 |
|
|
 |
|
| ABDULHAMİD HAN |
ABDÜLHAMİD HAN
Osmanlı padişahlarının 34'üncüsü olan Sultan II. Abdülhamid Han aklı, zekası ve ilmi fevkalade üstün olan bir zattı. Batılıların ve iç düşmanların asırlar boyunca devleti yok etmek için hazırladığı yıkıcı, sinsi planlarını sezip, önlerine aşılmaz bir set olarak dikildi. Hazırlayanları ve maşa olarak kullandıkları yerli işbirlikçilerini, sahte kahramanları işbaşından uzaklaştırdı.
İşte bu büyük zatın 10 şubat, 96. yıldönümü idi. Yıldönümü vesilesi ile Yıldız Üniversitesi ve İstanbul Medeniyet Üniversitesi işbirliği ile iki açık oturumdan oluşan etkinlik düzenlendi. İlk panel Abdülhamid'in sağlık politikasıyla ilgiliydi. Oturum başkanlığını yaptığım bu panelde konuşmacılar özet olarak şunları anlattılar:
Prof. Dr. Hüsrev Hatemi; Abdülhamid'in çok iyi niyetli, sağlam karakterli ve vefalı bir insan olduğunu söyledi. Kendisinden çok devleti düşünürdü. 33 sene zalimlik yapmadan devleti ustalıkla idare etmişti. Ona atılan iftiralardan biri de pinti olduğuna dairdi. Bu çok çirkin bir suçlama olduğunu ifade etti. Aristokrat havada, halktan uzak yaşamamıştı. Atatürk'ün Abdülhamid'i küçümseyici veya kötüleyici bir sözünün olmadığını da ekledi.
Prof. Dr. Nil Sarı ise Abdülhamid'in sağlık alanındaki eserlerinden söz etti ve bazılarının fotoğraflarını gösterdi. Abdülhamid 90 adet gureba hastanesi, 19 adet belediye hastanesi, 89 adet askeri hastane ayrıca eğitim hastaneleri, kadın hastaneleri, akıl hastaneleri açmıştı. Bu hastaneler ülkemizden Lübnan'a, Yemen'den İsrail'e, Makedonya'dan Suriye'ye, Yunanistan'dan Libya'ya, Suudi Arabistan'dan Irak'a pek çok yerleşim bölgesine yayılmıştı. Ayrıca eczaneler, hapishane, sağlık merkezleri, fakirler, acizler ve hacılar için misafirhane de pek çoktur. Müthiş bir sağlık hizmetidir bu. Maalesef tahttan düştükten sonra bu eserlerin isimleri değiştirilmiş, bazıları yıkılmış ve bir kısmı da başka alanlarda kullanılmaya başlanmıştır. Kısacası bu büyük insan unutturulmak istenmiştir. Kasımpaşa, Haydarpaşa, Gülhane ve Mektebi Tıbbiye-i Şahane adlı eğitim ve üniversite hastanelerini açan da Abdülhamid olmuştur.
Doç. Dr. Adem Ölmez ise Abdülhamid Han'ın özellikle eğitim, sağlık, ulaşım ve asayişe önem verdiğini anlattı. Zamanında yeni bulunan aşıları ülkeye getirmiş, aşı ve kuduz hastalığı üzerine merkezler kurmuş, Bimarhaneleri yani akıl hastanelerini ıslah etmiştir. Akıl hastalarına zincir kullanımını yasaklayarak bugün bile saldırgan hastalarda kullanılan gömleği yerine koymuştur.
Dr. Şerif Esendemir konuşmasına Necip Fazıl'ın, "Abdülhamid'i anlamak her şeyi anlamak olacaktır." sözleriyle başladı. Abdülhamid'in tren yolları, bakteriyolojihane, cami ve mektepler yaptırdığını, çağına uygun yaşlılık politikası izlediğini, habitat yani biyosferi merkezi alan ekolojik politikaya önem verdiğini anlattı.
Bunları dinlerken aklıma hep başbakanımız Recep Tayyip Erdoğan çağrışım yaptı. O da ülkeye duble yollar, hızlı trenler, Marmaray, üçüncü boğaz köprüsü, çok sayıda havaalanı gibi sayılamayacak eserler hediye etti. Sağlık alanında yeni hastaneleri hizmete açtı. Sağlık hizmetlerini halka yaydı. Eğitim alanını pek çok üniversite, sayısız derslik ve binlerce yeni öğretmenle destekledi güçlendirdi. Kısacası Abdülhamid'in çağdaş bir takipçisiyle karşı karşıyayız.
Abdülhamid Han'ı nasıl ki bir takım vicdansız, merhametsiz ve acımasız kişiler, iç ve dış düşmanların oyununa gelerek, maşası olarak bir saray darbesi ile düşürdülerse aynı komplo şu an başbakanımıza karşı düzenlenmektedirler. Bu ülkeye hizmet etmek bazılarının gözüne batmakta ve ellerinden geleni yapmaktadırlar.
Rabbim Başbakanımızı korusunu2026 |
|
|
|
|
 |
Trump’ın zaferi, İsrail için sonun başlangıcı olabilir mi?
04:008/11/2024, Cuma
G: 8/11/2024, Cuma
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Yazının başlığı iddialı.
Doğru bu.
Ama işaret ettiği şey de doğru. En azından “Amerika’da neler oluyor?” sorusuna verilen bir cevap var burada. Gazze’den sonra Amerika’da da, dünyada da artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak...
GAZZE ETKİSİ
Amerikan seçimlerinin Trump’ın zaferiyle sonuçlanması tesadüf değil.
Trump’ın zaferi, İsrail’in işlediği insanlık dışı cinayetleri ve soykırımı destekleyen Biden yönetiminin Amerikan halkı tarafından cezalandırmasının bir sonucu.
Gazze etkisi bu.
Gazze’de işlenen zulüm, dünya halklarının vicdanını patlattı, bütün dünya halkları bu zulme destek olan yönetimleri devirecek teker teker…
Gazze, tarihin kırılma ânı.
Unutmayalım: Tarihin kırılma anları, yeniden kurulma zamanlarıdır.
Gazze, tarihin akışını değiştirecek, bütün zorbaların, emperyalistlerin sonunu getirecek inşallah.
Gazze’de dünyanın gözü önünde işlenen soykırım, tecavüz ve katliamlar, dünyanın dirilişine ve emperyalizmin sonunun gelişine vesile olacak.
KÜRESEL SİSTEM VE AMERİKAN YÜZYILI
Küresel sistem diye bir “entite” (“varlık”) var. Bu entite, masal değil, gerçek. Küresel sistem, her şeyden önce kapitalist. Dolayısıyla materyalist ve ruhsuz. Böyle bir sistemden hak, hukuk, adalet, hele de merhamet beklemek, olmayacak duaya âmin demek!
Kapitalist küresel sistem, sömürü üzerine kurulmuş bir sistem. Sömürü yani hırsızlık, çalma-çırpma, işgal ve tecavüz üzerine.
Böylesi bir sistemde adaletten, haktan, hukuktan bahsetmek imkânsız bir hayalin dünyasına dalıp gitmek demek!
Yüzyıl, Amerikan Yüzyılı olarak tarihe geçti. Ve Amerikan Yüzyılı, tarihin en karanlık yüzyılı olarak anılacak artık.
Amerikan Yüzyılı, sanıldığı gibi, Kuzey Amerika kıtasında Avrupa uygarlığının bir eseri olmadı. Aksine, Avrupa da, uygarlığı da Yahudi gücünün esiri oldu. Dolayısıyla Amerikan Yüzyılı, Batı uygarlığı’nın Avrupa’dan başka bir kıtaya taşınmasından ziyade Yahudi hegemonyasının Amerika’da ve bütün dünyada hükmünü icra etmesinin bir imkânı ve ifadesi olarak tarihe geçti.
Elbette ki, Amerika’ya Anglo-Saksonlar tarafından taşınan ve Amerika’yı kuran püriten / fundamentalist kültür, Avrupa’yı kuran ideoloji değil, Avrupa’yı yıkan, Amerika’yı kuran ideoloji ya da -daha doğru bir ifadeyle- zihniyet. Aşırılığıyla zıddına inkılap edecek bir zihniyet bu.
Önce “çalışma”yı ibadet olarak görüp, sonra bu aşırılığından ötürü de zıddına inkılap etmekten kurtulamayan ve kapitalizmin temellerini atan, Yahudileşme temayülünü sağlamlaştıran felsefî temelleri zayıf bir zihniyet bu.
Amerika’yı kuran zihniyet kapitalizmin ve Yahudi gücünün Amerika’da hızla boy vermesine yol açan bir zihniyet.
Küresel sistem, Amerikan Yüzyılı ile birlikte tarihte ilk defa Yahudilerin bütün dünyaya hükmetmelerinin kurumlarını inşa etti. Amerika’da Yahudilerin kontrolünde küresel bir müesses nizam tesis etti.
TRUMP, MÜESSES NİZAMA MEYDAN OKUDU!
İşte Trump, Yahudi gücünün hükmettiği, Amerika’nın her şeyine sirayet eden, çeki düzen veren Yahudilerin kontrolündeki bu müesses nizama meydan okudu. Müesses nizam, çelik gibi sağlamdı ya da her bakımdan Yahudilerin kontrolündeydi Amerika’da.
Trump’ın zaferi, öncelikli olarak, Amerika’nın bütün kurumlarını ele geçiren Yahudi hâkimiyetinin, Amerika’ya yön ve şekil veren konumuna büyük darbe vurabilir.
İkinci olarak, Trump’ın zaferiyle bütün dünyaya hükmeden küresel ölçekteki Yahudi gücü ve hegemonyası büyük sarsıntı geçirecektir. Trump’ın zaferi, en azından Yahudilerin Gazze’deki soykırımını durdurabilir ve Yahudilere hayal bile edemeyecekleri bir darbe vurabilir.
Üçüncü olarak da Yahudi gücüne darbe vurulması dünyanın, özellikle de İslâm dünyasının rahat nefes almasına, toparlanıp kendine gelmesine yol açabilir.
Bu tespitime şöyle bir itiraz yönetilebilir: Dünyanın rahatlamasına, İslâm dünyasının rahat nefes almasına yol açacak bir şeyi Amerikalılar neden desteklesinler ki?
Bu sorunun cevabı ilk bakışta çok açık: Eğer bu zulüm böyle devam ederse, dünya kan gölüne dönüşebilir. Böyle bir şey kapitalistlerin ve tabii ki Yahudilerin işine yarayabilir. Kapitalizm de, Yahudiler de kandan ve kaostan besleniyorlar.
İSRAİL İÇİN SONUN BAŞLANGICI MI?
Ama Amerika böyle gitmez, gidemez. Böyle giderse, ekonomik krize ve kaosun eşiğine sürüklenir. Bu da Amerika’nın parçalanması demektir.
Eğer Amerika, içerdeki ekonomik dengeleri rayına oturtamazsa, doların sarsılan gücünü toparlayamazsa, ülkeyi korumakta bile zorlanır.
Ayrıca Amerika’nın elitleri, Amerika’yı soyup soğana çeviren, köleleştiren Yahudi gücünü devre dışı bırakacak bir fırsatı ilk defa yakalamış oldular. Bu süreç devam ettirilirse, İsrail için sonun başlangıcı anlamına gelebilir.
Vesselâm.
.
Vakıfların dönüşümü: Merhamet yurdunun çöküşü
04:0027/12/2024, Cuma
G: 27/12/2024, Cuma
28
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
İslâm medeniyeti vakıf medeniyeti. Vakıf, hakikate vukûfiyetin eseri. Medeniyetimizin bütün alanlarına damgasını vuran bir hakikat yolculuğu aslında. Vakıf sistemi, kapitalizme “alternatif” olabilecek bir iktisadî, kültürel ve sosyal varoluş alanı.
Bugün sizlere MTO’nun en parlak talebelerinden Mehmet Varıcı hocamızın vakıf sistemi ile ilgili nefis bir yazısını paylaşıyorum. Zihin açıcı okumalar.
***
Düşünün, bir zamanlar toplumun kalbi olan vakıflar, şimdi neden sadece birer tabela kurumuna dönüştü? Bir zamanlar açları doyuran, hastalara şifa sunan, mazlumlara kol kanat geren bu yapılar, bugün sadece bağış kampanyalarının gölgesinde yaşam mücadelesi veriyor. Bu dönüşüm, yalnızca bir sistem sorunu mu, yoksa bizim vicdanlarımız mı nasırlaştı?
Vakıflar, İslâm medeniyetinde sıradan bir hayır kurumu değil, adeta hayatın omurgasıydı. Kardeşliğinin en saf tezahürü olan vakıflar, İslâm’ın kardeşlik, dayanışma ve adalet ilkelerinin yalnızca teoride değil, pratikte de hayata geçirildiği bir otosistemdi. Tarihte kurulan medreseler, kütüphaneler ve eğitim merkezleri, yalnızca ilim irfan dağıtmak için değil, aynı zamanda İslâm’ın evrensel mesajını yeni coğrafyalara ulaştırmak için varlık gösterdi. Vakıflar, birer yardım kuruluşu olmanın çok ötesinde bir davanın, bir inancın ve bir ahlak sisteminin taşıyıcısıydı.
Medine dönemine bir bakalım. Ensar ve Muhacir kardeşliği, aslında vakıf kültürünün en güzel örneklerinden biridir. Peygamber Efendimiz (s.a.v.), kardeşliği ve yardımlaşmayı vakıf anlayışıyla topluma yerleştirdi. O dönemde kurulan Mescid-i Nebevi, sadece bir ibadet yeri değildi. Eğitim verilen, yardımlaşmanın ve dayanışmanın hayat bulduğu, toplumsal sorunların çözüldüğü bir merkezdi. İnsanlar buraya sadece namaz kılmaya değil, aynı zamanda öğrenmeye, öğretmeye, yardımlaşmaya ve sorunlarını çözmeye gelirdi. Bu anlayış, İslâm medeniyetinin temel taşlarından biri oldu.
Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde vakıf kültürü, çok daha sistemli bir yapıya büründü. Selçuklular, vakıfları sadece camilerle sınırlı tutmadı; eğitimden sağlığa, sosyal yardımlardan barınmaya kadar geniş bir hizmet ağı oluşturdu. Medreseler, hastaneler, kervansaraylar… Hepsi vakıf kültürünün ürünüydü. Örneğin, bir seyyah kervansarayda konakladığında, ona ücretsiz yemek sunulurdu. Yolcular, vakıf sayesinde hem güven içinde seyahat eder hem de temel ihtiyaçlarını karşılayabilirdi. Bu sistem, sadece bireylerin değil, toplumun tamamının refahını gözeten bir anlayışa dayanıyordu.
Osmanlı döneminde ise vakıflar, toplumsal yapının bel kemiği haline geldi. Camilerin çevresinde inşa edilen külliyeler, adeta küçük şehirler gibiydi. Bu külliyelerde sadece ibadet edilmez, aynı zamanda eğitim alınır, hastalara şifa dağıtılır, yardıma muhtaç olanların ihtiyaçları karşılanırdı. Toplumun her kesimine hitap eden bu entegre yapılar, sadece maddi değil, manevi anlamda da bir köprü işlevi görüyordu. Bugün hâlâ Süleymaniye ve Selimiye külliyelerinin büyüklüğüne ve işlevselliğine hayranlıkla bakıyoruz, değil mi? İşte bu yapılar, vakıf kültürünün eşsiz miraslarıdır.
Ancak her güzel şey gibi bu sistem de zamanla değişti. Sanayi devrimi ve modernleşme, vakıfların o güçlü yapısını ciddi şekilde zayıflattı. Sanayi devrimiyle birlikte ekonomik yapılar ve üretim süreçleri değişti. Artık bireysel ve kurumsal gelirler farklılaştı ve vakıfların bağımsızlıkları ortadan kalktı. Modernleşme hareketleri, bu dönüşümü daha da hızlandırarak vakıfların toplumsal hizmet etme anlayışını zayıflattı. Daha da kötüsü, vakıflar, bu değişimle yüzleşmek yerine ona boyun eğdi. İlke ve ülkülerinden taviz vererek değişime ayak uydurmayı tercih ettiler. Bir zamanlar adalet ve dayanışmayı önceleyen bu yapılar, kapitalist sistemin bir parçası haline gelerek kendi köklerinden koptu. Kâr odaklı düşünce, vakıfların ruhunu zayıflattı ve onları, öz ülkülerinden uzaklaştırarak yalnızca bağış talep eden organizasyonlara dönüştürdü.
Bu durum, vakıfların öz kaynağı olan bağımsızlıklarını yitirmelerine yol açtı. Bağımsızlığını kaybeden bir vakıf; siyasilerin ve bürokratların arka bahçelerine dönüşür ve artık ümmetin tamamına hizmet edemez hale gelir. Ne yazık ki, bugün vakıfların birçoğu, topluma hizmet etmek yerine kendi varlıklarını sürdürme derdine düşmüş durumda. Gerçek ihtiyaç sahiplerine ulaşmaktansa belirli zümrelerin çıkarlarına hizmet ediyorlar. Oysa vakıflar, toplumun tamamını kapsayan bir adalet anlayışı üzerine kurulmuştu.
Şimdi şu soruyu kendimize soralım: Vakıflar, eski günlerde olduğu gibi, nasıl yeniden asli görevlerine dönebilir? Bunun yolu, bağımsızlıklarını yeniden kazanmaktan geçiyor. Vakıfların asıl gücü, dışarıdan gelen desteklerle değil, kendi kaynaklarıyla hareket edebilmelerindeydi. Bir vakıf, kendi ayakları üzerinde durduğunda, toplumun güvenini kazanır. Manevi sorumluluk bilinciyle hareket eden bir vakıf, sadece maddi yardımlar yapmaz; toplumu bir arada tutan adalet ve kardeşlik duygularını da güçlendirir.
Haydi gelin, hep birlikte bu sorumluluğu üstlenelim. Çünkü vakıflar, sadece geçmişin bir mirası değil, aynı zamanda geleceğin bir inşasıdır.
.
Osmanlı Ruhu: İnsanlığın yurdu, umudu ve ufku
04:005/01/2025, Pazar
G: 5/01/2025, Pazar
28
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Batılılar, farklı inançlarla, kültürlerle barış içinde nasıl birarada yaşanabileceğinin formülünü geliştiremediler. Bunun hakkıyla anlaşılamayan ve aşılamayan yegâne formülünü Osmanlı geliştirdi. O yüzden Osmanlı’ya düşman Batılılar. Osmanlı’nın lafı bile fena halde ürkütüyor Batılıları.
Türkiye’nin Suriye’de elde ettiği şaşırtıcı başarı, ister istemez “neo-osmanlıcılık” heyulasının hortlatılmasına yetti. Osmanlı, Batılıların kâbusu. Batı uygarlığı bilfiil / bedenen yaşıyor ama bilkuvve / ruhen öldü. İnsanlığa vereceği bir şey kalmadı kandan, yıkımdan, katliamdan ve gözyaşından başka!
Oysa Osmanlı bedenen / bilfiil öldü ama bilkuvve / ruhen yaşıyor… İnsanlığın yeniden insanca bir dünya kurmasının en son ve en sofistike formülünü Osmanlı geliştirdi. Batı’daki bazı yazarlar bile “Gel ey Osmanlı!” diye boş yere çığlık atmıyorlar!
Kim ki, “neo-Osmalnlıcılık” hortladı diye feryat figan ediyorsa, bilin ki, o kişi, ya beyni sulanmış, İslâm düşmanı, ya da Türkiye’nin gücünün nerede gizli olduğunu bilmeyen salak veya asalak biridir.
OSMANLI RUHU: İNSANLIĞIN YURDU, UMUDU VE UFKU
Osmanlı, dünyanın ruhuydu; adalet, merhamet ve hakkaniyet yurdu, kardeşlik ufkuydu. Osmanlı çekilince dünyadan ruh da çekildi. Dünya ruhsuzluğa mahkûm edildi. Art arda yaşanan cihan savaşlarıyla dünya cehenneme çevrildi.
Birinci Dünya Savaşı, Osmanlı’yı, dolayısıyla hilâfeti tarihten silmek için hazırlanmıştı. Birinci Dünya Savaşı, Osmanlı’nın tarihten çekilmesiyle sonuçlandı. Evet, Osmanlı fiilen durdurulmuştu ama ruhen yaşıyordu. Osmanlı’nın ruhu ölmemişti. Ölmesi de mümkün değildi. Osmanlı ruhu, insanlığın ruhuydu. İnsanlığın ruhu, umudu ve yurdu. Osmanlı bilffil / bedenen durdurulmuştu ama bilkuvve / ruhen yaşıyordu.
Tam burada sorulması gereken yakıcı, çıldırtıcı soru şu: Osmanlı ruhu yaşıyor ama Türkiye’nin bir ruhu var mı?
Osmanlı ruhu, Türkiye’nin ruhuna dönüşmesin diye Türkiye’nin hayatından silindi, uzaklaştırıldı, Türkler ruhsuzluğa mahkûm edildi. Türkiye’nin bir ruha sahip olmaması için Türkiye biyolojik olarak yaşıyor ama ruhen ölü, öldürüldü.
Sinan, Osmanlı ruhunun zirvelerinden biridir. Sinan’ın inşasına katkıda bulunduğu Osmanlı ruhu bilffil /bedenen ölü ama bilkuvve / ruhen yaşıyor.
Osmanlı ruhu neydi peki?
Selçuklu’nun ruhunun daha rafine, daha plastik hâliydi.
Osmanlı ruhu, dünyanın ruhuydu: İnsanlığın yurdu, umudu ve ufku.
Fıtratın en öz hâli karakteri olmuştu Osmanlı ruhunu inşa eden inanmış ve adanmış öncülerin.
SÜLEYMANİYE’DE FİKİR, ZİKİR VE ŞÜKÜR ÇİLESİYLE ETE KEMİĞE BÜRÜNEN OSMANLI RUHU
Osmanlı ruhunu en iyi mimari özetler. Mimari, şiirin zirvesidir Osmanlı’da. Osmanlı ruhunun yeşerttiği insan-ı kâmil şahsiyeti, asaletin ve tevazunun bileşkesidir.
Asaletin ve tevazunun bileşkesi, Sinan mimarisinde, özellikle de Süleymaniye’de zirveye çıkmıştır. Selimiye, plastisitenin zirvesidir. Estetiğin.
Süleymaniye ise, insan-ı kâmil’in zirvesidir. Ruhun yani.
Selimiye, estetik nisbetlerin dansıdır. Süleymaniye rûhî / manevî nisbetlerin rabıtası, hakikate katışıksız intisab’nın hâsılası.
Türkiye’nin ruhu Sinan mimarisinde, özellikle de Süleymaniye’de âbideleşmiştir. Süleymaniye’de nisbetlerin ötesine taşan ilâhî nisbet, inziva’da billurlaşır: Süleymaniye’de inziva, hem tevazunun hem de sonsuzluğun işaretidir. Süleymaniye’de asalet ile tevazunun bileşkesi, insan-ı kâmil portresi, zamanı, maddî zamanın ötesine taşır, insanı mülk âleminden melekûtì âleme ulaştırır. Çok yönlü, çok katmanlı bir çilenin meyvesidir bu. Fikir, zikir ve şükür seyrüseferinin...
Fikir çilesi, tefekkürün zirvesi, melekûtî âleme açılarak gerçekleşir.
Mekânı, madde boyutundan soyutlar, manevî bir âleme tebeddül ettirir; bunun elbette bir bedeli vardır: Zikir çilesi’nin neşvünemâ bulması.
Zikir çilesi, insana neyi yitirdiğini hatırlatır.
Şükür çilesi, insanı hakikatle buluşturur. Hakikat, cismanî dünyayı aşmadan lûtfedilmez insana. Maddî gerçeklerin hakikati de.
Cismanî dünya, görünendir, görünenle ilgilidir. Hakikat, görünenin ötesinde gizlenmiştir. Mahcub’tur. Örtülüdür. Setredilmiştir.
Ruhu inşa eden, bir topluma, medeniyete ruhunu armağan eden o ruhu her dâim besleyip büyüten, hakikatin görünen-görünmeyen bütün veçhelerini en leziz şekilde yeşerten hakikat medeniyeti yolculuğunun -başka medeniyetlerde benzeri olmayan- muazzam ve muazzez güzergâhları: Fikir çilesi, zikir neşvesi, şükür meyvesi.
Fikir çilesi, akl-ı selîm’in eseridir.
Zikir neşvesi, kalb-i selîm’in hediyesidir.
Şükür meyvesi ise, zevk-i selîm’in insana lûtfettiği benzersiz lezzetin tâ kendisi.
SÜNNET-İ SENİYYE YA DA SÖZ, ÖZÜNE KAVUŞTUĞUNDA GİDER KALBE YERLEŞİR…
Söz özüne kavuştuğunda gider kalbe yerleşir, insana ve varlığa ruh üfler, hayatı benzersiz bir hayata dönüştürür, hakikat medeniyetinin en güzîde örneklerini yeşertir.
Her zaman söylediğim gibi: Hakikat herkese lûtfedilmez. Hakikat hak edene lûtfedilir. Hakikati hak etmek için çilesini çekmek ve bedelini ödemek gerekir. Çilesi çekilen, bedeli ödenen söz öz hakikat katına yükselir, hayatı hakikatle donatır, adaletin, hakkaniyetin ve merhametin yurdu, umudu ve ufku hâline getirir.
Mekke süreci, hakikatin yurdudur. Medine süreci hakikatin umudur. Mekke ile Medine süreçlerinin bileşkesi olan Medeniyet süreci ise hakikatin ufku.
Hakikat medeniyetinin hem vasatı hem de vasıtası, hem mahall’i hem de hâl’i Sünnet-i Seniyye’dir:
Sünnet-i Seniyye, Hakikat Medeniyeti’nin Kur’ân’da çeşitli yerlerde ve çeşitli şekillerde ifade edilen hakikatin görünür-görünmez bütün veçhelerinin, bütün süreçlerinin hayata aktarılmasının hem vasatını hem de vasıtasını oluşturur.
Söz, Öz’üne de, Göz’üne de (Basiret, Kalp Gözü’ne) Sünnet-i Seniyye ile kavuşur.
Özüne ve gözüne kavuşamayan söz hayata değemez. Hayata değemeyen söz, bir dünya inşa edemez; hayatı hakikatle donatamaz, insanın kalbine inşirah sunamaz, tabiatla insan arasında leziz bir denge, bir iletişim ağı ve bağı kuramaz.
Neden?
Çünkü Kur’ân asıldır, Sünnet-i Seniyye usûl. Aslolan hakikate vusûldür. Usûl yoksa füsûl (sapma, savrulma) vardır.
Bu cümlenin daha şiirsel ve saf Türkçeyle ifadesi şöyledir: Kur’ân kaynaktır, Sünnet-i Seniyye ırmak. Aslolan hakikate varmak. Irmak gürül gürül akacak ki, kaynak hayat fışkıracak…
Burada insanın hakikat yolculuğunda Kur’ân’ın Yaratıcı Ruh’un menbaı, Sünnet-i Seniyye’nin ise kurucu kaynağın mecrası olduğunu söyleyeceğim.
Kur’ân ile Sünnet-i Seniyye arasındaki irtibat / ilişki nasıl tezahür ediyor?
Üç aşamada tezahür ediyor: Akval süreci, Ef’âl süreci, Ahvâl süreci. Bu mesele, müstakil bir yazının konusu elbette.
*
Not: Bu yazı, Cins Dergi’nin bu ayki sayısında yayımlanan “Türk Ruhu: Dünyanın Ruhu” başlıklı yazının kısaltılmış bir versiyonudur.
.
Trump’ın gelişi, Siyonistlerin gidişi mi?
04:0024/01/2025, Cuma
G: 24/01/2025, Cuma
36
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Amerika’da ilginç bir dönüşüm yaşanıyor: Trump’ın gelişi, hem de gürültülü bir şekilde yeniden başkanlık koltuğuna geçişi, Amerika’da bir milat olabilir mi?
YAHUDİ GÜCÜ, NEDEN ABD’DEN ÇİN’E TAŞINIYOR?
“Neyin miladı?” diye soracaksınız, elbette ki.
Bu soruya şöyle cevap vermeye çalışayım: Amerika son bir asırdır, Yahudi gücü’nün kontrolünde olan bir ülke. Yahudiler, 1850’li yıllardan itibaren İkinci Sanayi Devrimi’nin başlangıcıyla birlikte Amerika’ya kesinkes yerleşmeye başladılar. Birinci Dünya Savaşı’nda geliştirdikleri silahlarla silah endüstrisine hâkim olduklarını, İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra da Amerikan devletini her bakımdan ele geçirecek güce ulaştıklarını gösterdiler.
Amerika’nın bütün kurumlarına hâkim oldular. Özel sektöre de ekonomik olarak hâkim oldular. Böylelikle Amerika’nın ekonomisinden medyasına, akademyasından kültür endüstrisine, Silicon Vadisi’nden Hollywood’una, Pentagon’undan (Savunma Bakanlığı’ndan) CIA’yine kadar bütün kurumlarına yerleştiler.
Amerika, aslında Yahudi imparatorluğuna dönüştü zamanla. Amerika, maddî gücün zirvesine ulaşan bir süpergüç olarak dünyanın en büyük ekonomik, teknolojik, stratejik ve askerî gücü konumuna ulaştı.
Amerika’ya, bütün kurumlarına ve müesses nizama sahip olan Yahudi gücü, aynı zamanda İkinci Dünya Savaşı’ndan harab-u türab olarak çıkan Avrupa’ya, özellikle de Almanya’ya da, İkinci Dünya Savaşı’ndan zaferle çıkan Sovyetler Birliği’ne de derinlemesine yerleşti ve hâkim oldu.
Yahudi gücünün Avrupa’ya nasıl olduğunu Gazze’deki benzeri görülmemiş çirkeflik boyutlarına ulaşan soykırıma hiçbir Avrupa ülkesinin karşı çıkmaması ürpertici gerçeğiyle görmüş olduk.
Yahudi gücünün ulaşmak istediği tek güç Çin’di. Deng Hisao Ping döneminden itibaren de, 1980’li yıllarda şeytan kılıklı adam Henry Kissenger’ın kataküllileriyle Çin’e de sirayet ermeye, Çin’i ekonomik açıdan istila etmeye başladı.
Şu an gelinen noktada Çin, hem Yahudi gücünün hem de İngiliz emperyalizminin küresel kapitalist sistemin liderliği konusunda savaştıkları en büyük ve en örtük savaş arenası dünyanın.
Yahudiler, Çin’e yerleştikçe, Amerika’dan çekilmeye, Amerika özgürlüğüne kavuşmaya başlayacak.
Trump’ın zaferi, Yahudi gücüne, Yahudilerin / küreselcilerin kontrolündeki müesses nizama karşı kazanılmış bir zaferdir.
Şöyle sorular soruluyor: Hocam, Trump, Kudüs’ü İsrail’in başkenti olarak kabul etmedi mi? Şimdi de Yahudi yerleşimcilerin Filistinlilerin evlerine ve topraklarına el koyma hakları olduğunu ilan ermedi mi?
Bendeniz, bunların, Trump’ın Yahudilere karşı verdiği taciz olduğunu düşünüyorum. Trump, Filistin’le milistinle ilgili değil. “Bana ne? Ne yaparlarsa yapsınlar!” diyor. “Beni ilgilendiren Amerika. Amerika’daki Yahudi hâkimiyetinin kırılması!” diye düşünüyor.
TRUMP’IN GELİŞİYLE, KÜRESEL SİSTEM’DEKI YAHUDİ HEGEMONYASI KIRILACAK MI?
Trump, işbaşı yaptı.
Trump’ın başa gelmesi, ABD’deki -Yahudilerin kontrolündeki- müesses nizam’ı sarsıntıya uğratabilir.
Bu, Yahudilerin yeni bir ekonomik “Babil sürgünü” yaşamalarına yol açabilir. Yeni adres, Çin elbette ki.
Yahudiler, Amerika’dan sonra Çin’e yerleştiler zaten önceden.
Çin ekonomisini şekillendiriyorlar.
Yahudilerin Çin’e yerleşmeleri kapitalizmin liberal kapitalizmden otokratik kapitalizme geçişi ve kendisini yeniden üretmesi anlamına gelir.
Bu, Çin’in kapitalizmin yörüngesine girmesi ve kapitalizm hapishanesine tıkılması ile sonuçlanacak, kapitalizmin 5000 yıllık Çin medeniyetini yutmasına yol açacak…
Özetle…
*Trump’ın gelişi, Amerika’daki Yahudi hegemonyasının kırılmasıyla sonuçlanabilir.
*Trump’ın zaferi, İngilizlerin küresel sistemdeki güçlerini artıracaktır.
*Trump’ın gelişi, Rusya ve Avrupa ülkeleri üzerindeki Yahudi hegemonyasının kırılmasına, başta Almanya ve Rusya olmak üzere Avrupa’nın her bakımdan Yahudi boyunduruğundan kurtulmasına ama ekonomik sıkıntı yaşamasına yol açabilir.
Trump’ın gelişi, Yahudi hegemonyasının kırılmasına, İran’ın bölgedeki yürüyüşünün durdurulmasına yol açacağı için, Türkiye’nin önünün açılması anlamına gelebilir.
..28. yılında 28 Şubat darbesi ve üç büyük ihaneti!
04:0028/02/2025, Cuma
G: 28/02/2025, Cuma
46
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Türkiye’nin ekonomisine yön veren kapitalist ağababaları, ülkenin seçilmiş hükümetine ayar veriyor. Sanki bir darbenin ayak sesleri gibi açıklamalar yayınlıyor.
28. yılında 28 Şubat darbesine yakından bakmak ve benzer darbelerin vuku bulmasının önüne set çekmek gerekiyor.
28 Şubat bitti diye kendimizi kandırmayalım.
28 Şubat fiilen bitti ama bizi de zihnen bitirdi. Sözgelişi, başörtüsü mücadelesini kazandık ama tesettürü kaybettik. 28 Şubat’ın yol açtığı, yaşattığı travmanın kaçınılmaz sonucuydu bu.
Türkiye, iki asırdır çok büyük travmalar yaşıyor...
İki asırdır, bu ülkede “ipler”, bu ülkenin has çocuklarının elinde değil -hâlâ!
Türkiye, Fırat Kalkanı’yla birlikte bağımsızlığına kavuşma yolunda ilk tarihî adımı attı. Ama yolun başındayız henüz...
Tanzimat’tan 28 Şubat’a kadar bu toplum, dışardan dayatılan, içerde celladına âşık edilen elitler tarafından uygulanan travmatik ameliyatlarla hizaya getirilmeye, “adam edilmeye”, ehlileştirilmeye, mankurtlaştırılmaya çalışılıyor...
200 yıllık modernleşme (münhasıran laikleşme) tarihimiz, esas itibariyle Türkiye’nin içerden teslim alınması tarihidir; dışardan fiilen sömürgeleştirilmeyen bu toplumun içerden zihnen sömürgeleştirilmesi, epistemik / zihnî köle yapılması serencamı.
ÜÇ BÜYÜK İHANET!
28 Şubat, yeniden mazlumlara, İslâm dünyasına öncülük edecek müslüman Türkiye’nin gelişinin durdurulması girişiminin son ürpertici perdelerinden biridir.
28 Şubat, üç büyük ihanetin adıdır:
Birincisi, “irtica tehdidi” palavrasıyla, toplumun İslâmî kimliğinin yok edilmesi ihanetidir.
İkincisi, 28 Şubat, Türkiye’nin parçalanmasının zihnî, sosyo-kültürel temellerinin atıldığı bir ihanetin adıdır.
Üçüncüsü, İslâm’ın protestanlaştırılması ihanetinin dönüm noktasıdır.
İhanet kelimesini, öyle ulu orta kullananlardan hazzetmem. Ama yaşananları, ihanet’ten başka bir şeyle izah etmek zorlaşıyor, maalesef.
TÜRKİYE’NİN İSLÂMÎ KİMLİĞİNİN YOK EDİLMESİ İHANETİ
İki asırdır gökkubbemiz çöktü; bütün dünyayı kan gölüne çeviren emperyalist Batılılar, İslâm dünyasını da işgal ettiler, talan ettiler, paramparça ettiler ve fiilen / siyaseten köleleştirdiler!
Batılıların sömürgecilik ve emperyalizm tarihi sürecinde, İslâm dünyası üzerinde uygulamaya koydukları -Şark Meselesi çerçevesinde hayata geçirilen- iki büyük strateji vardı: Birincisi, tarih yapan bir aktör olarak İslâm’ı (yani İslâm medeniyetini) tarihten uzaklaştırmak. Bunu, Osmanlı’yı, Türk dünyasını, Hindistan’ı, Arap dünyasını paramparça ederek başardılar.
İkincisi, Müslümanları İslâm’dan uzaklaştırmak... Kabaca yüzyıldır bu stratejiyi uyguluyorlar değişik şekillerde....
28 Şubat postmodern darbesi, Müslümanları İslâm’dan uzaklaştırma projesinin son perdesidir.
Düşünün...
1990’da Soğuk Savaş bitirilmiş. Hem de alelacele!
Niçin?
Osmanlı’nın durdurulması, Hindistan’ın parçalanmasıyla tarihten uzaklaştırıldığı düşünülen İslâm Fas’tan Malezya’ya kadar, Müslümanların hem emperyalistlere karşı direniş mücadelelerinde hem de yeniden diriliş mücahedelerinde belirleyici yegâne güç, yegâne sarsılmaz kaynak konumuna yükselmiş...
Batılıları çıldırtan bir gelişme bu!
İslâm dünyasında uygulanan, nasyonalist ve sosyalist projelerin çökmesi, (Nasır’ın, 6 günde İsrail ordularının Mısır ordusunu yerle bir etmesiyle bitmesi), İslâmî söylemlerin çığ gibi büyümesiyle sonuçlanınca emperyalistler paniğe kapıldılar ve Soğuk Savaş’ı resmen bitirerek, “terörle savaş” maskesiyle -kendi icat ettikleri örgütleri- kullanarak “İslâm’la postmodern savaş” sürecini başlattılar.
Küresel sistem İslâm’la savaşırken, Türkiye’deki sivil ve askerî oligarşi, irtica dediği İslâm’ı Türkiye’nin bir numaralı güvenlik tehdidi olarak konumlandırmaktan çekinmedi.
Böylelikle küresel sistemin kölesi olduğunu bir kez daha gözler önüne serdi.
Oysa benimsenen proje, bu topraklara, bu toprakların çocuklarına ihanetti: Bu toplumun tarih yapmasını mümkün kılan ruhköklerini kurutmak amacıyla imam-hatipler kapatıldı, Kur’ân Kursları 15 yaş öncesi çocuklar için yasaklandı, başörtülü kızlara üniversitenin kapıları kapatıldı!
Bunu, sömürgeciler bile yapamazdı!
Oysa imparatorluk bakiyesi ve nüfusun % 98’inin resmen müslüman olduğu bir ülkede, toplumun ortak kimliği, müslüman kimliği pekiştirilmeliydi; fakat tam tersi yapılarak İslâmî kimlik aşağılandı, toplumu mankurtlaştıracak adımlar atıldı her alanda.
Toplumun İslâmî köklerini kurutmak, bu topluma yapılabilecek en büyük ihanetti.
Bunun faturasını bu toplum daha sonra çok ağır ödeyecekti...
TÜRKİYE’NİN PARÇALANMASI İHANETİ!
İşte ikinci büyük ihanet tam bu noktada devreye girdi: Toplumun İslâmî kimliğini aşağılayarak, laik kimliği her alanda dayatmaya kalkışmak, etnik kimliklerin kaşınmasıyla ve etnik kimliklerin İslâmî kimliğin önüne geçmesiyle sonuçlandı.
Bu, Türkiye’nin parçalanmasının tohumlarını eken büyük bir ihanetin başlangıç noktasıydı.
Oysa yapılması gereken şey, tam tersine, İslâmî duyarlıkları, kimliği, söylemleri pekiştirmekti: Bunun için de gerekli tarihî malzemeyi seferber etmek gerekiyordu. Meselâ, Türklerle Kürtler ne zaman ki, omuz omuza vermişler, işte o zaman hem emperyalistlerin oyunlarını püskürtmüşler hem de müşterek bir medeniyet dünyasını birlikte inşa etmişler. Kardeşliklerini tarihe nakşetmişler.
İslâmî kimliğin ve duyarlıkların bastırılması, laik kimliğin ve duyarlıkların dayatılması, kaçınılmaz olarak etnik kimliklerin, İslâmî kimliğin önüne geçmesine, bu da, Türkiye’nin parçalanma sürecinin tohumlarının ekilmesine yol açtı.
Özetle: Bu ülke, böyle bir ihanet görmedi!
Hem irtica diyerek İslâmî kimlik, duyarlıklar bastırıldı; hem etnik kimlikler kaşınarak ülke bölünmenin eşiğine fırlatıldı; hem de toplumun İslâmî ruhkökleri bastırılarak İslâm’ı protestanlaştıracak tehlikeli bir proje icat edildi.
İSLÂM’IN PROTESTAN-LAŞTIRILMASI
Kemalizm’in projesi, İslâm’ı hayattan uzaklaştırmak ve yeniden hayata yön verecek bir güce ulaşmasının önünü tıkamaktı. Bunun yolu İslâm’ı sekülerleştirmekten yani protestanlaştırmaktan geçiyordu.
FETÖ marifetiyle İslâm siyasetten ve hayatın her alanından uzaklaştırıldı; önce Erbakan’a darbe yapıldı ve FETÖ’nün önü 28 Şubatçı generaller tarafından açıldı; ardından İslâmî duyarlıkların aşındırılması süreci hızlandırıldı. FETÖ marifetiyle Erbakan Hoca’nın inşa ettiği Müslüman siyasî bilinci linç edildi!
İşte size 28 Şubat’ın üç büyük ihaneti!
Eğer bu üç büyük ihanet derinlemesine sorgulanmazsa, bu ülke, bu tür ihanetlerden hiç
bir zaman kurtulamaz ve belini aslâ doğrultamaz!
Sözün özü: Türkiye’nin iki asırdır içine sürüklendiği çıkmaz sokak, bu ülkenin ruh köklerinin yok olmasının eşiğine sürüklenmesi oldu. Böyle giderse bu topum İslâm’ı kaybetme ve hatta terk etme felaketine sürüklenmekten kurtulamaz. Eğer bu toplum İslâm’ı kaybederse bu ülke kolaylıkla leş kargalarına peşkeş çekilir -Allah muhafaza!
Türkiyesiz bir dünya kurulamaz!
04:0010/03/2025, Pazartesi
G: 10/03/2025, Pazartesi
Fransızların etkili haftalık haber yorum dergisi Le Point, “Yeni Dünya Düzeni” başlıklı bir kapak yayınladı. Kapakta ABD Başkanı Trump, Rusya Devlet Başkanı Putin, Çin Devlet Başkanı Xi JinPing ve Türkiye Devlet Başkanı Erdoğan vardı.
DİJİTAL BİR DÜNYADA NASIL BİR KÜRESEL DÜZEN?
Bu dört liderin yeni kurulacak dünya düzeninin kurucuları olduğu söyleniyordu, özetle.
Dört benzemez, nasıl ortak bir dünya düzeni kurabilirler ki? Bu çok akla, mantığa uygun bir şey değil. Dört farklı medeniyet coğrafyasının temsilcilerinin ortak bir masa etrafında buluşmaları ve tam bir kaosun eşiğine sürüklenen dünyayı belli bir noktada ortak bir stratejinin etrafında toparlamaları sözkonusu olamaz mı, diye bir soru geliyor akla. Ama bu soru çok yanlış bir soru.
İnsanlığı değil, sadece kendi çıkarlarını düşünen ABD, Rusya ve Çin’in Yalta’da Roosevelt, Churchill ve Stalin’in kurdukları bir anlamda “saldırmazdık paktı” olarak adlandırılabilecek bir anlaşmanın izini sürdükleri de söylenebilir mi acaba, diye bir soru geçmiyor değil insanın zihninden.
Bu soru da çok anlamlı ve gerçeklerle örtüşen bir soru değil. ABD, İngiltere ve Sovyetler’i aynı masanın etrafında toplayan Yalta Konferansı iki büyük cihan savaşı sonrasında kurulmuş, paylaşım masası’ydı.
Şu ana kadar böyle bir savaş yaşanmış değil.
Belki de şunu söylemek mümkün aslında: Günümüzde savaşın mahiyeti, biçimi, aktörlerin savaşı sürdürme yöntemleri çok değişti. Hem dijital savaşlar var hem de vekâlet savaşları.
Dijital ticaret savaşları, dijital kültür savaşları vesaire.
Dijital savaşlar, kısmen sürüyor, kısmen bitti, kısmen de şekil değiştirerek yeni savaşlara dönüşüyor.
KAPİTALİZM, KRİZLERDEN, KANDAN BESLENEN BARBAR BİR SİSTEM
Küresel ölçekte sürdürülen asıl savaş, kapitalist Batı uygarlığının küresel hegemonyasının sarsılmaması için verilen savaştır. Savaşın yönetmi, aracı ne olursa olsun, asıl görünmeyen savaş budur. Küresel kapitalist Batı hegemonyasının önündeki en büyük engel İslâm dünyasıdır. Çin veya Rusya değil, Türkiye’dir küresel sistemin önündeki en büyük engel.
Küresel sistem, Çin’i kapitalist sisteme eklemledi, Çin küresel kapitalist Batılı sistemin önünde doğrudan bir tehdit olmaktan çıktı, artık dolaylı bir tehdit Çin. Dolaylı, dolayısıyla kontrol edilebilir bir tehdit. Biraz da bilinçli icat edilmiş bir güç, Çin gücü.
Bilinçli icat edilmiş diyorum, çünkü kapitalizm rekabet üzerinden, özellikle krizlerden beslenerek varlığını sürdüren çarpık ve ruhsuz bir sistem. Kapitalizm; krizlerden beslenen, kandan beslenen, çatışmalardan ve savaşlardan beslenen insanı, hayatı, her şeyi aşağılayan ve sömüren aşağılık bir sistem. Uygarlık filan değil, düpedüz uygar barbarlık.
KAPİTALİZM YER, YÖN VE ANLAM DEĞİŞTİRDİ
Çin kapitalizme eklemlendi, uyutuldu, yutulacak. Çin’in alternatif bir medeniyet fikri sunma imkânları yok edildi, Çin metamorfozu yedi, mankurtlaştırıldı.
Her zaman yeri geldiğinde söylediğim gibi, kapitalizm yer, yön ve anlam değiştiriyor: Batı’dan Doğu’ya, Atlantik’ten Pasifik’e taşınıyor, sözümona demokratik uyuşturma biçimlerinden otokratik kontrol biçimlerine dönüşüyor. Aslolan kapitalizmin varlığını sürdürmesi. Çin, Hindistan, Japonya, kapitalizme çabuk eklemlendiler. Ve kendi ruh köklerini kuruttular, kültürel olarak intihar ettiler. İslâm dünyası, Türkiye, kapitalizme tam olarak entegre edilemediler.
Batı modernitesi kurulurken doğrudan İslâm medeniyetinden aşı almıştı Batılılar. Postmodern hegemonya biçimlerinin temelleri atılırken bu kez İslâm dünyasına bir şekilde diz çöktürüldü, İslam dünyası atlandı. İslâmın dışındaki Doğu dünyasından aşı alındı. Bunun iki temel nedeni vardı: Birincisi, İslâm dünyası durdurulmuştu, bir şekilde. İkincisi de, kültürel olarak Çin, Hint ve Japon kültürleri hem daha kolay etkisiz hâle getirilerek kolaylıkla u/yutulabilirdi hem de kapitalizmin ihtiyacını duyduğu rekabeti hızlı bir şekilde sunabilirdi.
O yüzden Batılılar, küresel kapitalist sistemi, dolayısıyla Batı hegemonyasını sürdürmenin İslâm dünyasını bir şekilde etkisiz hâle getirerek Çin, Hindistan ve Japon kültürlerini mankurtlaştırıp (canlı cenazeye dönüştürüp) harekete geçirmekten geçtiğini gördüler.
TÜRKİYE’NİN ÖNÜNÜ AÇARAK TÜRKİYE’NİN ÖNÜNÜ KESEBİLİRLER Mİ?
Fakat İslâm dünyası durdurulmuştu ama Çin, Hint ve Japon kültürleri gibi metamorfoza uğratılıp dönüştürülememişti. Er ya da geç dirilip ayağa kalkabilirdi. Bunu bin yıl İslâm medeniyetinin hem kurucu, hem konumlandırıcı (istikametini şaşmaz bir şekilde sürdürmesini sağlayıcı) hem de korucuyu dinamikleri aynı anda hayata ve harekete geçiren Türkiye, İslâmî ruh köklerini hatırlayacak olursa, Müslüman Türkiye yapabilirdi yeniden.
Türkiye, maddî bakımdan (ekonomisi ve savunma sanayisi açısından) beklenmedik bir devrim yapmıştı; bu devrimi, yarın, manevî (entelektüel, kültürel vb.) bakımdan da yapacak bir atağa kalkabilirdi. Onun için Türkiye’nin kontrolden çıkmaması ve eksen oluşturacak, oyun kuracak şekilde ayağa kalkmaması için yeni kurulacak küresel sistemde önünün açılması kaçınılmazdı.
Aslında Türkiye’nin küresel sistemin kurulmasında önünün açılması demek Türkiye’nin kendine özgü bir eksen oluşturarak sistem-kurucu rolünün önünün kesilmesi demekti. Seküler, ruh köklerini yitirmiş, küresel sisteme eklemlenen ama mankurtlaştırılarak kaba güç olarak büyütülecek yani dünyaya söyleyecek hiç bir sözü olmayacak canlı cenazeye dönüşecek, İslâm›sız Türklük, İslâmsız Kürtlük ve İslâmsız İslâm projeleriyle İslâm’ı protestanlaştırmış, hayattan uzaklaştırarak ruhsuzlaştırmış, tek kelimeyle u/yutulacak ve kontrol altında tutulacak bir Türkiye’nin önünün açılması demek bu.
TÜRKİYESİZ BİR DÜNYA KURULAMAZ!
Bir de madalyonun öteki tarafına bakarak okumak mümkün Le Point’in kapağını. Tek cümleyle şöyle okuyabiliriz: Türkiye’siz bir dünya kurulamaz. İster küresel sistemin güdümünde olsun, isterse oyun-kurucu rolünü medeniyet atılımına dönüştürecek, geleceğin Müslüman Türkiye’sinin inşasında olsun, Türkiye olmadan bir dünya kurulamaz.
Birinci seçenek, Türkiye’nin kullanışlı bir “aset” (“araç”) olarak kullanılması ve manen, bir süre sonra da fiilen ölümü demektir; bu toprakların leş kargalarına peşkeş çekilmesiyle sonuçlanacak tehlikeli bir çıkmaz sokaktır bu. Bunu, Batılıların kölesi olan, zihni işgale uğrayan, celladına âşık tasmalı çekirgeler marifetiyle yapabilirler; ki, bu seçeneğin çok güçlendiğini, alarm zillerinin çalması gerektiğini hatırlatmak isterim.
İkinci seçenek de potansiyel olarak çok güçlü: Hem bizim için hem de dünyanın geleceği açısından adalet, hakkaniyet ve merhamet ilkeleri üzerinden işleyecek yeni bir dünya kurmamızın, dünyaya taze, diriltici bir medeniyet fikri sunmamızın yolu bizim kendimiz olarak, kendimiz kalarak ayağa kalkıp yürümeye ve koşmaya başlamamızdan geçiyor…
Vesselâm.
.
.Çift kanatlı bir maarif modeli: Sakarya Hafızlık İHO
04:0014/03/2025, Cuma
G: 14/03/2025, Cuma
İbni Sina 10 yaşında Kur’ân’ı ezberlediği için İbni Sina olmuştu. 18 yaşına geldiğinde dil ilimlerinden fikha, usûl ilimlerinden tıbba ve felsefeye dâir öğreneceği bütün ilimleri öğrenmişti.
Bu ülkede 28 Şubat rezaleti ve cinayeti yaşandı: 15 yaşına kadar çocukların Kur’ân okumaları yasaklandı. İhanettir bu. Bu ülkeye yapılabilecek en büyük ihanetlerden biri. Biz İbni Sina’ları, İbn Haldun’ları, Büyük Sinan’ları yetiştirmemizi Kur’ân’ı eğitimin ana kaynağı yapmamıza borçluyuz.
Kur’ân, fıkhın da kaynağı, fiziğin de; matematiğin de kaynağı, metafiziğin de. Yeniden dünya çapında büyük öncüler yetiştirmek istiyorsak kurucu kaynaklarımıza dönmek zorundayız. Bugün burada böyle bir örnek çalışmanın hikâyesini anlatan güzel bir yazı sunuyorum. Bugün MTO’muzun parlak isimlerinden ve kalemlerinden matematik öğretmeni Mehmet Varıcı hocamızın, görev yaptığı okulda müşahhas olarak yaşadıklarından ve gözlemlerinden yola çıkarak İmam Hatip orta okullarında verilen hafızlık eğitimine, boyutlarına, kazandırdıklarına ve diğer eğitimlerden farklarına dâir yazdığı güzel bir makaleyi paylaşıyorum sizlerle.
***
HAFIZLIK OKULU: MESULİYET AŞKININ IŞIĞI
Eğitim, insanın zihnine ve ruhuna dokunan bir yolculuktur. Bir tarafı bilgiyle, diğer tarafı irfanla beslenen çift kanatlı bir serüven... Sakarya Hafızlık İHO’da bu yolculuğa şahit olmak, bir eğitimci olarak bana bambaşka ufuklar açtı. Burada sadece ders anlatmıyor, sadece sınavlara hazırlamıyor, aynı zamanda hayatın kendisini inşa eden bir sistemin içinde yer alıyorum. Günün son derslerinde öğrencilerin genellikle zihnen ve bedenen yorgun düştüğünü bilirim. Fakat burada bir şeyler farklı. Saatler ilerlese de, öğrencilerin gözlerindeki ışık sönmüyor. Yorulmuyorlar mı? Elbette yoruluyorlar. Ama bu yorgunluk onların dikkatlerini dağıtan bir yük olmuyor; bilakis, öğrendikleri her yeni şey, zihinlerindeki taşları daha sağlam yerine oturtuyor.
Hafızlık, onlara yalnızca bir metni ezberlemeyi değil, zamanı yönetmeyi, sabretmeyi ve iradelerini güçlendirmeyi öğretiyor. Bu okulda disiplin, zoraki kurallardan doğmuyor. Öğrenciler birbirlerine, öğretmenlerine ve en önemlisi kendilerine karşı sorumluluk hissediyorlar. Onların yüzlerinde gördüğüm saygı, içselleştirilmiş bir ahlakın yansıması... Kur’an’ın ahlâkı. Kendi içlerinde oturmuş bir dengeyle hareket eden bu çocuklar, disiplinin dayatmayla değil, anlayışla şekillendiğini gösteriyorlar. Başarı, bu okulda tek yönlü bir kavram değil. LGS gibi akademik sınavlarda gösterdikleri yüksek performans, sadece iyi öğretim tekniklerinden değil, hafızlığın onlara kazandırdığı zihinsel berraklıktan da besleniyor. Sınavlarda çıkan bir matematik sorusunu çözerken, ezberledikleri yüzlerce sayfanın düzenini koruyan o zihin devreye giriyor belki de. Belki de her şey, aynı sabır ve odakla çalışmayı öğrenmekten ibaret...
Bu okulun koridorlarında mezun öğrencilerin adımlarını sık sık duyarız. Mezun olanların dönüp dolaşıp yeniden burada buluşması, bu okulun yalnızca bir eğitim yuvası değil, bir aidiyet alanı olduğunu gösteriyor. Buradan mezun olanlar, hocalarını unutmaz. Çünkü burada öğretmenler, ders saati bitince öğretmeyi bırakmazlar. Hoca-talebe ilişkisi, belli bir sınıf saatinin sınırlarınahapsedilemeyecek kadar köklü bir bağdır burada. Eğitim, yalnızca anlatılanlarla değil, yaşananlarla da aktarılır.
ZİHİN, BEDEN VE RUH EĞİTİMİ
Peki ya sosyal hayat? Spor, sanat, kültürel faaliyetler? Hafızlık sürecinde öğrencinin sadece kitaplar ve defterler arasında sıkışacağını düşünenler yanılıyor. Burada öğrenciler kendilerini her yönüyle geliştiriyorlar. Spor salonlarında ter döküyor, münazara kulüplerinde fikirlerini yarıştırıyor, sahnede bir tiyatro oyunuyla seslerini duyuruyorlar. Çünkü insan, yalnızca bir yönüyle gelişmez; ilim kadar sanat, ibadet kadar hareket, zihin kadar beden de eğitilmeli...
Sakarya Hafızlık İHO’da hiçbir şey statik değil, sürekli gelişiyor. Eğitimciler olarak biz de kendimizi yenilemek için çalıştaylar düzenliyoruz. Hafızlık ve akademik başarının nasıl daha iyi entegre edilebileceğini, öğrencilerin motivasyonunu nasıl daha da artırabileceğimizi tartışıyoruz.
Eğitimin durağan olmadığına inanıyor, yeni yollar arıyoruz.
AİLELERİN HAYATINA DA DOKUNAN BİR EĞİTİM
Ancak bu yolculuğun en önemli yol arkadaşlarından biri de ailelerdir. Hafızlık, yalnızca okul sınırları içinde kalan bir süreç değil; aksine, evde devam eden, aileyle şekillenen bir hayat tarzıdır. Ailelerin desteği olmadan bu sürecin sağlıklı ilerlemesi mümkün olmaz. Bazen bir öğrencinin gözlerindeki ışık, annesinin sabah kahvaltıda ettiği dua ile daha da parlar. Bazen bir babanın hafızlık sürecine olan inancı, çocuğunun azmini pekiştirir.
Hafızlık eğitimi, öğrencinin sadece zihnine değil, ailesinin hayatına da dokunur. Bir annenin, çocuğunun ezber yaptığı her âyeti dikkatle dinlediği, babaların çocuklarına destek olabilmek için Kur’ân’ı daha dikkatli okumaya başladığı birçok hikâye duydum burada. Hafız bir evladın yetişmesi, aslında bir ailenin de manevî anlamda yeniden doğuşu gibidir. Bu süreç, ebeveynleri de bu öğrenme sürecine dâhil eder; çocuklarıyla birlikte onlar da gelişir, onlar da değişir.
Ailelerin tutumu, öğrencinin hafızlık sürecine devam edip edemeyeceğini büyük ölçüde belirler. Bazı öğrenciler, evde bu bilinçle yetiştiği için okula geldiğinde çok daha hazırlıklı olurken, bazıları ise ailelerinden yeterli desteği göremediği için sürece uyum sağlamakta zorlanabiliyor. İşte burada öğretmenler ve rehberlik servisi devreye giriyor. Velilerle yapılan görüşmeler, bilinçlendirme seminerleri ve bireysel rehberlik çalışmaları sayesinde aileler, sürecin bir parçası haline getiriliyor. Çünkü bu okulda bir öğrencinin başarısı, yalnızca onun gayretine bağlı değildir; öğretmenler, aileler ve idareciler hep birlikte bu yükü paylaşırlar.
Sakarya Hafızlık İHO, bana eğitimde ideal dengeyi mümkün kılabileceğimizi gösterdi. Akademik başarı ve manevi eğitim birbirine rakip değil, aksine birbirini tamamlayan unsurlar olabilir. Sakarya Hafızlık İHO’da gördüğüm şey, çift kanatlı maarif modelinin gerçeğe dönüşmüş hali.
Bilgiyle yükselmek ve irfanla kök salmak... İşte gerçek eğitim bu.
.İki asırlık dış kuşatmayı yardık, iç kuşatmayı da yarmak zorundayız!
04:0024/03/2025, Pazartesi
G: 24/03/2025, Pazartesi
Bir ülkenin iç dinamikleriyle dış dinamikleri arasında uyumsuzluk olursa, o ülkenin uçuruma yuvarlanması mukadderdir.
Türkiye, iç dinamikleri ile dış dinamiklerini rayına oturmayı, tarihî misyonuna uygun bir çerçeveye getirmeyi başarabilmiş değil henüz.
İmparatorluk dağıldı, Osmanlı tasfiye edildi, Türkiye belirsizliğe mahkûm edildi. Tarihî misyonu terkedildi, Türkiye tehlikeli sularda yol almaya sürüklendi…
İDDİASIZ TÜRKİYE›DEN İRADESİZ TÜRKİYE›YE…
Burada kurduğum cümlelerde bir şey dikkatinizi çekmiştir umarım: İki asırlık Türkiye’den bahsederken, tarihi şekillendiren tarih-yapıcı, oyun-kurucu ruhu güçlü bir iradesi olan ülkeden değil, tarih yapma iradesi yok edilmiş bir nesne’den söz ediyoruz.
Türkiye iki asırdır, iradesini yitirdi. Türkiye’nin kaderine Türkiye’nin kendisi çeki düzen vermiyor. Önce bunu bileceğiz. Türkiye’nin iradesini yitirmiş başka iradelerin bizim hakkımızda tayin ettikleri yollarda oraya buraya sürüklenen bir figürana, (Batı ittifakının koruyucu kalkanı rolünü üstlenen) güdümlü bir cephe ülkesine dönüşen bir ülke olduğu gerçeğini teslim edemezsek, bırakınız tarihi yeniden bizim yapabilmemizi bu topraklardaki varlığımızı bile idame ettiremeyiz.
Öte yandan, iradesiz bir Türkiye, iç dinamiklerinin eninde sonunda ülkeyi kaosun, çıkmaz sokakların, iç çatışmanın eşiğine sürüklemesini önleyemez.
İradesiz Türkiye, iddiasız Türkiye›dir, iddialarını yitirmiş bir yok-ülke›dir. İddialarını yitiren bir ülkenin rüyalarını yitirmesi, hayallerini bitirmesi, hadım edilmesi ve çorak ülkeye, yok-ülkeye, canlı cenazeye dönüşmesi kaçınılmazdır.
TÜRKİYE’NİN SÖZÜ: EHL-İ SÜNNET AKÎDESİ VE İRFÂNÎ DERİNLİĞİ
Türkiye’ye iddiasını da, iradesini de verecek tek kaynak insanlığın her zamankinde daha fazla ve daha şiddetle ihtiyaç hissettiği, adalet, hakkaniyet, merhamet ilkelerine dayanan, hâkim olduğu coğrafyalarda ve zaman dilimlerinde yeryüzünde benzeri olmayan bir medeniyet tecrübesi yeşerten Ehl-i Sünnet Akidesi ve İrfanî derinliğinin kazandırdığı tarih yapma iradesidir.
Başka bir ifadeyle, bizim bu dünyaya söyleyeceğimiz şey Ehl-i Sünnet’in Yaratıcı, İnsan ve Kâinât arasındaki ilişkileri muhkem bir şekilde düzenleyen varlığın hiyerarşik düzenin ve dengesini koruyan, toplumlar arasındaki ilişkileri karşılıklı hak, hukuk, adalet ilkeri çerçevesinde tanzim eden, yeryüzünde üç yurdu (darülislâm, darüsselâm ve darülinsan) benzersiz bir şekilde inşa etmeyi başarabilen ve Batı tecrübesi gibi şiddete dayalı ilişki biçimleri geliştirmek yerine hikmete dayalı ilişki biçimleri geliştiren, varlıklar arasında, farklı dinler, inançlar, etnisiteler, toplum kesimleri arasında dengeyi, karşılıklı iletişimi, alış-verişi önceleyen, yok edici değil varedivi, yıkıcı değil kurucu, imha edici değil inşa ve ihya edici tek evrensel medeniyet tecrübesinin dünyaya sarsıcı, kalıcı ve uzun soluklu bir dille takdim ve teklif edilmesidir.
ÇIKMAZ SOKAK VE ÇIKIŞ YOLU
Türkiye’nin dünyaya söyleyeceği bir sözü yok şu an. Modern Türkiye, Müslüman Türkiye’nin tarih yapan ruh köklerinin sökülüp atılması, bu toplumun bütün kurumlarından İslâm’ın diriltici ve ruh üfleyici dinamiklerinin tasfiye edilmesi esası ile yola konulmuştu.
Bu yol çıkmaz sokaktı. Bizi bize de, dünyaya da yabancılaştıran, bizi bizden de dünyadan da uzaklaştıran, bizim bütün rüyalarımızı yok eden, bizi ruhsuz bir çorak ülkeye mahkûm eden, sonunda mankurtlaşmaktan kurtulamayan Türkiye’nin böylesine yok edici bir kapana kıstırılması.
Oysa tam da dünyanın bizdeki adalet, hakkaniyet ve merhamet illerini harekete geçiren medeniyet ruhuna ve tasavvuruna her zamankinden daha fazla ihtiyaç hissettiği bir belirsizlikler çağının tam ortasına fırlatılmış durumdayız.
Türkiye, medeniyet iddialarımızı ve dinamiklerimizi kuşanarak bölgenin çekim merkezi hâline gelmeyi başardı, Türkiye dış politikada, coğrafyamızda elde ettiği bu başarıyı, içeride de yakalamanın yollarını araştırmak zorundadır. Eğer içeri durulmazsa, iç dinamikler, bizim medeniyet dinamiklerimiz etrafında halkalanamazsa, dışarıdan geliştirilen kuşatmayı yarmayı başaran Türkiye içerden kuşatılmaktan kurtulamayacak!
Türkiye’nin, içeriye çeki düşen vermesi, toplumun bütün kesimlerini bizim kuşatıcı, kucaklayıcı, adalet, hakkaniyet ve merhamet ilkeleri üzerinden işleyen benzersiz medeniyet dinamiklerimiz etrafında yeniden halkalanması, tahkim edilmesi, kenetlenmesi gerekiyor.
Eğer Türkiye içeriden başlatılan bizim ruh köklerimizi kurutan tarih yapma irademizi ve iddialarımızı yok eden bizi palyaçoya çeviren, bizim iki asırdır kaygan zeminlerde patinaj yapmamızdan başka bir işe yaramayan çok yönlü kuşatmayı yaramazsa, yok olmaktan kurtulamaz.
Sözün özü: Dışarıdan teslim alınmayan bir ülke, içeriden teslim alınmak isteniyor. Türkiye’nin karıştılmasına, cehenneme çevrilmesine aslâ izin verilmemeli, fiilen işgal edilmeyen bu Türkiye’nin zihnen işgal edilme süreci daha fazla vakit geçirilmeden sona erdirilmeli, ülkemizde her şey bizim kuşatıcı, kucaklayıcı medeniyet dinamiklerimiz etrafında yeniden tanzim edilmelidir.
Bu, dayatılarak değil, çok iyi anlatılarak ve yaşanarak gerçeğe dönüştürülebilir ancak. Vesselâm.
.Müslüman kimliği ve camilerin ahvali
04:0028/03/2025, Cuma
G: 28/03/2025, Cuma
Bugün farklı bir konu ve farklı bir yazıya ayırıyorum sütunumu:
Camiler. Camilerle ilgili ihmal edilen veya görülemeyen çok çarpıcı meselelere çarpıcı bir dille parmak basan bir yazıyla baş başa bırakıyorum sizleri. MTO’muzun en parlak talebelerinden Mehmet Varıcı hocamızın zihin açan güzel bir yazısını paylaşıyorum. Zihin açıcı okumalar…
***
İslâm’da temizlik, yalnızca fiziksel bir arınma değil, aynı zamanda ruhun arınması ve ibadet için hazırlık anlamına gelir. Ne hikmettir ki, ilmihâl kitapları önce iman esaslarını ele alır, sonra ibadetleri anlatmaya koyulur ve bu bölümü su ile başlatır. Çünkü su, yalnızca bir madde değil, bir ilahi lütuftur; hem bedenin hem de ruhun temizlenme vesilesidir. Düşünelim: Abdestsiz bir namaz nasıl geçersizse, temizlenmemiş bir vicdan da aynı derecede eksik değil midir? Bedenin ve mekânın temizliği ibadetin ayrılmaz bir parçası olarak görülmüş, İslâm bu noktada insanın sadece iç dünyasını değil, yaşadığı çevreyi de temiz tutmasını bir sorumluluk olarak yüklemiştir. Kur’an’da defalarca vurgulanan suyun arındırıcı gücü, aslında hayatın kendisine dair de bir metafor sunar. O hâlde, camiler bu bilincin yansıdığı en temiz, en düzenli, en titizlikle korunan mekânlar olmalıdır. Peki, gerçekten öyle mi?
Modern dünya, Müslümanları temizlik konusunda eleştiriyor.
Haksız mı? Batı toplumlarında, akademik çevrelerde ve seküler dünyada Müslümanların hijyen konusunda yeterince hassas olmadığına dair yaygın bir kanı var. İslâm temizliği emrettiği hâlde, neden bazı Müslüman toplumlar kirli ve düzensiz görüntülerle anılıyor? Ne hazindir ki, sokakların bakımsızlığı, toplu ibadet alanlarının hijyenik olmaması, ortak kullanım alanlarının perişan hâli bu eleştirileri boşa çıkarmayı zorlaştırıyor.
Üstelik, sadece bireysel temizlik değil, kamuya açık alanların, özellikle camilerin, bu konuda en büyük çelişkilerden birini barındırdığı da acı bir gerçek. Oysa, namazdan önce abdest farz kılınmışsa, ibadet alanlarının temizliği de aynı titizlikle ele alınmalı değil midir?
Camilerin durumu ortada. Çoğunun avlusu, abdesthanesi, tuvaleti ve halıları ne yazık ki bu ilahî titizliği yansıtmaktan uzak. Bazı camilerde, abdesthanelere adım atar atmaz sizi ıslak zeminler, kötü havalandırma ve yıllardır el sürülmemiş gibi görünen duvarlar karşılar. Tuvaletlerin durumu mâlum; çoğu yer yer dökülmüş fayansları, eskiyen muslukları ve mahremiyet hissini yok eden düzensiz tasarımlarıyla içler acısı bir hâlde. Halılar deseniz, bazen ne zaman yıkandığını kestiremeyeceğiniz bir toz kokusuyla karşılaşmak kaçınılmaz. İslâm bu mu? Peygam-berimiz (s.a.v.), mescidi bizzat süpüren kadına hürmet gösterirken, biz nasıl oluyor da ibadet alanlarımızın temizlikten mahrum kalmasına göz yumabiliyoruz?
Ve bir başka mesele: Tuvalet ve abdesthanelerin tenha, izole, bazen ürkütücü köşelere konumlandırılması. Çoğu camide, bu mekânlara gitmek için basık bir koridordan geçmek, birkaç karanlık merdiveni inmek gerekir. Hele akşam vakti, tek başına bir cami tuvaletine girmek, pek çok insan için cesaret isteyen bir işe dönüşebilir. Peki, ibadetin temizlenmeden yapılamadığı bir dinde, neden bu kadar temel bir ihtiyacın karşılandığı alanlar ikinci sınıf muamele görüyor? Tuvaletler neden caminin uzak, tenha bir köşesine itilmiş? Abdest alma yerleri neden bir eziyete dönüşmüş?
Hani temizlik imandandı?
Ve o abdest alma yerleri... Adeta “Burada abdest almak istemeyin!” dercesine tasarlanmış bazı alanlar... Kimisi, muslukları erişemeyeceğiniz kadar uzağa yerleştirilmiş, kimisi oturduğunuzda üzerinize su sıçrayacak şekilde düzenlenmiş. Hele ayak yıkama meselesi... Birçoğunda öyle bir dizayn yapılmış ki, ya başınızı eğip üzerinize su sıçratmayı göze alacaksınız ya da başınızı dik tutup tamamen kuru kalmayı. İkisi de mümkün değil.
İbadet öncesi bir hazırlık, neden bu kadar zahmetli bir sürece dönüşmek zorunda? Oysa İslâm, hem ruh hem de beden temizliği için kolaylığı esas alır. Ama camilerde bazen sanki her şey zor olsun diye tasarlanmış gibi.
Bütün bunların sorumluluğu kimde? Cami dernekleri bu işin neresinde? Birçok cami derneği, caminin inşaatı ve maddi kaynakların sağlanması konusunda büyük çaba gösterirken, temizlik ve bakım gibi asıl süreklilik isteyen işleri ihmal ediyor.
Yeni bir cami yapmak büyük bir hizmet, fakat bir camiyi yaşanabilir, bakımlı ve temiz tutmak da en az onun kadar büyük bir sorumluluk değil mi? Camiler yalnızca namaz kılmak için değil, Müslümanların hayatlarını İslâmî ölçüler çerçevesinde düzene koydukları yerlerdir. Eğer bir cami kirli, düzensiz ve bakımsızsa, bu sorumluluk sadece cemaatin değil, öncelikle cami yöneticilerinindir. Bağış toplamayı iyi bilen cami dernekleri, acaba bu bağışların ne kadarını caminin sürekliliğini sağlamak için kullanıyor?
Bu noktada, Diyanet İşleri Başkanlığı’na ve Müslüman mütefekkirlere büyük bir sorumluluk düşüyor. Artık cami mimarisinde sadece görsellik değil, işlevsellik de ön planda tutulmalı. Tuvalet ve lavaboların konumu, abdesthanelerin yapısı her yaştan insana hizmet edecek şekilde tasarlanmalı. İnsan anatomisi, psikolojisi, mekân kullanım alışkanlıkları göz ardı edilmemeli. Bu alanlarda ileri düzeyde teorik ve pratik araştırmalar yapılmalı. Diyanet, mühendis, mimar, psikolog ve ergonomi uzmanlarından oluşan bir kadroyla yeni standartlar belirlemeli. Çünkü bu mesele sadece cami mimarisiyle ilgili değil,
Müslüman kimliğinin mekânda nasıl yansıtıldığıyla da doğrudan ilgili.
İslâm dini, yalnızca inançtan ibaret değildir. O, günlük hayatın her alanına dokunan, hayata nüfuz eden dinamik bir sistemdir. İslâm’da reform arayışları ve önerileri, İslâm’a yapılan büyük bir saygısızlık ve saldırıdır. Oysa, asıl ihtiyaç duyulan şey, İslâm’ı modernleştirmek değil, Müslümanların onu hakkıyla yaşayabileceği ortamlar inşa etmek ve var olanları özüne döndürmektir. Camiler, temizliğin, düzenin, estetiğin ve huzurun buluştuğu mekânlar olmalı. Çünkü bir caminin hâli, o topluluğun İslâm’a ne kadar hürmet ettiğini gösterir. Eğer camilerimiz bu hâlde ise, dönüp kendimize şu soruyu sormamız gerekir: Biz gerçekten İslâm’ı hakkıyla yaşıyor muyuz?
.Manacılığın modern maskesi
04:007/04/2025, Pazartesi
G: 7/04/2025, Pazartesi
MTO’muzun en parlak talebelerinden Mehmet Varıcı hocamızın camilerin hayatımızdaki ve günümüzdeki rolüyle ilgili makaleleri, sizlerden güzel ilgi gördü. Varıcı hocamız, camilerle ilgili yazdığı yazıları bu yazıyla taçlandırıyor. Zihin açıcı okumalar.
En sağlam engeller en görünmeyen olanlarıdır.
Bir ülkeyi işgal etmek için her zaman tanklara, uçaklara ve ordulara gerek duyulmaz. Kimi zaman sırıtan suratlarla, “demokrasi” diyerek, “özgürlük” vaat ederek gelir kuşatma. Kurtuluş Savaşı’nda meydanlarda reddettiğimiz manda ve himaye, bugün farklı yüzlerle aramızda dolaşıyor gibi. Kim bilir belki de esaret, fil eğitiminde kullanılan zincirler gibi ta en baştan boynumuza sinsice dolanmıştır. Sermayenin kalelerini tutanlar ve siyaset sahnesinin yeni aktörleri, yabancı vakıfların fonlarıyla devşirilirken, haberdar mıyız iç cephedeki çatışmalardan? Görünmez ellerle şekillenen bu sahnede, aslında neyi ve kimi alkışlıyoruz? Bu sorular cevap bekliyor; çünkü zincirler ancak görüldüğünde kırılır.
Asıl mesele, ülkeyi yönetenlerin sadece siyasi liderler olmadığı gerçeğidir. Öyle ki siyasetin gizli aktörleri çoğu kez gölge sahnesinde görünmez eller tarafından yetiştirilir, beslenir ve yönlendirilir. Uluslararası kuruluşların, Batılı vakıfların ve “sivil toplum” maskesi altındaki yapıların uzun yıllara yayılan sabırlı planları, tam da burada devreye girer. Rockefeller’ın sağlık projeleriyle başlayan, Ford Vakfı’nın eğitim burslarıyla devam eden, Alman siyasi vakıflarının sessizce yürüttüğü mühendislikle pekişen bu süreç; bugün siyaset dünyamızın ve ekonomi çevrelerinin kritik aktörlerini kendi ekseninde şekillendirmiştir. Artık Batı’nın gücüne ve sermayesine hayran “modern devşirmeler” yetiştirmek için devşirme yasaları gerekmiyor; zihinlere yerleştirilen hayranlık yeterlidir. Bu hayranlık, bağımsızlık söylemlerini içi boş sloganlara dönüştürür; milli çıkarları, Batılı başkentlerin gündemine teslim eder.
Bugün ekonomik bağımsızlık iddiasındaki büyük sermaye gruplarının temsilcileri, hükümetle yaşanan her gerilimde yabancı yatırımcının endişesinden bahsediyor. Bu endişe kimin endişesidir, hangi çıkarları korur hiç sorgulanmıyor. En güçlü şirketlerin buluştuğu derneklerin, Türkiye’nin çıkarlarından çok uluslararası sermayenin çıkarlarını dillendirmesi tesadüf olabilir mi? Bu kurumların yüksek perdeden dile getirdikleri hukuk ve demokrasi talepleri, özünde dış baskıyı davet eden, millî politikaları itibarsızlaştıran mesajlar taşımıyor mu?
Muhalefetin önde gelen temsilcileri, hak ve özgürlük taleplerini Washington’da, Brüksel’de, Berlin’de ifade ettiklerinde acaba kendi milletlerinin sesiyle mi konuşmaktalar? Yoksa içeride alamadıkları desteği, dışarıdan mı beklemekteler? Ülkenin kuruluş felsefelerinden biri olan “manda ve himaye kabul edilemez” söylemi, büyük bir tezatlık barındırıyor. Çünkü tarih bize şunu gösteriyor: Osmanlı’dan Cumhuriyet’e geçerken de, bağımsızlık iddiasının gölgesinde bile devşirme mekanizması işliyordu. Robert Koleji gibi kurumlar, Osmanlı'dan Cumhuriyet'e geçişte Batılılaşma projelerinin merkezinde yer almıştı. Burs programları aracılığıyla seçilen en parlak gençler, Batı’nın liberal dünya görüşüyle şekillenmiş ve Türkiye’nin siyasi ve ekonomik elitlerini oluşturmuştu. Rockefeller Vakfı’nın sağlık ve eğitim projeleri, Cumhuriyet modernleşmesinde yerel kültürü ve İslâmî değerleri zayıflatan derin etkiler bırakmıştı. Yani bağımsızlık iddiasının altında, fark edilmesi zor bir dönüşüm süreci çoktan başlamıştı.
Bugün de aynı görünmez mekanizma farklı yüzlerle işlemeye devam ediyor. Meydanlarda bağımsızlık yemini eden bir milletin bugünkü siyasal aktörleri ve büyük sermaye temsilcileri, siyasi ve ekonomik sorunları çözmek için yabancı güçlerden destek beklemeyi normalleştir görünüyor. İç cephe dediğimiz şey, tankla, tüfekle yıkılacak taştan bir duvar değildir. Güven duygusunun zedelendiği yerde iç cephe çöker. İşte yabancı vakıfların fonları, projeleri ve eğitim programları aracılığıyla devşirilmiş siyasetçilerin ve patronların, o güven duvarına bilerek ya da bilmeyerek indirdikleri ağır darbelerin sesi kulaklarımızda neden çınlamıyor?
Üstelik Türkiye’nin tarihî süreci dikkatle incelendiğinde, bağımsızlık iddiasına rağmen kapalı kapılar ardında mandacılığın sessizce kabul edildiğini ve sürdürüldüğünü gösteren dönemler yaşandı bu ülkede. Mandacılıktan kurtulmaya çalışan hükümetlerin ve siyasi hareketlerin yaşadıkları zorluklar, buna en net örneklerdir. Bu süreçte yaşanan 27 Mayıs, 12 Eylül, 28 Şubat, 17-25 Aralık ve Gezi olayları gibi kritik dönüm noktaları, uluslararası güçlerin ve içerideki işbirlikçilerinin, bağımsız hareket etmek isteyen siyasi iradeye karşı verdikleri mesajlar içeriyor. Türkiye’nin ekonomik ve teknolojik girişimleri her seferinde benzer engellerle karşılaştı. Vecihi Hürkuş’un çabalarıyla ortaya çıkan uçak fabrikalarının kapatılması, Devrim otomobillerinin sessizce rafa kaldırılması, bugün TOGG gibi millî projelerin hedef alınarak boykot edilmeye çalışılması, tarihî süreçte birbirini tamamlayan girişimler...
Bugün Türkiye’nin önündeki en büyük tehlike, mandayı açıktan teklif edenler değil, onu görünmez iplerle ülkeye bağlayanlardır. Zihinlerde başlatılan mandacılık, eğer fark edilmezse, bir süre sonra ekonomi ve siyasetteki hamlelerin dışarıdan yönlendirilmesi olarak somutlaşır. İmza atılan bazı uluslararası anlaşmaların, yapılan ekonomik yatırımların, savunulan politikaların Türkiye’nin mi yoksa başkalarının mı çıkarına hizmet ettiği sorusu, açık yüreklilikle sorulmalıdır. Eğer bu soru sorulmazsa, ekonomik büyüme, demokratikleşme ve özgürleşme adı altında dışarıdan uzanan bağımlılık zincirleri daha da güçlenir.
İşte tam bu noktada kritik bir eşikte duruyoruz. Gerçek bağımsızlık, ancak zincirleri görebilenlerin sahip olabileceği bir ayrıcalıktır. Manda ve himaye, artık eskisi gibi açıkça teklif edilmiyor; bunun yerine siyasi ve ekonomik bağımlılık, daha modern, daha şık, daha “insani” yöntemlerle inşa ediliyor. Vakıfların cömertliğiyle şekillendirilen zihinler, dışarıdan fonlanan derneklerin parıltısıyla körleşen gözler ve bağımsızlık iddiaları içinde bağımlılığı kabullenen söylemler, iç cephenin savunma hatlarını her geçen gün daha da aşındırıyor.
Oysa iç cephe çökerse, dışarıdan gelecek saldırılara gerek kalmaz. Bu ülkenin bağımsızlığı, ekonomik ve siyasi olarak sağlam tutulmadıkça, meydanlarda edilen bağımsızlık yeminleri sadece bir söylem olarak kalır. Unutulmamalıdır ki görünmeyen zincirler ancak görülünce koparılır, görünmeyen eller ancak fark edilince geri çevrilir.
Bugün ülkenin dört bir yanında, fabrikalarında, üniversitelerinde ve siyaset kürsülerinde bir karar vermek zorundayız: Ya tarihî bir bilinçle bağımsızlık idealine sahip çıkacağız ya da sessiz sedasız yeniden bir mandacılığın esaretine düşeceğiz. Tercih, her zamanki gibi milletindir. Ancak bu tercih yapılırken dikkat edilmesi gereken bir gerçek var: İçimizdeki truva atları ve gölge mühendisleri, yeni bir mandacılığı alkışlar eşliğinde sahneye koymaya çoktan başladı bile.
O hâlde, uyanık kalmalı ve zincirleri görmeli. Aksi halde boynumuza dolanan zincirlerin paslı zehri kanımızı emmeye devam eder..
Kadîm Mısır medeniyetinin izini sürerken… (1)
04:0020/04/2025, Pazar
G: 20/04/2025, Pazar
23
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Beytullah Yıldız kardeşimin Aşk-ı Turkuaz'ıyla kalıcı etkileri olacak uzun soluklu bir yolculuğa daha çıktık geçen hafta. Dokuz gün sürecek seyahatimizin 7. gününde, Kahire'deyiz. (Bu arada ben bu tür gezilerden bir kuruş para almıyorum. Burada Beytullah kardeşime destek olmak ve katılan kardeşlerimizle hakikatin izini sürmek bu güzel seyahatlere katılmam için yeterli benim için).
Bu satırları Kahire'den yazıyorum. Kahire aşırı büyüyen şehirlerden biri. Yine de bir ruhu var. Ekmeğini taştan çıkaran, İslâmî hassasiyetlerini yitirmeyen güzel insanları var. Yazıyı Kahire’de Tahrir Meydanı'nda otobüsümüzde kâğıda döküyorum. Dün Atabe Çarşısı'nda burada Yunus Emre'de çalışan edebiyat doktorasını tamamlayan Asiye Ataman Hanım kardeşimle, Muharrem Kartancı Hocam ve Dilek Çiğdem Hanım kardeşimle kitapçıları altını üstüne getirdik, tabir caizse, “talan ettik” akşama kadar…
Dün ve bugün Tahrir Meydanı'nın etrafında dönüp duruyoruz... Şehitlerin kanının bulaşığı meydanda. İnsan bir tuhaf okuyor, ürpererek ve usul usul yürüyor bu meydanda…
Mısır, bu yüzyılda çok kan kaybetti. Tahrir, tuzu biberi oldu yaşananların! Mısır'ın ayağa kalkması çok zor. Elleri kolları bağlandı, hadım edildi. Mısır'ın, Arap değil Kıptî olduğu söylemi ayyuka çıkmış durumda. Her yerde Kıptî pagan gelenekler kutsanıyor, Mısır'ın nüfusunun %10'unu teşkil eden Kıptî Hıristiyan nüfus, Mısır'ı içeriden sömürüyor, Batılılara peşkeş çekiyor, dekor yapıyor…
Mısır'ın hızla İslâm'ı terk etmesi an meselesi. Şu an tek “kurtarıcısı” refah toplumu olmaması.
Mısır seyahatimizi Muharrem Hoca'nın ulaştırdığı bilgilerle sanki bizimle birlikteymiş gibi yazan MTO Azerbaycan temsilcisi Vuqar Azizov kardeşimin nefis kaleminden aktaracağım sizlere… Vuqar kardeş, usta bir yazarın yapabileceği öncü bir denemeye imza atıyor. Seyahatimizin ilk gününün kaleme alındığı metnin ilk bölümünü bugün yayımlıyorum, geri kalanını da yarın yayımlayacağım. Çok güzel bir pazar yazısı oldu. Zihin açıcı okumalar…
İSTANBUL'DAN HURGADA'YA: REFİKLERLE BAŞLAYAN YOLCULUK…
Gece henüz sabaha uyanmamışken İstanbul Havalimanı’nda bir araya geldik. Saat 03.30’da yalnızca bir seyahatin değil, bir yolculuğun ilk adımı atıldı. Uçuş öncesi işlemler tamamlanırken, her misafire bir "refik" tanındı. Bu herhangi bir eşleşme değildi; bu, bir ruh yoldaşıyla kurulmuş kardeşlik ahdiydi. Refik, yolda sadece adım atılan kişi değil; gönülde açılan yeri dolduran, sırtı kollayan, kelamı tamamlayan bir dosttur. Yol, bu kez yalnız yürünmeyecekti.
Uçak 07.30’da havalandı. Gök, altımızda açıldıkça sanki iç dünyamız da yeni ufuklara yelken açtı. Yaklaşık iki saat sonra Hurgada’daydık. Güneşin Nil’in kıyılarına düşen ilk ışığı, içimizde saklı kalan bir coğrafyayı da aydınlatıyordu sanki.
Havalimanında işlemler sonrası bizi bekleyen araçla otelimize ulaştık. Öğle yemeğiyle birlikte Mısır’ın ilk lezzetleriyle tanıştık. Ardından kısa bir istirahatin ardından, birlikte denize açıldık. Kızıldeniz’in suları hem ferahlık verdi hem de tefekküre davet etti bizi. Su, sanki Hz. Musa’nın asâsını bekliyordu yine ikiye yarılmak için... Dalga dalga, sessiz bir zikirle kalbimizi yıkadı.
Akşam, yolculuğun en bereketli anlarından biri yaşandı. Hocamızla tanışma toplantısında, sadece bir hoş geldiniz konuşması değil, derin bir yön tayini, içe bir çağrı vardı. Almanya ve İsviçre seferlerinden sonra nefes almadan soluğu Trabzon ve Rize’de almasına rağmen bu yoğun programlardan gelen yorgunluğu hissettirmeyen hocamız, bir saatten fazla konuştu. “Şafak Yağmurları” Rize’de kalmamıştı, bu sefer Mısır çöllerine yağan manevî bir bereket olarak kalbimize dokunmuştu.
Gece odalara çekilirken, herkesin içinde bir başka uyanıklık vardı. Bu yolculuk, bütün antik Mısır'ın paganlaşmış coğrafyasını değil, insanın putlara direncini diri tutan kendi iç âlemini gezdiriyordu aslında.
MISIR: KADÎM HİKMET'İN SESSİZ SIĞINAĞI
Mısır, yalnızca bir coğrafya değil; zamanın sinesine gömülmüş, ilmin, hikmetin ve maneviyatın kadim bir yurdudur. Nil’in usulca akan suları, Hz. Musa'nın duasını, Yusuf’un sabrını, İbrahim’in ayak izlerini taşır. Her adım, bir peygamberin sessiz tefekkürünü yankılar sanki. Firavunların kibriyle sınanmış bu topraklar, sabırla ve hikmetle yoğrulmuş bir hakikat yolculuğunun da tanığıdır.
Kahire’nin kalbinde yükselen El-Ezher, İslam ilminin yüzyıllık çınarı olarak hâlâ hikmet fısıldar kulaklara. İskenderiye, bir zamanlar dünyanın aklıydı; felsefeyle yoğrulmuş, kelamla süslenmiş bir entelektüel mirasın taşıyıcısı… Ve çölün bağrında yükselen piramitler –ne sadece taş ne de sadece mühendislik– insana "ebediyet" fikrini mırıldayan suskun abidelerdir. Yoksa başka bir şey mi söylüyor? Bunu yolculuk esnasında bileceğiz. Belki de bulacağız... Bir sır gibi…
Mısır, modern zamanların gürültüsü arasında hâlâ "öz"ü hatırlamak isteyenler için bir aynadır. Bu ayna, geçmişin ihtişamını değil, geleceğin istikametini gösterir. Çünkü Mısır, hakikatin ayak izlerini arayanlar için yalnızca bir menzil değil, bir menşe, bir başlangıçtır....
Kadîm Mısır medeniyetinin izini sürerken… (2)
04:0021/04/2025, Pazartesi
G: 21/04/2025, Pazartesi
18
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Beytullah Yıldız kardeşimin Aşk-ı Turkuaz organizasyonuyla Mısır'a yaptığımız, 9 gün süren, MTO Azerbaycan temsilcisi Vuqar Azizov kardeşimin bizden aldığı seyahatimizin akışına dair somut bilgilere dayanarak kaleme aldığı seyahatin ilk gününün ikinci bölümünü yayınlıyorum bugün. Vuqar, ustalaştı; olgun, sakin ve çağlaya çağlaya akan bir ırmak gibi yazıyor maşallah.
MISIR: KADÎM HİKMET'İN SESSİZLİĞİ
Mısır, yalnızca bir coğrafya değil; zamanın sinesine gömülmüş, ilmin, hikmetin ve maneviyatın kadim bir yurdudur. Nil’in usulca akan suları, Hz. Musa'nın duasını, Yusuf’un sabrını, İbrahim’in ayak izlerini taşır. Her adım, bir peygamberin sessiz tefekkürünü yankılar sanki. Firavunların kibriyle sınanmış bu topraklar, sabırla ve hikmetle yoğrulmuş bir hakikat yolculuğunun da tanığıdır.
Kahire’nin kalbinde yükselen El-Ezher, İslâm ilminin binyıllık çınarı olarak hâlâ hikmet fısıldar kulaklara. İskenderiye, bir zamanlar dünyanın aklıydı; felsefeyle yoğrulmuş, kelamla süslenmiş bir entelektüel mirasın taşıyıcısı… Ve çölün bağrında yükselen piramitler –ne sadece taş ne de sadece mühendislik– insana "ebediyet" fikrini mırıldayan suskun abidelerdir.
Yoksa başka bir şey mi söylüyor? Bunu yolculuk esnasında bileceğiz. Belki de bulacağız... Bir sır gibi…
Mısır, modern zamanların gürültüsü arasında hâlâ "öz"ü hatırlamak isteyenler için bir aynadır. Bu ayna, geçmişin ihtişamını değil, geleceğin istikametini gösterir. Çünkü Mısır, hakikatin ayak izlerini arayanlar için yalnızca bir menzil değil, bir menşe, bir başlangıçtır.
HURGADA: KIZILDENİZ'İN SESSİZ TANIĞI
Hurgada… Bugün çoğu kişinin zihninde bir tatil beldesi, güneş ve denizle özdeşleşmiş bir şehir. Oysa yüzeyin altında –tıpkı Kızıldeniz’in derinlikleri gibi– çok daha fazlası gizli. Bu kıyılar, sadece turist teknelerinin değil, tarihin ve tefekkürün gemilerine de ev sahipliği yapmıştır.
Kızıldeniz’in bu sahilinde, Hz. Musa’nın asâsını kaldırdığı zaman yankılanan o ilâhî titreşim hâlâ duyulur sanki. Hurgada, o büyük geçişin, Firavun saltanatının çöküşüne tanıklık eden suyun hemen yanı başındadır. Her dalga, o kadim mucizeyi hatırlatır: Tüm imkânsızlıkların ortasında açılan Rahmet Kapısı’nı…
Bu deniz, sadece bir tabiat harikası değil; inancın ve teslimiyetin sembolüdür. Hz. Musa’nın ümmetiyle yürüdüğü o “açılan yol”, burada hâlâ manevî bir iz olarak sürmektedir. Burası, Firavun’un boğulduğu ama hakikatin yükseldiği yerdir. Bu yüzden Hurgada, her ziyaretçiye gizli bir fısıltıyla seslenir:
“Kalbine sor, sen kimin ordusundasın? Musa’nın mı, Firavun’un mu?”
Hurgada’nın toprağı yeni şehir gibi görünse de o toprak binlerce yılın hikmetini taşır. Buradaki kumlar, sadece rüzgârla değil, tarihle savrulmuştur.
Bu şehir, bir sahil şehri olmanın ötesinde, kadim bir kıtanın hudududur: Afrika’nın doğusunda, medeniyetin beşiğinde bir sessiz nöbetçidir.
Deniz, burada sadece serinletmez. Arındırır. Sadece yüzdürmez, düşündürür. Belki de bu yüzden, ilk günden denize açılmak sadece bir aktivite değil, içsel bir başlangıçtı. Çünkü Hurgada, derinliği denizle değil, hatıralarıyla ölçülen bir şehirdir.
Deniz içinde dalgalanırken, gözleri denizin derinliklerie dalarak derin teşekküre gömülen Yusuf Kaplan hoca, Muharrem ağabeyle ve MTO Avrupa yönetim ekibimizden Harun Döner ve oğlu Yusuf Selim'le sohbet ediyorlardı. Ne konuşuyorlar? Denizle mi? Kendi kendileriyle mi? Onları kenardan izleyen, MTO Avrupa yönetim ekibimizden Almanya'dan İsmail Özer kardeş rüzgâr eşliğinde bu muhabbete dahil oldu.
İsmail’in bakışları uzaklara daldı. Ufuk çizgisi, zamanın ve mekânın eridiği bir yer gibiydi. Hugarda’nın kıyılarından uzaklaşırken, sanki iç dünyalarında bir kıyıya yanaşıyorlardı.
Muharrem ağabey konuşmaya başladı dalgaların derinliğinden gelen bir sesle:
“Biz bu denizde sadece yol almayız, değil mi hocam?.. Biz bu denizde arınırız. Yusuf hocamın dediği gibi, içimizi sileriz tuzlu sularla, rüzgârla. Kalbin aynası parlar burada, çünkü şehirlerin gürültüsü değil, ilhamın sükûneti var burada.”
KIYIYA DEĞİL, KALBE VURAN DALGA…
Tam o sırada geminin arkasında, ellerinde defterleriyle iki genç yaklaştı. Biri Mısır'dan, diğeri Endülüs'ten gelen yolculardı. Yusuf Hoca, onları da halkaya kattı.
“Bakın,” dedi. “Bu muhabbet, sınır tanımaz. Mekke’den Mısır’a, Berlin’den Buhara’ya… Ruh aynıysa, muhabbet de birdir. Ve biz bu halkayı, iç içe geçmiş halkalar gibi büyüteceğiz. Her biriniz, bir başka hikâyenin kalbini taşıyorsunuz.”
Deniz, o an sanki onlara eşlik etti. Dalga kıyıya değil, kalbe vurdu. Rüzgâr, defterlerin sayfalarını çevirdi. Ve kelimeler birer dua gibi havada asılı kaldı.
Tam bu sırada Harun kardeş, gözlerini yumdu ve şöyle dedi:
“Bu gemi, sadece bir vasıta değil. Bu gemi, içimizdeki tufanın dindiği bir Nuh’un Gemisi… Kim bu halkaya girerse hem kendini bulur hem yoldaşlarını.”
Gecenin yıldızları, denizle fısıldaşırken, güvertede yankılanan sesler artık sadece kelime değil, anlam arayışının kendisiydi. Rüzgâr, sanki sözün taşıyıcısıydı, taşıdığı her cümle bir başka kalpte yankı buluyordu.
O esnada, ağır adımlarla Beytullah Bey yaklaştı. Ellerinde deniz tuzuna bulanmış bir defter, gözlerinde çok şehir görmüş bir yorgunluk ama içinde hiç solmamış bir idealin ateşi…
Yusuf Hoca onu görünce yer açtı, kalbinin merkezinden, halkadaki yerini:
“Beytullah Bey, seferin rehberi… Bu yolun ne olduğunu bilmeyen nice yolcunun, rotasını fıtratla hizaya getiren kaptan... Buyur kardeş.”
Beytullah Bey oturdu. Bir an sustu. Denize baktı. Sonra konuştu:
“Medeniyet… Bu sadece şehir kurmak değil. Bu bir bakış kurmaktır. Bir nazar inşa etmektir. Kudüs'ten İstanbul'a, Buhara’dan Endülüs’e uzanan o nazarı..."
Muharrem ağabey devam etti:
"Ben bu fikri ilk Münih’te duydum içimde. Bir Türk çay ocağında, bir gencin gözlerinde. Sonra Stuttgart’ta kalbimle tattım; bir cami avlusunda çınlayan sessizlikte. Basel’de bir kitapçıda, Zürih’te bir anne duasında… Her yerde aynı hasret vardı: Kendimize, kökümüze, kaynağımıza… Ve bu halkada, bu denizde, işte şimdi, o hasret ete kemiğe bürünüyor.”
Yusuf Hoca, başını hafifçe salladı. Ellerini kalbinin üzerine götürdü:
“Biz medeniyet dediğimizde, sadece geçmişin ihtişamına bakmıyoruz. Geçmişin hikmetini bugünün yüreğinde diriltmekten söz ediyoruz. Şehir dediğimiz şey, taştan değil, insandan inşa edilir. Ve insan, anlamla yoğrulmamışsa, hangi kubbeyi dikersen dik, altında sükûn bulamazsın.”
İsmail, defterine hızlı notlar alıyordu. Muharrem ağabey gözlerini denize değil artık Yusuf Hoca’ya dikmişti. Gençler usulca yaklaşıyor, halkayı büyütüyordu.
Yusuf Hoca gülümsedi:
“Ve biz bu tohumu, hikmetle sulayacağız. Her bir şehirde yankısını bulacağız: Münih'te bir fikirle, Zürih’te bir yürüyüşle, Basel’de bir çocuk gözyaşıyla... Ve Hugarda’da, bu deniz üstü gemide, bir dua halkasıyla.”
O gece, medeniyet yeniden konuştu. Denizin diliyle, kalbin sesiyle, kelamın derinliğiyle…
Ve gece yavaşça indi. Hugarda’nın yıldızlı göğü altında, gemide bir muhabbet halkası aldı yürüdü, halka büyüdükçe büyüdü: kelimelerle, hikmetle, şiirle…
.Devlet” ve “İslâmî merkez” ya da “merkez” neresi, “çevre” nereye düşer?
04:004/05/2025, Pazar
G: 4/05/2025, Pazar
31
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Şerif Mardin'i önemserim. Türkiye'nin yetiştirdiği tartışmasız en önemli, en değerli sosyal teorisyendir.
Türk modernleşmesi üzerine yaptığı okumalar, yaptığı özgün aydın sosyolojisi hatta felsefesi çalışması, Türkiye'de din-devlet ilişkilerine dâir ortaya attığı “cesur” tezler, Şerif Mardin'in önemini ve değerini göstermeye yeter.
İKİ TÜRKİYE
En erken döneminin makaleleri arasında Türkiye’nin zihniyet dönüşümüne ilişkin kaleme aldığı metinler, henüz aşılamamış zihin açıcı orijinal metinlerdir.
Şerif Mardin, erken dönem makalelerinden birinde “iki Türkiye”den söz eder. Çok erken tanımlamalardan biridir bu.
Peki nedir iki Türkiye?
Herkesin yaptığı “köylü-şehirli” ayırımına dayanan iki Türkiye değil. Yüzyıl öncesinden Türkiye’nin %80'i köylü, %20'si şehirli idi.
Şerif Mardin, okumalarını ideoloji ve ideolojik öbeklenmeler üzerinden yaptı. Ortaya çok farklı iki Türkiye çıkardı: Laik Türkiye ve Müslüman Türkiye!
Şerif Mardin'in bu iki Türkiye tanımlamasını ve ayırımını yaptığı zaman diliminde aslında “laik Türkiye” bir gerçek değil, resmen, resmî olarak tasarlanan, icat edilen, mühendislik projesi olarak topluma jakoben yöntemlerle yukarıdan dayatılan bir entite'ydi.
Ama gelinen noktada, “laik Türkiye icadı” hedefinin gerçeğe dönüştüğünü gözlemliyoruz. Yaklaşık yetmiş yıl önce yazılan makalenin üzerinden geçen görece kısa süre içinde Müslüman Türkiye sosyolojik olarak da, zihniyet bakımından da çatallanmış durumda.
SOSYOLOJİ METAMORFOZ YİYOR!
Hatta daha da manidar olanı ise, yaklaşık 20 yıl önceki Türkiye’nin sosyolojik ve zihin haritası, tam tersine dönmüş durumda. Çeyrek asır önce %75 (sağ, muhafazakâr, milliyetçi), %25 sol/seküler eğilimli bir grafik izleyen “Türkiye haritası” tepetaklak olmaya başladı: Sol/ seküler kesimlerin oranı %50'yi ziyadesiyle geçmiş bile olabilir.
Sosyoloji kabuk değiştiriyor, Türkiye'de köklü sosyolojik değişim ya da deprem yaşanıyor. Sosyoloji metamorfoz geçiriyor / başkalaşıyor.
Türkiye’nin geleceği açısından bu durum çok tehlikeli.
Türkiye ilk defa çok hızlı bir sosyolojik metamorfoz yaşanıyor. Sosyoloji kayıyor, buharlaşıyor…
Türkiye Tanzimat ile kendinden şüphe etmeye başladı. Meşrûtiyet ve özellikle Cumhuriyet’le birlikte -Tanpınar'ın ifadesiyle- “kendini inkâr etme” sürecine girdi. Özal'lı yıllardan itibaren neo-liberalizmin Türkiye'de hızla köksalmasıyla birlikte, özellikle de son 7-8 yıldır tam anlamıyla kültürel intiharın eşiğine sürükleniyor.
“MERKEZ” NE, “ÇEVRE” NERESİ?
Nasıl bir metamorfoz yediğimizi anlamak için ilk kez Şerif Mardin'in aktardığı ama yanlış aktardığı “merkez-çevre” kavramlaştırmasına müracaat etmemiz gerekir.
Şerif Mardin'in merkez-çevre ilişkilerine dair Amerika'nın muhafazakâr sosyal teorisinin önemli isimlerinden Edward Shills'ten ödünç alarak ülkemize uyarladığı çerçeve, üzerinde kafa yürütmeyi hak eden önemli bir teorik çalışma.
Şerif Mardin, teorik çerçeveyi Edward Shills'ten aldı ama merkez-çevre kavramlaştırmasını çok farklı bir şekilde tanımladı. Shills, Mardin gibi “devlet”i değil “kültür”ü yani toplumu “merkez” olarak konumlandırıyordu.
“Devlet”i, merkez, “toplum”u çevre olarak tanımlamakla Shills'in tanımlamasını, kavramsal çerçevesini tepetaklak ettiğini söyleyeceğim ben Şerif Mardin'in. Her ne kadar kendisini çok önemsediğimi söylesem de, bu gözden kaçan noktaya da özellikle dikkat çekmek isterim.
Aslında Edward Shills'in teorisi çok köklü, yaratıcı ve düşünmeye-kışkırtıcı. Shills, bir toplumun ruhundan söz ediyor. Toplumun değerlerinin yaşanmasının, hayata aktarılmasının, özümsenmesinin neticesinde oluşan ve sonrasında toplumu inşa eden -kendi terimlerimle ifade edecek olursam- yaratıcı ruhundan ve kurucu iradesinden söz etmiş oluyor tabiatıyla. “Merkez”, toplumun ruhu, kültürü, değerleri yani. “Çevre” de bu kurucu, merkezî kültürle kıyaslandığında daha marjinal, periferide kalan kültürler, değerler ve bunları benimseyen sosyal kesimler veya sınıflar.
Devlet'in “merkez”, toplumun da “çevre” olarak konumlandırılması belki de Türkiye'nin yaşadığı çarpıklığı, sosyolojik travmayı, kültürel savrulmayı, daha iyi açıklıyor. Tabiî bu tartışılabilir.
Ama bendeniz burada merkez-çevre kavramlaştırmasını Mardin gibi değil, Shills gibi anladığımı toplumun ruhunu oluşturan kültürünün, değerlerinin “merkez”i oluşturduğunu; marjinal / ithal değerlerin, marjinal / ithal kültürün de “çevre”yi temsil ettiğini düşünüyorum.
Buradan bakınca, toplumun yüzyılların çilesi ve mücadelesi ile oluşan değerlerinin, kültürünün merkezden uzaklaştırıldığını, Batılılaşmanın tohumlarını eken marjinal veya ithal kültürlerin ve değerlerin ise merkeze taşındığını hatırlatıyor ve şu uyarıyı yapıyorum: Bu toplumun ruhunu ve tarih yapma iradesini oluşturan İslâm'ın bin yıllık sosyal ve entelektüel merkez'den uzaklaştırılması, yerine üçüncü sınıf seküler, metamorfoza uğratıcı ithal kültürlerin, değerlerin yerleştirilmesi, merkezî konuma taşınması, kısa vadede toplumu sosyolojik ve zihnî kaosun, dolayısıyla epistemik körleşmenin ve köleleşmenin, orta ve uzun vadede ise yok olmanın eşiğine fırlatacaktır…
Marjinal / ithal değerlerin merkez'e yerleştirilmesi, topluma “yapıştırma bıyık” gibi takılması, toplumun palyaçolaştırılması, celladına âşık tasmalı çekirgelere dönüştürülmesiyle sonuçlanır. Bu, bir toplumun intiharı demektir.
Bu meseleyi yazmaya yarın da devam edeceğim ve bizim intiharın eşiğine nasıl sürüklendiğimizi ve bunu önlemenin yollarını göstermeye çalışacağım.
.Devlet” ve “İslâmî merkez” ya da “merkez” neresi, “çevre” nereye düşer? (2)
04:005/05/2025, Pazartesi
G: 5/05/2025, Pazartesi
27
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Türkiye, iki yüzyıldır önce asimilasyon (kendine olan güvenini yitirerek erime)) sonra da eliminasyon (yok olma, intihara sürüklenme) süreci yaşıyor…
Bu ülkeyi vareden, yaşatan, tarih yapmasını mümkün kılan değerlerini, kültürünü, varlık sebebini -tek kelimeyle- ruhunu yitirme tehlikesinin eşiğine sürükleniyor hızla…
ABD'DEKİ MUHAFAZAKÂR AYDINLARIN ÖZGÜN ÇIKIŞI
Şerif Mardin'in Amerikalı parlak muhafazakâr sosyal teorisyen Edward Shills'ten ödünç alıp kendine göre yorumlayarak (aslında “çarpıtarak” demem lazım'dı) popülerleştirdiği “merkez-çevre” kavramlaştırmasını yeniden konuşmanın ama bu kez çarpıtmadan konuşmanın ve Türkiye’ye hakkıyla uyarlamanın tam sırası.
Edward Shills, Robert Nisbet'le birlikte Amerikan sosyal teorisinin en parlak birkaç isminden biridir. Chicago Üniversitesi çevresinde toplanmış öncü teorisyenlerdir bu muhafazakâr düşünürler.
Robert Nisbet'in “The Sociological Tradition” başlıklı çığır açıcı kitabını “Sosyolojik Düşünce Geleneği” başlığıyla Paradigma Yayınları için özene bezene çevirmiştim. Edward Shills'in merkez-çevre ilişkilerini anlattığı öncü kitabı ve “Tradition” (Gelenek) başlıklı nefis kitabı Türkçeye mutlaka çevrilmeli ve tartışılmalı. Hatta yaklaşık 30-35 yıldan bu yana Türkiye'deki İslâmî kesimlerin aydın ve akademisyenlerine Batı'daki bu cins, öncü muhafazakâr sosyal teorisyen ve düşünürlerle diyalojik bir ilişki ve konuşma içine girmeleri gerektiği çağrısı yapıyorum. Bendeniz bu çabayı kendimce gösteriyorum bu tür çalışmaları Türkçede yayınlayarak ve tartışarak. Bir entelektüel kuşağın, medeniyet mefkûresi olan bir öncü kuşağın bu diyalojik konuşmayı gerçekleştirmesi ülkemizin entelektüel hayatını zenginleştirecek bir adım ve açılım olurdu.
“Olurdu” diyorum artık bitti çünkü. Amerika'da sözkonusu muhafazakâr kuşağın da liberal kuşağın da özgün isimleri ve temsilcileri kalmadı. Postmodernlik, radikal akımları kışkırttı kaçınılmaz olarak. Batı düşüncesinde merkez fikri çöktü.
Ayrıca görülmeyen başka bir hâdise de yaşandı. Cassirer, Batı düşüncesinin yaratıcılığını yitirmesini “entelektüel merkez” olacak bir fikri kalmamasına bağlıyordu haklı olarak. Üstelik de oldukça erken bir tarihte. Henüz kendisinin de bayraktarları arasında yer aldığı yeni-Kantçılığın çok revaçta olduğu bir zaman diliminde.
Casirer'in cins bir düşünür olarak görece erken bir tarihte Batı uygarlığının entelektüel merkez'ini yitirdiğini görmesi, onun sanat felsefesi, sembolik formların felsefesi üzerinde derin ve uzun soluklu eserler vermesinin bir meyvesiydi, diye düşünüyorum. Bütün sanat türlerinde ortaya çıkan modernizm akımının ürünü atılımlar, modern düşüncenin insanı tanrılaştıran merkezî fikrinin dayanaksız ve dayanıksız olduğunu gözler önüne seriyor, modernliğin ölümünü ilan ediyor, postmodenliğin yapıtaşlarını döşüyordu.
RUH YİTİRİLİRSE, ENTELEKTÜEL MERKEZ DE YİTİRİLİR
Meseleyi, doğrudan dünkü yazımda girdiğim Türkiye’nin İslâmî merkez'ini yitirmeye başladığı ve bunun bizim neden intiharımız olduğu meselesini tartışmaya getirmek istiyorum.
Entelektüel merkez kavramına mim koymak gerekiyor tam bu noktada.
Edward Shills, bir toplumun değerlerini, anlam haritalarını, sembolik haritalarını oluşturan kültürünü, dolayısıyla ruhunu “merkez”; bu kurucu temel değerlerin dışındaki kültürel ve sosyolojik oluşumları ise “çevre” olarak konumlandırıyor.
Özetle, bir toplumun kültürü ve ruhu, toplumun merkez'ini oluşturuyor. Toplumdaki diğer zihnî ve sosyokültürel marjinal oluşumlar veya öbeklenmeler ise “çevre”yi temsil ediyor.
Şerif Mardin, Türkiye'de laik devlet'in “merkez”i; iktidar alanına maruz kalan, dışına itilen toplumun, İslâmî çevrelerin ve değerlerin ise “çevre”yi teşkil ettiğini söylemişti. Edward Shills'in teorisini alıp bu şekilde uyarlamak Türkiye'de yaşanan toplumu jakoben yöntemlerle tepeden İslâm'dan uzaklaştırarak laikleştirme (yani asimilasyon ve eliminasyon) cinayetlerini açıklamak için elverişli olabilir.
Ama Edward Shills'in orijinal teorik çerçevesi çok önemli ve açıklama gücü güçlü bir çerçeve. Bendeniz doğrudan oradan kalkarak Türkiye’nin yaşadığı kültürel intihar girişimine dair sarsıcı birkaç cümle kurmak istiyorum.
KÜLTÜREL İNKÂR'DAN KÜLTÜREL İNTİHARA…
Türkiye, Tanzimat’la birlikte kendinden yani İslâmî kimliğinden ve tecrübesinden şüphe etmeye başladı.
İkinci Meşrûtiyet'ten, özellikle de Cumhuriyet'ten itibaren ise Ahmet Hamdi Tanpınar'ın yerinde ve keskin gözlemiyle “kültürel inkâr” süreci yaşamaya koyuldu. Bu ülkede uygulanan radikal Batılılaşma / laikleşme projeleriyle toplumun ruhu, medeniyet kökleri inkâr edildi, topluma ruhunu veren İslâmî merkez değerler, anlam haritaları, devletin ve hayatın bütün alanlarından hızla tasfiye edildi. Gelinen noktada toplum kültürel intiharın eşiğine sürüklendi.
Gelinen nokta; Nietzsche'nin pasif nihilizm olarak adlandırdığı duyarsızlaşma, her tür hedonizm biçiminin zıvanadan çıkması, liselerin bile teşhirciliğin mekânlarına dönüşmeye başlaması.
“DEVLET” VE “İSLÂMÎ MERKEZ”
“Devlet” konusunda çok yanlış ve saçma sapan bir masal üretiliyor bu çorak ülkede: “Bu ülkede 2500 yıllık devlet aklı var. Devletimiz her şeyi iyi biliyor, hâl yoluna koyuyor, koyacak…” diye diye milleti uyuttular.
Bu ülkede milletin devleti filan yok, kalmadı, yok ettiler.
Küçük bir devşirme şebeke devleti ele geçirdi iki asırdır.
Ülkenin sosyolojisini yerle bir etti bu şebeke ve uzantıları…
Bu ülkede milletin devleti filan olmadı, modernleşme tarihimizden bu yana.
Bu ülkede “millet” kalmadı.
Fransız devriminin karikatürü, milleti uyutarak ülkeyi soymak için yüceltilen ve topluma aba altından soba gösteren sahte ideolojilerin kölesi yığınlar icat edildi.
Şimdi de son 7-8 yıldır popülist bir “milliyetçi merkez siyaset” icat ediyorlar…
Ak Parti'nin altı oyuluyor adım adım…
AKP'li tipler ve onların Ak Parti dışındaki işbirlikçileri devrede…
Millî Görüş'ün de böyle böyle altı oyulmuş, bitirilmeye çalışılmıştı.
Türkiye, çok tehlikeli bir çıkmaz sokağın eşiğine doğru sürükleniyor hızla…
“İslâmî merkez” boşaltıldı.
İslâmî entelektüel merkez de.
İslâmî siyâsî merkez de.
İslâmî sosyal merkez de buharlaştı.
.Algı, aidiyet ve iktidar: Belediyeciliğin görsel rejimi (1)
04:0012/05/2025, Pazartesi
G: 12/05/2025, Pazartesi
23
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Belediyelerin işleyişi, işlevleri konusunu iki ayrı yazıda mercek altına alıyoruz. MTO'muzun en parlak isimlerimden Mehmet Varıcı Hocamız, konuyu felsefî derinlik ve tad katarak nefis bir şekilde kaleme aldı. İlgililerin ilgisine… Zihin açıcı okumalar…
İKTİDAR'IN GÖRÜMÜMLERİ
Bir toplumu denetim altına almanın en etkili yollarından biri, onu oluşturan fertlerin kendi başına yapabileceği işleri ellerinden alıp onlar adına yapmaktır. Bu yöntem, doğrudan baskı uygulamayan fakat özgürlük alanını daraltan güçlü bir müdahale biçimidir.
Kendi ihtiyacını tanımlama, karar alma ve çözüm üretme süreçlerini kurumlara devreden birey, zamanla bu hizmetleri üreten ve yerine getiren yönetim mekanizmalarına karşı bağımlı hâle gelir. Böylece kamu hizmetleri, özgürleştirici bir araç olmaktan çıkar, yönetilenin iradesini yavaşça devre dışı bırakan bir parazit düzenine dönüşür. Bu çerçevede özellikle belediyecilik, salt teknik bir sorumluluk alanı olmaktan uzaklaşarak bireyin ve toplumun iradesine temas eden ve bu iradeyi yeniden biçimlendiren bir iktidar aygıtına dönüşür.
Günlük hayatta sıradan görünen pek çok uygulama, aslında sosyal ilişkilerin şekillenmesinde belirleyici bir rol oynar. Alışkanlıklar, kamusal normlar ve bireysel beklentiler, görünüşte doğal akış içinde oluşuyor gibi görünse de arka planda bu süreçleri yönlendiren karmaşık bir iktidar mekanizması işler.
Fransız düşünür Michel Foucault, iktidarın yalnızca yasaları koyan bir otoriteyle sınırlı olmadığını; aynı zamanda bireylerin düşünme biçimlerini, davranış kalıplarını ve estetik algılarını üreten bir yapıya sahip olduğunu ortaya koyar. Ona göre iktidar, her türlü toplumsal ilişkide yeniden üretilir ve özellikle rutinleştirilen gündelik pratikler üzerinden işlerlik kazanır.
Bu perspektiften bakıldığında, belediyecilik yalnızca altyapı ve hizmet üretimi anlamına gelmez. Sosyal yardımlar, kültürel etkinlikler ve kamusal alan tasarımları hem belirli hayat tarzlarını dayatan hem de toplumu belirli normlara uymak zorunda bırakan müdahalelerdir. Yerel yönetim, kaynakları dağıtmanın ötesinde, bireyin kamusal alanla kurduğu ilişkiyi yeniden kurgulayan ve böylece yönetilebilir bir topluluk inşa eden stratejik bir aktör konumuna yerleşir.
SOSYAL DEVLET VE İKTİDARIN KULLANIMLARI
Toplumda her türlü hizmeti devletten, özellikle belediyelerden bekleme eğilimi, başlangıçta sosyal devletin bir kazanımı olarak görülse de, zamanla bireysel sorumluluğu ve toplumsal inisiyatifi zayıflatan bir bağımlılık kültürüne dönüşmüştür.
Oysa sosyal devlet, bireyin temel haklarını güvence altına alan bir model olarak ortaya çıkmış ve bireyin kamusal sorumluluk alabileceği bir alanı güçlendirmeyi amaçlamıştır. Bugün ise vatandaş, hak talep eden bir özne olmaktan çıkmış, hizmet bekleyen bir kullanıcı kimliğine indirgenmiştir.
Bu durum, yalnızca vatandaşlık bilincini aşındırmakla kalmamış, aynı zamanda belediyeciliği talep yönetimi üzerinden siyasal meşruiyet üreten bir araç haline getirmiştir. Hizmetin niteliğinden çok sayısı önemli kabul edilirken, kamusal akıl, yerini görünürlük odaklı memnuniyet politikalarına bırakmıştır. Böyle bir ortamda belediyeler, toplumun özerk yapısını desteklemek yerine, onun yerine düşünmeye ve karar vermeye eğilimli bir otoriteye dönüşmektedir.
Belediyeciliğin, bireyi bağımlı hâle getiren hizmet yapısı ve sosyal devletin zayıflayan yapısı üzerinden kazandığı yeni işlev, zamanla popülist siyasetin temel araçlarından biri hâline gelir.
POPÜLİST / PERFORMATİF BELEDİYECİLİK
Bu noktada hizmet, kamusal ihtiyaçlara göre planlanan bir kamu faaliyeti olmaktan çıkar; seçmen davranışını yönlendirmeye yönelik bir propagandaya dönüşür. Belirleyici olan, hizmetin kalıcılığı ya da niteliği değil, görünürlüğü, hızlı etkisi ve seçmende bıraktığı algıdır. Sosyal yardımlar, kültürel etkinlikler, altyapı projeleri ve hatta sokak düzenlemeleri, uzun vadeli şehir planlamasından uzaklaşarak tadımlık memnuniyet sağlama işlevi görür. Popülizm, hizmeti bir yurttaşlık hakkı olmaktan çıkarıp, siyasal bağlılık üreten bir sadakat ritüeline dönüştürür. Böylece belediyeler, topluma kamu düzeni sunan aktörler olmaktan çıkar; siyasî aidiyeti pekiştiren ve seçmeni yöneten ikna mekanizmalarına dönüşür.
Popülizmle bağlantılı belediyeciliğin en belirgin izleri, sosyal yardımların kapsamı ve sunulma şekli, kültürel etkinliklerin sıklığı ve seçimi, tanıtım harcamalarının miktarında görülür. Sosyal yardım, ihtiyacı tespit edip âdil bir şekilde dağıtılacak bir kamu hizmeti olmaktan çıkar; kimlik doğrulayan, duygusal bağlılık oluşturan bir ideolojik araca dönüşür. Yardımlar, sistemli sosyal politika yerine, gösterişli törenler ve mevsimlik kampanyalarla sunulur.
Kültürel etkinlikler ise, estetik çeşitliliği ve katılımcı kültürü desteklemek yerine, ideolojik yerel beğeniyi yeniden üretir. Tiyatrodan müziğe, afiş tasarımından konser organizasyonuna kadar bu alan, hizmetten çok kimlik üretimini hedefler. Tanıtım harcamalarının yüksekliği, bu eğilimin en belirgin göstergesidir. Belediyeler, hizmetten çok, o hizmetin nasıl görüneceğiyle ilgilenmeye başlar. Kamu kaynakları, halk için değil, halk nezdinde nasıl göründüğü için kullanılır. Bu da hizmetin içeriğinden çok imajla tanımlandığı, performatif bir belediyecilik anlayışının yerleşmesine neden olur.
Görev ve sorumluluklarını aşarak kamu hizmeti sunmanın ötesine geçen belediyecilik, yerel düzeyde sosyal ve ideolojik yapıları yeniden üretir. Belediyeler, sosyal yardımlar, kültürel etkinlikler ve kamusal alan düzenlemeleri gibi araçlarla toplumun kültürel ve ideolojik yapısını yönlendirir. Bu, merkezî yönetimin politikalarından farklı olarak, yerel yönetimlerin kendi ideolojik kalıplarına özgü norm ve değerler üretme çabasıdır. Bu süreçte, bireylerin gündelik hayat pratikleri, belirli bir ideolojik çerçeveye göre şekillendirilir; böylece yerel otorite, görünürlük ve memnuniyet politikaları aracılığıyla toplumsal rızayı yapılandırır. Yerel iktidar, bu bağlamda sadece yasalarla değil, ideolojik bağnazlıklar ve değerler üzerinden de işler. Belediyecilik, toplumu, hizmetle değil, ideolojik bir yönlendirme ile biçimlendiren bir güç haline gelir.
.Algı, aidiyet ve iktidar: Belediyeciliğin görsel rejimi (2)
04:0016/05/2025, Cuma
G: 16/05/2025, Cuma
20
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Belediyelerin işleyişi, işlevleri konusunu iki ayrı yazıda mercek altına alıyoruz. MTO'muzun en parlak isimlerinden Mehmet Varıcı Hocamız, konuyu felsefî derinlik ve tad katarak nefis bir şekilde kaleme aldı. İktidar ve muhalefetteki bütün ilgililerin ilgisine… Zihin açıcı okumalar…
İDEOLOJİK ESARET DÜZENİ
Belediyecilik, yalnızca hizmetlerin organizasyonu değil, aynı zamanda kültürel temsillerin düzenlenmesidir. Yerel yönetimlerin görünürde tarafsız olan estetik ve kültürel tercihlerinin ardında, çoğu zaman belirli bir kimlik üretme ve tahkim etme amacı yatar.
Kültürel etkinliklerin programlanmasından sokak tabelalarının biçimine, tematik parkların içeriğinden duvar resimlerine kadar uzanan bu tercihler, kamusal mekânda ideolojik fetişler üretir. Belediyeler, bu yönüyle nötr bir hizmet sağlayıcıdan çok, belirli bir hayat tarzını imleyen ve yeniden üreten kültürel aktörlere dönüşür.
Bu üretim süreci, çoğu zaman çoğulculuğu güçlendirmek yerine, mevcut hakim mahallî yapılarının temsiline yönelir. Katılımcılığı esas alan bir kültür siyaseti yerine, temsiliyetin görsel imgeler üzerinden yeniden dolaşıma sokulduğu daraltıcı bir yapı öne çıkar. Böylece estetik müdahale, çevreyi düzenlemek yerine toplumsal aidiyetleri belirli bir eksende sabitlemek amacı taşır.
Belediyecilikte yaşanan kültürel ve ideolojik yönlendirme sorunu, yalnızca belirli bir siyasi eğilime özgü olmayıp farklı düşünce çizgilerinde yer alan tüm yerel yönetim biçimleri benzer yöntemleri benimser. Bu nedenle bazı şehirler, yerel yönetim düzeyinde ideolojik kutupların sembolik kalelerine dönüşür, tarafgir seçmenler için adeta bir kimlik sığınağı işlevi görür.
Bu tür şehirlerde seçmen davranışı, hizmetin niteliği ya da yöneticilerin liyakati üzerinden değil, mensubiyet duygusunu koruma refleksiyle şekillenir.
Yerel yönetimler ne ölçüde yetersiz olursa olsun, yöneticiler siyasî aidiyet üzerinden yeniden meşrulaştırılır ve bu döngü, toplumsal eleştiriyi felç eder. Böyle bir ortamda vatandaş olarak birey, rasyonel bir denetim öznesi olmaktan çıkar, siyasî aidiyetle özdeşleşmiş bir bağımlılık nesnesine dönüşür.
Sonuç olarak şehir, hizmetin ortaklaştığı mekan olmaktan çıkarak kutupların keskinleştiği bir alana dönüşür. Bu durum, demokratik katılımı güçlendirmek bir yana, toplumu tarih öncesi kapalı yapılarla benzeşen bir ideolojik esaret düzenine mahkûm eder.
SEMBOLİK İKTİDAR MÜCADELESİ
Toplumun ideolojik aidiyetle şekillenen körlüğü, zamanla yolsuzluğun sorgusuzca kabullenildiği bir düzene yol açar. Yöneticiler, kesintisiz destekten güç alarak kamu kaynaklarını keyfî biçimde kullanma imkânı bulur. "Ceketimi aday koysam kazanır" söylemi, yalnızca aşırı bir özgüvenin dışavurumu olarak kalmaz, aynı zamanda denetim mekanizmalarının işlevsizliğini ve cezasızlığın yerleşikliğini de açığa vurur.
Bu koşullarda liyakat ilkesi geri plana itilir, görevler kamusal yarar gözetilerek değil, kişisel yakınlık ve sadakat ilişkileri üzerinden dağıtılır. Yolsuzluk, zamanla tekil sapmalar olmaktan uzaklaşır ve idârî alışkanlıkların parçası hâline gelir. Böylece belediyecilik, hesap verilebilirliği önceleyen şeffaf bir yapı olmaktan çıkar ve aidiyetin mutlak belirleyici olduğu kapalı bir yönetişim tarzına dönüşür.
Farklı ideolojik yönelimlere sahip belediyeler, kendi içlerindeki yetersizlikleri ve yolsuzlukları görünmez kılmak için dikkati karşı kutba yönlendirme eğilimindedir. Her iki taraf da birbirini beceriksizlikle, israfla ve kamu kaynaklarını suistimal etmekle suçlarken; kendi uygulamalarına dair eleştiri alanı daraltılır, denetim ihtiyacı ertelenir. Bu karşılıklı suçlama dili, siyasal kutuplaşmayı derinleştirdiği kadar, idârî sorumluluktan kaçmanın da işlevsel bir aracı hâline gelir.
Belediyecilik artık kamu hizmetinin içeriğinden ziyade taraflar arası sembolik mücadeleyle tanımlanır. Bu yapı içinde vatandaş, yönetimin performansını sorgulayan bir özne olmaktan çıkar; ideolojik sadakatini sürdürerek suskunluğu tercih eden bir seyirciye dönüşür. Bu karşılıklı meşrulaştırma süreci, yerel yönetimleri hesap verebilir kamu kurumları olmaktan çıkarır; ideolojik tahkimatın yapıldığı, siyasal sadakatin sorgulamanın önüne geçtiği birer sembolik iktidar alanına dönüştürür.
Tüm bu değerlendirmeler, belediyeciliğin yalnızca hizmet üretme faaliyeti olmadığını, aynı zamanda toplumsal yönlendirme, siyasal meşruiyet üretimi ve kültürel tahakküm biçimi olduğunu açık biçimde ortaya koymaktadır. Yerel yönetimler, teknik kabiliyet kadar ahlâkî ilkelere ve kamusal sorumluluk bilincine sahip olmak zorundadır. Aksi hâlde, görünürlüğe dayalı vitrin hizmetleriyle toplumun dikkatini yönlendiren, sadakat üzerinden kendini yeniden üreten ve eleştiriden azade bir yapı yerleşiklik kazanır. Bu yapı, uzun vadede kamu yararından ziyade ideolojik istikrarı önceleyen bir yönetişim anlayışını kurumsallaştırır.
KİMİN ADINA, KİM İÇİN VE NASIL?
Bugün Türkiye’de belediyeler üzerinden yürütülen tartışmalar bu tabloyu bütün çıplaklığıyla gözler önüne sermektedir. Yerel yönetimlerdeki yolsuzluklar çoğu zaman üstü kapalı biçimlerde aklanmakta, delillere rağmen sorumlular korunmakta, kamusal denetim ise kutuplaşmış sadakat ilişkileri içinde işlevsizleştirilmektedir. Dahası, bu örtbas düzenini sürdürebilmek için yalnızca yerel değil, ulusal düzeyde de siyasî ve toplumsal gerilimlerin tırmandırıldığına tanık olunmaktadır.
Vatandaşa düşen sorumluluk, yalnızca teorik tartışmalarla yetinmeyip, güncel pratikleri de dikkatle gözlemlemektir. Bugünün belediyeciliğine dair atılan her adımda, yerel yöneticilerin kimin adına, kimin için ve nasıl yönettiklerini sorgulamak, bu sorgulamayı yalnızca karşı mahalleye değil, kendi yakın çevresine de yöneltmektir.
Gerçek belediyecilik, yalnızca yol yapan, yardım dağıtan ya da etkinlik düzenleyen bir yapıdan ibaret olmayıp, hesap veren, ayrıştırmayan, çoğulculuğu ve özerkliği esas alan bir anlayışla varlık bulur. Bu anlayış, yalnızca siyasetle sınırlı kalmaz; toplumsal sorumluluk kültürünün, ahlâkî denetim iradesinin ve birlikte yaşama bilincinin yeniden inşasını zorunlu kılar.
.Ekonomik refahın sosyal patolojileri: Yalnızlık, depresyon ve intihar
04:0023/05/2025, Cuma
G: 23/05/2025, Cuma
41
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Modern refah toplumu, toplumu öldüren yanılsatıcı bir gelişme hâlidir. Maddî olarak kalkınmanın manevî olarak nasıl bir çöküşe yol açtığının en önemli göstergelerinden biridir. Bu konuyu MTO’muzun en parlak talebelerinden Mehmet Varıcı hocamızın kaleminden irdeledik. Zihin açıcı okumalar…
***
Modern toplumun en cazip vaadi refahtır: Daha fazla üretmek, daha kolay tüketmek, daha kısa süreli acılarla yaşamak. Ancak bu vaat, insanın iradesini beslemekten çok onu hiçleştirme riski taşır. İnsanın fıtratı; mücadeleyle, yoklukla, sınanmayla tekâmül eder. Refah, bu tekâmül sürecini geçici tatmine dönüştürdüğünde irade kaybolur, tahammül zayıflar. Geriye, memnuniyetle şekillenmiş ama anlamdan kopmuş bireyler kalır. Refah, çağdaş insanın rüyası gibi görünür; fakat çoğu zaman onu derin bir uykuya mahkûm eder. Ne kadar konforluysa, o kadar sersemletici; ne kadar parlatılmışsa, o kadar aldatıcıdır.
Refah, kısa sürede rahatlık sunar; zamanla kırılganlık üretir. Konfora alışan birey, en küçük aksaklığı yıkım sayar. Beklentinin sürekli artması, sabrı törpüler; tatmin, tahammülü köreltir. Bugün öfke, alışkanlıkların sekteye uğramasından doğar; yokluk, buna yalnızca zemin hazırlar... Ne kadar uzun sürerse refah, onun sona ermesi o kadar sarsıcı olur. Küçük bir ekonomik dalgalanma, büyük bir güven krizine dönüşür. Geçici bir eksiklik, devletle kurulan bağın çözülmesine yol açar. Çünkü alışkanlık, ihtiyaçtan daha derine yerleşir. Bu durum, bağlılık görünümü altında bir beklenti yığını oluşturur. O beklenti doymazsa, hayal kırıklığı yalnızca bireyde kalmaz, toplumu da sarar. Ve o anda, hafızasını yitirmiş toplum, yüzünü hakikate çevirmek yerine kendi öfkesine secde etmeye başlar.
Refah, insanlar arasındaki bağı güçlendirmediğinde, yalnızlığı çoğaltır. Temel ihtiyaçları karşılanan birey, başkalarına duyduğu gereksinimi kaybetmeye başlar. Yardımlaşma, yerini hizmet alımına bırakır; paylaşma, kişisel konforun gölgesinde unutulur. Zamanla sosyal ilişkiler çözülür, birlikte yaşama iradesi zayıflar. İnsanlar aynı sokakta yürür, aynı apartmanda oturur ama birbirinden habersiz yaşar. Bu durum “yalnız bireyler” üretmekle kalmaz, sinsi bir toplumsal kopuşu da beraberinde getirir. Ve bu kopuş, çoğu zaman fark edilmeden büyür.
Japonya, refahın bireyleri korumakla yetinmediği; onları birbirinden ayırdığı bir toplumsal yapının izlerini taşıyor. Her yıl binlerce yaşlı insan, evlerinde tek başına hayatını kaybediyor; bedenleri ise günlerce, bazen haftalarca fark edilmiyor. Bu ölümler artık istisna olmaktan çıktı; toplumun tanıdığı, devletin kayıtlara geçirdiği, akademinin incelediği bir vakaya dönüşmüş durumda: Kodokushi. Sessizliğin olağanlaştığı, toplumsal bağların görünmez hâle geldiği bir düzende, insanlar hem gözden düşüyor hem de sistemin dışında kalıyor. Sağlık hizmetleri işliyor, kamu düzeni sorunsuz görünüyor, teknoloji her şeyi ölçüp değerlendiriyor. Fakat tüm bu sistemsel başarıya rağmen, insan, insanla temas kurmadığında yalnızlaşıyor; yalnızlaştıkça unutuluyor; unutuldukça siliniyor. Kodokushi, tam da bu zincirin son halkasıdır.
Refah toplumlarının yüzeyde sunduğu konfor, duygusal olarak daha istikrarlı bireyler üretmiyor. Aksine, birçok gelişmiş ülkede depresyon, en yaygın ve sistematik sağlık sorunlarından biri hâline gelmiş durumda. Güney Kore’de lise ve üniversite çağındaki gençlerin önemli bir kısmı, okul dışı saatlerini bireysel terapi seansları veya dijital kaçışlarla geçiriyor. Almanya’da yapılan bir araştırma, 15–24 yaş grubunun üçte birinden fazlasının klinik düzeyde depresyon belirtileri gösterdiğini ortaya koydu. İskandinav ülkeleri ise antidepresan kullanımında Avrupa’nın en üst sıralarında. Her şeyin planlandığı, ihtiyaçların karşılandığı, hizmetin eksiksiz sunulduğu bu toplumlarda birey, kendini iyi hissetmekte zorlanıyor. Çünkü düzen, dış dünyayı kontrol altına alırken iç dünyayı ihmal ediyor. Modern refah, bedeni korurken ruhu yıpratıyor, ihtiyaçları azaltırken kaygıları çoğaltıyor.
Duygusal kırılmaların en ağır tezahürü intihardır. Ve bugün, refahın yüksek olduğu birçok ülkede bu trajik son, her zamankinden daha yaygın. Güney Kore, Japonya, Litvanya, Finlandiya gibi ülkelerde intihar oranları, dünya ortalamasının çok üzerinde. Bu ölümler çoğu zaman ekonomik yoksunluktan ziyade anlam yitiminden, bağ kopuşundan, toplumsal değersizlik hissinden besleniyor. Göstergeler iyileşiyor, hizmetler genişliyor, yaşam süresi uzuyor; ama insanın yaşama iradesi zayıflıyor. Bu çelişki göz ardı edildikçe, her yeni ölüm yalnızca bireysel bir kayıp olmanın ötesinde toplumsal bir çürümenin işareti hâline geliyor. Refah artarken yaşama gerekçeleri ortadan kalkıyorsa sorgulanan yalnızca sistem olmaz, hayatın kendisi de bu sorgunun öznesi hâline gelir.
Bütün bu tablo, bireyin iç dünyasındaki kırılmaların kişisel boyutu aşarak kamusal bir soruna dönüştüğünü açıkça gösteriyor. Çünkü duygusal çöküş, sonunda yönünü sisteme çevirir. Toplumsal bağların zayıfladığı, bireyin yalnızlaştığı, yaşama tutunma gerekçesinin görünmez olduğu bir yapıda, huzurun yerini kaygı, güvenin yerini kırılganlık alır. Bu kriz hem bireyin hem de onu yöneten yapının açmazıdır. Refahı yalnızca ekonomik göstergelerle tanımlayan, insanı tüketici ya da performans sahibi bir varlık olarak gören her sistem, içten içe çözülmeye mahkûmdur. Çünkü insanın yalnızlaştığı bir toplumda, yönetimin güçlü olması yalnızca bir yanılsamadır.
Darbe hazırlığı mı var? (1)
04:0025/05/2025, Pazar
G: 25/05/2025, Pazar
56
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Başlığa bakıp da “Yok artık yani! Bu çağda, bu saatte ne alaka şimdi!” diyecek olanlar çıkabilir.
Böyle diyecek olanlara şu tarihî uyarıyı yapmak isterim: Bu ülke, bu ülkenin has çocuklarının elinde değil iki asırdır. Evet iki asırdır bu ülke (İngilizlerin ve Yahudilerin tezgâhlarıyla) içeriden ele geçirildi; içerideki devşirmeler ve devşirmelerin devşirmeleri şebek-e-ler tarafından içeriden teslim alındı bu ülke iki asır önce.
ÜLKE İKİ ASIRDIR BİZİM ELİMİZDEN ALINDI!
Modern tarihte, Türkler kadar ruhlarının çalındığını, çıkmaz sokaklara sürüklendiklerini, celladına âşık edilerek tasmalı çekirgelere dönüştürüldüklerini göremeyecek kadar aptallaştırılan ikinci bir toplum yok!
Kim ki, “Bu ülke bizim elimizde” diyor, bilin ki, o kişi ya bu ülkenin başına ne geldiğini bilemeyecek kadar -çok özür dileyerek söylüyorum- “salak” bir tiptir; ya da iki asırdır Türkiye'nin tarih yapmasını mümkün kılan bir aktör olarak İslâmî yörüngeden çıkarılması için çalışan, ülkenin başına çorap örenlerle aynı safta yer alan “asalak” bir kişiliktir.
Altını kalın harflerle çiziyorum: Bu ülke sömürgeciler tarafından işgal edilmedi. Edilemezdi de. Direnirdik biz kanımızın son damlasına kadar… Bu ülke dışarıdan işgal edilmedi ama içeriden ele geçirildi.
Modern tarihte dışarıdan işgal edilmeyen ama içeriden ele geçirilen, kendi kendini sömürgeleştiren, (kayıtlara bir kez daha geçsin diye yazıyorum- self-colonization tecrübesi yaşayan) tek büyük ülke biziz.
ÖTEKİ'SİZ ÖTEKİ
Bu ülkede “potansiyel gayrimüslim düşman” (=Rumlar, Ermeniler vs.) ülkeden sürüldü. Ülkenin halkı düşman ilan edildi. Bu ülkenin öteki'si yani “düşmanı” yok edildi. Türkiye ötekisiz öteki'liğe mahkûm edildi. Türkiye'nin içinden düşmanlar icat edildi. Kimi zaman Müslümanlar, kimi zaman komünistler, kimi zaman Kürtler düşman ilan edildi; toplum kesimleri arasında geri dönüşü zor husûmetler icat edildi.
Böylelikle ötekisi / düşmanı yok edilen ülkede, hem içeride toplum kesimlerini birbirine düşman ederek hem de Batılılara kolaylıkla özenerek ülkenin ruhunu yok eden, ülkenin kolayca “güdülmesini” sağlayan uygun bir zemin inşa edildi.
Eğer bu ülkeden gayrimüslim azınlıklar sürülmemiş olsaydı, onlar, batılıların içerideki çıkarlarını ve kültürünü temsil edeceklerdi ve Batılılara özenmeye kalkışan insanlara “gavurlaşma!” diyerek halkın kolaylıkla Batılılaşması ve celladına âşık edilmesi kendiliğinden engellenmiş olacaktı.
Bu konuları 20 küsur yıl önce rahmetli Hasan Celal Güzel'in Yeni Türkiye dergisinde “Türkiye: Ötekisiz Öteki” başlıklı uzun soluklu bir makale olarak, sonra da burada köşe yazısı olarak özlü bir şekilde yazdım zaman zaman; ama söylediklerim hakkıyla anlaşılmadı.
Şu an geldiğimiz noktada söylediklerimi bir kez daha hatırlatma ihtiyacı hissettim. Hiç olmazsa bu kez anlaşılsın ve gerekli uzun soluklu önlemler alınsın diye.
FİÎLÎ İŞGAL DEĞİL, ZİHNÎ İŞGAL
Geleceğim nokta hayatî: Bu toplumdaki “düşman” fikri yok edildi ve toplum kesimleri birbirine düşman hâle getirildi. Derin devlet olarak adlandırdığımız ve bu ülkenin has çocuklarının kontrolünde olmayan, devşirmelerin ve devşirmelerin devşirmelerinin kontrolünde olan laik devlet, topluma laikliği din gibi dayattı, pranga olarak kullandı. Hayatın her alanını tanzim eden İslâm, hayatın her alnından tasfiye edildi. Türkiye’nin yok oluşunun tohumları böyle böyle ekildi…
Sonuçta, bir yandan toplumda büyük bir inanç boşluğu zuhûr etti, öte yandan da sahte dinler, sahne putlar icat edildi ve toplum celladına (yan, esas itibariyle Batılılara) âşık edildi, genç kuşakların kolaylıkla devşirilmeleri; ülkelerine, tarihlerine, inançlarına ve değerlerine önce duyarsızlaşmaları ve yabancılaşmaları, sonra da düşman olmaları kolaylaştı.
Türkiye fiilen işgal edilmedi ama zihnen işgal edildi.
Türkiye, fiilî bir Endülüsleşme (fiilî işgal yoluyla yok olma) tecrübesi yaşamadı ama zihnî bir Endülüsleşme (zihnî işgal yoluyla yok olma) tehlikesinin eşiğine sürüklendi.
Buradan geleceğim nokta ülkenin geleceği açısından son derece önemli bir nokta: Türkiye'de bir darbe hazırlığı mı var, diye soruyorum. Ve bu soruya bu yazıda kısaca şöyle cevap veriyorum: İki asırdır bu ülkede “ipler” bizim elimizden alındığı ve son asırda da ülke içeriden ele geçirildiği ve bu ülkenin direnç noktaları teker teker yok edildiği için Türkiye her tür darbeye her an açık sahipsiz bir ülke hâline getirildi.
Zihnî / kültürel darbeyi yiyeceğimiz kadar yemişiz biz zaten; ama ülkede askerî bir darbe hazırlığı var mı yok mu, bu sorunun izini yarınki yazıda süreceğim…
.Darbe hazırlığı mı var? (2)
04:0026/05/2025, Pazartesi
G: 26/05/2025, Pazartesi
75
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
İki asır süren zorlu bir mücadeleden sonra, Osmanlı'yı içeriden teslim alarak çökerten, böylelikle bizi tarihten uzaklaştıranlar İngilizler! Ülkeyi elimizden alıp küçük bir azgın azınlığa, devşirme şebekelere teslim edenler yine İngilizler!
İNGİLİZLERİN DARBELERİ TANZİMAT'LA BAŞLADI!
İngilizlerin bizimle mücadelesi ve bize müdahalesi Tanzimat’la başladı. Mustafa Reşit Paşa denen Londra mason locası üyesi “satılık adam”a Gülhane Hatt-ı Hümayunu’nu imzalatıp okuttu İngilizler.
Tanzimat, bir İngiliz darbesidir. Devletin bütün kurumlarının İngilizler tarafından kontrol edilmeye başlandığı sürecin başlangıç noktası. Osmanlı için sonun başlangıcı.
Mustafa Reşit Paşa'dan sonra onun izinden giden Âli Paşa ve Fuat Paşa'lar İngilizlerin devleti ele geçirmelerini sağlayan düpedüz hain adamlar.
İngilizlerin devleti tam olarak ele geçirmeleri, Mithat Paşa'ya Sultan Abdülaziz'in bileklerini keserek darbe yaptırmalarıyla nihâî noktasına ulaştı.
Osmanlı'nın “ipleri”, Mithat Paşa'nın eline geçmişti artık. Öyle ki, meşrûtiyet ilan edeceğine söz verdiği için Sultan Abdülhamid'i tahta geçiren adam Mithat Paşa'dır. Sultan Abdülhamid'i tahttan indirenler de Mithat Paşa'nın ajentalığını yaptığı İngilizlerdir.
Devlet öylesine İngilizlerin kontrolüne girmiştir ki, Lozan'la birlikte Türkiye’nin medeniyet iddialarını terketmesi şartıyla Türkiye'ye yalnızca teritoryal bağımsızlık verdi İngilizler.
İngilizler, Türkiye’nin yönünü, yörüngesini ve yol haritasını belirlediler, İslâm'ın devletin bütün kurumlarından tasfiye edilmesini sağladılar.
Hilâfeti bitirenler de, sonrasında sahte hilâfet hareketini destekleyenler de yine İngilizlerdir.
15 TEMMUZ DARBE’SİNİ ÖNCEDEN HABER VERMİŞTİM!
İki asırlık tarihimizin son bir buçuk asrında devletin hücrelerine kadar nüfûz ederek Türkiye’nin rotasını İngilizler çizdiler. Son yarım asırda İngilizlerin rolünü, -darbe yapma işini- Amerikalılar yani Amerika'yı Yahudi imparatorluğu hâline getiren Yahudiler üstleniyor.
15 Temmuz darbe ve işgal girişimi, ABD'deki Yahudi gücünün NATO üzerinden tezgâhladığı bir hâdiseydi.
15 Temmuz darbe ve işgal girişimi için Ülke TV'de yaptığımız bir canlı yayında “darbe geliyor, devlet, millet olarak hazırlıklı olalım” diye uyarıda bulunmuştum darbeden yaklaşık altı ay öncesinden.
Canlı yayında yaptığım bu uyarıya inanılmaz tepkiler geldi anında: “Felâket tellallığı yapma!” “Bu çağda artık darbe filan mı kaldı?” gibi çok ilginç tepkiler aldım, linç edildim günlerce sosyal medyada!
Yüreği yangın yerine dönen, kalbi ülkesi ve mazlum medeniyet coğrafyası için atan, sorumluluğunu müdrik Müslüman bir fikir adamı ve yazar felâket tellallığı yapabilir mi? Aslâ!
İyi de neye dayanarak, darbenin gelişini yaklaşık altı ay öncesinden tahmin edebildim acaba? Sadece Batı medyasını yakından takip ettiğim için, böyle bir darbe hazırlığının yapıldığını yapılan yayınlardan tahmin edebildim.
RAND Corporation çevresindeki provokatif, “görevli”, istihbarat örgütlerine çalışan belli başlı akademisyen kılıklı yazarların benzer bir psikoloji ile Time, Newsweek, The Economist gibi çeşitli çok etkili haftalık haber-yorum dergileriyle, New York Times, Washington Post gibi düzenli takip ettiğim etkili günlük gazetelerde Türkiye ile ilgili yazılan makalelere, yapılan yorumlara bakarak, Batılıların, içerideki uzantılarıyla Türkiye’de darbe hazırlığı içinde oldukları kanaatine vardım.
Bu kanaatimi de Mustafa Yıldız kardeşimin Ülke Tv'deki programında canlı yayında dile getirme ihtiyacı hissettim.
Altı ay öncesinden yaptığım uyarı gerçeğe dönüştü, ne yazık ki! ABD / NATO, FETÖ üzerinden Türkiye’de darbeyi hayata geçirmeye çalıştı ama halkımızın basiretli, Erdoğan'ın cesaretli duruşu ile darbe ve işgal girişimi başarıyla püskürtüldü.
Buradan geldiğim yer şurası: Birkaç ay önce orduda subaylar, laiklik / Kemalizm adına kılıç sallayarak yemin ettiler! Derhal orduyla ilişkilerinin kesilmesi gerekir'di bu tiplerin. Darbeyi subaylar kışkırtıyor, komutanlar da harekete geçiyor, unutmayalım bunu!
Yine geçtiğimiz hafta sonuna doğru ordudaki FETÖ'cülere karşı geniş kapsamlı bir operasyon yapıldı. Yapılan resmî açıklamada, “el'an ordu içindeki FETÖ'cü oranı, 15 Temmuz'da darbeye destek veren FETÖ'cü oranından daha fazladır” denildi.
Çok ürpertici bir açıklama bu!
28 ŞUBAT'TAN SONRA YEDİĞİMİZ İKİ BÜYÜK DARBE!
Türkiye’de “ipler” bu ülkenin has çocuklarının elinde olmadığı için bu ülke her zaman darbeye açık bir ülke. Her tür darbeye. Askerî darbe de olabilir bu, iktisadî darbe de, yabancı vakıflar tarafından fonlanan STK'lar üzerinden yürürlüğe konulan kültürel / ideolojik çökertme operasyonu da.
Belki de asıl darbeyi çoktan yedik biz: Ülkenin en iyi üniversitelerinde ülkenin kültürünü, değerlerini, medeniyet ruhunu inkâr eden, böylelikle ülkenin altını oyan mankurtlaşmış kuşaklar yetiştirerek en büyük darbeyi yaptık biz kendi kendimize.
Yazıyı silkeleyici dört tespitle bitireyim:
• Sultan Abdülhamid'in açtığı okullardan yetişen birinci kuşak Abdülhamid'i tahttan indirdi.
• Sultan Abdülhamid'in açtığı okullardan yetişen ikinci kuşak Osmanlı'yı tarihten sildi.
• 28 Şubat'tan sonra yetişen birinci kuşak Türkiye'yi terkediyor…
• 28 Şubat'tan sonra yetişen ikinci kuşaksa, İslâm'ı terkediyor…
Alarm zilleri çalıyor! Gençlerini kaybedenlerin geleceklerini kaybetmeleri mukadderdir. Hem fiîlî darbe hem de zihnî darbe için gerekli önlemleri âcilen almalı, bunun için de günü kurtaracak çerçöp işlerle uğraşmak yerine geleceği kuracak uzun soluklu büyük işlere imza atmanın yollarını araştırmalıyız.
Vesselâm.
.Hedonik uygarlık: Tatminsizlik ekonomisi
04:0030/05/2025, Cuma
G: 30/05/2025, Cuma
23
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
MTO’nun nasıl çaplı insan yetiştirdiğini gösteren örneklerden biri Sakarya’dan Mehmet Varıcı hocamız. Varıcı hoca, burada yayımla-yacağım nefis makalesinde refah toplumun felsefesini yapıyor ve anlamını sorguluyor. Onun bu konu etrafında devam edecek yazılarından birini paylaşıyorum sizlerle. Sizin için açıcı okumalar...
***
REFAHIN YERİ: BAŞKASININ GÖLGESİ
Modern çağın en büyük uzlaşı alanı, çoğu zaman fark edilmeden refah fikrinde kendini gösterir. İdeolojik kamplaşmalar, sınıfsal ayrımlar, kültürel gerilimler; gündelik hayatın karmaşası içinde aynı beklentide buluşur: tüketim, konfor, arzu, tatminsizlik…
Ancak kavramlar ne kadar çok tekrarlanırsa, anlamları o kadar aşınır. “Refah” da bu aşınmış kavramlardan biri hâline gelir. Ekonomik göstergelerin ötesine taşarak, bireyin kendini tanımladığı ve başkasıyla kıyasladığı bir kimlik aracı olur.
İnsan, sahip olduklarıyla görünürlük kazandığı bir dünyada yaşamaya alışır. Bu görünürlük yalnızca maddî varlıkla sınırlı kalmaz, sosyal medyadaki paylaşımlardan tüketim tercihine, tatil biçimlerinden meslekî unvanlara kadar genişler.
Refah, artık bir imkândan çok, bir statü göstergesine dönüşür. Varlık, toplumsal karşılaştırmanın diline tercüme edildiğinde, birey kendi değerini başkalarının eksiklikleri üzerinden inşa etmeye başlar. Bu durum sadece bireysel hırsları kaşımakla kalmaz, toplumsal yapının işleyişini de dönüştürür.
Refahın kıyasla işleyen doğası, göreli gelir kuramlarında karşılığını bulur. İnsanlar, mutlak kazanımlardan ziyade çevrelerindekilere kıyasla hangi konumda olduklarına odaklanır. Aynı maaş bir bağlamda tatmin sağlarken, daha yüksek beklentili bir çevrede yetersizlik duygusu uyandırabilir.
Sosyal medya bu etkiyi daha da keskinleştirir: Herkesin daha mutlu, daha başarılı, daha şık göründüğü bir dünyada, eldeki her şey eksik görünür. Kişi sahip olduklarından tat alamaz; çünkü başka birinin fazlası, kendi yeterini gölgelemeye başlar.
Bu kıyas kültürü yalnızca bireyler arasında işlemeye devam etmez; sınıflar arasında da dolaşıma girer. Üst gelir grupları, maddî ayrıcalıklarının yanı sıra estetik sınırlarını da koruma eğilimindedir.
SEMBOLİK ÜSTÜNLÜK YA DA GÖRÜNMEZ İKTİDAR BİÇİMLERİ
Sosyolog Pierre Bourdieu’nün “kültürel sermaye” ve “ayrım” kavramlarıyla tanımladığı bu yapı, sınıfsal üstünlüğün yalnızca gelirle değil, zevklerle, dil kalıplarıyla ve estetik tercihlerle yeniden üretildiğini gösterir. Refahın geniş kitlelere yayılması bu ayrıcalığı aşındırdığında, lüks yerine sembolik üstünlük belirleyici hâle gelir. Mekân seçimi, konuşma biçimi, kültürel etkinliklere katılım gibi pratikler, yeni sınıfsal kodlara dönüşür. Böylece görünmez hiyerarşilerin belirlediği bir toplumsal yapı ortaya çıkar.
Toplumun alt ve orta kesimleri için refahın yayılması, ilk bakışta bir fırsat gibi görünür; ancak bu genişleme, beraberinde daha yüksek beklentilerin tetiklediği bir tatminsizlik duygusu getirir. Refahın eşiği her adımda yükselir. Ulaşmak tatmin sağlamaz, ulaşamamak ise eksiklik hissini derinleştirir. Bu döngüyü, hedonik adaptasyon teorisi çarpıcı biçimde ortaya koyar: Bireyler, zamanla sahip olduklarına alışır ve alıştıkça onlardan duyduğu memnuniyet silikleşir. Bu süreç, sadece yeni arzular üretmekle kalmaz; sahip olunanın kıymetini, hatırasını ve emeğini yok sayan bir unutkanlığa dönüşür.
Yeni olan, kısa sürede sıradanlaşır; büyük bir kazanım, birkaç yıl içinde gündeliğin basit bir parçası hâline gelir. Bu durum yalnızca bireysel zaaflarla açıklanamaz; çünkü ekonomik düzen, tatminin kalıcı olmasından çok, arzunun sürekli canlı tutulmasını önemser. Tatminin uzun sürmesi, tüketim döngüsünü zayıflatır.
HAZ TEKNOLOJİSİ: ANLAM VE ÖZGÜRLÜK KAYBI
Oysa modern refah yapısı, arzunun daima uyarılmasına dayanır. Bu uyarılma kimi zaman eksiklik hissiyle, kimi zaman da başkasının fazlasına maruz kalma yoluyla sağlanır.
Refahı yalnızca maddî göstergeler üzerinden tanımlamak, bu yapının toplumsal etkilerini perdeleyebilir. Seçenekler arttıkça insanlar özgürlük hissine kapılır; fakat bu bolluk, zamanla karar yorgunluğu ve yön duygusunda aşınmaya yol açar. Bireysel tercihler çoğalırken, ortak değerler geri çekilir; toplum, paylaşım alanı olmaktan uzaklaşır ve bireyleri kendi çevrimiçi vitrinlerine doğru iter.
Refah, bireylerin yalnızlaşmasına neden olurken, bu yalnızlık hâlini çoğaltarak yaygınlaştırır; hatta onu, toplumsal bağların ve ailevî ilişkilerin içten içe çözülüşü içinde, estetik bir norm gibi sunar.
Bu noktada belirginleşen bir başka kırılma ise etik düzlemdedir. Sahip olmak, artık yalnızca ihtiyaçları karşılamaya yönelmez; aynı zamanda üstünlük kurmanın bir aracına dönüşür. Refah, çoğu zaman paylaşım yerine imajı öne çıkarır. Diğergâmlık üzerine kurulması beklenen sosyal ilişkiler, gösterişin yön verdiği yüzeysel temaslara kayar. Merhamet, tevekkül ve kanaat gibi değerler, toplumsal hız ve rekabet içinde geriye çekilir. Bu dönüşüm, bireysel tutumların ötesine geçerek kültürel zeminleri de zayıflatır.
Toplumun refahla sınandığı bir zamanda, yoksunluk artık yalnızca eksiklikle tanımlanmaz. Varlık içindeki anlam kaybı, huzursuzluğun yeni yüzünü oluşturur. Huzur, mülkiyetin bolluğunda aranmaz. İtmînan, eşyayla kurulan sade ve yerleşik bağlardan doğar; gösterişli nicelik bu bağın yerini dolduramaz. Bu farkındalık, sistemin körüklediği arzunun dışına yönelme cesaretini gerektirir. Sorgulamak, yavaşlamak, bazen eksiltmeye razı olmak...
Böyle bir yöneliş, yalnızca bir hayat tarzı tercihi olarak kalmaz, aynı zamanda yeni bir toplum tahayyülünün ipuçlarını sunar.
.İkinci Viyana kuşatması: Batı’nın gölgeli zaferi ve ruhsuz yükselişi (1683)
04:001/06/2025, Pazar
G: 1/06/2025, Pazar
2
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Viyana’dayız. Müziğin sesi, estetiğin zirvesi, Batı uygarlığının kurucu, konumlandırıcı ve koruyucu kentlerinden biri Viyana’da.
Muharrem Kartancı, Ömer Uçur ve Ersin Gülşen kardeşlerimle birlikte.
İlk gün Hasan Yıldırım, Musa Ersoy, Eren Arslan ve Hasan Keskin ve Harun Ergül kardeşimle Viyana’yı altını üstüne getirdik, kitapçılarını “talan ettik”. Ertesi gün Dornbirn Kitap Fuarı’na yola koyulduk sinemacı İbrahim Abiş kardeşimle birlikte. Çok güzel kardeşler, dostlar edindik bu iki gün boyunca.
Viyana seyahatimizi MTO Azerbaycan temsilcimiz Vuqar Azizov’un çarpıcı ve nefis kaleminden aktarıyorum. Katılmadığı bir geziyi bu kadar güzel yazan biri herhangi biri olamaz. Vuqar kardeş, MTO’nun (Medeniyet Tasavvuru Okulu’muzun) nasıl zehir gibi beyinler yetiştirdiğinin en güzel örneklerinden biri.
Vuqar kardeşin kaleminden Viyana’nın açılan ve kapanan kapılarını zevkle ve düşünerek okuyacaksınız. Zihin açıcı okumalar…
***
İkinci Viyana Kuşatması, yalnızca Osmanlı’nın kapıya dayanması değil, aynı zamanda Batı’nın Osmanlı’yı görünmeyen bir şekilde kuşatmaya başladığı tarihti. Dışarıdan bakıldığında sefere çıkan Osmanlı ordusuydu. Ama içeriden bakıldığında, aslında kuşatma tersine dönmüştü. Batı, bir zamanlar kendi içine çektiği ilimleri, sanatları, fikirleri yeniden inşa ederek moderniteyi bir silah gibi kullanmaya başlamıştı.
Viyana artık yalnızca bir kale değil, bir kültür merkezine dönüşmüştü. Rönesans’ın çocukları olgunlaşmış, Aydınlanma çağı ile birlikte Batı aklı kendi modelini netleştirmişti. Artık hakikat ile değil, rasyonaliteyle; aşkınlıkla değil, akılcılıkla; insanla değil, birey ile bir dünya kuruyorlardı. Ve bu dünya, Viyana’da şekilleniyordu.
Viyana sokaklarında artık mimari yalnızca taş değildi, bir medeniyet diliydi. Barok estetik; Tanrı’nın yüceliğini değil, insanın ihtişamını anlatıyordu. Müzik, duyguları estetik bir hazla düzenleyen seküler bir dizeye dönüşmüştü. Sanat, aşkın değil, dünyanın içinden konuşuyordu. Ve bu estetik dil, Batı’nın kurduğu yeni dünyanın ilanıydı.
İşte Osmanlı, bu kapının önüne bir kez daha geldi. Ama bu kez yorgundu. Maddeten değil yalnızca, manen yorgundu. İçindeki fikir kıvılcımları sönmeye yüz tutmuştu. Kalplerin ateşi azalıyor, fikir yerine taklit, hikmet yerine şekil öne çakmaya başlıyordu. Ve bu zayıflık, yalnızca orduda değil, ruhta beliriyordu.
Bu nedenle kapı yine açılmadı. Ama bu sefer sadece biz açamadık değil, kapı da kapanmıştı. Viyana’nın kapıları artık taş değildi; sanatla, müzikle, şiirle, bilimle örülmüştü. Ve bu duvarlar, Osmanlı’nın ruhuna karşı yükseltilmişti.
Bu kuşatmanın görünmeyen tarafı şuydu: Osmanlı artık toprağa yürüyordu, ama Batı zihne yürüyordu. Osmanlı kale almak isterken, Batı kalemle, nota ile, düşünceyle kaleyi çoktan savunmuştu. Belki de Viyana bu yüzden açılmadı; çünkü biz artık İslam medeniyetinin taşıyıcılık dinamizmini kaybetmeye başlamıştık. Onun gölgesinde kalan bir yapıya dönüşüyorduk. Fikir azalıyor, irfan eriyor, şekil hâkimiyetini ilan ediyordu ruhsuz bir şekilde.
Viyana, Batı’nın ruhsuz ama güçlü yeni medeniyet modelinin merkezine dönüşmüştü. Viyana artık sadece bir şehir değil, modernitenin vitriniydi. Osmanlı’nın ordusu dışarıda beklerken, Batı içeride çoktan yeni bir insan modeli, yeni bir toplum formu, yeni bir dünya tasavvuru kurmuştu.
Ve kapı yine açılmadı.
Ama bu bir yenilgi değil, bir ikazdı. Çünkü İslâm medeniyeti, hakikati yaymak için geldiği yerde hakikatten uzaklaşmışsa, kapılar kapanır. Taş değil, kalp kapıları kapanır. Viyana, bir anlamda bu hakikatin hatırlatıldığı şehir oldu. Bizim açamadığımız değil, kendi içimize bakmamızı isteyen bir kapıydı.
.Üçüncü kuşatma: Zamanın kalbine İstanbul’dan yürüyüş…
04:002/06/2025, Pazartesi
G: 2/06/2025, Pazartesi
1
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
İkinci Viyana kuşatmasını zafere ulaştıracak maddî gücümüz de manevî gücümüz de yoktu. Viyana, bizim kızılelmamız’dı: İslâm’ın bayrağını, diriltici sesini ve nefesini Avrupa’nın tam kalbine ulaştırabilmekti.
O gün bu fetih gerçekleşmedi. Yarın Avrupa İslâm’ın diriltici sesiyle buluşacak, başka bir yolculuğa çıkacak inşallah... Bugün Avrupa’yı eşcinsellik / sapkınlık dalgası esir almış durumda: Hedonizmin zaferi, Batı düşüncesinin ve sanatın bitişi bu.
Avrupa uygarlığının opaque’leşmesi / donması. İnsanlığa vereceği bir şeyin kalmadığının ilanı.
Azerbaycan’dan Vuqar Azizov kardeşim, bizimle Viyana düşlerini paylaşıyor. Nefis bir metin oldu yine. Zihin açıcı okumalar…
Biz Prag’a geçeceğiz. Prag’dan Kafkaesk olmayan bir ders yapacağım Salı akşamı MTO’da inşallah…
***
Viyana…
Bir zamanlar top seslerinin yankılandığı, sancakların göklere çekildiği bir şehir.
İki büyük kuşatma gördü.
Biri medeniyetin olgun nefesiyle geldi.
Diğeri ise tükenen bir nefesin son gayretiyle…
Ama şimdi, bir üçüncü kuşatma daha var.
Ne atlılar var bu sefer ne toplar…
Bu kez bir başka ses var sokaklarda, caddelerde, kiliselerin bahçelerinde yankılanan:
Hikmetin sesi.
Viyana artık bir şehir değil yalnızca.
Bir zamanın ruhu.
Mekân olmaktan çıkmış, medeniyetin hafızasında bir zamana dönüşmüş.
Ve bu zaman, İstanbul’un ruhuyla tekrar buluşmak için çağrı yapıyor bize.
İlk kuşatma bir mekânı hedefliyordu.
İkinci kuşatma bir gücün tükenişine işaret ediyordu.
Ama üçüncü kuşatma, artık mekânın değil, zihnin fethidir.
Kalbin, fikrin ve estetiğin kuşatılmasıdır.
Bu yürüyüş bir orduya değil, bir medeniyet idrakine yaslanıyor artık.
“İlim” ile kilitli kapılar aralanacak.
“İrfan»la unutturulan derûnî teşekkür yeniden can bulacak.
“Hikmet”le unutulmuş sanat hakikatle yeniden tanışacak.
Çünkü Batı, artık anlamın yitimiyle malul.
Endülüs’te açan fidan kuruduğunda, Batı’ya anlam veren damar da kurudu aslında.
Rönesans’la yeniden doğrulmaya çalıştı ama, felsefesiz bir akıl ruhsuz bir bedenden farksızdır.
İşte şimdi, üçüncü kuşatma bu ruhu hatırlatmak için geliyor.
Viyana caddelerinde gezinen *Yusuf Kaplan Hoca’ nın adımları, işte bu yeni seferin ayak sesleri.
Dom Kilisesi’nin arka duvarına asılmış Osmanlı askerine ait alaycı heykelin gölgesinde, biz kendi kendimize gülümseyerek yürüyoruz.
Çünkü biliyoruz ki tarih, hakikatle ve bilinçle şekillenir. Hocanın söylediğinden de anlaşılacağı üzere mimaride sadece estetik değil, fikir ve tarih de yazılmıştır.
Hilalin, bir kilisenin bahçesinde açtığı kardeşlik penceresi…
Bir papazın gönlünden kopup gelen hayır çarşısı…
Ve Hasan, Eren, Musa kardeşlerin kurduğu bir medrese…
Tarihte kılıçla gelenin, şimdi kelamla geri döndüğünü gösteriyor.
Kitaplar arasında kaybolan değil, kitaplarda yeniden doğan Yusuf Kaplan Hoca, Shakespeare & Company’nin rafları arasında yalnızca sayfalara değil, Batı’nın yitik ruhuna da dokunuyor. Çünkü kelimeyle kuşatma, top sesinden daha derin…
Kalemle yürüyüş, kılıçtan daha etkili…
Artık Viyana yeniden Endülüs’ü hatırlıyor.
Çünkü bizim özlemimiz Batı’ya değil, Batı’daki hakikate. Endülüs›ün zarafetiyle, İstanbul›un hikmetiyle, Viyana›dan geçerek Batı Roma’ya yürüyoruz.
Bu yürüyüş bir fetih değil sadece.
Bir hatırlatmadır: “Ey Batı! Sen bizi unuttun. Ama biz seni hatırlıyoruz.
Ve seni özümüzle tanıştırmak için geldik.
Çünkü sen özsüz kaldın.
Felsefeni kaybettin.
Sanatını kalpsiz bıraktın.
Bilimini ruhsuz yaptın.”
Şimdi yeni bir «ilim-irfan-hikmet» ordusu geliyor.
Kılıç yerine kalem, sancak yerine kitap, asker yerine gönül erleriyle…
İstanbul yeniden kendini bulduğunda,
Viyana zamanın kalbi olacak.
Ve Batı Roma, bu kalbin atışlarını yeniden duyacak.
İşte o zaman, üçüncü kuşatma başlamış olacak...
Bu bir galibiyet değil.
Bir buluşma. Bu sadece bir fetih değil. Bir öz’e dönüş.
Ve bu yürüyüşün adı:
Medeniyetin hatırlanışı.
Şimdi biz, Viyana’dan değil, İstanbul’dan başlamak zorundayız yeniden.
Kendini kuşatan değil, kendini kuşatandan kurtaran bir medeniyet yolculuğu…
İşte bu yolculuk, bir diriliş fısıltısıdır. Yarın Bizim Şarkımız bütün âlemi kuşatacaktır. Bu kibrin kelamı değil, ilâhî kudretin sözüdür.
“Ey kalbinde hakikat sızısı taşıyanlar,
Üçüncü kuşatma başladı.
Bu kez hedef sensin.
Ama bu kez fetih de sensin…
.Kurban kıssası üzerinden bir Medeniyet Tasavvuru: İbrahim, İsmail ve Kurbanlık nerede?
04:008/06/2025, Pazar
G: 8/06/2025, Pazar
27
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Kurban kıssası ne anlam ifade ediyor? Bu soru soruldu ve üzerinde de çokça konuşuldu ama Kurban kıssası üzerinden bir medeniyet tasavvuru geliştirilebileceği kimsenin aklına gelmedi. MTO’nun en parlak talebelerinden Azerbaycan temsilcimiz Vuqar Azizof kardeşimiz -benim yazdıklarımdan da ilham alarak- kurban kıssası üzerinden nasıl imajinatif bir medeniyet mefkûresi geliştirilebileceğini gösteriyor. Bugün ve yarın onun bu konudaki nefis yazılarını sizlerle paylaşıyor olacağım.
***
KURBAN VE KISSA
Kurban yalnızca bir ibadet değil, aynı zamanda bir medeniyet kıssasıdır. İbrahim, İsmail ve kurbanlık hayvan; yalnızca tarihte yaşanmış bir hadisenin kahramanları değil, her çağda farklı yönleriyle tekrar zuhur eden bir semboller üçgenidir.
Bugün Türk-İslam dünyasının bu üç sembol üzerinden yeniden okunmaya ihtiyacı vardır. Çünkü bu üçü, kurucu aklı, gelecek nesli ve adil düzeni temsil eder.
Kurban, bu üç unsurun bir araya geldiği, “ihsan ve teslimiyetin” tarihsel ve toplumsal sahnede kesiştiği bir eşiktir.
KURUCU AKLIN KRİZİ VE TEVHİD ANLAYIŞININ YİTİMİ
İbrahim, hakikati bulmak için yıldızlardan ateşlere yürüyen bir tevhid arayıcısıdır. Bugün bu ruhu taşıması gereken yapılar; devlet aklı, ulema geleneği ve medeniyet strateji kurumlarıdır. Ancak gelin görün ki, Türk-İslam dünyasında bu kurucu akıl ya kimliksiz bir teknokratlığa ya da romantik nostaljiye sıkışmış durumda.
Devletler İbrahim gibi ateşe yürüyemiyor. Risk almayan, statükoyu yöneten bir akıl hâkim. Diyanet ve dînî kurumlar, İbrahim’in put kırıcı ruhundan uzak, ritüellere indirgenmiş bir din anlayışını yeniden üretmekle meşgul. Oysa İbrahim, hem putları yıkan bir mücahid hem de ümmetin inşasına temel atan bir mütefekkirdir. Bugünün İbrahimleri ise ya suskun, ya da sosyal medyada sloganî.
Kurucu irade yerini tüketici ve tepkisel reflekslere bırakmış. Bedel ödeyen öncülerin yerini, popülerlik arayan kanaat figürleri almış.
Medeniyet tasavvuru zayıf, reaksiyoner akıl baskın.
“İbrahim’in makamı boş. Davası miras bırakılmamış ya da unutulmuş. Ateşe atılmaya değil, vitrine çıkmaya hazır bir akıl dönemi yaşıyoruz.”
İSMAİL NEREDE? EĞİTİM SİSTEMİ TESLİMİYETİ ÖĞRETİYOR MU?
İsmail, teslimiyetin timsalidir. Babasına «Emrolunduğun şeyi yap!” diyecek kadar adanmış, kendi geleceğini Allah’a teslim edecek kadar iman doludur. Bugün bu İsmailî ruhu taşıması gereken kurumların başında eğitim sistemi, aile yapısı ve gençlik teşkilatları gelmektedir.
Ancak eğitim sistemi, adanmayı değil, yarışmayı öğretiyor. Gençlik, idealizmi değil; garantili maaşlı bir gelecek arıyor. Teslimiyet, kadercilik zannediliyor; iman, başarı için bir aksesuar. Modern İsmail’ler yerine “Ben ne kazanacağım?” diyen hesapçı zihinler yetiştiriliyor.
Aileler de İsmail yetiştirmiyor, ‘risk almayacak çocuklar’ yetiştiriyor. Oysa İsmail olmak, kurban olmaya razı olmak değil midir? Bu nesil, İsmail gibi secdeye varmadan kariyer planlarına dalıyor. Teslimiyetin yerini tüketim, adanmışlığın yerini aidiyet almış.
Gençlik, anlam boşluğu içinde ideallerin değil, algıların peşinde koşan bir zihin yapısı yaygın. Teslimiyet değil, tatmin arayışı hâkim. Aile, eğitim, toplum üçgeninde İsmailce bir karakter eğitimi eksik.
“İsmail, kurban olmaya değil; görünür olmaya, alkış almaya hazırlanıyor. Teslimiyetin değil, tüketimin öznesi.”
KURBAN NEREDE? ADİL DÜZEN’İN İHSAN’LA KURULMASI
Kurban, ihsana erişmiş bir semboldür. O hayvan, bir lütfun zuhurudur. Yani sistemin kurban vermesine gerek kalmadan rahmetin inmesidir. Bugün bu kurbanlık sembolü; adalet sistemi, iktisadi model ve toplumsal yardımlaşma ağı üzerinden temsil edilebilir.
Ancak günümüzde adalet, çoğu yerde güçlüden yana işliyor. Kurban, eşitliğin değil, etkinin göstergesi olmuş. Sosyal yardımlaşma kurumları ise adaletli bir paylaşımın değil; görsel şovların sahnesine dönüşmüş durumda.
İktisadî sistem ise ihsana değil, istismara dayalı. Kurban; paylaşımın değil, yılda bir kere yapılan “et dağıtım etkinliğinin” adı olmuş. Oysa Kurban, toplumun her hücresine adaletin sinmesi demekti. Bugün ne sosyal adalet, ne de iktisadî ahlâk Kurbanlık ruhunu taşıyor.
Kurbanın sembolize ettiği “yakınlaşma, paylaşma, arınma” ruhu yerine gösteri, alışveriş ve sosyal medya kültürü baskın.
“Kurbanlık hayvan var ama ‘kurban’ yok. İhsan yok, rahmet yok, infak yok. Et var ama rahmanî tat yok.”
İBRAHİMÎ RUH OLMADAN KURBAN ANLAŞILAMAZ
Bugün Türk-İslam dünyasında Kurban kıssasının üç ana figürü de sembolik anlamlarını yitirmiş gibi.
İbrahim yoksa, kurucu akıl ve tevhid şuuru kaybolur.
İsmail yoksa, gelecek adanmaz, eğitim ruhsuzlaşır.
Kurban yoksa, adil nizam kurulmaz, ihsan yaşanmaz.
Bu kıssa, aslında bir medeniyet teorisidir. İbrahim, İsmail ve Kurban üçlüsü, her çağda medeniyet inşasının ruhunu taşır. Bugün bu üçlü yeniden dirilmezse, Kurban sadece etle sınırlı bir ibadet olarak kalmaya mahkûm olur. Ama eğer dirilirse, bu topraklarda yeniden bir İbrahimî çağ başlayabilir.
Bu değerlendirmeyle birlikte şu sorular düşüncelerimize derinlik katar:
- Bugün kim İbrahim’in yerini dolduracak?
- Hangi genç İsmail gibi, gözünü kırpmadan hakikate teslim olacak?
Ve bu teslimiyetin ardından gerçekten bir rahmet düzeni kurulabilecek mi?
.Kurban kıssası üzerinden bir Medeniyet Tasavvuru: İbrahim, İsmail ve Kurbanlık nerede? (2)
04:009/06/2025, Pazartesi
G: 9/06/2025, Pazartesi
21
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
MTO’nun en parlak talebelerinden Azerbaycan temsilcimiz Vuqar Azizof kardeşimizin kurban kıssası üzerinden nasıl zihin açıcı bir medeniyet mefkûresi geliştirile-bileceğini gösteren nefis yazısının son bölümünü sizlerle paylaşıyorum. Bayramı bayram gibi yaşayacağımız günleri de görmeyi Rabbimin lûtfetmesi niyazıyla…
***
TARİHTE KURBAN KISSASININ TEZAHÜRÜ: İBRAHİMÎ RUHUN DİRİLİŞİ VE OSMANLI’NIN İNŞASI
Kurban kıssası, tarih boyunca sadece bireysel değil, aynı zamanda toplumsal ve medenî bir inşa şeması olarak da kendini göstermiştir. Moğol istilalarıyla adeta bir ateşe atılan Türk-İslâm dünyasında, İbrahimî ruh yeniden dirilmiş; ilim, irfan ve hikmetle küllerinden yükselmiştir.
Gazâlî ilimle, İbn Arabî irfanla, Mevlânâ hikmetle bu ruhu tek başına taşıyan İbrahimî şahsiyetler oldular.
Onlar bir medeniyeti sırtlanarak, sadece fert olarak değil, adeta ümmetin bütün yükünü çeken İbrahim ümmeti oldular. Her biri, çağlarının putlarını yıkan, ateşlere yürüyen, sistemlerin içini Tevhid’le dolduran kurucu nefeslerdi. İbrahim kıssası, onların ilmî, manevî ve irfanî yolculuklarında yeniden tecelli etti.
Ve nihayet, bu İbrahimî şahsiyetlerin taşıdığı ruh, sadece ferdî düzeyde kalmadı; devlet formuna büründü. O devletin adı Osmanlı’ydı. Bu, bir hanedanın değil; İslâm’ın tarihî derinlikteki hakikatinin tezahürüydü. Osmanlı, bir “devlet”ten önce, bir “emanet”ti.
Osmanlı’yı kuranlar İsmail gibi adanmış ruhlardı. Onlar, teslimiyetin ne demek olduğunu kanla, duayla ve cihadla gösterdiler. En başta padişahlar, kendilerini bu kutsal yükün kurbanı kabul ettiler.
Ertuğrul Gazi, hayvancılığı kolaylaştırmak için değil; İslam’ın ruhunu sınırda yaşatmak için Bizans’a komşu oldu. Bu bir ticarî değil, manevî bir nöbetti. Hakikat aşkı orada alevlendi ve beşerî alevi söndürdü. Bu alev, bir milletin değil; bir ümmetin yürek yangınıydı.
Osman, Orhan, Murad ve Bayezid, Fatih gibi padişahlar, İsmail gibi teslim oldular. Kendi canlarını değil, İslâm’ın geleceğini öncelediler. Bu yüzden Osmanlı, sadece toprak değil, mana genişliğiydi.
Ve işte bu teslimiyetin neticesinde, Allah tarafından gelen ihsan da zuhur etti. Tıpkı kıssada bir kurbanlık hayvanın semadan gönderilmesi gibi, İslâm ümmetine de İstanbul ihsan olundu. Bu ihsan, yalnızca bir şehir değil; medeniyetin altın mührüydü.
İstanbul, dünyanın kalbi olarak fetholunduğunda; hakikat, adalet ve merhametle bir ümmet doyuruldu.
İşte bu, Kurban’ın kıssadan hakikate, fertten devlete, devletten medeniyete doğru ilerleyen mukaddes zinciriydi.
Bu kurulan düşünceden yola çıkarak, ilahî bayram olan Kurban Bayramı ait olduğu kıssasından bizim geleceğimize de işaretler mutlaka bırakmıştır.
KURBAN BAYRAMI’NDAN GELECEĞE MESAJ
1. Geleceğin temeli: İbrahimî şuur-medeniyetin kurucu aklı
“İbrahim, tek başına bir ümmetti.”
Bugün Türk-İslâm dünyasının geleceği için ihtiyaç duyduğu en temel unsur: İbrahimî bir akıl, irade ve tevhid şuurudur.
Bu şuuru taşıyacak olanlar, fertten ümmete dönüşen bilinç taşıyıcılarıdır. Yani bugünün Gazâlîleri, İbn Arabîleri, Mevlânâları yetişmelidir. Ama bu isimler sadece geçmişte yaşamadılar; her çağın kendi İbrahimî fertlerine ihtiyacı vardır.
Geleceğin medeniyeti, fertte başlayan ama ümmete ulaşan bir bilinçle inşa edilecek. Yeni İbrahimler, çağın putlarını teşhis etmeli ve yakmalıdır: sekülerizm, bireycilik, dijital bağımlılık, kimliksizlik…
Tevhid merkezli, hikmet yüklü, irfanla yoğrulmuş bir medeniyet mefkûresi, geleceğin temelidir
2. Geleceğin yolu: İsmailî ruh-adanmış nesiller
“Babacığım, emrolunduğun şeyi yap; inşallah beni sabredenlerden bulursun.”
Hz. İsmail’in tavrı, geleceği inşa edecek gençliğin psikolojik ve ruhsal zeminini temsil eder: Adanmak, sabretmek, güvenmek ve feda edebilmek.
Bugünün gençliğinde bu ruh yeniden inşa edilmeden hiçbir gelecek kurulamaz.
Gelecek, adanmış bir gençliğin yüreğinde filizlenecek.
Teslimiyet, itaat değil; tevhid eksenli sorumluluk bilincidir.
Yeni İsmailler, sadece kariyer ve kazanç için değil; kutsal bir hedef için yaşayan fertler olmalı.
Eğitim sistemleri, medya, aile yapıları, bu ruhu beslemeye hizmet etmeli.
3. Geleceğin meyvesi: Kurbanlık-ihsan olarak medeniyet
“Biz bu durumu büyük bir imtihan olarak değerlendirdik ve ona büyük bir kurban ihsan ettik.”
Kurbanlık hayvan, teslimiyetin karşılığında verilen ilahî lütuftur.
Türk-İslâm dünyasının geleceği, İbrahimî bilinç ve İsmailî teslimiyet birleştiğinde ortaya çıkacak olan yeni bir ihsan medeniyetidir.
Bu medeniyet:
Adaletle hükmeden,
Hikmetle yaşayan,
Merhametle kuşatan,
bir medeniyet ruhudur.
Kurban, bir toplumun bedel ödemeden ihsan göremeyeceğini söyler.
Ancak adananlar, hakikatin lütfuna mazhar olur.
Gelecekte İstanbul gibi şehirler, yalnızca fizikî değil, manevî merkezler olarak yeniden “kurbanlık ihsanlar” olabilir.
Kurban, sadece geçmişin anısı değil; geleceğin vaadidir.
Kurban kıssası, Türk-İslam dünyasına şu mesajı verir:
“Fert, İbrahim gibi düşünsün; gençlik, İsmail gibi adansın; toplum ise kurbanlık gibi ilahî ihsanı taşıyacak nitelikte olsun.”
İşte o zaman, Kurban bir bayram değil; bir medeniyetin yeniden dirilişi olur.
Yusuf Kaplan hocanın şu güzel ve yerinde tespitiyle sonlandıralım:
Bizim iki sorunumuz var:
“Teslimiyet ve Temsiliyet!”
İbrahim gibi «Teslimiyet» ruhu,
İsmail gibi «Temsiliyet” modeli oluştuğunda
Hakikatin ihsanına mazhar olacağız Allah’ın izniyle...
Vesselam...
.İsrail-İran çatışması ne anlam ifade ediyor?
04:0015/06/2025, Pazar
G: 15/06/2025, Pazar
58
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
İsrail'in İran'a yaptığı saldırı barbarcadır ve şiddetle kınıyorum.
İran Genelkurmay Başkanı, nükleer çalışmalar yapan bilim adamları hedef alındı ve katledildi.
Bu ürperticidir.
İsrail bütün uluslararası kuralları ayakları altına almakta zırnık kadar sakınca görmüyor!
İran’ın Tel Aviv’i, Hayfa’yı vurması önemlidir. Bu adamlar bu dilden anlıyorlar!
İsrail’in İran’a yaptığı saldırı ürperticidir ama aynı zamanda ayartıcıdır.
Neden ayartıcıdır?
Bu sorunun cevabı şu kritik soruda gizli: Bu İran-İsrail çatışması neden şimdi patladı ve neyi hedefliyor?
Tam dünyanın dikkatleri Gazze üzerine odaklanmışken ve İsrail Madleen Gemisi eylemiyle köşeye sıkıştırılmışken, bütün dünyada Gazze’ye planlanan büyük yürüyüş, küresel intifada ilk defa gerçeğe dönüşmek üzereyken İsrail’in İran’ı vurması, bütün dikkatlerin Gazze’den İran’ın mağduriyeti ve İsrail’e direnen ülke olduğu ayartısına çekilmesine ve bu hâdisenin bir anda dünya gündemine oturmasına yetti.
İran, İsrail›in saldırısına balistik füzelerle cevap veriyor…
Tel Aviv ve Hayfa’ya füze fırlatıyor. Şimdiye kadar İsrail’i perişan edecek büyük bir zarar verebilmiş değil.
İsrail ile İran arasında yeni bir danışıklı-dövüş yaşanıyor. Tam bir şah-mat hikâyesine tanık oluyoruz.
İsrail’in İran’ı vururken hedefleri neydi ve hedeflerine ulaştı mı?
Öncelikle, dikkatleri küresel intifadanın eşiğine gelen Gazze’den uzaklaştırmaktı. Bunu başardı, ne yazık ki! Oysa yaklaşık iki yıldır süren İsrail soykırımına karşı ilk defa küresel ölçekte bir bilinç ve duyarlık oluşmaya ve bütün dünya Filistin için, Gazze için ayağa kalkmaya başlamıştı.
İsrail-İran arasında yaşanan çatışma, Refah Sınır Kapısı’ndan gerçekleştirilen ablukayı kırma girişimlerini bir anda suya düşürdü! Oysa ilk defa bu kadar yaklaşmıştı bütün dünya Gazze’lileri zulümden ve soykırımdan kurtarmaya! İlk defa!
Ama İsrail-İran çatışması, küresel intifadayı sabote etmeye yaradı, dikkatlerin Gazze’den İsrail-İran çatışmasına çevrilmesine neden oldu.
İkincisi, İran’da halkla rejim arasındaki gerilim son haddine ulaşmıştı, artık bu gerilim sona erdi, İran rejimi İran halkını rejim etrafında kenetlendirmeyi başardı.
Üçüncüsü, İran’ın hem mağdur hem de kahraman yapılması.
Böylelikle “direniş cephesi” denen sadece İran’ın bölgeye daha fazla yerleşmesine imkân tanıyan rolünün güçlenmesi, İran’ın İslâm dünyasını boyunduruğu altına almasının meşrûlaştırılması, böylelikle İran’ın aynı anda mağdur ve kahraman yapılarak önünün açılması…
Ve Türkiye’nin önünün tıkanması. En önemli ve uzun vadeli hedef bu. İsrail’in korkulu rüyası İran değil, Türkiye’dir. Esed rejiminin devrilmesi ve Suriye’de barış ve istikrarın sağlanması sürecinde Türkiye doğrudan belirleyici rol oynadı.
Evet, asıl hedef Türkiye’dir. Türkiye bölgenin büyük ölçekli bir bölgesel savaşa sürüklenmesine şiddetle karşı çıkmalı, İsrail ile İran arşındaki gerilimin derhal sona erdirilmesi için bütün diplomatik gücünü ve birikimini seferber etmeli.
En önemlisi de, Türkiye, İsrail’in Türkiye’ye karşı eninde sonunda ölümcül bir saldırı başlatma planları yaptığını asla unutmamalı ve bütün stratejilerini İsrail’in hedeflerini suya düşürecek büyük askerî - teknolojik hazırlıklarını tamamlamaya dönük olarak planlayarak hayata geçirmeye odaklanmalı.
Özetle söylemek gerekirse… Dünyanın gündemi ilk defa bu kadar küresel ölçekte Gazze olmuşken, bir anda nasıl da gündemden düşürdüler Gazze’yi!
Bu tesadüfi olabilir mi?
İkincisi de, İsrail’in İran’ı vurmasıyla birlikte İran misilleme yapacak, İsrail’in İran’a verdiği zarardan çok çok daha düşük zarar verecek ama bu İran’ın bölgeye yeniden yerleştirilmesinin önünü açacak.
İsrail’in baş düşmanı İran değil biziz. Ehl-i Sünnet ve Ehl-i Sünnet’in omurgası Türkiye. Laik Türkiye değil, Müslüman Türkiye.
Siyonistler bizim devletimizi, koskoca Osmanlı’yı yok etti, İngilizlerle birlikte. Siyonistleri buradan İran değil, biz süreceğiz yarın… Az kaldı…
Siyonistler de, Batılılar da İslâm dünyasında büyük mezhep çatışması çıkarmak ve Ehl-i Sünnet’in yaptığı tarihî atılımı bir daha yapmasını ve yine omurga rolünü oynamasını imkânsızlaştırmak için İran’ın önünü açıyorlar.
Türkiye, İran’la iş birliğini sürdürecek ama İran Türkiye’nin altını oymaya devam edecek…
İran’ı İslâm dünyasının istikrarını bozacak emperyal güç haline getirerek İslâm dünyasının başına bela etmek istiyorlar. İslâm›a karşı İslâm Savaşı’nın kalıcı tohumları ekiliyor İran güçlendirilerek ve bölgenin başına bela edilerek… O yüzden Sünnî lider Mursi’ye 5-6 sene bile tahammül edemediler, Erdoğan’a kaç kez darbe tezgâhladılar, şimdi de tezgâhlıyorlar!
Ama Batılılar, İran’a kem küm ettiler fakat nükleer güç yaptılar! “Molla rejimi” diyerek aşağıladıkları İran rejiminin Irak’a yerleşmesini, Suriye’de yarım milyon Sünnî Müslümanı kıtır kıtır doğramasını, Yemen’i, Beyrut’u, Körfez ülkelerini işgal etmesini sağladılar…
İran, önümüzdeki yarım asır içinde Sünnî dünyayı, Afrika’yı hızla şiîleştirecek… Türkiye’de de çok hızlı bir şiileştirme projesi yürürlükte…
Siyasette, sivil toplum kuruluşlarında ve sosyal medyada terör havası estiren İran’dan beslenen kişi ve kurumların bu ülkeyi karıştırmalarına, istikrarsızlaştırmalarına asla göz yumulmamalı!
Vesselâm.
.Dünya bize gebe, biz hakikate…
04:0016/06/2025, Pazartesi
G: 16/06/2025, Pazartesi
70
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Erbakan Hoca’nın öngörüleri ve duruşu Türk siyasetine yol gösterecek kadar çığır açıcı olmuştur.
Bunlardan en başta geleni, küresel sistemin Siyonistler tarafından kontrol edildiğine dikkat çekmesiydi Hoca’nın. Onca kınanmaya, itilip kakılmaya aldırış etmeden dünyayı küçük bir Siyonist kartelin / şebekenin yönettiğini haykırmıştı.
KÜRESEL SİYONİST EMPERYALİZM DÜZENİ
Siyonistlere karşı bilincin oluşturulmasında Hoca’nın rolü çok büyük oldu. Şunu rahatlıkla söyleyebilecek durumdayız: Hoca olmasaydı, İsrail yanlısı bir kamuoyu hâkim olurdu Türkiye’de.
Bendeniz, bu Siyonist gücün, İngilizlerle birlikte küresel kapitalist sistemin beynini ve sopasını oluşturduğunu, Suudların, Batıcı Türkiye’nin ve İran’ınsa öncü karakolları olduğunu, ABD’nin müesses nizam olarak adlandırılan derin devlet başta olmak üzere akademyası, finans dünyası, Silicon Vadisi, Hollywood’u, Pentagon’u, silah endüstrisi, CIA gibi bütün kurumlarının İkinci Dünya Savaşı’ndan itibaren Siyonistler tarafından işgal ve kontrol edildiğini yazıp duruyordum. Komplocu ilan edildim, linç üstüne linç yedim.
Gazze’de yaşanan soykırım söylediklerimizi doğruladı. Bu soykırım karşısında başta Amerika olmak üzere, belli başlı bütün Avrupa ülkelerinin, Çin’in, Hindistan’ın, Japonya’nın gıklarının bile çıkmaması, Siyonistlerin, Siyonistlerin güdümündeki düşünce, kültür, siyaset kurumlarının bütün dünyayı nasıl esir aldıklarını gözler önüne sermeye yetti. Düşünsenize Amerikan parlamentosunda konuşma yapan soykırımcı Netanyahu 57 kez ayakta alkışlandı!
İnanılır gibi değil ama bütün bunlar yaşandı!
Dünya, Gazze soykırımına ses çıkarmadı, çıkaramadı.
İsrail, sonunda İran'ı vurdu barbarca: İran›ın Genelkurmay Başkanı, Devrim Muhafızı Komutanı, nükleer bilim uzmanları noktasal olarak vuruldu İsrail tarafından!
Herkes gibi ilk aklıma Erdoğan’ın durumu geldi ister istemez!
Adamlar istedikleri kişiyi istedikleri zaman kaldırabiliyorlar!
Bu çok ürpertici ve aşağılık bir durum.
Ama İsrail bunun bedelini ağır ödeyecek.
Açık ve net bir şekilde yazıyorum: İsrail’in canını yakacak, İsrail’i durduracak her saldırıyı sonuna kadar destekliyorum. Söylediklerimi çarpıtanları, beni İsrail’in Türkiye sözcüsü gibi sunan İran’ın Türkiye’deki paralı aşağılık adamlarını şiddetle kınıyorum.
İsrail'e verilecek zararı, kim verirse versin, sonuna kadar desteklerim.
Ama bunun ne anlama geldiğini de sorarım.
Müslümanların nasıl aptal yerine konulduğuna, bir taşla birkaç kuşun nasıl vurulduğuna özenle dikkat çekerim.
Netanyahu’nun, Trump’ın İran’ın nükleer sorununu diplomatik yollarla halledeceğini, böylelikle her zaman önünü açmakta kullandığı İran’ı kullanmasının önünü kestiğini gördüğü için hem Amerika’yı oyunun içine çekmeye çalışarak hem de İran’ın kendisine mecburen saldırmaya tahrik ederek nasıl mağdur edildiğini, sivillerin vurulabileceği, güvenliği tehlikede olan saldırıya açık bir ülke olduğunu ispatlayarak bütün işlediği soykırım suçundan sıyrılmaya çalıştığını görmemek için -özür dilerim ama- ya salak ya da asalak olmak gerek.
KORKULU RÜYALARI: OSMANLI RUHUNUN DİRİLİŞİ
Burada küresel sistemin asıl hedefinde biz varız. Siyonistler de Batılılar da Türkiye’nin özellikle savunma sanayisinde yaptığı devrimden ürküyorlar. O yüzden Türkiye’yi kısa ve orta vadede devre dışı bırakmaya çalışıyorlar. Aksi takdirde Türkiye’nin gelişiyle bölgenin hem istikrara ve barışa kavuşacağını hem haritaların yeniden çizileceğini hem de emperyalistlerin bölgeden defolup gideceklerini çok iyi biliyorlar.
Katil Netanyahu, bunu açık etti geçtiğimiz hafta Arjantin’de. Osmanlı’nın asla gelemeyeceğini, Osmanlı’nın temsil ettiği hilâfetin gelmesine aslâ izin vermeyeceklerini, söyledi açık açık.
Osmanlı’dan neden korkarlar?
Osmanlı değil miydi Avrupalıların zulmünden kurtaran bu Yahudileri?
Bu kadar nasıl ruhsuz olabilirler bunlar, diye sormuyorum, Kur’ân bunların psikolojilerini ve zihniyetlerini o kadar güzel anlatıyor ki, döne döne okuyun derim.
Osmanlı fiilen gelemez, öldü o artık. Ama Osmanlı ruhu diri ve insanlığın ihtiyacını hissettiği, insanca bir dünyanın nasıl kurulabileceğinin yol haritası kurucu ilkelerin kaynağı çünkü. Osmanlı ruhunun üç kurucu sütunu var: Darülislam (İslâm yurdu), darüsselâm (Barış Yurdu) ve darülinsan (İnsanlık Yurdu).
Bu üç sütunu ayakta tutan üç ilke de şunlar: Adalet, hakkaniyet ve merhamet.
İşte dünyanın ekmek kadar, su kadar ihtiyacını duyduğu üç sütun ve üç ilke!
İsrail'in Suriye'nin istikrarını bozmak için birkaç hafta önce kışkırttığı Dürzilerin lideri Velid Canbolat bile bu duruma isyan etmiş ve aynen şunu söylemişti: “Bizi Osmanlı’yla korkutuyorlar! Keşke Osmanlı geri gelse. Gün yüzü ve barışa kavuşuruz yeniden!”
Bütün emperyalistlerin planları, bizim geri gelmememiz için hazırlanıyor. Biz gelince, bütün bölgesel ve küresel emperyalistler defolup gidecekler bölgeden zira.
Ama o günler de gelecek inşallah.
Sabırla, yılmadan o günleri getirmek için çalışalım ve içeride bize uzun soluklu ve kalıcı bir medeniyet fikri ve mefkûresi armağan edecek bir öncü kuşak yetiştirmeye odaklanalım kâfi.
Unutmayalım: Dünya bize gebe, biz hakikate.
Vesselâm.
.Nükleer savaş tehlikesi ve yeni Sykes-Picot anlaşmasına dikkat!
04:0020/06/2025, Cuma
G: 20/06/2025, Cuma
43
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
İsrail-İran savaşı, pek çok açıdan çok tehlikeli boyutlar kazanabilir. Hem nükleer savaş tehlikesi hem de küresel güçler arasında bölgenin yeniden dizayn edilmesi için yeni bir Sykes-Picot anlaşması ihtimali, savaşın nasıl bir seyir izleyebileceği konusunda insanların kafasında cevabı çok da kolay verilemeyecek sorunlar oluşmasına yol açıyor.
NÜKLEER SAVAŞ TEHLİKESİNE DİKKAT!
Bölgeyi nükleer savaşın eşiğine sokmak istiyorlar!
İsrailin, Trump’ın “Tahran’ı boşaltın!” şeklinde açıklamalar yapmaları, bu adamların ne kadar barbar ve ruhsuz olduklarını, dünyayı nükleer savaşın eşiğine sürüklemekten çekinmeyeceklerini gösteriyor.
Aşağılık adamlar bunlar!
Dünyayı kana buladılar son iki-üç asırlık dünya hâkimiyetleri süresince! Şeytan bunlar! İnsan filan değiller asla! Çocukları, masum insanları soykırımdan geçirenler insan olabilir mi, insanlığın önünü açabilir mi?
Thomas Paine, “insanlığın kökünü kazıma konusunda kimse Batılılarla yarışamaz!” derken, boşuna konuşmuyordu, değil mi!
Türkiye de bölge ülkeleri de hem büyük bir tehditle hem de büyük ve sinsi bir tehlike ile karşı karşıya!
Çok sinsi oyunlar dönüyor…
İngilizler devrede…
Kartları yeniden karmak istiyorlar…
Türkiye çok aşağılık kurtlarla dans ettiğini unutmamalı!
Türkiye’nin savunma sanayisi çok ürküttü emperyalistleri ve bölgedeki maşalarını!
O yüzden Türkiye’ye diz çöktürecek ürpertici sinsi oyunlar ve tezgâhlar peşinde olduklarını asla göz ardı etmeyelim.
YENİ BİR SYKES-PICOT MU?
Bu arada yeni bir Sykes-Picot’dan söz ediliyor!
Yani Fransızlarla İngilizler arasındaki, Siyonist şebekelerinin de gizli ama belirleyici, aşağılık roller oynadıkları, Osmanlı coğrafyasını parçalayan, sonunda Osmanlı’yı bitiren fitili döşeyen bir dizi gizli anlaşma benzeri bir hinlik peşindeler!
Rus Devlet Başkanı Putin, “İsrail’in güvenliğini teminat altına alacak bir çözüm bulunması için çalışıyoruz” dedi açık açık!
İran›la Şangay Beşlisi›nde bunlar! Putin, hem Rusya›nın nasıl Siyonistlerin güdümünde olduğunu hem de başta ABD olmak üzere İngilere ve İsrail’in de muhtemelen içinde yer aldığı yeni Sykes-Picot anlaşmasına benzer gizli bir anlaşma yaptıklarını bilmeden veya bilerek ifşa etmiş oldu.
Türkiye’yi tahrik edebilirler, tuzağa düşürebilirler: Birinci Dünya Savaşı’na böyle gir/diril/diğimizi unutmayalım.
İsrail Dışişleri Bakanı›nın doğrudan Cumhurbaşkanımız Erdoğan’ı hedef olan hadsiz açıklamaları, İsrail Savunma Bakanı›nın skandal açıklamaları, İsrail medyasında, asıl hedefin, ‘final’deki saldırılacak ülkenin Türkiye olduğunun açıkça telaffuz edilmesi, Türkiye’nin tahrik edilmesinin henüz ilk örnekleri…
İsrail›in, başka ülkelerin provokatif açıklamalarına, Türkiye’yi tuzağa düşürmeye dönük söylemelerine karşı dikkatli olmalı.
Türkiye her tür açık veya örtük saldırıya da, gerektiğinde her tür savaşa girmeye de hazır olmalı, hazırlıklı olmalı.
Türkiye’nin, iç barışına, sosyal bütünleşmeye zarar verecek, kardeşlik ortamını zedeleyecek eylemlere, provokatif girişimlere karşı dikkatli olması şart!
Toplumumuzun her bir ferdinin bu dayanışma ve kardeşlik ruhuyla hareket etmesi hayatî önem arz ediyor.
Şunu asla unutmayalım: Nükleer saldırı, üçüncü dünya savaşını tetikler -Allah muhafaza!
.Yitik Kudüs, yitik kendilik, yitik cennet
04:0022/06/2025, Pazar
G: 22/06/2025, Pazar
22
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
MTO Azerbaycan temsilcimiz, parlak zihin, ustalaşan kalem Vuqar Azizov kardeşimizin bir Kudüs manifestosu olacak güzel bir yazısını paylaşmak istiyorum sizlerle bu pazar. Güzel bir pazar yazısı oldu. Zihin açıcı okumalar…
***
Kudüs’ün sessizliği, bizim sessizliğimizdir. Kudüs ağlıyor. Gazze’den bize sesleniyor: “Duyan var mı sesimi?” Neden bu tepkisizlik? Kudüs buna hayret ediyor. Artık o da sessiz sessiz ağlıyor.
Kudüs yalnızca işgal altında değil, aynı zamanda gündem dışına da itildi. Vahdet şuuruyla yoğrulmuş ümmet, parçalara ayrıldı. “Biz”den sayısız “ben” türedi. Her “ben” kendi derdine düştü. Her benliğin bir derdi vardır elbet; fakat her “ben” söylemi, benliği yüceltirken hakikati dışarda bıraktı. Böylece Kudüs yalnızca toprak olarak değil, hafızalardan da işgal edildi. Müslümanlık... Ah Müslümanlık! “Biz” ağır geldi, yıktık “bizi”… Dağıldı benlikler. Her “ben” kendine gömüldü, unuttu kendini görecek aynayı. Müslümanların tepkisizliği artık sadece siyasî değil, bir kendilik kaybının göstergesidir.
KUDÜS BİR AYNAYDI, KIRILDI
Benlik davasına kapılmayan Kudüs’tü. Zira nasıl kapılabilirdi ki? En yüce hakikatin içinde “Kuddüs” olanın tecellisinde benlik kalır mıydı? Kuddüs olan Allah’ın nuruyla Kudüs aynasında vicdanlarımız vecd ile birbirine sarılı değil miydi bir zamanlar? Kudüs, ümmetin vicdan aynasıydı; orada ne varsa, bizde de o vardı.
Nasıl bir aynaydı bu?
Dünya kirinden arınmış, Kuddüs olan Hakk’ın rahmetine mazhar olduğumuz o iki kadim dönemden bize seslenen bir ayna: Hz. Ömer’in adalet çağrısı ve Yavuz Sultan Selim’in vakarı. Ve arada, tebessümüyle bizi selamlayan Selahaddin Eyyubi...
Bu üçü, ümmetin “biz” şuurunu yaşadığı dönemlerin simasıdır. Dünya pası aynaya bulaştığında kırıldı ve biz artık kendimizi göremez olduk.
Kudüs’ün yitişiyle Müslüman zihin parçalandı, yönünü kaybetti. Ömer’in adaleti karanlığa; Yavuz’un cesareti zulme, Selahaddin’in tebessümü ise gözyaşına dönüştü…
KENDİLİK KRİZİ VE KİMLİK PARÇALANMASI
Kendi aynası kırılan İslâm dünyası, kendilik bilincini de yitirdi. Herkes başkasının aynasında kendini arıyor: Batı’nın, Doğu’nun, ideolojilerin aynasında...
Eğitimden medyaya, siyasetten aileye kadar tüm yapılar artık kimlik inşa etmiyor; bilakis kimliği aşındırıyor. Bu aşınma, Kudüs’ü “görememe”ye dönüştü.
Mukaddes olanlar, Kudüs aynasında yıkıldı. Yerlerine yapay ve sahte aynalar konuldu. Müslüman, medya gibi cezbedici aynalarda kendini olduğundan daha büyük, daha önemli gördü. “Vaay! Meğer neymişim de haberim yokmuş...” Yapay aynalardan pompalanan kibir ve benlik aşısı, Müslüman zihnindeki hakikatin izini sildi. Benlik şişti, hakikat silindi. Kendilik dağıldı, kimlik parçalandı.
Evet, şimdi daha iyi anlaşılıyor: Müslümanlar neden tepkisiz?
TEPKİSİZ DEĞİL, KENDİNE YABANCI
Filistin’de çocuklar ölürken, Müslüman dünyada konserler, kutlamalar ve kayıtsızlık devam ediyor. Bu sadece bir gaflet hali mi?
Hayır, bu artık gaflet değil; bir kendine yabancılaşmadır. Modern aynalar, Müslüman şahsiyeti içten içe boşalttı; onu ruhsuz bir beden, içi boş bir birey haline getirdi.
Aynalar… Ah aynalar! Bizden bizi gizleyen o sihirli aynalar… Ne zaman, kendi derdimizin ötesinde başkalarının acısını da görebileceğiz bu aynalarda?
Ne zaman Kuddüs’ün nuru yansıyacak bu yüzeylere? Ne zaman Kudüs’ün aynası yeniden bizim olacak?
Belki soruyu tersinden sormalı: Kudüs ne zaman Müslümanların olacak değil, Müslümanlar ne zaman Kudüs’ün olacak?
YENİDEN KENDİLİK: KUDÜS’E DÖNMEK, KENDİMİZE DÖNMEKTİR
Kudüs’e dönmek, sadece fiziki bir kurtuluş değildir; bu, aynı zamanda kendilik bilinciyle yeniden inşadır. Diriliş Kudüs’ten başlamalı; ama önce, Kuddüs olanın tecellisinde arınan kalpte başlamalıdır. Ömer’in adaleti, Yavuz’un cesareti, Kuddüs tecellisinden doğduğunda, Selahaddin’in tebessümü Kudüs’ten bize “gel” diyecektir.
Kudüs, sadece bir şehir değildir; imanımızın ve ümmet oluşumuzun sembolüdür. Gazze’de ağlayan bebek, ölen anne ve baba bir aynadır. Her Müslüman o aynada kendi çocuğunu ve ailesini görmelidir. Ağlayan çocuk uzakta değil, senin evladındır. Ölen anne baba, orada değil, sensin sen… Ama aynan sana başka şeyler gösteriyor.
Anla artık: Gazze, kendine değil, sana ağlıyor! Peki sen aynaya bakıp kime gülüyorsun?
Son: Yitik Kudüs’ü ararken, kendimizi bulmalıydık
Kudüs’ü aramak, aslında kendimizi aramaktır. Kudüs yitik, çünkü biz yitiğiz. Ama hâlâ geç değil: Kendimizi bulursak, Kudüs de bize dönecektir.
Sahte aynalar aslında betondan duvarlardır. Her yanımız bu duvarlarla çevrili. Biz, bir tür hapisteyiz.
Asıl yıkılması gereken, bu iç duvarlardır. Ancak onlar yıkıldığında, Kuddüs olanın nuruyla Kudüs’ün aynası yeniden parlar ve biz, o aynada hakikatin ışığında kendimizi yeniden görerek “biz” olabiliriz.
Vesselam...
NOT: Bu yazı, Yusuf Kaplan Hoca’nın medeniyet müktesebatından ve Kudüs merkezli düşünce çağrısından ilhamla kaleme alınmıştır.
Yazı, Kudüs’ün sadece fiziksel bir işgal değil, aynı zamanda zihnî, ruhî ve kimliksel bir çözülmenin aynası olduğunu savunmaktadır.
Ümmetin yeniden “biz” olabilmesi için önce bu aynanın kırık parçalarında kendine bakması gerektiğine inanan bir yazıdır.
Yusuf Hoca’nın yol gösterici fikirleriyle yoğrulmuş bu yolculukta, bir iz bırakabilirsem ne Mutlu Nizamoğlu
Çanlar bizim için çalıyor: İsviçre
04:0023/06/2025, Pazartesi
G: 23/06/2025, Pazartesi
38
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
İsviçre’de İsviçre Diyanet Vakfı’nın düzenlediği kitap fuarındayız. Fuarın organizasyonunda Bilal Yıldız, Cengiz Bozkurt, Özgür Bayram ve Zafer Terkeşli kardeşlerime gösterdikleri özenden ve güzel misafirperverlikten ötürü teşekkür ediyorum.
İlk defa düzenleniyor İsviçre’deki bu fuar. Fuar için MTO’dan MTO’nun en parlak isimlerinden iki asistan kardeşimizi de (Ahmet Arif Kutlu ve Yusuf Karaburçak’ı) beraberimde getirdim. İsviçre’yi bir ayda ikinci kez dolaşıyorum.
Bu kez Rheinfelden, Basel ve Zürih şehirlerini gezdik MTO İsviçre temsilcimiz Levent Cevahir Hocam, Fatıma Zehra Sarı, Sümeyye Kızıldağ, eşi Emre Kızıldağ, Muhammed Kocabaş ve asistan kardeşlerimizle. Levent Hocanın parlak kızları İrem’i asistan ve Eslem’i de talebe yaptık MTO’ya. Ne kadar mutlu oldular bilemezsiniz. Müthiş lezzetli geçen bir İsviçre seyahatimiz oluyor...
İsviçre seyahatimizi Ahmet Arif Kutlu kardeşimizin zehir gibi işleyen kaleminden aktarıyorum.
***
“Alpler’in ardındaki yeşil çayır, bileğimden yağan kan kokusu, elimde alçak intiharların antlaşmaları. Oysa biz binbir bahar, Tuna’nın suyunda gül tutkulu neferler kesilirdik. Şeytan sekeratta Ren’in suyuyla geldi yamacımıza, imanımızdan kesildik. Oysa biz binbir bahar, Tuna’nın suyunda gül tutkulu neferler kesilirdik.’’
Bir sosyoloji dolaşıyor bu sokaklarda. Rheinfelden’deyiz. Orta çağdan kalma mimarisiyle büyüleyen ufak bir kasaba. Yusuf Karaburçak ile adımlıyoruz. Kilise çanları bir sekans yakalıyor kimlik fışkıran duvarlarda. Kasabanın ana caddesinde, yolun iki yanından taşan kafelerde fısıltılı sohbetler dönüyor. Taşlara çarpıp çarpıp dönen kahkahalar, selamın yükseldiği hevesler yok. Biz ise kasabaya yabancı kalıyoruz heyecanlı adımlarımızla. Gözler kısılıp bakılıyor bize. Biliniyor, bu sosyolojinin insanı olmadığımız. Biliniyordu da, bileğimden yağan kan kokusu evvelce akar iken yeşil çayırlara.Hükmolunduğum ve okuduğum hukukun, sosyolojisiyle ilk temasım oluyor İsviçre ziyareti. Ne garabettir... Hukuk, belirli sabitelerin ve toplumun sosyolojisinin tabiatı üzerine bina edilir. Bizim hukukumuz ise iki açıdan da sakatlığıyla meşhurdur. Sabitesini hayattan tecrit edip arşivlere iskân etti. Sosyolojisini ise bir hayalet üzerine inşa etti. Anadolu’da bir İsviçreli hayaleti dolaşıyor. Hukuku kuranlar bir sanrı gördüler. Görmüş olmalılar. Birkaç bin İsviçrelinin hayaleti meclisin duvarlarından aşmış olmalı 1926’nın seherinde. Olmalı ki, bana ait olmayan sosyolojiden çıkarımsanmış kaideleri başımdan aşağı döktüler.
***
Kitap fuarı için geldik Rheinfelden’e. Yusuf Kaplan hocam ve Yusuf Karaburçak ile birlikte. Havalimanında fuarı tertip eden Özgür Bey karşıladı bizi. İsviçre tarafında trafik olduğu için Fransa üzerinden gidiyoruz. Ulusal sınırların yok olmaya yüz tutuşu yüzüme çarpıyor Avrupa’nın sıcak havasıyla beraber. Ulusal sınırların keskinliği, modern devletin alamet-i farikalarından biridir. Modern devlet ise buharlaşıyor tüm hatlarıyla. Modern devletin istikbali üzerine bir okuma yapılacaksa bu ancak Avrupa üzerinden yapılabilir. Zira “modernlik’’ ve bunun tüm kurumları, Batı’nın kendine has yöresel evriminin bir neticesidir. Ona özgüdür ve başkaları tarafından yaşanamaz bir süreçtir. Dünya iki kısımdır son iki yüzyılın arafında. “Modernleşenler’’ ve “Modern kılınanlar’’. Batı modernleşmiştir, geri kalanları Batı tarafından modern kılınmıştır. Mezkûr yöresel evrimin neticesinde ortaya çıkan “modern’’ kalıbının geri kalan toplumlara dayatılması vakıasıdır mevzubahis.
***
Cuma namazını Rheinfelden Merkez Camii’nde kılıyor ve akabinde fuar alanına geçiyoruz. Ren Nehri’nin yamacında adımlıyoruz. Kiliseden bir çan sesi yükseliyor. Çanlar bizim için çalıyor...
.Big Brother is not dead! (*Büyük birader, ölmedi)
04:0027/06/2025, Cuma
G: 27/06/2025, Cuma
30
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
İsviçre Diyanet Vakfı'nın düzenlediği I. Kitap Fuarı’na MTO’muzun iki parlak asistan talebesi kardeşimizi de götürmüştüm yanımda: Yusuf Karaburçak ve Ahmet Arif Kutlu. Ahmet Arif, bugün bize Rheinfelden şehri üzerinden mukayeseli bir medeniyet okuması yapıyor ve yaşadığımız medeniyet krizinin ne kadar trajik boyutlara sahip olduğunu mekân tasavvurumuzun hunharca ve barbarca yok edilmesi travması üzerinden gözler önüne seriyor.
Nefis bir yazı bu. Arkası gelecek... Basel ve Zürih izlenimlerimiz de var. Zürih’i MTO İsviçre temsilcimiz Levent Cihangir Hocam, asistan kardeşlerimiz ve fuara
Hollanda’dan gelen MTO Hollanda ekibimizin en çalışkan üyeleri İbrahim Millet ve değerli eşi Leyla Hanım kardeşimizle beraber gezdik, yüksek sesle konuştuk ve tartıştık Zürih’le!
Sizi Ahmet Arif’in nefis ve zihin açıcı metniyle başbaşa bırakıyorum. Keyifli ve Foucault’nun ifadesiyle “düşünmeye-kışkırtıcı” okumalar…
***
İsviçre’de Rheinfelden’deyiz. Ren Nehri’nin yamacında adımlıyoruz... Kiliseden çan sesi yükseliyor. Bu kasabada her bina mimarisiyle kilise olmaya aday. Kolektif aklını inşa edebilmiş İsviçre’nin, köşebaşlarında şâheser gibi yükselen duvarları boynumun urganlara vurukluğunu hatırlattı. Kasaba, kahramanca hürriyetini savuruyor gözlerime. Ensemdeki katilin adını okuyorum hüviyetinde. Ben, ilk kez hür bir şehir görüyorum hayatımda. Öyleyse közümden nazariyatlar doğurup bir kılıç çalacağım Alpler’in doruğuna. Yapılabilecek bir bu kaldı elimde. Her sokak ve ayrıntı itinayla çizilmiş bir tabloyu andırıyor. Elimdeki telefonla sonu kilisede biten bir sokağın videosunu alırken Yusuf Kaplan hocamın “Bütün yollar kiliseye çıkar, kilise ise, çıkmaz sokaktır’’ sözleri giriyor kayda. Kilise, kime çıkmaz sokaktır? Ve biz muhatabı mıyız bu hikayenin?’’ diye soramadığı için birileri, bugün bir distopyanın beşiğinde onulmaz yaraları onarmakla mükellefiz. “Başını örten kızlar felsefe bilmelidir’’ demişti İsmet Özel. “Eli mazbatalı adamlar felsefe bilmelidir ve bilseydi keşke’’ diye ekliyorum. Kaidelerini aşırdığımız, hukukunu devşirdiğimiz (doğrusu hukukun bizi devşirdiği) bu toprakların hangi hikâyesine ortaktık ki, neticesinden nemalanmak düştü aklınıza?Ne kilisenin otoritesi vardı heybemde, ne terakkiye mâni bir çan sesi, ne de papazın günah çıkarma defterleri. Ne hikmetse bir soğuk algınlığımda, “laiklik’’ kemoterapisi konuverdi reçeteme. Oysa bir antibiyotik alsam hastalık geçerdi. Eli mazbatalı adamlar öldürdü, mazbatayı veren beni. Elbette “laiklik’’ örneği meselenin anlaşılması için açtığım basit bir misal, zira mevzu daha küllî. Ömrümce anlatılan Batı masalları her dönemeçte bir bir çöküyor. Belediye binasına girdik kasabanın. Sütunları en koyu Katolik kesilmiş, heykeller “ben bir rahibin elinden çıktım’’ diye bağırıyor. Kentin her duvarında bir Meryem ve İsa; mozaiklerde “Big brother is watching you’’ değilse de artık ‘’You are watching big brother’’ / Büyük biraderi izliyorsun. Bu şehrin hangi çatısından damlıyor kurumsal bir sekülerlik? Doğrusu neydi ki bu kavramın muhtevası? Henüz tartışmadan bunu, nakliye şirketleri kurup tonlarca fikri başımıza hercümerç ettik. Sonra biri Darülfünûn’un girişindeki tuğraları söktü, öteki arşivlerimi Marmara’nın suyuna bocaladı, çeşmelerden izim silindi, sokaklarım kurakladı. Çünkü “Bigbrother, is not dead’’ / “Büyük birader, ölmedi’’* Bir şehrin vaz’ ettiği aklı, nüanslarında yakalarız. Girişinde “Johanniterkommende’’ yazan tarihî bir binanın ve bahçesinin önündeyiz. Doğrusu burada çoğu bina tarihî. Fakat insanlar tarihe hapsetmeyip bugüne taşıyor şehrin kadimliğini. Ben ise Süleymaniye’ye girdiğimde 16. asrın İstanbul’unu solumaktan memnun olurum. En nadide şehirlerim ölü bedenlerle kaplı birer açık hava müzesi. Zamanı çürümüş ve mekanı yitmiş bir donuklukla dilimden konuşmuyor ne Fatih ne de Mihrimahlar, dillerinden konuşmuyorum. Oysa onlar anlıyor Johanniterkommende’nin vaz’ ettiği aklı. Şövalyelerin sesi hâlâ tozu toprağa katıyor yere uzanan çatıların gölgesinde. Kasabanın kimliğini müdafaa eden bir şato. Bendeyse kasabamdan müdâfaa ettiğim saraylar var şehrimde. Yusuf Kaplan hocam, Yusuf Karaburçak ve Rheinfelden Camii imamı Mehmet hoca ile kasabayı dolaşmaya devam ediyoruz. Yusuf Hoca, bu mezkûr binanın önünde bir anekdot geçiyor. Bense bir yangın musluğuna bakakalıyorum, tüm sesler kısılıyor. Bir yangın musluğu, ancak bu kadar nadide ve bütüncül tasarlanır. Şatoların anlattığı hikaye, frekansı bozulmadan devam ediyor estetiğinde. Zorâki kazanılacak bir haslet değil bu. Görme biçiminin kendisi. Kimse çıkıp dememiştir ki bu yangın musluğunu biraz süslü, şuradan çıkıntılı ve bu yandan da ihtişamlı tasarlayalım. Bu, zerreden kürreye şehrin insanının dünyayı görme biçiminin neticesi. Sinan Süleymaniye’yi kurarken dehlizlerden yeni bir mantık çıkarmadı, yahut yeni bir kurgu. Gördüğü buydu ve gördüğünü kurdu. Ben bir Selimiye inşa edemem zira Sinan neyi görüyordu bilmiyorum. Kendimden uzağım. Bir Cürcânî gibi düşünmeyi, Fuzûlî gibi söylemeyi bilmiyorum. Gazali’ye gitmiyor fikir silsilem, o halkanın mensubu değilim. Koparıldım ve başka bir soyağacına nakledildim. Ben hâlâ Descartes’ın aklıyla algılıyorum gerçekliği. Damarlarımda da Rousseau ve Kant geziyorsa, demek ki damarlarımı keseceğim. Arındıramadığım çok fikir, kuramadığım çok cümle var. Çünkü “Big Brother is not dead’’!
.Taşlardan metafizik: Basel’e giriş
04:0029/06/2025, Pazar
G: 29/06/2025, Pazar
19
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
İsviçre Diyanet Vakfı’nın düzenlediği kitap fuarı için geldiğimiz İsviçre seyahatimizi MTO’muzun en parlak talebelerinden Ahmet Arif Kutlu kardeşimizin nefis kaleminden sizlere aktarmaya devam ediyorum. Ahmet Arif, bu kez Basel’i yazıyor. Zihin açıcı okumalar…
***
Basel’in dehlizlerine gölgem düştü. Gölgeme seher kayıntısı bir mısra üşüştü "Tanrı ölmedi, hipergerçek bir şeye dönüştü’’ dedi, Baudriallard. Cevap vermedim. Karşımda bir fikir görmenin şevkindeyim. Zira bu fikir aksediyor şehrin her kaldırımına çarparak. Bir fikir nasıl yaşarmış taştan binalarda, insanları nasıl dönüştürür ve onları çöp yığınlarından sözde tanrılar kılarmış.
Bendeyse; ideolojilerin dumura uğramış, mukallit ve sığ simalarından sebep, münevverlerim diklenemez oldu düşman tepelerin korkuluklarına bile. Tarlanın sahibiyle savaşmak mı? Hak getire. Elimde sepet, içinde hakikatin taştan hançerleri. Kime uzatsam ‘’big brother is watching me"’
Son yüzyılımızda en büyük garabet, Müslüman sınıfın entelijansiyasından ve nazariyatçılarından yoksunluğu. Temellendirilmiş teorilerle aklımızın hududuna dayanan Batılı aydına karşı, harp meydanında yalnız kaldı avam. Dünyamıza akın eden zehirleri, süzgecinden geçirip üst meclislerde tartışacak ve kollayacak bir sınıfın yokluğundan muzdaribiz. Avamın, ne karşı saldırının mahiyetini anlayacak yetkinliği vardı ne de harp meydanında ona kılıç çalacak âlimliği. Bir savunma mekanizması olarak külliyen reddi benimsedi.
Biz elimizde taş ve sopa, itikadımız en gizli sandukalarda. Mülkümüzün bahçesinde bir yanımızdan sıçrayan evrimlere, öteki yanda yeni bilimsel teorilere ve hürriyetini terimizle teslim ettiğimiz fakat bize düşman kesilen taze kurumlara karşı haysiyetimizi müdafaa ederken kendi felsefesi üstüne kentler bina ediyordu Batı.
Biz, 21. yüzyılın ilk çeyreğinde, bir felsefe inşa etme harekâtına ortak oluyoruz. Kendi gerçeklik tasavvurumuzu, varlık hiyerarşimizi, fizik ve metafizik irtibatları kim olarak nasıl tanımladığımızı konuşacağız. Biz ilmin meydanında küfrün kellesini koparacağız. Dedem o taşı boş yere atmadı. Kalemle harp etmeyi bilmezdi. Bir itikadın haysiyetini bana değin muhafaza etti. Nesil ve devran döndü. Biz savaşı bitirip, itikadımızdan şehirler kuracağız.
***
Şehrin büyük kitapçılarından Bucher Brocky’deyiz. Sepete yeni hançerler koymak için. Yusuf hocam, Yusuf Karaburçak ve Basel’den Emre Kızıldağ, Muhammed Kocabaş, Sümeyye Kızıldağ, Fatma Zehra Sarı ile. Az evvel kentin yüzyıllar öncesinden kalma ağaçlı meydanına kurulmuş bir bit pazarının içinden geçtik. Şehir, devasa bir sitcom platosu. Mekandaki birliği yakalamasından ötürü söylüyorum bunu. Yükselen her yapı keyfince ve ayrıksı çehrelerle gölgesini düşürmüyor üstümüze. Aynı ruh, aynı frekans devam ediyor caddeler boyu.
Bir şehir buluyorum karşımda. Kendi felsefesini, varlık anlayışını taşa ve betona aksettirmiş bir Basel. Ren’in suyu geçiyor yamacından. Gölgem düşüyor. Fısıldayacağım birkaç kelime, birikiyor ve ben saklamayacağım.
.Uygar barbarlık düzeni ve iki işgal biçimi
04:0011/07/2025, Cuma
G: 11/07/2025, Cuma
32
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Türkiye, prangalarla boğuşuyor iki asırdır. Tek bir prangası yok Türkiye’nin: Hem kanlı hem de kansız prangaları var. Aynı anda ikisiyle de boğuşuyoruz yaklaşık yarım asırdır.
Kanlı prangalar, hem PKK ve Suriye’deki PYD / YPG uzantıları gibi Türkiye’nin parçalanması için icat edilen ve üzerimize salınan ayrılıkçı terör örgütleri hem de Türkiye’yi -ve bölgemizi- istikrarsızlaştırmayı amaçlayan DEAŞ, İran’ın bölgeyi kan gölüne çeviren şebbihaları Haşdi Şabi›leri ve türevleri gibi “proxy” -uzaktan kumanda edilen kukla- terör örgütleri.
WESTFALYA DÜZENİ’NİN SALDIRILARI VE YIKIMLARI
Bu meseleyi derinlemesine analiz etmeye çalışacağım birkaç yazıda. Bu analiz çabasını gerçekleştireceğim teorik çerçeveyi inşa etmem ve sizlere sunmam gerekiyor önce.
Yazının başında şu cümleyi kurmam farz oldu: Dünyada yalnızca Batı uygarlığı yaşıyor; Batı uygarlığının dışında hiçbir medeniyet, kültür, din varlığını -kendi olarak ve kendi kalarak- sürdüremiyor. Buraya bir mim koymamız gerekiyor öncelikle.
Hâl böyle olunca, bütün dünyaya, bütün insanlığa Batılı düşünme ve zihin kalıpları hâkim iki asırdır. Batı uygarlığı, kendisi dışındaki bütün medeniyetlerin varoluş zeminlerini de, varolma biçimlerini ve iradelerini de yok etti. Kendi olan ve kendi kalan, özgünlüğünü koruyan hiçbir medeniyet kalmadı. Bütün medeniyetler, bütün toplumlar, bütün dünya Batılı zihin, düşünme ve yaşama biçimlerine mahkûm edildi. Daha da vahimi, hiçbir medeniyetin veya toplumun kendi olmadığı, zihnen işgal edildiği henüz fark edilmiş bile değil. Bütün dünya, başına ne geldiğini bilmiyor. Bütün dünya Batı’ya teslim, bütün dünya yalana teslim. Uygar barbarlık düzeni olarak adlandırıyorum bu olguyu.
Burada, önce uygar barbarlık düzeni dediğim şeyin ne olduğunu ve nasıl oluştuğunu anlatacağım. Ardından bizim bu uygar barbarlık düzeninin gönüllü acentalığına soyunmamızın bizi nasıl kendimizden ve tarih yapmaktan uzaklaştırdığını, bizi bu topraklarda ve üç kıtada bin yıl hükümran kılan medeniyet mefkûremizi yitirmemize yol açan şizofren / çift kimlikli bir toplum icat ederek boynumuza geçirdiği kanlı ve kansız prangalarla bu toplumu bir yok oluş sürecine nasıl sürüklediğini göstermeye çalışacağım bir kaç yazıyla.
Bu ilk yazıda “uygar barbarlık düzeni” olarak tarif ettiğim olguyu izah etmeye çalışacağım.
Dünya, Batılıların, 1648 Westfalya Düzeni ile kurdukları ulus-devlet imparatorlukları üzerinden yeryüzüne hâkim oldukları küresel kapitalist düzenin sosyal-darwinci kuralsızlıklarının çeki düzen verdiği “uygar barbarlık” düzeninin tam ortasında hâlâ. Orman kanunlarının bütün dünyaya bu kadar hâkim olduğu başka bir zaman dilimi yaşandı mı insanlık tarihinde, araştırılmaya değer bir konu bu.
Batılılar, siyasî devrimler, düşünce devrimleri ve ardından iktisadî devrimleriyle temelleri sarsılmaz bir şekilde atılan, orman kanunlarıyla dünyaya çeki düzen verdikleri uygar barbarlık olarak adlandırabileceğimiz bir düzen kurdular yerküre üzerinde.
“UYGARLIK SÜRECİ” DEĞİL, BARBARLIK SÜRECİ
“Uygarlık süreci” olarak ayartıcı isimler taktılar dünyayı işgal ve yıkımlarla kontrol ve kolonize etme saldırılarına. “Süreç”miş! “Uygarlık süreci” değil, olsa olsa barbarlık süreci olarak adlandırılabilir bu. Norbert Elias, bugün sosyal bilimlerin şaheserlerinden biri olarak kabul edilen aynı adı taşıyan eseriyle “uygarlık süreci” dediği olguyu, süreç olarak tanımlama yanılgısına düştüğü için, “uygarlık süreci” dediği şeyin, işgal edilen kıtalardaki toprakların tabiî kaynaklarını talan etmek, kültürlerini tarumar etmek, kaynaklarını yağmalamak sonucunu doğurduğunu görmemiş olabilir mi?
Böyle bir saldırı ve yıkım, nasıl “tabiî bir sosyal süreç”miş gibi adlandırılıp inceleme konusu yapılabilir ki? Bu, akademik olarak gerçekleştirilen örtük / zihnî sömürgeciliğin normalleştirilmesi sonucunu doğurmuş olmuyor mu? Gerçekleştirilen işgal, katliam ve soykırımların üstünü -üstelik de bilimsel bir kılıfla- örtme çabası değil mi bu?
“Uygarlık süreci” olarak adlandırılan olgu, kolonyalizm ve emperyalizm tecavüzleri ile gerçekleştirilen barbarca saldırıları ve yıkımları tastamam doğalmış, doğal süreçlermiş gibi kabul ettirip bu fiilî işgali zihnî işgal’e dönüştürmekten başka bir işe yaramayan çarpık ve gerçekleri tepe taklak eden çarpıtıcı bir tanımlama. Akademide de sorgusuz-sualsiz benimsenen, deyim yerindeyse, iştahla kullanılan meşum bir kavramlaştırma. Batı-merkezciliğin inşa ettiği zihnî işgal’in nasıl çaktırmadan kök saldığını göstermesi bakımından ürpertici.
Uygarlık süreci olarak adlandırılan benim uygarlaştırma süreci olarak adlandırılmasını önerdiğim, uygar barbarlık olarak adlandırabileceğimiz sosyal darwinci kuralsızlıkların dünyaya çeki düzen vermenin yegâne kuralı olarak görüldüğü bir çıkmaz sokak, dünyanın eşiğine sürüklediği yer.
Böyle bir ortamda, uygar barbarlık düzeni kuruldu. Dünya aynı anda iki işgalle teslim alındı ve sömürüldü, sömürülüyor hâlâ da… Önce Westfalya Düzeni’yle birlikte bütün dünyaya, karalara ve denizlere gerçekleştirilen kolonyalist-emperyalist fiilî saldırı ve işgal, ardından bu fiilî saldırı’nın kök salmasını, yerleşmesini sağlayan zihnî saldırı, zihnî işgal ve zihnin kolonileştirilmesi.
Moderniteyle birlikte Avrupa / Batı hâkimiyeti kurulurken, dünya fiilen işgal edildi, dünyayı dünya yapan, insanlığın bütün birikimini geliştiren dünya medeniyetleri yıkıldı, talan edildi, yok edildi. Modernite, hem Batı’yı kurdu hem de dünyayı fiilen işgal ederek yeryüzünde Batı hegemonyasını gerçeğe dönüştürdü. Yaşanan şey, Thomas Paine’in “insanlığın kökünü kazıma konusunda kimse Batılılarla yarışamaz” dediği insanlık tarihinde benzeri görülmemiş bir barbarlığın yerküreye hâkim olmasıydı.
Postmodernlikle birlikte bu fiilî işgal ve saldırı sona erdi’rildi. Fiîlî işgal ve saldırı, zihnî işgal ve saldırı ile hem örtbas edildi hem de meşrûlaştırıldı. Ortaya çıkan şey, uygar barbarlık düzeni oldu. Uygar barbarlık düzeni, zihnî işgalle, zihnin kolonize edilmesiyle insanlığın topyekûn mankurtlaştırılmasını sağlıyor.
Batı uygarlığının bütün dünyaya gerçekleştirdiği fiilî işgal ve saldırı ile yaptığı yıkımı hem örtbas ediyor, hem de meşrûlaştırıyor; böylelikle bilinçaltı mekanizmaları işleterek dünyanın geri kalan bölümünün yani Batı dışı dünyanın hem zaten varolma iradesi geliştirmekten yoksun olduğunu hem de Batı uygarlığının bütün diğer medeniyetleri ve kültürleri yok ederek kurduğu hegemonyanın normal ve meşrû olduğunu zihinlere kazıyor; amiyane tabirle, sağ gösterip sol vuruyor.
Türkiye’nin fiilen işgal edilmediğini, içerden ele geçirilerek zihnen işgal edildiğini gözlemliyoruz iki asırdır. Bu sürecin kaçınılmaz sonucu, kanlı ve kansız prangalar.
Sonraki yazılarda buradan devam edeceğim
.Kanlı pranga’lardan kurtuluyoruz; “kansız prangalar”dan da kurtulabilecek miyiz?
04:0013/07/2025, Pazar
G: 13/07/2025, Pazar
25
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Tarihî bir ana tanıklık ettik cuma günü: Terör örgütü PKK silah yaktı. Yakarak bıraktı silahı. Türkiye yaklaşık yarım asırdır kangrene dönüşen yüzyılın en büyük sorununu halletme yolunda tarihî bir mesafe katetmiş oldu.
Türkiye, prangalarla boğuşuyor iki asırdır. Tek bir prangası yok Türkiye’nin: Hem kanlı hem de kansız prangaları var. Aynı anda ikisiyle de boğuşuyoruz.
Yarım asır önce bir hortlak gibi icat edilen terör, kanlı bir prangaydı boynumuza geçirilen.
Terörsüz Türkiye, gerçek oldu. Hamdolsun. Ancak fiîlî terörü bitirdik ama zihnî terör bizi bitirmek üzere, bizi esir almış durumda. Ayrılıkçı terörün iki tarafta da yol açtığı büyük travmalar var. Bu travmaları ve bunlarla nasıl başa çıkabileceğimizi konuşmak için henüz vakit çok erken, elbette ki.
Ama korkarım ki, terörün yol açtığı travmaları hiçbir zaman konuşmayacağız sanki. Zihnimiz işgal altında çünkü. Fiîlî terörü yendik ama bize hükmeden, bizi esiri hâline getiren zihnî terörü henüz farkedemedik bile!
Fiîlî terör tam yarım asır bizi perişan etti, kardeş kavgası aldı başını gitti. Oysa fiîlî terörü doğuran zihnî terörü göremez ve üzerine gidemezsek, bu ülkede kardeşlik iklimini aslâ inşa edemeyiz yeniden. PKK en az, iki kuşak Kürt gençlerinin İslâm’la ilişkilerini bitirdi, İslâmsız bir Türk kimliği icat etti.
İşte bu ürpertici!
Sözün özü: İki asırdır zihnimiz işgal altında. Prangalarla yaşıyoruz ama farkında değiliz bunun. Asıl tedirgin edici olan da bu aslında: Başımıza ne geldiğini bilememek! Sürüklenmek ama sürüklendiğini bile görememek!
TARİH YAPMA İRADESİ VE KAYNAĞI RUHUDUR BİR TOPLUMUN
Zihnî prangalarımızdan ötürü iki asırdır oraya buraya doğru sürüklendiğimizi de, başımıza ne geldiğini de bilmiyoruz.
Tarih yapma irademizi yitirdiğimiz için. Tarih yapma iradesi ruhudur bir toplumun ve medeniyetin. Hatta insan tekininin. Tarihi yapan iradenin ve kaynağın adı, ruh’tur. Tarih yapan bir insanın, toplumun, medeniyetin ruhu, tarih yapma iradesinin kaynağıdır, temelidir.
Bu kaynak kurutuldu. Bu temel yıkıldı. O yüzden terör bizi esir aldı ya! Bu toplumun ruhu, tarih yapma iradesi ve tarih yapma iradesinin kaynağı, temeli olan ruhu yok edildiği için.
İki asırdır iradesiziz, iki asırdır ruhsuz. Ama farkında bile değiliz bunun.
RUHUNU YİTİREN BİR TOPLUM ZİHNEN KÖLELEŞTİRİLİR KOLAYCA…
Dünyada insanın tahammül edemeyeceği, tahammül etmesi en zor şey, toplumun ruhunu yitirmesidir. Ruhunu yitiren bir toplum içeriden ve dışarıdan her tür saldırıya açık hâle gelir. Ruhunu yitiren bir toplum çok kolay köleleştirilir.
Ruhunu yitiren bir toplumu yok etmek için fiîlî saldırıya ve işgale gerek yoktur. Ruhunu yitiren bir toplum, kültürel olarak sömürgeleştirilir, epistemik olarak teslim alınır, zihnen köleleştirilir.
Bu toprakların çocukları olarak tam bin yıl dünya tarihini biz yaptık. Tarihi biz sürükledik, önümüze katıp biz yürüttük bin yıl. Tarih yapma irademiz, tarih yapma irademizin kaynağı ruhumuz vardı, dipdiriydi ruhumuz. Herkese yer vardı o muazzez ruhun dünyasında. Herkese kol kanat geren herkesi gölgesinde serinleten aziz ve leziz bir ruhtu o.
İşte o ruhu kaybettik biz. Önce kendiliğinden kaybetmeye başladık. Sonra jakoben müdahalelerle yok ettik, bu toplumun ruh köklerini kurutarak…
BİR TOPLUMUN BAŞINA GELEBİLECEK EN BÜYÜK TRAJEDİ, YAŞADIĞI TRAJEDİYİ BİLEMEMESİ
Dünya üzerinde hegemonya kuran Batılılar, bunu “uygar barbarlık düzeni” kurarak gerçeğe dönüştürdüler. Saldırarak, fiilen işgal ederek bütün kıtalara ve okyanuslara, bütün karalara ve denizlere...
Batılıların fiilen işgal etmedikleri, kontrol ve kolonize etmedikleri, doğal kaynaklarını talan etmedikleri, kültürlerini yağmalamadıkları yer kalmadı şu çivisini çıkardıkları ve cehenneme dönüştürdükleri dünyada.
Türkiye hâriç.
Her yeri fiilen işgal ettiler ama Türkiye’yi fiilen değil, zihnen işgal ettiler, bu ülkeyi dışarıdan değil, içeriden ele geçirdiler. Bu ülkeyi Batılılar sömürgeleştirmediler, Batıcılar sömürgeleştirdiler; Batılıların projelerini tepeden jakoben yöntemlerle topluma dayatarak işlediler bu cinayeti. Şimdi de bir marifetmiş gibi övünüyorlar bununla celladına âşık tasmalı çekirgeler!
Batılıların dışarıdan fiilen işgal edemedikleri bu ülkeyi onların gönüllü acenteliğini yapan, tasmalı çekirgelere dönüşen Batıcılar zihnen işgal ettiler: Bu toplumun ruh köklerini kurutarak, tarihini yok ederek, tarih bilincini linç ederek, kültürünün, değerlerinin ve inançlarının temelini oluşturan medeniyet dinamiklerini dinamitleyerek…
Evet, bu ülke fiilen işgal edilmedi, zihnen işgal edildi. Bu zihnî işgal sürüyor hâlâ… İki asır önce başlayan bu zihnî işgal sürüyor…
Öyle bir zihnî işgal yaşıyoruz ki iki asırdır, öylesine kanlı ve kansız prangalar geçirilmiş ki boynumuza, başımıza ne geldiğini, celladına âşık edilen tasmalı çekirgelere dönüştürüldüğümüzü görebilmemiz neredeyse imkânsız artık.
Bu ülkenin kanlı ve kansız prangalarla yaşadığı şeyi özetleyebilecek en güzel cümlelerden biri şu sanırım: Bir toplumun başına gelebilecek en büyük felaket başına ne geldiğini bilememesidir. Daha kötüsü, bilemediğini de bilememesidir. En kötüsü ise, celladına âşık edilmesi, tasmalı çekirgelere dönüştürülmesidir.
Türkiye zihnî işgal altında olduğu için, iki asırdır kansız prangalarla, son yarım asırdır da kanlı prangalarla boğuşuyor ama bu prangaların nereden zuhûr ettiğini, boynumuza nasıl geçirildiğini bilemiyor!
Türkiye’nin iki asırdır yaşadığı zihnî işgal, bizim siyasî olarak -o da kısmen- bağımsız olsak da bize kültürel bir sömürgecilik yaşatıyor ama biz bunu görebilecek gözden de, beyinden de yoksunuz.
Düşünsenize… Adına millî eğitim sistemi dediğiniz bir makina, tastamam makinaya dönüşen ruhsuz mekanizma, bu ülkenin altını oyacak, ülkenin inançlarına, değerlerine, tarihine, kültürüne yabancı hatta düşman nesiller yetiştiriyor!
Bu nasıl “millî” eğitim sistemi: Ülkenin altını oyacak, mankurtlaşan nesiller yetiştiren bir eğitim sisteminin millî olduğu söylenebilir mi?
Bu ülkenin seküler/ köksüz eğitim sistemi, ruhsuz medya rejimi, metamorfoza uğramış kültür ve sanat dünyası, bizim altımızı oyan, ülkesine, değerlerine, inançlarına yabancılaşan hatta düşman hâle gelen mankurtlaşmış nesiller yetiştiriyorsa bu ülke işgal altında değilse, nedir?
Böyle bir ülke savaşmadan kaybedilmiş değil midir? Bu ülkenin bizim kültürel olarak bağımsızlığımızı yitirmemize, epistemik kölelere dönüşmemize, ülkeyi leş kargalarına peşkeş çekmemize yol açan, ülkenin savaşmadan elimizden gitmesini sağlayacak prangalarını söküp atmanın, zihnî işgali durdurmanın zamanı gelmemiş midir -hâlâ?
.15 Temmuz ve ötesi: Direniş ve diriliş ruhunun geleceği
04:0014/07/2025, Pazartesi
G: 14/07/2025, Pazartesi
44
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Türkiye, terör örgütü PKK'ya silah yaktırdı. Tarihî bir sürece şahitlik ediyoruz. Benzersiz bir kardeşlik örneği inşa edilebilir. Tıpkı dün olduğu gibi.
Bu süreç şu temel gerçek üzerinden inşa edilmeli: Selçuk çocukları ile Salahaddin çocukları ne zaman birbirilerine omuz vermişlerse, o zaman tarihin akışını değiştirmişler. Ama öte yandan Selçuk çocukları ile Salahaddin çocukları ne zaman birebirlerine omuz vurmuşlarsa, ikisi de hüsrana uğramaktan kurtulamamışlar ve tarihten çekilmişler.
Bazı çevreler ve kişiler, bu benzersiz süreci, gölgelemek ve hatta baltalamak için yoğun gayret gösterecekler gibi görünüyor.
ÇIKIŞ YOLU: OSMANLI RUHU
İhtiyatla ama yılmadan bu sürecin son noktasına ulaşması için ülkenin bütün kesimleri elini taşın altına koymalı.
Cumhurbaşkanımız Sayın Erdoğan, Kızılcahamam Kampı'nda tarihî bir konuşma yaptı. Ülkemizi ve bölgemizi barış ve kardeşliğin hâkim olacağı bir barış ve kardeşlik kıtasına dönüştürmek için var gücümüzle çalışacağımıza dair güzel, samimi ve sarsıcı cümleler kurdu. Türk, Kürt ve Arap unsurların el ele vererek bunu yeniden başaracaklarını söyledi.
CHP Genel Başkanı Sayın Özgür Özel, inanılmaz bir şekilde çarpıttı bu son söylediğini Erdoğan'ın ve özetle, ümmet bilinci ile değil vatandaşlık bilinci ile hareket etmeliyiz, Erdoğan Arapların hamisi rolü oynuyor, şeklinde talihsiz bir cümle kurdu.
Tam sömürgeci zihniyeti var bu CHP'de. Türkiye’nin Türkler, Araplar ve Kürtlerle birlikte hareket etmesi, bölgeden emperyalistlerin defedilmesi için şarttır. Bundan şikâyet etmek, tam bir akıl tutulmasıdır, sömürgeci İngiliz, Fransız kafasıdır.
Sayın Özgür Özel'in ve CHP'nin zihnine kazıması gereken hayatî gerçek şudur: Emperyalistlerin buradan defedilmesi Türkleri, Kürtleri ve Arapları aynı çatı altında toplayan Osmanlı ruhu ile mümkündür. İslâm'ın kuşatıcı ve kucaklayıcı medeniyet tasavvurunun en son ve en sofistike meyvesi Osmanlı ruhunun altı asır hâkim olduğu bir süre zarfında Türk-Kürt çatışması gibi bir sorun yaşanmadı, yaşanamazdı da.
Osmanlı ruhunun yeşerttiği ümmet ve medeniyet bilinci, herkesi kucaklayan evrensel bir kardeşlik iklimi sunar, ümmet / medeniyet bilincine karşı çıkan, epistemik köle olduğunu ispatlar ve asla barış içinde bir arada yaşama modeli sunamaz. Kucaklayıcı Osmanlı ruhu değil de dışlayıcı primitif laikçilik uygulaması, iki halkı birbirine düşman ettirmeye ve kırdırmaya yol açtı.
Oysa biz bu sorunu ancak yine herkesi kucaklayan herkesin rahat nefes alabileceği Osmanlı ruhu ile çözebiliriz.
MİLLETİN DEVLETİ KURTARMASI
15 Temmuz direnişi, Osmanlı ruhunun dirilmesi ve darbecileri defetmesiydi.
15 Temmuz akşamı saat 21.00'den itibaren bir darbe ve işgal girişimi ile karşı karşıya olduğumuza kesin kanaat getirmiştim. Çeşitli güvenilir kaynaklardan elde ettiğim bilgiler, bu kanaatimi kesin bilgiye ve gerçeğe dönüştürdü.
O andan itibaren sosyal medyadan darbe teşebbüsü olduğunu, insanların sokağa çıkarak darbeye direnmeleri gerektiğini yazdım, kitlelerin darbeye direnmesinde bu çağrılarımın katkısı olduğunu gördüm.
Darbe teşebbüsü üzerine “yukarıdan” gelen talep üzerine Afyon'dan Trabzon'a, Eskişehir'den Erzurum’a ve Elazığ'a kadar karış karış Anadolu'yu dolaştım, meydanlarda mitinglere katıldım, kitlelere coşkulu, etkileyici konuşmalar yaptım darbeye direnilmesi konusunda. Ne yalan söyleyeyim, Millî Mücadele yıllarında Anadolu’yu karış karış dolaşan Mehmet Âkif gibi hissettim bir şehirden diğerine, ülkenin en doğusundan en batısına kadar koştururken…
Dönemin Trabzon Belediye Başkanı, “Hocam, sizin art arda attığınız o tweetleriniz üzerine sokaklara döküldük biz Trabzon’da” demişti.
Türkiye’de bir ilk gerçekleşmişti: Darbeye direnilmişti. Hem de bütün direnişlerde gözlendiği üzere destansı bir şekilde! Tankların altına yatmıştı bu ülkenin güzel, cesuryürek insanları! Darbe olduğunu duyan insanlar, hemen dışarı fırlamıştı evlerinden, kahvelerden, işyerlerinden!
Modern tarihte darbeye direnen tek millet, tek toplum olarak tarihe geçti bu ülkenin çocukları.
Ayrıca gazetede darbeyle ilgili yazdığım yazıda, “Millet, devleti kurtardı” demiştim. Dönemin yöneticileri sıcağı sıcağına kullandı bu ifadeyi konuşmalarında topluma teşekkür ve şükran nişanesi olarak.
Modern tarihte bir askerî darbe ve işgal girişimine direnen tek direniş olarak geçti bu toplumun direnişi kayıtlara.
BENZERSİZ BİR RUH!
Millet, devleti son çeyrek asrında iki defa daha kurtardı: Hem 1999 Marmara Depremi sırasında hem de bu sene 6 Şubat'ta yaşadığımız Pazarcık-Elbistan Depremi sırasında. İlk günlerde bazı yerlerde kısa süreli sorunlar yaşansa da devlet / hükümet, milletin yaralarını sarmak için var gücüyle mücadele etti, gayret gösterdi: Bütün valilikler, belediyeler, kaymakamlıklar seferber edildi, deprem bölgesindeki insanımız kimsesizliğe mahkûm edilmedi.
Hem bu iki büyük depremde hem de 15 Temmuz darbe ve işgal girişimde milletin destansı bir direniş ortaya koyması, depremden ve darbeden doğrudan etkilenen insanımızın yaralarını hızla sarsması, milletin yanı sıra devletin de işi aslâ savsaklamaya kalkışmaması, dünyada hayranlık uyandırdı, büyük takdirle karşılandı.
New York Times gazetesi, iki depremde milletin gösterdiği inanılmaz kardeşlik ruhunu, başka bir toplumda görmenin çok zor olduğunu yazacaktı.
Oysa yakın zamanlarda Amerika'da yaşanan Katrina Kasırgası'nda kaç Amerikan kenti toz olmuş, harabeye dönmüştü! Ne millet ne de devlet yetişebilmişti Amerika'da kentlerin ve insanlarının imdadına! Dünyanın süper gücü Amerika, kasırgaya teslim olmuştu, hem devlet hem de toplum olarak.
Türk toplumu ile Amerikan toplumu arasındaki fark ne peki?
Amerika’da da herhangi bir Batı toplumunda da Türkiye’de olduğu gibi derinlerde kök salan bir kardeşlik, yardımlaşma ve zorluklara direnme iradesi ve ruhu yok.
Basit bir şey değil bu. Bu toplumun, yüzyılların çilesi ile inşa ettiği medeniyet birikiminin sunduğu derûnî ve kuşatıcı medeniyet tecrübesi, dinamizmi ve ruhunun yeri ve zamanı geldiğinde yerinden fırlaması, fışkırması, topluma tarihi yapacak bir irade ve ruh sunması…
TARİHÎ DERİNLİK VE DİRENİŞ RUHU, İRFANÎ DERİNLİK VE DİRİLİŞ RUHU
İşte bu direniş iradesi ve diriliş ruhu, bu toprakların çocuklarının İslâm medeniyetine bin yıl yön ve şekil vermesine imkân tanıyan genetik kültürel kodlarında şifrelenmiş durumda temelde.
Bu toplumun direniş ruhu, göçebe toplumun sunduğu dinamizmin de katkısıyla oluşan tarihî derinliğinden, diriliş ruhu ise özellikle tasavvufta zirveye ulaşan Ehl-i Sünnet'in kazandırdığı otantik / sahici, manevî yaratıcılığı güçlü medeniyet tecrübesinin sunduğu irfanî derinliğinden geliyor.
İbn Haldun'cu perspektif üzerinden giderek, direniş ruhuna neseb asabiyesi, diriliş ruhuna da sebep asabiyesi diyebiliriz.
Şunu söyleyeceğim: Bu toplumdaki direniş ruhu, bu topluma tarihî derinlik perspektifi kazandırıyor, diriliş ruhu da manevî-irfanî derinlik açısı ve açılımı sunuyor.
Eğer bu direniş ve diriliş ruhunu diri tutabilir ve daha da derinlere kök saldırarak diriltebilirsek dün olduğu gibi, gelecek bin yılın tarihini de bizim yapmamızı mümkün kılacak uzun soluklu medeniyet yolculuğuna yeniden biz öncülük edebiliriz. Bunun için -mahşerin beş atlısı olarak adlandırdığım- eğitim başta olmak üzere, gençlik, kültür, medya ve şehircilikte de bu direniş ve diriliş ruhunu hâkim kılacak, günü kurtarmaya değil geleceği kurmaya odaklanacak fikir, oluş ve “varoluş” çilesi çeken öncü kuşakları yetiştirmek zorundayız.
Vesselâm.
.Bir sosyal medya felsefesi ve nextsosyal’in yeri
04:001/08/2025, Cuma
G: 1/08/2025, Cuma
34
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Sosyal medya, kitlelerin afyonu artık. Sosyal medya, aslâ “sosyal” bir medya değil, a-sosyal bir medya!
Koloni koloni büyüyen bir dünya, adına “sosyal medya” dediğimiz mecranın dünyası ve macerası.
Büyüdükçe küçülen, küçüldükçe büyüyen labirente dönüşen bir dünyalar yığını bir dünya.
Yığınların dünyası da diyebilirsiniz siz buna.
Yılgınların.
Yalnızların.
Sosyal medyanın kısmî bir sosyal yanı var: Ama toplumu kucaklaması, toplumun bütününe eşit ses vermesi anlamında “sosyal” değil aslâ. Güçlü olanın haklı olarak görüldüğü Darwinyen dünya sosyal medyanın dünyası. Orman kanunlarının hâkim olduğu barbar bir dünya: Toplumda “parçalar” oluşturması anlamında “sosyal” yalnızca. Tabiî buna ne kadar “sosyal” denebilirse…
Kozmik değil, kaotik bir dünya, sosyal medyanın dünyası; kabilelerin dünyası, sosyal’in değil.
Her tür kabilenin ama!
Kabile, “çete” demek burada.
Yersiz-yurtsuz bir konar göçer, Deleuze’ün deyişiyle, sosyal medyanın taarruzuna maruz kalan kişi.
TOPLUMLARI İSTİKRARSIZLAŞTIRMA VE “UYUTMA”
Sosyal medyanın varlık nedeni, toplumları istikrarsızlaştırarak, sosyal medya devrimlerinin kapısını aralamak ve ülkeleri kolayca karıştırarak daha rahat kontrol ve kolonize etmek. Bunu Ukrayna’dan Gürcistan’a, Brezilya’dan Arjantin’e kadar pek çok yerde denediler ve başardılar emperyalistler.
Mısır’da Arap Sonbaharı ile Türkiye’de de Gezi operasyonu ile denediler bunu Soros çocukları ama başarılı olamadılar.
Sosyal medyanın sosyo-politik işlevi kabaca böyle özetlenebilir.
Bir de sosyal medyanın narkoz etkisi işlevi gören terapik / “uyutucu” boyutu var: Kitleleri labirentin içine çekiyor ve orada ayartarak hayatın sıkıntılarından uzaklaştırıyor sosyal medya.
Böylelikle intihara kadar varan ve çok yaygınlaşan yalnızlaşma sorununun üstünü örtüyor.
Pasif nihilizmi (kitlelerin hayata, dünyaya, insanlığın sorunlarına duyarsız ve kayıtsız kalmalarını sağlayan her tür hedonizm biçimini) alabildiğine yayarak -hem felsefî hem de fiilî anlamda- ontolojik intiharla sonuçlanan aktif nihilizmin önüne geçmeye çalışıyor.
İNSANIN HÂL-İ PÜR MEKÂLİNE DÂİR KISA BİR ENTELEKTÜEL ARKEOLOJİ…
Tam bu noktada, biraz birkaç asır geriye gidip buraya nasıl geldiğimize ve buradan nereye gidebileceğimize dâir kısa, özlü bir entelektüel arkeoloji yapmak yararlı olabilir…
Modernite ile birlikte dış-dünya / görünür / zâhirî dünya kontrol ve kolonize edildi.
Postmodernite ile birlikte insanın iç dünyası / bâtınî dünyası, zihni ve ruhu kontrol ve kolonize edildi.
Modernitenin fiilî sömürgeciliği ve işgali, yerini medyatik, zihnî ve kültürel sömürgeciliğe ve işgale bıraktı.
Modernite, ifrattır.
Postmodernite ise tefrit.
İfrat, abartıdır; insanı putlaştırır.
Tefrit ise ayartıdır; insanı baştan çıkarır.
Modernitede akıl merkeze yerleştirildi.
Postmodernitede aklın yerini algı aldı.
Postmodernite ile birlikte algı, aklı çarmıha gerdi.
Biraz açmak isterim bu kışkırtıcı aforizmayı…
ALGI, AKLI ÇARMIHA GERDİ!
Modern felsefenin ve modern dünyanın mimarı Kant, moderniteyi “insanın ergenlik çağına ulaşması” olarak tarif etmiş, “aklını kullanmaya cesaret et!” diye haykırmıştı sarkastik bir şekilde.
Modernite aklı kutsamıştı.
“Din kilisesi”nin yerini “akıl kilisesi” almıştı.
Bir asır geçmeden Kant’ın epistemolojik iyimserliği, yerini 1848 devrimleriyle birlikte Nietzsche’nin ontolojik kötümserliğine terk etti. Aklın aşırılıkları, akıl tutulmasıyla sonuçlandı, dünya iki cihan savaşıyla tastamam bir cehennemin eşiğine yuvarlandı…
Nietzsche, “Avrupa uygarlığı, ölüler evini andırıyor. Virüs, bütün vücudu kaplamak üzere... Çöl büyüyor! Çöl büyüyor! Böyle giderse, dünyayı iki asır içinde bir yokoluş felâketi bekliyor!” diye uyarmıştı. Nietzsche’nin öngörüsü yarım asır içinde gerçeğe dönüştü.
Dünya iki büyük cihan savaşıyla cehennemin eşiğine sürüklendi.
Şimdi post-truth / hakikat-sonrası çağında yaşıyoruz: Artık sanal gerçek, gerçek gerçek’ten daha gerçek!
Sözün özü, özlü sözü kışkırtıcı bir çağ tanımı olsun:
Algı, aklı çarmıha gerdi!
NEXTSOSYAL SESSİZ DEVRİM YAPIYOR…
Sosyal medyayı sadece bu iki nokta-i nazar’dan değerlendirmek eksik olur. Sosyal medyanın pozitif yanları da var: Kişilerin, öbeklerin, kesimlerin kendilerini ifade etmelerine imkân tanıyor. Labirentin içinde herkese yer var: Ama yeniniz kadar!
Bu açıdan sosyal medyayı kısmen de olsa dönüştürmek, orada çatışma yerine karşılıklı konuşmayı, dinlemeyi, hak-hukuka riayeti eksene alan daha nezih, daha kuşatıcı, daha kucaklayıcı, ön açıcı bir dil geliştirmek de mümkün olabilir.
Genç kuşakların zihinlerini ve zevk biçimlerini okul değil sosyal medya şekillendiriyor.
Mevcut sosyal medya platformları, zihnî işgalin silahlarına dönüşmüş durumda.
Bizim sesimizi, nefesimizi ve ruhumuzu yansıtacak, nezih bir iletişim dili kuracak ve kardeşlik ortamı oluşturacak bir mecra var artık.
Öncü adam Selçuk Bayraktar, @nextsosyal projesi ile mevcut sosyal medyaların kitleleri epistemik kölelere dönüştürerek ve zoraki husumetler icat ederek zihni felçleştirici, iletişimi öldürücü hegemonyasına meydan okuyacak öncü bir platform geliştirdi, çok güzel bir girişime öncülük etti. Tebrik ediyorum yürekten.
Hayırlı olsun.
İletişim alanındaki başka gelişmelerin de habercisi olsun.
Next Sosyal’de yerimizi alalım, güçlü destek verelim, mevcut sosyal medyaların kakofonisine ve ürettiği dekadansa bir son verelim inşallah.
Vesselâm.
.Getto okullar
04:003/08/2025, Pazar
G: 3/08/2025, Pazar
3
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Bugün sütunumda eğitim sistemimizin göz ardı edilen önemli sorunlarından birini mercek altına alan bir yazı yayınlayacağım. MTO’muzun demirbaş talebelerinden Mehmet Varıcı hocamız “getto okullar” kavramlaştırmasıyla eğitimdeki eşitsizlikler sorununu tartışıyor.
Millî Eğitim bürokrasimiz başta olmak üzere ülke yönetimine yön veren bütün elitlerimizin dikkatle okumasını öneriyorum.
***
1 Temmuz sabahı anaokulu kayıtları başladı ama okul kapılarındaki kuyruklar, 30 Haziran ikindisinden itibaren oluşmaya başladı. Kamp sandalyelerini alanlar, geceyi arabalarında geçirenler, okul bahçesine serdikleri örtülerin üstünde sabahlayanlar… Sabah mesai başladığında bazı okullarda kontenjanlar henüz ilk saat dolmadan kapandı. Bu tabloyu sıradan bir kayıt yoğunluğuyla açıklamak mümkün görünmüyor.
Burada tanık olduğumuz şey, basit bir “erken gelen yer bulur” durumu olmasa gerek. Sorunun köklerine indiğimizde, eğitimdeki kamusal erişim sorunu, fırsat eşitsizliği ve toplumsal kutuplaşmanın yeni biçimleriyle karşılaşıyoruz. Ailelerin iyi okul arayışı, temelde çocuğa iyi bir gelecek arayışıdır. Ancak bu gelecek arayışı, giderek az sayıdaki kuruma sıkışıyor. Herkes aynı şeyi istemiyor; ama herkes aynı kurumlara yöneliyor. Bu çelişki, sistemin açmazını açığa vuruyor.
Okullar artık sadece eğitim verilen mekânlar olmaktan çıkmış durumda. Bazıları, belli sosyal çevrelerin buluştuğu, belli ekonomik ya da kültürel sınıfların kümelendiği alanlara dönüşmüş durumda. Okula çocuğunu kaydettiren veli yalnızca eğitim hakkı kullanmıyor; aynı zamanda bir çevreye dahil olma, bir yaşam tarzına tutunma ve bir sosyal kimlik edinme çabası içinde. Okulun adı, fizikî durumu, proje çeşitliliği ya da kadrosu kadar; hatta belki onlardan daha fazla, o okulun çağrıştırdığı “çevre” belirleyici hâle geliyor. Bu da okullar arasında görünmeyen keskin bir ayrışmaya yol açıyor.
Farkında mıyız?
Eğitimde fırsat eşitliği, her dönemde tekrar edilen bir ilke olarak kabul edilir. Ancak bugün, hangi okulun kapısından geçebileceğinizi büyük ölçüde sosyal konumunuz, çevreniz, ilişki ağlarınız ve hatta bazen sabır eşikleriniz belirliyor. Bazı aileler kayıttan haftalar önce görünmez bir önceliğe sahipken, büyük bir çoğunluk sıraya girerek bile aradığı kuruma ulaşamıyor. Bu tablo, okul tercihine dair adaletsizliğin yanı sıra, toplumsal gerilimin çocuklar üzerinden nasıl şekillendiğini de ortaya koyuyor.
Bu manzara, yalnızca velilerle sınırlı kalmıyor; öğretmenleri de etkiliyor. Özellikle sosyal itibarı düşük, fiziki imkânları sınırlı okullarda görev yapan eğitimciler zamanla bir yılgınlık hissine kapılıyor. Öğrencilerinin yaşadığı zorluklarla baş başa kalan öğretmen, kendi emeğinin bir karşılık bulmayacağına inandığında çaba gösterme motivasyonunu da yitiriyor. Bu gerileyiş, çocukların eğitim hakkını doğrudan tehdit eden ciddi bir kırılma noktasıdır. Eğitim politikalarının, bu duygusal tükenmişliğe karşı da bir cevabı olmalı.
Peki, çözüm nerede?
Her şeyden önce, eğitim politikalarının hedefi yalnızca nicelikli birey yetiştirmekle sınırlı kalmamalı, aynı zamanda adil bir toplum inşa etmek olmalı. Okullar arası uçurumlar, kaynak eşitsizlikleri, sosyal kümelenmeler ve erişim engelleri; yalnızca sistemin verimliliğini aşındırmakla kalmıyor, toplumsal huzuru da tehdit ediyor. Bu nedenle kamu kaynaklarının daha adil dağıtılması, öğretmenlerin desteklenmesi, okul çevrelerinin toplumsal çeşitlilikle zenginleşmesi gerekiyor.
Bir çocuğun kaderi, doğduğu semtle, ailesinin çevresiyle ya da sabah kaçta sıraya girdiğiyle şekillenmemeli. Her okul, her aile için güvenilir ve ulaşılabilir bir seçenek olmalı. Bu kolay değil elbet, ama gerekli. Aksi hâlde, eğitim sistemine dair inanç, alt sınıfları da aşarak, orta sınıflarda da hızla aşınıyor.
Eğitim, toplumun en kırılgan alanlarından biridir. Küçük bir eşitsizlik, yıllar boyunca sürecek büyük farklara dönüşebilir. Bugün okul kapılarında oluşan kuyruklar, yalnızca kayıt yoğunluğunu değil; sistemin yapısal gerilimlerini, toplumsal ayrışmanın eğitim yoluyla nasıl derinleştiğini de gösteriyor.
Gerçek bir çözüm, bu eşitsizlikle yüzleşmekten geçiyor. Kayıt masasına ulaşmak için sabahlamak zorunda kalmayan, okulu sosyal çevresine göre seçmek zorunda bırakılmayan, çocuğu için geleceği sıraya girerek aramayan bir toplum, ancak böyle mümkün olur.
.İstanbul Boğazı'nın sırrı Ege'den Karadeniz’e manevi sefer Hakikat ile medeniyetin buluşması
04:0015/08/2025, Cuma
G: 15/08/2025, Cuma
14
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
İstanbul, Osmanlı’nın ruhudur. Tarihî Yarımada da İstanbul'un ruhu. İstanbul üstüne düşünmüyoruz hiç. MTO Azerbaycan temsilcimiz Vuqar Azizov kardeşimiz İstanbul üzerine derin düşünen birkaç yazı kaleme aldı. Bu yazılardan ilkini paylaşıyorum sizlerle. Leziz ve nefis bir yazı bu.
İSTANBUL'UN ÜÇ MANEVÎ MUHAFIZI
Boğaz, Kara Deniz ile Ege arasında akan bir damar; medeniyetin şah damarıdır. Karadeniz’den Ege’ye doğru bir akış vardır, ama aynı zamanda görünmeyen bir ters akış da mevcuttur: Ege’den Karadeniz’e. Bu damar, İstanbul Boğazı, bütün insanlığın şah damarıdır. Burada coğrafya veya biyolojiye girmeye gerek yok; mesele semboliktir.
Karadeniz, her zaman sırlarla örtülü bir deniz olmuştur. Kaderin ve bilinmez hakikatlerin kaynağıdır. Bu sırlar, Ege havuzunda dalgalanarak tüm âlemi besleyecek medeniyet deryasına dönüşür. Ege, kadim medeniyetlerin toplanma havuzudur. İslam’ın kucaklayıcı ruhu dokunduğunda, buradaki bütün medeniyetler kendi derinliğinde yeniden şekillenir. İnsanlık, bu havuzdan beslenerek kendi kemâlinin zirvesine ulaşır. Ancak her medeniyet burada zenginleştikten sonra, yine İslam kanalıyla hakikatine yönelir. Ege’den Karadeniz’e alttan akan bu görünmez akış, tam da budur.
Ege’nin aklı Mısır ve Yunan medeniyetleri olsa da onun zirve noktası İslam’la buluşarak İstanbul’da kemâlini bulur. İstanbul, akleden kalptir; İslam medeniyetinin kalbiydi. Karadeniz ile Ege arasında, İstanbul Boğazı akıl ve duyguları birleştiren şah damardır. Bu damar, dört hakikat erinin manevi muhafazasıyla korunur.
Hakikatten akan akın, peygamberin vahyiyle başlar.
Yuşa Peygamber, iki denizin buluşma noktasının sembolüdür; Melekût ile mülk âleminin kavuşmasının muhafızıdır. Vahiy, hayat demektir.
Hakikatten akan ilâhî nur, derin tarihî zamanlardan geçerek güneye akar ve Marmara’ya geçişte Aziz Mahmud Hüdayi Hazretleri ile buluşur. İbn Arabî’nin sırrı, Hüdayi tarafından Ege’de toplanır. Celvetî tarikatı bu sırla yoğrulmuştur; Ege’nin manevi mirasına hayat verir. Vahdetin bu tecellisi, Ege’deki mirasla buluşur ve Doğunun rüzgârını Batı’dan maddi hayata aktarır. Alttan olan Boğaz’daki akış, bu inşanın terennümüdür.
Boğaz’da bu akış, bir başka muhafız olan Şeyh Yahya Efendi ile buluşur. Onun timsalinde, tevarüs ve temellük edilmiş miras İstanbul’un kalbinden bütün âleme akar. Yahya Efendi’nin vakıf, imaret, medrese ve su yolları gibi faaliyetleri, Ege mirasının hakikatle buluşmasının doğal sonucudur. Beşiktaş, Fatih’in İstanbul’unun maddi planda yeniden inşasının manevi rehberidir. Süleymaniye, Mimar Sinan'ın ruhuna damlayan Yahya Efendi’nin mânâ âleminden bir pınar. Bu pınar, aynı zamanda devletin de omurgasını inşa etti. Mimari ve devlet, aynı maneviyatın tezahürleridir.
İstanbul yalnızca bir şehir değildir; bir mirasın kurucusu ve koruyucusudur. İstanbul’u Balkanlar’a sıkıştırmak, onu Boğaz’dan ayırmak demektir. İstanbul’u bütün okumak gerekir. Balkanlar, İstanbul’un konumlanmasında zemin değil, bu zeminin inşa ettiği zamanın mefhumudur. Bu zaman, Ege’nin manevi mirasına dokunan İslam ruhunun, yani zihnin tecellisidir.
Osmanlı, İstanbul merkezli durgun bir yapı halinde kalmadı. Amacı dünyada sabit bir noktada kalmak değildi. Onu daim canlı, fütüvvet ve cihad ruhuyla dinamik ve hareketli kılmak istiyordu. Çünkü durgun su kokar. İstanbul’da tecelli eden medeniyet mefkuresinin tek gayesi vardı: İnsanı kendi kemâline ulaştırmak.
Bu kemâlin medeniyet ve insan bağlamında temsili, Boğaz’ın son muhafızı Telli Baba’da tecelli etmiştir. Şehadet ve velayetin kavuştuğu nokta; “Eşhedü” sırrının tam tezahür ettiği an buradadır.
Karadeniz’den başlayan su, Ege’de yeniden alttan Karadeniz’e doğru akar. Yuşa Peygamber ile başlayan hakikatin tecellisi, Aziz Mahmud Hüdayi’nin ruhunda vahdetten kesrete doğru açılır. Ege’den tevarüs yaparak yeniden, Yahya Efendi’nin vakıf ve imaret ruhunda temessül eder.
Bu noktada Vahdet-i Vücûd ile Vahdet-i Şuhûd buluşur:
Hüdayi ile vahdetten kesrete bir sefer,
Yahya Efendi ile kesretten vahdete dönüş,
Telli Baba’da ise hakikatle vuslat gerçekleşir.
HZ. EYYÜB EL-ENSÂRÎ: İTANBUL'UN MANEVÎ KAPISI
Aslında, Telli Baba’nın fütüvvet ahlâkı, Yuşa Peygamber’in vahyî dilinin bir sonucudur. Her ikisi de Boğaz’ın muhafızı konumundadır; biri manevi, diğeri maddi plandadır. Aralarında, Aziz Mahmud Hüdayi ve Şeyh Yahya Efendi bulunur; bunlar hakikatin dili ve kelimeleridir.
Boğaz'da böyle bir sır vardır: Kucaklayıcı ve kuşatıcı. Ege’de donuk hale gelen miras, İstanbul’un manevi dokunuşuyla canlanır.
Üsküdar, kalbin ve duyguların dile geldiği mekândır. Beşiktaş ise bu duyguların akıl ile buluşarak inşa ettiği dünyadır.
Bir de dikkatten kaçan bir kapı var. Bu dört muhafızın sırrını açan kapı: Eyüp el-Ensari.
Eyüp el-Ensari, Peygamberimizin Medine’de konakladığı evin manevi ruhunu şehadetle İstanbul’a taşımıştır. Böylece, Medine’nin evini İstanbul’da yeniden kurmuş, bu evi şehrin manevi merkezine yerleştirmiştir. O, bu evin kapısıdır; kapı ise İstanbul’un Fetih Kapısı’nda durur. Bu kapıdan girmek, yalnızca bir şehre adım atmak değil, aynı zamanda bir hakikate giriş demektir. Kapının anahtarı besmeledir; besmele ise niyetin saflığı, amelin ilâhî isimle başlamasıdır. Bu anahtarla kapı açıldığında, fetih gerçekleşir ama bu fetih, yalnızca surların değil, kalplerin fethidir. Eyüp el-Ensari’nin varlığı, İstanbul’un maddi fatihini manevi fetihle tamamlayan mühür gibidir. Medine’de misafirperverliği ile Peygamberi ağırlayan ev sahibi, İstanbul’da tüm ümmeti karşılayan manevi kapıcıya dönüşmüştür. Onun kapısı, Boğaz’daki muhafızların zincirini başlatan niyet eşiğidir; bu eşiği geçmeyen, hakiki fethin anlamına erişemez.
Eyüp el-Ensari, İstanbul’un manevi kapısıdır; anahtarı besmeledir. Bu kapıdan giren, Yuşa’nın hakikatiyle başlar, Hüdayi’nin hikmetiyle genişler, Yahya Efendi’nin imarında vücut bulur ve Telli Baba’nın şehadetiyle tamamlanır.
.Şah damarının tıkanması: İstanbul’da yaşanan ve dünyayı kuşatan kriz
04:0017/08/2025, Pazar
G: 17/08/2025, Pazar
16
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
İstanbul hem medeniyet-kurucu, hem medeniyeti-konumlandırıcı, medeniyetimizin istikametini şaşırmasını önleyecek muhkem adımlara imza atıcı hem de medeniyeti-koruyucu bir şehirdir.
Şu İstanbul bir medeniyet krizi yaşıyor; Ölüm-kalım savaşı veriyor: Yönünü de, yörüngesini de, ruhunu da yitirme tehlikesi ile karşı karşıya. Medeniyet-kurucu, medeniyeti-konumlamdırıcı ve medeniyeti-koruyucu bir şehrin başına gelebilecek en büyük felâket, başına ne geldiğini bilememesidir.
MTO Azerbaycan temsilcisi Vuqar Azizov kardeşimiz İstanbul’un zihnî, manevî, rûhî arkeolojisini yaparak İstanbul’un yaşadığı bu çok yönlü ontolojik-tarihsel krizi teşhis ediyor ve krizin nasıl aşılması gerektiğine ilişkin nefis tespitler sunan leziz bir metinle İstanbul’a sahip çıkmamız gerektiğini haykırıyor… Güzel bir pazar yazısı bu. Zihin açıcı, düşünmeye kışkırtıcı okumalar.
ŞAHDAMARININ TIKANMA SERÜVENİ: İKİ KALP, DÖRT ZİHİN
Çanakkale Boğazı’nda başladı bu hikâye… Fiilen orada yaşandı. Ama mesele yalnızca bir savaş değildi; Çanakkale’ye giden yol uzun ve çetrefilli bir süreçti. Nasıl ki insan bedeni yabancı gıdaları sürekli alırsa zamanla damarları tıkanır, medeniyetler de bünyesine yabancı unsurları fazla aldığında temel hasar görür.
Son iki asırda bünyemize çok sayıda yabancı fikir akımı girdi. Kalp krize girmeden önce sinyal verir; Çanakkale, işte bu sinyalin yankısıydı. Geçilemedi, ama kalpte hasar bıraktı.
Şah damarına, yani medeniyet havuzumuz olan Ege’den gelen akış durmuştu. Bu durgunluk, hakikatten de kopuşu beraberinde getirdi. Şah damarımızın akışı, dört büyük manayı birleştiren tevhid’i temsil ediyordu. Akış durunca tevhid de zedelendi.
Modernitenin unsurları, İslâm medeniyetinin kalbinde tıkanıklık oluşturdu. İstanbul’da, Osmanlı’nın payitahtı, hilâfetin merkezi Müslümanların buluşma noktasında manevî bir kriz başladı. Çanakkale geçilmedi belki, ama kriz İstanbul’u vurdu.
İstanbul’u besleyen mefkure ikiye bölündü: Doğu ve Batı. Onlar da kendi içinde iki zihne ayrıldı; iki kalp, dört zihin…
İKİ “DENİZ”İ BULUŞTURAN BAĞ KOPTU
İki denizin buluşma noktasındaki bağ koptu. Yuşa Peygamber’den gelen hakikat akışı kesildi. Beşiktaş, artık Batı’dan gelen unsurlarla şekillenmeye başladı. Üsküdar ise boynu bükük, Yuşa Tepesi’ne hasretle baktı… Ama o nefes gelmedi. Üsküdar’ın rengi soldu; Beşiktaş ondan yüz çevirdi. Artık inşa eden değil, başkaları tarafından inşa edilen bir hâle geldi. Vahdetten koparıldı.
Ege’nin manevî mirası Aziz Mahmud Hüdayi’den (ks) beslenmez oldu. Bu mânevî kaynak, İslâm’ın ruhundan uzaklaştıkça ihtirasın ve menfaatin eline geçti. Ege’nin cevheri bu zehirle buluştu; kalbi de zehirledi. Telli Baba’nın fütüvvet ve cihad ruhu, Yuşa Tepesi’ne bakarak sönükleşti.
Karadeniz’in üzeri kara bulutlarla örtüldü; hakikatin üzeri örtüldüğü gibi…
Üsküdar yalnızlaştı, Beşiktaş ihtirasın çılgın rüzgârına kapıldı. Yuşa Peygamber’den gelen nefes, bu fırtınalar içinde kayboldu. Ne Hüdayi’nin inşa ettiği vahdet kaldı, ne de Yahya Efendi’nin temelleri… Boğaz, egosantrik dünyanın kavgalarına sahne oldu.
İstanbul kriz geçirdi. Onu ayakta tutan ne bir insan ne de bir kurumdu; onu ayakta tutan Allah’tı. Hâlâ ayakta ise ilâhî bir murad vardır.
İSTANBUL'UN KRİZİ, GAZZE'NİN RUHU VE KUDÜS SEMALARI…
İstanbul, bu krizle ölmedi; ama bünyesindeki yabancı unsurları atmak için çırpınıyor. Kriz tam olarak anlaşılmadı, belki de geç anlaşılacak. Ama o gün geldiğinde İstanbul’a baypas gerekecek.
Peki bu baypas nereden gelecek?
Şu an o damar hazırlanıyor…
Nerede mi?
Gazze’de.
Evet, Gazze’nin ruhu, Kudüs’ün semasından yükselecek. Bu arınmış damar, İstanbul’un kalbine bağlandığında, şah damarının akışı yeniden başlayacak. O zaman Beşiktaş, Üsküdar’a yüzünü dönecek. İki velinin maneviyatı yeniden can verecek. Hakikatten beslenen bu ruh, Ege’nin donmuş mirasını tekrar diriltecek.
Kudüs damarı, tüm dünyayı kuşatacak… İstanbul’un kalbinden.
Peki bu nasıl olacaktır? Bunu da inşaAllah sıradaki Kudüs’le ilgili yazıda yazacağım...
.Baypasın sırrı: Kudüs’ün ruhaniyetinden İstanbul’a hicret
04:0018/08/2025, Pazartesi
G: 18/08/2025, Pazartesi
22
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
İstanbul’un yaşadığı medeniyet krizini Kudüs üzerinden nasıl aşabileceğimize dair nefis bir yazı sunuyorum bugün. MTO Azerbaycan temsilcimiz Vuqar Azizov’un İstanbul’un krizi yazılarının üçüncüsü ve sonuncusuyla sizlerli baş başa bırakıyorum.
***
Baypas olunacak damar, Kudüs’ün ruhaniyetinin İstanbul Boğazı’na bağlanmasıyla mümkündür.
Peki nasıl? Hicretle. Kudüs’ün anlamı, hicretin anlamında saklıdır.
Kudüs, Mekke’den Medine’ye hicretin adıdır. Kuddüs olanın tecellisi… Hakikatin yeryüzündeki arınmasının izdüşümü… İslam ümmeti, tarih boyunca burada imtihan oldu, arındı ve insanlığa hakikatli bir hayat nizamı sundu. Şimdi yine aynı eşiğin önündeyiz. Bu eşik, peygamberî bir sırda gizlidir.
Mekke’den Medine’ye hicretten önce, o büyük gece yolculuğu “İsrâ” vardır. Herkesin bildiği ama sırrına pek az nüfuz ettiği bir hadise… İşte baypasın sırrı, tam da burada saklıdır. İstanbul’un hakikati, anahtarını ancak burada bulabilir.
Bu yolculuk iki eksenlidir:
Yatay eksen:
* Mescid-i Haram’dan Mescid-i Aksâ’ya gece yolculuğu… Afakta bir yolculuk. Gece yolcuları, nefslerinden ve çağın onları kuşatan ağlarından uzaklaşırlar. Dünyada yaşarlar ama dünyayla yaşamazlar.
Dikey eksen:
* Mescid-i Aksâ’dan Mirâc’a yükseliş… Enfüste bir yolculuk. Dünya ağlarını aşanlar, kendi hakikatlerine doğru yükselir. Sadreddin Konevî’nin ifadesiyle, kendi “ayân-ı sabite”sini bulanlar, mirâca erenlerdir.
Mirâc, her insanın arınarak hakikatle buluşmasıdır. Maddi hicretin öncesinde, insanın kendi iç hicretidir. Kudüs, işte bu arınmanın mekânıdır. Peygamber Efendimiz (sav), hicretten önce Kudüs’te, Kuddüs olanın tecellisinde hakikatle buluştu. Medine ise bu manevi hicretin dünyadaki meyvesi oldu.
Burada hicret, artık mekân sınırlarını aşar. Aynı mekânda hicret… İstanbul’un Kuddüs olanla arınması, hicretin hakikatidir. Önce Kudüs, İstanbul’u manevi olarak fethetmelidir. İstanbul, kendi hakikatini ancak Kudüs’ün tecellisinde fark edebilir. Mekke ve Medine aynı mekânda buluşabilir; o mekân İstanbul’dur.
Ama zemini Kudüs’tür.
Mekke’de ümmi olan öncüler, Medine’de ümmet bilincini inşa ettiler. Ümmi olmak, Kuddüs olan Allah’ın tecellisinde arınmaktır.
Bugün Boğaz, tıkanmış durumda. İslam’ın kalbi olan İstanbul kriz yaşıyor. Yeniden hakikatle arınmış bir damara ihtiyaç var. Bu damar, yeni bir nefes getirecek. İstanbul da bir hicrete soyunmalı: Kendinden kendine… Bu ince yol, Kudüs’ten geçiyor. Gazze ise yükselişin bedeli. Kudüs’ün manevi tecellisi, bugün Gazze’de zuhur ediyor.
Yusuf Kaplan hoca’nın dediği gibi: “Gazze bizi kurtaracak, biz Gazze’yi değil.”
Evet, tam da böyle. İslam medeniyeti, yine tıkandığı yerden yükselecek: İstanbul’dan. İstanbul’un ruhu Gazze’de beliriyor ve Kudüs’ün terbiyesinde yoğruluyor. Buradan gelen baypas damarı, boğazdaki manevi akışı yeniden başlatacak.
Bu akış, parçalanmış zihinleri vahdette toplayacak, manevi muhafızlarla korunacaktır. Kudüs, İstanbul’un aynasıdır. Gazze ise, İstanbul’un kendi krizinin bu aynadaki yansımasıdır.
Gazze, Anadolu’nun cephesidir. İstanbul’un hicreti buradan başlamalıdır. Önce Kudüs onu fethedecek, sonra İstanbul, Balkanlar’a, Doğu’ya ve Batı’ya yeniden nizam verecektir.
Bugün Gazze, İstanbul’un dünyaya dalmasının bedelini ödüyor. Ama aynı Gazze, İstanbul’un ayağa kalkması için kendi varlığını feda ederek, Kudüs’ün ruhunda arınmış damarı veriyor. Bu damar, daha güçlü bir damardır; tüm dünyayı yeniden Ege ve Karadeniz’in manevi mirasıyla canlandıracaktır.
Evet… İstanbul bir başkadır. Anadolu’nun irfanı, İstanbul’da yeniden hikmete dönüşmeye gebedir.
.İsrail, Türkiye’ye her an saldırabilir: Güçlü Türkiye için hep birlikte çok iyi hazırlanmalıyız!
04:0012/09/2025, Cuma
G: 12/09/2025, Cuma
48
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
İsrail, serseri mayın gibi: Önüne gelen her ülkeye saldırıyor. Bir Suriye’ye vuruyor, bir Katar’a. Gazze’ye her gün saldırıyor aralıksız, ahlaksızca ve hayasızca.
Dikkatli olmamız gereken bir süreçten geçiyoruz: İsrail Türkiye’ye saldırabilir her ân...
Saldırdığı zaman cevabını en iyi şekilde alacaktır, bunu iyi bilsin.
İsrail medyası ve Siyonistlerin güdümündeki ABD ve Avrupa medyası üzerinden Türkiye’ye saldırının psikolojik zeminini inşa etmeye çalışıyorlar.
Sadece medya üzerinden değil akademi üzerinden de bunu yapmaya çalışıyorlar!
Bunun için de Türkiye’nin Cumhurbaşkanı’nı, Sayın Erdoğan’ı hedef tahtasına yatıran, Türkiye’nin “demokrasiden ve Batı’ya bağımlılıktan çıkan, diktatörlüğe kayan bir ülke olduğunu” anlatan makaleler ve hatta kitaplar yayınlıyorlar.
Pazar günü Belgrad’daydık. Belgrad’ın en iyi kitapçısı Knjizara Akademija’ya uğradık. Türkiye ve özelde de Erdoğan›la ilgili yayınlanan kitaplarda artış olduğu gözlerden kaçmıyor.
Dimitar Bechev isimli şahıs “Turkey under Erdoğan” (Erdoğan Yönetiminde Türkiye” başlıklı taze bir kitap yayınlamış. Kitabın alt başlığı son derece provokatif: “How a Country Turned from Democracy and the West” (Bir Ülkenin Demokrasiden ve Batı’dan Nasıl Döndüğüne Dâir…).
Operasyon kitabı bu!
Üstelik de Yale Üniversitesi’nden yayınlanmış bir kitap! Koskoca üniversitelerin nasıl siyonistlerin kölesi hâline geldiğine bakar mısınız!
Her alanda Batı’dan bağımsızlaşan ve gittikçe güçlenen, özellikle de savunma sanayisinde devrim yaparak yeniden bölge ve dünya gücü olmaya doğru dört nala koşturan Türkiye’ye operasyon çekiyorlar!
TÜRKİYE’YE OPERASYON: ERDOĞAN’DAN SADDAM ÇIKARMAK!
Hedefleri,
1-Erdoğan’dan Saddam icat etmek,
2-Türkiye’yi kuşatmak ve durdurmak -tıpkı Osmanlı gibi-.
Osmanlı hangi gerekçelerle durdurulduysa, Türkiye de aynı gerekçelerle kuşatılmaya ve durdurulmaya çalışılıyor.
Neden?
Şundan elbette ki: Dün, küresel zorbaların ve haydutların önündeki tek güçlü engel bizdik. Bugün de biziz yine; yarın da biz olacağız.
Ama “Hangi biz”? Medeniyet iddialarıyla kuşanan Müslüman Türkiye, elbette ki!
Şunu asla unutmayalım: Osmanlı geçmişini ve aşılamamış muazzam medeniyet birikimini reddetme aymazlığı (salaklığı ve asalaklığı) sergileyen Laik Türkiye değil, yeniden medeniyet iddiasıyla kuşanan, dünyaya yeniden adaleti, hakkaniyeti (hak hukuk sistemini) ve merhameti armağan edecek Müslüman Türkiye’nin gelişi Batılıları çok korkutuyor, korkulu rüyaları oluyor!
Yeniden medeniyet iddialarıyla, dolayısıyla Osmanlı ruhuyla donanan Müslüman Türkiye dünyanın ruhu, mazlumların umudu ve zorbaların kâbusu çünkü. Bunu bizim mankurtlaşmış, celladına aşık tasmalı çekirgelerimiz bilmiyorlar olsalar da Batılılar çok iyi biliyorlar!
O yüzden Batı’dan her bakımdan bağımsızlaşan, Osmanlı ruhuyla donanarak gelen Müslüman Türkiye’den ve Erdoğan’dan hem çok korkuyorlar hem de nefret ediyorlar!
BÜTÜNLEŞMEK VE KENETLENMEK ZORUNDAYIZ!
Küresel konjonktür, Türkiye’nin içeride etle tırnak gibi bütünleşmiş, kemikleşmiş bir toplum yapısı inşa etmesini dayatıyor ama Türkiye’nin birlik, dirlik ve kardeşliğe her zamankinden daha fazla ihtiyaç duyduğu bir zaman diliminde Türkiye’deki kesimler arasında büyük yarılmaların yaşanması, ideolojik/ siyasî fay hatlarının patlaması çok tehlikeli bir gelişmedir.
Türkiye içeride siyasî iç çekişmelere gömülerek başını kuma gömmeye devam ederse ve toplumdaki fay hatları kaşınmaya devam edilirse İsrail haydut devletinin Türkiye’ye saldırısı ve bu saldırıdan sonuç alması için en uygun ortam inşa edilmiş olur! Üstelik de kendi ellerimizle!
O yüzden ne yapıp edip, İsrail’in her an Türkiye’yi vuracağını düşünerek hazırlıklı olmamız ve içerideki kısır siyasî çekişmeleri ve hesaplaşmaları bir an önce terk ederek birlik, dirlik ve kardeşliği pekiştirecek bir yola girmemiz şart!
Bendeniz bir fikir adamı olarak vazifemi yapıyorum. Hükümetiyle muhalefetiyle ülkenin bütün kesimlerini başlarını gömdükleri kumdan çıkmaya ve bizim güçlü, köklü, sınanmış ve herkesin özellikle de Balkanlardaki kardeşlerimizin özlemle beklediği birlikte inşa edeceğimiz medeniyet yürüyüşümüze ve güçlü Türkiye’nin varedilişine hazırlanmamız gerekiyor.
Vesselâm.
.Bir ülkenin eğitim sistemi, o ülkenin altını nasıl oyabilir?
04:0014/09/2025, Pazar
G: 14/09/2025, Pazar
40
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Eğitim, bir medeniyet meselesidir. Medeniyet, bir toplumun geçmişten geleceğe yürümesini sağlayan inançlar ve değerler manzûmesinin hem ifadesidir hem de ifade edicisi.
Bendeniz burada her şeyden önce bu toplumun medeniyet mefkûresi yok edilerek yok olmanın eşiğine sürüklendiğini, bir topluma sadece medeniyet mefkûresinin verebileceği benzersiz iddiaları, rüyaları ve ufku yok edilerek bu toplumun yok olmaya ramak kalan “ilkel / kültürsüz, iddiasız, ruhsuz” bir topluma dönüştürüldüğünü söyleyeceğim.
EĞİTİM BİR MEDENİYET MESELESİDİR
Her toplumun eğitim sistemi, kültür-sanat dünyası ve medya rejimi, o ülkenin geçmişten geleceğe yürümesini sağlayan medeniyet dinamikleri, ilkeleri ve değerleri üzerine inşa edilir.
Fransız eğitim sistemi Fransız değerleri, kültürü, muhayyilesi, iddiaları üzerine inşa edilmiştir. Alman eğitim sistemi de Alman tarihi, kültürü ve değerleri üzerine inşa edilmiştir. Aynı şey İngiltere için de İspanya için de İtalya için de geçerlidir. Aynı şey Çin için de Hindistan için de Japonya için de geçerlidir.
İnsanlık tarihinde çığır açan, öncü işlere imza atan, tarih yapan, tarihin akışını değiştiren her ülkenin eğitim sistemi, kültür, sanat, düşünce ve medya dünyası o ülkenin medeniyet ilkeleri, dinamikleri ve değerleri üzerine inşa edilmiştir. Başka türlüsünü düşünmek cinayettir! Sözgelişi Fransa’nın, Alman veya İngiliz ya da Japon kültürünü, değerlerini taklit etmesini hayal etmek bile ne kadar saçmadır, değil mi!
Elbette ki, ülkeler, medeniyetler, kültürler birbirilerinden ödünç alarak nefes alabilirler ve varlıklarını sürdürebilirler.
Ama taklit ederek değil. Taklit, çürümenin ve yok olmanın başlangıcıdır. Bu dünyaya söyleyecek bir sözü olmayan toplumlar ancak onu bunu taklit ederler.
Ama taklit ederek uzunca bir süre varlığınızı sürdüremezsiniz. Taklit, sizin siz olmadığınızın göstergesidir. Sizin başkası olamayacağınızın da.
Kendi olamayan, başkalarına ne olması gerektiğini söyleyemez. Kendini bilemeyen, kendini bulamayan asla kendi olamaz.
Biz sıradan, nevzuhûr bir toplum değiliz. Biz, dünyaya kültürde, sanatta, düşüncenin her alanında büyük sözler söylemiş, büyük eserler veren büyük öncüler armağan etmiş asil bir medeniyetin çocuklarıyız.
Ama son iki asırdır biz yokuz. Yok oluyoruz...
Sadece Batılıları taklit ediyoruz. Batılılar üretiyor, biz onların ürettiklerini tüketiyoruz her alanda. Onlar teori geliştiriyor, biz onların geliştirdiği teoriyi, kültürü tepe tepe tüketiyoruz sadece.
Batılılar özne, biz nesneyiz. Batılılar gerçek, biz Batılıların gölgesiyiz. Batılılar konuşan, biz ise Batılıların konuştuklarını konuşan palyaçolarız!
Böyle gitmez!
Böyle giderse, bu ülke yok olmaktan kurtulamaz.
Kendi medeniyet değerlerini öğrenemeyen kuşaklar, epistemik kölelere dönüşmekten ve zihnî felçleşme yaşamaktan, sonra da tarihten silinmekten, yok olmaktan kurtulamazlar.
Türkiye’de büyük bir cinayet işleniyor: Tanzimat’tan bu yana aşağılık kompleksiyle yetişen, özgüveni sıfırlanan, Batı kültünün posası çıkmış ürünlerini tüketmeyi, en aşağılık, pespaye değerlerini taklit etmeyi marifet sanan, aslında epistemeik kölelere, tasmalı çekirgelere dönüştüğünü farkedemeyen, dünyaya söyleyecek hiçbir sözü olmayan palyaçolar yetiştiriyoruz sadece.
Ahmet Hamdi Tanpınar’ın çok yerinde ve çığlık atarcasına söylediği gibi medeniyet dinamikleri dinamitlenmiş, kültürü ve değerleri inkâr edilmiş bir toplum ve çocukları, bırakınız dünyaya insanlığın önünü açacak bir şeyler söyleyebilmeyi, kültürel intiharın eşiğine sürüklenmekten bile kurtulamazlar.
ZORUNLU EĞİTİM, SORUNLU EĞİTİMDİR
Bugünkü yazının konusunun kalbine geliyorum şimdi…
Zorunlu eğitim, sorunlu eğitimdir.
Yıllar önce böyle özlü bir cümleyle özetlemiştim bu netameli zorunlu eğitim sorununu.
12 yıllık kesintisiz eğitim, diplomalı işsizler ordusu yetiştiriyor sadece.
O yetmiyormuş gibi bir de üstüne üstlük ülkenin ekonomisine dinamit yerleştiriyor!
Ara eleman bulunamıyor, çoban bile Afganistan’dan ithal ediliyor! Böyle böyle ülkenin sosyolojisine de dinamit yerleştiriliyor!
Yanlış yanlıştır. 28 Şubat ihaneti, İmam Hatip Liseleri’ne darbe vurmaya kalkıştı; vurdu da nitekim. Ama ihanet sadece bununla sınırlı kalmadı. 28 Şubat ihaneti, ülkedeki meslek eğitimini bitirme noktasına getirdi; sonuçta ülkenin sanayisi çökmenin eşiğine sürüklendi, sosyolojisi de alt üst oldu!
Mevcut eğitim sistemi; sömürgeci, ezberci, pozitivist, mankurtlaştırıcı, tarih bilincini linç edici; aşağılık kompleksi tavan yapan; dertsiz, iddiasız, ruhsuz, ülkesine, değerlerine yabancılaşan kuşaklar yetiştirdiği için ülkenin altını oyuyor!
Haykıra haykıra tekrar ediyorum: Mevcut eğitim sistemi, ülkesine, değerlerine yabancılaşmış, ülkesini terk edecek kuşaklar yetiştirerek ülkenin altını oyuyor!
Ülkede AK Parti iktidarda ama eğitim sistemi silme CHP’li yetiştiriyor! Elbette CHP’lisi de olacak, başka siyasî / ideolojik yönelimleri benimseyeni de.
Ama mevcut sistem, baştan sona CHP’li kuşaklar yetiştiriyor. Daha ötesini söylemiyorum. Yassak! Karakter suikastı yapmak için ellerinde balta bekleyen türedileri ters köşe yapacağım!
Ülkede görünüşte AK Parti iktidarda ama gerçekte CHP’nin Kabalist, Sabetayist zihniyeti iktidarda! Kültüre, sanata, sinemaya, müziğe, ülkenin ruh dünyasına bu zihniyet şekil veriyor!
Şöyle bir düşünün lütfen: Bir eğitim sistemi ülkesinin çocuklarına ruh verir; iddia, rüya ve hayal sahibi yapar! Ama bizimkisi ruhunu, iddia, rüya ve hayal görme melekelerini yok eder!
Nedir bu?
İntihardır! Cinayettir! Kültürel soykırımdır!
Yusuf Tekin Bakanımız ve ekibi bu konuda cesur olmalı, dünyanın en iyi eğitimini verecek, kültürüne, tarihine, değerlerine sahip çıkan ve özgüveni yüksek, medeniyet iddiası ve rüyaları olan yeni Sinan’lar, yeni İbn-i Sina’lar, yeni Gazâlî’ler’in tohumlarını ekecek parlak nesiller yetiştirecek bir eğitim modeli geliştirmeye odaklanmalı.
Bu dertlere sahip öncü, dertli insanları bakanlığa taşımalı. Eğitim bürokrasisinden gelen, yıllardır eğitime, kültüre ve gençliğin sorunlarına kafa patlatan Erzincan Valisi Hamza Aydoğdu valimiz gibi.
Sözün özü: Çok büyük bir yanlıştan artık hızla dönülmelidir! Yoksa ortada insan da toplum da ülke de kalmayacak, Allah muhafaza!
Bu kadar sert bir eleştiri yapıyorsun da bir önerin, çıkış yolu tavsiyen var mı, diye soracak olanlara; olmaz olur mu, hem de nasıl, diyerek 81 vilayetimizde ve 60 küsur ülkede birinci sınıf eğitim veren, çağdaş enderunumuz Medeniyet Tasavvuru Okulu (MTO) çalışmamızı hatırlatmakla yetiniyorum.
Vesselâm
.Ekmekle oynamak!
04:0019/09/2025, Cuma
G: 19/09/2025, Cuma
29
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Fahiş fiyat artışları, toplumda helâl-haram ilkelerine dayanan ahlâkî ölçülerin buharlaştığını gösteriyor.
İşte bu çok ürpertici. Bizim dünyaya vereceğimiz en güzel şey, hakka ve hakikate dayalı hukuk anlayışıdır. Hukuku öncelerseniz, sistemi insanın önüne geçirirsiniz ve insanı da, ruhunu da yok edersiniz.
Ahlâk’tan kopuk bir hukuk, makina gibidir; ezer insanı. Önce ahlâk, hayata ruhun ve ölçülerin hâkim olmasının yegâne şartı ve sigortasıdır.
Şimdilerde ekmek zamları aldı başını gidiyor. Ekmek, kutsaldır bizde. Ama ahlâk çöktükçe, çürüme alıp başını gittikçe, toplumun mayası bozuluyor, ekmek değerini, yerini, anlamını ve kutsallığını yitiriyor.
MTO’muzun parlak isimlerinden Mehmet Varıcı hocamız ekmek fiyatlarının gelişigüzel artırılmasının anlamını sorgulayan nefis bir metin yazdı. Her bakımdan doyurucu bir metin bu.
*
AHLÂK VE ÇARŞININ NABZI
Ahlâk kelimesi bugün konuşulduğunda çoğu insanın aklına ilk olarak cinsellik gelir. Oysa ahlâkın mahremiyeti de sınırları içine alan çok geniş bir hinterlanttı vardır. Ticarette, siyasette, komşulukta, sofrada, pazarda, yani hayatın her alanında bir ahlâk ölçüsü vardır. İnsan ilişkilerinde şeffaflık, alım satımda dürüstlük, üretimde hakkaniyet, tüketimde ölçülülük…
Bunların her biri ahlâkın aslî parçalarıdır. Fakat görünür olmadığı için çoğu zaman gündeme gelmez. Bugün toplumun en temel gıdası olan ekmek üzerinden yaşananlar bize ahlâkın bu görünmeyen yüzünü acı biçimde hatırlatıyor. Çünkü ekmeğe dokunmak, aslında rızka dokunmaktır; rızka dokunmak da doğrudan toplumun vicdanına dokunmak demektir.
İslâm medeniyetinin en güçlü damarlarından biri ticaret ahlâkıdır. Peygamber Efendimiz’in (sav) “Doğru ve güvenilir tüccar, peygamberler, sıddıklar ve şehitlerle beraberdir” buyurması boşuna değildir. Osmanlı’da Ahî teşkilatları bu anlayışı çarşı pazara nakşetmiş, her ürüne bir kalite ve ölçü standardı getirmişti. Gramajla oynayan, kaliteden çalan, haksız fiyat koyan esnafın pabucu dama atılır; yani meslekten men edilirdi. Bu sistem, ekonomik düzeni toplumun adalet duygusunu da ayakta tutarak sağlardı.
Bugün geldiğimiz noktada ise kapitalist mantığın hâkimiyeti altında ticaretin ahlâkî zemini zayıfladı. Kâr marjı, piyasa dengesi, maliyet hesabı gibi kavramlar hayatın bir gerçeği olabilir; fakat bunlar ahlâk terazisini bozmamalıdır. Ne yazık ki son yıllarda ekmek fiyatlarında izlenen yöntem, bu terazinin şaştığını gösteriyor.
GRAMAJ OYUNU VE GİZLİ ZAMLAR
Türkiye’nin pek çok ilinde, Sakarya örneğinde çok açık şekilde görüldüğü üzere, ekmek zammı doğrudan yapılmıyor. Önce ekmeğin gramajı artırılıyor; bu artışa bağlı fiyat yükseltiliyor. Vatandaşa, “ekmek büyüdü, fiyatı da arttı” algısı veriliyor. Birkaç ay sonra ise ekmeğin gramajı sessiz sedasız düşürülüyor, fiyat ise aynı kalıyor. Sonuçta ekmek kilo bazında daha pahalıya geliyor. Kısacası, adı konmamış bir zam yapılmış oluyor.
Bu uygulama, iktisat kitaplarında enflasyonla açıklanabilir belki; fakat ahlâk kitabında bunun adı aldatmadır. Çünkü vatandaş fırına girdiğinde fiyatın aynı olduğunu görür, ama aldığı ekmeğin küçüldüğünü çoğu zaman fark etmez. Fark ettiğinde ise güven duygusu sarsılır.
Bu yöntem, tüketicide “aptal yerine konuluyorum” hissi uyandırır. Toplumun mayasını bozan da işte bu güvensizliktir.
TOPLUMSAL YANSIMALAR
Ekmek gramajıyla sürekli oynanması, fiyat istikrarsızlığının yanı sıra hanelerde de düzensizlik doğurur. Özellikle orta ve alt gelirli aileler ekmeği tartarak almaz, adetle alır. Yani “iki ekmek, üç ekmek…” diye hesap yapar. Gramaj değiştiğinde tüketim alışkanlığı bozulur. Daha büyük ekmek alındığında fazlası bayatlar ve israf olur. Daha küçük ekmek alındığında ise karın doymaz, aile bütçesi zorlanır.
Sağlık açısından da dengesizlikler doğar: Kimi zaman fazla kalori tüketilir, kimi zaman eksik beslenilir.
Üstelik bu süreç resmî kurumların onayıyla gerçekleştiğinde mesele sadece ekonomik olmaktan çıkar, ahlâkî bir sorun hâline gelir. Çünkü devletin varlık sebebi vatandaşın güvenini korumaktır. Halkın gözünün önünde gramaj oyunları oynanıyorsa ve buna göz yumuluyorsa, devlet ahlâkı da sorgulanır hâle gelir.
ÖZELEŞTİRİ VE SORUMLULUK
Elbette bütün sorumluluğu fırıncılara ya da odalara yüklemek kolaydır.
Ama tüketici olarak bizler de sorgulamalıyız: Neden gramaj oyunlarına ses çıkarmıyor, sessizce kabulleniyoruz?
Enflasyon eleştirisini dilimize pelesenk ediyoruz ama kendi sofrasındaki ekmek küçülürken susuyoruz. Tepkiden korkan yöneticiler, aynı vatandaşı kandırmakta sakınca görmüyorsa burada bir çelişki vardır. Bu çelişkiyi aşmak için hem kurumların hem de toplumun özeleştiri yapması gerekir.
EKMEĞİN MAYASI, TOPLUMUN MAYASI
Kendi ekmeğiyle oynayan bir toplumun istikrarı bozulur. Bu bozulma önce alışkanlıklarda, sonra güven duygusunda, en sonunda da toplumsal yapıda kendini gösterir.
Tarih bize defalarca göstermiştir: Ahlâkını yitiren toplumlar, ekonomik olarak güçlü görünseler bile çökmeye mahkûmdur. Kur’ân’ın uyarısı açıktır: Yüz çeviren helâk edilir, yerlerine başka bir topluluk getirilir (Muhammed, 47/38).
Bugün gramajıyla oynanan ekmek aslında bize şunu söylüyor: Toplumun mayası bozuluyor. Ekmeğin mayasına katılan her niyet, toplumun mayasını belirler. Eğer ekmekte dürüstlük eksilirse, toplumda da güven eksilir. Eğer ekmekte hile karışırsa, toplumda da istikrar kaybolur.
Ahîlik geleneğinde pabucu dama atılan esnaf, toplumun vicdanında mahkûm olurdu. Biz ise bu mirası ters yüz ederek kullanıyoruz. Oysa belki de Türkiye’nin pabucu, bizzat Allah tarafından dama atılmak üzere. Medyen-Eyke kavimleri gibi… Çünkü ekmeğe dokunan, rızka dokunur; rızka dokunan, Sünnetullaha dokunur. Sünnetullah değişmez, dokunan eller kırılır…
Ekmeği bozulan toplumun mayasının sağlam kalması mümkün mü?
.Medyanın kurduğu dünya: Türk dizlerinde arzu, organsız beden ve duygu sömürüsü
04:0021/09/2025, Pazar
G: 21/09/2025, Pazar
28
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Bin yıl İslâm’ın bayraktarlığını yapan bu toplum, şimdi bütün yerkürede, yerkürenin her yerinde ahlâksızlığın bayraktarlığını yapıyor, ahlâksızlığın zirve yaptığı, ruhumuzu delik deşik eden, kurşuna dizen dizilerle.
Dizi dilini, mantığını, ahlâkını bütün yönleriyle Deleuze’ün felsefesi ışığında ele alan bir metin sunuyorum size. MTO’muzun en parlak isimlerinden Mehmet Varıcı Hocamız’ın derinlikli, düşünmeye kışkırtıcı kaleminden.
İMGENİN TÜKENİŞİ: KOPYA SAHNELERİN ÇOĞALMASI
Ekran bir ışık hüzmesinden fazlası olup görmenin rejimini kuran bir siyasettir. Türkiye’nin dizi sektörü, son yılların en çok konuşulan yapımlarını üretirken aynı anda seyircinin duygu düzenini, aile tasavvurunu ve toplumsal tahayyülünü yeniden kodlayan bir çerçeveleme ekonomisi işletiyor.
Kamera yalnızca kaydetmiyor; seçiyor, dışarıda bırakıyor, yaklaştırıyor, uzaklaştırıyor, hızlandırıyor, donduruyor. Çerçevenin bu seçiciliği, hayatı parçalar hâlinde yeniden tertip eden bir güç hâline geliyor. Bu güç, aileyi yalnızca bir hikâye mekânına dönüştürmüyor; aile imgesinin etrafında toplumsal bir paniği de sürekli kışkırtıyor.
Seyir halindeki çerçeve, çoğu yapımda riskten kaçan bir dramaturjiyle birleşiyor. Bölüm sonu çengeli, sosyal medyada gündem avcılığı, algoritmik ritim… Edebî sabırla büyümesi gereken karakter katları yerine olay üretimi öne çıkıyor. Olay çoğaldıkça anlam sığlaşıyor, ifadeler keskinleşiyor, düşünce köreliyor. Görüntü akışı hızlandıkça, görme derinliği azalıyor. Böylece endüstri, seyirciye sürekli hareket vaat eden ama varoluşsal duruşu erteleyen bir görsel rejim kuruyor.
ÇERÇEVELEME: GÖRÜNÜR OLANIN İDEOLOJİSİ
İmge, düşünceyi açan bir olaydır. Tekrar eden kalıp planlarla kurulan sahneler düşünceyi genişletmek yerine refleks üretir. Sofra, koridor, hastane, nikâh masası, kapı eşiği, yüksek açı dron; hızla tanınan ikonografiler… Bütçe, dekor ve ışık bütün parıltısıyla çalışsa da klişeleşmiş imgeler havuzundan su çekildiğinde anlam kirlenir. İmgeler çoğaldığında ise içerik zayıflar. Hikâye büyüdükçe hakikat uzaklaşır.
İmge, düşünce doğurmadığında tüketim nesnesine dönüşür; seyircinin hafızasında yankı bırakmak yerine, bir sonraki bölüm fragmanına hammadde sağlar. İmge kalabalığı, düşünce kıtlığını örten bir sis gibi çalışır.
Çerçeve, dünyadan bir parçayı seçip diğer her şeyi dışarıda bırakır. Bu dışarıda kalanın hissedilmesi, imkânların alanını belirler. Sektörde yaygınlaşan dar kadraj tercihleri —kapalı mekân yakın planları, sürekli kesmeler, ritmik gerilim efektleri— seyircinin soluk alacağı boşluğu yok eder. Plan içinde düşünceyi açacak “sükût”a yer kalmaz.
Mekân, ilişkiyi besleyen bir topoğrafya olmaktan çıkıp kriz üreten bir sahneye dönüşür. Aile, merhametin ve dayanışmanın ritmini taşıyacak nefesi bulamaz; çerçeve hep gürültüye ayarlı çalışır. Böylece görsel kompozisyon, toplumsal bir önkabulü besler: huzur az, gerilim çok.
Kamera, yalnızca kaydetmez, kriz üreten bir siyaset kurar.
ARZU EKONOMİSİ: MAĞDURİYETİN SONSUZ DÖNGÜSÜ
Dizginlenebildiği ölçüde arzu, fıtrî bir meyil ve meşru yöneliştir; insanı hayra, ıslaha ve ihyaya sevk eden imkân kurucu bir kuvvet. Bu meyil, yeni bağlar kurmaya, yeni yollar denemeye, sözü yeni bir dile taşımaya talip olur.
Güncel dizi ekonomisi çoğu kez bu fıtrî meyli mağduriyet döngüsüne bağlar; ilişkiler kırılgan bir beklenti ekseninde sabitlenir, her bölüm yeni bir yas, yeni bir patlama, yeni bir pişmanlık üretir. Böyle bir kurguda arzu, inşa edeceği alana yönelmek yerine gözyaşı ile suçlama arasında asılı kalır; özgürleştirici enerji melodramın değirmeninde ufalanır. Seyirci, meşru yönelişin açtığı imkânların tadına varmadan bir sonraki bölümün kriz menüsüne sevk edilir. Arzu, bağ ve yol kurma kudretini yitirince tüketim başlar: duygu tüketimi, çatışma tüketimi, söz tüketimi…
Bu döngünün sponsoru yalnızca reyting baskısı olmaz. Sosyal medya kesitleri, gecelik trend listeleri, sahnenin “paylaşılabilirliği” üzerinden işleyen piyasa dili; meşru yönelişin ritmini paylaşım hızına uyarlar.
Yavaş tefekküre ayrılan pay azalır; hızlı tepkiye ayrılan pay artar. Böylece dizi, ahlâk ve hikmet taşıyan bir anlatı üretiminden uzaklaşır; yoğun duygulanımlar imal eden bir bant sistemine dönüşür.
ORGANSIZ BEDENİN ÖNÜNE ÇEKİLEN SETLER
Organsız beden, fıtrata aykırı bir şekilde dayatılmış işlevlerin sökülmesiyle açılan bir oluş düzlemidir. Toplum, bedene roller atfeder: itaat eden, hükmeden, arabulan, susan, bağışlayan… Senaryo bu rolleri çoğu kez kısa vadeli dramatik getiriler için sabitler. Direnen beden için bile rota bellidir: önce yara, sonra ağıt, ardından kısa bir nefes ve yeni bir yara. İsyan, bir imkân üretmek yerine anlatısal bir fonksiyona indirgenir.
Organsız bedenin hedeflediği ahlâki düzlem —yeni bir ilişki biçimi, yeni bir dil, yeni bir zaman— saptırılarak sık sık “ithal başkaldırı”ya dönüşür. Çerçeve, başkaldırıyı gösterir; sistem, başkaldırıyı yeniden markalar. Böylece fıtrî meylin açacağı yol ağları kuruyup gider; kalan, iyi çekilmiş bir acı koreografisi olur.
Organsız bedenin sahici doğumu, seyircinin ritmine de yeni bir zaman armağan eder. Yavaş plan, kesintisiz bakış, suskunluğun plastiği, tekrarın ilkeli kullanımı… Bu araçlar riskli bulunduğu için kenara itilir. Riskten kaçış, sanatta en ağır maliyet kalemidir; çünkü güvenli formül, ilk başta hız kazandırır, orta vadede düşünceyi susturur, uzun vadede seyirciyi yozlaştırır
.İlimden irfana, irfandan hikmete: Dijital Nizamiye’de beş yıllık talebelik muhasebesi
04:0022/09/2025, Pazartesi
G: 22/09/2025, Pazartesi
27
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Medeniyet Tasavvuru Okulu (MTO) beş yaşını doldurdu. Akıl, kalp ve ruh’u aynı anda harekete geçiren, önümüzü açacak öncü kuşakları hazırlayan, adam yetiştirecek adamları yetiştiren çağdaş Enderunumuz olacak bir okul. Dijital Nizamiye’miz MTO.
MTO’da yeni dönem başvuruları başladı. İki ay sürecek bir başvuru sürecine girdik. MTO’ya başvuruların kabul edilmesinin iki şartı var: 100 Kitap Listesi’nin ilk 20 kitabını okumak ve okumaları 4 Renkli Kurşun Kalemle Okuma Tekniği ile yapmak.
MTO’nun ne anlam ifade ettiğini MTO’nun en parlak isimlerinden Bursa temsilcimiz Nuri Gür Bey kardeşimiz yazdı. Ama ne yazış öyle!
Birkaç yazıda bu yazıyı paylaşacağım. Zihin açıcı okumalar.
***
Beş yıldır bu yolun talebesiyim; öyle bir yol ki, insanın zihnini, kalbini ve ruhunu aynı anda eğitiyor. İlk adımı attığımda elimde kitaplar, gözümde umutlar, içimde ise hem merak hem de tedirginlik vardı. Biliyordum ki, ilim bana sadece bilgi sunmayacak; hayatımı yeniden kuracak, düşünce ufkumu genişletecek, ruhuma da yeni bir derinlik kazandıracaktı. O gün bugündür, her kitapla birlikte biraz daha büyüdüm, biraz daha sarsıldım, biraz daha olgunlaştım. İlk günlerde okuduğum cümleleri anlamakta zorlandığım zamanlar oldu; ama sonra fark ettim ki, o cümleler aslında benim içimdeki boşluklara değiyor, kalbimin karanlık odalarını aydınlatıyordu. Benim için bu yolculuk, bir okuma serüveni, bir medreseye kapanmış gibi yıllar süren bir talim oldu.
İlk derste Yusuf Kaplan Hocamız’ın üstüne basa basa bahsettiği üç temel kavram vardı. Mekke / ilim: bana öğreten, Medine / irfan: gönlüme işleten, Medeniyet / hikmet: ufkumu açan, hayatıma birer işaret taşı gibi yerleşti. İlim, aklıma yön veren bir ışık oldu; irfan, kalbimi terbiye eden bir şefkat; hikmet ise ruhumun ufkunu genişleten bir ufuk. İlk yıllarda okuduğum Sezai Karakoç’un İslâm’ın Dirilişi kitabı, bana bir düşünürün çağrısını, diriliş manifestosunu sundu. O sayfalarda gördüğüm şey, imanla yoğrulmuş bir gençliğin inşasıydı. Necip Fazıl’ın İdeolocya Örgüsü ise kafamda dağınık duran düşünceleri bir araya toplayan, onlara bir sistem ruhu kazandıran ilk metin oldu. Onun öfkeli ama derin cümlelerinde, hakikate giden yolun bir inat, bir direniş, bir örgü olduğunu öğrendim.
Sonra Cemil Meriç’in Bu Ülke’siyle karşılaştım. O kitap bana baktığım şeyin aslında sadece bir coğrafya olmadığını gösterdi; bir ülke, bir tarih, bir dil, bir kültür, bir ruh demekti. Meriç, bana bakışın önemini öğretti. İnsan bazen dünyayı başkasının gözünden görür; işte o an, kendi ülkesine, kendi geçmişine yabancılaşır. Bu yabancılaşmayı fark ettiğimde, ilmin hem öğrenmek hem ait olmak demek olduğunu kavradım.
Mustafa Kutlu’nun hikâyeleri ise bana başka bir şey öğretti: ilim, sokakta yürüyen adamın, köyde sabah namazına kalkan annenin, tren yolculuğunda yanına oturan yolcunun da hikâyesinde vardır. Uzun Hikâye’yi okurken, bir insanın gurbet içinde taşıdığı değerlerin nasıl canlı kalabildiğini gördüm. Kutlu bana ilmin aslında hayatın içinde saklı olduğunu fısıldadı; kütüphanelerde, evlerin avlularında, tarlaların kenarında, çocukların gülüşünde ilim vardı.
Bu kitaplarla birlikte, Mekke’nin bana sunduğu “ilim” kavramı ete kemiğe bürünmeye başladı. Âlimlerin izinde bilmek, zihnin asıllarına nüfuz etmek, aklı kullanmak, tevarüs edilmiş bir mirası öğrenmek demekti. Ama aynı zamanda bu ilmin, tenzih ile temizlenmiş bir akideye bağlanması gerekiyordu. Ben basireti ilk defa o satırlarda hissettim: bir şeye sadece bakmakla yetinmeyip, onun arkasındaki anlamı görme yetisi. Epistemoloji kelimesini ilk defa duyduğumda soğuk bir akademik terim gibi gelmişti, ama sonra anladım ki, epistemoloji aslında “bilmenin hakikatini bilmek”tir. İşte bu yüzden Mekke bana bilginin izzetini ve celâlini öğretti.
Ne var ki, yolculuk sadece ilimle sınırlı değildi. İlim bana yön verdi, ama yetmedi; kalbimin de terbiye edilmesi gerekiyordu. İşte o anda Medine ufku açıldı. İrfan, bana bulmayı, usûlü, kalbin derinliğini, temellük ve özümsemeyi öğretti. Kalbime doğru inen her satırda, ruhumun farklı odaları aydınlandı. Nurettin Topçu’nun maarif üzerine yazdıkları, bana kalbin terbiyesini gösterdi: okul bilgi veren, ruhu yoğuran bir mekândı. Aliya İzzetbegoviç’in köprü kuran bakışında, Doğu ile Batı arasındaki gerilimin aslında insanın içindeki akıl ve kalp gerilimi olduğunu fark ettim. Bu, irfanın bana öğrettiği ilk şeydi: kalp olmadan bilgi taş kesilir.
Ve nihayetinde, medeniyetin bana sunduğu hikmet ufku açıldığında, anladım ki bu yolculuk bir insan olma yolculuğudur. Hakîm olmak, bilmek ya da bulmak; olmak, zamanın içinden vusûle ermek demekti. Hikmet bana ruhu, temessülü, örneklemeyi, insanı, tevhidi, uhuvveti öğretti. Tanpınar’ın zaman anlayışında, Burckhardt’ın sanat yorumunda, Cansever’in şehir estetiğinde hep aynı hakikati gördüm: medeniyet, insanda kemale ulaşan bir ihsan yoludur.
Şimdi geriye dönüp bakıyorum da Mekke bana ilmi, Medine bana irfanı, medeniyet bana hikmeti öğretti. Ama bu kavramlar benim hayatıma sirayet etmiş işaret taşları. İlim bana aklımı, irfan bana kalbimi, hikmet bana ruhumu verdi. Her biriyle ayrı ayrı yüzleşirken, Yusuf Kaplan Hocamız’ın işaret ettiği “Medeniyet Tasavvuru”nun aslında bir insan inşası olduğunu fark ettim. Beş yıldır bu dijital nizamiyenin talebesiyim; bu kapı bana hem ders hem hayat verdi.
.İlimden irfana, irfandan hikmete: Dijital Nizamiye’de beş yıllık talebelik muhasebesi (2)
04:0028/09/2025, Pazar
G: 28/09/2025, Pazar
20
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Medeniyet Tasavvuru Okulu (MTO) beş yaşını doldurdu. Akıl, kalp ve ruhu aynı anda harekete geçiren, önümüzü açacak öncü kuşakları, adam yetiştirecek adamları yetiştiren çağdaş Enderunumuz olacak bir okul. Dijital Nizamiye'miz MTO.
MTO'da yeni dönem başvuruları başladı. İki ay sürecek bir başvuru sürecine girdik. MTO'ya başvuruların kabul edilmesinin iki şartı var: 100 Kitap Listesi'nin ilk 20 kitabını okumak ve okumaları 4 Renkli Kurşun Kalemle Okuma Tekniği ile yapmak.
MTO'nun ne anlam ifade ettiğini MTO'nun en parlak isimlerinden Bursa temsilcimiz Nuri Gür Bey kardeşimiz yazdı. Nefis bir yazı oldu yine.
Birkaç yazıda bu güzel yazıyı paylaşacağım. Zihin açıcı okumalar.
MEKKE SÜRECİ = ZİHNİ İNŞA / BİLME YOLCULUĞU
İlimle ilk karşılaşmalarımda, kendimi bir bakıma hem şaşkın hem de aç bir halde buldum. Kütüphanede önümde duran kitap yığınları, kağıt ve mürekkepten ziyade; onlar, bir insanın zihnini yeniden yoğuracak, düşünce yollarını açacak birer damardı. Gece yarısı kitapların arasında kaybolduğumda, bazen göz kapaklarım ağırlaşırdı ama bir cümle gelir, zihnimi öyle bir sarsardı ki, bütün uykum kaçar, sabaha kadar o cümleyi içimde döndürürdüm. İşte Mekke bana bu hali öğretti: ilim insana kendisini yeniden kurduran bir nefesti.
Sezai Karakoç’un Diriliş Neslinin Amentüsü ile başlayan serüvenimde, imanla ilmin nasıl birbirine kenetlendiğini gördüm. Karakoç’un sarsıcı satırlarında, bir neslin ayağa kalkışını, benim kendi ruhumun silkinişini hissettim. O gün anladım ki, ilim insanın aslına dair bir hatırlatmadır. Necip Fazıl’ın İdeolocya Örgüsü ise, kafamdaki dağınık taşları bir mimar titizliğiyle yerleştirdi. Onun öfkeli ama sistemli dili bana, ilmin celâl tarafını gösterdi: bilgi aynı zamanda mücadeleydi, tavırdı, dik duruştu.
Cemil Meriç’in Bu Ülkesi ise bambaşka bir pencere açtı. Onu okurken gözümün önüne kendi çocukluğum geldi. Bir köy odasında, eski bir radyodan gelen cızırtılı seslerle büyüyen bir çocuğun aslında bir ülkenin kaderini nasıl sırtlandığını fark ettim. Meriç bana, ilmin asıl meselesinin “ait olmak” olduğunu öğretti. İlim, köksüzlüğü gideren bir bağdı; kendi dilime, kendi tarihime, kendi ruh köklerime yeniden bakmayı öğrendim.
Mustafa Kutlu’nun hikâyeleri, bana ilmin sokaktaki yüzünü gösterdi. Yoksulluk İçimizde ya da Uzun Hikâye’yi elimde tuttuğumda, sanki köy kahvesinde oturmuş, bir ihtiyarın anlattıklarını dinliyordum. Kutlu’nun cümleleri, bana bilginin sıradan insanların yaşamlarında saklı olduğunu fısıldadı. İlim, orada, sabah namazına kalkıp dükkanını açan esnafın yüzünde, anne duasında, tren yolculuğunda yanına oturan yolcunun gözlerinde parıldıyordu.
Mekke’nin bana verdiği bu ilim ikliminde, kavramlar da birer işaret taşı gibi önüme serildi: Âlim olmak çok bilmek, bildiğini akîdeyle temellendirmekti. Bilme, zihnin karanlık odalarını ışığa açmak demekti. Zihin, bana aslımı hatırlatan bir pusula oldu. Asıl dediğim şey, köklerimdi; akıl ise o köklerin dallara uzanma kudretiydi. Tevarüs, bana geçmişten aldığım mirası öğretti; öğrenme, o mirası yeniden yoğurma çabasıydı. Vücut, bilginin ete kemiğe bürünmüş haliydi. Akîde, bilginin imanla bağ kurmasıydı.
Tenzih kavramını ilk defa gerçekten hissettiğimde, bilginin kirlenmiş halinden arındırılması gerektiğini anladım. Basiret, görünenin ardındaki hakikati görmekti. Epistemoloji, soğuk bir kavram gibi dursa da “bilmenin hakikatini bilmek” olarak içime yerleşti. Fikir, zihnimde doğan ilk kıvılcım oldu. Ribat, bağ kurmak demekti; kitabı okurken, o kitapla kurduğum bağın aslında bir ribat olduğunu hissettim. Kitap, bana sadece satırları değil, hayatı açtı. Celâl, bilginin haşmetiydi; bazen yakıcı, bazen sarsıcı ama her daim uyandırıcı.
Bütün bu kavramlar, sadece teorik sözler gibi durmadı; hepsi yaşadığım bir deneyime dönüştü. Bir gece, Kutlu’nun hikâyesinde bir yolcunun gözyaşını okurken, kendi gözümden bir damla düştü; o an ilmin kalbe de dokunduğunu gördüm. Bir sabah, Meriç’in sert bir cümlesiyle irkildiğimde, zihnimin perdelerinin açıldığını hissettim. Karakoç’un “diriliş” çağrısını duyduğumda, kendi gençliğimle hesaplaştım. Necip Fazıl’ın kavgasını hissettiğimde, “bilginin de kavga ettiği” bir hayatı kabul ettim.
TÜRKİYE'NİN MAARİF DAVASI VE OKULSUZ TOPLUM
Mekke bana, ilmin insanı yoğuran bir hamur olduğunu öğretti. Âlimin yükü ağırdı; çünkü onun bildiği şey, aynı zamanda yaşamak zorunda olduğu şeydi. Ben de öğrendim ki, ilim insana sorumluluk yükler; bildikçe susamaz, gördükçe gözlerini kapatamazsın. Bu yüzden Mekke’de öğrendiğim ilim, beni daha uykusuz, daha sancılı, ama aynı zamanda daha diri bir insana dönüştürdü.
İlim bana zihnimi kurmayı öğretti, ama bir yerden sonra fark ettim ki, zihnim tek başına yürüyemiyor. Bilginin haşmetli yükü, kalbimin omuzlarına dokunmadıkça bir şeyler eksik kalıyor. İşte o boşluk, Medine’nin bana açtığı kapıyla doldu. Medine’nin irfan iklimi, bana kalbin yolunu, usûlün zarafetini, özümsemenin sabrını, ruhun derinliğini öğretti. Burada öğrendim ki, ilim insana dik durmayı öğretir, irfan ise eğilmeyi. İlim göz açar, irfan gözyaşı döktürür.
Nurettin Topçu’nun Türkiye’nin Maarif Davası elimdeyken, odamın sessizliğinde masanın üzerinde bir bardak çayın buharı yükseliyordu. Satırları okurken içimde garip bir hüzün vardı. Çünkü Topçu, maarifi sadece okul sıralarına, müfredatlara, ders kitaplarına indirmiyordu; o, maarifi ruhun terbiyesiyle bir görüyordu. O sayfaları okurken, kendi öğrencilik günlerim gözümün önüne geldi: kalabalık sınıflar, ezberlenmiş formüller, ama eksik bir şey vardı; kalbimize dokunan bir nefes yoktu. Topçu’nun “maarif ruhu terbiye etmektir” sözüne rastladığımda, uzun uzun masaya kapanıp düşündüm. Kalbimin derinliklerinden gelen bir sızıyla, “ben nasıl bir maarifin talebesiyim?” diye sordum.
Aliya İzzetbegoviç’in Doğu ve Batı Arasında İslâm’ını okurken ise, farklı bir köprüden geçiyordum. Aliya, bana iki dünyanın gerilimini anlattığında, ben kendi içimdeki gerilimi fark ettim: aklım Batı’nın disiplinini istiyor, kalbim Doğu’nun merhametini arıyordu. Aliya’nın o yalın ama derin satırlarını okuduğum bir akşam, pencereden sızan ışıkla kitabın gölgesi masaya düşüyordu. O an düşündüm: “Belki de insanın içindeki asıl yolculuk, bu iki kıyı arasında gidip gelmektir.” Aliya bana, irfanın köprü olduğunu öğretti: kalple aklı, Doğu ile Batı’yı, geçmiş ile geleceği bağlayan köprü.
Ivan Illich’in Okulsuz Toplum kitabını elime aldığımda, zihnimde bir sürü soru belirdi. O, modern eğitimin zincirlerini kırıyordu. Bense kitabı okurken lise yıllarıma gittim: uzun koridorlarda tek tip kıyafetlerle yürüyen, aynı şeyleri ezberleyen, aynı sınavlara giren öğrenciler… O sayfalarda kendi geçmişimin izdüşümünü gördüm. Illich bana irfanın, bilginin sunuluş biçimiyle de ilgili olduğunu öğretti. Kitabı kapatıp odanın içinde volta attım. Sonra defterime şu cümleyi yazdım: “İrfan, sadece öğrenilen şey değil, öğrenmenin adabıdır
.İlimden irfana, irfandan hikmete: Dijital Nizamiye’de beş yıllık talebelik muhasebesi (3)
04:0029/09/2025, Pazartesi
G: 29/09/2025, Pazartesi
14
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Medeniyet Tasavvuru Okulu MTO'da yeni dönem başvuruları başladı. MTO'ya başvuruların kabul edilmesinin iki şartı var: 100 Kitap Listesi'nin ilk 20 kitabını okumak ve okumaları 4 Renkli Kurşun Kalemle Okuma Tekniği ile yapmak.
MTO'nun ne anlam ifade ettiğini MTO'da verdiğimiz dersler ve okuttuğumuz 100 Kitap Listesi'ndeki kitapları bizim ilim, irfan ve hikmet sütunları olarak adlandırdığımız üç aşamalı medeniyet tasavvurumuz ışığında okuma çabasını ortaya koyan MTO'nun en parlak isimlerinden Bursa temsilcimiz Nuri Gür Bey kardeşimiz yazdı. Bu güzel yazının üçüncü bölümünü bugün sizlerle paylaşacağım. Zihin açıcı okumalar.
İRFAN'SIZ İLİM YÜKTÜR
Yusuf el-Karadâvî’nin Sünneti Anlamada Yöntem kitabında durup düşündüğümde, kalbimin tesbih taneleri gibi bir bir söküldüğünü hissettim. Sünneti anlamak, hadisleri toplamaktan ziyade; onların arkasındaki ruhu görmekti. Bu kitap bana irtibat kurmayı öğretti: satırla kalp arasında, geçmişle bugün arasında, ârifle talebe arasında kurulan bağ. Mîzan kelimesi o an içime işledi. Bir akşam namazından sonra kitabın sayfalarını çevirirken, dengeli bir hayatın ne demek olduğunu düşündüm. İrfan, dengedir dedim kendi kendime: kalple akıl, ruhla beden, geçmişle gelecek arasında kurulan mîzan.
Medine bana, ârif olmanın arayışını öğretti. Bulma, aslında kaybolmadan olmuyordu. Usûl, işin adabını; kalp, işin özünü; temellük, hakikati sahiplenmeyi; özümseme, bilginin ete kemiğe bürünmesini; ruh, bütün bunların nefesini verdi. İrfanın yolunda ahlak, insanın dış yüzünü güzelleştirirken; teşbih, kalbin içini parlatıyordu.
Feraset, kalabalık içinde doğruyu seçme yetisiydi. Fenomenoloji kavramını kitaplardan öğrenirken, aslında yaşadığım her olayı “bir fenomen” gibi görmeyi denedim: anamın bana bakışını, sabah ezanının sessizliğini, bir çocuğun gülüşünü… Zikir, bütün bunların içinde Allah’ı hatırlamaktı. İrtibat, hem insanla, hem eşyayla kurulan bağdı. Mîzan, hayatın terazisiydi. Cemal, hakikatin güzellik yüzüydü.
O günlerde defterime sık sık şunu yazıyordum: “İrfan olmadan ilim yük olur.” Çünkü ilim, kalbe inmezse insanı kibirli yapıyordu. Ama irfan, o yükü rahmete dönüştürüyordu. Bir gece, Topçu’nun maarif satırlarını okurken gözlerim doldu; sabaha kadar uyuyamadım. Çünkü hissettim ki, benim asıl eksikliğim irfan eksikliğiydi.
Medine’nin bana öğrettiği şey, kalbin terbiyesi oldu. Kalp, usûlle, özümsemeyle, ruhla yoğruldukça insan başka bir insana dönüşüyordu. O an anladım ki, Mekke’nin bana verdiği ilim, Medine’nin bana sunduğu irfanla tamamlanıyordu. Ve ben, artık bilen, hisseden, bulduğu hakikati özümseyen bir talebe olmaya doğru adım atıyordum.
HİKMET'E AÇILAN KAPI, YOLCULUĞUN EN SARSICI YANI
Hikmete doğru açılan kapı, benim için yolculuğun en sarsıcı ama aynı zamanda en ferahlatıcı durağı oldu. Hikmet, hem aklın ve kalbin topladıklarını düzenleyen bir kavram, hem de varoluşun bütünüyle yüzleşmekti. İlim bana bilgiyi verdi, irfan kalbime derinlik kattı, ama hikmet bana zamanı, insanı, hayatı bütün halinde görmeyi öğretti. Ve ben, hikmeti ararken, kitapların bana açtığı ufkun aslında kendi hayatımın en derin sorularına cevap verdiğini fark ettim.
Bir gece, Arnold Toynbee’nin medeniyetlerin doğuş ve çöküş üzerine yazdıklarını okurken, kendimi uzun bir yolculuğun ortasında hissettim. Sanki ben de bir medeniyetin kaderine tanıklık eden seyyah gibiydim. Toynbee bana, tarihin sadece geçmişte olup biten olaylar olmadığını, bir medeniyetin kalp atışlarını, yükselişlerini ve düşüşlerini dinlemek olduğunu öğretti. O satırları okurken, bir an için kendi ömrümü düşündüm: çocukluk, gençlik, olgunluk… Bir medeniyetin devridaimi aslında bir insanın ömründen farksızdı. O an “olma” kelimesi zihnime çakıldı. Çünkü hikmet, varlığın bütün evrelerini olma eyleminde kavramaktı.
Fernand Braudel’in Uygarlıkların Gramerinde zamanın katmanlarını okuduğumda, gece lambasının altında sayfaların gölgesi odama vuruyordu. O an fark ettim ki, zaman sadece takvim yapraklarında ilerleyen bir çizgi değildi. Braudel’in dediği gibi, bir günün ritmi başka, bir asrın ritmi başkaydı. Zaman, hikmetin en büyük öğretmeniydi. Ben de kendi hayatımın zaman katmanlarını düşündüm: günlerimin tekrarlarını, yıllarımın değişimlerini, ömrümün yavaş yavaş açılan katlarını… Hikmet bana, vusûlün yani varılacak yerin aslında zamanla yoğrulmuş bir yolculuk olduğunu öğretti.
Edward Said’in Şarkiyatçılık’ı ise bana başka bir ders verdi: Batı’nın gözüyle bakıldığında Doğu hep bir öteki, hep bir eksik olarak resmediliyordu. O kitabı okurken bir yabancı gibi hissettim; sanki kendi evimdeyim ama başkasının gözünden bana bakılıyor. İşte o an “Rububiyet” kavramını düşündüm: insan Rabbi’ne ait olduğunu unuttuğunda, başkalarının gözünde eriyip gidiyordu. Tevhid, bu yüzden hikmetin kalbiydi. Çünkü hikmet, insanı parçalanmış kimliklerden kurtarıp, birliğe çağırıyordu.
.Dünyanın gelecek yüzyılını İngilizler inşa ediyor; İngilizler değil biz yapmalıyız bunu!
04:0010/10/2025, Cuma
G: 10/10/2025, Cuma
36
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Hamas-İsrail arasındaki ateşkes ve barış görüşmelerinin Kahire'de yapılması, Kahire tarafından organize edildiği ve yönlendirildiği anlamına gelir mi?
İlk bakışta evet; ama bölgenin jeo-politik ve jeo-stratejik haritalarının kimler tarafından şekillendirildiğini biliyorsanız, hayır; Kahire’de de düzenleniyor olsa bu barış görüşmelerinin Kahire tarafından düzenlendiği anlamına gelmez.
Peki kim tarafından düzenlendiği anlamına gelir öyleyse?
İngilizler!
Mısır, İngilizlerin gölgesindedir ve gölgesidir çünkü.
Yahudileri İngilizler ayartı, kışkırttı. Gazze, İngilizlerin uzun vadeli müdahalesidir ve darbesidir Yahudilere -oraya yerleştirdikleri ve sınırlarını fazlasıyla aşan İsrail'e! (Bu meseleyi ayrıca yazacağım).
Yahudileri oraya İngilizler yerleştirdiler, Yahudi devletini İngilizler kurdurdular!
Böylelikle bir taşla birkaç kuş birden vurmuş oldular: Hem Avrupa'nın başına bela olan Yahudileri Avrupa’dan uzaklaştırdılar hem İslâm dünyasının tam kalbinde bir Yahudi devleti kurdurarak yok ettikleri hilâfetin yeniden bölgenin ve dünyanın kaderini şekillendirecek tartışmasız bir güç, benzersiz bir küresel oyun kurucu aktör ve kaynak olarak tarihi yapacak bir konuma yeniden gelebilmesinin önünü İngilizler tıkadılar.
Hilâfeti bu sebeple yok ettiler ve daha çok da hilâfeti tam da bu yüzden Türklerin elinden aldılar, İslâm dünyasının iki anlamıyla başsız (hem hilâfetsiz hem de İslâm dünyasının bin yıldır başı, kolu, kanadı rolünü Avrupalılara kâbuslar gördürtecek kadar muhteşem bir şekilde oynayan Türklersiz) bıraktılar.
Ama oyun buraya kadardı. Bu oyun yarıda kalacak, sona erecekti er ya da geç ama bir gün mutlaka.
Şu an bölgenin en kritik meselesinde barış görüşmelerinin İslâm dünyasının hilâfet merkezi olmasa da lideri ve merkez üssü olan İstanbul'da değil de İngilizlerin güdümündeki Kahire’de yapılması burada İngilizlerin yeniden oyun kurucu rol oynamaya başladıklarının ve bölgenin kaderinin Türkiye tarafından şekillendirilmesinin önünün tıkanmaya çalışılmasının bir işareti olduğunu gösterir diye düşünüyorum.
İslâm dünyasının en büyük ve âcil sorunlarından birinin İstanbul'un kardeşi Kahire’de görüşülmesi beni ziyadesiyle memnun eder normal şartlarda. İstanbul Kahire'dir, Kahire de İstanbul’dur benim zihnimde.
Ama gerçekte, Kahire, kendinde değil, özgür değil, Londra'nın kontrolünde. Kahire’ye neredeyse iki asırdır Londra hükmediyor, Londra çeki düzen veriyor, payitaht-ı hilâfet İslâmbol değil.
Kahire, İstanbul’dan süt emmiyor. Her şeye rağmen Müslümanlarının umut bağladığı İslâm'ın koruyucu kaynağı, son kalesi Türkiye’nin ruhu İstanbul'dan süt ememiyor maalesef. İstanbul bilfiil ruhunu yitirmiş olabilir ya da daha doğru bir ifadeyle İstanbul darbe yemiş olabilir ama İstanbul İslâm'ın son kalesi Müslüman Türkiye’nin ruhudur, bilkuvve de olsa. Bu bilkuvve hâli zaman zaman bilfiil ruha dönüşmüyor da değil hani!
Ama şunu unutmayalım: İstanbul hem coğrafî konumu, stratejik yeri ve değeri, hem de bütün Müslümanları câzibe merkezi, temel buluşma ve kavşak noktası olması özelliğini koruyor.
İsmail Hakkı Bursevî Hazretleri’nin İstanbul'u Allah Teâlâ’nın el-Câmi'” ism-i şerifinin mazhargâhı olarak tarif etmesi boşuna değil'di. Bu tarif dünya durdukça geçerli olacak, İstanbul hem zorbaların, emperyalistlerin kâbusu hem de Müslümanların ve yeryüzünün bütün mazlumlarının koruyucu kaynağı, ruhu, umudu ve ufku olma özelliğini sürdürecektir kimi zaman bilfiil kimi zamansa bilkuvve. Şu an bilfiil umut ve ufuk olma özelliğine sahip değil ama yarın bilfiil umut ve ufuk olma özelliğini gösterecek bütün insanlığa. Şimdilik çilesini dolduruyor, oluş ve varoluş çilesini.
Bölgenin geleceğini (elan Kahiredeki kader barışı görüşmelerinin de gösterdiği gibi), İngilizler şekillendiriyor. Londra yüzyıl sonra bile haritalarımızı çiziyor bir kez daha hâlâ. Sadece coğrafî haritalarımızı değil, zihnî haritalarımızı da. Şunu demek istiyor: Bölgenin yani İslâm dünyasının geleceğini biz şekilendireceğiz diyor İngilizler. İslâm dünyası diye bağımsız, hür, kendi başına dimdik ayakta duracak, kendi geleceğini kendisi şekillendirecek bir yer yok, bunu zihninize bir kez daha kazıyın, demek istiyorlar.
İslâm dünyasını kontrol eden ve şekillendiren dünyaya yön ve şekil verir. Tarih burada, İslâm dünyasında, İslam dünyasının aktörleri tarafından yapılmıyor ama buradan, İslâm dünyasından yapılıyor.
İşte bu düzeni kuranlar İngilizler yeniden devreye girdiler ve Kahire görüşmelerine start verdiler. Kahire demek Londra demektir. Londra gelecek yüzyılın haritalarını çiziyor… Bölgenin haritalarını İngiltere değil, biz çizmeye başladığımızda, Filistin meselesi başka bir yerde değil de İstanbul’da hal yoluna konulmaya başladıkça yüzyıl Türkiye yüzyılı olabilir.
..İhya ve inşa: Fâtiha’nın MTO’da izleri
04:0031/10/2025, Cuma
G: 31/10/2025, Cuma
22
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Çocuklarımızı kaybediyoruz…
Bir eğitim sistemimiz yok. Bize özgü, bizim medeniyetimizden beslenen özgün ve özgürleştirici bir eğitim sistemimiz yok maalesef.
Oysa her tarih yapmış toplumun kendine özgü bir eğitim sistemi vardır ve o eğitim sistemi medeniyet mefkûresi etrafında şekillenir.
Çıkılan bir yolculuğun Kur'ân'a ve Sünnet'e uygun olması, insanların yoldan çıkmasının ve yolculuğun istikamet üzere kemâl mertebelerini tırmanmasının önünü açar sonuna kadar.
MTO Azerbaycan temsilcisi Vuqar Azizov kardeşim, MTO'yla çıktığımız yolculuğun Kur’ânî ve Nebevî temellerini belirginleştiriyor. İslâmî köklerden beslenen çağdaş Türk tefekkürüne ve eğitim felsefesine çığır açıcı bir katkıda bulunuyor.
Zihin açıcı okumalar…
***
Bu kırılma zamanında, kurulmanın başlangıcını üzerine götürdü MTO.
Aynen Nizamiye gibi, günü kurtarmaya odaklanmadı. İslam medeniyetinin varisi oldu. Onu geleceğe taşımaya ahd etti. Ve besmele dedi, Fâtiha ile yola koyuldu. Fâtiha’da MTO’nun izlerini okuyarak yola koyulmak gerekir.
Bu, yeni bir geleceğe geçmişi ve geleceğin hayati şifrelerini kendinde buluşturan bir Fâtiha’dır.
Burada ilimle yola çıkılır.
Ayetin başlangıcının besmele olduğu gibi. Be’nin altındaki nokta, Hz. Ali’nin deyimiyle “tek nokta” olan ilmin vahdet tecellisidir. Sonra be’nin diğer kısmı semaya doğru açılır. İlahi esmâları semadan iki kanatla âleme yansıtır: Rahman ve Rahîm kanadıyla. Birisi Celali, diğeri Cemali kanattır.
Bu tecelli, ilim noktasından yola çıkar ve âleme uzanır.
İşte, Medeniyet Tasavvuru Okulu’nun çıkış noktası “ilim”dir.
İlimle başlayan yolculuk “kitap”la sürer. Esmâ denizinden semâ ederek gelen ilmin, hakikat ilminin... Kuru bilginin değil, bil’ginin kaynağıyla bul’uşmanın ve onda fânî ol’manın talibidir. Kitap, bu yolun başlangıcıdır. Bu, tohum safhasıdır.
İlim tohumu, ilahi rahmet toprağına düşer.
MTO’nun doğuşu da bu nokta gibidir: ilim, rahmetin eliyle hayata sızar.
Bu aşama Kitap’la özdeştir.
Kitap, ilmin toplandığı ve varlığa açıldığı yerdir.
Bu tecelli bizi surenin ikinci ayetine götürür:
İlimden maksat nedir?
İlmi nereden alacağız?
İlmin kökü neresidir?
İkinci ayet bizi ontolojik zemine ve kaynağa götürür.
Medeniyet Tasavvuru Okulu’nun çıkış noktası burasıdır.
Bu ayet, hem tarihî hem ilmî olarak kaynağı gösterir. Ama nasıl?
“Elhamdülillâhi Rabbil Âlemîn.”
İnsanın yaratılış gayesi, kendi hakikatinin kemaline ulaşarak Hakk’ı hakkıyla bilmek ve kulluğunu yapmaktır. Hamd makamı, Peygamberimiz sallallahu aleyhi ve sellem Efendimizin “Mahmud” makamıdır. Âlemin yaratılış kaynağı, Muhammedî Nur’dur. Burası ontolojik derinliktir.
Âlemin yaratılış kaynağı, Rahman ve Rahîm esmâlarının tecellîgâhıdır.
İlim olarak hayatı doğurur.
Bir çevre düşünelim ki, merkezi Rahîm’dir.
Ondan doğar, ondan tecelli eder âlem.
Ve ona doğru şekillenir hayat, ona doğru akar yaratılış.
Rahîm – merkezdir.
Rahman – o merkezin çevresinde şekillenen çevrenin büyümesidir.
Hamd makamı – Rahîm merkezinden Rabb ismi tecellisinde terbiye olunarak şekillenen âlemin zuhur mahallidir.
Çevre ile merkezin arası dolunca çevre “daire”ye dönüşür.
Bu daire kavramı, ilahi iradenin yansımasıdır.
İşte, Cemali tecelli Rahîm’den Celali tecelliyi doğurur.
Ondan, rahmet olan Allah’ın yaratışı ortaya çıkar.
Ve Hamd makamı, Rahman ve Rahîm’in kaynağıdır.
Devamında gelen ayet Er-Rahmânir-Rahîm, İlahi Tecellinin Fenomenolojisi olarak karşımıza çıkar.
Burada ilahi rahmet ikinci kez tecelli eder.
Bu tekrar, dairesel varlık düzenini işaret eder.
Merkezde Rahîm (öz rahmet), çevrede Rahman (kuşatan rahmet) vardır.
Bu iki isim birlikte, varlık dairesini tamamlar.
Artık hakikat, varlıkta görünür hâle gelir.
İlmin içsel hakikati, varlıkta fenomen olarak tecelli eder.
Bu, iradenin sahneye çıkmasıdır.
MTO açısından bu, ilmin irfana dönüşmesidir.
İnsan artık sadece bilen değil, bilenin bildiğini yaşayan hâline gelir.
İrfan, bilgiyi hayata taşıyan merhamet bilincidir.
Hamd makamından tecelli eden Rahman ve Rahîm esmâları, irade ile âlemi ilim zemininde Rabb isminin terbiyesiyle ortaya çıkarır.
Muhammedî Nur bu âlemde tecelli eder.
MTO, “ilim” dediğinde kaynağını buradan alır.
Sadece görünür olan fenomenolojik görsellerden değil, onların da ait olduğu ontolojik derinlikten.
Yaratılış, semâ edercesine yine esmâ denizine doğru yol alır.
Bakara Suresi 156. ayetin tecellisi olan “Hepimiz O’na aitiz, dönüşümüz de O’nadır” anlayışı tam da buradan kaynaklanır.
“Kitap” burada “Mizan” ile buluşur.
Bu aşama da Mizan’ın açılımıdır.
Çünkü Mizan, irade ve rahmetin dengede tezahür ettiği noktadır.
Mâliki Yevmiddîn – Hadid’in Tecellisi ve Ontolojik Adalet
“Din gününün sahibi.”
Bu ayet, ilahi adaletin hüküm sürdüğü ontolojik sabitleme noktasıdır.
Burada, Kitap ve Mizan’ın tamamlayıcısı olan Hadid (demir) devreye girer.
Kur’an’da “hadid” sadece madde değil, adalet, kudret ve dirayet sembolüdür.
İlmin ve hikmetin adaletle birleştiği yerde medeniyet kemale erer.
İlahi düzenin görünür olduğu “din günü”, hakikatin tüm yönleriyle açığa çıktığı andır.
MTO açısından bu, meyve safhasıdır.
İlim ve irfan, adaletin kudretiyle toplumsal forma dönüşür.
Yani medeniyet olur.
Bu aşama Hadid’dir: kudret, dirayet ve adaletle yoğrulmuş medeniyet demiri.
Ontolojik zemin olan Elhamdülillah derinliği burada epistemolojik düzlemde tecelli eder.
Din günü, hakikat anının tecelli ederek ilim ve irfandan sonra hikmet boyutunda ortaya çıkarak âlemi kucaklayan safhadır.
Melik — Melekûtî âlemden esen rüzgarın mülk âleminde ortaya çıkışıdır.
MTO, tam da bunu yapmaya aday bir ekoldür:
Mülk âlemine taliptir, ama melekûtî âlem adına.
Tüm âlemlerin, tüm günlerin Meliki adına.
Buraya kadar ayetlerin MTO nezdinde Yusuf Kaplan hocamızın cümlesiyle şöyle özetlenebilir:
“Köklere inemezseniz, göklere yükselemezsiniz.”
Kökler, tarihimizin kronolojik bilgisi değil, onun da bağlandığı anlam dünyasıdır.
Köklere bilgi zemininde değil, irfanî zeminde inmek gerekir.
İslam medeniyeti, epistemik değil; irfanî temelinden koparılmış, düşünce melekeleri yok olmuş, melekûtî âlemden sıyrılarak yatay eksene hapsolmuş ve böylece tarih sahnesinden çekilmiştir.
Bu sebeple bu ayetlerin MTO nezdinde söylediği şey şudur:
Kendimizi, kendi hakikatimizle inşa etmemiz gerekiyor.
Bunun için de sadece bilen değil, kökleri bulan ve köklerin aslında göklerle aynı yerde olduğunu fark eden olmamız gerekir.
Köklerimizde de bu böyle olmuştur.
Gazâlî, 11 yıllık inzivadan sonra ilimleri “ihya” eden eserini ortaya koydu.
İbn Arabî, keşfin dilinde ontolojik zemini sağlam bir temele oturttu.
Mevlânâ ise Şems’in kıvılcımıyla aşkı buldu.
Kendi hakikatinden Mesnevî’yi besledi — bir müzik gibi, sanat diliyle zihinlere dokundu.
Yeni bir dil oluşturdu.
Bu dil, altı asırlık Osmanlı medeniyetinin omurgası oldu.
..Kozadan ulusa: Osmanlı İmparatorluğu’nun dinamik dönüşüm anatomisi
04:007/11/2025, Cuma
G: 7/11/2025, Cuma
17
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Bu toplumun yok olma tehlikesine rağmen direnişi ve doğruluşu ve tarihin akışını değiştirecek geleceği inşa çabası bitirilemedi, bitirilemeyecek. Bin yılı biz kurduk.
Gelecek bin yıla iyi hazırlanmak zorundayız.
Osmanlı ruhunun çökertilme girişimlerine rağmen direnme gücünü ve dirilişini yazdı MTO Bursa temsilcimiz Nuri Gür Bey kardeşimiz.
Zihin açıcı okumalar…
KRİZİN ANATOMİSİ
Tarih, genellikle kolay okunur bir senaryo sunar. Yükseliş, duraklama, çöküş. Oysa büyük imparatorlukların son nefesi, bu basit döngünün çok ötesinde, içinde hem dram hem de mucize barındıran katmanlı bir sanattır. Bir cihan devletinin altı asırlık öyküsünü yalnızca “kaçınılmaz bir gerileme” olarak etiketlemek, Merkeziyetçilik, İdeolojik Arayış ve Askeri Reform eksenlerinde dönen, kan, ter ve fikriyatla yoğrulmuş mücadelenin ruhunu ıskalamak olur. Bu, yavaş yavaş şekil değiştiren, kabuk bağlayan ve nihayetinde bambaşka bir varoluşa evrilen dönüşümün hikayesidir.
Büyük bir coğrafyayı bir arada tutmanın sırrı, çekirdeğin sarsılmaz kuvvetinde saklıdır. Bu kuvvet, bir zamanlar adaletle işleyen liyakat sisteminde, devletin her köşesine uzanan adalet ağında kendini gösterdi. Zamanla, bu kudretli çekirdeğin çevresinde paslanma başladı. İdarî mekanizmaların gevşemesi ve vergi toplama sistemindeki yozlaşma, imparatorluk bünyesinde derin yaralar açtı. Taşranın güçlü aktörleri olan ayanların yükselişi, merkezin gücünü kemiren bir kara delik oluşturdu.
Bu yozlaşma, “Hasta Adam” metaforunu haklı çıkarır gibi görünse de, imparatorluk çareyi yeniden yapılanmada buldu. Tanzimat’ın kalın, tok sesi, bir yeniden düzenleme iradesinin ilanıydı. Bu, kendi öz kaynaklarını kullanarak Batı’nın araçlarını kendi davasına adapte etme denemesiydi, lakin taklitten öteye gidemedi. Merkez, eski usullerle çözemediği sorunları yeni bürokrasi ve hukuk kodlarıyla dizginlemeye çalıştı. Bir ağacın kurumuş dallarını keserek gövdesini kurtarmaya çalışması gibi. Ama sonuç...
ZİHNİYET KRİZİ VE DÖNÜŞÜMÜ
Dönüşümün en çalkantılı cephesi, zihniyet alanında yaşandı. Kuruluşunda İslâm şuuru, Gaza ruhu ve sonrasında kozmopolit Roma mirasının senteziyle yükselen yapı, yanlış hamlelerle Hristiyan tebaasını kaybettikçe bir kimlik boşluğuna düştü. Artık imparatorluğu bir arada tutacak yeni bir yapıştırıcıya ihtiyaç vardı.
Bu noktada İslamcılık sahneye çıktı. Bu, II. Abdülhamid’in pragmatik dehasıyla yeniden yorumlanmış bir fikriyattı. Halifelik, sömürgeci güçler karşısında tüm Müslümanların ruhani liderliği olarak vurgulandı, bir savunma kalkanına dönüştürüldü. Başarılı da olacak gibiydi.
Kandırılmış/Satılmış Entelektüel çevreler, Osmanlı rüyasına ihanete başlamıştı. Jön Türkler başlangıçta devleti kurtarma misyonuyla hareket ediyormuş gibi olsa da, coğrafî kayıplar ve kimlik bunalımı onları kaçınılmaz olarak adına Türkçülük dedikleri yıkıma yöneltti. Gökalp’in kültürü ve medeniyeti ayıran, Türk kültürü ile İslâm medeniyetini Batı modernliğinde eriten karmaşık sentezi, adına uluslaşma dedikleri İslamsız Türklük fikrînin altyapısını kurdu. Bu, ruhunu kaybetmişlerin yeni bir ruh icat etme çabasıydı.
BEDENİ PARÇALANAN RUHUN DİRENİŞİ
Son iki yüzyılın en büyük ironisi, ordunun akıbetinde gizlidir. Avrupa’daki toprak kayıpları ve ağır yenilgiler, savunmaya itilen devleti askerî reformlara zorladı. Alman danışmanların getirdiği yeni eğitim ve doktrin, cephedeki manzarayı değiştirdi. Modernleşen bu ordu, içerisinde taşıdığı “toprak uğrunda ölünürse vatandır” şuuruyla I. Dünya Savaşı’nın en kanlı cephelerinde (Çanakkale gibi) Avrupalı gözlemcileri şaşkına çeviren bir direniş sergiledi. Askerî alanda yakalanan başarı, siyasî alandaki ihanet/çöküşle keskin bir tezat oluşturdu. Bu, bedeni parçalanan, ancak son ana kadar savaşan bir ruhun hikayesidir.
Bu savaşçı ruh, imparatorluğun enkazından doğan Kurtuluş Savaşı’nın ana omurgası oldu. Gaza ruhu ile, “Allah Allah” nidalarıyla yeniden kurulan ordunun modern gücü, hakimiyeti ele geçirdikten sonra, Halifeliği kaldıran, İslam’ı kamusal alandan hızla uzaklaştıran, Batı’yı esas alan seküler bir ulus-devlet kurdu. Neredeyse erkeklerinin tamamı uğrunda savaştıkları değerler uğrunda şehit olmuş halkına rağmen, Batılılaşma, halkın derin köklerine inemedi. Toplumsal bir uçurum yarattı ve yeni devletin kurucularına karşı içeriden gelen tepkilerin zeminini hazırladı.
Nihayetinde, altı yüz yıllık macera, bir geminin batışı olmadı. İçindeki mürettebatın son ana kadar savaşarak geminin en sağlam parçalarından yeni ve çevik bir tekne inşa etmesiyle sonuçlandı.
Liderlerin ihaneti inşadan sonradır.
Çöküş, bir sondan çok, dinamik bir koza süreciydi. İçerideki çalkantı, yeni bir varoluşun sancısından başka bir şey değildi. Sancılar arttı, zaman yeniden doğum zamanı...
.Bizi, Osmanlı ruhu ayağa kaldırabilir yeniden…
04:009/11/2025, Pazar
G: 9/11/2025, Pazar
21
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Bir Alman ruhu var.
Bir Fransız ruhu da var.
Keza bir Rus ruhu da.
Ama bir Türk ruhu var mı?
Türk ruhu nitelemesi çok aşırı ırkçı çağrışımlar yaptırıyor.
Ama dünyada ruh, sadece bu topraklarda var. Ve dünyanın bu ruha şiddetle ihtiyacı var.
Nedir bu ruh?
Osmanlı ruhu, elbette ki.
ALMAN RUHU, HEGEL VE WEIMAR RÖNESANSI
Türkiye, zor bir dönemeçten geçiyor. Zorlu, uzun ve yorucu bir yolculuk bizi bekliyor...
Ama şunu aslâ unutmamak gerekiyor: Bütün zor zamanlarda, zorlu zamanlarda, toplumlar, o zorlukları aşacak bir ruh arayışına soyunurlar.
Almanlar böyle yaptılar. Ruslar, böyle yaptılar...
Hegel, yüzlerce prensliğin cirit attığı bu darmadağın Almanya'yı birleştirecek ruhun izini sürdü. O yüzden devleti kutsadı, putlaştırdı.
Aynı şeyi, Leibnitz de, Kant da yapmıştı: Avrupa'yı toparlayacak ortak bir “dil” ve ruh arayışının izini sürmüştü bu iki düşünür de.
Kant'ın izinden giden Hegel, Almanların “volkgeist” dedikleri, “halkın ruhu”nu, bu ruhun kültürel ve tarihî köklerini araştırdı.
Sonuçta Alman ruhunun, köklü bir Alman dili, kültürü, düşüncesi ve sanatıyla inşa edilebileceğine karar verdiler Alman düşünürler ve sanatçılar.
İşte Weimar Rönesansı buradan doğdu: Almanlar, kendilerini ayağa kaldıracak ruhun yapıtaşlarını geçmişten geleceğe doğru hem Avrupa düşünce tarihinde hem de dünya kültür tarihinde yolculuk yaparak döşemeyi başardılar.
Alman ruhunun, dil ve kültür kodları bakımından birleşmiş bir Almanya ve bu birliği sağlayacak, teminat altına alacak ve Almanya'nın en azından Avrupa tarihini yapacak güçlü bir lider etrafında hayat bulacağını gördüler: Bismarck'ı çıkardılar, Fransızların Napolyon'undan yaklaşık bir asır sonra.
Weimar Rönesansı'nın hikâyesi çok heyecanlı ve zihin açıcı. Ama bu kadarla yetineyim burada.
Biz, bize gelelim, kendimize gelelim: Biz ne yapacağız peki?
BİZİM MEDENİYETİMİZİN RUH KÖKLERİ, NESEB'E DEĞİL, EDEB'E DAYANIR
Almanların Alman Ruhunu icat ve inşa etme yolculukları kışkırtıcı. Ama bütün çapına ve derinliğine rağmen evrensellikten uzak ve aşırılıklarının kurbanı: Ulus icadıyla evrensel bir ruh inşa edilemez. Nitekim, onca yolculuk ve çaba, sonunda Faşizm'le heba oldu gitti.
Evet biz ne yapacağız?
Önce şunu göreceğiz: Bu ülkenin ruh kökleri, ulus köklerinden ibaret değil. Ulusal sınırları aşan yerle gök arasını buluşturan, hakikat'ten beslenen, süt emen ulusötesi, o yüzden de gerçek anlamda evrensel bir ruh bu.
Ezberlerimizi çöpe atalım: Batı uygarlığının geliştirebildiği ama adına da “evrensel” deme kompleksi sergilediği en makro bakış, ulus-eksenlidir: Alman ulusu, Fransız Ulusu vesaire içindir her şey.
Yani Batı'da her şey, temelde neseb'e dayanır; bizde ise edeb'e. O yüzden Batılılar şöyle der: Benim derdim seninle! İşte bu nedenle, sömürgecilik, emperyalizm Batılıların eseridir.
Ama biz şöyle deriz: Benim derdim benimle. Bu nedenle tarihte nerdeyse tarihin yapılmasında kilit rol oynayan bütün medeniyetlerin üzerine oturdu Osmanlı. Ama Batılılar gibi bu medeniyetlerin hiç birini yok etmedi; hepsinden beslendi, hepsini de besledi.
OSMANLI RUHU NE VE BİZE NE SÖYLER?
Osmanlı, bunu nasıl başardı peki?
Tarihte, hem Dâru'l-İslâm'ı, hem Dâru's-Selâm'ı (Barış Yurdu'nu) hem de Dâru'l-İnsan'ı (İnsanlık Yurdu'nu) inşa eden en gelişmiş, henüz aşılamamış ve anlaşılamamış, anlaşılamadığı için aşılamadığı da anlaşılamamış medeniyet tecrübesini insanlığa armağan ederek başardı.
O yüzden çağımızın en büyük tarih felsefecilerinden Arnold Toynbee, “Osmanlı, insanlığın geleceğidir” demişti.
Bazı sığ adamlar, bendeniz, Osmanlı'dan sözedince “geçmişten sözetme bize” diye, karşı çıkıyorlar söylediklerime.
Biraz tarih felsefesi bilenler şunu bilirler: Geçmiş de, şimdi de, gelecek de izâfîdir: Geçmiş, geçmiştir ama geleceği inşa edecek bir ruh ve bir tecrübe armağan etmiştir.
İşte Toynbee'nin Osmanlı'yı insanlığın geleceği olarak görmesini sağlayan şey, bu ruhu ve tarihî derinliği farketmiş olmasıydı.
TÜRKİYE, PRANGALARINDAN KURTULMA MÜCADELESİ VERİYOR...
İlle de söylemem gerekmiyor ama Türkiye'de ürpertici bir Batı kompleksi olduğu için söylemek zorundayım: Hegel, Alman Ruhunun izini sürerken, kurucu ruh köklerini Greklerde bulmuştu.
Örnekleri çoğaltmaya gerek yok.
Şunu bilelim, derim: Tarih, geçmişle ilgilidir ama gelecekle ilgilenir. Tarih, tekrarlanamaz. Ama tarihi yapmamızı mümkün kılan ve vahiyden beslenerek tarihte uygulanan ruh her zaman keşfedilmeyi, yeni şartlara hayat vermeyi bekler.
Bir asırdır, “zihnimize geçirilen deli gömlekleri”nden, prangalardan kurtulma savaşı veriyoruz.
Türkiye prangalarından kurtulacak...
72 dini, ırkı, milleti birarada yaşatan, Medine'den süt emen, üç kıtada dünya tarihini yapmamıza imkânları veren Osmanlı ruhu, küllerinden doğacak, ışık olacak insanlığa yeniden.
Altını çizerek söylüyorum: Geçmiş geçmiştir, olmuş bitmiştir. Aslolan Ruh'tur.
Âlim, Ârif, Hakîm şahsiyetleri peygamberlerin vârisleridir. Bunlar bize Hakikatin hayat olan, hayat bulan ve herkese hayat sunan Ruhunu taşırlar. Ruh, yaşıyorsanız, her zaman diridir ve diriltir sizi.
Selçuklu’unun tohumlarını ektiği, Osmanlı'yla muazzam bir şekilde meyvelerini verdiği bu tarih-yapıcı ruh, dipdiri. Osmanlı tarihten çekildi ama ruhu capcanlı. Osmanlı kapitalizme direndiği için bilfiil / bedenen çöktü. Osmanlı kapitalizme direndiği için bilkuvve / ruhen yaşıyor.
İşte bu ruhu çok iyi kavrayabilir, güncelleyerek yeniden tahkim edebilirsek, hem orta vadede İslâm dünyasının toparlanmasında hem de uzun vadede yeniden dünya tarihin yapılmasında kilit rol oynamaya başlayabiliriz. Batılılar, bu yakıcı gerçeği çok iyi bildikleri için Türkiye'yi hedef tahtasına yatırdılar ve yüzyıllık projelerini Osmanlı ruhunun yeniden dirilmesini, dolayısıyla Türkiye'nin bir medeniyet atılımı yapmaya kalkışmasını önleme kaygısı üzerinden geliştiriyorlar.
Şimdi, Osmanlı'nın neden bizzat kendi çocuklarına unutturulduğunu, neden bu topraklarının çocuklarının tarih bilincinin linç edildiğini daha iyi idrak ediyor olmalıyız, diye düşünüyorum.
.Osmanlı ruhunun dirilişi
04:0010/11/2025, Pazartesi
G: 10/11/2025, Pazartesi
31
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
İnsanlığın insanca bir dünyaya kavuşabilmesinin formülü bizde ama biz bizde değiliz, biz kendimizde ve kendimizle değiliz. “Oyunda” ve “oynaştayız”!
Tarih bizi çağırıyor. 30 küsur yıldır söyleyip duruyorum bunu.
Dünkü yazımda Osmanlı ruhu’na giriş yapmıştım.
Bugünkü yazıda Osmanlı ruhunu biraz derinlemesine irdelemek ve göstermek istiyorum.
Osmanlı ruhu, bu toprakları, medeniyet coğrafyamızı ayağa kaldıracak ve dünyaya insanlığını armağan edecek tek çıkış yolu insanlığın.
Evet sadece bizim değil, bütün insanlığın.
Osmanlı ruhunun adalet, hakkaniyet ve merhamet gibi insanlığın ekmek kadar su kadar ihtiyaç hissettiği medeniyet kurucu ve medeniyeti koruyucu eşsiz ilkeleri, dünyanın eşiğine sürüklendiği kaostan, çıkmaz sokaktan çıkışının en güzel formülü.
İsraillilerin, Batılıların Osmanlı korkularını ve nefretlerini anlarım da, içimizdeki türedilerin Osmanlı korkularını ve nefretlerini anlayamam.
Bu ülkede birilerinin Osmanlı nefreti mide bulandırıcıdır. Ruhsuzluktur.
Oysa Osmanlı'yı aşağılayan ama Osmanlı’yla zırnık kadar alakası olmayanlara inat, bütün yabancı büyük tarihçiler Osmanlı'yı adalet ve hakkaniyet timsali olarak görürler. Bu ülkede Osmanlı, zâlim ve emperyalist olarak görülebiliyor hâlâ!
Celladına âşık tasmalı çekirge değil de nedir bu tür tipler, siz söyleyin lütfen...
Oysa tarihin kırılma ânındayız: Tarihin kırılma ânları, yeniden kurulma zamanlarıdır aynı zamanda.
Dünya, yeni oluşumlara, özellikle de Osmanlı modeline ve ruhuna gebe...
Fazla değil, önümüzdeki yarım asır içinde, bambaşka bir dünya ile karşı karşıya kalacağız.
Eğer büyük hatalar yapmazsak ve geleceğe iyi hazırlanırsak, tarihi, biz yapabiliriz yeniden.
SEKÜLER ULUSÇULUKLAR, OSMANLI'YI ÇÖKERTTİ!
Avrupa'da 19. yüzyılda gelişen ulus-devlet anlayışı, hızla ve biraz da içerdeki laikleşme / Batılılaşma akımının güçlenmesi ve dışardan desteklenmesiyle Osmanlı'yı paramparça etti. Dahası, Osmanlı'yı çökerten ulus devlet anlayışı, iki büyük paylaşım savaşından sonra Avrupa'yı da çökertti.
Edgar Morin, ulus-devlet'in dayandığı modern / seküler paradigmaların, “ulusçuluk ideolojisiyle bir din hâline getirildiğinden” sözeder. Irk eksenli ulusal siyasî, kültürel ve zihinsel oluşumları kutsayan ulusçuluk ideolojisi, Avrupa'da imparatorluklar çağının sonunu getirdi.
OSMANLI MODELİ VE AMERİKAN TECRÜBESİ
Batı uygarlığını -bir asır daha çökmekten- kurtaran Amerikan tecrübesi oldu. Amerikan tecrübesi, ulus-eksenli bir siyasî ve kültürel örgütlenme tecrübesi değil, aksine, imparatorluk tecrübesini andıran, farklı ırkları bünyesinde eriterek de olsa barındırabilen ulus-ötesi, ulus-üstü (supra-national) bir tecrübedir.
Modern tarihteki en yakın örneği ve modeli, Osmanlı “millet sistemi”dir.
Amerikalıların Osmanlı'yla son 50 yıldan bu yana derinlemesine ilgilenmelerinin ve Amerikan üniversitelerinde art arda güçlü “Osmanlı kürsüleri” kurmalarının nedeni burada gizlidir.
Ancak Amerikan tecrübesi, bütün dünyayı sekülerleştirme ve kapitalistleştirme projesinden başka bir şey öneremediği; seküler-kapitalizm de, bütün diğer kültürleri ve dinleri birlikte yaşatabilecek çok boyutluluğa ve derinliğe değil, fizik gerçekliğin ve bu dünyanın kutsanmasına, sömürülmesine ve yağmalanmasına dayanan, tek boyutlu, sığlaştırıcı, düzleştirici, çıkarcı, tektipleştirici, çözücü, kendini dayatan, başkasına hayat hakkı tanımayan bir algılama ve varolma biçimine dayandığı için, bugün dünyanın yaşanılamaz bir yer hâline gelmesine yol açmıştır.
Oysa Osmanlı tecrübesi, hem ırk ötesi; hem de farklı dinlere ve kültürlere mensup toplumları birlikte ve kendileri olarak yaşatma iradesi geliştirebilmiş en kuşatıcı ve kucaklayıcı yegâne küresel medeniyet tecrübesidir; bu gerçek belli başlı yerli ve yabancı büyük tarihçilerce kabul edilmiştir.
OSMANLI, NEDEN İNSANLIĞIN GELECEĞİDİR?
Amerikalıların Osmanlı modelini ve ruhunu tam olarak kavrayabilmeleri ve uygulayabilmeleri mümkün değil.
Osmanlı ruhu, Mekke'den ve Medine'den süt etmiş, önce Dârü'l-İslâm'ı hayata geçirmiş özgün bir ruhtur. İşte bu ruh, dünya tarihinde yalnızca Osmanlı'nın üç kıtada Dârü's-Selâm (Barış Yurdu) ve ardından da Dârü'l-İnsan (İnsanlık Yurdu) kurmalarını mümkün kılmıştır.
Çinliler de, Hintliler de, Ruslar da, Avrupalılar da, Amerikalılar da, dünyada Dârü's-Selâm (Barış Yurdu) ve Dârü'l-İnsan (İnsanlık Yurdu) kurmayı başaramadılar hiç bir zaman. Tarihte gelmiş geçmiş belli başlı bütün medeniyetlerin üzerine oturan; bütün dinlere, kültürlere, medeniyetlere hayat hakkı tanıyan; hepsinden beslenen, hepsini besleyen; hiçbirini yutmayan, hiç biri tarafından yutulamayan tek küresel medeniyet tecrübesini ve dünya düzenini yalnızca Osmanlı medeniyeti armağan etmiştir insanlığa.
Batılılar, önce Avrupa, sonra Amerikan tecrübesiyle, bütün dünyaya hâkim oldular. Osmanlı'nın tam altı asır barış yurdu inşa ettiği üç kıtayı bir asırda cehenneme çevirdiler sadece!
İşte bu nedenledir ki, Arnold Toynbee, “Osmanlı, insanlığın geleceğidir” diyebilmiştir.
Osmanlı kapitalizme direndiği için bilfiil / bedenen çöktü. Osmanlı kapitalizme direndiği için bilkuvve / ruhen yaşıyor...
Bu ruhu yaşlı bir Yemenli aynen şöyle dillendirmişti bize: “İstanbul düştü, İslâm dünyası düştü. İslâm dünyasının toparlanabilmesi, İstanbul'un ayağa kalkabilmesine bağlı.”
Mazlum dünyanın çocuklarının, mazlumları yeniden toparlayacak aktörün Osmanlı ruhu ve modeli olduğu gerçeğine inanması boşuna değil.
OSMANLI RUHUYLA DONANIRSAK KİMSE DURAMAZ KARŞIMIZDA!
Peki, biz ne yapıyoruz? Bizse, bu ülkede Osmanlı'nın izlerini silmek, kökünü kazımak, ruhunu yok etmek için Batılılara bile rahmet okutacak büyük bir cinayete imza atmakla meşgulüz bir asırdır! Olacak iş değil!
Gelecek, Osmanlı modelinindir. Irk eksenli, Batı-merkezci seküler projeler, Osmanlı'yı çökertmişti. Türkiye de, sekülerliği din katına yükseltmekle kendi varlığının altını oyduğunu ve geleceğini bizzat kendi elleriyle yok ettiğini artık görmek zorundadır.
Dünyanın küreselleştiği bir zaman diliminde, ırk-merkezli seküler projelerin, dünyayı yaşanılamaz bir yer hâline getirdiği artık fark edilmeli, dünyanın ancak farklı kültürlere, dinlere ve medeniyetlere hayat ve varolma hakkı tanıyabilen Osmanlı modeli gibi projelere ihtiyaç hissettiği artık görülmelidir.
Amerikalıların gördüğü şeyi, bizim görmemekte inat ve ısrar etmemiz, zihnen körleştiğimizin ve köleleştiğimizin bir göstergesidir.
Eğer Türkiye, Osmanlı modelini vareden ruhu, bizzat kendisi bütün dünyaya sunabilecek kadar içselleştiremez ve geliştiremezse, Osmanlı'yı çökerten seküler projelerin, Türkiye'nin de çöküşünü hazırlaması ve hızlandırması önlenemeyecektir.
Adaletin, hakkaniyetin ve çok kültürlülüğün hâkim olabileceği geleceğin dünyasını, yeniden icat edilecek, bütün medeniyetlere hayat hakkı tanıyabilecek Osmanlı modeli belirleyecek.
Osmanlı durduruldu, dev uyutuldu; dev uyanırsa kimse duramaz karşısında.
Türkiye'nin içerden ve dışardan kuşatılmasının nedeni burada gizli işte.
Uzun yolculuğa çıkmaya hüküm giyme zamanı şimdi...
O yüzden büyük hatalar yapmamak ve kısa, orta, uzun vadeli köklü hazırlıklar yapmak zorundayız.
Su akacak, yatağını bulacak... Vesselâm.
.Kazana kazana kaybediyoruz...
04:0014/11/2025, Cuma
G: 14/11/2025, Cuma
46
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Bu ülke, emperyalistler tarafından işgal edil-e-medi. Çanakkale, dârü'l-islâm'ın son kalesi Anadolu kıtası'nı emperyalistlere dar edeceğimizi gösterdiğimiz son büyük ölüm-kalım savaşıydı.
İslâm dünyası, Osmanlı'dan sonra paramparça edildi.
Bu toprakları emperyalistlere çiğnetmedik.
Tablonun görünen yüzü böyle.
Bir de tablonun görünmeyen yüzü var: İşte orası karanlık biraz, hem de çok karanlık!
Yakın tarihini bilmeyen, yakın tarihine dünya kadar uzak olan tek toplum biziz o yüzden.
Yakın tarihini “yalanlar” üzerine kurgulayarak genç kuşaklarına ve kitlelere dayatan tek ülke biziz.
Yakın tarihin “karartılması” bir kaç işlemle gerçekleştirildi.
Öncelikle bu toplumun tarih bilinci linç edildi. Bu toplumun tarihi Cumhuriyet'e hapsedildi, Cumhuriyet'in öncesi, hatta Cumhuriyet'i hazırlayan Tanzimat ve Meşrûtiyet süreçleri de -büyük ölçüde- hasıraltı edildi. Özellikle meşrûtiyetlerde ortaya konan entelektüel birikim inkâr edildi; eğer o birikim bıçak gibi kesilmemiş olsaydı, daha da derinleştirilerek geliştirilebilseydi, bugün bambaşka bir yerde olabilirdik.
“KÜLTÜREL İNKÂR”DAN KÜLTÜREL İNTİHARA...
Bu toplum emperyalistlere fiilen teslim olmadı ama zihnen teslim oldu: Batılılar tarafından sömürgeleştirilemedi ama kendi kendini sömürgeleştirdi.
Buna, “kale içerden ele geçirildi” de diyebiliriz: Bu toplumunun medeniyet birikimi, dinamikleri, ruhu dinamitlendi.
Ahmet Hamdi Tanpınar, bu süreci, “kültürel inkâr” olarak tanımlar. Tanpınar, seküler bir adamdır ama ülkenin yaşadığı ontolojik yok oluş felâketini görecek kadar bu toprakların insanlığa sunduğu derûnî ruhu iliklerine kadar yaşayan bir estet, bir şair, bir romancı ve bir düşünürdür de aynı zamanda.
Cumhuriyet'le başlayan süreç, bizi medeniyet değiştirmeye zorladı: Bu toplumun medeniyet iddiası yok edildi. Ruhkökleri kurutuldu. Bu topraklarda önce laik bir devlet icat edildi, İslâm bütün kurumlardan tasfiye edildi; sonra da laik bir toplum icadı devreye girdirildi.
Bizimle birlikte dünya tarihinin yapılmasında belli roller oynayan ülkelerin hiçbiri medeniyet iddialarını terketmediler oysa!
Almanlar, iki büyük dünya savaşı verdiler, yok olmanın eşiğine geldiler ama “emperyal” iddialarını aslâ terketmeyi düşünmediler.
O yüzden toparlandılar, büyük bir yıkımdan başarıyla çıkmasını bildiler.
Ruslar da, yine Rus Ortodoks ruhu üzerinden toparlanma savaşı veriyorlar ve Putin'le gelinen noktada çok büyük mesafe katettiler.
Bu süreçte ruhunu ve ruhköklerini inkâr ederek kültürel dinamiklerini ve medeniyet iddialarını dinamitleme aymazlığına soyunan tek ülke biziz!
Neden acaba?
Bu topluma laiklik projesi adı altında zorla, tepeden, Jakoben yöntemlerle medeniyet değiştirme dayatması yapıldı.
Sömürgecilerin dışardan işgal edemedikleri bu ülke bir anlamda içerden ele geçirilmiş oldu. Tanpınar'ın “kültürel inkar”ı kültürel intihara dönüştü!
Bir toplum medeniyet değiştirmeye kalkışarak “çağdaş uygarlık seviyesinin üstüne” çıkamaz!
Yalnızca başaşağı yuvarlanır, çıkmaz sokaklara saplanır kalır!
Çünkü medeniyet değiştirme süreci, yüzyıllar süren zorlu bir süreçtir: Önce bir tanıma (“taklit” ve tenkit), sonra bir tanımlama (tahkik ve tarif), ardından bir özümleme (tefrik) ve yaratıcılık (teklif) süreçleri kaçınılmazdır.
Bir gecede olacak işler değildir “bu işler”.
Daha da vahimi, bir toplum, büyük tarihî krizler yaşayabilir ama bu tarihî krizleri, köklerini, medeniyet ruhunu, birikimini inkâr ederek aşamaz.
Bunun tek bir örneği bile yok insanlık tarihinde!
Büyük ölçekli kriz yaşayan bir toplum, önce krizle yüzleşir, derinlemesine felsefî bir hesaplaşma süreci yaşar, köklerini taze bir ruhla keşfe çıkar, Babanzade Naim'in “keşf-i kadîm” olarak adlandırdığı ve üzerinde kafa yorduğu bu süreç, bütün büyük ölçekli krizler yaşayan medeniyetlerin başvurdukları yegâne çıkış yoludur.
Batılılar, modernliği icat ederken iki bin yıl önceki köklerine gittiler; üstelik de bizim üzerimizden, İslâm medeniyetinin katkısıyla. Çünkü köklere inemezseniz, göklere yükselemezsiniz.
Ama biz, Batılıları bile köklerine döndürecek güce, çapa, derinliğe sahip medeniyet dinamiklerimizi diriltici bir ruhla, taptaze bir solukla keşfedeceğimize dinamitlemeyi tercih ettik!
İntihara sürüklendik!
İşte bizim trajedimiz bu!
Bu intiharı, Cumhuriyet kadrolarının kurucusu Kadro hareketinin babası Şevket Süreyya Aydemir, İnkılap ve Kadro başlıklı son kitaplarından birinde sarsıcı bir dille şöyle özetler: Her şeyi yıktık ama yerine hiç bir şey koyamadık.
Yakıcı gerçek bu.
Ama Türkiye'de sığ Kemalizm tavan yaptı.
Üstelik bir de buna muhafazakâr Kemalizm denen temelsiz, köksüz bir dalga, tuz-biber ekti!
KENDİMİZE ÇEKİ-DÜZEN VERMEK ZORUNDAYIZ!
Bir toplum, medeniyet değiştirmeye soyunarak varlığını bile sürdüremez.
Felâketle sonuçlanır bu tür köksüz, ruhsuz, sığ, hiçbir tartışmaya, konuşmaya, entelektüel açılıma izin vermeyen dayatmalar.
Bu dayatmaların varacağı yer, şiddetli savrulmalardır yalnızca. Savrulmalar ve ardından gelecek yapay olarak icat edilen ama gerçeğe dönüşmesi önlenemeyen, önlenemeyecek büyük kargaşalar. Ve kaçınılmaz yok oluş ve tarihten sürgün yeme süreci…
Türkiye, köklü bir medeniyet buhranı yaşıyor iki asırdır.
Medeniyet krizi epistemolojik kırılma ve ontolojik kopuştur. Yönün ve yörüngenin yitirilmesi, her alanda ontolojik vakumların oluşmasıdır.
Eğer bu boşluklar, tarihî tecrübeden süzülüp gelen ilkelerle, ruhla ve dinamiklerle doldurulamazsa, ayartıcı her tür eğilim tarafından kolaylıkla doldurulabilir bir süreliğine de olsa. Ama uzun vadede bu, bu toplumun ölüm sürecine girmesi demektir. Yaratıcı'ya, insana, dünyaya ve hayata dâir hiçbir felsefî önermesi ve derinliği olmayan bu tür sığ ve ayartıcı ideolojiler, bir de koruma kanunları gibi dokunulmazlık zırhına büründürülürse, dokunan yanar; Kemalizmi sopa gibi kullanmaktan çekinmeyecekfırsatperestler, makyavelistler, semirgenler bu ülkenin ve bu milletin düşmanları, ülkenin altını oyar, toplum çıkmaz sokaklara sürüklenir...
Türkiye'deki İslâmî kesimlerin son on yıllardan bu yana İslâmî ilkeleri ve değerleri değersizleştirecek kadar sekülerleşmeleri, dünyevîleşmeleri, konformistleşmeleri, oportünistleşmeleri, sığ / volk Kemalizm biçimlerinin patlamasına yol açtı.
Önce kendimize çeki düzen vermek zorundayız. İslâmî ilkeleri gözümüz gibi korumak zorundayız. Unutmayalım: İslâm'ı kaybedersek, hem hiçbir şeyi kazanamayız hem de bu toprakları da, bu topraklardaki varlığımızı da koruyamayız.
Bu çölleşme, çözülme ve savrulmanın bizi götüreceği yer endülüsleşmedir, yok oluş felâketidir -Allah muhafaza!
Yüksek sesle haykırıyorum: Kazana kazana kaybediyoruz...
Ben inançlarımı, değerlerimi, ölçülerimi ve de çocuklarımı kaybediyorsam, ülkeyi de kaybederim, hatta kaybediyorum demektir bu; bu durumda biz neyin mücadelesini veriyoruz, biri çıksın da izah etsin bana!
Yüzyılın sonunda gelinen nokta burası.
Benden hatırlatması...
Vesselâm.
*
Not: Bu yazıyı yedi yıl önce burada yayımlamıştım. Yazıyı küçük dokunuşlarla yeniden yayımlıyorum.
SON ULAK
.MTO-Deha-Medeniyet Tasavvuru Düsturu: Osmanlı medeniyetinin ruhunun temellerini anlamak…
04:0021/11/2025, Cuma
G: 21/11/2025, Cuma
21
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Tam da dünyanın bize ihtiyaç hissettiği bir zaman diliminde biz intihar ediyoruz, demiştim. İntihar›dan kurtuluş, hem bizi hem de dünyayı yaşanan anlam krizinden çıkaracak bir medeniyet fikri ve bu fikri hayata geçirecek bir öncü dâhiler yetiştirmekten geçiyor. Bir neslin yaptığı işi tek başına yapabilecek Gazâlî gibi, Sinan gibi, Şeyh Galip gibi önce dehalar yetiştirebilirsek hem intihardan kurtuluş hem de yeni bir medeniyetin kuruluş yolculuğu sürecinde bir mesafe katedebiliriz.
Azerbaycan MTO temsilcimiz Vuqar Azizov kardeşimiz bu sorunu Osmanlı ruhu çerçevesinde tartışıyor.
MTO-DEHA-MED NİYET TASAVVURU DÜSTURU
Bir medeniyet sadece bilimsel temeller üzerinde kurulamaz. Bunun için bir alt yapı olması gerekiyor. Bu fikri tarihin dehlizlerinde gezdiğimizde görebiliriz. Tarih, kronolojik bir devamlılık değil. Tarih, akışın içinden genel düsturu ortaya çıkarmak ve bu düsturu devam eden zamanın içine koymaktır. O zaman gelecek tasavvuru ortaya çıkacaktır. Bunun için fikir işçisi iki meseleyi gündeminde canlı tutmalıdır:
1. Yaşadığı çağı tanımalı ve bu çağın bütün tarih içinde hangi konumda olduğunu bilmeli.
2. Tarihten çıkardığı genel düsturu olduğu zamanda doğru biçimde değerlendirmeye almalı.
Tarihe iz sürdüğümüzde medeniyetin temellerini atanları, hiç bir zaman göz önünde bulamayız. Onlar bir ön rüzgar gibidirler, bulutları olgunlaştırır getirip yağacağı yerlerde durdurur. Her kes bulutu bilir onu görür. Hiç kimse rüzgarı konuşmaz. Tarih, hep böyle bilinmeyen rüzgarların omuzlarında yükselmiştir. Bunlar medeniyetin yapıtaşlarıdır. Düşünce mimarlarıdır.
Dolayısıyla bir medeniyetin yapıtaşları, dehalarıdır. Deha kimdir? Deha - bireysel zeka ve yaratıcılığın ötesine geçerek, toplumsal dönüşüme hizmet eden bir güçtür. Medeniyet tasavvuru, bu dehanın rehberi ve yön verici ilkesi olarak işlev görür. Deha, tasavvur olmadan bir nehre akacak yön bulamayan akıntıya benzer. Dolayısıyla, deha ancak medeniyet tasavvuru ile birleştiğinde anlam kazanır ve insanlığa hizmet eden bir vizyon oluşturabilir.
Deha ne yapar? Deha, geleneksel kalıpların ötesinde düşünerek, yeni fikirler, yöntemler ve çözümler geliştirir. Sadece bugünün sorunlarını çözmekle kalmaz, geleceği ön görerek uzun vadeli vizyonlar oluşturur. Medeniyetin doğuşuna ve yükselişine katkıda bulunur. Eğer deha hikmetle birleşirse, insana ve topluma fayda sağlayan bir miras bırakır...
Başlığımızı Medeniyet Tasavvuru Okulu ile başladık. Bu okul, zamanın ruhunda kaybolmuş medeniyet şifrelerinin yeniden bulunması, ihya olunması ve bu medeniyet şifrelerinden köke inerek, geleceğin inşa edilmesine dönük, Yusuf Kaplan hocamızın öncülüğünde başlatılan bir ekoldür. Hoca, okulu “Dijital Nizamiye” tarif ediyor. Bunu çok dikkatle düşünmek gerekiyor.
Yusuf Kaplan Hoca, İslam medeniyetinin iki defa kriz yaşadığına işaret ediyor. İkincisini şimdi yaşıyoruz. İlki ise aşılmıştır. İşte aşılan ilk krizi anlamlandırarak, geleceğe not düşüyor. Yani yine kendi tabiriyle köklere inerek, bu krizi de aşmak ve yeniden ulu çınar misali, medeniyeti göklere yükseltmektir hedefi. Bunun tohumlarını atmak. İlk medeniyet krizinin aşılması dediğimizde karşımıza İmam Gazzali çıkıyor.
Deha kavramını anladıysak ilk medeniyet krizinin aşılmasında rolü olan şahıslara göz atmamız gerekiyor.
Bunu MTO kapsamında, Yusuf Kaplan hocanın belirlediği çizgi üzerinden değerlendirmeye gayret gösterelim; “İLİM-İRFAN-HİKMET”.
İlk medeniyet krizi, bu üç kavramın hayat içinde anlamlandırılmasıyla aşılmıştır. Köklere inerek, bu kavramları şahıslar üzerinden nasıl ele alabiliriz?
“İlim” - İmam Gazzali, “irfan” - Muhyiddin İbn Arabi, “hikmet” - Mevlana Celaleddin Rumi öncülüğünde inşa edilmiştir. Dolayısıyla bu üç düşünür, birbirini tamamlayan bir sistemin yapıtaşları gibidir:
* Gazzali, bilgi ve ilim inşasında öncülük etmiş ve İslam dünyasında hem aklın hem de kalbin uyum içinde çalışmasını sağlamıştır. (Afakî boyut)
* İbn Arabi, irfanın en büyük temsilcilerinden biri olarak manevi bilginin sınırlarını derinleştirmiştir. (Enfûsi boyut)
* Mevlana, hikmetin yani ilim ve irfanın pratik hayata yansımasının sembolü olmuştur.
Daha sade dille anlatırsak:
* Gazzali, ilimle temeli atmıştır.
* İbn Arabi, irfanla bu temele derinlik kazandırmıştır.
* Mevlana, hikmetle bu derinliği hayata taşımıştır.
Ya da ağac metaforu üzerinden bir dil ile anlatırsak:
* Gazzali, ağacın kökü;
* İbn Arabi, bu ağacın gövdesi. Kökü ve dalları kendi kuvvetinde tutan köprü.
* Mevlana, bu ağacın dalları, yaprak, çiçek ve meyveleri...
Biliyoruz ki, hilafet Araplardan Türklere geçmiş ve ikinci büyük İslam medeniyeti olgun halini Osmanlı devleti olarak tezahür etmiştir. Bunun altyapısını ise bir şekilde bu 3 büyük deha olan Gazzali, Muhyiddin ibn Arabi ve Mevlana Celaleddin Rumi kurmuşlardır. Hem Osmanlıyı anlamak hem ilk medeniyet krizinin nasıl aşıldığını anlamlandırmak için bu 3 dehayı 3 başlık altında ele alarak Osmanlı üzerindeki etkisini bulmamız gerekiyor.
1. “Nizamiye Medresesi” ve Üç Deha;
2. Üç Deha’nın “Medeniyet Tasavvuru”;
3. Üç Deha’nın Osmanlı kurumları’ndaki izleri..
.Osmanlı Medeniyeti’nin kurucu ruh kökleri
04:0023/11/2025, Pazar
G: 23/11/2025, Pazar
28
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Türkiye genç neslini de, Müslüman sosyolojisini kaybediyor.
Hızla intiharın eşiğine sürükleniyor.
Tam da dünyanın bize ihtiyaç hissettiği bir zaman diliminde biz intihar ediyoruz, demiştim. İntihar'dan kurtuluş, hem bizi hem de dünyayı yaşanan anlam krizinden çıkaracak bir medeniyet fikri ve bu fikri hayata geçirecek bir öncü dâhiler yetiştirmekten geçiyor.
Bir neslin yaptığı işi tek başına yapabilecek Gazzali gibi, İbn Arabî gibi, Mevlânâ ve Sinan gibi öncü dehalar yetiştirebilirsek hem bu intihardan kurtuluş hem de yeni bir medeniyetin kuruluş yolculuğu sürecinde bir mesafe katedebiliriz.
Azerbaycan MTO temsilcimiz Vuqar Azizov kardeşimizin bendenizin yazılarımda çerçevesini çizdiğim teorik çözümlemelere dayanarak Osmanlı ruhunun felsefî / metafizik temellerini tartıştığı muazzam yazısının ikinci bölümünü sizlerle paylaşıyorum.
1. “NİZAMİYE MEDRESESİ” VE ÜÇ DEHA
Belki bu başlık garip gelebilir. Gazzali’yi anladık da, İbn Arabi ve Mevlana ile Nizamiye medresesi arasında nasıl bir bağ var sorusu ortaya çıkabilir. Ancak Nizamiye-Osmanlı arasında bir bağ olduğunu dikkate alarak ve bu medrese sisteminin Osmanlı’nın belkemiği oluşundan yola çıkarak diğer iki deha’nın da bir şekilde bu bütünlüğün içinde rol aldığını fark etmek mümkündür. Ki, bu farkı fark ederek Nizamiye medresesinin Osmanlı hayat nizamını nasıl doğurduğunun içini doldurabiliriz.
Selçuklu döneminde kurulan Nizamiye medresesi, İslam medeniyetinin kuruluşu ve olgunlaşması için bir ön zemindir. İslam dünyasında büyük bir devrim yaratmıştır. Bu medreseler, Gazzali’nin etkisiyle şekillense de, İbn Arabi ve Mevlana’nın fikirleri, dolaylı olarak bu sistemin entelektüel ve manevi temellerine katkıda bulunmuştur. Osmanlı medrese sisteminin kökenleri de Nizamiye medreselerine dayandığı için, bu üç dehanın etkileri Nizamiye üzerinden Osmanlı’ya ulaşmıştır. O zaman ayrılıkta özet olarak bu üç dehanın Nizamiye medresesi ve Osmanlı üzerindeki bağını bulmaya çalışalım.
Gazzali ve Nizamiye medreseleri
Gazzali, baş müderris olarak görev yapmış, eserleriyle medresenin eğitim felsefesini belirlemiştir. Onun akıl ve vahiy uyumu konusundaki yaklaşımı, Nizamiye Medreselerinde eğitim sisteminin temel taşını oluşturmuştur. Bu yaklaşım, İslam dünyasında felsefe, kelam ve tasavvuf arasında bir denge kurmuştur.
Osmanlı medreseleri, Nizamiyenin eğitim modeli üzerine inşa edilmiştir. Gazzali’nin ahlak, hukuk ve teoloji konusundaki fikirleri Osmanlı eğitim sistemine dolaylı olarak taşınmıştır.
Muhyiddin ibn Arabi ve Nizamiye medreseleri
Doğrudan bağlantılı değildir. Ancak tasavvufun sonraki dönemde bu medrese üzerine etkisi, onun ‘Vahdet-i vücut” doktriniyle güçlenmiştir. Bu medreseler, başlangıçta daha çok kelam ve fıkıh ağırlıklı olsa da, İbn Arabinin fikirleri zamanla medreselerde ve toplumsal yapı üzerinde etkili olmuştur. Osmanlı’da yansımasını şöyle özetleyebiliriz: Osmanlı’da medreselerin yanında tekkelerin varlığı, medrese (yani resmi eğitim) ve tasavvuf (manevi eğitim) arasındaki dengeyi sağlamıştır, ki bu da İbn Arabinin fikirlerinin dolaylı bir yansımasıdır.
Mevlana ve Nizamiye medreseleri
İbn Arabi gibi Mevlana da bu medreselerle doğrudan bağlantılı değildir. Ama tasavvufun toplum üzerinde etkisi ve Mevlevilik tarikatının yaygınlaşması, Nizamiyede yetişen ulema ve tasavvuf ehli arasındaki etkileşimi derinleştirmiştir. Onun aşk temelli mesajları, Nizamiye’nin ilmiye sistemi üzerine manevi bir boyut eklemiş sayılabilir. Bunu Osmanlı, medreselerle birlikte Mevlevi-haneleri toplumsal eğitimde tamamlayıcı bir unsur olarak benimsemiştir. Böylece Nizamiye modeline tasavvufi bir boyut katmıştır.
Sonuç olarak özetleyelim; Nizamiye medreseleri, Gazzali’nin düşünceleriyle şekillenmiş, İbn Arabi ve Mevlana’nın tasavvufi fikirleri ise medrese ve tasavvuf arasındaki uyumu sağlamıştır.
Osmanlı ise, Nizamiye medreselerini model alarak hem fıkıh ve kelamda Gazzali’nin akıl üzerine yaklaşımını hem de tasavvufta İbn Arabi ve Mevlana’nın manevi derinliğini bir araya getiren bir sistem kurmuştur. Bu bağlamda, Nizamiye Medreseleri bu üç dehanın fikirlerinin yayılması ve Osmanlı medeniyetine taşınmasında bir köprü görevi görmüştür.
2. ÜÇ DEHA’NIN “MEDENİYET TASAVVURU”
Burada bu 3 dehanın nasıl bir medeniyet tasavvuruna sahip olduğunu ve nasıl bir anlam kattığını hayata, bilmemiz gerekiyor. Bu 3 deha nasıl bir Medeniyet Tasavvuru vizyonu ortaya koydular?
* Gazzali’nin medeniyet tasavvuru, bir ahlak devleti ve hikmet toplumu inşa etmeyi hedefler.
* İbn Arabi’nin medeniyet tasavvuru, ilahi bir düzen ve manevi olgunlaşma toplumu vizyonu sunar.
* Mevlana’nın medeniyet tasavvuru, aşk ve temelli bir toplum vizyonu ortaya koyar.
Bu tasavvurun ortak boyutlarını ele alarak hayata nasıl yansıdığını anlayabiliriz.
Ferdi anlamda, insanları ahlaki ve manevi açıdan olgunlaştırmayı hedefler. Toplumsal düzeyde, sevgi ve adaleti temel alan bir toplum inşa etmeyi savunur. Devlet düzeyinde, adalet ve manevi liderlik üzerine kurulu bir yönetim modeli önerir. Kültürel düzeyde, sanat, edebiyat ve mimaride ilahi güzelliği yansıtan bir anlayışı teşvik eder. Bu ortak tasavvur, İslam medeniyetinin en görkemli dönemlerinin temel düşünsel zeminini oluşturmuş ve Osmanlı gibi büyük bir devletin felsefesini hayata aktarmıştır.
Dolayısıyla, “ilim-irfan-hikmet” kapsamında bu üç deha şöyle bir medeniyet tasavvuru ortaya koymuştur diyebiliriz:
* Gazzali, ilmin temellerini ve konularını belirleyerek medeniyetin “ilmi” zeminini inşa etmiştir. Onun çalışmaları, ahlak, fıkıh ve metafizik gibi alanlarda ‘bilgi’nin sınırlarını çizmiş ve bunu bir disipline dönüştürmüştür.
* İbn Arabi, bu ilmi konuları “felsefi” bir bütünlük içinde ele alarak, bunlara irfani ve metafizik bir derinlik kazandırmıştır. Vahdet-i Vücut anlayışı, varlığın birliğini ve İnsan-ı Kâmil idealini toplumsal bir medeniyet vizyonuyla harmanlamıştır.
* Mevlana, bu teorik temelleri “sanat” üslubunda hayata aktarmış, şiir, müzik ve tasavvufi estetik yoluyla bu fikirlerin fert ve toplum düzeyinde yaşam bulmasını sağlamıştır.
Dolayısıyla bu üçlü yapı, ilim, felsefe ve sanatın birbiriyle uyumlu bir şekilde çalışarak, medeniyetin düşünsel, manevi ve estetik boyutlarını tamamladığını gösterir. Osmanlı medeniyeti de bu üç düşünürün mirasını sentezleyerek hayata geçirmiştir.
.Osmanlı ruhu ve epistemik emperyalizm
04:0028/11/2025, Cuma
G: 28/11/2025, Cuma
26
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Osmanlı medeniyet tecrübesi, gerçek anlamda ilk ve son evrensel ve küresel medeniyet tecrübesidir. Batı uygarlığının evrenselliği hem fiilî hem de zihnî işgale dayanan yatay düzlemde işleyen yayılmacı ve işgalci, yapay olarak üretilen, icat edilen içi boş bir retorikten ibaret bir evrenselliktir. Dayandığı ilkeler ya da geliştirdiği değerler bakımından insanlık tarihinde ortaya konan insanlığın medeniyet birikimini aşan bir evrensellik değil, aksine, insanlığın medeniyet birikimini aşağılayan ve bu aşağılayıcı söylemi zihinlere kazıyarak imal ve icat edilen e zihinlerde tahakküm kuran sahte, ayartıcı bir evrenselliktir bu.
Bütün insanlığı insan olmaklığı bakımından değerli gören ve ontolojik konumunu aslâ yok etmeyen, “ben ve öteki” ya da “Batı ve diğerleri” gibi aşağılayıcı epistemik emperyalist bir ikili karşıtlık mantığı üretmeden herkese kendi olarak ve kendi kalarak hayat hakkı tanıyan ve kendince yaşama alanı sunan ilk ve son evrensel / küresel medeniyet tecrübesidir.
Dünyanın geleceği, dünyanın yaşanabilir insanca bir dünyaya kavuşabilmesi. Osmanlı hakkında üretilen epistemik emperyalizmi kırarak veya aşarak Osmanlı ruhunu taptaze bir ruhla ve ihşnke keşfedebilmesine bağlıdır.
Osmanlı ruhu, nedir, ne değildir, sorusunun izini sürmeden önce, Osmanlı ruhunu karartan epistemik emparyalizm biçimi üzerine “dokunaklı” bir çift kelâm etmek isterim.
GAZZE, EPİSTEMİK EMPERYALİZM MASKESİNİ DÜŞÜRDÜ!
Gazze, milat oldu her bakımdan: Bir Gazze’den öncesi, bir de Gazze’den sonrası var artık. Gazze’den öncesi ve Gazze’den sonrası diye yazılacak insanlık tarihi.
Her şeyden önce Gazze, Batı hâkimiyetinin şifrelerini deşifre etmesi bakımından milat oldu. Batı uygarlığının dayandığı felsefî temellerin ideolojik söylemlerden ve retorikten öteye geçmediği anlaşıldı. “Evrensel Batılı değerler” söyleminin, insan hakları, hukukun üstünlüğü, özgürlükler ve demokrasi olarak bütün dünyaya dayatılan ve dayatıla dayatıla benimsetilen ürpertici bir emperyalizm biçimi olduğu gün ışığına çıktı: Epistemik emperyalizm.
Batı emperyalizminin en geniş, en kalıcı, en örtük ama en ürpertici hegemonya biçiminin zihinlerde kurduğu epistemik hegemonya ve emperyalizm biçimi olduğunu gösterdi Gazze ve işte bu epistemik emperyalizmin bütün maskelerini düşürdü.
Epistemik emperyalizmin en yıkıcı sonuçlarından biri, sahte ve çarpık Osmanlı algısıydı. Osmanlı hem her bakımdan tarih dışına itiliyordu hem de diğer Batılı emperyalizmler gibi bir emperyalizm olarak lanse ediliyordu.
Daha da vahimi, Osmanlı’nın çocukları arasında tarih bilinci linç edilerek yok edildiği için inanılmaz bir Osmanlı nefreti üretildi ve Osmanlı alabildiğine aşağılandı kendi çocukları tarafından üstelik de!
İnanılır gibi değil ama gerçekten oldu bu. Osmanlı üzerinden üretilen bu ürpertici epistemik emperyalizm biçimi hâlâ hükmünü icra ediyor: Osmanlı, sözümona Osmanlı’nın çocukları arasında her fırsatta ve en aşağılık ifadelerle aşağılanıyor!
Bütün bunlar tam da hem bizim hem de dünyanın Osmanlı ruhuna şiddetle ihtiyaç hissettiği bir zaman diliminde daha da katmerlenerek tekrarlanıyor!
Düşünsenize… İnsanlık tam da adalet, hakkaniyet ve merhamet kurucu değerleri ve sütunları üzerinden yükselen Osmanlı ruhuna her zamankinden daha fazla ihtiyaç duyarken bizde, bu ülkede, bu ülkenin ve bu coğrafyanın çocukları Osmanlı ile korkutuluyor, “Osmanlı emperyalizmi”nin hortlatılmaya çalışıldığı söylemi dolaşıma sokuluyor her yerde.
Osmanlı’ya emperyalist diyen emperyalist uşağıdır.
Osmanlı tam da bütün emperyalizmlere inat, emperyalizmin can damarı kapitalizme (ölümü pahasına, ruhen olmasa bile fiilen / fiziken yok olmayı göze alarak) direnmiş muazzez bir medeniyet tecrübesidir.
Osmanlı’yla korkutma hikâyesi bir de Türkiye içindeki sığ Kemalist entelijansiya tarafından piyasaya sürülüyor: Osmanlı’dan söz etmek, Türkiye’nin parçalanmasından söz etmek olarak algılanıyor çarpık bir şekilde. Oysa Osmanlı parçalayıcı değil bütünleştirici bir medeniyet mefkûresinin ve tecrübesinin adıdır. Osmanlı anlaşılamamış ve aşılamamıştır.
Anlaşılamadığı için aşılamadığı da anlaşılamamıştır.
Bu yazıda Osmanlı’nın nasıl çarpık bir şekilde anlaşıldığını, algılandığını, algılatıldığını, zihnimizi, ufkumuzu ve de önümüzü açacak ilk ve son gerçek anlamda evrensel / küresel bir medeniyet fikri ve tecrübesi olarak nasıl anlaşılması gerektiğini tartışmak istiyorum.
OSMANLI’YI İŞGALCİ OLARAK GÖREN ZİHİN İŞGAL EDİLMİŞ BİR ZİHİNDİR!
İzmir'in İngilizlerin güdümündeki Yunanların işgalinden kurtuluş yıldönümünde yapılan açıklama ürperticidir. İzmir Osmanlı›dan mı kurtarıldı?! Kim işgalci bu ülkede? Kim kime ne diye küfrediyor? Bu ülkede birilerinin Osmanlı nefreti mide bulandırıcıdır. Ruhsuzluktur.
Oysa Osmanlı’yı aşağılayan ama Osmanlı’yla zırnık kadar alakası olmayanlara inat, bütün yabancı büyük tarihçiler Osmanlı’yı adalet ve hakkaniyet timsali olarak görürler. Bu ülkede Osmanlı, zâlim ve emperyalist olarak görülebiliyor hâlâ!
Celladına âşık tasmalı çekirge değil de nedir bu tür tipler, siz söyleyin lütfen...
Oysa tarihin kırılma ânındayız: Tarihin kırılma ânları, yeniden kurulma zamanlarıdır aynı zamanda.
Dünya, yeni oluşumlara, özellikle de Osmanlı modeline ve ruhuna gebe...
Fazla değil, önümüzdeki yarım asır içinde, bambaşka bir dünya ile karşı karşıya kalacağız.
Eğer büyük hatalar yapmazsak ve geleceğe iyi hazırlanırsak, tarihi, biz yapabiliriz yeniden.
*
NOT: Bu yazı Cins Dergisi’nin aralık sayısında yayımlanacak olan “Osmanlı Ruhu” başlıklı yazımın giriş bölümüdür. Yazının tamamını dergiden okuyabilirsiniz.
.Özgürleşmenin yolu: Araçları aşmak ve hakikate ulaşmak…
04:0015/12/2025, Pazartesi
G: 15/12/2025, Pazartesi
23
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Dünyanın çivisi çıktı.
Cehenneme çevrildi dünya.
Araçları amaçların önüne geçirdiği, güç üreten araçların, gücün kulu-kölesi olduğu için insan olma özelliklerini yitiriyor, barbarlaşıyor ve dünyayı yaşanamaz bir cehenneme çeviriyor ağ'daş insan.
İnsan araçları kullanacağına, araçlar insanı kullanıyor.
İnsanlığın başına gelebilecek en büyük ontolojik felâket bu: İnsanın amaçlarını yitirmesi, araçları amaçlarının önüne geçirmesi ve bunu da ilerleme, gelişme olarak görebilecek kadar epistemik bir körleşme ve ontolojik bir çölleşme, ruhsuzlaşma yaşaması…
İNSANIN ÖZGÜRLEŞMESİ, BAĞLARINI DEĞİL, BAĞLARININ SIRLARINI ÇÖZMESİYLE MÜMKÜN
Neden böyle oluyor peki?
İkincisi de, başka türlüsü mümkün mü?
Bunun için, en temelden, varlığın kendisinden başlamamız, insanın nasıl bir varlık olduğu meselesine açıklık kazandıracak felsefî bir yolculuk yapmamız gerekiyor...
İnsan, bağlı, bağımlı bir varlık.
İnsanın özgürleşmesi, bağ'larını çözmesiyle değil, bilakis, bağlarının sırlarını çözmesiyle gerçeğe dönüşebilir.
İnsanın alıp verdiği nefes kendi elinde değil: Nefes bir bağdır; bu bağı çözdüğü, kesip attığı zaman, insan ölür; marifet, bu bağ'ın sırlarını çözmektir.
İnsan, nâ-tamam bir varlıktır; kendi kendine yeten, kusursuz bir varlık değildir.
O yüzden, tek başına yaşayamaz insan.
Kusursuz bir varlık gibi hareket ettiği andan itibaren, insanı bağlayan başka bağların, nefsinin, arzularının, dünyanın kölesi olmaktan kurtulamaz.
Bağ'ın, dolayısıyla bağlılığın ne anlam ifade ettiğinin sırrını nasıl çözeceğiz ve özgürleşme yolunda nasıl bir mesafe kat edeceğiz, o hâlde?
Hakikat Işığına ulaşarak; bunun için de aşk'ı yaşayarak, firak ateşinde yanarak...
Burada, fiilî bir durumdan, fizikî bir hâlden söz ediyorum. Bu hâli yaşayarak, kendimize ulaşmamızın, kendimizi bulmamızın ve kendimizi aşacak bir noktaya vâsıl olabilmemizin yol haritasından...
IŞIĞA ULAŞMANIN YOLU: AŞK ÇİLESİ VE FİRAK ATEŞİ
Işık, aşk'la kâim, firak ateşiyle dâimdir.
Firak ateşinde yanmayan insan, aşkı bilemez, ışığa ulaşamaz; hiçbir zaman kendini bilemez, kendini bulamaz, kendi olamaz ve uzun soluklu diriltici hakikat yolculuğuna çıkamaz.
İnsan, kendini, öteki'nde bulur. Farklı olan'da.
Farklı olan, insan için ayna işlevi görür: Kişi, yaratılışı gereği, azman bir nefs'le yaratılmış olduğu için aynaya bakmak istemez.
Korkar ayna'dan.
İşte “öteki”, “farklı olan”, kişi için kendine bakması, kendini anlaması, kendini farketmesi, kendine gelmesi ve yolunu bulması için Rahmân'ın -rahmeti gereği- insana lûtfudur.
Farklı olan, öteki'dir.
İşte bu “öteki / fark” bir imkân olarak insana Allah tarafından ihsan edilmiştir.
İnsan, işte Allah'ın bu ihsanını farkettiği ölçüde ve oranda insanlaşır, beşerlikten insanîliğe ulaşır; melekûtî âlemden süt emen meleksi melekelerle donanır.
ULÛHİYET EMANETİ, UBÛDİYET EMNİYETİ VE DÜZENİ
İnsana yüklenen emanet, emniyeti (=fıtrat düzenini. adaleti, hakkaniyeti...) tesis etmektir yeryüzünde.
Emniyet, bütün varlıkların kendileri olmaları, yerlerini bilmeleri ve yerlerini bulmaları demektir.
Emanet ancak ubûdiyet / kulluk şuuruna ermekle, emniyet de kulluk şuurunu hilâfet bilinciyle hayata ve harekete geçirmekle gerçeğe dönüştürülebilir.
Ubûdiyet şuurunun hayata ve harekete geçirilmesi, yalnızca ulûhiyet bilincine ulaşıldığı zaman imkân dâhiline girebilir.
Ulûhiyet, yegâne farklı olan'dır, yegâne öteki'dir, yegâne ğayrı'dır.
Kişi, ilâhî olan'ın izdüşümlerini, ilâhî olan'ın yarattıklarında görebilir.
Asıl mesele, “li-teârefû” (tanıma, kendi farkının farkına vararak niçin yaratıldığını idrak etme) sırrına ulaşabilmektir.
Tanıma melekeleri edinmek, tanıma melekelerini farklı olanı fark ederek, farklı olan’ın farkını idrak ederek kendi farkını farketmektir: Böylelikle tefrik melekeleri kazanabilmek, zamanla, fârûk olabilmek, Furkan’ın özelliklileriyle donanabilmek.
KUR'ÂN OKUMAK, FURKAN OKUMAYI OKUMAK İÇİNDİR...
Kur'ân, ulûhiyetin yarattığı varlıkların varediliş hikmetlerine nüfûz edebilme melekesi kazandırır mü'min'e.
Kur'ân oku/n/mak içindir.
Furkan’sa hem Kur'ân'ı okumak hem de okumayı okumak için.
İnsan, ulûhiyet bilincine ulaşarak ubûdiyet şuuruyla hareket etmeye başladığı zaman, aşkı yaşamaya, firak ateşinde yanmaya, ışık'a ulaşmaya başlar.
İnsan, bağımlı / nisbî bir varlık olduğunu ancak o zaman iliklerine kadar yaşar.
İnsan, ancak neye intisap edeceğini / bağlanacağını ancak o zaman bihakkın idrak eder.
İnsan, dünyaya bağlandığı, nefsinin ağlarına takıldığı, arzularının kulu-kölesi olduğu zaman, geçici ve ayartıcı ağ'lar insanı kölesi yapar.
Dünya da, nefsi de, arzuları da, bilim de, sanat da, teknoloji de hakikate ulaşma sürecinde araçlarıdır insanın.
İnsan, amacını bildiği, nisbî bir varlık, yaratılmış bir varlık olarak yalnızca Mutlak Varlık'a bağlandığı zaman araçların ayartılarının kulu kölesi olmaktan kurtulur; yalnızca Yaratıcı'nın önünde boyun eğer, ancak o zaman özgürlüğüne kavuşur.
İnsanın, eşiğine sürüklendiği ontolojik felâketten kurtulabilmesinin ve özgürlüğüne kavuşabilmesinin tek yolu var: Araçların kölesi olduğunu farketmesi; bunun için de bağımlı bir varlık olduğunu idrak etmesi, Yaratıcı'dan başka hiç bir araca, varlığa boyun eğmemesi ve hakkıyla özgürleşmesi.
İnsan tanır inancını yitirdiği zaman, öz'ü gür'lüğünü, kendisi de özgürlüğünü yitirir. Tanrı inancını yitirdiği andan itibaren her şeyin / araçların kulu kölesi hâline gelir. İnsan yalnızca Yaratıcı'nın önünde boyun eğdiği zaman, özünü gürleştirir ve özgürlüğünü kesinleştirir.
Ancak o zaman insan farkını fark edecek, farklı insanların farklılığına saygı duyacak, farklı insanların dünyalarının farklılıklarından nasıl beslenebileceğini kavrayacak, yaşanabilir bir dünya inşa edebilmek için firak ateşini yakacak, aşk ateşinde yanacak ve insanlığı aydınlatacak ışığa ulaşacaktır. Vesselâm.
.Türkiye, sömürgeleştirilmeden devşirildi; savaşmadan -içeriden, zihnen- ele geçirildi!
04:0019/12/2025, Cuma
G: 19/12/2025, Cuma
37
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Bizim yaşadığımızı hiçbir ülke yaşamadı! Bu toplum sömürgeciler tarafından dışarıdan sömürgeleştirilmedi, fiilen işgal edilme yoluna gidilmedi. Öyle bir yıkım projesi uygulandı ki bu topluma İngilizler tarafından, bu ülkeyi işgal etmediler, devleti ele geçirdiler ve zihnini işgal ve iğfal ettiler bu ülkenin çocuklarının. O yüzden bu ülkenin bırakınız ortalama insanını, entelijansiyası bile ülkenin başına ne geldiğini bilmiyor, idrak edecek zihnî özgürlükten uzak, zihnî felç geçiriyor, epistemik köle! O yüzden bu ülke, savaşmadan ele geçirilen ülke olarak tarihteki trajikomik yerini aldı.
TÜRKİYE FİİLEN ELE GEÇİRİLMEDİ, ZİHNEN ELE GEÇİRİLDİ!
Tekrar ederek ve altını kalın harflerle çizerek avazım çıktığı kadar haykırıyorum:
Türkiye, fiilen işgal edilmedi, zihnen işgal edildi. Emperyalistler bu toprakları fiilen işgal edemeyeceklerini, bizim İslâm’a bin yıldır yurt yaptığımız bu toprakları kanımızın son damlasına kadar koruyacağımızı, aslâ teslim olmayacağımızı ve teslim etmeyeceğimizi çok iyi biliyorlardı. O yüzden İngilizler, Tanzimat’ı ilan ettirdiler bizim paşalarımıza, satın alarak paşalarımızı: Tanzimat, bizim idam fermanımızdı. Fiilen ele geçirilemeyen bu ülkenin zihnen / içerden ele geçirilmesinin, Türkiye’nin kendi kendini sömürgeleştirme projesinin başlangıç noktasıydı.
Ülke dışarıdan ele geçirilemedi, içeriden ele geçirilecekti: Londra Mason Locasına üye yapılan Mustafa Reşit Paşa, ardından onun izinden giden Âli Paşa ve Fuat Paşa›lar, ülkeyi İngilizlere içeriden teslim edecek bütün yapı taşlarını döşediler.
Yahudi İngiliz başbakanı Gladstone’un Avam Kamarası’nda eline Kur’ân-ı Kerim’i alarak yaptığı “Biz bu Türkleri savaş meydanlarında yenemiyoruz, Türkleri yenebilmenin tek yolu var: Bu kitabı, Kur’an’ı ellerinden almak” diyerek hedef çizdiği konuşma bize karşı nasıl ve neden zihnen işgal projesini derinlemesine bir şekilde başlattıklarını çok güzel ele veren ürpertici bir konuşma.
O yüzden yaşadığımız medeniyet krizini önce anlamak, sonra derinlemesine ve bütün yönleriyle anlamlandırmak, son olarak nasıl aşabileceğimiz konusunda kafa patlatmak zorundayız. Bunun için öncelikle yaşadığımız sorunu felsefî olarak, derinlemesine kavramız şart.
Şunu aslâ unutmayalım: Büyük atılımlar, zihinde devrimle başlar. Zihinde devrim yapamayanlar, zeminin ve zamanın kölesi olmaktan kurtulamazlar. Zihinde devrim yapamayanlar, çağ kuramazlar; başkalarının kurdukları çağların ağlarında, bağlamlarında, dünyalarında yok olurlar.
BARONİK, MASONİK DEVŞİRME KÜLTÜR, TÜKİYE’Yİ KÜLTÜREL İNTİHARA SÜRÜKLÜYOR...
Cumhurbaşkanı Erdoğan, birkaç yıl önce önemli bir itirafta bulunmuş ve “eğitimde istenilen başarılı adımların atılamadığını,” Ak Parti’nin “fikrî bakımdan iktidar olamadığını” söylemişti.
Erdoğan’ın bu açıklaması da, yanlışı itiraf etmesi ve eğitimde millî bir atılım gerçekleştirileceğine dikkat çekmesi de önemli.
Geç kalındı ama bundan sonra köklü, kucaklayıcı adımlar atılırsa, geleceğimizi kurtaracak ve kuracak emin bir yola girmiş oluruz, nihayet.
Sürekli olarak söylediğim bir şey var/dı: 10 yılda 100 yılın tohumlarını ekmek zorundayız. Türkiye’yi, her alana “çöreklenen” baronik ve masonik şebekelerin tasallutundan kurtarmak zorundayız.
Türkiye’de sadece iktisadî hayata değil eğitime, kültüre, sanata da baronik ve masonik şebekeler hâkim hâlâ! Devşirme bir kültürün, devşirmeci, hazırlopçu bir kültürün toplumda köksalması ve fiilen işgal edilemeyen Türkiye’nin zihnen işgal edilen, kendi kendini sömürgeleştiren epistemik kölelerden oluşan bir ülkeye dönüştürülmesi için çalışan, sadece kendi çıkarlarını düşünen ve ülkenin kaynaklarını küresel sisteme peşkeş çeken asalak tipler bunlar!
Türkiye’nin fikir, sanat, eğitim, kültür ve medya hayatına bu asalaklar yön veriyor hâlâ!
Türkiye’nin fikir, sanat, eğitim, kültür ve medya hayatına bu asalaklar yön veriyor hâlâ! Bu ülkenin has çocukları değil, devşirme tipler!
Böyle giderse, bu ülke elimizden gider. Gider; çünkü mevcut eğitim, kültür, sanat ve medya dünyası sömürgecilerin fiiilen işgal edemedikleri dünyalarını zihnen işgal ediyorlar! Türkiye, zihnî işgal altında! Eğer zihnî işgal durdurulamazsa, bu ülke bağımsızlığını da, varlığını da koruyamaz.
O halde ne yapmalı, nasıl yapılmalı?
Bu apayrı bir yazının konusu. Burada şu kadarını söylemekle yetiniyorum:
Her şeyden önce başta eğitim olmak üzere her alanda, “medeniyet rüyası, iddiası, hayali olan parlak nesiller yetiştirmeyi eksene alan, yeniden Gazâlî’ler, İbn Arabî’ler, Yunus’lar, Sinan’lar, Itrî’ler yetiştirecek uzun soluklu bir medeniyet mefkûresi etrafında geliştirilecek köklü bir eğitim sistemi fikri, birleştirici, bütün tepkileri bertaraf edici ve toplumun bütün kesimlerini kucaklayıcı kuşatıcı bir yaklaşım olacaktır, diye düşünüyorum.
Vesselâm.
.Dünyanın Osmanlı ruhuna ihtiyacı var ama Osmanlı’nın çocuklarını Osmanlı ile korkutuyorlar!
04:0021/12/2025, Pazar
G: 21/12/2025, Pazar
33
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Bin yıldır, dünya tarihini biz yapıyoruz Selçuklu ve Osmanlı çocukları olarak. Son iki asır hâriç. İki asırdır tarih yapmıyoruz, başkalarının (=Batılıların) yaptığı tarihte tatil yapıyoruz.
OSMANLI DURDURULDU, DÜNYA TARİHİ DURDU
Osmanlı durduruldu, dünya tarihi durdu. Kafkaslar, Balkanlar, Türk dünyası, Arap dünyası paramparça oldu; bütün bir İslâm dünyası emperyalistler tarafından köleleştirildi.
Özelde bizim yani Osmanlı›nın, genelde ise İslâm dünyasının tarihten çekilmesiyle, sadece İslâm dünyası cehenneme çevrilmedi, dünya da dengesini yitirdi: Osmanlı çekildi dünyadan ruh da çekildi gitti...
Gazze’de yaşanan insanlık tarihinin en ürpertici soykırımı, genelde dünyanın, özelde ise Batılıların Yahudilerin güdümünde olduğunu bütün çıplaklığıyla gözler önüne serdi.
Sonuçta, kapitalist vahşî Batı uygarlığı, hem ontolojik şiddet üretti hem de ürpertici barbarlık biçimleri geliştirdi. Maddî uygarlıkta kat ettiği mesafe, manevî anlamda da, kültürel düzlemde de tam tersi bir şekilde sonuç verdi: Nicelikte patlama, nitelikte çöküşle sonuçlandı.
Bütün yaşananlar, dünyanın adalete, hakkaniyete ve merhamete her zamankinden daha fazla ihtiyacı olduğunu ispatladı.
Batılılar, kendileri dışındaki kültürlere, medeniyetlere ve dinlere hayat hakkı tanımadılar.
Yeryüzünde adalet, hakkaniyet ve merhamet ilkelerini en sofistike ve mükemmel şekillerde hayata geçiren tecrübe Osmanlı medeniyet tecrübesi oldu.
Önümüzdeki bir asır içinde yeni bir dünya kurulacak. O dünyanın kurulmasında Osmanlı ruhu ile donanan Türkiye kilit, kurucu bir rol oynayacak.
Şu gerçek gün ışığına çıktı biz hâriç bütün dünya tarafından çok iyi anlaşıldı: Türkiyesiz bir dünya kurulamaz.
OSMANLI “İÇERİDEN” ÇÖKERTİLDİ!
Türkiye Yüzyılı fikri, masal değil, gerçekleşecek er ya da geç.
Ama ayaklarımız yere sağlam basmamız lazım şart: Şu an önümüzde çok büyük handikaplar ve engeller var.
Dün, yüz yıl önce, iki yüz yıl önce dışarıdan bizi engellemeye çalışıyor, tarihten uzaklaştırmak için her cephede bizimle savaşıyorlardı emperyalistler, içerden ve dışarıdan kuşatma savaşı veriyorlardı.
Emperyalistlerin en aşağısı, en sinsisi İngilizler içeriden devleti ele geçirdi, Osmanlı ülkesinin siyasî modernleşmesinde (Osmanlı’yı içeriden çökertecek, intihara sürükleyecek) kurumların ve durumların icat edilmesinde kilit rol oynadılar.
Paşaları satın aldılar, devlete sızdılar, Osmanlı toplumunun içeriden çökertilmesi anlamına gelen İslâm’dan uzaklaşan bir entelijansiya yetiştirilmesine yol açan modernleşme ya da Batılılaşma projesini idam fermanımız olan Tanzimat’tan itibaren satın aldıkları ve beyinlerini yıkadıkları paşalarla, elitlerle devleti içeriden çökertecek yapı taşlarını döşediler.
Osmanlı ülkesi emperyalistlere karşı destansı direniş örnekleri sergilediği için dışarıdan değil içeriden işgal edilecekti. Fiilen değil, zihnen!
Sonunda Osmanlı, işbirlikçi Jön Türkler ve İttihatçılar tarafından adeta tasfiye edildi 10 senede hem de!
Komitacılar devleti ele geçirdiler.
Cumhuriyeti kuran kadroların içinden etkili bir grup, İstiklal Savaşı’nın Osmanlı’ya karşı verildiğini söyledi. İstiklal Savaşı yıllarında, amaçlarının “saltanatı ve hilâfeti korumak” olduğunu başta Hâkimiyet-i Milliye gazetesi olmak üzere her yerde yazan ve söyleyen Mustafa Kemal, daha sonra kaleme alınan Nutuk’unda asıl savaşın “gerici, Orta Çağ zihniyetinin temsilcisi” olarak adlandırılan Osmanlı ile savaş olduğu açık ve örtük şekillerde ifade ediliyordu. Dönemin yalaka aydınlarından ve etkili adamlarından bazıları bunu açık açık haykırıyordu adeta!
İNSANLARI OSMANLI İLE KORKUTAN, YA SALAKTIR YA DA ASALAK!
Oysa dünya bize gebe, biz ise hakikate.
Bize yani Osmanlı ruhu’na gebe dünya. Osmanlı’nın adalet, hakkaniyet ve merhamet ilkelerine.
Gelgelelim, günümüzde Osmanlı hiçbir zaman soykırımcı, katliamcı, çapulcu, yakıp-yıkıcı olmadığı halde bizi, bu toplumu bile Osmanlı ile korkutan beyin özürlü Osmanlı / İslâm düşmanları var bu ülkede.
Dünyanın Osmanlı’nın ruhuna şiddetle ihtiyaç hissettiği bir zaman diliminde Amerika ve Avrupa’daki çoğu Yahudi emperyalist haydutların “Osmanlı emperyalisttir, o yüzden öcüdür, Osmanlı’dan, Osmanlı’nın yeniden gelişinden söz edilemez” diyerek Osmanlı’nın çocuklarını Osmanlı ile korkutmak, “neo-Osmanlıca bunlar!” diyerek ü, Osmanlı’dan söz eden herkesi öcü olarak göstermek, bu ülkenin önündeki en büyük takozun tarih bilinci linç edilmiş, medeniyet mefkûresi olmayan asalak aydınları olduğunu ispat etmekten başka bir işe yaramaz.
Adamlar, Amerika’sı, Rusya’sı, Avrupa’sı Üçüncü Roma biziz diye adeta birbirileriyle yarışıyorlar! Roma nedir? Dünyanın her yerini kan gölüne çeviren paganlar sürüsü! Braudel’in Pax Romana / Roma Düzeni olarak adlandırılan şeyi “silahlı zorbalık düzeni” olarak tarif ettiğini aktarmakla yetineyim burada.
Kim ki, adaletin, hakkaniyetin ve merhametin timsali Osmanlı’yı aşağılarsa, Osmanlı’dan söz edene, Osmanlı ile korkutmaya kalkılırsa, bilin ki, o kişi, ya salaktır, ya da asalak!
Vesselâm.
.Toplum olarak çürüyoruz, görmüyor musunuz?
04:0022/12/2025, Pazartesi
G: 22/12/2025, Pazartesi
52
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Uyuşturucu, hırsızlık, tefecilik, mahalle terörü, liselerde hatta ortaokullarda çığ gibi büyüyen ve kontrolden çıkma emareleri gösteren akran terörü, 14 yaşa kadar düşen cinsel ilişki yaşı ve o yaşta “senin kızın benim oğlan terörü” her tür suça bulaşan ve bundan da haz alan gangster, çete grupları ve dünyada sadece Çekoslovakya ile yarıştığımızı çıplaklık terörü…
Bizdeki çıplaklığa, Almanya’da rastlayamadım. Fransa’da rastlayamadım.
Hollanda’da, İtalya’da, İsviçre’de hiçbir Avrupa ülkesinde rastlayamadım.
Tam anlamıyla zıvanadan çıkmış durumda çıplaklık terörü!
Bildiğin terör bu, özgürlük değil!
Bilge adamlar her zaman belgedir. Ne demişti bilge adam Goethe: “En iyi köleler, kendilerini özgür zanneden kişilerdir” derken tam da bizim tersi dönmüş ahmaklarımızı mı anlatıyordu dersiniz?
Yüz sene önce böyle bir manzara resmetselerdi ve burası Türkiye deselerdi, hiç kimseyi inandıramazdık!
Ama hayanın, edebin, ahlâkın en güzel örneklerini dünyaya sunan bu toplum, şu AA’n anlamıyla çürüyüp yok oluyor!
Müdahale şart!
Âcil müdahale!
Devlet, aileler, STK’lar, cemaatler, herkes üzerine düşen rolü adam gibi oynamazsa, bu pasif nihilizm, uyuşturucu konformizm ve yok edici oportünizm ile yok olacağız hep birlikte toplum olarak…
Mustafa Doğan kardeşim, konuyu sorularla o kadar nefis anlatmış ki, sizleri onun bu nefis ve sarsıcı yazısıyla baş başa bırakıyorum.
***
ACI AMA GERÇEK: ÇÜRÜYORUZ!
Eğer siyaset kurumu “Yatırım, Üretim, İstihdam, İhracat” kadar “Ahlâk ve Maneviyat” merkezli bir dönüşümü varlık nedenine dönüştürseydi toplum bu kadar bozguna uğrar mıydı?
Haklı olmanın yolunu güçlü olmada arayan ve güçlü olmak için her türlü ahlaksızlığı yaşam ve düşünce biçimine dönüştüren bu yığınlar kimin eseridir?
Suçu endüstriyel bir rızık kapısına dönüştüren yığınların yağmasından bu ülkeyi kimler kurtaracak?
Bedeninden başka hiçbir sermayesi olmayan fahişelerin, suçluların, hırsızların ve ahlaksızların itibar gördüğü bir ülkeyi yıkıma uğramaktan alıkoyacak hiçbir ahlâkî ilke ve kutsal öğretinin olmadığı bilinmiyor mu?
Yasal olanına zerre kadar itiraz etmeden “yasadışı” olduğu için soruşturma ve kovuşturmaya konu olması temin edilen “kumar/bahis” gibi cemiyeti yıkıma uğratan aşırılıkları alışkanlığa dönüştürerek normalleştiren “yasal kumar” ile neden mücadele edilmiyor?
Millî Piyango gibi Şeytan’ın mâbedi olan bir kurum neden kapatılmıyor? At yarışları ve futbol oyunları üzerinden oynanan kumar...? Her yıl ülkeden bahis/kumar üzerinden 150 milyar dolar para çıkışı olduğu iddiası neden kimseyi tedirgin etmiyor?
Bir kaç pez… (fuhşa aracılık eden, fahişe temin eden, çıkar elde etmek amacıyla fuhuş tuzağı yöneten) ile bedeninden başka hiçbir sermayesi olmayan fahişelerin bu ülkeyi aşırılıkların kutbuna dönüştürmesine neden yıllardır engel olunamadı?
İlk kez cinsel ilişkiye girme; uyuşturucu, alkol ve sigara kullanma yaşı 14’e inmişken neden kıyameti kopan kalplerin varlığına tanık olmuyoruz?
Tarihin her döneminde ahlâk, adâlet ve merhametin kutbu olan Anadolu topraklarını Uyuşturucu, Alkol, Fuhuş, Kumar, Cinayet, Hırsızlık, Tefecilik, Sahtekârlık, Cinayet, Bahis ve Şiddetin yurduna dönüşmesi neden toplumun ezici çoğunluğunu rahatsız etmiyor? Kıyametimiz koptu da haberimiz mi yok!
İslam’la Kemalizm’i barıştırmaya kurban edilen insan, imkân, zaman ve mekân gibi eşsiz nimetleri amacı dışında kullanan bir akıl ve irade ile yazılabilir bir başarı hikâyesi olabilir mi?
İnsan olmanın haysiyetine yakışan bir yücelik makamının ihtişamına sahip ve tâlip bir topluluk yerine seçimden seçime safları sıklaştırmada acımasızca kullanılan politik holigan ve ideolojik militanların bu ülke için ürettiği tehdit görülmüyor mu?
Ticarî ve politik olanın ahlâkî olana tercih edildiği bir topluluğun şerrinden emin ve hayrına kefil olmak mümkün mü?
Savcı ve hakimler soruşturma ve kovuşturma memuru olmanın dışında hiçbir vasfa sahip değilken neden birer kurtarıcı olarak görülüyor?
Neden devlet ve milleti ahlâk ve adâlet ekseninde yapısal olarak dönüşüme tabi tutacak politikalar üretilmiyor?
.Kaosun ortasında bir inşirah muştusu
04:0026/12/2025, Cuma
G: 26/12/2025, Cuma
18
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Hafta sonu iki günlüğüne dinlenmek üzere can dostlarım Muharrem Kartancı ve Nuri Gür kardeşlerim Bingöl'e kaçırdılar beni. Kardeşliğin lezzetini iliklerimize kadar hissettirmen Seyfullah Yiğit ve Bilal Arslan kardeşlerim unutulmaz bir iki gün yaşattılar bize. Seyahatimizi Bursa temsilcimiz Nuri Gür kardeşimiz kaleme aldı. Sizlere bu nefis yazıyla baş başa bırakırken bindiğim en Müslüman uçak yolcusunun Bingöl uçağı olduğunu görünce şükrettim Rabbime.
***
Yılın amansız son düzlüğünde, rakamların soğuk nefesi ensemde dolaşırken ve işlerin labirentinde ruhum daralırken, hayatın rutin gürültüsünü bıçak gibi kesen naif ses sanki ötelerden bir muştu gibi kulaklarımda yankılandı.
Samsun’dan Muharrem ağabey, İstanbul’dan Yusuf Kaplan Hocamız ve Bursa’dan bendeniz, üç ayrı şehirden aynı gönül coğrafyasına doğru akacak olan nehirlerin buluşma noktası bir ruh inşasının merkeziydi.
Hocamızla aynı uçaklara bilet almanın verdiği çocuksu heyecanla karışık saygı duygusu tüm yorgunluğumu unutturmuş ve beni duaların kanatları altında mucizevi bir yolculuğun eşiğine kadar getirip bırakmıştı. Yola çıkmadan önceki son üç gün, sanki zamanın bereketi üzerimize sağanak gibi yağdı ve normal şartlarda üstesinden gelmemizin imkansız olduğu yoğun işler hocalarımızın dualarının bereketiyle birer birer suhuletle çözüme kavuştu.
Pazar akşamı saatler on dokuzu gösterdiğinde tüm işlerimi yoluna koymuş olmanın huzuruyla evime geçerken büyük bir imtihanın içinden geçtiğimi ve bu kapının ancak samimiyetle aralanabileceğini bizzat tecrübe etmenin mutluluğunu yaşıyordum. Sabahın dördünde havaalanında beklerken Yusuf Hocamın henüz yolda olduğunu öğrenmek ve ikinci güvenlik noktasında onu beklemek bir talebenin hocasına duyduğu sadık bekleyişin en öğretici anlarından biriydi. Telefonumda hocamın o günkü köşe yazısını okurken daldığım beş dakikalık tefekkür hali zamanın nasıl da göreceli olduğunu ve uyanık kalmanın sadece gözlerin açık olması anlamına gelmediğini bana sert bir şekilde hatırlatacaktı.
BİNGÖL'ÜN EŞSİZ MİSAFİRPERVERLİĞİ
Zira ben satırlar arasında kaybolmuşken Yusuf Hocam çoktan güvenlik noktalarından geçmiş ve uçağın kapısına varmıştı bile. Telefonum çaldığında ve hocamın telaşlı ama babacan sesiyle “Neredesin, kapı kapanmak üzere!” uyarısını duyduğumda, damarlarımdaki kanın çekildiğini hissettim ve o an Bursa’dan buraya kadar gelen tüm gayretimin bir dikkatsizlik yüzünden heba olması korkusuyla adeta yerimden fırladım. Güvenlik barikatlarını nasıl geçtiğimi, uzun terminalleri hangi hızla aştığımı hatırlamıyorum. Orada trafik polisi bulunsaydı muhtemelen hız sınırlarını altüst ettiğim gerekçesiyle radara girerdim. Gönlümdeki yangın ayaklarıma öyle bir derman vermişti ki son anlarda kendimi uçağın kapısından içeriye atmayı başardım. Uçaktaki koltuğuma oturduğumda nefes nefese kalmış halimle hocam ile birlikte olmanın verdiği mahcubiyet yerini yavaş yavaş büyük bir sükunete bıraktı.
Havaalanı’na sabahın ilk ışıklarıyla iniş yaptığımızda bizi karşılayan MTO Bingöl temsilcimiz Bilal Arslan ağabey, Muharrem ağabey ve Seyfullah kardeşimizin samimi çehreleri sanki kırk yıldır birbirini bekleyen bir ailenin ferdiymişiz gibi ruhumu ısıtan muazzam bir kucaklaşmaya vesile oldu. Hiç vakit kaybetmeden Bingöl’e doğru süzülen aracımızın içindeki sohbetin koyuluğu yeni demlenmiş bir çayın en bereketli vakti gibi zihinlerimizi açarken yol kenarındaki güzel durakta yaptığımız kahvaltı, Bingöl’ün meşhur misafirperverliğinin ilk mührü olarak hatıralarımıza kazındı.
LİSELERE SONDAJ YAPIYORUZ…
Bingöl Fen Lisesi’nin heyecan dolu koridorlarına adım attığımızda bizi bekleyen genç öğrenci kardeşlerimizin gözlerinde parlayan ışık üzerimizdeki tüm yol yorgunluğunu bir anda silip süpürdü. Hocamız kürsüye çıkar çıkmaz sorduğu “Gölge misiniz, gerçek mi?” sorusu salonun atmosferini bir anda değiştirdi.
Yusuf Kaplan Hocamız, Batılı düşünürlerin çıkmaz sokaklarından Müslüman mütefekkirlerin ufuk açıcı dünyasına uzanan muazzam perspektifiyle gençlerin zihinlerinde yepyeni kapılar aralarken salondaki yüksek enerji bize bu toprakların geleceğinin ne kadar umut verici olduğunu haykırıyordu.
İkinci konferansta da benzer bir coşkuyla gençlerin gönlüne dokunan hocamızın ardından akşam yemeği için Seyfullah kardeşimizin hanesine misafir olduğumuzda ailesinin gösterdiği içtenlik ve hazırlanan lezzetli yemekler bizi evimizdeymişiz gibi hissettirdi. Seyfullah’ın tabağımı zorla dolduran cömertliği karşısında oburlar gibi yemek zorunda kalırken bir yandan şekerimin yükselme endişesini taşıyor diğer yandan ise bu kadim dostluğun lezzetini her lokmada ciğerlerime kadar çekiyordum.
DOST ZİYARETLERİ
Gecenin ilerleyen saatlerinde köydeki eve geçtik. Yusuf Hocam, Muharrem ağabey, Seyfullah, Saim Hoca, Osman ve Ömer ile kurduğumuz muhabbet halkası meyveler, kestaneler ve demli çaylar eşliğinde gece yarısına kadar süren bir gönül şölenine dönüştü.
İçinde üç tane şekerpare olan tabaktan bir adet yemeye heves ederken yaşadığım gelgitleri etrafımdaki dostların endişelenmemesi adına büyük bir maharetle gizlemeye çalıştım ve kadayıf dolmasına hiç el sürmeyerek kendi nefsimin dizginlerini elime almanın verdiği vakur duruşu muhafaza etmeye gayret ettim. O andan itibaren sohbetin derin akışına fiziksel olarak orada bulunsam da ruhen tam anlamıyla katılamamamın verdiği burukluk dostlarımın benim halimi sessizce takip ettiklerini ve benim için gizliden gizliye kaygılandıklarını anlamamla yerini derin bir mahcubiyete bıraktı.
Sabahleyin Yusuf Hocamızın zihnimizi ufuklar ötesine taşıyan her cümlesi birer hikmet pınarı olan muazzam sohbetiyle güne başlamak geceki yorgunluğun ve endişenin yerini muazzam bir inşirah haline bırakmasına vesile oldu. Seyfullah kardeşimizin bizi götürdüğü tarihi dokulu mekanda kahvaltımızı yaparken Bingöl’ün yaşanmışlık kokan atmosferini iliklerimize kadar çekerek gönül dünyamızı şenlendirdik.
Bingöl Ulu Cami’nin vakur gölgesinde Seyfullah kardeşin babasının iş yerinde içtiğimiz son çay bir önceki akşam evlerinde gördüğümüz gönül zenginliğinin kaynağını bize bir kez daha gösterirken bu toprakların insanının fedakar olduğunu da apaçık ilan ediyordu.
MTO’muzun emektarlarından Fatma Zehra kardeşimizin İçmeler kazasındaki evine misafir olduğumuzda uçuşumuzun bir saat rötar yapacağını öğrenmenin verdiği o tatlı rahatlıkla, programımızı hiçbir aceleye mahal vermeden tam bir sükunetle nihayete erdirdik.
Gökyüzünde süzülen uçağımız Sabiha Gökçen’e iniş yaptığında hocamla birbirimize sıkıca sarılarak ayrılırken içimde bu kutlu yolculuğun bıraktığı silinmez izlerin ve kurulan kopmaz gönül bağlarının verdiği huzurla Bursa otobüsündeki yerimi aldım. Şimdi bu satırları Bursa’ya doğru akan yolda yazarken programa vesile olan, beni bu kutlu halkanın içine dahil eden, Bingöl’ün eşsiz misafirperverliğiyle bizi ağırlayan ve uğurlayan her bir can dostumdan Rabbimin ebeden razı olmasını niyaz ediyorum. Bu iki günlük sefer, benim için modern zamanların işgali altındaki ruhumun özgürlüğe kavuştuğu, medeniyetimizin asil ruhuyla yeniden buluştuğu mukaddes bir seferin adı olarak ömrümün en müstesna köşesinde daima diri kalacaktır.
.Büyük İsrail Devleti veya İmparatorluğu hazırlıklarına dikkat!
04:0029/12/2025, Pazartesi
G: 29/12/2025, Pazartesi
40
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Gazze, insanlık tarihinde bir milat olarak işlev görecek, demiştim. Artık bir “Gazze’den öncesi,” bir de “Gazze’den sonrası” var. Şu an tarihin yapıldığı bir zaman diliminin tam ortasından geçiyoruz bütün insanlık olarak.
GAZZE: EN BÜYÜK ŞİFRE ÇÖZÜCÜ VE PUTKIRICI
Gazze, insanlığın hem ne durumda olduğunu hem de nereden gelip nereye doğru gittiğini gösteren bir ayna tutuyor. Ve bir şifre çözücü olarak da işlev görüyor. Hatta Gazze, çağımızın en büyük ve en sarsıcı şifre çözücüsü olarak bu fonksiyonunu yerine getiriyor.
Gazze, sadece basit bir ayna, sıradan bir şifre çözücüsü değil, ezberlerimizi bozan bir put-kırıcısı olarak tarihi yapan, tarihin akışını değiştiren tarih-kurucu bir aktör olarak rol oynuyor.
Gazze’nin çözdüğü en büyük şifrelerden biri, Yahudilerin dünya üzerinde belirleyici, kilit bir rolleri olduğu gerçeğini gün ışığına çıkarması oldu. Gazze’den önce dünyadaki Yahudi gücünden Yahudilerin dünya üzerindeki etkilerinden söz eden herkesin suratına şak diye “komplocu bu” yaftası yapıştırılıyordu. Başta Amerika akademyası olmak üzere dünya akademyasına Yahudi hegemonyası damgasını vuruyordu; o yüzden Yahudilerin güçleri ya mitlerle, efsanelerle abartılıyor, Yahudilerin başa çıkılamaz, baş edilemez oldukları imajı üretiliyordu ya da Yahudilerin ne kadar güçlü olduklarını söyleyen herkes komploculukla itham edilerek aforoz ediliyordu.
Bu aforoz işlemi henüz sona ermiş değil; Gazze’deki soykırımdan sonra aforozcuların gücü azalmış gibi görünse de, akademik kurumlara da, küreselleştirilen finansal ve stratejik kuruluşlara da hâlâ Yahudiler hâkim olduğu için Yahudi gücü ile ilgili cümle kurmaya kalkışan herkes aforoz edilmeye devam ediliyor hâlâ!
Yahudiler, insanlığın gözünde yaptıkları vahşice soykırımdan ötürü çok büyük değer ve saygınlık kaybına uğramış hatta kınanarak dışlanmış olsalar da, dünyadaki güçlerinden hiçbir şey kaybetmiş değiller!
Birileri Yahudilerle ilgili ne kadar açık ve seçik bir gerçeği dile getirirse getirsin dünyanın en kilit kurumlarına hükmeden, çeki düzen veren Yahudilerin, Yahudi oligarkların hışmına uğramaktan, aforozu yemekten kurtulamıyor.
Bunun en son örneklerinden biri Harvard Üniversitesi’ndeki yetenekli, dünyaca ünlü ve saygın tarihçimiz Cemal Kafadar’ın üniversitedeki görevine son verilmesi oldu.
Adamlar hem suçlular hem de güçlüler!
BU DÜNYA BÖYLE GİTMEZ!
Bu düzen böyle gitmez.
Bu dünya böyle girmez.
Dünya Yahudilerin her alanda nasıl insanlığın temel kurumlarını ele geçirdiklerini ve insanlığın zenginliklerini, hatta “kanını” nasıl emdiklerini gördü.
Hem soykırımcı İsrail’e hem de onun küre ölçeğindeki ekonomik, siyasî, stratejik, askerî, medyatik ve kültürel güç ağına kuşkuyla hatta nefretle bakıyor. Bu kesin.
Ama şu da kesin: şu an dünyayı yöneten, dünyaya siyasî olarak, ekonomik olarak, stratejik olarak, askerî olarak ve tabiî medyatik ve kültürel olarak şekil ve yön veren bütün belli başlı büyük kurumlar, Yahudilerin kontrolünde olduğu için Yahudilere karşı kitlesel, küresel ölçekte takınılan bu tavrın bir etkisi ve karşılığı çok fazla olmuyor, olamıyor, ne yazık ki.
Ama bu durum, geçici olarak böyle devam edebilir bir süre daha. Zira belli bir noktadan sonra Yahudi gücünün bu aşağılayıcı rolünden bütün belli başlı güçler / ülkeler şikâyet etmeye ve Yahudilerin bu haksız, zorba hegemonyalarından kurtulmanın yollarını aramaya başlayacaklar.
Yahudilerin zorla, imaj yoluyla, kendilerine acındırarak elde ettikleri itibarı Gazze soykırımından sonra hızla kaybetmeye başlamaları, bu küresel kurumlardaki güçlerini ve konumlarını kaybetmelerine de yol açacak zamanla.
BÜYÜK İSRAİL İMPARATORLUĞU HAYALİ!
İşte tam bu noktada İsrail, dünyanın bütün askerî, stratejik ve finansal kurumlarına şu ya da bu şekilde hâkimken veya diş geçirebiliyorken Ortadoğu’daki devlet gücünü bir imparatorluğa dönüştürme savaşı veriyor; hatta İsrail imparatorluğa dönüşmek üzere...
Böyle giderse, yani Yahudilerin küresel kurumlardaki güçleri, hâkimiyetleri bu şekilde devam ederse, İsrail, çok da uzun olmayan bir süre zarfında bölgenin hem askerî-teknolojik bakımdan hem de ekonomi-politik bakımdan bölgenin en güçlü ülkesi hâline gelebilir.
İster “Büyük İsrail” deyin, ister “İsrail İmparatorluğu” deyin, ne derseniz deyin, en fazla önümüzdeki yarım asır içinde İsrail, adım adım arz-ı mev’ud (vadedilmiş topraklar) hayalini gerçekleştirmek için savaşacak, bütün bölge ülkelerine kan kusturacak, bölgedeki İsrail terörü yepyeni bir boyuta taşınacak, (Türkiye dâhil) bütün İslâm dünyasını köleleştirecek.
Hedefleri çok ürpertici bu soykırımcı barbarların. Ona göre hazırlanmak zorundayız.
Bu arada şunu da kaydedelim. Laik Türkiye, Osmanlı yıkılarak bölgede İsrail’in rahatça kurulabilmesi için kurulmuştu. Bu gerçek, Türkiye’deki “İslâmcı” Erdoğan iktidarıyla büyük darbe aldığı için İsrail soykırımcısı Netanyahu Türkiye›yi tehdit eden açıklamalar yapıyor, Osmanlı imparatorluğu hayalleri kurmayın boşuna diye zırvalayıp duruyor.
Laik Türkiye, İsrail kurulduktan sonra da İsrail’in uydusu olarak işlev görüyordu aslında. Darbelerin gerisinde Amerika’nın değil, Amerika’daki Yahudi gücünün olduğunu özenle, altını çizerek hatırlatmak isterim. İsrail’in önünü tıkamayacak, hatta İsrail’in önünü açacak ve İslâmsız Türklük, İslâmsız Kürtlük ve İslâmsız İslâm olarak tanımladığım bu ülkede millet olma, toplum olma ruhunu yok edecek, toplumu laik dindar diye ikiye bölerek birbirine düşürecek ve düşman edecek haince bir projeyi adım adım hayata geçirerek Türkiye’nin İslâm’la ilişkisini bitirecek bütün adımları atacak, Türkleri, Kürtleri, İslâm’dan uzaklaştıracak bütün kurumları kuracaktı.
Büyük İsrail imparatorluğu, Filistin’i haritadan silmeyi, Beyrut’u, Şam’ı da kendi kontrolü altına almayı ve Arapları kölesi yapmayı ve Türkiye’yi bölmeyi ve kan kusturmayı hedefliyor. Hazırlıklı olmak zorundayız.
Vesselâm
.
.
|
| Bugün 473 ziyaretçi (2894 klik) kişi burdaydı! |
|
 |
|
|
