlar.
İranlılar da tıpkı Kürtler gibi, ‘Büyük İran’ın ve ‘Büyük Kürdistan’ın hayalleri ile avutulup; emperyalist emeller uğruna kullanılmaktadırlar!
Bakınız; Batı’nın ve ABD’nin ambargo uyguladığı Rusya’ya, Türkiye ambargo uygulamadığı gibi, ikili ilişkileri daha da geliştirdi. Milyarlarca dolarlık anlaşmaların altına imza atmasına rağmen; başta Türkiye’nin dostluğu olmak üzere, bütün bunların hepsini bir çırpıda silebiliyor. Ne uğruna?
Elbette ki, Suriye merkezli kurulacak Orta Doğu masasına daha güçlü oturabilmek için!..
Böylelikle; düne kadar ‘vesayet’le yürüttüğü savaşa bizzat iştirak imkânını buldu. Ve yine dikkat ediniz sevgili okuyucularım; mesele, Türkiye’nin Rus uçağını düşürmesi meselesi değildir. O, şöyle veya böyle tamamen bir bahaneden ibarettir!
İngiltere ve Almanya, kendi parlamentolarından ‘Tezkere’ kararları çıkardı ve birçok ülkeyle beraber Doğu Akdeniz’e silah yığıyorlar. Haritaların yeniden çizileceği Orta Doğu masasında Rusya’nın olmaması düşünülebilir mi? O Rusya ki, Beşar Esad’ın yegane aleni hamisi!..
Rusya, Birinci Dünya Savaşı’nda müttefikleri olan İngiltere ve Fransa’dan; aralarındaki antlaşmadan istiskal edilerek dışlanmış bir ülke.. Aynı oyuna; 100 sene sonra bir daha gelmesini beklemek, safdillik değil de nedir?!
Türkiye’nin hatası, poker suratlı Putin’i dost belleyip ona fazlaca güvenmesidir. Türkiye aynı hatayı, aynı düşüncelerle Beşar Esad konusunda da yapmıştı. Oysa reel politik, hiç de o türlü argümanları yansıtmıyordu. Nitekim, dün de yansıtmıyordu.
Necmettin Erbakan’ın dış politikada bir tezi vardı: "Biz samimi ve düzgün olup, İslam ülkelerine dostça yaklaşırsak; âdeta bir mıknatıs gibi onları kendimize çekeriz!" Halbuki kazın ayağı hiç de öyle değildir. Sen istediğin kadar samimi ol ve o ülkelere dostça yaklaş; hatta o ülkeler de sana yaklaşmayı arzu etsinler; yapamazlar, yaptırmazlar!
Çünkü; bütün bu ülkeler, Batılı emperyalistlerce çepeçevre kuşatılmış hâldedirler; ipleri onların elindedir ve hiçbirisi, maddi ve manevî olarak bağımsız değildir.
Gerçekte ABD’nin, İngiltere’nin Fransa’nın, Rusya’nın kucağında oturan herhangi bir ülke ile stratejik ortaklık kurup, ortak bakanlar kurulu toplamak netice verir mi? Verseydi Suriye’de verirdi!
Yazık ki; Kürtlere de Ermenistan’ın taşeronu olarak hendekler kazdırılıp, özerklik ilanları yaptırılıyor!
Orta Doğuda kurulacak bir Kürt devletini en ziyade İsrail istiyor. Acaba neden? Yahudi ideali "Arz-ı mev’ud"u bilmeyen, bu suale cevap veremediği gibi; mahut büyük oyunun parçası olmaktan kurtulamaz!
14.12.2015
Adım adım Kürt devleti!..
Malum; Birinci Cihan Harbi’nde, başta ABD olmak üzere; Osmanlı Devleti’ni yıkıp, topraklarını işgal eden Batılı güçler, Kürtlere, aynı coğrafyada devlet sözü vermişti. Her ne kadar; bu durumu, hazırladıkları taslak metinlerde ifade ettilerse de; adına Sevr dedikleri bu paçavra Osmanlı Sultanı tarafından imzalanmadı.
İmzalanmadığı gibi, Kürtlerle Türkler el ele vererek Kurtuluş Savaşı’nı başlatıp, zaferle sonuçlandırdı ve bunun neticesinde, yeni Türkiye devletine imkân tanıyan Lozan antlaşması yürürlüğe sokuldu. Yeni devletin ve aynı coğrafyada oluşturulan onca devletlerin sınırları; her birisinde çıbanbaşları bırakılmak suretiyle cetvelle çizildi. Asırlar boyu sürecek anlaşmazlıkları doğuran bu meşum sınırların mimarı İngilizlerdi.
Kürt nüfus, etnik yapı olarak dört devletin sınırları içinde kalmıştı: Türkiye, Irak, İran ve Suriye...
Başta ABD olmak üzere, Batılı şer güçler; evvela kolay lokma gördükleri Irak ve Suriye’den işe koyuldular. Irak’ı hallettiler; Suriye’yi de, şimdilik hâl yoluna koydular! Ama; asıl hedefleri, çetin ceviz gördükleri Türkiye’dir. Onu da; 35 senedir PKK belasıyla boğuşturup mesafe almaya çalışıyorlar.
Görünen o ki, mahut devletin Akdeniz ile buluşmasına öncelik verip; İran’ı en sona bıraktılar!
Türkiye Devleti, ta Cumhuriyetin kuruluşundan itibaren; millete karşı çok yanlış politikalar izledi. Çünkü devlet, kurucu unsurlar tarafından, millete rağmen kurulmuştu. Netice itibariyle devletle milletin çatışması kaçınılmazdı ve devlet de zaten bu çatışma kültüründen beslenmeyi yeğledi!
Bu hâl, ayrılıkçı Kürtlerin ekmeğine yağ sürdü ve şer odaklarının tuzaklarına amade kıldı!
Bu çıkmaz yolu ilk fark eden merhum Turgut Özal oldu ve asırlık hastalıktan kurtuluşun formüllerini üretip uygulamaya koydu ancak; ona, bunu yaptırmadıkları gibi, bedelini de hayatıyla ödettiler. Tıpkı Jandarma Genel Komutanı Eşref Bitlis’e ödettikleri gibi!..
İkinci fark eden ise, Tayyip Erdoğan oldu; Kardeşlik Projesi'ni başlatarak, çözüm için tabir caizse gövdesini taşın altına koydu. Dışarısı, Kardeşlik Projesi’nin Türkiye’yi şaha kaldıracağını gördü ve ürktü ama içimizdeki aymazlar, başta muhalefet partileri bunu görmedi veya görmek istemedi. Halbuki bölgede, Kürt partisinin dışında yalnızca AK Parti vardı. Dışarıdaki şer güçlerin, onların emrindeki terör örgütlerinin; Paralel ve dikey tüm muhalefetin hedefinde, AK Parti’yi bölgede silip bitirmek var. Halbuki AK Parti’nin orada oluşu Türkiye Devleti’nin son şansıdır: Bunu ise ancak aymazlar veya hainler görmeyebilir.
Bakınız; tatbik mevkiine konulan son oyun şudur: PKK’nın gençlik ve şehir yapılanmaları, bölgedeki mahut partinin belediyeleri ile el ele vererek; şehirleri yaşanmaz kılıp vatandaşı oralardan uzaklaştırmaktır. Tüm beldeleri, yalnızca kendilerinin ve yandaşlarının yaşadığı mekânlara dönüştürmek için; yolları tahrip edip tuzaklıyorlar ve barikatlar oluşturuyorlar.
Bölge halkı, ya kendiliğinden veya korkutularak-zorla göç ettiriliyor. Böylece meydan PKK’ya ve yandaşlarına terk edilmiş oluyor. Devlet gerekli tedbirleri vakit kaybetmeden almalı, halkın toprağına dönmesi sağlanmalıdır. Aksi hâlde; yarın çok geç olabilir!
07.12.2015
Müslüman Türk’ün gücü!
Türkiye’mizin karşısında yer almakta olan şu şer cephesini görüyor musunuz; sevgili okuyucularım? Türkiye’nin dostu (!) gözüken ve aynı ittifak içinde yer alan ABD bile; Türkiye’nin uyanışından ve kendi ayakları üzerinde dikilişinden endişe ederek; Rusya ile olan hasımlığı bırakıp ittifak içine girdi.
ABD, tarihinde, ilk defa bir siyahi başkana sahip olduğunda; başta zenciler olmak üzere dünyanın bütün mazlum milletleri düğün-bayram etmişti. ABD derin devletinin -ki, o, büyük şeytanın ta kendisidir- emrine giren ve hak ve hakikat namına en ufak bir varlık gösteremeyen Obama; dünya kamuoyu nezdinde tam bir sükut-u hayal olmuştur.
Rusya’nın Ukrayna ve ona bağlı Kırım’ı işgalini, yalnızca uzaktan seyretti. Şimdi de, Suriye’yi işgaline göz yummakla kalmıyor; onunla el ele vererek, PKK ve PYD’yi ortaklaşa destekliyorlar. ABD’nin küstahlığına bakın ki, bu densizliklerini saklamıyor ve Türkiye’ye karşı savaşmakta olan terör örgütlerinin yanında yer aldığını dünyaya ilan ediyor.
Siyonizm ve haçlı zihniyetinin bu denli ittifakı; Kambersiz düğün olmaz misali; yanlarına İran’ı da alarak, Suriye ve Irak’ta oluk oluk Müslüman kanı akıtıyor ve milyonlarca Müslümanı yerlerinden-yurtlarından ederek çil yavrusu gibi dağıtıyor.
Müslüman mülteci akınından korkan Avrupa; Almanya şansölyesi Merkel’e, Türkiye’yi su yolu yaptırarak ve Türkiye’yi AB’ye alacağız rüşvetini verdirerek; tampon olmasını ve mültecileri Türkiye hudutları içinde muhafaza etmesini rica ettiriyor!
Rusya, Türkiye’yi aleni tehdit ediyor. Daha önce de Türk savaş uçağı düşürülmüştü. Hani; nerede Türkiye’nin dahil olduğu NATO?! Her türlü külfette var olan NATO, en ufak bir nimette sırra kadem basıyor!
Sırra kadem basmıyor; bal gibi ortaya çıkıp Türkiye’ye meydan okuyor: "…Benden aldığın silahları Kıbrıs Barış Harekatı’nda ve terörle mücadelede kullanamazsın!"
Şer ittifakının elinde oyuncak olan İran ile mahut Kürtler ise; ‘Büyük İran’ ve ‘Büyük Kürdistan’hayalleri peşindeler. Bu nadan güruhlar bilmiyorlar ki; ağa-babaları kendilerini Müslümanları boğazlatmakta kullanıyor; işleri bitince, boğazlanma işi kendilerine gelecek!
Zira, tarihin hemen her döneminde hep böyle oldu; bir Müslüman aynı delikten iki kez ısırılmaz ama bunlar, iki yüz yirmi iki kez de ısırılsalar; gâvurun kayığına binmeyi yeğleyen cinsinden!..
Eskiden devletler, düşmanlıklarını gizler ve iyi polis-kötü polis oynayarak, hinliklerini açık etmezlerdi. Artık tüm iğrençlikler, aleni icra ediliyor. Bu denli pervasızlıklar, er ya da geç, mukabilini görür ve artık eyvah para etmez
Zira kimse Türkiye’nin sabrını zorlamasın ve taşırmasın!
Uluslararası hukukta mütekabiliyet esastır; mademki Türkiye’nin korktuğu başına getirildi; Avrupalıların korktukları da başlarına getirilmelidir!
Yarından tezi yok; milyonlarca mülteci Avrupa’ya sevk edilmelidir!
El mi yaman Bey mi; bir görsünler bakalım!
15.02.2016
Su bulanmadan durulmaz!
Türkiye, yalnızca terör örgütleri ile değil; onlarla resmen ve alenen iş birliği içinde olan terörist devletlerin de hedefi konumunda.
Geçen asrın başlarında da Devlet-i aliye’miz aynı konumdaydı. Bir farkla ki, o gün, millî birlik ve beraberlik şuuru vardı; bugün ise, bu önemli hasletten ziyadesiyle mahrumuz. O günkü dayanışmamız; devletimizin yıkılıp parçalanmasının akabinde; Kurtuluş Savaşı’nı ve onun da neticesinde yeni devletin oluşumunu temin etmişti.
Bugün Türkiye’nin beyninde bombalar patlatılıyor; içimizdeki hainler, ya bu alçaklıkları alkışlıyor, ya da alenen onların safında yer alıyor.Hâlâ hükümeti veya Cumhurbaşkanını karalama peşindeler.
Her şeyden önce şu önemli hususun tespitinde yarar var: Demokratik görünebilme adına, güvenlik zaafına göz yumulmamalı. Bugün ülkenin başkentinde ve güneydoğusunda meydana gelen terör olayları, dünyanın en demokratik ülkelerinde cereyan etse, bizdeki yol mu takip edilir?
Dün olduğu gibi bugün de bir yerlerde yanlış yapıyoruz. Dün, sınırlarımız kevgire çevrilirken, ülkenin bir bölümünün ilçe ve şehir merkezleri, teröristlerin mevzilendiği ve her türlü silah ve mühimmatın depolandığı yerler hâline getirilirken, yer altında tüneller, yer üstünde hendekler kazılırken; tek kelime ile şüheda kanıyla kazanılmış o mübarek beldeler, teröristlerin işgaline girerken; devletin istihbaratı nerede idi? Güvenlik güçleri nerede idi?
Askerî ve mülki erkan nerede idi?
O bölge insanı, neden terör örgütlerinin insafına terk edildi? Terör örgütü mensupları yöre halkını tehdit edip, tehcire mecbur bırakırken, devlet nerede idi?! Bölgedeki mahut belediyeler, terör örgütüne hizmet edip; teröristlere teslim edilirken, devletin istihbaratı nerede idi?
Dünyanın en demokratik ülkesinde bile; devletin ve milletin bekası söz konusu olduğunda; derhal en zecrî tedbirleri almak ve kamu düzenini bir an evvel temin etmek birinci görevdir.
Irak ve Suriye’den sonra belli ki, yeni bir dünya düzeni kuruluyor; Orta-Doğu’nun haritaları değişiyor.Maksat, geçen asrın başında olduğu gibi; Türkiye’yi bu denklemin dışında tutmak. Onun için de Türkiye’nin elini içeride meşgul ederek, bağlamak!
Bunun için de İran’ı, Rusya’sı, Irak’ı, Suriye’si; alenen devlet terörü ile; dost ve müttefik gözükenler de (ABD ve AB ve NATO) terör örgütlerine asker ve mühimmat temin ederek gizli-açık şekillerde Türkiye’nin karşısında yer almakta.
Hedefleri; Irak’ın kuzeyinde olduğu gibi, Suriye’nin kuzeyinde de bir ‘Kandil’ oluşturmak! Böylece Türkiye’yi bir kırk sene daha meşguliyetle tedaviye (!) tabi tutmak..
2003 senesinde mahut ‘Tezkere’ ile tarihî bir hata yapıldı ve elan o hatanın bedelleri ödenmektedir!
Aynı fırsat bir kez daha Türkiye’nin önündedir; dileriz aynı hataya düşülmez ve gereken; gerektiği şekilde ve gerektiği zamanda yapılır!
Aymaz güruhu, Irak’ta olduğu gibi, Suriye’de de tarafsız kalalım teranesini okumakta. Nerede tarafsız kalıyorsun? Milyonlarca mülteci ülkene akın etmiş, hâlen de etmekte; bunun yanında hudut boyların terör örgütlerinin mevzilenip cirit attığı yerlere dönüşmüş ve hepsinden önemlisi, seninle savaş hâlindeki terör örgütü devletleşip karşına dikilmek istemekte!..
Bu denli tehlikeler karşısında tarafsız kalalım demek, en hafifinden gaflet, gerçekte ise ihanettir.
Ne demiş atalarımız: Bitaraf olan bertaraf olur!
Düşmanların da istediği bu değil mi?..
22.02.2016
Demokrasi mi, demokrasicilik oyunu mu?!
Demokrasi, halkın yönetimi demek ama; bizde, halka rağmen bir sistem kurulmuş ve adına demokrasi denmiş. Bunun da sebebi; demokrasiyi getiren zihniyetin, halkına güvenmemesi ve halkın yanında yer almaları gerekirken, karşısında bulunmaları keyfiyetidir.
Bundan dolayıdır ki, ta işin bidayetinden beri, ülkemiz; seçilmiş-atanmış kavgalarına sahne olmuş; oluşturulan ‘vesayet rejimi’ gereği de, her daim atanmışların dediği olmuştur. Vesayet erbabı; kurdukları bu ‘güdük’ sistemi işletebilmek için; kâh darbe yapmış, kâh anayasa çıkarmış ve hepsinden önemlisi; partilerüstü (!) hükümetler kurarak; sözde, şapkadan tavşan çıkarmış; gerçekte ise, demokrasiyi katletmişlerdir.
Normal demokrasilerde hakimler, mensubu oldukları milletler adına karar verirler ve verdikleri bu kararlarla konuşurlar. Bizde ise, sanıklara; ‘sizi buraya tıkan güç böyle istiyor!’ denilerek kararlar verilip; mahut günlerinde, kutlamalarına katılan seçilmiş zevata ‘parmak sallayarak!’konuşurlar.
Vesayet erbabı, oluşturduğu ‘güdük’ meclislerle ve sözde, partilerüstü hükümetlerle; devlet yönetimini atanmışlara bırakıp; seçilmişleri belediye hizmetleri ile sınırlı kılmak için kanunlar çıkartmış ve anayasalar yaptırmıştır.
Millet, sözde, kendi adına yapılan bu rezillikleri, otuz iki dişini gömmüş; derin bir hayal kırıklığı içinde, ibretle ve dikkatle izliyor ve hemen her seçimde, önüne konan sandığın hakkını vermeye çalışıyordu.
Mahut zevat, başını kuma gömerek görülmeyeceğini zannetti ama kurdukları tuzaklar ayaklarına dolaşarak; kendilerini ‘demokrasi bataklığı’na sürükledi. Her adım attıkça (410 elin kaosa kaldırılması, görev süresi biten cumhurbaşkanlığı makamına ‘vesayet zihniyetinden değil diye’ meclis başkanının vekalet ettirilmemesi, 367 oy garabeti ile cumhurbaşkanını meclise seçtirmemesi vb.) biraz daha bataklığa saplanıp; nihayet, boğulma noktasına geldiler!
Neticede, korktukları başlarına geldi ve cumhurbaşkanını, doğrudan millet seçer oldu. Cumhurbaşkanlığı makamını, sürekli atanmışlarla doldurmak tuzağı da bozulunca; cumhurbaşkanına tanınan olağanüstü yetkiler (devleti yönetme), bu kez seçilmişlerin eline geçti!
82 anayasası ile sözde Kenan Evren’e verilen olağanüstü yetkilere, bir de; cumhurbaşkanının doğrudan halk tarafından seçilmesi eklenince, parlamenter sistem diye dayattıkları rejim büsbütün tıkandı!
Bugünkü uyuma bakıp, asla aldanmayın! Bugün, âdeta seçilmiş partili bir cumhurbaşkanı var ve onun partisi, tek başına iktidarda. Bu yüzden sistem, çalışır gibi gözüküyor. Yukarıdaki hâllerden yalnızca birinin olmaması hâlinde; yandı gülüm keten helva!
Bu hâlin; çok az benzeyen bir kısmını (zira, o cumhurbaşkanı doğrudan halk tarafından seçilmiş değildi), 2002-2007 yılları arasında; AK Parti’nin tek parti iktidarında ve AK Parti’ye zıt görüşü olan Necdet Sezer’in cumhurbaşkanlığı esnasında yaşadık.
Cumhurbaşkanlığı makamı, âdeta ‘veto’ makinesi gibi çalıştı; aylarca uğraşılarak çıkarılan kanunlar ya veto edildi veya anayasa mahkemesine götürülerek iptal ettirildi. Bakanların ve hükümetin istediği hiçbir bürokratik atamaya imkân tanınmadı. Eli-kolu bağlı bir hükümet, hükümetçilik oynadı.
Bundan böyle; Türkiye’de siyasallaşmamış bir kişi cumhurbaşkanı adayı olamaz; olsa da seçilemez. Artık o makam, temsili olmaktan çıkmış ve ister istemez millete karşı sorumlu bir makama dönüşmüştür.
Bunun da adı, Başkanlık sistemidir; suyu istediğiniz kadar yanlış mecralarda akıtın; o, günü geldiğinde yatağını bulur!
Öyle anlaşılıyor ki, bu zevat, sahiplendikleri Süleyman Demirel’i bile dinlememiş. Demirel, "Ben su mühendisiyim; su sıkıştırılmaya gelmez!" derdi.
Anlayana!..
29.02.2016
Dün Abdülhamid Han bugün Erdoğan!
Türkiye’miz içeriden ve dışarıdan kuşatma altındadır. Geçen asrın başlarında da durum aynıydı. O vakitler; Devlet-i Aliye’miz henüz yıkılmamış ve başında Sultan 2. Abdülhamid bulunuyordu. Sultan da görevi; şeytan üçgeninden devralmıştı. Önceki Sultan, paşaları marifetiyle tahtından indirilmiş ve şehit edilmişti.
İngiltere ve Mason Locaları ile iş tutan mahut paşalar güruhu, 5. Murad’a oynamış ve hatta, kendisini tahta çıkarmalarına rağmen, kendisindeki delilik emareleri yüzünden, sinsi planlarında değişiklik yapıp; Meşrutiyet sözü aldıkları Abdülhamid’in sultanlığını kerhen de olsa kabul etmek zorunda kalmışlardı.
Abdülhamid Han, iç ve dış düşmanlarını çok iyi biliyordu; dünyanın en önemli haber alma teşkilatını kurarak; oynatılmak istenen oyunları önceden öğrenip bozdu. İmparatorluğun dört bir yanında; maddi ve manevi kalkınma hamlelerine girişti. Mekteb-i Tıbbiye-i Şahane’de (Tıp fakültesi) okuyan her öğrencinin önüne bir mikroskop sağladığı gibi; senenin sekiz ayı kar altında kalan Bahçesaray’ın Arvas medreselerinin kitap ihtiyaçlarının tespit ve temini de sağlanmıştı.
Abdülhamid Han’ın suçu ülkeyi kalkındırmaktı; tıpkı Tayyip Erdoğan’ın olduğu gibi.. O zaman da Sultan, hedef tahtasına oturtulmuş ve başta; sözde dinî ulema olmak üzere, kendilerine aydın süsü veren hainler güruhu el ele vererek; Hilafet makamına ateş püskürüyorlardı.
O gün; Osmanlıya karşı; dışarıdaki bütün şer cephesi birleşmişti: İngiltere, Rusya, Fransa, İtalya.. Düşman kardeşler, ortak düşmana karşı ittifak etmişti.
Bugün de; onlarca senedir yerlerde sürünen bir ülkeyi, dizleri üzerinde ayağa kaldırmak isteyen Tayyip Erdoğan hedefte.. Başta ABD olmak üzere, Rusya, İran ve mahut Batılı ülkeler ile içimizdeki mahutlar; başta sözde dinî oluşum perdesi ardında ‘Paralel yapı’ ve aynı aydın teranesi altında boy gösteren hainler; enva-i çeşit terör örgütlerini üzerimize salarak, Erdoğan’ı bertaraf etmek istiyorlar.
Sultan Abdülhamid’i bertaraf ettiler, Cihan Devleti’mizden olduk. Tayyip Erdoğan’ı bertaraf edip, Türkiye’yi kendi hegemonyalarına almak istiyorlar. Zira, ayağa kalkmış; güçlenmiş ve nizamat verilen değil nizamat veren bir Türkiye’den ödleri kopuyor.
Batılı ve Doğulusu ile tüm emperyalist ülkeler, çok iyi görüyorlar ki; onlarca senedir kanlarını emdikleri mazlum milletler, Türkiye sayesinde uyanıyor ve ağalarına başkaldırıyor. Kendilerince kötü örnek olan Türkiye, bir an önce eski pasif konumuna itilmeli ve bunun için de Tayyip Erdoğan alaşağı edilmelidir!
Bu yüzden; Türkiye’nin birliğine, dirliğine, huzuruna, bütünlüğüne ve hatta varlığına kastedilmektedir.
Şu aziz milletin son 150 senelik serencamına bakın: Sultan Abdülaziz katledildi, Sultan 2. Abdülhamid hal edildi (zorla tahtından indirildi), Sultan Vahdettin vatandan kovuldu, kendilerinin sözde Halife yaptıkları (Halife) Abdülmecit, tüm Osmanlı haneden mensupları ile birlikte ülkeden kovuldu, Başvekil Adnan Menderes ve iki bakan arkadaşı, makamlarından indirilerek idam edildi ve bundan böyle gelen her yerli ve millî başbakanlar istiskal edilerek, enva-i çeşit darbelere maruz bırakıldı. Süleyman Demirel gibi bir ‘redeocuyu’ bile hazmedememiş ve altı kere gidip yedi kere gelmesine sebep kılındı. Çankaya’ya çıkışı ile çizdikleri karikatürlerde; Atatürk’ün ruhunu penceresinden çıkardıkları aynı yerde Özal’ı öldürdüler. Bir Başbakan (Erbakan), Müslüm Gündüz denilen bir meczubun (!) Fadime Şahin'i ile Kalkancı’nın düzmece senaryolarına kurban edildi.
En son Başbakan ve Cumhurbaşkanı olan Tayyip Erdoğan ise, ona yakın darbeye ve sayısız suikasta muhatap kılındı ve el an da kılınmakta..
İçerideki ve dışarıdaki hainler bilmiyorlar ki: "Allah’ın nurunu ağızlarıyla (üfleyip) söndürmek istiyorlar. Halbuki kâfirler istemeseler de (hoşlanmasalar da) Allahü teala nurunu tamamlamaktan asla vazgeçmez" Tevbe suresi, 32. Âyet-i kerime meali.
07.03.2016
Mazlumların ahı yerde kalmaz!
Dünya kana doymuyor. Zalimler güruhunun, özellikle Müslüman kanına olan iştihası her gün daha da artıyor. Batı’nın; insan, insan hakları, demokrasi gibi, ardına saklandığı bu yaldızlı kelimeler, sizi asla aldatmasın. Hele hele; büyük vaatlerle kabullenip göründükleri İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi’ndeki; "…dili, dini, ırkı ne olursa olsun..." tabiri tam bir aldatmacadan ibarettir.
Suriye krizinin doğurduğu mülteci akını, Batı’nın foyasını meydana çıkardı. Müslüman olmalarından dolayı, Batılılarca insan sayılmayan bu kitlelerin Avrupa’ya akını durduruldu. Bunun için de her çareye başvuruyorlar. Yine bu yüzden Avrupa ülkelerinde aşırı sağ partilere rağbet arttı.
Türkiye’ye değil üç milyar; otuz milyar vermeye razıdırlar; yeter ki Türkiye mültecileri Avrupa’ya göndermesin.
Zalimin ve şeytanın en büyüğü ABD’dir. Önce Irak’ı işgalle, milyonlarca Müslümanın kanına girdi. Bunca zulümle de yetinmedi; Irak yönetimini aşırı Şiilere teslim etti. Bu yönetimlerin Sünnilere uyguladığı baskı ve zulümler DAEŞ’i doğurdu. Tıpkı Afganistan’da oluşturdukları El-Kaide gibi..
İçimizdeki Amerika muhipleri, Suriye’deki olumsuzlukları ABD seçimlerinin yaklaşmasına ve Obama yönetiminin "topal ördek" konumuna düşmesine bağlıyorlar. Hiç alakası yok! ABD’nin bu anlaşılmaz tavrı, Suriye iç savaşının çıktığı 2011 senesinden beri aynıdır. ABD bu tavrını bilerek ve isteyerek alıyor ve hatta Rusya’ya da bilerek göz yumuyor.
Batı, böyle yapmakla; Müslümanlar birbirlerini kıracak ve başta ABD olmak üzere, kendileri seyirci kalacaklardı. Kazın ayağının hiç de öyle olmadığını, mülteci akınına uğrayınca anladılar. Önce, Balkanları mültecilere kapatalım dediler; böylece Yunanistan’ı okkanın altına atmış olacaklardı. Bir kısım AB ülkeleri, mültecilerden o kadar çekindiler ki; mülteci akınına uğrayan Yunanistan’ı AB’den çıkaralım teklifinde bulundular. Özetle; ne yapacaklarını bilmemenin telaşı ile Türkiye’nin kapısını çaldılar: Başta Almanya (Merkel) olmak üzere, bir kısım AB ülkeleri; unuttukları Türkiye-AB münasebetlerini hatırlar oldular.
Bu cümleden olarak; Türklere vizeye kaldırmak ve müzakere dosyalarını açma sözü verdiler.
ABD’nin; İslam Âlemi’ne yaptığı en büyük kötülük; Orta-Doğu’da bir Şii blok oluşturmak olmuştur.Batı’nın önümüzdeki dönemdeki oyunu; Sünni-Şii savaşıdır. Bu yüzden ABD; İran’a yaklaşıyor ve Yemen’e kadar bir şerit üzerinde Şii yapılanmayı destekliyor.
Mülteci akını olmasa idi; Türkiye’yi asla kaale almayacaklardı. Halbuki Türkiye, daha başından itibaren olması gerekeni hep seslendiriyor: Suriye sınırları içinde GÜVENLİ BÖLGE oluşturmak. Suriyeli mültecileri bu bölgede iskan ettirip; orada gerekli yardımları sağlamak..
Obama yönetimi, ABD ve tüm dünya için tam bir hayal kırıklığı olmuştur. Obama’nın bu denli pasif siyaseti ABD’de Trump gibi İslam karşıtı liderlerin önünü açtı.
Obama’nın bu denli pasif siyaseti Putin’in Rusya’sını pervasızlaştırdı ve Suriye’ye yerleştirdi.
Meydanı boş bulan Rusya ise, İslam topraklarında toplu imha silahları deniyor!
Ne demişler; eğer inceldiği yerden kopmasına izin vermezsen, gün gelir en sağlam yerinden kopar!
21.03.2016
Olmaz olsun böyle medeniyet!
Sözde; insanlık, zaman süreci içinde açtığı yelkenle ‘medeniyet’e doğru yol aldı. Hatta; yalan söyleyen tarihçilere göre insanlık, zamanla vahşetten medeniyete dönüştü. Mahut yalancılara göre de şu an en medeni hâlini yaşamaktadır.
Söylemesi kolay da; cereyan etmekte olan olay ve hadiseler hiç de öyle demiyor. Belli ki mızrak çuvala sığmıyor. Medeni dünyanın geldiği noktaya bakın ki, hâlâ terörün ve teröristin ortak bir tanımı yapılamıyor. İnsanlık düşmanı olan bu olaya; benim teröristim iyi, seninki kötü gözüyle bakılıyor.
Kendilerine dokunmayacağını zannettikleri yılanları; bin yaşamaları için bırakmaları yetmiyor; insanlığın başına bela olan yeni yılanları var edip çoğaltmak için gayret sarf ediyorlar. Onlar insanları katledip; insanlığa kastedince görmezlikten ve duymazlıktan geliyorlar.
Ucu çok hafiften de olsa; medeni âlemin (!) kendisine değince kızılca kıyamet koparıyorlar ve birbirlerinin üzerine titremekten yoruluyorlar. Halbuki beri tarafta; çoğu çoluk-çocuk, kadın ve sivil olmak üzere 500 bin insan katledildi ve el an da katledilmeye devam ediyor; dönüp de bakan bile yok!
Neden? Çünkü onlar Müslüman! Yani medeni âleme göre insan değiller! Hatta hayvan bile değiller!
Ölüm kusan silahlardan kaçıp, kapılarına gelenlere yaptıkları muameleyi görüyorsunuz: Ülkelerinin sınırlarını tel örgülerle döşeyip içeri girmelerine imkân tanımıyorlar. Türkiye, başta ABD olmak üzere medeni(!) ülke yetkililerine onca dil dökmesine ve yol göstermesine rağmen; bunlardan hiçbirisi Türkiye’yi kaale almadı.
Türkiye, Suriye’nin sınırları içinde bir güvenlikli bölge oluşturalım; bu insanları orada iskân ettirip, gerekli yardımları hep birlikte yapalım. Bu güvenlikli bölgeyi uçuşa yasak ilan edelim. Bu şekilde; sizler de mülteci akınına uğramazsınız ve bu insanlar da orada-burada; çoluk-çocuk, kadın demeden telef olmazlar! Hiç değilse hayatları güvence altına alınmış olur.
Israrla, Türkiye’nin bu talebini duymak istemiyorlar. Üstelik, küstahça Türkiye’ye dönüp; mültecileri tutmasını ve dışarıya salıvermemesini tembihliyorlar! Bu yüzden Türkiye’ye utanmadan rüşvetöneriyorlar!
Medeni(!) âlemin bu denli aymazlığı, dünyayı terörist devletlerin oluşumuyla karşı karşıya getirdi! Irak’ta ABD destekli Şii zulmü, orada DAEŞ terör örgütüne devlet kurdurdu; üstelik bu devlet yüce dinimiz İslamiyet adına kuruluyor ve tüm dünyanın nefretini üzerine (gerçekte muazzez dinimizin üzerine) çekiyor.
Bunun mukabili de yine ABD destekli olarak; bu kez Suriye’nin kuzeyinde PKK-PYD terör örgütlerine devlet kurma imkânı sağlanıyor! Dikkat edilirse, her iki terörist devlet, Türkiye’nin hemen sınırının ötesinde yer alıyor ve Türkiye’nin güvenliğini tehdit ediyorlar.
ABD bütün bunları; müttefiki ve stratejik ortağı olan Türkiye’ye rağmen yapıyor. Bu da medeniyetin yeni algısının gereği olsa gerektir!
Bizler dilesek de, dilemesek de; böylesi bir medeniyetin yerin dibine batacağını söylemek müneccimlikolmasa gerek! Hem de pek yakında!!!
04.04.2016
Kuzey koridoruna dikkat!
Orta Doğu’nun sınırları, malum; geçen asrın başlarında Sykes-Picot Anlaşmasıyla ve İngiltere ile Fransa’nın aslan payını aldığı şekliyle çizilmişti. 2. Cihan Savaşı’ndan sonra da bölgeye bir hançer gibi saplanan; İsrail Devleti’nin kurulmasına, yine aynı güçler imkân verdiler.
Aynı pakt içinde yer almalarına rağmen; yarım asır boyunca için için süren, ABD-İngiltere nüfuz savaşı; Sovyetler’in dağılmasından sonra ABD lehinde gelişti. Vaktiyle İngiltere’nin; bölgedeki fiili işgalleri, yerini ABD işgallerine bıraktı. Bu işgal sürecini, ya İsrail eliyle endirekt olarak veya bizzat kendisi Irak’ı işgal edip, direkt olarak sürdürdü.
Suriye iç savaşını ise, aynı ABD, tıpkı bir mafya lideri gibi; kediyi okşayarak izledi. Bu cümleden olarak; Irak’ta aşırı bir Şii yönetimine imkân tanıdı ve bu yüzden DAEŞ oluştu. Bölgede birbirlerini boğazlamak üzere meydana gelen hemen bütün legal ve illegal oluşumlara silah desteği sağladı.
Bu arada; çok tehlikeli bir oluşuma göz yumdu. Rusya S-300 füzelerini Türkiye’nin burnunun dibinde (Lazkiye) konuşlandırmasına ses çıkarmadı. Halbuki Rusya’nın bu tehdidi, aynı zamanda NATO’yu kapsıyordu. Buna rağmen göz yumulduğuna göre; Türkiye’yi ateşe atmalarındaki heveslerini görmemek için ebleh yahut hain olmak gerekir.
Bir taraftan Pentagon, PYD gibi terörist Kürt grupları desteklerken, öbür yandan CIA, karşı imiş gibi durarak; tavşana kaç, tazıya tut politikası güttü ABD.
Sonunda Türkiye için en korkulanı oldu ve Suriye’nin kuzeyindeki koridorda bir Kürt kantonuna imkân verildi. Türkiye’nin sınırındaki bu tehdit, savaş sebebidir!
ABD ile Rusya’yı bile bir araya getiren bu denli şer ittifakının hedefi, Türkiye’yi Suriye bataklığına çekmek ve neticede Cenevre’de kurulan Suriye masasında Türkiye’nin elini kolunu bağlamak!
PKK, DAEŞ, Paralel Örgüt ve bunlara mümasil envai çeşit terör örgütleri, bu yüzden Türkiye'nin üzerine salındı. Cumhurbaşkanı Sn. Tayyip Erdoğan’ın tespiti doğrudur: Türkiye, yeniden bir Millî Mücadele yapmaktadır.
Dün de; aynı ABD, el-Kaide terör örgütünü kurup geliştirmiş; kullanmış ve işi bitince, Tu-Kaka etmişti. Bugün de; Orta Doğu coğrafyasında bir Sünni-Şii savaşına meydan vermek için; kanlı bıçaklı olduğu İran’a yanaşıyor, Irak'ta baskıcı bir Şii iktidara imkân veriyor ve bunların karşıtı olabilecek DAEŞ gibi terör örgütlerinin önünü açıyor!
Dün İngiltere’nin yaptığı sinsi şeytanlıkları, bugün ABD, üstelik daniskasıyla yapıyor. Obama baklayı ağzından çıkardı ve; "… Orta Doğu’daki müttefikleri olan Türkiye’den, Suudi Arabistan’dan ve hatta İngiltere’den rahatsızlıklarını..." dile getirdi.
Türkiye’de büyükelçilik yapmış iki ABD’li diplomat, Türkiye’deki hedeflerini yazılı olarak açıkladılar ve dediler ki: "...Tayyip Erdoğan gitsin; Türkiye’nin derdi bitsin!.."
Tayyip Erdoğan giderse, Türkiye’nin derdi nasıl bitecek biliyor musunuz, sevgili okuyucularım? Tayyip Erdoğan giderse, Türkiye, eskiden olduğu gibi yeniden kucaklarına oturacak ve böylece istedikleri gibi güdecekler!
Ve yine böylece; eli kolu bağlı bir Türkiye ile oturulacak bir Cenevre masasında; yeni bir Sykes-Picot Anlaşması yaparak, Orta Doğu’yu parçalayıp kendi aralarında bölüşecekler.
Tayyip Erdoğan’lı bir Türkiye ise, belli ki, bütün bu şer cephesinin çanlarına ot tıkıyor!
18.04.2016
Sıcak kuşağın insanları!..
Ülke olarak çok netameli günlerden geçiyoruz. Belli ki, ülkemizin yöneticileri iyi niyetli olmalarının bedellerini ödüyorlar! İyi ile kötünün savaşı bugün başlamadı; Habil-Kabil’den başlayıp, kıyamete değin sürecek.
İkisi de nur içinde yatsınlar; merhum Özal, kendisiyle röportaj yapan merhum Yalçın Özer Abimize önemli açıklamalarda bulunmuştu. Şöyle ki: "... bizim sıkıntılarımızdan birisi de, ülkemizin sıcak kuşakta bulunmasıdır. Bu ülkelerde satılık insan bulmak çok kolay. Bir Alman'ı, bir Fransız’ı, bir İngiliz’i, bir Rus’u satın alamazsınız. Osmanlıyı yıkmadan önce, içeriden bazı kimseleri İngilizler satın almışlar. Onların marifetiyle Cihan Devletimizi yıktılar. Bununla İngilizler, iki şeyi elde etmiş oldular; Orta-Doğu’daki petrol sahalarını kendi kontrollerine aldılar ve ayrıca; İslam Halifesi’nin etki alanındaki bir türlü hâkim olamadıkları Hindistan’a, Hilafeti kaldırarak hâkim oldular..
…CHP’nin cibilliyetinde, Türkiye’yi Avrupa’ya şikâyet etmek vardır. Bunu da ya el altından, ya da CHP’nin beslemesi ulusalcı(!) gazetecilerle kamuoyu oluşturarak yaparlar!.."
Dün öyleydi de, bugün değişti mi? Bilakis içimizdeki bu ur, katmerlenerek ve envai çeşit kılıkla karşımızda arz-ı endam etmektedir. Karayılan adlı dağdaki hain, Avrupalılara sesleniyor: "...Bize yardım etmezseniz, Kürtler Müslüman olacak!" Ayrı renklerde de olsalar; topyekûn küfrün bir tek millet olduğuna bakınız! Halkına zulmeden yeni Çar Putin de; "...Türkiye’de bu iktidar döneminde İslamiyet öyle gelişti ki, M. Kemal mezarında ters dönüyor!" demekten kendini alamıyor.
İyi niyetin daniskası, önce "Hizmet hareketi"ne -ki, bilahare bunun ‘Paralel yapı’ olduğu anlaşıldı- sonra da "Çözüm süreci" için gösterildi. Her iki kesim de; niyetleri bozuk olduğu için nankörlük ettiler ve kendilerine uzatılan dostluk elini tutmadıkları gibi; düşman safında yer alarak Türkiye’ye savaş açtılar.
İyilikten maraz doğsa da, iyiler iyilik etmekten vazgeçemezler. Burada dikkat edilecek husus; iyilik yaparken, buna layık olmayanların şerlerinden sakınmak için gerekli tedbirleri almaktır. Bir hata varsa -ki, vardır- bu da gerekli tedbirlerin alınmamış olmasıdır ve bunun da bedeli bugün, acı acı ödenmektedir!
Milletin verdiği oylarla milletvekili seçilen; milletin parasıyla harcırah alıp gittiği Avrupa Parlamentosu’nda Türkiye Başbakanına ‘gerilla’ zevzekliğinden dem vuran ve Türk Devleti’ni suçlayan Kürkçü adındaki herif; Türkçe’nin Avrupa Konseyi’nde çalışma dili olarak kabul edilmesine rağmen, kin ve ufunetini İngilizce kustu.
Başbakan, mahut kişinin ağzının payını verdi ama bunlar şerbetli olduklarından; ibret almaları şöyle dursun; sahiplerinin sesleri olarak, yelkenlerini İngiliz rüzgârı ile şişirmeye devam etmekte asla beis görmezler!
Hazreti Mevlana’nın güzel sözlerinden biri şudur: "Günün adamı olmaya çalışma; hakikatin adamı olmaya çalış. Gün değişir ama hakikat değişmez." İdealist lider, güne değil, gerçeğe teslim olandır.
Tarih boyunca bütün piyonlar; günün geçer akçesine göre değerlendirilmiş ama devamlı mal olarak görülmüş ve alınıp satılmışlardır. Günün adamı olanlar, günle beraber geçip, yıkılıp gitmişler ama; hakikat savunucuları dimdik ayakta kalarak; tarihe yön vermişlerdir.
25.04.2016
Türkiye’ye çelme
Müesseseler ve devletler için en kötü şey, ilkesizlik ve belirsizliktir. İlkesizlik ve belirsizlik, insanlara, duruma göre pozisyon aldırır. Bu da, elbette ki kendi çıkarları doğrultusunda olacaktır.
Millet hayatımızda, bu hâlin tipik örneği cemaatlerdir; Anka Kuşu misali, çok az olan iyisi, bulunmaz bir nimettir. İstemediğimiz kadar, bol miktarda olan kötüleri ise, kötülerin en kötüsüdür.
Kurt gibi, cemiyetleri içinden kemirirler ve bitirirler. Son iki asırdır Türk Cemiyeti’ne arız olan en büyük hastalık budur. Cemiyette örnek insan yetişmemekte ve bunun sonucunda da; devlet ve millet hayatında kaht-ı rical (adam gibi adamsızlık) yaşanmaktadır.
Örnek zannedilip, toplumun önüne düşenlerin de toplumu nereye sürüklediğini dehşetle görmekteyiz. İdeal örnek insan tipi yoksa; onun yetişmesi için çaba sarf edilir, gayret gösterilir ve gelmesi beklenir. Bu bekleyişte bile cemiyette bir heyecan olur. Ama, niyeti bozuk-ham kişilerin, olgun diyerek milletin önüne geçmesi; millet adına ölümlerden ölüm beğenmekle eş değerdedir.
Bu tipteki cemaatleşmenin tipik örneği, mahut ‘Paralel Yapı’dır. Hizmetdiyerek yola çıktıklarından, milleti kandırmaları çok kolay oldu. Zira, hizmeti, din kisvesine büründürerek millete sundular. Daha açık ifadesiyle; devletin seneler senesi yasakladığı din ve dinî müesseseleri bahane ederek; açılmış bulunan o gedikten milletin temiz duygularına nüfuz ettiler.
Yarım asra yakın bir zamandır; topyekûn bir milletin maddesini ve manasını sülük gibi emdiler. En zeki çocukları tabir caizse devşirerek, mankurtlaştırdılar. Dolayısıyla milletin umutlarıyla beraber, geleceğini de çaldılar. İçeriden yapılan bu tahribatı, hiçbir dış düşman yapamazdı!
Kutsal değerlerin arkasında sinsi oyunlarını tezgâhladılar. Devletin en ücra köşelerinin kılcallarına kadar nüfuz ederek, kendilerini setrettiler. Zaten kim, kime şikâyet edilebilirdi ki? Bütün istihbarat kanalları, dinleme-takip ve fişlemeler hep bu yapının elindeydi.
Öylesine güçlü ve pervasızlardı ki, Genelkurmay’ın ‘kozmik oda’sına girip devletin en mahrem belgelerini ele geçirebiliyor ve ülkenin Genelkurmay Başkanı’nı, sudan bahanelerle ve üstelik Yüce Divan yerine güdümlü bir mahkemede yargılayıp içeri tıkabiliyorlardı.
Bunlarla da yetinmediler; ele geçirdikleri yargı gücüyle; ‘Devrin Başbakanı’ diyerek, gözü, Tayyip Erdoğan’a ve onun iktidarına diktiler. Onları alaşağı edip, hapse tıkacak ve devleti ele geçireceklerdi.
Allahü teala bu millete acıdı ve bu fesat ocağına fırsat vermedi; ava giderken avlandılar!
Derdi dünya olanların, dünyalar kadar dertleri olur, diye boşuna söylememişler; ettiklerini çekiyorlar ve belli ki, çok daha çekecekler. Mahut yapı, devleti hedef alıp, az bedel ödetmedi; bedel ödeme sırası, şimdi kendilerinde!..
Burada dikkat edilmesi gereken husus; asla rehavete kapılmadan, sonuna kadar gitmelidir. Zira en tehlikeli hâl, canavarı yaralı bırakmaktır!
Geçen gün radyo kanallarını ararken bir de ne göreyim; FETÖ’nün lideri Mehtap Radyo’da vaaz ediyor! Aymazlığın bu kadarına pes doğrusu! RTÜK bunları duymuyor mu?!
Belli ki, devletin içinde ve hatta AK Parti’nin içinde bu yapıyla iş tutmaya devam edenler var! Kolay değil; daha düne kadar bunlar; al takke ver külahtı!
Ama artık ocak kızıştı; herkesin safını belli etme zamanıdır. Unutulmasın ki devletin kağnısı tavşanı yakalar! Nasıl mı? Dirisini yakalayamazsa, ölüsünü yakalar!!!
Unutulmasın ki, bu hâl; ‘derinler’in savaşıdır; Mahut yapı, Ergenekon’u yıkıp onun yerine yerleşti! Devleti idare edenlerin aymazlığı; milletin seçtiklerini, bir elli sene daha derin yapılara mahkûm eder!
Ya devlet başa, ya kuzgun leşe!..
02.05.2016
Devlet erkanına açık mektup!
Başta Sn. Cumhurbaşkanı, Sn. Başbakan ve Sn. Bakanlar Kurulu Üyeleri olmak üzere Parlamentonun saygıdeğer tüm üyelerine açık mektuptur:
Malumlarınız olduğu üzere; Türkiye’miz çok sıkıntılı günlerden geçiyor. Ülkenin bir kısmı yangın yerine dönerken; diğer kısımlarının hiçbir şey olmamış gibi; vur patlasın-çal oynasın havasında olmasını anlamak mümkün değildir.
Her güne yenileri eklenen şehit haberleri ile ciğerlerimiz dağlanıyor. Hani; milletçe bir uzvun parçaları gibiydik? Bir yerimiz incinse, ağrıyı, bedenimizin bütünü hissedecekti?!
Başta esnafımızın ve işverenlerimizin ağzını bıçak açmıyor! Hangi iş kolunda olursa olsun; kime sorarsanız, piyasaların perişan hâlinden dem vuruyor. Bunda, terörün olduğu kadar; paralel yapının da etkisi var. Zira, ülkenin hemen bütün kaynakları; ‘hizmet’ denilerek bunlara aktarıldı; dolayısıyla ekonominin çarkı bu yapının elinde.
Ayrıca; devletin kılcallarına kadar nüfuz eden mahut yapının elemanları; başta Maliye Bakanlığı ve Sosyal Güvenlik Bakanlıklarının personeli, iş dünyasının üzerine gidiyor. Âdeta bir yerden talimat almışlar gibi, esnafı ve iş adamlarını sıkıştırdıkça sıkıştırıyor ve bizar ediyorlar!
Mahut yapı, esnafı; bakanlık bürokratları ile yargı bürokrasisi arasında, âdeta tahterevalli oynatıyor!
Etraftaki bütün bu olumsuzlukları görmeden; burnunun doğrultusunda giden ve sözüm ona ‘Doğrucu Davut’ gözüken bir maliyeden kimseye hayır yoktur. Üretim ve satış olmadan hangi vergiyi toplayacaksın?!
Belli ki Türkiye, dört koldan sıkıştırılıyor. Suriye tehlikesi hâlâ bitmiş değil; Türkiye’yi o bataklığa itip, savaşla bitirilmek isteniyor. Türkiye, bu intihar girişimine direnince; terörle ve ekonomisi felce uğratılarak bitirilmek isteniyor!
Piyasalardaki huzursuzluk hiçbir şeye benzemez. Esnafın başbakan Ecevit’e fırlattığı yazarkasa, iktidarı alaşağı ettiği gibi; iktidardaki DSP’nin oylarını da yüzde 21’den yüzde 1’e, yanlış okumadınız (yazıyla) yüzde bire indirdi.
Ortalık yangın yerini andırırken; bizim Maliye, mevcudu kalmamış hurda araçların vergilerini mirasçılarından tahsili için, peşlerinden koşuyor!
Acil şekilde; bir mali milada ihtiyaç var. Devlet bir an evvel, vatandaşına karşı beyaz bir sayfa açmalı ve süratle devlet-millet barışını teminat altına almalıdır.
Paralelle mücadeleyi, yalnızca Cumhurbaşkanı’na bırakmayıp; devletin bütün kurumları bu mücadelede yerini almalı ve ‘seferberlik’ başlatılmalıdır. Her bakanlığın, bütün kurum ve kuruluşları ile birinci görevi, mahut yapıyla mücadele olmalıdır.
En ücra köşelerde bile; şimdilik sinmiş gibi duran ve gerçekte, diş bileyerek urlaşan ve için için kemiren bu yapının yansımalarını görmemek için kör olmak gerekir.
Fatih’in askerleri İstanbul’un surlarında gedik üstüne gedik açarken; meleklerin cinsiyetini tartışan Bizans’ın durumuna düşmemek için; ‘devlet başa!’
09.05.2016
Lider farkı!
AK Parti’de yaşananlar, bilmeyenleri hayrete düşürüyor. Nasıl olur da; bir başbakan ve parti başkanı, kendiliğinden çekileceğini ve olağanüstü kongrede de aday olmayacağını söyler. Böyle bir hükümet ve siyasi parti; nasıl, paramparça olmaz?! Üstelik, çekileceğini söyleyen genel başkan ve başbakan olan kişi; bir nefer gibi, milletvekilliği görevini sürdüreceğini ifade ediyor...
Bütün bunlar, şimdiye kadarki alışageldiğimiz siyasi partilerde olmazdı; olmaları mümkün değildi. Çünkü onların hiçbirisi bir dava gütmüyordu; hemen hepsi particilik oynuyordu. Dolayısıyla onların her birisi liderden yoksundu; genel başkanlar tarafından idare ediliyorlardı.
AK Parti, ezel kadar eski ebed kadar yeni bir davanın misyonunu yüklenerek siyaset arenasına çıktı. Unvanı, yalnızca genel başkan olan birisiyle değil;ete kemiğe bürünmüş bir liderle yola çıktı.
Muarızları; ecnebilerin kayıklarına binip, onların şişirdiği yelkenlerle yol alıyor ve bu cümleden olarak; başına geçtikleri millete dünyayı dar ediyorlardı. Şeytani kuralları kendileri belirleyip koyuyor; aynı kurallarla milletin arzuları gerçekleşmeye yüz tutunca da, bunlar iptal edilip ve yok sayılıp; daha beter şeytani kurallarla millete dayatılıyordu.
Mahut zihniyet erbabının niyetleri bozuk olduğu için; millete rağmen attıkları her adım ayaklarına dolaştı ve kendilerini kazdıkları kuyulara düşürdü. 367 garabetini hatırlayın! "Sözde değil, özde laik Cumhurbaşkanı" ararlarken ve sözde, bir AK Partilinin cumhurbaşkanlığının önü kesilmek istenirken; yani yağmurdan (milletin seçtiklerinden) kaçarken doluya (milletin kendisine) tutuldular.
Onlarca seneden beri, millet, gökte aradığını yerde bulmuş ve artık bundan böyle Cumhurbaşkanlarını kendisi doğrudan seçecekti. Böylesi ilk seçimde ve ilk turda millet, Recep Tayyip Erdoğan’ı (yani, millet kendi ‘öz’ünü) yüzde 52’lik bir oyla cumhurbaşkanlığı makamına seçti.
Böylece; eski sistem için tünel bitmiş oldu. Artık, şimdiye kadar tepeden bakıp; hor görüp dayattıkları millete dayatamayacak; bilakis kendileri, milletin ve milletin seçtiklerinin emrine girecekti.
Sureti haktan gözükmeye yeltenen CHP genel başkanı Kılıçdaroğlu; sözde Davutoğlu’nu savunmaya (!) kalkıyor ve bunu da millete saygısından dolayı yaptığını söylüyor. Kargaları güldürme; Kılıçdaroğlu! Senin partin, gizli-açık tüm iktidarları boyunca (muhalefette iken bile, bürokrasisi ile her daim iktidar!) milletin ensesinde boza pişirmedi mi? Bundan dolayı da, bu millet her seçimde; senin partini sandığa gömmüyor mu?
Millete zerre kadar saygın varsa; milletin kahir ekseriyetle başına geçirdiği Cumhurbaşkanı’nın kadrini bilir; ona ağza alınmaz hakaret ve küfürler etmezdin! Belli ki, milletten alamadığın hıncını, Cumhurbaşkanı’ndan çıkarmaya çalışıyorsun!
Siyasi çevreler AK Parti’yi, Özal’ın ANAP’ı ve Demirel’in AP-DYP’leriyle karıştırıyorlar ve onlar gibi parçalanmasını umarak bekliyorlar. Onların bilmedikleri ve dolayısıyla hesap edemedikleri şey; lider ve misyon farkıdır.
Anlasalar da anlamasalar da; Cumhurbaşkanı’nı milletin seçmesiyle birlikte sistem değişmiş; ancak adı konmamıştır. Fiili olarak, zaten partili Cumhurbaşkanlığı sistemini yaşıyoruz.
Mahut zihniyet; yaptığı anayasalarla bile milleti kandırdı; "seçilen Cumhurbaşkanı'nın partisi ile ilişkisi kesilir" diye madde koyuyorlardı. Hangisi kesti; Özal mı, ANAP’la, Demirel mi DYP ile ilişkisini kesti? Gözbağcılıkla ve milleti kandırmakla devlet hayatı mı olurmuş? Olmadığını, olamayacağını gördük.
Artık, dürüstlük ve şeffaflık dönemidir; yarasalar, karanlık odalarına çekilebilirler!
16.05.2016
Vesayetin en büyük kötülüğü!
Bu vesayet sistemleri bize öyle bir şey gösterdi ki; bu sistemi yaşamadan bunların gerçek yüzlerini görebilmemiz mümkün değildi!..
Normal demokrasilerde yönetim gücü, iktidarların yani, seçilmiş hükümetlerin elindedir. Bizimkiler ise; bir taraftan adına demokrasi deyip, diğer taraftan; yönetim gücünü seçilmişlerin elinden aparıverdiler. Bunu da; milleti aptal yerine koyarak, şark kurnazlığı ile yaptılar.
Asker, kendi asıl işine bakmayıp; yönetim işine soyununca; askere akıl ve destek veren türlü kesimler de, kendi asıl işlerini unutup, başka işlere soyundular!
Ve; bu ülke, seneler senesi böyle soyuldu!
Ve, artık, kimse kendi asıl işini yapmaz, yapamaz oldu.
At izi, iti izine karıştı derler ya; bizde hemen her şey karman çorman oldu.
Yalnız; bu vesayet sistemleri bize öyle bir şey gösterdi ki; bu sistemi yaşamadan bunların gerçek yüzlerini görebilmemiz mümkün değildi. Asker olsun sivil olsun tüm kesimlerin gerçek yüzlerini görüp, ciğerlerine kadar kendilerini tanıdık. Böylece; her ilim adamı geçinenlerin, öncelikle kendi branşlarının cahili olduklarını gördük.
Bu durumun hiç de önemi yoktur; zira, hemen herkes kendi işini, adres belli olsun diye yapar gibi yapıyor; asıl başka şeylerle uğraşmayı marifet biliyor!
Yalnız, iki kesim var ki, bunların pervasızlıklarına endaze olmayışı, kendilerini diğerlerinden ayırıyor. Bunlardan bir tanesi askerî kesim, bir diğeri ise, medya kesimidir. Her iki kesimin de bilmediği ve yapamayacağı şey yoktur!
Bu her iki kesimin de ortak inançları; kendilerini la-yüs'el (sorgulanamaz) addetmeleridir. Hatırlayınız; bunlardan birisinin (Genelkurmay eski Başkanı) ses kaydı medyada yayınlanınca; o da bunları sahiplenmek zorunda kalmıştı. Mahut Genelkurmay Başkanı, arkadaşlarına hitap ederken, müthiş bir itirafta da bulunuyor ve aynen şöyle diyordu: "... Hukukun dışına çıktık ve bunu yol edindik ve hepsinden önemlisi; kimse bizden hesap soramaz dedik!"
Al takke-ver külah zihniyetinin ilelebet gideceğini zannettiler ve; bir 'Molla Kasım'ın gelip kendilerinden hesap sorabileceğini asla düşünmediler, düşünemediler!
Şark kurnazlığı ile milletin elinden aldıkları gücün, hep kendilerinde kalacağını ve o güçle milleti, sürekli olarak ezeceklerini vehmettiler.
Millet, Molla Kasım zannettiklerini sürekli olarak iktidarlara taşıdı ama, bunlardan hiçbirisi gerekli riski almadı, alamadı. Korktu ve milletin emanetine ihanet ederek; elindeki iktidar gücünü başkalarına teslim etti.
2002 yılında gelen iktidarla birlikte; milletin, seneler senesi aradığı ve beklediği 'kan' bulunmuştu.
Artık; Sezar'ın hakkı Sezar'a, milletin hakkı millete verilecek ve güç, asıl sahibinin, yani milletin olacaktı.
Nostalji yapmak isteyen ve eski camları arayanlar elbette olacak ama; o camlarla yapılan yeni bardaklarla su içmekten başka tercihleri ve seçenekleri olmayacaktır!
17.11.2014
Ya devlet başa!.. -1-
Belli ki, 'Çözüm Süreci'ni; çözülme sürecine döndürmek isteyen güçler var. Üstelik bu güçler; dışarıdakilerle içeridekilerle el ele çalışmakta ve vatanımızın ve milletimizin birlik ve bütünlüğünü hedef almaktalar. Bu gayretlere hayret etmemek gerekir; zira, aynı şeytani emeller dün de mevcuttu.
Toplumun büyük kesimi dillendirmiyor ama; bu ülkede ayrılık tohumları, Cumhuriyet'in ilanı ile olmuştur. TBMM'nin açılışı ile (23 Nisan 1920) Cumhuriyet'in ilan tarihi olan 29 Ekim 1923 arasında geçen 3-3.5 yıllık bir dönemde; başta milletimizin geneli ile hususiyle Kürt vatandaşlarımıza verilmiş sözler var.
Bu sözleri, sıradan insanlar değil; rejimin banileri, başta Mustafa Kemal olmak üzere bizzat verdiler.
Maddede ve manada verilen bu sözler çerçevesinde millet, mahut zevatın ardına takıldı ve malum; Milli Mücadele başlatılıp ve yine malum neticeye ulaştırıldı. Ama; yeni devletin ilanından tutun; peş peşe yapılan bir dizi devrimlerden milletin kahir ekseriyeti memnun olmadı.
Çünkü; bütün bu devrimler, millete rağmen yapıldı. Üstelik, en zecri (zorlama) tedbirlerle uygulama cihetine gidildi. Milletin memnuniyetsizliğine; üstüne üstlük baskı, dayatma ve zorbalık eklenmişti.
İstiklal Savaşı'na katılan komutanların büyük kısmı ve milletin kahir ekseriyeti; bu denli uygulamaları yersiz ve bir kısmı da zamansız buldu. Komutanlar; 150'lilikler listesine dahil edilip yurt dışına çıkmaya icbar edildi; millet ise, Takrir-i sukün ve İstiklal mahkemeleri ile susturulup sindirildi!
Bütün bu zulümler Türk milliyetçiliği adına yapıldı ve Türk olmayan koca bir imparatorluk bakiyesi insan toplulukları horlanıp dışlandı.
Devrin Adalet Bakanı Mahmut Esat Bozkurt, yapılan icraatlarının gereğini şöyle özetliyordu: "Türk, bu ülkenin yegane sahibi, yegane efendisidir. Saf Türk soyundan olmayanların bu memlekette tek hakları vardır; hizmetçi olma hakkı, köle olma hakkı. Dost ve düşman ve hatta dağlar, bu hakikati böyle bilsinler!"
Verilmiş onca sözlere karşılık yapılan bu denli icraatlar karşısında; yine millet suçlandı, aşağılandı. Düzmece onca bahanelerle; sözde muhakeme edilip; binlercesi darağaçlarında sallandırıldı.
Hepsinden önemlisi; millet, devlet düşmanı addedildi. Oysa; millete karşı düşmanlığı yapan bizzat o günkü devlet idarecileri idi!..
Çözüm Süreci ile devlet, milletle barışmak istiyor ve bu cümleden olarak; bir dizi demokratik paketleri Meclis'ten geçirip yürürlüğe sokuyor.
Milletimiz, çektiği onca kahırlara rağmen, devletin uzattığı bu şefkat elini tutuyor ama; bu kez de milletten olmayan; yine millete rağmen, milleti temsile yeltenen bölücü örgüt PKK ile uğraşmak zorunda kalıyor!
PKK'nın ipleri; öyle sanıldığı gibi yalnızca, Abdullah Öcalan'ın elinde değil. Başta, Kürtlerin hamiliğine soyunan ABD olmak üzere, onunla birlikte PKK'ya yardım edip destek olan onlarca dış güçlerin elinde!
Bütün bu dış güçler ise, Türkiye'ye karşı sinsi oyunlar peşinde! (Yarın devam..)
23.11.2014
Ya devlet başa!.. -2-
Dedik ya, bu ülkede düğme, baştan yanlış iliklendi ve devlet; düşünen her kesimle ayrı düştü ve onu düşman belleyerek tepelemeye kalktı. Böylece devletle milletin arası açıldı ve her iki taraf da birbirlerine karşı birer hayat tarzı benimsedi: Devlet, idaresini millete rağmen yapıyor ve millet de devlete rağmen hayatını sürdürüyor...
Millet veya onun demokratik idarecileri; devlete göre; ne zamanki çizmeyi aştılar; ihtilallerle karşılaştılar. İşin garabetine bakın ki, o ihtilalleri destekleyip yaptıranlar da; bugünkü PKK'yı destekleyen aynı dış güçler ve onların içimizdeki işbirlikçileri idi!
Aynı dış ve iç güçler, mevcut iktidara karşı da; onca darbe girişiminde bulundu ama netice alamadılar. Çünkü; iktidardakiler, milletle barışma sürecine girmiş ve devletle milletin arasında atılmış köprüleri yeniden tamire girişmişti.
Düşman, her zamankinden daha kavi idi; hem merkezden tahribe yeltendi ve hem de dışarısını; Türkiye'nin aleyhinde olacak şekilde dizayn etti. Daha dün, komşu ülkelerle ortak bakanlar kurulları toplarken; bugün kanlı-bıçaklı olduk!
Böylece; muhitten de sıkboğaz edilmeye başlandık. Şu anda 3 milyona yakın Suriyeli mülteci ülkemizde.. Halep'in düşmesi ile birlikte, bu sayının 5-6 milyonu bulması işten bile değil! Bütün bunlarla Türkiye tek başına ilgileniyor. Dost ve müttefik bildiğimiz ülkeler ve kendini medeni addeden koskoca Avrupa bile yalnızca seyrediyor!
Bütün bu yapılanlar; mahut sinsi planlarının birer parçalarıdır. Emelleri; Türkiye'yi içeriden ve dışarıdan zayıflatıp çökertmek. Ve; tabii eskiden olduğu gibi; kendilerine yalvartmak ve huzurlarında alesta durdurmak!
Bu yüzden çözüm sürecini akamete uğratıyorlar; Kobani'yi bahane ederek; bir kısım şehirlerimizi karıştırıyorlar.
Başta Van vilayetimiz olmak üzere; bölge illerinde korkunç bir oyunu tezgâhlamaktalar. Envai çeşit terörist eylemlerinin yanı sıra; mal-mülk ve para sahibi olan yöre halkını haraca bağlıyorlar. Vermeyenleri veya yakınlarını dağa kaldırıyorlar! Kürt, Türk ayırt etmeksizin insanları göçe zorluyorlar! İki ay önce 500 bin lira olan bir mülkün değeri, bugün 100 bin lira; üstelik alan yok!
Milleti sindirip, bezdirip; topraklarından koparmak isteyen bir yapılanma ile karşı karşıyayız!
Bundan dolayıdır ki; 'ya devlet başa; ya kuzgun leşe!' Çözüm süreci, çözülme sürecine dönüşmeden; tez elden devlet, devletliğini yapmalı ve gerekli tedbirleri süratle almalıdır. Zira, kamu düzeni, en kamil manada sağlanmadan; değil çözüm sürecine; olumlu hiçbir oluşa imkân ve ihtimal yoktur ve olmayacaktır.
Devletin eli; kadife kaplı çelik bilye gibi olmalıdır. Ayırt etmeksizin milletini şefkatle okşarken; millete musallat olan şer güçlere de; balyoz gibi inmelidir!
Ta geçen asrın başlarından beri, dış güçlerin oyunu malum; kaynatılan Ermeni aşında, Kürtleri tuz-biber etmek!
Kürtlerin hamisi, Okyanuslar ötesi ABD mi olmalıdır; yoksa, onlarla etle-tırnak olan ve iç içe yaşayan Türkler mi olmalıdır?!.
24.11.2014
Gerçekle yüzleşmek
Tanzimat'tan beri, bu cemiyetin beyninde boza pişiriliyor! Şayet, bütün bu yapılanlar, bizden başka; dünyanın herhangi bir milletine tatbik edilseydi; şimdilerde tozu kalmaz, esamisi okunmazdı.
Yenileşme "teceddüt" adına girişilen ve bir dizi devrimler boyunca; doyum noktasına erişildiği zannedilen icraatların hemen hepsi; milleti, asli değerlerinden koparmaya ve uzaklaştırmaya ve hepsinden önemlisi; daha düne kadar düşman bellediklerine benzetmeye; kurtuluşu da onlar gibi olmaya bağlamıştır.
Bizi biz yapan değerlerimizin başında yüce dinimiz gelmekteydi; bizi bizden koparmak isteyen zihniyete göre; bizi geri bırakan ve muasır medeniyet yarışından koparan İslamiyet'ti. İslam düşmanlığı konusunda o kadar ileri gidildi ki; yeni rejimle (cumhuriyet) birlikte bir kısım Halk Fırkası (CHP) mebusları; topyekûn İslamiyet'ten çıkıp Hıristiyan olmamızı teklif etmişlerdi.
Neticede; kurtuluşu, Muhammed aleyhisselamın getirmiş olduğu İslamiyet'i bir kenara koyup; onun yerine "Türk'e özgü" millî bir din; kurucu irade tarafından bizzat benimsenmese de, millete dayatıldı.
Aynı irade; vahiyle gelen bütün bir Kur'an âyetlerini; haşa, sıradan bir beşerin, sümme haşa, "yaveleri" olarak niteleyerek ve bütün bir Kur'an nizamına "çöl kanunları" yaftası ekleyerek ademe (yokluğa) mahkûm etti.
Bunun neticesinde; yasaklanan Kur'an-ı kerimi okutan hocalar, sürek avına tabi tutulup; caddeler boyu ağaçlarda sallandırılınca; milletin cenazesini kaldıracak hoca-imamların yerinde yeller esti.
Eğitim, dinsizlikle yoğrulup; "vicdanı hür-fikri hür" nesiller boyu devam edip; 1946 seçimlerinde sandık, milletin önüne konulduğunda; milleti yontup, istediği şekli verdiğini vehmeden zihniyet; boyunun ölçüsünü iki-seksen uzanarak gördü!
Milletten, dinsizlik şamarı yenilince; sözde dine yönelip; dindarlığı kendinden ve mahut felsefesinden menkul, Şemsettin Günaltay'ı 1948'de başbakanlığa getirdiler. O ise, dindar gözüküp, dini içerden yıkmaya memurdu! Zira, ona göre Kur'an-ı kerimin yalnızca Mekke'de inen âyetleri muteberdi; Medine'de inenler, bugün için geçerli olamazdı!
Bu tipler, Prof. yaftalı olarak; üstelik, din filozofu addedilerek; günümüzde bolca arz-ı endam etmektedir.
CHP'nin kahir ekseriyeti ise, Şemsettin Günaltay'ın bu denli deli saçmalıklarına bile (dinin yalanına bile) tahammül edememiş ve mahut kişiyi yobaz ve mürteci ilan etmiş; çizdirdikleri karikatürlerde onu; cüppeli-sarıklı ve tesbihli göstermekten geri kalmamıştı.
Onlara göre çağdaş uygarlığın yolu; balodan, danstan, gece kulüplerinden, plajlardan ve illa da rakı masalarından ve hepsinden önemlisi "toplu yaşam"dan geçmekteydi!
Son günlerde, devletin özür dilemesi moda oldu; iyi de oldu! Yalnız, bu özürlerin toplamı, evvelemirde milletin yekûnuna yapılmalı ve denmeli ki: "Ey millet! Ta Osmanlının son dönemlerinden itibaren; ben, devlet olarak seni 'adam' yerine koymadım ve bu yüzden adam etmeye kalkıştım! Senin ne düşüneceğini; neye ve nasıl inanacağını, neyi-nasıl yapacağını, bizzat ben belirledim ve sana dayattım! Zira, seni kendi hâline bıraksa idim; ya davulcuya, ya da zurnacıya gideceğinden korktum! Geçen bu 100-150 sene zarfında gördüm ki; sen, ne benim dediğim gibi oldun ve ne de kendin gibi kalabildin! İşin en kötüsü de; 'kral çıplak' olarak, yakayı ele verdim! Artık, bütün yaptıklarımla; tek tek yüzleşme ve özür dileme zamanı geldi de geçiyor bile! Biraz daha geç kalsam; herkes, hesaplaşmaya kalkışacak ve ben, bunun altında kalacağım!
İyisi mi ben; topyekûn milletimin aziz fertlerinin her birinden teker teker ve topluca hepsinden özür diliyorum. Bundan böyle, devlet devletliğini bilecek ve milletin 'özel' hayatına burnunu asla sokmayacaktır!"
30.11.2014
Hukukun böylesi!
Bir kısım mahut hukukçu, yeni bir hukuk katliamının peşinde! Anayasa Mahkeme'sine yapılan bir ferdî başvuru ile seçim barajının iptalini istemekteler!..
Hukuk, insanların başvurduğu son mercidir. Hukuk herkese lazımdır. Hukukun olmadığı yerde adaletten bahsedilemez. Hukuk tuz gibidir, tuz kokarsa; her şey biter.
Bütün bu laflar iyi de; yaşadığımız bunca hukuk katliamları paralelinde insan, sormadan edemiyor: Hangi hukuk?! Acaba, sizin hukuk dediğiniz şeyin; insanlık âleminde müşterisi var mıdır?
'Sanıkların idamına; şahitlerin bilahare (daha sonra) dinlenmesine!' diyen, İstiklal Mahkemelerindeki kara vicdanlıların kapkara kararlarına mı hukuk diyeceğiz? Arkalarına astıkları levhada 'Yüksek Adalet Divanı' yazan, kara cübbelilerin kapkara vicdanlarının haykırdığı; 'Sizi buraya tıkan güç, böyle emrediyor!' deyişinde mi hukuk ve adalet arayacağız?!
Kerametleri, menhus (şom-uğursuz) emellerinden menkul nadanların; zulüm erbabından aldıkları emirlerle iş görenlerin, işledikleri onca cinayet ve katliamlara ve bu cümleden olarak; başta Ankara olmak üzere muhtelif şehirlerimizin sokaklarını bir baştan öbür başa kadar uzanan idam sehpalarıyla doldurmalarına mı hukuk diyeceğiz?!
Şayet, vicdanlar, giydikleri kara cübbelerden daha fazla kararmışsa; evet! Ama, tüm âlemde bu denli pespayelikleri ve kepazelikleri anlatabileceğiniz ve de kendileri tarafından anlaşılabilecek hiçbir ma'şeri vicdan bulamazsınız.
Gerçek vicdan sahiplerini tenzih ederek belirtmeliyiz ki; bizde, millete karşı yapılan bütün ihtilal ve işlenen tüm cinayet şebekelerinin ardında bu tip hukuk adamları vardır. Önce, teşvik eder; ardından da sözde yargılar ve o uğursuz elleriyle mahut kalemleri kırarlar!
Başbakanları ve hatta cumhurbaşkanlarını; 'Yüce Divan' sıfatıyla yargılar ama; aynı divan üyelerinin verdikleri kararları yargılayacak ne bir merci ve ne de bir kanun maddesi vardır! La-yüs'el (sorgulanamaz) halleri kendilerini öylesine pespaye ve fütursuz kılmış ki; düzenledikleri törenlerinde, kendilerini nezaketen dinlemeye gelen başbakanları paylar ve onlara utanmadan parmak sallayabilirler!
Hadlerini bildiren bir Başbakan çıkınca da; onu, derhal diktatör ilan ederler! Belli ki, bulundukları toplumu kümes ve kendilerini de o kümesin horozu görüyorlar ve asla başka bir horozun varlığına ve çıkışına tahammül gösteremiyorlar!
Basındaki kalemşorları ile el ele veren bir kısım mahut hukukçu, yeni bir hukuk katliamının peşinde! Anayasa Mahkeme'sine yapılan bir ferdî başvuru ile seçim barajının iptalini istemekteler. Sadece bir kısmına işaret ettiğimiz yukarıdaki hukuk kepazeliklerini gören ve bilen Yüksek Mahkeme üyelerinin böyle bir kepazeliğe imza atabileceğini sanmıyoruz.
Ama, böylesine bir hukuk cinayetine yol açılırsa da, asla şaşırmayacağız! Sebebini, müsaade ederseniz; karar verildikten sonra yazalım...
07.12.2014
Bedel ödeniyor!
Her nakısanın bir bedeli olduğu gibi; en büyük noksanlık olan cehaletin de elbette ki bedeli olacaktır.
Başta, en büyük eksiğimiz; cehaletimiz... Öyle ki; uzman addedilen kişilerin, en ziyade cehaletleri, kendi branşları ile ilgili... Bu acı tespit karşısında, bazılarının, şöyle dediklerini duyar gibiyim: "Kardeşim! Bu topluma uygulanan; 'bir gecede hafızasının silinmesi' keyfiyeti, dünyada hangi topluma uygulanabilmiştir?" Bir cemiyet düşününüz ki, bütün okumuşları, bir anda okur-yazarlıktan dahi mahrum bırakılmıştır. Alınan bir kararla, bu cemiyetin geçmişi ile tüm bağları koparılmış; ilimde-fende-kültürde asırların birikimini taşıyan milyonlarca kitaplık kütüphaneler; yanlış okumuyorsunuz, bir anda müzeye döndürülmüştür!
Yetiştirilmeye çalışılan yeni nesiller, bırakınız ecdadının kitaplarını okuyabilmeyi; ölmüş babasının-dedesinin mezar taşını okumaktan mahrum bırakılmıştır!
Her nakısanın bir bedeli olduğu gibi; en büyük noksanlık olan cehaletin de elbette ki bedeli olacaktır. Cehaletin daniskasını din konusunda yaşamaktayız. Dinini bilmeyen, şeytanın maskarası olur sözü meşhurdur. Maalesef; milletçe dinimizi bilmiyoruz ve bu maskara hâlimizle, onun-bunun oyuncağı konumundayız.
Dinimizi bilseydik; ciğeri beş para etmeyen; elifi görse mertek sanan; kendilerini şeyh diye ortalığa salan bu kepaze heriflerin tuzağına düşer miydik?! Ne hazindir ki; ne Sünnimiz Sünniliği biliyor ve ne de Alevimiz Aleviliği biliyor! Bilmiyorlar ki, aralarında bir kör döğüşüdür gidiyor!
Halbuki; Alevilerin baş tacı ettikleri Hacı Bektaş-ı Veli, Sünnilerin de baş tacıdır. Hacı Bektaş-ı Veli'nin Makalat kitabı okunsa; görülecek olan şudur: Sünni'nin evindeki ilm-i hâl kitabıyla Makalat kitabı, birbirinin aynıdır. Aralarında en ufak bir fark bile yoktur. Hâl böyle iken; bunca ayrılık-gayrılık nedendir? Bu can alıcı sualin cevabı, maalesef cehalettir.
Dolayısıyla; Hacı Bektaş-ı Veli ile Mevlana Celaleddin-i Rumi aynı şeyleri söylemiş, yazmış ve yaşamışlardır. Bizler; bu zatların yalnızca laflarını edip; bundan da ayrılık tohumları ekeceğimize; bunların gerçeklerini öğrenip; neden bir ve beraber olmuyoruz?!
Bilsek olacağız ama, bilmemekte; okumamakta ve anlamamakta ısrar ediyoruz!
Cehaletimize, öylesine küstahlıklar ilave etmişiz ki; bilmediğimizi de bilmiyoruz! Biliyoruz; hem de daniskasını deyip, ahkam kesiyoruz! Dolayısıyla; bu mühim iş; bizim uydurduğumuz safsatalarımıza ve hurafelerimize kalıyor.
Tabiatıyla; birbirimizin safsatalarını ve hurafelerini beğenmeyip reddediyor ve bunun sonucunda da, her birimiz ayrı bir gezegende konumlanıyoruz!
Dinimizi, ya öğreneceğiz, ya öğreneceğiz; aksi halde, bedel ödemeye devam edeceğiz!
01.12.2014
Faşizm değil de nedir?
En büyük yalanların gerçek olduğunun tipik ispatı, bugün hâlâ Faşizm'i savunanların bulunmasıdır ve bunlar; sağda da solda da mebzul miktarda vardır!
Cihan Devletimizin külleri üzerinde kurulan yeni devletin kuruluş yıllarına baktığımızda; dünya üzerinde hakim olan devlet modeli Faşizmdi. Bunun da temellerini, 1789 Fransız İhtilali'nin ortalığa saçtığı milliyetçilik akımları oluşturmaktaydı. Böylece eski federal devletlerin yerini, süratle milli-üniter devlet sistemleri aldı. Dolayısıyla, kurulan tüm milli-üniter devletler; az ya da çok Faşizm'den nasibini aldı.
20'li ve 30'lu yıllara bakıldığında; Cumhuriyet'in hemen tüm elitleri ve aynı ismi taşıyan gazetesiyle; Mussolini'ye ve Hitler'e ne denli methiyeler düzdüğü, cümle âlemin malumudur.
Oysa; parçalanan ana kütleler, imparatorluklardı; bunlardan ayrılan herhangi bir milletin, ayrı bir coğrafya parçasında üniter-milli devleti kurması kolaydı ama; bizim gibi imparatorluk merkezini oluşturan yapıda böyle bir sistemi kurmak hiç de kolay değildi. Çünkü; imparatorluğun en ücra köşelerine varıncaya kadar, her yandan, bu merkeze yoğun bir göç söz konusu idi.
Üstelik bu göçler; inanç birliğini esas alsa da; etnik köken olarak çok çeşitlilik arz etmekteydi. Bu ortak inanç İslamiyet'ti; bu inanç sahipleri de (Müslümanlar) devletlerini göz bebekleri gibi görür ve üzerlerine titrerlerdi.
Yeni üniter devlet, tek bir etnisitenin üzerinde kurulduğunu iddia ederek; mevcut, diğer tüm etnik kökenleri inkâr yoluna saptı. Bu, müthiş bir hataydı ve bedeli çok ağırdı. Otuz-otuz beş yıldır boğuştuğumuz PKK belası, bu hatanın yansımasından başka bir şey değildir.
Kuruluşun ikinci en büyük hatası ise, etnik kökenler arasında ortak değer olan dinin zayıflatılıp, toplum hayatından neredeyse büsbütün çıkarılmasıdır. Öyle ki, 1950 yılına gelindiğinde, ülkede cenaze yıkayabilecek 'hoca' kalmamıştı. Topyekûn millet, dinî vecibelerini, devletine rağmen, el yordamıyla (üstünkörü) yerine getirebiliyordu.
Rejimin okullarında yetiştirilen yeni nesiller ise, dinden, büsbütün habersiz ve hatta din düşmanı olarak meydan yerine salınıyor ve maneviyat adına koskoca memleket sathında âdeta bir samyeli estiriliyordu.
Bütün bunlardan daha vahimi nedir, biliyor musunuz sevgili okuyucularım; bir yandan, hiçbir başka oluşuma fırsat ve imkân tanımadan tek tip insan yetiştireceksiniz, diğer taraftan da, 'Fikri hür-vicdanı hür' insan yetiştirdiğinizi iddia edeceksiniz!
Yalanın bu denli kallavisi, ancak Adolf Hitler'in Kavgam kitabında ifadesini bulur. Şöyle ki; 'yalanın en büyüğünü gerçekmiş gibi yutturmak çok kolaydır!'
En büyük yalanların gerçek olduğunun tipik ispatı da, bugün hâlâ Faşizm'i savunanların bulunmasıdır ve bunlar; sağda da solda da mebzul miktarda vardır!
08.12.2014
Köklerimizden koparıldık! -1-
Geçen hafta Antalya'da; 19.su düzenlenen Eğitim Şûrası'nca alınan tavsiye kararlarından bir tanesi de; Osmanlıcanın, bazı liselerde mecburi, bazılarında da seçmeli olarak okutulması talebi idi.
Başta, mahut siyasiler ve onların yandaşı kalemşorlar; cibilliyetlerinin gereğini, derhal sergilediler. Bunlara bakınca; toplum olarak, ne kadar acınası bir halde olduğumuzu bir kere daha gördük. İnsan; bu kadar mı kör, sağır ve gerçeklerden uzak olur
Öyle ki; cehaletleri, hamakat derekesinde (derecenin sıfırdan alta doğru olanı) olduğundan; bunlara cevap vermek yerine, susmak en iyisidir. Ahmağı, çırpınmakta olduğu bataklığında bırakacaksın ki; kendi hâlinde ölsün! Aksi halde; ona laf yetiştirmeye çalışırsan, senin de şahsiyetin erozyona uğrar.
Ama; bunların bir kısmının ülkenin yönetimine talip olduğunu, bir kısmının da onlara yön vermek çabasında olduğunu görünce; ister istemez iş, değişiyor.
Şu herzelere bakın hele: "Ülkeyi Orta Çağ karanlığına götürmek istiyorlar...", "Arapça öğrenmek, Osmanlıca öğrenmekten daha kolaydır", "Osmanlıca dersiyle İngilizce öğretmiş gibi olurlar; bunca İngilizce tedrisattan kim İngilizce konuşabiliyor ki? Bu da öyle olacak!", "Osmanlıca öğrenmek, mezar taşlarını okumaktan başka ne işe yarayacak ki?!."
Bu ve bunlar gibi daha ne herzeler!..
Bu kafa; kendine ve köklerine ait meselelerden öylesine kopuk; onlara uzak ve hatta öylesine düşman ki; ruh dünyamızın gerçek düşmanları bu pervasızlıkları sergileyemezler. Bu kafa; yalnızca batının kusmuğuna teşne; kendisine ne kadar yanlış ve hurda bilgi kırıntısı verilmişse; onu gerçek biliyor ve onunla yetiniyor. Kafasında ördüğü duvarlar o kadar kalın ki; içeriye bir ışık huzmesi bile sızamıyor. Tek kelime ile zift dolu...
Evet; Orta Çağ, Batı için karanlık; hatta kapkaranlık. Tıpkı senin kafan gibi.. Ama aynı Orta Çağ, Doğu için; aydınlıktan da öte... Zira, o çağda doğan İslam güneşini, batılı mütefekkir (Tomas Karla); "zifiri karanlıkları yırtan şimşek aydınlığına" benzetiyor. Sen de, Batı'nın kusmuğuyla yetinmeseydin; yine Batılının haykırdığı bu gerçeği duymuş olurdun!
Öylesine köklerimizden koparıldık ve kendi değerlerimize öylesine yabancı ve hatta düşman edildik ki; İslamiyet denilince, aklımıza 'Asr-ı saadet' yerine 'öcü' geliyor! Ve, bu öcüden de; şeytan görmüş gibi kaçıyoruz. Halbuki, bilmiyoruz ki; bu hâlimizle şeytan bizden kaçıyor!
Evet; Orta Çağ'da Avrupa, vahşeti yaşıyordu ve zifiri karanlıktaydı. Birazcık kaşıntın olup da meraklansaydın; Avrupa'ya ışığın, Doğu'dan (İslam âlimlerinin kitaplarından) gittiğini görürdün. Avrupa, Rönesans ve Reform'la kendine geldi.
Rönesans ve Reform iyi incelendiğinde görülecektir ki; bu aydınlanmanın temelini Endülüs İslam medeniyeti attı. İslam âlimlerinin kitapları asırlarca üniversitelerinde öğretildi. Doğunun felsefe kitapları ile düşünmeyi öğendiler. İmam-ı Rabbanî ve İmam-ı Gazalî gibi; felsefenin paçavrasını yüzlerine çarpan yüce şahsiyetlerle de tanışmış olsalardı; felsefede kalmaz, hikmete de kavuşurlardı ama, demek ki nasipleri bu kadarmış!
Dedik ya; bu kafanın cehaletine endaze (ölçü) yok; daha Osmanlıcanın Türkçe olduğundan bile bihaber; onu, İngilizce gibi yabancı dil zannediyor! Ayol; Osmanlıca, Türkçenin ta kendisidir; yalnızca yazılışında kullanılan harfler İslam harfleridir. Onlara 'eski harfler' diyorlar ki, serapa yanlıştır! Zira o harfler 'eskimez harfler'dir. (Yarın devam)
14.12.2014
Köklerimizden kopardılar! -2-
Saffet ve şevket (yükselme) devrimizde, Süleymaniye Camiine atanacak İmam-Hatip'te aranılacak şartlardan bir tanesi de 6 dil; evet yanlış okumadınız (yazıyla: altı dil) bilmesiydi. Evet; "o irtifa, çıkılmaz bir nokta gibidir amma; ya, bu günkü inhitat (geri gidiş), inilmez bir kuyu gibidir!" diyordu Üstad Necip Fazıl.
Bizi, indirtilen çukurdaki hâlimize bakın ki; İstanbul Üniversitesi girişindeki kapılarda; İslam harfleri ile yazan (sağdan sola doğru): "İnna fetahnaleke fethan mübina" (Biz sana apaçık bir fetih müjdeledik. Fetih suresi 1. ayet) ve Daire-i Umur-ı Askeriye (Millî Savunma Bakanlığı-Askerî İşler Dairesi) ve "Ve yen surakallahü nasran aziza" (ve sana şanlı bir zaferle yardım eder. Fetih suresi 3. Ayet) vaktiyle; bu yazıları okuyabilen İmam-Hatip Lisesi mezunları, bu ve diğer üniversitelere sokulmuyordu.
Halbuki, ta İlk Çağ'da, Antik Yunan'da üniversitenin kapısında; "geometri bilmeyen giremez!" yazıyordu. Bizdeki mağara devri insanların ilkelliklerini buradan da anlamalıdır! Bilimden, okumaktan, dilden ve hatta kendi öz dilinden kaçan bu yarasa kumkumaları; bilmelidirler ki; üzerlerine örttükleri şal, bütünüyle çekildi ve cascavlak (çıplak) oldukları görüldü!
Size göre; mademki Osmanlıca, İngilizce gibi bir ders ve hiçbir tahsil kademesinde öğrenilemiyor; o hâlde, bunca telaş ve vaveyla niye? Öğrenileceğini ve üstelik çok kolay öğrenileceğini 'gâvur' gibi biliyorsunuz ama, 'gâvurluğunuzdan' buna yanaşmıyorsunuz!
Çünkü; siz de biliyorsunuz ki, bu milletin çocukları Osmanlıcayı öğrendiğinde; kökleri ile olan irtibatını yeniden sağlayacak ve bütünüyle canlanıp, yeniden medeniyet inşasına girişecektir!
Köksüzler, İslam harflerinin ve Osmanlıcanın yasaklanması ile fert ve cemiyet alanında ne tür bir faciaya sebep olunduğunun farkında olmayabilir. Ama, en ufak bir idrak sahibi yürek, buna dayanamaz ve sekte-i kalpten gider. Nitekim, nice yürekler dayanamayıp durdu! İsteseniz de istemeseniz de; sekte-i kalp geçirme sırası sizde!
Devlette bile devamlılık asıl iken; insan nesillerini birbirinden koparmanın ve; dedenin konuştuğunu, yazdığını torunun anlamadığı ve eski deyip, kelimeleri yasaklayarak insanları "kurbağa dili"ne mahkûm etmenin mantıki bir izahı olabilir mi? Evet; yapılan, Cumhurbaşkanı'nın da belirttiği gibi, şahdamarımızın kesilmesidir!
Yapılmak istenen; Allah'ın nurunu söndürmeye cürettir ama; bilmiyorlar ki, o nurun yegane sahibi Cenab-ı Allah'dır ve onu, kıyamete kadar koruyacaktır! Ve yine, bilmiyorlar ki, dirileri öldüren ve ölüden dirileri yaratan da, ancak O'dur! Ve; Onun, dalalete (sapkınlığa) düşürdüğünü, hidayete çıkaracak olmadığı gibi; O'nun hidayete erdirdiğini de sapkınlığa düşürecek yoktur!
İstikbalin tarihçisinin yazacaklarını görür gibiyim: Cihan Devletimizle beraber ocak devrilmiş; başlayan fetret devriyle meydan yerini hokkabazlar doldurmuştu. Az gittiler, uz gittiler; bir de baktılar ki, bir kıvılcımla ocak yeniden tutuştu ve ortalık yeniden aydınlandı.
Görülen manzara korkunçtu. Eden, kendine etmiş; korkunçluktan kendileri heder olup gitmişti. Meydan yeri, otuz iki dişini gömmüş; heyecanla, dava taşını gediğine koymaya çalışan idealist insanlarla lebalepti. En yüksek burçta, yeniden Hakk'ın bayrağı dalgalanıyordu...
15.12.2014
İbret alınabilse... -1-
Cihan Devleti'mizin en büyük padişahlarından olan Sultan 2. Abdülhamid Han da, yaşadığı devirde kıymeti bilinmeyen ve tıpkı günümüzde olduğu gibi; 'diktatör' ilan edilmiş idi. Ona, 'Kızıl Sultan' iftirasını, devlet ve milletimizin ebedi düşmanları atmış; içimizdeki beyinsizler de, bu aşağılık yaftaya koro halinde iştirak etmişlerdi.
Bu meş'um (uğursuz) koroya, en gür sedaları ile iştirak eden ve Halife-i Müslimin'e düşmanlıkları ile övünen; yalnızca şu iki ismin bilinmesi bile, fitnenin büyüklüğünü anlatmaya kafidir: Said-i Nursi ve Mehmet Akif Ersoy!.. Halkın, dinî ve millî öncülüğüne soyunan bu iki şahsiyetin tavrından sonra; varın, gerisinin halini siz tasavvur edin!
Sultan Abdülhamid'in suçu; şehid kanıyla yoğrulmuş vatan topraklarını, para karşılığında Yahudilere satmamış olması idi! Dış düşman, içimizdeki işbirlikçileri ile el ele vererek, Sultan'ı tahtından indirdiler. İktidarı ele geçiren, İttihat Terakki denilen maceraperest-zorba şürekası; on sene içerisinde koca bir imparatorluğun yerine yeller estirdiler.
Birinci Cihan Savaşı'nın bitimi ile birlikte, Cihan Devleti'miz de bitmiş; bu hazin tabloya, gözaltında tutulan Sultan'ın yorgun ve yaşlı bedeni daha fazla dayanamamış, emanetini Hakk'a teslim etmişti.
Sultan'ın naaşı, İstanbul sokaklarından kabristana taşınırken, halk, apartmanların pencerelerine doluşmuş ve; '... bizi bırakıp nereye gidiyorsun; ey koca Sultan?!' diyerek, peşinden gözyaşı dökmüşlerdi. Nasıl ağlamasınlar ki; zira, o tabutun içinde yalnızca Sultan'ın cenazesinin değil; koca bir İslam Ümmeti'nin umutlarının yattığını görüyorlardı!
Tarihin garip cilvesine bakın ki; aradan tam bir asır geçiyor; bu kez hedef tahtasında, milletin bizzat seçip başına geçirdiği Tayyip Erdoğan var. O da; devlet ve milletimizin ebedi düşmanları tarafından 'diktatör' ilan edildi. Onun da suçu çok büyüktü! Zira o, bütün dünyanın gözleri önünde, İsrail'in Cumhurbaşkanı'na çocuk katili olduğunu ve İsrail devletinin terörist devlet olduğunu haykırmıştı.
Tayyip Erdoğan'ı da; içimizden birileri anlayamayacak veya bilerek-bilmeyerek yanlış anlayacak ve aynı yafta ile (diktatör) suçlayacaktı. Bunların başında da; yine, Said-i Nursi'nin devamı olduğunu iddia eden bir cemaatin lideri ve avaneleri bulunmaktaydı!
Bu durum, asla bir tesadüf değildi ve bütün bunlar bir 'üst akıl' tarafından; üstelik Türkiye'nin dışından idare edilmekteydi. Nasıl idare edilmesin ki; aynı 'üst akıl' demokrasi tarihimiz boyunca bu ülkeyi askerî vesayet marifetiyle yönetti. Yine aynı 'üst akıl'; yükselen değer olarak İslamiyet'i görmüş; onu da sulandırıp adına 'ılımlı İslam' deyip, 'paralel yapı' şeklinde; askerî vesayete alternatif olarak, çoktan yürürlüğe sokmuştu!
Takvimler 1999'u gösterdiğinde ise; tesadüf mü yoksa tevafuk mu olduğu erbabınca bilinen bir dizi gelişme peş peşe olmaktaydı. Abdullah Öcalan, şartlı olarak Türkiye'ye teslim ediliyor. Fethullah Gülen ABD'ye gidip yerleşiyor. Tayyip Erdoğan ise, İstanbul Belediye Başkanlığı makamından alınarak hapse konuluyor.
Ortada büyük bir savaş vardı ve bu savaş, milletle millete rağmen iş görenler arasında cereyan etmekteydi. Dün, milletin safında Sultan Abdülhamid, Adnan Menderes ve Turgut Özal vardı; bugün ise Tayyip Erdoğan bulunuyor. Onları bir şekilde hallettiler ve şimdi sıra Tayyip Erdoğan'da! (Yarın devam F. B.)
21.12.2014
İbret alınabilse!.. -2-
Devlet ve millet hayatımızın son iki yüz yıllık tarihine baktığımızda, 'bir ihanetler ve darbeler tarihi' olduğunu görürüz. Bunca olumsuzluklardan hiç ibret alınmamış ve tarih, tekerrür ede ede bugünlere gelinmiş.
Böylece; güç ve kudretten düşen idaremiz, 'üst akıl' denen dış güçlerin kontrolüne girmiş; onlar da bu işi 'vesayet' yöntemi ile sürdürmüşlerdir. Vesayet yönteminin en bariz vasfı, devletle milletin arasının açılmasıdır. Hatta, daha da ile giderek; birbirlerine düşman olmalarıdır.
Önce devlet, milleti aşağılayıp itmiş ve tanımazlıktan gelmiş; bunun üzerine millet de, tıpkı Karadenizli gibi; ben de seni hiç tanimayirum diyerek, aralarında kalın duvarlar örülmüştür.
Cumhuriyetle beraber, Meclis'in duvarında; 'egemenlik milletindir' diye yazıldı ama; bu, hiçbir zaman tatbik mevkiine konmadı. Gün geldi; demokrasiye geçme mecburiyeti hasıl oldu; ilk serbest seçimlerle işbaşına gelen Adnan Menderes, milletten yana tavır alınca, bedelini canıyla ödedi!
Mahut 'üst akıl' şunu görüyor ve not ediyordu: Ne kadar millete yanaşılırsa o kadar vesayet rejiminden uzaklaşılıyor ve ipler kendi ellerinden kayıyordu! Buna müsaade edemezlerdi; nitekim etmediler de! Her on yılda bir yaptıkları darbelerle; yönetimin dizginlerini hep ellerinde tuttular.
'Tezkere' ile birlikte askerî vesayetin kalemi kırılmış ama; bunun yerine; devletin kılcal damarlarına kadar nüfuz ettirdikleri 'paralel' bir yapıyı, buna alternatif olarak yedekte tutuyorlardı!
Tıpkı eski başbakanlarla (Demirel, Özal, Ecevit, Yılmaz, Çiller) olduğu gibi, Tayyip Erdoğan'la da beraber yürüdüler! Ta ki, Tayyip Erdoğan'ın Davos'taki mahut 'one minute!' ihtarına kadar.
Güney komşumuzun bu denli istiskalinden sonra; at kaçtı, torba düştü! Ve; darbeler art arda sıralandı. Bu cümleden olarak; Çözüm Süreci'ne yönelik olarak, Oslo görüşmelerini yürüten MİT Müsteşarı ve yardımcılarının tutuklanmaları istenmiş, yine MİT'in kontrolünde yurt dışına gönderilen TIR'lar, silah var düşüncesiyle durdurulup aranmış ve akılları sıra; Türkiye'yi terör örgütlerine silah yardımı yapıyor diye, faş edip rezil edeceklermiş, Gezi ve Kobani olayları bahane edilerek kalkışmaya yeltenilmiş, 12 yıldır birlikte yürüyüp aynı yağmurda ıslandıkları hükümetin hemen hemen her kurum ve kuruluşundan ve bakanlıklardan ihaleleri kendileri almamış gibi bir tavır sergileyip; uyduruk tapeleri sosyal medyada yayıp, hükümeti yıkmaya teşebbüs ettiler.
Art arda yapılan bütün bu darbe girişimlerinin her birisinin ülke ekonomisine verdiği zarar yüz milyar dolardan az değil.
Dışarıdaki onca düşmanla içerideki tüm Erdoğan muhaliflerinin el ele vererek giriştikleri onca darbe teşebbüsünden bir netice elde edilemedi. Neden?
Çünkü; 200 seneden beri bu toplumda darbeler yapıldı. Bunca darbelerden millet, yenile yenile yenmesini öğrendi! Ve; çeliğe su verildi! Millet, derdine deva olabilecek kanı taşıyan lideri bulmuştu; o da Tayyip Erdoğan'dan başkası değildi.
O Erdoğan ki, her darbeden güçlenerek çıkıyor ve mahut darbecilerle çelik-çomak oynar gibi oynuyor! Demek ki; Üstad Necip Fazıl'ın ifade ettiği gibi; '... Zaman döne döne, devrini icra ede ede çıktığı noktaya geldi!'
Ne diyelim; hoş geldi safalar getirdi!
22.12.2014
Yazık ki ne yazık!!!
Sevgili Peygamberimiz, "Mü'minin niyeti, amelinden üstündür" buyurmuştur. Hüsnü zan da iyi niyettir ve mü'minler olarak buna mecburuz...
Geçen haftaki bir yazımda, tamamen yanlış anlamadan dolayı; mensubu bulunmadığım 'sosyal medya'da topa tutuldum. Uyarıldıktan sonra baktım; baktıkça hayretlere düşüp dehşete kapıldım. Sözde ben, bir cemaat liderine (Said-i Nursi) ve millî şaire (M. Akif) beyinsiz demişim. Şu, pervasızca yakıştırılan bühtana bakar mısınız?!
Halbuki ben ne demişim: Dış ve iç düşmanlar, imparatorluğun merkezinde öylesine bir kaotik ortam oluşturdular ki; Sultan Abdülhamid'e karşı ayaklanan (31 Mart Faciası) beyinsizler güruhunun, bu, koro halindeki bağırış ve çığırışlarına, o günün iki önemli şahsiyeti olan bu kişiler bile (!!!) iştirak etmişlerdir. Zaten bu hali, (yani bu tarihî hakikati) kendileri de, bilahare söylüyorlar.
Ve yine orada diyorum ki; (bile ifadesini kullanırken anlatılmak istenen) dün ve bugün milyonların gönüllerinde taht kuran her birisi kendi davalarının 'ulu önderi' olan, bu mühim şahsiyetler bile (!!!), o günün karmaşası ve fırtınalı havasında gerçeği göremiyor ve o beyinsizlerin paralelinde Sultan'a hücum ediyor.
Nitekim; Said-i Nursi bu halinden pişmanlık duyduğunu dile getiriyor ve o halini 'eski Said!' olarak ifade ediyor.
İmdi ve şimdi; bu yazıda, bu iki mühim şahsiyeti, beyinsizler güruhunda göstermeyi ben mi yapmış oluyorum, yoksa; yazıyı en ters ve olmayacak tarafından anlayanlar mı; böylesine yanlış ve tutarsız bir iftirayı atmış oluyorlar?
Sevgili okuyucularımın iz'anına ve idrakine sunuyorum!
Ayrıca; bir insan yanlış yazabilir; görüldüğü üzere, yanlış da anlaşılabilir. Yazı-okuma hayatında, her zaman olabilecek şeyler, bunlar. Yazar, yazarken ve konuşurken, maksadını aşan ifade kullanmış olabilir. Bütün bunlar, insan hayatında olağan şeylerdir; düzeltilir ve özür dilenir.
Latin harfleri ile olan yazıda, noktalama işaretleri bile, manayı tam tersi olarak ifade edebiliyor. Burada ve hemen her yerde asıl olan iyi niyettir. Zira sevgili Peygamberimiz (aleyhisselam), mü'minin niyeti, amelinden üstündür buyurmuştur. Hüsnü zan da iyi niyettir ve mü'minler olarak buna mecburuz.
Ama; sormadan, etmeden; hepsinden önemlisi dinlemeden, bu yargısız infazlar ve linç girişimleri neyin nesidir? Bunu, hangi Müslümanlığa veya hangi insanlığa sığdırabileceğiz?
Yazık ki, ne yazık!!!
Üstelik bu tavrı; kırk yıldır tanıdığınız ve içinizden birine karşı takınıyorsunuz!
Demek ki, bu başımıza gelenlerin hiçbirisi boşuna değilmiş; herkes muhasebesini, kendi niyet ve amelleri doğrultusunda yapsın!
Hani, dinimizin gereği: 'bir söz (veya bir cümle) yüz manaya gelse; bunlardan doksan dokuzu olumsuz manaya ve hatta o sözü edenin küfrüne delalet etse; biri ise olumluya yani imanına işaret etse, o sözü edenin veya cümleyi yazanın olumlu tarafını görmek ve imanına hükmetmek durumundaydık?!
Bu halden ne denli uzakta olduğumuzu, 'müfteri' halimiz, kulakları sağır edercesine haykırmıyor mu?
Mahkeme-i kübrada buluşmak ve hesaplaşmak üzere!
28.12.2014
Ektiğini biçmek! -1-
Terör, nereden gelirse gelsin ve ne adına yapılırsa yapılsın tasvip edilemez. Aklı başında olan herkes, onu lanetler. Terörden, ziyadesiyle mağdur olan ülkelerin ön sıralarında gelmekteyiz. Otuz yılı aşkın bir süredir; terörden çekmemize rağmen, derdimizi kimselere anlatamadık!
Asırlar boyu, vahşi kapitalizmin öncülüğünü yapan batı ülkeleri; bu ejderhaya kâh seyirci, kâh destekçi, kah; kurup bir maden gibi işleten konumunda olmuştur. Onlara göre; onlara dokunmayan yılan bin yaşasındı! Zaten, yılanların dokundukları da; onlara göre insan sayılmazdı!
Bakınız; Irak'ta milyonla insan öldü; ülkenin altı üstüne getirildi kimseden ses çıkmadı. Ülkeyi işgal için, ABD'nin ileri sürdüğü tezlerin hepsi fos çıktı; neden girdin diyen kimse olmadı. Hemen yanı başındaki Suriye, alev alev yanıyor; yüz binlerce insan ölüp, milyonlarcası ülkeyi terk etmek zorunda bırakılmış; kimse dönüp bakmadığı gibi; kendini medeni addeden âlem, zalim Esad'ın yanında..
Yalnızca bir günlük bilançoya bakıldığında bile; İslam ülkelerinin cayır cayır yandığı görülür. Geçen haftaki Boko Haram'ın Nijerya'da işlediği ve 2000 masum sivilin ölümüyle sonuçlanan katliam, tüm dünyanın gözleri önünde sergilendi. Bütün bunlar, vakayi adiye olarak değerlendirilip geçiştirildi.
Ama, ne zaman ki Avrupa'nın göbeğinde (Fransa), bir terörist eylem gerçekleştirildi; biz dahil, dünyanın bütün haber kanalları, olaya odaklanıp gün boyu canlı yayın yaptık! Yazılı ve görsel tüm medya kuruluşları olarak; İslamofobyaya çanak tuttuk!
İçimizdeki, mahut medyanın beyinsiz kalemşorları; Fransa Cumhurbaşkanı'nın serdetmiş olduğu akl-ı selimi gösteremedi. Adamcağız, bu terör eyleminin İslamiyet'le bir ilgisinin olmadığını söyleyerek Fransa halklarını karşılıklı olarak sükûnete davet etti.
Ortada bir provokasyon vardı ve Fransa özellikle seçilmişti. Çünkü, Fransa, son aylarda sergilediği politikalarla Batı'nın günah ortaklığından ayrılma işaretleri vermekteydi. Bu cümleden olarak; başlangıçta Suriye'ye müdahale etmediklerinin pişmanlığını dillendirerek; Suriye'de çözümün Esad'sız olması lazım geldiğini söylüyor ve bundan da önemlisi, Filistin Devleti'ni tanıyordu!
Kanaatimizce, Fransa'nın bu son hareketi (Filistin'i tanıma) bardağı taşıran son damla oldu ve Fransa'nın, bir şekilde cezalandırılması gerekiyordu!
Terör örgütleri, terörün hamisi konumundaki ülkelerin gizli servisleriyle ortaklaşa çalışırlar. Taşeron örgüt elemanları, örgütün bizzat kendi elemanları, ilgili devletin gizli servis elemanları ile irtibatlı olup; eylemi emir komuta zinciri içinde koyarlar. En arkada, kucağındaki kediyi sevip okşayan devletin üst aklı elbette var ama; hücre sistemi çalışıldığından; kişiler yalnızca emir aldıkları ve emir verdiklerini tanır ve bilir.
Zaten bir terör eylemi aydınlatılamıyorsa; bizdeki Hrant Dink cinayetinde olduğu gibi; yalnızca Ogün Samast'ta kalınıyorsa; belli ki, bu eylemin arkasında gizli servisler var! Tıpkı geçen senelerde Paris'te öldürülen PKK'lı üç kadın teröristin olayında olduğu gibi!
İslamofobyanın ardındaki üst akıl siyonizimdir. Siyonizm, başta ABD olmak üzere, dünyanın belli başlı ülkelerinin gizli devletlerini ve gizli servislerini ve bunlara bağlı terör örgütlerini kullanır. (Yarın devam.. F.B.)
Ektiğini biçmek! -2-
Ne zaman ki, Berlin Duvarı yıkılıp; ardından Sovyetler'in parçalanması vuku buldu; İslamiyet ve Müslümanlar, derhal hedef tahtasına konuldu. Siyonizmin güdümündeki dünya medyası ve dünya sineması, bu şeytani amaca hizmet etmek için, dur-durak bilmeksizin gece-gündüz çalıştı.
Hele; 2001 yılında, ABD'deki İkiz Kuleler'in vuruluşundan sonra; bizzat ABD Başkanı'nın ifadesiyle 'Haçlı Seferleri' resmen ve alenen başlatıldı. İlk hedef Irak'tı; zira Saddam, İsrail için tehdit unsuru idi.
Halbuki, İsrail'in hedefleri çok büyüktü; öyle, Orta Doğu'da Arap devletleri arasında sıkışıp kalamazdı. İdeali, Siyonizm yani; Yahudi'nin dünya hakimiyetidir. Bir ufacık (!) devletin, dünya hakimiyetini sağlayabileceği konusunda bazılarının şüphesi olabilir. Onlara, şu kadarını söylemek kafidir: Paralel yapılanmanın, koskoca Türkiye Devleti'ni ele geçirmesi, an meselesi değil miydi?!
Devletlerin nasıl ele geçirildiği ve istenilen doğrultuda nasıl yönlendirildiği keyfiyeti, eskiden bayağı karmaşık konulardı ve bunu ancak erbabı bilebilirdi. Şimdilerde ise, hemen her şeyin olduğu gibi; bu tipteki derin (!) konuların bile gizlisi saklısı kalmadı.
Bakınız; İkiz Kuleler, ister vurulsun; ister birileri tarafından vurdurulsun; taşeron Taliban olduğuna göre, Taliban'ı kuran, geliştiren; Sovyetlere karşı savaştıran hep ABD olmuştur. Yani, bugünün El-Kaide'si, hep ABD'deki 'ÜST AKIL'ın taşeronluğunu yapmaktadır. Tıpkı, bugünün IŞİD'i gibi!..
Tekrar tekrar belirtelim ki; hiçbir terör örgütü, arkasında, herhangi bir devletin gizli servis gücü olmadan adım atamaz. Terör örgütleri, elbette ki belirli davalar uğruna eylem yaparlar. Ama, unutmayalım ki, o davaların ardına saklı daha nice davalar vardır ki; bunları ancak erbabı bilir!
Terör, tıpkı bir 'matruşka' bebeği gibi; iç içe, bir sürü bebekten oluşur! İlk bebekle sonuncu bebek arasında ilişki ve irtibat var ama herhangi bir bilgi yoktur. Öğrendiğinde ise, iş işten çoktan geçmiş ve neyin uğrunda çarpıştığının derin hayal kırıklıkları yaşanır! O ana kadar yaşayabilirse tabii..
Terör, bu yüzden bumerang misali; sonunda sahibini veya sahiplerini vurur!
Yine bu yüzden; bugün Paris'te, yarın Londra'da, öbür gün Washington'da, Berlin'de vb. vurmayacağını kimse iddia edemez!
Ne demiş atalarımız: Alma mazlumun ahını; çıkar aheste, aheste! Herkes ektiğini biçecek.
Onca mazlumun kanları yerde kalabilir mi?
Türkiye, başta müttefikleri olmak üzere; tüm batılı dostlarına (!); gelin, teröre karşı iş birliği yapalım derken; buna yanaşmadıkları gibi, terörü himaye edip desteklediler. Bu belanın bir gün kendilerine de dönebileceğini hiç mi hiç düşünmediler!
Siyonizm'in güdümündeki dünya, elbette ki iyiye gitmiyor. Nasıl gidebilir ki; bir ahtapot gibi, tüm dünyanın, siyasetini, ekonomisini, sanatını, medyasını sarıp sarmalamış!..
Neticede; hepsi beşer hesabı; elbet bir gün şaşar!
Şaşmasa bile; onların hesabı varsa, Cenab-ı Hakkın da elbet bir hesabı vardır ve o hesap 'çok seri'dir!
19.01.2015
Başsız devletçikler!
İslam İşbirliği Teşkilatı Üyesi Ülkeleri Parlamento Birliği Konferansı, hafta içinde İstanbul'da toplandı. Toplantıda bir konuşma yapan Cumhurbaşkanı Sn. Erdoğan, İslam ülkelerine serzenişini dile getirdi ve cümleden olarak: "...İslam dünyasının üzerinde ciddi operasyonlar yapılmaktadır. Müslümanlar birbirine kırdırılmaktadır. Akan kan, dikkat edelim Müslüman kanıdır. Ölenler ve öldürenler Müslümanlardır. Bu, bir şeyi ortaya koymaktadır; biz demek ki her hâlde değerlerimizden uzaklaşıyoruz... İslam İşbirliği Teşkilatında 56 üyeyiz. BM'de sözümüz geçiyor mu? 5 konsey üyesi arasında İslam ülkesi var mı? Sesinizi çıkartmazsanız, onlar seslerini çıkartacak..." dedi.
İslam ülkelerini iki bakımdan irdelemekte fayda var: Birincisi yöneticileri, bir diğeri ise, halklarıdır. Hemen hemen hiçbir İslam ülkesi, kendisi kurulmamıştır; başkaları tarafından kurdurulmuştur. İşte, tüm bu ülkelerin başları, kurucu devletlerine sadakatle bağlıdır. Dolayısıyla hiçbir İslam ülkesi kendisi değildir ve şahsiyetini müdrik değildir.
Başsız devletçiklerin halkları ise, korkunç derecede erozyona uğratılmış ve kültür emperyalizmi ile kendi değerlerinden koparılmış ve hatta onlara düşman hâle getirilmiştir.
Her bir İslam ülkesinin lideri, koltuğundan ziyade; kendisine bu imkânı tanıyan ağa-devletlerin kucağında oturmaktadır. Yalnızca fakir ülkeler, mecbur kaldıkları için değil; zenginleri de böyle.. Dolayısıyla; bu elli altı ülkenin adı 'birlik'; gerçekte ise, her biri ayrı telden çalıyor. Daha doğrusu çaldırılıyor.
Sahiplerinin sesleri konumunda olan bu ülkelerle birlik kurulamayacağı gibi, onlarla bir yere de varılamaz. Zira bu zillet içindeki hallerinden hiçbirisi şikâyetçi değildir. Hemen herkes, rahatını kendince bir tesellide bulup; kene misali hayatını sürdürmektedir. Dolayısıyla, bu İslam ülkeleri; sömürgeci güçlerinin elinde oyuncak olmaya ve Batılı efendilerinin her türlü melanetlerini sergiledikleri 'tecrübe arenaları' olmaya, daha çok devam ederler. En sert ve tesirli söz bile bunlara fayda etmez.
Cenab-ı Hak, İbrahim suresinin 7. Âyet-i kerimesinde mealen: "Verdiğim nimetlere şükrederseniz (yerli yerinde kullanırsanız!) onları arttırırım. Kıymetini bilmez, nankörlük ederseniz, ellerinizden alır ve sizlere şiddetli azap yaparım" buyuruyor. Ayrıca; her bir hususun üstünü çizerek; 'elbette' ve 'muhakkak' ifadelerini kullanıyor.
Şimdi; bu ilahi ikaz doğrultusunda bakalım: Hangi İslam ülkesi, kendisine verilen nimetleri, Cenab-ı Hakk'ın arzuladığı istikamette kullanıyor? Hiç biri değil mi? Her bir İslam ülkesi, zenginliğinin derecesine göre verilen nimetlere nankörlükte yarışıyor. Şu halde; bunların azaba gark olmasından daha tabii ne olabilir?
Halklarına zulmeden bu zorba takımı, kurtuluşa ereceğini mi zannediyor?
Erdoğan'ın da işaret ettiği gibi; bu kafayla yapılan toplantılarda konuşulur ve dağılınır.. Acizane önerimiz şu ki; bu toplantıları yapıp da kendinizi ve efkar-ı umumiyeyi boş yere uğraştırıp kandırmayın!
26.01.2015
Anka Kuşu!
Tarihin her devrinde; bütün dünyanın gözlerinin üzerinde olduğu çok netameli bir coğrafyada yaşıyoruz. Bu coğrafyada yaşayabilmenin elbette bedeli olacaktır ve biz; bu bedeli, tarih boyunca ödeyerek bugünlere geldik.
Türk'ün mayasında; sürekli bir arayış ve Hakk'a ve hakikate yöneliş vardır. Bu yüzden, tarih boyunca göçebe yaşamış ve at üzerinden inmemiştir. Türk'ün yaratılışındaki bu üstünlük onu, hakikatlerin en yücesine, 'İLAY-I KELİMETULLAH'a muhatap ve mazhar kılmış ve böylece; hem Cenab-ı Hakk'ın ve hem de O'nun Habib-i ekreminin takdir ve muhabbetini kazanmıştır.
Öyle ki; kendinden öncekilerin en üstünleri, atlarını Atlas Okyanusu'nun kenarında şaha kaldırarak; 'Ya Rab! Bu uçsuz bucaksız deryayı önüme çıkarmasaydın; senin adını daha da ileriye götürecektim!' diyebilmiştir. O ise, karaların ve denizlerin yegane hakimi makamında; 'Allahü tealanın yeryüzündeki gölgesi' olmuştur.
Her kemalin bir zevali olduğu gerçeğine müvazi olarak; içten içe çürüyüp, dava aşkımızı ve hak ve hakikatimizi kaybettik. Bu fırsatı, asırlar boyu kollayan; Türk'ün ezeli ve ebedi düşmanları el ele vererek, üzerimize çullandılar. Cihan imparatorluğunun bakiyesi olarak; dünya üzerinde bilye gibi dağıldık; güç ve kudretimiz elimizden alındı.
Son ve can havli bir gayretle Anadolu Yaylası'nda tutunduk! İstilacı güçler de yorulmuş; onlar da barış arıyorlardı. Masaya güçlü oturmamıza rağmen (özellikle manevi güç), bu gücü inkâr ve iptalle işe başladık! Düşmana gün doğmuştu; gökte aradıklarını yerde bulmuşlardı! Topyekûn manamızı alarak, maddemizi -o da kısmen- tanıdılar
İmparatorluk bakiyesi olarak bize, yüz senedir; 'fetret devri' yaşatılıp, patinaj yaptırıldı!
Kurdurdukları 'vesayet sistemleri'nin başına; kendilerine meftun 'vasiler' atadılar. Bu vasiler, efendilerine karşı öylesine sadıktılar ki; yerlerine, kendilerinden genel vali atasalardı, bu başarıyı elde edemezlerdi!
Vesayet yönetimlerine öğrettikleri tek şey vardı: 'En büyük düşmanınız milletin kendisidir!' Onlar da; topun namlusunu millete doğrulttular; düşman belledikleri milletle devletin arasını, açtıkça açtılar!
On yılda bir yaptırdıkları ihtilallerle; milletin seçtiklerini tepeliyor ve kendi sadık bendelerini yeniden işbaşına getiriyorlardı. Böylece; toplumun tüm kesimleri, kendi jandarmalarınca kontrol altında tutuluyordu. Güvenliğin jandarması asker, ekonominin jandarması IMF idi.
Toplum, seneler senesi; bir krizden diğerine sürüklendi; 2001 krizinde ise, sıfırı tüketerek dibe vurdu! Artık, hastanın kalbi durmuş; yarı ölü vaziyette yatıyordu. Elektro-şokla kalbi çalıştırıldı; kendine geldiğinde, önünde, her zamanki gibi seçim sandığını gördü. Seçim pusulasına baktığında; vesayet erbabının pişmiş kelleler gibi sırıtık yüzlerini iptalde tereddüt etmedi.
Vesayete karşı duruşun en büyük denemesi, İstanbul'un belediye seçimlerinde olmuş ve; pisliğin, havasızlığın, susuzluğun içinde kıvranan halk; vesayet sisteminin sürekli aykırı addettiği bir partinin adayını (Recep Tayyip Erdoğan) seçmişti.
Gecesini gündüzüne katıp, İstanbul'u temizledi; halka nefes aldırdı ve insan olduğunu hatırlattı. Ama, zift dolu beyinlere sahip, katılaşan vicdanlara bir şey yapamadı ve bir şiir okudu diye görevinden alınarak hapse atıldı. (Yarın devam. F.B.)
08.03.2015.
Anka Kuşu -2-
Artık; 'muhtar bile olamaz!', 'siyasi hayatı bitti!' şeklindeki başlıklarla, vesayet gazeteleri yarış hâlindeydi. O ise, aydınlığın karanlığın içinden çıkacağını biliyor; sabır ve metanetle, millete hizmet yoluna devam ediyor ve bu cümleden olarak; kendisi yasaklı olmasına rağmen siyasi parti kuruyordu.
Tam bu aşamada Üsküdar'daki evinde kendisini ziyarete gittim. Hapisten yeni çıkmıştı; siyasi yasaklı kılınarak; dışarısı da ona zindan edilmişti. Her yanı, çelik duvarlara örülmüş, yalnızca nefes alması için küçücük bir pencerecik bırakılmış; o da demir parmaklıklarla örülmüştü.
Ama unuttukları; her tarafını kapatıp, nefes için bıraktıkları o pencereciğin Allah'a açık oluşu idi! O Allah c.c. ki, Kapalı gönülleri açıp 'inşirah'a kavuşturur. Zorluklarla birlikte kolaylığı yaratır ve zifiri karanlıklardan aydınlığı çekip çıkarır. Ve; 'kâfirler istemese de; Allah c.c. nurunu tamamlar!'
Muhtar bile olamayacak, siyasi yasaklı bu adam; önce genel başkan ardından başbakan ve genel başkan (on iki yıl) ve şimdi de; milletin doğrudan seçtiği CUMHURBAŞKANI seçildi.
Daha başbakanlığının ilk yıllarında; asırlık kronikleşen ve son otuz yılda ayyuka çıkıp on binlerce gencin kanına ve canına mal olan bir soruna el attı. Gittiği Diyarbakır meydanında halka seslenirken: 'Kürt sorunu benim sorunumdur!' diyerek ve akabinde 'Çözüm Süreci'ni başlatarak; yüz yıllara baliğ olan ezberleri bozdu.
İçeriden ve dışarıdan herkes, ona dudak bükerek baktı. Böylesine büyük bir işe koyulmasını; cahil cesareti olarak yorumladılar. Taşın altına yalnızca elini değil, bütün bedenini koyduklarını görünce de; kazın ayağının, tahminleri gibi olmadığını anladılar. Şehit kanından beslenen dış ve iç vesayet erbabı; seneler senesi kendilerini 'sadık bende' olarak kurgulayıp besleyip geliştirdikleri 'paralel'i de yanlarına alarak, hükümet aleyhine envay-i çeşit kalkışma denediler. Tüm bu hain planların merkezine de Tayyip Erdoğan'ı oturttular.
Dün Sultan Abdülhamid'e reva görüp işledikleri soysuzlukları bugün, aynı tanımlamalarla ve çok daha aşağılık iğrençliklerle Tayyip Erdoğan için yazıp-çizip, söylüyorlar.
Çünkü; değirmenine su taşıdıkları ağa-babalarının çanlarına ot tıkılacağı endişesine kapıldılar!
Onlara ve dışarıdaki ağa-babalarına göre barış, Kaf Dağı'nın ardında idi! Onu oradan alıp getirecek ve Türkiye sathıyla birlikte tam bölgeye hakim kılacak, ancak, Anka Kuşu olabilirdi.
Bu aziz millet, yüz yıldır beklediği ve beklerken sabır taşlarını çatlattığı Anka Kuşu'nu bulmuş, başına taç etmişti. Artık, nadanlar ne yapıp etseler de Anka Kuşu'nu avlayamayacaklardı.
Barışa susamış ve bu susamakla ciğeri şerha şerha yarılmış yarasına tuz basanlara inat; Rabbimin izniyle ölüleri dirilten Hazreti İsa-Mesih'i teda'i ettiren izn-i keremiyle; mahut yaralar sarılıp sarmalanacak ve bin yıllık kardeşlik yeniden tesis edilecektir.
... Ve herkes, tarihteki yerini, layık olduğu şekliyle alacaktır!
09.03.2015
Neden illa Hakan Fidan? -1-
Devlet ve millet hayatımızın son iki asırlık serencamı, ibret levhaları ile doludur. 'Aynı delikten iki kez ısırılmamalı mü'min', diyen Peygamber (aleyhisselam) ihtarına kulak asmayışımızın bedelini çok acı şekilde ödedik ve el an da ödemeye devam ediyoruz! İbret almadığımız müddetçe de, benzer bedelleri ödemeye devam edeceğimiz, apaçık bir hakikattir.
Peygamber (aleyhisselam) ocağı addedip; devlet ve milleti kollayıp koruması için, dualarla kurduğumuz Yeniçeri'nin (askerî teşkilat); aşk ve saffetini kaybedip zamanla çürüdüğü ve bu çürümüş hâliyle kendi devlet ve milletinin başına bela olduğu tarihî bir vakıadır
Yine tarihimizde; 'Vaka-i Hayriye=Hayırlı vaka' diye isimlendirilen; Yeniçeri'nin (ordu) topa tutulup ortadan kaldırılması keyfiyetidir. Padişah 2. Mahmud, padişahlığının 12. yılında; bu baş belası kurumu; ayrıca kurduğu orduyla tarihe gömdü.
Bundan tam 12 yıl sonra; aynı padişah devrinde; bu kez; süper donanımlı (donanımları; padişahlarına ve kendi milletlerine nazaran, Batı'ya ve batılı devletlere -özellikle de İngiltere'ye- meftun ve sadakatten oluşmuş!) paşalar hazeratı (Mustafa Reşit Paşa, Ali Paşa) marifetiyle, mahut İngiltere ile bir ticaret antlaşması yapılır. 1838 tarihli Baltalimanı Antlaşması ile Osmanlı ticaret ve sanayisinin köküne kezzap dökülür.
İngiliz firmalarına ve mallarına tanınan bu denli kapitülasyonlar, beş-altı sene zarfında diğer Avrupa ülkelerine de tanınır ki; vergiden ve gümrükten muaf tutulan bu firma ve emtiaya karşı, Osmanlı'nın rekabet edebilmesi muhal üstü muhaldi. Bu antlaşma ile Avrupalılara alenen ve resmen şöyle dendi: Biz yokuz; buyurun, Osmanlı ülkesinin ticaret ve sanayii sizlere hayırlı olsun!
İktisaden çökertilmemiz yetmeyecek; aynı paşalar hazeratı, bundan bir yıl sonra (1839) Tanzimat Fermanı'nı ise, yeni padişaha (Sultan Abdülmecid) imzalatacaklardı. Bu fermanla; gâvura gâvur denemeyecek ve bu kanunla padişaha haddi bildirilmiş olacaktı! Nitekim, öyle de oldu.
Had bildirme işlemi; kısa sürede meyvesini verdi ve; kendinden bir önceki padişah zamanında (Navarin) yok edilen Osmanlı donanmasını dünyanın 3. Donanması hâline getiren Sultan Abdülaziz'i, yine kendi askerleri (Serasker Hüseyin Avni Paşa, Deniz Kuvvetleri Komutanı Süleyman Paşa ve tabii, mahut cuntanın başı Mithat Paşa...) boğdurdu.
'Vatan Şairi' olarak anılan Namık Kemal de; aynı aymazlıkla velinimetine düşmanlık ederek; Sultan Abdülaziz'e karşı şu dizeleri yaveliyecektir: "Mu'ini zalimin dünyada erbab-ı denaettir./Köpektir zevk alan sayyad-ı biinsafa hizmetten!" Bugünkü Türkçe ile: "Dünyada zalimin yardımcısı, aşağılık kimselerdir; insafsız avcıya (Sultan'a) hizmetten zevk alan ancak köpektir!"
O günün aydın geçinenleri ile bugünküleri kıyas edin; aynı kalıptan (Batı'nın dönme tezgâhından) çıkmış olduklarını görürsünüz! Aynı satılmış aydın (!) tipini Sultan Abdülhamid döneminde de ve onu takip eden devirler boyunca da; milletine ve mukaddesatına düşman hainler ve zalimler güruhu olarak, mebzul miktarda görürüz ve görmekteyiz...
Bütün bu ihanet şebekesinin ortak tavırları; nizama başkaldırmak ve kana doymamaktır.
Sultan Abdülaziz'in, Sultan Abdülhamid'in ve takipçilerinin ahı bitmeden; Cumhuriyet ve hatta demokrasi dönemimizde bile devlet ve siyaset adamlarımızı asarak; darbe üzerine darbelerle görevden el çektirip istiskal ederek ahları perçinledik, perçinlemeye devam ediyoruz!
Milletçe; bu denli katmerli günahla, Mahkeme-i kübra'ya ne yüzle gidebileceğiz?!
İngiliz; maddede ve manada, iki yüz sene önce sıktığı ümüğümüzü hiç bırakmadı; Baltalimanı Antlaşması ve Tanzimat Fermanı ile başlayan süreç, Lozan'la yeni bir ivme kazandı. Bilahare; NATO ile ve hepsinden önemlisi 'Paralel devlet yapılanması' ile kılcallarımıza kadar nüfuz ettiler. 90'lı yıllarda yapılan Gümrük Birliği Anlaşması ile de, ekmekli kadayıflarına kaymak ilave ettik! (Yarın devam...)
Devlet ve millet hayatında istihbaratın önemi izahtan varestedir. Maddemizle ve köreltilen manamızla, bu denli bir teslimiyetin neticesinde; bağımsız yani millî bir istihbarat teşkilatından bahsedilebilir mi?
Nasıl bahsedilebilir ki; adı millî olan istihbarat, Başbakan'a bağlı güya; ama, kendisine yapılan darbeden haberi yok! Nitekim; Başbakan Bülent Ecevit, Özel Harekât'ın maaşlarını ABD'nin ödediğini tesadüfen öğrendi. Keza; Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan da, on iki yıllık başbakanlığının son dönemlerinde 'Paralel devlet yapılanması'nı anlayabildi. Anlamayabilirdi de; nitekim, bundan önceki onca başbakanlardan hiçbirisi anlamadı, anlayamadı.
Anlaşılmamasını sağlayan güç; ülkemizin istihbaratını elinde bulunduran güçtü! AK Parti hükümetleri iş başına gelinceye kadar, bizim istihbaratımız evlere şenlikti! Paramparça bir halde olup, her biri diğerine kontra gidiyordu: MİT, Genelkurmay İstihbarat, Jandarma İstihbarat, Polis İstihbarat...
Bakınız; çok açık yazıyorum: Türkiye'nin çeşitli kurum ve kuruluşları, Osmanlı Devleti'nin çöküş sürecinden beri, Batılılarca ele geçirilmiştir. Çöküş sürecinde; bu kurum ve kuruluşlar aleni idi: "Fransız Elektrik İdaresi, İngiliz Şehir Vapurları İşletmesi vb." Daha sonraları ise, kamufle edildiler!
NATO ile başlatılan 'gladyo' tahakkümü, daha sonra; yükselen değer olarak dînî bir havaya büründürülerek 'Paralel' yapıya dönüştürüldü.
Zararın neresinden dönülse kârdır; bütün bu kurum ve kuruluşlar, yeniden ve gerçek manada millileştirilerek tahkim edilmelidir. Evvelemirde de; devleti tahkim etmek gerekmektedir. Bunun için de, süratle bir demokratik anayasa şarttır. Anayasayı demokratik kılmamak için ayak direyenlere dikkat edin; hâlâ eski anlayıştan ve eski devletten medet ummaktadırlar!
Devletin bir daha ele geçirilemeyeceği demokratik bir anayasayı, behemehal kuvveden fiile çıkarmalıyız.
Şu hâlde; yeniden bir millî mücadele başlatmanın arifesindiyiz. Millet eliyle Cumhurbaşkanını seçtik; yeni anayasa ile bunun icracı kılınması şarttır. Sistemin adı demokrasi ve Meclis'in duvarında; 'Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir!' diye yazdığına göre; bunu, klişe olarak bırakmak yerine gerçek kılmalıyız; ve devlet-millet hayatına hakim kılmalıyız. Nasıl mı? Çok basit; o da Sezar'ın hakkını Sezar'a vererek...
Şimdiye kadar; sistemimizle, Batı'ya özenerek Batılılara teslim olduk. Artık, kendimize gelmek zamanıdır. Sistemimiz demokrasi olduğuna göre; şimdiki gibi 'demokrasi tiyatrosu' oynamayı bırakıp gerçeğine ulaşmalıyız. Yasama-Yürütme-Yargı deniyor. Şu anda, bunların hepsi de yanlış yerlerde ve birbirlerine kontra gidiyorlar. Bunun doğrusu; Yasama ile Yürütme, şimdiki gibi iç içe olmayacak. Yargı da, şimdiki gibi vesayete açık olmayacak. Gelişmiş tüm demokrasilerde olduğu gibi; Yargı, Cumhurbaşkanı ve parlamento tarafından seçilecektir. Böylece tüm erkler, doğrudan millete bağlı olmuş olacaktır.
Aksi halde, sistem her an darbelere açıktır!
Yine bakınız; Hakan Fidan'a gelinceye kadar; Başbakan'ın önüne gelen tüm istihbarat bilgileri aldatmaya matuftu! Gerçek bilgiler verilseydi; derin devlet 'Paralel' yapılanması; başta Tayyip Erdoğan olmak üzere, onca başbakanlar döneminde gizli kalabilir miydi?
Hakan Fidan, milletvekilliği için; istifa edip aday adayı olunca, Cumhurbaşkanı kırgınlığını ve üzüntüsünü ifade etti. Benim sır küpüm dediği adam; üstelik, ülkenin en hayati konusu olan çözüm süreci arifesinde istifa ediyor! Reva mı bu?!.
Neyse; hatadan dönüldü ve taşlar yerine kondu!
Ülkemiz adına; yüz yılın en büyük başarısı, malum Barış Süreci'dir. Bu sürecin kilit ismi de; MİT başındaki kişi, yani Hakan Fidan'dır. Dikkat ediniz, ilk defa MİT, Hakan Fidan'la millilik vasfı kazanıyor; bu durum, İsrail'in yırtınmasından belli değil mi?
Bütün bunları anlayamayan muhalefete ne demeli? Gerçekten bu ülkede ciddi bir muhalefet krizi var. Ne CHP ve ne de MHP ülkemizdeki değişimin farkında değil! İttihat Terakki vârisleri, muhalefette de olsalar, 'vesayet sistemi' sayesinde iktidarlarını her daim sürdürüyorlardı.
Tayyip Erdoğan, ellerinden bürokratik oligarşiyi aldı; şimdi gerçek muhalefet oldular. 7 Haziran'dan sonra da, yepyeni bir anayasa ile gerçek demokrasi tesis edilirse, o zaman millete gün doğar!
16.03.2015
Asırlık oyun bozuluyor! -1-
20. Yüzyıl içinde iki büyük dünya savaşı yaşandı; insanlığa, bunların bedeli ise çok ağır oldu. Her iki büyük savaşın da sebebi maddi idi. Ama sonuçları itibariyle; asıl yıkım, insanlığın mana dünyasında oldu. Aradan yüz sene geçmesine rağmen; ne Batı ve ne de Doğu buhranını yenebilmiş değildir.
Birinci Dünya Savaşı petrol sahalarının paylaşımı yüzünden oldu; o sahalar ise, Osmanlı hinterlandında bulunmaktaydı. Batı, Osmanlıya Türk diyor ve ondan öcü gibi korkuyordu. Zira, ellerinde bulundurdukları müstemlekelerini onca masraf ve askerî tedbirlere rağmen idare edemiyor ve her daim her yandan isyanlar yükseliyordu.
Üç kıta-yedi iklim gibi; çok geniş bir coğrafya üzerinde bulunmasına rağmen, Osmanlı diyarlarında sulh-sükun ve huzur hakimdi. Sebebini araştırdılar ve buldular: İmparatorluğun en ücra köşelerine kadar hüküm-perva olan Kur'an nizamı ve o nizamda; yerlerin ve göklerin temsilcisi olan Halife-Sultan'ın varlığı ve etkisi. Öyle ki; senede iki dînî bayramda gönderilen 'selam-ı şahane' ile tüm bu İslam beldeleri hizaya çekilebiliyor!
Başta İngilizler olmak üzere; tüm İslam düşmanları; kendileri için tehlikeli gördükleri bu iki sebebi ortadan kaldırmak için, iş birliği yaparak yoğun gayretlerin içine girdiler.
Bu cümleden olarak, evvela içerisini dizayn ettiler: Askerî ve sivil bürokrasinin tepe noktalarını masonlaştırarak kendi güdümlerine soktular. Para ve mevki-makam vererek ve de nefislerini tatmin ederek satın aldıkları bu kişileri, kendi devletlerinin ve sultanlarının aleyhinde kullandılar.
Mason locaları marifetiyle bu denli şer güçlerini âdeta bir fabrika gibi çalıştırıp; her meslek ve meşrepte bolca hain ürettiler. (Sadrazamlar, nazırlar, seraskerler, paşalar, valiler vb.)
İçimizdeki hainler güruhu, hummalı çalışmalara girişerek; maddi ve manevi olarak; asliyetinden, şahsiyetinden ve haysiyetinden uzaklaştırıcı; yıkıcı, yakıcı ve parçalayıcı hamlelere başladılar.
Milleti, önce saraya ve sarayın değerlerine ve sonrasında da; aynı milleti (Osmanlı milleti) Türk-Ermeni, Rum, Yahudi diyerek ve hepsinden önemlisi; Türk-Kürt, Arap, Arnavut, Boşnak diyerek ve bütün bu şeytanlıklar da yetmeyerek; en sonunda da Sünni-Alevi diyerek birbirlerine düşman ettiler.
İmparatorluğumuzu parçalayıp yıktılar ve bölüştüler; yetmedi.
Önce; parçalanmış bu coğrafyayı İngiliz sahiplendi; ardından, İkinci Dünya Savaşı sonrasında hep birlikte paylaştılar. Her iki paylaşımda da bize zırnık koklatmadılar. Hem koklatsalardı bile, bizim koklayabilecek hâlimiz yoktu. Zira başımıza musallat edilen bu hainler güruhu, milleti düşman bellemiş ve onunla âdeta savaşıyordu! Yani, millet olarak bizler, 'meşguliyetle tedaviye tabi' tutulmuştuk! Çünkü, onların gözünde milletçe 'deli-divane' idik!
Bakınız, bir asırdan beri Türk-Kürt savaşı yaşanıyor bu ülkede. Son otuz senesi ise, düşük yoğunluklu olarak devam ediyor ve milletimizin on binleri bulan civanmertleri yanında varımızı-yoğumuzu alıp götürdü bu anlamsız savaş. (Yarın devam...)
Geçen asrın başlarında hedefte Osmanlı Sultanı 2. Abdülhamid Han vardı. Şimdi ise hedeflerindeki isim Tayyip Erdoğan!..
Başbakan Başdanışmanı Prof. Dr. Vedat Bilgin, Batı'nın yüz yıldır emek vererek yaptığı, Kürtleri Türkiye'den ayırma planlarını Erdoğan'ın yırtıp attığını söyledi. Bilgin: "Erdoğan'a düşmanlığın ne kadar büyük olduğunu buradan anlamalıdır!" diyor.
Geçen asrın başlarında hedefte Osmanlı Sultanı 2. Abdülhamid Han vardı; o mübarek, şahsi dehasıyla imparatorluğun yıkılmasını otuz üç sene geciktirdi. Bilindiği üzere önce onu hal'ettiler; (tahtından indirdiler) akabinde devleti ve milleti paramparça ederek, kirli emellerine nail oldular.
Aradan tam bir asır geçti; şimdi de hedeflerindeki isim Tayyip Erdoğan! Çünkü; çok iyi biliyorlar ki, Tayyip Erdoğan, bu milletin başında oldukça hiçbir zaman o mel'un ve meş'um emellerine ulaşamayacaklar.
Nasıl ki, o günün hainleri ve en azından aymazları Sultan Abdülhamid Han'ı anlayamamış ve karşısında yer almışlarsa, bugün de aynı güruh, Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan'ın ve onun başlatmış olduğu 'Çözüm Süreci'nin karşısında düşmanca tavır alıyorlar.
Dün, dışarısının içimizdeki maşaları olan yerli işbirlikçi masonlar vardı; bugün ise, aynı şekilde dizayn edilen ve sözde dînî kılıfa sokulmuş 'Paralel' yapı unsurları var!
Bakınız, çok açık yazıyorum: Tayyip Erdoğan ve onun başlatıp başarıyla sürdürdüğü 'Çözüm Süreci' olmasaydı, Güney-Doğu, çoktan koparılıp gitmişti! Orta-Doğu'da taşlar yerinden oynamış ve onca ülkede iç savaşlar yaşanmaktadır. Bu savaşlar başka ülkelere de yayılıp; yeni devletçikler oluşturulacak ve sınırlar yeniden çizilecektir.
Bu denli netameli bir coğrafyada; bana dokunmayan yılan bin yaşasın diyemezsiniz; sınırınızın ötesindeki iç savaş, sizin de savaşınızdır. Kobani, bunun tipik örneğidir ve Türkiye sayesinde kurtarılmıştır.
Komşudaki yangına seyirci kalırsak, aynı yangınla biz de yanarız!
Bu tehlikeli durumu Abdullah Öcalan gördü ama içimizdeki aymaz muhalefet bir türlü göremiyor! Tayyip Erdoğan'ı düşürmek pahasına vatanın düşmesine razılar!
Yeni taksimatın baş aktörü ABD'dir. Bunu sağlarken; mahut coğrafyadaki insanları, Alevi-Sünni diye birbirlerine düşürüp savaştırarak gerçekleştiriyor. Türkiye'nin de elini-kolunu bağlayarak (Tayyip Erdoğan'ı alaşağı ederek, Çözüm Süreci'ni akamete uğratıp yeniden Türk-Kürt savaşını başlatarak vb.) bölgede söz sahibi olmasını engellemeye çalışıyor
Bizdeki aymaz muhalefetin gözünde Tayyip Erdoğan, ABD'ye yanaşınca Amerikan uşağı; ABD politikalarına karşı çıkınca da, ülkeyi yalnızlığa iten kişi olarak tanımlanıyor! Ama, kendileri, onca avaneleri ile birlikte insan kasabı Beşar Esed'in yanında poz vermekten utanmıyorlar!
Tarihi kahramanlar yazar; aynı tarih hainleri de unutmaz!
30.03.2015
Akıllar tatilde! -1-
DHKP-C terör örgütü uzun zamandır; Batılı devletlerin taşeronu olarak hareket edip Türk Devleti aleyhinde faaliyette bulunuyor. Dolayısıyla Türk emniyeti ve istihbarat kuruluşları, bu yapıyı çok iyi bilmektedirler. Batılı şer güçleri, PKK'yı öne sürüp eylem yaptırdıklarında DHKP-C'yi geri çekip pusuda bekletirler; bu örgütü meydan yerine salıp kan döktürdüklerinde de PKK'yı geri çekip pusuda bekletirler.
Türkiye'nin baş belası bu örgütlerin Batılı ağa-babalarından aldıkları talimat: 7 Haziran seçimlerine giderken; ses getirecek terör eylemlerine imza atarak ülkeyi kaosa sürüklemek; milleti yıldırıp iktidar partisinden soğutmak ve arkalarında yer aldıkları partileri iktidara taşımaktır.
Bakınız: Çağlayan Adliyesi'nde şehit edilen savcının katillerinin telefonla 'öldürün' talimatını aldıkları şahıs (Hüseyin Tekin), cumhurbaşkanı Necdet Sezer'in sözde rahatsızlığından dolayı af edip salıverdiği bir militan! Şu anda Yunanistan'da yaşıyor; oradan verdiği talimatlarla mahut örgütü yönetiyor.
Emniyet birimleri, olayın ardından; örgüte yönelik seri operasyonlar düzenliyor ve onlarca kişiyi gözaltına alıyor. Basılan hücre evlerinde yakalananlar arasında bir de İngiliz ajan bulunuyor! DHKP-C örgütünün Alman gizli servisi ve Alman derin devleti ile iş tuttuğu biliniyordu. Demek ki 'üst akıl' tek değil; birçok üst akıl var ve bunlar, Türkiye aleyhinde ortak çalışıyorlar.
Çağlayan Adliyesi'ndeki olayda, güvenlik zaafı apaçık ortadadır. Millî İstihbarat'ın görevi, olayı, vuku bulmadan önce bertaraf etmektir. Nitekim, aynı örgüt bağlamında bir sürü eylem; bu şekilde, yani vuku bulmadan önlenebilmiştir. Ayrıca, kritik yerlerin güvenliği, asla özel güvenlik kuruluşlarına terk edilmemelidir.
Sözde demokrasiye geçtiğimiz 1950 senesinden beri, sağ iktidarların en büyük handikapları güvenlik konusunda olmuştur. İsmet İnönü devrinde; bir uzatmalı çavuş yedi pare köyü inletir ve titretirdi! Aynı İnönü; sağ iktidarların bu denli zaaflarını bildiğinden; bir seçim öncesi Anadolu'da uğradığı sabotaj eylemini (trenini durdurmak) bahane ederek; bir kanun çıkarttı. Bu kanunla gelecek bütün hükümetleri güvenlik zaafına mahkûm etti.
O gün bugündür; seçimlerden üç ay önce; hükümetin üç bakanı (adalet, içişleri, ulaştırma) istifa eder ve yerlerine bürokratlar atanır! Dünyanın hiçbir demokrasisinde böyle bir aymazlık yoktur. Bu üç mühim bakanlık, neredeyse devlet demek. Üç ay için devleti askıya alıyorsun; yahut, davulu hükümetin boynuna asıp tokmağı başkalarının eline veriyorsun!
Vaktiyle bürokrasi, bütünüyle CHP'nin güdümünde olduğundan; böyle bir şark kurnazlığı ile gelecek hükümetlerin ellerini-kollarını bağlamış oldular. Bürokrat, kendinden de olsa, neticede bürokrattır. Oysa, her üç bakanlığın da çok mühim işleri vardır ve bunlar mutlaka siyasi irade istemektedir; bürokratta ise, bu güç yoktur ve olamaz.
Şu halde; bu deli saçması kanun bir an önce kaldırılmalı, millî iradenin önü açılmalıdır.
1983 yılından beri, terörle; 'düşük yoğunluklu savaş' denebilecek bir şekilde boğuşuyoruz. Devlet ve millet olarak çok acı tecrübeler edindik. Ülke olarak bizi karıştıran dışarısı ama; içimizdeki uzantılarını kullanarak emellerini gerçekleştirmek istiyorlar.
Onlara göre, Türkiye'nin yumuşak karnı olan meseleleri belli; bunları dosyalayıp rafa kaldırmışlar. Zamanı gelince, birer birer indiriyorlar. Seçim öncesi dönemler, bu işlerin tam zamanıdır. Otuz seneyi aşkındır TÜRK-KÜRT dosyasını icra ettiler; başaramadılar.
Neticede; çözüm sürecinin iyi gittiğini gördüklerinde; derhal başka bir dosyayı indirdiler. Şu an indirdikleri ve üzerinde; çeşitli terör eylemleri ile çalıştıkları dosya Alevi-Sünni çatışması çıkarmaktır.
Sovyetlerin yıkılışından sonra, Komünizm tehlike olmaktan çıkmış; onun yerini İslam almıştı. Üst akılların hedefindeki düşman, İslamiyet ve İslam ülkeleridir. Aynı dosyayı (Sünni-Alevi çatışması) İslam coğrafyasında (Orta Doğu) açtılar.
İran, Irak; Suriye, Lübnan, Yemen, Mısır, Suudi Arabistan, Ürdün, Katar ve hatta Türkiye bu mezhep savaşına sürüklenmek isteniyor. Türkiye'de işbaşında olan hükümet ve devlet lideri (Tayyip Erdoğan) üst aklın güdümünde olmadığından, onların da bir an önce bertaraf edilmesi gerekmektedir. Aynı içerikle dosyayı, Türkiye'nin içinde de açıp; bir taşla iki kuş vurmak istiyorlar!
Bundan dolayı; 'ağaç bahane-Gezi şahane!' idi! Hem Gezi olaylarında, hem 17 ve 25 Aralık girişimlerinde ve hem de Kobani olaylarında bu oyunun provasını yaptılar.
Dışımızdaki düşmanlar da çok iyi biliyorlar ki; Türkiye'nin içindeki düşmanın dünyada emsali yoktur! Bunlar, başta bir kısım medya olmak üzere; mahut muhalefet ve bu ülkenin yarı aydınlarıdır! Bu düşmanlık bizzat milletin kendisinedir. Millet, kendi partilerine oy vermediği için cezalandırılmayı hak etmektedir!
İktidarın değiştirilmesi işinin sandıkta olmayacağını; direnme ile yani sokak eylemleri ile iktidarı devirmeyi meşru görüyor ve bunu ilan ediyorlar. Bundan dolayıdır ki, savcıyı hunharca şehit eden teröriste terörist diyemiyorlar. Eylemci diyorlar!
Utanmadan, arlanmadan; DEAŞ militanlarının barbar görüntülerini andıran mahut fotoğrafı, gazetelerinde ve televizyonlarında teşhir ediyorlar.
CHP'de ömür tüketmesine rağmen; nedametine inanılan ve lütfedilip AK Parti sıralarına alınıp bakanlık mevkiine çıkarılan; bakanlıktan alınmayı içine sindiremeyip partiden istifa eden Ertuğrul Günay nam isimli şahsiyet; '7 Haziran son seçim olabilir!' demiş. Bunu neden demiş biliyor musunuz? Türkiye'de despotik bir idare varmış; bu idarenin yapacağı seçim; vaktiyle kendi CHP'sinin yaptığı 'açık oy gizli tasnif!' şeklinde olabilirmiş.
Muhatabının aynasında kendini görüyor, zahir! Ne de olsa, eski alışkanlıkları!..
Öyle anlaşılıyor ki, 7 Haziran'a kadar; dışarısı ile içerisi el ele vererek; ellerinden geleni artlarına koymayacaklar. Çağlayan'daki katl olayı, bunun işaret fişeği idi!
Güvenlik yasası tam zamanında devreye girmiş oldu; akıllar tatile çıksa da; artık kimsenin bahanesi kalmadı.
Devlet başa!
06.04.2015
Dışarısının güdümüne alışmak! -1-
"Hakikati, ceket astarımızın içinde unuttuğumuz" ve kurtuluşu Batı'nın kusmuğunda aradığımız iki asırdan beri dışarısının güdümündeyiz! Bizim için hazırlamış oldukları "kurtuluş reçetelerini" (gerçekte ise, ölüm fermanı) tatbik ettikçe batıyor; battıkça, asla ibret almıyoruz. İbret almadığımız şundan belli ki; kurtuluş ümidi ile yine aynı kapıya gidiyor; elimize tutuşturdukları acı reçetelerle geri dönüyorduk!
Oysa; Batı'nın bize biçtiği kefen; ne olmamız ve ne de ölmemizdi. Yani, tek kelime ile sürünmemizdi. IMF'ye borçlanıp yaptığımız tüm stand-by anlaşmalarının neticesinde, düzlüğe çıkmak şöyle dursun; her seferinde sıfırı tüketerek, yeniden avuç açmak zorunda kaldık. Tehlikenin büyüğü ise, maddi olmaktan ziyade manevi idi. Alan el olduğumuzdan; emirleri de alıyor ve; devlet ve millet olarak hayatımızı, bu emirler doğrultusunda ta'yin, tespit ve tanzim ediyorduk!
Bu hâl, cemiyet olarak; hemen herkeste aşağılık kompleksi meydana getirdi; biz bilemeyiz onlar bilir; biz yapamayız onlar yapar, diyorduk!
Batılının Doğu'ya has kurguladığı "güdük kafa"lara göre; bize göre Başkanlık Sistemi olmaz; bize göre Anayasa olmaz! Aynı "güdük kafa"nın bir de şeytani yansıması vardır ki; evlere şenlik! Zira, bu "güdük kafa"ya; Batı'dakinin aynını alalım diyorsun; hayır diyor!
Bunun sebebi gayet açıktır: Batı, kendi sistemini kurarken ve anayasalarını yazarken hep insanı merkeze oturtmuştur; yani önce insan demiştir. Bize dayatırken; bizi insan görmediğinden; asla insan merkezli sistem ve anayasalara imkân tanımamıştır.
Halbuki, işin gerçeğini asırlar önce bizim atalarımız söylemiş ve tatbik etmişlerdir: "İnsanı yaşat ki, devlet yaşasın!"
Bakınız: Diğer tüm etnik unsurlarla birlikte; Kürtleri de yanımıza alarak, Kurtuluş Savaşı yürüttük. Savaşın sonunda kurduğumuz devlette; bir asra yakın bir zaman, Türk'ten başka unsur tanımadık. Bunu da Batılı "güdük kafalar"la ve Batı'nın empozeleri ile yaptık. Bize yaptırılan "darbe anayasaları" ile; insanlarımızın yaratılışlarını (kimliklerini-dillerini) inkâr ettik.
Hak ve hakikate aykırı tüm bu davranışlarımız; beklediğimizin aksine sonuçlar doğurdu. Bu kez aynı Batı; onlara Kürt olduklarını ve bu uğurda savaşmaları gerektiğini ve bu uğurda ne gerekiyorsa yapacağını söyledi ve yaptı.
Bu yüzden; otuz yıldır, ülkemizin bir bölümünde "düşük yoğunluklu savaş" yaşanmakta!
İki yüz sene geri gidin: Ne ırk esasına dayalı bir ayırım görürsünüz ve ne de bu uğurda bir çatışma! Demek ki, zaman olarak ileri gitmişiz ama; mahut şablonlarla ve ön yargılarla parsellenmiş kafalarımızla, gerinin de gerisine düşmüşüz
Kendimiz olsak; kendi kararlarımızı verip; anayasalarımızı kendimiz yapsak; bu, "delinin zoru" durumlara düşer miydik?
Yine bakınız; bu cemiyet, yüz senedir bir başörtüsü etrafında kavga edip güç tüketti.
Bu hâlimizi tımarhanedeki delilere söylesek; inanın, gülmezler; şerrimizden ve lanetimizden sakınmak üzere yanımızdan kaçarlar!!! (Devamı yarın, F.B.
Dışarısının güdümüne boyun eğmeyen bir lidere sahibiz. Mahut muhalefet; Selahattin Demirtaş'ıyla, CHP ve MHP'siyle ve hepsinden önemlisi "Paralel" yapısıyla; malum medyalarıyla batarya ile ateş ederek, Tayyip Erdoğan'a; 'orada yalnız kalacaksın!' diye boşuna söylemiyorlar.
Çünkü; dışarıdaki ağa-babaları öyle istiyor. Dışarısı, Erdoğan'ı hedef tahtasına oturttu. Onlar da pekâlâ biliyor ki; Erdoğan'ın millet nezdindeki gücü, AK Parti'nin ve onun tek başına çıkarmış olduğu hükümetin gücünden daha fazladır. Böylesine güçlü bir lidere söz geçirebilmek; eskiden alışageldikleri gibi emir verebilmek mümkün mü?!.
7 Haziran seçimleri, Cumhuriyet kurulduğundan beri yapılacak en önemli seçimdir. Devlet ve millet hayatımızın kararlarını dışarısı mı, yoksa içeride bu milletin kendisi mi verecek? İşte, bunun cevabı 7 Haziran seçimlerinde verilecektir!
Malum; AK Parti'nin kurucu kadroları, üç dönem kuralına takıldığından, boşalıyor. Bu durumu fırsat bilen mahut şer cephesi; hükümetle ve hatta AK Parti ile Tayyip Erdoğan'ın arasına duvar örmek istiyor. Kurucu kadronun boşalmasını, AK Parti'nin yumuşak karnı görüyor ve oradan yüklenmek istiyorlar.
Akılları sıra, bel bağladıkları en büyük kozları da Başbakan Davutoğlu idi. Çünkü, aynı örnekleri, daha önce de Demirel-Çiller, Özal-Akbulut dönemlerinde görmüşlerdi.
Göremedikleri ve hesap edemedikleri bir değil iki şey vardı: Dava ve dava adamlığı...
Davutoğlu dava adamı idi ve AK Parti'nin seçim beyannamesine Başkanlık modelini kendi elleriyle yazmıştı!
Ne gariptir ki, hâlâ Tayyip Erdoğan'ın ve AK Parti kadrolarının başarısının sırrını göremiyorlar! Geçen gün televizyonda; meslektaşımız Markar Esayan bir gözlemini anlatıyordu:
"Cumhurbaşkanlığı seçimi İstanbul mitingine katıldım; büyük izdiham vardı. Dört kilometre boyunca akan kalabalıkla yürüyerek meydana eriştim. Yanımda 80 yaşında ak sakallı ve bastonlu bir ihtiyar yürüyordu. Meydan yerine ulaşınca kendisine dikkat ettim; yorgunluktan eser yoktu ve gözleri ışıl ışıl olup gülüyordu. Sevinçliydi; çünkü, kürsüdeki Tayyip Erdoğan'a bakarken, bizzat kendisini görüyordu! Çok iyi biliyordu ki, kürsüdeki şahıs, Kasımpaşa'nın çamurlu yollarından, SSK hastanelerinin önündeki kuyruklardan çıkıp gelen, kendisi gibi bir çile adamıydı!.."
Milletin içinden, onun mayasından süzülüp gelen gerçek liderler ancak, reform yapabilirler. O yüzden; işbaşına geldikleri günden beri onca reformun altına imza attılar. Hepsinden önemlisi; asırlık çözüm meselesinin altına gövdelerini koydular!
Dışarısı ve içimizdeki iş birlikçileri, çözüm sürecinin başarıyla sonuçlandırılmasını isterler mi?
Asla!
Ne yapıp edip; bu süreci durdurmak azmindeler. Bunun için de ellerinden geleni artlarına koymayacaklar; nitekim, koymuyorlar da...
Çözüm sürecini, sanki Selahattin Demirtaş ve HDP başlatmış gibi; "Bu iş Tayyip Erdoğan'la olmaz!" diyorlar. Dereyi görmeden paçayı sıvamaya kalkışıyorlar; ufuktaki barışın parsasını, AK Parti'siz devşirmeye yelteniyorlar!
Çözüm sürecini Tayyip Erdoğan ve AK Parti kadroları yalnız başlarına başlattı ve yürütüyorlar. Hatta, Selahattin Demirtaş'a ve HDP'ye rağmen yürütüyorlar ve yürütecekler.
Yeter ki, arkalarında yeterli halk desteği olsun!..
13.04.2015
Soykırım ha; o da ne?! -1-
Batı, yaygın propagandasını öylesine etkili ve sürekli yaptı ki; tarih boyu sergiledikleri vahşetlerini en kalın şallarla örttüler!..
Son 200-250 senedir, bu toplumun ensesinde boza pişirilmektedir. Türk'ün ezeli düşmanlarının; durmak bilmeksizin tatbik mevkiine koydukları bu denli, maddi ve manevi imha politikaları neticesini verdi ve devlet ve millet hayatımızda aktif olmayı bırakıp, hep birlikte müdafaaya çekildik.
Onlar medeni, biz barbar; onlar ilerici, biz gerici; onlar âlim ve bilge, biz cahil ve cühela; onlar birey ve millet, biz kabile ve sürü; onlar zengin ve güçlü, biz fukara ve güçsüz; (şimdi sıkı durun) onlar insan, biz ise hayvan!.. Yanlış okumadınız; Batı'nın gözünde Türkler (Müslümanlar) insan değildir!
Bu yakıştırmayı sokaktaki sıradan insanları değil; kendi toplumlarının yetiştirip başlarına getirdikleri devlet ve siyaset adamları, ülkelerinin en yüce makamı olarak addettikleri parlamentolarında dillendiriyorlar ve onlarca parlamenterden hiç kimse, bu görüşe karşı çıkmıyor.
Batı, yaygın propagandasını öylesine etkili ve sürekli yaptı ki; tarih boyu sergiledikleri vahşetlerini en kalın şallarla örttüler ve hem kendi toplumlarının ve hem de bizim gözümüzden bunu sakladılar. 'Demir Leydi' olarak anılan İngiliz başvekili Margaret Thatcher, bu vahim hallerini bakın nasıl dillendiriyor:
"... Batı olarak bizim medeniyetimiz; tıpkı bir ayna gibi, arkası incecik bir sırla kaplıdır ve o sır asla çizilmeye gelmez. Zira en ufak bir çizikte; altından tüm cılkımız meydana çıkar!"
Batı, Yahudi'nin tahrif edip kendisine kabul ettirdiği 'Engizisyon Hıristiyanlığı'nda; Papa'nın ve avanelerinin zulümleri altında asırlar boyu inledi. Mutlak iktidar gücünü, din adına ellerinde bulunduran bu zalame güruhu; kadını şeytan addedip yakıyor, krallara envayi çeşit işkenceler altında ölümlerden ölüm tattırıyor; inim inim inlettiği halk yığınlarına sahte cennetten arsalar satarak gününü gün ediyordu.
Bu yüzden Batı, kurtuluşu; dini ve din adamını inkârda ve kiliseyi, devlet hayatından dışlamakta buldu!
Oysa; aynı çağda (Orta Çağ) İslamiyet ve Müslümanlar altın devirlerini yaşıyor; sevgi üzerine inşa ettikleri medeniyetlerinde insanlar, kendileri için değil, birbirleri için yaşıyorlardı. Batı, sahte cennetlerini papazları eliyle satarken; Doğu'da (İslam âleminde) gerçek Cennet'e girişin yolları; mü'minlerin birbirlerinin kalplerine akıttıkları sevgi pınarlarından geçiyordu.
Papa, 'soykırım' ifadesini kullandı diye küplere biniyoruz. Bırakın Papa'yı veya dışarısını; biz içimizdekilere, yani kendimize gerçek tarihimizi öğretebildik mi?..
Müslümanların inşa ettikleri 'firuze kubbeli medeniyetimiz' ; Batı'yı körü körüne taklit yüzünden; tıpkı Batı'nın Orta Çağ'ı gibi, zifiri karanlık gösterilmiş; Batı'nın vahşetini örten şal, bu kez Doğu'nun hak ve hakikatini örtmek için kullanılmıştır!
İşin bundan daha vahimi ise, aynı bilgi ve propaganda kirliliği ve Batı'yı körü körüne taklit yüzünden; biz de kurtuluşu, dinden uzaklaşmakta ve yüce dinimizi, devlet ve millet hayatımızdan çıkarmakta bulduk! Öylesine çıkardık ve dinimizden öylesine uzaklaştık ki; dinimizin emri olan başörtüsünü serbest bırakabilmek (!) için; toplumca onlarca sene pösteki saydık!
200-250 senedir Batı'dan kurtuluş reçetesi alıyoruz; her alışta; maddede ve manada daha da battık ve batıyoruz. Bu reçeteler yüzünden; benliğimizden kopup; bizi biz yapan değerlerimizden uzaklaştık.
Artık, bütünüyle Batı'nın elindeydik; İngiliz kumaşı iddiasıyla, bize diktikleri elbise, gerçekte kefenimizdi! Bizi, bize öylesine unutturmuşlardı ki, bunu bilebilmemiz için, en az bir asırlık bir mücadele gerekiyordu.
Âdeta ölüm uykusundaydık; kendimize her gelir gibi olduğumuzda; dışardan ayarlı, dahili bir darbe topuzunun şiddetiyle yeniden uyumaya terk ediliyorduk!
Geçen 200 senenin, tüm kurtuluş reçetelerinin hemen hepsi zehirle kaplanmış şeker olarak sunulmuştu. Birçoğumuz zehirlendi; öyle ki, Batılıdan daha Batıcı oldu! Artık Batı, batırma işlemini, içimizdeki bu Batıcılar eliyle temin ediyor. Hem öylesine batırıyorlar ki, Batı'daki ağa-babalarına taş çıkartıyorlar!
Papa, 'soykırım' ifadesini kullandı diye küplere biniyoruz. Bırakın Papa'yı veya dışarısını; biz içimizdekilere, yani kendimize gerçek tarihimizi öğretebildik mi? İçimizdeki papalar, seneler senesi aynı şeyi dillendirdiğinde ne yaptık; ne yapabildik?
Efendim; soykırım değil, 'mukatele' imiş. 'Tehcir'i, 'mukatele'yi sorun bakalım sokaktaki vatandaşa ne anlıyor? Bırakın sade vatandaşı; üniversiteli gençlerinize sorun; yakın tarih olarak ne biliyorlar?!
Tarih bilgisinden ve şuurundan yoksun nesiller; Papa ve yandaşları ne derlerse, kabul etmek zorundalar! Çünkü, dünyaya bakan tek gözleri var; o da Batı gözü.. Batı ne gösteriyorsa onu görmek zorunda!
Batı, neyi gördü ve gösterdi ki? Bosna'yı mı, Ruanda'yı mı, Filistin'i mi, Irak'ı mı, Suriye'yi mi, Doğu Türkistan'ı mı, Arakan'ı mı?.. Batı'nın gözünde tüm bunlar fludur ve asla net görülmezler.
Bugünü göremeyenlerden, dünü görüp değerlendirmeleri beklenebilir mi?
Bizimki de laf mı yani?!
Daha neler?!.
20.04.2015
Ermeni bahane!
Her sene nisan ayı geldiğinde, ülke olarak hop oturup hop kalkıyoruz! Hangi ülkenin devlet başkanı, başbakanı veya parlamentosu; 'soykırım' lafını kullanacak veya kararını alacak diye ödümüz patlıyor! Bu cümleden olarak; yine her sene ABD'ye resmî ve gayr-i resmî heyetler gönderiyor; ilgililerin aleyhimizde konuşmamaları ve bu doğrultuda karar almamaları için yoğun çabalar sarf ediyoruz.
Nedir bu aşağılık kompleksi Allah aşkına?!
Yalnızca bu tavrımız bile, suçlu olduğumuzun bir delili değil mi? Dikkat ediniz; olayların cereyanının üzerinden tam bir asır geçti. Bu bir asır içerisinde bizim; devlet ve millet olarak en büyük kaybımız; Cihan devletimiz ve onun elindeki güç ve kudretimiz.. Dolasıyla, yüz yıldır; hakkımızdaki kararları biz veremiyor ve hakkımızda yazılan tüm haberler hep tek yanlı yani, eyleyen açısından ele alınıp yazılıyor!
Edilgen, şahsiyetsiz dış politikaların sonuçlarından başka bir şey olmayan tüm bu rezil hallerden bir an önce kurtulmalıyız. Avuç açarken avuç ovuşturmanın izahı, bir dereceye kadar anlaşılabilir ama o günler geride kalmadı mı?
Batılı dostlarımız (!) bu hâli çok iyi bilmelerine rağmen; eski alışkanlıklarının gereği olarak; blöf yaparak üzerimize geliyor ve bizi eskiden olduğu gibi kıskaca almak istiyorlar.
Eski Türkiye ile istedikleri gibi oynuyorlardı. Zira veren el kendileri idi ve ne oldurup ne de öldürüyorlardı; tek kelime ile sürüm sürüm süründürüyorlardı! O hâlimizle, boşuna onlardan adalet ve insanlık bekledik. Halbuki onlar, tek bir lisandan anlar, o da; güç ve şahsiyettir.
Şükürler olsun ki, o güç ve şahsiyete eriştik; artık alan el değil, veren eliz ve hepsinden daha önemlisi şahsiyetimizi müdrik ve ona malikiz. Yani, haklarımızı müdafaaya muktediriz.
Bırakalım; onlar istedikleri telden çalsın! Bir kulağımızdan girer diğerinden çıkar! Yeter ki biz, temellerini attığımız Yeni Türkiye'yi tam ve kâmil manada inşa edebilelim. Bunun için 7 Haziran seçimleri en önemli kavşak noktasıdır. Bu kavşağı geçtik geçtik; artık bizi kimse tutamaz!
Bu durumu bizden çok daha iyi bilen Batılı dostlarımız (!), son kozlarını; birlikte oynuyorlar ve köhnemiş Ermeni enstrümanlarını koro hâlinde dillendiriyorlar! Tabii ki yersek!
Bu arada biz, dışarısından ziyade içimize bakmalıyız ve Ermeni yalanlarına teşne gafillere hadlerini bildirmeliyiz! Asıl hayreti mucip olan ise; Ermenilerle onca mukateleye girişen Kürtlerin sözcülüğüne soyunan Selahattin Demirtaş'ın Ermeni muhibbi tavrıdır. Bu kişi, daha kininin davacısı olamazken; nasıl oluyor da Kürtlerin davacılığına soyunuyor?!
Öyleyse, vay Kürtlerin hâline!
Yine bakınız; biz Türkiye olarak, Batılıların gözlerinde öylesine yokuz ki; seneler senesi 'karşılıklı olarak arşivleri açalım!' dememize rağmen; bunlar duymazlıktan gelinerek; Avrupa Parlamentosu olarak 'soykırım' kararı alıyor ve bunun neticesinde; karşılıklı olarak arşivler açılsın talebinde bulunuyorlar!
Bu kafaya günaydın yerine hoppala demek lazım!
26.04.2015
Ayırımcı kim?
Askerî ve sivil üst düzey bürokratlara; en büyük düşmanınız millettir deyip; millete rağmen iş gören zihniyettir!
Cumhurbaşkanlığına namzet olarak Abdullah Gül gösterildiğinde; yayınladıkları mahut bildiride; sözde değil, özde Atatürkçü arayışını dillendirip; milletin kahir ekseriyetini ellerinin tersiyle iten ve onları yok sayan zihniyettir!
İlk yapılan serbest çok partili seçimde sandığa gömülüp; bu durumu bir türlü hazmedemeyip; bu millet mutlaka cezalandırılmalıdır diyen zihniyettir!
Sandıktan çıkamayacaklarını anlayıp; kaos çıkarma peşinde koşup milletin iktidarını alaşağı ederek; iktidar mensuplarını sözde yüksek mahkemede yargılarken: 'Sizi buraya tıkayan güç böyle istiyor!' diyen zihniyettir.
Müslümana gerici ve yobaz, Kürtler için en iyi Kürt ölü Kürt'tür, Ermeni'ye Ermeni dölü, Yahudi'ye çıfıt (düzenbaz-hileci-korkak), Rum'a piç, Arap'a fellah, muhacire suyun ötesi, yerliye göbeğini kaşıyan yaftalarını takan zihniyettir!
Demokrasi der gibi gözüküp; sandıktan çıkamayınca da; bir Prof. ile bir köylünün oyu bir olamaz diyen zihniyettir!
Kendine ve partisine halkçı süsü verip; tek parti rejimi ile sürdürdüğü iktidarında; poturlu, şalvarlı, poşulu ve çarıklı halkın Kızılay'a girişini yasaklayan zihniyettir!
Yolsuz, susuz, ışıksız, okulsuz köyün meydanına tunçtan kafa heykeli koyup, altına, 'Ne mutlu Türk'üm diyene!' yazan ve gerçekte ise; çırılçıplak bir bedene ipekten kravatı takmayı çağrıştıran zihniyettir!
Daha düne kadar; ülkedeki başörtülülerin sayısı yüzde 70'lerde olmasına rağmen; baş örtülü kadınlara kamu alanlarını yasaklayan ve onları tarlaya ve hizmetçiliğe mahkûm eden zihniyettir!
Gençleri kamplara ayırıp; sözde adaleti gerçekleştirmek adına; 'bir soldan bir sağdan astık!' diyen ve bu meş'um fiili işlerken de; yaşı tutmayanın yaşını büyüterek asan zihniyettir!
Milleti korkutup sindirmek için kurdukları İstiklal Mahkemelerinde karar verirken; 'sanıkların i'damına, şahitlerin bilahare dinlenmesine!' diyen zihniyettir!
Elazığ'daki İstiklal Mahkemesinde, haksız yere ölüme mahkûm ettikleri baba ile oğulun infazında; babanın yaşı küçültülüp, çocuğun yaşı büyütülüyor! Babanın, beni önce asın diye yalvarmalarına rağmen, sırf ona işkence olsun diye, ciğerparesine gözlerinin önünde i'dam eden zihniyettir!
İkide bir demokrasiye askıya alıp, kurdurdukları sözde partiler üstü hükümetlerin başına getirdikleri başbakan; millete hesap vermek yerine; tek yetkili gördüğü kişiye; 'Paşam! Senin emirlerin bizim için Peygamber buyruğudur!' diyen zihniyettir!..
Aradan yüz seneye yakın bir zaman geçmesine rağmen, hâlâ nifak ve kaos peşindeler. Sebebi belli değil mi? Zira kurt, dumanlı havayı sever!
Kurt aynı kurt da; seneler senesi koyun addedip ensesinde boza pişirdikleri millet, hâlâ koyun mu?! Aç kurtlar gibi saldırdıklarına göre; kararı siz verin sevgili okuyucularım!
27.04.2015
Darbe utancı ile yaşamak!
Son iki yüz yıllık devlet ve millet hayatımızda; kendimiz olamadığımızdan (ister kendi kendimizden kopmuş olalım, isterse başkaları bizi kendimizden koparmış olsun), bizim adımıza yapılanlar hep başkaları tarafından yapıldı. Kendi yaptıklarımız da başkalarının baskı, dayatma ve telkinleriyle icra edildi.
Bunun sebebi ise gayet açıktı: Güçlü olan, kaideyi koyuyor, uyguluyor ve uygulatıyor!
Ta Sultan 2. Mahmud döneminde imzalanan Sened-i İttifakla (ayanlarla merkezî hükümet arasında imzalanan ve padişahın yetkilerini kısıtlayan sözleşme) başlayıp, Tanzimat Fermanı ve bilahare Kanun-i Esasi ile bir asır devam eden (1808-1908) ve neticede Meşrutiyetle taçlandırıldığı düşünülen ve hatta Cumhuriyetle de; devrimleri boyunca sürdürülen onca anlaşma ve kararlar; ister bizden, ister dışarıdan ve isterse her iki kesimce ortaklaşa alınmış olsun; bütün bu yolların sonu demokrasiye çıktı.
Bütün mesele; padişahın elinden alınan yetkiyi kimin veya kimlerin nasıl kullanacağı keyfiyeti idi. Osmanlı döneminde bazı sadrazamlar (Ali ve Fuat Paşalar), Cumhuriyet döneminin 1950'ye kadarki cumhurbaşkanları ve başbakanları, padişahlardan ziyade yetki kullanarak; millete rağmen icra-i faaliyette bulundular.
Bütün bunlara göre; millet hasta idi ve hastaya ilaç sorulmaz; acı da olsa, gerektiğinde zorla içirilirdi! Nitekim öyle de yapıldı. Millete sorulsa, devrim mi yapılabilirdi?! Milletin eğitim seviyesi çok düşük olduğundan; kendi kârını ve zararını hesap edemezdi; yani millet, henüz rüşdünü ispat edememişti!
Aralarından üç-beş tanesini istisna tutarsak; iki yüz senelik devlet ve millet hayatımızın tüm yöneticileri, kendilerini millete 'vasi' tayin etmişlerdi! Millet adına onlar karar veriyor ve icraat yapıyordu.
Baktılar ki; bu halleriyle dünya efkar-ı umumiyesine rezil oluyorlar; demokrasiye geçmeye mecbur kaldılar! Kuvvet ve kudretlerinin gitmemesi için de formül bulmuşlardı: Şeklen demokrasiye geçilecek ve tabir caizse, 'vesayet rejimi' devam edecekti.
Nasıl etmesin ki?! Daha ilk seçimde; cahil dedikleri millet, kendilerini, bir daha çıkarmamak üzere; ebediyen sandığa gömmüştü! 1950 seçim sonuçlarından dehşete kapılan vesayet erbabı (bir kısım general) İnönü'ye gelerek; isterse, seçimleri iptal edebileceklerini ve Paşa-babalarını yeniden iktidara taşıyabileceklerini söylediler!
'Milleti cezalandırmak gerektiğini(!)' söyleyen İnönü, dünyaya rezil olmamak için, bu isteği kabul etmedi. Ayrıca; ülkenin en ücra köşesindeki uzatmalı çavuşa varıncaya kadar her kademedeki askerî ve sivil bürokrasiyi, kendine göre dizayn eden İnönü, iktidarından emindi! Zira, kendisine muarız parti istediği kadar büyük bir sandalye gücüyle Meclis'e gelip iktidar olsun, asla ve asla muktedir olamayacaktı! Çünkü; gelip geçen tüm iktidarlar, davulu, ancak boyunlarına asabilirlerdi; tokmak ise, İnönü'nün (askerî ve mülki vesayet erbabının) elinde olacaktı!
Nitekim öyle de oldu; on sene geçmeden, tek başına iktidar olan Menderes hükümetini alaşağı ettirip, darağacında sonlandırdı!
Milletin iktidarını gasbeden zorba takımı, İnönü'ye: '... emirleriniz bizim için Peygamber buyruğudur, Paşam!' diyerek temennada bulunacaktı!
İnönü, bununla da yetinmeyerek; yeni yaptırdığı anayasa ile (1961) vesayeti, anayasal güvence altına alıp; resmen ve alenen kurumsallaştırdı! (Yarın devam F.B.)
1961 anayasasından sonra; kim iktidara gelirse gelsin asla muktedir olamayacak ve yalnızca iktidarcılık oynamakla yetineceklerdi. Nitekim; tek başına iktidara gelen Demirel, iktidar olamamanın feryad-ü figanıyla 'rodeo'culuk oynamış; anayasanın kılına dokundurtmayız diyenlerce alaşağı edilmiştir.
İktidarı gasbeden zorba takımının ilk işi ise, mahut anayasanın 72 maddesini değiştirmek olmuş!
80 darbecileri ise, eskisini bol addedip yeni anayasa ile (1982) vesayeti; daha şeytani bir ustalıkla tescil ettiler! Bir istisnası ile sözde darbe olamayacak; o da, hayali bir Şeriat korkusu idi! Bunun manası ise gayet açıktı: Bundan böyle hep dindarların iktidarları söz konusu olacağından (zira yapılan tüm anketler bunu gösteriyordu: Bu cümleden olarak; Milenyumla birlikte iktidar, mahut zihniyetin elinde olacaktı!); Şeriat olgusu, onların tepelerinde her daim Demokles'in kılıcı misali duracaktı!
82 anayasası ile elbiseyi dar kesip, içine tıkdıkları millete hayatı zehir ettiler.
Erbakan'ın koalisyonu ile korktukları, kısmen başlarına gelmişti! Dinden ve dindardan öylesine korkuyorlardı ki; yanlış anlayıp alaşağı ettikleri Erbakan'ın arkasından ağıt yaktılar!
2002'de de millet, 1950 senesinde yaptığını yaptı ve millete rağmen vasilik makamında kurulmuş partileri sandığa gömüp AK Parti'yi tek başına iktidara taşıdı. Vesayet odakları, ilk dönem AK Parti'ye adım attırmadı. Tayyip Erdoğan ve ekibi, sabırla koruğu helva yaptı ama...
Vesayetin ejderha kolu suret-i haktan gözükerek; AK Parti iktidarını bir ahtapot misali sarmalamıştı! Devletin, her kademedeki kılcallarına kadar nüfuz edip, iktidarı çepeçevre kuşattılar! Bütün bunları yaparken; vesayetin askerî kanadını içeri tıkarak; hem gücünü ve hem de birlikteliğini göstermek istiyordu. Buna ise; tepeden tırnağa tüm AK Parti kadroları kanmıştı!
Ahtapotun ipleri 'Güney komşu'muzla, ikamet edilen Okyanus ötesindeki müttefikimizin elindeydi! 'One minute!'le birlikte, mahut ittifak; Türkiye'nin ipini, 'paralel oluşum!' vasıtasıyla çekmek istedi!
Kabuk değiştiren darbeler ardı ardına sökün etti! Onlara göre; her bir darbe (Gezi Ayaklanması, MİT Müsteşarını istiskale yeltenmek, MİT TIR'larına baskın, 17 ve 25 Aralık girişimleri, Kobani Ayaklanması..) ölümcüldü.
Her biri dışarıdan destekli olsa da; eski darbelerde, kol kırılıp yen içinde kalıyordu!
'Paralel' darbelerde ise, yapılmak istenen; millî onuru ayaklar altına alıp, Türkiye'yi tüm dünyaya gammazlayıp rezil etmek (!) ve böylece; 'one minute'ün intikamını İsrail namına almak!..
'Paralel'i 40 yıldır; içimizde besleyip palazlandıranlar belli oldu. Aynı şer güçler, dün askerî vesayeti kullanıyorlardı; bugün ise, başta Türkiye'nin içerisi olmak üzere, tüm dünyada dal budak salmalarına müsaade edilen mahut 'paralel' yapıyı kullanıyorlar!
'Paralel' yapının başta CHP olmak üzere mahut muhalefetle el ele vermesine, sakın hayret etmeyin! Bunlar, tıpkı karpuz gibi olup; dışı yeşil, içi kırmızıdır! Ortaklaşa buldukları cumhurbaşkanı adaylarından (sahi, ismi neydi?!) ve Cumhuriyet gazetesinin bugünkü hâlinden belli değil mi?!
Darbe utancıyla yaşamak; doğrusu, bu asil millete yakışmıyor.
Bu utançtan kurtulmak için ne gerekiyorsa, tez elden yapılmalı!
03.02.2015
XXXXXXXXXXXXXX
Özal'sız 8 yıl
Merhum Özal, aramızdan ayrılalı koca 8 yıl geçti. Zaman olarak, daha dün gibi; ancak, Özal'sız senelerde millete çektirilenler bu süreyi, ıstıraplı ve sıkıntılı zaman olarak uzattıkça uzattı! Şairin belirttiği üzere: 'Nice şaşaalı, mutantan, sevinçli ve mutlu seneler, bir gün gibi çabucak geçiverdi. Nice ıstıraplı, elem dolu ve sıkıntılı günler de, seneler misali uzun sürdü; ancak, onlar da geçti. Gün gibi geçen seneler, seneler misali geçen günlerden geriye hiçbir şey kalmadı. Hayatın acı, tatlı anılarla dolu her anının hayal olduğu bir kere daha anlaşıldı...' Özal'lı yıllar gibi, onsuz geçen 8 sene de geride kaldı. Bugün, milletçe ona özlem duyuyor ve onun önümüzde açtığı ufukların hayaliyle yanıp tutuşuyoruz. Zira, bu millet, demokrasinin nimetleri ile ilk kez Özal döneminde ve Özal sayesinde tanışabilmişti. Özal'a kadar, demokrasiyi yalnızca 4 veya 5 senede bir milletin önüne konan sandıktan ibaret sanıyorduk. O sandıkta da hangi dalaverelerin döndürüldüğü ve sandığın milletten ne denli uzaklaştırıldığı herkesin malumu idi. Özal, fikir ve ifade hürriyeti, inanç ve vicdan hürriyeti ve teşebbüs hürriyeti diyerek, Türk toplumunu ilk defa gerçek liberalizmle yüz yüze getirdi. Hayatı pahasına, kısmen örneklerini de verdi. Türk müteşebbisinin elinden tutarak dünyanın dört bir yanına götürdü; oralarla iş ve ticaret bağlantıları kurdurarak, Türkiye'nin kabuğunu kırıp dış dünyaya entegre etti. Her şeyden önemlisi, Türk insanının ayağındaki, gönlündeki ve kafasındaki prangaları kırdı. Ona kişilik ve kimlik kazandırdı. Onun ölümüyle, hemen her sahada Özal'dan intikam alındı! Özellikle eyyamcı ve sığ politikacılar, Özal'dan önceki baskıcı yöntem ve yönetimlere özlem duydu. Halbuki, ok yaydan çıkmıştı bir kere! Dünya üzerinde Komünist Sovyet Bloku bile yıkılmış, hürriyete doğru koşuyordu. Hürriyet aşığı Türk milletini daha ne kadar oyalayabileceklerdi? Üstelik, Özal'la birlikte hürriyetlerin tadına varılmıştı. Buradan geriyi gidişin imkanı yoktu; olsa olsa, daha da ileriye doğru atılacak adımlar biraz geciktirilebilirdi. Nitekim öyle de oldu! Bugün, içine düşülen krizden bile, Özal'ın söylediklerine dönerek çıkmaya çalışıyoruz. Ekonomiyi kurtarıcı olarak ABD'den getirttiğimiz Kemal Derviş'in söyleyip, yapılmasını istediği yapısal değişikliklerin hemen hepsi; Özal'ın yapmak istediği ve onun ölümüyle yarıda kalan uygulamalar değil mi? Ondan sonra iş başına gelenler, bütün bunları yalnızca 8 sene geciktirebildiler; olan, milletin 8 senesine oldu! Kayıp, upuzun 8 sene!.. Özal'dan önce, dışımızdaki dünyadan kaçarak yaşabileceğimizi zannettik! Bunun böyle olmadığını Özal'la birlikte gördük. Onun açtığı yoldan devam edersek ileriye, geçen bu 8 sene gibi, o yola aykırı gittiğimizde ise, batağa saplanacağımızı da onsuz gördük! Nur içinde yat Tonton Amca!
18.04.2001
Özal sonrası Türkiye
Rahmetli Özal, Türk insanını bir çizgiye getirmişti. Bu çizgi; bilim, teknoloji ve insan haklarının geldiği noktada, Türk insanını bunlardan haberdar etmesi, tanıştırması ve yüz yüze getirmesi ameliyesinden ibarettir. Bunları gerçekleştirmeye ömrü vefa etmedi ancak; Özal olmasaydı; Türk insanı, dışındaki dünyadan her yönüyle habersiz olacaktı. Bu da az bir şey değildir. Nerede olduğunu, neye, niçin ve nasıl talip olduğunu bilmek; hiçbir şey değilse bile, bir başlangıçtır. Özal'sız Türk insanı körebe oyunu oynamaya devam edecekti! Edirne'den ötede dünya var mı, varsa; nicedir ve ne haldedir, nereye gidiyor, bilmeyecekti! Özal'dan sonra gelen iktidarları, ister istemez eleştiriyoruz. Hele son, koalisyon iktidarını, topyekun millete musallat karabasan olarak görüyor ve talihsizliğimize yanıyoruz! Halbuki, Özal'dan sonra gelen iktidarlar ve şimdiki koalisyon iktidarı, Özal'dan önce gelseydi, bu kadar kavrulmayacak ve bu denli hayıflanmayacaktık! Çünkü; milletçe, neleri kaybettiğimizin farkında olmayacaktık! Özal'la Türk Cemiyeti bir yerlere geldi ve bir kısım kazanımlar elde etti. Özal'dan sonra ise, ondan önceki günlere döndük. Bir farkla; artık dünyayı görüyor ve neleri kaybettiğimizi biliyoruz! Bu figan, onun için alevli ve neredeyse göğü yalıyor! Özal sonrası iktidarlar, Türk insanına 10 şiddetinde bir deprem yaşattılar ve el-an da yaşatmaya devam ediyorlar. Memlekette samyeli esmişcesine, topyekun bir milletin işsiz, güçsüz, aç, biilaç bırakılıp bunalıma itilmesi ne demektir? 7 düvelle, onlarca cephede dövüşüp bitap düşmüş umumi bir harpten mi çıktı bu millet? Değilse, medeni alemin gözleri önünde, bu milletin çektiği zillet neyin nesidir? Ne demektir; elin bir lirası bizim 1.5 milyon liramız? Bunu telaffuz ederken bile, sıkılmıyorlar mı Allah aşkına?! Böyle bir endaze (!), balta girmemiş ormanda, hangi kurt kapanında vardır? Ey! Türk insanına musallat olan iktidar sahipleri! Bu millet sizden; vallahi de billahi de bir şey istemiyor! Gölge etmeyin yeter! Bu milleti rahat bırakın! Millet, neyi-nasıl yapacağını bilir, yeter ki, siz ayak bağı olmayın! Varlığınızla önüne set germeyin! Özal, otoyolları, telekomünikasyon, barajlar, fabrikalar açarken, sizin bakanlarınız ancak,su deposu açılışı yapabiliyor. Çalışan fabrikaların ve esnafın dükkanına kilit vurmaktan öte ne marifetiniz var? Söyleyin Allah aşkına! Milletin ocağına incir ağacı dikmek için mi iktidar oldunuz? Bugün yarın, bugün yarın diyerek millete zaman kaybettiriyorsunuz. Millete güven vermiyorsunuz; bunu neden anlamak istemiyorsunuz da, alternatifim yok deyip, iktidarda ısrar ediyorsunuz?! Sokağa, milletin huzuruna çıkamıyorsunuz, anladık; yarın, sandığı nereye saklamayı düşünüyorsunuz acaba? Sandık, sizin beğenmeyip değiştirdiğiniz bakanlarınıza benzemez zira! Ayrıca; seçimden neden bu kadar korkuyorsunuz ve onun adını bile ettirmek istemiyorsunuz? Korkunun ecele faydası mı var?
28.11.2001
Özal ve başarısı
Milletlerin tarihlerinde çok az insan vardır ki, milletleri adına büyük işlere kalkışmış; bu denli ağır yüklerin altında ezilmeden devasa başarılara imza atmışlardır. Bu denli heveslere kapılan maceraperestler çok olmuş; ancak, bunların hemen hepsi hem kendi sonlarını hazırlamış ve hem de milletlerine çok büyük zararlar vermişlerdir. Maceraperestin tipik örneği Enver Paşa ve onun avaneleridir. Merhum Özal, uzun seneler devlet hizmetinde bulunmuş; bürokrasinin en üst kademelerinde sorumluluk alarak, devletin işleyişini daha açık ifadesiyle işleyemeyişini yaşayarak görmüştü. Doğruları biliyor, yapılması gerekenleri söylüyor ama; körolası siyasi iktidarlar, popülizm uğruna yanlış üstüne yanlış kararlara fütursuzca imza atabiliyorlardı. Adeta bir yay gibi gerilen Özal, hep o günü yani, karar mekanizmasının başına geçeceği günü kolladı. 12 Eylül askerî müdahalesinden sonra talih, bu yönde önünü açtı, seçildi ve tek başına iktidara geldi. Onun devraldığı Türkiye Özal'ın devraldığı Türkiye, halkına sırtını dönmüş, her türlü hürriyetin zincirlere vurulduğu; ekonomik yönden kelimenin tam manası ile komünist, idari yönden bürokrasisinin halkını esir ve yurdunu işgal ettiği bir ülke konumundaydı. İhracat veya döviz; bunlar da ne? Ülke dışına çıkılamıyordu ki, bunlar gerçekleşebilsin! Cebinde döviz bulundurana, eroin taşıyor muamelesi yapılırdı. Konuşamayan (saatlerce hat düşmüyordu çünkü) telefona sahip olabilmek 15-20 sene sıra beklemek gerekiyordu. "Çerçeve'den Yansımalar" programımıza katılan Sn. Zeynel Abidin Erdem'in ifade ettiği gibi; Özal bu durumu; dünyanın her tarafından anında görüşülebilecek şekle sokarak 12 dakikaya indirdi! Özal, kendine ve milletine güveniyordu. Zira, milletini tanıyordu; onun içinden, onun şartlarını zorluklarını yaşayarak gelmişti. Yapılması gereken şey, milletini hür dünyaya entegre etmekti. Bunun için de evvel emirde, milletinin ayaklarındaki prangaları kırdı! 141, 142, 163. maddeleri kaldırıp, bir dizi hürriyeti milletine verdi. İş adamlarının ellerinden tutup, uçaklar dolusu insanı yurt dışına taşıdı; oralardaki partnerleriyle tanıştırarak, önce ufuk açtı. Yani Türk insanının beynini ve gönlünü dış dünyaya açarak "çağ" ile buluşturdu. Bütün bu inkılaplar, elbette bu mevzuatla ve bu bürokrasiyle yapılamazdı. Bakın bu milenyum çağında bile hâlâ yapılamıyor; bürokrasi, tek başına iktidara gelmiş AK Parti hükümetine direniyor? Başbakan Tayyip Erdoğan bundan dert yanıyor. Geçen gün ziyaretime gelen, maliyeci bir bilim adamı ile Özal'ın ekonomideki başarısını konuştuk. Kısa zamanda Türkiye'yi nasıl bir baştan öbür başa şantiyeye çevirdiğine ve ayağa kaldırdığına dikkat çekerek, aynen şunları söyledi: "Bu mevzuat ve bu bürokrasi ile elbette yapamazdı. Özal, bu yapıyı çok iyi bildiği için by-pass yaptı. Çeşitli fonlar oluşturarak, işleri tek elden, müessir şekilde yürütebildi. Hazine ve Dış Ticaret Müsteşarlığını kurarak başına; bakanlardan da güçlü ve yetkili bir adamını oturttu..." Özal'ı anlayamayıp, olmayan dövizimizi bitirecek diyenler; seneler senesi yönetimleriyle ülkeyi 50 sente muhtaç hale getirmişlerdi. Oysa; Özal'ın serbest piyasa ekonomisine geçişiyle birlikte, o gün bugündür döviz sıkıntımız olmamıştır. O gün veya bugün Özal karşıtlarına dikkat edin; bunlar, dünyanın geldiği noktayı ve gitmekte olduğu yönü görememekte ve okuyamamaktadırlar. Aziz milletimiz unutmadı Şayet merhum Özal, turizmdeki potansiyelimizi görüp harekete geçirmeseydi bugünleri bile mumla arardık! Bugün gelinen nokta; senelik 17.5 milyon turist ve bunların bir yılda bıraktıkları döviz 12.5 milyar dolardır. Tamamen Özal'ın eseri olan bu tabloyu, muarızları hayal bile edemiyordu. Türkiye ve Türk milleti için Özal, bir milattı. Bu durumu istikbalin tarihçileri çok daha iyi yazacaklardır. Başbakan ve bakan yaptıkları, nankörlük edip kendisini ve ailesini unutmak isteseler de, aziz milletimiz, gönlüne gömdüğü Özal'ı unutmadı, unutmayacaktır. Bu arada; Özal'ın vefatından sonra yalnız kalan aile ile yakından ilgilenen vefalı dost sayın Zeynel Abidin Erdem Beyefendiye, göstermekte olduğu kadirşinaslıktan ötürü kalbî şükranlarımı sunuyorum.
21.04.2005
Özal'ı hasretle anıyor ve arıyoruz
Bizim gibi, sistemi ve kurumları oturmamış ülkelerde liderin önemi izahtan varestedir. Hele de, yine bizim gibi başa bağlı milletlerde lider, toplumun olmazsa olmazıdır. Şu hususu altını çizerek vurgulayalım ki, Özal gelinceye kadar, ülkemizin yönetimi adı konulmamış komünistti! 1950-1960 arasında, merhum Menderes döneminde, demokrasiyi yalnızca bir nebze yaşadık. Türk Cemiyeti'nin ağzına sürülen bu bir parmak bal, çok ama çok görülmüş olacak ki, o günkü iktidar zorla alaşağı edildi; mensupları zindanlara gönderilip, lider kadrosuna darağacı reva görüldü. Bütün bu rezillikler bir tarafa; gelecek iktidarları muktedir kılmamanın yolları bulunarak resmileştirildi! Bundan dolayıdır ki, daha sonra yüzde 52 oy alarak tek başına iktidar olan Süleyman Demirel bile asla muktedir olamamış ve kendi tabiriyle 'rodeoculuk' oynamıştır! İste, merhum Turgut Özal böylesine toz-duman ortamında iktidara geldi (1983). Cebinizde yabancı para veya sigara olduğunda, eroin bulunduran muamelesi görürdünüz! Yoklukların kol gezdiği ülkemiz, kaçakçı cennetine dönmüştü. Türk müteşebbisine dış pazarlar, güneşte bilinirdi! Özal'ın tek bir şansı vardı; o da devleti, devletin işleyişini çok iyi bilmesi idi. Geride önemli bir husus kalmıştı ki, senelerce birlikte çalıştığı Süleyman Abisinde bu durumdan eser yoktu! O da risk almaktı. Özal, bu riski aldı; hem de fazlası ile. O güne kadar, tabu haline getirilmiş bulunan 141, 142 ve 163. maddeleri bir çırpıda kaldırıverdi. Fikir, inanç ve vicdan ile teşebbüs hürriyetlerinin önündeki dağları yıktı. Ufak tefek tepecikler kaldı; onları kaldırmaya ömrü vefa etmedi. Bugün, Tayyip Erdoğan, bir yoldan ilerliyor ve Türk toplumunun önündeki engelleri bir bir aşabiliyorsa; bu, merhum Özal'ın açtığı kapı sayesindedir. Özal'ın yaptıkları veya yapamadıkları bir kenara... Özal öyle önemli bir şey yaptı ki, bundan sonra yapılabilecekler hep bu sayede olacak. Hem de ya olacak, ya olacak! O da ne; biliyor musunuz? Kafamızdaki tabuları yıktı; yani zihniyet inkılabını gerçekleştirdi. Yetmez mi? Bu yüzden Tonton Amcayı hasretle anıyor ve arıyoruz. Ruhu şad olsun! Kabri nurla dolsun!
30.04.2009
İnsanca düşünebilmek...
Fuat Bol
İnsanların düşünmelerine ve bu düşüncelerini ifade etme hürriyetlerine yasak getirdiğinizde robotlardan oluşan bir toplum meydana getirirsiniz. Robot toplumu ise, bütün gelişmelere, yeniliklere ve güzelliklere kapalı kalır. İnsanlar zifiri karanlığa mahkum olur. Türk Cemiyeti'nin demokrasi tarihi, insan hak ve hürriyetlerinin en tabiisi konumunda olan bu halden, maalesef sınıfta kalmıştır. 1950'li yıllardaki DP iktidarı, yani merhum Adnan Menderes dönemi (1950-1960), milletin canını ejderhadan kurtarma gayretleri ile geçmiştir! İşsiz-güçsüz, aç-biilaç ve her şeyden önemlisi umuttan bile yoksun bırakılan bir milletin tek derdi ekmekti. Ekmeği olmayan insan, neyi düşünebilir? 60'tan sonra, 5 senelik yeni bir 'fetret devri' daha yaşadık. 1965'te ise, AP, Süleyman Demirel'in liderliğinde tek başına iktidara geldi. Demirel'in kâh tek başına, kâh koalisyonla olan iktidarları, kendi tabiriyle; 'rodeo'culukla geçmiştir! Biliyorsunuz rodeocu, huysuz atın sırtında, yalnızca durabilmek için çırpınır. Atı, istediği gibi yönetip bir adım bile götüremez. Doğrusu, Süleyman Bey'i bundan daha iyi anlatabilecek bir benzetme yapılamazdı. 1971 ve 1980 senelerinde yine 'fetret' devirleri ve 1983'te sandık ve; merhum Turgut Özal'ın tek başına ANAP iktidarı... Yasakları kaldırma gereğini ilk kez Özal'dan duyduk. Özal, gözünü karartarak, bir çırpıda; mahut 141, 142 ve 163. maddeleri kaldırıverdi. Ve; Türk Cemiyeti'nin susamış olduğu hak ve hürriyetleri haykırdı: Fikir ve ifade hürriyeti, din ve vicdan hürriyeti ve teşebbüs hürriyeti... Özal, bunları kuvveden fiile çıkaracak ve sürekli hâle inkılap ettirip Türk toplumunun olmazsa olmazları hâline getirecek hedefi de koydu: Avrupa Birliği... Ecevit tarafından kapatılmış olan AB yolunu da, yeniden merhum Özal açtı. Bugün Tayyip Erdoğan'ın liderliğindeki AK Parti iktidarında ne kadar güzel şeyler yapılıyorsa, bunların hepsinin temeli Özal zamanında atıldı ve biz; bütün bu yenilik, gelişmişlik ve güzellikleri, Tayyip Erdoğan'a olduğu kadar merhum Özal'a da borçluyuz...
11.03.2009
Dışarısı ne oldurur, ne öldürür!
Genç Türkiye Cumhuriyeti Devleti kurulurken, İngiliz Başvekili Lord Curzon'un İsmet Paşa'ya söylediği manidar sözü, devamlı hatırlamakta fayda var. Hele; devletimizin idaresine talip olan zümrelerin, bu sözü kulaklarına küpe yapmaları gerekir. 'Paşa! Paşa! Boşuna ısrar edip durma! Çok yakın zamanda kapımıza geleceksiniz; bize muhtaç olacaksınız!..' Yani; şimdi vermek istemediklerinizi biz, zamanı gelince, nasılsa sizden alacağız! O vakitler vermeye mecbur kalacağınız şeyler için, şimdi ne diye ısrar edip duruyorsun, dedi. Cumhuriyetimizin 78. senesinde geldiğimiz noktaya bakın ki, dışarıya avuç açar haldeyiz ve eğer, dışarıdan maddi yardım (borç) alamazsak; yandı gülüm keten helva! Ülkemiz bu duruma, gelmiş geçmiş siyasi kadrolar yüzünden geldi. El-an da bu kadrolar aynı aymazlık içinde ülkeyi batırmaya devam ediyorlar! Hayati önemi haiz, geciktirilmesi asla mümkün olmayan ve bir gün geciktirmeyle, telafisi imkansız radikal kararlar (reformlar) bir türlü alınıp, tatbikat mevkiine konamıyor. İşin bundan da vahimi ise, almamız gerekli kararları; yine dışarısının istek ve dayatmaları neticesinde, kör-topal almaya çalışıyor ve bir türlü silkinip kendimize gelemiyoruz! Dışarısı, bu kararları aldırırken, elbette kendisine yontuyor! Bunda hayret edecek bir şey yok ki! Adamlar, ta Cumhuriyetimiz kurulurken, bunun böyle olacağını açık açık söylediler. Bizim siyasi kadrolarımızın en milliyetçilerinin yapabildiği tek şey de, dışarısını, bu taleplerinden dolayı tenkit ve hatta takbih etmek! Bu, işin ucuz tarafı.. Ve, edebiyat kısmı.. İşin lazımında ne yaptın ve ne yapmak niyetindesin ? Hâlâ, bitli yorganın bitlerini yandaşlarına peşkeş çeken zihniyeti sürdürmek için direniyorsun! Hangi milli onurdan bahsediyoruz, Allah aşkına?! IMF, vereceği üç kuruşa karşılık, diretip, paşa paşa kanun çıkartmıyor mu? O kadar milli onurumuz varsa, IMF'den önce aklın neredeydi, demezler mi adama? Peki; 'biz bu kanunları IMF istedi diye değil, ihtiyacımızdan dolayı çıkarıyoruz' demenin mantığı var mı? Bakınız; Bankalar Kanununu çıkartıncaya kadar göbeğiniz çatladı! Çünkü, devlet kesesini yandaşlarınıza açmaya alışmıştınız; böyle bir imkanın elinizden gitmesini arzu edecek değildiniz ya! Etmediniz de ne oldu? İki şey oldu; birincisi, devleti bitirdiniz ve duvara tosladınız; ikincisi ise, çok sahiplendiğiniz (!) milli onurunuzu kırmak pahasına; IMF isteyip diretince, kanunu çıkarmak zorunda kaldınız! Dışarısı, ne oldurur, ne öldürür! Sadece süründürür! Yine bakınız; IMF üç kuruş verirken, yığınla istek dayatıyor; öbür yandan Dünya Bankası yan çiziyor! Yani, tavşana kaç, tazıya tut diyorlar! Biz, neye talibiz? Tavşan olmaya mı, tazı olmaya mı, yoksa avcı olmaya mı? Bir onu bilsek!
29.11.2001
Akbabalar üşüştü!
Zavallı İslam coğrafyası... İslamın ebedi düşmanları, içimizdeki hain işbirlikçileri ile el ele vererek; Müslümanlığın son müstahkem kalesi olan Cihan Devletimizi yıktıktan sonra, başsız ve himayesiz kalarak, gitgide bugünkü sefil ve zelil hale inkılap etti. Bunun son örneğini, en canhıraş misali ile Afgan milleti yaşamaktadır. ABD ve yandaşlarının birlikte, gökten ateş yağdırdığı bu talihsiz millet için yeni kefenler biçiliyor! Bu İslam diyarında, çeyrek asırdır, pırasa doğrar gibi insanlar katledildi. El-an da doğranmaya devam ediliyor. Bakınız; orada doğrananlar sırf Müslüman oldukları için; insan görülmüyor ve insanca zayiat addedilmiyor! Addedilmiyor ki, bütün medeni (!) alemin insan hakları savunucuları, otuz iki dişini gömmüş ve derin bir sessizliğe gömülmüştür. Dünya kurulalı beri böylesine şerefsiz bir savaş görmedi. Zira, savunmasız ceylan yavruları, insafsız canavarların eline düşmüştür. Şerefsizliğin şu alçakça sefaletine bakın ki; daha dün Afganistan'ı kana boğan; ilahi tecelli ile aynı kanda kendisi de boğulup kaçmak zorunda kalan Rusya; insani malzeme götürüyorum kılıfı ile Afganistan'a yeniden giriyor ve eski binalarını onararak elçilik kurmaya hazırlanıyor! Paylaşılacak Afganistan zenginliklerinde, akbaba olarak yerini alıyor ve ben de varım diyor! Ne büyük kabadayılık değil mi? ABD'nin yaptığı cellatlığa susmanın bedelini istiyor! Bütün bir insanlık, bu şerefsiz savaşa seyirci kalmakla zulme ortak olmuştur. Milenyum çağına boşuna isim aramasınlar. Bu çağın adı zulüm çağıdır ve bu çağda yalnızca masum kanı dökülmektedir. Bütün bir insanlığın, dökülmesine seyirci kaldığı bu masum kanında boğulması yakındır! Zalimin kana iştihası kabarmıştır! Zıbarıncaya kadar içsin bakalım! Zulme rıza zulümdür, küfre rızanın küfür olması gibi... Bir köpeğin öldürülüşüne ayağa kalkan ve hayvan haklarından dem vuran Avrupalı nerede? Nerede İnsan Hakları Sözleşmeleri.. Paris Şartları.. Kopenhag Kriterleri.. Cenevre Kararları?.. Türkiye'ye 40 bin kişinin kanından sorumlu bölücübaşını asamazsınız; bu insan haklarına aykırıdır diye dayatan medeni (!) Avrupalı nerede? Katilin gediklisine bakın ki, işlemekte olduğu hunharlığın görüntülerini bile, insanlıktan saklıyor! Gösterirse, kendi kepazeliği ortaya çıkacak zira! Hani, nerede haber alma hürriyeti? Hani, basın hürdü ve sansür edilemezdi?! Allah, topunuzun müstehakkını versin!
30.11.2001
Dış politikadaki ataletimiz
Bölgesinde ve dünya devletler arenasında, bizim kadar yalnızlığa itilmiş ve bizim kadar çok düşmanı olan ikinci bir devlet gösterilemez. Bunda, Türk hariciyesinin onulmaz hataları olduğu muhakkaktır. 50 senelik demokratik hayatımıza baktığımızda; yalnızca merhum Adnan Menderes dönemindeki merhum Fatin Rüştü Zorlu'nun, dışişlerimizin yıldızını parlattığını görebilmekteyiz. Onun dışındaki bütün hükümetler ve bunların gelmiş geçmiş bütün dışişleri bakanları, işgal ettikleri koltuklarını 'idare-i maslahatçılık' zihniyetiyle idare etmişlerdir! Nedense, Türk dış politikasının üzerinde bir çekingenlik ve hatta bir ürkeklik göze batmaktadır! Bundan dolayıdır ki, milletlerarası meselelerde en haklı olduğumuz tezleri bile, gereği gibi savunamamış; hakkımız olan şeyleri elde edememişiz. Burada iki husus öne çıkar; ya, biz meselelerimizi gereği gibi anlatamıyoruz -ki, bu durumda en büyük vebal, Türk dışişlerinindir- veya; başta dost ve müttefiklerimiz (!) olmak üzere, muhataplarımız bizi dinlemiyor! En çarpıcı örnek olarak, seneler senesi boğuştuğumuz terör belasını, ne biz anlatabildik ve ne de bütün dünya ülkeleri, bu konuda bizi anladı! Hadi, bir kısım Avrupa devletleri, bize karşı önyargılı ve terörü himaye ve teşvik edip üzerimize saldı diyelim. Peki; Avrupa'nın dışındaki, mesela İslam ülkelerine veya Japonya gibi Uzak-Doğu ülkelerine niye anlatamadık? Dünyanın hangi ülkesine giderseniz gidin; Türkiye'nin içindeki Kürtlerin azınlık olduğunu ve bu azınlığa gayr-i insani muamele yapıldığını ve bunların yapmakta olduğu terörist eylemlerin bir hak arayışı olduğunu işitirsiniz! Bakınız; 11 Eylülde meydana gelen ABD'deki terörist hareket bile; bize karşı ne ABD'nin ve Avrupa'lı müttefiklerimizin gözünü açıp, beklenen yaklaşımı sağlayamadı. Buradan da açık ve seçik görülüyor ki, adamlar, bize karşı çifte standartlı. Onlara göre; onları ısırmayan yılan bin yaşamalı! Teröristbaşı bize, Kenya'nın başşehri olan Nairobi'deki Yunanistan Büyükelçiliğinde teslim edilmedi mi? Suçüstü yakalandığında, üzerinden Güney Kıbrıs Rum Yönetimi pasaportu çıkmadı mı? Güney Kıbrıs Rum'una ve Yunan'a karşı ne yaptık? Hangi milletlerarası zeminde bunları takbih ettik, cezalandırılmalarını istedik? Bunu yapmadığımız gibi, deprem bahanesiyle; birbirine karşı gösterilen bir iki insani jestten sonra, Yunan'la kol kola girdik ve neredeyse düşman çatlatmaya giriştik! Bizim dışişleri bakanımızın sirtaki, onlarınkinin de zeybek oynamalarını maharet bilerek, geçmişe (oysa, geçen bir şey yoktu ve Türk'e karşı oyunlar, dozajı artılarak devam etmekte idi) sünger çektik! Böyle bir yumuşak karınlıya karşı da, adamlar (başta AB, ABD, Rusya vb.) üzerimize üzerimize geldi ve geliyor! İşte; Kıbrıs konusu! (Kıbrıs konusuna, yarınki makalemizle devam edeceğiz.)
03.12.2001
Ağzı olan konuşuyor
Avrupa ülkelerinin ve ABD'nin, Türkiye ve Kıbrıs Türk'ü aleyhinde takip ettikleri ısrarlı politikalar netice vermeye başladı. Bunun yegane ispatı ise, Rumlarla el ele veren Batı'nın tek yumruk olup, bir ağızdan konuşmaları; buna karşılık da, Türkiye için hayati önemi haiz Kıbrıs konusunda Türkiye'de her kafadan bir ses çıkmasıdır! Öyle ki; bu Kıbrıs da fazla olmaya başladı, bunun yüzünden Avrupa Birliği'ne giremiyoruz; dışarıda en haklı olduğumuz konularda bile, bizi dinlemek istemiyorlar, dolayısıyla haklarımızı müdafaa edip elde edemiyoruz. Hemen her konuda, Kıbrıs karşımıza çıkarılıyor. Bu Rauf Denktaş da çok olmaya başladı! Çeyrek asırdır sürüncemede olan konu, artık bir sonuca bağlanmalı ve Türkiye'nin önünü tıkayan bu konu gündemimizden çıkarılmalı, denmeye başlandı. Çeşitli şahıs, kurum ve kuruluşların, belli ki Kıbrıs konusunda, uzaktan ve yakından en ufak bir bilgileri yok! Kulaktan dolma, daha açık ve acı bir ifadeyle Batı ağzıyla konuşuyorlar! Yine, belli ki, bu zevat Kıbrıs'a gidiyor ama; yalnızca turistik amaçlı.. Bir kere olsun; oraya gidip de Cumhurbaşkanı Rauf Denktaş'ı dinlemek nezaketinde bulunmuş olsalardı, hem Kıbrıs tarihini öğrenmiş olurlardı, hem de Kıbrıs'ın ne olduğunu, Kıbrıs etrafında çevrilen dolapların neler olduğunu ve Kıbrıs'ın Türkiye için hayati önemini anlar ve bunun sonucu olarak da en hafifinden susarlardı! Olur olmaz beyanlarıyla Rum'un ve Batı'nın ekmeğine yağ sürmezlerdi! Kıbrıs; Türkiye'nin güneyinin ve Orta-Doğu'nun güvenliği için hayati önemi haiz, batmayan bir uçak gemisi konumundadır. Kıbrıs, 1877 senesindeki Osmanlı-Rus Savaşı'nda İngiltere'ye rehin olarak verilmişti. Bundan sonra meydana gelen Balkan Savaşları ve Birinci Cihan Savaşı'ndan sonra, bilindiği gibi Cihan Devleti'miz yıkılmıştı. Yıkılmadan önce; son Osmanlı Meclis-i Mebusanı, Misak-ı Milli kararını almıştı. İşte; Türklüğün cihan çapında vermiş olduğu Kurtuluş Savaşı'mız, bu Misak-ı Milli'nin (Milli And) yani; Türklüğün toprak ve istiklal olarak asla vazgeçemeyeceği hususları gerçekleştirmek için yapılmıştır. Kurtuluş Savaşı'mız, olmazsa olmaz topraklarımızın kısm-ı azamisini temin etmiştir. Zira, Batı Trakya, Musul-Kerkük, Hatay ve 12 Adalar ile Kıbrıs, başta İngiltere ve Batı'nın oyun ve dayatmaları sonucu yad ellerde kalmıştı. Bilindiği gibi, bunlardan Fransız işgalindeki Hatay ili, 1937 senesinde Anavatana katıldı. İngiliz işgalindeki diğer yerlerden Kıbrıs ve 12 Adalar ise, İkinci Cihan Savaşı'ndan sonra Yunanistan'a terk edilmişti. Türkiye, ilk defa; merhum Menderes döneminde ve merhum Fatin Rüştü Zorlu'nun Dışişleri Bakanlığında (1959-60 senelerinde) Londra ve Zürih Anlaşmaları neticesinde Kıbrıs'ta hak elde etmiş ve garantör devlet olarak Ada üzerinde söz sahibi olabilmiştir. (Bu konuya yarın da devam edeceğiz.)
04.12.2001
Yunan helenizmi
Yunanistan, kurulduğu günden beri Batı'nın taşeronluğunu yapmaktadır. Batı'nın kültürünü borçlu olduğunu iddia ettiği Grek medeniyetine, körü körüne bir saplantısı vardır. Sonradan sahip olduğu Hıristiyanlık ahlak ve hassasiyeti de, bu saplantıyı giderememiş ve Yunan kamburunu sırtında taşımayı bir görev bilmiştir. Dolayısıyla Yunanlı, Batı'nın şımarık çocuğu olmuş; savaşlarda değil ama, masa başındaki bütün müzakereleri kazanarak (!) genişlemiş ve bu günkü halini almıştır. Kurulduğu tarih olan, 1830'dan beri genişlemektedir. Her Balkan milleti gibi hayalci olan ve bu gaye ile Büyük Yunanistan peşinde koşan Yunanlıya, bugüne kadar kimse dur demediği gibi; bu emelini gerçekleştirmesi için teşvik ve himaye de etmişlerdir. Sırasıyla; Selanik'i, Batı Trakya'yı, Girit'i ve 12 Adalar'ı topraklarına katan Yunanlı, Batı'dan bulduğu yüzle, bununla da yetinmeyerek; yine İngilizlerin teşvik ve himayesiyle Anadolu'ya çıktılar. Akılları sıra, Ege'yi ve İstanbul'u da topraklarına katacaklardı. Türk'ün şahlanan imanı karşısında Anadolu'da tutunamadılar ama; denize dökülüp gerisin geriye gitmeleri de onları eski sevdalarından vazgeçirmedi. 1959-60 senelerindeki Londra ve Zürih Anlaşmaları ile Kıbrıs Cumhuriyeti, Türkiye-İngiltere ve Yunanistan'ın garantörlüğü altında kurulup, yeniden şekillendi. Bu Anlaşmayı, 1963 ve 1974 senelerinde içeride bozanlar bizzat, Yunan destekli Kıbrıslı Rumlardır. Yani, kurulu meşru devleti yıkıp Yunanistan'a bağlamak istediler. Türkiye, Anlaşmalardan doğan meşru haklarını kullanarak oraya müdahale etti. İngiltere ile birlikte yapılması gereken bu müdahalede, İngilizlerin yan çizmesiyle Türkiye, mecbur kaldığı bu harekatı tek başına yapmak zorunda kaldı. 1974 Kıbrıs Barış Harekatı... Bilindiği gibi, o tarihten sonra Kıbrıs fiilen ikiye bölünmüş oldu. Güneyde Rum yönetimi, Kuzeyde KKTC ayrı müstakil devletler oluşturdu. Dedik ya, Rumlar Batı'nın himayesindedir diye; BM, aldığı bir kararla Güneydeki Rum yönetimini meşru hükümet saydı ve KKTC'yi görmezlikten geldi. KKTC'yi tanımak isteyen, hatta tanıyan Bengladeş ve Pakistan gibi İslam Devletlerine, başta ABD ve İngiltere gözdağı vererek, bu kararlarından vazgeçirdi. Türkiye, maalesef KKTC'nin tanınma meselesinde ağırlığını koymadı! Her zamanki gibi, işi, suyun akışına bıraktı ve bu günlere gelindi. Bu arada; KKTC kurulduğu günden beri, dünyaca tanınmamasının yanında yine dünya devletlerince, tarihte görülmedik bir baskıyla ambargoya tabi tutuldu. Dolayısıyla Kıbrıs, maddi ve manevi olarak Türkiye'nin sırtında kaldı! Türkiye, Kıbrıs'ın en güzel yeri olan Maraş bölgesini iskana açmayarak ve ölü şehir olmaya terkederek Batı'ya ve Rum'a şirin görünmeye çalıştı ama, nafile! Türkiye'nin dünyadaki yalnızlığına bakın ki; kapısını çaldığı ve girmek için yırtındığı AB, bu kez de aynı hinlikle; seni alırız (!) ama, şu Kıbrıs'tan vazgeç demeye başladı. (Aynı konuya yarın da devam edeceğiz.)
05.12.2001
ABD ve Batı Rum'la el ele
Batı, Türkiye'ye karşı hep çifte standartlı olmuştur. Bunun tipik örneklerini AB üyeliğimizde, bize dayatılan konularda açık seçik görmekteyiz. AB ülkeleri geçen sene yaptıkları toplantıda almış oldukları kararla, Birliğe üye olmak için başvuran 13 devletten, Güney Kıbrıs Rum yönetimi (!) dahil, 12'si için takvim belirlerken ve onlara güvence verirken; 13. devlet olan Türkiye'nin esamisini bile okumamakta ve; sen hele dur, önce şu şartları yerine getir ve şu tavizleri ver ondan sonra düşünürüz dediler! Türk hariciyesi, anlaşılmaz bir şekilde yine sessiz kaldı ve adeta olacakları seyretmekle yetindi! Halbuki, AB'nin o kararında, Türk'e gerekli kefen biçilmişti! Takvim işlemeye başlayınca ve yumurta kapıya dayanınca, aklımız başımıza geldi ve ne oluyor demeye başladık! Bir kere; Güney Kıbrıs Rum Yönetiminin tek başına Birliğe daveti, Kıbrıs Devleti'nin kuruluş anlaşmalarına aykırıdır. Zira, garantör devletlerin hepsinin birden bu işe onay vermeleri gerekir. Türkiye'nin böyle bir onayı yokken, Güney Kıbrıs'ın Birliğe daveti, milletlerarası anlaşmalara aykırıdır. Sonra; Batı, ne yüzle Güney Kıbrıs'ı Birliğe davet ediyor? Hangi özelliğinden dolayı, Güney Kıbrıs Rum Yönetimi bunu hak ediyor? Böyle bir hal, Türkiye ile Birliği karşı karşıya getirmekten başka ne mana ifade eder? AB, başına bela mı arıyor? Zira, Güney Kıbrıs, bütün kanunsuzlukların, kara para trafiğinin ve uluslararası terörist hareketlerin kümelendiği ve cirit attığı bir yer. ABD, terörle mücadelesinde samimi ise, Afganistan'dan önce, işe, Yunanistan'dan ve Güney Kıbrıs'tan başlamalıydı. Çünkü, bu yerler; ABD'nin müttefiki olan Türkiye'nin başına musallat olan, dünyanın en kanlı terörist hareketlerini kollamakta, himaye etmekte, onlara lojistik destek sağlamakta ve hatta bizzat teröristleri eğitmekte ve bu gaye ile onlara kamplar kurmakta idi. Dünya ve özellikle ABD ve Batı, bu çifte standart anlayışıyla nereye gidebilir ve terör adına hangi başarıyı elde edebilir? Bütün bunları görmezden geleceksin ve bu yaptıklarınla yetinmeyeceksin, üstüne üstlük; mağdur ve mazlum olan Türkiye'yi cezalandırırcasına, Kıbrıs'tan taviz ver diyeceksin! Küstahlığın bu kadarına da pes doğrusu!
06.12.2001
Çözülme...
Türk Cemiyeti sahip olduğu kültür dinamiklerini birer birer kaybederek hızla çözülüyor! Milenyumla birlikte dünyanın içine yuvarlandığı küreselleşme, nimetlerinden ziyade belalarını da beraberinde getiriyor. Belaların en büyüğü, güçlü ve baskın kültürlerin güçsüz ve korumasız kültürleri yok etmeleridir. Günümüz dünyasında kültürünüz ne kadar güçlü olursa olsun; ekonomik yönden kendinize yetemiyor ve dışarıya bağımlı iseniz ve kendi kültürünüzü yeni nesillerinize aşılamakta zorluklarınız varsa, geleceğiniz karanlık demektir! Hele bir de bizim gibi, kendi ruh köklerine düşman nesiller yetiştirme gayretinde iseniz; yandı gülüm keten helva! Düşman ordularının istila suretiyle yapamadıklarını, siz, kendi ellerinizle yapmış olursunuz! Bu yalın hakikati sevgili Peygamberimiz 1400 küsur sene önce dile getirmişti. Ve ahir zaman Müslümanlarının ekonomik yönden güçlü olmaları gerekliliğini ifade buyurmuştu. Böylelikle Müslümanların dinlerini, kültürlerini, namuslarını, haysiyetlerini, mallarını ve sahip oldukları değerlerini koruyabileceklerini işaret etmişlerdi. Türk Cemiyeti ekonomik krizle birlikte, hiç hesapta olmayan tehlikelere açık hale gelmiştir. Bununla ilgili neler duymuyoruz ki; genç adam, üniversitede, zeki ve çalışkan ancak; tahsilini devam ettirebilmek için yeterli maddi imkana sahip değil. Şer odakları, genç adamın peşine düşüyor; ayda 250 dolar burs karşılığında, kendisinden incil satması isteniyor! Bir Müslüman evladı, incili nasıl satabilecektir? Bundan istenen, evvel emirde dininden çıkması ve Hıristiyan olmasıdır! Batı'da kiliseler boşaldı; oralara iltifat eden insan sayısı yok denecek kadar az. Ama, Batılı, dinini bir şekilde yaşatmak istiyor. Kendisi yaşamasa bile, birilerine yaşatmak istiyor! Bunun için de fakir muhitleri ve ahmak insanları arıyor! Afrika, bu yönden iyi bir madendi ve seneler senesi işletildi! Dolarla din satın almak suretiyle az mesafe katedilmedi. Biz bilmesek bile, birileri bir yanlışı bize bilerek yaptırıyor! Yetişmekte olan nesillerimizi dinden azade kılarak, dinsiz insan yetiştirebileceğimizi zannediyoruz! Oysa; senin meydana getirdiğin boşluğu, başkaları derhal dolduruyor! Ve; meydan yeri ile birlikte istikbal onun oluyor! Artık, bir milleti veya kültürü; askerî güçle işgal edip, kılıçtan geçirmenin ve topyekun imha etmenin imkanı varsa da, ihtimali yoktur. Çünkü; çıkabilecek nükleer bir savaşın galibi olmayacaktır! Bunun için de, modern güçler ekonomik ve kültürel savaşı yeğlediler. Altta kalanların canlarını çıkartarak, istedikleri kalıba döküyorlar!
07.02.2002
Türkiye'nin yeri
Doğrusu, Türkiye'nin dünya siyasetindeki yerini, herkes gibi kendisi de bilmiyor! Dış politikadaki ürkek, çekingen ve hatta uydu denebilecek tavır ve yaklaşımlar ve üst üste yapılan yanlışlar bizi bu konuma getirdi. Çok iyi niyet ve gayretlerle giriştiğimiz işleri devam ettiremiyor ve sonunu getiremiyoruz. Merhum Özal'ın başlattığı Karadeniz Ekonomik İşbirliği Teşkilatı nerede? Erbakan'ın D-8'lerine ne oldu? Uğrunda 200 senedir feda-i canda bulunduğumuz Avrupa, neden bizi oyalıyor? Hani, Bağdat Paktı (RCD Bölgesel İşbirliği Teşkilatı) ve CENTO? Adriyatik'ten Çin Seddi'ne kadar uzanan coğrafyadaki 200 milyonluk Türk dünyasından ne haber? Hangi uğursuz eller, bizi birlikte koymuyor ve yan yana getirmiyor? Hadi; dışımızdaki düşman çemberini onlar meydana getirdiler diyelim; içeride bize ne oluyor? İç düşman, dış düşman derken; kavgasız yaşayamayacak mıyız? İçte ve dıştaki bu denli kavgaya hangi can dayanabilir? Avrupa'da serbest dolaşım hakkını elde etmeden Gümrük Birliği'ne girdik. 70 milyonluk pazarı, sıfır gümrükle Avrupa'lılara açtık. Milyarlarca dolarlık zararımızı görmezden geldik; üstüne üstlük, bu hali bayram diye takdim ettik! Bu tavizi verirken, AB'ye girebileceğimizi zannettik. Yetmedi; Güney Kıbrıs Rum Yönetimi'nin AB'ye giriş müzakerelerine göz yumduk. Bu tavizi Yunanistan'a, GB'ye girişimizi engellemesin diye verdik! Halbuki; serbest dolaşımsız GB'ye giriş, başlı başına bir tavizdi ve bizim sanayi ve ticaretimizi köreltmeye matuftu. Güney Kıbrıs'ın tek taraflı olarak AB'ye girmesi demek; Türkiye'nin, bütün Cumhuriyet tarihi boyunca elde ettiği; uluslar arası antlaşmalardan doğan, Kıbrıs'taki 'garantör'lük hakkından vazgeçmesi manasına geliyordu! Şimdi; Denktaş-Klerides görüşmelerinin ikinci etabı başladı. Birinci etap görüşmelerinden Rum basınına sızan haberlere göre; Kıbrıs, tam bir oldu bittiye getirilmek istenmektedir. Müzakereler esnasında talep edilen, bazı topraklar ve haklar, işin teferruatı olup, tamamen Türkiye'yi uyutmaya yöneliktir. Çünkü; AB'nin içinde zaten sınır olmayacaktır. İsteyen, istediği yere gidip yerleşebilecektir. Burada unutulan veya unutturulmaya çalışılan husus, Türkiye'nin AB'ye üyeliğidir. Türkiye'nin içinde bulunmadığı bir birliğe, Kıbrıs'ın dahil edilmesinin; Kıbrıs'ın birlik üyesi olan Yunanistan'a peşkeş çekilmesinden öte bir manası var mı? Siz, istediğiniz kadar Kıbrıs'ta taviz vermiyoruz deyin; müzakereler yapın ve çeşitli kararlar alın! Bunların pratikte hiçbir faydası yoktur. Olmadığı görülecektir; bizden hatırlatması!..
04.03.2002
Türkiye'yi tanımak...
Şu hususu hemen belirtelim ki; biz kendimiz Türkiye'yi tanımıyoruz ama, başkaları bizi çok iyi tanıyor ve ona göre değerlendiriyor! 200 senedir Batı Batı derken ve uğrunda feda etmediğimiz değer bırakmazken, gaye ve emelimizi biliyor muyuz? Batı'dan muradımız oraya kapılanmak mıdır? Hedefimiz, Batı'nın eşit statüde, saygın bir üyesi olmak mı, yoksa; Batı'nın varoşunda yer alıp hizmetçiliğine talip olmak mı? Her şeye rağmen Batı demek, kendi benliğini inkâr etmek, sahip olduğun bütün değerlerinden tecrit olmak; haysiyetsiz, şahsiyetsiz ve ne idüğü belirsiz bir biçimde her şeyinle teslim olmak manasına gelmiyor mu? Oysa; Batı bile bizi böyle görmüyor; küllenen dinamiklerimizden ürküyor! Askeri paktların ortadan kalktığı bir dönemde Batı, kurmaya çalıştığı aile birliğini teminde ve bu birliği sağlıklı sürdürmede zorluklar çekiyor. Daha da çekecektir. Hem, dünya sadece Batı'dan mı ibarettir? Türkiye'nin Batı'ya imrenişi; sahip olduğu değerler yüzündendir. Dün bu değerlere biz maliktik; Batı bize imreniyordu. Nitekim, Batı, Orta Çağ'da vahşeti yaşarken, bizim medeniyetimiz göz kamaştırıyordu. Biz, bu büyüklüğümüzü ne çabuk unuttuk? Devletler de canlı bir organizma gibi; inişli çıkışlıdır. Çok sıhhatli bünyeler bile zaman zaman hasta olmuyor mu? Bizim hastalığımızın uzun sürdüğü bir gerçek. Hastalığımızdan kurtulmak için, Batı'nın karşısında komplekse kapılmamızın manası var mı? Neden dik duramıyor ve haklarımızı arayamıyoruz? Kendi içimizde, kendi insanımıza bile insan hak ve hürriyetlerini verirken, Batı'nın telkinlerine göre hareket etmek; yalnızca bize değil, medeni alemde hangi saygın millete yakışır ve yaraşır? İptila halindeki bu Batı tutkunluğumuz gözlerimizi kör etti! Batı'dan başka dünya göremediğimiz gibi, Batı'yı da gerçeğiyle göremiyoruz! Asliyetinden, şahsiyetinden bu denli kopan milletlerin varabilecekleri bir yer olmasa gerektir! 65 milyonluk genç nüfusumuzla, şanlı tarihi mirasımızla ve işgal ettiğimiz coğrafyamızla; bölgemizde bir istikrar ve güç kaynağı olduğumuzu neden göremiyoruz? Bizim eksiğimiz, sahip olduğumuz dinamiklerimizi harekete geçiremeyişimizdir. Bunun baş amili, saiki ve sebebi, bizatihi milletin kendisi değil; milleti idareye talip olup iş başına geçen beceriksiz hükümetlerdir. Bizim ziyadesiyle muhtaç olduğumuz şey liderdir. Çünkü bu millet başa bağlıdır. Bu asil millet liderini bulduğu an, Batı kendiliğinden dize gelecektir. Ve o vakit, biz onların kapısında değil, onlar bizim kapımızda olacaktır. Yeter ki; bu insanlar bizim insanımızdır deyip sahip çıkalım ve tefrikaya düşmeyelim!
05.03.2002
Kur'an Kursları konusu...
Hiç kimse Türkiye'mizde din eğitiminin sağlıklı olduğunu iddia edemez. Cihan İmparatorluğumuzdan sonra; en ziyadesiyle başsız ve kontrolsüz kalan, eşsiz dinimizin hakikati ve onun müesseseleri olmuştur. Bin bir parçaya bölünüp, çil yavrusu misali dağılan İslam âleminde; başta din konusunda olmak üzere her kafadan ayrı sesler çıkmış ve bunlar maalesef taraftar bulmuştur. Bu uğurda İngilizlerin hudutsuz gayretleri vardır. Bugün itibariyle; İslamiyet'in içinden çıkıp da İslam dinine en büyük zararı veren "Vehhabilik" İngilizlerin eseridir. En büyük yanlışlık! İslamiyeti yok etmek, müslümanları parçalamak ve özellikle Osmanlı İmparatorluğu'na baş kaldırtıp onu tarih sahnesinden silmek için tatbik mevkiine konulan ve bir maden gibi işletilen dinin bu "batıl" versiyonları git gide insanlığın başına bela olmuştur. Yüce dinimizin siyasete alet edilip kullanılması çok eskilere dayanır. Ta Asr-ı Saadet döneminde Abdullah ibn-i Sebe Yahudisinin girişimleri ile başlatılan ve o gün bugün devam edip 20 küsur şekil ve rengiyle arz-ı endam eden "ŞİA" bu durumun tipik örneğidir. Son dönemlerde ise; hususiyetle Ortadoğu'da Arap milliyetçiliğinin (Baasçılık) yanında, "Sosyalist" bir İslam (!) anlayışı türetildi. En büyük yanlışlık; Arapça bilenin din âlimi zannedilmesidir. Hele de bir kişi Arapsa, Sosyolog da olsa; dinî ilimlerle yakından uzaktan bir ilgisi bulunmasa da, bu kişi pekala dini kitap yazabilir ve hatta Kur'an-ı Kerimin tefsirini dahi yapabilirdi (!) Bu ihtiyacı kim karşılar? Din ve dînî ilimler adına hezeyan ve cinayet olan böyle bir anlayış geçen asırda revaç buldu. Bu kitaplar incelendiğinde; her birisinin birer siyaset ve mevcut rejimlere baş kaldırıyı amaçladıkları görülür. Tek kelime ile "fitne" olan bu yayınlar, çeşitli dillere tercüme edilerek dünyanın her tarafına gönderildi. Türkiye'miz de bu zararlı yayınlardan fazlasıyla nasibini aldı! Düşünün: Dinini öğrenmek isteyen insanımız bu kitapları alıp okuyor ve; sağlıklı bir dinî eğitimi de olmadığından, ister istemez tüm bu yanlışlıkları din diye belliyor! Dine karşı olan bir kısım "entelektüel" de, bu yalan yanlış dolu kitaplara, 'mal bulmuş mağribi gibi' sarılıyor ve bunları örnek vererek dinin karşısındaki tavrını ve hatta din düşmanlığını rahatlıkla ayyuka çıkarabiliyor! Ta ilk çağlardan beri dinin, insanların 'olmazsa olmaz'ı konumunda bulunması tarihi ve sosyolojik bir hakikattir. Dolayısıyla din, toplumların ihtiyacıdır ve en önde gelen insan hak ve hürriyetlerinden birisidir. Din ve vicdan hürriyeti, demokrasilerin de temel yansımalarından biridir. İnsanlar ve toplumlar dinsiz olmadığına ve olamayacağına göre; bu, en temel insan hakkı olan ihtiyacın bir şekilde karşılanması gerekmektedir. İşte, bu şeklin ne olması ve nasıl olması konusunda modern toplumların vardığı netice; "ehil kişilerce", "uygun ortamlarda" ve "devletin gözetiminde ve denetiminde" olması keyfiyetidir. Nitekim bu husustaki anayasamızın amir hükmü de; "..... Din ve Ahlak eğitimi ve öğretimi devletin denetimi ve gözetimi altında yapılır" şeklindedir. (Anayasa m. 24) Böyle olmadığı zaman; dine baskı kurar ve din eğitim ve öğretimini yasaklarsanız ne olur? Dedik ya, din toplumların 'olmazsa olmaz'ıdır, o vakit, bu eğitim ve öğretim, sessizce yerin altına kayar ve tamamen kontrolden çıkar. Devlet denetimi şarttır!.. İşte asıl tehlike budur? Valiliklerin ve kaymakamlıkların izniyle açılabilecek Kur'an-ı Kerim kurslarına, Diyanet İşleri Başkanlığı, kendi denetiminde ve gözetiminde olmak üzere yeni bir yönetmelik yayınlayınca kızılca kıyamet koptu. Ülkenin 20 sene sonraki geleceği karartılmak isteniyor gibi hezeyanlarda bulunanlar oldu. El-an da olmaya devam ediyorlar. Belli ki bunların niyetleri üzüm yemek değil; bağcıyı dövmek! Bunlar düşünmüyorlar ki, bırakılan bu boşluk; başta kendilerinin olmak üzere kimsenin arzu etmeyeceği şekilde doldurulacaktır! Bu devlet, kendi memuruna güvenmeyecek de kime güvenecek?! Yalan, yanlış, çarpık ve ideolojik yönlendirmeli bunca sakıncalı dinî yayınların karşısında; sağlıklı yani, hijyenik şartlarda, ehil kişilerin elinde devletin denetimindeki bir din eğitiminden başka çare var mıdır?
08.12.2003
.uzun koktuğu yer -1-
Üç büyük seçim öncesi Türkiye'miz, büyük bir oyunla karşı karşıyadır. Üzerinde yaşadığımız coğrafyada, bu denli netameli krizler çokça yaşanmıştır. Dolayısıyla; milletçe, bu krizlere teşneyiz!
Her şeyden önce şu hususun üstünü kalın çizgilerle çizerek belirtelim ki; dünü bilmeden bugünü sağlıklı yaşayamaz ve yarınları, doğru dürüst kestiremezsiniz.
Geçen asrın başlarında bizim Cihan Devleti'miz neden ortadan kaldırıldı? Batılı sömürgeci güçler; 'Haçlı Seferleri'ni yeniden hortlatarak; üzerimize çullandılar ve elimizin altındaki petrol sahalarımız işgal ettiler. Bununla yetinmediler; bize bir alan çizerek ve yeni devletimizi; 'bu çerçevenin dışına çıkmamamız şartıyla(!)' tanıdılar.
Dayatılan şartların başında; komşularla (petrol sahalarını kapsayan) sıfır münasebet ve maddede ve manada 'çizmeyi aşmamak'; diğer bir ifade ile kendilerinin 'uydu'su olarak bir hayat sürdürmemiz vardı. Batılılarca Müslümanlar, insan sayılmadığından; insanca bir hayata asla layık değillerdi.
Osmanlı'nın Meclis-i Mebusan'ının son toplantısında almış olduğu karar gereği (Misak-ı Millî); Batı Trakya ile Musul ve Kerkük havzası; ne pahasına olursa olsun, millî sınırlar içerisinde kalacaktı. Batı Trakya'da Türklerin, Musul ve Kerkük'te de petrolün bulunması, sömürgeci güçleri kudurtmuş olacak ki; millî yeminimizi (Misak-ı Millî) bize yedirerek bu yerleri elimizden aldılar
O vakitler hedefte; padişah (halife) ve Kur'an Nizamı (Şeriat) vardı. Cihan Devleti'mizi yıkarak hedeflerine ulaştılar
Aradan bir asra yakın zaman geçti; ortada; ne padişah ve ne de Şeriat olmamasına rağmen, modern Türkiye'nin Başbakanı Tayyip Erdoğan ve onun partisinin yönettiği devlet, yeniden hedef tahtasına konulmaktadır. Sebebi gayet açıktı: Türkiye, çizmeyi aşmıştı; kendisine çizilen çerçevenin dışına taşmıştı!
Son on bir yılda; hemen her sahada; Türkiye tarihinde (90 senedir) yapılabilenlerin 2-3 ve hatta 4 katı hizmetler gerçekleştirilmiş; 2023 senesi için, dünyanın onuncu büyük ekonomisi olmak için hummalı gayretler sarf edilmiş ve edilmektedir.
Dahası; komşularla 'sıfır münasebet!' yerine sıfır problem amaçlanmış; on sene öncesinde 4-5 milyar dolarlık ticaret hacmi 50 milyar dolar dolayına çıkarılmıştır.
Dün, zorla elimizden alınan Musul-Kerkük petrollerinin, ülkemiz üzerinden üçüncü ülkelere ulaştırılması sağlanmış ve bundan da önemlisi aynı havzada Türk şirketleri, petrol arama faaliyetine girişmişlerdir.
Eşyanın tabiatına aykırı olarak, bizden zorla koparılan Kuzey Irak ile âdeta; Urfa ve Diyarbakır'mış gibi çok sıkı ekonomik ve siyasal münasebette olmamız; başta ABD olmak üzere, Batılı güçleri ve İsrail'i ürkütmüş; bu gidişat, onlara maziyi hatırlatarak uykularının kaçmasına sebep olmuştur!
29.12.2013
Tuzun koktuğu yer -2-
Cihan Devleti'mizi yıkanlar bize, kağnı arabasını reva görmüşlerdi! Hiç unutmam; Süleyman Demirel 1965 yılındaki iktidarını anlatırken: "... Nasıl bir Türkiye devraldığımızı biliyor musunuz? Hakkari'ye valimi, katırın kuyruğunda gönderdim!" diyordu. Yani, yol yok, iz yok.. Şimdi o Hakkari'nin Yüksekova'sında uluslararası havalimanı yapılıyor! Yüksek Hızlı Tren'le şehirler, art arda birbirlerine bağlanıyor!
Otuz senedir akıtılan kardeş kanı durmuş; Batılı müttefiklerimizin(!) himaye ve teşvikleri ile savaş alanına dönen Doğu ve Güneydoğu bölgemiz; sahte'Arap Baharları'na nazire olarak; gerçek Türk-Kürt Kardeşliği Baharını yaşamakta.
Ayrıca; İran ambargosunu delmeyen Batılı ülke yok gibi.. ABD bile, yeni İran cumhurbaşkanı ile dostluk geliştiriyor; bu yüzden İsrail küplere biniyor! Bu ülkelerden hiç birisi İran'la sınır komşusu değil. Türkiye ise, komşu; hem de yüz yıllara uzanan bir komşuluk..
Ne demişler: Komşu, komşunun külüne muhtaç! Biz de İran'la, altın karşılığı petrol ve doğalgaz anlaşmaları yaptık. Bunun için de; düne kadar ABD bankalarını, bugün ise Türkiye Halk Bankası'nı kullanır olduk.
Meblağ, yüz milyar doları aşınca; ister istemez birilerinin (!) ayağına, hem de fena halde basmış olduk! Basılan ayakların hepsi nasırlı; zira, Avrupa ülkelerinin ekonomileri 'sıfır' büyüme ile çırpınır ve ABD ekonomisi kendi derdi ile boğuşurken; Türkiye son on yılda ortalama yüzde 4.5 büyümeyi gerçekleştirdi.
Tıpkı 'Gezi' eylemlerinde olduğu gibi, dışarıdan düğmeye basıldı; hedefte, bütün bu hizmetlerin mimarı Tayyip Erdoğan ve onun hükümeti vardı. Düne kadar, askerî vesayetle susturulan hükümetler, bu kez'yargı-polis' vesayetiyle, saf dışı edilmek istendi!
Başbakan'ın oğlu ve kızı gözaltına alınmak istendi; bununla Başbakan istifaya zorlanacaktı! Nitekim, aynı süreci, bir kısım bakanla deneyip başardılar! Başbakan'ın çocuklarının suçu (!), kurmuş oldukları vakfa; kiraladıkları bir binada yurt yapmak için, belediyeden imar tadilatı istemeleri.. Bunun neresi suç? Her vatandaşın en tabii hakkı; üstelik, bu kişiler kendileri için istemiyor; yurt binası için istiyorlar
Zamanlamaya dikkat ediyor musunuz? Bir kısım milletvekilleri, iktidar partisinden istifa ediyor, diğer bir kısmı da abuk-sabuk açıklamalarla düşmanın ekmeğine yağ sürüyor
Soruşturmanın gizliliği ihlal edilerek; Başbakan'la sözde ilintili başkaca davaların içerikleri medyaya servis ediliyor.
Yargı yürütmenin, yargı mensupları birbirlerinin aleyhinde demeçler veriyor ve kelimenin tam anlamıyla kaosa yol açılıyor!
Yargının bu hâli, ister istemez tuzu kokutuyor!
Ortada bir fil var; etrafında aymazlıkları ayyuka çıkmış âmâlar (körler), tuttukları yere göre tarif yapıyorlar. Resmin tamamını görüp değerlendirme yapamıyor veya kasten yapmıyorlar!
Yunanistan'dan başlayarak dışarısı ise; medyaları ile ateşe körükle gidiyor; bir kısmı el ovuştururken diğerleri, zil takmış oynuyorlar!
30.12.2013
Bu kadar mı benzerlik olur?! -1-
Tarih, tekerrürden ibarettir ve; hiç ibret alınsaydı, tekerrür mü ederdi,diye boşuna dememişler. İrili, ufaklı şekliyle bizler, bu filmi defaatle gördük ama; bu seferki, benzerinin tıpatıp aynı! Üstelik, benzerinin üzerinden tamı tamına yüz yıl, yani bir asır geçmişken aynı filmi, bu kez yaşayarak görüyoruz.
Geçen asrın başlarında Cihan Devleti'mizin tahtında oturan Sultan 2. Abdülhamid Han, tıpkı ecdadı Sultan Fatih gibi; vatanını ve milletini canından aziz bilen, ışıltılı ve velî ruhlu bir padişahtı. Yaratılanı Yaratan'dan ötürü seviyor; imparatorluk dahilindeki tüm unsurlara, her istediklerini fazlasıyla veriyordu.
Eğitimin önemini ziyadesiyle kavrayarak; memleket dahilinde hummalı gayretlere girişti ve; imparatorluğu, en ücra köşelerine varıncaya kadar modern mekteplerle süsledi. Hedefi, memlekette kıt olan yetişmiş-eğitimli elemansızlığın (kaht-ı rical) önüne geçmekti. Gerekli bütün tedbirleri almasına rağmen; zaman, ahir zamandı ve kader hükmünü icra edecekti!.
Cihan Devleti'mizin dört bir yanında, kesif imar faaliyetlerine girişti. Medine-i münevvere'yi İstanbul'la birleştiren Hicaz demiryolunu ikmal etti. Yine bu cümleden olarak: Yafa-Kudüs demiryolu, Manastır-Selanik demiryolu, Şam-Horan demiryolu, Eskişehir-Kütahya demiryolu, Beyrut-Şam demiryolu, Afyon-Konya demiryolu, İstanbul-Selanik demiryolu yapıldı. Sultan Abdülhamid Han, (İstanbul-Eskişehir-Ankara) ve (Eskişehir-Adana-Bağdad) ve (Adana-Şam-Medine) demiryollarını yaptırdığı zaman, başka memleketlerde bu kadar demiryolu yoktu.
Bir diğeri ancak Avusturya (Viyana)'da bulunan, dünyanın en modern Tıp Fakültesi'ni kurdurdu. Mekteb-i Mülkiye (Siyasal Bilgiler Fakültesi), Hukuk Mektebi (Fakültesi), Yüksek Ticaret ve Yüksek Mühendis Mektepleri, Güzel Sanatlar Akademisi, Ziraat ve Baytar Mektebi (Veteriner Fakültesi), Maden Arama Mektebi ve Askerî Tıbbiye Mekteplerini açtı. Avrupa'da yapılan yeniliklerin hepsini en modern şekilde yurdumuzda yaptırdı. Din bilgileri, fen ve edebiyat üzerine çok kitap bastırdı; köylere kadar kurslar açtırıp oralara bedava kitaplar gönderdi.
Abdülhamid Han, devleti otuz bir sene adaletle idare etti. Millet, sulh, bolluk, ucuzluk, rahat ve huzur içinde yaşadı.
Cuma namazı çıkışında; Ermeni komitelerince hazırlattırılıp patlatılan saatli bombadan kurtulunca, o anda söylediği şu sözler, kalbinin ne kadar temiz olduğunu ve milletine olan derin aşkını yansıtmaktadır:'En büyük emelim, ahalinin rahat ve mesut olmasıdır. Bu uğurda; gece-gündüz nasıl çalışıldığı ve gayret gösterildiği malumdur. İyi niyetimin mükafatı, şu hadiseden, Cenab-ı Hakk'ın koruması ile emin olmaklığımdır. Onun için Allahü tealaya şükür ve hamd ederim. Üzüldüğüm bir şey varsa, asker evlatlarımdan ve ahaliden bazılarının ölüp, bir kısmının yaralanmasıdır. Buna ilelebed teessüf ederim. Milletimin, hakkımda gösterdiği hissiyata en samimi duygularımla memnuniyetimi beyan eder, gök ve yer afetlerinden korunmaları için dua ederim.'
Başta İngilizler olmak üzere, Osmanlı'nın maddede ve manadaki bu yükselişini hazmedemeyen dış güçler; mevki, para, kadın vb. ile aldattıkları içimizdeki beyinsizlerle el ele vererek üzerimize çullandılar.
Sultan Abdülhamid Han'ın maddede ve manada giriştiği bu denli kalkınma hamleleri, başta İngiltere olmak üzere; Türk'ün ezeli düşmanlarını ürküttü. Başta Selanik olmak üzere; imparatorluğun birçok merkezinde mason localarını kurup gizlice işlettiler. İçimizdeki satılmışları da, bol para, mevki ve çeşitli vaatler karşılığında mason yaparak, iğrenç emelleri doğrultusunda kullandılar! Asker ve sivil birçok bürokratı mason yaptılar.
Hainlerin kümelendiği yer, İttihat ve Terakki Cemiyeti idi. Önceleri gizli ve daha sonra aleni olarak; şer olan icraatlarını tatbik mevkiine koydular. Önce Selanik Merkez Komutanı Nazım Bey'i vurarak öldürdüler. Resneli Niyazi, 100 kadar askerle Manastır Askeri Garnizonunu basarak gasbettikleri silahlarla dağa çıktılar. İstanbul'dan mareşal Şemsi Paşa, isyanı bastırmak için gönderildi. O da Manastır'da teğmen Atıf tarafından vuruldu. Olay örtbas edildi; teğmen Atıf, İttihatçılarca, 2. Meşrutiyet'in ilanına kadar saklandı. Bu kişi, daha sonra; cumhuriyet döneminde Çanakkale'de 6. ve 7. dönem milletvekili olacaktır!
Selanik'ten yola çıkan Hareket Ordusu, İstanbul'a yürüdü. Melek tabiatlı Padişah, bu çapulcu sürüsüne karşı koymadı ve olanlar oldu! Sözde 2. Meşrutiyet'i ilan ettiler; silah baskısı altında seçime gittiler ve memleketin idaresi ehliyetsiz, tecrübesiz bir avuç maceraperestin eline geçti. İngilizlerin hazırladığı facialar, tekrar başladı: Bulgaristan, istiklalini ilan ederek Osmanlı'dan ayrıldı. Avusturya, Bosna-Hersek'i ilhak etti. Yunanistan da başkaldırıp Girit'i ilhak etti. Adana'da Ermeni isyanları başladı.
Sergerde güruhu, Sultan Abdülhamid Han'ı tahtından indirdiler. İttihat Terakki'nin gafil, cahil, ayırımcı, partici, bölücü, inatçı idaresi, imparatorluğu felaketlere ve yıkıma götürdü.
Sultan, kardeş kanı dökülmesin diye; Şeriat'in emrini yerine getirmedi. Nitekim, Hucurat suresi 9. ayetinde Cenab-ı Hakk mealen: 'İsyan edenlerle harp edip, bunları itaate getirin!' buyurmaktadır. Bir fincan kanın akmasına razı olmayan Sultan, onca felaketlere ve oluk oluk kanların akmasına sebebiyet vermiştir! Yani, devlet başa! Diyemeyip; kuzgunun leşe gelmesine göz yummuştur!..
Aynı oyun, aradan bir asır geçtikten sonra; bu kez Tayyip Erdoğan'a karşı sahnelenmek istenmektedir. Beş yaşındaki çocukların bile görüp anladığını bizdeki aymaz muhalefet; bilerek veya bilmeyerek anlamazlıktan geliyor! Üstad Necip Fazıl'ın çok yerinde benzetişiyle: 'Bugün bizdeki muhalefet, iktidarı düşürmek şartıyla vatanı düşürmeye bile razıdır!'
Heyhat ki, heyhat!
Dış ve iç mihraklar o gün de, Sultan Abdülhamid'e diktatör, müstebit diyorlardı; bugün de aynı şeyleri Tayyip Erdoğan için söylüyorlar
1908'de Abdülhamid Han, göz hapsinde iken vefat ettiğinde; tahttan indirildikten sonra, aradan on yıl geçmişti ki, ortada ne devlet kalmıştı ve ne de en ufak bir düzen! Cenazesine iştirak eden binlerce kişi gözyaşlarına boğulmuş ve; 'Bizi nereye bırakıp gidiyorsun?!' diye feryat ve figan ediyorlardı!
Cenazenin ardından ağlayan cemaat olmamak için; süratle gerekli tedbirleri alalım ve; 76 milyon en gür seda ile; 'Devlet başa!' diye haykıralım!!!
20.01.2014
Türkiye'nin şansı
Türkiye'mizin şansı; tek başına iktidar olup, onu sürdüren AK Parti hükümetleri olmuştur. Bu partinin kadrolarında 'çözümler' için siyasi irade mevcuttur...
Malum; Türkiye'miz bir imparatorluk bakiyesidir. Sınırlarımız, komşularımızla sürekli didişebilmemiz için, netameli çizilmiş; içeride de bir o kadar netameli problem dosyalanarak, raflardaki yerlerine konulmuştur. Mahut dosyalardan, işletilip aleyhimize kullanabilecekleri konular, zamanı geldiğinde; pişirilip önümüze konuldu ve konulmaya devam ediyor!
Tüm Osmanlı coğrafyası Sünni ve Şii denilerek ve âdeta bir maden gibi işletilerek; birbirlerine düşman iki ana kampa bölünmüş; oluşturulan bu ateşin üzerine körükle gidilmiş ve el an da gidilmeye devam edilmektedir
Türkiye Cumhuriyeti kurulduğu günden beri; tarihin derinliklerinden akıp gelen bu denli devasa sorunları anlamaya çalışmış (!); her bir sorun için raporlar hazırlamış ve çözümleri için gerekli makamları uyarmıştır. Her bir rapor incelendiğinde görüleceği gibi; hiçbirisinde gerçek teşhis konulamamış ve çözümleri için yalnızca polisiye tedbirlerle yetinilmiştir.
Yanlış teşhis ve eksik tedavi metotları ile problemler, her geçen gün büyümüş ve devasa boyutlara ulaşmıştır. Türkiye, içerisindeki bu sorunları halletmeden bir yerlere varamaz.
Bu sorunların başında Kürt meselesi ve Alevilerin sorunları gelmektedir.
ABD'nin Irak'a müdahalesi ile hem Kürt ve hem de Sünni-Şii gerilimi had safhaya gelip; bizim sınırlarımızı ve tabiatıyla içerimizi tehdit etmektedir. Aynı oluşumlar, benzer şekilde Suriye'de de vuku bulmakta; bütün bunların tehdit hedefinde yine Türkiye'miz bulunmaktadır.
Tüm problemlerin temelinde demokrasi eksikliği yatmaktadır. Demokrasimiz ise, bir ileri-iki geri yöntemi ile hep akim kalmış; sadra şifa çözümlere yol bulunamamıştır. Bunun da asıl sebebi, siyasi istikrarsızlıktır. Ortalama ömürleri bir buçuk sene olan hükümetler, hangi çözümleri üretip uygulamaya koyabilirlerdi?!
Türkiye'mizin şansı, tek başına iktidar olup, onu sürdüren AK Parti hükümetleri olmuştur. AK Parti, Türkiye'nin 81 vilayetinde bayrağını dalgalandıran yegane siyasi partidir. Üstelik; başta Başbakan Tayyip Erdoğan olmak üzere, bu partinin kadrolarında 'çözümler' için siyasi irade mevcuttur.
30 Mart seçimlerinden başarıyla çıkıp; milletten güvenoyu alan AK Parti hükümeti elini çabuk tutmalı ve peş peşe demokrasi paketlerini açmalıdır.
Esas beklenti, yeni bir anayasa idi ama o, başarılamadı. O başarılamadı diye, demokrasi çıtasını yukarıya çekmekten vazgeçmemelidir.
Zira, yarın çok geç olabilir!
14.04.2014
Bu mu medeniyet?!
İnsanoğlunun bugün geldiği noktaya medeniyet diyorlar; bu kafaya göre; vahşilikten tekamül ede ede bugünlere gelinmiş! Bu tezin yanlışlığını, topyekûn insanlığın yaşamakta olduğu hâl, çok açık bir şekilde ortaya koymaktadır. Öyle ki, gelinen noktada; ortada adaletten eser olmayıp; mazlumların ahı Arş'ı titretmekte!
Dünyanın gözleri önünde, Suriye'deki zalim, kendi insanlarını pırasa gibi doğruyor. Çoluk-çocuk, kadın, yaşlı demeden; sivil insanların yaşadıkları mekânlara misket bombaları yağdırıyor. Yalnızca seyirle yetinen medeni (!) dünyanın tek yaptığı şey, ölülerin çetelesini tutmak. Suriye'deki zalimi Rusya destekliyor ve; 'ne yapalım; kendi insanını öldürüyor. Bu onların iç meselesidir. Kimsenin karışmaya hakkı da yoktur haddi de!' diyor. Bu absürt gerekçeyi, başta ABD olmak üzere tüm medeni dünya kabul ediyor. Yalnız Türkiye'nin sesi yükseliyor ama, ona da; başta İslam âlemi olmak üzere, Türkiye'nin tüm dost ve müttefikleri ve bütün âlem kulaklarını tıkıyor.
Allah bu ya; bu kez benzer musibet, Rusya'nın kapı komşusu Ukrayna'nın başına geliyor. Daha dün, söylediklerine aldırış etmeyen Rusya, tükürüğünü yalayarak; Ukrayna'ya müdahale ediyor. Ülkeyi bölüyor ve bir kısmını; resmen ve alenen işgal ediyor. Sade suya tirit kabilinden 'yaptırım!' sesleri çıkıyor ve çıktığıyla kalıyor. Rusya, bununla da yetinmiyor; daha, daha diyor ve Ukrayna'nın muhtelif bölgelerini karıştırmaya devam ediyor.
Bir Üçüncü Dünya Savaşı çıkarma pahasına, Rusya, bu akıl dışı eylemlerine devam ediyor ve üstelik, kendi yalanına teslim olarak: 'Ukrayna, kendi insanlarını öldürüyor; buna sessiz mi kalalım?!' demeye getiriyor!
Rusya'ya bir şey demeye gücü olanlardan hangisi, bir şey diyebilir ki? Tencere dibin kara, seninki benden kara misali; ipin ucu, maalesef zalimlerin elinde. Ve; al bir zalimi, vur öbürüne!
Türkiye, milyonu aşkın Suriyeliye bakıyor; bunlardan 250 bin kişisi, toplu halde çadır kentlerde yaşıyor. Medeni (!) dünyanın temsilcileri (çoğunluğu artist) zaman zaman gelip bu çadır kentleri ziyaret ediyorlar. Türkiye'nin bu âlicenâplığını kutlayıp gidiyorlar. Ellerini ceplerine atmadıkları gibi; dünyaya, yardım çağrısında da bulunmuyorlar.
İşte, bu medeniyetin (!) yüzüne tükürülmez de ne yapılabilir?
Bu ahir zamanda adalet, görüldüğü üzere yırtıcı hayvanların inine girip saklanmış; onu oradan çekip çıkartacak ve meydan yerinde hakim kılabilecek bir güç, orta yerde gözükmemektedir. Ve; meydan yeri, tamamiyle zalimlerin eline kalmıştır.
Yeri gelmişken burada, Türk'e barbar diyen Batılılara şunu hatırlatmak isteriz: Türk, gittiği diyarlardan bir şey almadı, bilakis o yerlere merkezden götürdü... Bakınız Türk'ün elinde asırlarca bulunan topraklarda yaşayan hiçbir milletin dili değişmediği gibi, hiçbirisine de kendi dilini (Türkçe) dayatmadı. Bir de sizin işgal ettiğiniz topraklara bakın; oraları sömürdüğünüz yetmemiş gibi, bir de dillerinizi dayattınız!
Osmanlı diyarında Türkçe konuşan, Türk'ten başka millet var mı? Sizin sömürgeleriniz ise, İngilizce, Fransızca, İspanyolca vb. konuşuyor!
Söyleyin bakalım, siz mi barbarsınız, Türkler mi?
19.05.2014
.Sistem ve eğitim... -1-
Yanlış sistemi veya yanlış insanları istediğiniz kadar takviye edip güçlendirin ve hatta çoğaltabildiğiniz kadar çoğaltın; arzu ettiğiniz rahatı ve huzuru bulamazsınız ve bulamayacaksınız! Size bir tane akıllı ve zeki adam lazımsa; yüz tane geri zekâlıyı toplayıp bunlardan bir tane akıllı elde edemezsiniz.
İnsan yönetim sistemleri, tıpkı bir saatin çarkları gibi veya tıpkı bir rulman gibi mevzun, uyumlu ve birbirini ahenkle takip eden ve her biri gücünü hak ve adaletten alan kurallar bütünüdür.
Eğer siz, daha başlangıçta; saatin dişlilerini kırıp monte ile veya rulmanı, dağınık bilyelerle yerine (!) takıp işe koyulursanız yandı gülüm keten helva! Üstelik, bir de bu rezil işi, bizzat kendiniz değil, başkaları tasarlayıp elinize tutuşturmuşsa; zehir şırınga edilmiş ve size tatlı gelen elma şekerini ömürler boyu yalar durursunuz ve neticede cansız bedeninizin elinde sıkı sıkıya tutulmuş sapı kalır!
Aynı oyunu İngiliz (Batılı), maymun avlarken kullanır. Elindeki fındıkları maymuna gösterir ve onları yere yerleştirdiği; ağzı dar dibi genişçe kavanoza, kimyasalla beraber bırakır ve oradan uzaklaşır. Maymun, büyük bir iştah ve hevesle gelir, elini kavanoza sokar; fındıkları avuçlar. Kimyasaldan dolayı eli şişer ve bir türlü elini çıkaramaz. Avcı, yaklaşıp maymunu yakalar; küpü kırıp maymunun elini kurtarır (!) ama, fındıklar hâlâ, maymunun sıkılmış avucundadır!
Dünya üzerinde kıyamet kopmuş; Cihan İmparatorluğumuz paramparça edilmiş.. Dört bir yandan insanlar, asırlardır yaşadıkları toprakları bırakarak göç etmek zorunda bırakılmış.. Her biri, muhitten merkeze doğru gelerek Anadolu Yaylası'nı bilmem kaçıncı kez yeniden vatan edindi. Bir büyük imparatorluğun bakiyesi idi bunlar.
Dikkat ediniz; bunlardan hiçbirisi renklerinden ve ırklarından dolayı sürülmedi. Dillerinden dolayı da sürülmediler. Zira, her biri ayrı dilde ve rengârenkti. Düşmanın hedefini teşkil eden tek ortak noktaları dinleri idi; zira hepsi Müslümandı. Ve yine dikkat ediniz; Hristiyan Abaza, Çerkez, Gürcü, Arnavut, Laz vb. gibi toplumlardan hiç birisi Anadolu'ya gelmedi. Bunlardan yalnızca Müslümanları geldi.
Bunların hepsine, Müslüman oldukları için TÜRK deniyordu! Batılının gözünde Türk, Müslümandır ve; Müslüman Türk'tür! Nitekim, Üstad Necip Fazıl da, daha 70'li yıllarda Dil-Tarih'te verdiği konferansta; "Eğer, gaye Türklükse, bilmek lazımdır ki, Türk, Müslüman olduktan sonra Türk'tür!" demişti.
Demek ki, bu saatin çarklarının her biri değişik tip ve ebatta olabiliyor ama; hepsinin kurulumu ve bir bütün hâlinde ahenkle çalışması lazım. Bunun için de bir muharrik güce, bir elektriğe, bir ruha; hepsinin birlikte eriyecekleri bir potaya ihtiyaç var. İşte onun adı İslamiyet'tir
Ve, işte biz bu ruhu, bu gücü kaybettik ve tıpkı bozuk bir saat gibi; günde sadece iki kez doğruyu gösterebiliyoruz!
Eğitim sistemimizle solucanın boğumlarını ve kurbağanın ayaklarını bir güzel bellettik ama; deprem kuşağında yaşayan insanımıza depremden korunma çarelerini öğretemedik.
Sistemi kurduğumuzda dini, neredeyse kökünden yasakladık. Din eğitimini okullardan kaldırdık. O günkü idarecilere dayatılan ve onların da millete dayattığı mantığa göre, bizi geri bırakan ve medeni (!) âlemden ayrı kılan, mensup olduğumuz İslam dini idi. Dinden çıkarsak ve eğitimimizi dinden tecrit (ayırarak) ederek yaparsak kurtuluşa erecektik.
Öyle yaptık ama; kurtulmak ve kurtuluş şöyle dursun; bu kez yedi başlı ejderha ile karşılaştık! Çok değil; 30-40 sene sonra bir de baktık ki meydan yeri viraneye dönmüş. Eskiye ait ne varsa, hepsini bitpazarında sattık; çoğunu da bedelsiz peşkeş çektik!
Vaktiyle 'vakıf medeniyeti'miz vardı; talan ettik. Talanın boyutunu merak ettiniz değil mi? Camilere ait vakıf malları olan dükkânlar, partili yandaşlara peşkeş çekilirken caminin kendisi ise, yanlış okumuyorsunuz; içki içilen ve dansöz oynatılan mahallere çevrildi. İstanbul-Sirkeci Garı'nın yanındaki Merzifonlu Camii'ni, o türdeki bir mezbelelik hâlinde bulduk. 1989 yılında adı 'Anadolu Saz'dı. Uzun uğraşlar, yoğun gayretler ve etkili yayınlar sonucunda orasını, merhum Özal'a tekrar camiye kazandırttık. O ve orası gibi onlarca hatta yüzlerce; vakıf malı olan cami yerleri; kısmen Özal zamanında ve bugünkü iktidar zamanında asli hüviyetlerine kazandırıldı.
Din, yasaklanınca; yerin altına çekildi! Hakikati olmayanın yalanına ve yanlış hâline saplanılıyordu! Üstad Necip Fazıl'ın belirttiği gibi; "... O gün, dinle insan arasında bir buz dağı vardı. Nefesimizle o dağı erittik; na ehil ellerde din o hâle getirildi ki, meydan yeri çamur deryasını andırır oldu. Gel de bu çamurdan çık, çıkabilirsen!"
Mekteplerimizde öngördüğümüz eğitim sistemimizle solucanın boğumlarını ve kurbağanın ayaklarını bir güzel bellettik ama; deprem kuşağında yaşayan insanımıza depremden korunma çarelerini öğretemedik. Bizi kurgulayanlar gayelerine ulaşmıştı. Artık din bile aransa; bulunabilecek dinin, gerçeği ile alakası tartışılır olacaktı. Nitekim, bugün; din adına her kafadan bir ses çıkmıyor mu?!
Bir imparatorluk bakiyesi olan insanımızı birbirlerine kardeş yapan dini, hayatımızdan çıkardık ve birbirimizin kemiğine musallat; birbirlerini dışlayan ve birbirlerine nefretle bakan nesiller türettik!
Ne neşeli bir günde ve ne de acılı bir günde bir araya gelebiliyoruz! Hatta, birilerimizin bayramında, diğerlerimiz yas tutuyor! Birbirlerine saygı mı; o da ne kelime?! Kendi partimizden olmayanların evlerine ateş düşmesini arzuluyor ve o parti mitingine gidenlerin maden faciasında ölmelerini 'müstahak!' görebiliyoruz!
Bu denli kamplaşmayı, ayrışmayı, birbirine kem gözle bakmayı ve bu denli birbirine tahammülsüzlüğü hangi dış düşman temin edebilirdi?! Biz, bu sistem (yanlış sistem) ve eğitim (yanlış eğitim)le, birbirimize fazlasıyla yetiyoruz; gayrı, dış düşmana hiç ihtiyaç yoktur!
26.05.2014.
Niyetleri bozuk!
Millete karşı, bozuk niyet taşıyan zihniyetten kime ne hayır gelebilir? Yapılacak tek şey, bunlara pabuç bırakmadan kervanın yola devam etmesidir...
Hemen hepimizde, şöyle yanlış bir kanaat var: Biz, zannediyoruz ki; 1960 darbesi, DP'nin icraatlarına karşı yapılmıştır. İhtilali yapan askerlerin, bizzat kendileri itiraf ediyorlar: "... Bizler, daha 1950 seçimlerinde, İsmet Paşa'ya giderek, seçimleri iptal ederek ihtilal yapmak istediğimizi söyledik!.."
İsmet İnönü ise, demokrasinin; yani çok partili seçimlerin, dışarısının talebi ve dayatması ile yapıldığını bildiğinden; zamana oynamış ve hemen daha işin başında oyunbozanlık etmek istememişti!
Dolayısıyla, askerler, ihtilal yapmayı daha 1950 seçimlerinden hemen sonra akıllarına koymuşlar ve bunun zeminini oluşturmak için; aleni ve gizli yoğun gayretlerin içinde olmuşlardır. Dikkat edilirse, buradaki hazımsızlık; A veya B partisine karşı değildir; rejimin ve sistemin kurucusu addettikleri CHP'nin karşısında kim ve hangi parti olursa olsun ona karşıdır ve o parti ve mensupları yok edilmeye mahkûmdur!
Bundan dolayıdır ki; sandık önemli değildir ve onların tasvip etmediği parti yüzde 90 da oy almış olsa; bu hâlin hiçbir kıymeti harbiyesi yoktur ve olmayacaktır! Bunun sebebi ise, gayet açıktır. CHP ve onun öncesi olan İttihat ve Terakki Fırkası, millete rağmen kurulmuş ve hemen tüm icraatlarıyla millete zorla dayatılmıştır. Bu 'zor' kelimesinin altında; son yüz yılımızın utanç tarihi yatar. Zira bu tarih, binlerce ve hatta on binlerce masum ve sivil insanın darağaçlarında sallandırıldığı, çoluk-çocuk-kadın-yaşlı demeden, mağaralara sığınan masum insanların topluca zehirli gazla katledildiği meş'um bir dönemdir.
Bu meş'um tarih, dış düşmanların yapamadığını, içeridekilerin pervasızca sergiledikleri ve bütün bu sergilenenlerin neticesinde, manada; imparatorluk bakiyesi olan bir milletler bütününün ruh köklerine kezzap dökülen, maddede ise, hazinesi tamtakır bırakılıp 'beş cent'e muhtaç hâle getirilen tam bir 'fetret devri' tarihidir!
Dolayısıyla, mahut zihniyet için, millet ve milletin oyu ve onun refahı asla söz konusu değildir. Nitekim, bugün dahi; 'Erdoğan gitsin de ne olursa olsun!' demiyorlar mı? Bu cinnet hâlini öylesine ileri taşıyorlar ki; Erdoğan'ın gitmesi karşılığı yabancı devlet işgaline bile razılar! Gerçekte bu zihniyet, Erdoğan'ın şahsında milletin ta kendisine düşmandır; onun kalkınmasını ve refahını istememektedir!
Nitekim, bunların ağa-babası olan İsmet Paşa, generallerine; 'en büyük düşmanınız milletin kendisidir!' dememiş miydi?
Millete karşı, böylesine bozuk niyet taşıyan zihniyetten kime ne hayır gelebilir? Yapılacak tek şey, bunlara pabuç bırakmadan kervanın yola devam etmesidir. Zira, yerdeki köpeklerin ulumaları, gökteki yıldızlara zarar veremeyecektir!
08.06.2014
Kader ağlarını örüyor! -1-
Orta-Doğu'da sınırlar yeniden çizilmenin arifesinde... Bölgemizde, bizim olmadığımız hiçbir denklemin çözülme şansı kalmamıştır...
Yıkılan imparatorluğumuzun külleri üzerinde inşa edilen yeni ve genç Cumhuriyetimizde; bizden çok başkalarının söz hakkı oldu. Demokrasiye geçtiğimizi iddia ettiğimiz 1950 senesinden, bugüne kadar da yine, hep başkalarının dediği oldu. Tepeden tırnağa kadar; bizdeki idareciler ise, tabir caizse; tasdik merciinde olup noterlik görevi gördüler.
Parçalanan imparatorluğumuzun postundan elliye yakın devlet ve devletçikler ürettiler. Her bir devlet veya devletçiğin yönetim kadrolarını, kendilerine tabi 'uşak'lardan seçtiler. Böylece; eskiden yürüttükleri vahşi sömürü sistemini; yeni çehresiyle 'modern sömürü' ye inkılap ettirdiler. Artık, bu beldelerde asker barındırmalarına ve zoraki risk almalarına gerek kalmadı. Zira, görünüşte; krallar, sultanlar, şeyhler, emirler, başkanlar; gerçekte ise, kendilerine medyun 'genel valileri' eliyle, sömürge düzenlerini bir güzel sürdürdüler. El-an da sürdürmeye devam ediyorlar.
Yeri gelmişken, burada yakıcı bir sualin cevabını vermek durumundayız. Koskoca Avrupa kıtası, onca devletle bir bütünlük arzetti ve huzur içinde sütliman bir hayat yaşarken; İslam âlemindeki, sürekli bu karmaşa, kaos, kan ve gözyaşı nedir
Bu durumun sebepleri çok olmasına karşın, belli başlılarını vermekle iktifa edelim: Birincisi, İslam ülkeleri, 'vahdet-birlik' dininin mensupları olduklarını iddia etmelerine rağmen, paramparçalar. Yani, dinleri ne diyorsa, tersini yapıyorlar! Görüntüde Müslümanlar; ihlasla, yakından ve uzaktan bir alakaları yok! Oysa; yine İslam dininin gereği: 'Birlikte rahmet, ayrılıkta azab-ı ilahi vardır.' Bunca ayrılıkta uğranılan azaplar az bile!
İkincisi, İslam ülkeleri kendi dertleri ile yanıp kavrulurken; her birinin cebinde, Batılı müttefiklerinin eli var! Bu yabani el, bir yandan karıştırırken, diğer yandan da sömürmeye devam ediyor.
Ayrıca, zulüm; İslam âleminde ayyuka çıkmış durumda. Böylece, Arş titriyor ve Cenab-ı Hak da gadap ile muamele ediyor; yani, Allahü telanın 'kahhar' sıfatı, bu denli zulüm beldelerinde ziyadesiyle tecelli ediyor!
Batının ve Doğunun bir ayrıcalığı yoktur. İlahi hükümler, eczanedeki ilaçlar gibidir; kim, alır ve içerse, faydası kendisine olur. Ta geçen asrın başlarında Avrupa'ya giden aydınlarımız; onların amellerini dinimizin gereklerine, dinlerini de bizim amellerimize boşuna benzetmemişlerdi!
Mazlumların ahları elbet yerde kalmaz. Önce içeridekiler ve daha sonra dışarıdaki zaleme takımı, akıttıkları kanda boğulacaktır. İçeridekilerin saraylarını, şimdiden yangınlar sarmaya başladı.
Irak ve Suriye başta olmak üzere, bütün bir Orta-Doğu'da sınırlar yeniden çizilmenin arifesinde..
Çok şükür, bizde, ülkeyi edilgenlikten kurtarıp; Cumhurbaşkanını millete seçtiren siyasi bir iktidar ve onun temin ettiği istikrar mevcut.
Artık, başkalarının değil, bizim dediğimizin geçerli olduğu bir dönemdeyiz. Bölgemizde, bizim olmadığımız hiçbir denklemin çözülme şansı kalmamıştır.
13.07.2014
Özellikle bizim bölgemizde; yani Osmanlının bıraktığı netameli coğrafyada kader, ağlarını örüyor ve tarih yeniden yazılıyor! Bizde de, bizim coğrafyamızda da..
Merhum Turgut Özal, Kürt liderler Celal Talabani ile Mesut Barzani'ye Türk pasaportu verirken, çoğumuz bunun sebebini anlamamış ve hatta eleştirmiştik. Tarih, kendisini haklı çıkardı; nur içinde yatsın.
Irak'ın hâli malum; bölünmenin eşiğinde ve kan gövdeyi götürüyor. Başta ABD olmak üzere tüm Batılı sömürgeci güçler; Müslümanların yumuşak karnı olan mezhepçiliği, âdeta bir maden gibi işlediler ve el an da işlemeye devam ediyorlar. ABD, Irak'tan çekilirken; merkezî hükümeti Şiilere emanet etti. Şii başbakan Maliki, eline geçirdiği bu fırsatla, Sünni Saddam'ın tüm mezaliminin intikamına soyundu. Batılıların arayıp da bulamadıkları şeydi bu.
Mezhep taassubu, derinden körüklendi ve iş, şu veya bu mezhebi temsil iddiasındaki terör örgütlerine kaldı. Bunlar da, envaiçeşit hunharlıkları, sözde İslamiyet adına işliyorlar. ABD ve Batılı güçler, bir taşla kaç kuş vuruyorlar?! Bir taraftan Müslümanları birbirlerine kırdırırken; diğer taraftan da onların sergiledikleri hunharlıkları dünyaya teşhir ederek; işte İslamiyet budur demeye getiriyorlar!
Mesut Barzani, Kürt devletini ilan etmenin zamanın geldiğini ve bunun için de Türkiye'den ağabeylik görevi yapmasını beklediklerini söylüyor. O da biliyor ki, böyle bir Kürt devletinin tek çıkış kapısı var; o da Türkiye'dir. Diğer üç tarafı da ateşle çevrili.
Bugüne kadar, Türkiye'ye; 'sen karışma; otur oturduğun yerde!' diyorlardı. Bugün baktılar ki, Türkiye'nin içinde olmadığı hiçbir denklem, sağlıklı çözülemiyor!
Yine çok şükür; bunun şuurunda bir iktidar, Türkiye'de işbaşında ve aktif politika izliyor. Batılı sömürgeci güçler, petrol ve diğer enerji kaynakları yüzünden bölgedeler; biz ise, yalnızca adalet ve insanlık için neden orada bulunmayalım?!
Özellikle bizim bölgemizde; yani Osmanlının bıraktığı netameli coğrafyada kader, ağlarını örüyor ve tarih yeniden yazılıyor! Bizde de, bizim coğrafyamızda da..
Bu bakımdan; milletimizin doğrudan seçeceği cumhurbaşkanlığı çok çok önemli. Anayasaya göre başkomutanı, millet doğrudan belirleyecek. Ve; bu cumhurbaşkanı, söylendiği gibi, öyle yan gelip yatamayacak! Milletle bütünleşip; milletle hareket edecek ve hesabını yine millete verecek
Biz, tedbirimizi almaya çalışalım; neticede takdir, yerini bulacaktır!
14.07.2014
Maskeli demokrasi! -1-
Devlet maskeli olunca, millet de ister istemez maske takmak zorundaydı. 2007'de ve 2010'da bu maskeler yırtıldı!
Yüz seneyi aşkın bir zamandır; millet, kendisini 'adam' yerine koymayanlardan fersah fersah ileride.. Dışarısının telkin ve baskılarıyla geçtiğimiz 'parlamenter sistemi' de, kendilerine benzettiler; ölü yüzüne pudra sürüp makyaj yaparak ve içini tamamen boşaltarak; 'prematüre bir demokrasi' ile arz-ı endam ettiler!
İplerini ellerinde bulunduran, dışarıdaki ağa-babaları, bu durumu bilip görmesine rağmen seslerini çıkarmıyordu! Zira, onlar için önemli olan kendi çıkarları idi ve onları çok güzel devşiriyorlardı. Milletimizin çektikleri kahırlar ise hiç umurlarında değildi. Çünkü, onlar bizim milletimize insan gözüyle bakmıyorlardı; tıpkı, bugün de Orta Doğu'ya veya Afrika'ya bakmadıkları gibi..
Geçilen demokratik sistemde sandık var. Her seferinde sandığın altında kaldıklarını görünce; iktidar olmadan muktedir olmanın arayışına girdiler. O güne dek oluşturdukları bürokratik oligarşiye yapıştılar. Aranan kan, kendi ceket astarlarının içinde bulunmuştu! Artık iş, demokrasicilik oynamaya kalıyordu.
Yarım asırdan fazladır; bu milletin gözlerinin içine baka baka bu iğrenç oyunu oynuyorlar. Bürokratik oligarşinin yetmediği, yetemediği yerde; kaba kuvvete başvurarak, onca ihtilalleri gerçekleştirdiler.
Bize karşı oynadıkları oyunların bir benzeri bugün Mısır'da sahnelenmektedir. Orada da, dışarısı ile içerideki bürokrasi el ele vererek, seçilmiş iktidarı alaşağı etti ve Mısır halkının üzerine tanklarla gittiler. Dünyadan, karşı ses çıkması şöyle dursun; bilakis, desteklediler!
Bizde de ihtilaller, demokrasimizi daha güçlendirmek adına yapılmıyor muydu?! Dünyada, böylesine rezil ve kepaze bir ifadeyi ancak bizde bulabilirsiniz. Çünkü; bizdeki satılmış soysuzların dünyada bir emsali yoktur!
İhtilal sonrası yaptıkları 1961 anayasası ile maskeli demokrasilerini taçlandırdılar. Artık, iktidara hangi seçilmişler gelirse gelsin; söz, atanmışların olacaktı. Mahut anayasal kurum ve kuruluşlar, iktidarların başında Demokles'in kılıcı gibi duracak ve onları her an hizaya sokacaktı.
Nitekim öyle de oldu: Sittin senelik demokratik hayatımızda, gelip geçen hiçbir hükümet, devlete nüfuz edemedi! Devlet ayrı, hükümet ayrı olarak mütalaa edildi. Ve; âdeta birbirlerine karşı düşmanca tavır sergileyerek varlıklarını sürdürdüler!
Devletle hükümetlerin bu denli kıyasıya mücadelelerinde, millet ise; her daim üzerinde tepinilen bir meta hâline getirilmişti! Hele devlet katında esamisi okunmazdı. Kaymakamı, komutanı, valiyi dürbünün tersinden görürdü; onların makamlarını uzayda zannederdi!
Devlet maskeli olunca, millet de ister istemez maske takmak zorundaydı. 2007'de ve 2010'da bu maskeler yırtıldı!
Kim ne derse desin ve her kim ne yaparsa yapsın; ipler milletin elinde ve bundan böyle cumhurbaşkanlarını bizzat kendisi seçecek...
2007 senesi; demokrasimiz adına bir milattır. Önceki cumhurbaşkanı Necdet Sezer'in görev süresi bitmiş, yerine Meclis Başkanı'nın vekaleti gerekirken bu yapılmamıştı. Çünkü Meclis Başkanlığı makamında AK Parti kökenli Bülent Arınç vardı. Anayasayı eğip büktüler ve içinden garabet bir karar çıkararak, mahut cumhurbaşkanının görev süresini uzattılar; hem de altı ay süreyle...
Diğer bir AK Parti kökenli Abdullah Gül'ün cumhurbaşkanlığı adaylık oylamasını bile Meclis'te yaptırmadılar. Aynı garabet hukuk burada da galebe çaldı 367 şartını getirdi. Halbuki bu şart, bundan önce seçilen hiçbir cumhurbaşkanında öne sürülmemişti. Hukuku 'guguk' yaparak işin içinden sıyrıldıklarını zannettiler ama; asıl oyun bundan sonra başlayacaktı.
O gün de, bugünkü gibi AK Parti yalnız bırakılmıştı. Bürokrasi, zaten karşısındaydı ve bürokrasinin askerî kanadı: 'sözde değil özde Kemalist' arayışındaydı!
AK Parti şikayetini, emanetin asıl sahibi olan millete yaptı ve; bundan böyle, cumhurbaşkanını halkın seçmesi için referandum yaptı. Yüzde 69 evet oyuyla millet; muhataplarının maskesini yırttı!
Top, artık millette idi ve o, ne yapacağını çok iyi biliyordu!
Hukuku 'guguk' yapanlar hop oturup hop kalktılar ama, korkunun ecele faydası yoktu ve ok, yaydan fırlamıştı bir kere!.. Kazdıkları kuyuya düştüler. Seneler senesi milletten kaçtılar; onu aşağıladılar ve asla adam yerine koymadılar. Her şeyi inceden inceye hesap edip, envai çeşit şeytanlıklar sergileyip durdular. Millet, onları sabırla ve tevekkülle bekledi. Yalnız hesap edemedikleri bir şey vardı; aşağı gördükleri milletin kendilerinden çok yüksekte olmalarını bir türlü görüp hesap edemediler.
İsmi üzerinde zaten; statükonun siyasi idraki donuktu. Bildiği tek oyunu sergileyerek geliyordu. Halbuki, köprülerin altından çok sular akmış; otuz iki dişini gömmüş millet, sabırsızlıkla bu günü beklemekteydi. Güle oynaya sandığa gitti ve sandıkları patlattı!
Kim ne derse desin ve her kim ne yaparsa yapsın; ipler milletin elinde idi ve bundan böyle cumhurbaşkanlarını bizzat kendisi seçecekti. Nitekim bunun ilk denemesini 10 Ağustos'ta yapacak ve Hanya'yı Konya'yı herkes görecek! Dışarıdakiler de ve onların içimizdeki işbirlikçileri de görecek!
2010 referandumu ile de millet; arta kalan bürokratik oligarşinin belini kırdı; onların maskelerini çekip attı!
Statüko, kurtuluşunu kendini inkârda aramaya başladı ve buldum zannettiği; önce, Sarıgül'de ve Mansur Yavaş'ta, şimdi de, Ekmel İhsanoğlu'nda tatbik mevkiine koydu!
El mi yaman Bey mi; hep birlikte 10 Ağustos'ta göreceğiz!
21.07.2014
Eski Türkiye ile yeni Türkiye'nin savaşı!
10 Ağustos'ta yapılacak cumhurbaşkanlığı seçimlerinde, tabir caizse; 'Eski Türkiye' ile 'Yeni Türkiye' oylanacak. Eskisinde yasaklar, yenisinde ise hak ve özgürlükler var.
Malum; eski Türkiye ile yanıp tutuşan bir kesim var ve bunlar kendilerini 'Beyaz Türk' zannediyor. Kendilerinin dışındaki tüm kesimleri ise, tepeden bakıp, onları her daim aşağılamaktan büyük zevk duyuyorlar. Bu hallerini de hiç saklamıyorlar; gazetelerinde ve televizyonlarında, sürekli bu yönde yayınlar yapıyorlar. Eski Türkiye'de neler vardı? Eski Türkiye'de tek kelime ile özetlenebilirse; yasaklar vardı ve her bir yasak, kavga sebebi idi.
İki asra yakın bir zamandır; cemiyetimize arız olan; Müslüman mahallesinde salyangoz satmak isteyen bir zihniyetle boğuşmaktayız. Bunların ana karakteristiği; köksüz olmaları ve Türk'ün ruh köklerine ve mukaddesatına düşman olmalarıdır. Liberal, sağcı, solcu, milliyetçi, komünist vb. gözükmeleri; ortak karakterlerini değiştirmediği gibi, ortak hedefleri olan din, daha doğrusu İslam düşmanlığını da değiştirmiyor.
Bakınız; bu ülkede Müslüman kadının başını Fransız askeri açmak istediği için 'Kurtuluş Savaşı' başlatılmış; ama, kurtuluştan sonra geçen, neredeyse yüzyıla yakındır; bu ülkenin kızları ve kadınları, ne üniversitelerde ve ne de devlet dairelerinde o başörtüyü takamadı; taktırılmadı! Onlarca yıl, bunun kavgası verildi. Milletçe enerjimiz, bu ve benzeri konulara sarf edildi.
Tayyip Erdoğan ve onun siyasi iktidarının oluşturduğu 'Yeni Türkiye'de ise, başörtüsünü zorla açtıranlara ceza veriliyor. İnsan hak ve özgürlükleri bağlamında yalnızca bir yasağı dillendirdik. Daha dün, 28 Şubat döneminde binlerce, on binlerce gencimiz; katsayı ve başörtüsü zulmünden dolayı ülkelerini terk etmişler ve el diyarlarında tahsillerini sürdürüyorlardı. İmkânları olamayan on binlercesi ise, eğitimin dışına itilmişti.
Belli ki birileri, bu ülkenin normalleşmesini istemiyor ve sürekli sun'i gündemlerle milleti boğuşturmak istiyor. Kendilerinin dışında; topyekûn milleti deli addedip onu, bu tip konularla, adeta; 'meşguliyetle tedavi'ye tabi tutuyorlar!
İşte; 10 Ağustos'ta yapılacak cumhurbaşkanlığı seçimlerinde, tabir caizse; 'Eski Türkiye' ile 'Yeni Türkiye' oylanacak. Eskisinde yasaklar, yenisinde ise hak ve özgürlükler var. Statükonun, eski Türkiye'de direnmelerin sebebi; kendileri ile milletin eşit seviyeye gelme korkusudur! Kendilerini elit ve çok yüksekte bilip, milleti böcek görmeleri ve bundan böyle o böceklerle aynı statüde addedilip öyle değerlendirilmeleri, bunları deliye döndürüyor.
Çatlasalar da patlasalar da eskiye rağbet yok; Türk halkı, kendisini ileriye götürecek liderini ve kadrolarını buldu, ne 10 Ağustos'ta ve ne de gelecek seçimlerde onları yedirmeye niyeti yok.
Mahut zihniyet de; kendilerinin ve milletin nerede konumlandıklarını; milletin, kendilerinden çok ileride olduğunu, kendilerininse, hangi derekede olduklarını görüp, bilecek ve anlayacaklardır!
27.07.2014
Bütün yollar Roma'ya çıkıyordu! -1-
Milletin egemenliği denilen olgu, yalnızca şekilde mevcuttu ve kâğıt üzerinde idi. Meclis'in duvarında yazılması da bir şey ifade etmiyordu. Tıpkı; 'köylü milletin efendisidir' söylemi gibi, bir yutturmacadan ibaretti.
Bu ne menem egemenlik ki; milletin, en ufak konularda bile esamisi okunmuyordu. Adına 'devrim' denilen tüm yeniliklerin hiçbirisi millete sorulmadığı gibi hemen hepsi dayatıldı. Üstüne üstlük, milletin, asırlardan beri tevarüs ettirdiği değerleri; bir bir ayaklar altına alınıyor ve bunlardan yalnızca bir tanesine (Kur'an okutmaya ve okumaya) tevessül eden; polis ve jandarma takibine uğruyor; dipçikle, işkence ve hapisle ve hatta ölümle bunun bedelini ödüyordu.
Bu ne menem 'efendilik' ki; köylünün, pejmürde kıyafetinden dolayı şehre inmesine müsaade edilmiyordu. Aynı 'efendiler' altı lira yol vergisini ödeyemediğinden; derdest edilip karakollara götürülüyor ve temiz bir sopadan sonra hapislere gönderiliyordu.
'Efendiliğin' boyutuna bakın ki; şehirdeki memur, şekerin kilosunu 5 kuruşa alabilirken; 'efendi'ye (köylü-vatandaş) on liradan paha biçiliyor ve tabiatıyla 'efendi' şekeri ancak rüyasında görebiliyordu. Zira, 'efendi' beş parasız olup meteliğe kurşun sıkıyordu.
Çok övündükleri İnönü'nün devrinde; kaput bezi, ekmek, tuz ve gazyağı 'kibrit-i ahmer' olup, karneye bağlanmıştı...
Yalnızca bir kısmını yukarıda yazdığımız, bu denli zulümler Türk'e reva görülüyordu. Kürtlere sıçan muamelesi yapılıyor ve Dersim'in dağlarında mağaralarda; çoluk-çocuk, kadın yaşlı demeden insanlar zehirli gazlarla telef ediliyordu. Gayr-i müslimlere ise, 'varlık vergisi' adı altında, insafsızca baskılar uygulanıyor; malının hepsini satmakla bile borcunu ödeyemeyen vatandaşlarımız, İstanbul, İzmir gibi büyük şehirlerden alınıp, Erzurum Aşkale'ye sürgün ediliyor ve orada esir muamelesine tabi tutulup; taş kırdırılıyor ve yol inşaatlarında çalıştırılıyorlardı.
Sahte 'demokrasi' tarihimizde ise, ipin ucu 'Süleyman'a teslim ediliyor ve kendisi başbakan olarak konutta; kaloriferler yanmadığından palto ile oturuyor ve soran gazeteciye de pişkince; 'mazot vardı da ben mi içtim?!' diyebiliyordu.
Aynı Süleyman, 70'li yıllarda, diğerinin kasket ve gömlek; kendisinin sadece fötr giymekle farklı olduğu Ecevit'le hükümetçilik oyununda köşe kapmaca oynuyor ve milletçe yağın, mazotun, şekerin, akünün ve envai çeşit emtianın yokluğu çekilip karaborsası yaşanıyordu.
Dikkat edilirse; A partisi, B partisi veya şu veya bu parti veya onların liderleri fark etmiyor; hangisinin peşinden gidilirse gidilsin; bütün yollar Roma'ya çıkıyordu!
Sittin seneyi aşkın, demokrasi tarihimizde; 'demos'a yani millete dönük yalnızca üç liderle karşılaşabildik. Adnan Menderes, Turgut Özal ve Recep Tayyip Erdoğan...
Diğerlerinin her birisi, kitaplık çaptaki anlatımlarla izahı kabil olabilen; statükonun, kendi şahıslarına münhasır versiyonlarıdır. İster, Millî Mücadele'den devşirileni olsun, isterse sandıktan çıksın veya sandığa rağmen tüm gelenleri olsun; bunların, birbirlerinden farkı yok. Adları, sanları, siyasi partileri veya partilerüstü (!) konumları ne olursa olsun; bunların her birisi, millete rağmen rol almış siyasi kişiliktir. Memuriyetleri, statükonun muhafızlığıdır.
Bunların her birisinin devrinde 'devlet kapısı' millete kapalıdır. Bu kapıyı Menderes, biraz aralamış, Özal biraz daha, Erdoğan ise, yarıya kadar açabilmiştir... Milletin yüzüne kapalı tutulan mahut kapı, neden bir türlü ardına kadar açılamıyor?
Nasıl açılabilsin ki; kapının ardında bütün bir 'ceberut' devlet, tüm kurum ve kuruluşları ve onlardaki onca 'abus' bürokratları ile direndikçe direniyor ve mahut kapıya arkadan dayanıyor!
Hem demokrasi ve hem millet ve seçim diyeceksiniz ve bunlara rağmen kapıyı kapalı tutacaksınız! Bunun için Zat-ı Sungur olup göz boyamanız lazım. Onun da kolayını buldular; yandaş Prof.larına öyle anayasalar yaptırdılar ki, şeytanları bile çatlatır!..
Demokrasilerde asıl olan nedir? Elbette ki, millî iradedir. Milli irade, yani milletin seçtikleri (hükümetler) nasıl boşa çıkarılır? İşte bu anayasalarla!.. Nasıl mı?
Bu anayasalarla, seçilmiş iktidarlar koltuğa oturmuş ama; koltuklardaki insanlar çelik halatlarla sıkı sıkıya mahut koltuğa bağlanmışlar. Her şeyden sorumlu olmalarına ve yapılan ve yapılamayanların hesabını millete vermelerine rağmen; en ufak bir yetki ve salahiyetleri bulunmamakta; âdeta anayasal kurum ve kuruluşların elinde oyuncak olmaktalar!
YÖK, Danıştay, Yargıtay, Sayıştay, HSYK, Anayasa Mahkemesi, MİT ve elbette Genel Kurmay...
Daha düne kadar; bunlardan her birisi siyasi iktidarın karşısında birer ejderha değil mi idi? İktidarlar nereye adım atmak isteseler, bunlar tarafından önleri kesiliyor ve bu yüzden; seneler senesi eller Ay'a giderlerken, bizler yaya kalmadık mı?
Birçoğunun çanına ot tıkanırken; hâlâ bazılarının nasıl direndiklerini; hükümete diklendiklerini ve yatırımları engellemeye çalıştıklarını ibretle ve şaşkınlıkla izlemekteyiz. Akılları sıra; bütün yolları yine Roma'ya çıkaracaklar!
Bilmiyorlar ki, uyanan millet, Roma'ya giden bütün yolları kesti ve tarihinde ilk defa kendi elleriyle cumhurbaşkanını seçiyor!
El mi yaman Bey mi; 10 Ağustos'ta hep birlikte göreceğiz!
04.08.2014
Asıl biz ne yapıyoruz?!
Türkiye ve Katar hariç bütün İslam ülke yöneticilerinin, ya derin bir sessizlik içinde ya da zalim İsrail'in yanında saf tuttuklarını görmekteyiz.
Müslüman inancına göre; birlikte rahmet, ayrılıkta azab-ı ilahi vardır. Peki, bugün itibariyle; kim, Müslümanların birlik içinde olduğunu iddia edebilir? Bin parçaya bölünmüş, içler acısı hâliyle bugünkü İslam âleminin çektiklerine bakıp hayret etmemek lazım!
Evet; gâvur, gâvurluğunu yapıp onca mezalimi sergilerken ve bilumum diğerleri de keyifle seyrederken; adı, sanı Müslüman olanlar; asıl onlar yani bizler ne yapıyoruz?! Türkiye ve Katar hariç bütün İslam ülke yöneticilerinin, ya derin bir sessizlik içinde ya da zalim İsrail'in yanında saf tuttuklarını görmekteyiz. Mısır'daki Sisi'den tutun, Suudi Arabistan'daki Kral Abdullah'a kadar hemen hepsi zalim gâvurdan yana!..
İslam devletlerinin hal-i pür melâli bu da; ya, içimizdeki İslami geçinen cemaatlerin durumu nasıl? Onlar, bu zulme hangi gözle bakıyor? Devletin ve milletin onca imkânlarını kullanarak; büyüdükçe büyüyen ve bu devasa hâliyle devleti bile tehdit eder hâle gelenler de zalimden yana!.. Bir gün olsun; İsrail'in vahşetine dur demediler, diyemediler!
Neden acaba?!
Ruhlarını gâvura satmış Müslümanların, bu zillet hallerine şaşmamak lazım. Zira, insanlar nasıl iseler, öyle idare edilirler! Dinleri ile taban tabana zıt düşen günümüz Müslümanına, dinleri ne yapsın? Dinlerinin adı, 'Tevhid' yani Birlik... Kendileri paramparça...
Cihan Devletimiz olan Osmanlı'dan sonra; sözde onca İslam devleti istiklalini kazanmıştı. Krallıklarını ilan etmişlerdi; afra tafralarından yanlarına yaklaşılmıyordu. Sadece Orta Doğu coğrafyasında; çil yavrusu gibi dağılarak; pıtrak devletler kuruldu. Her birinin başı, bir gâvur devletinin ayaklarına bağlıydı!
Ve; topyekûn İslam âlemi; başı kesik, kan-revan içinde uçuşan horozu andırmakta! Bu hâliyle (BAŞSIZ), nereye uçacağını ve konabileceğini zannediyor?!
İsrail'in duracağını zannedenler, boşuna beklemesinler; bugün dursa bile yarın tekrar başlayacaktır. Başlamak zorundadır. Zira, muharref Tevrat'ı, onlara, bunu emretmektedir! O emir ki, Türkiye'nin bile bir kısım topraklarını içine almaktadır
Bunun manası; bugün olmasa bile, yarın-öbür gün Türkiye ile İsrail, mutlaka çarpışacaktır.
Önünde sonunda dünya, İsrail'in gerçek yüzünü görecek ama, o vakit iş, işten geçmiş olacaktır!
10.08.2014
Ateş çemberinde bayram! -1-
İkinci Cihan Savaşı'ndan sonra, dünyadaki sırtlanlar çoğaldı ve sürüdeki başlar değişti. İki kutba ayrılan dünya; aslan payları ABD ile Sovyet Rusya'ya verilerek yeniden taksim edildi.
Tipik bir 'ahir zaman bayramı' yaşıyoruz, sevgili okuyucularım. Her şeyden önce; mübarek Kurban Bayramınızı tebrik eder; bu günlerimizin, bizim ve bütün İslam Âlemi için; Arafat'ta ve Harem-i şerifte dökülen yaşlar ve edilen dualar hürmetine gerçek bayramlara vesile olmasını diliyorum.
Özellikle Orta-Doğu'daki İslam Âleminin hal-i pür melali ortada. Buna sebep; mevcut zulüm erbabının; işgal ettikleri ülkelerin yönetimlerinde sergiledikleri; akılsız, insafsız ve bir o kadar da vicdansız politikalar ve bu durumu ganimet bilip, üzerlerine sırtlanlar gibi çullanan başta ABD olmak üzere dünyanın tüm şer güçleri...
Mahut coğrafya bir asır evvel bizim elimizde idi. İngilizler, aslan payını alarak; Cihan Devleti'mizi paramparça ettiler ve merkezinde, her an patlamaya hazır İsrail terörist devletini kurarak; sınırları cetvelle çizilmiş sun'i devletçikleri tüm bölgeye yaydılar.
İkinci Cihan Savaşı'ndan sonra, dünyadaki sırtlanlar çoğaldı ve sürüdeki başlar değişti. İki kutba ayrılan dünya; aslan payları ABD ile Sovyet Rusya'ya verilerek yeniden taksim edildi.
ABD; özellikle 1990'dan sonra, bölgeye; aç kurtlar gibi saldırdı. Afganistan'da ve Irak'ta hem kendisini rezil etti ve hem de bu iki bölgeyi rezil halde bırakıp çekip gitmek zorunda kaldı. Zaten netameli olan bütün bu bölgelerde, o gün bugün gözyaşı ve kan artarak akmaya devam etti.
ABD; ne bölgenin eski hakimi İngiltere'ye ve ne de Türkiye'ye akıl danıştı. Aklı sıra Şii ve Kürt kartlarını oynadı ve böylece sonuç alabileceğini zannetti. Arı kovanına çomak soktuğunu fark ettiğinde ise, iş işten geçmiş; IŞİD gibi bir canavarı doğurmuştu!
Türkiye, benzer hatayı 1983'te işlemiş ve eylem koyan PKK militanları için; 'üç-beş çapulcu' demişti. Çok geçmeden; kazın ayağının öyle olmadığı görüldü ama; ipin ucu 'p..tun'-dış güçlerin elinde olduğundan; mahut düşük yoğunluklu savaş, o gün bugündür sürmektedir.
Merhum Turgut Özal, oyunu geç de olsa fark etti ve gereği için, gizliden düğmeye bastı. Gizli işin üç mimarı vardı: Turgut Özal, Eşref Bitlis ve Adnan Kahveci... Her üçünün de nasıl öldürülmek istendikleri ve öldürüldükleri malum!.. (Bu mühim konuya yarınki makale ile devam F.B.)
İki ülke ile olan sınırımızdaki yangın, neredeyse içerimize sıçrayacak! Hükümet 'Tezkere' ile Meclis'e geliyor ve MHP'nin dışında hiçbir muhalefet partisinden destek görmüyor...
Mahut nadanlar, merhum Özal'ı hâlâ anlayamıyor ve aleyhinde konuşmaya devam ediyorlar. Neymiş; 'bir koyup üç alacakmış; oysa üç koyup bir bile alamamış...' Yalanın ve iftiranın bu kadarına pes doğrusu! O gün, merhum Özal ne kendi partisine ve ne de askerî ve sivil bürokrasiye laf dinletebildi. Dönemin Genelkurmay Başkanı, Başkomutanı dinlemeyerek istifa etti. Türkiye, çekimser kaldığı için, masada yer alamadı ve hiçbir karar mekanizmasında bulunamadı.
Benzer ve daha beter oyun ve Türkiye'mizin çok daha aleyhinde olarak yeniden tezgâhlanıyor. Yine perde arkasında, Türkiye'nin dost ve müttefik bildiği ülkeler var. Tıpkı, PKK'nın arkasında, seneler senesi oldukları gibi.
Oluşturdukları IŞİD canavarı, tahminlerinin çok ötesinde palazlanarak; destek verdikleri grupları tehdit edince; asla bölgedeki diğer halklar için değil; destekledikleri gruplar daha fazla zarar görmesin diye ayaklandılar. Oysa, Türkiye bu durumu daha işin başında söylemişti ama, lafını kimseye dinletememişti.
Irak'taki Şii Maliki'nin ve Suriye'deki Nusayri Esad'ın, zalimane icraatları IŞİD'i doğurdu. IŞİD, bir devletten öbür devlete insanları doğraya doğraya gelirken kimselerin sesi çıkmadı; ne zaman ki Kürt bölgesinin kapısına dayandılar, başta ABD olmak üzere mahut çevreler hep birden ayaklandılar. Acımasız bir terör örgütü olan IŞİD durdurulmalıydı. Aynı acımasızlıkla, aynı bölgede, üstelik otuz yıldır faaliyet gösteren ve 40 bin insanın ölümüne sebep olan PKK terör örgütü neden görülmedi?!.
Değil görülmek, bilakis her türlü desteklendi; hem de Türkiye'nin dost ve müttefik bildiği ülkeler tarafından!..
İki ülke ile olan sınırımızdaki yangın, neredeyse içerimize sıçrayacak! Hükümet 'Tezkere' ile Meclis'e geliyor ve MHP'nin dışında hiçbir muhalefet partisinden destek görmüyor. Böylesine millî bir konuda bile bir araya gelemeyeceksek; ne vakit ve hangi konuda gelebileceğiz?
Şu ana muhalefet partisi CHP'ye bir bakın; zalim Esad ile darbeci Sisi'nin yanında yer alıyor ama; ülkemizin güvenliği tehlikeye düştüğü anda bile Türk hükümetinin yanında yer almıyor; alamıyor!
Irak, İran, Suriye ve Türkiye Kürtlerini kapsıyan 'Büyük Kürdistan' oyununu göremiyorlar. Türkiye, oyunun içine girmeden, oyunu nasıl bozabilir? Merhum Özal'a da aynını yaptılar ve Türkiye çok şeyler kaybetti. Bari, aynı aymazlığı şimdi göstermeyin ve Türkiye, oyun kurucu olsun ve yarın kurulacak masada yerini alıp karar merciinde bulunsun!
06.10.2014
Asıl sorun ve tehlike?!.
Birazcık olsun, iz'an lütfen! Siz, siz olun ve 'düz ovada siyasete' gelin!.. Aksi halde; dağlarda yaşamaya devam eder ve hiçbir zaman kazanamazsınız!
Her zaman söyledik ve söylemeye de devam edeceğiz: Daha işin en başında, en üstteki (temel) düğme yanlış iliklenmiş olduğundan; değil şimdiye kadarki yapıldığı şekliyle, ne denli hamasi nutuklar atılırsa atılsın; ne ve neler yapılsa da para etmeyecek ve işler düzgün gitmeyecektir.
Nitekim; onca yapılan şeylere ve alınan radikal kararlara rağmen, gitmiyor da!
Bu ülke 'cumhuriyet baloları!' ile kuruldu ancak; rejimin sürdürülebilirliği; hem devlet ve hem de millet hayatında 'maskeli balolarla!' devam ettirilebildi! Dolasıyla; kurulduğu günden beri geçen 91 sene zarfında ne devlet ve ne de fert bazında millet kendisi olabildi!
Hemen her şey yalan-sahteler ve sahtekârlar üzerine bina edildiğinden; zorba rejim erbabı, halka zulüm, baskı ve dayatma ile bir gün olsun göz açtırmamış; can derdine düşürülen halk da, can havliyle nefes almaya çalışmış ve bunun neticesinde de altta kalanın canı çıkmıştır!
Zorba rejim erbabı, zorbalıklarına bahaneler üretmekte hiç zorluk çekmedi. Zira, iliklenen her yanlış düğmenin altında bir veya birkaç çıbanbaşı sorun yatmaktaydı. Bunlardan herhangi birisi çözülmek istendiğinde kızılca kıyamet kopuyor ve; namus temizlemek uğruna da olsa, yapılan en ufak bir karşı duruş; rejime başkaldırı olarak değerlendiriliyor ve gereği yapılıyor!
Gereği nedir mi? Takrir-i sükundur, İstiklal Mahkemeleridir, Sıkıyönetim idareleridir, Olağanüstü hallerdir, İhtilallerdir ve bütün bunların neticesinde topyekûn bir milletin; kısmen kapalı ve kısmen de açık cezaevine kapatılıp, envai çeşit işkence ve cezalara tabi tutulmasıdır!
Bütün bunları kurgulayıp bize bu akılları veren mahut çevreler; işleri, hep 'güvenlik' bazında ele alıp; devletten güçlüsü yoktur, gerektiğinde herkesi ve her şeyi tepeler düsturuyla tepeleterek bugünlere gelindi. Neden sonra, kralın çıplak olduğu görüldü ancak; eski tas eski hamam, her şey olduğu yerde duruyordu!
İlk defa, rejimin idarecileri değişmiş ve 'kendisi' olmaya başlamışlardı; kurguculara rağmen sorunları çözmeye çalışınca da; bu kez, 'kendisi olmayan' muhatapları, maşası oldukları 'üst aklın' borusunu öttürerek; 'sokağa inin!' çağrısı yapmaktalar!
Sokak halletseydi, geçen otuz senede; akan onca kana ve gözyaşına rağmen hallederdi
Bunca acı tecrübelerden sonra, yeniden başa dönülmesi isteniyor! Pes doğrusu
Birazcık olsun, iz'an lütfen! Siz, siz olun ve 'düz ovada siyasete' gelin
Aksi halde; dağlarda yaşamaya devam eder ve hiçbir zaman kazanamazsınız!
02.11.2014
Osmanlıya karşı kin ve hınç hiç bitmedi!
Bizler, ne kadar 'redd-i miras'ta bulunsak ve inkâr etsek de; Osmanlı, bizim ecdadımızdır. Yani biz Osmanlının torunlarıyız. Bir kısım haramzade, bu iddiada bulunuyor diye, bu yalanı kabul edemeyiz.
İçeride ve dışarıda; neden, Osmanlının bu kadar çok düşmanı var; hiç düşündünüz mü? Bu hâl, dünyanın gerçeği ve belki de kuralıdır. Nitekim, dünya, kuruldu kurulalı çoğunluk, hep Hakk'ın ve haklının karşısında olagelmiştir.
En doğru insanlar; Hakk'ın emirlerini getiren ve adaleti sağlayan Peygamberler (aleyhimüsselam) değil miydi? İnsanların çoğu, gerçeğe kulaklarını tıkayıp, bunlara cephe almadı mı?
Cibilliyeti düzgün olan, veliyyi nimeti inkâr eder mi? Ayrıcı, Osmanlıyı inkâr edebilmek için, nankör olmak lazımdır. Hayat ve mematımızı onlara borçluyuz. Onlar olmasa idi, hem yaşayamayacak ve hem de bu topraklara sahip olamayacaktık. Dinimizi bile onlara borçluyuz.
Bütün bunlara karşı biz; Osmanlı hanedanını (çoluk-çocuk, kadın, yaşlı demeden, usul ve furu'u ile) bir gecede 'vatan haini' ilan edip, ülkeden kovduk! Bir an olsun düşünmedik; herkes vatan haini olabilir ama; vatanın sahibi olan (!) kişi ve kişiler asla vatan haini olamazlar. Aksi halde, varlığını inkâr etmiş olur ki, bu da, aklen mümkün değildir. Yani, Memalik-i şahane'nin sahibi konumunda olanların 'hain' olmaları için deli olmaları gerekir!
Osmanlı hanedanı mensupları, tıpkı Rusya'daki gibi Çar ailesine reva görülen, topluca kurşuna dizilselerdi; zulmün bir derecesi olarak algılanabilirdi. Ama, onlara reva görülen yurt dışı sürgün zulmünün tarifi imkânsızdır.
Çil yavrusu gibi dünyanın muhtelif ülkelerine dağıldılar. Öylesine fakr-u zaruret içinde bir hayata düçar oldular ki; halife-sultan olacak kişi, Paris'te 'gavur mezarlığında' bekçiliğe mecbur kaldı! Bir diğeri; 400 sene atının üzengisini tutmanın intikamını alırcasına; Arnavutluk Kralı Zozo'nun yaverliğine reva görüldü!
Merhum Adnan Menderes, bu ailenin yalnızca kadınları için; 1952 yılında yurda dönebilmelerine imkân tanıdı. Erkekleri ise, 1974 yılını bekledi. Artık, öyle oldu ki, aile fertleri bir araya gelse de; lisanen anlaşabilmelerine imkân yoktu. Zira kimisi Arapça, kimisi İngilizce, kimisi Fransızca, kimisi bilmem nece konuşuyor ve ancak yaşlıları, zor da olsa Türkçe konuşabiliyorlardı!
Vaktiyle; bir tanesi ile tanışmak ve sohbet etmek imkânım olmuştu (Baltalimanlı): Benim iki kızım oldu; onları okuttum ve şimdi, Brüksel'de uluslararası bir kuruluşta üst düzey bürokratlık yapmaktalar. Baba olarak; kendi kültürümden onlara verebildiğim tek şey; onları 'gâvur'la evlendirmeyip, mürted olmalarını engellemekten ibarettir! Hâlâ ikisi de bekârdır!
Osmanlının güneşi, ta geçen asrın başlarında söndü. Değirmen gitmiş; gürültüsünü arayanlar yok mu? Elbette var! Gürültünün hayal olduğunu bilmelerine rağmen; içerideki ve dışarıdaki mahut çevreler hâlâ Osmanlı düşmanlığını diri tutuyorlar.
Bizlerin, Kamusluk çapta yazıp-söyleyip anlatamadıklarımızı; İsrail Cumhurbaşkanı Chaim Weizman bir cümle ile özetliyor: "Biz Yahudiler, 20. Yüzyılda, Orta-Doğu'da yıkılmaz denen Osmanlı İmparatorluğu'nu yıkıp iki devlet kurduk! Onlara, öyle güzel bir sistem inşa ettik ki, Türkler, bize Filistin'i vermeyen Abdülhamid'e 200 sene daha söverler!"
Biz de diyoruz ki: Sövün! Sövün babalarınıza! Bakalım, anneleriniz daha ne kadar dayanacak?!.
03.11.2014
Baş belası İsrail! -1-
Yularlarını doğrudan dış güçlere ve onların gizli servislerinin eline teslim eden ülkeler var oldukça; İsrail daha uzun yıllar baş belası olmaya devam eder!
Dünya üzerindeki Yahudi'nin lobi gücüne bakın ki; İsrail devleti terörist olmasına ve bu hâlini, hemen her fırsatta, üstelik en iğrenç şekillerde sergilemesine rağmen, 'çağdaş'-'medeni' ve 'demokratik' biliniyor! Terörist devlet olduğunu, yalnızca Türkiye cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan haykırıyor ama onu da, ne duyan var ne eden!
Koskoca (!) İslam Âlemi, böyle başsız ve darmadağın; üstüne üstlük her birinin ipi, sömürgeci güçlerin ellerinde olduğu müddetçe Müslümanların çırası yanmış demektir! Hele hele; Irak'ın, Suriye'nin ve Mısır'ın başındakiler gibi; yularlarını doğrudan dış güçlere ve onların gizli servislerinin eline teslim eden ülkeler var oldukça; İsrail daha uzun yıllar baş belası olmaya devam eder!
Daha dün; Gazze'de, Ramallah'da; sivilleri misket bombaları ile katliama tabi tutup bebekleri öldürürken de aynı medeni(!) dünya; kör-sağır ve lal kesilmişti. Dünyanın bu vurdumduymazlığı karşısında meydanı boş bulan İsrail; hepten zıvanadan çıkıp; Müslümanların gözbebeği olan Mescid-i Aksa'ya baskın düzenleyerek; o mukaddes ma'bedi pis potinleri ile çiğneyip işgal etti. Yetmedi; Mushaf-ı şerifleri yerlere atarak, o mülevves ayaklarla çiğnedi!
Müslümanların sinir uçları ile oynamakta olan İsrail, ne yapmak istiyor?
Aklı sıra, Mescid-i Aksa'yı yıkıp; yerine, siyonizmin simgesi hâline gelen mahut 'Süleyman Ma'bedi'ni inşa etmek! İsrail devleti, bütün bu cüretleri; başta Araplar olmak üzere, dünya üzerindeki tüm Müslümanların aymazlıklarından ve vurdumduymazlıklarından alıyor.
Tek korktuğu ve çekindiği ülke var; o da Türkiye'dir. O Türkiye ki, onun Başbakanı, kendi cumhurbaşkanlarına, hem de tüm dünyanın gözleri önünde; 'bebek katili'-'terörist devlet' olduklarını haykırdı. İsrail, bu hareketi not etti ve ABD'ye, Türkiye'ye 'ayar' vermesi için telkinde bulundu. Eski Türkiye olsaydı, iş kolaydı ama; karşılarında yeni Türkiye vardı ve ona hiçbir 'yabancı telkin' para etmiyordu!
Zira, eski Türkiye'de; Özel Harekât'ın maaşlarını ABD ödüyorken; parayı veren düdüğü çalmış olabilir ama; bugünün Türkiyesi'nden IMF'ye varıncaya kadar, artık, borç isteniyor!
Baktılar ki; böyle bir Türkiye'ye 'telkin'le ve hatta 'tehdit'le bir şey yaptırılamıyor; (B) planını uygulamaya koydular! Bu plan; ülkeyi içeriden karıştırıp kaosa sürükleyip, güçsüzleştirmek ve bitap düşürüp diz çöktürmektir!
Bu hâl, kavganın namertçesi olup; yüze karşı bir şey yapamayanların arkadan dolanma kalleşliğidir. 'One minute' gününden beri Türkiye'nin başına ne geldiyse ve ne gelmekte ise; hemen hepsinde MOSSAD-CIA parmağı vardır.
Mahut teşkilatlar; eski Türkiye'nin kodlarından cüretle; seneler senesi Müslüman mahallesinde salyangoz satarak; kendileriyle ortaklaşa iş tutacak 'PARALEL' yandaşları çoktan örgütlemişlerdi!
Başta ABD ve İngiltere olmak üzere Batının da bu aymazlığı olduğu müddetçe, İsrail, daha çook yakmaya, yıkmaya ve can ve mal almaya devam eder.
İsrail'in, dünyanın başına bela olacağı; daha devletlerini kurmadan, neredeyse yarım asır öncesinden belliydi. Tahrif edilmiş dinlerinin gereği, Siyonizm denilen gizli teşkilatlarını kurarak, işe, Osmanlı'dan başladılar. Öncüleri (Theodor Herzl), bizzat Sultan 2. Abdülhamid'e gelerek; Filistin'den toprak satın almak istedi. Sultan, onları reddettiği gibi; 'Araplar satar' endişesi ile Filistin topraklarını üzerine geçirdi. Yani oralar, memalik-i şahane (sultanın mülkü) oldu.
Başta Selanik ve İstanbul olmak üzere, Osmanlının içinde kurdukları mason teşkilatları ile; içimizdeki beyinsizleri de saflarına katarak (İttihat ve Terakki) el birliğiyle önce, Sultanı tahtından indirdiler, akabinde de; koca Osmanlı İmparatorluğunu yıktılar ve mahut topraklara sahip oldular.
Ardından iş, Avrupa merkezlerine geldi; nasıl yapılıp da oralarda yaşayan Yahudiler, Filistin'e göç ettirilebilirdi?
Mahut teşkilat mensupları, Avrupa merkezlerini komşu kapısı yapıp seri konferanslara giriştiler. Bunların başında, 1879 Almanya doğumlu meşhur Albert Einstein gelmekteydi. Einstein büyük bir siyonistti ve Yahudilerin Filistin'e gitmeleri için seri konferanslar verdi.
Ne kadar söyledilerse; Avrupalı Yahudileri, Filistin'e gitmeye ikna edemediler. Bu sefer de; başta Adolf Hitler olmak üzere, Avrupalı yöneticileri kışkırtarak Yahudi avına çıkardılar ve mahut göçler, bu şekilde başlamış oldu!
İnançlarına göre; Tanrı Yehova, Nil'den Fırat'a kadarki toprakları kendilerine vadetmişti. (Burada bile, bozdukları Tevrat'a aykırı hareket ediyorlar. Zira, oradaki ifade; 'Kıyamete yakın zamanda, Mesih gökten indikten sonra, o topraklara sahip olacaklardır.' Bunlar ise, o günü beklemeden, bu anlamsız işe giriştiler!
İsrail'in hırçınlığı ve pervasızlığı, onların inançlarından kaynaklanıyor. Yahudi inancına göre; insan, yalnızca kendileridir; Yahudi ırkının dışındaki milletler insan sayılmazlar. Çünkü onlar Âdem ile Havva'dan türemiştir. Yahudi asil ırkı ise, Şeytandan türemiştir. Şeytanın aslı ateş, Âdem'inki ise topraktır. Ateşin, toprağa üstünlüğü; birinin yanıp yakması, diğerininse; ısınıp-kızarıp-yanmasından belli değil midir?!
Demek oluyor ki; İsrail'in yakıp yıkması ve tüm insanlığın başına bela olması; inançlarına göre, cibilliyetlerinin gereği!!!
Müslüman âleminin bu şuursuzluğu ve gafleti; başta ABD ve İngiltere olmak üzere Batının da bu aymazlığı olduğu müddetçe, İsrail, daha çook yakmaya, yıkmaya ve can ve mal almaya devam eder.
10.11.2014
Bugün 463 ziyaretçi (3023 klik) kişi burdaydı!
.
|
| Bugün 356 ziyaretçi (706 klik) kişi burdaydı! |
|
 |
|
|
