Her yılbaşı yaklaştığında, geldiğinde insanların sapmalarına ve kimlik kayması yaşadıklarına bir kez daha şahit oluyoruz. Yılbaşı kutlamalarının gâvurluğundan, onlara benzeme gayretlerinin bir sonucu olduğundan bahsediyoruz. Esasında kutlamak kavramı başlı başına bir problemken biz bunun dışında başka problemler üreterek kaymalarımızı ve sapmalarımızı artırmanın peşine düşebiliyoruz. Oysaki artırmamız gereken değerlerimizin başında imani hassasiyetlerimiz gelmelidir. Bu türden kutlamalarla aslında bizler hassasiyetlerimizi, değerlerimizi kurban verdiğimiz zamanlarımızı kutluyoruz da farkında değiliz.
Bankaların vadeli hesap cüzdanlarıyla namaz kılan insanlarımız bunun yanına bir de milli piyango bileti eklediler. Eklemekle de kalmadılar, namazlarının ardından inşallah bana çıkar diye de dua edebilmektedirler. Çıkarsa yapacağı hayırdan, hasenattan, camiden bahsedebilmekte, Allah’a aklınca rüşvet verebileceğini zannetmektedir. Hayır adına cebindeki helalinden kazanılmış beş kuruşun, haram olan trilyonlardan daha büyük, daha bereketli olduğunu anlamaktan bile aciz durumdadırlar. Yazık. Bu insanlar harama atılan her adımın cehenneme doğru atılan bir adım olduğunu acaba ne zaman anlayacaklar?
Bir İslam medeniyetimiz var, bir Türk medeniyetimiz var, hadi bunlardan da öte bir Anadolu medeniyetimiz var. Bu medeniyetlerin kendine has bir takım değerleri, anlayışları, kültürleri var. Bugün gâvur dediklerimizin; Hıristiyan olsun, Yahudi olsun ya da ötekiler olsun, bize ait dediğimiz medeniyet değerlerimizden hangisini alıyorlar, yaşıyorlar, paylaşıyorlar? Bizleştikleri, biz oldukları, bizden biriymiş gibi davrandıkları, yaşadıkları neleri var? Onlara ait olan ne varsa hepsi bizde değil mi? Onlara öykünmede, imrenmede, onlar gibi olmada, onları adım adım takip etmede bizim milletimizden daha hızlısı var mı?
Ötekilerin kutlamalarına bakınca bizimkilerin yaptıkları kutlamaların onların yaptıklarından ne farkı var? Ötekiler kavramını bilinçli olarak kullanıyorum. Zira ötekilerle bizim aramızda Rabbimizin belirlediği çizgiler var. Her ne kadar birileri yok aslında birbirimizden farkımız, hepimiz semavi din mensubuyuz dese de böyle bir şey olmadığını, olamayacağını bilmemiz gerekmektedir. Onlara öykünerek yapılacak hiçbir davranış ne Rabbimizi, ne Hz. Peygamberi ne de Hz. İsa (a.s)’ı razı kılmayacak, memnun etmeyecektir. Buradan sevinçli ve kazançlı çıkan tek varlık insanlığın ezeli ve ebedi düşmanı olan şeytandır. Yılbaşı adı altında yapılan tüm olumsuzluklar, aşırılıklar şeytanla birlikte kadeh kaldırmaktır, aslında onun zaferini kutlamaktır. Bu nasıl bir haldir ki onlar da çam fidanı kesip süslüyorlar, bizimkiler de. Onlar da hayvan kesip yiyorlar, bizimkiler de. Bizimkilerin kurbana karşı çıkanları bu katliamı daha da iştahlı yapıyorlar. Kurbana hayvan hakkı isteyenler hindilere ve çamlara hiç hak tanımıyorlar. Onlar da piyango bileti alıyorlar, bizimkiler de. Onlar da geceyi sarhoş geçiriyorlar, bizimkiler de. Bizimkilerin hepsinin sarhoş olduğunu söylemek haksızlık olur. Onlar da gecelerini zina ile süslerken, bizimkilerden de bunu tercih edenler var. Kalabalık yerlerde insanları nasıl taciz ettikleri haberlerde yıllardır gördüğümüz, duyduğumuz manzaralardır.
Bir peygamberin doğumu o peygamberin getirdiği dine aykırı olarak nasıl kutlanabilir ki? Hz. İsa bir İslam peygamberidir. Biz peygamberlerimizi Allah’ın razı olmayacağı bir şekilde nasıl anabiliriz ki?
Ömer Naci Yılmaz
.
CUMHURBAŞKANINA KÜFRETMEK
İnkılâp Tarihi derslerinin Osmanlıya ve Osmanlı üzerinden Müslümanlara hakaret dersi olduğunu herkes bilir. Yıllar yılı o kitaplarda Abdülhamit’in resminin altına “Kızıl Sultan” ifadesini yazmaktan çekinmediler. Anadolu’yu işgal edenler, batısı hep kurtarıcı ve çağdaş uygarlığın merkezi olarak sunuldu. İşgalcilerin alfabesi ve kanunları Türkçeye çevrilerek yeni Türk Devleti’nin alfabesi ve kanunları olarak kabul edildi.
Müslümanlara hakaret vesilesi olan olaylardan birisi de öğretmen asteğmen Kubilay’ın öldürülmesi olayı idi. Bu olaydan dolayı Menemen cezalandırıldı, asiler idam edildi, Müslümanlara her türlü hakaret gırla gitti. Kubilay’ın oğlu yıllar önce Cevizkabuğu programında Hulki Cevizoğlu’na babasını Müslümanların öldürmediğini, bir komploya kurban gittiğini söylemesine rağmen laikçiler iftiralarından ve küfür ve hakaretlerinden vazgeçmediler. Kubilay’ın anıldığı törenler, askerlerin ve sivillerin Müslümanlara ve değerlerine hakaret yağdırmaları şeklinde geçiyordu.
Kubilay istismarından vazgeçmeyenler yine hakaret ve küfürlerine devam ediyorlar. Son örneğini Konya’da yaşadık. Bir lise öğrencisi Cumhurbaşkanına hakaretten gözaltına alınmış ve daha sonra serbest bırakılmış. CHP’li vekiller kıyameti koparıyorlar, ortalığı karıştırmaya çalışıyorlar. Bir lise talebesi tutuklanabilir miymiş, bu nasıl demokrasiymiş falan, filan. Her olaydan kendilerince bir şeyler çıkartmaya çalışıyorlar.
Cumhurbaşkanına küfredersen CHP seni savunur. Bu küfredenler acaba onların adamlarına küfretse yine savunurlar mıydı? Rahmetli Erbakan hocamıza asker, sivil küfür kuyruğundayken bu şeref fakirleri acaba neredeydi? “İnsanlar boşalma haklarını kullanıyorlar” dememişler miydi? O lise talebesi devrimci değil de Müslüman olsaydı, hani diyelim ki İmam Hatip liseli olsaydı ve onların ilahlarına hakaret etseydi, o zaman da o bir lise talebesidir, lise talebesi tutuklanır mı deyip karşı çıkarlar mıydı? Adliye önlerinde nöbet tutarlar mıydı? Cumhurbaşkanına hakaret ettiği iddia edilen lise talebesinin annesi oğluyla gurur duyuyormuş? Olabilir. Biz ise tam aksine küfretmeyen çocuklarımızla onur duyarız.
İmam Hatip Liseli çocuklar okullarından alınırken, ellerine kelepçe vurulurken bu zevat onlar çocuk ne yapıyorsunuz diyemediler. Kim olursa olsun, kime edilirse edilsin biz küfre onay verecek değiliz. Fakat öyle görülüyor ki küfür konusunda bile tarafgirlik söz konusu olabiliyor. Olayın failinin kimliği olay karşısında takınılacak tavrı belirleyebiliyor.
Yanlış yandaş bulduğu müddetçe yanlışlar yaşamaya, yaygınlaşmaya devam edecektir. Bu kaçınılmazdır.
.
KEFENİN CEBİ YOK
“Kefenin cebi yok.” Bu ifadenin İtalyan atasözü olduğunu söyleyenler de var. Halk arasında ölürken öteki tarafa para götürülmez anlamında kullanılır, yaygın olarak da bu ifade cimriler için kullanılmaktadır.
İnanç değerlerimiz açısından baktığımızda ölülerin bedenine giydirilen kefenin cepsiz ve dikişsiz olduğu bilinmektedir. İnsan bu dünyada kazandıklarından yanında ahirete hiçbir şey götüremeyecektir. Bir ömür elde etmek için kendisini paraladığı, parçaladığı her ne varsa bu dünyada kalacaktır, istese de istemese de terk edecektir. O kazandığı mallarını, malları da onu terk edecektir. Oysa ahiret hayatı bu dünyada kazanılacaktır. Ahiret huzuru ve mutluluğu için yapılabilecek her ne varsa bu dünyada yapılacaktır. Bu anlamda yanlış kullanılan bir deyimimiz de vardır. “Dünyada mekân, ahirette iman.” diye. Hâlbuki “Dünyada iman, ahirette mekân” şeklinde olmalıdır. Zira Rabbimizin bizim için vaat ettiği cennet, dünyada yaşanan imanlı bir hayatın neticesi olacaktır.
Rahmetli Ali Düzenli hocamız vaazlarında bu konuya sık sık temas ederdi. Cemaati özellikle zengin esnaflardan oluştuğu için zekât ve infak konusunda onları uyarmaktan geri durmazdı. Zekât konusunu işlediği bir vaazında cemaatine şu uyarıyı yapmıştı: “Ey Müslümanlar! Avanaklık yapmayın, kazandıklarınızdan siz verin, ben kazandım oğlum versin demeyin, senin kazandıkların onun yemesine yetmeyecektir. Sana ahirette lazım olacak olan bu dünyada verdiklerindir. Başkasının verdiğinden sana fayda olmayacaktır, aklınızı başınıza alın.” Rahmetli Düzenli hocamızın bu sözleri ve konuyla ilgili diğer sözleri birçok Müslümanın zekâta ve infaka bakışını değiştirmişti. Allah için, onun rızasını kazanmak için vermenin ne demek olduğunu bu sözlerden öğrenmiş, adeta silkelenmiş, kendisine gelmişti. O günkü vaazlarda söylenen hakikatler söyleyenleri tarafından bihakkın yerine getirildiği için etkisini gösteriyor, dinleyenleri harekete geçiriyordu. Maalesef bugün bunun geçerli olduğunu söylemek zor gibi görünüyor. Konuşanlar hakikati konuşuyor da yapmaya gelince maalesef hiç oralı olmuyorlar. Bunun içinde sözleri karşılık bulmuyor. İnfakı yeni öğrendiğim yıllarda rahmetli Nuri Genez hocamızla konuşuyorduk. Sordum: Hocam çocukluğumuz camide geçti, neredeyse camide büyüdük diyebilirim. Fakat ben infak diye bir ibadeti şimdiye kadar hiçbir hocadan duymadım, bu nasıl olur?” Cevabı çok kısa ve net oldu: “Kardeş, insan vermediği bir şeyi, yapmadığı bir ibadeti nasıl söylesin ki?” O günlerde konuşma makamında olanlar kendileri vermedikleri için, yapmadıkları için bu ibadetlerden bahsetmiyorlardı. İstisnalarına selam olsun. Şimdikiler bahsediyorlar, anlatıyorlar; fakat bu ibadetlere dair hiçbir şey yapmıyorlar. Bundan dolayı da kefenin cebi yok, hiçbir şey götürmeyeceksiniz, Allah rızası için verin dediklerinde aşağıdan ‘önce sen ver’ homurdanmaları maalesef duyulur oldu.
Kazandıklarımızın azabımız olmasından Rabbimize sığınalım. Zekât, infak ve sadaka kavramlarını yeniden düşünelim, değerlendirelim. Bunlara sadece bir kavram olarak da görmeyelim. Bunların bir ibadet olduğu hakikatini unutmayalım. Kur’an’ın öngördüğü şekilde anlamaya çalışalım. Nasıl ve ne kadar vereceğiz diye sorduklarımız bize adeta vermemenin yollarını anlatmaktadırlar. Şuna buna değil, imanımıza ve vicdanımıza sorduğumuzda cevabı net olarak alabiliriz. Aksi halde vicdan da, yamuk olan iman da kıvırır durur. Vermenin imkân işi olmadığını, iman işi olduğunu öğrendiğimizde Rabbimizin muradını anlamış olacağız ve gereğini yapacağız.
Konuyla alakalı olarak sözlerin en güzelini, en güzel sözlerin sahibi olan Allah’a bırakalım. O’nun sözüne kulak verelim ve gereğini yerine getirenlerden olabilmek için de dua edelim. Kefenin cebi yok, imanımızın cebini Rabbimizin razı olacağı amellerle doldurmaya devam edelim.
O servetin cehennem ateşinde kızartılıp onların alınlarının, yanlarının ve sırtlarının dağlanacağı gün onlara: “İşte sırf kendiniz için yığdığınız servetiniz! Haydi, şimdi görün bakalım yığdığınız servetin gününü!” denilecek. (9/Tevbe, 35)
.
MEN DAKKA DUKKA
Fransa’da yaşanan terör eylemi Avrupa’yı şok etmiş. Şerefli Türk basını (!) Avrupalı ağabeylerinden öğrendiği şekliyle ve aldığı talimat gereği aynı başlıkları attı: “Dünya şokta.”
Doğu Türkistan’da yüzlerce Türk Çin işkencelerine maruz kalıp derileri yüzülerek öldürülürken,
Filistin’de yüzlerce insan fosfor bombalarıyla katledilirken,
Afganistan’da yüz binlerce insan öldürülürken,
Irak’ta yüz binlerce insan getirdiğiniz demokrasi ile katledilirken,
Suriye’de yüz binlerce insan kendi yönetimleri tarafından hunharca öldürülürken,
Mısır’da zalim Firavun Sisi tarafından kardeşlerimiz katledilirken,
İsrail, terörü devlet politikası haline getirirken hiç kimse şoka girmemişti. Fakat Fransa’da 12 kişi ölünce “Dünya şokta” (!) öyle mi? Şoka girmek için illaki terör eylemlerinin ucunun size dokunması mı gerekiyor? Başkalarının katledilmelerini film seyreder gibi seyredenler nasılmış, güzel oluyor mu? Sahneler can alıcı mı? Hayır, hayır. Bizim buna sevinmemiz, tasvip etmemiz beklenemez. Biz Müslümanız. Başkalarının ölümü elbette bizi sevindirmez.
Eyvallah. Peki çok mu üzüldük?
Siz,
Doğu Türkistan’da, Filistin’de, Afganistan’da, Irak’ta, Suriye’de, Mısır’da kardeşlerimiz katledilirken ne kadar üzüldüyseniz biz de o kadar üzüldük.
İkiyüzlü münafık Türk medyası çok üzülmüş, yas tutmaya başlamış. Onların gazeteleri, dergileri Müslümanlarla ve Peygamberimizle dalga geçerken, hakaret ederken neredeydiniz? Hangi gazetelerini, hangi dergilerini, yazarlarını, çizerlerini kınadınız? Müslüman gazetecilerin, karikatüristlerin onların kutsallarıyla dalga geçtiklerini, hakaret ettiklerini gördünüz mü? Niye geçsinler ki, niye geçelim ki?
Peygamberimize hakaret eden o insanlar gazeteciler, karikatüristler ve diğerleri, onların akıbetleri zaten belli. Hükmü verecek olan Rabb’imizdir.
Türkiye otuz senedir terör belasıyla uğraşırken, binlerce insanını kaybederken siz neredeydiniz? Ülkemize mi yoksa terör örgütlerine mi destek oldunuz? Bir gün bu belanın sizin kapınıza çalmayacağını mı zannettiniz? Arap atasözüdür: “Men Dakka dukka.” Eden bulur. Başınıza gelenlerin kendi ellerinizle yapıp ettikleriniz yüzünden olduğunu bir gün nasıl olsa anlayacaksınız. Anladığınızda da iş işten geçmiş olacaktır. Siz de insanlık adına bir şey varsa teröre, kime yapıldığına bakılmaksızın top yekûn karşı çıkarsınız. Teröristler tekbir getirdi diye tüm Müslümanları hedef gösteremezsin. Din kelimesiyle terör yanlayana gelemezken, İslam ile terör hiçbir zaman yan yana gelemez. Getirmeye kalkanların iki yüzlülükleri ortadayken…
Fransa’da yaşanan terör olayı, yıllarca Müslümanlara yönelik terör olaylarını destekleyen, susan, görmeyen, duymayan batının kendine gelmesine, uyanmasına vesile olmasını bekliyoruz. Terör insanlık suçudur, insanlığa karşı işlenen suçlara karşı çıkmak insanlık gereğidir.
Biz çok ağladık, başkalarının ağlaması bizi mutlu etmez. Fakat yasa böyledir. “Ağlatanlar da bir gün gelir ağlatılır.” Allah’ın adaletinden kaçamazsınız.
.
ANNENİZİN PEÇESİNİ FRANSINLAR YIRTMIŞTI. UNUTMAYIN!
Şerefli Türk Medyası’nın (!) gâvur âşıklığı tavan yaptı. Günlerdir karalar bağlayıp ağıtlar yakmaya devam ediyorlar. Ekranlarını kararttılar, kara tablolarla Fransızların yasına ortak oldular. Günlerdir canlı bağlantılar yapıyorlar. Bunlar ne kadar da Fransız aşığı imiş böyle? Şeytanın bile aklına gelmeyen şeytanlıklar bunların aklına geliyor.
ABD Başkanı Obama Fransa’da yaşanan terör eylemi için “Fransa halkıyla birlikte mücadele edeceğiz. Fransa bizim en eski müttefikimiz, Fransa halkının bilmesini istiyorum ki, ABD olarak bugün de gelecekte de sizlerin yanında olacağız, dualarımız sizlerle. Değerlerimizi, bizi dost ve müttefik olarak birbirimize bağlayan evrensel değerleri ayakta tutmak için sizlerle birlikte mücadele edeceğiz.” ifadesini kullandı. Biz bu gâvurların birlikteliğini biliyoruz. Beşli çetenin ikilisi her zaman birbirinin tamamlayıcısı olmuşlardır. Yakın tarihimizde de bunun örneklerini görmekteyiz. Fransız ve Ermenilerden oluşan ordu 30 Ekim 1919’da Maraş’ı işgal etmişti. Şehirde sloganlar atıp marşlar söyleyerek Amerikan Koleji’ne yerleştiler. Amerika o günlerde de Fransızların hamisi konumundaydı, aynen bugün olduğu gibi.
Fransa’da yaşanan terör olayına, insanlığa yapılan bir girişim olduğu için karşı çıkarken, Fransa’nın yıllardır insanlık suçu işlediği gerçeğini asla unutmadık ve unutmayacağız. Cezayir’deki satırlı ve testereli katliamlarını unutmadık. Libya’da yaptıklarını unutmadık.
İnsanlık suçu işleyenler, seyirci kalanlar, duymazdan ve görmezden gelenler yaptıklarının aynısına maruz kalırlar, bu kaçınılmaz bir sondur. Müslümanları günah keçisi yapmak işin kolayına kaçmaktır. Zira yıllardır yaptıkları da budur. Müslümanlara yapılanlara karşı çıkmadıkları müddetçe, yaptıklarından dolayı da özür dilemedikleri müddetçe evrensel teröre karşıymış açıklamalarının hiçbir inandırıcılığı yoktur.
Mondros Mütarekesiyle birlikte doğuda Ermeniler için düşündükleri devleti kuramayınca, gerçekleştiremeyince bu sefer güneyde denediler. Antep-Maraş işgallerinin arkasında bu gerçek yatmaktadır. Baktılar ki pubuç pahalı çekilmekten başka çare bulamadılar.
Ermeni meselesini sürekli olarak Türkiye’nin önüne bir takoz gibi çıkartan Fransa bu gâvurluğundan da vazgeçmelidir. Bununla da kalmamalı, yaptığı işgal, zulüm ve işkenceler için özür dilmelidir. Bizim (!) Ermeni severler, Türkiye’yi Ermenilerden özür dilmeye çağırırken Maraş’ta ananızın peçesini yırtan Fransızları ve Ermenileri de özür dilemeye davet edebilir misiniz? Fakat başörtüsü ve inançlar konusunda sizin Fransız gâvurlarından aşağı kalmadığınızı da gördük. Zira Fransız mandasındaki Hatay’da ezen serbestçe ve aslı diliyle okunurken sizin yönettiğiniz Anadolu’da maalesef okunamıyordu. 1939’da Türkiye’ye bağlandığında Hatay’da ezan yasağından nasibini alıyordu.
Fransa’daki olaylar için rengini karartanlar, bir zamanlar renk körüyüz diye hava atanlar nasıl oldu da Fransa’nın yasına ortak oldunuz? Gazetelerinizi karartarak neyin mesajını kime, kimlere verdiniz? Filistin’de, Gazze’de Suriye’de, Irak’ta, Mısır’da, Doğu Türkistan’da, Myanmar’da, Yemen’de ve dünyanın birçok yerinde yaşanan zulümler için, katliamlar için yas tuttunuz mu? Ekranlarınızı kararttınız mı? Gazetelerinizi siyah olarak çıkarttınız mı? Fransa’daki son olayla ilgili olarak yaptığınız yayınların onda birini bu coğrafyalardaki işlenen zulüm ve katliamlar için yaptınız mı?
İkiyüzlüsünüz ikiyüzlü… Bu mantıkla gittiğiniz müddetçe, biraz oradan, biraz buradan olursunuz da bir türlü yerli ve kendiniz olamazsınız. Cami ve Kilise arasında kalan beynamaz gibi…İman ve Küfür arasında yol arayan inançsız gibi..
Sizin insanlığınız, insancıllığınız mazlumlar için değil, hele hele müslümanlar için hiç değil. Varsa yoksa gâvurlar aşıklığı yaptığınız. İki yüzlülüğünüze ve hassasiyetlerinize asla saygı duymuyoruz.
Ömer Naci Yılmaz
.
HEY MURDOCH!
Afkurmak deyim olarak bizim Karadeniz’de yoğun olarak kullanılmaktadır. Karşı tarafa kes tamam anlamında kullanıldığı gibi aşağılamak anlamında köpekleşmek olarak da kullanılmaktadır.
Fransa’da yaşanan terör olayları gündeme oturdu ya bir kısım dinli dinsiz durumdan vazife çıkartmaya başladı ve salyalarını Müslümanlara doğru püskürtüyorlar. Bunlardan birisi de dünyaca ünlü (!) Avusturalya’lı Amerika yandaşı, Fransız hamisi Rupert Murdoch. Fransada’ki terör olayı ile alakalı olarak şunları söylemiş: “Müslümanların çoğunluğu barışsever olabilir ama aralarında büyüyen cihatçı kanserin farkına varıp onu ortadan kaldırana dek, onlar da sorumlu sayılmalıdır. Filipinlerden Afrika’ya, Avrupa’dan ABD ’ye kadar her yerde cihadçıların yarattığı tehlike büyüyor. Politik doğruculuk inkâra ve ikiyüzlülüğe yol açıyor.”
Tanzimat döneminde gâvura gâvur demek yasaklanmıştı derler. Bazı kavramlar ne olursa olsun yasaklanamıyor, tedavülden kaldırılamıyor. Adam afkuruyor, adam çirkefleşiyor, adam salya sümük saldırıyor. Ne yapalım biz kibarlığı elden bırakmayalım mı? Çok kibarlık taslamaya gerek yok. Bazı deyimlerin yaşamasına, hayatiyetinin devam etmesine katkıda bulunmak lazımdır. İşte Murdoch afkurarak, köpekleşerek bu deyimi paratoner gibi üzerine çekmeyi başardı.
Fransa’daki olay üzerinden bütün Müslümanlara saldırıyor. Olayı lokal olmaktan çıkartıp bütün Müslümanların sorumlu tutulması gerektiğini söylüyor. Birilerinin bazı hakikatleri bu kâfirlerin de duyacağı şekilde açık yüreklilikle söylemesi gerekmektedir: “Ey Fransa Cezayir’de ve Afrika’da yaptığınız katliamları unutmadık.” Cumhurbaşkanımızın Şimon Perez’e söylediğinin çok daha fazlasının Fransızlara söylenmesi gerekmektedir. Cezayir’de bir buçuk milyon Müslüman’ı nasıl katlettiklerini, kadınlara nasıl tecavüz ettiklerini birilerinin bu suratsızların suratlarına haykırması gerekmektedir.
Dinler arası diyalog nasıl bir uydurmaca ve kandırmaca ve uyutmaca idiyse Hümanizm’de aynı şekilde bir uydurmaca, kandırmaca ve uyutmacadır. Hümanizmin beşiği sayılan Fransa Afrika’ya Hümanizm mi getiriyordu. Ağababaları ABD’nin orta doğuya demokrasi getirdiği gibi.
Batı hümanist falan değildir. Batı alçaktır, batı haindir, batı kalleştir, batı namussuzdur. Ne yazık ki bunu en iyi bilmesi gereken şerefli Türkler (!) birden bire Fransız sever oldular. Olayı kınarsın, oturursun aşağıya. Yalakalaşmaya gerek yoktur. Bunların alçaklıklarını unutmayacaksın. Düşmanlığı sürekli canlı tutmaya gerek yok belki; fakat unutmaya da gerek yoktur. Fransa ne ise batı da aynısıdır.
11 Aralık 1917 tarihinde Kudüs’e giren İngiliz Orduları Komutanı Orgeneral Edmund Henry Hynman Allenby Selahaddin Eyyubi’nin mezarına vurarak; “Kalk Selahaddin biz yine geldik” şeklinde konuşmuştu. Bunlar mı hümanist?
Sırplar, dünyanın gözü önünde 1989’da Bosna’da katliam yaparken ve Birleşmiş Milletler seyrederken, 1389 Kosova’nın intikamı aldık demediler mi? Bunlar mı hümanist?
Doğu Türkistan’da kardeşlerimiz katledilirken, Gazze’de bir ay boyunca insanlar fosfor bombardımanına maruz kalırken, Irak’da bir milyondan fazla insan kırdırılırken, Mısır’da Müslümanlar meydanlarda kurşuna tutulurken görmezden ve duymazdan gelen batılılar mı hümanist? Oralarda yaşananlar terör eylemleri değil miydi? O insanların da yaşama hakları yok muydu? O zamanlar aklınız neredeydi? Kendinize dokununca mı teröre karşı yürüyüş yapmak aklınıza geldi?
Hayır, hayır. Siz hümanist falan değilsiniz. Siz sahtekâr oğlu sahtekârsınız, ikiyüzlüsünüz. Ektiklerinizi biçiyorsunuz.
İnsanlığın ortak acılarını acılarınız olarak görmediğiniz müddetçe acıdan kurtulmayasınız demiyoruz. İnsanlığın acılarını görün ve insan olun diyoruz.
Hey Murdoch orada mısın? Hoşt.
Ömer Naci YILMAZ
.
KITMİRİ OLAYIM DİYENLER
PEYGAMBERİ SAHİPSİZ BIRAKTILAR
Fransa’daki terör olaylarının ardından yaşananlar kimimizin sesini yükseltirken, birilerini de sessizliğe, derin bir sükûta gark etti. Bazı Müslüman ilim adamlarımız ve gazetecilerimiz olayı hem dış bağlamında hem de iç bağlamında değerlendirdi. Savunmaya geçme pozisyonumuzun doğru olmadığını, bizim onların dediği olmadığımızı en az bizim kadar onlarda biliyor. Öyle ise bizi suçladıkları her ne varsa, onların özellikleri, yaşam biçimleri olduğunu daha yüksek bir sesle kendilerine ve yüzlerine karşı haykırmalıyız noktasında birleştiler. Bazı ilim adamlarımız kendi iç muhasebemizi yapmamız gerektiğini belirtti. Bu tartışmalardan yeni bir bakış açısı veya açılarının ortaya çıkacağını ümit ediyoruz. Hayırlara vesile olması için duacıyız.
Bizim mahallenin müşrik kafalılarının, müşrik severlerin ve şirksiz iman edemeyen ahmaklarının din adına anlattıkları, yazdıkları ve yaydıkları bir takım görüşlerin kâfir oğlu kâfir Fransız karikatüristlerin yaptığından daha aşağı olmadığını da söyleyelim. Din pazarlamacısı, sahtekâr, hokkabaz, şaklabanlarla Fransız karikatüristlerin söylediklerini yan yana getirsek bizim ahmakların onlardan hiç de aşağı olmadığını göreceğiz. Balta ve sap meselesi. Onların ellerindeki malzemelerin bizim ahmakların söylemlerinden oluştuğunu söylemeliyiz. Allah hepsini kahretsin.
Şerefli Türk basını (!) Fransız kâfirlerini kâfirlikte de yalnız bırakmadılar. Her zaman yanlarında olduklarını ilan etmekle kalmayıp, destek yayınları yaptılar. Bir zamanların Müslüman görülenleri de Fransız kâfirlerini yalnız bırakmadılar, desteklerini açıkça ifade etmekten çekinmediler, sayfalarını kararttılar.
Bir zamanların ağlayan adamı (!), Müslümanlara her türlü bedduayı etmekten geri durmayan adamı (!) iş Peygamberimize hakaret edenlere gelinci dilini yuttu. Peygamberin kıtmiri olayım diyenler peygamberi sahipsiz bıraktılar. Bunu ne adına yaptılar? Salya sümük ağlayarak anlattığınız peygamberi ne karşılığında sattınız? Niye Fransız kâfirlerine, Türk kâfirlerine sesinizi çıkartmadınız, beddua etmediniz? Popçularla, topçularla yaptığınız kutlu doğum programlarındaki peygamberi ne yaptınız?
Biz sizi biliyorduk, sizi tanıyorduk. Fakat bu kadar hain olabileceğinizi asla bilmiyorduk. Peygamberini satanların devletlerini, vatanlarını satmalarına da asla şaşırmıyoruz.
Mustafa Kolcu hocamız son dersinde bir anekdot nakletti. Onunla bitirelim:
Soğuk bir kış günüydü. Ağıldaki koyunlar birbirlerine sokulmuş ısınmaya çalışıyorlardı. Aniden ağılın kapısı açılır ve eşikte bir kurt görülür. Koyunlar korkudan donup kalmışlardır. Kurt konuşur:
-Selamünaleyküm!
Koyunlar rahat bir nefes alıp sevinçle melerler.
-Şükürler olsun. Müslümanmış.
Evet, bu millet kurtları tanıdı. Koyunluğu ise bıraktı. Ama hala koyunluğa devam etmek isteyenler var. Allah onları akıl, fikir, iz’an versin.
.
BİZİM PEYGAMBERİMİZ SİZE NE YAPTI?
Bu yazımı bizim mahallenin sakinlerinden olduğunu zannettiklerimize ayırdım. Böyle bir yazı yazma düşüncemin arkasında, Fransa’daki terör olayları ve arkasından başlayan tartışmalarda, Peygamberimize hakaretin basın özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi yatmaktadır. Ne hazindir ki Peygambere hakaret ve küfretme özgürlüğünü savunanların başında cumhuriyetin ideolojisine iman edenlerle, onların partisi olan CHP gelmektedir.
Biz CHP’nin tıynetini daha çocukluğumuzdan beri biliriz. Onlar bizim Allah’ımızla, Peygamberimizle barışık olmadılar, onlar bizim dinimizle ve değerleriyle hiç bir zaman samimi olmadılar. Soğuk durdular. Biz çocukluğumuzda kandil geceleri camileri şenlendirirken onlar kumar oynanan mekânları şenlendiriyordu. Üniversiteyi Ankara’da okudum. Kandil gecelerinde Ankara’da meyhaneler, barlar, pavyonlar kapanırdı. Gazetelere ilanlar verirlerdi: “Kandil münasebetiyle bu akşam kapalıyız, tüm müşterilerimizin kandilini kutlarız.” Yine de içlerinde bir şeyler var der, silip atmazdık. Ama bu zihniyet için hiçbir gece fark etmezdi. Geçen Ramazan ayının Kadir Gecesi’nde de yine kumar mekânlarını şenlendirmeye devam ediyorlardı. Düşünüyordum: “Bizim Allah’ımız bunlara ne yaptı? Bizim Peygamberimiz bunlara ne yaptı? Niye Peygamberimizi sevmiyorlar, niye dinimizi sevmiyorlar?”
Mekke’li müşriklerin sevmemelerini, Peygamberimize karşı çıkmalarını anlayabiliyorduk. Onların atalarından kalma taptıkları putları vardı. Terk etmeyi atalarına hakaret olarak algılıyorlar ve bu yüzden de terk edemiyorlardı. Kur’an’ın ilkeleri onların zulmünü ortadan kaldırıyordu. Kız çocuklarını diri diri gömemeyeceklerdi. Kadını bir eşya gibi alıp satamayacaklardı. Faize ve tefeciliğe devam edemeyeceklerdi. Kervanları istedikleri gibi soyamayacaklardı. Garipleri, yoksulları, yetimleri artık ezemeyeceklerdi. Güçlüler zayıfları yok edemeyecekti. Genel olarak insanlar üzerindeki sultalarının devamı için Peygamberimize ve temsil ettiği tüm değerlere karşı çıkıyorlardı. Ve yok etmek, ortadan kaldırmak için de ellerinden geleni yapıyor, bununla alakalı herkesle işbirliği içine girebiliyorlardı. Onların düzenleri değişecekti, kendilerince haklı gerekçeleri vardı. Ya bugünkülerin nasıl bir haklı gerekçeleri olabilir ki?
Bugünküleri Mekkeli müşriklerle aynı kefeye koyduğumdan değil; neden onlardan ayrışmıyorlar bunu anlamak isteğimden soruyorum. Sizin davranışlarınız neden İslam düşmanlarını, peygamber düşmanlarını sevindiriyor? Siz neden Peygamberimize yönelik hakaretleri basın özgürlüğü olarak değerlendiriyorsunuz? Yazıyoruz diye biz sizin kutsallarınıza, ilahlarınıza sövsek bunu da basın özgürlüğü olarak değerlendirecek misiniz? Fakat siz böyle değerlendirseniz de biz sizin ilahlarınıza sövemeyiz; zira Rabbimiz buna müsaade etmiyor.
Siz Müslüman olduğunuzu söylüyorsunuz da neden peygamberimizi bizim gibi sevmiyorsunuz. Ona yapılan hakaretlerden biz rahatsız olurken, üzülürken sizler neden rahatsız olmuyorsunuz. Biz Muhammed aleyhisselamı sizin de peygamberiniz zannediyorduk; yoksa öyle değil mi? Biz Peygamberimize sahip çıkarken siz ona hakaret eden Fransız dergisine nasıl sahip çıktınız? Bunu basın ve ifade özgürlüğüne sahip çıkma adına yaptık demeyin. Bu mavallara karnımız tok.
Ey Fransız dergisi Charlie Hebdo’ya sahip çıkanlar!
Ey basın özgürlüğü diye peygambere hakarete seyirci kalanlar!
Ey Charlie Hebdo’’nun Türkiye’deki kardeşleri?
Sizler basın özgürlüğüne falan sahip çıkmıyorsunuz. Sizler teröre falan da karşı çıkmıyorsunuz. Bunda samimi olsaydınız sizi Suriye katliamlarına karşı çıkarken görürdük, sizi Mısır’daki Firavun Sisi’nin katliamlarına karşı çıkarken görürdük. Sizi Türkistan’da kardeşlerimize yapılan Çin zulmünün karşısında tavır takınırken görürdük. Sizi Gazze’deki Yahudi zulmünün karşısında görürdük. Sizi görmemiz gereken hiçbir yerde görmedik. Sizi sadece ve sadece Müslümanlara hakaret edilirken, peygamberine küfredilirken bunu yapanlara sahip çıkarken gördük.
Lütfen mert olun, soylu olun, adam gibi çıkın Müslüman olmadığınızı, inanmadığınızı, peygamberi tanımadığınızı ilan edin. Ve vasiyetinizi yazmayı da beklemeyin. Şimdiden açıkça ilan edin: “BİZİ MÜSLÜMANLARIN MEZARLIĞINA GÖMMEYİN. MÜSLÜMANLARI DA CENAZEMİZE KOYMAYIN.”
Sizin cenaze namazınızı kılıp da sevap uman ahmak Müslümanlara da yazıklar olsun. Netleşin artık.
.
YOLCULUK DA BİTECEK,YOLDA BİTECEK
İradeli varlık olarak yaratılan insanların nefesi sayılıdır. Bir gün gelecek ve son nefes verilecek. Zaten hayat da ilk nefesle son nefes arasındaki bir yolculuk değil midir? Asıl olan bu yolculuk esnasındaki asli duruşumuzu muhafaza edebilmektir. Hayatımızın inişleri çıkışları muhakkak olacaktır. Aynen Sefa ve Merve tepeleri arasındaki yolculuğumuz gibi. Tüm iniş ve çıkışlarına rağmen, ani inişlerine ve çıkışlarına rağmen asli duruşumuzu korumayı bilmeliyiz, becermeliyiz.
Yaşadığımız bir takım olaylar karşısında hayatımız, zaman zaman bir film şeridi gibi gözümüzün önünden geçer. Uzun yıllar birkaç saniyede bize seyrettirilir. Sevinçlerimiz, hüzünlerimiz, pişmanlıklarımız bir anda kare kare gözümüzün önünden geçer. İyi ki yapmışım, iyi ki söylemişim, iyi ki gitmişim diyebildiklerimiz kadar; keşke yapmasaydım, keşke demeseydim, keşke gitmeseydim dediklerimiz de vardır. Keşke demediğimiz, demeyeceğimiz hallerimizin sayısının daha fazla olmasını umarız, bu en doğal olandır. Bütün bunlar dünyalık maslahatlarla mı oluyor, yoksa Allah’ın hatırı ve davasının maslahatlarıyla mı oluyor? Bunun muhasebesini yapmamız gerekmektedir. Bir hatır güdülecekse, bir maslahat güdülecekse bütün bunlar Allah’ın hatırı için, onun dininin hâkim olması için olmalıdır.
Kendimize dönük dünyevi bir maslahat için düyun-u şükran olan bizler, bizi var eden, bize bizi bildirin Rabb’imiz için aynı duyguları an be an besleyebilmeliyiz. Eğer bir vefa duygusu varsa ki vardır; bunu bir semt adı olmaktan çıkaracağız. Rabb’imizle olması gereken ilişkimizin en önemli kıstası haline getirmeliyiz. Bize hidayet yolunu gösteren ve bize hidayetin kaynağı Kur’an gibi bir nimeti bahşeden Rabb’imize nasıl vefa göstermeyelim ki? Din adına her türlü yobazlığın ve sapıklığın geçer akçe olduğu bir dünyada yaşayıp da kendimizi bu olumsuzlukların girdabından kurtarabiliyorsak bu elbette Kur’an nimeti sayesinde olmaktadır. Din pazarlamacılarının, din tüccarlarının ve dinden geçinenlerin seslerinin daha yüksek çıktığı bu zaman diliminde hâlâ Kur’an’ı hayatımızın merkezinde tutabiliyorsak bu durum aynı zamanda Rab’imizin bize uzattığı rahmet elini tutmaktır. Bize uzanan bir rahmet eli varken, bu rahmet elini uzatana bizim vefa göstermemiz Rabb’imizin bizim üzerimizdeki hakkıdır.
Bizler Hira’da başlayan yolculuğumuza vahiyle ve peygamberimizle çıktık. Yola bu iki değerle çıktığımızı unutmayalım. Yolda bulduklarımız yola çıktıklarımızı hep arka plana attırmaktadır, bu oyuna da gelmeyelim. Ve dini sadece ve sadece Allah’a has kılalım. Ve Rabb’imizin bize bahşettiği iradeyi O’nun rızasına uygun olarak kullanalım ki kurtuluşa erelim.
Yolculuk da bitecek, yol da bitecek ve bir gün ölüm kapımızı çalacak. Varsın çalsın. Nasıl çalarsa, nerede çalarsa çalsın ama Allah yolunda çalsın. Gerisi ne gam ki?
.
YENİLECEĞİNDEN KORKAN DAİMA YENİLİR
“Yenileceğinden korkan daima yenilir, korkunun ecele faydası yoktur ve yenilen pehlivan güreşe doymazmış” gibi efsane sözler birbirinin akrabası ve aynı ailenin çocukları gibidir. Değişik durumlarla karşılaşıldığındı bu deyimler veya bu türden sözler kullanılır. Bunların en yaygın kullanım alanlarından birisi de siyaset arenasıdır. Gerçi siyaset öyle bir arenadır ki bir türlü kaybedeni olmuyor, herkes seçimden galip çıkıyor. Özellikle son dönemlerin hızlı siyasetçilerinden Kemal Kılıçdaroğlu ve Mustafa Kamalak gibi. Her seçim akşamı veya bir sonraki akşam ekranlara çıkıp seçimlerin asıl galibinin kendileri olduğunu söyleyebiliyorlar. Kamalak’ı geçiyorum, zira Tilki’ye sordum: Kamalak için ne diyorsun? diye: “Benim malalağıma ellemeyin, ilişmeyin.” dedi. Bu nedenle onu bir kenara bırakıyorum.
Gelelim Kılıçdaroğlu’na. Zavallı, ne yaptıysa olmadı. Ondan önceki de ne yaptıysa olmadı. Bir ömür iman ettikleri örtü düşmanlığını bir kenara bırakıp çarşaf açılımı yaptılar, rozet taktılar, yine olmadı. Kutlu Doğum Haftası etkinliklerinin baş aktörü oldular, herkesi şaşırtan konuşmalar yaptılar, yine çark ettiler. Peygamberimize hakaret eden dergilerin, gazetelerin yanında yer aldılar. Kılıçdaoğlu’nun eline kutlu doğum programlarında yaptığı konuşmaların metinlerini verseler ve altında da kendi ismi olmasa; Fransa’daki kâfirlerin dergisi ve onların Türkiye’deki temsilcilerinin gazeteleri için kendi söylediklerini yazılı bir metin olarak yine eline verseler ve bu iki metindeki sözler bir kişiye aittir. Bu duruma ne dersiniz? İye kendisine sorulsa cevabı muhtemelen şu olacaktır: Amma da büyük münafıkmış.” Kim olsa bir başkasını zaten söylemez.
Haziran seçimleri öncesi Kılıçdaroğlu’nun ataklarına bir bakalım. Tescilli sanatçılarla görüşüyor, sağdan kayan çakmalarla görüşüyor, Bekaroğlu’nun güdümündeki ilahiyatçılara göz kırpıyor, bir zamanlar ana avrat küfrettikleri gazetecilere davetler gönderiyorlar. Bütün bunlar ne adına yapılıyor? Haziran seçimlerinde hüsran yaşamamak, bir kez daha yenilmemek için. Cumhurbaşkanlığı sürecinde yapabilecekleri ittifakın en alasını yaptılar fakat yine yemedi. Belki u kez olur diye yine aynı arayışlara girdiler. Peki neden? Yenilmekten korkuyor da ondan. Bu kez yenildi mi artık Abbas yolcu olacaktır. Ne güzel de bir saltanat kurmuştu. Yeniliyorsun, yine koltuktasın, yeniliyorsun yine koltuktasın. CHP’liler buna ne kadar daha tahammül eder, ne kadar daha siyasi kredi verir? Öyle anlaşılıyor ki bu Kılıçdaroğlu’nun son seçimi olacak. Denize düşen yılana sarılır misali herkese ışık yakıyor, herkese göz kırpıyor.
Türkiye solcuları, CHP ve özellikle de Kılıçdaroğlu Yunanistan’daki seçimleri çok yakından takip ettiler. Sol parti SYRIZA seçimden galip çıktı. Ateist olmadığı için de İncil’e el basmadan yemin ederek görevine başladı. Kılıçdaroğlu’nun ilk açıklaması çok ilginçtir:“Bizimle aynı dünya görüşünü paylaşan bir siyasi partinin Yunanistan’da başarı kazanması elbette ki güzel.” Yunanistan’daki erken genel seçimleri kazanan aşırı sol parti SYRIZA’nın genel başkanı Alexis Tsipras (ÇİPRAS) ateist olduğunu mertçe söyleyin bir isimdir. Kılıçdaroğlu hangi sözünün arkasında mertçe durabilmiş ki? Siz ateist Çipras ile hangi dünya görüşünü paylaşıyorsunuz, onu da bir açıklar mısınız?
CHP siyaseti geçmişte Küba’lı Ernesto Che Guevara’ya özendi, hava aldı. İngiliz İşçi Parti’li Tony Blair’e özendi, hava aldı. İsveç’te sosyal demokratların öncülerinden Olof Palme’nin izinden gitti, parklara, bahçelere, caddelere onun adını verdi, yine olmadı. Şimdi de Çipras zentisi başladı. Yine olmayacak.
Peki, ne olacak?
Kılıçdaroğlu yine yenilecek. Onlar cumhuriyetin kazanımlarını kaybetmemek için mücadele ederken biz de yeni Türkiye’nin kazanımlarını kaybetmemek için mücadele edeceğiz. Seçimlerin sonuçları şimdiden görülmektedir. Yüce Divan oyunundan da bir şey çıkartamadılar. Kılıçdaroğlu bunu gördüğü için yeni arayışlara girmektedir. Onu bu arayışlara iten ise kaybetme, yenilme korkusudur. Hâlbuki sonuç Yıldırım Bayezit’in dediği gibi olacaktır: “Yenileceğinden Korkan Daima Yenilir.”
.
BİR ZAMANLAR “BİZİM” LERİMİZ VARDI!
Mısır ve Suriye meselesi gündemdeki yerini muhafaza ettiği günlerde bazıları “bizim oralarda ne işimiz var, niye karışıyoruz” diye tepki gösteriyordu. Onlara şöyle cevap veriyorduk. Çanakkale’ye adını bilmediğimiz, haritalarda yerini dahi gösteremediğimiz coğrafyalardan çocuklar, gençler kalkıp gelmişler ve orada şehit olmuşlar. Mezar taşlarını okursanız nerelerden geldiklerini, kaç yaşlarında olduklarını görürsünüz. İmkân dâhilinde olsa onları kaldırıp sorsak: “Ohri nere Çanakkale nere, Gazze nere Çanakkale nere, Kahire nere, Çanakkale nere, Kudüs nere Çanakkale nere? Sahi sizin başka işiniz yok muydu, buraya neden geldiniz?”Muhtemelen şu cevabı vereceklerdir. “Sahi siz kimsiniz de bize burada ne işiniz var sorusunu soruyorsunuz, baba ocağına gelmek için, ana kucağına gelmek için kimden izin alacakmışım, pardon siz kimin adına bizim toraklardasınız.” İngilizlerle, Fransızlarla, İtalyanlarla ve Yunanlılarla neyin mücadelesini verdik? İşgalcileri bu coğrafyadan gönderdikten sonra her türlü uygulamalarını, kanunlarını, yönetmeliklerini ve dahi ahlaksızlıklarını medenileşme/ asrileşme adına almadık mı? Dünyanın neresinde hangi ülke kendisini işgal eden ülkenin, ülkelerin her türlü değerini kendi milleti için rol model olarak seçmiştir/ almıştır? Örneği var mıdır, duyulmuş mudur? Cevap kocaman bir hiç/ yok. Ancak filmlerini bile bu ahmakça anlayışa teslim edenlerin idare ettiği bir Türkiye’de yaşadığımızı da unutmayalım. Filmlerinde dahi düşmanına âşık olan aptal kız rolünü en iyi bunlar oynamadılar mı, bunu bize güzel bir şeymiş gibi göstermediler mi, dayatmadılar mı? Misak-ı Milli diye bir düşünceyi kafamıza çivi gibi çaktılar. Üç kıtaya nam salmış, nizam getirmiş bir millete sizin coğrafyanız burasıdır, bunun dışındaki yerler bizi, sizi ilgilendirmez dediler. Bizi bize yabancılaştırdılar, bizi bizden kopardılar, bizi bize el yaptılar. Bir zamanlar bizim olan Kudüs başkalarının oldu. Bir zamanlar bizim olan Kahire başkalarının oldu. Bir zamanlar bizim olan Şam başkalarının oldu. Bir zamanlar bizim olan Bağdat başkalarının oldu. Bir zamanlar bizim olan Bosna başkalarının oldu. Bir zamanlar bizim olan Yemen başkalarının oldu. Bir zamanlar bizim olan Kırım başkalarının oldu. Bir zamanlar bizim olan Mohaç başkalarının oldu. Misak-ı Millici kafa öyle bir nesil yetiştirdi ki numunelik olsun hiçbir gencimiz bu coğrafyalar için “bizim”ifadesini kullanmıyor, kullanamıyor. Al sana cumhuriyetin başarısı… Adamlarımızın/Atalarımızın at sırtında yüzlerce kilometre yol kat ederek fethettikleri, fethetmekle de kalmayıp yüzyıllarca idare ettikleri bu yerler için“bizim” diyememek ancak cumhuriyetçilerin başarası olabilir. Bütün bunlara rağmen oralara “bizim” diyen, diyebilen gençlerimizin, insanımızın varlığını bilmek geleceğe dair, kardeşliğimize dair ve kardeşliğimizin sınır tanımazlığına dair düşüncelerimizi, heyecanlarımızı, ümitlerimizi artırmaktadır. Önce Hz. Ömer, sonra Selahaddin Eyyubi tarafından fethedilen Kudüs yüzyıllarca bizim olmuş, kim bize oraları el memleketi yapabilir ki? Birinci Dünya Savaşı sırasında 11 Aralık 1917’de Kudüs’ü işgal eden İngilizlerin komutanı Allenby Selahaddin Eyyubi’nin mezarını tekmeleyerek “Kalk Selahaddin biz yine geldik” diyebilirken biz, bize ne mi diyeceğiz? Yine Birinci Dünya Savaşı sırasında Bulgaristan’daki askerlerimize bakıp da evinin balkonundan “Naş naş Carigrad Raz-va-tri.” Bizim olacak, bizim olacak İstanbul bizim olacak” diye şarkı söyleyen Bulgar dilberinin kendisine aşk şarkıları söylediğini zanneden şaşkın Türk askeri gibi mi davranacağız. 1453’de bizim olan İstanbul için 1914’de hala bizim diyebilen bir Rum varken, bizim gençlerimiz bu topraklar için neden “bizim”diyemez? Birileri istese de istemese de oralar bizimdir, bizdendir, bizden bir parçadır. İmanımızın ilkelerinin bir şekilde de olsa yaşandığı bizim coğrafyalarımıza selam olsun. Ömer Naci Yılmaz
.
İNADINA MİNİ ETEK, İNADINA DEKOLTE GİYİN!
Bu ifadeleri hatırladınız değil mi? Türkiye’nin çağdaş, laik, modern, ilerici yazarları ve gazetecileri diye pazarlanan adamları (!) M. Kemal’in rızası için böyle sözler sarfettiler.
Bunu iman ettikleri Cumhuriyet ve Atatürk değerleri adına yaptılar. Kendilerini izleyen ve dinleyen topluluğu açık saçık giyinmeye davet ederken bu anlayışın M. Kemal’in emanetine sahip çıkmak olduğunu da eklediler. Cumhuriyete ve Atatürk değerlerine sahip çıkılması çağrısını yapan Soner Yalçın böyle buyurmuşlar: “Ben bunu (papyonu) cumhuriyet değeri diye takıyorum. Biz bunu koruyacağız. Papyon M. Kemal’in emanetidir. M. Kemal de takardı… Cumhuriyet kadınısınız, erkeğisiniz… Saçınıza başınıza dikkat edeceksiniz. İnadına mini etek giyeceksiniz, inadına dekolte giyeceksiniz arkadaş.”
Soner Yalçın’ın söyleminin ardından gaza gelip kendini tutamayan araştırmacı provokatör Uğur Dündar beylik lafını esirgemedi: “İnadına kızlı erkekli oturacaksınız.” dedi. Onlar bunları dediler de dinleyenler hararetle alkışladılar asıl sorun bu olmalı. Bu nasıl bir anlayıştır ki bu insanlar kendilerini huzura, iyiliğe, mutluluğa, hayra, güzel bir amele çağırmayanları hararetle alkışladılar. Bu insanlar muhataplarını adeta ateşe, cehenneme çağırdılar. İnadına mini etek giyeceksiniz inadına dekolte giyeceksiniz. Bu inatla cehenneme gideceksiniz. Tabiî ki sizin cehennemi isteme özgürlüğünüz var.
Sizin cehenneme gitmeniz bizi sevindirmez. Keşke bu inadınızı haktan ve hakkaniyetten yana kullansaydınız. Başka inatlarınızı ilan edebilseydiniz. Böyle yaparak da bize bir gerçeği haykırmamız gerektiğini hatırlattınız.
İnadına Kur’an dememizi.
İnadına Peygamberimiz dememizi,
İnadına tesettür dememizi,
İnadına ahlak, edep, hayâ dememizi tekrar hatırlattınız. Teşekkürler.
”Düşmanım! sen benim ifadem ve hızımsın/ Gece gündüze muhtaç, sen de bana lazımsın (N.F.K)
Bunlar 2007 seçimlerinden önce de böyle laflar etmişlerdi. Ellerinden gelse Müslümanlara nefes aldırmayacaklar, dünyayı onlara dar edecekler.
Şimdilerde İŞİD’e sövüyorlar. Hâlbu ki, 1950 öncesinde bu zihniyetin yaptıklarıyla İŞİD’in yatıklarını yan yana getirsek, herhalde İŞİD’çiler bunların yaptıklarını ağızları açık izler ve ”vay be, adamlarda ne taktikler varmış” der, şaşkınlıklarından küçük dillerini yutarlardı.
Onların akıllarından geçenlari uygulamalarına fırsat vermeye Allah’a şükürler olsun!
.
KUR’ANI KONUŞANLAR VE KUR’AN AHLAKI
Bu başlığın altını bilimsel ifadelerle dolduracak değilim. Ayet ve hadislerle de destekleyecek değilim. Zira böyle bir başlığı okumaya niyetli olanlar, Kur’anı konuşanları da bilir, Kur’an ahlakını da bilirler. Kur’anı konuşanların ahlak konusundaki sıkıntıları kendi sıkıntıları olarak kalsa eyvallah diyeceğim de bunun bir de toplumsal boyutu var. Bunca adam bas bas bağırıyor, Kur’an da Kur’andiyor da beklenen değişim ve dönüşüm acaba neden hâsıl olmuyor? Muhtemelen bir yerlerde sıkıntılar var. Kur’an konusunda konuşanlar öyle şeyler söylüyorlar ki bunları benim peygamberimin bilmesi ve söylemesi mümkün değil desem her halde başım ağırmaz.
Kur’anı konuşanlar hani diyorlar ya peygamberimizin bu kadar hadis söylemesi mümkün değil diye. Doğrudur da birileri size peygamberimizin sizin yaptığınız gibi yorumlar yapması, tefsir adına bu kadar konuşması da mümkün değil dese acaba cevabınız ne olur? Gerçi sizde laf bitmez. Yeni şeyler söyleme adına konuştukça samimiyetten uzaklaştığınızı, ahlaki zafiyetler yaşadığınızı görmüyorsunuz. Ahlakı sadece anlatıyorsunuz ve bizim yaşamamızı istiyorsunuz. Ahlak adına bildikleriniz size bir şeyler söylemez mi? Siz konuşacaksınız biz yaşayacağız öyle mi? İnanın bu millet sizi tanımadan ve sizi dinlemeden tüm eksikliklerine rağmen daha samimi idiler, daha ihlâslı idiler. Sizin malumatfuruşluklarınız samimiyeti de ihlâsı da katletti.
Yıllar yılı bu memlekette tarikat şeyhleri, tasavvuf önderleri içinde bulundukları şirk durumlarından ziyade bir araya gelmemekle, istişare etmemekle, bayramlaşmamakla suçlandılar. Bu doğruydu ve çok önemli bir eksiklikti. Bir zamanlar yazmıştım “Haydi Şeyhler Sahaya” diye. Bu terör eylemleriyle ilgili bir yazıydı. Her konuda konuşan şeyhler maalesef bu konuda ağızlarını dahi açmamışlardı. Bu saatten sonra açsalar da bir işe yaramaz. Çünkü hepsi siyasetin dahi gerisinde kaldı. Onların en mahremlerinde bile söyleyemediklerini Kasımpaşalı çıktı bütün dünyaya söyledi. O yüzden bu saatten sonra yemezler, dinlenmezler, kale alınmazlar.
Kur’anı konuşanlar, Kur’an ahlakından dem vuranlar sizin Şeyhlerden, tasavvuf önderlerinden ne farkınız var? Siz bir araya geliyor musunuz, siz istişarede bulunuyor musunuz, siz bayramlaşıyor musunuz? Hayır. Siz Kur’an ahlakından bahsetseniz ne yazar, bahsetmeseniz ne yazar? Milletimiz kendi yazar, kendi okur, kendi yaşar. Size bakıp da ne yapmaması gerektiğini yine sizden öğreniyor. Yani yine bir işlev görüyorsunuz.
Bunlara verecek has cevaplarınız elbette vardır. Bu yazdıklarımı istediğiniz gibi çürütebilirsiniz, hatta beni yazdığıma da pişman edebilirsiniz. İşte u da bir ahlak zafiyetidir. Ona, buna, bana cevap yetiştirmektense ne kadar ahlaklı olduğunuzu bir düşünün, sorgulayın. Nerede eksiklikler var, bunları gidermeye çalışın.
Hani siz Emevilerin âlimleri baskı altına aldığından, zindanlara attığından ve işkenceye tabi tuttuğundan bahsedersiniz ya… Elbette bunlar doğrudur. 1950’ye kadar bu ülkede de aynen böyle olmuştu. Ama sonradan başka bir şey oldu. Âlimler, din adamları, akademisyenler, ilahiyatçılar gönüllü olarak devlete eklemlendiler. Önceden din adına, hakikat adına konuşanlardan Allah razı iken; bu gün ise devlet razı olmuştur. Acaba devletin, sistemin razı olduklarından Allah razı olur mu? Yaşar Nuri Öztürk karşı mahalleye geçti, bize sövdü. Bizim mahallenin hırçın çocuğu Mehmet Bekaroğlu ‘şimdiye kadar yanlış yerde durmuşum, asıl yerimi şimdi buldum’ dedi ve karşı mahalleye geçti. Bizim mahallenin yaramazlarından bazıları da Bekaroğlu’nun yalnız bırakmamak için harekete geçmek üzereler. Yakında onları da duyacağız, göreceğiz. Siz bizim mahallede durdunuz yine bize sövdünüz ve sövmeye de devam ediyorsunuz. Ahlâk bunun neresinde?
Güneşin doğuşunu haber veren horoz olmak varken; güneş doğduktan sonra cik cik öten serçe olmayı tercih etmek Kur’an ahlâkına sığmaz. Kur’an’dan konuşmak, Kur’an ahlâkını yaşamak anlamına gelmiyor vesselam.
.
SÜLEYMAN ŞAH TÜRBESİ SAVUNUCULUĞU BORALTAN FACİASINI UNUTTURMAZ
Süleyman Şah Türbesi’nin hesabını sormak CHP’ye kaldı. CHP kelimesi ve Türbe kelimesi karşıtlık olduğu takdirde yan yana yazılabiliyordu. Bu iki kelime yine yan yana geldi. Tekkeleri, zaviyeleri, türbeleri kapatan kendileri değilmiş gibi şimdilerde türbe savunuculuğu yapıyorlar.
Musul konsolokluk personelimiz kaçırıldığında bangır bangır bağırıyorlardı. Tehlikenin geldiği görüldüğü halde konsolosluk binası neden boşaltılmadı diye. Başarılı bir operasyonla personelimiz kurtarıldı CHP sevinmedi, sevinemedi.
CHP’ye sormak lazım: Arkadaş biz ne yaparsak sen sevinirsin?
Cevap: İktidarı bana bırakın, bir gün bile olsa başbakanlık yapayım, ondan sonra ne yaparsanız yapın. Çünkü bu benim son şansım. Zira 7 Haziran’dan sonra ben yokum. İyi de arkadaş sen zaten yoksun.
CHP sevinmez, sevinemez. Bu konuda da sabıkalıdır. Türkiye Cumhuriyeti tarihinin ve diplomasi tarihimizin kara lekeleri de kendilerine aittir. Süleyman Şah türbesini mi savunuyor? Yoksa türbenin bulunduğu toprak parçasını mı savunuyor? Türbeyi savunsa lafımız şu olur. Senin türbeyle işin olmaz, türbeden sana ne? Toprak parçasını savunsan önce sen Musul, Kerkük, On iki ada meselesinde kendinizi bir aklayın ondan sonra Suriye’yi konuşalım. Aslında konuşacak bir şey yok. Zira tarih konuşmuş, CHP’nin tıynetini ortaya koymuş. Kemiklerin hesabını soran CHP önce Boraltan Köprüsü’nde Rusların insafına terk edilen 146 canın hesabını versin. Hatırlatalım.
Bu zulüm tarihe “Boraltan Köprüsü Katliamı” olarak geçmiştir. İsmet Paşanın Mustafa Kemal’in adını sildiği, kendisini Milli Şef ilan ettiği yıllardır. 1944 yılında Sovyetlerden kaçan Azerbaycan Türkleri, Türkiye’ye sığınmak istemiş, Türkiye ise iade ederek kurşuna dizilmelerine seyirci kalmıştır. Sovyetler bu yıllarda Türk yurtlarını işgal etmiş, direnenleri ise kurşuna dizmiştir. Rejimi açısından kimi tehlikeli gördüyse ortadan kaldırmıştır. Türk bölgelerinde taş üzerinde taş, omuz üzerinde baş koymuyor, yok ediyordu. İşte bu katliamların yapıldığı Türk yurtlarından birisi de Azerbaycan bölgesidir. İşgal bölgelerinden kaçmayı başaran 146 Azerbaycan Türkü, Türkiye’yi “anayurt” olarak gördükleri için Iğdır’daki sınır kapısına yakın olan Aras Nehri üzerindeki Boraltan Köprüsü’nü geçerek Türk karakoluna sığınmayı başarıyor. Ülkemizde ise ‘Milli Şef’ İnönü dönemi yaşanmaktadır. Azeri Türklerinin Türkiye’ye sığındığını haber olan Sovyet yönetimi, sığınmacıların derhal iadesini istiyor. Azerbaycan Türkleri Ruslara iade edileceklerine ihtimal bile vermiyorlar. Sığınmakla birlikte hayatlarının kurtulduğuna inanıyorlardı. Sovyetlerin talebi üzerine karakoldaki askerler panik içinde Ankara ile temasa geçiyor ve sığınmacıların iade edilip edilmeyeceği ile ilgili bilgi almak istiyorlar. Askerlerimiz, Türkiye’nin kardeşlerimizi iade etmeyeceğinden emin bir şekilde Ankara’dan gelecek cevabı bekliyorlar. Karakoldaki askerlerimiz kadar, sığınan Azerbaycanlı kardeşlerimiz de Türkiye’nin kendilerini iade etmeyeceğinden emin bir şekilde bekliyorlar. Ankara’dan gelen cevap ise herkesi şok ediyor. “ESİRLERİ İADE EDİN.” Herkes, askerlerimiz, Azerbaycanlı kardeşlerimiz korku, endişe ve şaşkınlık içerisindedirler. Mevcut durum yeniden teyit edilir: “Ülkelerine iade edin!”
Bizi Öldürün Geri Vermeyin
Azerbaycanlılar, bu cevap karşısında “Lütfen bizi o azılı düşmanlara teslim etmeyin, bizi siz öldürün. Kendi vatanımızda, kendi bayrağımızın altında ölmüş oluruz” deseler de, karakol komutanı ağlaya ağlaya 146 sığınmacıyı yeniden Sovyet Rusya’sına eslim etmek zorunda kalıyor. Ruslara teslim olan 146 Türk evladı, hemen elleri ayakları bağlanarak oracıkta, Türk askerlerinin gözleri önünde kurşuna dizilerek öldürülüyor! Tutsak Türklerin kurşuna dizilmeden önce söyledikleri bir ağıt şöyle:
Boraltan bir köprü, aşar geçer Aras’ı,
Yuğsan Aras suyuyla, çıkmaz yüzün karası.
Karası, karası, merhamet fukarası,
Karası, karası, merhamet fukarası,
Düşman bekler karşıda, önüne kattı beni,
Can alınan çarşıda, kardeşim sattı beni.
Dönüp seslendim geri, merhametsiz birine,
Beni siz vursaydınız, şu gavurun yerine.
İşte CHP, işte en basit bir uygulaması, ne diyelim, karakter meselesi. Boraltan katliamının hesabını vermeyenler, veremeyenler Süleyman Şah Türbesi’nin hesabını sorabiliyorlar. Bu olsa olsa suç bastırmaktır. 1926’daki Musul’la ilgili anlaşma, Oniki ada meselesi, Kerkük Meselesi, Lozan meselesi, daha neler neler…
Bir gün bunların tamamı daha sesli olarak düşünülmeye ve konuşulmaya başlandığında maskeleriniz birer birer düşecektir. Fakat her seçimde siz düştüğünüz için maskelerinizin düşmesine bir türlü sıra gelmiyor. Bir gün ona da sıra gelecektir.
Ömer Naci YILMAZ
.
28 ŞUBATÇI ZİHNİYET KAHROLSUN
Azgın azınlığın Müslümanlara dünyayı dar ettiği günlerdi. Edebiyatçıların ifadesiyle “yer demir gök bakır” gibiydi. Birilerinin oluşturduğu hava, karabulutlar gibi ümmetin üzerinde, Anadolu insanının üzerinde dolaşıyordu. Her akşamın sabahında acaba yarın neye uyanacağız, acaba bu akşam televizyonlar neden bahsedecek diye tedirginliklerin yaşandığı günlerdi. Birileri duyar diye insanların yürekten selam veremedikleri günlerdi. Acaba bir gece yarısı evimizden mi alırlar, iş yerimizden mi alırlar şeklinde kaygıların yaşandığı günlerdi. Sadece insanlar değil, alışveriş yapılan yerler bile mimleniyordu. Üst düzey bir general diye başlayan haberler, İslami değerlere ve Müslümanlara hakaretler yağdırıyordu.
Devleti yöneten bürokratlar apoletliler tarafından hizaya çekiliyordu. Bürokratlar bakanlara ve hükümete neredeyse meydan okuyordu. Dişçi Albay Türkiye’nin en kibar başbakanına küfredebiliyor, bir başkası bayan bakana seni Kızılay’da kazığa oturturum diyebiliyordu. Asker kendisine verilen şerefli medya (!) gazıyla ilahlığa soyunmuş, polisin elindeki tüm ağır silahları almıştı. Askerin dışındaki tüm birimler tedirgin bir vaziyetteyken özgür düşünce üretmesi gereken üniversite rektörleri emre amade bir şekilde hazır olda bekliyorlar, hızlarını alamayınca ordu göreve afişleri açabiliyorlardı.
Paralel dinin mucidi Muaviye’nin ve Yezid’in torunları devlet dini oluşturuyor, kendilerine deistliği din olarak seçiyorlardı. İşte bunlar paralel din uydurmuşlar, uydurdukları dinle de Müslümanlara ve İslami değerlere küfretmeye devam ediyorlardı. Yayın politikalarını apoletlilerden alan medya mensupları gazete ve televizyon yayınlarını onların istediği şekilde düzenliyorlardı. Aymaz siyasetçiler onların tehditleriyle siyasi hayatımıza mal olsa da imam hatiplerin kökünü kazıyacağız diyebiliyor, her türlü emri onlardan alıyorlardı. Müslümanlara saldırmada kuduz köpeklere taş çıkartırcasına hakaretler yağdıran kadın milletvekilleri haki renkli apoletli kıyafetlerle meclis koridorlarında cirit atıyorlardı. Karakol komutanları bile siyasete şekil veriyor, belediye başkanlarını hizaya sokuyorlardı. Olur olmadık her yere heykel dikmeyi marifet olarak görüyor, Müslüman bir başbakanın sofrasında rakı içmeyi çağdaşlık olarak sunuyorlardı. Hükümetin ortağı partili bakanları başbakanın aleyhine kurup televizyonlarda konuşturuyorlardı. 28 Şubat’ın iki numaralı adamı bir numaradan da hızlıydı. Her yerde o vardı. Onun demeçleri, onun mesajları sürekli olarak adeta bir karabasan gibi topluma pompalanıyordu. Bin yıl sürecek diye de meydan okuyorlardı.
Anadolu’yu işgal edenlere duymadıkları kini, öfkeyi ve nefreti İmam Hatip okullarına duymuşlar, adeta intikam duygularıyla hareket ediyorlardı. İmam hatip Mezunlarını polis olma haklarını elerinden aldılar, devlet dairelerine geçmiş olan İmam Hatiplileri Diyanet İşleri Başkanlığı’na iade ettiler. Ezher Üniversitesi mezunlarının denkliklerini iptal ettirip öğretmenlik haklarını ellerlinden aldılar. Dün okulunda öğretmen olarak görev yapan insanlar düz memurluğa atandılar. O insanların nafakalarıyla yaptırdığı okulları ellerinden aldılar. İmam Hatip Lisesi talebelerinin babalarının ödediği vergilerle alınan panzerleri onların çocuklarının üzerine sürdüler. Bu talimatı veren havalı bir emniyet müdürü vardı. Acaba ahiret günü Rabbimizin huzuruna vardığında “ben geldim, nerede bu İmam Hatipliler, burada da onların kökünü kazıyacağım” mı diyecekler.
Ey bu toprağın azgın azınlığı!
Bu toprağın Müslümanları size ne yaptı? Neyinizi elinizden aldı? Bunlar var diye neyi yapamadınız? Neden geri kaldınız?
Şimdi gelinen Türkiye’yi nasıl buluyorsunuz? Yunan’a duymadığınız nefreti kendilerine duyduğunuz İmam Hatiplilerin yönettiği Türkiye’de yaşamak nasıl bir şeydir? Sizin Müslümanları duyduğunuz kin, öfke ve nefretin binde birinin Müslümanlar tarafından size karşı duyulmadığını da görüyorsunuz. Acaba neler hissediyorsunuz? Yoksa Ebu Sufyan’nın Mekke’nin fethi günü söylediği gibi bir gün gücü elime geçirirsem size gününüzü gösteririm mi diyorsunuz? Allah size fırsat vermesin.
Peki, ne oldu?
Kurban olduğum Allah’ım hepsinin kökünü kazıdı, kuruttu, yer yuf etti. Adları, sanları unutulur oldu.
“Bizden hüznü gideren Allah’a hamdolsun.”
Ömer Naci YILMAZ
.
SÜLEYMAN ŞAH MAĞLUP ETTİ
Cumhuriyetin kuruluşundan beri belki de ilk defa çağdaşlığın, laikliğin, modernliğin bekçisi olan (!) CHP türbe savunuculuğuna soyundu. Meğer CHP ne kadar da ecdadımızın yadigârlarına meftunmuş. (!)
Ecdadın mezarına mı meftun?
Mezarın bulunduğu toprağa mı meftun?
Bayrağa mı meftun?
Bayrağın yer değiştirmiş olması toprağın terki anlamına mı geliyor?
Süleyman Şah Türbesi konusunda bu kadar hassas olan CHP tarihimiz ve atalarımız konusunda aynı hassasiyeti gösterebilir mi?
Mesela Vahdettin’in Suriye’de bulunan kabri’nin İstanbul’a naklini isteyebilir mi?
Yine Suriye’de bulunan Çerkez Ethem’in kabrinin naklini isteyebilir mi?
Bu isimler de bizim ecdadımızdı haydi bakalım sahip çıksana. Ecdadımızın bıraktığı tarihi mirası tahrip eden zihniyetin bugün Süleyman Şah Türbesi’nin koruyuculuğuna soyunması manidardır.
Bütün bunlar gerçekten vatanseverlik, ecdada saygı ve bağlılık duygularıyla yapılan bir muhalefet anlayışı mıdır? Yoksa iktidar düşmanlığının bir yansıması mıdır?
Süleyman Şah Türbesi’nin ilk naklinde CHP tek başına iktidardı. Acaba hiçbir CHP’li bu naklin vatan toprağını terk etmek olduğunu söyledi mi? İkinci nakil sırasında da CHP ve MHP iktidar ortağı idiler. Acaba iktidar üyelerinden veya muhalefetten hiçbir kimse bu naklin bir vatan toprağının terki olduğunu söyledi mi? O gün iktidar olanlar da, muhalefet olanlar da bunun bir toprak terki olmadığını bal gibi biliyorlardı. Mesela Kılıçdaroğlu, Ecevit bu nakille ilgi neler söylemiş diye arşivlere bakma ihtiyacı hissetti mi? Acaba Bahçeli bu nakille ilgili Alparslan Türkeş ne demiş diye arşivlere baktı mı? Baksalar şunu görecekler. Bugün kendilerinin söylediklerinin hiç biri önceki nakillerle ilgili söylenmemiştir.
Peki, bugün bu haykırışın sebebi nedir? Bütün bu söylemlerin arkasında yatan gerçek Tayyip Erdoğan ve iktidar düşmanlığının vardığı dayanılmaz acının yansımasıdır. Süleyman Şah’ın kemiklerine sahip çıkan CHP Osmanlı hanedanının üyelerine vatan topraklarını dar etmedi mi? Ağababaları olan İttihatçılar Abdülhamit’i tahttan derdest ederken aile fertlerinin tek bir çamaşır dahi yanlarına almalarına müsaade etmeden Selanik’deki bir Yahudi’ye ait olan Alatini Köşkü’ne göndermediler mi? Vahdettin’in cenazesine İtalya’da haciz koyduranlar, buna seyirci kalanlar bu zihniyetin ürünleri değimlidir. Atalarının bıraktığı tarih arşivlerini Bulgarlara hurda kâğıt diye satan tarih ve kültür düşmanı bu zihniyet değil mi? Osmanlı’nın yer üstü mirasını yakıp, yıkıp, talan eden; putperest zihniyetin yer altındaki değerlerini çıkartıp birini ötekine tercih eden zihniyet bunlar değil mi? Ne yaparsanız yapın olmuyor, olmayacak. Osmanlı hanedanından tarih ve millet önünde özür dileseniz de olmayacaktır. Bihak yere İstiklal Mahkemeleri denilen çetenize idam ettirdiklerinizden tarih ve millet önünde özür dileseniz de olmayacak. İskilipli Atıf Hoca’nın itibarını iade etseniz de, tarih ve millet önünde özür dileseniz de bu özrünüz kabul edilmeyecektir. Başörtüsü zulmüne olan desteklerinizden dolayı bütün Müslümanlardan özür dileseniz de bu özrünüz kabul edilmeyecektir. Ne yaparsanız yapın millet sizi affetmeyecektir, bağışlamayacaktır, altmış beş senedir affetmediği gibi, bağışlamadığı gibi.
Onlar geçmişte kaldı. Eski CHP belki öyleydi; ama şimdi yeni CHP var. Artık biz tarihimizle, kültürümüzle, milletimizin değerleriyle barıştık deseniz de millet bir kere sizi sandığa mahkûm etmiş. Kaçarı yok, kurtuluşu yok. Bu ahvalden kurtuluş da yok.
Bizim atalarımızın ölüsü bile sizin siyasi felaketiniz oluyor. 7 Haziran yaklaşırken bir daha yenildiniz. Hem de Süleyman Şah’ın ölüsüne yenildiniz. Daha önce de söylemiş ve yazmıştık. “En güzel CHP hep yenilen CHP’dir.”
Ömer Naci YILMAZ
SÜLEYMAN ŞAH MAĞLUP ETTİ
Cumhuriyetin kuruluşundan beri belki de ilk defa çağdaşlığın, laikliğin, modernliğin bekçisi olan (!) CHP türbe savunuculuğuna soyundu. Meğer CHP ne kadar da ecdadımızın yadigârlarına meftunmuş. (!)
Ecdadın mezarına mı meftun?
Mezarın bulunduğu toprağa mı meftun?
Bayrağa mı meftun?
Bayrağın yer değiştirmiş olması toprağın terki anlamına mı geliyor?
Süleyman Şah Türbesi konusunda bu kadar hassas olan CHP tarihimiz ve atalarımız konusunda aynı hassasiyeti gösterebilir mi?
Mesela Vahdettin’in Suriye’de bulunan kabri’nin İstanbul’a naklini isteyebilir mi?
Yine Suriye’de bulunan Çerkez Ethem’in kabrinin naklini isteyebilir mi?
Bu isimler de bizim ecdadımızdı haydi bakalım sahip çıksana. Ecdadımızın bıraktığı tarihi mirası tahrip eden zihniyetin bugün Süleyman Şah Türbesi’nin koruyuculuğuna soyunması manidardır.
Bütün bunlar gerçekten vatanseverlik, ecdada saygı ve bağlılık duygularıyla yapılan bir muhalefet anlayışı mıdır? Yoksa iktidar düşmanlığının bir yansıması mıdır?
Süleyman Şah Türbesi’nin ilk naklinde CHP tek başına iktidardı. Acaba hiçbir CHP’li bu naklin vatan toprağını terk etmek olduğunu söyledi mi? İkinci nakil sırasında da CHP ve MHP iktidar ortağı idiler. Acaba iktidar üyelerinden veya muhalefetten hiçbir kimse bu naklin bir vatan toprağının terki olduğunu söyledi mi? O gün iktidar olanlar da, muhalefet olanlar da bunun bir toprak terki olmadığını bal gibi biliyorlardı. Mesela Kılıçdaroğlu, Ecevit bu nakille ilgi neler söylemiş diye arşivlere bakma ihtiyacı hissetti mi? Acaba Bahçeli bu nakille ilgili Alparslan Türkeş ne demiş diye arşivlere baktı mı? Baksalar şunu görecekler. Bugün kendilerinin söylediklerinin hiç biri önceki nakillerle ilgili söylenmemiştir.
Peki, bugün bu haykırışın sebebi nedir? Bütün bu söylemlerin arkasında yatan gerçek Tayyip Erdoğan ve iktidar düşmanlığının vardığı dayanılmaz acının yansımasıdır. Süleyman Şah’ın kemiklerine sahip çıkan CHP Osmanlı hanedanının üyelerine vatan topraklarını dar etmedi mi? Ağababaları olan İttihatçılar Abdülhamit’i tahttan derdest ederken aile fertlerinin tek bir çamaşır dahi yanlarına almalarına müsaade etmeden Selanik’deki bir Yahudi’ye ait olan Alatini Köşkü’ne göndermediler mi? Vahdettin’in cenazesine İtalya’da haciz koyduranlar, buna seyirci kalanlar bu zihniyetin ürünleri değimlidir. Atalarının bıraktığı tarih arşivlerini Bulgarlara hurda kâğıt diye satan tarih ve kültür düşmanı bu zihniyet değil mi? Osmanlı’nın yer üstü mirasını yakıp, yıkıp, talan eden; putperest zihniyetin yer altındaki değerlerini çıkartıp birini ötekine tercih eden zihniyet bunlar değil mi? Ne yaparsanız yapın olmuyor, olmayacak. Osmanlı hanedanından tarih ve millet önünde özür dileseniz de olmayacaktır. Bihak yere İstiklal Mahkemeleri denilen çetenize idam ettirdiklerinizden tarih ve millet önünde özür dileseniz de olmayacak. İskilipli Atıf Hoca’nın itibarını iade etseniz de, tarih ve millet önünde özür dileseniz de bu özrünüz kabul edilmeyecektir. Başörtüsü zulmüne olan desteklerinizden dolayı bütün Müslümanlardan özür dileseniz de bu özrünüz kabul edilmeyecektir. Ne yaparsanız yapın millet sizi affetmeyecektir, bağışlamayacaktır, altmış beş senedir affetmediği gibi, bağışlamadığı gibi.
Onlar geçmişte kaldı. Eski CHP belki öyleydi; ama şimdi yeni CHP var. Artık biz tarihimizle, kültürümüzle, milletimizin değerleriyle barıştık deseniz de millet bir kere sizi sandığa mahkûm etmiş. Kaçarı yok, kurtuluşu yok. Bu ahvalden kurtuluş da yok.
Bizim atalarımızın ölüsü bile sizin siyasi felaketiniz oluyor. 7 Haziran yaklaşırken bir daha yenildiniz. Hem de Süleyman Şah’ın ölüsüne yenildiniz. Daha önce de söylemiş ve yazmıştık. “En güzel CHP hep yenilen CHP’dir.”
Ömer Naci YILMAZ
.
ÇÖZÜM SÜRECİ KİMLERİ ÇÖZDÜ?
Ağustos 1984 yılındaki saldırılarıyla başlayan PKK terör örgütü, ülkenin yedi bölgesinin genç fidanlarının biçilmesine yol açmakla kalmadı, aynı zamanda bil umum kaynaklarının da heba olmasına sebep oldu. 2009 yılında başlayan Çözüm Süreci bugün çok farklı noktaya geldi. Terörün açtığı yaraların sarılmasıyla alâkalı olarak ilk defa ülke genelinde büyük bir ümit ve heyecan oluştu. Yediden yetmişe artık herkes ülkenin kaynaklarını ve milletimizin evlatlarını bitiren bu terörün bitmesini istiyor. Güneyinden kuzeyine, doğusundan batısına ülkemizin her yerinde terörün bitmesine dair ümitler, heyecanlar artarken, sevinçler yaşanmaya başlandı. Evladını şehit veren anne ile evlatlarını dağa kaptıran anne karşılıklı olarak oturuyor, konuşuyor, birbirine sarılıyor ve “artık bu terör bitsin” diyor.
Çocuklar terör bitsin diyor.
Gençler terör bitsin diyor.
Anneler, abalar terör bitsin diyor.
Nineler, dedeler terör bitsin diyor.
Dağlarda açan çiçekler, havada uçan kuşlar artık terör bitsin diyor.
Yediden yetmişe dedik, herkes terörün bitmesini istiyor.
Peki, kim terörün bitmesini istemiyor? Hiç kimse insanların, ekranların önüne çıkıp da ben terörün bitmesini istemiyorum demez, diyemez. Terörün bitmesini istiyormuş gibi yapıp da kıvıranları ise milletimiz çok iyi biliyor, onları ciğerlerinden tanıyor. Bu terörün bitmesi istemek için illaki evlerimizden bir şehidin çıkmasına gerek yoktur. Ha sizin evden çıkmış ha bizim evden çıkmış, fark etmez. Artık kimsenin evinden çıkmasın. Kimsenin evladı bir hiç uğruna dağlarda heder olmasın. Hiçbir vatan evladı kardeş kurşununa kurban gitmesin. Artık bu kavga ile birlikte kardeşi kardeşe düşüren kahpelerin kahpelikleri de bitsin. Terörden, kandan, kavgadan nemalanmak dönemleri kapansın. Kim nemalanacaksa bundan sonra kardeşlikten, huzurdan, sevgiden ve barıştan nemalansın.
Dağların eteklerinde anneler-babalar gördük. Dağa kaptırdıkları evlatlarının gelmesini bekliyorlar. Dağların eteklerinde anneler-babalar gördük. Evlatlarını vatan görevine göndermişler, sağ salim gelmesini bekliyorlar. Bu anneleri-babaları gördük, vatan topraklarındaki bir taşın üzerine oturmuşlar, omuz omuza vermişler, ellerini Allah’a açmışlar, evlatlarının dönmesi için dua ediyorlar. Evlerinin bir köşesine sinmiş evlatlar gördük babalarının sağ salim dönmesi için dua ediyorlardı. Genç kızlarımızı gördük yavuklularının, sözlülerinin, nişanlılarının sağ salim dönmesi için gözyaşları içerisinde Rablerine yalvarıyorlardı. Bu evlatları Hz. Yusuf’u kuyudan çıkarttığın gibi terör kuyusundan çıkar diye dualar eden gün görmüş erdemli büyükleri gördük. Sen kabul buyur Allah’ım. Sen kavuştur Allah’ım. Annelerin-babaların, evlatların yürek yangınlarını dindir Allah’ım.
Çözüm sürecinin geldiği nokta bütün bir ülke insanını sevindirirken elbette sevinemeyenler vardır ve olacaktır. Onlar bir türlü sevinemezler, bir türlü memnun olmazlar, edilemezler. Bu tipler 1950’den beri ülke geri gidiyor, orta çağ karanlığına bürünüyor. Bu ağzı çorba kokan köylüler devleti yönetemezler, ellerine yüzlerine bulaştırırlar. Biz bu vatanı bunlara bırakamayız deyip duruyorlar. Geldiğimiz noktaya baktığımızda Türkiye almış başını gidiyor, ilerliyor, kalkınıyor; insanıyla, insanının değerleriyle, tarihiyle ve kültürüyle barışıyor. Onlar hala çığırtkanlık yapmaya devam ediyorlar. Birileri bas bas bağırıyor. Ülke bölünüyor, üniter yapımız sarsılıyor, bunlar vatan topraklarını bölecekler, ülkeyi satıyorlar şeklinde bağırıp duruyorlar. Kırk senedir aynı teraneler okunuyor. Elhamdülillah ne bölündüğümüz var, ne de parçalandığımız var.
Bütün bu maval ve martavallar, teraneler sadece bizim okuyup dinlediğimiz saçmalıklar değildir. Bizim büyüklerimiz de, onların büyükleri de bunlarla büyüdüler. Hep boş konuştular, yine boş konuşuyorlar. Bu çığırtkanlar çözüm süreciyle alakalı gelinen noktadan elbette memnun olmazlar. Neyle alakalı olarak bağırıp duruyorlarsa bütün bunlar onların varlık sebeplerini ortadan kaldırıyor. Ellerinden oyuncağı alınmış çocuklar gibi artık neyle oynayacaklar, kimlerle takışacaklar. Artık nemalanma kaynaklarını değiştirmeleri gerekmektedir. Yeni Türkiye’de bu anlayışlara yer olmadığı, bu anlayışların milletimiz nezdinde kabul görmediği bir gerçeklik olarak gün gibi ortadadır. Çözüm süreci maalesef bunların siyaset anlayışlarını da çözmüştür.
Ömer Naci YILMAZ
.
DİNLEYELİM Mİ? DÜŞÜNELİM Mİ?
Kulak medeniyetinin müntesipleri olduğumuz söylenir ve el hak doğrudur. Zira kültürümüzün özünde sohbet vardır ve sahabe efendilerimiz sohbetle yetişmişlerdir. Eğitim ve öğretim faaliyetlerinin özünde de ‘dinleme’ vardır. Söz meclislerinin muhabbetleri öncelikle dinleme adabı ile başlamaktadır. Fakat bu işlerde en fazla sıkıntı çektiğimiz alan da dinleme konusudur. İdeal olan bir dinlemeyi başarmak başlı başına bir erdemdir.
Vahiy ilk muhatabına oku diye başlar. Allah Resulü vahyin muhatabıydı ve oku emrine muhatap olmuştu. Peygamberimiz okuma emrini alırken de dinlemişti. Oku emrine muhatap olan Peygamberimizin muhataplarına da dinlemek düşerdi ve onlar da öyle yapıyorlardı. Allah Resulüne gelen ayetleri, mesajları onlar çok dikkatli bir şekilde dinliyorlardı. Fakat sadece vahyi dinlemekle, ona kulak vermekle kalmıyorlar, kulak ardı edenlerin aksine bir de tefekkür edip, düşünüp idrak ediyorlardı. Sahabelerin müslüman olmadan önceki hallerine bir bakalım, bir de Müslüman olduktan sonraki hallerine bakalım. Nasıl oluyordu da bu insanlar birden bire böyle büyük bir değişim gösterip yücelebiliyorlardı. İşte bu Allah Resulünü hakkıyla dinlemenin getirdiği bir sonuçtu. Onlar dinleyerek yücelirken, Allah’ın ve Resulünün mesajlarını dinleyecek, kulak verecek yeni insanlar bulabilmek için yollara düşüyorlardı. Peygamber efendimiz veda haccında ve hutbesinde yüz yirmi bin civarında sahabeye seslenmişti. Oysa Mekke ve Medine civarında on bin civarında sahabe mezarı olduğu söylenmektedir. O kutlu insanlar dünyanın dört bir yanına dağılarak mesajların iletileceği yeni yürekler arıyorlardı. Bunun için büyüklerimiz İslam medeniyeti için “Kulak Medeniyeti” ifadesini kullanırlardı. Beden gıdamızı midemizi doyurarak alırken, ruhumuzun gıdasını kulağımızı doyurarak almaktayız.
Tek başına dinlemek yeterlimidir? Elbette yeterli değildir. Dinleme medeniyetinin köşe taşlarını oluşturan sahabelerimiz, aynı zamanda sohbet kültürünün de öncüleri olmuşlardır. Dinlediklerini aralarında sohbet ederek, konuşarak pekiştirmişler, kalıcı hale getirmişlerdir. Onlar bunu yaparken ne sırt sırta ne de peşi sıra oturmuşlardır. Onlar dairesel halkalar şeklinde oturmuşlar, birbirlerini sadece kulaklarıyla değil; gözleriyle de, yürekleriyle de dinlemişlerdir. Bunu yaparken de birbirlerine dikkat kesilmişlerdir. Bu şekilde yapılan dinlemelerin manevi hazzı ise daha bir başka olmuş, aynı zamanda daha da kalıcı olmuştur. Çünkü dinlemelerin sonucu olması beklenen değişim ve dönüşüm bu şekilde oluşturulmuştur.
En az dinlemek kadar önemli olan bir diğer husus ise dinlenileni davranışa, eyleme dönüştürmektir. Yani söz dinlemektir, gereğini yerine getirmektir. Söz dinlemek ise sonuç almaya yönelik davranış değişikliğini gerçekleştirmektir. Bütün bunlar dinlenilenin düşünülmesiyle alakalıdır.
Düşünülmemiş, tefekkür edilmemiş, iyice sindirilmemiş hiçbir dinleme eyleme dönüşmeyecektir. Eyleme dönüşmeyecek bir dinleme ne işe yarar ki?
Medeniyetimizin kulak medeniyeti olduğunu başta belirtmiştik. Fakat bu medeniyet gelişimini ve başarısını sadece dinleme ile elde etmiş değildir. Medeniyetimizin gelişiminin ve başarısının arkasında, dinlediklerini düşünme ve eyleme dönüştürme becerisi vardır. Öyle ise hem dinleyen hem de düşünen bir medeniyetin mensupları olduğumuzu unutmayacağız ve kendimizi sadece dinlemekle sınırlandırmayacağız.
Rabbimizden iyi bir söz dinleyen ve sözü dinlenen olmayı istemekle birlikte, dinlediklerini ve söylediklerini düşünen olmayı da nasip etmesini isteyeceğiz. Hem dinleyelim, hem düşünelim.
Ömer Naci Yılmaz
.
KADINLARIMIZ GÜN GÖRDÜMÜ Kİ?
Bugün 8 Mart Dünya Kadınlar Günü. Kadınlarımıza kutlu olsun. Bu kutlamanın tarihi arka planına değinmeyeceğim. Bu kutlamanın nasıl başladığının hikâyesinden ziyade bugünkü kadınlarımızın hikâyesine bir göz atmak lazım diye düşünüyorum. Kadınların ezildiği, horlandığı, dışlandığı, aşağılandığı, meta gibi alınıp satıldığı, ne demekse yeri geldiğinde dayaktan geçirildiği, dövüldüğü ve öldürüldüğü gün gibi ortadadır.
İnsanların ekonomik seviyeleri düzeldikçe, refah düzeyleri yükseldikçe, teknolojik gelişmeler baş döndürücü bir şekilde ilerledikçe, kadının toplumdaki yeri ve önemi yüksek bir sesle dillendirildiği halde kadına yönelik şiddet aynı oranda artmaktadır. Bir zamanlar yüksek sesle dahi konuşulmaz dediğimiz kadınlar maalesef bugün birer fidan gibi biçilmektedir.
Kadına yönelik her türlü olumsuzluğun arkasında genellikle sosyo-ekonomik sebepler aranmaktadır. Bu ne kadar doğrudur, tartışılır. Fakat bilinen bir gerçek var ki bu millet fakirliği, yokluğu, kıtlığı iliklerine kadar hissedip yaşarken; elde yok, üstte yok dediğimiz zamanları yaşarken bile kadına yönelik şiddet diye bir kavram veya bugün yaşanan bu gerçeklik yoktu. Erkekler mi bozuldu? Kadınlar mı bozuldu? Bunlara cevap vermemiz maalesef sorunu çözmeyecek, bir katkısı da olmayacaktır. Herkes sorumluluğunu hakkıyla yerine getirdiğinde, hakkını ve haddini bildiğinde bu sorun minimize edilebilecektir.
Kadına şiddet sorunu bir gerçeklik olarak gündemimizi işgal etmektedir. Bu konuda haddinden fazla acılara ve dramlara tanık oluyoruz. Bu sorun durup dururken mi ortaya çıktı? Elbette hayır. Hangi halk hikâyemizde kahramanımızın kadına şiddetini gördük? Hangi tarihi şahsiyetimizin kadına şiddetini gördük? İlmi gelişmelere imza atmış hangi bilim insanının kadına şiddetini gördük? Hangi peygamberimizin kadına şiddetini gördük? Cahillikten oluyor denilip işin içinden çıkamayız. İnsanlık en cahil dönemlerinde bile bu şiddeti bilmezdi, uygulamazdı. Modernlik arttıkça canilik de armış oldu. İnancımızın tüm referansları kadına özel bir önem atfederken bu insanlar nerelerden besleniyorlar ki bu şiddeti ekmek ve su gibi kullanabilmektedirler.
Birileri ve birilerinin sanat adına yaptıkları soytarılıklar bu sorunu körüklemiştir. Şerefli Türk filmlerinde (!) kadını dövmek erkeklik alâmeti olarak sunulmuştur. Anneye yaranmanın formülü eşi veya kızı dövmekte aranmıştır. Kafanı kırarım, bacaklarını kırarım şeklindeki kadına, kıza meydan okumaları erkeklik göstergesi kabul edilmiştir. Sinemalar, televizyon dizileri, tiyatro oyunları maalesef bu anlayışı körüklemiş, özendirmiş ve benimsetmiştir. Utanmadan, sıkılmadan bunun adına da sanat diyebilmişlerdir. Kadını soymayı sanat diye pazarlayanlar, çıplak kadın heykeli yapanlar, kendi kızının, karısının ‘nü’ resmini yapanlar sanatçı diye pazarlanmış, bunların yaptıkları için “böyle sanatın içine tükürürüm” diyen bir siyasetçimizin bu çıkışı kadın onurunu korumak olarak görülmesi gerekirken adeta kadın ve sanat düşmanı ilan edilmiştir.
Kadına şiddet meselesi bizim tarihimiz ve kültürümüz açısından tanıdık bir şey değildir. Allah’ın nimeti ve emaneti olan kadına kim ne hakla şiddet uygulayabilir? Bunu savunabilir? İnsan bunu nasıl olur da bir hak olarak görebilir? Şiddet uygulayarak kim hangi sorununu çözebilmiştir.
Kadına yönelik şiddet sorunu çözülür mü? İnsan var olduğu müddetçe bu sorun da var olmaya devam edecektir. Fakat kendisini İslam’a nispet eden insanların böyle bir gündemlerinin olmaması gerekir. Yerimizi bileceğiz, haklarımızı, sorumluluklarımızı ve hepsinden öte haddimizi bileceğiz. İnsan olacağız ve bu sorunu ortadan kaldıracağız. Feminist kafalarla, ataerkil anlayışlarla bu sorunu ortadan kaldırmamız mümkün değildir.
Kadınlarımızın yaşadıkları sorunları konuşmak, gündem etmek sonunda da tüm kadınlarımızın 8 Mart Dünya Kadınlar Günü’nü kutlamak en kolay olanıdır. Önemli olan bu sorunun ortadan kaldırılması için gerekli adımların atılmasıdır. Sanatından siyasetine, ekonomisinden çalışma hayatına kadar her alanda inisiyatif alınmalıdır. Bunu yapacak olan da siyaset kurumudur. Sigara içilmesinin önlenmesi noktasında nasıl önemli bir mesafe alındıysa bu konuda da mesafe alınması mümkündür. Yeter ki samimi olunsun.
Kimliğine, rengine, inancına, siyasi tercihine bakmıyoruz. Ayrıştırıcı olan her türlü anlayışa sırtımızı dönüyoruz. Emanete hıyanet bizim tarihimizde yoktur. Birileri kültürümüze, hamurumuza, mayamıza kadına şiddet diye bir mikrobu bulaştırmış olsa da insani erdemlerimizi öne çıkartıp malum mikrobu yenmesini bilmeliyiz.
Sevgili kadınlar, analar, bacılar, eşler, yavrular Allah sizi var etsin. Dertlerinizi yok etsin. Peygamberimiz cennetin anahtarının sizlerin ayaklarınızın altında olduğunu söylemiş ya insan bunu anlamaktan nasıl aciz olabilir ki? Size kalkan her el cennetin kapanan bir kapısıdır. Beyler lütfen cennetinizin kapılarını kapatmayın.
Başlığa aldığımız cümleye gelince… Hakikaten kadınlar gün gördü mü ki? Her türlü sıkıntı, problem önce kadınlarımızı vurdu. Açlığı, yokluğu, kimsesizliği, zavallılığı, acizliği, terk edilmişliği, ihaneti hep kadınlarımız gördü ve yaşadı. Her şeye rağmen yine de ayakta durmasını, mücadele etmesini bildiler ve direndiler. Tüm kadınlarımıza selam olsun. Kadınlarımızın sadece 8 Mart Dünya Kadınlar Günü değil, her günü kutlu olsun. 8 Mart’ı unutturacak, gelmesini beklemeyecek güzellikler sizin olsun.
Ömer Naci Yılmaz
.
OSMANLI’NIN AYAĞINA BATAN DİKEN BİZİM GÖZÜMÜZE BATSIN
Çanakkale cephesi, Birinci Dünya Harbi’nin yoğunlaştığı en önemli cephe haline neden, nasıl geldi? İngiltere ve Fransa’nın Rusya ile ittifak yapmasının sebebi kalabalık, güçlü ve teknolojik olarak donanımlı ordusuydu. 1905 yılında Rusya’ya komünizm getirmek için darbe yapmaya kalkan Lenin, başarılı olamamış, İsviçre’ye kaçmış, orada çalaşmalarını sürdürüyordu. “Almanya ile Osmanlı’nın gizli servisleri Lenin’le seni iktidara getireceğiz fakat Rusya savaştan çekilecek” diye anlaştılar. Lenin, Alman marklarıyla Rusya’ya girerken, bütün Müslümanlar Osmanlı’nın rahat bir nefes alması için ölümüne komünizme destek verdiler; zira “Osmanlı’nın ayağına batacak diken bizim gözümüze batsın” cümlesi onlarda parola haline gelmişti. Almanların maddi imkanı, Müslümanların desteği Lenin’i iktidara taşıyordu. Rusya’nın savaştan çekilmesi İngiltere ve Fransa için felaket olurdu. İki noktadan Çar’ın imdadına yetişebilirlerdi; Biri Baltık Denizi, diğeri ise Çanakkale Boğazı idi. Baltık’ta güçlü bir Alman donanması vardı; Balkan Savaşı’ndaki perişanlığımız da onlara ümit veriyordu. Bunun üzerine Churchill, Çanakkale cephesini açmak için Avam Kamarası’ndan yetki isterken özetle şunları söylüyordu: “Bir elimizi bağlasalar, diğer elimizle, yani Hindistan’dan gelecek kuvvetlerimizle Çanakkale’yi yedi günde geçeriz.” Ümit vaad den bu cümlelerle cephe açıldı, Amiral Carden’in kumandasındaki yenilmez donanma Çanakkale önlerine geldi. İlk mermileri 3 Kasım 1914 tarihinde öğleden sonra saat üç sularında Seddülbahir’e düşmeye başladı. 18 Mart 1915’e kadar deniz savaşları sürdü, 18 Mart’ta yaptıkları hücumda müttefikler donanmalarının üçte birini kaybettiler; üçte biri kullanılamaz hale gelince kara hücumuna başvurmak zorunda kaldılar. Derhal ünlü Hamilton’un komutasında kara ordusu teşkil edildi; donanma da onun ermine verildi. Adaların talim için küçük oluşu, yeterli su bulunmaması yüzünden ordularını, Mısır’ın İskenderiye şehrinde toplanmaya başladılar. Hazırlanan orduları 24 Nisan’da sabaha karşı Kumkale, Seddülbahir, Arıburnu bölgelerine çıkarmaya başladılar. Anadolu yakasından top atışıyla yapılacak müdahaleyi önlemek için Kumkale’ye çıkan Fransızlar, bir gün sonra çekilmek zorunda kaldılar. Bu savaş Arıburnu cephesinde 18 Aralık 1915’e Seddülbahir’de ise 9 Ocak 1916’ya kadar sürdü. Müttefikler yenilgiyi kabul ederek savaşa Filistin’de devam etmek üzere çekildiler. Son şehidimiz Siirt’li Mülazim Zahid Efendi’dir.
Çanakkale’de kan gövdeyi götürdüğü günlerde, Enver Paşa’nın Beyazıd Meydanı’nda yaptığıkonuşmada söylediği “Çanakkale’de ölüyoruz fakat Rusya’yı Kızıl cehenneme gömeceğiz; orada nur topu gibi bir Türk Dünyası doğacaktır.” Cümlesi, bu konuda ahkam kesenlere şunları düşündürmelidir: Rusya komünizm ile iç kargaşaya sürüklenmeseydi Trabzon’a, Erzincan’a gelmiş Rusları kim durduracaktı? Rusya, Çarlık döneminde bir karış toprak kaybetmediği halde, niçin son yıllarda pek çok devlet ondan kopup bağımsız olabildi? Komünizm insana sorumluluk veren değerleri alıp götürmeseydi Rusya dağılma sürecine girer miydi?
Rusya’nın Birinci Dünyü Savaşı’ndan çekilmesi için müslümanların gayretlerini görmezden gelemeyiz. Savaş yıllarında bölgede yaşayan Türkelerin parolası olan “Osmanlı’nın ayağına batacak diken bizim gözümüze batsın” sözü bugün de dünya müslümanlarının parolası olmuş durumdadır. Dünya’nın neresinde bir müslüman varsa, orada Türkiye’ye dair bir umut, bir bekleyiş vardır. Haritada ülkemizin yerini gösteremeyecek müslümanların umutlarında ve beklentilerinde de Türkiye vardır. O insanların tezgahlarında, evlerinde Türk bayrağı vardır. Bazılarının evlerinde ise pencerelere perde yerine Türk bayrağı asılmaktadır. Bu durum nasıl anlaşılmalıdır? Abdülhamit’in tahtan indirilmesinden sonra tüm ümitlerini yitiren dünya müslümanları yeniden heyecanlanmış, ümitlerini yeşertmişlerdir. Bunu anlamak için gözün görmesi, kulağın işitmesi, kalbin hissetmesi yeterlidir.
Ömer Naci YILMAZ
Çanakkale cephesi, Birinci Dünya Harbi’nin yoğunlaştığı en önemli cephe haline neden, nasıl geldi? İngiltere ve Fransa’nın Rusya ile ittifak yapmasının sebebi kalabalık, güçlü ve teknolojik olarak donanımlı ordusuydu. 1905 yılında Rusya’ya komünizm getirmek için darbe yapmaya kalkan Lenin, başarılı olamamış, İsviçre’ye kaçmış, orada çalaşmalarını sürdürüyordu. “Almanya ile Osmanlı’nın gizli servisleri Lenin’le seni iktidara getireceğiz fakat Rusya savaştan çekilecek” diye anlaştılar. Lenin, Alman marklarıyla Rusya’ya girerken, bütün Müslümanlar Osmanlı’nın rahat bir nefes alması için ölümüne komünizme destek verdiler; zira “Osmanlı’nın ayağına batacak diken bizim gözümüze batsın” cümlesi onlarda parola haline gelmişti. Almanların maddi imkanı, Müslümanların desteği Lenin’i iktidara taşıyordu. Rusya’nın savaştan çekilmesi İngiltere ve Fransa için felaket olurdu. İki noktadan Çar’ın imdadına yetişebilirlerdi; Biri Baltık Denizi, diğeri ise Çanakkale Boğazı idi. Baltık’ta güçlü bir Alman donanması vardı; Balkan Savaşı’ndaki perişanlığımız da onlara ümit veriyordu. Bunun üzerine Churchill, Çanakkale cephesini açmak için Avam Kamarası’ndan yetki isterken özetle şunları söylüyordu: “Bir elimizi bağlasalar, diğer elimizle, yani Hindistan’dan gelecek kuvvetlerimizle Çanakkale’yi yedi günde geçeriz.” Ümit vaad den bu cümlelerle cephe açıldı, Amiral Carden’in kumandasındaki yenilmez donanma Çanakkale önlerine geldi. İlk mermileri 3 Kasım 1914 tarihinde öğleden sonra saat üç sularında Seddülbahir’e düşmeye başladı. 18 Mart 1915’e kadar deniz savaşları sürdü, 18 Mart’ta yaptıkları hücumda müttefikler donanmalarının üçte birini kaybettiler; üçte biri kullanılamaz hale gelince kara hücumuna başvurmak zorunda kaldılar. Derhal ünlü Hamilton’un komutasında kara ordusu teşkil edildi; donanma da onun ermine verildi. Adaların talim için küçük oluşu, yeterli su bulunmaması yüzünden ordularını, Mısır’ın İskenderiye şehrinde toplanmaya başladılar. Hazırlanan orduları 24 Nisan’da sabaha karşı Kumkale, Seddülbahir, Arıburnu bölgelerine çıkarmaya başladılar. Anadolu yakasından top atışıyla yapılacak müdahaleyi önlemek için Kumkale’ye çıkan Fransızlar, bir gün sonra çekilmek zorunda kaldılar. Bu savaş Arıburnu cephesinde 18 Aralık 1915’e Seddülbahir’de ise 9 Ocak 1916’ya kadar sürdü. Müttefikler yenilgiyi kabul ederek savaşa Filistin’de devam etmek üzere çekildiler. Son şehidimiz Siirt’li Mülazim Zahid Efendi’dir.
Çanakkale’de kan gövdeyi götürdüğü günlerde, Enver Paşa’nın Beyazıd Meydanı’nda yaptığıkonuşmada söylediği “Çanakkale’de ölüyoruz fakat Rusya’yı Kızıl cehenneme gömeceğiz; orada nur topu gibi bir Türk Dünyası doğacaktır.” Cümlesi, bu konuda ahkam kesenlere şunları düşündürmelidir: Rusya komünizm ile iç kargaşaya sürüklenmeseydi Trabzon’a, Erzincan’a gelmiş Rusları kim durduracaktı? Rusya, Çarlık döneminde bir karış toprak kaybetmediği halde, niçin son yıllarda pek çok devlet ondan kopup bağımsız olabildi? Komünizm insana sorumluluk veren değerleri alıp götürmeseydi Rusya dağılma sürecine girer miydi?
Rusya’nın Birinci Dünyü Savaşı’ndan çekilmesi için müslümanların gayretlerini görmezden gelemeyiz. Savaş yıllarında bölgede yaşayan Türkelerin parolası olan “Osmanlı’nın ayağına batacak diken bizim gözümüze batsın” sözü bugün de dünya müslümanlarının parolası olmuş durumdadır. Dünya’nın neresinde bir müslüman varsa, orada Türkiye’ye dair bir umut, bir bekleyiş vardır. Haritada ülkemizin yerini gösteremeyecek müslümanların umutlarında ve beklentilerinde de Türkiye vardır. O insanların tezgahlarında, evlerinde Türk bayrağı vardır. Bazılarının evlerinde ise pencerelere perde yerine Türk bayrağı asılmaktadır. Bu durum nasıl anlaşılmalıdır? Abdülhamit’in tahtan indirilmesinden sonra tüm ümitlerini yitiren dünya müslümanları yeniden heyecanlanmış, ümitlerini yeşertmişlerdir. Bunu anlamak için gözün görmesi, kulağın işitmesi, kalbin hissetmesi yeterlidir.
.
MEHMET AKİF’E DAR EDİLEN VATAN!
İstiklal Marşı’nın kabulünün 94. yıl dönümü çeşitli etkinliklerle kutlanıyor. Bir milletin istiklalinin marşının yazılması sıradan bir olay veya olaylar dizisinin sonucu değildir. Özellikle bizim milli marşımızın işgalin her türlü zulmünün yaşandığı günlerde yazılmış olması önemlidir. Anadolu topraklarında İzmir’in işgali ile başlayan yayılmacılık insanımızda heyecan tutuşmasına yol açmıştır. Dört yıl öncesinde Çanakkale’de verilen ders galiba iyi anlaşılmamış, finalinin yapılması, altının bir kez daha kalın çizgilerle çizilmesi gerekmekteydi. İşte bu çizgi Kurtuluş Savaşı’nda son kez çizilecekti.
Anadolu’nun çilekeş insanında yeni bir heyecan dalgası uyandırması açısından milli bir marşa ihtiyaç hissedilmiş, konuyla ilgili bir yarışma açılmıştı. Savaşın devam ettiği günlerdi. Düşmanın denize dökülmesi beklenebilirdi fakat heyecan ve motivasyona her an ihtiyaç vardı. Özellikle de ordunun ihtiyacı vardı. Acaba dünyanın kaç ülkesinin milli marşı ordusuna ve savaş sırasında ithafen yazılmıştır ki
Eğitim Bakanlığı’nın açtığı yarışmaya 734 şiir katılır, 6 tanesi ayrılır fakat bunlar da beğenilmez. O günlerde Burdur milletvekili olan Mehmet Akif para ödülü olduğu için bu yarışmaya katılmamıştı. Milli Eğitim Bakanı Hamdullah Suphi Tanrıöver Akif’in meclisteki sıra arkadaşı hasan Basri Çantay’dan yardım ister. Bundan sonrasını Hasan Basri Bey’den dinleyelim:
Akif Bey’in yanımda olduğu bir zaman, elime bir kâğıt parçası alarak, onun dikkatini çekecek bir tarzda yazmaya başladım. Ne yazıyorsun? Marş… İstiklal Marşı yazıyorum. Yahu sen ne adamsın? Seçilecek şiire para ödülü verileceğini bilmiyor musun? İçinde para olan bir işe nasıl katılıyorsun? Yarışma kaldırıldı? Seçilecek şiire ne para verilecek, ne de her hangi bir ödül. Milli Eğitim Bakanı bana güvence verdi. Ya, o halde yazalım. İşte böylece yazılmaya başlanan ve 48 saatte bitirilen İstiklal Marşı, imzasız olarak Milli Eğitim Bakanlığı’nın seçici kuruluna sunuldu. Milli Eğitim Bakanı Hamdullah Suphi, daha önce seçilen 6 şiirle birlikte yeni şiiri Ordu Komutanlarına gönderdi. Onlardan, şiirlerin askerlere okunmasını, beğenilenleri sıralamalarını istedi. Komutanlar, kısa sürede sonucu bildirdiler: Hepsi de Mehmet Akif’in şiirini birinci sıraya almıştı. Bundan sonraki iş, İstiklal Marşı’nın T B M M’ne getirip kabul ettirmekti. Marş, ilkin Meclis’in 1 Mart 1921 günü yaptığı ikinci oturumunda ele alındı. Başkan Mustafa Kemal’in söz vermesi üzerine Hamdullah Suphi kürsüye gelerek, sık sık alkışlarla kesilen şiiri okudu ve son seçimin Meclis’e ait olduğunu söyledi. O gün oylama yapılmadı. Şiirle ilgili konuşmalar ve oylama, Meclis’in 12 Mart 1921 günü öğleden sonraki oturumunda yapıldı. Bazı milletvekilleri, bir komisyon kurularak şiirin yeniden incelenmesini, bazıları da hemen görüşülüp karara bağlanmasını istediler. Uzunca tartışmalardan sonra, şiirin kabulü için verilen 6 önerge benimsendi ve İstiklal Marşı çoğunlukla kabul edildi.
12 Mart 1921’den beri ülkenin semalarında bu marş yankılanmaktadır. Mehmet Akif bu şiirini Ankara’da Tacettin Dergâhı’nda, adeta her satırını damarlarından kamışla kan çekerek yazmıştır. Hiçbir satırı abdestsiz yazılmamıştır. Şiir iyi incelendiğinde, Kur’an’ın mesajlarını içerdiği görülecektir. O nedenle bazıları rahatsızlıklarını gizleyememiştir. Değiştirmeye de cesaret edememişlerdir.
Devir değişmiş, şartlar inananların aleyhine dönmüş, manevi duygulara olan ihtiyaç ortadan kalmıştı. Uğruna ölünen değerlerin yerinden yeller esmeye başlamıştı. Düşmanın yapmayı dahi akıl edemeyecekleri bir takım işler yapılıyordu. Âlimlerimiz, yazarlarımız endişe içerisinde ve oldukça tedirgindiler. Ülke’de yaşananlar ve yaşatılanlar bu insanlara hayatı dar etmeye başlamıştı. Birçok insanımız gibi Mehmet Akif de soluğu Mısır’da alacaktı. Bu topraklar için böyle bir şiiri yazan insanı bu toprağa hasret bırakmak acaba hangi vicdanın işi olabilirdi?
Mektuplaştığı dostlarına ülke hasreti çektiğini, hiç olmazsa son nefesini bu topraklarda vermek istediğini belirtiyordu. Dostları ise sakın gelme, ülke senin bıraktığın gibi değil. Başına bir hal gelmesi muhtemeldir. Bu türden mektuplar da Akif’i hepten kahrediyordu. Hastalığı iyice arttığında ne olursa olsun son nefesini vermek istediği ülkesine dönmek zorunda kaldı. Bundan sonraki günleri her türlü ekonomik imkânsızlıklar içerisinde hastane köşelerinde geçti.
Akif’in temsil ettiği değerlerin tozunu attırmışlardı. Belki de Akif’in de tozuna attıracaklardı fakat hastalığı bunu önledi. Son günlerinde ona hastalığından dolayı bir şey yapamayanlar ölümü üzerine cenazesinde yapmak istediklerini yaptılar. Cenazesinde devlet yoktu, marşı mecliste ayakta alkışlayanlar yoktu. Çıplak geçen tabutunu üniversite öğrencilerinin getirdiği bayrakla kaplamışlardı. Öldüğü bile haber edilmemişti. Üniversite öğrencileri fakülteler arasında koşturarak arkadaşlarını haberdar etmişlerdi. Garip gelen Akif yine garip olarak Rabb’ine gönderilmişti.
734 Türk şiir yazarına rağmen bir Arnavut olan Mehmet Akif’in şiirinin seçilmiş olması ırkçılara acaba bir şeyler der mi? Marşımızın yazarı Mehmet Akif’in hemşehrisi olmaktan onur duyarım diyen Selçuklu Tarihi dersi hocamız rahmetli Prof. Dr. Aydın Taneri’yi ve bizim Mehmet Akif’imizi rahmetle anıyorum.
.
ÇANAKKALE’DE KADIN SAVAŞÇILAR
Tarihimiz kadınlarımızın savaşlardaki kahramanlıklarının örnekleriyle doludur. Hz. Peygamber döneminde kadınlar savaşlarda geri hizmetlerde yerlerini almışlardır. Cepheye su taşımak, yemek yapmak, sağlık hizmetleri ve konaklama bölgelerinde bekçilik yapmak, şiirler okuyarak erkekleri cesaretlendirmek gibi görevler yapmışlardır. savaşlarda bizzat çatışmalarda yerlerini almışlardır.
Sahabe kadınlarından Ümmü Atiye el-Ensariye Peygamberimizle birlikte yedi savaşa katılmıştır. “Onların geride bıraktıkları yüklerine bakıyor, onlara yemek pişiriyor, yaralıları tedavi ediyor, hastalara bakıyordum.” diyor.
Hz. Peygamber sefer ve gazvelere çıkınca eşlerinden birisini de kura ile belirleyerek beraberinde götürmekteydi.
Anadolu’nun Türkleşmesi ve İslamlaşması için çalışan unsurların başında Baciyan-ı Rum/Anadolu Kadınları gelmektedir. Bağımsızlığa giden yolda Nene Hatunlar, Şerife Bacılar öne çıkan isimlerdir.
Çanakkale Kara Savaşları’nda da kahraman kadınlarımızı görmekteyiz. Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Öğretim Üyelerinden Prof. Dr. A. Mete Tunçoku Çanakkale Kara Savaşlarına katılan kahraman kadınlarımızla alakalı olarak Avustralya ve Yeni Zellanda arşivlerinde pek çok belgeyle karşılaştıklarını belirtir. Konuyla ilgili bilgilere Avustralya ve Yeni Zelanda arşivlerinde yer alan, Anzac askerlerinin Çanakkale’de siperlerde yazdıkları günlük ve mektuplarda rastlanmaktadır. İşte Türk kadın savaşçılardan bahsedilen bazı mektuplarda yer alan satırlar…
The Age adlı Avusturalya gazetesinde, 8 Eylül 1915 tarihinde yayınlanan, Avustralyalı Piyade Er J.C. Davies’in annesine yazdığı bir mektupta Türk kadın savaşçılarından şöyle bahsediyor: “Vurulduğum 18 Mayıs günü, keskin nişancı bir Türk kızı vardı. Güzel, iri yapılı ve 19-21 yaşları arasında görünüyordu. Günün uzunca bir bölümünde sürekli olarak ateş etti. Gerçi birçok adamımızı vurdu ama gün bitiminden önce Avustralyalı bir asker tarafından vurulunca, gene de üzüldüm. Ölüsünü ele geçirdiğimizde yanında bir Türk erkeğinin cesedini de bulduk. Kadının vücudunda tam 52 kurşun vardı. Bu savaş korkunç…”
Arşivlerde aynı konuyu dile getiren birkaç mektup ya da günlük daha bulunmaktadır.Mısır’da yayınlanan The Egyptian atiha adlı gazetede yer alan ve bir askerin İskenderiye’den ailesine yazdığı mektubunda, Türk kadın savaşçılardan şöyle bahsedilmektedir: “15 Ağustos 1915 Pazar günü savaşa katıldık. Şarapnel parçaları, makineli tüfek mermilerinin yanı sıra, pusuda ateş eden keskin nişancı Türk kadın savaşçıların ateşi altında adeta cehennemde ilerlemek gibi bir şeydi bizimkisi. Burada çarpışanların çoğu kadın ve kız…”
Yeni Zelanda’dan savaşmak için gelen Otago Birliği’ne mensup bir asker ise keskin nişancı bir Türk savaşçısını yakalamak için operasyon düzenlediklerini, yakalanan kişinin kadın olduğunu ve kendisini yeşile boyayıp, ağaç ve bodur bitkilerle uyum sağladığını gördüklerinde çok şaşırdıklarını söyler…
Buna benzer bir başka kahramanlık olayını da yaralı bir İngiliz askeri anlatıyordu: “O bir Türk kadın savaşçısıydı ve durmaksızın saklandığı evden ateş ediyor, evi boşaltıp teslim olmayı reddediyordu. Sonunda ele geçtiğinde yanında yaşlı annesi ve çocuğu vardı. Yakalana kadar bir pencereden ısrarla ve özellikle subaylarımızı hedef alarak ateş etmekteydi. Sanırım öldürdüğü bazı kurbanlarını süngülemişti de. Üzerinde on altı askerimizin künyesiyle oldukça yüklü miktarda yabancı para bulduk.”
Çanakkale Savaşı’na katılan ve tarihteki tüm savaşlarımızda yerini alan kahraman kadınlarımızı, analarımızı, bacılarımızı rahmetle, minnetle, şükranla anıyorum.
ZAFERİN ADI: ÇANAKKALE
Çanakkale zaferimizin yüzüncü yıl dönümü ümmetimize/milletimize kutlu olsun. Kolay değildi. Viyana önlerinden başlayan geri çekiliş Çanakkale’ye kadar gelip dayanmıştı. Burayı da geçerlerse, 1389’da I. Murat’ın kalbine sapladıkları hançeri bu kez Osmanlı’nın/ümmetin kalbine saplayacaklardı. Sadece kalbine saplamayacaklar, vücudun tüm azaları bu hançerden nasibini alacaktı. Öncelik Filistin’i ve Ortadoğu’yu Osmanlıdan koparmaktı. Bizden kopartmak istedikleri topraklarımızı birer birer işgal etmeye başlamışlardı. Fakat gözlerini Çanakkale’ye dikmişler, tüm ağırlıklı kuvvetlerini buraya yönlendirmişlerdi. Churchill Çanakkale’yi Osmanlının gırtlağı olarak görüyor, bu gırtlağı demir pençe elimizle sıktığımızda köhnemiş koca imparatorluk kucağımıza düşecek diyordu. Kendilerince her türlü palını yapmışlar, tuzakları kurmuşlardı. Fakat Rabbimizin planını ve tuzağını hiç akıllarına getirmemişti. Oysa ki tuzak kuranların tuzaklarını başlarına geçirmede mahir olan bir Rabbimiz vardı ve o bizim vekilimizdi.
Osmanlı Devleti’nin savaşa girmesi sadece İttihatçıların gayretkeşliği ile oldu dersek bu da bir haksızlık olurdu. Çünkü biz savaşa girmek istesek de istemesek de onlar bir şekilde bize mutlaka bulaşacaklar, bizi savaşın içine çekeceklerdi. Bu kararı öncelikle Siyonistler İsviçre’de topladıkları bir kongrede bu kararı almışlardı. Her ne pahasına olursa olsun Osmanlı engeli bir şekilde aşılacak ve Filistin’de bir Yahudi devleti kurulacaktı. Arkalarında da o yıllarda dünyanın siyasal tanrılığına soyunan İngiltere vardı. Adeta Yahudiler için garantör devlet rolündeydi. Kurulacak bir Yahudi devletin yolu Çanakkale’den geçiyordu. Bunun için İngilizler kendi hizmetlerinde kullanmak üzere 562 kişilik Siyon Katır Birliği’ni Çanakkale’de görevlendirmişlerdi. İngilizlerin Dışişleri bakanı Althur Balfour Yahudi asıllıydı. 2 Kasım 1017’de yayınladığı deklerasyonla Osmanlı toprağı Filistin’de bir Yahudi devletinin kurulacağını dünyaya ilen ediyordu. Hizmetlerinin karşılığı Yahudilere devlet olarak veriliyordu. İşte bunun için biz istesek de istemesek de bu savaşın içine bir şekilde çekilecektik.
İngilizleri başını çektiği müttefikler bizi tarihten silmeye azmetmişler, Çanakkale önlerine gelmişlerdi. Biz ise küllerimizden yeniden doğmak için, hiç de hasta adam olmadığımızı göstermek için tüm imkânlarımızı seferber etmiş, çoluk çocuk demeden, kadın erkek demeden, genç yaşlı demeden bu savaşta yerimizi almıştık. Anneler bu iman ve inançla yavrularını, can parçalarını Çanakkale’ye gönderiyordu:
“Oğul!
Canımdan can, kanımdan kan oğul!
Giderken ardından baktım oğul!
Seni gözledim.
Doğduğundan beri yaptığım gibi, yine izledim.
Yüzüne çarparsa yel, yüreğim üşür oğul!
Ayağına taş değerse, bağrım yanar oğul!
Kıyamadım güle ellemene, dikeni vardır diye.
Ama bugün git oğul, yoluna git.
Şu İslam toprağını gâvur alacaksa, ezanlar susacaksa,
El kemendini boynuna atacaksa,
Çiğnenecekse şehit atanın mezarı, git oğul git.
Bilesin ki Resûl önündedir.
Bilesin ki melekler ardındadır.
Bilesin ki dualarım semadadır.
Bilesin ki yolun Allah’adır.
Düşte gördüm oğul!
Bize artık vuslat mahşerden sonrayadır.”
Çanakkale’nin bu annelerin yetiştirdiği evlatların sayesinde, bu annelerin dualarıyla ve Allah’ın yardımıyla zafere dönüştüğünü unutmayalım.
Anneler çocuklarını bu duygularla gönderirken acaba bu evlatlar anneleriyle hangi duyguları paylaşıyorlardı. Çanakkale cephesine gönüllü katılmış yedek subay Niğdeli Muallim Hasan Ethem’in şehitlik mertebesine ermeden az evvel anasına yazdığı ve oradaki askerlerin manevi iklimini aksettiren mektubunun bir parçası:
“Valideciğim!
Dört asker doğurmakla müftehir şanlı Türk annesi!
Nasihatamiz mektubunu Divrin Ovası gibi güzel, yeşillik bir ovacığın ortasından geçen derenin kenarındaki armut ağacının gölgesinde otururken aldım. Tabiatın yeşillikleri içinde mest olmuş ruhumu bir kat daha güçlendirdi. Okudum, okudukça büyük dersler aldım. Tekrar okudum. Şöyle güzel bir vazifenin içinde bulunduğumdan sevindim.
Gözlerimi biraz sağa çevirdim. Güzel bir yamacın eteklerindeki muhteşem çam ağaçları kendilerine mahsus bir sada ile beni müjdeliyorlardı. Nazarlarımı sola çevirdim; çığıl çığıl akan dere, bana validemden gelen mektuptan dolayı gülüyor, oynuyor, köpürüyordu.
Şu anda bu güzel çayırın koyu yeşil bir tarafında, çamaşır yıkayan askerlerim saf saf dizilmişler. Davudi sesli yiğit bir ezan okuyordu. Herkes, herşey, bütün mevcudat onu, o mukaddes sesi dinliyordu. Ezan bitti, o dereden ben de bir abdest aldım. Cemaat ile namazı kıldık.
Ey yerlerin ve göklerin Rabbi!
Ey şu öten kuşun, şu gezen ve meleyen koyunun, şu secde eden yeşil ekin ve otların, şu heybetli dağların Halıkı!
Sen, bütün bu Müslüman Türk milletine verdin. Yine onlarda bırak! Çünkü böyle güzel yerler ve şu nimetler, seni takdis ve senin yüceliğini tasdik eden bu millete mahsustur.
Ey benim Rabbim! Şu kahraman askerlerin bütün dilekleri, senin ism-i celalini İngiliz ve Fransızlar’a tanıtmaktır. Sen bu şerefli dileği ihsan eyle ve huzurunda titreyerek böyle güzel ve sakin yerde sana dua eden bu askerlerin süngülerini keskin, düşmanlarını zaten kahrettin ya, bütün bütün mahveyle!.. diyerek dua ettim ve kalktım.. Artık benim kadar mes’ut, benim kadar bahtiyar kimse tasavvur edilemezdi…
Şehitsiz olmuyor!
Şehitsiz olmaz!
Uğruna şehit olunmayan topraklar vatan olmaz!
Anneler böyle olursa, evlatlar böyle olursa sonuç zaferdir. Zaferin adı Çanakkale’dir.
.
SİYASET Mİ? İHANET Mİ? CİNAYET Mİ?
Bir hafta öncesinde bu yazı “Dostluk ve Askerlik” olarak planlanmıştı. Yazıyı zihnimizde yazmaya çalışırken Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç ile Ankara Büyük Şehir Belediye Başkanı Melih Gökçek arasındaki sataşma yazımızın başlığını değiştirdi. Bu ikili arasındaki tartışmaya girmeyeceğim. Fakat bazı olguları hatırlatmak gerekir. Malûm ikilinin bugün küfrettikleri Paralel Yapı’nın elamanı olduklarını, en büyük destekçileri olduklarını, onların programlarında kadraja girmek için birbirleriyle yarıştıklarını, her ABD ziyaretlerinde Pensilvanya Efendisi’ne biat tazelemeye gittiklerini, devletin her türlü imkânlarını bunlara peşkeş çektiklerini, ihalelerde aslan payını bunlara verdiklerini, bunların programlarında yaptıkları konuşmalarda ağladıklarını, önden giden atlılar olamadıkları için gözyaşı döktüklerini unutmayalım. Bunların yok aslında birbirlerinden farkı, ikisi de siyasetçidir. Siyasetin hizmet sanatı olduğunu ancak bizim gibi saflara(!) söylerler, bir de inanmamızı beklerler. Kimse kıvırmasın, siyaset adam kullanma sanatıdır. Bu isimler ise bunu en iyi bilenlerdir. İnsanlara, yapılara, cemaatlere selpak mendili muamelesi yapanlar da bunlardır. Bunlara alet olan ise bizleriz.
Peki, bu isimlere şimdi ne oldu? Bir zamanların “Paralel Yapı” dostları sonradan Paralel Yapı düşmanları haline gelmediler. İçinde bulundukları zihinsel dengesizlikler ve netleşmemekten kaynaklanan sapmalardan dolayı aynı yapı yüzünden birbirlerine düştüler. Şundan oldu, bundan oldu, şu şöyle dedi, bu böyle dedi türünden sözler konuyu saptırmaktan öteye geçmeyecektir.
İşte yücelttiğiniz, kutsallaştırdığınız siyaset budur:
Kardeşi kardeşe düşman eder.
Babayı evlada, evladı babaya düşman eder.
Komşuları birbirine düşman eder.
Hemşerileri birbirine düşman eder.
Dostları birbirlerinin dostu olmaktan çıkarır, yanlışlarının noteri yapar. Olmak istemeyenleri de hain ilan eder. Dost aramaz olurlar, asker isterler, noter olmanı beklerler.
Aynı cemaatin, aynı tarikatın, aynı mezhebin, aynı dinin mensuplarını birbirlerine düşman eder. Adına da siyaset derler, biz de bunu yeriz öyle mi?
Yıllar önce merhum Said Nursi “Euzu billahi mine’ş-şeytani ve’s-siyase” demişti. Sadece şeytandan değil, insanları şeytanlaştıran siyasetten de Allah’a sığınmıştır. Haksız mıydı? Elbette haklıydı. Baba ile oğlu, kardeşleri, dostları, dindaşları birbirine düşüren her ne ise, hakikat olmadıktan sonra şeytanlıktır, pisliktir.
Siyaset öyle bir pisliktir ki dün şimdiki cumhurbaşkanına en çok küfredenler onun kurduğu partide yöneticidir, belediye başkanıdır, milletvekilidir, bakandır. Dün tevhidin, imanın, İslam’ın, tarihin, kültürün, her türlü değerin düşmanı olarak görülen partiler yine siyaset yapıyorum adına pekâlâ desteklenebilmektedir. Siyaseti ve siyasetçiyi tekfir edenler, bu siyasetin Müslümanları pes perişan edip parçaladığını söyleyenler, sakalları göbeklerini örtenler, el etek öptürenler bugün siyaset arenasının matadoru olmaktan geri kalmamaktadırlar. Bir zamanlar bunları adam diye dinliyorduk, okuyorduk(!) Bugünde aynen böyledir. Birbirlerine sövenlerin, işin içine karısını kızını katanların menfaatler kesiştiğinde kanka olduklarını hep gördük, görmeye de devam edeceğiz. Küfredenleri yarın bir makamda görürsek artık şaşırmayacağız. Bir yerlere gelmenin en iyi, en kestirme yolu en çok küfretmekten geçmektedir. En azılı Tayyip Erdoğan düşmanları bile yahu bu adam benden çok küfrediyordu, nasıl oldu da bunların adamı oldu, anlayamadım diyebiliyorsa varın gerisini siz düşünün. Hangi hizmet siyaseti, hangi ahlak ve erdem siyaseti… Sevsinler sizin siyasetinizi. Siyaset kardeşliğe saplananz ihanet hançeri haline gelmiştir. Siyasetin ihanetini de, cinayetini de gördük; çünkü kardeşlikler katlediliyor ve siyaset cinayet şebekesi haline geliyor. Bilinen ve anlaşılan manada siyasetçi değil; sadece ve sadece adam olun yeter.
.
İNSANLIĞIN ADALET ARAYIŞI
Hz. ÖMER’DEN MEHMET SELİM KİRAZ’A
Adaletin bedeli her zaman ağır olmuş, acılarla ve ıstıraplarla ödenmiştir.İnsanlık adalet arayışı için çıktığı yolculukta nice şehitler vermiştir. Hak, hakikat ve adaleti ayakta tutma mücadelesinin ilk şehidi olan Habil ile başlayan yolcuğun son şehidi Mehmet Selim Kiraz kardeşimiz olmuştur. Rabb’imiz rahmetiyle muamele eylesin. Adaleti ayakta tutma, hâkim kılma mücadelesi zordur, çilelidir, meşakkatlidir. Bu mücadelenin aziz şehitlerine selam olsun.
Adalet, insanın bulunduğu her yerin olmazsa olmazı ve yaşatılması için mücadele edilmesi gereken yüce bir değerdir. Adaletsizliğin acısı nerede ve kimin içini yakıyor diye bakılmamalı, o coğrafyalar ve insanlar için de adalet istemeliyiz, oralarda da adaleti hâkim kılmalıyız. Sadece kendimiz için değil, herkes için adalet istemeliyiz, gerçekleştirmek için gayret etmeliyiz. Adalet meselesi sadece kurumların, özelde ise Adalet Bakanlığı’nın işi değildir. Adalet herkesin işidir, insanlığın huzur ve güvenliğinin sigortasıdır. Ve bu sigorta herkese lazımdır. Benim olsun, başkaları beni ilgilendirmez denilemeyecek kadar da gerçekliktir.
Peygamber Efendimizin kırk yıl birlikte yaşadığı insanları ona düşman eden en önemli unsur yeni dinin adalet ilkesini hâkim kılmak istemesidir. İnsanları hak ve hakikate davet ettiğinde bazıları şunu söylemekten de geri durmamıştır: “Şimdi ben senin dediklerini kabul edersem bana ne var? Peygamberimizin cevabı çok kısa ve nettir: “Şu köleye ne varsa sana da o var.” Adaletin düşmanlarının da cevabı kısa ve nettir. “Beni şu köleyle bir tutan din olmaz olsun.” Evet, adalet zor bir nimettir ve herkesin hazmedemeyeceği kadar da sorunlu bir nimettir. Adaletin ilk öğretmenlerinden Hz. Ömer, Kur’an ahlâkının ilkeleri doğrultusunda herkese eşit davranmış, işi ehline vermiş, soyluluğa, zenginliğe, akrabalık bağlarına bakmamış, bunların kendisini adalet duygusundan alı koymasına fırsat vermemiştir. Adalet konusundaki hassasiyeti boynunu bükmüştür. “Kenar-ı Dicle’de bir kurt kapsa koyunu; Adl-i ilahi gelir Ömer’den sorar onu” sözü adalet ve sorumluluk bilincinin ne düzeyde olduğunu göstermesi açısından önemlidir. Dönemin kadılarına gönderdiği mektup kendisinden sonraki adalet dağıtıcılarına rehberlik etmiş ve etmeye de devam edecektir: “Davalara bakarken telâşa, çığırtkanlığa ve tarafların haysiyetini kırıcı davranışlara asla müsaade etme. Çünkü adaletin yerini bulması için sükûnet ve ciddiyet şarttır. Hakkın tecelli etmesi ise İlâhi adaletin itibar kazanmasına sebep olur. Bir Müslümanın niyeti iyi ise Allah, onun insanlarla olan münasebetlerini ıslah eder, ama içi başka dışı başka olursa, Allah ona musibet verir. Bu durumda hâkimin görevi Allah’ın rızk ve rahmet hazinelerinin kulları arasında adaletle dağıtılmasını sağlamaktır.”[1]
Adaleti hâkim kılma davasının son şehidi elbette Mehmet Selim Kiraz kardeşimiz olmayacaktır. Fakat şehit veriyoruz diye adalet duygusunu hâkim kılma idealinden de vazgeçecek değiliz. İşte bu davanın erlerinden olan şehidimiz Mehmet Selim Kiraz kardeşimiz adaletin öğretmeni Hz. Ömer’e doğru yol aldı. Onurlu bir şekilde buluşacaklardır, adaleti hâkim kılma adına karşılaştıkları engelleri konuşacaklardır. İnanıyoruz ki Hz. Ömer çok rahat olacak, Mehmet Selim kardeşimiz de en az onun kadar rahat olacaktır. Peki, adaleti katledenler ne olacak? Bizim şehitlerimiz davaları uğruna, adaleti hâkim kılma uğruna can verirken; onların leşleri cehennemi boylayacaktır. Adaleti engelleyici her tavır zulümdür, zalimliktir; cehennem ise zalimler için hazırlanmıştır. Şehidimizi bir kez daha rahmetle anıyor, ailesine sabırlar diliyorum. Adaletin ilk öğretmenlerinden Hz. Ömer’den başlayarak Mehmet Selim kardeşimize kadar adalet davası uğruna can veren, bedel ödeyen tüm şehitlerimizi rahmetle anıyorum. Adalet camiamızın başı sağ olsun. Rabb”imiz bu davanın aziz erlerini korusun.
Adalet konusunda yüce Rabb’imizin peygamberler üzerinden bize gönderdiği uyarı mesajıyla bitirelim inşallah. “Ey Davut! Biz seni yeryüzünde halife yaptık. O halde insanlar arasında adaletle hükmet. Hevâ ve hevese uyma, sonra bu seni Allah’ın yolundan saptırır.”(38/Sad, 26)
.
BAŞKANLIK SİSTEMİNE EFELENENLER
Her şey 2007’deki Cumhurbaşkanlığı seçimleri ile başladı. Esasen 2007 yılı Türk siyasi hayatında bir milat olarak yerini aldı. O günlerde Sayın Abdullah Gül’ün cumhurbaşkanı seçilmesini önlemek için yapılmadık entrika bırakılmadı. Laik Cumhuriyet mitinglerinden provokasyonlara, 367 hukuk garabetinden Anayasa Mahkemesi’ne açılan iptal davalarına kadar birçok oyun oynandı, birçok kurum kullanıldı. Siyasal fitnenin panzehiri olan seçimler öne alındı ve halk kararını verdi. “Senin istediğin değil, benim istediğim seçilecek.” dedi ve öyle de oldu. Sayın Gül meclisin seçtiği son cumhurbaşkanı oldu.
Cumhurbaşkanlığı seçimleri bu ülkede her zaman büyük olay olmuş, cumhurbaşkanı adayı olmayı düşünen merhum Ali Fuat Başgil’in kafasına silah dayanmış, eve ya da mezara denilmiş, adaylığı engellenmiştir. Mevcut iktidar cumhurbaşkanlığı entrikalarına son verecek formülü ortaya koydu. Cumhurbaşkanını halk seçsin. Bütün cumhurbaşkanlarının seçilme usulünü iş Sayın Gül’e sıra gelince rafa kaldıran azgın azınlık halkın seçmesine de karşı çıktı. Çünkü millete entrika yapılmaz, millet de entrikayı yemez. Bu ne demek oluyordu? Artık bu ülkede normal şartlar altında kendi tıynetlerinde ve zihniyetlerinde bir cumhurbaşkanı asla seçilmeyecektir. Bundan dolayı cumhurbaşkanlarını halkın seçmesi konusu referanduma götürüldüğünde azgın azınlık buna şiddetle karşı çıkmıştı. Buna rağmen 21 Ekim 2007’de yapılan referandum sonuçları Türkiye’de yeni bir dönemin de başlangıcı, miladı olacaktı. Halkın % 69’u cumhurbaşkanlarını halkın seçmesine evet oyu verirken karşı çıkanlar % 31’de kaldı. Bu durum aynı zamanda azgın azınlığın ve CHP zihniyetinin bir daha bu ülkede kendilerinden birini cumhurbaşkanı seçemeyecekleri anlamına geliyordu. 1950’den beri hükümet kuramayan; fakat birtakım kurumların eliyle her zaman bürokraside iktidar olan bir zihniyet çok önemli bir kalesini daha kaybediyordu. Onlar için son kale Çankaya da düşüyordu. Çankaya’nın düşmesiyle beraber iktidar olma ümitleri de suya düşüyordu. Bir ihtimal ikinci parti olarak çıkacakları seçimlerde en azından belki iktidara ortak olma ümitleri vardı. Ancak başkanlık sistemine geçildiğinde artık bu ümitleri de sona erecekti.
Cumhurbaşkanını halkın seçmesine karşı çıktılar fakat başaramadılar. Demokrat Parti iktidarına yaptıkları muhalefet işkencesinin en ağırlarını yaptıkları parti girdiği her seçimden başarıyla çıktı. Önlenemeyen ve önleyemedikleri bir gidişat var. Bu iktidarın yapmak istediği neyi engelleyebildiler ki? Zaman içerisinde ‘olamaz, yapamazlar!’ dedikleri ne varsa hepsi oldu ve yapıldı. Elhamdülillah onlar da gördü biz de gördük. Peki başkanlık sistemine geçişi engelleyebilecekler mi? Artık bu zihniyetin bu ülkede başarabileceği bir şey kalmadı. Hele başkanlık sitemine geçildikten sonra artık bu zihniyet siyaset tarihinin müzesinde yerini alacaktır, birçok anlayışlarının yer aldığı gibi…
Batıyı bize çağdaş uygarlığın merkezi, muasır medeniyetin kaynağı olarak gösteren Olimpos Dağı’nın çocukları taptığınız batının pek çok ülkesinde uygulanan başkanlık sisteminin gelmesinden neden korkuyorsunuz? Bu durum batı karşıtlığınızdan mı, yoksa bu sistemde siyaseten hayat hakkınızın kalmayacak olmasından mı kaynaklanmaktadır? Bu ülke batının neyi varsa almayı sizden öğrendi, o yüzden çok da patırdamanın bir anlamı yoktur.
Olimpos Dağı’nın ağababalarına verdiğiniz sözün gereği olarak;
1 Kasım 1922’de saltanatı kaldırmadınız mı?
3 Mart 1924’te Halifeliği ilga etmediniz mi?
Çağdaş uygarlığın kaynağı kabul ettiğiniz batının/İsviçre’nin Medeni Kanunu’nu Türkçeye aynen çevirerek 17 Şubat 1926’da kabul etmediniz mi?
22 Nisan 1926’da yine İsviçre’nin Borçlar Kanunu’nu almadınız mı?
1 Mart 1926’daİtalyanların 1889 tarihli Ceza Kanunu’nu almadınız mı?
Üç kıta da hüküm sürmüş bir imparatorluğun bakiyesi olarak İsviçre’nin Nauchatel Kantonu’ndan Hukuk Mahkemeleri Usulü Kanunu’nu almaya utanmadınız mı?
Bir zamanlar gönderdiğimiz fermanla Fransa kralını elinden kurtardığımız Almanya’nın Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nu 4 Nisan 1929’da almadınız mı?
9 Haziran 1932’de İcra ve İflas Kanunu’nun büyük bir kısmını İsviçre’den almadınız mı?
Babasının katiline âşık olan aptal kız rolünü oynayarak bir zamanlar topraklarımızı işgal etmiş olan ve sizin de işgalden biz kurtardık dediğiniz Fransa’nın İdari kuku’nu alıp uygulamadınız mı?
600 yıl boyunca dünyaya nizam vermiş olan Osmanlı’nın hiç mi iyi bir uygulaması yoktu?..
Siz aslında başkanlık istemine karşı falan değilsiniz. Bilseniz ki bu sistemle hep siz seçileceksiniz bir an evvel çıkarılması için gece gündüz çalışırsınız. Ama biliyorsunuz bu aziz millet sizin yerinizi size bildirdi ve bu tarihi bir gerçeklik olarak kesinleşti. M U H A L E F E T!..
Olimpos Dağı’nın çocukları, Hira Dağı’nın evlatlarını hazmedemediğinden, kabullenemediğinden her şeylerine karşı çıkıyor, çıkmaya da devam edecektir. Fakat her türlü karşı çıkışınız beyhude bir gayretten başka bir şey olmayacaktır.
PAPA NİYE ERMENİLEŞTİ?
Her yıl Nisan ayı yaklaştığında Ermeni Meselesi yine gündem olur ve tüm dikkatler ABD’ye çevrilir. Acaba Obama Ermeni Meselesi için ne diyecek? Soykırım mı diyecek, katliam mı diyecek ya da büyük felaket mi diyecek? Ne derse desin kesin olan şu ki bizim iyiliğimize bir şey demeyeceği kesindir. Dese ne yazar, demese ne yazar? Özgüveni olan bir ülkenin kimin ne dediğini çok da dikkate alacak hali yoktur. Buyurur gelin, arşivler açık, kim neyi isterse araştırsın diyebilme iradesini göstermek Ermeni Diasporası’nın canını sıkmıştır, inandırıcılığını ortadan kaldırmıştır. Bir kısım Avrupa ülkelerinin parlamentolarının Ermeni Soykırımı (!) Yasa Tasarısı’nı kabul etmesinin anlamı nedir? Yıllarca emirlerine amade bir Türkiye’ye alışmışlardı. Oysa şimdi karşılarındı dik durabilen bir Türkiye var, söz geçiremedikleri bir Türkiye var. Hâlbuki onların planlarındaki yeni Türkiye bu değildi. Ne de güzel 1923-1950 arasında idare edebildikleri, eyaletleri gibi bir yönettikleri bir Türkiye vardı. 1923-1950 arasındaki Türkiye onların hangi uygulamasına, hangi politikasına karşı çıkmıştı ki? Nu buyururlarsa eyvallah deniliyordu. Ama durum değişti, artık eski Türkiye yok. Menderesle başlayan kendi öz kaynaklarına yönelme Sayın Demirel ile kalkınma hamlesi dönüştü. Bu kalkınma hamlesi rahmetli Özal ile büyük bir sıçrama yapmıştı.
Yine rahmetli Erbakan D8’i kurarak İslam ülkeleri ile büyük bir ekonomik işbirliğine yönelince içerdeki ve dışarıdaki hainlerce siyasi iktidarı sona erdirilmişti. Son yıllarda ise her alanda gelişen ve büyüyen bir Türkiye, Avrupa’ya, Dünya Bankası’na, İMF’ye el açmayan bir Türkiye elbette elden avuçtan kaçan bir Türkiye olmuştur. Onların lütuflarıyla değil, kendi imkânlarıyla bugünlere gelen Türkiye elbette sevilmeyen bir Türkiye olacaktı. Ne yapalım da bunları zor duruma sokalım sorularının cevaplarını Gezi olayları ve Kobani kalkışması ile sonrasında yaşananlarda gördük. Netice alamayınca bil umum gâvur ittifakı şimdilerde Ermeni yalanlarına ve iftiralarına sarılmak durumunda kaldılar. Sarıldıkları Ermeni yalanlarının ve iftiralarının bir gün ayaklarına pranga gibi sarılacağını da göreceklerdir. Ve yine Ermenilere kendileri küfredecektir.
Peki Papa neden Ermenileşti? Anadolu’da Ermenilik zulüm, eziyetin, gâvurluğun adı olmuştu. İnsanlar birilerinin yaptıklarına kızdıklarında ya “Ermeni’nin Doğurduğu” ya da “Ermeni’nin Kazandığı” ifadelerini kullanırlardı. Zira Ermenilerin yaptıkları zulüm dilden dile adeta bir destan gibi yayılmıştı. Yıllar önce 1915’lerde samanlıkta saklanarak Ermeni zulmünden kurtulmuş bir Bayburtludan dinlediklerim karşısında tüylerim diken diken olmuştu. Bilahare bir başka yazıda onlardan da bahsedeceğim. Bunları yazıyor olmamız bir topluluğa olan kinimizden değil, o topluluğun yaptıklarına olan kinimizden dolayıdır. Bize adalet dersi vermeye kalkanlar, sizin bildiklerinizi biz de biliyoruz. Senin anana, senin babana, senin eşine, senin kızına senin gözünün önünde fenalık yapacaklar, sen de adaletten bahsedeceksin öyle mi? Adalet yok edeni yok etmektir. Ötesi zulümdür.
Şimdiye kadar papa Ermenileri dikkate almış mıydı? Onlara sahip çıkmış mıydı? Papa’nın bu Ermeni sevdası nereden gelmektedir? Tarihin kaydettiklerine baktığımızda Ermenilere zulüm yapanların başında Bizans gelmektedir. Acaba bu zulümlerle alakalı Papa kâfiri bir şeyler diyebilmiş miydi? Gerçi birileri kâfir dememden de rahatsız olabilirler fakat hoşgörü ve diyalog budalası olmanın bir manası yoktur. Sevenler sevdikleriyle haşrolacaktır. Onlara mübarek olsun. Papa kâfiri şunları bilmiyor mu?
Bizans Kilisesi 5. yüzyılda Ermeni Kilisesi’ni tanımayı reddetmiş, düşman ilan etmiş ve savaş açmamış mıydı?
Bizans zulmünden kaçan Ermeniler Müslümanlara sığınmamış mıydı?
1. Haçlı Seferi’nde bazı Ermeniler, Haçlılara karşı Müslümanların safında yer almamış mıydı?
Malazgirt’te Selçukluya karşı savaşsın diye getirilen Ermeniler Alpaslan’ın ordusuna katılmamış mıydı?
Papa’yı Ermenileştiren, gâvurlaştıran ve afkurtan gelişme Ayasofya’da (Ayasofya Camiî diyeceğimiz günlerin yaklaştığını da görüyoruz) Kur’an-ı Kerim okunmasıdır. Zira Kur’an her halükarda onları çıldırtmıştır, hele de hala Ayasofya’da “Çan sesi” hayali olanları hepten çıldırtmıştır. “Rabbin tarafından sana indirilen ayetler, onların çoğunun azgınlığını ve kâfirliğini arttıracaktır. O halde kâfirler için üzülme.” (5/Maide, 68) Ayasofya’da Kur’an-ı Kerim okunması sadece Papa’yı değil, bu toprağın bizden görünen devşirmelerini de gâvurlarını da rahatsız etmiştir.
İnanın ki ülkemizde yaşayan 40 bine yakın Ermeni bile bu Papa’nın zihniyetinde değildir. Onlar yine bu ülkede huzur ve güven içinde yaşarken bazılarının iftiraları onları rahatsız ve tedirgin etmektedir. Bu iftiralara bizzat onların kendileri daha bir gür sesle karşı çıkmaları gerekmektedir.
Papaseverler, Papa âlicenaplarının ellerini öpenler, yok aslında birbirimizden farkımız, hepimiz İbrahimi gelenekten geliyoruz diyenler ve diyalog budalaları bakın Rabbimiz ne diyor: “Ey müminler! Yahudileri ve Hıristiyanları dost edinmeyiniz. Onlar birbirlerinin dostlarıdırlar. Sizden kim onları dost edinirse o onlardan olur. Hiç kuşkusuz Allah, zalimleri doğru yola iletmez.”(5/Maide, 51)
BU SOYSUZLAR NEREDEN ÇIKTI?
Her şey Fransız İhtilâli ile başlamıştı. Hâlbuki Osmanlı Devleti’nin egemenliği altında ne de güzel yaşayıp gidiyorlardı. Fransa’dan yayılan ayrılıkçı mikroplar Avrupa’yı kasıp kavururken Balkan topraklarımız birer birer koparılıyordu. Fakat bununla yetinecek değillerdi. Zira Anadolu’da Osmanlı Devleti bütünlüğü devam ettikçe hedeflerine ulaşmaları mümkün görülmüyordu. Bu tarihi gerçeği Edward Granwille “Çarlık Rusyasının Türkiye’deki Oyunları” adlı eserinde şöyle ifade ediyordu: “Makedonya çıbanını kökünden kesip atan cerrahi müdahale, Ön Asya’da yoğun olan Türklerin şah damarına henüz ulaşmamıştı. Türk-Ermeni Meselesi bu sırada Doğu Anadolu’da çok tehlikeli bir gelişme kaydediyordu. Muazzam imparatorluğun dış vilayetlerinin başına gelebilecek felaketler ne olursa olsun fakat Anadolu bütünüyle Türklerin elinde kaldığı sürece, bir Türk geleceği sürekli olarak mevcut olacaktı. Ancak bu bütünlük Ermeniler tarafından tehlikeye sokulacak olursa, Osmanlı İmparatorluğu’nun toparlanması umudu kalmazdı. Çünkü bu takdirde memleket, modern bir devletin yükünü çekebilecek, yeteri kadar geniş ve zengin bir coğrafi temelden mahrum olurdu.” Bu ifadelerle bugün bölgede yapılmak istenenleri yan yana getirdiğimizde değişen bir şeyin olmadığı gün gibi ortadadır. Güçlü bir Türkiye bölgedeki çıkarlarını tehdit etmektedir.
Ermenilerle ilişkilerimizin tarihi arka planı Hz. Ömer dönemine kadar gitmektedir. Hz. Ömer 637’de Kudüs’ü fethettiğinde aralarında Ermenilerin de bulunduğu gayrimüslimlere “Emanname” vermiştir. Bu Emanname’de canları, malları, ibadet özgürlükleri, hayvanları, çiftlikleri, ağaçları dahi koruma altına alınmıştır. Kudüs Patriği Seferonius Hz. Ömer’i namaz kılması için kiliseye davet eder. Hz. Ömer daveti kabul etmez, kilisenin karşısındaki boş arazide namazını kılar. Sonrasında Patriğe şöyle der: “Eğer ben namazımı kilise kılarsam, Müslümanlar ben burada namaz kıldım diye bunu alışkanlık haline getirirler, siz burada ibadet edemez olursunuz.” der.
Bizans zulmünden kaçan Ermeniler Müslümanlara sığınmıştır. I. Haçlı Seferi’nde bazı Ermeniler, Haçlılara karşı Müslümanların safında yer almış, Malazgirt’te Selçukluya karşı savaşsın diye getirilen Ermeniler Alpaslan’ın ordusuna katılmıştır. Fatimi Halifeliği’nde Ermeniler, 65 yıl boyunca vezirlik yapmışlardır. II. Abdülhamit’in hazinesini üç Ermeni Paşa’ya emanet ettiğini de biliyoruz. Bunlar, Agop Paşa, Mikail Paşa ve Ohannes Paşa’dır.Abdülhamit döneminde devletin merkez dairelerinde çalışan Ermeni memurların sayası 2633’tür.Fatih 1461’de Bursa’da bulunan Ermeni Psikopos’u Ovakim ile bir kısım Ermeni’yi İstanbul’a getirtmiş, Samatya’daki Sulumanastır isimli kiliseyi kendilerine vermiş ve Ovakim’i Patrik tayin etmiştir.Bu dönemde Anadolu’daki önemli geçitler üzerinde bulunan kalelerin muhafızlığı Ermenilere verilmiştir. Osmanlının adalet ve hoşgörüsü karşısında verdikleri hizmetten dolayı kendilerine “Sadıka-i Millet” unvanı verilmiştir.Osmanlı ticaretinin üçte biri Ermenilerin elindeydi. Anadolu’daki şirketlerin en eskilerinden biri Mehter, Bando ve Orkestra zillerinin üretimini yapan “Zilciyan Şirketi”dir.Mimar Sinan’ımız bir Ermeni’dir ve eserleri ortadadır.
19. Yüzyılın sonlarına doğru Avrupalı devletlerin takip ettikleri politika “Şark Meselesi” olarak ortaya çıktı.Şark Meselesi, Avrupalı devletlerin Osmanlı tebası olan Hıristiyanların haklarını korumak iddiasıyla Osmanlı topraklarını parçalayarak aralarında bölüşmeyi ifade eder. Rusya 1774 Küçükaynarca Antlaşması ile Osmanlı tebaası olan Ortodoksların üzerinde söz sahibi oldu.
Fransız İhtilâli’nin ortaya çıkarttığı bir takım fikirler, Osmanlıya bağlı yaşayan milletleri bağımsızlık yolunda heyecanlandırdı. Sırplar ilk imtiyazları elde ederken, Yunanlılar 1829’da bağımsızlığını ilan eden ilk topluluk oldu.
3 Mart 1878 Ayastefanos ve 13 Haziran 1878 Berlin Antlaşmaları Balkanlarda Hıristiyanlara bağımsızlık verirken, Ermenilerle ilgili ıslahat yapılmasına dair maddeler içermekteydi. Böylece Ermenilerle ilgili bir konu ilk defa uluslar arası antlaşmalarda yer almış oldu.
Rusların Ermeni Sevdası 18. Yüzyılda başladı. Rus Çarı I. Petro İran ile yaptığı savaşlarda Ermenilerden oldukça istifade etmişti. Hizmetlerine karşılık Ermenileri Rusya’ya yerleşmeye davet etti. Emeniler kitleler halinde Rusya’ya göç edip yerleştiler. 1828’de Revan ve Nahçıvan’de Ermeni vilayetlerini kurdular.
Erzurum Valisi Galip Paşa Rus sınırındaki Ermenilerin iç bölgelere tehcirini 11 Mart 1828 tarihli bir yazı ile Osmanlıya teklif etti. Bu tekliften bir ay sonra başlayan 1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı’nda Ermeniler Osmanlıya ihanet ettiler. Rus saflarında Osmanlıya karşı savaştılar. Savaş dışında kalan Müslüman Türk halkına her türlü eziyeti yapmaktan geri kalmadılar.
1885 yılı sonlarında Van’da yaşayan Ermeniler tarafından Armenakan Partisi kuruldu. Bu parti, bölgedeki Ermenilerin Osmanlı İmparatorluğu’ndan bağımsızlığını kazanmasını amaçlamaktaydı. 1887’de Cenevre‘deki Marksist Ermeniler tarafından kurulan Hınçak Partisi’nin amacı da Anadolu’daki Ermenilerin siyasî ve millî bağımsızlığını sağlamaktı. 1890 yazında Tiflis‘te kurulan Taşnaksutyun Partisi’nin 1892’de açıklanan programına göre; isyan çıkararak ihtilâlcı çeteler kurarak, halkı silâhlandırarak, hükümet yetkilileri ve kurumları ile muhbir ve hainlere karşı hareketler düzenleyerek bölgedeki Ermenilere bağımsızlığını kazandırma partinin esas ilkeleriydi.
İlk ciddi olaylar 1890 yazında meydana geldi. Haziran ayında Erzurum’da, Temmuz ayında İstanbul Kumkapı’da Hınçak Partisi üyelerinin Ermeni halkı kışkırtması sonucu patlak veren olaylarda yüzyıllardır birlikte yaşayan iki topluluk karşı karşıya geldi. İki taraftan 10 kişinin öldüğü olaylar Avrupa basınında katliam olarak yer aldı.
Horen Aşıkyan Efendi adlı bir Ermeni Patriği Mart 1894’te Kumkapı Kilisesi’ndeki vaazında cemaatini uyardı: “Devrimci Ermeni milliyetçileri işbaşında ve oldukça tehlikeliler. Ermeniler 1000 yıldır Türklerle bir arada yaşıyordu. Bizans’a karşı müttefik olmuşlar ve refaha ulaşmışlardı. Devrimciler bağımsızlık rüyası görüyor olabilirler ancak, Ermeniler Osmanlı İmparatorluğu’nun hiçbir bölgesinde çoğunluğu oluşturmadılar.”
Horen Aşıkyan Efendi devrimcilerin bu faaliyetleri sürdürmesi halinde Avrupalı güçlerin onlara yardım etmeyeceğini ve bunun Ermeni halkı üzerinde bir yıkıma sebep olacağını söylüyordu. Horen Aşıkyan Efendi bu konuşmayı yaptığı gün kiliseden çıkarken bir Ermeni milliyetçisi tarafından vurularak öldürüldü.
1894-1895’te çıkan Sason İsyanı ile yaşanan olaylar, uluslararası platforma taşındı. Kurulan milletlerarası Tahkikat Komisyonu 20 Temmuz 1895’te yayınladığı raporunda Sason Olayları’nda Ermenilerin masum olmadığını açıkladı.1895 yılında özellikle Hınçak Komitesi üyelerinin kışkırtmaları sonucu İstanbul, Divriği, Trabzon, Eğin, Develi, Akhisar, Erzincan, Gümüşhane, Bayburt, Erzurum, Diyarbekir, Siverek, Malatya, Harput, Arapkir, Sivas, Merzifon, Maraş, Muş, Kayseri, ve Yozgat’ta birtakım olaylar çıktı. Bu olaylarda Türklerin yanı sıra, ayaklanmalara katılmayan Ermenilere karşı da cinayetler işlendi ve kundaklama faaliyetlerinde bulunuldu.Yaşananların sonrasında Trabzon, Van, İstanbul, Sason, Harput, Adana ve Zeytun’da art arda isyanlar çıktı.Bu isyanlara karşı 1894-1896 yılları arasında yapılan müdahalelerde, isyancıların yanında sivil halk da katledildi.
I. Dünya Savaşı’nın en sıcak günlerinde Osmanlı Devleti o yaz cephelerdeki illerde ya da askeri muhaberatın bulunduğu bölgelere yakın yerlerde yaşayan Ermenilerin özellikle kuzeydoğu Suriye’de yer alan Deyrizor bölgesine tehcirine ve burada iskânına hükmetti. 550 bin Ermeni bu karadan etkilendi. Binlerce insan Erzurum, Elazığ ve Sivas dağlarını geçerek Deyrizor’a doğru yol aldılar. Yol boyunca birçok saldırı ve soygunla karşılaşıldı, birçoğu hayatını kaybetti. Suriye’de salgın hastalıklar kol geziyordu, ölümlerin ardı kesilmedi. Tehcir Mart 1916’da resmen sona erdi.
İçişleri Bakanı Talat Paşa 1915’te bir genelge yayınlayarak Ermenilere iyi muamelede bulunulmasını istiyordu. 1916’da Ermenilere kötü davranın 1500 Osmanlı memuru yargılandı ve 50 kişi idam edildi. Savaş bittiğinde Osmanlı isteyenler için geri dönüş kararnamesi çıkarttı, dönenler için hukuki düzenlemeler yapıldı. Tehcirden kurtulmak için din değiştirenlere istedikleri takdirde eski dinlerine dönebilecekleri bildirildi. Müslümanların yanında bulunan yetim Ermeni çocukları Ermenilerden oluşturulan komisyona teslim edildi. Dönenlere belli miktarlarda gıda yardımında bulunuldu. Ermenilere fenalık yapanlar için Tahkikat Komisyonu oluşturuldu. Memleketlerine dönenlere malları iade edildi. Dönenlerin yol masrafları karşılanmış, bazı vergilerden muaf tutulmuşlardır.
Soykırım veya katliam yapılmış olsaydı İstanbul’u işgal eden İngilizler, devletin her türlü yazışmasına el koyup soykırım veya katliamı ortaya koyarlardı. Soykırım ve katliamla suçladıkları Osmanlı devlet adamlarını Malta Adası’na sürgüne gönderdiklerinde mahkeme etmek için suçlayıcı delil bulamadılar. Osmanlı Devleti 1919’da Tehcirin araştırılması için Batılı devletlerden ikişer tane tarafsız hukukçu talep etti. İlgili devletler buna yanaşmadılar. 1.5 Milyon Ermeni’yi katlettiğimizi söyleyenler, bunlara ait tek bir toplu mezar dahi gösteremediler. Fakat Doğu Anadolu Bölgesi’nde Ermeni katliamlarına maruz kalan ve toplu mezarlarda çıkartılan Müslümanların sayısı 519 bini buldu.
Bizim soykırım yaptığımız söylüyorlar. Biz soykırım yapacak olsaydık 550 bin insanı neden tehcir edelim ki? Çok mu zengindik? Biz Müslüman’dık ve gebert gitsin diyemezdik. İnsanı yaşat ki devlet yaşasın diyen bir medeniyetin mensupları olarak Ermeniler yaşasın diye tehciri uyguladık.
Biz, bizi katliamla, soykırımla suçlayanların zihniyetinde ve tıynetinde olsaydık bugün 2 milyona varan Suriyeli muhacire kapılarımızı açmaz, onları barındırmazdık. Bu coğrafyada yaşamak bedel ödemeyi gerektirdiği gibi büyük iftiraları da beraberinde getirmektedir.
II. Abdülhamit Ermenilerin yaşadığı Doğu Anadolu bölgesi konusunda çok hassastı. ABD’nin 20 Aralık 1897’de Erzurum’da bir konsolosluk açma girişimini, orada hiçbir Amerikan vatandaşı yaşamadığından konsolosluk bulundurmaya gerek olmadığı gerekçesiyle reddetmiştir.
Bir müddet sonra Aralık 1900’de Erzurum’a değil de Harput’a (Elazığ) bir konsolos atamasına Osmanlı makamlarınca müsaade edilecek; ancak yapılan inceleme sonucunda atanan konsolosun Amerikan vatandaşlığına geçen eski Osmanlı vatandaşı bir Ermeni olduğu anlaşılacaktı. Hâlbuki Amerika ile yapılan anlaşmaya göre, bölgeye eski Osmanlı vatandaşlarının atanmasına izin verilmeyecekti. Dolayısıyla söz konusu konsolosun göreve başlamasını Padişah onaylamamış ve değiştirilmesini irade buyurmuştu.
Bu defa Amerika, İstanbul’daki orta elçiliğini Büyükelçiliğe çevirme isteği ile Yıldız Sarayı’nın kapısını çalacaktı. Kurduğu denge politikasına hesapta olmayan bir unsurun eklenme ihtimalinden rahatsızlık duyan Abdülhamit bu teşebbüsü de hiç tereddütsüz geri çevirmişti.
Bu coğrafyanın sütü bozukları Ermenilerin yaptıkları katliamlara sessiz kalırken, onların suikastından kurtulan Abdülhamit’e olan kinini ve suikastı başaramayan Ermeni’ye olan hırsını şu dizelerde ifade ediyordu:
“Ey şanlı avcı! Damını bihûde kurmadın,
Attın, fakat yazık ki, yazıklar ki vuramadın.”
Ecdadımızın soykırım yaptığını söyleyen soysuzlara sormak isteriz: “Atalarımız soykırım yaptıysa siz nereden çıktınız?”
ESKİLERİMİZİN ESKİMEZ DAVRANIŞLARI
ESKİLERİMİZİN ESKİMEZ DAVRANIŞLARI
Hey gidi eskiler, güzel insanlardı onlar, iyi atlara bindiler ve gittiler. Onlar vakarlı insanlardı, duruşları vardı. Gördüğünüzde, baktığınızda, dinlediğinizde iyi olanı, güzel olanı ve Allah’ın razı olacaklarını hatırlatırlardı. Onların oturmaları, kalkmaları, konuşmaları bir başkaydı, dinlemeleri bile bir başkaydı. Büyükler, hocalar sahabeleri anlatınca bu güzel insanlar aklımıza gelirdi. Bu insanlar bizlere sahabeleri hatırlatırken bugün bırakın sahabeyi hatırlatacak insanları; bu güzel insanları hatırlatacak büyüklerin varlığından da mahrum kaldık. Hala 15’likler gibi davranan büyükler varken, hala ayponlarla uğraşan büyükler varken biz o iyi insanları daha çok arar dururuz. Onlar gibi olabilmek de duamız olsun inşallah.
Onların ceplerinde çocuk görürüm de sevindiririm diye şekerler, moskotlar vardı. Şimdilerde ise o ceplerde kredi kartları, ekstreleri, telefonlar var. En son çocuk sevindiren bir büyüğü ne zaman gördünüz ki? Eskilerin, büyüklerin arabalarında küçük kitapçıklar olurdu, mealler olurdu, şekerler olurdu. Yolda karşılaştıkları gençlere çocuklara yaş durumlarına göre verirlerdi. Arabalarımızda kitapçıklar, hadis kartelâları, mealler var mı? Bunların yerini beysbol sopaları mı aldı?
Eskilerin babaanneleri, nineleri yanlarında heybe gibi çantalar taşırlardı. Onların çantalarında mis kokulu çörekler, börekler, keteler olurdu. Gördüklerine verirlerdi. Ve onlar sadece torunlarının babaanneleri veya nineleri değildi; onları herkesin babaannesiydi, ninesiydi. Şimdilerde bunlardan var mı? Kaldı mı?
Eskiler, davranışlarının çevrelerindeki insanları incitmemesi için dikkatli olur, çok hassas davranırlardı. Yetimlerin bulunduğu ortamlarda çocuklarını sevmezlerdi, kucaklamazlardı. Yine yetim çocukların bulunduğu ortamlarda kendi çocuklarını yavrum, kızım, evladım diye çağırmazlardı. Eskiler hanımlarıyla birlikte sokağa çıktıklarında eşi vefat etmiş arkadaşlarının, komşularının acılarını tazelememek için yan yana yürümezlerdi. Onlar böyle hassas davranırken onları anlamaktan aciz olanlar bu davranışı yobazlık olarak değerlendirirlerdi. Ne de güzel yobazlıkmış(!) Keşke bu günlerde de bu davranışlar yaşasa ve yaşatılsa.
Eskiden köylerimizde, mahallelerimizde, kasabalarımızda cenazeler olduğunda komşular cenaze evine üç gün boyunca yemek taşırdı. Bunu peygamberimizin bir uygulaması olarak görürlerdi. Çok da güzel bir davranıştı. Komşuluk ve merhamet bunu gerektirirdi. Şimdilerde belediyeler politik bir beklenti uğruna insanımızın merhamet damarlarına da müdahale edip cenaze evine kıymalı pide, ayran veya meyve suyu göndermeye başladılar. Komşu ve komşuluk kavramına da darbe vurdular.
Yaşanan sevinçler vardı, bebek doğduğunda, gençlere söz kesildiğinde sevinçler ikramla duyurulur, paylaşılırdı. Tıpkı peygamberimiz doğduğunda dedesinin yemek ikramında bulunduğu gibi. Oysa bugünkü ikramlar “kaz gelecek yerden tavuk esirgenmez” anlayışına dönüştü. Gitmediysen, gidemediysen kızıldı, darılındı. Popüler kültür maalesef bu hassasiyetlerimizi de öldürdü.
Her ne kadar çocukların camiye girmesine kızanlar varsa da onları camiye çekmek için ceplerinde bozukluk taşıyan büyüklerimiz de vardı. Hocalarımız kürsüdeyken aşağıdaki bizlere meydan okumazlardı, fırça atmazlardı. Her halleriyle adeta şimdiye kadar neredeydin, geç kaldın, geldin ya, önemli olan bu, hoş geldin der gibi bakarlardı.
Sağlıklı yaşama adına her neye dikkat ediyorsak, değerlerimizi, eskilerimizin eskimez davranışlarını, hassasiyetlerini yaşatmak için de dikkatli olmalıyız. Dönüp arkaya, arkamıza, geleneğimize iyi bakmalıyız. Geleneğimizin iyi, güzel, doğru davranışlarını dillendirenlere kulak vermeliyiz. Bu davranışları yaşamalı, yaşatmalı ve kuşanmalıyız ki popüler kültürün savrulmalarından kurtulalım.
.
KIBRIS KİMİN YAVRUSU?
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nin yeni seçilen cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı’nın “yavru vatan” nitelemesine karşı çıkmasıyla tartışma başladı. Yıllar yılı Kıbrıs için yavru vatan nitelemesi hem bizim siyasilerimiz tarafından hem de Kıbrıslı Türk siyasetçiler tarafından kullanılmaktaydı. Bu ifade kullanırken bizim siyasetçilerimiz Kıbrıs’a olan bakış açılarını göstermiş oluyordu. Kıbrıslı siyasetçiler de bunu bu şekliyle anlıyorlardı. Bunu başka türlü anlamaları da mümkün değildi.
Bu türden yaklaşımlar siyaseten vitrinde böyle dillendiriliyordu. Peki gerçekten de böylemiydi? Kesinlikle hayır. Siyasetçilerle halkın bakışı, duruşu 180 derece tersti. Siyaset mecburen böyle bakacaktı. Kıbrıs’ı başkalarına yem edemezdi. Kıbrıslı siyasetçiler mecburen böyle bakacaktı; çünkü Türkiye’den başka sahip çıkacak olanı yoktu. Halk ise yiyelim, içelim, rahatımızı bozmayın havasındaydı. Bizim Anadolu’dan gönderdiğimiz insanları istisna tutmamız gerekir; zira onlar Anadolu’da ne iseler orada da aynıdırlar. Yerli halkın bizi sevdiğine inanalım mı? Hayır, hayır. Onlar Türkiye’yi sevmezler. İngilizler, Rumlar onlara daha cazip gelir. Anlayışları, kültürleri, inançlarına varıncaya kadar pek çok şeyleri dejenere olmuştur. Ahlaksızlık, kumar, fuhuş, uyuşturucu almış başını gidiyor. Bizim ülkemizde de bunları görmek mümkündür. Fakat bizim ülkemizde bunlar olsa da insanımız tarafından normal kabul edilmez, hoş görülmez. Orada artık bunlar normal bir yaşam biçimi haline gelmiştir. Türklüğün T’si varlık mücadelesi verirken İslam’ın İ’sine bile tahammül edilmeyen bir yer haline gelmiştir. Merhum cumhurbaşkanı Rauf Denktaş bir okul ziyareti sırasında sınıfları gezmektedir. Bir kız öğrencinin boynunda haç işaretli kolyeyi görünce sorar: Kızım sen Türk değil misin? Evet cevabını alınca yine sorar: Peki bu kolye ne? Cevap ‘hiç’ olur. Bu ziyaretten sonra Denktaş der ki: “Maalesef biz gençlik yetiştirememişiz.” Evet yetiştiremediniz, yetiştirmediniz, yetiştirmek istemediniz. Eski adalet bakanlarından Şevket Kazan Kıbrıs davası için ölecek, ölümü göze alabilecek gençler yetiştirmek için İmam Hatip Okulları açmamız lazım dediğinde yine laiklik adına karşı çıkan Rauf Denktaş’ın kendisi olmuştur. Allah göstermesin ama yarın Kıbrıs’ın başına bir hal gelecek olsa kıvıracak olanlar, kaçacak olanlar onların yetiştirmeleridir. Yine Anadolu’nun yiğit evlatları daha önce olduğu gibi yine gidip gerekeni yapacaklardır.
Şimdi birileri bu yazdıklarımıza ve düşüncelerimize kızacaktır. İnanın ki bu böyledir. İstisna olanlarına selam olsun. Ne halleri varsa görsünler, kendi başlarına terk edelim falan da demiyorum. Bizi de sevmezler, askerimizi de sevmezler. Bunu aşağıdakiler de bilir, yukarıdakiler de ve herkes bilir. Görürler, bilirler de; görmezden, bilmezden gelirler. Fakat bunların böyle olup olmadığını anlamak isteyenler Kıbrıs’ta okuyan çocuklarımıza sorsunlar, orada askerlik yapan gençlerimize sorsunlar.
Yavru vatan nitelemesinden rahatsızlık duymak aslında bilinçaltının dışa vurumudur. Sen ne kadar yavru dersen de. O da diyor ki ben senin yavrun değilim. Herkes yerini bilsin demeye getiriyor. Bu daha ne ki? Siz Anadolu’nun paralarını bunlara yedirmeye devam ettikçe daha çok ihanetler göreceksiniz. Kıbrıs yeniden fethedilmedikçe bu durum böyle gidecektir.
.
DİNLE PROBLEMİ OLANLARIN DİYANETİ KALDIRMAK İSTEMESİ
Seçimler yaklaştıkça siyasetin dozunun artmasıyla birlikte tartışma konuları da çeşitleniyor. Son tartışma konusu ise “Diyanet İşleri Başkanlığı” oldu. Bir siyasetçi iktidar olduklarında Diyanet İşleri Başkanlığı’nı kaldıracaklarını söylüyor. Dini toplumun hayatından kaldıracaklarını söyleyemedikleri için Diyanet’i kaldıracağız diyorlar. Allah size hiçbir zaman fırsat vermesin. Gezicilerin allamesi, Diyanet İşleri Başkanlığı’nın Emeviler’in ihdas ettiği bir kurum olduğunu ve Bel’am olduğunu söylüyor. Genel olarak Bel’am: “Dünyevi çıkar ve hesaplar için Allah’ın dinini tahrif eden bir ilim ve din adamının küfür sistemlerine ve kâfir yöneticilere yaranmak maksadıyla Allah’ın hükümlerini çiğneyen ve asıl gayesinden saptıran kimseleri temsil etmektir.” şekilde bilinir.
Diyanet İşleri Başkanlığı’nın statüsü yıllardır tartışılır, durulur. Bir sonuca da varılamaz. Başkanlığa alınan araç herkesin kafasına biner. Genel müdürlerin bindiği araçlar Diyanet İşleri Başkanına çok görülür. Zaten başkan da bir kez bile binmediğini ve aracı iade edeceğini açıklamış. Fakat bu kurumun kendisini sorgulaması gerekmez mi? Bu kurumu kuranlar, İslam’a hizmet olsun, Allah’ın hükmü toplumda hâkim olsun diye mi kurdular? Bu kurumu kuranların İslam’la ne ilgileri vardı? Bu kurumu kuranlar İslam’ın neresindeydiler. İslam’ın hangi hükmüne inandılar, hangi hükmünü yaşadılar? İnanmadıkları, yaşamadıkları bir dinle alakalı bir teşkilat kuranların amacının bu dinin doğru öğretilmesi olduğunu söylemek mümkün müdür? Yoksa Allah’ın dinini kontrol altına almak için mi kurdular? Elbette bunun için kurdular. Biz nasıl istersek siz öyle inanacaksınız demeye getirdiler ve bizim istediğimiz kadar iman edeceksiniz; sonra karışmayız ha demeye getirmediler mi?
Diyanet İşleri Başkanlı siyasi iktidarların dinle ilgilerine göre ilerleme kaydetti veya kabuğuna çekildi. Zaman zaman da güzel işlere imza attığını söylemeliyiz. Bugün Diyanet İşleri’ni tartışma konusu yapanların niyetleri, Diyanet daha iyi olsun, daha iyi hizmet etsin diye değil; aslında bir kurum üzerinden kavga başlatırken bilinç altındaki dine bakışını açığa vurmaktadır. Mert olmadıkları için kurum üzerinden intikam almak istiyorlar.
Diyanet’i konuşmaktan ve hizmetlerini tartışmaktan çekinilmemelidir. Eğitim bizim ülkemizde yaz-boz tahtasına döndüğünden her kurum bu olumsuzluktan nasibini almaktadır. Bugün hâlâ Diyanet teşkilatında Buhari’nin hakemliğini kabul etmeyen kâfirdir diyen hocalar (!) varsa, Peygamberimizi cennette Hz. Meryem ile evlendiren görevliler varsa, Diyanet’in radyosunda hâlâ buram buram şirk kokan ilahi adı altında saçmalıklar söylenmeye devam ediliyorsa bunların sorgulanması gerekmez mi? Bazı görevliler Hz. Peygamberi, Hz. Ebubekir’i, Hz. Ömer’i, Hz. Osman’ı, Hz. Ali’yi ve Hz. Hamza’yı atlarına binip Çanakkale’ye savaşa götürüyorsa, kürsünün altında bunları dinleyen müftülerimiz evladım siz bunları nereden çıkartıyorsunuz; Medine İngilizlere teslim edilirken ne Çanakkale’sinden bahsediyorsunuz demiyorsa sıkıntılar var demektir. Allah’ın dininin doğru anlatılması noktasında vazifeli olan kardeşlerimiz onun bunun kitaplarını Kur’an’ın önüne geçiriyorsa, onun bunun din anlayışını İslam Dini diye anlatıyorsa burada da bir sıkıntı vardır. Müftü hocalarımız şunu bilmelidirler ki hizmet içi eğitimlerde veya yaptığınız sınavlarda belki Diyanet’in kitapları baz alınıyorken birçok kardeşimizin dini anlatma noktasında başka başka anlayışların kitaplarını baz aldıklarını bilmelisiniz, görmelisiniz. Herkes Allah’ın doğru dinini anlattığını söyleyecek olsa da bunun böyle olmadığını hepimiz biliyoruz.
İçe dönük öz eleştirilirimizi olumsuzluk olarak görmeyelim, daha iyiyi, daha güzeli bulma adına bunu yapmalıyız.
.
EZAN’DAN DARAĞACINA MENDERES
Bugün 14 Mayıs 2015. Bundan tam altmışbeş yıl önce bugün, Türk siyasi tarihi açısından çok önemli bir gündür. Siyaset bilimcilerimiz, Türkiye’nin siyasi tarihini 14 Mayıs 1950’den önce ve 14 Mayıs 1950’den sonra şeklinde iki devrede incelenmektedirler.
Peki, 14 Mayıs 1950’de ne oldu? Buna verilecek cevapların sayısı oldukça fazladır, farklıdır ve herkesin kendine göre vereceği cevaplar vardır. Bu soruya verilecek cevapların farklılığı nerede durduğunuza ve nereden baktığınıza bağlıdır. Bizim durduğumuz ve baktığımız yerden 14 Mayıs 1950 şöyle görülmektedir:
Adı cumhuriyet olan bir idarenin diktatörlük ve şeflik dönemi son bulmuştur.
Bin yıldır minarelerinden semaya yankılanan ezan sesi 18 yıllık kesintinin ardından yine, yeniden semalarımızda yankılanmaya başlamıştır.
Başta Kur’an-ı Kerim olmak üzere dini kitaplarımızın tamamı gömüldükleri tarlalardan, saklandıkları mağaralardan çıkarılmıştır. Bir zamanların suç aletlerinin başında gelen Kur’an-ı Kerim ve diğer dini kitaplar bugün devletin başkanı tarafından meydanlarda semaya kaldırılabiliyorsa bu 14 Mayıs’ın kazanımlarındandır.
İnancımıza, kültürümüze, tarihimize yönelik her türlü sistematik baskının, zulmün, hakaretin ve küfrün sonu gelmiştir.
Gizli mekânlarda dile getirilen hakikatler artık gün ışığında konuşulmaya başlanmıştır.
Köylülerin, şalvarlıların şehirlere alınmadığı karanlık günleri son bulmuştur.
İnsanlarımız devletin zulmünden, Jandarmanın dipçiğinden, Tahsildarın kamçısından kaçmak için yerleştikleri dağlardan köylere, kasabalara, şehirlere inmeye başlamıştır.
Anadolu insanı açısından Menderes, sadece Ezan’la görülmedi. Birilerinin “Arapların kitaplarını develere yükledik, Araplara geri gönderdik.” demelerine rağmen, gönderdik dedikleri kitaplar da özgürlüğüne kavuşmuştu. Süleyman Hilmi Tunahan’ın hayvan vagonlarında Kur’an-ı Kerim’i öğretmek için verdiği mücadele insanımızın ve tarihin hafızasında saklıdır. Menderes dönemi, Jandarma dipçiğinin, Tahsildarın kamçısının unutulduğu, açlığın, sefilliğin, perişanlığın, karneyle kefen bezi, kaput bezi, ekmek verilmesinin son bulduğu dönemdi. İnsanımızın kefen bezlerini sandıkları saklama döneminin son bulmasıdır 14 Mayıs 1950. Anadolu insanının ikinci sınıf vatandaş muamelesinden birinci sınıf vatandaşlığa geçtiği gündür 14 Mayıs 1950.
Tüm bu kazanımlar, özgürlükler, ekonomik büyümeler, kalkınmalar milletimize çok görüldü. Zalimler on yıl bile tahammül edemediler. Herşey Ezan’la başlamıştı. Menderes ismi darbecilerin de unutmadıkları bir isimdir. Zira o gün, Ezanın asli okunuşuna kavuştuğu gün notlarını almışlardı ve bir gün bunun hesabını soracaklardı, bedelini ödettireceklerdi. Ezan uğruna bedel ödemek, ödenen bedellerin en güzeliydi. İşte bu yüzden Menderes unutulmadı, unutturulamadı, unutturulamayacak. İşte bu Anadolu’dan bakınca görülen Menderes’tir.
“Ezandan Darağacına Menderes” başlığımız aynı zamanda bugünlerde çıkacak olan kitabımızın da adıdır. Dönemin tanıklarının anlatımlarından oluşan kitabımızda bilmediğiniz, duymadığınız birçok hakikati de okuyacaksınız. Menderes döneminin DSİ Genel Müdürü olan Dokuzuncu Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’in anlatımları ilk defa duyacağınız bilgileri içermektedir. Yine 1950 öncesinde CHP’nin en genç bakanlarından Cemil Barlas’ın oğlu Gazeteci-Yazar Mehmet Barlas’ın anlattıkları çok önemlidir. Zira kendisi Beyaz Devrim’in ertesi günü 15 Mayıs 1950’de babasının karşısına geçip “Baba bende Demokrat’ım” diyebilmiştir. Dönemin tanıklarından olup bugün isimleri pek de hatırlanmayan politikacılarımızın anlatımları dönemin sosyal ve psikolojik havasını çok iyi tahlil etmektedir. İçinde bulunduğumuz günlerin kıymetini bilmek açısından o zor ve kor günleri yakından tanımamız ve bilmemiz gerekmektedir.
Allah bu millete 1950 öncesini, 12 Eylül ve 28 Şubat dönemlerini bir daha yaşatmasın. Rabbimiz! Bizleri, imanımızı ve inancımızı özgürce yaşamaktan mahrum etmek isteyenlere fırsat vermesin.
.
ANADOLU’NUN SİYASETEN YENİDEN FETHİ
Yeniden Fetih kavramı tarih bilimine 15. Yüzyılda girdi. Orijinal adıyla İspanyolca Reconquista olarak geçen bu kavram yeniden fetih anlamında kullanılmaktadır. Reconquista/ Yeniden Fetih, Endülüs Emevileri zamanında, Hıristiyanlar tarafından İspanya İber Yarımadası’ndaki Müslümanların varlığına son verilmesini ifade eder. Endülüs Emevi Devleti’nin 1492’de yıkılmasıyla başarıya ulaşırlar.
1048 Pasinler Savaşı ile başlayan Anadolu hamurunun İslam’la yoğrulması, 1071 Malazgirt Zaferi ile mayalanmaya başlamıştır. Bu maya, Osmanlı Devleti’nin son demlerine kadar varlığını ve işlevselliğini korumayı başarmıştır. Tanzimat’la başlayan mayaya kara çalma; Osmanlı’nın yıkılması, Hilafetin ilgasıyla birlikte başarıya ulaşmıştır. Bu birilerince öyle bir başarı hikâyesi olmuş ki, Anadolu’nun tarihi görselleri Osmanlıyı ve Selçukluyu aşmış, Anadolu tarihi, kültürel ve dini açıdan adeta yeniden Roma/Bizans ülkesi haline getirilmiştir. Bunu yapma adına bin yıllık tarihi miras yok edilmeye çalışılırken; yerin altında kalan Roma mirasını yeryüzüne çıkarmak ülkeyi yönetenlerin birinci önceliği olmuştur. Ve Anadolu’nun İslam öncesi dönemiyle övünülür olunmuştur. Anadolu tarih ve medeniyet açısından ülkemizi işgal eden Emperyalist ve sömürgeci Batı ülkelerine eklemlenmeye çalışılmıştır. Bu Emperyalist ve sömürgeci Batı, muasır medeniyetin, çağdaşlığın, modernizmin ve her türlü gelişmişliğin beşiği bir model olarak sunulmuştur. Tarihinden, kültüründen, inancından ve her türlü değerinden vazgeçmeyenler ise gerici, yobaz ve mürteci olarak suçlanmıştır. Ve tarihten gelen her türlü kazanımlar cumhuriyetin ilanıyla birlikte geri alınmaya başlanmıştır. Hıristiyanların Endülüs Müslümanlarına yaptıkları, değişik bir versiyonla Anadolu’nun Müslümanlarına yapılmıştır. Bu süreç 1950 yılına kadar çok acımasız bir biçimde sürdürülmüştür.
1950 yılından sonra durum tersine dönmeye başladı. Kaybettiğimiz kazanımların geri alınması sürecine doğru yol almaya başladık. Çok şeyler kaybetmiştik, imanımızın ayarıyla, tarihimizle, kültürümüzle, özümüzle oynanmıştı. Değerlerimiz altüst olmuştu. İmamesi koparılan tespih taneleri gibi dağılmıştık. Her türlü toparlanma ise oldukça zordu; ama imkânsız değildi. Ne zaman ki toparlanma emareleri göstermeye başlamış isek başımıza bir balyoz indirdiler. Bunu 27 Mayıs 1960’da, 12 Mart 1971’de, 12 Eylül 1980’de, 28 Şubat 1997’de ve 27 Nisan 2007’de yaptılar. Siyasi iktidarın kim olduğu önemli değildi; çünkü ipler onların ellerindeydi ve istedikleri gibi davranabiliyorlardı. Kendilerini devletin ve milletin sahibi olarak görenler, bunlarla ilgili her türlü tasarruf haklarının olduğuna inanıyorlardı. Çünkü onlar kurucu özne, biz ise onlara marabalarıydık. Vatandaşlık bile bize bir lütuf olarak sunuluyordu
İçerisinde bulunduğumuz seçim sürecinde perdenin arkasındaki mücadelenin “iplerin kimin elinde olacağı” mücadelesi olduğunu görmemiz lazım. Yönetimle alakalı erki/gücü, sahipliği ellerinden bırakmak istemeyen güçler, her şeyi göze alabilmektedirler. Hatta bu uğurda dinciler, dinsizleri, her türlü değerimizin düşmanlarını pekâlâ destekleyebilmektedirler. Dün dershanelerimizi, etüt merkezlerimizi yakıyorlar, yıkıyorlar diyenler bugün onlarla işbirliği yapabilmektedirler. Her türlü İslami iyileşmenin azgın ve azılı düşmanlarıyla işbirliğinden, onlara oy vermekten çekinmemektedirler. Ülkenin bir kısmının kopartılmak istendiğini söyleyenler, kopartmak isteyenlerin meclise girebilmelerini çok rahatlıkla isteyebilmektedirler. Bütün bunlar Anadolu’nun siyaseten yeniden fethine giden yollara barikat kurma çabalarıdır. Siyasiler ise bu işin figüranlarıdır.
Bütün bunlar, siyasetten çok şey beklediğimizden kaynaklanan ifadeler değil; yapılmak isteneni görmemiz gerektiğinden kaynaklanmaktadır. Bir takım kazanımlarımızı siyaset sayesinde elde ettiğimizi de unutmayalım. Bu anlayışımız, onları büsbütün olarak doğru gördüğümüzden değil; bazı doğruları da görmemiz gerektiğindendir.
Bu ülkenin Müslümanlarının tatmin edilmesi zordur. Ne yaparsanız yapın yaranamazsınız, yapılanları da beğendiremezsiniz. Mevcut durumu kutlayın, katsayın, yüceltin demiyoruz. Böyle dememiz de mümkün değildir. Bazı gerçekleri görmemiz ve anlamamız için ille de 1950 öncesini yaşamak mı gerekir. Bunca okumalar, bunca dinlemeler bize bazı mesajlar vermeyecek mi? Bunları görmek ve anlamak için ille de değerlerimizden ve hedeflerimizden vazgeçmemiz mi gerekir.
HER ŞEY OLUP YERLİ OLAMAYAN AYDINLAR (!)
Aydınlanma okullarımızdaki ders kitaplarında bir döneme atıf yapılarak anlatılır. Batı’nın akılcı düşünceyi öncelemeye başladığı 17. ve 18. yüzyıllarda gelişen bu düşünce, eskiye sırtını dönmeyi ve yeniyi öncelemeyi ifade eder. Geçmişe dair tüm önyargılardan ve ideolojilerden kurtulmayı, özgürleşmeyi ve yeni düşünceyi kabullenmeyi hedefler.
Biz de ise Aydınlanma denildiğinde dini, tarihi, kültürel veya her türlü değere sırtını dönmeyi, içinde yetiştiği toplumu ve değerlerini aşağılamayı ifade eder. Kendisini aydın gören bu tipler halkın oturduğu kahvehanelerde, çay ocaklarında, dar sokaklardaki apartmanlarda ve mahallelerde oturmazlar. Ezan seslerinden uzak rezidanslarında otururlar, dışı çıktıklarında da kendilerince elitlerin takıldığı Nişantaşı kafelerinde, meyhanelerinde soluğu alırlar. Halkın hiçbir değeriyle işleri olmaz, öldüklerinde getirildikleri camilerin içlerini dahi bilmezler. Çünkü onların cami ile ilişkileri, kendileri gibilerin cenazeleri için geldikleri caminin önünde beklemekten öteye geçmez. Bizim saf Müslümanlar da sevabına nail olmak için onların namazlarını kılarlar. Bir gün dahi değerlerimizin, inançlarımızın, tarihimizin, kültürümüzün ve milletimizin yanında olmayanların cenazelerinde bizim, bizimkilerin ne işi var ki? Onlar senin neyini paylaştılar, neyine geldiler?
Fötr şapkaları, fularları, pipoları, bastonları, ellerindeki kadehleri, entel, dantel kıyafetleri bunların sembolleri olmuştur. En büyük özellikleri dini değerlerin her türlüsünden rahatız olurlar. Bunların yaşadığı semtlere Ramazan ayı girmez, giremez. Kazanım addettikleri ne varsa bunların hepsi onların putudur ve asla putlarına dokundurmazlar. En ufak bir dokunuşa çığlık atarak, feryat ederek tepki gösterirler.
Bizim bunlarla işimiz olmaz, olmamalı, bunların söyledikleri kendilerini bağlar. Bunların düşüncelerine kendileri bile değer vermez de verir gibi yaparak kamuoyu oluşturmaya çalışırlar; fakat hamdolsun milletimiz tınlamaz bile. Hafta içinde yayınladıkları bildiri ile gündeme gelmeye çalıştılar. Bildirileri milletimiz tarafından yüzlerini paçavra gibi atıldı. Tescili ise 7 Haziran’a kaldı. Milletimiz onlardan daha basiretlidir ve münevverdir. Bu memlekette 1950’den beri münevverler, aydınlara galebe çalmasını bilmiştir. Allah’ın izniyle yine bilecektir. Kendilerini entel, dantel ve aydın görenler yine teselliyi Nişantaşı, Tunalı Hilmi, Karşıyaka meyhanelerinde ve bunlar gibi yerlerde arayacaklardır: “Nerde o eski günler, nerde o eski seçimler, sabahın dokuzunda illerden seçim sonuçlarını isterdik de valiler erken gönderme yarışına girişirlerdi. Hey gidi günler hey!” hayıflanmalarının ardından “garsooon…” nidaları yankılanacaktır.
Kendilerini aydın diye nitelendiren insanları, millete ait hangi bir yerde gördük mü? Bunlar hangi şehidin cenazesinde, hangi gazinin düğününde, hangi acıda, hangi kederde, hangi depremde, hangi felakette milletimizin yanında yer aldı? Teröre karşı bir bildiri yayınladılar mı? Yasin Böri Kurban Bayramı’nda et dağıtırken dördüncü kattan aşağı atılarak, başı taşla ezilerek öldürülürken, aynı günlerde 50’ye yakın insanımız katledilirken bunlar neredeydi acaba? Dünyanın dört bir yanında Müslümanlar zulme maruz bırakılırken, Doğu Türkistan’da kardeşlerimiz Çinliler tarafından katledilirken, insanlar özgürlüğe kaçış uğruna denizlerde felaketle yüz yüze bırakılırken, Ramazan ayı boyunca Gazze bombalanırken bu aydınlar neredeydi? Bir açıklama yaptılar mı? Her hangi bir bildiri yayınladılar mı? Bu milletin her türlü değerinin karşısında olmayı görev bilmiş olan bu karanlığın sembolü olan aydınlara ders verme vakti geliyor ve gerekeni yapacağız inşallah.
Biz yine gül yüzlü güzel münevverlerimizle, münevverlerimize değer veren, gönül veren insanımızla hem hal olmaya devam edeceğiz. Bizi biz anlarız, bize ayar vermeye kalkanlara ayar çekmeye devam ederiz. Biz bunu hep yapıyoruz, yine yapacağız.
MÜSLÜMAN YAZARLAR !!!
Bu coğrafyanın Müslüman kalemşorlarına, akademisyenlerine, hangi kanaatin önderiyseler kanaat önderlerine, koltuğu-masası ve karşısında dinleyicisi olan hocalarına adam beğendiremedik. Adam beğendiremeyince zamanın kıymetini de beğendiremedik. Bu tipler ve ağababaları Fatih’i beğenmediler, Yavuz’u beğenmediler, IV. Murat’ı beğenmediler, II. Mahmut’u beğenmediler, II. Abdülhamit’i beğenmediler, Adnan Menderes’i beğenmediler, Özal’ı beğenmediler, “Siyaseti önemsemeyen Müslümanları, Müslümanları önemsemeyen siyasetçiler yönetir.” diyen Erbakan hocamızı beğenmediler, Erdoğan’ı ise hazmedemediler. Bu isimlerin Allah’ın izniyle bu milletin inancı için bedelini canlarıyla ödeyerek elde ettikleri tüm kazanımlar elinize, yüzünüze, dizinize dursun. Siyasilerin elde ettiği kazanımlar sayesinde bulunduğunuz dar ortamlarda dahi karınızla, kardeşinizle bile konuşamadıklarınızı salonlarda, ekranlarda, meydanlarda konuşur oldunuz. Kıymet mi bildiniz?
Yıllar yılı bunlara dedik ki bu zamanların kıymetini bilin, kurulduğunuz yerden mevcut iktidara giydirmek işin kolayına kaçmaktır. Bu aleni eleştiriler iyilik getirmez deyip durduk. Direk muhataba ulaşın, bizzat kendiniz derdinizi iletin dedik. Derdinizin din-iman olduğunu söylediniz, durdunuz. Sizin din- iman derdiniz meydanlarda Erdoğan’a, Davutoğlu’na mektup ulaştıran yaşlı ana ve babanın derdi kadar da dert değil miydi? Şimdilerde atıp tutun bakalım…
Bir kardeşlik edebiyatı tutturup gittiniz. Herhalde önemlidir, küçümsemiyoruz ki. Fakat hangi kardeşlik? Kardeşliği zihinlerimize kazıyanlar, bulunduğunuz yerlerde sizler kardeşler oldunuz mu ki bize kardeşlik ayarı çekiyorsunuz? Önce bulunduğunuz, oturduğunuz, geçmişte bir şeyleri birlikte yaşadığınız, paylaştığınız insanlarla kardeş olmayı ve kardeş kalmayı becerin de ondan sonra bize kardeşlik ayarı çekin. Hemen bize cevap verebilirsiniz, kendinize bakın da diyebilirsiniz. Unutmayın becerebildiklerimizi de beceremediklerimizi de sizden öğrendik, bunu da böyle bilesiniz.
Ne oldu yüz binlerle, milyonlarla yaptığınız kutlu doğum mitingleri? Çektiğiniz kardeşlik ayarlarının nereye vardığını da gördük. Ben böyle söyleyince yine kızacaksınız, olsun, varın kızın. Sizler Medine hayalleri kurmaya devam ederken Mekke’yi daha çoook ararsınız çok. Mekke’de duruşu olmayanların Medine’ye ne katkısı olmuş ki?
Ekranlarda, kürsülerde esip gürleyenler, mikrofonu ve kürsüyü titretenler sizler, dün neredeydiniz, 28 Şubat’ta, 27 Nisan E- Muhtırasında neredeydiniz? Ekranlarda Müslümanlara her Allah’ın günü hakaretler yağdırılırken, her türlü değerimizle alay edilirken siz neredeydiniz? Bugün salladığınız ve savurduğunuz bilgileri ve düşünceleri o günlerde aklınızdan geçirmekten bile korkuyordunuz. Hızlı akademisyenler, hızlı tarihçiler o zor ve kor günlerde okuldaki odanızla evinizin arasında zikzak çizmiyor muydunuz? Pusuda yatmış gibi acaba ne olacak diye kendinize televizyonunuzla yeni bir dünya kurmadınız mı? Ben bugün söylediklerimi o günde söylüyordum yalanlarına da sığınmayınız. Yalan demişken bir şeyi de hatırlatayım. Gariban ve zavallı Anadolu insanı sizi çok büyük adam zannediyordu; zira biz de öyle zannediyorduk. Ama tanıdıkça, yalanlarınızı gördükçe, tespit ettikçe yalanın sahiplerinin de yalan olduğunu gördük. Aslında siz de bir vitrinmişsiniz. Herkesin yanıldığı cemaat konusunda bizi yanıltmayan Allah’a ham ederken, sizler konusunda yanıldığımız için tövbe ediyoruz. Nereye geldiyseniz, ne elde ettiyseniz siyaset sayesinde ettiniz; fakat kıymetini bilmediniz ve bozuk para gibi harcadınız. Türkiye’mizin bugün İslami değerler adına elde ettiği kazanımlarda hiçbir emeğiniz yoktur. Yalandan kendinize pay çıkartmayın. Geçmiş müktesebattan her şeyi öğrendiniz, kedinizi maddi ve manevi her şekilde büyüttünüz de bir tek cesaretinizi büyütemediniz. Sizin durumunuzu iki güzel insanın tespiti çok iyi açıklıyor. O güzel insanlara selam olsun.
“Zor günlerde karılarının yanında onların hemcinsleri gibi korkakça yorgan altına saklananlar şimdi Müslümanlara gelince erkek kesilmeleri de adamlığın “e” sine sığmaz.
Güneşin doğuşunu haber veren horoz olmak varken güneş doğduktan sonra cik cik öten serçe olmayı tercih etmek adamlığın “e” sine sığmaz.”
.
SAYIN BAŞBAKANIM!BUNLARI NOT ETTİNİZ Mİ?
Sayın Başbakan seçimin ertesi günü başladığı değerlendirme toplantılarına devam ediyor. Umarız ki bundan sonrası için gerekli tedbirler alınır. Muhatapları ise eksik yönleri genelde hükümetin uygulamalarıyla alakalı olarak söyleyecektir ki bunlar bizimde gördüğümüz eksikliklerdir. Fakat bunların dışında söylenmesi ve Sayın Başbakan’ın not olması gereken tespitler var. Bunların bir kısmını paylaşmak istiyorum.
Son bir tespitle bitirelim. Partinizin kurulduğunda kuruluşunda yer alan, üye olan, delege olan ve yönetim kademelerinde her kimse varsa ilgililer bu isimlere ulaşsın. Çünkü bu insanların büyük bir kısmı öyle veya öyle bir şekilde partiden uzaklaştılar veya uzaklaştırıldılar. Bu insanlar aransın, görüşülüp konuşulsun, gönülleri alınsın, hareketin içine dâhil edilsinler. Yola çıktıklarınızı yolda bulduklarınıza değişmemeyi öğrenin ve öğretin.
Bunlar da âcizane bizim tespitlerimizdir. Sözlerimi Ebu Müslim Horasani ve Necip Fazıl’ın sözleriyle bitirelim:
Ebu Müslim Horasani der ki:
“Onlar, zarar vermeyeceklerinden emin oldukları için dostlarını kendilerinden uzak tuttular. Kendilerine bağlamak ve kazanmak için de düşmanlarını yaklaştırdılar. Yaklaştırılan düşman dost olmadı. Ama uzaklaştırılan dost düşman oldu. Herkes düşman safında birleşince yıkılmaları da mukadder oldu.”
Necip Fazıl der ki:
“Yola çıktıklarını, yolda bulduklarına değişirsen, hem yolunu kaybedersin, hem dostunu.”
Ömer Naci YILMAZ
.
SAYIN ABDULLAH GÜL KARDEŞİM!
Bu cümleyi hatırlıyorsunuz değil mi? Bil umum kâfirin, münafığın, fasıkın, omuzu kalabalığın, apoletli sivillerin, oldurmayın diye arya söyler gibi bağıran adamların, Çankaya yokuşuna yatacağız, oraya çıkartmayacağız diyenlerin saldırdığı Sayın Erdoğan pekâlâ kendisi cumhurbaşkanı olabilecekken mecliste, grup kürsüsünde “Adayımız, bu hareketi birlikte kurduğumuz Sayın Abdullah Gül kardeşimdir.” diyerek cumhurbaşkanlığı adaylığınızı ilan etmişti. O günden sonra kendisine yönelik yapılan saldırılar, taarruzlar, hakaretler cumhuriyet tarihinde kime yapılmıştı? Osmanlı Devleti’nde Abdülhamit’in, Cumhuriyet döneminde Erdoğan’ın maruz kaldıklarının aynısına maruz kalan bir Allah’ın kulu var mı? Türk devlet tarihinde bu kadirşinaslığın kaç tane örneğinden bahsedilebilir. Hatırımıza gelenler; Çağrı Bey’in Tuğrul Bey, Süleyman Paşa’nın Orhan Gazi lehine feragat etmesi.
2007 yılının cumhurbaşkanlığı seçim sürecini en iyi hatırlayacakların başında siz gelmektesiniz. Meclise ve milletvekillerine yönelik tehditleri hatırlayın. Korkudan bırakın meclise girmeyi Ankara’da evinden çıkamayan milletvekillerini hatırlayın. Bütün bunlara rağmen bil umum azgın çeteye rağmen Sayın Erdoğan’ın sizin için verdiği mücadeleyi bir hatırlayın. Hükümet olmanıza rağmen, bürokratik iktidar onlardaydı ve Erdoğan onlarla da mücadele ediyordu. Erdoğan’ın şahsında sizin seçilmeniz için mücadele eden insanları bir hatırlayın. Karşınızda, karşımızda yer alanları da bir hatırlayın. Cumhuriyet mitingleri adı altında yapılan taarruzları da bir hatırlayın. Siz belki yukardaydınız ve aşağılarda neler döndüğünü bilmiyordunuz. Müslümanların her türlü faaliyetleri sıkı bir kontrol altındaydı ve kutlu doğum programlarının afişleri dahi toplatılıyordu. Bütün hainliklere ve 367 hukuk garabetine rağmen seçildiniz ve ortalık durulur gibi oldu. Su uyur, düşman uyumaz misali onların kuyruk acısı zaten uyumalarına ve unutmalarına imkân vermiyordu. Ve onlar vazgeçmemişlerdi. Oların vazgeçmediğini 7 Haziran 2015 seçimlerinde gördük.
Peki, siz 10 Ağustos 2014’ten sonra ne yaptınız? Sizin için mücadele edenlerin verdiği mücadelenin ve gayretin yüz de birini gösterebildiniz mi? Ne adına sessiz ve tarafsız kaldınız? Ya da sessiz ve tarafsız kaldınız mı, kalabildiniz mi?
Sayın Abdullah Gül kardeşim!
Siz açıklamaya yapınca bizden çok onlar seviniyor. Siz konuşuyorsunuz, Geziciler seviniyor.
Siz konuşuyorsunuz, Taksim Platformu seviniyor.
Siz konuşuyorsunuz, CHP’liler seviniyor.
Siz konuşunca MHP’liler seviniyor ve adınızı anarak Erdoğan’a sövüyor.
Siz konuşuyorsunuz, Paralel Çeteci’ler seviniyor.
Siz konuşuyorsunuz, HDP’liler seviniyor.
Siz konuşunca, İslam düşmanlarının gazeteleri boy boy resimlerinizi basıyor.
Siz konuşmayınca, danışmanlarınız sazı ellerine alıyor. Onlar konuşunca bil umum İslam düşmanları seviniyor, zamanın fitnecileri seviniyor. Basın danışmanınız konuşunca, yazınca küffarın gazetelerinde çarşaf çarşaf yer buluyor, söyledikleri manşete çekiliyor.
Sayın Abdullah Gül kardeşim!
10 Ağustos 2014’ten beri bizim dışımızda herkesi sevindirdiniz, herkesi heyecanlandırdınız. Ve bu sevinci sadece bizden esirgediniz. Bizi sevindirmeyenler için Allah sizi sevindirsin diye dua edeceğimizi mi zannediyorsunuz. Hamdolsun hoşgörü budalalarından değiliz.
Sevindirmediğiniz yığınların sizi sevindirmesini beklemeyin. Bize sırtını dönenlere yüzümüzü dönmeyeceğiz vesselam.
SÜLEYMAN DEMİREL’İN SON RÖPORTAJI
Süleyman Demirel’in vefatının ardından birçok gazeteci yaptığı röportajı “Son Röportajı” başlığında yayınlayacaktır. Son röportajlardan birini de ben yaptım. “Ezandan Darağacına” isimli kitap çalışmamız için aşağıdaki röportajı yapmıştık.
Sayın Cumhurbaşkanım, 1950 öncesi tek parti yönetimi vardı. Tek parti yönetiminin hangi uygulamaları sosyopolitik şartlar içerisinde Demokrat Parti’nin doğmasına yol açtı. Demokrat Parti nasıl bir ortamda doğdu? Demokrat Parti’nin Kurucuları CHP’nin içinde görevli insanlardı. Demokrat Parti halkın beklentilerini nasıl okudu? Demokrat Parti nasıl doğdu efendim?
Evet, tabi bunun değişik açılardan değişik şekillerde izahı yapılabilecektir. Bu izahlardan hepsi doğru olmayabilir. Bir kısmı doğru olabilir. Bir kısmı tarihin süzgecinden geçecektir netice itibarıyla. Herkes fikrini söylediği takdirde ben de fikrimi söylemek durumundayım sorduğunuz soru karşısında. Bir defa Demokrat Parti’nin birinci avantajı 27 yıllık dönemin ardından 23’ten beri tek partinin ardından, bir dönemin sonunda Türkiye’de ilk yapılan bir seçimin içinden çıkmış olmasındandır. Türkiye halkı, savaş yıllarında büyük sıkıntılar çekmiş ve tek parti idaresinden şikâyetler var. Bunalmış hani, ülkenin yönetiminden şikâyetçi. Bu şikâyetleri bir ümide çevirmişler. Demokrat Parti o ümidi temsil etmiştir. Yani sıkıntılı bir dönemden sonra bir ümidi temsil etme. Demokrat Parti’nin öyle şansı olmuştur. Demokrat Parti’nin daha öncesi olmadığı için gelecek için vaat ettikleri şeyleri ne ölçüde yerine getirip getirmeyeceğini ölçmek mümkün değil; ama halk, herhalde bunlar mevcutlardan daha iyidir; çünkü mevcuttan daha kötüsü olmaz noktasına gelmiştir. Yani ayakkabı sıkmıştır. Bu ayakkabıyı değiştirme durumundaydı. Böyle bir konjonktürden demokrat parti yararlanmıştır. Bu konjonktürden yani halkın böyle sıkılmasına sebep nedir? Şunu söyleyelim: Türkiye Cumhuriyeti büyük bir transformasyondur. Tabiî ki bu transformasyon kolay bir transformasyon değildir. Bu ortaçağ toplumundan bir yeniçağ toplumuna geçilecektir. Çok şey değişti de zaten. Bu değişmelerin bir kısmı belki halkın gönül rızasıyla olmadı. Devrimle oldu, yani bırakalım zaman içerisinde bunların doğruluğu anlaşılır. Ona göre halk bunların hepsini alır, gerekeni yapar diye evrim olmadı. Vakti yoktu çünkü Türkiye Cumhuriyeti’ni kuranların. Çabuk yapılması lazımdı bu işlerin. Dünyanın her tarafında devrim kırıcıdır. Gerisinde şu veya bu şekilde bir takım acılar bırakır. Devrimi herkesin anlaması, hazmetmesi, onu doğru değerlendirmesi kolay değildir. Nitekim bu gün dahi bu devrimler kolay değil, halen daha kolay hazmedilmediğinin tartışmalarını görüyoruz. Tek umut görüyor Türkiye. Bir müslüman topluma, bu şartlarda siz bir laik devlet giydiriyorsunuz. Bu çok başka bir şey. Esasen dünyada 55 tane ahalisi müslüman olan devlet var bugün. Bunlar içerisinde bizim gibi hür demokrasiyle yönetilen bir devlet yok.
Bizim halkımız ufku geniş, en iyi inşa ve geri kalmışlıktan kurtulmayı anlayabildi. İyi şartlarda anlayabildi; ama anlayamadığı yerlerde var. Sonra devrim her şeyi doğru düşünse bile, doğru icra edemeyebilir. Türlü icraat hataları olmuştur. Evet, jandarma uygulamalarından tutun da, tahsildar uygulamalarına kadar; yol parasından tutun da, hayvan vergisi uygulamalarına kadar türlü şeyler olmuştur. Halkın % 85’i köylüdür. 1950’de böyle bir Türkiye’de ızdıraplar var, hizmetsiz bir Türkiye henüz. Köylü milletin efendisidir. Köylü için türlü şeyler düşünmüşüz, yapmaya çalışmışız; ama henüz genç cumhuriyetin gücü köye tümüyle girmeye yetmemiş. Ülkenin birçok köyünde yol yok, okul yok, su yok… halk yoksul. Bütün bu şartlar altında siyaseten sizin önünüzde bir büyük pasta duruyor doğrusu. Kesebildiğin kadar kes.
Güzel bir tespit efendim. Peki.
Bildiğim bir şeyi daha söyleyeyim.
Buyurun efendim.
1939’dan 1950’ye kadar Türkiye’de ekonomik büyüme eksidir. Türkiye büyümemiş, daralmıştır. Ve ekonomik büyümenin eksi olduğu yerlerde hükümetleri ayakta tutmak mümkün değildir. Bunu da kitabınıza kaydedin.
Ek olarak efendim, kaydedeceğim. 1946 seçimlerine Demokrat Parti de var. 7 Ocak 1946’da kuruluyor ve seçime giriyor. O gün CHP karşısında olmak, iktidara muhalefet etmek, nelerle karşı karşıya olmayı göze almak anlamına gelirdi. Hiç alışık olmadığı ikinci parti olayını yaşıyor ülke. Bu büyük bir risk değil miydi?
Evet, tabi. Aslında dünya konjonktürü değişmiştir. Türkiye’de keyfiliğin, zulmün ve işkencenin halk kitlelerine kanunsuzluk uygulamasının mümkün olmadığı bir dönem gelmiştir. Bütün bunlara rağmen yine öyle bir hareketin karşısına çıkabilmek cesaret işiyle olur. Cesaret işidir; çünkü eğer o seçimi kazanamazsa karşı çıkanlar epey zarar görürlerdi. Bu ihtimal vardı daha doğrusu. Mutlaka görürlerdi demek istemiyorum; ama o ihtimal her zaman vardır. Ama onu göze almıştı Menderes.
Bu manada Menderes’in cesaretinden bahsetmemiz gerekecek; çünkü en genç o idi herhalde ayrılanların içinde.
Menderes’in cesaretini tespit için Serbest Fırka’dan bahsetmek, almak lazım.
Buyurun efendim.
Serbest Fırka’nın kuruluşuna katılmıştır. Yani o günde o cesareti göstermiş. Menderes müthiş bir adam, köylünün sorunlarını iyi biliyor ve çok hassas bir adam. Bu sorunlar karşısında görev yapmak icap ettiğini biliyor. Bir de ne olursa olsun ‘efe’ bir adam.
Eyvallah. Bu 1950 seçimlerinde çok büyük bir farkla demokrat parti büyük bir zafer kazandı. Dünya konjonktürü bunda etkili oldu. Türkiye’nin içinde bulunduğu ekonomik şartları da buna katabiliriz; ama vatandaşın, halk kitlelerinin pek de tanımadığı bir Menderes’i birden bire böyle parlatması CHP iktidarının halkın değerlerine karşı bir takım yanlış tutumlarının da bunda etkisi var mıdır efendim?
Yalnız şöyle bakın. Baraj kapakları kapalı, açıyorsunuz gürül gürül su akacak. Yani 50’li, 51’li,52’li,53’lü,54’lü yıllar Türkiye’de ne yaparsan doğru, ne yaparsan makbule geçiyor. Susamış bir halk, bugün olmazsa yarın olacağına inanmış, ümitli bir halk. Rahmetli Menderes o ümidin temsilcisi olmaya devam ediyor ve uçuyor. Nereden nereye, % 56 oy alıyor.
Aklıma getirdiniz. Fethi Bey’in İzmir Mitingi hazırlıkları sırasında CHP’nin tahrikleri sonucunda bir köylünün çocuğu açılan bir ateş sonucunda vuruluyor. İnsanlar kahvelerde, parklarda yatıyor, bir sonraki günkü miting için. Fethi bey bir otel lobisinde oturuyor. Köylü, çocuğu kucağına almış. Fethi bey’in masasına yatırmış ve ‘kurtar bizi bunlardan’ demiş. Bir dönem biz de sizin için ‘baba kurtar bizi bunlardan’ demiş, bağırmıştık. Demek ki millet ne olursa olsun hani dediniz ya ne koysan gidiyor. Millet tamamen bıkmış CHP’den, öyle anlaşılıyor. 1946 seçimlerinde sandık oyunları oldu. Zati sungur türkiye’de illüzyonistliğin kurucusu kabul edilir. O derdi ki ”46 seçimlerinde öyle oyunlar oynandı ki, ben bile beceremem o oyunları.”
Evet öyle olmuştur gerçekten.
Yine ben sizden dinlediğimiz bir şeyi paylaşmak isterim. 46 seçimlerinde öyle oyunlar oynandı ki demiştiniz, 46’da CHP’ye Siirt’te çıkan oyların sayısı Siirt’in 1965 nüfusundan fazladır.
Evet, doğru ben söylemiştim. Bunu birçok kere ben söyledim.
Demek ki millet yemiyor artık.
Hayır! Orada hiç kimse tutamazdı işi. Hem Türkiye şartları, hem dünya konjonktürü öyle olacaktı. Az bir şey söyleyeyim, bu seçimlerin tabi, bu seçimlere çıkan Demokrat Parti heyetinin başında rahmetli Celal Bayar’ın bulunması büyük avantajdı. Bayar Atatürk’ün Başbakanı’dır. İstiklal Harbi’nin galip hocasıdır. İstiklal Harbi’nde Atatürk’ün en yakınlarındandır. Celal Bayar’ı halk tanıyor. Celal Bayar vatanperver bir adamdır. Halk onun ülkeyi maceraya sürüklemeyeceğini bilir. Celal Bayar’ın prestiji ve sağduyusu bu göreve çok müsaittir. Çok tecrübelidir, çok akıllıdır bu iş için, bu geçiş dönemi için. Çok büyük de hizmet etmiştir. Gerçi sonu iyi bağlanamadı. Ama vatanperver bir adamdır. Sonunun eza ve cefasına da millet sağ olsun, vatan sağ olsun diyerek katlandı. Darağacına kadar gitti o yaşında.
Sayın Cumhurbaşkanım, 50’den sonra yeni bir dönem, yeni bir sayfa açıldı Türkiye’de. CHP bu yeni dönemi içine sindirebildi mi? Demokrasiyi kabullenebildi mi? Yoksa bunun değişik tezahürleri oldu mu muhalefete düşünce?
Şimdi şudur mesele. Tek partiden çok partiye geçildiği zaman devlet partisi olarak kalmışsa tek parti, devlet partisi rolünü o üstleniyor. Seçim kaybetmiş devlet partisi seçim kazanana rahat vermiyor. Demokrat Parti iktidarı karşısında CHP ne kendisine ne de iktidara rahat vermemiştir. Esasen iktidar nasıl olur, muhalefet bunun karşısında nasıl yapılır bunu da bilen yoktu. Türkiye öğreniyordu. Öğrenme çağı çok pahalıya mal oluştur, Türkiye’ye. Netice ihtilâle varmıştır
Sert bir mücadele geçmiş, onu anlıyoruz. Sayın Cumhurbaşkanım Menderes’in teveccüh görmesinde, halkın Celal Bayar’a olan güveninin de etkisinin olduğunu söylediniz. Yani bunun da semeresini demokrat parti gördü. Halk kitlelerinin böyle fevc fevc Demokrat Parti’ye akın etmesinde önceki dönem uygulamalarının halkın değerlerine, inançlarına yönelik baskılarının bunda etkisi oldu mu? Ezanın yasaklanması hadisesi var, Kur’an’ın yasaklanması var.
Evet, onların tek parti idaresinin uygulamalarından kalan devrimlerin köşeliliğinden gelen incinmeler olarak söyledim. Hepsi de olmuştur.
Halk da bunu bu şekilde yansıtmıştır.
Evet, evet.
Celal Bayar’ı halk Atatürk’ün yanında da tanıyordu. Demokrat partiyle birlikte de halkın karşısına çıktığında halk ona teveccüh göstermede bir sıkıntı yaşamadı. Aynen demokratlar gibi CHP’den geldi.
Hepsi CHP’den geldi. Başka parti yoktu ki zaten. Kimsenin kimseyi itham etmesi mümkün değildi.
Aksi bir faturayı ona çıkarmadı. Yani CHP’nin birtakım uygulamalarıyla alakalı ‘sende ordaydın, sen de buna sebep oldun” gibi bir fatura çıkarmadı.
Çıkarmadı.
Kabulünden öyle anlıyoruz.
Öyle tartışmalar olmuştur; ama genelde büyük bir fatura çıkarmamıştır. Yani eleştirildiği zaman siz de o işin içindeydiniz, siz de o işin sorumluları arasındaydınız. Yalnız Celal Bayar’ın çok mertçe bir beyanı vardır. 46’da Demokrat Parti kurulduğu zaman dediği şey şudur. “buraya kadar olan tek parti icraatından hepimiz sorumluyuz.
Bu bir itiraftır.
Hepimiz sorumluyuz; çünkü zaten tek parti, başka parti olmadığına göre hepimiz o partinin üyesiyiz. Şimdi bu noktadan itibaren geçmiş partinin icraatından sadece bir parti sorumlu tutulamayacak, hepimiz sorumlu tutulacağız. Ama geçmiş partinin iyiliklerini de taksimde de tek parti olmayacak. Ama halk partisi olmayacak. Ama halk partisi hem iyilikleri üstüne aldı, hem kötülükler üstünde kaldı.
Kendisini de bundan arındıramadı.
Evet.
Arındıramadığı için Demokrat Parti 10 yıllık süreçte üç sefer seçim kazandı.
Pek öyle değil yani. Biraz evvel anlattım ortamı. Yani sadece o değil; o, unsurlardan birisiydi. Ama ortam. Açmış kapakları, ümit dağıtıyor, okul dağıtıyor, su dağıtıyor, imkân dağıtıyor. Üç bin traktör olan Türkiye’ye 54 bin traktör gelmiş. Fabrika kurmaya çalışıyor, barajlar yapmaya çalışıyor, yollar yapıyor. Bir şantiyeye çevirmiş Türkiye’yi. Evet, evet.
Yıllardır bir özlem var bu tür şeylere…
Evet.
Ezilmişlikten kurtulmak.
Evet, hayal edilemeyen şeyler yapılıyor.
Sizin çarıktan kurtaracağım bu milleti iddianız gibi. Sayın Cumhurbaşkanım, Menderes bu ülkede neyi başardı diye bir sıralama yapmaya kalksak neler söyleyebiliriz.
Menderes’in başarılarını saymak, dökmek mümkün değildir. Bu ülkede demokrasi uğruna, bu ülkede insan hakları uğruna, bu ülkede eğitim uğruna, bu ülkede yoksulluğu ortadan kaldırma uğruna, bu ülkede imar ve inşa uğruna, bu ülkenin itibarı uğruna, bu ülkede cumhuriyet uğruna, çağdaşlık uğruna ve bu ülkenin dünya devleti olması için güçlenmesi, kudret sahibi olması uğruna hayatını vermiştir.
İktidarda kalması uzun süre, on yıl. Belki seçime gidilebilseydi bu seçimden de galip çıkacaktı. İktidarda uzun süre kalmasının sırrının bu olduğunu söyleyebilir miyiz?
Evet. Siyasette kalp akçe geçmez. Eğer kişide bir şey yoksa cevher yoksa halk, kolay kolay ona sahip çıkmaz. Halk sahip çıkıyorsa bu iş bitmiştir. Halkın beğendiği iktidar olur.
Bu, o günde geçerliydi, bu günde.
Her zaman geçerlidir.
Siyasette geçer akçe budur.
Siyasette geçer akçe dirayettir, hizmettir, başarıdır.
Sırrı bu diyorsunuz.
Evet.
Peki, Sayın Cumhurbaşkanım Demokrat Parti neleri başaramadı ki ülke darbe sürecine girdi. Ya da darbeye giden süreçte darbe için nasıl bir psikolojik hazırlıklar yapıldı?
Demokrat Parti millet iradesinin hâkim olduğu, yani hür basının, hür seçimle gelmiş parlamentonun güvenoyuna dayanan hükümet, çok partili hayatın getirdiği kurumlarla birlikte, bu kurumlar daha çok devletin hizmetinde bulunan kurumlardı. Askerdir, yargıdır, yönetimdir, idaredir. Yani daha çok ülkenin koşan diyebileceğimiz kurumlarıdır. Bunların teşkil ettiği kurumlar vardır. Ahengini tam sağlayamadı. Ve esasen böyle tek partiden halk idaresine geçilen ülkelerde bu tek partinin, yani halkın iradesi yadırganır. Çünkü daha önce idare ediliyordu işte. Kurumlar götürüyorlardı. Bu nereden çıktı halk. Halk denen unsur nereden çıktı? Nitekim yassı adada oranın hâkimi milletvekillerinden birine “cahil halk çoğunluğunun temsilcisi diye hitap etti. Yani devletin halka bakışı; cahil insanların oyu ile bizim oyumuz aynı mı olacak şimdi? Demokrat Parti’nin yıktığı en önemli hususlardan biri budur.
Sayın Cumhurbaşkanım, bu mantık bu günde devam ediyor mu?
Bu mantık her yerde devam eder. Sadece Türkiye’de değil. Bu derece derecedir. Öyle yerler vardır ki yani ehemmiyetsiz hale gelmiştir. Öyle yerler vardır ki halen önemlidir. Türkiye’de halen önemlidir bu mantık. Ama biz bunu yıktık. Demokrat Parti yıktı. Aslında biz yıktık. Ve onun için sandıksal demokrasi diye bizi tekazeye aldılar. Nerden çıktın diye bana sordular. Ben sandıktan dedim. Sandığı savunan benim Türkiye’de. Demokrasiyi aldığımız yerden götürdük. Ve daha doğrusu tek partiden çok partiye geçişte halkın iradesini temsil eden temsilciler, onların meydana getirdiği yönetim ve devletin mevcut kurumları tam bir uzlaşma içinde olamadı. Ve sanki Türkiye uçurumun kenarına geldi. Devlet çöküyormuş gibi bir manzara yapıldı.
Sayın Cumhurbaşkanım, bu manada sizler de sıkıntılar çektiniz, başbakanlığınız döneminde.
Çektim.
O kurumlar size de rezerv koydular.
Doğru. Doğru; ama netice itibariyle ben cumhurbaşkanı olarak görevimi tamamladım. Ve ben geldiğim her yere seçimle geldim. Bu bir mücadeledir. Yani o kurumlar da öğrenecektir, birtakım şeyleri
Türkiye’de biraz uzun zaman alıyor galiba
Hayır, zaten 50 sene, 60 sene çok parti için uzun zaman değildir. Daha Türkiye’nin 40 seneye ihtiyacı var
Bunlara alışabilmeleri için.
Evet, evet.
Bu demokrasiyi sindirebilmeleri için.
Evet, evet.
O zaman sizin çektiğiniz birtakım sıkıntıların bugün de çekileceği…
Onların hepsi Türkiye’nin tecrübe hanesine kaydedilmiştir. Rahmetli Adnan Bey’in hayatı, çektiği sıkıntılar… bedelini hayatıyla ödedi. Bizim çektiğimiz sıkıntıların hepsi, bizden sonra gelecek neslin çekeceği sıkıntılar, bir gün gelecek daha iyi demokrasinin bedelidir
Eğer iyi bir şeyler yapılacaksa, bunlar yapıldığı için başarılacaktır.
Evet, evet. Bunlar yapıldığı için de iyi şeyler yapılacak. Öyle diyelim daha iyi olur.
Bunlar yapılmış olmasaydı bugün biz çok daha gerilerdeydik.
Evet, evet.
Birçok şeyi belki de konuşamayacaktık, birçok şeyi konuşuyoruz. O manada gelinen süreç içerisinde Demokrat Parti’nin açtığı yol, sizin devam etmeniz, bugün gelinen doğru…
Tamamlar.
Ve devam edecek bu süreç.
Evet, evet.
Sayın Cumhurbaşkanım, o gün, 1960’larda öğrenci olayları, rektörlerin sahaya inmesi vs. Bir de şöyle arkasına baktığında binleri, yüz binleri arkasında gören bir Menderes. Rahmetli ihtilâle, darbeye hiç ihtimal verir miydi?
Çok sanmıyorum. Ben kendisini, 18 Mayıs 1960’da, darbeden 9 gün evvel Salihli’de Demirköprü Barajı’nda gördüm. Demirköprü Barajı’nı inşa etmiştik. Onun açılışına davet ettik, geldi. Salihli’den itibaren beni, rahmetli Tevfik İleri’yi otomobiline aldı. Baraja gittik, çok güzel bir gündü. Bana baraj konuşması yaptırdı. Barajda çok güzel bir halk vardı. Barajdan aşağıya indik, orda regülatör yapılacaktı, onun temelini attık. Çok memnun, mutlu, mesut idi. Hissiyatını bilemem tabi
Fakat siz onda öyle bir kaygı hissetmediniz.
Edemezdik. Ben de etmedim. Kafamızda öyle bir şey yoktu zaten. Ben ihtimal vermiyordum.
DSİ Genel Müdürüydünüz, her şeyin içindesiniz; ama siz öyle bir ihtimal vermiyorsunuz.
Vermiyordum; çünkü yani devletin işleri görülüyor, hizmetler yapılıyor. Memlekette zulüm yok, şu yok, bu yok.
Kurumlar istediklerini alıyor
Her şey oluyor. Gül gibi memleket. Niye böyle olsun
Peki, sayın cumhurbaşkanım darbenin ayak sesleri anlamında sizin müşahede ettiğiniz olaylar nelerdir?
Ben sana söyleyeyim. Harbiye yürüyüşü. Harbiye yürüyüşü benim nevrimi döndürdü. Harp okulu yürüdü. Bu hiç iyi bir şey değildi. Sonra Kızılay Meydanı zapt edilemez hale geldi. Kızılay Meydanı’na Adnan Bey’in çıkıp da protesto yemiş olması devlet otoritesinin sıfırlandığı noktasına gelmiştir. Görüldü ki kazan taşmıştır.
50’ye göre tersine bir akış.
Tamamen öyle. Bu tabi halkın hepsinin buna uyması şart değil. Halk tahrik edildiği zaman yüzde onu kâfidir bu işler için.
Görüntü verebilmek için.
Etkileyebilmek için yüzde onu kâfidir
Bunu da burada başarmışlardır. Görüntülerden öyle anlıyoruz ki eğer Menderes Kızılay’dan kaçırılmamış olsaydı arabasına saldırılacak, farklı şeyler olabilecekti. Sayın Cumhurbaşkanım, bir darbe oldu, yassı ada süreci başladı. Birilerinin gayrimeşru mahkeme dedikleri, birilerinin hukuk dediği Menderes’in idamıyla neticelenen bir son. Hiçbir Başbakan’ın sonu böyle olmamalıydı; hele Menderes gibi bir insanın kesinlikle böyle olmamalıydı. Sayın Cumhurbaşkanım o dönemde hani siz Ankara’da, merkezde, basın-yayın, iletişim, halkın bilgilendirilmesi, bu manada imkânlar daha kısıtlı. Halk nasıl kabullendi, sesi çıkmadı. İnanamadı mı?
Şaşkın, yapacağı bir şey yok. Kendi askeri orta yerde. Halk rehber olmadıkça kendiliğinden bir şey yapamaz. O işleri organize eden adamlar olmadıkça bir şey yapamaz. Reaksiyon organize edilmedikçe halk bir şey yapamaz.
O zaman yani çok da halkı suçlamamak lazım.
Hayır. Bir yerde cam kırılmadı, Adnan Bey asıldı diye halkı suçlarlar; ama halkın kendiliğinden bir şey yapması pek kolay değildir. Zaten bizim toplum da o noktada değildir.
Ama içine akıttı gözyaşlarını.
Ee akıttı ki,
65’i yaşattı.
61’i yaşattı.
Ama 65 bunun patlaması oldu.
Evet.
Tabir biraz ağır olabilir; ama millet Menderes’e yapılanın intikamını 65’te Adalet Partisi’ni iktidara getirerek aldı. Halkta böyle bir algı var. Biz halkın içinde olduğumuz için çok da yanlış olmadığını düşünüyoruz.
Evet, intikam demek doğru değil de, reaksiyon demek belki daha iyi.
Madem öyle, gel böyle.
Evet.
Halk yeri geldiğinde dize getirmesini de bilir.
Evet, o manada kullanılabilir.
Evet, o manada; yoksa kana kan gibi değil, zaten halkın öyle bir şeyi olmadı.
Bizlerde bu istikamette teşvik etmedik, barışı teşvik ettik
Sayın Cumhurbaşkanım, genel gibi olacak; ama bu on yıllık iktidar dönemi, sizin de iktidar olduğunuz dönemler, yüzünüz Ankara’dan ziyade böyle hep arkada, Anadolu’da oldu. İnsanların beklentilerinde oldu. Osmanlı’dan bu yana demokrat parti ve onun misyonuna sahip çıkan siz, halkın hangi özlemlerini giderdiniz, halk sizi başında bulunan birçok insandan farklı yere koydu.
Evet, sanıyorum ki birinci giderdiğimiz özlemi, halkın adam yerine koyulmasıdır. Bir numaralı sorun budur. Yani sen bu ülkenin insanısın, sen bu ülkenin sahibisin, efendisisin, başın göğe değecek kadar dik dur. Bu laflar benim laflarım. Ve devlet senin hizmetinde. Efendi sensin, bey sensin. Her şey senin içindir. Evvela senin hürriyetini ve haysiyetini koruyoruz, haklarını koruyoruz. Bu ülkeyi yönetenleri seçmek senin, onları götürmek de senin. Seçtiğini götürdüler; ama bundan sonra böyle şeyler olmayacak. Oldu gerçi ya. Birinci mesele halkın gururunu ve prestijini okşamaktır. Halk ne kadar fakir olursa olsun gurur ve prestiji birinci varlığıdır. Birinci meselesi budur halkın. Haksızlıklara ve adaletsizliklere maruz kalmayacaksın. Her şey açıktan aleni cereyan edecek, halkın gözü önünde cereyan edecek. Hak arama sonuna kadar açıktır. Devletin kapıları sana ardına kadar açıktır. Devletin hastanesi açıktır, devletin her yeri açıktır. Ülke senindir arkadaş. Budur mesele. Bundan sonra gelen yokluk senin talihin değildir, bunu yeneceğiz. Cahillik senin talihin değildir, bunu da yeneceğiz. Yendik çoğunu, yendik. Senin öğretmen olduğun liseyi de ben yaptım.
Eyvallah, eyvallah.
Ve senin öğretmenlik yaptığın kasabaya elektriği de ben götürdüm, bu seneler içerisinde. Ve şehirde ne varsa, köyde de o olacak diyen benim. Batıda ne varsa benim memleketimde de o olacak. Huzur ve sükûn içerisinde yaşayacaksın arkadaş buyur.
Menderes bu özlemleri başardı, siz bıraktığı yerden devam ettiniz, bu gün de birileri devam ediyor.
Evet, edecektir.
Bunun dönüşü olmaz.
Hayır! Dönüşü olmaz.
Çünkü bu manada milletin istemi, özlemi bitmez ki, hizmetlerde bitsin. Son olarak Sayın Cumhurbaşkanım biz daha önce bir ezan araştırması yaptık, Mustafa Armağan hocamızla. O dönemde yaşananları hatırlayanlarından dinledik. Bu çalışmamız da onun ikincisi olacak, sözlü tarih çalışması. Biz şunu gördük: milletimiz Menderes’i bir ezan şehidi olarak biliyor. Anadolu halkında böyle bir şey var. Yani ona Yassıada’da nispet edilen o ithamlar, iddialar vs. Halkımız onu pek dikkate almıyor. Yani onun asılma gerekçesi olarak görmüyor. Milletin gönlünde Menderes’in farklı bir yeri var. Böyle bir taht kurmuş. Biz çocukluğumuzdan beri kendi evimizden biliriz. Evimizde bir Menderes’in resmi, bir de sizin resminiz olurdu. Böyle bir misyonun takibi anlamında milletin gönlünde taht kuran Menderes ve o süreci milletimiz, gençlerimiz, neslimiz ve gençlerimizin daha iyi tanıması açısından özellikle Menderes ve dönemini, tek partiden çok partili hayata geçişte, demokrasiye geçiş aşamasında Menderes’i hakkıyla tanıtmak anlamında neler yapılabilir Sayın Cumhurbaşkanım?
Çok tartışmalı yıllar geçti. Uzun süreler bunlar konuşulamadı. Biz çok yalnız kaldık. Yani Yassıada kararlarını, icraatlarını savunanlar çoktu Türkiye’de. Ve nihayet Türkiye bir bütün. Bütünü de parçalamadan götürmek lazım.
Çok önemli bir nokta.
Bir şeyi kabul edenlerle-etmeyenlerle bir arada yaşamayı becerecektir Türkiye. Kimseye madem sen bunu kabul etmiyorsun, çık git demek mümkün değil. Bu beraberlik olayı. Birbirini kabul edecek adam. Sen öyle düşün. Ben böyle düşünüyorum. Dövüşmeden hiç. Bu önemli bir hadisedir. Zaman her şeyi halleder. Bugün çok şey değişmiştir, bu gün daha kolaydır. Dün bunlar o kadar kolay değildi, Menderes’in adını anmak, parlamentoda, başka yerde… Bizim sıralarda alkışlar, öbür sıralarda protesto ile karşılaşırsın. Çok şey değişmiştir. Yarın daha iyi olur. Menderes’in adına üniversite kurdum. Aydında Adnan Menderes üniversitesi, adına hava meydanları yapıldı, adı sokaklara verildi. Menderes unutulmaz; ama millete hizmet etmiş insanların başına bela gelmiş olabilir. Kaderlerinde var o. İkincisi, başına bela geliyorsa, o insanlar, haksızlığa uğramışsan unutmaz. Zaman biraz gölgelese de, o üstündeki şeylerden sıyrılmalı. İnsanlar nankör değil, oldu mu?
Sayın Cumhurbaşkanım, çok teşekkür ederim.
Ben teşekkür ederim.
.
AHMET SEVER’ İN KİTABI ve SİYASAL FİTNE
11. Cumhurbaşkanı Sayın Abdullah Gül’ün basın danışmanı Sayın Ahmet Sever’in “Abdullah Gül ile 12 Yıl” adlı kitabı seçim sonrası gündemdeki yerini korumaktadır. Türk siyasetinin geleneği olan bir durumla karşı karşıyayız. Önemli kişilerin görev süreleri sona erdiğinde danışmanlarından birisi onunla ilgili kendince çarpıcı konuları içeren bir kitap yazar ve görevi bitenin gündemde kalmasını bir şekilde sağlamaya çalışırlar. Ve yine bu türden kitaplar zıtlıklar üzerine kurgulanır. O olmasaydı şöyle olacaktı, eğer müdahale etmeseydi böyle olacaktı. Onun müdahalesiyle sıkıntı giderildi. Ben bu sıkıntının giderilmesinde çok aktif bir rol üstlendim. Bir takım gelişmelerde inisiyatif tamamen bana aitti türünden havalanmalar, efelenmeler… Bu türden çalışmalarda yakın tarihimizle ilgili pek de bilmediğimiz konular tek taraflı olarak sipariş ve pazarlama kitaplarında yer alır. Bu kitapların yayınlanma amaçlarının bir algı oluşturma gayreti ve PR olduğunu unutmayalım. Falih Rıfkı Atay’ın “ÇANKAYA” kitabı bunun ilk örneklerindendir.
11. Cumhurbaşkanı Sayın Abdullah Gül’ün basın danışmanı olan Sayın Ahmet Sever’in kitabında da benzer konuları görmek mümkündür. Yazımızın girişinde şöyle bir cümle kullanmıştık. “Ve yine bu türden kitaplar zıtlıklar üzerine kurgulanır.” Sayın Sever’in kitabında bu zıtlığı çok açık bir şekilde görmekteyiz. Kitapta verilmek istenen ana tema açıkça şudur: “Recep Tayyip Erdoğan despot ve diktatör birisidir. Bizimki ise mülayim ve makul birisidir.” Anlattığı olayların varacağı sonuç bu şekilde özetlenebilir. Şimdi bu durumu bizim Karadeniz jargonuyla değerlendirecek olursak evet biz yeri geldiğinde otoriter olan, masaya yumruğunu vurmasını, gerektiğinde kalkmasını bilen bir lideri seviyoruz. Yine bizim tabirle “Fadime Hala” tiplerden hiçbir halt olmaz ve o tipler de sevilmez.
Sayın Ahmet Sever’in kitabının özü ise, Sayın Abdullah Gül daha makul, daha demokrat ve daha yapıcıdır. Sayın Erdoğan ise bunun tam aksidir. Böyle olunca Sayın Gül, Sayın Erdoğan’ı hep frenleyen ve dizginleyen konumdadır. Devlet yönetiminde Sayın Gül’ün yaptığı görevlendirmelerin daha isabetli olduğunu söylerken diğerini ise okuyucuya söyletmeye çalışmaktadır. Öyleyse biz de söyleyelim. Sayın Gül’ün en isabetsiz görevlendirmelerinin başında Sayın Sever’i basın danışması yapması gelmektedir. “Recep Tayyip Erdoğan despot ve diktatör birisidir. Bizimki ise mülayim ve makul birisidir.” Havası oluşturmak siyasal fitneyi harlamaktan başka ne işe yarayacaktır ki? Bir derdi olanın, bir davası olanın en yakınındaki isimlerin de aynı şekilde bir derdi ve davası olmalıdır. Olmalıdır ki yarın konjonktür değiştiğinde seni satmasın, bir kenara atmasın. Bu tiplerin örneklerini çok gördüğümüz için şaşırmayız. Kalpleri aynı his ve heyecanla atmayan bir ismin hangi derdinden, hangi davasından söz edilebilir ki?
Sayın Sever kitabında Cengiz Çandar’dan bir nakil yaparak şöyle der: Erdoğan arasındaki farkı soran bir Amerikalı gazeteciye Çandar’ın “…bir sokakta iki kişi kavga ediyorsa Erdoğan gider o kavgaya karışır; Gül ise kavgayı görünce o sokağa girmez ve yolunu değiştirir” dediğini ve bu yanıtı Sever’in Gül’e aktardığında onun “Hayır ben kavgayı görünce sokak değiştirmem. O sokağa girerim ve kavgayı ayırmaya çalışırım” dediğini nakletmektedir. Sayın Sever bu anektodla şunu demek istiyor: “Sayın Erdoğan kavgacı ve kavgaları körükleyen birisi, Gül ise kavgaları ayırmaya çalışan bir isimdir. Gerçi biz Sayın Gül’ün yedi yıl herhangi bir kavgayı ayırdığını da görmedik.
Bizim derdimizin, bizim davamızın ve bizim kavgamızın çözümü diye bir şey yoktur. Bu bir “Hak- Batıl Mücadelesi”dir ve kıyamete kadar da devam edecektir. Biz bu davayı etliye, sütlüye karışmayan Fadime Hala tiplerle hedefe ulaştıramayız. Biz bunu bilir bunu söyleriz de Sayın Sever sen bunu anlamazsın. Çünkü bizim mahalleden değilsin. Hasbelkader bizim mahalleyi mesken tutmuşsun; fakat gidişin yakındır.
.
SİZİ HANGİ MASA KESER?
Beştepe Yerleşkesi’nde Cumhurbaşkanı Sayın Erdoğan’ın verdiği iftar davetinde kullanılan masa bazılarının gözüne battı. Gerçi 13 yıldır bunların gözüne bazı şeyler batıyor ve böyle giderse kaybettikleri gönül gözlerinden sonra biyolojik gözlerini de kaybedecekler.
Bir kısım medya, bir kısım odalar, bir kısım Laikler, bir kısım Kemalistler, bir kısım seçkinler, kendilerini ülkenin sahibi gören bir kısım insanlar, kendilerini cumhuriyetin çocukları olarak gören bir kısım insanlar, bizleri de bu coğrafyanın müstemleke ahalisi gören bir kısım zevat günlerdir masa muhabbeti yapıyor, yalan yanlış her ne kadar haber varsa sosyal medyada paylaşıp duruyorlar. Beştepe Yerleşkesi’nden resmi açıklama yapıldıysa da hızlarını alamayıp utanmadan, sıkılmadan alçakça iftira atmaya ve sazanlığa devam ediyorlar. Bu kesim şunu ister kabul etsin ister kabul etmesin gerçek şudur: “Erdoğan düşmanlığının ve nefretinin size yaptırmayacağı, söyletmeyeceği hiçbir şey yoktur.” Necip Fazıl’ın ifadesiyle “İktidar düşsün diye ülkenin düşmesine bile razı olurlar.”
Bazı bilgileri paylaşmak isterim, vicdan kırıntısı adına bir şeyler kalmışsa belki düşünürler. Şimdi sıralayalım:
Malum masada Sayın Gül’ün iftarları neden gözünüze batmadı?
Malum masada Sayın Sezer’in içkili yemek davetleri ve kafasından büyük kadeh diklemeleri neden gözünüze batmadı?
Malum masada Sayın Demirel’in iftarları neden gözünüze batmadı?
Sayın Özal’ın her şeyi gözünüze batmıştı, fakat o masa etrafındaki davetler neden gözünüze batmadı?
Kenan Evren’in içkili masası neden gözünüze batmamıştı?
Korutürk’ün masasını bir kez olsun haber yaptınız mı?
Cevdet Sunay’ın şişeli masasını bir kez olsun gördünüz mü?
Cemal Gürsel’in masasını hiç haber yaptınız mı?
Celal Bayar’ın masası yok muydu?
İsmet İnönü’nün masasına laf söyleyebildiniz mi?
Mustafa Kemal’in masasının ihtişamından bir kez olsun bahsedebildiniz mi? Cumhurbaşkanlığı süresince Çankaya’da kaldığı her günün akşamında kurulan çilingir sofralarına bir kez olsun ima ile dahi olsa laf söylediniz mi? Onun mirası diye yayınlanan mal varlığını hiç sorgulayabildiniz mi? Partisini ortak ettiği İş Bankası’nın kuruluşundaki sermayenin hangi paralarla oluşturulduğunu bir kez olsun sorgulayabildiniz mi? Aysalı Müslümanların gönderdiği paraların ne için kullanıldığını araştırabildiniz mi?
Kurtuluş Savaşı için silah almak amacıyla Almanya’ya giden adamlarının paraları kumarhanede hafif meşrep kadınlarla yediklerini haber yapabildiniz mi?
Sosyal medyada paylaştığınız ve bu masada 32 kral var dediğiniz resmin aslını araştırabildiniz mi?
Ankara Dikmen’de karlar üzerine yatarak poz verilmiş resmi batı cephesinde deyip bize yutturdunuz, bunu bir kez olsun araştırdınız mı?
Beyaz treni hangi parayla aldıklarını sordunuz mu?
MV Savarona, 28 Mart 1931’de denize indiğinde dünyanın en büyük yatı idi. Bunun hangi parayla alındığını sorabildiniz mi? İzmir’de dağ kesilerek yapılan Atatürk büstünün kaç liraya mal olduğunu bir kez olsun haber yaptınız mı?
…
Siz de bilirsiniz ki bunları uzatmak mümkündür. Söylenecek ve hatırlatılacak çok şey vardır. Bunlar vardır da sizde bunları anlayacak akıl ve vicdan var mı? Birilerine helal gördüğünüzü birilerine haram görme saplantısından nasıl kurtulacaksınız? Ya da kurtulmaya niyetiniz var mı? Bunların hatırlatılması hoşunuza gitmeyecek ve yine kızacaksınız. Varın kızın, zira zihinler karışmadan durulmaz. Kızmayı değil; anlamayı deneyin.
Siz bizim sevdiklerimizi sevmediniz ve sevmeyeceksiniz. Hiç de önemli değil. Biz de sizin sevdiklerinizi sevmeyeceğiz. Bu böyledir. Men dakka dukka.
.
PEYGAMBERİMİZ BİZE NE BIRAKTI?
İnsanlığın ebedi kurtuluşa ulaşması için Allah, yine insanlar içerisinden peygamberler ortaya çıkartmış, ardından da peygamberlerin neyi nasıl yapmaları gerektiğini anlatan vahiyler göndermiştir. Bu vahiyler, Allah’ın nelerden razı olduğunu ve nelerden razı olmayacağını açıklayan ilahi metinlerdir. Peygamberler bu manada kendilerine vahyedilenleri toplumlarına açıklamak zorundadırlar. İşte bu vahyin genel kapsamına din diyoruz ve dinin sahibi sadece ve sadece Allah’tır. Sınırlarını belirleyen de yine Allah’tır. Dinin ne olacağı ve nasıl yaşanacağı konusunda yüce Allah peygamberlere inisiyatif vermemiştir. Vahyin yol göstericiliği olmadan salt akılla ve duygularla insanların doğruları bulması ve kendince bulduğu bu doğrularla yaşaması onu ebedi kurtuluşa erdirmeyecektir.
İnsanlık vahye teslim etmediği akıl ile kurtuluşa ereceğini zannetmektedir. Hâlbuki dünyanın her neresinde olursa olsun yönlendirilmemiş hiçbir akıl yoktur. Yani yaratılıp kendi başına bırakılış hiçbir akıl yoktur. Son zamanlarda geldiğimiz noktada baktığımızda aklı kutsallaştıran insanlık kabına sığmamaktadır. Böyle olunca da Allah’ın sınırları aşılmakta ve sonuçta modern cahiliye hayatı yaşanmaktadır. Bu durum inançlarda, ibadetlerde, ahlakta, hukukta velhasıl insanı ilgilendiren her alanda Allah’ın sınırlarında, belirlediği ölçülerden sapmayı beraberinde getirmektedir. Başlangıçta yerel, özel ve küçük gibi görülen bu sapmalar zamanla büyüyerek, yayılarak topluma ve genele mal olabilir. Böyle olunca da meşru olanın yerini almaktadır. İnsanlık tarihinde bütün sapmalar bu şekilde olduğu gibi İslam tarihinde de bu şekilde olmuştur. Çünkü hakikatten sapma insanlığın kadim geleneğidir. Sapma başlayınca İslam aklı insan aklına dönüşür. Müslüman’da olmaması gereken her ne varsa bizim coğrafyamızda ortaya çıkmaya başlar. Sonuçta şirke bulaşmışlığa adaletsizliğe, ahlaksızlığa, tağutluğa, ve putperestliğe dayanır. Oysa İslam, tevhit algısını zedeleyecek, bozacak ve saptıracak hiçbir anlayışı kabul etmez ve hoşgörü göstermez. Mesela Akabe Biatı sırasında Müslümanların, peygamberimize biat ettikleri ağacın altında namaz kılmanın bereketine inandğını ve bazılarının özellikle o ağacın altında namaz kıldığını gören Hz. Ömer derhal adamlar gönderip o ağacı kökünden kestirmiştir. Müslümanlar Huneyn Savaşı’na giderken müşriklerin altında konakladıkları bir ağacı kutsayıp çaput bağladığını gören bazılarının Hz. Peygamber’e gelip “Bizim de böyle kutsal bir ağacımız olsun” isteklerine Peygamberimizin “Hayret! Tıpkı bir kabilenin buzağıya taptığını görünce İsrailoğulları’nın Hz. Musa’ya “Bizim de buzağımız olsun” dedikleri gibi dediniz” diyerek kızgınlığını belli etmiştir. Peygamberimiz Müslümanları bu işlerden şiddetle sakındırmıştır. Bu işler canım ne olacak, bu kadar basit bir şeyden ne çıkar umursamazlığı ile başlar sonuçta dinin bir rüknüymüş gibi bir hal alır.
Anadolu’nun çeşitli yerlerindeki bir takım yanlış anlayışlardan olan kuşun türünden, sesinden, köpeğin ulumasından, baykuşun gelmesinden, zamanın şu veya bu vaktinden, mekânın şurasından uğurluluk veya uğursuzluk çıkartmak zamanla bunları inanç haline getirmiştir. Bazı insanlar, sevdikleri ve yücelttikleri insanların bir takım eşyalarını, saçını, sakalını, terliğini, çanağını, gömleğini tükürüğünü veya sidiğini dahi kutsallaştırmakta hatta şifa diye sidiğini dahi içebilmektedirler. Bunu günümüzün bir takım din anlayışlarında görmekteyiz. Eşyayı kutsallaştırmak dediğimiz Fetişizm anlayışı da böyle bir şeydir ve bu asla din değildir, hele hele asla İslam değildir. Bunların her biri bir sapmadır ve hiçbirisi dinin öğretisi veya peygamberimizin tavsiyesi değildir ve olamaz. Hoş görülen bu sapmalar zamanla dinin birer rüknü gibi algılanır ve toplumca benimsenir. Bugün İslam dünyasında peygamberimizin eşyasının ve sakalının kutsallaştırılması, bunlara dinsel bir nitelik verilmesi bu türdendir.
Hâlbuki peygamberimizden, sahabelerden veya tarihi şahsiyetlerden kalan bu türden eşyalar sanatsal değeri yoksa tarihsel bir hatıra olmanın ötesinde bir anlam içermezler. Bunlara dinsel nitelik vermek, kutsamak, bunlar için dinsel ziyaretler ve törenler düzenlemek, dinin asla tasvip etmediği bir sapma olur. Çünkü bunlar zamanla gelecek nesillerde dinsel birer motif olarak anlaşılmasına ve bugün Hıristiyanların kiliselerinde gördüğümüz resimler, heykeller, şekiller ve anıtlar gibi kutsallaştırmasına sebep olur
Peygamberimizin hiçbir sohbetinde eşyaya atıf yaparak onları kutsadığına dair hiçbir haber yoktur; ancak mide bulandırıcı ve tiksindirici iftirası ise boldur. Oysa peygamberimiz Allah’tan aldığı arı duru dinin dışında din adına bize hiçbir şey bırakmamıştır. Veda hutbesinde din adına Kur’an’ı ve uygulamalarını bıraktığını açıkça belirtmiştir. Dini Allah’a has kılmak da budur.
.
YUSUF HALAÇOĞLU YALAN MI SÖYLEDİ?
Siyaset her ne kadar ülkeye ve millete hizmet etme sanatı olsa da malum politikacılar sayesinde aynı zamanda kıvırtma sanatıdır. İlkeli ve duruş sahibi olmak her siyasetçinin harcı değildir. İklim şartlarına göre kıyafet değiştirmeyi anlarız da konjonktürel şartlara göre fikir değiştirmeyi anlamayız, doğru da bulmayız. Yıllar yılı küfrettikleri Demirel’in “Dün dündür, bugün bugündür” söylemini sahibinden fazla kullanan, öyle davranan ve onu siyasetinin, politikasının bir parçası haline getirenlerin ilkeli olmaktan ve duruş sahibi olmaktan bahsetmesi abesle iştigaldir.
Meclis Başkanlığı seçimleri sürecinde MHP Grup Başkanvekili Sayın Yusuf Halaçoğlu’nun bir söylemi siyaset gündeminde tavan yaptı ve hocamıza karşı bir linç kampanyası başlatıldı. Yusuf hocamızın partisi bizi ilgilendirmez. İlim adamı oluşu, tarihimize ve eğitimimize katkıları herkesin malumudur. Sayın Deniz Baykal’ın meclis başkanı seçilmemesi ile alakalı olarak Sayın Halaçoğlu ne demişti: “Deniz Baykal’ı seçseydik bize dinsiz bir partinin adayını seçtiniz diyeceklerdi.” Yusuf hocamızın bu sözlerinden sonra fırtınalar koparıldı. Vay sen CHP için nasıl dinsiz parti dersin. Başbakanından, Bülent Arınç’ına kadar bir sürü adam sanki geçmişlerinde CHP için dinsiz parti dememişler gibi atıp tutuyorlar.
Bu memlekette Ezanın asli dili olan Arapça ile okunmasını dinci parti mi yasakladı?
İskilipli Atıf Hoca’yı dinci parti mi astı?
Şapka giymediler diye Cumhurbaşkanının memleketi olan Rize’yi dinci parti mi bombaladı?
Kur’an eğitimini dinci parti mi yasakladı? Gizli gizli Kur’an eğitimi veren insanlar yollara jandarma gelirse haber ver diye nöbetçi diktiklerinde iktidarda dinci parti mi vardı?
Süleyman Hilmi Tunahan Hocaefendi İstanbul-Gebze arasında hayvan vagonlarında Kur’an eğitimi verirken dinci partiden mi korkuyordu?
Daha dün denecek kadar yakın bir zamanda Diyarbakır mağaralarında bulunan Kur’an-ı Kerim cüzlerini insanlar dinci partinin şerrinden korktukları için mi oralara saklamışlardı?
İstiklal mahkemelerinin darağaçlarında bu milletin allamelerini sallandıran dinci parti miydi?
Siz başörtüsü ile ilgili bir yasa veya yönetmelik hazırladığınızda Anayasa Mahkemesi’ne veya Danıştay’a yürütmenin durdurulması için dinci parti mi müracaat ediyordu? İmam Hatiplerin mevcut şeklini ortadan kaldırmak için mücadele eden dinci parti miydi?
Kamu’da başörtüsünün serbest bırakılmasına karşı çıkan dinci parti miydi?
Siz bunları yapanları çok iyi biliyorsunuz, peki şimdi niye kıvırıyorsunuz? Yusuf Hocanın söylediği ne ki? Bunların çok daha fazlası yok mu? CHP’li vekil adayının taşıdığı testideki suyla murdar oldu diye abdest almayan Anadolu insanını siz bilmiyor musunuz?
Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan seçim meydanlarında CHP’yi bu yönüyle vurmuyor muydu?
Milletvekilleriniz, bakanlarınız Anadolu’ya açıldıklarında CHP ve onun zihniyetiyle alakalı ne söylüyordu sanıyordunuz?
İslami ve insani gelişmenin karşısında dinci parti mi yer alıyordu, CHP mi yer alıyordu.
27 Nisan E Muhtıranın gerekçelerini unuttunuz değil mi? Bu CHP Muhtıranın noktasına ve virgülüne kadar tüm içeriğine katıldığını söylememiş miydi?
Siz bunları bildiğiniz halde şimdilerde neden CHP seviciliği ve yalakalığı yapıyorsunuz ki? Bütün bunlar hükümet kurma adına yapılan kıvırtmalar mıdır? Siz Sayın Halaçoğlu’nu kınıyorsunuz ya halt ediyorsunuz. Anadolu insanı Yusuf Hocadan farklı mı düşüyor zannediyorsunuz. Yusuf Hoca ile aynı düşündüğü için CHP ile koalisyon yapmanıza karşı çıkıyor. CHP ile hükümeti kurun da ilk seçimde cezanızın nasıl kesildiğini görün.
.
GÂVURLUK NE TARAFA DÜŞER?SURUÇ NE TARAFA
Ramazan Bayramı’nın oluşturduğu manevi atmosfer, pazartesi sabahı Şanlıurfa/Suruç’tan gelen haberle bozuldu. Birileri bu topraklarda Ramazan ayından alamadığı intikamı bayramdan aldı. Uğruna birçok sıkıntıya katlanılarak, birçok şey sineye çekilerek oluşturulmak istenen huzur ortamı birilerini yine rahatsız etti. Geçen yıl Kurban Bayramı’ndan intikam olanlar, yeterli görmemiş olacaklar ki bu bayramımızı da zehir etmenin peşine düştüler.
Suruç Katliamı siyasilerimiz ve yazarlarımız tarafından enine boyuna tartışılıyor. Herkes kendince sorumlu adresi göstermeye çalışıyor. Bazı sorunlu kafalar, kaşarlaşmış yazarlar faturayı hükümete kesmeye çalışıyor. Son günlerin en azılı paralel kokonası ise bu katliamın siyasi bir bedeli olması ve hükümetin istifa etmesi gerektiğinden dem vuruyor. Hükümetin sıkıntıya düşmesi onları öyle sevindiriyor ki ah keşke birkaç tane daha Suruç Faciası yaşansa da ellerini ovuşturarak izleseler, seyretseler. Yazıklar olsun. Kendileri sevinecek diye ülke Suriye’ye dönse oh çekecekler.
Katledilen insanlar bu ülkenin insanıdır. Dinlerinden, dillerinden, mezheplerinden, siyasi çizgilerinden bize ne? Hiç işimiz olmaz. O insanları katletme hakkını kim, nereden alıyor? Bu insanların ölmesi, öldürülmesi kimi neden sevindiriyor? Atalarımızın bu topraklarda yüz yıllarca insanların, vatandaşlarının, tebaalarının dinine, diline, mezhebine, anlayışına bakmadan huzur ve barış ortamı içerisinde birlikte ve bir arada yaşattığı insanların torunlarını huzursuz etmeye hiç kimsenin hakkı yoktur. Tarihi tecrübemize sadakat konusunda hiçbir tereddüdümüz yoktur. Bundan dolayı herkesin bu anlayış içerisinde bu topraklarda yaşama hakkına saygı duyuyoruz. Saygı duymadığımız anlayış ise bu topraklara ve bu toprakların insanına yapılan ihanettir, ihanet şebekeleriyle işbirliğidir.
Suruç’taki katliam bazı gâvurları sevindirdi. Bunlar hem içeride hem de dışarıdadır. Her kim bu olaydan, katliamdan sevinç duyuyorsa, oh oldu diyorsa ve ellerini ovuşturuyorsa aynı akıbetin onları da beklediğini söyleyelim. Sizi de vururlar bir gün
Fransa/Paris’teki dergi baskınında dünyayı ayağa kaldıran bil umum yerli ve yabancı gâvurlar nerdesiniz? Harekete geçmek, ayağa kalkmak için neyi bekliyorsunuz? Fransa’daki katliamdan sonra karalar bağlayan yerli hainler şimdi nerdesiniz? Bu coğrafyada yaşanan, meydana gelen herhangi bir olay sizi hiç mi ilgilendirmiyor? Terör olaylarına ideolojik olarak mı bakıyorsunuz? Terörün dini, imanı, mezhebi, şusu, busu olur mu? Terör terördür ve bir gün herkesi vurur. Terörü kınamak, lanetlemek için kurbanların bizden, bizim inancımızdan, mezhebimizden, bizim siyasi anlayışımızdan, bizim aileden olması mı gerekir? Trafik kazalarıyla yanan yürekler şimdilerde terörle yanıyorsa bunlar, bir gün bizi de yakar.
Acıya kına yakanların da acılarına bir gün kına yakarlar Suruç’taki facia bize düştü. Gâvurluk ise ellerini ovuşturanlara düştü. Allah ellerinizi kurutsun.
.
TÜRKİYE BÜYÜYOR, DÜŞMANLAR ÇOĞALIYOR
Son zamanlarda yaşadığımız iç ve dış olaylar Türkiye’nin öneminin birilerince iyi anlaşıldığı anlamına geliyor. Kendi başına bırakırsak alıp başını gidecek, ondan sonra da tut tutabilirsen. Böyle bir ülke ile baş etmek, böyle bir ülkeye emretmek kolay olmayacak. Onlar açısından bakıldığında haklılar. Kapılarını çalmayan, eşiklerinde yatmayan ve yalvarmayan bir Türkiye elbette işlerine gelmeyecektir. İşte bunun için eski Türkiye’yi aramaktadırlar.
Her zaman kendilerine muhtaç bir Türkiye daima istedikleri bir Türkiye’dir. Onlar için en iyi Türkiye, kendilerine hep yalvaran, hep isteyen Türkiye’dir. Müslüman ülkeler içerisinde her alandaki gelişmişliği ile öne geçen bir Türkiye, düşmanlarının da sayısını artırmıştır. Bu düşmanlar kategorisi sadece gavur devletlerden müteşekkil değildir. Halkı müslüman olan başındakilerin gavur uşağı olduğu bir kısım İslam ülkelerini de bu düşmanlar kategorisine yerleştirmek gerekir. Tabi birileri bu ifadeden raatsız olacaktır; fakat durum bundan ibarettir.
Çok bilmiş müslüman yazarlar “Dünyada iki buçuk islam ülkesi vardır.” derlerdi. Biri Türkiye, biri İran, diğeri ise yani buçuk olan ise Mısır imiş. Mısır yönetimi itibariyle ne zaman islam ülkesi olmuş ki? Nasır zamanıda mı? Enver Sedat zamanında mı? Hüsnü Mübrek zamanında mı? Firavun Sisi zamanında mı? Aynen bizim birilerinin zamanlarında islam ülkesi olmadığımız gibi. On yıldır İslam ülkesi denilebilecek bir vaziyete geldiysek bunun bu iktidar zamanında olduğunu da unutmayalım. Siyasete yamuk bakan müslüman düşünür ve yazarlara rağmen İslam ardına hangi bir gelişmişlik varsa bu güruhun beğenmediği Ak Parti iktidarı zamanında gerçekleşmiştir. Bunlar soğana sarmısağa hamdederler de bu ülkede yaşadıkları için bir türlü hamd edemezler.
Merhum Sultan Abdülhamit Han yıllar önce söylemişti: Bu coğrafyanın haini bitmez, biz Japonya’nın yanında bir yerde olsaydık bize kimseler ilişmezdi.” El hak doğrudur. Dışarıdakilerden dostluk beklenmez, hainlik mayalarında var. İçerdekilere gelince hain oğlu haindirler. Hainlikte ağababalarına bile taş çıkartırlar.
Bu ülkenin ve bu ülke insanının sıkıntı çekmesinden sevinç duyan, haz alan hain değildir de nedir?
Bu ülkenin güvenlik görevlisi genç fidanlarına kıyanları bir kez olsun kınamayanlar, gavurluklarından kınayamayanlar hain değildir de nedir?
HDP’yi Türkiye partisi yapmak için meclise taşıyan beyaz Türkler hain değildir de nedir?
Yıllarca İsrail zulmüne sessiz kalan ve onu otorite olarak gören, Gazze’yi borbardımana tutanlar için terör odaklarını vurdu diyen, İşid’e ve Kuzey Irak’a yapılan hava harekatları için TSK sivilleri vuruyor diye yaygara koparanlar hain değildir de nedir?
Yıllarca insanımıza milliyetçi yazar diye pazarlanan gazeteci ve yazarların HDP avukatlığına soyunmaları hainlik değildir de nedir?
İktidara olan düşmanlılarını ülke düşmanlığına çevirenler hain değildir de nedir?
HDP barajı geçiyor diye televizyonlarda zil takıp oynayan haberciler hain değildir de nedir?
Dün insanları sokağa döküp ortalığı ateşe verenler, bugün sorunları konuşarak halledebiliriz diyenler hain değildir de nedir?
Bu güzel ülkenin insanına, bayrağına, koprağına, üniter yapısına, kültürüne, değerlerine, imanına, ezanına yamuk bakanlar hain değildir de nedir?
Bugün fitnenin başı Kuzey Irak’tır, İşid’dir. Ülkemizin geleceği için fitnenin başı koparılmalıdır. Yüce Rabb’imiz bu uğurda mücadele eden yiğitlerimizin yar ve yardımcısı olsun.
.
ALLAH SİZE RACHEL CORRİE’NİN CESARETİNİ VERSİN!
Türkiye PKK terörü ile Ağustos 1984 yılında tanıştı. Otuz yılı aşkın süredir bu olaylar konuşuluyor. Bu olaylar sayesinde ne büyük terör uzmanlarımızın olduğuna tanık olduk. Bunlar sayesinde dünyanın çeşitli ülkelerindeki terör örgütlerini de öğrenmiş olduk. Ve herkes terörle alakalı olarak sempozyumlarda, panallerde konuştu. 1990’lı yıllarda konu ile alakalı olarak konuşan birçok müslüman yazar, düşünür mahkemelik oldu, hapse girdi. Onların o yıllar için büyük cesaret isteyen sözleri bugün çarşıda, pazarda ve ekranlarda konuşulur, söylenir oldu. O günlerde hapse girmeyi gerektiren bütün söylemler bugünlerde havalarda uçuşuyor ve kimseciklere de birşeyler olmuşor. O günlerin yürekli insanlarına selam olsun.
Terörü ve terör olaylarını konuşmayan kalmadı demiştik. Gerçekte öylemiydi? Evlerinin oturma odalarında, çay ocaklarında ve kahve köşelerinde konuşanlardan bahsetmiyoruz. Konuştukları itibariylye ses getirmesi gerekenlerden, toplumu yönlendirecek ses vermesi gerekenlerden bahsediyorum. PKK terörü ve olayları konusunda bir kez olsun konuşmayan, konuşamayan anlı şanlı ilahiyatçılarımızdan bahsediyorum. Ramazan ayı boyunca otuz sorti yapan bu insanlar yılın 335 günü acaba ne yaparlar. Bu ülke için akademik dünyanın dışında siz ne iş yaparsınız? Dilinizden düşürmediğiniz Kur’an bu konularda ne söyler? Kutlu Peygamber ne söylemişti, ne yapmıştı? Hikaye anlatmaktan, ayetlere takla attırmaktan fırsat bulup ta bunlarla alakalı hiç baktınız mı, hiç düşündünüz mü? Kavalla milleti uyutanlar, Hanzala meselesini etek lastiği gibi çekip çekip uzatanlar, Salebe’yi diline dolayanlar… Terörle alakalı söyleyecek hiçbir sözünüz, yapacak hiçbir işiniz kalmadı mı?
28 Şubat sürecini ve yaşananları şöyle bir hatırlayalım. Anlı şanlı akademisyenler, rektörler, dekanlar, öğretim üyeleri nasıl da eylem yapıyorlar, dine ve dini değerlere nasıl da meydan okuyorlardı. Bugün siyasetin sağladığı ortamlarda televizyonları seslerinin gürültüsüyle yıkanlar, yumruklarını masalardan eksik etmeyenler sahi sizler o günlerde ne yapıyordunuz? Batıl davalarının adamı olan o akemisyenleri odalarınızdan ve perdelerin arkasından izlemiyor muydunuz? Ses tellerinizde sıkıntı mı vardı, faranjit mi olmuştunuz? Mescitlere korkmadan gidebiliyor muydunuz? Odalarınızı içeriden kitlemeden namaz kılabiliyor muydunuz? Bir kısmınız akşam eve gidince namazları toptan kılmıyor muydunuz? O insanların batıl davaları için yaptıklarının yüzde birini hak olan davanız için ve bu ülkenin geleceği için yapmaktan neden korkuyorsunuz? Sıkıysa bir araya gelin, Diyarbakır Ulu Cami’de sabah namazında buluşun, meydanda bir terör mitingi yapın, Kur’an ne diyor, Peygamber ne diyor bir anlatın bakalım. Sadece Diyarbakır’la sınırlı kalmayın, bütün doğu ve güneydoğu illerini kapsayacak şekilde proğramlar yapın. Bizim işimiz adam yetiştirmek demekle işin içinden çıkamaz, bu ülkeye olan borcunuzu da ödemiş olmazsınız. Bu arada kavalcı ve zurdnacılarınızı da Kandil’e gönderelim biraz da oralardakileri uyutsunlar. Böylece bu ülkeye ve bu ülke insanına daha fazla hizmet etmiş olurlar.
Bu günlerde ekranlardan haykırmalarınız, meydan okumalarınız bizim çocukluğumuzda mezarlık yanından geçerken ceddin deden, neslin baban naraları atmamıza benziyor. Akademik unvan ve gelecek adına sessizliğiniz ve tuttuğunuz susma orucunuz proföserlik ünvanı alınca mı bitti? Ekranların şımarttığı ve kibir torbası haline getirdiği, zenginliğine zenginlik kattığı insanlardan olmaktansa, sözleriyle ve yaptıklarıyla değer üreten insanlar olmanız herkesin arzusudur.
Fakülte odalarında, çay molalarında konuşmalarınız hiç bir şey ifade etmez ve de etmiyor. Hani bir kısmınızın küfrettiği İmam İbni Teymiyye var ya, onun hayatına ve mücadelesine bir bakın bakalım. Sizin gibi sadece kürsüdenmi konuşmuş? Moğollara karşı verdiği mücadeleyi bir okuyun da belki biraz etkilenirsiniz. İbni Teymiyye’nin ismini zikrettiğim için de beni bir yerlere nispet etmeyin. İz bırakan adamların iz bırakan davranışlarına bir bakın. Siz çok şey bilip hiç birşey yapmıyorsunuz. İstisnalarınıza selam olsun. Ve Allah size Rachel Corrie’nin cesareti versin.
.
HER ŞEY OLDUNUZ BİR TÜRLÜ TÜRKİYELİ OLAMADINIZ!
Gazeteci Hrant Dink öldürüldüğünde bu ülkenin azgın azınlığı diyebileceğimiz Laikler, Kemalistler, Ateistler, Ataistler, tarihi, medeniyeti, kültürü ve dini ile kavgalı olan her türlü çapulcu hep bir ağızdan “Hepimiz Ermeniyiz”, “Hepimiz Hrant Dink’iz” diye bağırdılar. Yaklaşık kırk yıldır Türkiye’nin Sosyo-Politik hayıtına tanık oldum ve bu türden ifadeleri ilk defa duydum. Bu toprağın ve bizim insanımız zannettiklerimiz pekâlâ başkalarının malı olabiliyorlarmış. Bunu gördüm. Sultan II. Abdülhamit Han aleyhine nümayiş/yürüyüş yapanların başında da Ermeniler ve Yahudiler geliyordu. Bir de içimizdeki Ermeniler geliyordu. Karar verilmiş, Abdülhamit Han tahtan indirilecekti. Fakat bunun teamüllere uygun yapılması gerekiyordu. Hem fetva alınacak, hem de alınan fetva “Fetva Eminliği”nce onaylanacaktı. İlgili fetva Elmalı Hamdi Yazır’a yazdırılacak, Fetva Emini Hacı Nuri Efendi onaylayacaktı. İşin garibi fetvadaki ifadeler tamamen iftiradan başka bir şey değildi ve bunu en iyi bilen ise Elmalı Hamdi Yazır idi. Oğlu yıllar sonra anlatmıştı. O fetvayı nasıl verdiğini sorduğunda babasından şu cevabı almış: “Biz hal etmeseydik, halledeceklerdi.” Onursuzca tahtan indirileceğine halledilseydi belki de daha iyi olurdu.
Bir başka gariplik ise isimlerini vermeyeceğim, birçoklarınca da malum olan bugün bizim büyük adam, büyük şair, büyük âlim dediğimiz insanların büyük bir çoğunluğu da Abdülhamit düşmanıydı. Tahtan indirildiğinde Ermeniler ve Yahudiler kadar en az onlarda sevinmişlerdi. Bugün Sayın Cumhurbaşkanımız Tayyip Erdoğan indirilmiş olsa sevinecek olan ahmak Müslümanlar gibi. 1909’un Müslümanları Ermenileri ve Yahudileri sevindiren gelişmeleri sessizce seyretmişler, içten içe de sevinmişlerdi. Abdülhamit tahtan indirildiğinde Filistin’de Hayfa’da Yahudiler günlerce süren Fener Alaylı kutlamalar yapmışlardı. Allah göstermesin ama bugün böyle bir şey yaşanacak olsa Fener Alaylarının önünde gidecek bir sürü ahmak Müslüman’ın olacağını görüyoruz. Şunu hatırlatalım: Abdülhamit’in tahtan indirilmesine seyirci kalan, sevinen, ellerini ovuşturan Müslümanlara bir bakın bakalım sonları nasıl olmuş. İnanın her birinin başına Abdülhamit kadar taş düşmüştür. Zulme seyirci kalmak da zulümdür.
Tarihin bu dönemini hatırlattıktan sonra günümüze gelelim. Günümüzün Müslüman kanaat önderleri, yazarları, çizerleri çokbilmiş olduklarından adam beğenmiyorlar. Biz bunlara Abdülhamit’i, Menderes’i, Özal’ı, Erbakan’ı, Tayyip Erdoğan’ı da beğendiremedik. Davutoğlunu’da beğendiremedik. Klimalı odalarında, ceylan derili koltuklarında oturacaklar, kahve fincanı ellerinde ahkâm kesecekler. Şu yanlış, bu yanlış vs. vs. Tek doğru kendileri. Onları uyarıyorum: “Abdülhamit düşmanlarının ve onun halline seyirci kalanların başlarına gelenler sizin de başınıza gelir. O isimler bugün nasıl anılıyorsa aynı akıbet sizi de beklemektedir. Sonradan onlar da çok pişman olmuş ve çok ağlamıştı; fakat nafile.”
Ey İstanbul dukaları!
Ey cemaat, kanaat önderleri!
Ey İslamcı yazar- çizerler!
Ümmetçiyiz adına İslam coğrafyasının her yerinden oldunuz. Filistinli oldunuz, Somali’li oldunuz, Gazze’li oldunuz, Mısır’lı oldunuz, İran’lı, Irak’lı oldunuz, Nijeryalı, Nijer’li oldunuz, Arakan’lı oldunuz, Mynmar’lı oldunuz, Yemen’li, Tunus’lu, Cezayir’li oldunuz. Bütün bunlara eyvallah diyoruz. Çünkü biz de onlarla olduk. Farklı da düşünemezdik ki. Bizim kardeşlik anlayışımız sınır ve renk tanımaz. Fakat neden Türkiyeli olamıyorsunuz? Bir zamanlar çok övdüğünüz, adeta rejimini pazarladığınız ülkelere gidin de yaşayın bakalım yaşayabiliyor musunuz? İstediğiniz gibi geziyorsunuz, istediğiniz gibi konuşuyorsunuz, istediğiniz gibi yazıyorsunuz ve hatta istediğiniz gibi de sövüyorsunuz. Gidin de oralarda onların mekânlarına şöyle bir yan bakın bakalım ne oluyor? Aslında neler olduğunu ve olacağını bizden daha iyi biliyorsunuz.
Türkiyeli olun derken ideallerinizi terk edin, sistemle olan kavgayı bir kenara bırakın da demiyorum. Hiçbir idealimizden vazgeçmeyelim; ama Yeni Türkiye’den de vazgeçmeyelim. Türkiye düşerse o ideallerinizin hayalini dahi kuramazsınız, bunu da unutmayın. Çünkü başka Türkiye yoktur. Biraz kıymet bilseniz ne olur?
YANLIŞ ADAMLARLA DOĞRU İŞLER YAPILMAZ
Hayatın her alanında başarılı olabilmek için doğru adımı doğru ve dürüst insanlarla atmak gerekir. İyi niyetli güzel işler; iyi insanların, dürüst insanların, ihlaslı insanların birlikteliğinden ve aynı ideallerden, aynı sevdadan, aynı davayı ve aynı heyecanı kuşanmaktan feyizlenir ve bereketlenir. Her türlü sivil hareketin başarısının arkasında bu ilke yer almaktadır. Davan ne olursa olsun; ister batıl ister hak, samimiyetin ve sadakatin oranında başarılı olursun. Ne yazık ki birilerinin batıl davalarına olan sadakati, bizim hak davamıza olan sadakatimizin üstündedir. Ondan sonra da dövünüp dururuz, niye olmuyor diye.
7 Haziran milletvekili seçimleri öncesinde aday adayları ile ilgili olarak bir takım kaygı ve endişeler dile getirildi, yukarılara mesaj olarak iletildi. Sonuçta baktık ki aşağılara, sivil toplum kuruluşlarına aday adayları ile ilgili bir takım soruların sorulması hiçbir şeyi değiştirmemiş. Siyaset kurumu bildiğini okuyor. Sayın başbakanın bölgemiz ile ilgili danışmanı arıyor ve adayları soruyor. İyi tanıdığımızı bildiklerimizle alakalı kanaatlerimizi söylüyoruz. Özellikle kayıtlara geçsin diye üzerine basa basa söylediğimiz olumsuzluğun önde gidenleri listenin başlarında yer alabiliyor. Ondan sonra da niye böyle oldu diye soruyorlar.
Niye mi böyle oluyor?
Üstüne basa basa diyoruz ki bu adam Fetocu, bunu listeye koymayın. Dinlemiyorsunuz.
Büyükşehirlerdeki belediyelerinizin ihalelerinin aslanpayını yşine Fetocular alıyor, dinlemiyorsunuz.
Büyükşehir, şehir ve ilçe belediye başkanlarınızın çoğunun yardımcıları tescilli fetoculardan ve gezicilerden oluşuyor, dinlemiyorsunuz.
Garibanlar, gerçek ihtiyaç sahipleri beklerken tescilli Fetocular belediyelirinizde iş sahibi olabiliyor. Buna bir son verin diyoruz, dinlemiyorsunuz.
Bu iş emniyeti, milli eğitimi, genel kurmayı Fetoculardan temizlemekle bitmez. Asıl belediyelirinizi temizlemeniz gerekir. Askeriyeden temizlediğiniz duyuluyor, Polisten temizlediğiniz duyuluyor, milli eğitimden temizlediğiniz duyuluyor, belediyelerde temizlediğiniz neden duyulmuyor. Çünkü sahipleri belediye başktanlarınız. Siz yukarılarda bağırın çağırın, sayın Cumhurbaşkanımız adeta tek başına bu İsrail beslemeleriyle mücadele etsin, başkanlarınız ise sahip çıksın. Birine dokunmaya kalksan kaç milletvekili, kaç bakan araya girecek. Sizi herkes duyuyor da bir türlü şerefli (!) belediye başkanlarınız duymuyor. Hani her şeye hayırcı MHP’liler var ya inanın onların iktidar olmasına bile gerek yok. Sizin belediye başkanlarınız sayesined onlar zaten iktidarlar. Hem sövüyorlar, hem sövüyorlar… Önce oralara bir el atın. Siz oraları temizlerseniz, millet neyi nasıl temizleyeceğini çok iyi biliyor.
Genel Kurmay personel alacağı zaman muhatabının yedi geçmeşini büyük bir titizlikle araştırıyor. Eh ufak bir olumsuzluk gördüğünde üstünü çiziyor. Bu işlerde “gelin alıyormuş” hassasiyeti göstermek gerekiyor. Sonra dönüşü olmuyor. Milletvekili aday belirleme sürecinde de bu hassasiyetlerin gösterilmesi gerekiyor.
Asalaklar, parazitler leş kargaları gibi partinize üşüşüyor, bunu görmüyor musunuz? Allah korkusu olmayanın vekillikte ne işi var?
Aç gözlü, dünyanın tüm ihalelerini verseniz gözünü doyuramayacağınız hırsız müteahhitlerin partinizde ne işi var.
Ahlaki zaafiyetleri olanların, elinden kadehi düşürmeyenlerin, hafif meşrep insanların partinizde ne işi var?
Ben kazanayım da gerisi ne olursa olsun diyen aymazların partinizde ne işi var?
Partinizi Fetocu asalaklardan temizlemek isterken başka asalaklara yer vermenin ne alemi var?
Allah adı ile aldatılmaktan bıkmadınız mı?
Ne zaman uyanacaksınız?
Yeni Türkiye için biz varız da; siz uyanmaya var mısınız?
.
TAYYİP ERDOĞAN’I NEDEN SEVMİYORLAR?
Tayyip Erdoğan’ı sevmeme, sevememe noktasında herkesin kendisine göre gerekçeleri vardır. Ama bir güruh var ki Erdoğan ne yaparsa yapsın yine sevemezler, sevemezler. Kendi sevdiklerinin sözleriyle ve yaptıklarıyla Erdoğan’ı mukayese ederler, etmekle de kalmaz akıllarınca mahkûm ederler. Kafaları hâlâ 1930’lu yıllardadır. Ülkeyi sattığından tutun da, terörü bile onun başlattığını söyleyecek kadar da aymazlaşabiliyorlar.
Peki, Erdoğan acaba nasıl biri olsaydı severlerdi?
İmam Hatipli olmasaydı belki sevebilirlerdi.
Namaz kılmayan bir cumhurbaşkanı olsaydı belki sevebilirlerdi.
Cuma namazına ve hatta bayram namazına dahi gitmeyen biri olsaydı belki sevebilirlerdi. Çünkü onların sevdikleri öyleydi. Namazla, niyazla, İslam’la işi olmazdı.
Erdoğan ve hanımı yal kovası büyüklüğünde kadehleri kaldırıp zafer bayramı kutlamalarında kafayı bulsaydılar belki sevebilirlerdi.
30 Ağustos Zafer Bayramı’nda Cumhurbaşkanlığı Külliyesi’nde şehitler için Kur’an okutmak yerine fışkı ziyafeti verseydi, aaa bu da bizim gibiymiş der ve belki severlerdi.
Bir gecekondu sakininin evine çay içmeye gideceğine Çankaya’da bir meyhaneye veya Anadolu Kulübü’ne gidip kafayı çekçeydi belki severlerdi.
Erdoğan milletin cebinden sigara paketini aldığında yerine bira, şampanya veya rakı şişesi koysaydı belki severlerdi.
Erdoğan çocukları yanına toplayıp onların eline bira şişesini verip de bu şekilde kameralara poz verseydi belki severlerdi.
Erdoğan rakı bizim milli içkimiz deseydi belki severlerdi.
Bira sütten daha faydalıdır deyip özendirici reklam yapsaydı belki severlerdi.
Erdoğan ailesi ile birlikte plajlarda boy boy fotoğraflar verseydi belki severlerdi.
Erdoğan Cumhurbaşkanlığı Külliyesi’nde iftar sofraları kurmayıp da çilingir sofraları kursaydı belki severlerdi.
Erdoğan külliyede konuklarının karılarını ayağa kaldırıp onlarla dans etseydi belki severlerdi.
Erdoğan halk müziğini yasaklayıp batı müziğini çağdaş Türkiye’nin müziği budur; kafayı çekip Mozart’ın 12. Senfonisini dinleyip de ayağa kalkarak işte çağdaş Türkiye budur deseydi belki sevilirdi.
Erdoğan öteki cumhurbaşkanları gibi ne kadar PKK’lı, DHKP C’li militanı hasta diye affederek dağlara gönderip askere, polise kurşun sıktırsaydı belki severlerdi.
Erdoğan adı Türk Parası olan banknotları, Türkiye’de değil de sevdikleri cumhurbaşkanları gibi İngiltere’de bastırsaydı severlerdi.
Erdoğan dünyada meydana gelen gelişmelere seyirci kalıp da “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın.” yılanlığını yapsaydı, olan zulümleri görmezden, duymazdan ve hissetmezden gelseydi belki severlerdi.
Erdoğan Türkiye’nin dışında Türk yoktur, Türkiye’de yaşayan herkes Tük’tür deseydi belki severlerdi.
Erdoğan Suriye’den, Irak’tan gelenleri birilerinin Stalin’e teslim ettiği gibi zalimlere teslim edip kurşuna dizilmelerini seyretseydi belki severlerdi. Boraltan Köprüsü faciasının tekrarı onları belki de sevindirirdi.
Erdoğan dünyanın mazlum Müslümanlarıyla ilgilenmeseydi, bunun yerine Alaska’da ve kutuplarda karaya vuran balinalarla ilgilenseydi belki severlerdi.
Erdoğan gönül kıblesini Mekke’ye değil de Londra’ya, Paris’e, Moskova’ya, Tel Aviv’e çevirseydi belki severlerdi.
Erdoğan Balkanlardaki Osmanlı eserlerini ihya edeceğine, Anadolu’daki Roma ve Bizans eserlerini ve tapınaklarını restore etseydi belki severlerdi.
Erdoğan onların sevdikleri cumhurbaşkanları gibi Başbakan’a dönüp bana bak: “Valileri ben atarım, Kaymakamları ben atarım, Milletvekillerini ben seçerim, Emniyet Müdürlerini ben atarım, Milli Eğitim Müdürlerini de ben atarım.” “Peki, ben ne yapacağım diyen Başbakan’a sen de ekonomiyle uğraş.” diyen bir cumhurbaşkanı olsaydı belki severlerdi. Böyle söyleyince diktatör olmuyor ya.
Erdoğan yollar yapmasaydı, hava alanları yapmasaydı, santraller yapmasaydı, barajlar yapmasaydı, köprüler yapmasaydı, kanallar açmasaydı hiç ağaç kesilmeyecekti ya belki o zaman severlerdi. Atla, eşekle gideceklerdi, çam çırası yakacaklardı, doğal gaz panelinin yerine odun sobasının başında ısınacaklardı. Erdoğan onların nostaljik konforunu bozdu. Eğer bozmasaydı belki severlerdi.
Erdoğan okullarda kara önlüğe, kara tahtaya, beyaz tebeşire devam etseydi, çocukları kitap kuyruklarında sıraya dizseydi, milleti dininden ve diyanetinden eden halk evlerini, köy enstitülerini kursaydı ve sahiplenseydi belki severlerdi.
Erdoğan Türk’ün tarihi cumhuriyetin ilanıyla başlar deseydi belki severlerdi.
Erdoğan Osmanlıyı ve Selçukluyu atlayıp İslam öncesi Türk devletlerinin tarihi bizim tarihimizdir, Selçuklu ve Osmanlı ile geçen bin yıllık süreç bizim değildir deseydi belki severlerdi.
Erdoğan öncekiler gibi süklüm püklüm büklüm bir cumhurbaşkanı olsaydı, etliye sütlüye karışmayan, koltuğunda oturan, hükümete noterlik yapan, hiç kızmayan, kızdığını belli etmeyen, ağzını hiç açmayan, konuşmayan, seçim olmuş olmamış hiç işi olmayan biri olsaydı belki severlerdi.
Erdoğan, cumhurbaşkanını halkın seçimine götürmeseydi ne kadar da iyi olurdu. Meclise namluyu çevirince ne güzelde cumhurbaşkanı seçiyorlardı. Millete namlu çevirmek zor oluyor netekim. Bundan sonra bu millet dinsiz birine devlet yönetimini vermeyecek, bir sarhoşu seçmeyecektir. Bütün bunları yapmasaydı belki severlerdi.
Abdülhamit’ten sonra, Menderes’ten sonra, Özal’dan sonra, Erbakan’da İslam coğrafyasını bu denli heyecanlandırıp ümit olmasaydı belki severlerdi.
Müslüman halklar tarafından değil de Türkiye düşmanı liderler ve halkları tarafından sevilseydi belki onlar da severlerdi.
Osmanlı ailesini çamaşırlarını dahi almalarına müsaade etmeden apar topar kovmuştunuz ya Erdoğan’ı da aynı şekilde kovabilecek olsaydınız belki severdiniz.
Ve Erdoğan Müslüman olmasaydı, Laiklik benim dinimdir, gökten indirildiği var sayılan safsatalarla (!) işim olmaz deseydi belki severlerdi.
İyi ki sevmiyorsunuz; yoksa biz nasıl severdik.
AKİL HOCALAR (!) NEREDESİNİZ?
Üçüncü defa soruyoruz “Neredesiniz?” diye. İlk sorumuzu İstanbul Allameleri’ne sormuştuk. Soruyu sorma gerekçemiz ülke kan gölüne çevrilirken, içeriden ve dışarıdan hainlerin ve özellikle de bizim mahallenin beyinsizlerinin ihanetine maruz kalırken İstanbul’u mesken tutmuş İslamcı, yazar-çizer takımına sormuştuk. Neredesiniz? Birçok olayda iç ve dış meselede Fatih Camii’ni gösteri alanına çevirenlerin bu kez de Türkiye’ye yönelik büyük oyunun farkına varıp gerekli uyarıları yapmalarını beklerdik. Fatih Camii avlusunda ve Beyazıt Meydanı’nın da kürsüye çıkanların, televizyonları ayağa kaldıranların aynı şeyi Türkiye için yapmalarını bekledik, ama göremedik.
İkinci sorumuzu Mustafa Kemal’in Askerleri’ne sormuştuk, “Neredesiniz?” diye. Bu güruhu sadece İslami gelişmelere karşı çıkarken, sokaklarda nara atarken görmüştük. “Ordu Göreve” pankartlarını kankaları Apo’nun posterleriyle birlikte taşıyorlardı. Çankaya’nın ve Laik Türkiye’nin muhafız alayı rolünü üstlenmişlerdi. İslami hassasiyeti olan her hangi bir ismin devlet yönetiminde göreve gelmesine karşı çıkıyorlar, Türkiye’yi sallamaya devam ediyorlardı. Ve azılı başörtü düşmanı olmaları en büyük özellikleriydi. Bunları Türkiye’ye yönelik iç ve dış saldırılar karşısında yine sessiz görüyoruz. Hükümetin zaafa uğraması adına birileri bu ülkeyi işgale yeltense yerli işbirlikçiler olarak ilk önce onlar harekete geçeceklermiş gibi seyretmeye ve beklemeye devam ediyorlar. Son zamanlarda ülkemize yönelik saldırılar karşısında bunları ne neydanlarda, ne televizyonlarda görmüyoruz, seslerini duymuyoruz.
Üçüncü sorumuzu ise kendilerini akil hocalar (!) olarak nitelendiren bazı İslamcı yazarlara soruyoruz. Neredesiniz? Bunların bir kısmını yakından tanıma imkânımız oldu. Allah için kendilerini seviyoruz. Bir kısmını ise medya üzerinden tanıdığımız için yakından tanımamıza gerek yok. Sevdiklerimizi sevdiren, sevmediklerimizi de sevdirmeyen Rabbimize hamdolsun. Onların bir kısmının çok sevdikleri Pensilvanya sakinini biz hiçbir zaman sevmemiştik. Anadolu’nun taşrasındaki biz onun ne mal olduğunu anlamıştık da kendilerini çokbilmiş gören bu adamların bazıları anlayamamıştı. Kendilerini akil olarak görenlerin bir kısmını zaten sevemeyiz. Bizim kardeşlik anlayışımızda ve sevgimizde bazıları kızsa da müşrik kafalılara yer yoktur. Zorla değil ya sevmiyoruz, sevemiyoruz. Müslüman olduklarını söyleseler de duruşlarıyla, söylemleriyle Mekke müşriklerine şapka çıkartan bu adamları (!) niye sevelim ki? Zaten gerek te yok. Onlar birbirlerini sevmeye, kucaklamaya devam etsinler.
Duayı yaşamayı değil de yazmayı iyi beceren akiller acaba son zamanlarda meydana gelen terör olaylarıyla alakalı ne diyorlar? İstanbul’da bu olaylarla alakalı olarak “Akil Hocalar Buluşması” gerçekleştirdiler mi? Gerçekleştirdiler de biz mi duymadık, görmedik. Zihinlerinde ve yüreklerinde tevhid anlayışını zedelemiş isimleri, akıllı adam dediklerimizle yan yana görmek bizi sevindirmez. O geniş meşreplilerin işidir. Bu manada müşrik kafalılarla yetinmeyip bazı laikleri de yanınıza alabilirsiniz. Madem her telden çalıyorsunuz tam olsun. Yeni bir şey söylemeyin, söylemeye korkun, yazılmış olanları da pazarlamaya devam edin. Ondan sonra biz düşünürüz, biz yazarız, biz akiliz, öyle mi? Tabi yersek.
Türkiye’ye oynanan oyunu siz görmüyor musunuz? 1915 Osmanlısına yaşatılanların aynısı Türkiye’ye yaşatılmak isteniyor, anlamıyor musunuz? Seyirci kalmanızla Türkiye zaafa uğrarsa sevmediğimiz laiklikten, Kemalistlikten ve bu sistemden kurtulacağımızı mı zannediyorsunuz? Gelecek olanlar çok arzuladığınız Türkiye’yi kucağınıza mı koyacaklar? Bazı Müslüman yazarlar Abdülhamit’e düşmanlık yaparken ümmetin ana ocağı Osmanlıya düşmanlık yaptıklarını anlamadılar. Anladıklarında ise iş işten geçmişti. Bir nöbet değişimi sırasında ülkeyi kaptırmıştık. Doksan yıl sonra uyanınca aklımız başımıza geldi de nöbette uyumadık ve ülkeyi kaptırmadık. Bu uyanıklık bu kadar kısamı sürecekti?
Yıllarca Laik terörü yazıp durdunuz ve anlattınız. Laiklik yüreklerimize ve zihinlerimize saldırmıştı. Gönülleri tarumar etmiş, imanlara darbe vurmuştu. Sizin beğenmezliklerinize, üstten bakmalarınıza, dudak bükmelerinize rağmen siyaset kurumu Laik terörün açtığı tüm yaraları sarmak için canını siper etti. Ve bugün siz bu ülkede cirit atabiliyorsanız bu tamamen Allah’ın bir lütfu ve siyaset kurumu sayesindedir. Ümmetin ufkunu açacak söylemler geliştirme noktasında da siyaset kurumunun gerisinde kaldığınızı maalesef göremiyorsunuz. Etliye sütlüye karışmayan bir din anlayışınızla ümmetin geleceğini okuyamazsınız, önünü de açamazsınız.
Üç kişinin bir araya gelip çay dahi içemediği günlerden “akil hocalar buluşması” dediğiniz günlere acaba nasıl geldiniz? O buluşmalarınızı yiyorsa giden de Mescid-i Nebevi’de, Mescid-i Haram’da, Mescid-i Aksa’da, Şam Camii Kebir’inde ve Ezher Cami’inde yapın da görelim. Daha önce demiştim: “Çok sevdiğiniz o mekânlarda size çay bile içirmezler.” Her türlü terörü, özellikle PKK terörünü niye konuşmuyorsunuz? Kürt kardeşlerimiz darılır diye mi terörü konuşmaktan çekiniyorsunuz? Müslüman Kürt kardeşlerimizin uyanması için harekete geçseniz ne olur? PKK’nın kafir bir örgüt olduğunu ve bu oyuna gelmemeleri gerektiği konusunda onları uyarsanız ne kaybedersiniz? Amalar, fakatlar, lakinlerle olmayacağını da bilmelisiniz.
Her türlü eksikliklerine rağmen bu ülkenin ve yaşadığınız özgürlüğün kıymetini ne zaman bileceksiniz?
JÖN TÜRKLER ABDÜLHAMİT’E, BÖN TÜRKLER ERDOĞAN’A KARŞI
Jön Türkler (Genç Türkler) (Fransızca: Jeunes Turcs) Osmanlı Devleti’nde İkinci Meşrutiyetin gelmesinde etkili olan devrimci gruptur. Dönemin şartlarında bu grubun üyeleri özgürlük ve demokrasi yanlısı olan kişiler olarak kabul edilirdi.
Aynen bugünkü bazı Beyaz/Bön Türkler gibi yeri gelir Ermeni olurlar, Yahudi olurlar, Rum olurlar vel hasıl her şey olurlar da bir türlü Türkiyeli olamazlar. Milletin değerlerinin, kültürünün, inancının, birliğinin karşısında olmayı ve ayrılıkçı her hareketi desteklemeyi devrimciliklerinin bir gereği olarak sunarlar. Jön Türklerin kendi aralarında da fikir birlikleri yoktu. Tek ve en önemli ortak paydaları Abdülhamit düşmanlığı idi. Azınlıklar üzerinde abartılı çalışmalar yapmışlar, Abdülhamit’i zayıflatacağız diye ülkenin anasını ağlatmaktan geri durmamışlardır. Onların yaptıklarının aynısını bugün torunları olan Beyaz/Bön Türkler yapmaktadır. Dedeleri Jön Türkler Abdülhamit’e her türlü küfrü ve hakareti yaparken, onur kırıcı karikatürleri yayınlarken bile basın özgürlüğü olmadığından, istibdat yönetiminden bahsedebilmekteydiler. Ahlaksız idiler, hain idiler, nankör idiler. Parayı verenin hesabına ne isteniyorsa yapıyarlar, yazıyorlar ve çiziyorlardı. Her yazıları, her konuşmaları Abdülhamit’e hakaret ve küfürle başlıyor, istibdattan bahsedip özgür olamadıklarını, istedikleri gibi yazamadıklarını söyleyip, yazıp, duruyorlardı. Aynen bugün bazı ahmak müslümanların yaptığı gibi o gün de böyle ahmaklıklar yapan müslümanlar vardı. Bugünkülerin o günkü kankaları olan Ermeniler, Yahudiler ve Rumlar kendi dillerince Abdülhamit istifa diye bağırıyorlardı. Bugün ise onların torunları ve yerli işbirlikçileri olan Beyaz/Bön Türkler hep birlikte Türkçe Erdoğan istifa diye haykırıyorlar. O günlerde küfürlerinin ve hakaretlerinin dozunu artırınlar korkuya kapılıp yurt dışına kaçıp sahiplerinin yanında Padişah’a havlıyorlardı. Aynen bugün basın özgürlüğü yok deyip cumhurbaşkanına her türlü hakareti ve tehditi yapanlar gibi. Sıkışınca soluğu efendilerinin yanında alanlar gibi. Bu milletin her türlü birliğinin düşmanlarıyla iş tutuyorlar, birbirlerine destek ziyaretleri yapıyorlar. Dinimizin ve hertürlü değerimizin düşmanlarıyla sarmaş dolaş olabiliyorlar.
“Ey Türk Gençliği!” diye başlayan andın okullarda okutulmasının kaldırılmasına şiddetle karşı çıkmışlardı. Şimdilerde ise bırakın bir metnin kaldırılmasını bir milletin yok edilmesi, parçalanması projelerinin siyasi ayağı olan bir partiyi cilalayıp parlatmakla kalmıyorlar aynı zamanda televizyonlarında ve gazetelerinde sürekli haber yapıyorlar ve gündemde tutuyorlardı. Bununla da yetinmeyip bir de oy veriyorlar. Çok büyük iş yapmış gibi bunu övünerek de yazıp çizebiliyorlardı.
Bütün bunları ilalıyıp parlattıkları, sürekli gündemde tuttukları, cici çocuk güzellemeleri yaptıkları ve oy verdikleri PKK’nın siyasal kanadını sevdikleri için yapıyorlar? Elbette hayır. Tayyip Erdoğan’a düşmanlıklarından, kinlerinden ve hasetliklerinden dolayı bunu yapıyorlar. Eskaza ülke bir işgale maruz kalsa kin ve hasetlikleri onları düşman saflarına rahatlıkla it’ebilecektir.
Bugün Beyaz/Bön Türkler, özgürlüğü her türlü semirenler, kendi ırkdaşlarına özgürlüğü ve huzuru çok görenleri destekleme bönlüğünü bile gösterebilmektedirler. Pencerelerine taş düştü diye kıyameti koparanlar, kırılan camlarına güzellemeler yazanlar, ağıtlar yakanlar otuz yıldan beri bu ülkenin her türlü değerini taşlayanlarla birlikte olma aymazlığını da gösterebilmektedirler.
Beyaz/Bön Türklerin Tayyip Erdoğan düşmanlığı, kini ve haseti aynı zamanda bunları paranoyak haline getirdi.
Sizin kininiz ve hasetliğiniz haset ettiğinize dua olarak giderken size de bela olarak dönmektedir. Kin ve hasetlik içerisinde çatlayın emi.
.
BİZ SİZİ BESMELESİZLİĞİNİZDEN TANIRIZ!
Abdülhmit’in aleyhinde kampanya başlatanların arasında sizi de görmüştük. Ermeniler, Yahudiler ve Rumlarla birlikte olumuş hep bir ağızdan istifa diye bağırıyordunuz. O gün de besmelesizlerle birlikteydiniz.
Abdülhamit’i tahttan indirdikten ve ailesiyle birlikte yanlarına bir parça çamaşır dahi almalarına müsaade etmeden apar topar Selanik’e Yahudi kankalarınızın Alatini köşküne hapsetmiştiniz. O gün de besmelesizlerle birlikteydiniz.
Altı yüzyıl boyunca bu topraklara ve insanlığa hizmet etmiş Osmanlı ailesini sürgün edip dünyanın dörtbir yanına dağıttığınızda da besmelesizlerle beraberdiniz.
İstiklal Savaşı boyunca vaziyeti kurtarmak için besmelelirle birlikteydiniz. Zira Anadolu size inanmıyordu. Yalvar yakar Amasya’da Salih Paşa ile görüşerek “biz de besmeleliyiz” görüntüsü verdiğinizi de biliyoruz. Savaştan sonra yüz seksen derece çark ederek besmelesizlerle birlikte oldunuz.
Lozan Konferansına Osmanlı’nın bakiyesi olarak gittiniz dönüşte ise İngiliz genel valisi gibi davrandınız. Besmelesizlerle birlikte Müslüman Türkiye kimliğini bertaraf ettiniz.
Kurtuluş Savaşı fetvacınız Rıfat Börekçi’yi ve diğerlerini tehdit ederek halifeliği kaldırırken de besmelesizlerle birlikteydiniz.
Aç ve sefil Türk Milletine zorla şapka giydirmek için bütün bir milletin şapkasını Yahuditerzi Adolf Loker’e yaptırırken de besmelesizdiniz.
Sizin yönettiğiniz ülkemde Ezanlar asli diliyle okunmazken, ülkeyi işgalinden kurtardığınızı söylediğiniz Fransızların yönetimindeki Hatay’da ezan asli diliyle okunurken de siz yine besmelesizdiniz.
Selatin camilerini ahıra çevirirken, kimini bar pavyon yaparken, kimini satarken, kiminin tepesine altı oku dikerken, Kur’an eğitimini yasaklarken, Araların kitaplarını develere yükledik, onlara geri gönderdik derken de besmelesizdiniz.
Cumhurbaşkanını halkın seçmesine diktatör olur diye karşı çıkarken aslında şunu çok iyi biliyordunuz. Ne yaparsanız yapın, ne ederseniz edin bu milletin çoğunluğunu kendiniz gibi yapamadığınız ve yapamayacağınız için bu aziz millet sizin gibi besmelesizleri cumhurbaşkanı seçmeyeceği için halkın seçmesine karşı çıkarsınız. Meclise tankalırı çevirip kendinizi cumhurbaşkanı seçtirmeniz kolay olur. Fakat halka çeviremezsiniz. Yıllarca çevirdiniz de ne oldu?
Menderes’i eften püften saçma sapan dedikodularla ipe götürürken de besmelesizdiniz.
28 Şubat sürecinde İmamhatip düşmanlığı yaparken ve okulları kapatırken, Kur’an Kurslarını yasaklarken, başörtülü müslümanların üniversite okumalarını engellerken de besmelesizdiniz. Utanmadan sıkılmadan dünyada kadına seçme hakkı veren ilk ülkeyiz diye de hava atardınız. Sizin kadınlarınıza seçilme hakkı verirken bizimkilere sadece seçme hakkı vermiş bunun da havasını atmıştınız. Sizin gibi besmelesizlere rağmen şimdi gördünüz mü müslüman kadına seçme hakkı nasıl verilirmiş.
Bizim besmele her hayrın başı iken siz hep her hayrın karşısında yer almadınız mı? Kanınızda, özünüzde besmelesizlik var.
Besmelesiz tomacı Mahmut Tanal Yüksek Seçim Kuruluna gidip “Haydi Bismillah” şarkısının seçim döneminde kullanılmasının yasaklanmasını talep etmiş. Şaşırmadık. Çünkü İstanbul’da ibneler yürüyor, Mahmut onlarla birlikte. İstanbul’da lezbiyenler yürüyor Mahmut onlarla. HDP’liler İstanbul’da Apo’ya özgürlük diye yürüyor, Mahmut onlarla. Şeytanın her işinde Mahmut orada. Besmelenin olduğu yerde şeytanın da Mahmut’un da işi olmaz.
Dedem Edebali demiş ya: “Dinsiz adama devlet yönetimi verilmez.” diye. Ne de doğru söylemiş. Şimdi biz besmelesiz CHP ve onun zihniyetine devlet yönetimi mi veririz? Elbette vermeyeceğiz. Bu bile bizim için sosyal ve siyasal bir ibadettir.
Allah’ım!
Besmelesizlerin, senin düşmanlarının, Kur’anın ve İslam’ın düşmanlarının, Peygamberimizin düşmanlarının velhasıl şeytan ve dostlarının bu müslüman milletin yöneticileri olmalarına fırsat verme. Bizlere de besmelesizlerle, şeytan ve dostlarıyla mücadele azmi ve gayreti nasip eyle.
.
DÜŞMANIN ELİNE SOPA VERENLER
Anadolu coğrafyamızda biz bunları yaşamış iken ve yaşamaya devam edecek gibi görünürken gönül coğrafyamızda neler olmaktadır? Gönül coğrafyamız yaklaşık yüz yıldır neden gülmüyor? Gönül kıblemiz kan gölü olmaktan ne zaman çıkacak? Müslümanların ahları ne zaman son bulacak? Müslümanların izzeti, onuru, şerefi ve de burnu yerlerde sürtünmekten ne zaman kurtulacak? İspanya’nın Gırnata’sından Yemen’in Sana’sına kadar selam yurdu olan gönül coğrafyamız şimdilerde ne oluyor da endişe ve tehlike yurdu haline geliyor?
Bir evde anne veya babanın yüksek otoritesi sarsıldığında aile tespih taneleri gibi dağılır. Kimin ne dediği ve ne yaptığı belli olmaz. Ailenin otorite şemsiyesinin dışına çıkan çocuklar yakın ve uzak çevrenin her türlü tehdidine maruz kalırlar. Sadece tehdide maruz kalmakla kalmaz, senin olmaktan da çıkarlar. Bir müddet sonra sen de çocuklarını tanıyamazsın. Bugün bazılarını tanıyamadığımız gibi.
Düşmanları, ümmet coğrafyamızın anası babası konumunda olan Osmanlı’yı dostlarından çok daha iyi tanıyordu. Bu coğrafyalarda istedikleri gibi at oynatmanın yolu Osmanlı üzerinde yapıyacak ameliyattan geçiyordu. Bunu anladıkları gün kendi aralarındaki her türlü kavgaya son verdiler ve kendilerine yeni mücadele alanı olarak özelde Osmanlıyı, genelde ise İslam Coğrafyası’nı seçtiler. İşte o gün bugündür coğrafyamızı kendi başına bırakmadılar. Ortadoğu Coğrafyası bugün olduğu gibi tarihin hiçbir döneminde hainsiz kalmamıştır. Birinci Dünya Savaşı sonrasında hainler tespit edildi ve kendilerine birer devlet verildi. Bunların hiçbirisi savaşarak bağımsızlık elde etmediler. İhanet edenler kendilerine vadedilen devletlerine kavuştular. Bu sıkıntılı coğrafyamızda Amerikan düşmanı birtane lider varmı? İngiliz düşmanı bir tane lider var mı? İsrail düşmanı bir tane lider var mı? Hepsi kukla konumundadırlar. Bu ülkelerin halkları yani kardeşlerimiz, görüyor ve biliyoruz ki kendi yönetimleri, yöneticileri tarafından baskı altında tutulmaktadırlar. Liderlerinin ipleri ağa babalarının ellerinde olduğu için hiçbir zaman halklarına kulak vermemektedirler. Efendilerine olan sadakatleri öyle ileri boyuttadır ki gerektiğinde kendi halklarını kırmaktan dahi çekinmemektedirler. Bunu Mısır’da, Irak’ta, Suriye’de gördük. Kendileri haklarını kırmakta, dövmekte gerekli gördüklerinde düşmanlarının eline sopayı vermekten de geri durmamışlardır. Arap baharı dediler, kuklalarının elinden sopayı alıp halkı dövdüler. En son olarak sopayı Rusya’nın eline verdiler. Dünyanın neresinde görülmüş veya duyulmuş. “Ben kendi halkımı dövmekte aciz kıldım, sen gel şunları bir sıradayağına çek bakalım, beni mumla arasınlar.” demenin adıdır Rusya’nın Suriye’yi bombalaması. Kimin dövdüğüne değil; sopayı ellerine kimin verdiğine bakacaksın. Bu ahmaklara methiyeler dizen, hürmetlerini arz eden ahmak müslümanlara ne demeli?
Ümmet başsız olunca hizaya getirecek olanı çok oluyor. Eli sopalı bir lider lazım. Bırakın düşmana haddini bildirmeyi, öncelikle bizim beyinsizlere haddini bildirecek. Hiç kimse bırakın ihanet etmeyi, ihanet etmeyi aklının ucundan dahi geçiremeyecek. Sonunun ne olacağını bilecek. Olması gereken bu iken tam da tersi oluyor. Efendilerine ihanet ettikleri takdirde sonlarının ne olacağını -Kaddaf ve Saddam örneğinde olduğu gibi- çok iyi bildiklerinden sadakatlerine asla halel getirmemektedirler.
Kılıcı kınına kilitli olan değil; her an eline alabilen bir lider ümmetin izzetini, onurunu ve şerefine kurtarabilir. Bizim beyler kızacak ama olsun. Bu lider, o coğrafyadan değil; Osmanlının küllerinden ve yine Anadolu’dan çıkacak inşallah. Hâlâ görmeyen, duymayan ve hissetmeyen var mı?
.
BUNU İZAH EDEMEZSİNİZ
1 Kasın 2015 seçimlerine doğru giderken bütün dünyanın gözü Türkiye’nin üzerindedir. İnsanlık ve özelliklede mağdur Müslümanlar, kulak kesilmiş bu coğrafyadan gelecek bir sesi, Türkiyeli Müslümanların çıkartacağı gür sesi beklemektedirler. Türkiye’deki kardeşlerinden kendi başlarını öne eğdirmeyecek, umutların başka baharlara ertelenmediği bir sonuç beklemektedirler. Şu hakikat unutulmamalıdır ki bu insanlar yüz senedir bu günleri bekliyordu. Bu gerçeği bizden çok daha iyi o bölgelere gidenler, yazarlar-çizerler ve hocalar bilmektedir. Sizi gördüklerinde o insanların gözlerinin nemlenmesini, ağlamalarını, şimdiye kadar neredeydiniz demelerini, geç kalmadınız mı sitemlerini unuttunuz mu? Onların yarı yaşında olmanıza rağmen oturdukları minderi size verdiklerini unuttunuz mu? Osmanlının torunları gelmiş diye seksenine merdiven dayamış ihtiyarların sizleri ayakta karşıladığı günleri unuttunuz mu? Sizin geldiğinizi haber alan ihtiyarların, çocuklarını sizin bulunduğunuz yere gönderip Osmanlının torunlarını bu eve getireceksin, getirmezsen sen de bu eve gelme talimatı verdiklerini unuttunuz mu? Hadi bunları unuttunuz. Yahu bunları bize siz anlatmıştınız bunu da mı unuttunuz? Sizin evlerinizde belki Osmanlı bayrakları yoktur, belki Türk bayrağı da yoktur. Fakat siz de biliyorsunuz ki o insanlar evlerine perde olarak Osmanlı ve Türk bayraklarını asmaktadırlar.
Ümmet coğrafyamız bu seçimle çok yakından ilgileniyor. Seçimler üzerinden Türkiye ile, kardeş olarak gördüklerinin takınacakları tavırlarla ilgileniyorlar. Onlar için Türkiye sıradan bir ülke veya sıradan bir İslam ülkesi değildir. Onlar için Türkiye ana ocağıdır, baba ocağıdır, ata ocağıdır, adam ocağıdır. Onlar için Türkiye her ne kadar halifelik kurumu kaldırılmış olsa da hilafet misyonunun ruhunun diri olduğu bir ülkedir. Bunun için Türkiye ile ilgili her şey onları çok yakından ve yürekten ilgilendirmektedir. Zira Osmanlı sonrasında bu insanların umutları, dışarıdan ve içeriden bil umum düşmanlar tarafından kırılmak ve budanmak istenmiştir. Uzun bir dönem bunu başarmışlardır.
Asıl acı olan ise gönül coğrafyamızın, ümmet coğrafyamızın, iman coğrafyamızın umutlarını kıranların ve budayanların bir kısmının bizim mahalleden olmasıdır. Ve bunların başında da siyasi hayatının tamamında ümmeti heyecanlandıran rahmetli Erbakan’ın peşinden gittiğini zannedenlerin olmayan duruşları gelmektedir. Allah aşkına şu duruşa bakar mısınız? İnsanlığın ve İslam’ın bir numaralı düşmanı olan ve rahmetli Erbakan’a 28 Şubat sürecinde kan kusturan, ona hayatı zindan eden Aydın Doğan’ın yanında durabilmektedirler. Beceremediniz, çekilin gidin diyen paralel çetenin yanında durabilmektedirler. Her haliyle Türkiye düşmanı olan, kendi halkına ve her türlü kutsala ihanet eden Esad’ın yanında durabilmektedirler. Erdoğan düşmanlığında Netenyahu’ya nal toplatacak şekilde durabilmektedirler. Pazarlık konusu yaptığı yirmi milletvekilini alamayınca adeta kudururcasına saldırabilmektedirler. Kinlerinde, hasetlerinde, nefretlerinde boğulup gideceklerdir.
Bir de bunların dışında afişte ismini görmeyince yan çizenler var. Adamları listeye giremeyince hayıflananlar, öfkelenenler, kızanlar, darılanlar var. İki seçim öncesine kadar Müslümanların lehine hiçbir şey yapmadılar deyip kızanlar şimdilerde bize listelerde yer vermediler diye kızıp duruyorlar. Kimlere öykünüyorsunuz? Yıllarca seçimler öncesinde Demirel’e gidip kontenjan kopartmaya çalışan tarikatları, cemaatleri, yapıları eleştirip duruyordunuz. Biz de size hak veriyorduk. Zira kocaman göbekli, sakalı belinde tarikat şeyhlerini, badem bıyıklıları Demirel’in elini öperken gördüm. Şimdi sizin kontenjan kopartmak için Demirel’in elini öpen o şeylerden ne farkınız kaldı. Yıllarca birileri meclise girdi de ne oldu? Ümmetin hangi yarasına merhem oldular? Sizin adamlar girince ne olacak? Girseydi iyi olurdu diyebilirsiniz ve bunda da haklı olabilirsiniz. Fakat adamlarımız listelere giremedi diye yan çizmek, karalamaya başlamak, sessizliğe bürünmek de ne oluyor ki? Ampulleri yakın dediğiniz günlerde hangi maslahatla yakılmasını istiyorsanız aynı maslahatlar bugün de geçerli değil midir? Bizim durduğumuz ve baktığımız yerden aynı maslahatların geçerli olduğu görülüyor. Büyük şehirlerde oturuyorsunuz diye, medyaya televizyonlara yakınsınız diye, sağda solda adamlarınız var diye bizden daha iyi gördüğünüzümü zannediyorsunuz. Hayır, bizden daha iyi görmüyorsunuz ve göremiyorsunuz. Sadece gördüğünüzü zannediyorsunuz. En basit örneği paralelciler meselesidir. Bir zamanlar siz de az Fetocu değildiniz. Biz köyden, mezradan, mezireden gördük fakat sizler büyükşehirlerden yine görmediniz, göremediniz. Maalesef bugün yine görmüyorsunuz, göremiyorsunuz. Geldiğimiz noktada “Arap uyandı.” ve “Maymun gözünü açtı.” deyimleri devreye girmiştir. Artık isteseniz de bu milleti koyun sürüsü gibi istediğiniz yere yönlendiremeyeceksiniz. Ya siz bizim durduğumuz yere geleceksiniz ya da olduğunuz yerde çakılıp kalacaksınız. Ve tarih sizi ümmet kan ağlarken sessiz duran adamlar olarak kaydedecektir. Sadece böyle de kaydetmeyecek ve size…
Biz tüm kızgınlıklarımızı, kırgınlıklarımızı, dargınlıklarımızı yüreğimize gömüyor ve ümmetin yanında yer alıyoruz. Abdülhamit’e ihanet eden Müslümanların onursuzluğu klavuzunuz olmasın. Nefsinize göre değil, imanınıza göre davranın. Adam gibi de nasıl davranacağınızı topluma deklare edin. Kim gibi yapmanız gerektiğini de hatırlatalım. Sekiz milletvekili ile meclise giren rahmetli Muhsin Yazıcıoğlu “Müslümanların iktidarına engel oldu dedirtmem.” demişti. Onun bu sözü söylediği yıllarda, ümmet coğrafyası, iman coğrafyası diye bir dert de yoktu. Ama şimdilerde derdimiz çok bunu siz de biliyorsunuz, biz de biliyoruz. Siz yan çizerseniz bu millet de sizi çizer unutmayın. Benden söylemesi, sizden de kızması.
BOMBALAR KİMİN İÇİN PATLATILIYOR?
Ankara’da meydana gelen katliamda ölen vatandaşlarımızın hiçbir şekilde dini, mezhebi ve siyasi tavrı bizi ilgilendirmez. Olaya insan olarak bakmak zorundayız. Ehl-i iman ve ehl-i vicdan sahibi hiçkimse oh oldu demez, diyemez. Onlarda bu ülkenin insanlarıydı. Umutları vardı, heyecanları vardı, gelecek planları vardı. Onları bekleyen analar vardı, babalar vardı, eşler vardı, evlatlar vardı. Ve hepsi bir bekleyiş içerisindeydiler. Bu bekleyişleri boşa çıkaranlar kahrolsun, onlara lanet olsun.
Bu coğrafyanın insanı öldürüldüğünde, katledildiğinde bundan kim karlı çıkar, bu olaydan kim nemalanır? Bizim dışımızda herkes karlı çıkar, herkes nemalanır. İçeride karlı çıkacağını, nemalanacağını düşünenler çıkar mı? Elbette çıkar. Hain nasıl olunur ki? Bu ülkenin haini bitmeyeceği gibi maşası da bitmez. Bu tür olaylara alet olanlar maşa olarak kullanıldıklarını anladıklarında ve bunu terkettikleri gün işte uyandığımız gün olacaktır. Onlar kullanmak için uyutmaya biz ise uyandırmak için çalışmaya gayret edeceğiz. Hiç kimse evladının, kardeşinin, komşusunun ateşe gitmesine razı olmaz. Vatandaşlarımızın da ateşe gitmesine razı olamayız. O nedenle ucu hepimize dokunacak olan ateşe söndürmek için sadece devletin, sadece hükümetin çalışması yetmez. Topyekün bir millet olarak bu ateşi söndürmek zorundayız.
Kızılderili ata sözü der ki: “Bir derede iki balık kavga ediyorsa kesinlikle beş dakika önce oradan bir ingiliz geçmiştir..!” Evet aynen öyledir. Fakat bizim dereden İngiliz geçeli beş dakika değil, asırlar oldu. Bir kee geçmekle de kalmıyor. Sürekli geçiyor. Bazen DEAŞ olarak geçiyor, bazen PKK olarak geçiyor, bazen YPG, PYJ olarak geçiyor, bazen DHKP/C olarak geçiyor. Hep ama hep geçiyor. İşte bugün terör adına her ne sıkıntı çekiyorsak deremizden geçenlerden değil; onlar geçerken alkış vuranlardan çekiyoruz. Bunun adı İngiliz olmuş, Alman olmuş, Rus olmuş, Fransız olmuş, ABRD olmuş farketmez. Çümkü hepsi aynı merkezden, İsrail’den yönetilmekte, yönlendirilmektedir. Bu ülke sıkıntıya düştüğünde, bu ülke kendi iç kavgasına sürüklendiğinde, dışarıdan, çevresinden, etraftan, komşularından eline ayağını çekmek zorunda kalacaktır. Onlar için en iyi Türkiye dünyadaki hiçbir gelişme ile ilgilenmeyen, ilgilenemeyen Türkiye’dir. Yurtta sulh, cihanda sulh anlayışını yutta da sus, cihanda da sus olarak anlayan bir Türkiye işlerine gelecektir. Böyle olduğu takdirde her yerde istedikleri gibi at oynatabileceklerdir. Rahat bırakılmayan, huzur verilmeyen bir Türkiye onların hedefidir. Bu oyuna gelmek ise bizim kaderimiz değildir. Yüce Rabb’imiz bizlere oynanan ve oynanmak istenen bütün bu oyunları görecek göz, duyacak kulak, hissedecek kalp nasip etsin.
Ankara’da meydana gelen katliamdan siyasi rant devşirmek isteyenler, işte gördünüz terör bir akreptir, eninde sonunda sahibini de sokar, taşıyıcısını da sokar, maşasını da sokar.
Öldürülmeyen akrep eninde sonunda kendisini seyredeni de sokar. Terör denen bu akrebi öldürüp huzur içerisinde yaşamaya ne dersiniz?
İSTİHBARAT MI, YOKSA İNSANLIK ZAAFİYETİ Mİ?
Devletin güvenlik güçlerinin mitinglerinize katılmasını istemeyeceksin, biz kendi güvenliğimizi kendimiz sağlarız diye devlete meydan okuyacaksın, toplantılarınıza katılanlara yapılacak üst aramasına karşı çıkacaksın ondan sonra da çıkıp güvenlik zaafiyeti, istihbarat zaafiyeti var diye ortalığı birbirine katacaksın. Bombalar neden terör partisinin toplantılarında patlatılıyor? Patlamalar sırasında bu partinin üst yöneticileri neden orada olmuyor? Onların olduğu toplantılarda bombalar neden onlardan uzak yerde ve halkın arasında patlatılıyor? Diğer partilerin toplantılarına kolay kolay giremeyen canlı bombalar, bunların toplantılarına nasıl oluyor da ellerini kollarını sallayarak girebiliyorlar? Bu türden toplantı alanlarına girmelerini kim sağlıyor, kimler kolaylaştırıyor? Asfaltlara, yollara, köprü altlarına kim bomba yerleştiriyorsa aynı eller Ankara’daki bombaları patlatmıştır. Yalandan sağda solda, şurada burada aramaya gerek yok. Şu örgüt yaptı bu örgüt yaptı cinsinden tahmin yürütmeye de gerek yoktur. Bu ülkede bil umum Türkiye düşmanlarının gönüllü taşeronluğunu kim yapıyorsa bombaları da onlar patlatıyor. Birbirinden bağımsız örgütlerin ismi anılıyorsada, hiç farketmez hepsi aynı merkezden yönetilmekte ve aynı el tarafından kullanılmaktadır. Amaç Türkiye’yi Irak’a, Suriye’ye çevirmektir. Kendi iç meseleleriyle uğraşan bir Türkiye işlerine gelmektedir. Zira bölge üzerindeki emellerine çok daha rahat ulaşabilmenin yolu Türkiye’yi bertaraf etmekten geçmektedir. Onların böyle yapmak istemeleri gayet normaldir. Çünkü o bir düşmandır. Peki buna teşne olan ahmaklara ne demelidir? Hdp bayrağının olduğu yerde hangi barıştan bahsediyorsun, Pkk bayraklarının olduğu yerde hangi barıştan bahsediyorsun? Daha bir ay kadar önce dağdaki teröristlerin yanına gitmek için güvenlik barikatlarını zorlayanların olduğu meydanların, mitinglerin hangi barışa hizmet ettiğini zannediyorsunuz? Ölen insanların cenazelerinin bile bir algı operasyonuna ve porapagandaya çevrildiğini görmüyor muyuz? Cenazeleri taşıyan malum belediyelerin araçlarına asılan Pkk bayraklarını/paçavralarını acaba beyaz ve şerefli (!) Türkler görmüyor mu? Tabutların üzerine konulan Pkk paçavralarını görmüyorlar mı?
Kahrolsun Pkk diyemeyenler, Pkk bir terör örgütüdür diyemeyenler, Allah Pkk’nın belasını versin diyemeyenler, Polisimize, askerimize uzanan eller kırılsın diyemeyenler, hendek kazan roketatarlı teröristlere belediyenin araçlarını tahsis edenler hangi barıştan bahsediyorlar? Bunları görmezden gelip de biz barış istiyoruz diyenler katildir, teröristtir, insanlığın düşmanıdır. Utanmadan, sıkılmadan da istihbarat zaafiyetinden bahsediyorlar. Önce insan olun, insanlık zaafiyetlerinize bir son verin de ondan sonra istihbarat zaafiyetinden bahsedin.
Cumhurbaşkanını terörist cenazesine katılmaya çağıran ahmaklara sormak lazım: “Sizler hangi polisimizin, hangi askerimizin cenazesine katıldınız da devleti devletin düşmanının cenazesine çağırıyorsunuz?” Siz provokasyonlarınızla insanları katledin, ölümlerin ardından ellerinizi ovuşturun, yine kazançlı çıktık diye sevinin, katliam protestosunu seçim mitingine çevirip oy devşirmeye çalışın, sonrada barış edebiyatı yapın, öyle mi? Biz de yedik(!) Fakat bunu yiyen ahmak beyaz Türklere de lanet olsun.
Bu katiller, katil severler, milletin her türlü değerinin düşmanı olanlar ve bunların partisi bu kafa ile devam ettiği müddetçe barış kelimesi tüketilen bir kavram olarak sadace türkülerde ve şarkılarda kalmaya mahkum edilmiş olacaktır.
Bütün fitneciler gibi, bütün fesat çıkaranlar gibi bunlarda biz iyilikten, insanlıktan ve barıştan yanayız diye nutuk atacaklardır. Aynen ağababalarının yaptığı gibi: “Onlara, “Yeryüzünde bozgun çıkartmayın” dendiğinde, “Tam tersine, bizler barış ve esenlik getirenleriz” demişlerdir.” (2/Bakara, 11)
Her kim insanlığın huzurunu bozuyorsa, barış deyip kan siyaseti yapıyorsa Allah belasını versin. Bütün bunları gördüğü, bildiği, anladığı halde hâlâ bunların barıştan yana olduğunu düşünen ahmaklar ve beyaz Türkler varsa Allah onlarında belasını versin. Milletimizi yakan her ne varsa aynısıyla Rabbim onları da yaksın.
.
TİMUR’DAN BEYAZ TÜRKLERE
Ankara Savaşı’nın aktörlerinden olan Timur ile alâkalı olarak anlatılan hikayeler, fıkralar oldukça yaygındır. İşin içerisine bir de Nasreddin Hoca katılınca fıkralara olan ilgi daha da artmaktadır. İşte bu fıkralardan bir tanesi.
Akşehir çevresini mesken tutmuş olan Timur bu bölgeye beraberinde bir de fil getirmiş. Başıboş bırakılan fil bağlara, bahçelere ve ekili tüm alanlara zarar vermeye başlamış. Yaşanan durumdan bezdir kalan Akşehir halkı çareyi Nasreddin Hoca’ya başvurmakta bulmuş. Demişler ki:
-Hoca, bu Timur denilen adam senin sözünü dinler. Şu filin bir çaresine baksan, anamızı ağlattı.
Hoca bu teklifi kabul etmiş ve yarın hep birlikte Timur’un huzuruna varalım, derdimizi anlatalım demiş. Ertesi gün buluşmuşlar. Nasreddin Hoca önde, Akşehir halkı arkasında Timur’a gitmek üzere yola çıkmışlar. Her yol ayrımında gruptan birileri kopuyormuş. Nasreddin Hoca Timur’un karşısına geldiğinde bir de bakmış ki yanında kimsecikler kalmamış. Duruma fena halde bozulan Hoca Akşehirlilere bir ders vereyim diye düşünmüş ve Timur’a:
-Efendim, biz Akşehirliler olarak getirmiş olduğunuz fili çok sevdik. Fakat hayvancağız yalnızlıktan olsa gerek çok huzursuz görünüyor. Akşehir halkı bu filin eşini de getirmenizi istiyor, der. Timur bu sözlerden hoşlanır ve Akşehirlilerin isteğini yerine getireceğini söyler. Timur’un yanından ayrılan Nasreddin Hoca kendisini beklemekte olan ahalinin yanına geldiğinde halk merakla ne yaptığını sorar. Hoca gülerek cevap verir: Müjdeler olsun. Belânın dişisi de geliyor.
Evet Pkk ve onun adı batasıca partisi, İngilizler başta olmak üzere emperyalistlerin bu topraklara attığı bir zehirdir, bir beladır. Tabi ki bunlar, onların bu topraklardaki ilk belası olmadığı gibi son belası da olmayacaktır. Belânın adı gün gelir Pkk olur, gün gelir Kck olur, gün gelir Pyd olur, gün gelir İşid olur, gün gelir Dhkp/c olur. Bunlar bazen peş peşe gelir, bazen aynı anda gelir. Ama hep gelir. Ve bunları gelişlerinden tanırız, biliriz. Timur’un getirdiği ilk fil gibidirler. Sıkıntı verdiler, acı verdiler, kan akıttılar, göz yaşı döktürdüler. Sadece karşılarında olanlara değil; kendilerine gönüllü taşeronluk ve maşalık yapanlara da acı verdiler, onları da katlettiler. En son Ankara Garı’nda kendi bayraklarını/paçavralarını sallayanları katlettikleri gibi. Sonra da devlet yaptı dediler. Biz biz bunu yemedik. Fakat yaşanan vahşet bir belâdır ve geldi.
Birileri bu belayı görmek ve tanımak istemedi. Toplumun masum kesimlerinden esirgedikleri hoşgörüyü ve toleransı bunlara karşı gösterdiler. Satılmış ve milletin kanını emmiş olan paralelciler amalı, fakatlı cümlelerle bunların yaptıkları her şeyi masum göstermeye çalıştılar. Bununla da kalmadılar. Az yapıyorsunuz, az katlediyorsunuz, az şehit cenazeleri geliyor, dozu biraz daha artırın dercesine yayınlar yapmaya başladılar. Hızlarını alamayınca oy vermekten bahsettiler, hep birden partilerini satıp terör örgütünün partisine oy verdiler. Hırsları ve kinleri o kadar ileri boyutlara vardı ki, oy verdiklerini açıklamaktan çekinmedikleri gibi yine vereceklerini de deklare ettiler.
Şimdi adını yukarıda saydığımız bela çeşitlerini bu topraklara bulaştıranlar, onları pazarlayanlar kıs kıs gülmektedirler. “Vay be biz sadece Kürtleri ayartırız zannetmiştik, meğer bize teşne olan nekadar da çok beyaz Türk varmış.” demekten kendilerini alamadılar. Aynen Timur’un ikici fili gibi. Hani Nasreddin Hoca belanın dişisi demişti ya, aynen öyle. Beyaz Türklerin, şerefsiz Türklerin, Hoca’nın tabiriyle kancık Türklerin sayesinde bu toprağın belası eksik olmayacaktır. Zaten batıl da bela değil midir, kancık değil midir, hain değil midir.
Belalar var diye, hainler var diye, satılmışlar var diye, kahpeler var diye, sömürge valisi gibi siyasetçiler var diye biz davamızdan vazmı geçeceğiz. Elbette hayır. Vakti şerifler hayrolana kadar, hayırlar fetholana kadar, şerler def olana kadar, niyazlarımız kabul olana kadar mücadeleye devam edeceğiz. Bu dava İslam toprağı kılanan ve ümmetin ümidi olan Anadolu’nun İslam toprağı olarak kalması davasıdır. Abdülhamit’in bıraktığı yerden devam etme davasıdır ve bu bir gaza harekâtıdır. Gazamız mübarek olsun.
1 KASIM SEÇİMLERİ VE NIETZSCHE
AK Parti’nin dördüncü kez genel seçim zaferi kazanmasını ve tek başına iktidara gelmesini hazmedemeyenler elin gâvurunun görüşünü kendilerine
siper edinmişler. Ne hikmetse bunlar seçim kaybedince halk hep cahil oluyor. Kendileri seçim kazanınca halk hep aydın ve bilge oluyor. İstiyorlar ki halk hep kendileri gibi düşünsün, hep kendileri gibi inansın, hep kendileri gibi yesin- içsin, hep kendileri gibi giyinsin. Ne yaparsanız yapın bu halk sizin istediğiniz gibi olmuyor. Olmak istemiyor. Dönüştürmenize de razı olmuyor. İnancından, kültüründen, tarihinden, medeniyetinden dönüştürmek istediniz de ne oldu? Başarabildiniz mi?
Dünyada çağdaşlığı, modernliği, muasır medeniyet dediğiniz her ne ise hepsini işgalcilerinden, katilinden alan sizin zihniyetinizden başka kim vardır? Düşmanına aşık olan aptal kız rolünü doksan senedir çok iyi oynadınız; fakat oyun bitti, siz bunu anlamadınız, anlamak istemediniz. Hâlâ 1930’lu, 1940’lı yılların kafasında ve hayalinde yaşıyorsunuz. Ah ulan ah, ne güzel yıllardı be, kendimiz yapar kendimiz tapardık…
Milletin köklerine ulaşan tüm damarları kesip atmıştınız. Siz zanettiniz ki bundan sonra yeni bir dünya başlıyor. Tıpkı 28 Şubat’ın 1000 yıl sürecek diyen ahmakları gibi.
Bu milleti dininden diyanetinden kopartmak isteyen siz,
Tarihinden, kültüründen kopartmak isteyen siz,
Koca çınar Osmanlıyı hatırlatan her şeyin kökünü kazıyan siz,
Bin yıllık kültürünün yazı ile olan bağlarını bir gecede koparan siz,
Çağdaşlık adına körpe yavrulara besleyici diye bira içiren zihniyet siz,
Köy Enstütülerinde ve Halk Evleri’nde insanların dini duygularını tarumar eden siz,
Cumhuriyeti ilan edip milleti tek parti iktidarına mahkûm eden siz,
Oy sandıklarını CHP bayraklarıyla sarıp sarmalayan siz,
Sadece kendileri gibi giyinen kadınlara seçilme hakkı verirken, başörtülü kadınlara sadece seçebilme hakkı veren siz,
Avrupa’da kadınlarına seçme ve seçilme hakkı veren ilk ülkeyiz diye hava atan da siz,
Camileri ahıra parka, pavyona çeviren siz,
Ezanın asli okunuşunu yasaklayan siz,
Kur’an eğitimini yasaklayan siz,
Laikliği, İslam ve her türlü islami değerin düşmanlığı olarak uygulayan siz,
Birinci Dünya Savaşı’ndan ve İkinci Dünya Savaşı’ndan çıkan bütün ülkeler yirmi yılda ayağa kalkarken, büyük işler yaparken milletin inancıyla, tarihiyle, kültürüyle kavga eden siz,
Dünyanın hiçbir yerinde görülmeyen kıyafet dayatması yapan siz,
Halkını şapka giymeye zorlamak için kanun çıkartan siz, uymayanları İstiklal Mahkemeleri’nde yargılayıp darağaçlarında sallandıran siz,
Kanunun çıkmasından altı ay önce yazdığı Frenk Mukallitliği risalesinden dolayı İskilipli Atıf Hoca’yı idam eden siz,
Misaki Milli snırları diye bir şey uydurup kafasını kuma gömüp dünyada olup bitenlere sırtını dönen siz,
Tarih bilgisi darbecilerin uydurduğu İnkılap Tarihi dersi ile sınırlı olup tarihi bundan ibaret zanneden siz,
Başörtüsü düşmanlığının mimari siz,
Başörtülüleri üniversite kapılarından kovan siz,
Başörtülü öğrencilerin Liselerin bahçesine bile girmesine tahammül edemeyen siz,
Başörtülülerin kamuda çalışmasını yasaklatmak için mahkeme kapılarında nöbet tutan siz,
Başörtülülere tarlada çalışmayı reva gören ve evlerinde temizlikçi olarak istihdam eden siz,
Hasolarım, Memoların, ağızı çorba kokanların yönetilmekten başka siyasi hakkı olamaz diyen siz,
Sizin gibi düşünmeyenlere tahammül edemeyen siz.
…
Sizin gibi düşünmeyen bizler, sizin inandıklarınıza inanmayan bizler, sizin seçtiklerinizi seçmeyen bizler cahil öyle mi?
Sizi her seçimde yenme iradesini gösteren,
Sizi sandıklara gömmeyi beceren,
7 Haziran’da olduğu gibi arefeyi gösterip bayramı göstermeyen cahilliğimize kurban olayım.
Seçim mağlubiyetinin hazımsızları kâfir Nıtzsche’nin bir görüşünün arkasına sığınmışlar: “Cahil bir toplum, özgür bırakılıp kendine seçim hakkı verilse dahi, hiçbir zaman özgür bir seçim yapamaz. Sadece seçim yaptığını zanneder. Cahil toplumla seçim yapmak okuma yazma bilmeyen adama hangi kitabı okuyacağını sormak kadar ahmaklıktır! Böyle bir seçimle iktidara gelenler, düzenledikleri tiyatro ile halkın egemenliğini çalan zalim ve madrabaz hainlerdir!
Nıtzsche’nin bu görüşünün arkasına saklanmak da halka tepeden baktığınızın bir resmidir. Doksan yıldır oynattığınız tiyatro bitti. Biten bir şey daha var; fakat anlamıyorsunuz. Zihniyetinizin iktidar olması gibi bir şey artık yok. Bu millet kendisini cahil olarak görenlere, görmek isteyenlere gel de bizi yönet demeyecek. Hasbel kader yönettiğiniz günlerde de milletin iradesiyle değil; tankların zoruyla gelmiştiniz. Siz bu kafada olduğunuz müddetçe biz sizi daha çok yeneriz. En güzel CHP hep yenilen CHP. İyi ki varsın CHP.
Biz, bize tepeden bakanları yenmekten, sandığa gömmekten çok ama çok mutluyuz.
Ömer Naci YILMAZ
.
HAVANDA SU DÖVMEK
Seçimin gerçek mağlubu olan parti, hem oyunu hem de milletvekili sayısını bir önceki 7 Haziran 2015 seçimlerine göre artırmış olmasına rağmen kameraların karşısına daha geç çıktı. Sadece geç çıkmakla kalmadı daha asık ve sinirli bir suratla kendince açıklama yaptı. Oylarını ve milletvekili sayısını artırmış olmalarına rağmen bu sonuçları başarı olarak görmediklerini, başarının iktidar olmak olduğunu söyledi ve kameraların karşısından çekildi. Bu lideri 7 Haziran akşamı hem de biraz daha erken sayılabilecek bir saatte ekranlarda gördük. Bir CHP genel başkanını neredeyse yirmi yıldır ilk defa muzaffer bir komutan edasıyla açıklama yaparken gördük. Zaten genel merkeze coşkulu alkışlar eşliğinde gelmişti. Hakikaten o akşam ne olmuştu da bunlar böylesine çok sevinmişti? Oysa 1 Kasım’da daha çok oy almışlardı, daha çok milletvekili çıkartmışlardı; ancak 7 Haziran akşamı yaşadıkları sevinç ve coşkuyu göremedik. Daha az oy aldıkları, daha az milletvekili çıkarttıkları halde 7 Haziran seçim sonuçları için “Bu sonuçlar demokrasinin zaferidir.” demişti. Demokrasinin zaferi gibi görülse de senin mağlubiyetindi. Peki, seni böylesine sevindiren neydi? Ak Parti’nin tek başına iktidar olamaması mı? Yoksa TP’nin /Terör Partisi’nin barajı aşıp meclise girmesi miydi? Onlar yine barajı aşıp meclise girmişlerdi; ama demokrasinin zaferi olmamıştı. Seni hiç bir şekilde ilgilendirmeyen, senin konumunu değiştirmeyen hiçbir sonuç zafer değildir. Eğer bir zafer varsa, bir kazanan varsa sende biliyorsun ki bu zafer Erdoğan’ın ve Davutoğlu’nun zaferidir. Küçümsediniz, dalga geçtiniz, aşağıladınız ve sonunda golü yediniz. Kabul etseniz de etmeseniz de seçimin kaybedeni cumhuriyeti kuran partidir. Şu anda parti içinde yaşananlar bunu zaten göstermektedir. Gitmesi bizi üzer.
Her şeye hayır diyen MHP için de bir şeyler söylemek lazım. Bahçeli seçim döneminde hedefini şaşıran ok atmaktan bir türlü vazgeçmedi. Aşağı Erdoğan-Davutoğlu, yukarı Erdoğan-Davutoğlu dedi. Bütün husumetlerini bu iki isme kustu. İstanbul’da yaptığı ve çok güzel katılımın olduğu mitingde yaptığı konuşmadı 39 defa Erdoğan’ın, 36 defa Davutloğlu’nun ismini zikretti, onlara saldırdı. Terör Partisi’nin başını bir kez olsun anmadı, partisinden bir kez bile bahsetmedi. Türkeş’in, Abdülkerim Doğru’nun, Ali Koç’un mitinglerini ve salon toplantılarını hatırlıyorum da bir kez bile Demirel’e laf attıklarını, hakaret ettiklerini duymadım, görmedim. Çünkü onlar hedeflerinde kimlerin olduğunu biliyordu ve oklarına o hedefe doğru atıyorlardı. Bahçeli’nin tavırlarının MHP tabanı tarafından kabul görmesi mümkün değildir. Çünkü bu kafa ile hiç bir şey olmayacağını en iyi o taban biliyor. Ve o tabanın yıllardır özlemini duydukları iktidar olma beklentisi, Bahçeli tarafından bir başka bahara ertelenmiştir. Adına töre dedikleri bir putun arkasına saklanarak doğru dürüst ve açık bir değerlendirme ve özeleştiri yapma imkanından da mahrumdurlar. Bunu deneyenler de kapı dışarı edilmiştir. Sonuçta bu faturanın bedeli ağır olmuştur. MHP tabanı bunu hak etmemiştir
Son olarak bazı grupları ele alalım. Seçimin galiplerinden biri de dini yapılardır. Cemaatler ve tarikatlar içinde bulundukları ve yaşadıkları özgür ortamın kıymetini bildiler. Nankörlük etmeyip hakkı teslim ettiler. Mırın kırın yapanlar olduysa da onların da bir etkisi olmadı.
Akademisyenlerin kibirli ilahiyatçıları da seçimin kaybedenleri arasındaydı. Yaşadıkları kuyruk acısından dolayı bırakın destek olmayı sürekli olarak aşağıladılar, kafirlikleri tescilli olanları desteklemeye bile utanmadılar. Erdoğan, Dovutoğlu ve bizler Ümmet dedikçe onlar hikaye dediler, yok öyle bir şey dediler. Kafası karışık hocalar ümmet diye bir şey var. Siz bunu bizden daha iyi biliyorsunuz; fakat hasetliğinizden bunu görmüyor, göremiyor ve görmek istemiyorsunuz. Seçim akşamı eğer televizyonlarınızın başında olsaydınız ümmet coğrafyamızda yaşanan seçim sonuçlarının sevincini ve coşkusunu görebilirdiniz. Öyle anlaşılıyor ki sonuçları görünce saat 21.00 olmadan yatağı boyladınız. Boş verin uyumaya devam edin. Zaten size gerek kalmadı; zira sizin işlevinizi de siyaset hallediyor.
Kibirli yazarlr, gazeteciler ve Yahudi beslemesi Pensilvanya çetesi size de geçmiş olsun. Yaptıklarınızla, söylediklerinizle bu ülkeye daral getirdiniz. Aynısı başınıza gelsin, beter olun. Ne de güzel ahkam kesiyordunuz. Zannettiniz ki Türkiye hep sizin gibi düşünenlerden ibaret. Yanıldınız, zaten hep yanılıyorsunuz ve içinde yaşadığınız bu ülkenin halkını tanımıyorsunuz. Onlarla hemhal olmadığınız için neler yapabileceklerini de kestiremediniz. Fakat onlar sizin hayallerinizi ve beklentilerinizi kesti ve attı. Hasetliği bırakın, hırsı bırakın ve anlamaya çalışın. Ülkenizi, ülkeniz insanını ve onun değerlerini tanıyın. Aksi halde çuvallamaya ve havanda su dövmeye devam edersiniz.
1932 MODEL KIBRIS KAFASI VE EZAN
Kıbrıs’ın Lefke kasabasında din ve dini değerlere düşmanı Feza Güzeloğlu isimli avukat hoparlörden okunan sabah ezanının rahatsızlık verdiği gerekçesiyle Güzelyurt Kaza Mahkemesi’ne müracaat etti. Mahkeme verdiği ara kararla, Lefke’de bulunan Şeyh Nazım Camisi (Orta Cami), Pir Paşa Camisi ve Aşağı Cami’de ezanların ve Arapça duaların hoparlörden okunmasını yasakladı.
Kıbrıs’ın Din İşleri Başkanı Talip Atalay ise yaptığı yazılı açıklamada “Mahkemenin verdiği ara kararın Din İşleri Başkanı ve Din İşleri Başkanlığı ile ilgili bir hüküm içermemektedir, Mahkemece alınan karırın muhatabının Din İşleri Başkanı ve Din İşleri Başkanlığı olmadığını, muhatabın Vakıflar İdaresi olduğu görülmektedir.” dedi. Kıvır babam kıvır. Ben değil, o. Sen olsan ne yazar, o olsa ne yazar. Bizim buradan gördüğümüz dinsiz, imansız bir avukat ezanın sesinin kısılması ile ilgili bir karar aldırmıştır. Kıbrıs’ta ezan tamamen yasaklanmamış da, kısmi bir kararmış da, Kıbrıs halkı ezan konusunda çok duyarlıymış da. İnşallah öyledir. Atalarının Anadolu’da yaptıklarını adım adım takip edenlerin zihniyetinin sonunu 1 Kasam seçimlerinde gördük. Bir zihniyetin siyaseten belasını bulmuş olmasının ne olduğunu çok iyi gördük. Kıbrıs’ta da göreceğimiz günler yakındır.
Çanakkale ziyaretimiz sırasında etraftaki rezaletleri görmüştük. İçenler, içki kutularını şehitlerin üzerine atanlar, günlerce kıpkırmızı olan sahillerin sarhoşlarla dolu olduğunu görmüştük. Bir an aklımıza geldi. Bu şehitler ayağa kalksa ve dese ki: “Siz bu rezaletleri yapasınız diye mi biz buralarda şehit olduk.” Buna verecek cevabımız var mı? Kıbrıs’ta Beşparmak Dağları’nda verdiğimiz şehitler bugün kalksa ve aynı soruyu sorsa acaba Kıbrıslının cevabı ne olurdu?
Sözün sonunu bizimkilere ayırıyorum. Bizim ahmaklara ayırıyorum. Sevaplarına nail olmak için bunların cenazelerine koşup saf tutan saflara ayırıyorum. Ne zaman uyanacaksınız, ne zaman bir duruş sahibi olacaksınız? Allah’ın vermiş olduğu bir ömrü senin kültürünle, tarihinle, medeniyetinle, dininle, imanınla, peygamberinle, kitabınla ve Rabbinle kavga ederek geçirmiş olan bu nankörlerin, hainlerin, münafıkların ve kâfirlerin cenazelerinde senin ne işin var? Bu aymazlığı ne zaman bırakacaksın? Allah’ın açık hükmüne ne zaman kulak vereceksin: “Ve onlardan ölen herhangi birinin namazını kılma ve kabrinin başında da asla bulunma! Çünkü onlar Allah’a ve Elçisi’ne nankörlük ettiler ve yoldan sapmış bir halde öldüler.” (9/Tevbe, 84)
.
TERÖRÜ DE FRANSA’YI DA KINIYORUZ
Fransa’daki katliam gibi saldırıları kınayalım, lanetleyelim. Amalı, fakatlı, lakinli cümleler kurmayalım mı? Bu cümleleri kuracağız diye yaptığımız kınamayı boşa mı çıkartmış olacağız? Yerel düşünmüyoruz, bölgesel düşünmüyoruz, milli düşünmüyoruz, dini düşünmüyoruz. Nerede bir terör olayı meydana gelse hemen kınıyoruz. Kınamakta geç kalmaktan da korkuyoruz. Hatta kınamamaktan da çekiniyoruz. Aaaa birileri ne der diye… Hemen başlarlar onlar zaten öyledir falan… Bu türden höykürmelerin gerisinin nasıl geleceğini biliyorsunuz.
Terör terördür. Bunun yerlisi, millisi, dinisi olmaz. Çünkü insanlığa kastedilmiştir. İnsanlık katledildiğinde ayağa kaldırılacak başka bir değer kalmamaktadır. Biz her halükarda terörü lanetliyoruz, kınıyoruz, hiçbir şekilde de tasvip etmiyoruz. Bunları söylemiş olmak bazı soruların aklımıza gelmesine, takılmasına engel olmuyor. Bu türden sansasyonel olaylar neden hep Avrupa’da meydana geliyor? Neden hep Fransa’da, neden hep Paris’te meydana geliyor? Katliamın ardından dünya liderleri anında harekete geçiyor, terör olayları karşısında tepkilerini dile getiriyorlar, saldırıları kınayıp Fransa’nın yanında olduklarını belirtiyorlar. Charlie Hebdo saldırısı sonrasında olduğu gibi soluğu Paris’te alacaklar. Sadece Hıristiyan liderler değil, Müslüman ülkelerin liderleri de yerlerine almıştı, yine alacaklar. Şu soruyu sormak ayıp mı olur?
Ey kâfir batı!
Bir kez olsun insanlığın yanında yer alıp da kendiniz dışındakilere yapılan saldırıları kınayabildiniz mi? O saldırılara maruz kalan halkların, ülkelerin ve liderlerinin yanında yer alabildiniz mi? Otuz senedir bu bela ile uğraşan Türkiye’nin yanında yer aldınız mı? Yıllardır Filistin’de, Gazze’de gözünüzün önünde cereyan eden katliamlara seyirci kalmadınız mı? Mısır Firavunu Sisi Adeviye Meydanı’nda Müslümanları katlederken, seçimle işbaşına gelmiş Cumhurbaşkanını hapse atarken bir kez olsun sesinizi çıkarttınız mı? Suriye kasabı üç yüz binden fazla insanı katlederken, milyonlarca insan ülkeyi terk etmek zorunda bırakılırken engel olmak için ne yaptınız? Hayır, hiçbir şey yapmadınız. Sadece seyrettiniz ve yesinler birbirlerini dediniz. Acaba bize nasıl bir ekmek doğacak diye ellerinizi ovuşturdunuz. Bugün size yapılanların aynısını siz bizzat devlet eliyle Cezayir’de ve diğer Afrika ülkelerinde yapmadınız mı? Ucu size dokununca da ciyaklayıp duruyorsunuz. Fakat bu yaşananlardan yine ders çıkartmıyor ve insanlığın yanında yer alamıyorsunuz. Çünkü siz insanlığınızı kaybettiniz. Bunu diyecem de siz ne zaman insan oldunuz? Hiç görmedik ki.. Her türlü terörün ve teröristin arkasında sizi görmedik mi? Yıllarca terörün ateşine odun taşımadınız mı? Senin teröristin, benim teröristim mantığı ile hareket etmediniz mi? Başkalarının yanması için yaktığınız ateş sizi yakacaktır. Bu kafayla devam ettiğiniz müddetçe, teröre arka çıkmaya devam ettikçe daha çok canınız yanacaktır. Çünkü siz yıllardır yanan canları görmediniz, duymadınız, hissetmediniz. Bundan sonra da duymadıkça, görmedikçe, hissetmedikçe ve dur demedikçe yanmaya devam edeceksiniz. Bundan kaçarınız ve kurtuluşunuz yoktur. Bütün bunlardan kurtuluşun yolu ise aymazlığı bırakıp insanlıktan, haktan, hukuktan ve adaletten yana tavır almak ve duruş göstermektir.
ALLAH’IN ŞAHİTLİĞİNİ UNUTMAYIN !
Televizyon ekranlarında yayınlanan haber programlarında çoğunlukla şöyle bir manzaraya tanık oluyoruz. Hırsızlık yapmak amacıyla her hangi bir alış-veriş merkezine giren hırsızlar ilk olarak kameraların açısını değiştirmekte veya kameraların üzerine görüntüyü engelleyecek bir eşya atmaktadırlar. Bazıları çok iyi bir iş çıkartmış gibi pişkinlikle kameraya bakarak saçını-başını düzeltmektedir. Asıl kameraların, hem de omuzlarında taşıdıkları kameraların kendilerini görüntülemediğini düşünerek rahatlıkla ilgili mekânı terk etmektedirler. Allah’ın görmeyeceğini ve her iki omuza yerleştirilmiş olan iki kameranın kaydettiğini ve adeta canlı yayın yaptığını unutabilmektedirler.
Hırsız nasıl bir Allah ister? Her ne çalarsa çalsın, görmeyen ve hesap sormayan bir Allah ister. Katil nasıl bir Allah ister? Kimi öldürürse öldürsün, bunu görmeyen ve hesap sormayan bir Allah ister. İftiracı nasıl bir Allah ister? Masum insanlara en adi iftiralarda bulunacak, sonra da zeytinyağı gibi hep üste çıkacak ve haklı olacak, bütün bunları görmeyen, duymayan ve hesap sormayan bir Allah ister.
Bu nasıl bir anlayıştır, nasıl bir din algısıdır ki böyle düşünülebilmektedir. Bu olsa olsa cahili toplumların uzak ve her şeyi görmeyen Allah inancının bir yansıması olsa gerektir. Yakin olarak Kur’an’dan, Rabb’imizin mesajından uzak kalırsak, habersiz yaşarsak sonucun bu olması gayet normaldir. Hâlbuki bizim Allah’ımız “… Kullarından hakkıyla haberdardır, onları hakkıyla görendir.” (17/İsra, 96)
İnsanlardan gizli olarak yaptığımızı zannettiğimiz her iş ve düşünce, aklımızdan geçirdiğiniz her eylem Allah’ın bilgisinden azade olmayacağına göre bizi bu hallere düşüren nedir? El cevap nefistir. Peki, bu nefis terbiyeye muhtaç değil midir? Elbette muhtaçtır. Bu nefsi yakin Allah inancıyla ve Kur’an’la terbiye edebiliriz. Hiçbir eylemimizin, hiçbir düşüncemizin Allah’tan habersiz olmayacağını ve bunların Allah’a gizli kaymayacağını anlamıyor ve bilmiyormuş gibi yaşamaya ne kadar daha devam edeceğiz. Her eylemimiz, her düşüncemiz kayıt altına alınmaktadır ve eninde sonunda önümüze konulacaktır. Bu bilinç ile hareket ettiğimizde, yaşantımıza bu bilinçle yeni bir şekil verdiğimizde Rabb’imizin rahmeti elbette bizimle olacaktır. İnsanların mahremiyetlerinin gizli kameralar marifetiyle kayıt altına alındığı ve deşifre edildiği günlerde yaşıyoruz. Bunları yapanlar Rabb’imizin kameralarının kendilerini kayıt altına aldığını bilmiyorlar mı? Yoksa hocaları avukatlıklarını mı yapacak? Yemezler. Yapanlar da yaptıranlar da kayıt altına alınmaktadır. “… Yerde ve gökte zerre ağırlığınca hiçbir şey Rabbinden uzakta (saklı) kalmaz. Bunun daha küçüğü de, daha büyüğü de yoktur ki, apaçık bir kitapta (kayıtlı) olmasın. (10/Yunus Suresi, 61)
Allah her halimizin, her anımızın şahididir. Razı olacağına inandığımız işleri yaparken de Allah şahidimizdir, Razı olmayacağı işleri yaparken de Allah şahidimizdir. Allah’ın razı olmayacağı bir şeyleri yaparken insanların görmesi halinde utanç duyacağımız kesin iken; Allah’tan utanmazlığımızı nasıl izah edebiliriz. Allah’ın şahitliğini içselleştirdiğimizde, bunu bir hayat prensibi haline getirdiğimizde namazlarımız, oruçlarımız, ibadetlerimiz, ticaretimiz, aile ilişkilerimiz sosyal hayattaki her türlü işlerimiz, velhasıl hayatımızın her hali ve her anı inanın ki bir başka olacaktır. Bunlar bir başka olurken aslında biz de bir başka olacağız. Rabb’imizin kendinden razı olacağı kullar olacağız. Allah’ın şahitliğinin farkında olmak her şeyimizi etkileyecektir. Zira dinlenilmek, görülmek insanı ve eylemlerini etkiler.
Yeryüzü kiminse, sema kiminse mülkün sahibi de odur. Ve hiçbir şey mülkün sahibinden gizli kalmaz. “Ki O (Allah), göklerin ve yerin mülkü O’nundur. Allah, her şeyin üzerinde şahid olandır.” (85/Buruc, 9) “Zira gaybın anahtarları yalnızca O’nun katındadır; onu başkası değil, yalnızca O bilir. O, karada ve denizde olan-biten her şeyi bilir; hiçbir yaprak düşmez ki O bunu bilmesin; yerin derinliklerinde bir tek tohum, yaş-kuru hiçbir şey yoktur ki O’nun apaçık yasasına dâhil olmasın. (6/En’am, 59)
Toparlanalım, Allah görüyor ve O’nun şahitliği yetiyor.
Ömer Naci YILMAZ
.
BİZİM BİR ÖĞRETMENİMİZ VARDI
Bizim bir öğretmenimiz vardı, bizim gibi çiftçi bir ailenin çocuğu idi. Yaz tatillerini ve okul dışı zamanlarını ailesinin tarla işlerinde onlara yardımcı olarak geçirirdi. Zaman zaman anlatırdı: “Babası fabrikada çalışan arkadaşlarıma çok imrenirdim, üstleri başları tertemizdi ve tatillerde sabahtan akşama kadar gezerlerdi.” Biz kendisini okula başlamadan tanımıştık. Evinin avlusunda küçük kümes hayvanları yetiştirirdi.
Zaman zaman evinin önünden geçtiğimizde tavuklarına bakardık. Bize seslenirdi: “Çocuklar maşallah deyin.” Biz o yaşlarda maşallahın ne olduğunu da bilmezdik. Yine zaman zaman evinin avlusunda dut ağaçlarının altına masalar kurar, okulunun öğretmenlerini yemeğe alırdı. “Ne kadar zengin adam, bu kadar öğretmeni nasıl yediriyor.” derdik. Gönlünün cebinden zengin olduğunu sonradan biz de gördük. O yıllarda kolay kolay hiçbir öğrencinin ikinci bir çorabı, ikinci bir gömleği olmazdı.
Çamaşır ipinden yarı kurumuş gömlekler alınır, giyilir ve okula öyle gidilirdi. İhtiyaç sahibi öğrencilere çorap mı almadı, gömlek mi almadı, ayakkabı mı almadı. Ayakkabıya ve temizliğine çok önem verirdi. “Dost başa, düşman ayağa bakar.” Sözünü de ilk defa ondan duymuştuk. Yollar toprak olduğu için yağışlı havalarda hep çamur olurduk, o çamurlu ayakkabılarla okula girmemizi istemezdi, sırf ayakkabılarımızı yıkayalım diye bir ortam bile hazırlamıştı.
Okul yıllarında bazı arkadaşlarımız birbirlerini şikâyet edince kızardı, bundan hiç hoşlanmazdı. Arkadaş kardeş gibidir, insan kardeşini şikâyet eder mi derdi. Vatanı, milleti, bayrağı, mukaddesatı sevmeyi önemserdi. Seccadesi odasındaydı. Zaman zaman onu odasında namaz kılarken de görürdük. Cuma namazlarına katılmamızı teşvik ederdi. Yalanı hiç sevmez, yalan söyleyen öğrenciye kendisine nasıl bir kötülük yaptığını anlatır, bu huylarından vazgeçmesini sağlardı.
Yıllar sonraydı, onun eski talebelerinden biriyle tanışmıştım. Hocamızı hayır dualarıyla andı. Hayırdır, nerden tanıyorsun dedim. Başlattı anlatmaya: “Fakir ve köylü bir ailenin çocuğu idim. Babam şehrin en büyük okuluna, İmam Hatip Lisesi’ne yazdırmıştı. Lise’ye kadar geldik. Hiç alakam olmayan bir olaydan dolayı okuldan atıldım. Müdüre yalvardım, yakardım, derdimi anlatamadım. Kaydımı alıp o hocamın olduğu okula gittim.
Beni hoş geldin diye karşıladı. Hâlbuki biz bazı hocalarımızdan hakaretten başka bir şey duymamıştık. Oturttu, anlattı, nasihat etti, sahip çıktı. İmam Hatip’ten geldiğim için namaz kıldığımı biliyordu. Kendi odasında, kendi seccadesini serdi ve benim namaz kılmamı sağladı. Yemek yedirdi desem az olur, aç karnımı doyurdu. Zaman zaman cebime harçlık koyuyordu. Onun iyiliğini hiç unutamam, onun teşvikleriyle okudum ve öğretmen oldum. Ne zaman o günleri ansam hocamı hayır dualarla anıyorum.”
Bunlar bir talebesinin onun ardından anlattıklarıydı. Oysa bizim yaşadıklarımız vardı. Okuyalım diye az mı uğraştı. “Köyde, iş bitmez, tarla işi hiç bitmez. Bu sağlığı ve gençliği her zaman bulamazsınız, okuyun kendinizi kurtarın, ailenize de, kendinize de, vatanınıza da, milletinize de faydanız olsun.” derdi.
1980’li yıllarda sağ-sol kavgalarının curcuna olduğu günlerde kimsenin siyasetiyle ilgilenmedi. “Öğrenci öğrencidir, kendisinin, ailesinin siyasi düşüncesi beni ilgilendirmez.” derdi. Hakikat o ki, kimsenin siyasetiyle ilgilenmedi. Her düşünceye sahip insanlarla oturur, konuşurdu; fakat siyaset konuşmaz, konuşulmasını istemezdi. Memleketi, gençleri ve geleceklerini konuşmayı severdi. Tecrübelerini anlatırdı.
Cami cemaatinden de hiç kopmazdı. Namaz çıkışlarında onlarla cami avlusunda muhabbetleşmeyi çok severdi. Üniversite yıllarında bir arkadaşını Cuma namazına götürebilmek için çok uğraştığını anlatmıştı. İkna ettiği günlerde Selâtin camilerinden birine Cuma namazına götürmüş. Caminin iç kısmına girip, bir safa oturmuşlar. Arkadaşı kısa kolluklu bir gömlek giymiş, yanındaki yaşlı amca bunu azarlamış ve ‘utanmıyor musun, kısa kolla namaz mı olurmuş’ demiş.
Boş ver, takılma, o yaşlı, tamam amca, bir daha böyle gelmem de dediysem de onu camide tutamadım ve namazı kılmadan gitti. Din böyle anlatılmazdı, anlatılmamalıydı, sevdirmek lazım derdi. Yıllar sonraki okumalarımızda ne kadar da haklı olduğunu anladık. Tebliğ dilinin böyle olmaması gerektiğini de ilk defa ondan öğrenmiştik. Bu yönünü hep örnek aldık; çünkü o, önce insan derdi.
Şehirdeki okullardan çeşitli sebeplerle atılan, okullarından ilişiği kesilen öğrenciler soluğu bizim okulda alırdı. Bunları okula alıyor diye de bazı öğretmenler tarafından çok eleştirilirdi, kendisine çok kızarlardı. O bunlara hiç aldırmazdı. Şehir çocuklarının en azgınlarını bile güzel üslupla yola getirmesini bilirdi. “Biz kazanmazsak sokak kazanacak, kahvehaneler kazanacak, onların kazandığı bizim için kayıptır.” der ve o çocuklara yazık olacağını düşünürdü.
Kılık kıyafete çok önem verirdi. Kot pantolonu sevmezdi, delikanlı adama yakışmaz derdi. Evinin önünde bahçede çalışırken bile ütülü pantolon giyerdi. Ben hep kravatlarına hayrandım, bağlama şeklini çok severdim, kravat bağladığımız yıllarda onun bağlama şeklini örnek alırdım. Öğrencilerin rol model alma yaşlarında olduğu için giyime ve temizliği oldukça önem verirdi. Ah hocam ah. Şimdiki öğretmenlerin kıyafetlerini görseydiniz “bunlar öğretmen mi, yoksa soytarı mı?” derdiniz.
Biz yine sizden öğrendiklerimizi uygulamaya devam edeceğiz. Yaptığımız işi ve öğrencilerimizi seveceğiz. Seni Rabbimize uğurladığımız gün sağcısından solcusuna, her düşünceden binlerce öğrenciniz öyle bir helallik verdiler ki, merkez camiinin avlusu o yükseklikte “Helal olsun, helal olsun, helal olsun” seslerine şahit olmamıştı. Rabbim rahmet eylesin, rahmetiyle muamele eylesin, mekânın cennet olsun benim Tuğrul Çetin hocam.
MAKAMA KURBAN EDİLEN CUMA MESAJI
Muhakkak ki Allah adaleti, iyiliği, akrabaya yardım etmeyi emreder, çirkin işleri, fenalık ve azgınlığı da yasaklar. O, düşünüp tutasınız diye size öğüt veriyor. (16/Nahl, 90)
Bu ayet-i kerime, Cuma namazlarında hocalarımız hutbeden inerken okunan son ayettir. Makamlı okunduğu için çok da dikkat çekmemektedir. Esasında bu okunan bir ayet midir, yoksa bir dua mıdır? Çok da farkında olduğumuz bir bilgi değildir. Cuma namazı bitip cemaat dağılırken bir anket uygulaması yapılsa ve sorulsa: “Hoca Efendi namaza geçmeden önce bir söz söyledi -ayetin Arapçasını da söylesek- bu ayet miydi, yoksa dua mıydı?” Kaç kişi buna bu bir ayettir cevabı verebilir? Kaç kişi bu sözü mealen söyler? Tabii ki bu durum tartışılabilir.
Asıl üzerinde durmak istediğimiz mesele, hocalarımız bu ayette ne diyorlar ve bunu nasıl söylüyorlar? Cuma namazları bugün nasıl icra ediliyor? Yaşlılarımız bir saat önceden camiye gidip saflarındaki yerlerini alıyorlar. Gerek duyduklarında bir abdest tazelemesi yapıyorlar. Gençler ve çalışanlar Ezan okunduğunda camiye geliyorlar ve Hoca Efendinin vaazda neden bahsettiğinden haberdar olamıyorlar. Onlara Cuma mesajından kala kala bir hutbe kalıyor. Hutbeler de belli, devlet neyi duyurmak istiyorsa o mesele okunuyor. Birçoğu hutbe kâğıdını okuyacağı sırada ele aldığı için ne imla hatalarından haberi oluyor, ne de tevhide aykırı bilgilerden haberi oluyor. Nasıl olsa kimse dikkat kesilip dinlemiyor, oku geç mantığı ile hareket ediliyor. Bütün hocalarımızı bu kategoride görmek mümkün değildir. İstisnalarına selam olsun. Fakat ilgili ayet okunurken ses ve mimikler değiştirilmelidir. Meali verilirken ses ve mimikler bir kez daha değiştirilmelidir. Cuma namazının en muhteşem mesajının makama kurban edilmesine müsaade edilmemelidir. Bu mesaj güme gitmemelidir. Ne yapılıp edilecekse edilmeli ve bu ayetle ilgili bir farkındalık oluşturulmalıdır. Zira bu ayetin mesajının ağırlığı hutbelerin mesajının ağırlığından daha da önemlidir. Ayetin Arapçası ve Türkçe meali verilmeden önce bir şekilde cemaatin dikkati bu söze çekilmeli ve Hoca Efendi haykırmalıdır:
Ey İnsanlar! Ey İstanbullular! Ey Ankaralılar! Ey Samsunlular! Ey Tekkeköylüler!
Ey Siyasetçiler! Ey Yöneticiler! Ey Amirler! Ey Memurlar! Ey Patronlar! Ey İşçiler!
Silkelenin, titreyin ve kendinize gelin. Bakın biraz sonra Cuma namazımızı eda edeceğiz ve dağılacağız. İşimize, tarlamıza, fabrikamıza, iş yerimize, büromuza vs gideceğiz. Nereye gidersek gidelim ve hangi işi yaparsak yapalım; fakat şu ilahi gerçeği asla unutmayalım: Muhakkak ki Allah adaleti, iyiliği, akrabaya yardım etmeyi emreder, çirkin işleri, fenalık ve azgınlığı da yasaklar. O, düşünüp tutasınız diye size öğüt veriyor. (16/Nahl, 90)
Bu ayet toplumun sosyal sigortası mesabesindedir. Sağlıklı bir toplum, dayanışma içerisindeki bir toplum, akrabalarını terk etmeyen bir toplum ve ne yaparsa yapsın adaleti baş tacı yapan bir toplumun huzursuz olması mümkün müdür? Hz. Ömer “Adalet Mülkün Temelidir.” Demiş ve ne de güzel demiş. Zira devletler, toplumlar içinde bulundukları küfürden dolayı değil, adaletsizliklerinden dolayı yıkılmaktadırlar, problemler yaşamaktadırlar. Bugün dünyanın içinde bulunduğu bunalımın arkasında ve yine dünyanın büyük bir kısmının açlık sıkıntısı çekmesinin arkasında yine adaletsizlikler yatmaktadır. Elin gâvurundan adalet ve insaf beklemiyoruz. Bizden zannettiklerimizin, İslam ülkelerinin başlarındaki tiranların adaletsizlikleri ümmeti perişan etmiştir. Her kim hangi işi yapıyor olursa olsun, Cuma günü kendisine yeni vahyolunan bu ayeti hayatının vazgeçilemez bir ilkesi yaparsa bundan ilk nasibi evi, ailesi, yuvası ve evlatları alacak ve bu nasip apartmana, sokağa, caddeye, mahalleye yayılacaktır. Tarlaya, fabrikaya, iş yerine, büroya, hastaneye, okula velhasıl nerede insan varsa oraya bu adalet duygusu taşınmalı ve yaşatılmalıdır.
Adalet duygusu bir yere, bir mekâna, bir topluluğa hâkim olmaya başlarsa artık orada iyilikler üretilmeye ve yaşatılmaya başlayacaktır. İyilik merhameti, hoş görüyü, sevgiyi ve muhabbeti getirecek, bencilliği ve merhametsizliği ortadan kaldıracaktır. Böylece sevgi toplumunun temelleri atılacaktır.
Adalet duygusunu hayatının rehberi yapıp, iyiliği üreten, yaşamaya ve yaymaya çalışan, merhamet havasının teneffüs edilmesine ve bu merhametin toplumun tüm kesimlerine yayılması için çaba sarfeden insanların akraba ilişkileri elbette bir başka olacaktır. Adaleti ve iyiliği başkalarına taşıma misyonuna sahip olan insanların akrabalara gelince ketum davranması beklenebilir mi? Bu manada ilişkilerimizi yeniden gözden geçirmemiz gerektiği gün gibi ortadadır. Sendeki var olanlardan meşru sınırlar içerisinde akrabaların yararlanmadıktan sonra sen başkalarına koşuyorsan burada bir yanlışlık ve bir sıkıntı var demektir.
Adalet, iyilik ve akrabaya yardımı hayatına rehber eden bir insanın çirkinliklerle, fenalıklarla, azgınlıklarla ne işi olur ki? Yüce duyguların hâkim olduğu hayatımızda çirkinliklere yer yoktur. Bireysel hayatımıza ve içinde yaşadığımız topluma hâkim kılabildiğimiz bu yüce değerler ve ilkeler, bireysel ve toplumsal hayatımıza Rabb’imizin rahmetinin gelmesine vesile olacaktır. Öyle ise;
Ey İnsanlar!
Ey Müslümanlar!
Muhakkak ki Allah adaleti, iyiliği, akrabaya yardım etmeyi emreder, çirkin işleri, fenalık ve azgınlığı da yasaklar. O, düşünüp tutasınız diye size öğüt veriyor. (16/Nahl, 90)
.
HAVADA GELEN KARİZMA, HAVADA ÇİZİLDİ
Hava sahamızı ihlal eden Rus uçağının düşürülmesinin yankıları devam ediyor. Olayın üzerinden günler geçmesine rağmen mevcut durumun sıcaklığı devam ederken öyle anlaşılıyor ki bu mesele iki ülke arasında birtakım olgulara da sebep olacaktır. Rusya şu ana kadar kimsenin kendisine yapmadığı veya yapamadığı bir durumla karşı karşıyadır. Muhtemeldir ki önceden yaptıkları gibi bir şey yapar, Türkiye’de buna sessiz kalır zannettiler. İyi de kim nereye kadar yapılanları duymazdan, görmezden gelecektir? Hep sineye çekilen birtakım gelişmelerin elbette bir yansıması olacaktır. Olmasaydı keşke demek güzeldir de keşke sınır ihlali yapmasaydılar. Hiç kimsenin sınırını ihlal etmeseydiler. Son aylarda çeşitli ülkelere ait 152 tane sınır ihlali yapmışlar. Baktılar ki bir şey olmuyor, devam edelim öyle mi? Biz yaptık oldu devirlerinin geçtiği günlerdeyiz. Gelen ağam giden paşam devri de geçti. Ben de ağayım ben de paşayım devrini yaşıyoruz. Senin büyük olman, senin güçlü olman senin her zaman haklı olduğun anlamına gelmiyor. Haklı olduğun oranda güçlüsün. Bunu da böyle bileceksin. Birileri çıkar ve adamın havasını alır.
Rusya tarih boyunca yayılmacı ve işgalci bir dış politika izlemiştir. Hem I. Dünya Savaşı’nda hem de II. Dünya Savaşı’nda aynı siyaseti izlemeye devam etmiştir. Soğuk Savaş döneminde kültürel ve siyasal anlamda yine yayılmacı bir siyaset izlemiş, dünyanın Efendiliğine soyunmuştur. Sovyetler Birliği olarak 1957’de ilk uzay aracı olan Sputnik’i uzaya fırlatarak başta Amerika karşısında ve batılı devletler nezdinde büyük bir hava yakalamış ve müthiş bir karizmanın sahibi olmuştur. Bu karizma ile tarihi geçmişlerini aklamaları mümkün değildir de belki bazı gerçeklerin üstünü örtmek istemişlerdir. Özellikle Putin’in şahsi karizması bunda etkili olmuştur. Her türlü din olgusunun yasak olduğu dönemlerden Putin’le birlikte Ortodoks Patriği’nin ayağına gidilen dönemlere gelindi. Eski bir KGB ajanının bunları yapması olumlu olarak görülüyordu. Özellikle ünlü Rus yazar Aleksandr Soljenitsin’in ayağına giderek özür dilemesi önemli bir adımdı. Zira Soljenitsin Korkunç İvan’ın katliamlarını/Gulagları afişe eden bir adamdı. Gulag, Sovyetler Birliği döneminde rejim muhaliflerinin gönderildiği çalışma kampları sistemi idi. 250 yıl boyunca Rusya’da üst üste “Gulag”lara insanlar konuldu. Çar Korkunç İvan’ın başlattığı bu uygulamayla binlerce insan oralarda öldü. Birinci Dünya Savaşı sırasında Asya’daki Türklere yaptıkları, hayvan vagonlarında Sibirya’ya yapılan sürgünler, toplu katliamlar vs.vs. Bütün bunlar Rusya’nın geçmişinin kara lekeleriydi. İşte Putin’in dünyanın her yerinde ben de varım mantığı ile hareket etmesinin arkasında yatan sebep geçmişin kara lekelerini örtme çabalarına matuftur. Bu gayretleri sadece geçmişi örtmek istemesiyle açıklamak yetersiz kalır, zira dünya liderliğine soyunmaktadır. Kırım üzerinden Ukrayna’yı etki altına almak, İran ve Suriye üzerinden Ortadoğu’da ben de varım havası vermek, Asya’daki Türk Cumhuriyetlerine ben yokmuşum gibi davranamazsınız mesajları vermek, Baltık ülkelerine kendisini hatırlatmak Rusya’nın yayılması siyasetinin tezahürleridir.
Rusya geçmişini temize çıkartamayacağını bildiği için dikkatleri başka tarafa çekmekte geçmişiyle aynı sayılabilecek eylemlerin içinde yer almaktan da utanmamaktadır. Suriye’de kendi halkından 400 bine yakın insanı katleden zalim Esed’e destek olmak ne ile açıklanabilir? Suriye meselesinde en fazla söz söyleyen ülkelerin başında gelen Türkiye’nin hava sahasını ihlal etmek hem bize hem de bizim üzerimizden başka ülkelere mesaj vermek anlamına gelmektedir. Özellikle Türkmen Dağı bölgesindeki kardeşlerimizi katlederek bakın ben NATO üyesi Türkiye’nin kardeşlerini bile bombalayabiliyorum, ona göre ayağınızı denk alın demeye getiriyor.
Sınırımızı ihlal eden uçak düşürüldü, Rusya’nın uzaydan gelen karizması çizildi. Peki, şimdi ne olur? Her şey olacağına varır. Bundan bir savaş çıkmaz, kimse de istemez. Rusya’dan ziyade Patin kendi karizmasını kurtarmak için bir iki atraksiyon yapacak, kendince bizi cezalandıran birtakım tedbirler alacak, bakacak ki kimse tınlamıyor, ucu kendisine de dokunacak ve durum yavaş yavaş normale dönecektir. Zamanla yaptığının yanlış olduğunu, en büyük yanlışın ise sınır ihlali olduğunu bir kez daha anlamış olacaktır.
Bireysel hayatımızın da, sosyal hayatımızın da ve devlet hayatımızın da insani bir ilkesi olmalıdır. Bunu özellikle kalın kafalı Putin’in iyi anlaması gerekmektedir. “KENDİNE YAPILMASINI İSTEMEDİĞİN BİR ŞEYİ SEN DE BAŞKALARINA YAPMAYACAKSIN.”
.
İNSANLIK KATİLLERİNİN İNSAN HAKLARI GÜNÜ
İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komisyonu’nun Haziran 1948’de hazırladığı ve birkaç değişiklik yapıldıktan sonra 10 Aralık 1948’de, Birleşmiş Milletler Genel Kurulu‘nun Paris‘te yapılan oturumunda kabul edilen 30 maddelik bildiridir.
İngiltere’de 1215’te ilan edilen Magna Carta (Magna Karta/Büyük Ferman)’da İnsan Hakları kavramının ilk belgesi sayılmaktadır.
Amerikan Bağımsızlık Bildirgesi, Onüç Koloni’nin Büyük Biritanya Krallığı’ndan ayrılarak 4 Temmuz 1776’da bağımsızlıklarını ilan ettikleri belgedir. Bu belge de insan hakları bildirgesi niteliğindedir.
İkinci Dünya Savaşı’nı çıkartanlar, insanlığın kâbusu olan ve insanlığı katleden devletler bireylere tanınan hak ve özgürlüklerin güvence altına alınması için anlaştılar. İnsanlara tanınan özgürlüğün çıkması muhtemel savaşları önleyeceğini düşünmüşlerdi. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra yaptıklarına ve yaşattıklarına bakıldığında insan haklarıyla değil, insanlıkla bile alakalarının olmadığı görülmüştür. Her devlet ve millet kendi milletinin, vatandaşların haklarını savunma adına başkalarını yok etmeyi kendilerine görev addetmişlerdir.
İnsanlığın haklarını koruyacak olan, dünya barışına katkı sağlayacağı umulan Birleşmiş Milletler hangi sorunu çözmüştür. Beşli çetenin korumacığından, özünde Amerikan polisliğinden başka ne yapmıştır ki?
Cezayir, Tunus, Mısır ve diğer Afrika ülkeleri Avrupalı devletlerce inim inim inletilirken bu insan halkları edebiyatçıları acaba neredeydi?
Filistin’de 1948’den beri İsrail zulmü ve katliamı yapılırken insan hakları edebiyatçıları neredeydi?
Kamboçya’ da Pol pot rejimi eli kalem tutan, okuma yazması olan herkesi ağır işkencelerden geçirirken, gözlük kullanıyor ve yabancı dil biliyor diye üç milyonun üzerinde insan katledilirken insan hakları edebiyatçıları acaba neredeydi?
Sovyet rejimi Afganistan’ı işgal ederken insan hakları edebiyatçıları acaba neredeydi?
Kıbrıs’ta Rumlar Türk köylerini basıp her türlü zulmü, işkenceyi ve tecavüzleri yaparken bu insan hakları edebiyatçıları acaba neredeydi?
İran ile Irak’ı sekiz yıl boyunca savaştıran, sonunda her iki ülke ilk sınırlarına geri dönerken insan hakları edebiyatçıları acaba bu iki devlete de silah satmakla meşgul olmasın?
Coğrafi Keşiflerden bu yana Avrupalı vampirler, Afrika’yı iliklerine kadar sömürürken acaba bu insan hakları edebiyatçıları neredeydi?
Avrupa’nın ortasında yirminci yılın sonlarında insanlık/Müslümanlar katledilirken acaba insan hakları edebiyatçıları Müslümanların ellerindeki tüfekleri toplamakla meşgul olmasın? Öyle ya Sırpların rahat ve huzur içerisinde katliam yapabilecekleri ortamın hazırlanması gerekiyordu.
Yalan yanlış raporlarla Nükleer silahları var diye dünyanın eşkıyası, Irak’ı vurup yüz binlerce insanı katlederken bu insan hakları edebiyatçıları Basra Körfezi’nde balık tutuyor olmasın?
Mısır’da halkın yüzde elli ikisinin oyu ile Cumhurbaşkanı seçilmiş olan Mursi darbeye maruz kalırken, Müslümanlar Adeviye Meydanı’nda katledilirken insan hakları edebiyatçıları İskenderiye Limanı’nda balık mı tutuyorlardı?
Ve Suriye’de dört yüz bine yakın insan yetiştirmeleri ve devşirmeleri cici it oğlu it tarafından katledilirken bu insan hakları edebiyatçıları acaba ne iş tutuyorlardı?
Katledenin ve katledilenin kim olduğu önemli değil; insanlık katledilirken, insanlık sahillere vururken insanlığın buna seyirci kalması önemlidir ve asıl katliam da budur. Bunlara neden insan hakları edebiyatçıları dedim? Sadece konuşurlar ve başka bir iş yapmazlar da ondan.
Sadece insan hakları değil, her türlü canlının haklarının varlığına inanıyorsanız bir Kur’an-ı Kerim’e bakın, iki Veda Hutbesi’ne bakın. Bakın da insanlığın ne olduğunu görün ve anlayın.
Her kim insanlık katledilirken, insanlık sahillere vururken yapabilecek bir şeyi olup da yapmıyorsa ve seyirci kalıyorsa Allah acılarını, dertlerini, sıkıntılarını artırsın. Genelde insanlığa, özelde Müslümanlara kurduğunuz her türlü tuzak başınıza bela olmadan terk-i dünya etmeyesiniz inşallah.
.
EY CAMİ KAÇKINLARI! BİR GÜN SİZ DE GELECEKSİNİZ
Cami kaçkınlarını daha çok cenaze namazlarında görüyoruz. Cenazelerini camiye getirirler, birinci dereceden yakınlar musalla başında beklerken onların yakınları ve arkadaşları olanlar ise soluğu en yakın çay ocağında veya kahvehanede alırlar. Onlar çok bildikleri için hocalarımızın vaazlarını dinlemezler, dinleme gereği de hissetmezler. Hocalarımızın anlattıkları nasıl olsa onlara lazım olmayacaktır. Cenazenin birincil yakınları da hoca niye uzatıyor diye kızıp duruyorlar. Ezanı beklemekten de aciz durumdalar. Sevabına nail olmak isteyen bizimkiler ise ‘hazır ol’ vaziyetinde beklemektedirler.
Cami kaçkınları bir taraftan çaylarını yudumlarken, bir taraftan ciğerlerine duman bayramı yaşatırken diğer taraftan da devlet kurtarma muhabbetlerini kaynatırlar. Bu arada gözleri de cami avlusundadır. Vakit namazı kılınıp da cenaze namazına geçileceği sırada koşarak birinci safta yerlerini alırlar. Hem cenaze sahiplerinin hem de kameraların kadrajına girmiş olurlar. Defin için mezarlığa geçildiğinde manzarayı uzaktan seyrederler. Cenaze sahibine bir kez daha baş sağlığa dileyip mezarlıktan ayrılırlar. Ve bu insanlar görevlerini bihakkın yerine getirmiş olmanın verdiği sözde bir huzurla oradan ayrılırlar.
Cami ile ilişkileri cenaze namazlarıyla sınırlı olan ey insanlar!
Cenazelerin dışında camiye ne zaman geleceksiniz? Allah’ın evinde O’nun evinin yabancıları gibi korkak ve ürkek vaziyette durmaya ne zaman son vereceksiniz? Sizler biliyor musunuz? Biz sizi camide görünce çok seviniyoruz. Oysa sizin mekânlarda siz bizi görseniz bizim sevindiğimiz gibi sevinmezsiniz, sevinemezsiniz. Bizim sevincimiz inancımızdan, Rabbimize olan sevgimizden, kullarının O’nun namazına sahip çıkmasından kaynaklanmaktadır.
Öyle ya da böyle ama bir şekilde camilerde büyüyen, cami avlularında oynayan çocuklarının çocukları, torunları ve onlardan gelen nesil, nasıl oldu da cami kaçkınları oldular? Bu konuda birilerinin oldukça çok vebali vardır. Cumhuriyet ideolojisini sevdireceğiz diye camiler, hocalar ve namaz kılanlar hep aşağılandı, hakarete maruz kaldılar, horlandılar. Şarkılarında, türkülerinde, şiirlerinde, piyeslerinde, tiyatrolarında, dizilerinde, sinemalarında cami eksenli değerler hep olumsuz karakterler olarak öne sürüldüler. Nerede bir sahtekâr, nerede bir hırsız, nerede bir namussuz varsa hemen hoca tiplemesine malzeme edildiler. Bir dönemler bu anlayış çok yaygın ve baskın bir kültür olarak topluma empoze edildi. İşte bu kültürün çocukları cami kaçkınları oldular. Kendileri kaçtılar, çocukları kaçtılar, torunları kaçmaya devam ediyor ve biz hala seyrediyoruz.
Onlar bu insanları nasıl camilerden kaçırdıysalar, hangi metotlarla kaçırdıysalar bizler de meşru olan aynı metotları kullanarak bu insanları, bunların çocuklarını ve torunlarını yeniden camilere çekmeliyiz. Şarkılarımızla, türkülerimizle, şiirlerimizle, piyeslerimizle, tiyatrolarımızla, dizilerimizle, sinemalarımızla bunu yeniden başarmalıyız. Ve onların da bir gün camiye mutlaka geleceklerini fakat kendi iradeleriyle değil; başkalarının iradeleriyle getirileceklerini onlara en güzel bir şekilde anlatmalıyız, hissettirmeliyiz. Gayretimiz birilerince getirilmeden kendi iradeleriyle camilere gelmeleri olmalıdır. Camiye gelmeye başlarsa sevmeye başlayacak, camiyi seven Rabb’ini sevecek, Rabb’i onu sevecek. Başka ne isteyebiliriz ki?
Başarmak için başlamak gerekir. Başlamak başarmanın ilk adımıdır. Herkesin yapabileceği bir şeyler mutlaka vardır ve herkes ne yapabileceğini bilir. Öyle ise haydi bismillah.
.
EBU CEHİL’İN ODTÜLÜ TORUNLARI
Orta Doğu Teknik Üniversitesi’nde namaz kılan bir grup öğrenciye yönelik saldırı olayı yaşandı. Bir deponun mescide dönüştürülen alanının dolması üzerine bazı öğrenciler seccadelerini alıp basketbol sahasının kenarında namaz kılmak istemişler. Medya haberlerine göre farklı görüşlerdeki öğrenciler tarafından saldırıya uğramışlar. Niye farklı görüşteki öğrenciler tarafından deniliyor ki? Şöyle söyleyemez misiniz? Bir grup Bizanslı öğrenci tarafından, bir grup Yahudi öğrenci tarafından, bir grup gâvur öğrenci tarafından, bir grup İslam düşmanı/Kur’an düşmanı/Peygamber düşmanı vs. Daha açık söylemekten çekinmemek lazım. Ebu Cehil’in bir grup torunu namaz kılan öğrencilere saldırdılar. Atalarından nasıl gördülerse aynısını yapmak istediler. Çok da şaşırmadık. Başka ne beklenebilirdi ki?
Orta Doğu Teknik Üniversitesinde insanlığın hayrına olumlu bir eylem duymadık, görmedik. Olduysa da sessiz ve sedasız olduğu için gündem olmuyor. Orada ne hikmetse Ebu Cehil’in torunlarının, birilerinin çocuklarının eylemleri büyük haber oluyor. Birkaç yıl öncesinde yol yapılmasına karşı çıkmış, Bizans askeri kıyafetini giymiş ODTÜ’nün çocukları adeta devlete meydan okuyordu. Bağırdılar, çağırdılar da ne oldu? Afkurup durdular, her zaman olduğu gibi yine iş olacağına vardı. Tıpkı geçmişte atalarının ve dedeleri Ebu Cehil’in afkurması gibi.
Peki, Ebu Cehil ne yapmıştı?
Ebu Cehil peygamberimizin ve davetinin en amansız düşmanlarından biriydi ve elebaşıydı. Bir defasında arkadaşlarına, yandaşlarına: “Muhammed sizin yanınızda yine yüzünü secdeye koyuyor mu?” diye sordu. Arkadaşları “evet” dediler. “Lat’a ve Uzza’ya yemin olsun ki onu, bunu yaparken görürsem boynuna basacağım.” dedi.
Peygamberimiz bir gün Kâbe’de namaz kılarken gördü ve yemininin gereği olarak boynuna basmak için yanına geldi. Etraftakiler merakla ne yapacağını bekliyordu. Ebu Cehil yüzü benzi atmış bir vaziyette aniden gerisin geri döndü. Etraftakiler iyice meraklandılar ve ne olduğunu, yemin ettiği şeyi neden yapmadığını sordular. Ebu Cehil’in şöyle cevap verdiği anlatılır: “Muhammed’le benim aramda ateşten bir hendek meydana geldi, beni şiddetli bir korku kapladı ve birtakım kanatlar gördüm.” Yani boyunun ölçüsünü aldı. Tarih boyunca kimler boyunun ölçüsünü almadı ki, Ebu Cehil almasın, ODTÜ’lü torunları almasın? Zalimler için yaşasın cehennem. Ne yaparsanız yapın, bundan sonra yapacaklarınız dikiş tutmayacaktır. Zira hakkın olduğu yerde batıl belki var olacaktır; ancak payidar olamayacaktır. Mekke’nin fetih günü Peygamberimiz Kâbe’nin içindeki putları kırmaya başlarken şu ayeti okuyordu: De ki “Hak geldi, batıl yok oldu. Şüphesiz batıl yok olmaya mahkûmdur. (17/İsra, 81
ODTÜ’nün Müslümanlarına, makul gençlerine ve makul gayrimüslimlerine selam olsun.
.
PARALEL DİNİN TAPUSU YÖK’TE Mİ?
Paralel Devlet Yapılanması tartışmalarını ve yapıp ettiklerini hep birlikte izledik, gözledik, şahit olduk. Halen de izlemeye devam ediyoruz. Vay be diyenlerimiz olduğu gibi, hiç şaşırmayanlarımız da oldu. Öyle şeyler gördük ki “yok canım o kadar da değil, bunları da yapmazlar” diyebileceğimiz her ne varsa hepsini yaptılar, ettiler. Utanmadan, sıkılmadan biz ne yaptık ki demeye getiriyorlar. Devletin tüm birimlerinin en ince kılcal damarlarına varıncaya kadar sızdılar, sonra da hakkımızı aldık diyorlar. Soru çalarak hak almak bunlara göre demek ki mubahtır.
Devletin tüm birimlerine girmek, görev almak ve çalışmak bütün vatandaşlar için yasal bir haktır. Önemli olan, buralarda görev alanların görevlerini kötüye kullanmamaları ve kimseye zarar vermemeleridir. Herkesin fevc fevc bu hareketin içine sazan gibi daldığı günlerde (sazan gibi dalanların en az yüzde doksan beşi ortasından, kıyısından köşesinden bir çıkar ve yarar sağlamak için dalıyor, yardım edenlerin yüzde doksan dokuzu daha büyük bir sazan yakalamak için yardım ediyordu. O zaman da başta Fetöcülerin olmak üzere Nurcuların, Hak Yolcuların, Işıkçıların, Süleymancıların, vd. din anlayışlarının yanlış olduğunu, Kur’an ve Peygamber yerine liderlerini ve kitaplarını önceleyen bir din anlayışına sahip olduklarını söylüyor ve eleştiriyorduk. Ama çıkarcılığı ve cemaatçiliği din edinmiş bu topluluklar ve yandaşları bizleri şuculuk buculukla suçluyor, ellerinden gelse aforoz ediyordu ve hala da etmektedir. Bunlara dikkat çekerken, Müslüman düşmanı olmakla suçlanıyorduk. Bazıları ise senin Fethullah Hoca ile bir sorunun var diyebiliyordu. Hangi tarikatın, hangi cemaatin lideriyle işim olacak ki Fethullah Gülen ile işim olsun. Üniversite yıllarında öğrenciler yemeli içmeli bedava ağlama seanslarına taşınırken bile hiç oralı olmamıştık. Bunların sinsiliğini bildiğimiz için açık açık şu ifadeyi kullandığımıza yakın çevremizdeki dostlarımız şahittir. “İki şeye hamd ederim: Bir Müslüman olduğuma, ikincisi ise Nurcu olmadığıma.” Nurcu olmak Müslüman olmanın önüne geçtiği günlerde bu cümleyi kuruyordum. Üniversite yıllarından beri bu anlayış içerisinde olduk. Müslüman olmak ve buna hamd etmek bize yetiyordu.
Paralel Devlet Yapılanması ile mücadele etmek devletin görevi ve devlet zaten görevini yapar. Zannediliyordu ki Paralel Devlet Yapılanması sadece Milli Eğitim Bakanlığı’nda, Adliye’de ve Polis Teşkilatı’nda etkili oluyor. Bu iki alan toplumun gözü önündeydi ve olup bitenler az çok hissediliyordu. Asıl gözden kaçan alan ise Üniversiteler olmuştu. Cemaat referanslı herkese hak, adalet, liyakat gözetilmeksizin makam ve unvanlar peşkeş çekilebiliyordu. Çünkü hepsi sağmal inek gibi parasal olarak sağılıyor ve eleman/militan kazanmak için kullanılıyordu. En genç profesörler, doçentler, bölüm başkanları, enstitü müdürleri, dekanlar, rektörler bunların içinden çıkıyordu. Hak, hukuk, adalet, insaf ve liyakat hak getire. Bizim olsun, bizden olsun ne olursa olsun mantığı ile her tarafı pıtrak gibi sarmışlardı. Bunlarda hak, hukuk, adalet, insaf ve liyakat gibi erdemler olsaydı onlarca insan hak ettikleri unvanları mahkeme kapılarında arar mıydı? Profesörlüğünü mahkeme kararıyla elde eden onlarca akademisyenin varlığı ise ortadadır. Cemaate diz çökünce, eşiğini yalayınca gelsin unvanlar, gitsin makamlar. Yaptığınız her işi, yediğiniz her herzeyi bilen ve hesabını soracak olan bir Rabb’imiz var.
İşin bir başka boyutu ise, Paralel Devlet Yapılanması’nın da temsil ettiği Paralel Din Yapılanmasıdır. İstikbalimiz ve ahiretimiz için asıl tehlikeli olan budur. Acıdır ki Peygamberimizden sonra din istismarı şeklinde ortaya çıkan bu yapı tarih boyunca bütün İslam devletlerince de desteklenmiştir. Emevilerden Abbasilere, Selçukludan Osmanlıya ve Türkiye Cumhuriyeti’ne kadar bu böyledir. Kur’an’ın getirdiği dinden meşruiyet devşiremeyenler, Paralel Dinden medet umar olmuşlardır. Adı geçen devletlerin tamamı bu yapıları desteklemiştir. Ülkemizde ise özellikle 12 Eylül Darbesi’nden sonra bu anlayış ivme kazanmıştır. Bazı anlayışlar ise devletin resmi ideolojisi haline gelmiştir.
Paralel Din algısının sirayet ettiği kurumlardan biri de Yök’tür. Üniversiteler özgürlüğün ve özgün düşüncenin üretildiği, geliştirildiği ve korunduğu yerler olması gerekirken tam aksine bir tutum sergilemektedir. Paralel Din algısına aykırı olan her düşünce ve sahibi üniversitelerde kendilerine yer bulamamakta veya hak ettikleri ünvanlar ve makamlar kendilerine verilmemektedir. İftiralar ve yalanlar bu atamalarda çok zaman etkin kriter olmuş durumdadır. Son olarak Samsun Ondokuzmayıs Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dekanlığı için ikinci kez birinci sırada aday gösterilen Prof. Dr. Mehmet Okuyan’ın atanmamış olması Yök’ün tavrını ortaya koyması açısından önemlidir. Mehmet Hoca’yı atamamanın gerekçesi ne olabilir? Deneyimsiz mi, tecrübesiz mi, mesleki ve akademik kariyeri mi yetersiz, idari bilgisi mi eksik? Gerekçenin bunlar olmadığını herkes biliyor, en iyi ise Yök biliyor. Mehmet Hoca’nın tarikatı olsaydı, cemaati olsaydı, meşrebi, mezhebi olsaydı, tasavvuf dinine iman etseydi, etliye sütlüye karışmasaydı, Kur’an demeseydi durum elbette farklı olurdu. Fakat Mehmet Hoca Kur’an’ın kendisine verdiği özgüvenle ve Allah’ın kendisine bahşettiği akıl nimeti sayesinde bütün bunlardan arınmış bir vaziyette sadece Allah’a ve O’nun yüce kitabına teslim olduğu için Yök tarafından ikinci kez veto edilmiş oldu.
Hiç önemli değil; Rabbim kulluğundan ve rızasından veto etmesin. Siz şimdi onu dekan yapmayınca ne olacak? Mehmet Hoca Paralel Dine mi girecek, tarikatların, cemaatlerin eşiğini mi yalayacak, onların önderlerinin önünde diz mi çökecek? Ben ettim, siz etmeyin mi diyecek? Avucunuzu yalarsınız, o tüm benliği ile Allah’a teslim olmuş bir Kur’an talebesidir. Rehberi Kur’an’dır, önderi sevgili Peygamberimizdir.
Mesele Mehmet Hoca’nın dekan olmasından ziyade Yök’ün zihniyeti açısından çok önemlidir. Siz Mehmet Okuyan’ı dekan yapsaydınız o hangi söylemini terk edecekti, yapmadınız diye hangi düşüncesinden vazgeçecek? Siz bu beklentilerinizi Kur’an talebelerinden değil; ancak onun bunun talebelerinden karşılayabilirsiniz.
Niğde’de Savaş Ören hocamız sünneti ve kaderi Allah’ın ve resulünün muradına uygun anlattığı için hakkında soruşturma açmak da ne demek oluyor. Ne yani sizin belirlediğiniz sınırlara göre mi iman edeceğiz ve inanacağız. Firavun’un İsrailoğulları’nın neye inanacağına karar verme yetkisini kendisinde görmesi gibi bir durumla karşı karşıyayız.
Siz şu veya bu makama atamıyorsunuz diye, kınama cezaları veriyorsunuz diye biz imandan yüz mü çevirelim, sizin inandığınız gibi mi inanalım. Haydi başka kapıya.
.
ŞEYTANIN BEKLEDİĞİ GECE
Her yılbaşı yaklaştığında insanlarımızın sapmasına ve kaymasına bir kez daha tanık oluyoruz. İsa peygamberimizin doğumu nasıl olmuşsa zevkin, sefahatin, ayyaşlığın ve ahlaksızlığın aleniyet kazandığı bir gün olmuş. Hıristiyanlar böyle yaparak sapmış ve kaymışlardı. Peki, bize ne oluyor? Onların sapmalarından ve kaymalarından biz niye nasiplenmeye çalışıyoruz ve çabalıyoruz? Biz neden kendi işimize bakamıyoruz. Bir peygamberin doğumu onu gönderenin muradına mugayir olarak nasıl kutlanır?
Hıristiyan dünyasının akıbeti meselenin bir başka boyutudur. Bizi ilgilendiren ise Müslüman kimliğini taşıyanların Hıristiyanlar gibi davranmasıdır. Onların kutlama adına yaptıkları her türlü gayri ahlaki tavırlar bizim mahallenin sakinlerinde nasıl görülür? Görülür, görülür. Küçümsediğimiz müddetçe, görmezden geldiğimiz müddetçe, hafife aldığımız müddetçe, canım bundan ne çıkar dediğimiz müddetçe bizden çok şey gider, değerlerimizin yerinde yeller eser. Allah’ın rızasına uygun olmayan her türden kutlama imani hassasiyetlerimizi örselemektedir.
Yıllar yılı bankaların cüzdanlarıyla camiye namaz kılmaya gelen insanların varlığından şikâyet edip durduk. Şimdilerde ise milli piyango bileti ile namaza gelen insanların varlığına, cami önlerinde piyango bileti satıldığına şahit oluyoruz. Kandil gecelerini piyango gibi gören Müslümanlar, milli piyango biletlerinden medet umar oldular. Piyangonun kendilerine çıkması için onu haram eden Allah’a dua etmeye de utanmadılar. Bu düpedüz dini hafife ve alaya almaktır. Para çıkınca da hayır hasenat ve cami yaptırarak kendisini temize çıkartacakmış. Yemezler dostum yemezler. Bunlar imanı örseleyen, şeytanı memnun eden eylemlerdir, aynı zamanda züğürt tesellileridir. İman için ise felakettir. İnsan kafayı harama takınca helalinden kazanılmış liraların, haram yollarla elde edilmiş trilyonlardan daha büyük ve bereketli olduğunu anlamaktan bile aciz olabilmektedir. Her ne ile alakalı olursa olsun haram için atılan her adımın cehenneme yaklaştıran adımlar olduğunu acaba ne zaman anlayacağız?
Bize ait bir medeniyetimiz, bir kültürümüz ve değerler mozaiğimiz var. Bize ait her türlü değerin en ufak bir numunesini ve kırıntısını bizim dışımızdakilerde görmemiz mümkün müdür? Bizim zekâtımızı, infakımızı, sadakamızı ve karz-ı hasenemizi aldılar mı? Sosyal dayanışmamızı, paylaşmamızı ve merhametimizi aldılar mı? Bu gâvurlar Suriyeli göçmenlere kapılarını kapatanlar değil midir? Hıristiyan olanları alabiliriz diyen insanlık düşmanları bunlar değil midir?
Ey millet!
Bosnalının yaşadıkları, Gazzelilerin yaşadıkları, Filistinlilerin yaşadıkları, Myanmarlıların yaşadıkları, Iraklıların yaşadıkları, Suriyelilerin yaşadıkları senin yaşamayacağın olaylar değildir. Bir gün sen de o Suriyeliler gibi onların kapılarına dayandığında o kapıların sana da kapanacağını bilmelisin. Ya biz de sizin gibiydik, biz de içerdik, biz de kepazelik ederdik, faşinglerinizi, karnavallarınızı, yılbaşı rezaletlerinizi biz sizden daha iyi kutlardık. Size benzemek için, sizin gibi olmak için her türlü değerimizi teptik, tekmeledik, aşağıladık, gerici ve mürteci anlayış diye yaftaladık. Sizden biri olmak için bizden dediğimiz ne varsa hepsini terkettik. Oysa siz şimdi bizi tepiyorsunuz. Size ne oluyor böyle diye yalvarıp yakarsanız da size kapılarını asla açmayacaklardır. Hala uyanmayacak mısınız?
Ötekilerin kutlamalarına bakınca bizimkilerin yaptıkları ile aynı odlularını görüyoruz. Tek farkımız onlar Hıristiyan, biz ise müslümanız. Ötekiler kavramını bilinçli olarak kullanıyorum. Zira ötekilerle bizim aramızda Rabbimizin belirlediği çizgiler var. Her ne kadar birileri yok aslında birbirimizden farkımız, hepimiz semavi din mensubuyuz dese de böyle bir şey olmadığını, olamayacağını bilmemiz gerekmektedir. Onlara öykünerek yapılacak hiçbir davranış Rabbimizi razı etmeyecektir. Buradan sevinçli ve kazançlı çıkan tek varlık insanlığın ezeli ve ebedi düşmanı olan şeytandır. Yılbaşı adı altında yapılan tüm olumsuzluklar, aşırılıklar şeytanla birlikte onun zaferine kadeh kaldırmaktır. Bu nasıl bir haldir ki onlar da çam fidanı kesip süslüyorlar, bizimkiler de. Onlar da hayvan kesip yiyorlar, bizimkiler de. Bizimkilerin kurbana karşı çıkanları bu katliamı daha da iştahlı yapıyorlar. Kurbana hayvan hakkı isteyenler hindilere ve çamlara hiç hak tanımıyorlar. Onlar da piyango bileti alıyorlar, bizimkiler de. Onlar da geceyi sarhoş geçiriyorlar, bizimkiler de. Bizimkilerin hepsinin sarhoş olduğunu söylemek haksızlık olur. Onlar da gecelerini zina ile süslerken, bizimkilerden de bunu tercih edenler var. Kalabalık yerlerde insanları nasıl taciz ettikleri haberlerde yıllardır gördüğümüz, duyduğumuz manzaralardır.
Bir peygamberin doğumu o peygamberin getirdiği dine aykırı olarak nasıl kutlanabilir ki? Hz. İsa bir İslam peygamberidir. Biz peygamberlerimizin doğumunu Allah’ın razı olmayacağı bir şekilde nasıl kutlayabiliriz ki? Bu türden geceleri muhasebe gecesi yapmamız gerekir. Artılarını eksilerini bir bir gözden geçirmeli, gelecek yılı ona göre planlamalıyız.
Rabbimiz, günlerimizi, aylarımızı, yıllarımızı razı olacağı, şeytan ve dostlarının çatlayacağı bir şekilde yaşamayı nasip etsin.
.
AYDIN İHANETİ MÜNEVVER SADAKATİ
Türkiye ve aziz milletimiz bir kez daha aydın (!) ihanetine şahit olmaktadır. Yerli yabancı 1100’ün üzerinde kendisine aydın (!) denilen mi desek, kendisini aydın (!) diye tanımlayan mı desek, aslında hepsi batının içimizdeki devşirmeleridir. Bunlar bir bildiri yayınlayarak Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgesinde yapılan operasyonları insan hakları ihlali olarak nitelendirerek derhal son verilmesini istemişler. Yayınladıkları bildi tam da Pkk ve Hdp ağzı ile yazılmış ve onların düşüncelerini ifade eder şekildedir. Hendek kazanlara, barikatlar kuranlara, insanlara hayatı dar edenlere en ufaktan olsun bir ima ile dahi olsa laf etmeyenler, utanmadan sıkılmadan devleti, aslında onun şahsında hükümeti ve Cumhurbaşkanını suçlamaktadırlar.
Biz bu ihanete yabancı değiliz. Bunları biliyoruz, bunları tanıyoruz. Tarihimize düşmandırlar, maneviyatımıza düşmandırlar, kültürel değerlerimize düşmandırlar, bizi biz yapan her türlü değerimize düşmandırlar. Bu tipleri insanlık gerektiren, erdem gerektiren hiçbir işte, hiçbir eylemde ve söylemde bulamazsınız. Yıllarca bu memlekette inançlı insanlar üniversite kapılarından, hastane kapılarından, devlet kapılarından derdest edilerek kovalanırken bu aydın (!) müsveddeleri acaba neredeydiler? Kobani olaylarını bahane ederek bölge yakıp yıkılırken, ihtiyaç sahiplerine kurban eti dağıtan Yasin Börü ve arkadaşları hunharca katledilirken bu aydın (!) müsveddeleri acaba neredeydiler?
Kendisini aydın (!) diye nitelendiren bu güruhun bu ülkenin iyiliğine, geleceğine katkıları olmamıştır, olamaz. Bunlar hain yetiştirmede mahir insanlardır. Bunların tezgâhından geçen birinin vatanına, milletine ve onun kutsallarına saygısı olmaz. Bölücülükte, dirliği ve düzeni bozmada daima hep ön planda bunları görmekteyiz. Üstad Necip Fazıl’ın dediği gibi: “Elin oğlu okur atomu böler; Bizimkiler okur milleti böler.” Maneviyatla alakalı her gelişme bunları yaban eşeği gibi bağırtmaktadır. Cuma namazı düzenlemesinde bunların hangi tıynette olduklarını bir kez daha görmüştük. Bütün bunlardan bir şey ortaya çıkıyor. Türkiye’de kendisine aydın (!) denilen ve kendisini aydın (!) diye nitelendiren bu insanların en büyük ortak özelliği, Allah’a inanmazlar, O’nun yüce peygamberine inanmazlar, O’nun kitabına inanmazlar.
Bunlar aydın (!) falan değildir; bunlar olsa olsa “ezik”tirler. Bunların zihniyeti, bunların düşünceleri fitne ve fesat olduğu için bu topraklarda makes bulmuyorlar, tutunamıyorlar, serpilemiyorlar, gelişemiyorlar. Güdük ve kısır kalmaya mahkûmdurlar. Bundan dolayı da aydın (!) diye nitelenmekle aydın olamazlar, karanlıktırlar. Millete tepeden bakan, milletin her türlü siyasi kararını beğenmeyen tiplerdir. Bunların her düşüncesi, her eylemi, her bildirisi ne hikmetse bu ülkenin birliğinin ve beraberliğinin düşmanlarını sevindirmektedir. Terör örgütlerini sevindirir, din düşmanlarını sevindirir. En son bildirileri ile de İsrail’i ve Rusya’yı sevindirmişlerdir.
Bir de öyle güzel insanlarımız vardır ki ülkemizin ve milletimizin yanındadırlar. Milletimizin birliğinin ve beraberliğinin hamurundadırlar. Bu toprağın havasını teneffüs eden insanların meşru olan her türlü haklarına saygılıdırlar. Her türlü bölücülüğe, fitne ve fücura karşıdırlar. Rableriyle, peygamberiyle ve kitabıyla barışıktırlar. Onların tezgâhından geçenlerden Allah düşmanı çıkmaz, peygamber düşmanı çıkmaz, kitap düşmanı çıkmaz, din düşmanı çıkmaz, insanlık düşmanı çıkmaz, çevre düşmanı çıkmaz. Çünkü bu insanlar, bu toprakların imanıyla tarihiyle, kültürü ve maneviyatı ile barışık olan münevverlerdir. İşte bu topraklar ve bu aziz millet, aydın (!) ihanetine ve münevver sadakatine bir kez daha şahit olmaktadır. Tüm münevverlerimize selam olsun.
.
TÜRKİYE’NİN TATLI BELASI CHP
Siz başlığın böyle olduğuna bakmayın, yazının sonunu bu ülkenin acı gerçeği ile bağlayacağız. Son günlerde Chp genel başkanının ve yöneticilerinin bir takım toplumsal ve bölgesel olaylarla alakalı olarak yaptıkları açıklamalar ve özellikle aydın (!) denilen hainlerin imza koydukları bildiriden sonraki tavırları enteresandır. Evlere şenlik bir durum mu desek, böyle bir aymazlık nasıl olur mu desek, şaşırdık kaldık. Şaşırdık kaldık diyeceğiz de Aslında Chp budur. Chp bizi ne zaman şaşırttı ki şimdi şaşırtsın?
Bir zaman ellerinde Türk bayraklı Atatürk posterleriyle meydanları Müslümanlara dar ediyorlardı. “Türkiye laiktir, laik kalacak”, “Mustafa Kemal’in askerleyiz.” nidaları hala kulaklarımızdadır. Niye bağırıyorlardı? İmam Hatip Lisesi ve Meslek Lisesi mezunlarına uygulanan katsayı engeli kaldırılmak istendiğinde ve bu okul mezunlarının istedikleri üniversitelere gidebileceklerine dair düzenleme yapıldığında meydanlara inmişlerdi ve yine haykırıyorlardı: “Türkiye laiktir, laik kalacak.” “Mustafa Kemal’in askerleyiz.” Üniversitelerdeki ve kamudaki başörtüsü zulmünü ortadan kaldıran düzenlemeler yapıldığında bunlar yine meydanlara inmiş ve yine haykırıyorlardı: “Türkiye laiktir, laik kalacak” “Mustafa Kemal’in askerleyiz.”
Türkiye’nin siyasi hayatında ilk defa eşi başörtülü olan birisi cumhurbaşkanlığına aday olduğunda bu azgın azınlık yine meydanlara dökülmüştü ve yine haykırıyorlardı: “Türkiye laiktir, laik kalacak” “Mustafa Kemal’in askerleyiz.” Bu naraları hatırlıyorsunuz değil mi? Bunların kutsal meydanları vardı. Bağıracakları zaman soluğu oralarda alırlardı.
İzmir Gündoğdu Meydanı, İstanbul Kadıköy Meydanı ve Ankara Tandoğan Meydanı. Biz bu meydanlardaki haykırmaları, mevcut hükümet üzerinden nasıl da bu toprağın inançlı insanlarına meydan okuduklarına şahidiz. Bütün bunlar Chp ve zihniyetinin günahlarıdır. Bağırdınız, çağırdınız da ne oldu? İlgili düzenlemeler yapıldı da, haksızlıklar giderildi de ne oldu?
Ne kaybettiniz? Yaşantınızdan neler gitti? Nelerden geri kaldınız? Hayır, hayır. Siz ilerici falan değilsiniz. Hem gerici, hem de yobazsınız. Hem de önünüzü göremeyecek kadar. Şimdilerde neredesiniz? Ülkenin bir bölümü koparılmak isteniyor, sesiniz çıkmıyor. Üniter yapımız tehdit altındayken yine sesiniz çıkmıyor. Sizin de bizim de güvenliğimizden sorumlu vatan evlatları bir bir toprağa düşüyor; fakat yine sesiniz çıkmıyor. Vatana ve namus bekçilerimizle birlikte onların cennet kokulu yavruları öldürülüyor, sizin yine sesiniz çıkmıyor.
Çıkan sesler ise Pkk’ye arka çıkıyor. Allah’a hamdolsun ki bu aymazlıklarınız yüzünden, bu gafletleriniz ve ihanetleriniz yüzünden Allah siyaseten sesinizi kesiyor ve siz bunu anlamaktan da acizsiniz ve gaflet içerisindesiniz.
Teröristlerin bu topraklarda yaptıkları her türlü eylem ve sizin onları sahiplenmeniz gün gibi ortadadır. Acaba çok sevdiğiniz ülkelerde bunları yapabilir misiniz? Mesela İngiltere’de, Amerika’da ve uçak düşürme olayında taraf olduğunuz Rusya’da bunları yapabilir miydiniz? O ülkelerde hendekçi, barikatçı olup onlara destek olmak amacıyla bildiri yayınlayabilir miydiniz? Nefes dahi aldırmaz, ümüğünüzü sıkarlardı. Ondan sonra da utanmadan sıkılmadan bu ülkenin seçilmiş Cumhurbaşkanına saray diktatörü diyebiliyorsunuz.
Yaşadığımız terör olaylarının ardından Chp’li yöneticilerin açıklamalarına dikkat ediyor musunuz? Ne diyorlar, neyi kınıyorlar, neye karşı çıkıyorlar belli değil. Hendekçilere, barikatçılara “hendek kazan arkadaşlar” diyebiliyorlar. Milletvekilleri öldürülen teröristlerin cenazelerine katılabiliyor, mezarlarına karanfil bırakabiliyorlar.
Kılıçdaroğlu Kocatepe’deki şehit cenaze törenlerine katılırken, vekilleri terörist cenazelerinde boy gösterebiliyorlar. Grup başkan vekilleri, parti sözcüleri Pkk’yı kınamıyor, onların siyasi kanadı olan Hdp’yi kınamıyor, teröristleri kınamıyor, sürekli devleti ve hükümeti suçluyor. Rus uçağı düşürüldü Rusya’nın yanında yer aldılar. Sicili bozuk deyince de kızıyorlar. 1944’deki Boraltan Köprüsü Faciası’nı unutmadık.
Bu hükümet zarar görecekse, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın itibarı yerlerde sürüklenecekse ve zor durumda kalacaksa Chp her türlü göreve hazırdır. Darbeleri kışkırtıp, askeri darbeye teşvik edip biz iktidara hazırız diyen Chp, her halükarda durumdan vazife çıkartmayı bilmiştir.
İran, Işid, Irak, Rusya, Ermenistan, İsrail Türkiye’ye saldırıp da hükümet yıkılacaksa ve Chp’ye hükümet olma ve iktidar yolu açılacaksa, hiç tereddüt etmeden saldıranların saflarında yerlerini alırlar. Zaten birilerinin yanında olacaklarını milletvekillerinden birisi açıkça dile getirdi. Rahmetli Muhsin Yazıcıoğlu “Cumhuriyet Halk Partisi halka inanmıyor. Cumhuriyet Halk Partisi halkın iradesine güvenmiyor.
Cumhurbaşkanını Meclis’e seçtirmem diyor. O zaman halk seçsin diyorsunuz. Halka da seçtirmem diyor. Sen bela mısın?” diye sormuştu. Aynen öyledir. Chp siyaseten bir beladır, bir felakettir. Ancak siyasetin de tatlı bir belasıdır. Siyasetin en güzel yanlarından biri inanın ki, kimin iktidar olduğundan ziyade, Chp’nin sandıkta çakılı kalmasını izlemektir. Onları siyaseten yenmek, yerlerde süründürmek, arifeyi gösterip bayramı göstermemek çok güzel olmaktadır.
Bu güzelliği yaşamamızda bize sağladığı katkılardan dolayı Kılıçdaroğlu’na teşekkürlerimizi borç biliriz. Allah seni Chp’nin başından eksik etmesin. Yine yeni bir kongre zaferine doğru gidiyorsun. Sen genel başkanlığa yeniden seçilmiş olmandan dolayı sevinirken bizler Chp’nin başında yine senin olmandan dolayı seviniyoruz. Seni Chp’nin başına bela edenlerin bu ülkeye yaptıkları hizmetleri de unutmayacağız.
Ömer Naci YILMAZ
.
EL HAK DOĞRUDUR BUNLAR ALLAH’TAN KORKMAZLAR
Müminler Allah’ın razılığını ve sevgisini kaybetmekten korkarlar. O’nun razı olmayacağı düşüncelerden, vesveselerden ve eylemlerden korkarlar ve yine Allah’a sığınırlar. Müminlerin tek dayanağı, tek sığınağı ve tek yardımcıları Allah olduğu için O’nun dışındakilerle işleri olmaz, bunlara eğilmezler, tapmazlar, sahte ilahları ve ilah bozuntularını kale almazlar. Ne yaptıysalar, ne ettiyseler, işlemedikleri zulüm ve işkence kalmadı; ama müminler yine de aziz ve hamid olan Allah’a inanmaktan bir an bile tereddüde düşmediler. Çünkü “Allah var, Gam yok.”
Siz Allah’tan korksaydınız Osmanlının mirasına konup yüz yıldır onlara sövmez, Osmanlı bakiyesi topraklarda zafer naraları atmazdınız.
Siz Allah’tan korksaydınız, Sultan Abdülhamit’i ve ailesini bir çanta çamaşır bile almalarına fırsat vermeden pencereleri tahta çakılarak kapatılan Selanik’teki Alatini Köşkü’nde göz hapsine atmazdınız.
Siz Allah’tan korksaydınız en az Çanakkale Zaferi kadar önemli olan Kuttu’l Amare Zaferi’ni bu milletten gizlemez, koca bir milleti tek kahramana mahkûm etmezdiniz.
Siz Allah’tan korksaydınız Yunanla savaşı bitirip, namluları Osmanlı ailesine ve kurumlarına çevirmezdiniz.
Siz Allah’tan korksaydınız Osmanlı ailesinin fertlerine el memleketlerinde bulaşıkçılık ve ayakkabı boyacılığı yaptırmazdınız.
Siz Allah’tan korksaydınız Sultan Vahdettin’in cenazesine haciz koydurmazdınız.
Siz Allah’tan korksaydınız Vahdettin’in cenazesini bu ülkeye kabul ederdiniz.
Siz Allah’tan korksaydınız Edirne’yi Enver Paşa alacağına Bulgarlar alsın demezdiniz.
Siz Allah’tan korksaydınız, kanun çıkmadan önce yazdığı Şapka Risalesi’nden dolayı İskilipli Atıf Hocayı idam etmezdiniz.
Siz Allah’tan korksaydınız Ezanla, Kur’an’la, dinle, diyanetle ve Müslümanlarla uğraşmazdınız.
Siz Allah’tan korksaydınız bu topraklarda Ezan asli dili ile yasaklanırken Fransa mandasındaki Hatay’da serbest olup Hatay Türkiye’ye bağlanınca orada da Ezanı yasaklamazdınız.
Siz Allah’tan korksaydınız bu ülke Boraltan Faciası’nı yaşamaz, Azeri kardeşlerimizi Rusların namlularına teslim etmezdiniz.
Siz Allah’tan korksaydınız Müslümanları sevindiren bütün gelişmeler karşısında mahkeme kapılarında nöbet tutmazdınız.
Siz Allah’tan korksaydınız Laikliği bu milletin imanlı göğsüne hançer gibi saplamazdınız.
Siz Allah’tan korsaydınız Chp denildiğinde dinimizin ve imanımızın düşmanı bir parti aklımıza gelmezdi.
Siz Allah’tan korksaydınız milletvekilleriniz askerimizi, polisimizi ve çocuklarını katleden teröristlerin cenazelerinde boy göstermezlerdi.
Siz Allah’tan korksaydınız 14 yıldır girdiği her seçimde sizi tuş eden bir adama diktatör demeye utanırdınız, yüzünüz kızarırdı. Ama siz de öyle utanacak ve kızaracak yüz nerede? Pişkinliğin bu kadarına da ancak sizde rastlanırdı.
İyi ki varsınız. Sizi yenmenin, sizi ezmenin nasıl bir siyasi zevk olduğunu bilemezsiniz. Bize bu zevki yaşattığınız için size teşekkür borçluyuz. Seni yeniden genel müdürlüğe seçen delegelerinize bize sizi yenme ve ezme zevki yaşattıkları için bir kez daha teşekkür ederiz. Üstadımız Necip Fazıl ile bitirelim:“Ey düşmanım, sen benim ifadem ve hızımsın; Gündüz geceye muhtaç bana da sen lazımsın.”
.İÇİMİZDEKİ BEYİNSİZLER
İçimizdeki beyinsizler ifadesi Hz. Musa (as) peygamberimizin bir yakınmasının sonucudur. İsrailoğullarının bazılarının adam olmama inat ve ısrarı karşısında Hz. Musa “Allah’ım bu beyinsizlerin yüzünden bizleri helak etme.” diye seslenmesidir.
Her halükarda Batıya, batılılara ve onlara yamak olmuş içimizdeki devşirmelerine sövmek, kızmak, hakaret etmek bizde refleks haline gelmiştir. İslam coğrafyamızın neresinde bir sıkıntı varsa, neresinde bir kanayan yaramız varsa ve her nerede olumsuzluk adına ne varsa doğal olarak bunun tek sorumlusu vardır, o da batı’dır. Öyleyse batıya sövmeye devam (!) Yüzyıllardan beri bu durum böyle değil midir? Elbette batının yaşadığımız olumsuzluklarda önemli bir payı vardır. Onu inkar etmemiz mümkün değildir. Fakat bir ümmetin ömrü hep batıya küfretmekle mi geçecek? Dönüp de kendimize bakmayacak mıyız? Batı kendi işini yapmaktadır. Biz neden işimize bakmıyoruz? Hangi peygamber kendinden önceki dönemlere giydirme yapmıştır? Rabbimiz öncekilerin durumlarını kıssalar halinde anlatmış, peygamberlere de ders çıkartmak, ona göre tavırlar geliştirmek düşmüştür. Biz bu aymazlığa neden düşüyoruz? Siyaset kendinden öncekine söver ya, biz de dinimizi ve işimizi siyasetleştirdiğimiz için aynen siyasiler gibi yapıyoruz. Fakat bunda hoca dediklerimizin, abi dediklerimizin, üstat dediklerimizin payı olduğunu da unutmayalım. Onları okuyunca, onları dinleyince biz de onlar gibi olduk. Ama bu yanlıştı. Düşmanla yarışmak, onu geçmek, onu yenmek ona sövmekle olmazdı. Bize bunu anlatmadılar.
Batının barbarlığı ve kötülüğü tarihi bir gerçekliktir. Fakat Müslüman coğrafyalarda halen devam eden ağalık, beylik, şeyhlik, şahlık, emirlik, sultanlık yönetimlerinin de İslam olmadığı da bir gerçektir. Özellikle Osmanlı sonrasında Anadolu’da kadına, kimsesizler, acizlere, köylüye, hocalarımıza, alimlerimize yaşatılan hukuksuzluk ve sefaletler ortadadır. Oysa İslam’ın evrensel değerleri olan hak, hukuk, adalet, eşitlik, özgürlük gibi erdemler batının dayatmasıyla veya kopyalama yöntemiyle bizlere sunuldu. Daha düne kadar bu coğrafyada kızlarımızın başörtülü okumaları ve çalışmaları yasak değil miydi? Bu yasaklar batının bu topraklardaki avcı köpekleri tarafından uygulanmıyor muydu? Ve yine bizler bu sıkıntılardan kurtulmak için Batıdan çareler aramıyor muyduk? Kızlarımız okumak için batı ülkelerine hicret/ göç etmediler mi? Bugün zalimlerin elinden kurtulmak için Müslümanlar batıya gitmenin çarelerini aramıyor mu? Batı dünyevileşmiştir, sekülerdir, pragmatiktir, pozitivisttir, ahlaksızdır, ahiretsizdir, helali-haramı olmaz; ama insan hakları konusunda tüm alçaklıklarına rağmen bizim (!) alçaklardan daha alçak değillerdir. Öyle olsaydı Müslümanlar başlarındaki zalimlerden kurtulmak için batıya sığınmazlardı. Gavuru öldür, hakkını ver. Acı ama gerçek olan budur.
Küfretmek en kestirme yoldu. Maalesef ‘çalışmak ibadettir’ denilince mide eksenli düşündüğümüz için bütün yatırımlar göbeğe yapıldı. Halbuki yüce Rabbimiz onlarla nasıl baş edebileceğimizi bize açıkça beyan etmektedir: “ Ey iman edenler! O düşmanlara karşı gücünüz yettiği kadar her türlü kuvvetten ve bağlı/besili atlardan/harp araçlarından hazırlayın ki, onunla Allah’ın düşmanı, sizin düşmanınız ve onlardan başka sizin bilmediğiniz, Allah’ın bildiği diğer düşman kimseleri korkutasınız. Allah yolunda sarfettiğiniz her şeyin karşılığı size eksiksiz ödenir, asla haksızlığa uğratılmazsınız. (8/Enfal, 60)
Batının bize yaptığı bir şey yoktur, biz zaten bize yettiğimiz için batının ayrıca bir şey yapmasına da gerek yoktur. Bunca beyinsizin başta olduğu, içimizde olduğu sürece bizim sıkıntılarımız bitmeyecektir. İslam dünyası perişanlıktan kurtulmayacaktır: “Başınıza gelen her musibet, kendi ellerinizle yaptıklarınızın sonucudur…” (42/ Şura, 30)
Biz bizden nefret eder, tiksinir hale geldik. Batı bizim neyimize heves etsin, neyimize imrensin de Müslüman olsun? Batının okumuş yazmışları, aydınları, din adamları, kitapları, medyası bizi nasıl bilir, nasıl anlatır? El Kaide gibi, Boko Haram gibi, Işid gibi öcü, barbar, kol kafa kesen, gözünün gördüğü her kadını alan, insanlık düşmanı olarak bilir ve öyle tanır. İçimizdeki beyinsizler de öyle tanınması için, onları haklı çıkartmak için ellerinden geleni artlarına koymazlar. Batı dünyası Müslümanların hangi haline imrensin de İslam nimeti ile buluşsun? İslam nimetinin insanlığı kuşatmasının önündeki en büyük engelin içimizdeki beyinsizler olduğunu unutmayalım. Hz. Musa (as)’ın derdi bizim de derdimizdir: “Şimdi içimizdeki beyinsizlerin işledikleri yüzünden bizleri de helak eder misin? (7/A’raf, 155) Allah’ım! Bu beyinsizler yüzünden bizleri helak etme. İnsanlık tarihinin değişmeyen yasalarından birisi de “Tarihin hiçbir döneminde galiplerin mağlupların dinini kabul ettiği ve onları taklit ettiği vaki değildir.”
.
OTOBÜSÜN ÜZERİNDE TİTREYEN ADAM BÜLENT ARINÇ DEĞER MİYDİ
Yukarıdaki başlığı 12 Eylül 2015 Cumartesi günü atmış ve gün gelir de lazım olur diye bilgisayarımın masa üstüne kaydetmiştim. Dört buçuk ay sonra başlığın altını doldurma vakti gelmişti. Başlığı attıran gelişme ise Bülent Arınç’ın Ak Parti’nin 5. Olağan Büyük Kongresi öncesinde Habertürk televizyonunda Veyis Ateş’e yaptığı açıklamalar olmuştu. O programda söylediklerini özü şu idi: “Gül parti kurmaz ama bizi imtihan etmeye kalkmasınlar. Eskiden “biz”dik, şimdi “ben”e döndük. Fitne partime ve liderime zarar veriyorsa kenara çekilmek lazım. Troller ve bazı gazetelerde kümelenmiş haysiyet cellatları… Gül de ben de dolgu malzemesi değiliz.” Kongre öncesinde yaptığı açıklamalar o günlerde epeyce tartışılmıştı.
Son olarak Aydın Doğan televizyonunda yaptığı açıklamalar halen tartışılmaya devam ediyor. Söylediklerinin doğruluğunda veya yanlışlığında değiliz. Sözlerinin muhatapları gereken cevabı verecektir.
Bülent Arınç’ın şahsiyeti, kişiliği de bizi ilgilendirmiyor. Onu yakinen tanıyanlar nasıl bir ruh haline sahip olduğunu bilirler. Fakat bizim bildiğimiz ve gördüklerimiz var. Hepsini burada yazacak değiliz. Bülent Arınç taşlaması da yapmanın gereği yok. Eleştiri yaptı öyleyse vurun abalıya da demiyoruz. Ama hiç mi bir şey demeyeceğiz. Çok iyi yaptı, çok yerinde yaptı, çok da zamanında yaptı mı diyeceğiz?
Bulundukları siyasi ortamdan ve gelişmelerden rahatsızlık duyanlar neden hemen düşman saflarına geçip salvo atışlarına başlıyor? Bu bir ötekileştirme değildir. Konuştuğu kanal, konuştuğu programcı ve kanalın sahibinin duruşu nedir? Yıllar yılı Müslümanlara kan kusturanlar bunlar değil mi? Attıkları manşetlerle Müslümanları ve onların siyasi temsilcilerini yerden yere vuran bunlar değil miydi? Askerlerle bir olup rahmetli Erbakan hocamıza siyasi hayatı zindan eden bunlar değil miydi? Sayesinde en üst makamlara geldiğin Cumhurbaşkanı için “muhtar bile olamaz” başlığı atanlar bunlar değil miydi? Sen dememiş miydin “bundan sonra torun bakacağım” diyen. Ne oldu? Sessiz ve sakin oturmak zor mu geldi? Sen konuşunca kimlerin sevindiğine, kimlerin bayram yaptığına baktın mı? Halen görevdeki bir isim olsaydın bunları söylemeye cesaret edebilir miydin? Anlaşıldı sen de Ankara Hastalığı’na yakalanmışsın. Ankara hastalığı siyasetçilerin yakalandığı bir hastalıktır. Ben olmazsam olmaz, yapamazlar, edemezler, beceremezler, ellerine yüzlerine bulaştırırlar, bunlar daha evrak imzalamayı bile bilmezler. Yok, olmaz, bu işleri bunlara bırakamayız. Siyasetin içinde olmasak da Ankara’da olmamız lazım. Her an birilerine lazım olabiliriz, işte o zaman devreye gireriz beklentisi bu hastalığa yakalananlara Ankara nöbeti tutturmaktadır. Vekil olmadan Ankara’yı tanımayanlar vekil olduktan sonra Ankara’nın hastası oluyorlar. Siyasetten çekiliyorlar, yaş geçiyor yine de Ankara’dalar. Birçoğu Ankara nöbetine öldükten sonra da devam ediyor, cenazesinin Ankara’da defnedilmesini vasiyet ediyor.
Otobüsün üzerinde titreyen adam olarak Bülent Arınç’ı iyi biliriz. Gezi Olayları sırasında ikircikli konuşmalarını biliriz. Taksim Platformu’nu kabulünde yaptığın konuşmayı da biliriz. Paralel Yapı olayları karşısındaki tutumunu da biliriz. Ama o otobüsün üzerindeki titremeni hiç ama hiç unutamayız. Erdoğan Afrika’dan döndüğünde Atatürk Hava Limanı’nda yüz binler tarafından karşılanmıştı. Ülke çok gergindi ve herkeste bir endişe vardı. Gezi kalkışması ülkeye geneline yayılan bir ayaklanmaya dönüşebilirdi, zira teşebbüsler oldu. Sen gezicilerin taleplerinin makul olduğunu söylemiş güya gaz almıştın ya. Adam Afrika’dan geldi, otobüsün üzerine çıktı gezicilere ve onların şahsında tüm pazarlamacılarına meydan okudu. On andaki görüntülerine bir kez daha bakmanı tavsiye ederim. Zira otobüsün üzerinde korkudan titreyen sadece sen değildin, senin gibi niceleri vardı. Adam ortaya duruş koydu, tavır koydu, irade koydu. Kıvırmadı, esnemedi, korkmadı. O yüzden o lider oldu. Siz birilerini okurken o sadece ve sadece milleti okudu. Millet de kendinden olanı getireceği yere getirdi.
Bülent ağabey sen kötü adam değilsin, dürüstlüğünden hiç şüphemiz yok. Değer miydi? Bilumum İslam düşmanlarını sevindirmeye değer miydi? Ak Parti hasımlarını, düşmanlarını sevindirmeye değer miydi? Pensilvanya konusundaki durumunu da biliyoruz, peki değer miydi? PKK’lıları sevindirmeye değer miydi? Dediklerini tartışmıyoruz, onları tartışanlar zaten vardır. O kanala gitmeye değer miydi? Onlarla aynı safta görüntü vermeye değer miydi? Senin daha önce yaptığını yapan adamları hatırlıyor musun? Sadettin Bilgiç, Ferruh Bozbeyli, Kamuran İnan, Mehmet Yazar, İsmail Cem, Nuri Bayar, Abdüllatif Şener, Erkan Mumcu, Lütfullah Kayalar, İdris Naim Şahin, İdris Bal. Bu isimleri hatırlıyorsun değil mi? Bunlar da ana damardan koptuklarında hemen karşı mahallenin gazetelerine, televizyonların koştular, karavana atışı yaptılar, dağarcıklarında ne varsa hepsini harcadılar. Sonra ne mi oldu? Selpak mendil ne olduysa onlar da aynı oldular. Kullanıldılar ve atıldılar. Değer miydi Bülent Ağabey.
Zaman zaman paylaştığım bir anekdotla bitirelim.
“Sahabenin önde gelen isimlerinden Ka’b b. Malik, Tebük seferinin dışında hiçbir seferden geri kalmamıştı. Akabe’de Peygamberimizle görüşenler arasındaydı. Tebük seferi öncesi imkânları hiçbir sefer sırasında yoktu. Fakat yüreğinde esen fırtınalar onu bu seferden alıkoymuştu. Gider gibi yapıyor, her seferinde geri dönüyordu. Ordunun seferden döndüğünü haber alınca üzüntü ve keder bütün benliğini kaplamıştı. Nasıl bir yalan söyleyip de peygamberin öfkesinden kurtulacağının hesabını yapıyordu. Ailesinden kime danıştıysa peygambere yalan söylememesi gerektiği ikazını alıyordu. Sefere katılmayan yaklaşık seksen kişi mescide gidip mazeretlerini beyan edip özür dilediler, teyid için yemin ettiler, peygamberimiz biatlerini kabul etti, mağfiretleri için dua etti.
Ka’b b. Malik: “Seferden kalışım hakkında hiçbir mazeretim yok. Vallahi senden geri kaldığımda her zamankinden daha güçlü, daha zengindim.” Bu sözler üzerine Hz. Peygamberimiz şöyle buyurdu:
“Gerçekten bu doğru söyledi. Ey Ka’b haydi kalk, Allah hakkında hüküm verinceye kadar bekle!”
Ka’b b Malik’in konumunda olan iki kişi daha vardı. Mürare b. Rabi’ el- Amrî ile Hilâl b. Ümeyye el Vâkıfî. Mescid’de, çarşıda, yolda hiç kimse bunlarla konuşmuyor, bunların selamını almıyor, yüzlerine bakmıyordu. Peygamberimiz bu üç isimle konuşulmasını yasaklamıştı. Diğer ikisi hastalanmış, evlerine kapanmışken Ka’b b. Malik genç ve sağlıklı olduğu için ayaktaydı. Müslümanlarla konuşabilmek için ne yaptıysa sonuç alamadı. Üzüntüsünden, kahrından ağlıyordu. Bu durum 50 gün kadar sürdü. Ka’b’ın yaşadığı bu durum, dostluğu bulunan Ğassan Meliki’ne kadar ulaşmıştı. Ka’b’a mektup yazarak:
“Haber aldığıma göre senin arkadaşın (Hz. Peygamber) sıkıntı veriyormuş. Allah seni hakaret görecek ve hakkın zayi olacak bir mevkide yaratmamıştır. Orada durma, bize katıl. Sana bütün imkânlarımızı tahsis edelim.”
Ka’b b. Malik mektubu okuduğu zaman, “İşte bu da belalardan birisidir.” demiştir. Müslüman olmayan birisinin Hz. Peygamber karşısında kendisine sahip çıkmasını belalardan bir bela olarak nitelendirmiş ve mektubu ateşe atarak yakmıştır.”
Allah’ım!
Biz insanız yanılırız. Senin düşmanlarını sevindirecek hallere düşmekten sana sığınırız.
.dığı ve bildiği olgular değildi. Sevgili peygamberimiz başta olmak üzere Sahabe Efendilerimiz acaba bizim içinde bulunduğumuz bu aymazlık halini nasıl değerlendirirlerdi? Muhtemelen onlar bizi, biz de onları beğenmezdik(!) Allah’tan gelene ve sevgili Peygamberimizin geleni yaşama adına Allah’ın ipine sımsıkı sarıldığı gibi sarılmadığımız müddetçe parçalanma, bölünme ve birileri tarafından yutulma kaçınılmazdır. Allah’ın yasası böyledir ve bu yasa değişmeyecektir. Dini Allah’a has kılmak sadece sloganda kalmamalı, aynı zamanda hayata da hâkim kılınmalıdır. Allah’ın dinini hayıtına hâkim kılmayanlar başka anlayışların mahkûmu olmaktan kurtulamazlar. Bakın etrafınıza bu şekilde ne mahkûmlar, ne zavallılar görürsünüz.
Asabiyet hastalığına yakalanmış Müslümanlara itidal tavsiyesinde bulunmamız lazım. Zira Müslümanlar acayip laflar etmeye başlardılar. Denge ve itidal olmazsa olmazımız olsun. Hz. Lokman aleyhisselam her türlü beşeri anlayıştan ve sivri ifadelerden uzak bir şekilde ve sadece Allah’ın kendisine öğrettiği gibi oğluna nasihatte bulundu. Öyle ya din nasihattir:
“Lokman oğluna nasihatlerine şöyle devam etti: “Evladım! Bak, bu dünyada yaptığın bir iyilik veya kötülük bir hardal tanesi gibi küçücük de olsa, üstelik bir kayanın içinde saklı bulunsa yahut göklerin veya yerin derinliklerinde de olsa Allah onu kıyamet ve hesap günü senin karşına çıkarıp amel terazisine koyar. Hiç şüphe yok ki Allah akıl sır ermez bilgisiyle her şeyi kuşatır, her şeyden haberdardır.
Evladım! Namazı layıkıyla kıl; dünyada iyilik ve güzelliğin hâkim, kötülüğün mahkûm olması için uğraş. Bu uğurda karşılaşacağın sıkıntı ve zorluklara sabret. Zira bunlar azim ve kararlılık göstermeye, bedel ödemeye değer işlerdir.
İnsanlara karşı böbürlenme; yeryüzünde çalım satarak da yürüme. Çünkü Allah böbürlenen, kendini beğenip övünen hiç kimseyi sevmez.
Yürüyüşünde mütevazı, hâl ve hareketlerinde hep ölçülü ol. Konuşurken de alçak sesle, nazik şekilde konuş. Çünkü seslerin en çirkini, avazı çıktığı kadar bağıran eşeklerin sesidir.”(31/Lokman, 16-19)
Vahye kulak kesilelim, vahyi gönlümüzle, zihnimizle içselleştirelim. Rabb’imiz sadece ve sadece kendi kitabından sorumlu tutacaktır. Biz buna bakalım ve örneklik oluşturmaya çalışalım. Son sözümüzü de merhum Ercüment Özkan hocamıza bırakalım: “İslam’ın en büyük ihtiyaç duyduğu şey güzel örnekliktir. Her biriniz birer güzel örnek olmaya bakınız. Ölüm sizi bu yolda iken bulsun.”
.
ZAVALLI İRAN SEVDAMIZ (!)
Bazıları için İran, Humeyni Devrimi’nden sonra ideal İslam Devleti olarak kabul gördü. Devrime methiyeler dizilirdi. Neredeyse Medine İslam Devleti ile yarıştırıldı. Humeyni’nin mütevazı yaşantısı ballandıra ballandıra anlatılır, dinleyenlerin içi geçerdi. Anlatanlar ise bir eli yağda bir eli balda olanlardı. Bunlar büyük adamlar, büyük yazarlar ve büyük hocalar olduğu için söyledikleri, yazdıkları Anadolu’da karşılık buluyordu. Akşama kadar kendi ülkesine küfredenlerde müthiş bir İran sevdası vardı. Şimdi bunları dedik diye birileri bize İran düşmanı diyecek, bu İslam kardeşliğine sığmaz diyecek. Dostlar birileri sev deyince sevilmiyor, Allah sevdirecek. Ne yapalım yani içimizden sevmek gibi bir şey gelmiyor. Hz. Ebu Bekir’e, Hz. Ömer’e ve Hz. Aişe’ye söveceksin, Yahudiden beterler diyeceksin ve bunu bir devlet politikası olarak göreceksin biz de seveceğiz öyle mi? Ay ne kadarda ucuz yaklaşım mı diyeceksiniz. Olsun, biz ucuzlarla idare edelim, siz de pahalı yaklaşımlarınızla devam edin.
Millet olarak Anadolu’da tutunma mücadelesi verdiğimiz zamanlarda Moğol İstilaları neticesinde yıkıldık, yerle bir olduk, birliğimiz-dirliğimiz paramparça oldu. Moğollara olan içsel tepkimiz dindi mi? Ümmet refleksimiz söndü mü? Moğolları sevmediğimiz gibi onlara destek verenleri de, ajanlıklarını yapanlarını da sevmiyoruz. Biz onları sevmezken, sevemezken, yaptıkları mezalim içimizde bir ukde olarak dururken Müslüman Arapların Pers İmparatorluğu’nu yıkmalarını İran ve İrancılar nasıl içlerine sindirsinler. Müslümanlarla kılıçla baş edemeyeceklerini anladıkları için mücadele yöntemlerini değiştirdiler. İslam’dan ve Müslümanlardan Zerdüştilik, Mecusilik, Ehl-i Beyt, Masumiyet ve İrancılık maskesi altında intikam alma yolunu tercih ettiler. Tarih boyunca da bu kafa ile hareket ederek sürekli olarak Müslümanlara zarar verme yoluna gittiler.
Haçlıların Kudüs’ü işgal ederek Filistin’de yüz yıl kadar bir devlet kurmalarına İsmaili Fatımiler yardım ve yataklık etmiştir. Nureddin Zengi ve Selahaddin Eyyubi Haçlıları Kudüs’ten çıkarmak için önce Fatımilerle ve onların PKK’sı İsmaili Hasan Sabah ve çeteleriyle savaşmıştır. Çünkü Kudüs’ü kurtarmak için gönderdiği ordulara Haşhaşi olan Bâtıni Hasan Sabbah ve çeteleri tıpkı PKK’nın askerimize ve polisimize saldırdığı gibi yollarda saldırmış ve Kudüs’e ulaşmalarını engellemeye çalışmıştır.
İran, Amerika’nın ve İsrail’in korktuğu ve çekindiği devlet olarak bilinir ve öyle anlatılırdı. Amerika’ya ve İsrail’e meydan okumaları heyecan yaratırdı. Meğer masanın altından el sıkışıyorlarmış da haberimiz yokmuş. İran’ın devlet olarak bir kâfirle savaştığını çoğumuz bilmeyiz. Müslümanlara sıkıntı vermede üzerine yoktur. 1600’lü yıllardı bir adayı işgal eden Hollanda ve Portekizlilerle ve 1826-1828’de de Ruslarla savaşmıştır.
Türk olarak takdim edilse bile, Anadolu’nun içlerine kadar Şiiliği ve Batıni İsmailiye mezhebini yaymaya çalışan Şah İsmail Şii bir İranlı değil miydi? Yavuz Sultan Selim Çaldıran’da Şah İsmail’i, Ridaniye ve Mercidabık’ta Nusayrileri, Mısır’da yandaşlarını yenmeseydi bu topraklarda Sünnilik veya doğru dürüst İslam adına hiçbir şey kalmayacaktı. Bütün bunların hiçbiri meydana gelmemiş olsa bile, İran’ın Suriye ve Yemen Müslümanlarına karşı kâfir Rusya ve diğer küfür güçleriyle işbirliği yapması ve milyonlarca Müslüman’ın perişan olması günah ve suç olarak tarih boyunca yeter de artar bile.
İran’ın diğer Müslüman halklardan farklı olarak dikkat çekecek bir şekilde Hz. Hüseyin sevdası vardır. Hepimiz severiz; fakat onlar belirgin bir farkla severler. Bunun arkasında yatan sebep ise Hz. Hüseyin’in son İran Kisrası Yezdigerd’in kızı Şehrbânu ile evlendiği, bunun için Sasani İmparatorluğu’nun son varisi (milli damat) olarak sayıldığı görüşü başkaları tarafından da seslendirilmekte, Kerbela’da şehid edilmesinin bunun için bayraklaştırıldığı ve Şii mezhebinin bunun için İran’da yayıldığı anlatılmaktadır.
Buraya kadar yazdıklarımız İran’ın Müslümanlara güven vermediğinin yansımasıydı. Büyük hocalarımız, yazarlarımız böyle düşünmeyecekler ve İran’a güzellemeler yapmaya devam edeceklerdir. Bizim bilmediğimiz bir takım gelişmelerin olduğundan bahsedecekler, zihinleri manipüle edeceklerdir. Varsın olsun, onlar gördüklerini biz göremeyelim. Bizim gördüğümüz işgalleri, kâfir âşıklığını ve yardakçılığını, milyonlarca insanın zulme maruz kalışını, yüz binlerce insanın katledilişini onlar görmesinler, görmek istemesinler. Unutmasınlar ki onların görmediğini, duymadığını ve hissetmediğini bilen bir Rabb’imiz vardır. Bir gün onlarda anlayacaktır. İran’ın hainliğini, kâfirlerle işbirliğini görmeyenleri biz de görmeyeceğiz.
.
KAPİTALİZM’İN SEVGİLİLER GÜNÜ
Sevgililer Günü, her yılın 14 Şubat günü birçok ülkede kutlanan özel gündür. Kökeni, Roma Katolik Kilisesi‘nin inanışına dayanan bu gün,Valentine ismindeki bir din adamının adına ilan edilen bir bayram günü olarak ortaya çıkmıştır. Bu sebeple bazı toplumlarda “Aziz Valentin Günü” (İngilizce: St. Valentine’s Day) olarak bilinir. Valentine kelimesi, Batı medeniyetlerinde hoşlanılan kişi veya sevgili anlamlarında da kullanılır. Günümüzde, bazı toplumlarda sevgililerin birbirine hediyeler aldığı, kartlar gönderdiği özel bir gün olarak devam etmektedir.
Sevgililer günü ve anlamıyla ilgili çeşitli bilgiler de mevcuttur. İşin özü yine Kapitalizm’e dayanmaktadır. Zira arka planda para kazanma hırsı vardır. Babalar Günü, Anneler Günü, Arkadaşlık Günü, Hemşireler Günü, Doktorlar Günü, Öğretmenler Günü, Çiftçiler Günü, Çalışan Gazeteciler Günü, Yatan Gazeteciler Günü vs.vs. Bizde kutlamalı günler bitmez. Hediye alma işi özendirilecek, büyük firmalar medyaya reklamlar vererek bir algı oluşturacak, birileri de para kazanacak. Çok samimi duygulardan bahsedilecek, yapılan rezaletler hoş gösterilmeye çalışılacaktır. Eşine ihanet edenler, metres tutup ev açanlar evdeki eşine pahalı hediye alarak vaziyeti kurtarmaya çalışacaklar. Evdeki zavallı eş kendisinin eşi tarafından ne kadar da çok sevildiği zehabına kapılacak, adam da (!) durumu kurtarmış olacak. Tabi ki, iki hediye alarak bunu yapacağı için yine Kapitalizm kazanacak. Çünkü bu günler ticaretin tavan yaptığı günlerdir. Buraya kadar yazdıklarımız bilinen ve bizim tasvip etmediğimiz, edemeyeceğimiz durumlardır. Kendi adımıza bu kısım bizi ilgilendirmez. İşin öteki boyutuna bakacak olursak birileri bize yine kızacak. Kapitalist mantık din ayrımı yapmaz. Kapitalizmin mantığı insanlığın sorunudur ve insanı zehirler. Tilki der ki: “Bizim mahalledeki “Yedisi”, “Kırkı”, “Elli İkisi”, “Sene-i Devriyesi” gibi anma adına yapılan programlar ve harcamalar inancımızın neresinde var? Bu işten parsayı toplayan sözüm ona hocalar (!) inancımızın gereğini mi, Kapitalizm’in gereğini mi yapıyorlar? Biz söyleyince “zaten siz” diye söze başlayanlar bu konuda Diyanet İşleri Başkanı Mehmet Görmez’in açıklamalarını hiç mi duymadılar, hiç mi okumadılar?”
Bizim bildiğimizi onlar da biliyorlar; fakat Kapitalizmin/ cebin selameti neyi gerektiriyorsa onu yapmaktan kendilerini alıkoyamıyorlar. Bunun da bir hastalık olduğunu unutmayalım.
Sevgililer Günü ayran gönüllülerin günü olmaktan öteye gidemiyor. Herkes çevresine baktığında bunu rahatlıkla görebilmektedir. Dün onunla, bugün bununla, yarın bir başkasıyla yalaklaşan ve salaklaşanların günü olmaktan öteye gitmiyor. Nerde o saf, naif ve sadakat kokan sevgiler ve sevgililer. Bir zamanlar bizim buram buram edep, ahlak, iman kokan türkülerimiz vardı:
“Ey benim bahtı yârim
Gönlümün tahtı yârim
Yüzünde göz izi var
Sana kim baktı yârim.”
Bugünkü sevgililerde sadece göz izi mi var
.
MİNARELERDEN GELEN AŞK’A DAVET
Hey gidi minareler!
Bir zamanlar ezan seslerine hasret kalmıştı. Şimdilerde ise ezanların okunduğu minareler, gölgelerine sığınacak insanların hasretini çekmektedir. Bu memlekette ezanlar da onların okunduğu camiler ve minareler de neler gördü neler. Camilere meydan okundu, minarelere meydan okundu, ezanlara meydan okundu. Halen meydan okumaya devam edenlerin varlığına şahit oluyoruz. Oysa meydan okuyanların tamamı toprak olmuştu, bundan sonra da olmaya devam edecektir. Ezanın temsil ettiği, sembolize ettiği misyonla bitimsiz bir kavga yaşandı ve yaşanmaya da devam edecektir. Yani herkes işini yapacaktır.
Bitimsiz kavganın mümessilleri işlerini yaparken ezanın ve sembolize ettiği değerlerin yanında olduğunu söyleyenler sizler ne yapıyorsunuz? Yapmanız gerekeni yapmadığınız kesin. Peki, sizi yapmanız gerekeni yapmaktan alıkoyan nedir? Neyi bekliyorsun? Dedeni, nine, ananı, babanı cami önüne getirdin, ezanla başlayan görevleri yerine getirip hepimizin son evi olan kabre yerleştirdin ve sırtını dönüp çekip gittin. Sen gitmeye hazırlanırken diğer vaktin ezan saati yaklaşıyordu. Bu sese neden kulak kesilmiyorsun? Neden bu çağrıya cevap vermiyorsun? Buradan gelen uyarıyı neden dikkate almıyorsun?
Meteorolojinin uyarılarına dikkat kesiliyorsun, ‘don olayı’ uyarısı yapıldığında seranda, bahçende ateş yakıyorsun, evin su saatini sarıp sarmalıyorsun. Trafik işaretlerini dikkate alıyorsun, buzda savrulmamak, kaymamak için para verip kar lastiği veya zinciri alıyorsun. Bir abdest almak bütün bunlardan daha mı pahalıya geliyor? Minarelerden yapılan ‘kurtuluşa çağrı’ uyarılarının meteorolojik uyarılar kadar, trafik uyarıları kadar bir hükmü ve değeri yok mudur?
Yaşadığımız bunca terk edilebilir aşka rağmen kalıcı olan ilahi aşkın hazzını ne zaman yaşacağız, bu tadı ne zaman alacağız? Bu hazzı yaşamak ve bu tadı almak için neyi, kimi ve hangi zamanı bekliyoruz? Sabahın zifiri karanlığında bastonuna dayanarak ezanın çağrısına evet diyen yaşlı büyüklerimiz hangi aşkın peşine düşmüştü dersiniz? Rahmetli terzi Salih amcamız kasabamızın son Sahabelerindendi, bunu bilerek söylüyor ve yazıyorum; çünkü Sahabe ahlaklıydı. Rabbine, camiye ve ezana âşık birisiydi. Rabbini ve Rabb’inin evini çok severdi. Yaşlılığın ve yılların verdiği yorgunluktan dolayı adımları çok kısa idi. Her vakit namazında dükkânı ile cami arasındaki yaklaşık 600 metrelik mesafeyi aşkla katederdi. Rabb’iyle olan randevusuna geç kalmamak için en az bir saat önceden caminin yolunu tutardı. Bu aşkla değil de ne ile açıklanabilirdi ki? Sen altı yüz metreyi altı dakikada alırken, menziline bir kez de camiyi koysan ne olur? Korkma orası okul değil, geç kaldın diye azarlanma korkusu yaşamana gerek yok. Sen yeter ki gel. Geç kalmışlığın asla yüzüne vurulmaz, yeter ki gel. İşte bakın Neslihan Cebesoy kardeşimiz o ilk anı, ilk randevuyu, ilk buluşmayı “gelincik” romanında nasıl anlatıyor: “Hoca, ALLAHU EKBER diyerek tekbir aldı. Huzurundaydım. Kabul et beni. Çok geç kaldım biliyorum. Sen affedermişsin tüm kullarını, dedem öyle anlatırdı. Sana geleni hiç geri çevirmezmişsin. Geldim. Kovma huzurundan, dilimde çocukluğumdan kalma iki süre, yarım yamalak dualarımı kabul eyle. Telafi ederim eksiklerimi. Alnım secdeye gidince gözlerimden yaşlar süzülüyor. Rabb’im geldim, gözyaşlarımla kabul eyle huzurundayım. Günahlarımı affeyle. Geç kalmışlığımın bahanesi yok. Aradığım adresleri bulmakta geciktim. Derin uykudaydım, uyandım. Affeyle! Adımı affettim dediğin kulların arasına yaz.” Bu duayı edenlerden biri de biz olsak, biri de siz olsanız ve meleklerde şahidimiz olsa, gerçek ve kalıcı olan aşkı yaşasak buna en çok maşukumuz olan Rabb’imiz sevinmez mi?
Neslihan Cebesoy kardeşimizin gelincik romanındaki bir bölümle bitirmek istiyorum: “Sabah uyandığımda avuçlarımın arasında bir tespih, minarelerde sabah ezanı. Yatağımdan doğrulup cama doğru ilerliyorum. Yine o ihtiyar amca, aşkına secdeye gidiyor. Her halinden belli ediyor yılların yorgunluğunu taşıyamayan bacaklarını destek için baston kullanıyor. İki büklüm bu haliyle gidiyorsa en sevgilinin huzuruna benim gençliğim nasıl varmaz huzura? Seni sevgili edineni sen yolda bırakmazsın bilirim. Herkes gitse bile sen gitmezsin. Herkes sırt çevirse bile sen çevirmezsin, hiçbir teknoloji senin kadar hızlı değil. Sen benim kalbimdekini, dilimdekini, düşüncemdekini bilensin. Sen herkes benden umudunu kestiği anda dahi, benden umudunu kesmezsin. Sen beni sahipsiz ve kimsesiz bırakmazsın. Geç kalsam da huzuruna almamazlık yapmazsın. Sen beni herkesten çok seven, koruyan kollayansın. Bana bir dua kadar yakınsın. Sen beni bana bırakmayansın.”
Allah’ım!
Bizi bize, bizi nefsimize bırakma. Son duamız Arif Nihat Asya’dan olsun.
Biz, kısık sesleriz.. minareleri,
Sen, ezansız bırakma, Allah’ım!
.
GÜNEYDOĞU’YA GİDEN OĞUL!
Güneydoğuya giden oğul!
Bizim buralardan güneydoğuya giden herkes, ister güvenlik görevlisi, ister öğretmen, ister memur fark etmez giderken hepsi helallik alır. Gidip gelmemek, gelip bulmamak var diye. Oralardan gelenler acaba ayrılırken evdekilerden, yakınlarından helallik alıyorlar mı? Bizim yiğitler giderken niçin helallik alırlar? Oralardan gelenler niçin helallik almaz? Bizim baktığımız gibi onlar neden bakamaz? Kirlettiler oğul, kirlettiler. Güveni, emniyeti öldürdüler, öldürmekle de kalmadılar, katlettiler.
Güneydoğu’ya giden oğul!
Biz biliyoruz ki sizin destanınızı melekler yazıyor. Oysa sizin arkanızda bıraktığınız hikâyelerden hep şahadetinizden sonra haberimiz oluyor. İçimiz daralıyor, yüreğimiz burkuluyor. Bıraktığınız emanetleriniz, ananız-babanız, eşiniz, yavrularınız gözümüzde birer melek oluyor ve biz onlara şöyle bakıyoruz: “Rabbine giden yiğidin anası- babası, ömrünü bizim için feda eden yiğidin eşi, bunlarda o yiğidin cennet kokulu yavruları…
Oğul!
İçimiz yanıyor, ananıza-babanıza, eşinize, yavrularınıza bakamıyoruz, dayanamıyoruz. Acılarını içimize akıtıyoruz. Meğer ne hikâyeleriniz varmış oğul!
Oysa biz hep Yemen’e gidenlerin, Galiçya’ya gidenlerin, Çanakkale’ye gidenlerin, Beşparmak dağlarına gidenlerin hikâyeleriyle büyümüştük. Şimdi ise sizin hikâyelerini yaşıyoruz oğul!
Sizden önce giden evlatlar ne kıtlıklarla, ne yoksulluklarla yetiştirilmişti. Elde yoktu, avuçta yoktu. İrmik helvasına, Buğday çorbasına, kuru ekmeğe “Padişah Sofrası” diyordu Çanakkale’ye giden evlatlar.
Bugün devletimiz o günkü devletimizden hamdolsun daha güçlüdür. Yemek ve içmek noktasında bir sıkıntınız hamdolsun yoktur. Önden giden yiğitler, yürek tutmayan buğday çorbasına talim ederken bir noktada sizden daha iyi idiler. Zira onlar sizin gördüğünüz kadar hain görmediler. Çanakkale’de Rum Doktor Sokrat askerlerimizi yüreklendiriyordu: “Haydi bre aslanlarım! Atalarınıza layık evlatlar olduğunuzu gösterin.” diye bağırırken bugün bizden olduğunu zannettiklerimiz, savaşa girdiğimiz takdirde İran’ın, Rusya’nın ve Esed’in yanında yer alabileceklerini söyleyebiliyorlardı.
Çanakkale’den zafer haberleri geldiğinde Anadolu’nun anaları Askerlik Şubeleri’ne koştular. Niye biliyor musunuz? Evlatlarımız zafer kazanmış, zaferleri kutlu olsun, yesinler diye nohut, leblebi, gözleme, yemiş getirmişler. Şube başkanlarına ‘bunları yiğit gazi evlatlarımıza gönderin de içleri ısınsın’ demişler.
Güneydoğu’ya giden oğul!
Sizi gönderen analar gibi onları da gönderen yüreği yarılı, gözleri yaşlı analar vardı. Bunlardan biri de Kastamonu’nun Gözlükaya köyünden bir anneydi. Zaferi duyunca iki çift çorapla askerlik şubesine varmış ve komutana demiş ki: “Oğul! Duydum ki gazi evlatlarım büyük zafer kazanmış. Mübarek olsun. Benim yiğitlerim, kocasını ve oğlunu kastediyordu. Yemen’e gittiydiler, gelirler de giyerler diye onlara çorap ördüydüm; ama gelmediler. Şimdi ben bu çorapları sana getirdim. Bunları gazi evlatlarıma gönderde ayakları ısınsın. Onların ayakları ısınırken belki benim şehitlerimin ruhu şad olur.”
İşte oğul analar böyleydi. İnanın bugünde analar böyledir. Sizler evlerinizde kendi annenizi bıraktığınızı zannedebilirsiniz. Bilmenizi isterim ki anne olan her mübarek kadın sizin annenizdir. İşte bunun için sizler annelerimizin ve bizim dualarımızdasınız. Secdeler sizin için yapılan duaların şahitleridir.
Güneydoğu’ya giden oğul!
Evlatlar Çanakkale’ye hangi duygularla gittiyse, sizlerin de aynı duygularla orada olduğunuzu biliyoruz. Söz konusu vatan olunca, imanın ilkelerinin yaşandığı yer olunca gerisi teferruat dediniz, tercihinizi şehitlikten ve gazilikten yana yaptınız. Şehitlerin efendisi Hz. Hamza’nın arkadaşlığına talip oldunuz. Hayırlı olsun, mübarek olsun.
Güneydoğu’ya giden oğul!
Bayrak inmesin, ezan dinmesin diyen atalarının yolundasın. Bu yol dikenli yoldur; ama bir o kadar da kutlu ve mübarek bir yoldur. Senin atalarını askere gönderen analar ellerine kına yakarlardı, sorulduğunda “Allah’a, vatana ve millete kurban olsun diye” derlerdi. Erkek evladı olan her anne bu duyguyla büyütürdü evladını. Sizin kınalarınızı ellerimize biz yaktık oğul.
Bıraktığınız emanetleriniz emanetlerimizdir oğul!
Allah sizi sevsin, sevindirsin oğul!
Melekler sizi yüreklerinizden öpsün oğul.
Allah yar ve yardımcınız olsun, dualarımız sizinledir oğul!
.
Tevazuyu Kaybettik Gören Var mı?
İçerisinde bulunduğumuz siyasi ve dini atmosfer öyle bir hale geldi ki tam bir soğuk savaş şeklini aldı. Tevazuyu kaybettik, yerinden yeller eser oldu. Kaybettik diye, yerinden yeller esiyor diye biz aramaktan, bulmaktan ve yeniden işler hale getirmekten vaz mı geçelim? Elbette ki hayır. Ne olursa olsun kaybettiklerimizi bulmaya ve yaşatmaya mecburuz. Kültürümüzde tevazu güzel huy ve hasletlerden biridir. Daha yaygın kullanılan anlamıyla alçak gönüllülüktür. Bulunulan konum, makam ve rütbeye göre kendinden aşağıda olanlara büyüklük göstermemektir. Başkalarını küçük görmemektir. Tevazuda da dengeli olmak lazım gelir.
İnsanlar imkânları arttıkça tevazuyu kaybediyor, tevazu kaybolurken yerine böbürlenme başlıyor. Kibir kanına karışıyor, hatta tüm hücrelerini sarıp sarmalıyor. Biz bu durumu zenginleşenler de siyaseten mevki ve makam sahibi olanlar da palazlanan din adamlarında (!) çok rahatlıkla görebilmekteyiz. Daha düne kadar eşik yalayan insanlar belli bir makama geldiklerinde yaladıkları eşikleri unutup, eşiğini yaladıkları insanları görmezden, duymazdan gelebilmekte ve Karun mantığına bürünebilmektedirler. Karun zenginliğinin alâmetifarikasını kendinden biliyordu, helak oldu. Siyasiler geldikleri konumları kendilerinden biliyorlar, bu da onların helaki olacaktır. Özellikle yerel siyasetçiler aman Allah’ım kendilerinde öyle vehimler var ediyorlar ki tanıyamıyorsunuz, dün böyle olan bir adam nasıl oldu da bu hale geldi diye şaşırıyorsunuz? Bunda bizim de suçumuzun olduğunu kabul etmemiz lazım. Belki de insanları bizim tavırlarımız yoldan çıkarıyor. Demek ki emr-i bil-ma’ruf konusunda gereğini yapmamışız. Bir an önce bu yitik farzı hayata geçirmemiz gerekmektedir.
Bir de din adamları(!) zümresi var. Dininin adamı olamadıkları için böyle söylüyoruz. Bunların durumu ise bir başka fecaat arzediyor. Daha düne kadar üç-beş kişiyle oturup hasbıhal ederken çevre genişledikçe, etraf kalabalıklaştıkça, “sensin” diyenler arttıkça bunlar da kendilerini kaybediyor. “Bu fakir bu fakir” diye başlayan cümleler zamanla, kayma ve sapma devam ettikçe maalesef “Ben ben” oluyor. Politikacı hastalığı olan kibir bunları da kuşatıyor. Büyük ve ulaşılamaz adam oluyorlar. İlk çalmada telefonlarını açan bu adamlar (!) artık sekreter kullanmaya başlıyorlar. Çayı koydum gel diyenler, hastalıkları arttıkça artık ulaşılamaz adam (!) oluyorlar. Telefona bakmamayı bunlarda gördük, geri dönmemeyi bunlarda gördük, hasbelkader bakarlarsa da edepsiz politikacılar gibi ben sana dönerim yalanını da bunlarda gördük, bırak kalsın, bana dönme, Rabbine dön. İlmin tevazuyu artırması gerekirken saptırdığını da bunlarda gördük. Adam (!) ömrünü Kur’an’a vermiş, saçını bu uğurda ağartmış hocalarımıza adeta meydan okuyor. Kur’an olmayacak, kitap olmayacak; bilgisayar olmayacak, istediğiniz yerde, istediğiniz kanalda karşıma çıkın da size gününüzü göstereyim diyor. Vay be ne büyük ne de böyük adam (!) yahu. Kâfire göstermediği celalliği bir müslümana gösterebiliyor. Kendisi gibi kitapsız ve Kur’ansız arıyor. Niye arıyor? Alt edebilmek için, mat edebilmek için. Bu kafanın iman ettiği kitaplarda İmam-ı Azam’ın bir sözü nakledilir. Güzel insan, oğluna der ki: “Biz tartışırken karşı taraftan acaba ne öğreneceğim diye bakardık. Siz ise karşı tarafı nasıl alt edeceğinizin hesabını yapıyorsunuz.” Bu mantığın sahipleriyle tartışma olmaz, ilim ilerlemez.
Alçak gönüllü olmak değerinin farkında olmaktır, haddi aşmamaktır, sınırlarını, kapasiteni bilmektir. Alçak gönüllü olmak mümin olmaktır. Var mı başka izahı? İftara çağırırsın ne var diye sorarlar. Yemeğe çağırılırsın ne var diye sorarsın. Çağıranın ikramına değil, gönlüne gideceksin, çağırdığını da gönlüne çağıracaksın. Sofrayı boş vereceksin. Hey gidi iftar sofraları… Tevazu sahibi olmak yetinmeyi bilmektir, kanaatkâr olmaktır. Böyle olmadıktan sonra dünyalarca servetin olsa bir türlü açlığını gideremezsin. Hayattan zevk olmak, onu bihakkın yaşamak, ondan keyif alabilmek alçak gönüllülüğe bağlıdır. Yetinmeyi bilirsen huzuru bulursun. Allah’ın verdiği nimetler sayesinde var olanın, O’nun verdiği nimetlerin emanetçisi olması tevazu sahibi olmayı gerektirmez mi?
Kutadgu Bilig müellifi Yusuf Has Hacib’in sözü herkes için geçerlidir: “Bey mütevazı ve alçak gönüllü olmalı, suçlu kimselerin de suçunu affetmelidir. Bey mağrur, kabadayı ve kibirli olmamalı; beyler büyüklük taslar ve kibirli olurlarsa, ey oğul onlar şüphesiz itibar görmezler.” Ne kadar da doğru söylemiş, kibirli, havalı, kabadayı insanı kim niye sevsin ki?
Atebetü’l Hakâyık müellifi Edib Ahmed Yükneki ise tevazu konusunda şöyle bir uyarıda bulunmaktadır: “Büyüklenme elbisesini giyindin ise hemen üzerinden çıkarıp at. Halka karşı kibirle göğüs kabarttınsa, dilini hemen düzelt. Allah’ın varlığına ve birliğine inancın belirtisi alçak gönüllü olmaktır. Eğer sen de mümin isen alçak gönüllü ol.”
Mesele çok basittir. Birilerinin değil; Allah’ın istediği gibi müslüman olacağız ki O’nun ikramına mazhar olalım.
Siz ey iman edenler! İçinizden her kim dininden dönerse, iyi bilsin ki Allah zaman içerisinde onun yerine başka bir topluluk getirir, O onları sever, onlar da O’nu. Mü’minlere karşı alçak gönüllü, kâfirlere karşı onurlu davranırlar; Allah yolunda tüm çabalarını sergiler, kınayacak olanın da kınamasından korkmazlar: İşte bütün bu özellikler Allah’ın isteyene bahşetmeyi dilediği lütfudur. Zira Allah engin (lütuf) sahibidir, her şeyi ayrıntısıyla bilendir. (5/Maide,54)
Rabbimizin bizlere en büyük ikramlarından olan Sevgili Peygamberimizin bir sözüyle bitirelim.
Enes’ten rivayet edildiğine göre: Resûlullah’ın Adbâ adlı devesi yarışlarda geçilemezdi, hatta hiçbir deve ona yaklaşamazdı bile. Bir seferinde bir bedevi devesi üzerinde geldi ve onu geçti. Bu durum Müslümanların ağrına gitti. Bunu fark eden Peygamber (sav), “Dünyada yükselen her şeyi (geri) indirmek Allah’ın bir kanunudur.” buyurdu. (Buhari, Cihad, 59)
Büyüksün Allah’ım!
Ömer Naci YILMAZ
.
ZULMÜN ADI 28 ŞUBAT
28 Şubat süreci askeri zulmün bu topraklarda tavan yaptığı ender zamanlardan bir zamandı. Sıradan omzu kalabalıkların, toplumun her kesimine meydan okuduğu, ayar verdiği zamandı. Millet egemenliğinin yansıması olan Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin, milli iradenin esamesi bile okunmuyordu. Zaten birileri askerden daha asker, kraldan daha kraldı. Milletvekili denilen bazı soytarılar, asker rengi diye haki renkli takım elbiseleri ile kameraların kadrajına giriyordu. Kadınlığın ve hanımlığın yüz karası olan bir soytarı ise özel olarak haki renkli apoletli döpiyes diktirmiş; elbisesi, günlerce tekmil veren televizyonların haber malzemesi olmuştu. Bu hainin adını bile unuttuk. O günlerde zalimler için Allah’a yalvarırdık: “Ya Rabbi! Bu zalimleri ve hainleri yer yuf et, adları, sanları unutulsun, gitsin.” diye dua ederdik. Rabbim öyle bir yer yuf etti ki adları ve sanları unutuldu gitti.
28 Şubat askerin, toplumun tüm kesimlerine ayar verdiği bir süreçti. Yandaşları ise sivil görünümlü beton kafalı siyasiler ve gazetecilerdi. Türk toplumunun dengesini altüst ettiler. İnsanları birbirlerine düşürdüler, müslümanları toplumun gözünde cüzzamlı hale getirdiler. Bunun için bazı ahmakları laboratuvarlarında yetiştirdiler, zihinlerini kurguladılar, toplumun içine saldılar. Sonra, ellerindeki senaryo doğrultusunda kuklalarını oynattılar.
Omzu kalabalıklardan biri bu sürecin bin yıl süreceğini iddia etmişti. Millete ve müslümanlara tuzak kurulmuştu. Yani “sonsuza kadar böyle devam edecek, sakın heveslenmeyin, ümitlenmeyin, biz ne diyorsak o” demeye getiriyorlardı. Onlar millete –müslümanlara- tuzak kurmuşlardı. Fakat bir hakikati unutmuşlardı mı desem, tuzakları başlarına geçirmede mahir bir Rabbimizin varlığından haberdar değiller miydi desem… Haberdar olup Rabbimizi tanısaydılar bunca gâvurluğu, zulmü yaparlar mıydı? “Hani bir zaman da inkârda direnenler senin önünü kesmek, seni öldürmek ya da sürgün etmek sana tuzak kuruyorlardı. Nitekim onlar hep kurmuşlar, Allah da onların tuzağını sürekli boşa çıkartmıştır; zira Allah tuzakları boşa çıkaranların en hayırlısıdır.” (8/Enfal, 30)
Refah Partisi, merhum Erbakan liderliğinde 24 Aralık 1995’de yapılan genel seçimlerde % 21 oyla birinci parti olarak çıkmıştı. Her şey o günden sonra başladı. 70 yıldır aşağıladıkları, hakir gördükleri müslümanlar/Anadolu halkı, siyaseten iş başına geliyordu. Bu kabul edilebilir bir durum değildi. Ne yapıp edilecek? Mevcut durum tersine çevrilecekti. Bir sürü siyasi atraksiyonlar yaptılar. Güneş motel vari argümanlar kurdular. İçi yeşil banknotlar dolu kara çantalar meclis koridorlarında, Ankara otellerinde havalarda uçuşuyordu. Bırakın bir ay sonra parti değiştirenleri, haftasında, bir gün arayla ve hatta birkaç saat sonrasında bile parti değiştiren çok şerefli (!) milletvekillerine şahit olduk.
Çok şey yaptılar fakat Refah Partisi’nin öncülüğünde bir hükümet kurulmasını engelleyemediler. 8Temmuz 1996’da Refah Partisi ve Doğru Yol Partisi hükümeti güvenoyu alarak göreve başladı. İşte omzu kalabalıklar o gün düğmeye bastılar. Zira müslümanların öncülük ettiği bir hükümete tahammülleri yoktu. Zulmün resmiyet kazandığı 28 Şubat 1997’ye kadar her türlü zulüm hazırlıklarını yaptılar. O gün kendileri devletin her şeyi, hükümet ise onların memurları gibiydi. Yapılan Milli Güvenlik Kurulu toplantısında alınan kararlar “biz sizinle yapamayız” deminin bir başka boyutuydu. Sadece siyasete değil, topluma da ayar vermeye başladılar ve ülkeye irtica paranoyası yaşattılar. Medya ve işbirlikçi gazetecilerin desteği ile akla hayale gelmeyecek komplolar kurdular. Müslümanların üzerinde kabus gibi çökmüşlerdi. İnsani olan her türlü hareket irticai faaliyet olarak topluma sunuluyordu. Merhum Erbakan’ın gezilerinden söylemlerine, kabullerinden iftar programlarına kadar her şey irtica kapsamına sokuluyordu. Yunan Savaşı’ndan beri tatbikat dışında garajlardan çıkarılmayan tanklar artık sokaklarda gezdiriliyor, gerekirse kafanızı bunlarla ezeriz demeye getiriyorlardı. Utanmadan sıkılmadan demokrasiye balans ayarı yaptık diyorlardı. Halkının üzerine ordu süren bir mantığa bürünmüştü İsrail’in gönüllü yoldaşları…
Bin yıl süreceği iddia edilen lanet olası, kahrolası 28 Şubat sürecinin beşinci yılından sonra yerinde yeller esmeye başladı. Devletler, sistemler küfürleri yüzünden değil, zulümleri ve adaletsizlikleri yüzünden yıkılırlar. İşte bunun en güzel örneği 28 Şubat küfür ve zulüm sürecidir. Zalimlerin adlarını ve sanlarını unuttuk gitti. Karadeniz bölgemizin güzel ifadesiyle yer yuf olup gittiler. Allah bir daha da getirmesin. Onların zulümlerinin hedefine yerleştirdikleri isimler ise aziz milletimizin sinesinde kıyamete kadar yaşayacaktır. Allah unutturmayacaktır. Onları bize ve bizden sonra gelenlere de sevdirecektir. “İnanıp faydalı işler yapanlar için Rahman, (gönüllerde) bir sevgi yaratacak (onları herkese sevdirecek)tır.” (19/Meryem, 96)
28 Şubat sürecinin zalimlerine bin bir kere lanet, mazlumlarına rahmet olsun.
.
BAŞÖRTÜSÜNÜ BOŞ ÖRTÜ YAPANLAR
Başörtüsü takmak, kullanmak Allah’ın emri ve tesettürün gereğidir. 1980’li, 1990’lı ve 2000’li yıllarda Türkiye toplumu, kadınıyla erkeği ile yaşlısıyla genciyle, çoluğu ve çocuğu ile başörtüsüne özgürlük mücadelesi verdi. Mücadelenin alanı İmam Hatip okullarından üniversitelere, hastanelerden işyerlerine kadar yayılıyordu. Ve o günlerde televizyonlarda başörtüsünün Allah’ın emri olup olmadığından hangi şekilde bağlanacağına kadar her şey tartışılıyordu. Yine o günlerde başörtüsü takan takmayan herkes hangi ayetlerde emredildiğini de biliyordu. Başörtülülerin başörtüsü kullanmayanlara gösterdiği hoşgörünün binde biri bile başörtülülere gösterilmiyordu. Devlet dövlet olmuş, açıkça başörtüsüne ve başörtülülere düşmanlık yapıyordu. Koca koca ahlaksız üniversite hocaları başörtülü avına çıkmış, sınıflarda ve anfilerde finoluk yapıyorlardı. Geleceğinizi yakarım, memuriyetten atarım diye höykünüyorlardı. Niceleri okullarından, işlerinden ayrılmak zorunda kaldı. Kutlu bir mücadelenin ardından o karanlık günler geride kaldı. Hamd olsun zor ve kor günlerin karanlığından aydınlığa kavuştuk.
Kutlu bir mücadelenin sonucunda kavuştuğumuz başörtüsü özgürlüğümüz ne acıdır ve hazindir ki yine başörtülüler tarafından dejenere edilmektedir. Bugünün başörtülüleri, tamamen dini hassasiyetten uzak, modanın savurduğu bir yönlendirme ve birtakım duygusal hislerle başörtüsü takmaktadırlar. Böyle bir başörtüsü kullanmayı nerede okudular, nerede gördüler ve kimleri örnek aldılar? Babaanneniz, anneanneniz, ananız, teyzeniz, halanız sizin gibi mi başörtüsü bağlıyordu?
Bu şekilde sadece saçınızı örtsün gerisi fark etmez mantığı ile kullandığınız başörtüsü sizi başkalaştırmayacaktır. Bu şekilde bağladığınız başörtüsü sizi daracık giyinmekten alıkoyuyor mu? Cilalanmaktan ve boyanmaktan vazgeçiriyor mu? Kabadayılar gibi ayaklarınızı yere vura vura yürümekten vazgeçiriyor mu? Toplumun içinde kötü kadınlar gibi sakız patlatmaktan alıkoyuyor mu? Kahkaha ile gülerken küçük dilinizin dahi görünmesini engelleyebiliyor mu? Bu şekilde taktığınız, bağladığınız başörtüsü sizi daha imanlı, daha ahlaklı yapıyor mu? Namazlarınıza beşe beş kattırıyor mu? Tüm olumsuzlukları yakıştırdığınız başörtüsüzlerden ne farkınız var? Onların yaptığı neleri yapmıyorsunuz? Bu nasıl bir başörtüsüdür ki sizi, genel anlamda olumsuz olan hiçbir söz ve davranıştan engelleyemiyor? Başörtüsüz olduğu halde sizden daha ahlaklı, daha edepli, daha hanımefendi, namazına niyazına dikkat eden nice kadınlarımız ve kızlarımız var. Onların belki de tek eksikleri başörtüsü iken, sizin hangi olumlu tarafınızı sayabiliriz ki? Bakın Arapların bir atasözü vardır: “İnsanın davranışları özünün şahididir. Davranışları nasılsa özü de öyledir.”
Bu yazılanları lütfen bir hakaret, küçümseme ve aşağılama olarak algılamayınız. Sadece kendinize geliniz. Geçmişte büyüklerinizin neyin mücadelesini verdiğini unutmayın. Gerekirse bu konuda büyüklerinizi bir dinleyin.
Bunlar bir durum tespitidir. Size ve kendimize yaptığımız bir duanın gerekçesidir. Başörtüsünü geleneğin ve duygusallığın esaretinden kurtarınız. Allah’ın bir emri olarak gereği gibi yerine getiriniz ve “başörtüsünü” “boş örtü” olmaktan çıkartınız.
ARKADAŞ KURBANLARI
Arkadaş kelimesi bir sıcaklığın, samimiyetin ve bir tercihin ifadesidir. İnsan hangi anne ve babanın çocuğu olacağını seçemez, hangi şehirde doğacağını da seçemez. Saçının, gözünün rengini, ırkını seçemeyeceği gibi. Zaten insanın seçiminde söz sahibi olmadığı bir şeyle övünmesi de aymazlık olur. Olumlu tarafından bakıldığında arkadaş karşılıklı olarak sevgiyi, saygıyı, fedakârlığı, vefayı ve sadakati ifade eder. Aksini ise söylemeye gerek yok; çünkü her taraf onlarla doludur.
Eskilerimizin eskimez sözlerinden bir tanesi ise “Bana arkadaşını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim.”dir. Arkadaş çevresini iyilerden seçemeyen insanlar, bu tür kişilerle birlikte olup aynı işleri yapmaya başlarlar ve kötü yola girerler. Zaten kötünün iyiyi kendi gibi yapma istidadı; iyinin kötüyü iyi yapma istidadından daha kuvvetlidir. Çocuklarımız evde duymadığı olumsuz ve çirkin sözleri kullanmaya başladıysa arkadaşlarının kimlerden oluştuğunu takip etmemiz gerekmektedir. Müdahale edemediğimiz sosyal çevreler çocuklarımıza pekâlâ kolayca müdahale edebilmekte, sonuçta yavrularımız elimizden kayıp gitmektedir.
Küçük yaştaki çocuklarımız için geçerli olan çevre tehditleri ve arkadaş kurbanı olma durumu, gençlerimiz için de geçerlidir. Özellikle üniversiteler bu durumların en yoğun olarak yaşandığı alanlardır. Herkesin hafızasında ve hatırasında, üniversitedeki çevresinden dolayı bir sürü hayal kırıklığı ve hayat kırıklığı yaşamış gençlerin hikâyeleri vardır. Arkadaş ayağına kapıldıkları bu olumsuz çevrelerden gençler nasıl kurtulacak, kim kurtaracak? Birçoğunun hayatının kayıp gittiğine şahit olduk. Bundan dolayı gençlere iyiyi ve güzeli anlatmaktan, yitik farzımız olan Emr-i bi’l ma’rûf ve nehy-i anil münker’i yeniden hayatımıza müdahil etmeliyiz. “İyiliği emretmek ve kötülükten men etmek“ ten asla vazgeçmemeliyiz. Aksi halde üniversitelere donanımsız giden yavrularımızın akıbeti bir televizyon haberi olarak karşımıza çıkabilmektedir.
Rahmetli Tuğrul Çetin hocamız “sakaklar kazanmasın, biz kazanalım” derdi. Okul yıllarımızda bu sözün mahiyetini pek de anlamazdık. Ta ki öğrencilerimizin, yavrularımızın, gençlerimizin elimizden kayıp gittiğini görünceye kadar. Maalesef günümüzde sokak kültürü ve çevre daha baskın ve tercih edilir oldu. Hatta bunlar anneye, babaya, ağabeye ve ablaya bile tercih edilir oldu. Sokak ve çevre kendisine çok temiz ve saf duygularla gelen gençleri geldikleri saflıkta ve temizlikte bırakmıyor. Kendisiyle aynileştiriyor, özdeşleştiriyor. Bu gençlerden hırsız, zani, cani, terörist ve vatan hainleri çıkartabiliyor. Bize de bu gençlerin ardından yakınmak kalıyor. Bizim yüzümüzden, bizim olumsuz yaklaşımlarımızdan ve davranışlarımızdan dolayı gençlerimiz buralara ve kötü emelleri olan insanların eline düşüyorsa vay halimize. Bu vebal de günah olarak bize yeter de artar bile.
Aydınlatmaya, uyarmaya, uyandırmaya, dikkat çekmeye devam edeceğiz. Bana ne dediğimiz an toplumsal olarak bittiğimiz andır. Sevgili peygamberimiz Hz. Ali’ye hitaben “Ey Ali! Allah Teala’nın senin sayende tek bir kişiye hidayet etmesi, iyi bil ki sana kızıl develer bahşedilmesinden çok daha hayırlıdır.” Peygamberimiz yine bir başka hadisinde “Ey Ali! Bil ki, senin elinle bir insanın hidayet bulması, güneşin üzerine doğduğu her şeyden daha hayırlıdır.” buyurmaktadır.
Arkadaş kurbanlarını, ümmet ailemizin yitik evlatlarını arayıp bulalım, şefkat elimizi ellerine uzatalım. Onların birilerinin kurbanı olmaktan kurtarmak için Rabbimizden yardım dileyelim.
.
ÇANAKKALE KADAR ÖNEMLİ BİR ZAFER
Biz de tarih horlayanların, gizleyenlerin ve kutsayanların yolgeçen hanına dönüştürüldü. İsteyen istediği gibi konuşuyor, isteyen istediği yerden tutuyor ve tarih budur diyor. Hakikatlerin gizlendiği, üstünün örtüldüğü tarih anlatımlarında bir şeyler kotarılmaktadır. Bundan dolayı ya gizleyeceksin, ya horlayacaksın, ya da kutsayacaksın. Ondan sonra da gerçek tarih budur, diyeceksin. Tabi yersen… Tarih ve tarihi hakikatler şahsiyetlerin oluşturulmak imajlarına kurban edilmektedir. İnsan eksenli düşünce yapısı doğulu toplumların adeta sosyolojik bir kaderi olmuştur. Bunun için ilkesel düşünceyi pek becerememektedir. Tarihi hakikatlerin değerlendirilmesinde de aynı durum söz konusudur.
Oluşturulmak, pazarlanmak ve yüceltilmek istenen imaja uygun olmayan tarihi kesitler-zaferler, kahramanlıklar, hep görmezden gelinir ve adı dahi anılmaz. Kut’ül Ammare Zaferi gibi. Aksi durumlar ise ballandı ballandıra anlatılır. Yunanlılarla mücadelede olduğu gibi.
Savaşlar ve zaferler kişiye endekslenince, ne kadar büyük başarılar elde edilmiş olursa olsun, onun olmadığı savaştan ve zaferden bahsedilmez. Bizim şerefli İnkılâp Tarihi dersimiz kahramanlarımızı ve zaferlerimizi perdeleme dersidir. Aynı zamanda geçmişe, tarihimize, kültürümüze ve inancımıza hakaret dersidir. Birçok şey değişmesine rağmen İnkılâp Tarihi dersimizin mantığı bir türlü değişmedi. Sadece eskiye oranla, Emin Oktay tarihine göre biraz daha yumuşatılmış.
Kahramanlık sınır tanımaz oysa bizde mücadele misakı milli sınırları içinde olursa kahramansınız, dışarısı bizi bağlamaz. Zafer misakı milli sınırları içinde kazanılırsa zaferdir, diğerleri bizi bağlamaz. Çanakkale Zaferi, bugün ki misakı milli sınırlarının dışında kalmış olsaydı ondan da zafer olarak çok da bahsedilmez, tıpkı diğerleri gibi adı anılarak geçiştirilirdi.
Ders kitaplarımız, bel lastiği gibi uzatıla uzatıla anlatılan zaferlerle doludur. Zannedersiniz ki başka zaferler elde edilmemiş. Fakat bunu yapanlar haklılar. Ne yapalım yani 28 satırda anlattığımız Çanakkale Zaferi’ni mi uzun uzun anlatalım? Müstahkem mevki komutanımız o değil, Donanma komutanımız o değil, ordu komutanımız o değil, Harbiye nazırımız o değil. Eee o zaman nasıl anlatalım. Zafer mi zafer. Fazla karıştırmayacaksın. İyi de bunca insan şehit olmuşken, bunca insan gazi olmuşken bunları yok mu sayalım? Sahi bunlar Çanakkale’ye balık tutmaya mı gitmişlerdi.
Unutturma, görmezden gelme, küçümseme adına kurban ettiğimiz ve en az Çanakkale Zaferi kadar önemli olan bir zaferimiz daha vardır.Kut’ül-Ammare.
Çanakkale Zaferi’nin ardından 29 Nisan 1916’da Irak’ın Kut bölgesinde yenilmez denilen armadanın kara ordusunu yeniyorduk. İngilizlere tahinin en büyük hezimetlerinden birini yaşattığımız bir zaferdir. On üç bin üç yüz İngiliz askeri ile on üç general, dört yüz seksen bir subay esir alınmış ve kırk bini aşkın İngiliz askeri öldürülmüştür. Irak petrollerini ele geçirmeyi hedefleyen İngilizler, 6 Kasım 1914’te bölgeye doğru saldırıya geçmişler, 3 Haziran 1915 tarihinde Kut’ül-Ammare’yi işgal etmişlerdir. 23 Kasım 1915’te ileri harekâta geçen Halil Paşa komutasındaki Osmanlı askerleri, General Townshend komutasındaki İngiliz ordusunu geri püskürterek Kut-ül Ammare’yi çember içerisine almayı başarmıştı. İngilizler Halil Paşa’ya rüşvet teklif ederek kuşatmanın kaldırılmasını istemişler. Halil Paşa bu teklife şu anlamlı ve tarihi cevabı verdi: “Baltacı devirleri geride kaldı!” Kut’ül-Ammare’yi bir kale gibi savunan General Townshend, 29 Nisan 1916 tarihinde teslim olmak zorunda kalmıştır. Halil Paşa, Kut’ül-Ammare’de İngilizlerden başta Tümen Komutanı General Townshend olmak üzere toplam on üç general, dört yüz seksen bir subay ve on üç bin üç yüz askeri esir almayı başarmıştır. Kut’ül Ammare zaferi Avrupa’yı şok etmişti. Bütün gazeteler Osmanlının zaferini yazarken, İngilizler için “Çanakkale’den sonra en büyük hezimete uğradı” değerlendirmelerini yapıyorlardı.
Kut’ül-Ammare Zaferi, Birinci Dünya Savaşı’nda Osmanlı Ordusu’nun zor şartlar ve imkânsızlıklar içerisinde, Çanakkale’den sonra kazandığı ve bir İngiliz tümeninin bütün personeli ile birlikte esir alındığı eşsiz bir zaferdir. Halil Paşa, Kut’ül-Ammare zaferinden sonra 6’ncı Ordu’ya yayınladığı mesajında şöyle demiştir:
Orduma,
“Arslanlar!
Bugün Türklere şeref ve şan, İngilizlere kara meydan olan şu kızgın toprağın güneşli semasında şehitlerimizin ruhları sevinçle gülerek uçarken, ben de hepinizin pak alınlarından öperek cümlenizi tebrik ediyorum. Bize iki yüz seneden beri tarihimizde okunmayan bir vakayı kaydettiren Cenab-ı Allah’a hamd-ü şükür eylerim. Allah’ın azametine bakınız ki, bin beş yüz senelik İngiliz Devleti’nin tarihine bu vakayı ilk defa yazdıran Osmanlı süngüsü oldu. İki senedir devam eden Cihan harbi böyle parlak bir vaka dahi göstermemiştir. İşte Türk sebatının İngiliz inadını kırdığı birinci vakayı Çanakkale’de, ikinci vakayı burada görüyoruz. Bugüne KUT BAYRAMI namını veriyorum. Ordumun her ferdi, her sene bu günü tesit ederken şehitlerimize Yasinler, Tebarekeler, Fatihalar okusunlar. Şehitlerimiz, hayatı ulviyatta, semavatta kızıl kanlarla uçuşurken, gazilerimiz de gelecekteki zaferlerimize gözcü olsunlar.”
Mirliva Halil
Altıncı Ordu Komutanı
29 Nisan 1916 Bağdat
Ne kadar görmezden, duymazdan gelirseniz gelin, gök kubbe altında hiçbir şey gizli kalmayacaktır. Hele hele tarihi hakikatler ve zaferler, siz yazmıyorsunuz diye yok olup gitmeyecektir. İsteseniz de istemeseniz de Kut’ül Ammare zaferi bir Osmanlı zaferidir ve Çanakkale’nin kardeşidir.
.
Çanakkale’ye giden oğul!
ÇANAKKALE’YE GİDEN OĞUL
Çanakkale’ye giden oğul!
Kim bilir hangi coğrafyalardan Çanakkale’ye geldiniz. Bir kısmının adını dahi duymamıştık, bir kısmının haritadaki yerini dahi bilmiyorduk. Bizler sizlerin nerelerden geldiğinizi, nereli olduğunuzu mezar taşlarınızda, künyelerinizde okuduk. Ama sizler bulunduğunuz yerlerden kopup geldiniz. Sizleri Anadolu’ya getiren neydi? Uzak coğrafyalardan neden kopup geliyordunuz? Avustralya dünyanın öteki ucundaydı. Öğrendik ki buradaki iki genç gelemedikleri Çanakkale için de bir şeyler yapmış ve Çanakkale’ye gelmek için limana Anzakları taşıyan tren vagonlarını havaya uçurmuşlar. İlahi kelimetullah için el memleketlerinde cihad olur mu dememişler, orada şehedetin tadına varmışlar.
Sormuştuk ya sizi Çanakkale’ye getiren ne idi? İnsanlığın ve İslam ümmetinin hamisi olan Osmanlı Devleti ve payitahtı sıkıntıya düşürülmek, tarihten silinmek isteniyordu. Ortadoğu’da at oynatmak isteyenler, babalarının çiftliği yapmak isteyenler kendilerini engelleyecek bir gücün varlığına tahammül edemiyorlardı.Bunun için Osmanlının bertaraf edilmesi gerekiyordu. Emperyalist emellerinin önündeki en büyük engeli ise Osmanlı Devleti oluşturuyordu. Osmanlı Devleti’nden kurtulmak her türlü arzularına kavuşmak anlamına geliyordu. İşte bu yüzden dünyanın yedi düveli soluğu Çanakkale’de alıyordu. Başlarında ise yenilmez olduğu söylenen İngilizler bulunuyordu. Diğerleri ise leş kargaları konumundaydı.
Size sefer düşmüştü. Zafer ise Allah’a aitti. Muhterem anneleriniz ellerinize kınalar yakarak sizleri Anadolu’ya, Çanakkale’ye uğurluyordu. Sizleri uğurlarken her bir annenin söyledikleri sözler buram buram İslam kokuyordu, iman kokuyordu. Elleri öpülesi analar ardınızdan sesleniyordu:
Oğul!
Canımdan can, kanımdan kan oğul!
Giderken ardından baktım oğul!
Seni gözledim.
Doğduğundan beri yaptığım gibi, yine seni izledim.
Yüzüne çarparsa yer, yüreğim üşür oğul!
Ayağına taş değerse, bağrım yanar oğul!
Kıyamadım güle ellemene, dikeni vardır diye.
Ama bugün git oğul, yoluna git.
Şu İslam toprağını gavur alacaksa, ezanlar susacaksa,
El kemendini boynuna atacaksa,
Çiğnenecekse şehit atanın mezarı, git oğul git.
Bilesin ki Resûl önündedir.
Bilesin ki melekler ardındadır.
Bilesin ki dualarım semadadır.
Bilesin ki yolun Allah’adır.
Düşte gördüm oğul!
Bize artık vuslat mahşerden sonrayadır.
Hey gidi oğul!
Yıllardır senin hikâyelerini dinledik, senin hikâyelerini okuduk, senin hikâyelerinle büyüdük. Şimdi biz de senin hikâyelerini anlatıyoruz. Bir şekilde sizin hikâyeleriniz bize intikal etti. Ya bize intikal etmeyen hikâyeler, onlara ne demeli? Kim bilir daha nice hikâyeler vardır. Şehitlerimiz, bizlere kim bilir neler neler anlatacaklardı? Onların hikâyelerini inşallah cennette dinleyeceğiz oğul!
Çanakkale’ye giden oğul!
Savaş görmeden, tatbikat yapmadan askerlik yapanlar var. Askerlik hatıralarını anlata anlata bitiremiyorlar. Eşleri askerlik hatıralarını artık ezbere biliyorlar. Çünkü defalarca dinlediler. Çocukları, kız-erkek fark etmez, babalarının askerlik hatıraları ile büyüdüler. Anlatıcı babalar, hızlarını alamadılar; torunlarını da bu hatıralarla büyüttüler. Bütün bunlar güzel şeylerdi. Ya o şehitlerimizin bilemediğimiz hatıraları…
Sizler Çanakkale’de destan yazarken Bedir’in, Kudüs’ün, Malazgirt’in, Miryakefelon’un, Kosova’nın, Çaldıran’ın, Ridaniye’nin, Preveze’nin, Yemen’in, Kafkaslar’ın şehitlerine kardeş olurken arkanızda bıraktığınız hikâyelerden haberiniz olmadı. Oysa asıl hikâyeler belki de cephe gerisindeydi. İşte siz oralarda –cephelerde- kahramanlık, fedakârlık destanları yazarken bizler geride sizin destanlarınızı iman dolu yüreklere kazıyorduk.
Çanakkale’ye giden oğul!
Siz cephelerde kahramanlık destanları yazarken, Anadolu’da vatan sevgisinin, fedakârlığın destanları yazılıyordu. Donanma Cemiyeti ihtiyaçların karşılanması için yardım kampanyası başlatmıştı. Teyyare Cemiyeti uçaklarımızın tamirinde kullanılacak olan ihtiyaçların karşılanması için yardım kampanyası başlatmıştı. Yardım kampanyası haberleri Anadolu’da dalga dalga yayılıyordu. Anadolu’nun yiğit anaları, delikanlı ihtiyarları, nineleri, genç kızları, talebeleri, su- simit satan çocuklar yardım kampanyalarının gönüllü neferleri olmuşlardı.
Analar küpelerini bozdururken, Allah’tan başka kimsesi olmayan bir anamız saçlarını kesip, peruk yapmak için uzun saç arayan Rum berbere satarken, kızlarımız çeyizlerini pazarlarda satarken, çocuklar bu simitlerin parası Çanakkale’ye gidecek diye nara atarken, delikanlı ihtiyarlarımız, ninelerimiz secdeleri gözyaşlarıyla sularken, dualarını yerin ve göğün Rabbine gönderirken destanlar yazıyorlardı oğul!
Çanakkale’ye giden oğul!
Zafer haberleriniz geldiğinde Anadolu bayram yerine dönmüştü. Gariban, fedakâr, bir o kadar da imanlı Anadolu insanı zaferlerinizi duyunca soluğu askerlik şubelerinde almışlardı. Gazi evlatlarımız yesin diye gözlemeler, açmalar, yufkalar, leblebiler, cevizler, yemişler, kurutmalıklar sizlere gönderilmek üzere askerlik şubelerine teslim ediliyordu.
Sizlere neler gönderilmedi ki oğu
Kastamonu’nun Gözlükaya Köyü’nden bir annemiz, zafer haberini alınca soluğu askerlik şubesinde almış. Komutana seslenmiş: “Komutan Bey duydum ki gazi evlatlarımız büyük bir zafer kazanmış. Mübarek olsun. Benim yiğitlerim –eşini ve oğlunu kastediyor- Yemen’e gittiydiler ama dönmediler. Gelirler de giyerler diye onlara çorap ördüydüm ama gelmediler. Ben şimdi bu çorapları sana getirdim. Bunları Çanakkale’ye gönder de gazi evlatlarım giysin. Onların ayağı ısınırken belki benim şehitlerimin ruhu şad olur.” Bunlar destan değil de nedir oğul!?
İşte sizler mübarek anaların dualarıyla, batılıların emperyalist emellerine gem vurmak için, insanlığın ve İslam’ın son kalesi olan Osmanlıyı savunmak için, ümmetin ana ocağının dağılmaması için, yok edilmemesi için yollara düşmüş ve Çanakkale’ye gitmiştiniz. Gidişiniz çok ulvi gayeler içindi. Siz giderseniz Kur’an dinmeyecekti, Ezan susmayacaktı, Şanlı bayrağımız vahyin geldiği semalarda nazlı nazlı dalgalanmaya devam edecekti. Ümmet başsız kalmayacaktı.
Bu bilinç ve şuurla adını ve yerini dahi bilmediğimiz coğrafyalardan kalkıp Çanakkale’ye geldiniz. Çanakkale’ye gelişiniz kutluydu, mücadeleniz kutluydu. Gaziliğiniz ve şehadetiniz de kutluydu. Bizlere ise şanlı mücadelenizin edebiyatı ve tarihi kaldı. Ders alabildiysek ne ala? Alamadıysak vah halimize.
Çanakkale’ye giden oğul!
Kahramanlıklarınız, fedakârlıklarınız, merhametiniz Çanakkale semalarından arza yükseliyordu. Melekler sizlere gıpta ediyor, şehitlerin efendisi Hz. Hamza kardeşlerini karşılamak için hazırlanıyordu.
Çanakkale’ye giden oğul!
Her türlü mücadeleniz mübarekti, kutsaldı. Uğruna kan verdiğiniz, can verdiğiniz davanız mübarekti, kutsaldı. Ve bizlere bıraktığınız ümmet şuuru daha da mübarekti. Çanakkale bize bunları öğretti. Meğer Çanakkale tarihin en büyük öğretmenlerinden biriymiş. Biz Çanakkale öğretmenimizi yüreğinden öpüyoruz oğul!
.
BİZE HER YER ÇANAKKALE
Çanakkale Deniz Zaferi’nin yüz birinci yıldönümü kutlamaları, yurdumuzun dört bir yanında soğuk ve suratsız devlet mantığından çok öte sıcak, samimi ve yürekten bir anlam taşıyordu. Otuz yıl öncesine kadar Birinci Dünya Savaşı cephelerinden bir cephe olarak bahsedilen Çanakkale cephesi daha sonraları birkaç satırla müstakil olarak ders kitaplarında yerini almıştı. Zaman geçtikçe milletin evlatları, Osmanlının torunları yönetimde söz sahibi olmaya başladığında tarihi ve tarihi şahsiyetlere bakış da değişiyordu.
Bir zamanlar birileri Çanakkale Zaferi’ni zihniyetleri neyi gerektiriyorsa o şekilde kutluyordu. İstanbul’dan gemilere biniyorlar, mütareke basını dediğimiz adı sanı bizden yüreği karşıdan olanlarla beraber Çanakkale açıklarına geliyorlar. Top atışı yapıp zaferi şampanya patlatarak kutluyorlar, sonra da İstanbul’a dönüyorlardı. Bu sadece askerin kutlamasıydı, bunun dışında herhangi bir kutlama yoktu. Öyle ya yeni tarih konseptinde başka kahramanlara tahammül yoktu, yine yeni tarih konseptinde Osmanlının hiçbir başarısına ve zaferine yer yoktu Eğer Osmanlıdan bahsedilecekse küfürler edilir, hakaretler yağdırılır bırakılırdı. Dünyanın hiçbir ülkesinde kendi yöneticilerine devlet zoruyla küfür ettirilen bir nesil yetiştirilmedi. Böyle bir alçaklık ancak bu ülkenin azgın azınlığının karakteri olabilirdi. Şükürler olsun bu karanlık günler geride kaldı. Yeniden gelmez demiyoruz, gelmemesi için daha çok çalışmamız gerektiğine inanıyoruz.
Çanakkale Deniz Zaferi kutlamaları devletin tekelinden çıktı, milletimiz bir bütün olarak bu işi benimsedi. Artık sivil toplum örgütlerimiz, ilçe müftülüklerimiz bu işi yürekten benimsedi, ruhsuz Çanakkale anlatımlarının ötesinde çok güzel programlar yapılmaya başlandı. Böylece Çanakkale ruhu yeniden diriltilmeye, yurdumuzun dört bir yanını sarıp sarmalamaya başlandı. Sadece birilerinin konuştuğu Çanakkale Zaferi artık herkesin gündemindeydi. Çarşıda, pazarda, sokakta, evde konuşuluyor, yeni bir tarih bilinci ve heyecanı oluşturuluyordu. Evlerimizde akşam muhabbetlerinin ana konusunu Çanakkale Zaferi ve Osmanlı muhabbeti oluşturuluyordu. Sırf bu muhabbet oluşturulmasın diye Çanakkale Zaferi yıllar yılı bu milleten gizlendi. Aynen Çanakkale Zaferi gibi gizlenen bir zaferimiz daha vardı ve adı bayram olmuştu. Kutü’l Ammare Zaferi. Çanakkale kara savaşlarının olduğu günlerde Irak bölgesinde kahramanlarımız en az Çanakkale kadar önemli bir zafere daha imza atıyordu. Halil Paşa’mız bu zafer gününü Kut Bayramı olarak ilan ettiğini söylüyordu. Bu zafer de aziz milletimizden yılar yılı gizlendi. Peki, nereye kadar gizleyebilirdiniz? Mızrak çuvala sığar mı? Artık yemiyor, yemeyecektir. Masa başında kurguladığınız tarih ancak sizi teselli edecek, milletimiz ise geçek zaferleriyle geleceğe olan umudunu daima diri tutacaktır.
Gönüllerimizi, zihinlerimizi işgal ettiğiniz yalanlarınızdan temizliyoruz, formatlıyoruz. Çanakkale ruhunu, Kutü’l Ammare ruhunu ilçeleştiriyoruz, benimsiyoruz. Yeni bir tarih bilinci oluşturuyoruz. Bundan sonra tasavvurlarımız Çanakkale, yüreklerimiz Çanakkale, evlerimiz Çanakkale; evlatlarımız Cevat Paşa, Yüzbaşı İsmail Hakkı, Ezineli Yahya Çavuş, Seyit Onbaşı… Sokaklarımız Çanakkale, caddelerimiz Çanakkale, köyümüz-kasabamız Çanakkale, şehirlerimiz Çanakkale. Bütün bunlar adı sanı bizden fakat içi dışarıdan olan birilerinin zoruna gidecektir. Çok da yapacak bir şeyimiz yok.
İşte bunun için diyoruz ki “Bize Her Yer Çanakkale.”
.
MİDELERE OTURA TÜRKİYE
Birinci Dünya Savaşı sonrasında Paris Barış Konferansı toplanmış, adı barış olan konferansta Türkiye’nin işgaline karar verilmişti. İhale önceleri İtalya’ya verilmişken yine bir İngiliz katakullisi ile Yunanlılara geçti. Bunlar da piç horoz gibi ellerinde bizim defineci haritaları gibi haritalarla Avrupa’nın dört bir yanını dolaşıp Anadolu’nun kendisine ait olduğunu söyleyip duruyordu. 15 Mayıs 1919’da İzmir’in işgaliyle başlayan süreç Kurtuluş/İstiklal Savaşı olarak tarihteki yerini aldı. Mondros Mütarekesi’nin maddelerinden birisi ordunun terhis edilmesiydi. Bu madde vardı da Anadolu’daki askeri birliklerin terhis edilmediği bilgisi bizden gizlendi. Doğu Orduları komutanı Kazım Karabekir’in ordusunu dağıtmadığı bilgisi de bizlere anlatılmadı. Yunanlılarla mücadele için sanki sıfırdan yeni bir ordu kurulmuş gibi sunuldu. Onuncu yıl marşında olduğu gibi her halde on yılda on beş milyon genç yaratanlar (!) yeni bir ordu meydana getirmiş gibi düzenli ordu deyip durdular. Bu askerlerin Osmanlı ordusunun neferleri olduğunu da söylemediler. Kurtuluş Savaşı’nın öncü kadrosu bulundukları yerde ne adına bulunuyorlardı? İşte bizim tarihimiz böyle gariplikler ve garip anlatımlar arasında savrulup duruyor.
Bu memlekette ne olduysa Lozan’dan sonra oldu. Askeri başarıların siyasi başarılarla taçlandırıldığı söylendi, gerçek bağımsızlığımızı kazandığımız ileri sürüldü. Mondros’la el konulan işletmelerin 1950’li yıllara kadar müttefikler eliyle işletildiği söylenmedi. Boğazlara halâ hâkim olamadığımız gün gibi ortadayken biz yine de bağımsızlık nutukları atıp durduk. Uluslararası ilişkiler böyle yürüyor dediler ve geçtiler. Biz de “Büyükler bilir” dedik, bekledik.
Türkiye ne zaman ki birilerinin bize biçtiği misyondan sapmaya başladı sıkıntılar da başladı. 1950’ye kadar bugün yaşadığımız iç sıkıntılara benzer bir sıkıntılar yaşamadık. Ne dediyseler, ne yaptıysalar, ne istediyseler eyvallah dedik ve gereğini yaptık.
İngilizler rahatsız olsaydı, saltanatı ve hilafeti kaldırabilir miydik?
Müttefikler rahatsız olsaydı, İsviçre Medeni Kanunu’nu Türkçeye çevirip Türk Medeni Kanunu olarak kabul edebilir miydik?
Onlar rahatsız olsaydı, bin yıllık yazı dilimizi bir çırpıda atıp elin işgalci gâvurunun yazı dilini Türk Alfabesi olarak kabul edebilir miydik?
Onlar rahatsız olsaydı, milletimize kanunla şapka giydirebilir miydik, giymeyenleri idamla cezalandırabilir miydik? Kızlarımızın üniversitelerde başörtülü olarak okuma haklarını tanımayan batı acaba şapkaya neden ses çıkartmadı?
Onlar rahatsız olsaydı, Ezan ve Kur’an yasaklanabilir miydi, camiler ahıra, bara, pavyona çevrilip satılabilir miydi?
Bu memlekette milletimize rağmen tepeden inme her şey yapılırken, bunları yapacağız diye de milletimiz inim inim inletilirken, bu topraklarda müttefiklerin ve başta İngilizlerin istemediği ne yapıldı?
Mondros Mütarekesi’nin ateşkes antlaşması değil de Osmanlı Devleti’ni adeta resmen, hukuken ve fiilen bitiren bir belge olduğunu söylemediler mi? Yunanlıları denize döküp İngilizlerin araya girmesiyle imzaladığımız Mudanya Mütarekesi’ni onların ateşkes isteği olarak bize anlatırken, ateşkes maddelerinde denize döken biz değil de Yunanlılarmış gibi ibareler koyduranlar onlar değil mi? Yunanlıları denize döküp ateşkesi niye İngilizlerle yaptığımızı bize söylediler mi?
Türkiye ne zaman ki onların çizgisinden sapmaya başladı, huzursuzluklar da başladı. “Emriniz olur” diyenler gidip “Ne diyorsun” diyenler gelince işler değişti.
1960 darbesi onlar istemeseydi olur muydu?
1971 Askeri Muhtırası onlar istemeseydi olur muydu?
12 Eylül 1980 Askeri Darbesi onlar istemeseydi olur muydu?
28 Şubat süreci denilen o zulüm günleri onlar istemeseydi olur muydu?
Gezi Olayları’nın arkasında Batılı güçler olmasaydı, ülke o karanlık günleri yaşar mıydı?
Arkalarında onlar olmasaydı Pkk terörü otuz yıldan fazladır devam eder miydi?
Benim tankımı, benim topumu, benim uçağımı teröristlerle mücadelede kullanamazsın diyenler onlar değil miydi?
Ne zaman ki birileri çıkıp ta “Sen ne diyorsun arkadaş, riyakârsın, ikiyüzlüsün” diyene kadar böyle devam etmedi mi? Tankını, topunu, uçağını, insansız hava aracını yaparsan, dünya beşten büyüktür deyip posta koyarsan birileri elbette rahatsız olacaktır. İşte bütün bunları yapabilen Türkiye, hazmedilmesi zor Türkiye’dir; midelerine oturan Türkiye’dir. Memurlarının başbakanların yanaklarını okşadığı, kanepe üzerine yarım yamalak oturan terbiyesiz liderleri karşısında el pençe divan duran Türkiye’ye alışmışlardı. O Türkiye hazmedilmesi kolay bir Türkiye idi, Akdeniz mutfağı gibiydi. Oysa durum değişti, mısır ekmeği ile büyüyen bir kadronun yönettiği Türkiye elbette birilerinin midesine oturacaktı. Oturmakla da kalmayıp spazm geçirmelerine yol açacaktı. Onlar da alışacak, bizim aymazlar da alışacak. Çünkü başka çareleri yoktur.
Zor ve kor günlerden geçiyoruz. Etrafımızı saran ateş sarmalı bize de bulaştırılmak isteniyor. Anadolu’ya adım attığımız 1048’den bu yana bu ve buna benzer sıkıntıları hep yaşadık, yaşamaya da devam edeceğiz. Bütün bu olumsuzluklar yaşanıyor diye mücadeleden vazgeçecek değiliz. Mücadeleden vazgeçtiğimiz an kaybettiğimiz andır. Mümin ümitsiz olamaz. Ne yapmamız gerektiğini yüce Rabbimiz öğretmektedir. Bunu başardığımız müddetçe de kazanmaya devam edeceğiz. “En zor zamanda bile, kesinlikle ümitsizliğe kapılma.” (9/Tevbe, 40)
.
BU SÜNNETİN NERESİNDESİNİZ?
Mübarek kutlu doğum ayı yine geldi. Birileri için Nisan ayı, içinde peygamberimizin doğum gününü barındırdığı, birileri için de peygamberimizi anlatıp para kazanacaklarından mübarektir. Anlı şanlı hocalar, akademisyenler çağırıldıkları yerlerde insanlardan VİP hizmeti bekliyorlar. Kalacakları otellerin yıldızlarına önem verip, yemek yiyecekleri yerlere varıncaya kadar her şeyde belirleyici oluyorlar. Banka hesaplarına yatırılan parayı görmeyince konferansa onay dahi vermiyorlar.
“Yaptıklarına karşılık hepsinin dereceleri vardır. Böylece Allah yaptıklarının karşılığını vermektedir. Onlara asla haksızlık yapılmaz. Kâfirler ateşe sunuldukları gün kendilerine ‘Dünya hayatınızda bütün güzelliklerinizi bitirdiniz ve orada gönlünüzce eğlendiniz. Bugün yeryüzünde gösterdiğiniz haksız kibriniz ve Allah’ın yoluna muhalefet etmeniz sebebiyle alçaltıcı azabı tadın’ denilecektir.” (46/Ahkaf, 19-20) ayetlerinin söylediği gibi dünya hayatını ahirete önceleyen ve cennetteki nimetler yerine burada cenneti yaşamak isteyenler için Yüce Allah boşuna bunları söylemiyor. Söz konusu din bezirgânlarının kâfirler olduğunu veya cehenneme gideceğini söylemiyorum ama dinin sırtından geçinmeleri ve dünya nimetleri karşılığında Allah’ın dinini satmaları ayetlerin sözünü ettiği heriflerin tavrı değil de nedir? Onun için gerek televizyona çıktığında hangi hurafeyi anlatacağını, gerekse dinin neresini inkâr edeceğini merek ederek insanların birtakım ilahiyatçıları dinlemesinin sebebi budur. Bunların sattığı mal insanlar için çok gerekli, değerli ve önemli olduğu halde çirkin sesi, çirkin elbisesi, fahiş fiyatı ve kesenin dibine çürümüş malları doldurarak müşterileri aldatması sebebiyle halkın artık kendisinden alışveriş yapmadığı işportacılara benzemektedirler. Pazarladıkları mal olan İslam çok güzel ve insanlar için olmazsa olmaz olduğu halde, sırf bu kepazelikleri sebebiyle insanlar İslam’dan soğumakta, uzaklaşmakta, nefret eder duruma gelmektedir. Bu da Allah’ı unuttuğu için kendilerini kendilerine unutturduğu toplumların tavrı olup İslam âlemi bugün bunu yaşamaktadır.
Peygamberin davet yolunda Allah’tan başka kimsesi yokken bu güruhun menejerleri veya hesap uzmanı olan eşleri var. Açlığını bastırmak için karnına taş bağlayan peygamberi anlatırken gözyaşı dökenler, aldığınız paralar midenizde taş olursa bunu nasıl sindireceksiniz? Hz. Ebubekir’in İslam daveti uğruna her şeyini feda ettiğini anlatan sizler bu dava için kaç para harcadınız? Hz. Hatice annemizin İslam daveti uğruna boykot yıllarında tüm varlığını tüketip yırtık elbiselere kadar düştüğünü anlatanlar, neyinizi tükettiniz, neyiniz yırtık? Hani sizin anlattığınız bir Mus’ab bin Umeyr vardı. Uhud’ta şehit olduğunda elbisesini yüzüne çektiklerinde ayakları açılıyordu, ayaklarına çektiklerinde yüzü açılıyordu. Sonunda ayaklarını otla sararak defnettiler. O da Mekke’nin en asil gençlerindendi. Davası uğruna neleri terk etmedi ki? Yaptıklarının karşılığını sadece ve sadece Rabbinden bekledi. Siz bir konferans için evinizi terk ettiğinizde, sıcak yataklarınızdan ayrıldığınızda emeğe saygı diyor, karşılığını bekliyorsunuz. Yıllarca bu memlekette Kur’an okuma, mevlit okuma, selâ okuma karşılığında para alan hocalara küfredildi, hakaret edildi, midelerine işkembe, göbeklerine değirmen taşı denildi. Siz de kıs kıs güldünüz. Peygamberimizin Mekke’de, Medine’de yapmadığı Kur’an okuma yarışmaları ve yarışmaların birincileri gibi bir uygulama ihdas ettiniz. Bunu yaparken de insanları Kur’an okumaya teşvik ettiğinizi zannettiniz. Kur’an’dan ve Kur’an’ın ruhundan habersiz hafızlar yetiştirip cebe çalıştırdınız. Bu gençleri toplantılarınızın çeşnisi haline getirdiniz. Bir güruh çıktı; dünya Kur’an okuma birincilerini ülkeye getirtip, sanatçı konserleri cinsinden Kur’an ziyafetleri sunmak, paraları cebe indirmek… Bunları yaparken ihlâsı ve samimiyeti kaybettiniz. Bunların aksine adam gibi adam olan imamlarımızı ve alaylılarımızı küçümsediniz, onlara dudak büktünüz, tepeden baktınız, onların bilgilerini ve samimiyetlerini hafife aldınız. Yani ciddiye almadınız. Siz de ciddiye alınmayacaksınız haberiniz olsun.
Şimdi bunları söylüyoruz, yazıyoruz ve uyarıyoruz diye birileri bize kızacak ve hatta giydirecektir. Varsın olsun, siz kızın ve bizlere giydirin. Biz de sizlere Rabbimizin ayetlerini giydireceğiz. El mi yaman bey mi yaman göreceksiniz ve utanacaksınız:
“Siz haddi aşan kimseler oldunuz diye, sizi Kur’an’la uyarmaktan vaz mı geçelim.” (43/Zuhruf, 5)
“Sizden ücret istemeyenlere uyun, onlar hidayet bulmuş kimselerdir.”(36/Yasin, 21)
Din üzerinden para kazanılmaz. Tüm peygamberler dini tebliğ etmiştir, fakat hiçbir peygamber geçimini dinden sağlamamıştır. Bu yüzden “biz peygamberin yolundayız” deyip ücret karşılığı tebliğ yapan hocalara uymayın. Onların tek derdi din üzerinden para kazanmaktır. Paranın tadını aldınız ya samimiyetinizi, inandırıcılığınızı ve güveni kaybettiniz. Anlattıklarınız konuştuğunuz salonların dışına çıkmıyor, kulaklarda bile kalmıyor, sinelere ise hiç ama hiç uğramıyor. Program tertipleyenlere gelince, onlar millet aydınlandı, dinini ve peygamberini doğru öğrendi kaygısından çok uzaklar. Onların tek derdi salon doldu mu, yeterince kalabalık oldu mu? Yaşadıkları mahcup olur muyuz kaygısıdır; ötesinde bir şey değildir.
Televizyon ekranlarında başı, göğsü ve bacakları açık olan bayan yapımcı ve sunucuların karşısında dinden imandan söz ederken vicdanlarınız hiç sızladı mı? Acaba bir kez olsun Allah’ın emri tesettür ayetlerini hatırlatıp onları da uyarma görevlerini yerine getirdiniz mi? O modern cahiliye zavallılarının karşısında durup dinden imandan ahkâm keserken onları dinleyenlerin kendilerine nasıl sitem ettiğini yahut alaya aldıklarını hiç düşündünüz mü?
Peygamberimizin sünnetidir diye nelere sarılmadınız ki! Fakat 23 yıllık tebliğ/davet sürecinde bir an bile terk etmediği asıl ve esaslı sünnetlerinden biri olan tebliği/daveti karşısında ücret almama sünnetine bir kez olsun sarılamadınız…
Emeğin sahibi olan Allah’a saygılı olanlara, ücret almayan peygamberin davet karşılığında ücret almama sünnetine tabi olanlara ve bu insanlara kulak veren güzel yüreklere selam olsun.
ÖĞRENE ÖĞRENE BÖLÜNDÜK
“Biz çocukken herkes Müslümandı ve öyle de bilinirdi. Bazılarının dini hassasiyetleri diğerlerine göre farklıydı. Namaz, bu hassasiyetin öne çıkan en önemli boyutuydu. Evlerde okunan mukabeleler ise diğer bir boyutuydu. Bunlardan uzak olanlar yine de Müslüman olarak görülürdü. Onlar için her hangi bir sıfat kullanılmazdı. Bunlar Allah’a olan sevginin ve saygının görünen kısmıydı. Bu anlayışlardan uzak duranlar ve o şekilde yaşayanlar sadece siyasi bir jargonla nitelendirilir yine de Müslüman olarak görülürlerdi.”
Yukarıdaki satırlar Şubat 2016’da yayınlanan “Biz Çocukken Herkes Müslümandı” başlıklı yazımın girişinden alınmıştır. Yazının genelinde çocukluğumuzda herkesi Müslüman olarak gördüğümüzden, bunların bir kısmının ibadet konusunda hassas olduğundan, bir kısmının da ibadetten uzak olduğundan bahsetmiş, yine de herkesi Müslüman olarak gördüğümüzü belirtmiştim.
Okullu oldukça, okulları ilerlettikçe, değişik insanları dinledikçe, kitapları okudukça işin aslında hiç de öyle olmadığını gördük. Önce mezhepler üzerinden bir bölünmeye tabi tutulduk, bize biçilen ve giydirileni hak mezhep olarak görürken diğerlerini, tanımadığımız ve bilmediğimiz halde sapık mezhep olarak nitelendirmeye başladık. Bu yetkiyi kimden ve nereden aldıysak… Bölünme bununla da sınırlı kalmadı. Müslüman olduğunu kabul ettiğimiz ülkelere bakışlarımızdan dolayı da bölündük. İkbal ve Mevdudi üzerinden Pakistancı, Ali Şeriati üzerinden İrancı, Seyyit Kutup ve Hasan el-Benna üzerinden Mısırcı, Ramazan el-Buti üzerinden Suriyeci, Fazlurrahman üzerinden modernist vs. vs. diye bölündük durduk. Her şeyden ve her yerden olduk da bir türlü kendimiz olamadık. Kendimiz olmaya da bırakılmadık. Hocalarımız, şeyhlerimiz, yazar-çizerlerimiz, akademisyenlerimiz, okuduğumuz kitaplar, takip ettiğimiz yayın evleri vd. bizi böldü ve parçaladı. Bilgiyi arttırma, geliştirme ve ilerleme adına okudukça, öğrendikçe bölünüp durduk. Haklarını teslim etmek adına söylememiz gerekirse akademisyenlerimiz alaylılarımıza karşın daha yerli bir duruş seyrettiler. Bu demek değildir ki alaylılarımızın duruşları hep yanlıştı, akademisyenlerimizin duruşları hep doğruydu. Az ya da çok okuyan ve öğrenen herkes bilir ki kendi ülkelerinde, hatta doğdukları şehirlerde ve kasabalarda tanınmayan insanlar bizim memleketimizde çok muhteşem bir şekilde tanınırlar. Bir eşya yabancı olursa kaliteli olur anlayışını, bir fikir dışarıdan olursa kaliteli olur anlayışına çevirdik. Bir türlü kapıdaki danadan boğa çıkartamadık vesselam.
Oysaki bu coğrafyada da güzel insanlar, iyi âlimler yetişti. Fakat biz kıymet bilemedik. Bunu öğretmesi gerekenler de adam harcamayı iyi öğrettiler, iyi gösterdiler. Bu çağa ve coğrafyamıza âlim yakıştıramadılar, olursa dışarıdan olur, bizden bir şey olmaz demeye getirdiler. Kendilerini merkezde görenler, eksen olanları hep birilerinin projesi ve adamı olarak suçladılar. Kendileri de pekâlâ birilerinin adamı veya projesi olabilirler; bunun da farkında değiller.
İyinin, güzelin ve hakikatin peşine biz düşelim, gerisi ne hali varsa görsün diyecek bir durumumuz yok. Peşine düştüklerimiz, takip ettiklerimiz neden bizleri bir araya getiremiyor, getirmiyor? Aynı Allah’a, aynı kitaba ve aynı peygambere inanan ve iman eden insanlar nasıl oluyor da bölünebiliyor? “Allah’ın ipine sımsıkı sarılın” (3/Al-i İmran, 103) ayeti zoolojinin konusu mudur, onlara mı sesleniliyor? Allah, kitap ve peygamberin bizleri bölüp parçaladığı yok, bizleri bunlara çağıranların alt kimlikleri bizleri bölüyor ve parçalıyor. Bizim öğrenmemizin temelinde vahdetin olması gerekiyordu. Fakat bu temelden yoksun bir haldeyiz. Oysaki biz öğrenmeyi bölünüp parçalanmak için değil; vahdeti sağlamak için öncelemeliyiz.
Bölünme mezheplerle başlıyor, tarikatlar, hocalar, yazar-çizerler, akademisyenler, alaylılar, okuduğumuz kitaplar, tefsirler, mealler, kutsadığımız (!) dernekler, vakıflar, partiler, futbol takımları, ırklarımız, şehirlerimiz, mesleklerimiz vd. bölüyor. Bunları öğrendikçe, bilgilerimizi artırdıkça bölündük durduk. Bunları bilmediğimiz, tanımadığımız ve öğrenmediğimiz zamanlarda bölünmenin ‘b’ sini bile bilmiyorduk. Öğrenme sürecimizde birtakım sıkıntıların olduğu gün gibi ortadadır. Bizi bölen öğrendiklerimizin hiç birini bilmeyen sahabeler bölünmenin b’sini bile bilmezken peygamberimiz sonrası onlar da öğrendiler ve öğrendikçe bölündüler. Allah Rasûlü bölünme adına hiçbir şey öğretmemişken, herhangi bir iz bırakmamışken birileri bu işi becerebiliyor demek ki.
Demek ki öğrenmelerimizi bölünüp parçalanmayı getirecek bilgiler üzerinden değil de; bilakis bizleri birleştirecek, bir ve beraber kılacak bilgiler üzerinden yaptığımız, yapabildiğimiz takdirde vahdeti sağlamış olacağız. Allah’a, kitaba ve peygamberimize dair sahih öğrenmelerimizin bizleri getireceği nokta Al-i İmran suresinin 103. ayeti olacaktır. Bu uğurda mücadele verenlere selam olsun.
Okuduklarımızın ve öğrendiklerimizin bizleri Al-i İmran/103. ayetini ve benzerlerinin söylediğine getirebilmesi için okuyacağımız ve öğreneceğimiz şeylerden önce bunu öngören Kur’anı okuyup öğrenmemiz ve söylediklerine uymamız gerekir. Bugün Müslümanların yaşadığı ihtilaflar, bölünmeler, çatışmalar, tekfirler ve savaşlar Kur’an’ın rehberliğinden ve hakemliğinden önce fırkaların, mezheplerin, kavimlerin, bölgelerin, başka dinlerin ve mensuplarının bizleri bilgilendirmesi, inandırması ve yönlendirmesinden kaynaklanmaktadır. Kur’an İslamına ateş püskürenler ve önce Kur’an okunmalı, anlaşılmalı ve uygulanmalı, ardından hadis, fıkıh, kelam, siyer, tarih, tasavvuf, ahlak vd. ne okunacaksa okunmalı ve Kur’an’ın söyledikleriyle test edilmelidir, anlayışına tepki gösterenler, din anlayışlarını bu şekilde alt üst edenler ve: “Babalarımızı bir din üzerinde gördük ve onların yolundan gitmeye devam edeceğiz.”(43/Zufhruf, 23) diyenlerdir.
Sonuç olarak mücadele hak-batıl, vahiy, gelenek ve kültür, aklı kullanarak vahyi anlama ve uygulama ile taklit ve bağnaz gelenekçilik arasında olmaktadır. Müslümanlar hayat veren kaynağa, vahye ne kadar ulaşır ve oradan içerse o kadar dirilecek, bilinçlenecek ve güçlenecektir, aksi durumda o kadar gerileyecek, ilkelleşecek, parçalanacak ve başkalarına yem olacaktır. Çünkü “Bu Kur’an en doğru yola iletir.” (17/isra, 9)
.
ÇAĞDAŞ VE LAİK KADINLAR NEDEN SUS PUS OLDUNUZ?
Karaman’daki öğrenci yurdundaki taciz olayının yankıları sürüyor. Sorumlularla ilgili görevden almalar yapıldı, soruşturma sürüyor. Dini hassasiyeti olan bir kurumda böyle bir ahlaksızlığın olması sanki birilerine saldırıya geçmek için fırsat vermiş gibi görünüyor. Böyle bir olay sanki sadece adı anılan vakfın yurdunda oldu, başka yurtlarda veya kurumlarda olmuyormuş gibi bir algı oluşturuluyor. İnsan unsurunun olduğu her yerde bu türden olaylar olabilir. Bu türden olayların olmasını doğru kabul etmemiz mümkün değildir. Nerede yapılırsa yapılsın, kime yapılırsa yapılsın. Ahlaksızlığı savunmak, örtbas etmek de ahlaksızlıktır. Böyle bir olaya siyasi veya ideolojik yaklaşmak ise en büyük ahlaksızlıktır. Masumun dininin, dilinin, ırkının, ideolojisinin ne olduğu kimseyi ilgilendirmez. Masum masumdur, ona eziyet eden zalimdir. Bütün zalimler için yaşasın cehennem.
Suçlunun peşine düşmek lazım, kurumlarla kavganın arkasında başka sebepler vardır. Her olumsuz bir olayın ardından kurumların ipi çekilecekse hiçbir kurumun ayakta kalması mümkün değildir. Genel başkan Baykal sıradan bir isim değildir, kurumsal bir kimliğin başı konumundadır. Onun başına gelen kaset olayının ardından Chp’yi kapatalım diye kimin aklına geldi? Böyle bir şey olabilir mi? Olayın öne çıkarttığı isim kendisi olduğu için istifa yolunu seçti. Bütün Chp yönetimi niye istifa etmedi diye soruldu mu? Böyle bir şey olabilir mi? Böyle bir şey okullarda olduğunda Milli Eğitim bakanı istifa edince olayların önü alınmış mı olacak? Herkes bilir ki her kurumda bu türden olumsuzluklar olabilir. Kavgayı yanlış yerlere çekmek de dürüstlük değildir. Bayan bakan için verilen gensoru reddedilince milletvekillerince tebrik edilmesi bazılarını rahatsız etmiş. Ne olacaktı? İstifa mı edecekti? Ondan sonra başbakan istifa etsin, sonra da Cumhurbaşkanı istifa etsin. Meydan size kalsın öyle mi? Aslında istediğiniz buydu, olmayınca ahlak abidesi kesildiniz.
Kılıçdaroğlu’nun aileden sorumlu bakan Sema Ramazanoğlu’na karşı yaptığı terbiyesizliğe neden razı oluyorsunuz? Yapılan terbiyesizliğe karşı çıkmak kadınlık onuru gereği değil midir? O bakan, malum partiden olmasaydı ve yine o bakan tesettürlü bir hanım olmasaydı ve o bakan sizin ideolojinizden bir bakan olsaydı yine de sus pus olur muydunuz? Bir bakan ki “Bir kurumda böyle bir olayın bir kere yaşanmış olması o kurumu kapatmak için gerekçe olamaz, öte taraftan failin en ağır cezayı alması için sıfır toleransla hukuki takibimizi yapıyoruz.” Açıklamasını “Bir kereden bir şey olmaz” diye değiştirenler ve bunu yayanlar en az Kılıçdaroğlu kadar ahlaksız, tecavüzcüler kadar sapık zihniyetlilerdir. Bir cümleye böyle bir takla attırmak ancak ideolojik körlükle mümkündür. Ve hiç kusura bakmayın siz samimi değilsiniz. Bakın Karaman’a giden Chp heyetinin başında bulunan genel başkan yardımcısı Lale Karabıyık Hanım ne diyor: Siyaset yapmak için gelmediklerini belirterek “Biz anneyiz, biz babayız, biz aileleriz. Toplumda bu duygularla bütün herkes bu üzüntüleri yaşadık. Karaman’daki ailelerin çocuklarının manevi şahsiyetlerini de zedelemek asla aklımıza gelmeyecek bir mevzudur. Bu konuda net olarak fikrimizi belirtmek istiyorum. Ne Karaman, ne aileler, ne çocukların manevi şahsiyetlerini zedelememek gerekiyor. Bu nedenle çocukların kimliklerini ifşa etmek, ailelerin kimliklerini ifşa etmek, son derece yanlış bir tutumdur. Çünkü konunun merkezinde çocuklar vardır.” İşte insanlık budur ve insan olmak bu yaklaşımı gerektirir. Lale hanım böyle hassas davranırken bir başka Chp’li vekil Gaye Usluer “Ne var önüne yatmakta” diyerek Kılıçdaroğlunun sözünü hafife alıyor ve bu Anadolu’da bir deyimmiş. Hangi Laik ve Çağdaş bir bayan bu deyimin kendisine söylenmesine razı olur? Böyle bir terbiyesizliğe razı olacak bir bayan düşünülebilir mi?
Laik ve çağdaş olduğunu söyleyen, öyle olduklarına inanan kadınlar, inanın ki samimi değilsiniz, dürüst değilsiniz. Konuşurken mangalda kül bırakmazsınız, hümanist kesilirsiniz, Polyanacı olursunuz. Fakat olaylara ideolojik yaklaşma hastalığınızdan bir türlü kurtulamadınız. Sosyal medyadaki paylaşımlarınız ikiyüzlülüğünüzü ortaya koymaktadır. Mağdurun ideolojisine, mağduriyeti oluşturanın ideolojisine göre tavır alma hastalığınız devam ediyor. Özgecan Aslan cinayetini hatırlarsınız. Anasını tanımazdık, babasını bilmezdik, ideolojisinden hiçbir haberimiz yoktu, dini anlayışı ise bizi hiç ama hiç ilgilendirmezdi. O bir candı, o bir yavruydu ve o bir mağdurdu. Mağdurun yanında olmak öncelikle insanlığın gereği idi. Alt kimliklere takılmaya gerek yoktu. Ama sizler bu tür olaylara bile taraflı yaklaşmaktan kendinizi alamadınız. Özgecan’dan kısa bir süre önce İstanbul’da Haliç Üniversitesi öğrencisi Fatma Nur Çelik evinde katledildi ve siz bunu görmediniz, duymadınız. Çünkü Fatma Nur tesettürlü ve hassasiyeti olan bir kızımızdı. Ona sahip çıkmaya, onunla ilgili paylaşım yapmaya bile korktunuz. Atatürkçülüğünüze, Kemalistliğinize, Laikliğinize ve Çağdaşlığınıza halel gelir diye mi çekiniyorsunuz? Ne olursanız olun, ne olursak olalım; önce insan olalım. İnsana yönelik her türlü olumsuzluğa hep birlikte karşı çıkalım. Karşı çıkalım ki insanlıktan nasibini almayanlar, kötüler ve kötülükler yaşama fırsatı bulamasın. İnsanlığımızı ideolojik yaklaşımlara veya siyasi düşüncelere kurban etmeyelim. Yanlışa hep birlikte karşı duruş ortaya koyduğumuzda ideolojilerimiz, siyasi düşüncelerimiz değil; insanlık kazanacaktır. İnsanlık kazandığında ise hepimiz kazanmış olacağız. Bu kazanç ise hepimize ve herkese yetecektir.
SIĞINILAN OLMAK BİR ŞEREFTİR
Sığınmak keyfe keder bir hal değildir. İnsanlar durup dururken mevcut konumlarını terk etmek istemezler. Yaşamlarını sürdürdükleri mekânları vatanları olarak telakki ettikleri için buralardan ayrılmaları zordur. İnsanlık tarihi boyunca göç veya hicret olgusuna baktığımızda mutlaka bir zorunluluk ve mecburiyetle karşılaşırız. Atalarımızın Orta Asya’dan göç etmeleri de bir mecburiyetin sonucunda gerçekleşmiştir. Mekke’de yapılan zulümler dayanılmaz bir boyut kazandığında ilk Müslümanların 615 ve 616 yıllarında Habeşistan’a hicret etmeleri de bir zorunluluğun sonucuydu.
Mekkeli müşrikler, Ebu Talib ölene kadar peygamberimize karşı mesafeli davranmışlardı. Ebu Talib’in vefatından sonra durum değişti, o hayattayken yapamadıkları kötülükleri bir bir yapmaya koyuldular. Hz. Hatice annemizin vefatı peygamberimizi daha da endişelendirmişti. Korunmak, sığınmak, destek aramak ve bulmak ihtiyacı vardı. Bütün bunları elde edebilmek için bir sefere çıkması gerekiyordu. Efendimizin Taif seferi, bir mecburiyetin sonucunda bu ihtiyaçları giderebilmek düşüncesiyle gerçekleşmişti. Boykot yıllarından çıkılmış, müslümanlar maddi tüm imkânlarını tüketmişlerdi. Bir binekleri bile olmadığı halde peygamberimiz evlatlığı Zeyd ile yollara düşmüştü. 622 yılındaki Medine hicreti de bu bağlamda değerlendirilmektedir. İmkânların tükendiği yerden imkânların üretilebileceği mekânlara yol almak gerekiyordu. Yeni yüreklere, yeni gönüllere sığınmak gerekiyordu. Bu durum gayet normal ve insani bir ihtiyaç idi. Tehlikelerden kaçmak, uzaklaşmak, güvenli bir yere gitmek ve geleceği inşa etmek gerekiyordu.
Güvenilecek insanlardan yardım istemek ve ummak insani bir ihtiyaç idi. Bütün bunların özünde bir sığınma duygusu vardı. Günümüzde ise sığınmak, genellikle siyasi sebeplerle insanların kendi ülkelerinden kaçıp başka ülkelere gitmek, iltica etmek istemeleri şeklinde olmaktadır. Suriyeli kardeşlerimizin bugünlerde yaşadıkları durum tam da bunun bir tecellisidir. Kardeşlerimizin yaşadıkları gün gibi ortadadır. Yaşanan facialarla Akdeniz adeta bir mezarlık haline gelmiştir. Ülkemize gelen kardeşlerimizin sayısı üç milyona yaklaşmaktadır. Bu insanlar hangi saiklerle ülkemize gelmektedirler. Bu gelmeleri sadece fiziki yakınlıkla, sınırdaş olmakla izah etmek eksik olur. Bu gelmelerin arkasında inancımızdan, tarihimizden ve kültürümüzden günümüze gelen bir takım kodlar yatmaktadır. Abdullah b. Ömer’in naklettiğine göre, Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur: “Allah için size sığınan kimseye sığınak olun. Allah için isteyen kimseye verin. Sizi davet edene icabet edin, size bir iyilik yapana karşılığını verin. Eğer onun karşılığını verecek bir şey bulamazsanız, karşılıkta bulunduğunuza kanaat getirinceye kadar ona dua edin.” (D1672 Ebû Dâvûd, Zekât, 38) Abdullah b. Amr’ın naklettiğine göre Resûlullah (sav) şöyle buyurmuştur: “Kim cehennemden uzaklaştırılıp cennete gitmek isterse Allah’a ve ahirete inanırken ölüm kendisine erişsin. İnsanların kendisine nasıl davranmalarını istiyorsa o da insanlara öyle davransın…” (HM6807 İbn Hanbel,II,192; M4776 Müslim, İmâre, 46) Bu hadisler bizlere empati yapmayı öğütlemektedir. Bunu yapabildiğimiz takdirde Suriyeli kardeşlerimizi çok daha iyi anlamış olacağız. Sadece anlamış olmakla da kaymayıp bu anlayış bizde bir davranış değişikliği meydana getirecek ve onlara karşı daha bir başka yakınlık hissiyle hareket edeceğiz. Yakınlık hissi konusunda da peygamberimize kulak verelim. Ebu Hüreyre’den nakledildiğine göre, Hz. Peygamber (sav) şöyle buyurmuştur: “Mümin cana yakındır. (İnsanlarla) yakınlık kurmayan ve kendisiyle yakınlık kurulamayan kimsede hayır yoktur.” (HM9187 İbn Hanbel, II. 400)
Bu kodlarla yetişmiş bir milletin evladı olarak Suriyeli kardeşlerimize nasıl sırtımızı dönemlim? Onları nasıl görmezden gelelim? Onlar sayesinde kaybettiğimiz bir takım değerlere yeniden kavuştuğumuz için bilakis onlara karşı müteşekkir olmalıyız. Onlar sayesinde Rabbimizin merhameti üzerimize yeniden tecelli ediyor diye bir kez daha, binlerce kez daha hamt etmeliyiz, şükretmeliyiz. Bunca aciz ve garibanın sığınağı bir coğrafya, Rabbimizin rahmetinden mahrum kalır mı? Bu insanlara, mazlum ve mağdur kardeşlerimize sığınak olmak en büyük şereftir. Allah’ın şerefli kıldığı bir topluluk zelil olmaz.
Daha önce bir başka yazımızda da belirttiğimiz üzere bu insanlar, Suriyeli kardeşlerimiz yabancı bir ülkeden bir başka yabancı ülkeye gelmediler. Dört yüz yıl boyunca bizim vilayetimiz olan Suriye’den ana ocağına geldiler. Onlar ne bir başkasıdır, ne de bir yabancıdır. Öz be öz bizim kardeşlerimizdir. Bugün onların bu topraklara gelmesinden rahatsız olanlar, burun kıvıranlar, düzenimiz bozuldu diye şikâyet edenler nereden geldiklerine bir baksınlar. Daha doksan yıl önce aynı şartlar sonucunda Anadolu’ya gelenlerin, Suriyeli kardeşlerimizin gelmesinden rahatsızlık duyması ne de acıdır.
Peygamberimizin sözleriyle bitirelim: “Allah için size sığınan kimseye sığınak olun…” “Kim cehennemden uzaklaştırılıp cennete gitmek isterse Allah’a ve ahirete inanırken ölüm kendisine erişsin. İnsanların kendisine nasıl davranmalarını istiyorsa o da insanlara öyle davransın…”
.
SADAKA TAŞLARINDANSADAKA YÜREKLERE
Sosyal hayatta yaşadığımız ve yaşattığımız birçok duygu ve hisler vardır. Bunların başında olmazsa olmazlarımızdan biri olan yardımlaşma duygusu gelmektedir. İnancımız, tarihimiz, kültürümüz, insanlık ve yaşanan olumsuzluklar bu duyguyu canlı tutmayı ve yaşatmayı gerektirmektedir. Yardımlaşma sayesinde toplum içindeki zengin ve fakir arasındaki maddi sebeplerden kaynaklanan uçurumlar azalır. Bu uçurumlar azalırken bizim de merhamet damarlarımız, kanallarımız açılır ve genişler. Yardımlar yapılırken onur kırıcı, zedeleyici hal ve tavırlardan sakınılmalıdır. Nihayetinde karşımızda kırık gönüllü bir insan vardır. Onun duygularını zedelememeye azami dikkat edilmelidir. Bu işi karşı tarafı rencide etmeden halletmeliyiz, gurura ve kibre kapılmamalıyız.
Tarihimiz yardımı ulaştırma çeşitlerinin varlığına ve zenginliğine şahittir. Gece kapı önüne bırakılan yardımlardan, askıda ekmek uygulamasına, veresiyelerin silinmesinden sadaka taşlarına kadar yaygın örneklerimiz vardır. Bütün bunlar adeta bir yarış şeklinde yapılırdı. Bunun bir yarış olduğunu da kitabımızdan öğrenmiştik. “Hayır işlerinde yarışınız.” (2/Bakara, 148) Her şeyi ile nezaketin timsali olan ecdadımız yardım işlerinde de farkını ortaya koymuş, insan onurunu incitmeden yardımın nasıl yapılacağını tüm insanlığa öğretmiştir. Bu işi kurumsal hale getirmiş, sahip olduğu toprakların neredeyse tamamını vakıflarla donatmıştır. Yetimleri barındıran vakıflardan, yetimlere çeyiz hazırlama vakfına, göçmen kuşları besleme vakfından, yaralı leylekleri tedavi ettirme vakıflarına kadar ve daha neler neler…
Osmanlının yardımı muhatabına ulaştırmada uyguladığı yöntemlerden birisi de sadaka taşı/sadaka sütunu uygulamasıdır. Bir insan boyu yüksekliğindeki bir taş veya mermer sütun bu iş için kullanılırdı. Tepe kısmı biraz çukurca idi. Hali vakti yerinde olan insanlar buralara para bırakır, ihtiyaç sahipleri de ihtiyaçları miktarınca buradan para alırdı. İhtiyacını giderdikten sonra artan parayı veya kuruşu bir başka ihtiyaç sahibi için tekrar sadaka taşına bırakırdı. Bırakan dua ediyor, alıp kullanan dua ediyor, kalpler birbirine sevgiyi ve merhameti pompalıyordu. Böylece parayı bırakan alanı, alan parayı bırakanı görmediği ve tanımadığı için kimse rencide olmuyor, kimsenin onuru incinmiyor, kimse gurur ve kibre kapılmıyordu. Bu uygulama ile riya hayrı ezmiyor, yok etmiyor; bilakis hayır, riyayı ve nefsi terbiye ediyordu. Sadaka taşları insanların kolayca ulaşabileceği yerlere konulurdu. Bunlarla ilgilenen vakıflar vardı. Sadakalar günlük olarak takip edilir ve taşlar muhafaza edilirdi. Buralara sadece para bırakılır, kimin ne zaman neye ihtiyacı varsa ona göre ihtiyacını gidermesi sağlanırdı. İhtiyaç sahibi için en uygun olan da bu yöntemdi.
Osmanlıda sadaka sütunları/sadaka taşları belli mekânlarda, özellikle de cami avlularında, medrese veya külliye önlerinde bulunurdu. Bazen bu yapıların duvarlarında kovuk şeklinde bulunurdu, bunlara da “Sadaka Kovuğu” denilirdi. Nereden nerelere geldik? Camilerdeki kumbaralar soyuluyor, demir kasalar kırılıyor, kameralara şapka geçiriliyor…
Bugün geldiğimiz noktada sokaklarımızda, cami avlularımızda, duvarlarımızda sadaka sütunları, sadaka kovuklar yok; sadaka yüreklerimiz var, gönüllerimiz var. Sadaka yüreklerimiz olmasa Suriye’den, Irak’tan gelen üç milyona yakın kardeşimiz nasıl bakılırdı. Devletimizin yaptıklarını bir yana bırakacak olsak, Kızılay’ımızdan İHH’mıza, Yardımeli’mizden İyilik-Der’imize ve diğerlerine varıncaya kadar bu kuruluşlar sadaka yürekler sayesinde o kardeşlerimize nasıl el uzatabilirdi ki? Kuruluşlarımız ve gönüldaşlara adeta yarış halinde ihtiyaç sahiplerine kol kanat germeye çalışmaktadırlar. Bu coğrafya insanlık tarihinin en büyük kardeşlik örneğini sergilemektedir ve Allah’ın izniyle bu işlerin üstesinden yüz akıyla çıkmayı başaracaktır. Bunu peygamberimizden öğrendik, bunu Medineli Ensar’dan öğrendik, Selçuklu’dan, Danişment Ahmet Gazi’den, Osmanlı’dan öğrendik. Onlardan öğrendiğimiz için, yüreklerimizde onların sevgisi ve sadakati olduğu için mazlumun ve mağdurun kim olduğuna bakmadık, elimizi uzattık. İnandık ki biz el uzatırsak Rabbimizin merhameti de bize uzanacaktır. Belki bugün bunu sadaka taşlarıyla yapmıyoruz, sadaka taşlarıyla eğittiğimiz, terbiye ettiğimiz sadaka yüreklerimizle yapıyoruz.
Bu hayır yarışında yerini alan tüm sadaka yüreklere selam olsun, muhabbet olsun.
.
CUMHURBAŞKANI’NI NE YAPMALI?
Cumhurbaşkanı Sayın Recep Tayyip Erdoğan’ın İslam İşbirliği Teşkilatı Konferansı’nın açılışında ve kapanışında yaptığı konuşmanın yankıları sadece Türkiye coğrafyasını değil, İslam coğrafyasının tamamını yakından ilgilendirmektedir.
Cumhurbaşkanının konuşmasında birçok önemli başlık öne çıktı. İslam Dünyası’nın içerisinde bulunduğu aciz durumdan mezhep taassubuna, gelir dağılımındaki adaletsizlikten Batı’nın oyunlarına alet olmaya, terör örgütlerine karşı ikircikli tavırdan kadına yapılan haksızlıklara kadar birçok konu dile getirildi.
Konuşmasının bütünü içerisinde üzerinde önemle durduğu başlıklardan birisi de Müslümanların birbirlerine kılıç çekmesine sebep olan mezhep taassubu idi. Bu konudaki düşüncesini şöyle dile getirdi: “Müslümanlar olarak üstesinden gelmemiz gereken sorunların başında mezhepçilik fitnesi geliyor, ırkçılık fitnesi geliyor. Her zaman ifade ettiğim gibi benim dinim Sünnilik değildir, benim dinim Şiilik değildir, benim dinim İslam’dır. Ben tıpkı 1 milyar 700 milyon kardeşim gibi sadece ve sadece bir Müslüman’ım. Diğer tüm farklılıklar bu inancımın, bu sıfatımın gerisindedir.” Cumhurbaşkanı Erdoğan konuşmasına devamla şunları da ifade etti: “Bizler Müslüman olarak, İslam ülkeleri olarak ne kadar birbirimize düşersek, umudunu bizlere bağlamış olan masumlar o kadar çok sıkıntıya maruz kalacaklardır. Böyle bir vebali üstlenemeyiz. Bunun için bölücü değil birleştirici olmalıyız. İhtilafları değil ittifakları, husumeti değil muhabbeti güçlendirmeliyiz. Çünkü yaşanan çatışmalardan, çekişmelerden, düşmanlıklardan zarar gören sadece Müslümanlardır, sadece İslam ülkeleridir.”
Hak olmayan ve hak adına olmayan taassubun Müslümanları ne hale getirdiği ümmet coğrafyasına bakıldığında görülecektir. İslam ülkesi olarak nitelendirilip de huzurlu ve mutlu bir ülke var mıdır? Doğusundan batısına, güneyinden kuzeyine hepsi bu durumdadır. Allah’a hamdolsun ki bunlar içerisinde birçok sıkıntıya rağmen yine de yaşanacak ülke bizim ülkemizdir. Tabi bu ifadeler birilerinin hoşuna gitmeyecektir. Onların gönüllerinde başka yerler vardır. Hoşlarına gitmeyecek diye biz hakikatleri söylemekten ve yazmaktan vazgeçmeyeceğiz. Ne hikmetse bu ülkede yaşayan ve onun nimetlerinden yararlanan birtakım kişiler ve çevreler başka ülkelere methiyeler dizmektedirler. Amaçları da bu ülkeyi parçalayarak ve bölerek batıl ve haksız ideolojilerine kurban etmektir. Gidin de o çok sevdiğiniz ülkelerde yaşayın da görelim.
Biz yine Sayın Cumhurbaşkanımızın konuşmasında vermek istediği mesaja dönelim. Mesajlarının özünde iki ayete atıf vardı ve bunu açık yüreklilikle haykırıyordu. Çünkü bu çok önemliydi. Mezhep ve meşrep tapıcılarını tam da on ikiden vurdu. Bu hakikat birçok âlimim, İslamcı yazarım, alaylı hocayım diyen, şunlar bunlar ne der diye aklı unvanının ötesine geçmeyen birçok akademisyenlerin söyleyemediği hakikat idi. Sayın Cumhurbaşkanı’nın atıf yaptığı ayetleri hatırlayalım: “Hep birlikte Allah’ın ipine sımsıkı yapışın ve birbirinizden ayrılmayın!” (3/Al-i İmran, 103); “… Allah sizleri bundan önce de bu vahyin (gelişinden) sonra da Müslüman olarak isimlendirdi…” (22/Hac, 78)
Her türlü mezhep ve meşrep taassubu Allah’ın: “Hep birlikte Allah’ın ipine sımsıkı yapışın ve birbirinizden ayrılmayın!”hakikatini boşa çıkartıp, ciddiye almamaktır. Bu hakikati ciddiye almayanı Rabbim ne diye ciddiye alsın ki? Peygamberimiz muhataplarını fırka, mezhep ve meşreplerine mi, yoksa Allah’ın ipine sımsıkı yapışmaya mı çağırdı? Peygamberimizin çağırdığı hayat aynı zamanda yaşadığı vahyin öngördüğü hayattır. Peygamberimizin yaşantısı varken başkalarının yaşantısının model alınması doğru değildir.
İkinci ayetimizde adımızın ne olduğu Rabbimiz tarafından konulmuştur. “… Allah sizleri bundan önce de bu vahyin (gelişinden) sonra da Müslüman olarak isimlendirdi…” Bunun dışındaki isim arayışları ve bu ismin başına hâşâ Rabbimiz eksik bırakmış gibi birtakım başka sıfat takma arayışları bizleri başka iplere götürecektir ve bu ip asla Allah’ın ipi olmayacaktır. Allah’ın ipine sımsıkı sarılanlar cennete gidecektir; diyemeyenler, dayımın ipine sarılanlar, ben şu ayaktanım diyenler direk cennete gidecektir diyebilmektedirler. Sanki Allah’ın cennetinden değil de dayısının çiftliğinden bahsediyor. Öyle ya o ayaktan olanlar direkt gideceğine göre demek ki başkalarını almayacaklar. Sanki orası dayısının çiftliği?
Sayın Cumhurbaşkanının bu haykırışından bir hakikat daha ortaya çıkıyor. Bu ülkenin âlimiyim, akademisyeniyim, mollasıyım, şeyhiyim diyenlerin algıları, Cumhurbaşkanının algısının gerisindedir, arkasındadır. Onların söylemesi gereken ilahi hakikatleri siyasetin içinden gelen birinin söylemesi onlar adına utanç vericidir. İstisna da olsalar bu hakikatleri haykıran ve haykırmaya devam eden hocalarımıza selam olsun. Sadece hocalar değil, Diyanet de, İlahiyatlar da ve özellikle de belediyeler sınıfta kalmıştır. Sayın Cumhurbaşkanı dünyaya ilahi hakikatleri haykırırken, ona bağlı kurumlar maalesef ayak bağı olmaya devam ediyorlar. Hele iktidar belediyeleri var ki evlere şenlik. Dün Paralel Yapı’nın emrine amade olanlar, bugün Paralel Dincilerin, en bağnaz, sapık tarikat ve cemaatlerin emrine amade olmaktadırlar. Sayın Cumhurbaşkanının haykırdığı ilahi hakikatleri haykıran hocalarımızın programlarını iptal etmekten, Kur’an mesajlarının yayılmasını engellemekten geri durmamaktadırlar. İşte bu noktada Sayın Cumhurbaşkanı yalnızdır ve tek başınadır, partisi de onu anlamaktan uzaktır. Onların Sayın Cumhurbaşkanına olan sevgilerinin arkasında bu gerçekleri haykırması değil; konumlarını sürdürebilmeleri ve konjonktürün gereği böyle davranmaları yatmaktadır.
Kur’an’ın evrensel hakikatlerinin yayılması mezhepçi ve meşrepçiler eliyle değil, Müslüman bir siyasetçi eliyle olmaktadır. Bunun için de Sayın Cumhurbaşkanının “BAŞKAN” yapılması gerekmektedir. Bu iş hem bilgi hem yürek işidir. O yüreğin adı Recep Tayyip Erdoğan’dır. Umarız diğer Müslüman hakların başındaki liderler de onun kadar vahyin emrinde ve halklarının hizmetinde olurlar.
.
ALLAH’TAN İSTEMEYE YÜZÜMÜZ OLSUN
İnsan herhangi bir ihtiyacı olduğunda kırdığı, kızdığı, incittiği, üzdüğü insanlardan bu ihtiyacını gidermesini isteyemez; ricada bulunamaz, utanır. Yaptığı yanlışın ardından yanlış yapılan birinden yardım istemek, isteyen açısından zor bir durumdur. Başka yardım istenecek kapı yokken, tek çare, tek ümit o kalmıştır. Ezile büzüle, utana sıkıla yine de o kapı çalınacaktır. Çalınan kapıdan boş dönmek, utandırılmak, mahcup edilmek, hayal kırıklığı yaşamak hep ihtimal dâhilindeki gerçekliktir.
İstememiz halinde azarlanmayacağımız, utandırılmayacağımız; mahcup edilmeyeceğimiz, aşağılanmayacağımız, aklın başına şimdimi geldi hitabına muhatap olmayacağımız yegâne kapı Allah’ın kapısıdır. Yeter ki o kapıyı çalalım, çalmasını bilelim; yeter ki o kapıyı çalmaya yüzümüz olsun, hakkımız olsun.
Rabbimizle en güzel iletişim araçlarımızdan birisi de duadır. Duanın özünde istemek vardır. İsteyen aciz, istenen ise Ganî’dir. İstemenin özünde de acziyetin itirafı, sevgi ve tazim duygularının ifadesi vardır.
Bizim dua anlayışımızda mantık hatasının olduğunu zaman zaman fark ediyoruz. Katıldığımız meclislerde ve toplu duanın yapıldığı ortamlarda yapılan dua mıdır, sipariş midir, hâşâ Allah’a talimat vermek midir? Anlamakta güçlük çekiyoruz da diyemiyoruz. Zira düpedüz bir nezaketsizlik, bir saygısızlık söz konusudur. Kelime kalabalığına kurban edilen dualardan samimi ve kısa dualara geçmemiz, bunu da başkalarına havale etmememiz gerekmektedir. Bizim neye ihtiyacımız olduğunu en iyi biz biliriz, bizi bizden daha iyi bilen Rabb’imize acziyetimizi yine biz ifade etmeliyiz. Bize şah damarımızdan daha yakın olduğunu bildiren bir Rabb’e dua ve niyazda bulunmak için asla başkalarına ihtiyacımız yoktur. Bundan kaçınmak, kulluktan da kaçınmaktır. O’na dua kulluğun bir gereğidir. Duanın mantığında yapmamız gerekeni yapabilmek için; Allah’a iş yaptırmak değil, iş yapmak için Allah’tan güç istemektir. Rabb’imizin güç ve dirayet vermesini istemek vardır. Aksi ise topu taca atmaktır.
Girecekleri imtihanlar öncesinde, insanımızın ve özellikle gençlerimizin yaşadığı ikilem tam da bunun bir göstergesidir. İmtihanlar öncesinde yapılması gereken fiili dua ve gerekleri yerine getirilmemiş, ağustos böceği misali yan gelip yatılmış, sınav kapıya dayandığında da Allah’ım yardım et dualarına sarılınmış. Ne hakla ve hangi yüzle bu ilahi kapı çalınıyor ki? Bazı gençler günler ve aylar öncesinden imtihanlara hazırlanırken, oyunu eğlenceyi arkalarına atarken, uykusuz geceler geçirirken; sen hiçbir aktiviteden geri kalma, nerde akşam orda sabah misali gez, toz, dolaş, oyun ve eğlence peşinde koştur sonra da “Allah’ım bana yardım et” öyle mi? Bu Allah’ın adaletine asla uymaz, Allah adaletsizlik yapmaz.
Sınav öncesinde bazı gençlerin türbeleri, yatırları, erenleri, babaları ve tarihi camileri ziyaret ederek, kumbaralarına para atarak gireceği sınav için onlardan yardım isteyerek bir yere varılamayacağını artık anlamaları gerekmektedir. Fatiha suresini okurken “Yalnız sana kulluk eder, yalnız senden yardım dileriz.” diye Rabb’imize verdiğimiz sözü asla ve asla unutmamalıyız. “Allah’ı bırakıp da kendilerine yalvardıkları kimseler hiçbir şey yaratamazlar. Çünkü onların kendileri yaratılmışlardır.” (16/ Nahl, 20); “Allah’ın dışında yalvardığınız kimseler sizin gibi kullardır. Eğer doğru sözlü iseniz, onları çağırın da size cevap versinler bakalım.” (7/Arâf, 194)
Eğer işler, girilen ve yaşanılan imtihanlar sadece sözlü dualarla halledilebilir olsaydı muazzez peygamberimiz Taif’deki çaresizliği, her türlü işkenceye muhatap olup da mecbur kaldığı Hicret’i, Bedir’i, Uhud’u, Hendek’i, Hudeybiye’yi, Hayber’i, Mute’yi ve diğerlerini yaşar mıydı? Oturduğu yerden ellerini Rabb’imize açar ve derdini ona arz ederdi. Fakat o güzel insan biliyordu ki böyle bir isteme şekli yoktu. Çünkü o istemenin yasasını en iyi bilenlerdendi. Ve Allah’ın yasası gayet açık ve net idi: “Ve insan başkasının değil, sadece kendi çabasının karşılığını görecektir.” (53/Necm, 39);
İnsan elinden geleni ardına koymayacak, yapabileceklerinin en iyisini yapmanın çabası ve gayreti içinde olacak, benden bu kadar Ey Rabb’im! Hakkımda hayırlı olanı nasip eyle diye içten ve ürpererek, edebi elden bırakmayacak ve mütevazı bir şekilde kavli duasını yapmalıdır.
Başlığa dönecek olursak, “Allah’tan İstemeye Yüzümüz Olsun” diyoruz. Yüzümüzün olması için Rabb’imizin razı olacağı kullarından olmanın gayretinde olmalıyız. O’nun razı olmayacağı her türlü söylemi ve eylemi terk etmeliyiz. Dilimizi, yüreğimizi, zihnimizi ve tasavvurlarımızı gözden geçirmeli, Rabb’imizin razı olacağı bir hale getirmeli ve arı duru bir kalp ile Rabb’imizden istemeliyiz.
“Duanız olmasa, Rabbim size ne diye değer versin! (25/Furkan, 77)
i
KÛT’ÜL-AMÂRE BİR BAŞLANGIÇ OLDU
Irak sahip olduğu zengin petrol yataklarından dolayı XIX. Yüz yılın sonlarından itibaren sömürgeci devletlerin ilgi odağı olmuştu. Büyük devletlerin açık rekabet alanı haline gelen bölgeye yönelik bilimsel araştırma kılıfı altında bölgeye arkeolog ve doğa bilimci ajanların gönderildiği bilinmektedir. Araştırma yapmak amacıyla izin almak için Abdülhamit’e geldiklerinde koca Sultan şöyle der:“Bir şartla izin veririm; zira sizler nazik insanlarsınız hamallık işlerini bize verin.” Tamam derler, gerekli izinleri ve bizim hamalları alır giderler. Abdülhamit’in hamal diye verdiği insanlar Teşkilat-ı Mahsusa’nın ajanlarıdır. İngilizlerin neler yapıp ettiğini sürekli rapor ederler…
İngiltere gerek petrol yataklarının zenginliği açısından, gerekse stratejik bakımdan ve Hindistan ticaret yolunun güvenliği için çok önemli olan Ortadoğu’da ve özellikle Irak ile Basra Körfezi bölgesinde Arapları kendi tarafına çekmeye, nüfuzunu artırmaya ve onları Osmanlı Devleti’ne karşı kışkırtmaya yönelik bir siyaset izlemeye başladı. Bundan dolayı İngiltere daha Osmanlı Devleti’nin savaşa girmediği dönemde Irak bölgesini işgal ederek zengin yer altı kaynaklarına sahip olmak ve Hindistan’ın güvenliğini ağlamak amacıyla Basra bölgesine askeri yığınak yapmaya başlamıştı. İngiliz General Barrow ise asıl amaçlarının: “Her ne kadar petrol yatakları ve tesislerinin korunması olsa da esas amacın Türkler ile Arapların ayrıştırılması.” olduğunu kaydetmişti.
Bağdat’ı ele geçirmek isteyen İngilizler, 22 Kasım 1915’te harekete geçtiler. Selman-ı Pak Muharebelerinde Osmanlı savunması karşısında başarılı olamayan İngilizler ağır kayıplar vermişlerdi. Halil Paşa’nın İngilizlerin zor durumda olduğunu fark etmesiyle başlayan Türk taarruzu karşısında çekilmek zorunda kalan İngilizler bir haftada 150 kilometre çekilerek Kût kalesine sığındılar.
Türk birliklerinin bir kısmı Şeyh Said mevkiine gelerek Townshend’a bağlı birliklerin diğer İngiliz birlikleriyle bağlantısını kesti. Böylece 5 Aralık 1915’ten itibaren Kût kuşatması başlamış oldu.
General Towshend’in buradan kurtarılmasının zor olduğunu gören İngiliz Savunma Bakanlığı, Irak Cephesi sevk ve idaresini Hindistan Hükümeti’nden alarak bizzat üstlendi. Irak Orduları Komutanlığı’na atanan General Aylmer, Kût Kalesi’ne sıkışan Townshend’i kurtarmak için Aralık 1915’ten itibaren faaliyete başladı.
Kût’ul-Amâre’deki İngiliz kuvvetlerini kurtarmak için gelen General Aylmer komutasındaki yardım kuvvetleri haftalarca uğraşmasına rağmen geri çekilmek zorunda kalmıştır.
İngiliz General Aylmer, İngiltere Harbiye Nezareti’ne gönderdiği telgrafta General Townshend’in karargâhına ulaşılması ümidinin kalmadığını bildiriyordu. İngiliz ordusu yaptığı keşif uçuşlarıyla durumun vahametini anlamıştı.
Dicle’deki üslerinden kalkan deniz uçakları ile tarihte bilinen ilk havadan ikmal denemesini gerçekleştirerek uçaklarla Kût’a un çuvalı atmaya çalışıyorlardı. Un çuvallarının birçoğu Türk karargâh çadırlarının yanına düşmüştü. Irak Cephesi’nde İngilizlerin keşif ve malzeme sevkiyatında kullandığı uçaklardan 4 tanesi Türk ordusu tarafından düşürüldü.
Kût Kalesi’ne karadan ve havadan yardım ulaştırma imkânı bulamayan İngilizler son çare olarak nehirden yardım götürebilme yoluna başvuracaktı. Çevredeki İngiliz yardım birlikleri Kût’da mahsur kalan askerler için 13 Nisan’da erzak yüklemeye başladılar. Gemiye 270 ton civarında erzak yüklendi. Dicle nehrine sağlı ve sollu konuşlanmış olan Türk birliklerinin topçu atışlarına, makineli ve piyade ateşine maruz kalmamak için demir levhalarla kaplanan Julnar’ın içine üç adet makineli tüfek de yerleştirildi.
Gemiye beş bin civarında askere iki ay yetecek kadar erzak yüklenmişti. 270 ton erzak içinde içki, peynir, un, şeker, çikolata, reçel, peksimet, tavuk, et konserveleri, patates gibi temel gıda maddeleri vardı. Abidin Efendi Harp Günlüklerinde, nakliye kollarının esir alınan gemiyi iki günde zor boşalttıklarını ifade ediyordu.
Kût bölgesine yardım götürecek olan Julnar, 24 Nisan’da Felâhiye’den ayrıldı. Sandal kadar sessiz yol alıyordu. 13. Kolordu kıtalarından suya inen bazı erler tarafından nehirdeki suyun kaynaşmasından farkına varılıyor ve kıta komutanları haberdar ediliyordu.
Geceler boyunca teyakkuzda bekleyen 13. Ve 18. Kolordu birlikleri gemiyi fark edince hemen ateşe başladılar. Karşılıklı ateş neticesinde un torbaları, peynir tenekeleri havada uçuşmaya başladı. Gemi süvarileri hayatını kaybetti. Kaptansız kalan gemi Makasis karşısında karaya oturdu.
13. Kolordu Komutanı Ali İhsan Bey, Julnar’a ateş edilmesi emrini veren komutandı. Soyadı Kanunu çıktıktan sonra Ali İhsan Bey,Sabis bölgesindeki başarılarından dolayı Sabis soyadını almıştır.
General Townshend, yardım gemisi Julnar’ın Felâhiye’den yola çıktığını telgrafla haber almış, Albay Peer ile karargâh binasının çatısına çıkmış gemiyi bekliyorlardı. 25 Nisan günü İngiliz Hava Kuvvetlerine ait bir uçak yaptığı keşif uçuşunda Julnar’ın karaya oturmuş bir vaziyette olduğunu ve Türkler tarafından ele geçirilmiş olduğunu rapor etti. 6. Ordu Komutanı Halil Paşa, 25 Nisan’da yaverleriyle birlikte gelerek gemide incelemelerde bulunmuştu. Bu tarihten sonra bu gemiye “Kendi Gelen” ismi verilmişti. Erzağın büyük bir bölümü 6. Ordu askerlerine dağıtıldı. Osmanlı askerleri emsalsiz bir insanlık örneği sergileyerek aylardır açlık, susuzluk ve iklim şartlarından dolayı perişan haldeki İngiliz ve Hint askerlerine beş gün önce ele geçirdikleri Julnar gemisinden kalan erzaklardan ikram ederek Osmanlının büyüklüğünü göstermişlerdir. İngiliz kuvvetleri 29 Nisan 1916 günü, bundan tam yüz yıl önce Osmanlı’ya teslim oluyordu. Osmanlı ordusunun savaştığı cepheler içerisinde bir seferde en çok İtilaf askerini esir aldığı cephe Irak Cephesi olmuştur. Townshend ile Halil Paşa teslim şartlarını konuşmaya başlamışlardı. İngiltere geri kalan 13 bin askerinin esir alınmaması için gizli tutulmak kaydıyla 1 milyon sterlin vermeyi teklif etmiş; teklifin arz edildiği Enver Paşa bunun kesinlikle kabul edilmeyeceğini bildirdi. Daha sonra ünlü casus Lawrencence devreye girer rüşvet miktarını 2 milyon puanda çıkartır, ancak bu teklif de reddedilir. Townshend askerleriyle birlikte teslim alınmıştı. Toplamda; 13 General, 481 subay, 13300 İngiliz askeri esir alınmıştı.
Unutturulmak istenen Kût’ül Amâre Zaferi yüzüncü yılında yeniden gündeme geldi. Önce milletinin diniyle, sonra kültürüyle, sonra da tarihi ile kavgayı bitiren devlet devlet- millet bütünlüğünü sağlamada önemli bir adım atmış oldu. Unutulan ve unutturulan nice tarihi olay ve kahramanlar yeniden hatırlanacaktır. Kût’ül Amâre Zaferi bir başlangıç oldu. Sırada Medine Müdafaası, Gazze Savunması ve Özdemir Bey’in Musul harekâtı ve diğerleri var. Ömrü olan görecektir ve bunlar da mı varmış diyeceğimiz ve hayrete düşeceğimiz günler de gelecektir.
Yüzüncü yılında ümmetimizin Kût’ül Amâre Zaferi’ni tebrik ediyoruz. Şehitlerimizi rahmet ve minnetle anıyoruz.
.
ÖĞRENE ÖĞRENE BÖLÜNDÜK
“Biz çocukken herkes Müslümandı ve öyle de bilinirdi. Bazılarının dini hassasiyetleri diğerlerine göre farklıydı. Namaz, bu hassasiyetin öne çıkan en önemli boyutuydu. Evlerde okunan mukabeleler ise diğer bir boyutuydu. Bunlardan uzak olanlar yine de Müslüman olarak görülürdü. Onlar için her hangi bir sıfat kullanılmazdı. Bunlar Allah’a olan sevginin ve saygının görünen kısmıydı. Bu anlayışlardan uzak duranlar ve o şekilde yaşayanlar sadece siyasi bir jargonla nitelendirilir yine de Müslüman olarak görülürlerdi.”
Yukarıdaki satırlar Şubat 2016’da yayınlanan “Biz Çocukken Herkes Müslümandı” başlıklı yazımın girişinden alınmıştır. Yazının genelinde çocukluğumuzda herkesi Müslüman olarak gördüğümüzden, bunların bir kısmının ibadet konusunda hassas olduğundan, bir kısmının da ibadetten uzak olduğundan bahsetmiş, yine de herkesi Müslüman olarak gördüğümüzü belirtmiştim.
Okullu oldukça, okulları ilerlettikçe, değişik insanları dinledikçe, kitapları okudukça işin aslında hiç de öyle olmadığını gördük. Önce mezhepler üzerinden bir bölünmeye tabi tutulduk, bize biçilen ve giydirileni hak mezhep olarak görürken diğerlerini, tanımadığımız ve bilmediğimiz halde sapık mezhep olarak nitelendirmeye başladık. Bu yetkiyi kimden ve nereden aldıysak… Bölünme bununla da sınırlı kalmadı. Müslüman olduğunu kabul ettiğimiz ülkelere bakışlarımızdan dolayı da bölündük. “Vahyi ilahinin bize sunduğu İslami hakikati İkbal ve Mevdudi üzerinden, Ali Şeriati üzerinden, Seyyit Kutup ve Hasan el-Benna üzerinden, Ramazan el-Buti üzerinden ve Fazlurrahman üzerinden okuyarak modernist, Şia, Sünni, Selefi vs. gibi Müslüman gruplara ve taraflara bölündük durduk.”
Her şeyden ve her yerden olduk da bir türlü kendimiz olamadık. Kendimiz olmaya da bırakılmadık. Hocalarımız, şeyhlerimiz, yazar-çizerlerimiz, akademisyenlerimiz, okuduğumuz kitaplar, takip ettiğimiz yayın evleri vd. bizi böldü ve parçaladı. Bilgiyi artırma, geliştirme ve ilerleme adına okudukça, öğrendikçe bölünüp durduk. Haklarını teslim etmek adına söylememiz gerekirse akademisyenlerimiz alaylılarımıza karşın daha yerli bir duruş seyrettiler. Bu demek değildir ki alaylılarımızın duruşları hep yanlıştı, akademisyenlerimizin duruşları hep doğruydu. Az ya da çok okuyan ve öğrenen herkes bilir ki kendi ülkelerinde, hatta doğdukları şehirlerde ve kasabalarda tanınmayan insanlar bizim memleketimizde çok muhteşem bir şekilde tanınırlar. Bir eşya yabancı olursa kaliteli olur anlayışını, bir fikir dışarıdan olursa kaliteli olur anlayışına çevirdik. Bir türlü kapıdaki danadan boğa çıkartamadık vesselam.
Oysaki bu coğrafyada da güzel insanlar, iyi âlimler yetişti. Fakat biz kıymet bilemedik. Bunu öğretmesi gerekenler de adam harcamayı iyi öğrettiler, iyi gösterdiler. Bu çağa ve coğrafyamıza âlim yakıştıramadılar, olursa dışarıdan olur, bizden bir şey olmaz demeye getirdiler. Kendilerini merkezde görenler, eksen olanları hep birilerinin projesi ve adamı olarak suçladılar. Kendileri de pekâlâ birilerinin adamı veya projesi olabilirler; bunun da farkında değiller.
İyinin, güzelin ve hakikatin peşine biz düşelim, gerisi ne hali varsa görsün diyecek bir durumumuz yok. Peşine düştüklerimiz, takip ettiklerimiz neden bizleri bir araya getiremiyor, getirmiyor? Aynı Allah’a, aynı kitaba ve aynı peygambere inanan ve iman eden insanlar nasıl oluyor da bölünebiliyor? “Allah’ın ipine sımsıkı sarılın” (3/Al-i İmran, 103) ayeti zoolojinin konusu mudur, onlara mı sesleniliyor? Allah, kitap ve peygamberin bizleri bölüp parçaladığı yok, bizleri bunlara çağıranların alt kimlikleri bizleri bölüyor ve parçalıyor. Bizim öğrenmemizin temelinde vahdetin olması gerekiyordu. Fakat bu temelden yoksun bir haldeyiz. Oysaki biz öğrenmeyi bölünüp parçalanmak için değil; vahdeti sağlamak için öncelemeliyiz.
Bölünme mezheplerle başlıyor, tarikatlar, hocalar, yazar-çizerler, akademisyenler, alaylılar, okuduğumuz kitaplar, tefsirler, mealler, kutsadığımız (!) dernekler, vakıflar, partiler, futbol takımları, ırklarımız, şehirlerimiz, mesleklerimiz vd. bölüyor. Bunları öğrendikçe, bilgilerimizi artırdıkça bölündük durduk. Bunları bilmediğimiz, tanımadığımız ve öğrenmediğimiz zamanlarda bölünmenin ‘b’ sini bile bilmiyorduk. Öğrenme sürecimizde birtakım sıkıntıların olduğu gün gibi ortadadır. Bizi bölen öğrendiklerimizin hiç birini bilmeyen sahabeler bölünmenin b’sini bile bilmezken peygamberimiz sonrası onlar da öğrendiler ve öğrendikçe bölündüler. Allah Rasûlü bölünme adına hiçbir şey öğretmemişken, herhangi bir iz bırakmamışken birileri bu işi becerebiliyor demek ki.
Demek ki öğrenmelerimizi bölünüp parçalanmayı getirecek bilgiler üzerinden değil de; bilakis bizleri birleştirecek, bir ve beraber kılacak bilgiler üzerinden yaptığımız, yapabildiğimiz takdirde vahdeti sağlamış olacağız. Allah’a, kitaba ve peygamberimize dair sahih öğrenmelerimizin bizleri getireceği nokta Al-i İmran suresinin 103. ayeti olacaktır. Bu uğurda mücadele verenlere selam olsun.
Okuduklarımızın ve öğrendiklerimizin bizleri Al-i İmran/103. ayetini ve benzerlerinin söylediğine getirebilmesi için okuyacağımız ve öğreneceğimiz şeylerden önce bunu öngören Kur’anı okuyup öğrenmemiz ve söylediklerine uymamız gerekir. Bugün Müslümanların yaşadığı ihtilaflar, bölünmeler, çatışmalar, tekfirler ve savaşlar Kur’an’ın rehberliğinden ve hakemliğinden önce fırkaların, mezheplerin, kavimlerin, bölgelerin, başka dinlerin ve mensuplarının bizleri bilgilendirmesi, inandırması ve yönlendirmesinden kaynaklanmaktadır. Kur’an İslamına ateş püskürenler ve önce Kur’an okunmalı, anlaşılmalı ve uygulanmalı, ardından hadis, fıkıh, kelam, siyer, tarih, tasavvuf, ahlak vd. ne okunacaksa okunmalı ve Kur’an’ın söyledikleriyle test edilmelidir, anlayışına tepki gösterenler, din anlayışlarını bu şekilde alt üst edenler ve: “Babalarımızı bir din üzerinde gördük ve onların yolundan gitmeye devam edeceğiz.”(43/Zufhruf, 23) diyenlerdir.
Sonuç olarak mücadele hak-batıl, vahiy, gelenek ve kültür, aklı kullanarak vahyi anlama ve uygulama ile taklit ve bağnaz gelenekçilik arasında olmaktadır. Müslümanlar hayat veren kaynağa, vahye ne kadar ulaşır ve oradan içerse o kadar dirilecek, bilinçlenecek ve güçlenecektir, aksi durumda o kadar gerileyecek, ilkelleşecek, parçalanacak ve başkalarına yem olacaktır. Çünkü “Bu Kur’an en doğru yola iletir.” (17/isra, 9)
.
ANNEYİ HAK ETME CENNETİ BEKLE!
Bugün anneler günü vesilesiyle annelere özel güzellemelerin yapılacağı bir gün yaşıyoruz. Dünyanın en güzel varlığı olduğundan, onsuz yapılamayacağından, anne sevgisinden daha kıymetli bir sevginin olamayacağından dem vurularak annenin insan hayatındaki önemi belirtilmiş olacak. Bunlar doğru ve güzel hakikatlerdir. Fakat başka hakikatler de vardır. Anneler evlatlarını yetiştirirken ellerinden gelen gelmeyen bütün imkânları seferber ederler. Var olan annesinin kıymetini bilmeyenler anneler günü vesilesiyle oluşan psikolojinin etkisiyle annelerini ararlar, sorarlar ve kendilerince gönüllerini aldıklarını düşünerek görevlerini yaptıklarına inanırlar. Bu aslında düpedüz bir züğürt tesellisidir. Tabi ki ana yüreğidir; günlerin, haftaların, ayların getirdiği ve biriktirdiği unutulmuşluk ve terk edilmişliği yüreklerine atarlar; bu aranmaya, sorulmaya, hal hatır edilmeye kayıtsız kalamaz ve koskoca adamlara (!) hak etmedikleri halde bebekken gösterdikleri şefkat ve merhameti yine gösterirler. Bu evlatlar aramış olmakla, aldıkları hediyelerle günlerin, haftaların, ayların ve yılların unutmuşluğunu sileceklerine inanıyorlar. İnşallah öyledir…
Annesini unutanlar acaba Allah’ın da sizi unutacağını hiç düşündünüz mü? Annesine, babasına merhamet etmeyen bir evlada Allah niye merhamet etsin? Bir eliniz balda bir eliniz yağda iken, karınızla, kızınızla, oğlunuzla mutluluk tabloları çizerken hiç düşündünüz mü, hiç aklınıza geliyor mu acaba anneniz ne yapıyor? Ben söyleyeyim, tanıdığı, bildiği insanlara, köyün veya mahallenin muhtarına ricada bulunuyor, beni doktora götür, beni hastaneye götür, bana şu ilacı al, tüp getir, un al vs. diye. Annenizin aklınıza gelmesi için köyden birinin aramasını mı bekliyorsunuz, hani tembih etmiştiniz bir şey olursa haber verin diye. İlle de o haberin gelmesini mi bekliyorsunuz? Hayır, dostum hayır. Böyle gittiğin müddetçe iflah olmazsın. Bu toplumun büyük çoğunluğunun anne-baba ilişkisi sıkıntılıdır, problemlidir. Ama diye başlayan cümleleriniz bir gün boğazınıza düğümlenecektir, aklınızı başınıza alın. Bunlar bir uyarıdır. Annesinin kapısını çalmayanlar, yandaki- alttaki-üstteki evine geçerken yanına uğramayanlar, elini almayanlar, bir tebessümü dahi esirgeyenler, kendileri doğalgazlı evlerde kışı yaz gibi yaşarken annelerini kömürle, kazanla, külle uğraştıranlar… Onları kapı vurulmasına, zil çalınmasına hasret bırakanlar, annelerinizin cenazesinde sakın ola ki ağlamayasınız. Zira melekler yüzünüze tükürecek, cemaat ne kadar da hayırlı bir evlat (!) olduğunuzdan bahsedecektir. Sağ meleğiniz annenizle olan ilişkinize dair günlerdir, haftalardır, aylardır bir şeyler yazmamış iken; sol meleğiniz yazdıklarının arasına nokta ve virgül bile koymaya fırsat bulamamış iken siz hangi cenneti hayal ediyorsunuz? Annenizin ayaklarının altına serili olan cennetini sen çoktan savurmuşsun da haberin bile olmamış. Sen şimdi asıl kendine ağla…
Ali Ulvi Kurucu hocamızdan bir hatıra nakledelim: Hocamızın muhterem eşi Almanya’da bir hastanede yatıyormuş, kızları ve oğulları sık sık ziyaretine geliyorlarmış. Aynı odada yatan Alman bir hastanın tek ziyaretçisi ise sadece eşi imiş. Hocamızın hanımını ziyarete gelenin yoğunluğu ve evlatlarının ilgisi dikkatlerini çekmiş. Alman hasta hanım eşine söylenmiş. Bizim de çocuklarımız var; fakat ne gelen ne de arayıp soran var. Bu nasıl bir iş böyle? Eşinin cevabı bizim kültürümüzden. “Hanım onlar öyle bir dine inanıyorlar ki cennet annelerin ayakları altında, onlar cennetlerine hizmet ediyorlar.” Bugün hastanelerimiz annelerimizle, aranmayan, sorulmayan, ilgisiz bırakılan annelerimizle doludur. Bu annelerimizin Alman bayanın durumundan ne farkı var? Bu evlatların o Alman bayanın evladından ne farkı var?
Anneler iki kere yetim kalırmış. Birincisi eşleri öldüğünde, ikincisi de evlatları anneleri yokmuş gibi davrandığında.Bütün annelerimizin, unutulan annelerimizin de anneler günü kutlu olsun. İmkân olsa da unutulmuş ve elini öpecek kimsesi olmayan annelerimizin elinden biz öpebilsek…
Ah annelerimiz ah!
Hani derler ya,
Anne hakkı ödenmez,
Sevmeye ömür yetmez,
Bütün dünya benim olsa,
Bir tane annem etmez.
.
KİRLİ SİYASET
Özünde siyaset bir yönetim ve terbiye sanatıdır. At terbiyecisine seyis denir, siyasetle aynı kökten gelmektedir. Siyaseti temiz yapan da kirleten de insandır. Siyasetin kirliliği insanın kirliliğidir. İnsanın şu insan, bu insan olması, şu partiden, bu partiden olması fark etmez. Şu dini inanç grubundan, bu inanç grubundan olması, çağdaş ve modern olması fark etmiyor. İnsanın özünde kirlilik varsa, çamurluk varsa nerede ve kimlerle olduğu değil; ne yaptığı önemlidir. Bu tıynette ve zihniyette olan insan fırsatını bulduğunda özüyle buluşur ve yapmak istediği kötülük, fenalık ne ise onu gerçekleştirir. İşte bu insanlar siyaseti kirletmektedir. Siyaseti kirleten insan varlığı, dönemlerle sınırlı değildir. Kirli siyaset kavgası Kabil’in Habil’i yok etmek istemesiyle başlamıştır. O yüzden derim ki insanın olduğu yerde asr-ı saadet yoktur. Güzel insanlar, ahlaklı insanlar, adaletli insanlar vardır. Bu insanların mücadele ettiği ahlaksızlıklar, kötülükler, adaletsizlikler vardır ve olmaya da devam edecektir. Esas olan kötülerin, kötülüklerin, adaletsizliklerin ve ahlaksızlıkların sahiplerinin kazanmamasıdır, kirli siyasetlerinin zafer naralara atmamalarıdır.
Siyasetin olmazsa olmazlarından bir tanesi haline getirilen yolsuzluklar meselesidir. Bu mesele insan meselesi, ahlak meselesi olduğundan bunun yaşanmadığı yer, kurum ve dönem olmaz. Tımar sahibi olmak için rüşvet verenler, bu rüşveti alanlar, İstanbul’un fethi sırasında Fatih’in her planının Bizans tarafından engellenmesi vezirlerden birinin rüşvet almasıyla açıklanabilir. Araştırıldığında adamın devlet gibi zengin olduğu görülmüştür. Karamanoğulları’nın Osmanlı’ya karşı sürekli ayaklanması bir rüşvet ilişkisinin, kirli siyasetin sonucudur. İstiklal mücadelesi için Almanya’ya silah almak için gönderilenlerin paraları kumarda, borsada ve kadınlarla yemeleri de, bunlarla alakalı bir hukuki süreç başlatılmamış olması da kirli siyasetin bir ürünüdür. Güneş Motel olayı, 11 Adalet Partili milletvekilinin bakanlık vaadiyle partilerinden bir siyah çantaya istifa etmeleri ve tamamının yeni kurulan Ecevit hükümetinde bakan olmaları da kirli siyasetin örneği değil de nedir. Bu bakanlardan Ali Rıza Septioğu okuma-yazma dahi bilmiyordu. Siyasetçi yakınlarından Yahya Demirel örneği, İnönülerin eniştesi Um Gemicilik sahipleri Menemencioğlu ailesi örneği de kirli siyasetin yansımasıdır. Çocuğunun sünnet düğününü devlete yaptıran devlet bakanlarından İsmail Özdağlar örneği, bir zamanların ünlü maliye bakanlarından Kemal Unakıtan örneği ve şimdikiler… İşte bu insanlar, bu zihniyet kirlidir ve siyaseti de kirletmişlerdir. Bunlar her dönemin… sinekleridir. Tazesi nerede ise kendileri oradadır. Bunların davası olmaz, bunların duruşu olmaz, bunların helali-haramı olmaz. Bunlar kontağı çalışan bir araba görmesinler, kimin arabası olduğuna bakmazlar anındı atlarlar. Onlar araba gidiyor mu gitmiyor mu? Onlar buna bakarlar. Hani derler ya zenginin partisi olmaz diye, aynen öyledir. Koç ailesi solcu olarak bilinir. Fakat seksenli yıllarda Doğru Yol Partisi’nin genel merkez masraflarını bu aile karşılıyordu.
Bugüne geldiğimizde basit bir mahalle veya köy muhtarlığı için insanlar paralar harcıyorsa, belediye meclisleri için, başkanlıkları için insanlar varını yoğunu ortaya koyuyor ve hatta kredi çekiyorlarsa şimdi biz bunu hizmet aşkıyla mı açıklayacağız, Allah rızası için yapıyorlar mı diyeceğiz? Bunların çalışmadan maaş alanlarını, maaş kartı çalışanları oldukları gerçeğini yok mu sayacağız. Partiye yamanınca çalışmadan, etmeden geçinen adamları nereye koyacağız? İhale kovalayan adamları nereye koyacağız? Toki satın alacak diye arsa toplayıp daha sonra devlete satan, hukuki olabilir fakat asla ahlaki olmayan bu işleri yapan milletvekillerini nereye koyacağız?
Her kim çalıyorsa, her kim göz yumuyorsa, her kim görmezden geliyorsa, her kim bizdendir mantığı ile olanları yutuyorsa, her kim siyaseti zenginleşme sanatı olarak görüp de siyaseten zenginliğinin üzerine zenginlik koyuyorsa ve uyarıları dikkate almıyorsa Allah belalarını versin. Bin bir kere belalarını versin. İşte siyaseti bu ahlaksızlar, bu aç gözlü maymunlar ve hırsızlar kirletiyor. Bu kirliliğin içerisinde tertemiz kalmak çok büyük bir erdem gerektirmektedir ve bunu başarmak zordur. Bazıları dünyevi menfaatten yana tavır alırlarken bazıları da ahlaktan, erdemden ve insanlıktan yana tavır alırlar. Ötekiler de Allah rızası için çalıştıklarını söylemeye devam ederken aslında şeytanın rızası için çalmaya çalışmaktadırlar. Rüşvetçiler bilirler. Bir kurumda rüşvet alınacaksa herkese pay verilir, karşı çıkana el çektirilir ve postalanır. Bakalım cehennemde kime ne rüşveti vereceksiniz? Allah hepinizi cehenneme postalayacaktır.
Bu mantığın sahiplerine, ahlaksızlara, hırsızlara verilecek tek bir şey varsa o da Allah’ın belalarını vermesidir ve Allah belanızı verecektir. Sizin akıbetinizi kim olduğunuz değil; ne yaptığınız belirleyecektir. Ve tüm kötüler için yaşasın cehennem.
.
AĞLAYAN CUMA NAMAZLARI
Çocukluğumuzda cuma ve teravih namazları dinimizi öğrendiğimiz çok önemli bir imkândı. Namaz öncesinde yapılan vaazlar din algımızı şekillendiriyordu. İnsanlar bu vaazlardan aldıklarını evlerine taşır, eşlerine ve kızlarına anlatırdı. Böylece dinin mesajı camiye gelemeyenlere de ulaştırılmış olurdu. Samimi hocalarımızın anlattığı samimi bilgilerle dinimizi öğreniyorduk. Hoca anlatsın da ne anlatırsa anlatsın diyenlerden değildik. Az çok bir şeylerin farkındaydık. Farkında olduklarımız sayesinde din diye anlatılan her şeyi kabullenmiyorduk.
Zamanla hocalarımızın bilgileri artınca ters orantılı olarak samimiyetleri azaldı. Vaaz gibi bir imkân, zamanı doldurmak için hikâyelerle ve hurafelerle dolduruldu. Bir zamanlar pür dikkat vaaz kürsüsüne göz diken ve kulak kesilen insanlar zamanla yanındakiyle muhabbete koyuldu. Bir saat öncesinden vaaz dinlemek için erkenden camileri dolduran insanlar,, şimdilerde ezan sesini duyunca camiye, cumaya gider oldu. Artık vaazlar ve hutbeler cemaati kesmez oldu. Zaten insanların bilgiye ulaşma imkânlarının artması kendini geliştirmeyen ve değiştirmeyen hocalarımızın yükünü de almış oldu. Nasıl olsa kimse bir şey sormuyor diye okuma ve araştırma yapmak gibi bir zahmete de girmiyorlar. İlim, bilgi merakla gelişir arz taleple büyür. Cemaat ilgisiz ise, sorup soruşturmuyor ise hocalarımız ne yapsın? Sadece namaz kıldırmakla yetinmek zorunda kalıyorlar. Bu işin hakkını veren ve görevlerini bihakkın yerine getiren hocalarımızın varlığı umutlarımızı artırmaktadır. Her ne kadar bu güzel hocalarımıza çelme takanları; cemaatleri, arkalarında namaz kılanları, müftülüklere ve Bimer’e şikâyet edenleri, hastasına, ölüsüne hocalarımızı çağıranlar olsa da onlar Allah’ın mesajlarını doğru bir şekilde insanlara ulaştırma noktasında ellerinden geleni yapmaya gayret ediyorlar.
Din algılarımızın vahye göre belirlenmesinde, dinin hurafelerden ve uydurulmuş hikâyelerden arındırılmasında öncelikle görev Diyanet İşleri Başkanlığı’ndan beklenmektedir. Düzeltme, iyileşme tepede olacak ki aşağıya yansıması olsun. Zaman zaman bu noktada tepeden güzel işlerin haberleri gelse de bazen de aşağıyı şaşırtan gelişmelere de tanık oluyoruz. Kendi kurum başkanının görüşlerinin hilafına düşünceleri hutbe diye okutan da bu teşkilattır. Henüz başkanının düşünce dünyasını yakalayamamış ve bu düşüncelere sahip çıkamamış bir teşkilat nasıl olacak da toplumun din algısını vahiyle dönüştürecektir. İlle de Kur’an diyenlere hutbeden meydan okutan bu teşkilat hangi dinin hizmetindedir? Daha önce söylemiş ve yazmıştık. “Paralel devlet meselesi, devletin meselesidir ve devlet kendisini bu işten ya sıyırır ya da tamamen kendisini kaptırır. Onun mücadelesini devleti yönetenler düşünsün.” Fakat bu ümmeti paralel dinin etkisinden kim kurtaracak? En güvenilir teşkilat bile Cuma hutbelerinde bile paralel din algısını pazarladıktan sonra bu millete kızmanın hiçbir âlemi yoktur. Böyle olduğu için uydurukçular, hikâyeciler ve hurafeciler daha fazla ilgi görmekte ve izlenmektedir.
Bu düşünce yapısının hâkim olduğu bir teşkilatın ve mensuplarının toplumu yönlendirmesi ve doğru bir din algısını hâkim kılması mümkün değildir. Bunun için Cuma namazları işlevini kaybetmiştir. Bunun birinci derecede sorumlusu ne yazık ki oradaki din görevlileridir. Devletin dinine değil, diyanetin dinene değil, Allah’ın kitabına sarılırsan hikâyeyle, hurafeyle, Yeşilayla, Kızılayla uğraşmazsın. Allah’ın sözlerini samimi bir şekilde anlattınız ve yaşadınız da insanlar almadıysa bu sizin değil onların sorunudur ve herkes yaptığının sonucuna katlanacaktır. Böyle cemaate böyle bilgi yeter de artar bile diyerek işin içinden çıkamazsınız. Birinci derecede Allah’a karşı sorumlu olduğunuzu unutmayınız. Vicdanınıza ara sıra sorun: “Allah’ın dinini doğru anlatabiliyor muyum?” diye. Sen istesen de istemesen de vicdanın doğru cevabı verecektir. Aksi halde cumalar ve hutbeler ağlamaya devam edecektir. Ağlayan cumalarda hepimizin sorumluluğu ve vebali vardır.
DEVLETİ KURANLAR VE SATANLAR
Kurtuluş Savaşı sürecinde şehit olanların yakınları, bu kutlu mücadelede gazi olanlar, bu mücadeleye lojistik destek sağlayan yaşlılar, kadınlar ve çocuklar ve bunlardan gelen nesiller ve bunların bugün yaşayan çocukları “devleti biz kurduk” demediler, diyemediler. Ne yazık ki devleti kurduğunu söyleyenler de bu insanları hiç tanımadılar, hiç görmediler, hiç anlamadılar ve yok saydılar. Bu devleti biz kurduk diyenler hiçbir zaman devleti kurmak için şehit olanlar gibi, gazi olanlar gibi, onlara geriden lojistik destek sağlayan yaşlılar gibi, kadınlar gibi ve çocuklar gibi hiçbir zaman ne inandılar, ne de yaşadılar. Bununla da kalmadılar, onlardan geri de kalanlarına hayatı dar ettiler, zindan ettiler. Tarihleriyle, kültürleriyle, gelenekleriyle, giyimleriyle dilleriyle, yazılarıyla ve inançlarıyla uğraştılar. Bu insanları her türlü değerinden uzaklaştırmak ve koparmak için ellerinden geleni ardlarına bırakmadılar. Kurtuluş Savaşı’nın şehitlerinin ve gazilerinin çocuklarını sadece vergi alırken, askere çağırırken ve angarya yaptırırken hatırladılar. Bu insanların çocuklarını devlette çalışmaya almadılar, okullarında okutmadılar. Bütün bunları ve daha nicelerini yapmış olmalarına rağmen mağdur edebiyatını hiç elden bırakmayıp laiklik elden gidiyor diye doksan yıldır bu milletin değerlerine saldırmaktan geri durmadılar.
Sıkıştıklarında, sıkıştırıldıklarında devlet kuran partiyiz yalanının arkasına saklanmaktan da vazgeçmediler. İyi de kurduğunuz devletin yanında mısınız, karşısında mısınız? Şu an durduğunuz yer neresidir? Vekilleriniz terörist cenazelerine, taziyelerine katılacak, siz biz devletin yanındayız diyeceksiniz. Siz iktidar olmadığınız müddetçe devletin yanında asla olmadınız, olamazsınız. Baştakiler yıkılsın da nasıl yıkılırsa yıkılsın, kim yıkarsa yıksın mantığı ile hareket ettiğiniz için Esadçı da olursunuz, Putinci de olursunuz, HDP’ci de olursunuz. Deniz Gezmiş’i idam edip de şimdilerde denizler ölmez diyenler siz değilmisiniz. Ondokuzmayıs Bayramı’nda DHKP/C terör örgütünün marşını söyleyen siz değil misiniz?
Biz devlet kuran partiyiz mavalını bu millet niye yemiyor, hiç düşündünüz mü? Madem devlet kurdunuz da bu millet sizi neden ebedi muhalefete mahkûm etti? Özgür bir ortamda seçim kazandığınız görüldü mü? Alışmıştınız açık oy, gizli tasnif uygulamasına işi götürüyordunuz. Sahi siz bu seçim uygulamasını nereden öğrenmiştiniz? Dünyada böyle bir seçim mi vardı? Siz de biliyordunuz ki böyle bir seçim yoktu fakat böyle yapmazsanız sonuçta ‘Abbas yolcu’ olmak vardı ve ilk hür ve serbest seçimde Abbas yolcu oldunuz ve o muhteşem yolculuğunuz devam ediyor. Bunları söylüyoruz diye de bize kızıyor ve sövüp duruyorsunuz. Biz size ne kızıyor ve ne de sövüyoruz. Hadi bizi anlamıyorsunuz, anlamaya çalışmıyorsunuz, hiç olmazsa bu millete ne yaptık, bizimkiler bu millete ne yaptı diye kendi kendinize sorun, bunun cevabını arayın, umulur ki bulursunuz. Ancak bu soruların cevabını liselerde okutulan inkılâp tarihi ders kitaplarında bulamazsınız, devletin yazdırdığı kitaplarda, tarih kurumunun kitaplarında ve nutuk’ta da bulamazsınız. Samimi iseniz nerede bulacağınızı da bilirsiniz ve bulursunuz. Buna gerçeklerle yüzleşmek denir ve bu gerçekten zordur. Sonuçta inandıklarınız bir bir devrilir, doğru bildiklerinizin yanlış olduğunu görürsünüz, devlerinizin aslında birer cüce olduğunu da göreceksiniz. Tarihe, geçmişe inatla değil, bilinçle yaklaştığımızda doğruları yakalayabiliriz. Aksi halde zaten herkes bulunduğu yerden mutlu ve mutlu olmaya da devam edecektir. Bütün bunların cumhuriyetle ve cumhuriyetin değerleriyle hiç bir alakası yoktur. Cumhuriyet sizin tekelinizde olsaydı o da sizin gibi muhalefette olurdu. Sorun cumhuriyette değil, sizin cumhuriyetten ne anladığınızdadır ve siz cumhuriyeti ne anladınız ne de özümsediniz. Fakat 1930’ların cumhuriyetine takıldınız, kaldınız. Böyle yapınca da tüm alıcılarınızı her türlü yenileşmeye ve gelişmeye kapattınız. Atı alan Üsküdar’ı geçti. Geçmeye de devam edecektir.
Milletvekillerinin dokunulmazlıklarının kaldırılması meselesinde devlet kuran partinin ikircikli tavrını millet olarak gördük. Çok da şaşırmadık. Kıvırıp durdular. Referanduma giderse bunu millete anlatamayız kabilinden referanduma gerek kalmayacak şekilde sınırlı bir oy verdiler ve dokunulmazlıkların kaldırılması yönündeki değişiklik meclisten geçti. Buraya kadar net bir tavırla gelmediler. Devletin, milletin ve onun değerlerinin nerede bir düşmanı varsa onun yanında olmaktan çekinmediler. Mustafa Kemal’in partisini terör destekçisi yaptılar, ibnelere özgürlük isteyen parti haline getirdiler, hangi birini sayalım ki? Terör meselesi çok önemliydi ve burada bile netleşemediler. Hendek kazan teröristlere arkadaşlar ifadesini kullanabilecek kadar aymaz bir siyasetçiye bu millet tanık olmadı. Bir konuyu hatırlatalım ve bitirilelim.
Kurtuluş Savaşı yıllarında Meclisin açılışından 6 gün sonra yapılan ilk iş, 29 Nisan 1920’de Hıyanet-i Vataniye Kanunu çıkartmak olmuştur. Bu kanun uyarınca, “Büyük Millet Meclisinin meşruiyetine isyana yönelik sözlü, yazılı veya eylemli muhalefet ve fesatlıkta bulunanlar vatan haini sayılır.” (Madde 1) “Fiilen vatan hainliğinde bulunanlar asılarak idam edilir.” (Madde 2) “Vaiz ve hitabet suretiyle alenen ve çeşitli zeminlerde söz ve hareketleriyle vatan hainliği cürmüne tahrik ve teşvik edenlerle işbu tahrik ve teşviki yazı ve resimlerle yayanlar geçici küreğe konulurlar.” (Madde 3) “Vatana ihanet sanıklarının yargılanması en çok 24 gün içinde karara bağlanır (Madde 7) ve temyiz edilemez.” (Madde 
CHP’nin devleti kuran parti olduğunu söyleyenler, işte Mustafa Kemal’in Meclis başkanı sıfatıyla çıkarttığı kanun budur. Ortalıkta dolaşan hainlere bakın bir de bu kanununa bakın. Kimler bu kanun kapsamına girmez ki? Hükümet bu kanunun aynen yeniden çıkartsa ilk karşı çıkan yine bunlar olurdu. Bomba atanlar yargılanmasın diye uğraşırken, yumurta atanlar yargılansın diye çığlık atmak ne kadar da samimi olduklarını göstermektedir. Ne kadar samimi iseniz halk nezdinde o kadar karşılık bulursunuz. Sizi iktidar yapacak karşılığa henüz bu topraklarda ulaşılamıyor, daha sonra tekrar deneyiniz ve rüya görmeye devam ediniz.
.
BİZE TAYYİP’İN …LERİ DİYENLER
CHP Genel Müdürü meclis grup toplantısında konuştu, militanları bize küfretti, o da seyretti. Seyrettiğini görenler seslerini daha da yükselterek küfürlerine devam ettiler. Bize niye Tayyip’in …leri dediler? Bizim anamız da belli, babamız da belli. Bize …diyenlerin de anaları ve babaları bellidir ve muhteremdirler. Onların tanımadığımız ve bilmediğimiz anne ve babaları için biz nasıl olur da bühtanda bulunabiliriz. Buna inancımız, ahlakımız, kültürümüz ve insanlığımız izin vermez. Peki, bu insanlar nasıl oluyor da tanımadıkları, bilmedikleri bizler için bu ifadeyi kullanıyorlar? Kötü söz sahibini ifade eder demekten de hayâ ediyoruz. O sözleri aynen iade ediyoruz demekten bile çekiniyoruz. Buna da hakkımız yok. İşin garip tarafı koca koca kadınlar da o küfür korosuna katılmaktan geri durmadılar. Onlarda tempo tuttular. Çağdaş kadın küfür eden kadın mıdır?
Biz o küfürleri HDP’li Sırrı Sakık’tan da duymuştuk. Hem de CHP’lilere Mustafa Kemal’in …leri demişti. Fakat hiçbirinizden en ufak bir tepki gelmemişti. Onun söylediği de sizin söylediğiniz de yanlıştı. Doğru olan adam olmaktı, insan olmaktı. Ancak siyasi hırsınız sizde bu değerleri törpüledi, un ufak etti. Siz bize doksan yıldır sövüyorsunuz, hele hele 1950’den sonra daha da çok sövmeye başladınız. İktidar oma umudunuz, hükümete ortak olma ihtimaliniz zayıfladıkça, başkanlık gelirse hepten havlu atacağınızı anladıkça sinirleriniz iyice bozuldu, bu durum da üslubunuza yansıdı. Ondan sonra gelsin bozuntular, gitsin küfürler. Böyle yaparak neye varacaksınız? Bizim sizin saflarınıza katılacağınızı mı sanıyorsunuz? Allah ömür verirse sizde ileride bulunduğunuz yeri terk edeceksiniz. Zira etrafımız bir zamanlar sizin gibi olup da sonradan duruşunu değiştiren ve güzelleştiren insanlarla doludur. Bir zamanların sizin gibi küfürbazları şimdilerde camilerin birinci saflarında namaz kılıyor ve reise dua ediyorlar.
İşin bir başka boyutunu hatırlatmak isterim. On dört yıl öncesine kadar bu memlekette sizin istemediğiniz hiçbir şey olmadı, olamadı, oldurulmadı. Farkında değilsiniz ama sizin bu topraklarda istemediklerinizin tamamını Kurtuluş Savaşı’nda bu toprakları işgal edenler de istemiyordu. O yüzden bu topraklarda doksan yıldır Avrupa’nın istemediği hiçbir şey yapılmadı, yapılamadı. Siz de en az bizim kadar iyi biliyorsunuz ki on dört yıldır bu topraklarda Avrupa’nın ve özellikle bizi işgal edenlerin istediği hiçbir şey yapılmıyor. Yapılanların tamamı milletimizin ekseriyetinin istedikleridir. Milletin ekseriyetinin istedikleri başta İngilizler olmak üzere Avrupa’yı rahatsız ederken aynı zamanda bize Tayyip’in …leri diyenleri de rahatsız ediyor. Bulunduğunuz yer itibariyle siz bu topraklarda başta İngilizler olmak üzere Avrupa’nın yapılmasını istediği neye karşı çıktınız? El insaf deyin ve biraz düşünün ve şu soruyu kendi kendinize sorun: “Biz kimin milletiyiz.”
Kılıçdaroğlu kan dökmekten falan bahsediyor. Ölümüne mücadele edeceğini söylüyor. Sebep başkanlık sistemine karşı çıkmak. Cumhuriyetin ilanıyla birlikte Avrupa’nın kanunlarını alırken, karnı aç, üstü çıplak millete kanun zoruyla şapka giydirirken, milletin bin yıllık yazı dilini bir gecede değiştirirken, seyyar darağaçları ve istiklal mahkemeleri Anadolu’da cirit atarken acaba kan dökmeden bunları yapamazsınız diyen oldu mu? Hepsini yaptınız, yapmak için de yapmadığımız zulüm kalmadı. İşte o zulmün bedelini şimdilerde o küfür edenler ve bize Tayyip’in …leri diyenler ödüyor. Nasıl ödüyor? Ölümüne mücadele etseler de, kendilerini parçalasalar da, İngiltere ve Almanya başta olmak üzere tüm Avrupa’yı arkanıza alsanız da olmuyor, olamıyorsunuz.
Bir de olmaz, olamaz, yapamazlar, yaptırmayız, oldurmayız, Çankaya yoluna yatar, yine de oraya çıkartmayız dediklerinizi bir bir hatırlayın. 2007 yılındaki Cumhurbaşkanlığı seçimi öncesinde Baykal’ın meclis grubunda yaptığı konuşmayı hatırlayın. Reis’in Cumhurbaşkanlığına karşı çıkarken olmaz, olamaz oldurmayın diye nasıl da naralar attığı günleri hatırlayın. Özü şu neye karşı çıktıysanız hepsi oldu, oluyor ve olacak. Hem de sövmeden, dövmeden, medeni insanlar gibi konuşa konuşa, tartışa tartışa oluyor ve olacak. Ülke sevgisi kimsenin tekelinde olmadığı için siz yönetmeyince ülke satılacakmış endişesine kapılmayın. Nelere alışmadınız ki? Buna da alışırsınız. Bütün bunlar olurken insanlığımızı, ahlakımızı, edebimize rafa kaldırmayalım ve yaşamaya devam edelim. Bu ülke size de bize de yeter.
ALMANYA’NIN ERMENİLEŞMESİ
Avrupa devletleri içerisinde siyasi birliğini en geç kuran ülke Almanya’dır. Gelişen sanayisi, hammadde ve pazar arayışı Almanya’yı hırçın ve saldırgan bir hale getirmişti. Demir ve kömür yataklarının bolca bulunduğu Fransız toprağı Alsas-Loren bölgesini gözüne kestirmiş ve işgal etmişti. Bu tavrı Fransa, İngiltere ve Rusya’yı birbirine yaklaştırmış, I. Dünya Savaşı’nda İtilaf blokunun oluşmasına neden olmuştu. Almanya izlediği Cermen Birliği politikası gereği Rusya’nın balkanlara inmemesi için Osmanlı’ya yakınlaşıyordu. İttihatçıların gayretleriyle bu yakınlaşma müttefik olmayı beraberinde getiriyordu. Sonuç bizim için de Almanya için de hüsran olmuştu.
Başında Hitler’in bulunduğu Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi 1933’lere gelindiğinde iktidarını perçinlemiş, bütün rakiplerini saf dışı bırakıp anayasayı değiştirmişti. Hitler kısa sürede Almanya’ya Avrupa’nın en güçlü devleti haline getirdi. Hitler, Hayat Sahası projesini devreye sokarak mevcut toprakların Almanların rahat yaşaması için yeterli olmadığını ve genişlemesi gerektiğini düşünüyor, bunun için de Rusya’ya doğru genişlemek için harekete geçiyordu. İlk adım olarak, 1 Eylül 1939’da Polonya’yı işgal ederek atmıştı. Almanya açısında 2. Dünya Savaşı da büyük bir hüsran olmuştu.
Hitler yaşadığı yenilginin faturasını ülkesinde yaşayan Yahudilere kesiyordu. Avrupa ülkeleri içerisinde en fazla Yahudi’nin yaşadığı ülke Almanya idi. Almanya’daki silah ve mühimmat fabrikalarının büyük çoğunluğu Yahudilerin elindeydi. Savaşın en şiddetli yıllarında bu fabrikaların ağırlıklı Yahudi işçileri greve gidip üretimi durdurdular. Almanya’nın savaş sırasında böyle bir durumla karşı karşıya kalması cephelerden yenilgi haberlerinin gelmesine yol açıyordu. Hitler “Main Kampf” (Kavgam) adlı kitabında bu durumdan da bahsederek bunu asla affetmediğini belirtiyordu. Holokost denilen Nazi Soykırımını devreye sokuyor ve milyonlarca Yahudi’yi katlediyordu. Sadece Yahudileri katletmedi, Romanları da, işi yaramazlar diye Engellileri de katletti.
Arkasında insanlığın en büyük katliamını yapan bir milletin çocukları, Yahudileri Endülüs’te Hıristiyan katliamından kurtaran Osmanlıyı meclis kararıyla Ermeni Katliamı yapmakla suçlayabiliyor. Peki, Almanya’nın aklının başına gelmesi için yüz yıl geçmesi mi gerekiyordu? Şimdiye kadar neredeydiler? Tabi ki durup dururken bu aşamaya gelinmiyor. Şimdi sıralayalım. I. Dünya Savaşı sırasında Almanya ile Osmanlı Devleti müttefik idi. Osmanlı savaş ile ilgili tüm işlerini Almanlara havale etmişti. Hatırlayalım, Çanakkale’de Limon von Sanders Paşa, Kut’ül-Amare’de Colmar Freiherr vo der Goltz Paşa Osmanlı ordularının başında bulunuyordu. Almanya, Avrupa’da neden Osmanlıya yaklaşmıştı? Yeter ki Rusya Balkanlara inmesin. Anadolu’da ve Irak’ta neden vazife almıştı? Yeter ki Rusya Anadolu’ya ve Ortadoğu’ya inmesin. Rusya buralara inmek için kimi kullanıyordu? Elbette Ermenileri kullanıyordu. Ermenilerin Rusya’nın oyununa geleceğini en iyi kim biliyordu? Almanya biliyordu. Bunun için ne yapmak gerekiyordu? Ermenilerin bölgeden göç ettirilmesi gerekiyordu. İşte Ermeni tehcirinin arkasındaki sebeplerden hem de en önemli sebeplerden biri de bu gerçektir. Osmanlı Ermeni katliamı yapmak istese bunu kim önleyebilirdi ki? Ekonomik açıdan büyük sıkıntılar yaşanmasına rağmen yüz binlerce insanın tehciri kolay bir şey midir? Yaşatmak istersen tehcir edersin, öldürmek istersen Almanya gibi katleder, fırınlarda yakarsın. Bu manada Almanya afkurup/havlayıp dursun.
İşin bir başka boyutuna gelelim. Almanya 1945’te 2. Dünya Savaşı bittiğinde yerle bir olmuştu. Fakat aradan yirmi sene geçmiş, Almanya büyük bir kalkınma hamlesi başlatmış, savaşa girmeyen Türkiye’den işçi almaya başlamıştı. Bizim insanımız sel gibi Almanya’ya akıyordu. Bu durum o kadar içselleştirmişlerdi ki bizim insanımız konuşurken “Bizim Almanya’da” ifadelerini rahtlıkla kullanabiliyorlardı. Kırmızı Mercedes hastalığına da oralarda yakalanmışlardı. Savaştan pes perişan çıkan bir Almanya, savaş tarihinin en büyük tazminatını ödemeye mahkûm edilen Almanya ne yapmıştı da yirmi yıl sonra büyük bir kalkınma hamlesine girişmişti. Oysa biz 1922’den beri savaşmamıştık; ama bir türlü de kalkınamamıştık. Çünkü biz insanımızın imanıyla uğraşmayı, dini, tarihi ve kültürel bağlarından kopartmayı en büyük edem olarak görmüştük.(!) Laiklik adı altındaki dinsizlik devlet terörü olarak uygulanmış, ne sanayi, ne endüstri, ne teknoloji, ne de kalkınma diye bir derdimiz olmuş. Varsa yoksa Laiklik diye diye milletin imanıyla uğraşılmış. Biz bunlarla uğraşırken elin gâvuru almış başını gitmiş. Doksan yıllık kesintili bir süreç, milletin geleceğinden çalınmış bir kalkınma, büyüme, gelişme… Şimdi bu kayıp yılların telafisine çalışılmaktadır. Almanya için en iyi Türkiye; Almanya’ya yalvarıp yakarıp silah alan, tank alan, teknoloji alan bir Türkiye. Yalvarıp yakarıp bunları alan bir Türkiye’den bunları üreten bir Türkiye’ye geçersen, sana minnetim yok dersen, artık teknoloji bende de var dersen, son umutları olan Pkk’yı açtıkları hendeğe gömersen, sen de kim oluyorsun dersen kalın kafalarının içindeki kıt akıllarına Ermeni meselesi gelir, kendilerince Türkiye’yi bir köşeye sıkıştıracaklarını zannederler. Tasarı mecliste kabul edildiğinde meclis binasının önündeki manzaraya baktığınızda Güneydoğu’da Pkk adı altında kimlerle mücadele ettiğimizi çok daha iyi görürüz. Biz aklımızı başımıza aldığımız müddetçe bunların hainlikleri ve bunların yerli işbirlikçilerinin hainlikleri bize bir şey yapmaz, yapamaz. İt ürür, kervan yürür misali…
.
SURİYELİLERİN VATANDAŞLIĞI DIŞ KAPININ MANDALI
Cumhurbaşkanı Sayın Erdoğan 2 Temmuz 2016’da Kilis’teki iftar programında yaptığı konuşmada istedikleri takdirde Suriyelilerin Türk vatandaşlığına alınabileceğini söyledi. Bizim azgın azınlığın mahallesinde kızılca kıyamet koptu. Nasıl alırsın, nasıl yaparsın? Karşı çıkmanın mantıki sebepleri dışında Erdoğan düşmanlığının da etkisi vardır. Ne yaparsa yapsın bunlar ikna olmaz, kabul etmez. Her şeye karşı çıkma huyları burada da kendini göstermektedir. Öyle ya her şeye eyvallah demelerini beklemek doğru değildir. Suriyeliler meselesini anlamak için de biraz düşünmek lazımdır.
Kim bu Suriyeliler? Dört yüz yıldan fazla vatan toprağı olarak gördüğümüz bir toprak parçasının, vali ile yönettiğimiz bir bölgenin insanlarıdır. Bir yol kazasında elimizden çıktı diye, iki sarhoş askerin çizdiği haritalardan dolayı bizden koparıldı diye bu topraklar ve bu insanlar el mi oldu? Yabancı mı oldu? Bu coğrafyanın tarihine, kültürüne, medeniyetine, bütünlüğüne, inancına saygılı olduktan sonra, ülke kalkınmasına değer katmak gibi bir durum söz konusu olduktan sonra niçin karşı çıkılır? Bazı sporcular ve bazı sanatçılar Türk vatandaşlığına geçerken bu malum güruh neredeydi? Ruslar, Almanlar, İngilizler, Yunanlılar, Gürcüler Türk vatandaşlığına geçerken, sahillere yerleşirken karşı çıkıyorlar mıydı? Suriyeliler Arap olmasaydı, Müslüman olmasaydı karşı çıkarlar mıydı? Elbette hayır. O insanların içerisinde başarılı insanlar var, sen almazsan onları vatandaşlığa alacak birçok ülke var. 1915 Ermeni tehciri sırasında Suriye’nin Deyrozor bölgesine gönderdiğimiz Ermeni vatandaşlarımızın elli binden fazla yetişmiş olanını Amerikalılar alıp gittiler ve kendi gelecekleri için çalıştırdılar, o insanların birikiminden istifade ettiler.
Vatandaşlığa almanın elbette kriterleri olacaktır, gelen herkesin alınacağı diye bir şey söz konusu değildir. Fakat Türkiye’de bunca arsız, bunca hırsız, bunca vatan haini satılmış varken; sadık olabileceklerin alınmasından korkmanın bir anlamı yoktur. Buna karşı çıkmak bizim Karadeniz’de evin gelin giden kızına dış kapının mandalı muamelesi yapmak gibi bir şeydir. Kızımız gelin gitti diye yabancı mı oldu? Yüz yıllarca bizim toprağın insanıydılar, bizim insanımızdılar, bizim kardeşlerimizdiler. Şimdi yabancı mı oldular? Nasıl ocak insanlar, baba insanlar evin yaramaz çocuklarından vazgeçemiyorlarsa biz de bu insanlardan, bu kardeşlerimizden vazgeçecek değiliz. Her vatan hainine karşılık bir Suriyeli alacak olsak; Suriye’nin tamamını almamız gerekmektedir. Zira bu coğrafyanın, bu toprakların vatan haini sayısı, insanlık düşmanı sayısı Suriyelilerin sayısından kat be kat fazladır. Bizim çocuklarımız üniversiteye giremezken, bizim insanımıza iş bulunamıyorken diye başlayan cümleler asla samimi değildir. Üç milyondan fazla Suriyeli geldi de sen neyden mahrum kaldın? Neyin eksildi? Neyi gerçekleştiremedin? Çocuğumuz çok çalıştı da üniversiteye mi giremedi, iş mi bulamadı? Bunlar sahici gerekçeler olamaz. İstihbarat araştırmaları yapılacak, temiz olanlar bu imkândan yararlanacaktır. Birilerinin maşası örgütlerle bağlantısı olanların, sempatisi olanların alınmasına elbette karşı çıkacağız. Hain eksiğimiz ve ihtiyacımız yok ki böylelerini de alalım.
Mağdur ve mazluma sahip çıkmak çok mu zordur? Özel bir meziyet mi istemektedir. İnsana el uzatmak için insan olmak yeterli değil midir? Arşın ve arzın sahibi senin rızkını verdiği gibi onun da rızkını verecektir. Bunca insan geldi de bizim soframızdan bir tabak dahi, bir lokma dahi eksilmediyse, bir kısmının vatandaşlığa alınması hiçbir şey eksiltmeyecektir.
Havalanmayacaksın, böbürlenmeyeceksin, kibirlenmeyeceksin, bizim başımıza gelmez demeyeceksin. O insanların başına gelen herkesin başına gelebilir. Empati yapmaya çalış, o insanları anlamaya çalış. 1960’lardan sonra Avrupa’ya özellikle de Almanya’ya akın akın gitmedik mi? Gitmekle kalmayıp vatandaşlık talebinde bulunmadık mı? Suriyelilerin vatandaşlığına karşı çıkanlar çifte vatandaşlığı olan akrabalarına bir baksınlar. Sen alırken iyi de Suriyelilere verilince mi kötü? Allah’ın mülkünü, O’nun kullarından esirgemek kimin ne haddine? Senin başına gelse ne yaparsın, kime sığınırsın? Şu anda belki onlarla insanlıkta eş olduğun aklına gelmeyebilir. Dinde kardeş olduğun aklına gelmeyebilir. Bir zamanlar bizim dediğimiz topraklardan göç etmek zorunda kaldıkları aklına gelmeyebilir. Aynı Allah’a, aynı kitaba, aynı peygambere iman ettiğin de aklına gelmeyebilir. Aynı tarihin, aynı kültürün, aynı medeniyetin, aynı inancın insanı olduğun da aklına gelmeyebilir. Bu ortak değerlerin aklına gelmesi için aynı akıbeti yaşamana gerek yok. Sadece biraz düşün, sadece biraz anlamak iste. Aynısı başına geldiği takdirde bu değerlerin tamamı aklına gelecektir. Ve unutma, kınadığını yaşamadıkça ölmeyeceksin. Kendin için istediğini bir başkası için istemedikçe asla gerçek manada mümin olamazsın. Haa mümin olmak gibi bir derdin olmayabilir; buna da eyvallah. Fakat bundan ötesinde bil ki insan bile olamazsın.
.
SÖVMEYE HAYIR DUAYA EVET
Sövme “Türkçe’de ağır ve kötü söz söyleme, ırza ve namusa dokunan ayıp ve çirkin ifadeler kullanma, küfretme”[1] anlamına gelir. Sadece muhatabını utandırmakla kalmaz, duyanı da utandıran çirkin bir söz ve davranıştır. Ne yazık ki içinde yaşadığımız toplum bu konuda çok mahirdir. Öyleleri vardır ki içerisinde çirkin söz bulunmayan cümle kurmaktan oldukça acizdirler. Bu sözler onlar için çok normal, sıradan ve basittir. Oysa sövme fiili dilin afetlerinden olup aynı zamanda dilin sahibine ihanetidir. Allah’ın en kıymetli ikramı olan dilin çirkinliklere alet edilmesi onu ikram edene karşı yapılabilecek en büyük saygısızlıktır.
Sövme âdeti, çirkinliği ne bir coğrafyaya, ne de her hangi bir ırka has. Sövme insanlığın en eski problemlerinden biridir. Sövmenin basit ve sıradan bir işmiş gibi görülmesi bizatihi sövmenin kendisinden daha ağır ve çirkindir. İnsana düşen ise buna müdahale etmek, yapılmamasını istemektir. Ne yazık ki toplumumuzun yaşlıları sövüyor, gençleri sövüyor, erkekleri sövüyor, kadınları sövüyor, kızları sövüyor, çocukları sövüyor, sövdürülüyor ve ödüllendiriliyor. Okumuşu, okumamışı, hacısı, hocası, öğretmeni, öğrencisi sövüyor. Köylüsü, kentlisi, şehirlisi, medenisi, Müslüman’ı, laiki, ulusalcısı, liberali, milliyetçisi, komünisti, sağcısı, solcusu, dinlisi, dinsizi sövüp duruyor. Çarşıda, pazarda, sokakta, caddede, okulda, bayramda, seyranda, düğünde, maç seyrederken stadda, salonda, tiyatroda, sinemada, kahvede, çay ocağında, cafede, parkta, hastanede velhasıl insanın olduğu her yerde sövmeler gırla gidiyor. Güya sövmeyenler anlattıkları ve yaptıkları şebekliklerden dolayı sövmekten daha çirkin sözleri yayabiliyorlar. Bu toplum bil fiil sövüyor. Bunu da heriflik olarak nitelendiriyor. Dedik ya sıradan bir şeymiş gibi davranılıyor. Bir tanıdık kucağındaki çocuğu ile oynuyor diğer yandan da yanındakilerle konuşurken o çirkin eylemi icra etti ve duydum. Hemen yanına gidip “Allah’tan af dile, böyle bir çirkin sözü senin ağzından duymasına sebep olduğun için çocuğundan da özür dile” dedim. Sağolsun gereğini yaptı. Kaç kişiyi bu şekilde uyarabiliriz, kaç kişi böyle bir çirkin davranışından dolayı af ve özür dileyebilir. Daha önce konuyla ilgili bir yazımda kısaca bahsetmiştim: “Hırsızlıktan dolayı helallik alanlara, özür dileyenlere şahit olmuşluğumuz vardır. Fakat sövdüğü için özür dileyene ve helallik alana rastlamadım. Bunun helalliği ve özrü hırsızlığınkinden çok daha ağırdır.“
İnsanlık tarihi kadar eski olan böyle bir çirkinliği ortadan kaldırmak için ne yapalım? Necip milletimiz her konuda seferberlik veya kampanya baya başlatmayı sever. Öncelikle bireysel olarak başlamalıyız. Biz sövmeyeceğiz, sövüldüğünde onaylıyormuş gibi kahkaha atmayacağız. Yüzümüzü ekşiteceğiz, hatta o çirkinliğin işlendiği mekanı terk edeceğiz. Kulaklarımızın kirletilmesine müsaade etmemeliyiz. Usulü dairesinde de gerekli ikazımızı yapmalıyız. O çirkin alışkanlığı terk edip yerine herkesin memnun, Rabbimizin de razı olacağı duayı yerleştireceğiz. Dua çeşitliliğimizin içerisine bu meseleyi de yerleştirmeliyiz. Rabbimizin o kardeşlerimizi bu illetten kurtarması için, o illetin işlendiği ortamları terk edebilme iradesi gösterebilmeleri için samimi olarak dua etmeliyiz. Duamızı sadece kavli olanla sınırlandırmayalım; fiili olarak da yapalım. Gel kardeşim deyip ortamdan uzaklaştıralım, yapılan çirkinliğin vahametini ona hatırlatalım. Peygamberimizle alakalı şu hatırlatmayı da ihmal etmeyelim: “Nitekim İslâm’a yeni giren Câbir b. Süleym’e kimseye sövmemesi tavsiyesinde bulunmuş, o da buna uyarak hayatı boyunca hiçbir insana veya hayvana kötü söz söylememiştir. Sövmenin sosyal hayatta açtığı yaralara ve kişinin dindarlığına verdiği zararlara değişik vesilelerle dikkat çeken Hz. Peygamber ölülere sövme âdetini şiddetle eleştirmiş ve bunun hayattakileri üzeceği uyarısında bulunmuştur. Yine hadislerde ana babaya, sahâbîlere, zamana, rüzgâra, hastalığa ve hayvanlara sövmek de yasaklanmıştır.”[2]
Bazı doktorlar ve psikologlar maça gitmenin insanı rahatlatacağını söylüyorlarmış. Neymiş, bağırıyormuş, çağırıyormuş, sövüyormuş ve psikolojik olarak rahatlıyorlarmış. Bir maç seyretmek yedi doktora bedelmiş. Tasavvur yamuk olunca ister istemez teşhis de yanlış olacaktır. Sövmenin yedi doktora bedel olduğunu söyleyenler bilmezler ki bizim bir “Ya sabır” çekmemiz onların yetmiş doktoruna bedeldir. Unutmamamız gereken bir hakikat vardır ki söverek, sayarak hiçbir şeyi değiştiremeyiz. İyiliği ve güzelliği istemek herkesin arzusudur. Bu arzuyu gerçekleştirmenin araçlarından olmaması gerekenin başında sövmek gelmektedir. İyiliği, güzelliği, huzuru, estetik olanı istemek ancak arı duru bir kalple yapılacak dua ile mümkündür. Çevremizdeki maddi pisliklere karşı çıkmakla kalmayıp her türlü çirkinliğe de karşı çıkmalıyız. Bu pisliklerin en bariz olanlarının başında sövme gelmektedir. Ve biz bu çirkinliğe karşı savaş başlatmalı, yerine duayı ikame etmeliyiz. Hiçbir insanın annesi, babası, karısı, kocası, bacısı, oğlu, kızı ve her türlü değeri bir başkasının dilinde sövmenin unsuru olmamalıdır. Heriflik, adamlık, delikanlılık, mertlik, hanımefendilik ve insanlık, başkalarının her türlü değerinin ağızlarda dua olmasıdır. Ebu Cehil’e dahi sövdürmeyen Peygamberin ümmeti nasıl olur da kardeşlerine söver?
Sövmeye hayır! Duaya evet! Sevgi toplumunu söverek değil, dua ederek oluşturabiliriz. Biz bu niyetimizi samimi olarak ortaya koyabilirsek arzuladığımız sonucu Rabbimiz elbette var edecektir. Sövmeyen, seven ve dua edebilen ağızlara selam olsun.
.
SAMAN alevi gibi DARBE
Birilerinin çocukları, iyi alile çocukları, altın nesilciler, önden giden atlılar sonunda yapacaklarını yaptılar. Yunan gâvurunun yapmadığını yaptılar ve meclisi bombaladılar. Ülkeyi kimin adına ele geçireceklerdi? Pensilvanya’daki iblis adına mı? Onun ağa babaları adına mı? Nedir bu coğrafyanın hainlerden çektiği? Bin yıldır vatan kılmaya çalıştığımız bu coğrafya, içimizdeki hainler tarafından bizlere dar edilmek istenmektedir. Her yönüyle mümbit olan Anadolu hainler açısından da mümbittir. Hiçbir zaman ve hiçbir dönemde hain kıtlığı çekilmemiştir.
Aziz milletimiz, güzel insanımız, adam gibi adam vatandaşlarımız sayesinde darbe püskürtülmüştür. Darbe yapanlara darbe yapan tek millet olarak tarihe geçmeyi başarmış bir milletin mensubu olmaktan onur duymamak mümkün değildir. Tüm hainlere rağmen bu mübarek topraklarda yaşamak bir ayrıcalıktır. Bu Allah’sız, insan ve insanlık düşmanlarının bu ülkeyi terk etmesi gerekmektedir. Başınız nerede yaşıyorsa, nereye bağlıysa, kimin tasmasını taşıyorsa, kime sadakat gösteriyorsa gidin orada yaşayın. Gideceğiniz yer büyük gâvurların yaşadığı yerdir. Düşün bu topraklardan, düşün bu toprağın güzel insanlarının yakasından. Bu topraklar Müslümanların, Müslüman olmayanların, şucu olanların, bucu olanların, kim kendisini nasıl ifade ediyorsa öyle olanların da vatanıdır. Ama asla hainlerin vatanı değildir. Bu topraklar inanan, inanmayan herkese vatan olur; fakat asla hainlere vatan olamaz, olamaz. Bunların Müslümanlıkla asla alakası olamaz. Din kisvesi altında sinsi bir terör örgütü olduğu gün gibi ortaya çıkmıştır. Bu toprağın masum insanına kurşun sıkmanın, üzerine tank sürmenin nasıl bir izahı olabilir? Filmlerde gördüğümüz hava saldırılarının aynısının bu aziz millete yapılmasının izahı olabilir mi? Bunlar yıllarca dinden imandan bahsederek bu milleti kandırmadılar mı? Deaş’tan bunların ne farkı var? Fırsatını bulsalar daha beterlerini yapmayacaklarının garantisi var mı? Milletin silahını, milletin tankını onun aziz evlatlarının üzerine sürenler hangi dinden, hangi inançtan bahsediyorlar? İnsanlıktan nasibini alamayanlar İslam’dan ne nasip alabilirler ki? Hangi İslami öğreti böyle bir hainliğe cevaz verebilir ki? Kırk yılda yetiştirdiğiniz hainlerin darbe girişimi bin yıldır bu toprakları vatan kılmak için mücadele eden aziz milletimiz tarafından dört saatte püskürtülmüştür. Saman alevi gibi bir darbe(!) Gözünüze girsin. Bunca hainlik niçin ve kimin yararına? Değer miydi?
Diyanet İşleri Başkanlığımızın ezan ve sela okutarak milletimizin maneviyatını yükselttiğe şahit olmak ayrıca bir mutluluktur. Bir zamanlar darbelerin susturduğu ezanlar bu kez darbecileri susturmak için semada yankılandı. Bunun için bile ne kadar şükretsek azdır.
Yüz yıl önceki hainimiz(!) şerif Hüseyin geberene kadar Osmanlıya yaptığı ihanetin acısını “ben ne yaptım ben yaptım” diye inleyerek çekmiştir. Bugünkü hainimiz(!) Şerif Feto ise “ben niye yapamadım ben niye yapamadım” diye inlemektedir. Milletimize kötülük ettiniz, fenalık ettiniz, hainlik ettiniz. Kötülüğünüzde, fenalığınızda ve hainliğinizde debelenip durun, yok olun gidin. Yaşasın Büyük Türkiye kardeşliği, kahrolsun hainler.
.
MİLLETİN EVLADINI MİLLETİN SİLAHI İLE VURMAK
Milletin meclisi bombalanmış, milletin kurumları bombalanmış, milletin aziz evlatları katledilmiş, kadın, çoluk, çocuk demeden masum insanlarının üzerine tank sürülmüşken birileri hala tiyatro diyebiliyorsa bireysel olarak Rabbim bu tiyatroyu size de nasip etsin desem beddua olur. Ama beddua etmek gibi bir niyetim yok. Niye hala anlamıyorsunuz, buna şaşıyorum. İnsanlar tank paletleri altında ezilirken, yol kesen itlerin yüzünden kadınlarımız araçların içinde doğum yapmak zorunda kalırken, insanların taranmasını, öldürülmesini televizyonlardan izlerken kendinizi tiyatroda mı zannettiniz? Katledilenlerin kimliğine göre mi tiyatro diyorsunuz? Yaşananlara Atatürkçülerin katledilmesi, laiklerin katledilmesi, liberallerin katledilmesi, Müslümanların katledilmesi, milliyetçilerin katledilmesi, solcuların katledilmesi, sağcıların katledilmesi şeklinde mi bakıyorsunuz? Tüm bu unsurlar bu toprağın insanıdır, vatana ihanet etmeyen herkes bu topraklarda özgürce yaşama hakkına sahiptir. Kimsenin kimliği kimseyi ilgilendirmez. Onların da dedeleri Çanakkale’de ve diğer yerlerde sırt sırta yatıyor. Bunlar bizim insanımız ve bunlar insan insan insan. Varsa sevinen ve oh oldu diyenler ise hayvan hayvan hayvan. Darbeye karşı çıkmak için şu-bu, şucu-bucu olmaya gerek var mı? İnsan olmak yetmiyor mu?
Bu darbe girişiminden dersler çıkarma vakti geldi. Yıllarca birlikte ve iç içe yaşadığımız bu insanlarla birbirimize düşmek, birbirimizle kavga etmek için oyun içinde oyunlar oynandı; ne yazık ki bu oyuna gelenlerimiz oldu. Ya Atatürkçüler bize, biz onlara, ya laikler bize ya biz onlara, ya solcular bize, biz onlara, ya aleviler bize, ya biz onlara… Velhasıl bu aziz milletin çocukları birbirine düşürülmek istendi, birliği, dirliği bozuldu, düşmanlarımız sevinçten ellerini ovuşturmaya başladı. Her kim bu unsurları birbirine düşürmek istiyorsa, bunu aklından bile geçiriyorsa Allah onun dirliğini ve birliğini bozsun, her türlü belasını versin. Hiç kimse bizim gibi düşünmek zorunda değildir, biz de başkaları gibi düşünmek zorunda değiliz. Herkesin bilmek ve ona göre davranmak zorunda olduğu bir hakikat vardır. O da bize başka Türkiye yoktur. Bu unsurları birbirine düşürmek isteyenler bu aziz milletin düşmanıdırlar. Bunların kimliğinin hiçbir önemi yoktur. Düşman düşmandır.
Ne yazık ki geldiğimiz noktada bu millete kırım uygulamak isteyenler, darbe yapmaya kalkışanlar dinci iblislerdir. Din pazarladılar, din sattılar, dinden geçindiler, dinden soydular, soğana çevirdiler. Dini her türlü hain emellerine alet ettiler ve sonunda P.İ.Ç olup çıktılar. Bu mübarek topraklar çok sıkıntılar çekti, çok hainler gördü; fakat bunlar gibi bir P.İ.Ç görmedi. Adını allayıp pullayıp, süsleyip püsleyip “hizmet hareketi” koymuş olmaları gele gele onları devletimize ve milletimize düşman büyük bir P.İ.Ç (Paralel İhanet Çetesi) haline getirdi.
Lanet edicilerin tüm laneti, Allah’ın masum kullarını katleden katillerin üzerine olsun. Bu milletin aziz evlatlarının üzerine havadan bomba ve kurşun yağdıranların ve onların arkalarında duran işbirlikçi hainlerin üzerine olsun.
Bu hainleri sevmediğimiz için, sevgi beslemediğimiz için Allah’a şükürler olsun. Bu piçleri bize sevdirmeyen Allah’a hamdolsun. Merhum Akif’imizle bitirelim:
TÜKÜRÜN!
Tükürün, milleti alçakça vuran darbelere!
Tükürün, onlara alkış dağıtan kahpelere!
Tükürün, Ehl-i Salibin o hayâsız yüzüne!
Tükürün, onların asla güvenilmez sözüne!
Medeniyet denilen maskara mahlûku görün:Tükürün, maskeli vicdanına asrın, tükürün!!!
.
DÜN KUVAYI MİLLİYE BUGÜN KUVAYI TÜRKİYE
Kuvayı Milliye, İstiklal Savaşımız sırasında İngiliz, Fransız, Yunan ve İtalyanların işgalleri karşısında halkımızın oluşturduğu direniş hareketinin adıdır. İşgaller karşısındaki ilk direnişi/savunmayı yapan bir yürek hareketidir.Kuvayı Milliye’nin en belirgin amacı hiçbir devletin egemenliği altına girmemek ve bu uğurda mertçe mücadele edip vatan için, özgürlük için gerekirse seve seve can vermektir. Kuvayı Milliye’yi oluşturan yiğitler kimlerdi? Alt kimliklerini sıralamaya kalksak liste uzayıp gidecektir. Bu topraklarda yaşayan tün ırki unsurlar ve tüm inanç unsurları bir yürek, bir gönül, bir sevgi ve bir aşk hareketi olan Kuvayı Milliye’yi oluşturuyordu. Kim olduklarını tek cümle ile söylemek gerekirse analarından emdikleri sütü son damlasına kadar hak eden ve bu mübarek topraklara sadık olan yiğitlerdir. Sadık olunca hain olamıyorsun. O günlerde de hainler vardı. Kuvayı Milliye’nin yiğitleri hem düşmanla hem de işbirlikçi hainlerle mücadele etmişlerdi. Yüz yıl önce böyleydi, bu gerçek bugün de böyledir. Dışarıda bunca Türkiye düşmanı, içeride de millet düşmanları vardı ve bunlarla da mücadele etmek gerekiyordu. O karanlık günlerde adı Kuvayı Milliye olan ruh bugünlerde Kuvayı Türkiye olarak karşımıza çıkmaktadır.
Güzel ülkemizi Afganistan’a, Irak’a ve Suriye’ye çevirmek isteyenler kalın kafalarını, beton kafalarını Kuvayı Türkiye ruhuna çarptılar ve telef oldular. Ülkesine ve milletine sadık insanımızın tamamı Kuvayı Türkiye’dir. İşte 15 Temmuz 2016 gecesi tamamen vatan ortak paydasında bir araya gelmeyi başarmış bir millet, Kuvayı Türkiye olarak ilk zaferini Amerikan, İngiliz, Alman, Avrupa Birliği ve ve Nato’nun tasmalı ve apoletli itlerine karşı kazanmışlardır. Bu zafer kutlu ve mübarek olsun. Fakat ne tehlike geçmiştir, ne de mücadele bitmiştir. Kuvayı Türkiye mücadelesinin birinci ayağı tamamlanmış gibi görülse de ikinci ayağı devam etmelidir. Bu aziz milletin birliğine, dirliğine, huzuruna, refahına, kalkınmasına ve geleceğine her kim kimin adına kem gözle bakıyorsa, bu aziz milletin heyecanını kırıyorsa bunların da bertaraf edilmesi gerekmektedir. İyi niyetliler afyonunu yıllardır bu millete yutturanların hainliği de ortaya çıktı. Bugün meydanlardaki nöbetin sadece meydanlarla sınırlı kalmaması gerektiği gün gibi ortadadır. Bu saatten sonra vatanın tüm sathı nöbet mahallidir. Kuvayı Türkiye ruhu ile nöbete sadık olduğumuz müddetçe içeriden ve dışarıdan gelebilecek her türlü kalkışma vatana sadık yüreklere çarparak telef olmaya mahkûmdur.
.
MEYDAN VERİRSENİZ ÜZERİNİZE AT KOŞTURAN ÇOK OLUR
Kötüler, kötülüklerini yapmak için her zaman fırsat kollamışlardır. Bunu çağrıştıran atasözlerimiz oldukça yaygındır. Bunlardan biri de şudur: “Kendime yer edim, gör bak sana neler edim.” Kötülerin kötülüklerini icra etmeleri, düşüncelerini eyleme geçirmeleri hiçbir zaman sadece kendileriyle alakalı değildir. Bu işin bir de karşı tarafı vardır. Onlara kötülüklerini yapmak için imkân ve fırsat veren bir ikinci taraf mevcuttur. Gönlünü kaptırmaya hazır olmayanın gönlü kapılmaz. Bir toprak parçası oranın sakinleri tarafından başkalarının fethine hazırlanmamış ise orası fethedilmez. Coğrafyaların fetihlerindeki değişmez kurallardan birisi de budur.
Genelde insanın içi dışı gibi değildir. Grupların, ekollerin, toplulukların, cemaatlerin yöneticileri, önderleri ve öncü kadrolarının iç dünyaları alttakilerin iç dünyalarından yüz seksen derece ters olabilir. Bu sürü psikolojisiyle alakalı bir durumdur. Sen sürü olmaya namzet olursan seni bir yerlere götürecek olan çok olur. Ne zaman ki canın yanmaya, acımaya başlar sen de o zaman söylenmeye başlarsın. “Anlamadık, bilemedik, ne bileyim böyle yapacaklarını.” Bu türden yakınmaların sonu gelmez. Onlara değil de hep başkalarına ve bu yapıya karşı kendilerini uyaranlara şüphe ile baktılar. Bu insanlar neye yansınlar? Mağduriyetlerine mi, saflıklarına mı, kerizlemesine verdiklerine mi? Allah’ın insana verdiği en mükemmel nimet olan akıl gereği gibi kullanılmadığında sürü psikolojisiyle varacağın yer pisliktir. Seni bu pisliğe çekenler, peşinde fırıldak gibi dönenler, geceni-gündüzünü, mesaini çalanlar şimdi nerdeler? Sordum mağdurlarından birisine: “Abi arayanın, soranın var mı? diye. Ne gezer abi, dedi. Maalesef satmayı iyi bilirler; zira vatanı sattılar, sen ben ne ki? Şimdilerde mağdur ettiklerinin evlerine ateşler saldıklarının farkında bile değiller. Çok da umurlarındaydı sanki. Öncülerin birçoğu zaten kaçtı gitti. Altta kalanın canı çıksın nakaratını söyleyip duruyorlar.
Biz şimdi başlığa aldığımız cümleye gelelim. Cümlemiz değerli kardeşim Neslihan Cebesoy’dan alıntıdır. Tam da bugünlerde yaşadıklarımızı özetleyen bir cümledir. Siz imkân verirseniz, siz destek verirseniz, siz meydan verirseniz, siz meydanı boş bırakırsanız üzerinize at koşturacak olanlar elbette çok olacaktır. Devlet aklının çok uyanık olması gerekmektedir. Saflığa, duygusallığa yer yoktur. Maalesef bu türden yapılar duygu sömürüsü uzmanı olarak yaklaşırlar ve ne olursan ol, kim olursan ol bir şekilde kapılır gidersin. Böyle olmasaydı Anadolu’nun bunca güzel gençlerini, kızlarını, esnaflarını, iş adamlarını, yerel ve genel siyasetçilerini kandırabilirler miydi? Hizmetlerine, emirlerine amade edebiliriler miydi? Öyle veya böyle bir şekilde bu milletin aklını, zekâsını, heyecanını, ideallerini ve istikballerini çalmadılar mı? Ha bunları çalmışlar, ha soruları çalmışlar hiç fark etmez. Yarın fırsatını bulsunlar yine çalacaklar. Onlar çalamaz ise başkaları çalacaktır. Çünkü diğerlerinin mantıklarıyla bunlarınki arasında benzerlikler çoktur. Ondan dolayı çok da ses çıkartmazlar.
Bir milleti oluşturan tüm unsurların tek ortak paydası olan devletin birilerinin çiftliği haline getirilmesine müsaade etmek mümkün değildir. Böyle olduğu takdirde beridekini ötekinin zulmünden kim kurtaracak?
Ben müslümanım bunlara asla güvenmiyorum. Ben güvenmiyorum da milletimizin tamamını oluşturan dini, siyasi ve ırki unsurların hangisi güvenebiliyor ki? Devletin imkânlarını eline geçirmekle kalmayıp devleti ele geçirenlerin yönettiği bir ülkede bunlara kim dur diyecektir? Büyük milletimizi oluşturan unsurların haklarını kim koruyacaktır? Herkes kendisini korumaya kalktığında bunun adına anarşi denir. Bu devlet otoritesinin sıfırlanması anlamına gelir ki hiçbir devlet buna müsaade etmez, edemez. İşte bütün bunların yaşanmaması için devlet bu manada hiçbir gruba, ekole, cemaate, mezhebe, tarikata ayrıcalıklar, özel imtiyazlar veremez, sağlayamaz. Bunların tamamı birbirinin peşinde olan unsurlardır. Birinden doğacak olan boşluğu doldurma mücadelesi vermektedirler. Al birini vur ötekine. Yok aslında birbirlerinden farkı. Beriki varsa ötekinin yaşama hakkı yoktur anlayışı bunlarda egemendir. Bu unsurlar Allah’ın kendilerine verdiği Müslüman ismine (Hac, 78) asla razı olmamaktadırlar. Muhterem Reisimiz avazı çıktığı kadar bağırıyor: “Benim dinim ne Sünnilik ne Şiilik, dinim İslam’dır.” “Bizim Sünnîlik diye bir dinimiz yoktur, Şia diye bir dinimiz yoktur, tek dinimiz İslâm’dır. Ne yazık ki mezhebini din edinmiş olanlarla başımız dertte.” Bu gruplar bu sözleri söyleyen başkalarını tekfir ederken, Reisimiz söyleyince sus pus oluyorlar. Niye? Çünkü meydanda yer kapma yarışı içerisindedirler de ondan. Münafıklık yapıp duygularını içlerine gömüyorlar. Yarın fırsat bulduklarında ilk işleri diğerlerinin yaptığından farklı olmayacaktır. Yıllar önce bunlardan birisi bana demişti: “İçimizde öyle Taliban kafalılar var ki, fırsat bulmasın, Afganistan’daki Taliban’dan bile beterini yaparlar.” diye. Ne yazık ki biz buna da tanık olduk. Çünkü beslendikleri yer aynı olunca, her ne kadar içlerinde saklasalar da hepsi aynı duygulara sahiptirler. Sadece fırsatını kolluyorlar. Şu anda mesailerini meydanda yer kapma üzerine planlanmışlardır. Biz şimdi dua edeceğiz ve: “Allah’ım sen bunlara fırsat verme.” diyeceğiz. İnanın ki böyle bir dua etme hakkımız yok. Ben Rabbimin bana verdiği akıl nimetini kullanmayacağım, gidip beynimi ve gönlümü onlara teslim edeceğim. Devlet aklı da benim gibi davranacak, ondan sonra bizler: “Allah’ım onlara fırsat verme.” diye yapmamız gerekeni, devlet aklının yapması gerekeni Allah’a havale edeceğiz öyle mi? Böyle olmadığı için, böyle olmayacağı için Rabbimiz aklını kullanmayanların üzerine pislik yağdırıyor. Bu güzel ülkenin güzel insanlarının yaşadıkları tam da budur. Ben meydan verirsem benim üzerime at koşturan çok olur, sen meydan verirsen senin üzerine at koşturan çok olur, devlet meydan verirse devletin üzerine at koşturan çok olur. Oysa meydan ne benim, ne senin, ne de devletin. Meydan hepimizin. Kimin meydanını kime peşkeş çekiyoruz. Bir milletin ortak meydanını kimse kimseye veremez, verirse ne olduğunu gördük ve tecrübe ettik. Aynı akıbeti bir kez daha yaşamak istemiyoruz vesselam.
.
BİR FASIK SİZE HABER GETİRİRSE
Ey iman edenler! Eğer bir fasık size bir haber getirirse onun doğruluğunu araştırın. Yoksa bilmeden bir topluluğa kötülük edersiniz de sonra yaptığınıza pişman olursunuz. (49/Hucurat, 6)
Ayet “Ey iman edenler!” diye başlıyor. Demek ki fasıklık iman ile yan yana gelmiyor, imanın dışında bir olumsuzluğu ve hoşnutsuzluğu içeriyor ki yüce Rabbimiz iman eden kullarını fasıklar ve fasıkların getirdiği haberler konusunda uyarıyor. Bu uyarı aynı zamanda iman eden müminlerin bu türden haber getirenlere ve getirdikleri haberlere karşı bir zaafının olduğunu ve olabileceğini göstermektedir.
İçerisinden geçtiğimiz 15 Temmuz 2016 darbe sürecinin netameli dönemi ortamında bu türden haberler sosyal medyada gırla gitmektedir. Bir takım insanlar sosyal medyada gördükleri bu haberler karşısında hiçbir araştırma ve inceleme yapmadan haberi paylaşan kişinin durumuna göre hemen beğeni butonuna basmakta veya paylaşmaktadır. O paylaştıysa doğrudur mantığı ile hareket edilmekte, masun insanların günahı alınmakta böylece iftira atılmakta ve bu iftira müminler eliyle yayılmaktadır. Bu çok yakından tanıdığımız bildiğimiz insanlarla alakalı olarak yine çok yakından tanıdığımız insanlar tarafından başka başka saiklerle rahatlıkla yapılabilmektedir. Senin beğendiğini Rabbimiz beğenecek mi? Senin paylaştığını acaba Rabbimiz de melekleriyle paylaşıyor mu? Yapılanlara acaba Allah’ın rızası var mı diye hiç düşünülmemektedir. Birilerinin rızası ve hoşnutluğu ne yazık ki Allah’ın rızasına ve hoşnutluğuna tercih edilmiştir. Asıl tehlike ise budur. Bunu yapanlar akşam yastığa baş koyduklarında ellerini vicdanlarına koysun ve böyle bir iftira haberini yaydım, acaba doğru muydu, benim için böyle bir şey söylense bana böyle bir iftira atılsa, anneme-babama, eşime-bacımı çeşitli iftiralar atılsa acaba ben ne yapardım, diye düşünsünler. Yapıp ettiklerinizi yaşamadan, başınıza gelmeden öleceğinizi mi zannediyorsunuz? Peki, buna çok mu şaşırıyoruz? Elbette hayır. Niye şaşıralım ki? Hz. Aişe annemize iftira atan münafıklar ve bu iftiraya inanıp da yayanların yine müminler olduğunu bildiğimiz için çok da şaşırmıyoruz. Fakat şaşırdığımız bir şey varsa o da bu türden iftira pazarlamacılığı yapanlar hiç Kur’an okumuyorlar mı? Hz. Aişe annemize atılan iftira bize niye anlatılıyor? Burada mümince bir duruş göstermemiz, mümince bir tavır almamız gerektiği için Rabbimiz müminlere yol yordam öğretiyor. Rabbimizin sahabelere yaptığı uyarı bizi hiç ilgilendirmiyor mu? “Çünkü siz bu iftirayı, dilden dile birbirinize aktarıyor, hakkında bilgi sahibi olmadığınız şeyi ağızlarınızda geveleyip duruyorsunuz. Bunun önemsiz olduğunu sanıyorsunuz. Hâlbuki bu, Allah katında çok büyük (bir suç) tur.” (23/Nur, 15) “Onu duyduğunuzda: “Bunu konuşup yaymamız bize yakışmaz. Hâşâ! Bu, çok büyük bir iftiradır” demeli değil miydiniz?” (24/Nur, 16) Rabbimiz, görmezden-duymazdan gelin demiyor, sessiz kalın demiyor, muhatap cevap versin, siz seyredin demiyor. Mümince bir duruş istiyor.
Böyle bir sorumsuzluğu yapacak olanlar müminler olacağı için Rabbimiz uyarıya “Ey iman edenler!” diye başlıyor. Fasık bir haberci ise onun getirdiği haberin de fasık olma ihtimali çok yüksektir. Bunun için araştırılması gerekmektedir. Araştırmadan, incelemeden fasıkın getirdiği habere inanmak, o haberi yaymak fasıkın fıskına ortak olmak anlamına gelir ki bu durum kişinin Allah’a olan teslimiyetini bozmasıdır. Bir insan bir fasıkın getirdiği fasık bir haberi yaymakla neyi murad etmiş olabilir? Allah’ın hoşlanmadığı ve razı olmayacağı bir işi bilerek ve isteyerek yapmak acaba kimin değirmenine su taşımak olur? Allah’ın razı olmayacağı bir davranışın tek memnun olanı ve avuçlarını ovuşturanı şeytan ve avenesidir. Sonuç ise fitne ve fücurdur. Müminlik ne, fitne fücur ne? Bu kavramlar nasıl olur da yan yana getirilir ki? Birilerinden aferim almak için Allah’ın rızasının duşuna çıkmak ve şeytanı razı etmek neyin aklıdır?
Fasıkların haberleri karşısında sadıklar etliye sütlüye karışmam, aman bana ne diye sessiz kalırsa fasıklar yol almaya devam eder. Fasıkların fısklarını kolaylıkla ve cesaretle yapabilmelerinin sebebi sadıkların sessizliğidir. Bu manada sadıklar en az fasıklar kadar sorumludur. Ne yazık ki son günlerde mümin olduğunu zanneden yalan haberlerin yayıcıları işi o kadar abarttılar ki fasıklara bile iş bırakmaz oldular. Onların yapacağı işi gönüllü olarak kendileri üstlendiler. Fasıkların haberlerinin müşterisi olmak, aldığı haber karşısında sazanlık yapmak fasıklığı ve sapıklığını ödüllendirmek olur. Yukarıya aldığımız hucurat suresinin altıncı ayeti fasıkın haberi karşısında sazan olmamak gerektiğini öğretiyorken düpedüz iftira olduğu bilinen haberlere sazan gibi dalmalara karşı acaba Kur’an’ın ne demesini bekliyoruz.
.
VATAN ÇOK TATLI
Vatan, bir kimsenin doğup büyüdüğü; bir milletin hâkim olarak üzerinde yaşadığı, barındığı, gerekirse uğrunda canını vereceği toprak. Bir kimsenin yerleştiği yere de vatan denir. Vatan ile yurt aynı manadadır. Vatanın geniş manada tarifi ise ülkedir. Vatan, yurt, ocak, ülke gibi yüce bir değer kısaca böyle tarif edilmektedir. Rahmetli Ruhi Özcan hocamız “Vahiy Kültürü” adlı eserinde Erzurumlu bir Mele’den/Molla’dan bahisle sormuş: Hocam vatan nedir? diye. Ağzından buram buram vahiy damlayan/ayet damlayan hocamızın cevabı çok kısa olmuş: “Vatan imanın ilkelerinin yaşandı yerdir; eğer imanın ilkeleri yaşanmıyorsa orası vatan kılınması gereken yerdir. Kim nasıl bakar bilemem; ancak bu kısa ve öz cevabın çok muhteşem olduğunu biliyorum. Vatan aynı zamanda anne gibi baba gibi kendisinden yetim kalınan bir değerdir. Bunu anlamak ve farkına varmak için 15 Temmuz darbesi yeni bir milat olmuştur.
Vatan sevgisinin insan üzerindeki etkisi normal zamanlarda pek de anlaşılmıyor. Bir tehlike ve yaşamaya dair bir zorluk ortaya çıktığında bu sevgi öne çıkıyor. Tıpkı Peygamber efendimizin hicret sırasında yaşadıklardı gibi. Medine’ye doğru yol almak için dördüncü günün sabahında Sevr Dağı’ndan inerken söylediği şu sözlerde olduğu gibi: “Vallahi sen, Allah katında beldelerin en hayırlı ve en sevgili olanısın. Çıkarılmış olmasaydım, senden çıkmazdım.” (Ahmed, IV, 305; Tirmizî, Menâkıb, 68/3925)
Yine bir defasında Mekkeʼye hitâben: “Ne güzel bir beldesin, bana ne kadar da sevimli geliyorsun. Şayet kavmim beni senden çıkarmasaydı senden başka bir yeri yurt tutmaz, yuva kurmazdım.” buyurmuştu. (Tirmizî, Menâkıb, 68/3926)
Bin yıldır Anadolu denilen bu mübarek toprakları vatan yapma mücadelesi veren aziz atalarımızı çok daha iyi anlıyoruz. Binli yıllarda başlayan vatan kılma mücadelemizin önündeki en büyük engelin içimizdeki hainler olduğu gerçeği gün gibi aşikârdır. Bu aziz millet ne zaman ki kendi ayakları üzerinde dik durmaya başlasa birilerinin uykusu kaçıyor ve hemen devşirdikleri hainler eliyle harekete geçiyorlar. Bu millet çok badireler atlattı, çok sıkıntılar çekti, çok hainlikler gördü; fakat 15 Temmuz ihaneti gibi bir ihanet ne görüldü, ne yazıldı, ne de okundu. Tarih bunu kaydedecektir, din kisvesi adı altında yapılan en büyük ihanettir. Hasan Sabbah’a bile rahmet okuttular. İlmek ilmek, nakış nakış ihaneti işlediler, her ilmek, her düğüm aynı zamanda bir aklın devre dışı bırakılmasıydı. Bunun için en büyük ihanetlerden ve darbelerden birisini de en büyük nimet olan akla yaptılar. Önce akılları devre dışı bıraktılar, ne yazık ki müntesipler ve sempatizanlar bu gidişi okuyamadılar. Aklı devre dışı bırakan her hareketin, her yapılanın varacağı sonuç 15 Temmuz Darbesi olacaktır. Allah’ım! Bize bahşettiğin akıl nimetini hakkıyla takdir edenlerden olmayı diliyoruz. Allah’ım! Aklımıza mukayyet olmak için irademize güç ver.
İnsanımız haftalardır meydanlarda nöbet tutuyor. Özgürlüğünün ve istikbalinin nöbetini tutuyor. Bu nöbetler vatan duygusuyla buluşunca anlam kazanıyor. Vatan olmadıktan sonra özgün olsan ne yazar. Öylesine özgür bir vatanda yaşıyoruz ki kıymetini, değerini bilmek için bu tehlikeyi yaşamamız gerekiyormuş. Vatan, yurt, ocak, ülke ve bu değerlerle içselleştirdiğimiz özgürlük ve istikbal inanın ki bu topraklarda anlam buluyor. Doğu’dan da ülkeler gördük, batıdan da ülkeler gördük; fakat bu güzel vatanda, Anadolu’muzda, Türkiye’mizde yaşadığımız özgürlük ortamını hiçbir yerde görmedik.
“Vatan çok tatlı.” Bu sözler seksen yaşında özgürlük ve istikbal nöbeti tutan Hatice Teyzemize aittir. O mübarek Anadolu kadını neler gördü, neler geçirdi ki ağlayarak ve gözyaşları içerisinde vatanınızın kıymetini bilin ve asla ihanet etmeyin dercesine “Vatan çok tatlı” diyordu. Seksen beş yaşındaki Ayşe Teyze ise bu meydana niye geldin diyen muhabire: “Vatan için, vatanı çok sevdiğim için geldim.” diyordu. Oysa bizler yakın zamanda Bulgaristan’da Todor Jirkov zulmünden kaçan kardeşlerimiz geldiğinde bunu anlamalıydık. Irak işgali sırasında ülkemize sığınan altı yüz binin üzerindeki Peşmergeler geldiğinde anlamalıydık. Son beş yıldan bu yana Suriye’den gelen kardeşlerimize baktığımızda bunu anlamalıydık. Ancak 15 Temmuz Darbe girişimi bize her şeyi anlattı. Anlamak için biraz akıl, biraz da insaf lazım. Hepsinden öte hain olmamak anlamak için yeter de artar bile.
Gerçekten de “Vatan çok tatlı.” Vatan namustur ve namussuzlar bunu anlayamaz.
.
ULUBATLI HASANLAR BİTMEZ
15 Temmuz kahramanlarının ellerinde bayrak, göğüslerinde imanları vardı. Vatana, inandığı ve güvendiği Reis’e sadakatleri vardı. Kahramanlıkları dinleyerek okuyarak büyüyen bir esil olmamızın yanında aynı zamanda hainlikleri de dinleyen ve okuyan bir nesildik. Genç Osman’ın küfürlere maruz kalarak boğulması, Abdülaziz’in katledilerek intihar etti süsü verilmesi, Abdülhamit’in İttihatçı çete tarafından hal edilmesi, Menderes’in adları bile unutulmuş hainlerce idam edilmesi, Turgut Özal’ın zehirlenmesi, Erbakan’ın içerden ve dışarıdan hainlerce görevinden uzaklaştırılması bu aziz milletin kanına dokunmuştu ve yapılanlar ve yaşananlar bir birikime neden olmuştu.
Milletimiz “YETER ARTIK” deme noktasına gelmişti. Bu öfke ve birikim inanca dönüştü. Reis’e olan güven, sadakat ve sevgi tank dinlemedi, top dinlemedi, helikopter dinlemedi, uçak dinlemedi ve YETER ARTIK” dedi. Tıpkı Çanakkale Zaferi’nin yiğitleri gibi. Süngünün ve namlunun ucunda cennetlerini görüp de ona koşar gibi düşman üzerine giden yiğitlerden Tankın, Helikopterin ve F 16’ların üzerine giden gençlere şahit olduk. Sancağı burca diktiği takdirde ok yağmuruna maruz kalacağını bildiği halde her şeye rağmen o sancağı burca diken Ulubatlı Hasan’a; bugün haini anlının çatısından vurup otuz mermiyle Rabbine giden Ömer Halisdemir’e şahit olduk. Beni öldürmeden geçemezsiniz deyip tankın paletinin altına yatan yiğitlerden; tankların altında yat kalk yapan kahramanlara şahit olduk. Benim silahımla beni vuracaksan vur diyen yetmişlik dededen; vatan çok tatlı deyip sekseninde istikbal nöbeti tutan Hatice Nine’ye varıncaya kadar nice kahramanlıklara tanık olduk. Nene Hatunların, Şerife bacıların, Kara Fatmaların tankların karşısındaki dik duruşlarına tanık olduk. Şehit olan evladının ardından vatan olmadıktan sonra evlat olsa ne olur diyen asil ruhlu kadınlarımızın, annelerimizin varlığına tanık olduk. F 16’ların bombardımanını engellemek için bir yıllık mahsulünü yakan kahraman çiftçilerimizin varlığına şahit olduk. Demek ki kahramanlarımız Bedir’de, Uhud’da, Malazgirt’te, Kosova’da, Çanakkale’de, Sarıkamış’ta, Pevne’de kalmamış, imanla yoğrulan o ruh bugünlere taşınabilmiştir. Allah eksikliğini vermesin.
Şimdi de elindekinin kıymetini bilmeyenlere gelelim: Bizim insanımızdan bir şey olmaz, bu kadınlardan bir şey olmaz, bu gençlerden bir şey olmaz, bu kızlardan bir şey olmaz, bu gençlikten bir şey olmaz, bu cemaatten adam çıkmaz diyenler ne haber, nasılsınız, iyi misiniz? Bizim insanımızı, bizim kadınlarımızı, bizim kızlarımızı, bizim gençlerimizi, bizim yaşlılarımızı, bizim çocuklarımızı gördünüz mü? Bunlardan bir şey olmaz diyenler, şükürler olsun ki bunların durumlarını Rabbimiz size sormayacak. Size göre sizden başkasından hiçbir şey olmaz. Her ne olursa sizden olur (!) öyle mi? Yaşlıdan genç gibi davranmasını, gençten ihtiyar gibi davranmasını, genç kadından kocakarı gibi davranmasını, genç kızdan kadın gibi davranmasını, çocuktan büyük gibi davranmasını bekleyip duruyorsun. Olduğu gibi kabul etmek neden zor geliyor? İnsandan ümit kesmek mümince bir tavır olamaz. İnsanların kendi zihinsel kalıplarımıza hapsolmasını isteme hakkımız yoktur. Herkes kendi nev-i şahsına münhasır muhteremdir. İdeal manada insanların değişimine ve dönüşümüne yardımcı olmak gerekmektedir. İnsanları ve şahsiyetlerini köreltmek gibi bir görevimiz yoktur ve olmamalıdır. Sabret, bekle ve gör bak, beğenmediklerin ne de güzel insan olacaklardır. Bugün iyi insan diye gösterdiklerinizin geçmişlerinde de olumsuzluklar olabilir, tıpkı Hz. Ömer örneğinde olduğu gibi. Mekke’de Hz. Ömer için/ Hattab’ın oğlu Ömer için herkes şunu söylüyordu: “Hattab’ın eşeği Müslüman olur da Ömer Müslüman olmaz.” Bir kişi böyle söylemiyor ve böyle düşünmüyordu. O kişi Hz. Peygamberdi. O kalpleri elinde bulunan Allah’a Ömer için dua ediyordu. Bunlardan bir şey olmaz dedikleriniz için bir gün bile dua etmeyi denediniz mi?
Allah’a şükürler olsun ki sizin burun kıvırdığınız, dudak büktüğünüz, tepeden baktığınız bu aziz milletin evlatları bir şey olduğunu önce size, sonra da bütün âleme göstermiştir. Evliyaları yatırlarda, türbelerde arayanlar, kahramanları hep şehitliklerde arayanlar 15 Temmuz’un kahramanlarını gördünüz mü? Sizin gibi düşünmüyor, sizin gibi giyinmiyor diye yoksa beğenmediniz mi? Siz değil, Rabbim beğensin ve razı olsun yeter. Beğenseniz de beğenmeseniz de bu aziz milletin Mus’ab b. Umeyrleri, Alparslanları, Ulubatlı Hasanları, Gazi Osman Paşaları, Seyit Onbaşıları, Nene Hatunları, Şerife Bacıları, Kara Fatmaları bitmez. Ömer Halisdemir’i görmek yetmiyor mu?
.
GÂVUR SENİ NEDEN SEVER?
Bir ayet-i kerime meali ile başlayalım: “İnanan ve salih amel işleyen kulları için Rahman gönüllerde bir sevgi yaratacak ve onları herkese sevdirecektir.” (Meryem, 96) İnanan ve salih amel işleyenleri elbette inanan ve salih amel işleyenler sevecektir. Başkaları sevemez mi? Elbette sevebilir. Hak ve adaleti hâkim kılmak için mücadele eden insanlar insaf ve vicdan sahipleri tarafından sevilir. Bu manada sevmek ve sevilmek için ille de Müslüman olmaya gerek yoktur. Bunun örnekleri oldukça çoktur. Peygamberimiz döneminde Habeş Necaşi’si Ashame Müslümanlara ilk kucak açan insandır. Biz onu Çağrı Filmi sayesinde tanımış ve çok sevmiştik. Diğer güzel örneklerden birisi de Amerikalı aktivist Rachel Aliene Corrie’dir. (d. 10 Nisan 1979 – ö. 16 Mart 2003) Gazze Şeridi‘nin güneyinde Refah‘ta İsrail Savunma Kuvvetlerince zırhlı bir buldozerin altına alınarak öldürülmüştür. Bunlar hak, adalet ve özgürlük mücadelesi veren isimlerdi. Ve biz bu isimleri insanlık adına verdikleri mücadeleden ötürü sevmiştik.
Bazen de bizden, bizim inancımızdan ve bizim kültürümüzden olduğu halde sevmediğimiz ve sevemediklerimiz vardır. İnsanlığı ve insanlığın ortak vicdani değerlerini katletmişledir. Mısır’da Nasır gibi, Irak’ta Saddam gibi, Suriye’de Esat gibi vd. Ve içimizdeki hainlerden Fetö’nün başındaki gibi. Bilenler bilir, bu mel’unu hiç ama hiç sevmemiştik. Gâvur memleketlerinde açtığı okullar, o okullardaki çocukların İstiklal Marşı söylemeleri bizi hiç heyecanlandırmamıştı. Benim ülkemin bayrağının olmadığı ülkelerde okul açılabiliyorsa bu Amerika’nın hizmetinde bir harekettir. Burada okuyan çocuklar da ileride ülkelerini Amerika adına yönetecek CİA ajanı yöneticiler olacaklardır deyip duruyorduk. Tabi kimseye laf anlatamıyorduk, zira cevapları hazırdı: “Sen anlamazsın, senin hocaya özel düşmanlığın var, onun için böyle konuşuyorsun.” Anasını tanımam, babasını bilmem, niye özel bir düşmanlığım olsun demelerimiz hiçbir şey ifade etmiyordu. Özellikle öğretmenlerin, arkasından da polislerin mevki ve makam sahibi olmak için fevc fevc bunlara aktığı günlerde de uzak durmayı başarmıştık.
Bu haini hiç sevmemiştik; fakat sevenlere de bir şey demiyor, ileride çıkar, siz de görürsünüz diyorduk. Keşke biz yanılsaydık demek de artık bir şey ifade etmiyor. Bugün onlara sövenler geçmişte bize sövüyorlardı. Biz ne onlara ne de bugün ona sövenlere sövmüyoruz. Zira Kur’an ve peygamberimiz bize sövmemeyi öğretmişti. Tenkitimizi yapar geçerdik. Hüsn-ü zan budalası da olmadık. Aman fitne çıkmasın diye sesini çıkartmayanların çıkan fitneyi görmezden geldiklerini de çok iyi biliyoruz. Her ne cemaat, tarikat ve tasavvuf yapılanması varsa ve her kimin devleti ele geçirmek, her tarafta bizim adamımız olsun gibi bir takıntısı varsa Rabbimiz umduklarına ve beklentilerine ulaşmalarına fırsat vermesin. Bu memleket sadece cemaatlerin, sadece tarikatların, sadece tasavvufçuların, sadece mezhepçilerin değildir. Bu memleket bu toprağa sadık olan herkesindir. Ve kimsenin bir diğerine de üstünlüğü yoktur ve olmamalıdır.
Dinler arası diyalog adı altında yaptıkları gâvurseverlik faaliyetleri bunları götüre götüre Vatikan ve Amerika’nın kucağına atmıştır. Sonuç gayet açık ve nettir: “Gâvur severliğin getirdiği sonuç gâvurun sevdiği olmaktır.” Şimdi bu hainlere sahip çıkanlara bakınca ne demek istediğimiz çok daha kolay anlaşılacaktır. Bu zamanda ve böyle bir ortamda gâvurun sevdiği ve sahip çıktığı olmak belaların en büyüklerindendir. Tıpkı Peygamberimiz döneminde olduğu gibi. Sahip çıkılana bakın, sahip çıkana bakın:
“Sahabenin önde gelen isimlerinden Ka’b b. Malik, Tebük seferinin dışında hiçbir seferden geri kalmamıştı. Akabe’de Peygamberimizle görüşenler arasındaydı. Tebük seferi öncesi imkânları hiçbir sefer sırasında yoktu. Fakat yüreğinde esen fırtınalar onu bu seferden alıkoymuştu. Gider gibi yapıyor, her seferinde geri dönüyordu. Ordunun seferden döndüğünü haber alınca üzüntü ve keder bütün benliğini kaplamıştı. Nasıl bir yalan söyleyip de peygamberin öfkesinden kurtulacağının hesabını yapıyordu. Ailesinden kime danıştıysa peygambere yalan söylememesi gerektiği ikazını alıyordu. Sefere katılmayan yaklaşık seksen kişi mescide gidip mazeretlerini beyan edip özür dilediler, teyid için yemin ettiler, peygamberimiz biatlerini kabul etti, mağfiretleri için dua etti.
Ka’b b. Malik: “Seferden kalışım hakkında hiçbir mazeretim yok. Vallahi senden geri kaldığımda her zamankinden daha güçlü, daha zengindim.” Bu sözler üzerine Hz. Peygamberimiz şöyle buyurdu: “Gerçekten bu doğru söyledi. Ey Ka’b haydi kalk, Allah hakkında hüküm verinceye kadar bekle!” Ka’b b Malik’in konumunda olan iki kişi daha vardı. Mürare b. Rabi’ el- Amrî ile Hilâl b. Ümeyye el Vâkıfî. Mescid’de, çarşıda, yolda hiç kimse bunlarla konuşmuyor, bunların selamını almıyor, yüzlerine bakmıyordu. Peygamberimiz bu üç isimle konuşulmasını yasaklamıştı. Diğer ikisi hastalanmış, evlerine kapanmışken Ka’b b. Malik genç ve sağlıklı olduğu için ayaktaydı. Müslümanlarla konuşabilmek için ne yaptıysa sonuç alamadı. Üzüntüsünden, kahrından ağlıyordu. Bu durum 50 gün kadar sürdü. Ka’b’ın yaşadığı bu durum, dostluğu bulunan Ğassan Meliki’ne kadar ulaşmıştı. Ka’b’a mektup yazarak: “Haber aldığıma göre senin arkadaşın (Hz. Peygamber) sıkıntı veriyormuş. Allah seni hakaret görecek ve hakkın zayi olacak bir mevkide yaratmamıştır. Orada durma, bize katıl. Sana bütün imkânlarımızı tahsis edelim.” Ka’b b. Malik mektubu okuduğu zaman, “İşte bu da belalardan birisidir.” demiştir. Müslüman olmayan birisinin Hz. Peygamber karşısında kendisine sahip çıkmasını belalardan bir bela olarak nitelendirmiş ve mektubu ateşe atarak yakmıştır.”
Ka’b b. Malik Ğassan Meliki’nin mektubunu yaktı. Feto kendini yaktı. Al sana bela
.
MERCİDABIK ZAFERİ’NDEN CERABLUS FIRAT KALKAN’A
24 Ağustos 2016 Cerablus bölgesine yapılan Fırat Kalkanı Operasyonu tarihi itibariyle bizleri tam beş yüz yıl öncesine, Osmanlının Memlüklere karşı Mercidabık Zaferi’ne götürdü. Halep’in kuzeyinde kazanılan bu kesin zaferle Suriye, Filistin ve Lübnan Osmanlı toprağı olmuştu. Osmanlının başında Yavuz Sultan Selim, Memlük ordusunun başında Sultan Kansu Gavri bulunuyordu.
Memlükler Ortadoğu’nun ve kuzey Afrika’nın büyük bir bölümünü elinde tutuyordu. Doğuda sürekli olarak Osmanlı sınırlarını ihlal eden ve sapkın anlayışlarını Anadolu’ya yaymak isteyen Safevi hükümdarı Şah İsmail 23 Ağustos 1514’de Çaldıran’da Osmanlıya karşı kaybetmiş ve kaçmıştır. Osmanlı toprakları içerisinde fitne çıkartmaya çalışan Kansu Gavri ile ittifak kurdu. Haber alma teşkilatı eliyle durumdan haberdar olan Yavuz Sultan Selim Safeviler üzerine sefer hazırlıklarına başlanması talimatını verdi. Vezir-i Azam Sinan Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu Diyarbakır’a giderken Fırat’ı geçmek için Memlük Sultanı’ndan izin istedi. İzin verilmediği gibi Memlük ordusu büyük bir kuvvetle Halep önlerine geldi. Yavuz Sultan Selim bu hareketi Osmanlıya karşı bir savaş ilanı olarak kabul etti. Abbasi Halifesi III. Mütevekkil’in Memlük Sultanı ile birlikte Suriye’ye gelmesi artık halifeliğin de el değiştirmesi gerektiği düşüncesini kuvvetlendiriyordu. Avrupalılar tüccarları vasıtasıyla Memlükleri destekliyor, orduyu para yağmuruna tutuyorlardı. Kansu Gavri ordusu içerisinde bazı komutanların Osmanlı ile iyi ilişkiler içerisinde olduğuna dair söylentiler duyunca onlardan yeniden sadakat edeceklerine dair yeminler aldı. 24 Ağustos sabahı boğucu bir yaz sıcağında başlayan savaş öğleden sonra Osmanlının kesin zaferiyle sonuçlandı. Kansu Gavri’nin savaş alanında öldüğü haberleri gelmesine rağmen cesedi bulunamadı.Yavuz Sultan Selim, 28 Ağustos’ta Halep’e 27 Eylül’de Şam’a gelerek Mısır’ın fethini gerçekleştirecek sefere hazırlanmaya başladı.
Mercidabık’ta kazanılan zafer, Osmanlı Devleti’ne dini, siyasi, askeri, iktisadi pek çok fayda sağladı. Hilafetin Osmanlı Hanedanına geçme yolu açıldı. Osmanlı Devleti’nin son rakibi Mısır – Memlûk Devleti’nin ortadan kaldırılması safhasına girilmiş oldu. Suriye, Lübnan ve Filistin Osmanlı hâkimiyetine girdi. Mısır ve Arabistan Yarımadası yolu açıldı. Güneydoğu Anadolu’nun zapt edilmesiyle Anadolu Türk birliği tamamlandı.
Ortadoğu bölgesi hem İran’ın hem de Mısır-Memlüklerin tahriklerinden dolayı sürekli olarak bir fitne kazanı gibi kaynamaktaydı. Yavuz’un Çaldıran ve Mercidabık zaferleri fitneyi ortadan kaldırmaya yönelikti. Fitne için gâvura ve kâfire gerek yoktu. Bizimkiler dediğimiz gönüllü aymazlar yetiyordu. Geçmişte böyleydi, bugünde böyledir. Tarihten ders aldıkları da yok. Biz o bölgeleri terk edeli yaklaşık yüzyıl oldu. Bizden sonra bir gün bile gülmediler, gülemediler. Onları ayartanların kendilerine gülmeyi unutturduğunu da anlamadılar, anlamaktan da uzak durmaktadırlar.
Geçmişine, tarihine, medeniyetine sadık isen bana ne demek gibi bir tercih hakkın olmuyor. İşte devletimiz bana ne diyemediği için Fırat Kalkanı Operasyonu’nu başlatmıştır. Bu bölgede “bana ne” diyeceğin her olay başımıza bela olarak sarılmaktadır. Yavuz’un Mercidabık Seferi hangi gerekçelerle yapılmış ise ordumuzun Cerablus Fırat Kalkanı Operasyonu da aynı gerekçelerle yapılmıştır. Milletimizin ve ordumuzun gazası mübarek olsun.
EVLERE ATEŞ SALAN ADAM (!) EYİMİSİN?
Bu aziz millet çok beddua çeşitleri duymuştu da böylesini hiç duymamıştı. “Evlerine ateşler sal.” Tabi ki onun bedduaları bizim bölge insanımızın lisanında afkursun dursun kabilindendir. Burayı biraz daha açacağız. Öncelikle şunu belirtelim ki hıyanet hareketi bu memlekete ve bu memleketin insanlarına çok büyük kötülükler yaptı. Soru hırsızlığından önce, himmet hırsızlığından önce, kurban hırsızlığından önce bu aziz milletin hüsn-ü zannını, olumlu bakışlarını, umutlarını, ümitlerini ve istikballerini çaldılar. Milletin pırır pırıl cevval delikanlılarını zihnen hadım ettiler. Öyle bir hale getirdiler ki ananıza sövseler de susun, bacınızı sövseler de susun, karınıza sövseler de susun, cevap vermeyin dediler. Kızmadılar, sinirlenmediler, kızarmadılar, utanmadılar. Diş söker gibi sinirlerini söktürdüler.
Hz. Ali’ye atfen denir ki: “Kızdırıldığında kızmayan adam eşektir.” İhanet adına, varılacak hedef adına her şeye katlandılar. Eşekliğe de razı oldular. Gerçi hain olduktan sonra ne olursa olsunlar. Her şey oldular, her kılığa girdiler çaldılar, çırpdılar, soyup soğana çevirdiler, ağlaya ağlaya sömürdüler. Olamadıklar tek şey ise; bir türlü insan olmayı beceremediler. Bakınız Müslüman olmayı demiyorum, insan olmayı beceremediler. Önce insan olunsaydı, Müslüman olunurdu. İnsan olunmayınca Müslüman da olunmuyor.
Yapılan haksızlıkları gördükleri halde, yapılan hırsızlıkları gördükleri halde, insanların mahremiyetlerine girildiğini bildikleri halde, milletin karısını-kızını röntgenledikleri halde, haksız gelir elde etme adına her türlü haltı işlediklerini bildikleri halde, insanların ayağı kaydırılarak kurumlardan atıldıklarını gördükleri halde gelecekleri adına, kapacakları makamlar adına, elde edecekleri gelirler adına sesini çıkarmayanlar insan olabilir mi? “Haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır.” diyen bizim peygamberimiz değil mi?
İşte kimisi ben 17-25 Aralık’ta uyandım diyor. 17-25 Aralık’a kadar yapılanlar hakkaniyet ölçülerine uygun muydu? Bunu anlamak için 17-25 Aralık’ı beklemeye gerek var mıydı? Bazıları ise 15 Temmuz Darbesi’nden sonra uyandım diyor. Haksızlıkları, hukuksuzlukları, hırsızlıkları görmek için ille de darbe mi olmalıydı? Bunlar çok masum değildir. Bunlardan birisi olan Gülerce üç senedir bilmem ne tv’de anlatıyorum diyor. Asla inandırıcı değil. Hangi hırsızlığa, hangi haksızlığa karşı çıkmış, sorular çalınıp dağıtılırken yapmayın etmeyin bu çok büyük bir vebaldir, bunca insanın hakkını gasbetmeyin demiş mi? Bunca memura, bürokrata, siyasetçiye kumpas kurulurken sesini çıkartmış mı?
Benim bunlardan haberim yok demesiyle, bütün bunları, hatta darbeyi de ben yaptım demem arasında hiçbir fark yoktur. 17-25 başarılamayınca, Reis’i alt edememiyeceklerini anlayınca çark etmiştir. Uyandım falan lafları tamamen hikâyedir. 17-25 başarılı olsaydı tasması halen sahibinin elinde olurdu. Onun ki uyanmak falan değildir. Onun ki sıvışmaktır, kaçanın anası ağlamazın ta kendisidir. Samimi değildir, dürüst hiç değildir. Dışarıda olanın kandırılma ihtimalini anlarız; fakat içeride olup gelebileceği en üst mevkilere gelmiş birinin ben anlamadım demesi yemez… Bal gibi her şeyi biliyordu. Şimdilerde kıvırmaları oynuyor. Ona da dokunulması lazım. Birçok yerde masumlar yanarken onun ateşin başında ısınması asla doğru değildir. Sosyal anlamda tövbesinin Firavun tövbesinden de hiçbir farkı yoktur.
Biz yine “Evlerine ateşler salınsın.” bedduasına gelelim. Önce açığa alınıp günlerdir, haftalardır sıkıntı çeken insanlar vardı. Şimdi ise görevden uzaklaştırılan insanlar var. Bu insanları mahvettin, perişan ettin, rezil rüsva ettin. Beyinlerini, yüreklerini çaldığın gibi geleceklerini de çaldın. Bu insanlar senin gibi bir haini sevdikleri için, sinin gibi bir çiyana inandıkları için pes perişan oldular. Sana inandıkları için bize hiçbir zaman inanmadılar, seni sedikleri için bizi hiç sevmediler. Senin gibi bir yılana olan sadakatlerinden dolayı, seni sevmediğimiz bildikleri için bizi hiçbir zaman sevmediler, sevincimize ve kederimize ortak olmadılar. Sırf senin gibi bir hıyara hatır ettikleri için Rabbimizin hatırını çiğnediler. Lanet edicilerin tüm lanetleri senin üzerine olsun.
Başta öğretmenler ve memurlar perişan oldular. Bunlar şimdi çocuklarına, eşlerine, anne-babalarına ne diyecekler? Okula gidecek olan yavru anne-baba sen okula gitmiyor musun, sen işe/okula neden gitmiyorsun diye sorduğunda bu insanlar ne cevap verecek? Tayyip bizi işten attı mı diyecekler? Böyle diyemezler; çünkü çocuk soracak: Peki anne, peki baba tamam da Ahmet’in annesini, Beyza’nın babasını niye atmadılar?
Buna verecek cevabınız var mı? Dürüst olup şu cevabı verebilecekler mi? Yavrum onlar bize hep söylüyorlardı, bizi hep uyarıyorlardı; fakat biz bu haine öylesine inanmıştık ki onların dedikleri bir kulağımızdan giriyor, diğerinden çıkıyordu; fakat haklıymışlar. Yavrum bize kimsenin bir şey ettiği yok. Biz kendi kendimize ettik, kendi kendimizi yaktık, sebep olanların Allah belasını versin demeleri gerekiyor. Bunu da diyemiyorlarsa zaten belalarını bulmuşlar demektir.
Bu insanlar, ahh Amerika’daki Ermeni! Yaktın bizi, evimize ocağımıza ateşler saldın. “Rabbim de senin ocağına ateşler salsın” demiyor mu/diyemiyor mu? Bize söylemeseler de akıllarından geçenler Pensilvanyalıya yeter de artar bile. Bunca insanı mahvettin, Allah da seni mahvetsin Amerikan kelbi. Eyi misin?
.
İSLAM’LA KAVGALI SANATÇILAR
Sanat dünyasının önde gelen isimlerindendi denilen figüranların İslam ile aralarının hep açık olduğuna şahit oluyoruz. Genelde bu insanlar öldüklerinde ne kadar da badem gözlü olduklarından bahsedilir, birileri bu insanları yüceltirlerde yüceltirler. Onlar bunu yaparken birileri de bu insanların geçmişte veya ölümlerine yakın zamanlarda İslam ve onun değerleriyle nasıl da dalga geçtiklerine dair görüntüleri sosyal medyada servis ederler. Bakarsınız ki dinin en önemli rükünlerinden olan namaz, tesettür ve hac ile alakalı olarak dalga geçmişlerdir, küçümsemişlerdir, hakaret etmişlerdir. Onlar bunu yaparken karşılarındaki figüranlar da adeta ellerini çatlatırcasına alkış temposu tutmuşlardır. Sahnedeki iyice gaza gelip kinini olabildiğince kusmuştur. Bir ödül töreninde kendisine sanatçı denilen bir bayanın Rumeli Hisarındaki mescit için söyledikleri ortadadır. O kinini kusarken aşağıdakiler nasılda alkışlıyorlardı.
Sanat dünyası denilen bu âlemin sarhoş olduğu ortadadır. Onları sarhoş eden ise alkışlardır, televizyon ekranlarıdır, sosyal medya ve yazılı basının yaldızlamalarıdır. Medya gerçekten de bir afyon hükmündedir. Ağına takılanları ne yapıp edip sarhoş edebilmektedir. Ne kadar da çok insanın kanına girdi. Sadece kanlarına mı girdi? Elbette hayır. Hem kanlarına girdi hem de imanlarını darmadağın etti. O insanların geldikleri yerler, aileleri bizim yerlerimizdir, bizim ailelerimizdir. Ama ne oluyorsa evlatlarımızın ellerimizden kayıp uçması gibi bu insanlar da uçup ellerimizden kayabiliyorlar. Bambaşka ortamlar, bambaşka insanlar tarafından kuşatılmışlığı yaşıyorlar, bunu ise özgürlük zannediyorlar. Allah’tan, kitaptan uzak menajerlerin ellerinde adeta oyuncak oluyorlar. İcra ettikleri sanatta adım adım ilerlerken; değerlerinden, öz kimliklerinden de adım adım uzaklaşmaktadırlar. Bu uzaklaşma onları maalesef yalnızlığa doğru götürmektedir. Dini ve kültürel değerlerden kopma süreci aynı zamanda boş yığınlar diyebileceğimiz kalabalıklar içerisinde kaybolmanın ve yalnızlaşmanın da başlangıcı olur. Bir zamanların çok popüler isimlerinin huzurevlerine düşmeleri ve tek başlarına ömürlerinin son günlerini geçirmeleri bunun en güzel göstergesidir. Şöhretin zirvesini yaşayan bu insanların birçoğu doğru dürüst bir aile ortamı bile kuramamaktadırlar. Hayatlarının hiç de heves edilecek bir tarafının olmadığının artık görülmesi gerekmektedir. Belgeselcilerimizin bu insanların huzurevi günlerini kaydetmeleri, o isimlerle görüşmeleri gençlerimize yapılmış çok büyük bir iyilik olacaktır. Zira o insanlar şöhret denilen afyonun kendilerini ne hale getirdiğini, nelerden koparıldıklarını mutlaka ibretlik olarak anlatacaklardır.
Dini ve kültürel değerlerden uzaklaşan ve kopan insanlar siyasi arenada yer bulmakta zorlanmıyorlar. Nerede bir Allah- Peygamber düşmanı, nerede bir dinsiz, ataist ve ateist varsa anında onların yanında yer alabiliyorlar. Bir araya geldiklerinde cesaretleriyle birlikte inkârları da artıyor, kinlerini kusmaya devam ediyorlar. Beş ağaç için kıyametler koparanlar, ormanlar talan edilip yağmalanırken seslerini dahi çıkartmıyorlar. Kör, sağır ve dilsiz moduna geçebiliyorlar.
Son sözler bizimkilere olsun. Bu insanların bir kısmı son nefeslerine kadar her türlü kutsalımızın düşmanı oldukları halde bunların cenazelerinde bizimkilerin ne işi var? O cenazeye katılmakla ne umuyorsun? Onlarda mertlik olsa bizim camilerimize götürülmemeyi, bizim mezarlarımıza gömülmemeyi vasiyet ederler. O mertlik onlarda ne gezer. Onlar ancak Gezi’de gezerler. Onların cenaze namazlarını kıldıranlar siz de sorumluluktan kurtulamazsınız. Mezarının başında durup telkin veriyorsun. Sıkıysa sağlığında deneseydin ya. Peygamberimize onların cenazelerinde bulunmasıyla alakalı olarak gelen ayetler size bir şeyler demez mi? Ben işimi yaparım, paramı alırım mı diyorsunuz? Yazık yazık, size de yazık.
.
15 TEMMUZ DARBESİ ve TARİHİN TEKERRÜRÜ
15 Temmuz Darbe Girişimi/ Türkiye’yi İşgal Kalkışması Anadolu Türk Tarihi’nin en karanlık olaylarından birisidir. Aziz milletimiz 1016 yılında kök salmaya başladığı bu topraklarda böylesine bir ihanete tanık olmamış, bir gecede devletinin el değiştirmesi tehlikesi gibi bir faciayı yaşamamıştır. Oysa bin yıldır bu coğrafyada ülkesiyle ve milletiyle bölünmez bütünlüğü noktasında tehlike yaşamadığımız veya sosyolojik olarak şöylesine içten güldüğümüz, gülümsediğimiz bir çeyrek yüzyılımız dahi olmamıştır. Çünkü bu coğrafya sırtlanlar geçididir ve bu coğrafyada her an her yerden bir sırtlan saldırısına maruz kalma ihtimalimiz, ihtimal olmaktan dahi çıkmış ve reel politik halini almıştır.
Merhum vatan/iman şairimiz Mehmet Akif/imiz şöyle der: “Tarihi tekerrür diye tarif ediyorlar, İbret alınsaydı, tekerrür mü ederdi?” İbret alınmadığı müddetçe sonuçları itibariyle tarih tekerrür etmeye devam edecektir. Sultan Abdülhamit Han der ki: “Tekerrür eden tarih değil, hatalardır.” Hatalardan ders alma noktasında bir zafiyet gösterdiğimiz hakikattir. Tarih aynı zamanda tecrübeler yumağıdır, istifade etmesini bilmek lazım. Bu tecrübelerden istifade etmediğimiz müddetçe bahsedilen tehlikeleri yaşamamız kaçınılmazdır. Yaşadığımız tehlikelinin ayak seslerini duyanlarımız oldu, uyaranlarımız oldu; hepsine de gülüp geçildi. Kendileri gülüp geçmekle kalmadılar, kargaların dahi bize güldüğünü söylediler. Sonuç ne oldu? Reis’in dirayeti, milletimizin sadakati ülkeyi bir işgalden kurtardı. Daha önceki yazılarımızın birinde bu durumu “Vatan kurtaran sevgi” diye ifade etmiştik. Ve birileri bize kızıp dursa da Reis’e olan sevginin vatanı kurtardığını belirtmiştik.
Biz millet olarak ve ülke olarak bu tehlikeyi niye yaşadık? Bunun birçok açıdan verilebilecek cevapları vardır. Sosyal, siyasal, ekonomik, sosyolojik, politik ve dini sebeplerden azade olmayan bir süreç yaşadık. Bunların tamamını harmanlasak ve tek bir sebebe dayasak o da dini sebepler olarak karşımıza çıkacaktır. Toplumun din algısı maalesef bu sonuçları doğurmak için oldukça veluttur, doğurgandır. Millet olarak bu zokayı yutmamızın sebebi ne acıdır ki Rabbimiz tarafından en çok uyarıldığımız bir konuda aldatılmış olmamızdır. Rabbimiz yüce kitabında defaatle “Allah adı ile aldatılanlardan olmayın.” uyarısını yapmasına rağmen biz bu oyuna gelmiş olduk. Neyimiz kitaba uygun ki, bu konuda da kitaba kulak verelim? Biz kitaba uymadığımız müddetçe birileri bizi kitaplarına uyduracaktır, bu durum kaçınılmazdır. Zaten ne çektiysek kitabına/ kitaplarına uyduranlardan çekmedik mi?
Bu topraklara hainlik mayası çalınalı çok oldu.
Bu topraklardaki ilk kutlu devletimiz Anadolu Selçuklu Devleti’nin yıkılmasında bu mayanın etkisini görmekteyiz. 17 Eylül 1176’da Miryakefelon/ Beldüzü Zaferi’nde Anadolu’ya attığımız imzanın adı “Anadolu İslam yurdudur” olmuştu. İçerideki hainlerin ve yine Allah adı ile aldatıcıların gayretleri, Haçlıların destekleri ile Moğol istilasına/ Kösedağ Savaşı’na maruz kaldığımızda tarihler 3 Temmuz 1243’ü gösteriyordu. Devletimiz yıkılış sürecine girmişti ve Moğollar Anadolu’da terör estiriyordu. Derlenip toparlanmamız yaklaşık 60 yıl sürdü. Osmanlı olarak tarih sahnesine çıktığımızda içeridekiler ve dışarıdakiler yine harekete geçtiler, kuruluşundan yüz yıl sonra 20 Temmuz 1402’de Müslüman ve Türk Timur Devleti tarafından bir kez daha yıkımı yaşadık. Mehmet Çelebi’nin 11 yıl süren yeniden diriliş hareketi meyvesine verdi ve millet olarak yıkıldığımız/ düştüğümüz yerden yeniden ayağa kalkmayı başardık. Güçlü olduğumuz müddetçe, içimizden/ bizden zannettiğimiz devşirmeleri kontrol altına aldığımız müddetçe devletimizin ömrü uzun oldu. Birinci Dünya Savaşına geldiğimizde öyle bir ihanet sarmalına maruz kaldık ki kurtulmak mümkün olmadı. İşgalcilerin işlerini kolaylaştırmak için her türlü ihanet oyunu sahnelendi ve Abdülhamit tahtından indirildi. Bundan sonra da istedikleri gibi at oynattılar.
15 Temmuz İşgal Girişimi’ne maruz kaldığımızda Allah adı ile aldatılmanın zirvesini yaşadık. Hiç kimseyi ama hiç kimseyi uyaramadık, uyandıramadık. Allah diyenden, namaz kılandan, hizmet diyenden ne zarar gelir dediler ve bizi susturdular. Siyasileri bir yere kadar anlamak mümkündür, bu mazur gördüğümüz anlamına gelmez. Topluma yön verecek olan (!) kanaat önderi diye sunulanları bile uyaramadık, onlara bile anlatamadık. Allah adı ile aldatılmak için büyük bir potansiyelimizin olduğu da ortadadır. Sadece kandıranların, aldatanların isimleri değişecektir. Ülke olarak bir daha böyle bir ihaneti kaldırmak kolay olmayacaktır.
.
ZALİME ARKA ÇIKMAK
Bir yerde zalim varsa, orada kaçınılmaz olarak da mazlum vardır. Hiçbir yerde ve hiçbir zaman mazlumun ahı yerde kalmaz. Mazlumun sahibi olan Allah der ki: “… Nihayet zulme gömülenler, nasıl bir devrimle devrileceklerini günü gelince öğrenecekler.” (Şuara, 227) Allah’ın yasası olan bu ilke değişmez; er yada geç muhakkak bunun gereği yapılır. Zalimliği ile öne çıkmış nice insanlar, nice devletler ve nice imparatorluklar yerle bir olmuş, yerlerinden yeller esmektedir.
Zulmedenler eninde sonunda yok olup giderken muhakkak izler bırakırlar. Zalimler ve zulümleri bizler için ibretlik hadiseler olarak tarihteki yerini alırken, bazıları için de takip edilecek, izinden gidilecek hadiseler olarak yine tarihteki yerini alırlar. Bu bir zihniyet meselesidir, bir duruş meselesidir, bir vicdan meselesidir. Evrensel ve insani olan bu değerler dumura uğrayınca, yalama olunca artık erdem adına hiçbir şey ortalıkta kalmaz. İnsan ve vicdan kumaşı yıpranmış, artık dikiş tutmaz olmuştur. Tabi ki kumaş bu hale gelince terzi tarafından değer görmez, defolu olup hurda kategorisinde yer alır ve bir kenara atılır.
Siyasal hayatın terzisi olan millet de kumaşın kalitesinden ve kalibresinden anlama noktasında mahirdir. Bir kenara atma işini çok iyi becermektedir. 15 Temmuz Darbesi’nden sonra yaşananlar, Hdp’lilerin gözaltına alınmaları ve ardından gelen tutuklamalar; Cumhuriyet gazetesi ile ilgili soruşturmalar ve ardından gelen tutuklanmalar sonrasında yaşanmakta olanlar bir hakikati daha ortaya çıkartmaktadırlar. Birileri hemen harekete geçip otomatik olarak zalime arka çıkmaktadır.
Darbecilerin bu ülkeye ve bu ülkenin güzel insanlarına yaptıkları kötülüklerin izleri silinmemişken ve uzun süre de silinemeyecek olmasına rağmen bunlara arka çıkmak, bunların mağduriyetlerinden dem vurmak acaba neyin peşinden koşmaktır? Biz mağdurun yanındayız diyerek bu işten kurtaramazsınız. Bu memlekette başörtülülere yapılan zulümler, okul önlerinden geri çevirmeler, ikna odalarında psikolojik işkencelere tabi tutmalar yaşanırken frekanslarınız bu mağduriyetleri çekmiyor muydu? İmam hatip neslinin köküne kibrit suyu dökülürken neredeydiniz? Bunlar sizin mağdurlar kategorinize girmiyor muydu? İrticacı diye Müslüman askerler ordudan atılırken siz neredeydiniz? Bir devletin ordusu o devletin başbakanına ana avrat söverken, zulmederken neredeydiniz? Siz iflah olmazsınız. 1950 öncesinde aldığınız beddualar iki yakanızı bir araya getirmeyecektir. Siyasetin terzisi olan aziz milletten ilgi görmeyince hainlerden medet ummaya başladınız. Bu bile iflah olmayacağınızın resmidir. Siyasetle gelenlerin siyasetle gitmeleri gerekirmiş. Eyvallah da siyasetle gelmek yetmiyor, millet adına siyaset yapmak gerekiyor. Siyaset yapmaya devam edenler siyasetle gitmelidir. Terör örgütleriyle iş tutanların nasıl gideceğinin yolunu hukuk belirlemiştir. Bu herkes için geçerlidir. Hainlere arka çıkmak mayın eşeği olmaktır. Ne kadar da meraklısınız.
.
İSRAİL’İN GÜVENLİĞİ MÜSLÜMANLARIN GARANTİSİNDE
Kurulduğu 1948’li yıllarda birileri İsrail’e deseydi ki: “Hiç merak etme, senin güvenliğin Müslümanların garantisi altındadır.” “Hadi canım sen de, dalga mı geçiyorsunuz?” derdi. Halkları Müslüman olan ülkelerin başında bulunan Tiranlar, acı ama gerçek olan şu ki bu düşüncemize hizmet etmektedirler.
İsrail Devleti kurulalı 68 yıl olmuş, bu zaman zarfında bu devlet hiçbir İslam ülkesi tarafından korkutulmadı, tedirgin edilmedi, kaygılandırılmadı. Çevresindeki bu güvenlik çemberi İsrail’in Gazze ve Filistin’deki Müslümanlara yönelik şımarıklıklarını, işkencelerini ve zulmünü artırmıştır. Allah’tan başka kimsesi olmayan bir avuç Gazzeli, bir avuç Filistin’li genç, kadın ve çoluk-çocuk Sapanlarıyla ve taşlarıyla İsrail’i korkutur olmuştur. Müslüman başı kesmekte mahir olan, inancımızın adı olan İslam’ı adlarına sıfat yapan hain örgütler her türlü imkânlarını ve silahlarını kardeşlerimizi katletmek için kullanırken, Gazze’deki, Filistin’deki Müslümanların tek silahı Sapanlar ve taşlar olmuştur. Elindeki sapanla İsrail’i korkutan, tedirgin eden Gazze’li, Filistin’li çocuklar bir yanda destansı bir direniş sergilerken; diğer yanda hain örgütler Müslüman katletmeye devam etmektedirler. Tabi ki bu örgütler Müslüman katletmeye devam ederken İsrail’in güvenliğine katkı sağlamaktadırlar. İsrail, Gazze’nin ve Filistin’in ta kendisi olan Hamas’ın ve El-Fetih’in şanlı direnişiyle sarsılırken ve gelecek endişesi yaşarken hiçbir İslam ülkesinden ve adı bizden kendisi başkalarından olan örgütlerden en ufak bir sıkıntı yaşamamaktadır. Bu durum İsrail’in cesaretle barbarlığına devam etmesine yol açmaktadır.
Tanıdığımız ve bildiğimiz, kimler tarafından kurulduğunu daha iyi bildiğimiz El Kaide Terör Örgütü Müslümanların başına bela olmaktan başka, Afganistan’ın işgalinin gerekçesi olmaktan başka hangi işe yaramıştır. İsrail’e en ufak bir sıkıntı vermiş midir?
Afganistan’daki Taliban Müslüman katletmekten baş kaldırıp da İsrail’e sen ne yapıyorsun diyebilmiş midir?
Boko Haram Örgütü küçük kız çocuklarını kaçırmaktan ve satmaktan başka ne iş yapmış, Müslümanların hangi yarasına merhem olmuştur? Acaba İsrail zulmünün varlığından haberdar olmuşlar mıdır?
Adı batası Deaş ve Haşdi Şabi Müslüman katletmekten başka ne işe yarıyor?
Bu örgütlerin yaptıklarının tamamı İnsanlığın ve İslam’ın düşmanlarını sevindirmekten başka ne işe yarıyor? Bu örgütlerin Müslümanların yararına yaptıkları her hangi bir şey var mıdır? Varsa yoksa gâvura hizmet ediyorlar. Sadece gâvura hizmet etmekle de kalmıyorlar İran’a da hizmet ediyorlar. Ümmetçilikleri sadece kendilerinden menkul olanlar biz İran deyince hemen homurdanmaya başlıyorlar. İyi de bu örgütlerin yaptıkları ya gâvurları sevindiriyor ya da İran’ı sevindiriyor. İran’ı rahatsız eden bir tane terör örgütü var mıdır? İran’ın insanlığa ve İslam’a hangi hizmeti dokunmuştur? Tarihleri boyunca Osmanlı’ya ve Türkiye’ye yaptıkları düşmanlığı kime yapmışlardır? İran, ABD’ye posta koyuyor gibi görünüp masa altında el sıkışanların ta kendisi değil midir? İran’a bir şey deyince ses bizim mahallenin İrancılarından geliyor. Ne hikmetse İran’a duydukları muhabbetin zekâtı kadarını bile bu ülkeye duymadılar ya ona yanıyorum. Ümmetsel bakış falan gibi süslü püslü cümlelerle açıklamaya çalışıyorlar. He ya ümmetsel bakış sadece sizin hakkınız, bizim böyle bir bakış hakkımız yok, öylemi?
Sizin beğenmediğiniz ve bir türlü hazmedemediğiniz siyaset Davos’ta İsrail’e had bildirirken İran’ınız ne yapıyordu acaba? İsrail kuruldu kurulalı öyle bir gece yaşadı mı? İşte ne olduysa Davos’tan sonra oldu. Adlarına İslami Terör Örgütü denilenlerin birçoğunun piyasaya sürülmesi, beslenmesi, eğitilmesi, operasyonlara yönlendirilmesi Davos sonrasına denk gelmektedir. Ve hepsi İsrail’in güvenliğini sağlama amacına matuftur. İsrail’in siyasi ömrüne ömür katan Müslüman ahmaklara yazıklar olsun.
.
YAŞAM FELSEFESİ VERDİĞİNİZ KADAR VARSINIZ
Bir televizyon kanalının ekonomi programının tanıtım fragmanında geçen bu başlık cümlesi dikkatimi çekti. Bu cümle bize, kültürümüze, tarihimize, medeniyetimize ve hepsinden öte inancımızın temeline aitti. Buram buram vahiy kokan bir cümleydi. Ve bu cümle haftanın beş günü boyunca her program tanıtımında ve başlangıcında tekrarlanıyordu. Adeta kafamıza vura vura tekrarlanıyordu: “Verdiğiniz kadar varsınız.”
Yıllar önce medrese kökenli, rahmetli Nuri Genez hocamızın bir sohbetinde söylediği bir kavram dikkatimi çekmişti. Hocamız “İnfak” diye bir ibadetten ve öneminden bahsediyordu. Hemen sordum: “Hocam bizim çocukluğumuz camide geçti; ne cuma vaazlarında ne de teravih namazı vaazlarında böyle bir şey duymadık, bu infak şimdi nereden çıktı?” Rahmetli hocamızın cevabı sorudan daha kısa olmuştu: “Kardeş, adam yapmadığı bir ibadeti nasıl anlatsın?” Haklısınız hocam dedim ve dinlemeye devam ettim. Allah’a şükürler olsun ki o günden sonra ibadet hayatımıza yeni bir değer daha eklemiş olduk.
Hocamızın cevabını bugünlerde çok daha iyi anlıyorum. “Kardeş, adam yapmadığı bir ibadeti nasıl anlatsın?” O günlerdeki bir kısım hocalarımız belki de haberleri olmadığı için veya yapmadıklarından dolayı bu ibadetten bahsetmiyorlardı. Oysa bugünküler bu ibadetti bal gibi biliyorlar, sorsan hangi ayetlerde kaç kez geçtiğini de biliyorlar ve bu ibadetten uzun uzun bahsediyorlar; fakat bu ibadeti yapmıyorlar, yapamıyorlar. Mazeretleri çok, işleri çok, ihtiyaçları çok, borçları çok ve para yetiştiremiyorlar(!)
Din kelimesinin anlamlarından birinin de Allah’a karşı borçluluk bilinci olduğu söylendi. Bu borç sadece namaza ve oruca indirgendi. Mali ibadetler bedeni ibadetlerin arkasına gizlendi. Namaz kılarsan camiye gelirsin, camiye gelince herkes seni görür, sakalın varsa bu daha da anlamlı olur. Mali ibadetlerin bedeni ibadetler gibi görünmesi mi gerekir? Elbette gerekmez. Fakat hiç mi bir emaresi görülmez? Mali ibadetlerin emarelerini dahi gizlemekte mahir olanlar, aynı gizleme hassasiyetini diğerlerinde de sergiliyor mu?
Konuyla ilgili ayetlerden herkesin haberi var. Şimdilerde bilgi sorunu yok; bilinenin eyleme dönüştürülmesi sorunu var. Bunları yazarken size söylemek için değil; kendime söylemek ve eyleme dönüştürmek için yazıyorum. Samimiyet noktasında eyleme dönüştürmeyi başardığımızda herkes nasibince hissesini alacaktır. Bundan sonrası vicdanlara kalmıştır. İşte hicret edip bize gelen Irak’lı, Suriye’li kardeşlerimiz, vicdanlarımızın kuruyan veya kurumaya yüz tutan merhamet damarlarımıza infak anjiyosu yaparak bu ibadeti yeniden yaşam alanına kazandırmamıza vesile olmaktadırlar. Bunun için bize gelen kardeşlerimize müteşekkir olmalıyız.
Gelin birbirimizi uyaralım:
Uzaktakine veya yakındakine ama birine mutlaka merhametle yeşeren infaklarımızı ulaştıralım.
Benim borcum var deyip mali ibadetten kaçmayalım; kimin borcu yok ki? Allah’a ve O’nun mağdur ve muzlum kullarına olan borcumuzu asla unutmayalım.
Namazımızın, sakalımızın, şalvarımızın ve fesimizin arkasına saklanarak mali ibadetleri terketmeyelim.
Bizde olandan bizim dışımızdakiler istifade edemiyorsa, paylaşım ahlakından bahsetmek hangi ahlâki ilkeyle bağdaşmaktadır.
Dün vermedik, bugün vermiyoruz; yarın verebileceğimizi söyleyerek kimi kandırabiliriz?
Allah’ın kullarının bizde olan hakkını kendimizde tutma, bulundurma hakkını kimden alıyoruz? Lütfen buna cevap arayalım.
DÜNYA MALI İÇİN DÜNYA’DAN GÖÇENLER
Sahibi olduğunu veya olacağını zannettiği dünya malı için nice insan bu dünyayı terk etti. Tarih bu konuda ne büyük kavgalara, acılara ve yürek yangınlarına tanıklık etti. Milletlerin ve devletlerin hayatına mal olan dünya malı kavgası bireysel alanda nice insanın da kaybına neden oldu. Edebiyatımıza, türkülerimize, ağıtlarımıza ve destanlarımıza konu olan bu kavga neyin nesiydi? İnsanımız bu kavgayı neden verir?
Aslında meselenin kaynağında yanlış din algımız vardır. Zira herkes rızık verenin Allah olduğuna inanıyor, bunda hiç tereddüt yok. Fakat insanımız inandığı Allah’a güvenmiyor, güvenemiyor. Güvense mal için kavga etmeyecek, bir karış yer için kardeşini, amcasını, dayısını öldürmeyecek. Dünyasını ve ahiretini yakmayacak. Allah’a güven meselesi Müslümanlar açısından oldukça sıkıntılıdır. Güvenemediği için zekâtını vermiyor; güvenseydi azalacak korkusunu yaşamayacaktı. Fakat bu korkuyla yaşıyor. Hayret bir şey ki bu korkunun korkutanı da şeytanın ta kendisidir. “Şeytan sizi fakirlikle korkutur ve size cimriliği telkin eder. Allah ise size katından bir bağış ve daha fazlasını vaad eder. Allah (rahmet ve bağışıyla) sınırsızdır, her şeyi bilendir.” (2/Bakara, 268) Rabbimizin buyruğu açıktır. Bu ilahi emre mi tabiyiz yoksa şeytanın sünnetine mi tabiyiz? Öncelikle bu konuda netleşmemiz gerekmektedir. İnsanımız Allah’a gereği gibi güvenseydi elinde olanda başkalarının da hakkı olduğunu bilir ve ona göre infak ederdi. Bunu da yapmıyor. Valla bu işin şakası yok. Bu iş karşılıklı konuşunca anlaşılacak, öğrenilecek bir mesele de değildir. Herkesin kendince bir mazerete ve bir cevabı vardır. Unutulmaması gereken bir hakikat var ki hangi cevabı verirsen ver Allah seni de cevabını da ciddiye almayacaktır. Sadece ve sadece kendimizi kandırmış oluruz. Samimi olarak sorgulamadan, düşünmeden ve gereğini yapmadan bu konuda terbiyeli olmamız mümkün değildir. Yastığa başını koyacaksın, gözünü tavana dikeceksin ve düşüneceksin. Ben inandığım Allah’a yeterince güveniyor muyum? Güveniyorsam içimdeki bu mal tutkusu nedir? Bu sorulara doğru cevapları aradığımızda nasıl davranmamız gerektiğini öğreneceğiz. Öğrendiğimizi hayata geçirdiğimizde problem kalmamış demektir.
Herkesin yaşadığı yerden bildikleri ve duydukları vardır. Mal yüzünden, bir karış toprak yüzünden, miras yüzünden sonu ölümle bitti diye başlayan kavgaların hikâyeleri arasında büyüdük. Bunların içerisinde bizim tanıklık ettiklerimiz de olabilir. Ne kadar da acı bir durum. Paylaşmanın öğretmeni olan sevgili peygamberimizi takip etmemiz gerekirken, kavganın ilk öğretmeni olan Kabil’i takip ediyor olduk. Şekilde peygamberin sünnetini takip ederken ve bunu da büyük bir marifet sayarken davranışta gittik de kardeş katili Kabil’in izinden gider olduk. Mal problemi aslında basit bir mesele değildir. Allah’a olan teslimiyetimizin bir an bile bozulmasının sonuçları insanı dünyasından da ahiretinden de edebilmektedir. Bu konuda kendimizi yeniden bir teste tabi tutmamız gerekmektedir.
Başlığımız olan “Dünya Malı İçin Dünya’dan Göçenler” cümlesinin orijinali şöyleydi: “Dünya Malı İçin Dünya’dan Göçen Enayiler.” İfadeyi bir edebiyatçı kardeşimiz paylaşmıştı. Sonuçları itibariyle bu tür kavgaları değerlendirdiğimizde varacağımız nokta ne yazık ki “enayilik” olmaktadır. Ve bu Müslümanlara, peygamberimizin ümmeti olan bizlere hiç ama hiç yakışmamaktadır.
.
GÜÇLÜLER YAPAR ZAYIFLAR KATLANIR
İnsanlık tarihi, insan ve insan topluluklarının her türlü yaşamlarını, birbirleriyle olan ilişkilerini kapsadığı gibi aynı zamanda güçlülerin zayıfları ezdiğini de kapsamaktadır. Hak ve hakikat tanımaz şeytani düşünceler, güçlünün zulmünü artırırken zayıfın ezilmesini beraberinde getirmiştir. Kabil ile başlayan kavga bugün din, iman, değer adına her türlü erdemi yok saymıştır. Gücü elinde bulunduran her türlü anlayışın temsilcileri, zayıfları ezmeyi varlığının devamı için elzem olarak görmüş, bunun gereğini yapmak için tereddüt göstermemiş, hiçbir zulümden de geri kalmamıştır.
Genelde Avrupalılar, özelde İspanyollar Amerika’da kurdukları “Encomiendo” sistemiyle Kızılderilileri iliklerine kadar soyup soğana çevirmişler. Tanrı’nın Krallığı’na kabul edilmeleri şerefine/Hıristiyanlaştırılmaları karşılığında üç kuşak boyu karın tokluğuna çalıştırılmışlardır. Arkada milyonlarca insanın ölümü olmuş olsa da önemli olan Tanrı’nın Krallığı’nın sınırlarını genişletmekti. Güçlüydüler, yaptılar; zayıflar da katlandı.
Müslüman olmadan beş yıl önce 1977 yılında yazdığı Medeniyetler Diyaloğu kitabında Roger Garaudy ise Haçlı dünyasının dehşet verici tarihini rakamlarla şöyle anlatıyor: “Batılılar yüz milyonu aşkın Amerika yerlisini öldürerek dünyada daha önce benzeri görülmemiş bir soykırım yaptılar. Bunun ardından üç yüz yıl süren köle ticareti sırasında en az yüz milyon Afrikalı’yı öldürerek bir başka akıl almaz soykırımı gerçekleştirdiler.“[1] Avrupalılar güçlüydü, her türlü zulmü yaptı. Zayıflar her zamanki gibi yine katlandı.
Birinci Dünya Savaşı’nı güçlüler çıkarttı, bedelini Müslümanlar ödedi; zayıftılar, yine katlandılar. İkinci Dünya Savaşı’nı güçlüler çıkarttı; insanlık pes perişan edildi, zayıflar yine katlandı. Hiroşima ve Nagazaki’yi güçlüler bombaladı; yüz binlerce canlı yok edildi, zayıflar yine katlandı. Yirmi milyona yakın Aborjin’i güçlüler katletti, zayıflar seyretti, katlandı. Milyonlarca Kızılderili’yi güçlüler öldürürken zayıflara sızlanmak kaldı. Milyonlarca Afrikalı’yı güçlüler köleleştirdi, zayıflar hayıflandı, yine katlandı. 17. Yüz yıl Avrupa’sında güçlülerin yaptığı köle ticareti tahıl, sebze-meyve ticareti gibi normal karşılanırken zayıflar yine seyretmeye devam ediyordu. Milyonlarca Vietnamlıyı güçlüler katlederken, zayıflar yine seyretti, yine katlandı. Milyonlarca Afgan Müslüman’ı güçlüler öldürürken zayıflar beddua edip katlanmaya devam etti. Sözüm ona Çağdaş Avrupa’nın(!) ortasında yüz binlerce Boşnak’ı güçlüler öldürürken zayıflar yine güçlülerden medet umdu, katlanmaya devam etti. Milyonlarca Iraklıyı güçlüler öldürürken zayıflara yine katlanmak zorunda kaldı. Yüz binlerce Filistinli güçlüler tarafından katledilirken zayıflar yine güçlüden medet ummaya ve katlanmaya devam etti. Suriye’de ve Halep’te yüz binlerce insan güçlülerin kıyımına maruz kalırken zayıflara yine katlanmak düştü. Bunlar saymakla bitecek gibi değil.
Bütün bunlar ahlaksız ve acımasız Batılılar/güçlüler tarafından yapılırken utanmadan, sıkılmadan Müslümanlara terörist demeye devam edebiliyorlar. Bazı ahmak Müslümanlar da buna inanabiliyor.
Başlığımıza gelince, yüz yıllardır yaşadığımız bir hakikatin yansımasıdır. Poleponnes Savaşları (M.Ö. 431-404)sırasında Atina’nın güçsüz rakipleri Melaslılar, vergi konusundaki anlaşmazlığın adilce çözülmesini teklif etmiştir. Atinalılar ise: “Güçlüler yapacaklarını yaparlar ve zayıflar katlanmaları gerekene katlanırlar.”cevabını vermiştir. [2]
Güç, hak- hakikat ve adaletle buluşturulmadığı müddetçe kimin elinde olursa olsun varlığını sürdürebilmek için ezmeye, yok etmeye meyyaldir. Ezer, öldürür, yok eder; zayıflara katlanmak düşer. Tabi ki bu durum ila nihai devam edecek değildir. Zira bu dünya büyük zalimlerin çok büyük zulümlerine tanıklık etti. Şimdi hepsinin yerinden yeller esiyor, yerlerine yenileri geldi. Onların da yerinde yeller esecektir. Tiranlar eninde sonunda yok olmaya mahkûmdurlar. Yeter ki insanlık üzerine düşeni yapsın, yapabilsin. Sözlerimizi sözlerin en güzeliyle, Rabbimizin sözüyle bitirelim:
“Nihayet zulme gömülenler, nasıl bir devrimle devrileceklerini günü gelince öğrenecekler.” (26/Şuara, 227)
İNSANLIĞI KATLET İNSAN HAKLARINI İLAN ET
Katili maktulün cenazesinde arayacaksın diye bir kaide vardır. Ne kadar da doğrudur. Hatta cenaze namazının birinci safında duran, tabuta ilk el atanın, en çok ağlayan ve sızlayanın bu tipler olduğu da bir gerçektir. Zira sonu cinayetle biten birçok olay bu şekilde aydınlatılmıştır. Bu türden olaylar ülkemizde de dışarıda da aynıdır. Sorun insan ve insanlık sorunu olunca benzerlik göstermesi kaçınılmazdır.
Bizlere evrensel değer olarak sunulan veya dayatılan birçok kavram, onu dayatanlar tarafından tüketilip katledildikten sonra cicili bicili kelimelerle süslenip sunulmaktadır. Her malın bir satıcısı olduğu gibi her malın bir alıcısı da vardır. Bu katillerin sattığı malların peşine düşenler tarihin her döneminde olmuştur, olmaya da devam edecektir. Böyle gelmiş ve böyle gideceğine göre biz niye uğraşıyoruz? Artık bu yalan ve dolanlara doyduğumuzu, bundan sonra bu türden mavalların peşine takılmayacağımızı, oyunlarına gelmeyeceğimizi, gelmekte olanları da uyarmaya devam edeceğimizi göstermek istiyoruz. Kaç nesil bunların martavallarıyla ömür geçirdi gitti. İstiyoruz ki bundan sonra yeni nesiller bunların gerçek yüzünü görsün ve anlasın. İnsanın ve insanlığın gerçek katillerinin kimler olduğunu bilsinler, tanısınlar. Gayretimiz bu yönde olacaktır. Bunları söylerken de kendi kültürümüzün, tarihimizin, medeniyetimizin ve velhasıl tüm değerlerimizin insana ve insanlığa verdiği önemi anlatmaya, öğretmeye ve yaşanılır kılmaya devam edeceğiz.
Batının bizlere dayattığı “İnsan Hakları Evrensel Bildirisi” Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Komisyonu’nun Haziran 1948’de hazırladığı ve birkaç değişiklik yapıldıktan sonra 10 Aralık 1948’de, BM Genel Kurulu‘nun Paris‘te yapılan oturumunda kabul edilen 30 maddelik bildiridir.
Bildirinin imzalanmasında, II. Dünya Savaşı‘ndan sonra devletlerin, bireylere tanınan hak ve özgürlüklerin güvence altına alınması konusunda birleşmesi de etkili olmuştur. Eleanor Roosevelt bu bildiriyi “Bütün insanlık için bir “Magna Carta (Magna Karta)” olarak tanımlamıştır. Bildirinin imzalandığı 10 Aralık, Dünya İnsan Hakları Günü olarak kutlanır.
Milyonlarca Kızılderili’nin katilleri insan hakları ilan ediyor, milyonlarca Afrikalıyı köle olarak Amerika’ya ve Avrupa’ya taşıyanlar, karın tokluğuna çalıştıranlar insan haklarından dem vuruyor. İnsanlığı öldür, katlet, ortadan kaldır ondan sonra da insan hakları diye bir beyanname yayınla, biz de ne kadar da insancıllar diye yutalım, öyle mi?
“Fransız İhtilâli’ni ve getirdiği prensipleri işlerine geldiği gibi kutsadılar ve kullandılar. Ucu kendilerine değince de yok saydılar, Müslümanlara değerse olabildiğince yüklendiler. Fransa, özellikle Napolyon Bonapart döneminde Fransız İhtilâli’nin ortaya çıkarmış olduğu eşitlik, demokrasi, milliyetçilik gibi fikir akımlarını, düşman olarak gördükleri devletleri parçalamak için silah olarak kullanmaya başlamışlardır. Fransızlar “her millete bir devlet” sloganıyla çevresindeki çok uluslu devletleri parçalayarak hâkimiyet alanlarını genişletmek istiyordu. Her millete bir devlet anlayışı temel özgürlüklerin aracı gibi gösterilmeye çalışılmıştır. Avrupa devletleri temsilcileri savaşın sonuçlarını değerlendirmek ve siyasi dengeleri yeniden kurmak için Viyana’da Avusturya arşidükü Meternik başkanlığında bir kongrede toplandılar. (1815) Meternik Sistemi adı verilen bir politika oluşturdular. Bu sisteme göre Avrupa’nın herhangi bir yerinde ayaklanma çıkması durumunda birlikte hareket edecekler ve Fransız İhtilâli’nin getirdiği bu ayaklanmaları bastıracaklardı. Ancak aldıkları bu kararları Osmanlı Devleti’nde Yunan ayaklanması çıkınca uygulamadılar ve Yunan isyanına destek verdiler.”[1] İşte batı budur. Varsa yoksa iki yüzlülük; ama her halükârda ikiyüzlülük…
Birinci Dünya Savaşı’nı ve İkinci Dünya Savaşı’nı Batılılar çıkarttı. Hiroşima ve Nagazaki’yi bombalayıp yüz binlerce insanı Batılılar katletti. Milyonlarca Aborjin’i, Kızılderili’yi Batılılar katletti. Milyonlarca Afrikalı’yı köleleştirip satanlar, Vietnamlıyı katledenler Batılıların ta kendisidir. Milyonlarca Afgan Müslüman’ı öldüren, Avrupa’nın ortasında yüz binlerce Boşnak’ın öldürülmesini seyredenler, milyonlarca Iraklıyı öldürenler, yüz binlerce Filistinlinin katlini seyredenler hep Batılılar olmuştur. Bugünlerde Suriye’de ve Halep’te yüz binlerce insanın öldürülmesini seyredenler, bunu yapanlara destek verenler yine Batılılardır. İnsanın ve insanlığın düşmanı olan bu zalimler değil midir? Şimdilerde utanmadan, sıkılmadan insandan ve insan haklarından bahsedebiliyorlar. Yaşattıklarını yaşamadan ölmeyeceklerini bilmelidirler. Zira zulümle abad olunmaz.
Daha dün denecek kadar yakın bir zamanda insanlığı öğrettiğimiz batılıların bize insanlık dersi vermeye kalkmaları ne kadar da büyük bir çelişkidir. Bu konuda söylenecek ve yazılacak o kadar çok söz var ki hangi birini anlatayım ve yazayım? İnsanlık ve erdem adına bir ayet, bir hadis ve bir fermanla bitirelim: “Biz İsrailoğullarına şöyle vahyettik: Kim cinayet suçu işlememiş veya yeryüzünde fesat çıkarmamış bir kişiyi öldürürse bütün insanlığı öldürmüş gibi olur. Dahası kim de bir hayat kurtarırsa, bütün insanlığı kurtarmış gibi olur.” (5/Maide, 32)
“…Allah’a yemin ederim ki, Allah Teala’nın, senin sebebinle bir tek kişiye hidayet verip doğru yola iletmesi, senin için, kızıl develerin olmasından (ve bunları tasadduk etmenden) çok daha hayırlıdır.” (Buharî, Fedailu’l-ashab 9, Meğazi 38, Cihad 102-143; Müslim, Fedaiilu’s-sahabe 34)
Fatih Sultan Mehmed’in Bosna Ruhbanlarına verdiği ahidnâme ile bitirelim. Bu ferman, Fatih Sultan Mehmed’in Bosna- Hersek’i fethinden sonra, 28 Mayıs 1463 tarihinde Milodraz’da yazılmıştır. Aslı Bosna-Hersek’in Fojnica şehrindeki Fransisken Katolik Kilisesi’nde olan bu ferman, Bosnalı Fransiskenlere geniş çaplı bir koruma sağlamaktadır.
Ben Fatih Sultan Han, bütün dünyaya ilan ediyorum ki; kendilerine bu padişah fermanı verilen Bosnalı Fransiskenler himayem altındadır ve emrediyorum:
Hiç kimse ne bu adı geçen insanları, ne de onların kiliselerini rahatsız etmesin ve zarar vermesin. İmparatorluğumda huzur içinde yaşasınlar. Bu göçmen durumuna düşen insanlar özgür ve güvenlik içinde yaşasınlar. İmparatorluğumdaki tüm memleketlere dönüp korkusuzca kendi manastırlarına yerleşsinler.
Ne padişahlık eşrafından, ne vezirlerden veya memurlardan, ne hizmetkârlarımdan hiç kimse bu insanların onurunu kırmayacak ve onlara zarar vermeyecektir. Hiç kimse bu insanların hayatlarına, mallarına ve kiliselerine saldırmasın, hor görmesin veya tehlikeye atmasın. Hatta bu insanlar başka ülkelerden devletime birisini getirirse onlar da aynı haklara sahiptir.
Bu padişah fermanını ilan ederek burada, yerlerin, göklerin yaratıcısı ve efendisi Allah, Allah’ın elçisi aziz peygamberimiz Muhammed ve 124 bin peygamber ile kuşandığım kılıç adına yemin ediyorum ki; emrime uyarak bana sadık kaldıkları sürece tebaamdan hiç kimse bu fermanda yazılanların aksini yapmayacaktır.”
Unutulmamalıdır ki bizde “Zalimlerden başkasına düşmanlık yoktur.” (2/Bakara, 193)
.
İRAN’DA DA ÇAKTINIZ
İran ile ilgili yazı yazmak da, konuşmak da oldukça zor. Birileri hemen yaftalıyor, karalıyor ve tanımlıyor. 1979 İran devrimi olduğunda biz çocuktuk. İslami hassasiyeti olanların İran Devrimi’ne düzdükleri methiyelere şahit olduk. Sakallarını dahi Humeyni’nin sakalı gibi bıraktılar, onların giydiği gibi cübbe vari elbiseler giymeye başladılar. Babalarının dahi resimlerini asmadıkları evlerine ve işyerlerine Humeyni’nin resimlerini astılar. Okudukları gazeteler ve takip ettikleri dergiler İran güzellemeleriyle doluydu. Ramazan başlangıçlarını İran’dan gelen haberlere göre belirliyorlardı. İran ve din anlayışları ile ilgili eleştirel yazı yazanları yerden yere vuruyorlardı. İran’a yaptıkları öykünmelerin, güzellemelerin ve duydukları sempatinin binde birini bu ülke için, bu ülkenin insanları için asla ve asla yapmadılar ve duymadılar. Yazar-çizer ve alaylı diye tanıdığımız birçok insanın şimdilerde İran konusunda nasıl da çakıldığını hep birlikte görüyoruz. Bunların geçmişte yazdıklarını gazetelerden ve kitaplarından çıkartıp önlerine koysak; hemen amalı, fakatlı cümlelere sarılıp kıvıracaklar. Feto’da çakıldığınız gibi yine çakıldınız.
Şimdi biz bunları yazdık diye hemen İran düşmanlığını körüklüyorsun diye hayıflananlar ve kızanlar çıkıyor. Ümmetin vahdetine ve kardeşliğine zarar verdiğimiz söyleniyor. Hangi ümmet? İran bu ümmetin neresinde? Hangi kardeşlik? Haksız yere insanı ve Müslümanı katledenlerle neyin kardeşliği? İran’ın sosyolojik damarlarında hala Pers kanının dolaştığını anlamanız için ne yapmasını bekleyeceksiniz? Türkiye ile İran savaşırsa İran’ın yanında yer alırım diyen CHP’li vekilden ne farkınız var? Müslümanları seveceğiz diye zulümlerini sevmek zorundamıyız? Sahabe efendilerimize sövenleri niye sevelim? Hz. Aişe annemize küfretmeyi bir politika haline getirenleri niye sevelim? Bu ülkede sizin sevmediğiniz bir takım insanlar var ya onların ağzından sahabe efendilerimize küfür duydunuz mu? Sevmediğiniz o insanların Hz. Aişe Annemize küfrettiklerini duydunuz mu? Edepsizliği din anlayışlarının temeli yapan bir güruhu niye sevelim? Savunmaları hemen de hazır. Sizin bilmediğiniz şeyler var. Zaten biz bir şey bilmiyoruz, her şeyi hep siz biliyorsunuz; fakat hep siz çakılıyorsunuz. Burnunun önünü dahi göremeyenlerin bize ufuk çizmesini beklemek ne büyük bir ahmaklıktır. Artık bu milleti ahmak yerine koymayı bırakın da kendi ahmaklığınıza yanın. Çok seviyorsanız gidin de orada yaşayın. Yaşadığınız Türkiye’ye sövdüğünüzün binde birini İran’a sövün de görelim. İnsanları ve Müslümanları katledenlerle birlik olan İran ve İrancılığınız yerin dibine batsın.
.
