ehlisunnnetde - YUSUF KAPLAN 19-20

ABDULHAMİD HAN

ABDÜLHAMİD HAN Osmanlı padişahlarının 34'üncüsü olan Sultan II. Abdülhamid Han aklı, zekası ve ilmi fevkalade üstün olan bir zattı. Batılıların ve iç düşmanların asırlar boyunca devleti yok etmek için hazırladığı yıkıcı, sinsi planlarını sezip, önlerine aşılmaz bir set olarak dikildi. Hazırlayanları ve maşa olarak kullandıkları yerli işbirlikçilerini, sahte kahramanları işbaşından uzaklaştırdı. İşte bu büyük zatın 10 şubat, 96. yıldönümü idi. Yıldönümü vesilesi ile Yıldız Üniversitesi ve İstanbul Medeniyet Üniversitesi işbirliği ile iki açık oturumdan oluşan etkinlik düzenlendi. İlk panel Abdülhamid'in sağlık politikasıyla ilgiliydi. Oturum başkanlığını yaptığım bu panelde konuşmacılar özet olarak şunları anlattılar: Prof. Dr. Hüsrev Hatemi; Abdülhamid'in çok iyi niyetli, sağlam karakterli ve vefalı bir insan olduğunu söyledi. Kendisinden çok devleti düşünürdü. 33 sene zalimlik yapmadan devleti ustalıkla idare etmişti. Ona atılan iftiralardan biri de pinti olduğuna dairdi. Bu çok çirkin bir suçlama olduğunu ifade etti. Aristokrat havada, halktan uzak yaşamamıştı. Atatürk'ün Abdülhamid'i küçümseyici veya kötüleyici bir sözünün olmadığını da ekledi. Prof. Dr. Nil Sarı ise Abdülhamid'in sağlık alanındaki eserlerinden söz etti ve bazılarının fotoğraflarını gösterdi. Abdülhamid 90 adet gureba hastanesi, 19 adet belediye hastanesi, 89 adet askeri hastane ayrıca eğitim hastaneleri, kadın hastaneleri, akıl hastaneleri açmıştı. Bu hastaneler ülkemizden Lübnan'a, Yemen'den İsrail'e, Makedonya'dan Suriye'ye, Yunanistan'dan Libya'ya, Suudi Arabistan'dan Irak'a pek çok yerleşim bölgesine yayılmıştı. Ayrıca eczaneler, hapishane, sağlık merkezleri, fakirler, acizler ve hacılar için misafirhane de pek çoktur. Müthiş bir sağlık hizmetidir bu. Maalesef tahttan düştükten sonra bu eserlerin isimleri değiştirilmiş, bazıları yıkılmış ve bir kısmı da başka alanlarda kullanılmaya başlanmıştır. Kısacası bu büyük insan unutturulmak istenmiştir. Kasımpaşa, Haydarpaşa, Gülhane ve Mektebi Tıbbiye-i Şahane adlı eğitim ve üniversite hastanelerini açan da Abdülhamid olmuştur. Doç. Dr. Adem Ölmez ise Abdülhamid Han'ın özellikle eğitim, sağlık, ulaşım ve asayişe önem verdiğini anlattı. Zamanında yeni bulunan aşıları ülkeye getirmiş, aşı ve kuduz hastalığı üzerine merkezler kurmuş, Bimarhaneleri yani akıl hastanelerini ıslah etmiştir. Akıl hastalarına zincir kullanımını yasaklayarak bugün bile saldırgan hastalarda kullanılan gömleği yerine koymuştur. Dr. Şerif Esendemir konuşmasına Necip Fazıl'ın, "Abdülhamid'i anlamak her şeyi anlamak olacaktır." sözleriyle başladı. Abdülhamid'in tren yolları, bakteriyolojihane, cami ve mektepler yaptırdığını, çağına uygun yaşlılık politikası izlediğini, habitat yani biyosferi merkezi alan ekolojik politikaya önem verdiğini anlattı. Bunları dinlerken aklıma hep başbakanımız Recep Tayyip Erdoğan çağrışım yaptı. O da ülkeye duble yollar, hızlı trenler, Marmaray, üçüncü boğaz köprüsü, çok sayıda havaalanı gibi sayılamayacak eserler hediye etti. Sağlık alanında yeni hastaneleri hizmete açtı. Sağlık hizmetlerini halka yaydı. Eğitim alanını pek çok üniversite, sayısız derslik ve binlerce yeni öğretmenle destekledi güçlendirdi. Kısacası Abdülhamid'in çağdaş bir takipçisiyle karşı karşıyayız. Abdülhamid Han'ı nasıl ki bir takım vicdansız, merhametsiz ve acımasız kişiler, iç ve dış düşmanların oyununa gelerek, maşası olarak bir saray darbesi ile düşürdülerse aynı komplo şu an başbakanımıza karşı düzenlenmektedirler. Bu ülkeye hizmet etmek bazılarının gözüne batmakta ve ellerinden geleni yapmaktadırlar. Rabbim Başbakanımızı korusunu2026

ehlisunnnetde

Aslında, ne oldu?

Yusuf Kaplan

4/01/2019 Cuma
Önce ezber bozacak bir cümle kurayım -izninizle: Biz, yenilmedik; biz, “yenildik” dediğimiz zaman, yenildik.

Yani?

Yanisi şu: Biz, zihnimizi kaybettik; zeminimizi yitirdik; zaman bizim eserimiz değil, biz zamanın esiriyiz.

Ama farkında bile değiliz bunun. İliklerimize kadar yaşadığımız, zihnimizi körleştiren, kendimize de, dünyaya da şaşı bakmamıza neden olan epistemik kölelikten ötürü.

Bu haftaki yazılarımda, biraz derin nefes alarak, bir tarih felsefesi yapmak ve dünyada aslında ne olduğunu, bize ne olduğunu, bizim ne olduğumuzu mercek altına almak istiyorum.

Bu yazıda, dünyada, medeniyet coğrafyamızda ve ülkemizde “aslında, ne oldu?” sorusunun izini süreceğim.

Sonraki yazıda, yaşadığımız süre zarfında dünyada, medeniyet coğrafyamızda ve ülkemizde “ne oluyor?” diye soracağım ve bu sorunun cevaplarını bulmaya çalışacağım.

Son yazıda ise, “ne olabilir, ne yapmalı?” sorularına odaklanacağım.

BÜTÜN DÜNYA BATI’NIN ESERİBÜTÜN DÜNYA BATI’NIN ESİRİ
Evet, dünyada, medeniyet coğrafyamızda ve ülkemizde ne oldu, olan şey ne?

Olan şey şu, kısaca: Batılılar, bir “dünya” kurdular; adına modernlik dediğimiz bir çağ bu.

Sonra da modernliği bütün dünyaya hâkim kıldılar.

Tarih, çağlarla yapılır. Şu an, son üç asırdan bu yana, bütün insanlık olarak modern çağda yaşıyoruz, modern çağın çocuklarıyız.

Hoşumuza gitse de, gitmese de, gerçek bu. Yaşadığımız, soluduğumuz, içinde oraya buraya sürüklendiğimiz yakıcı gerçek bu.

Şu an içinden geçtiğimiz dünyada, bütün insanlığın kullandığı temel kavramlar ve kurumlar, modernliğin, modern Batılıların eseri.

Bütün dünya da, modernliğin, modern Batı uygarlığının esiri.

MODERN BATI: GÜCÜN ESERİ, ARAÇLARIN ESİRİ
Soru şu: Batılılar, ne yaptılar da, kurdukları “dünya”yı, bütün dünyaya hâkim kıldılar?

Gücü ele geçirerek...

Önce Francis Bacon’la birlikte, “bilgi güçtür” diyerek; modern felsefeyi kuran, modern dünyanın zihnî, dolayısıyla kültürel ve siyasî temellerini atan Descartes’la birlikte, “tabiatın efendileri ve hâkimleri olacağız” diyerek...

Yani bilgi’yi güç olarak konumlandırarak ve tabiata, dış dünyaya hâkim olarak...

Sonra da, güç üreten bilim, teknoloji gibi araçlara sahip olarak...

Ve son olarak da, bütün kıtalara, bütün okyanuslara hâkim olarak...

Sonuç: Modern Batı uygarlığı, gücün eseridir ama kendisini de bütün dünyayı da güç üreten araçların esiri etmiştir.

Nedir bu?

İnsanın tanrılaştırılmasıdır.

Tanrı fikrinin, hakikat fikrinin yitirilmesidir.

Gücün, güç üreten araçların kutsanması, putlaştırılması; araçların amaçları yutması; insanın araçların kölesi olması ve dünyada darwinyen orman kanunlarının hâkim olmasıdır.

Neo-paganizmin, tekno-paganizmin zaferi, insanın körleşmesi, hayatın çölleşmesi, dünyanın cehenneme çevrilmesidir.

Burada Batı’ya karşı bir saplantı veya körkütük bir önyargı içinde değilim.

Burada “olan şey”e dâir resmettiğim tablo, hem Nietzsche’den Heidegger’e, oradan kurucu postmodern düşünürlere kadar Batılı düşünürlerin; Dostoyevski’den Ionesco’ya, Kafka’dan Tarkovsky’ye kadar bütün büyük sanatçıların resmettikleri tablodur hem de bütün insanlık olarak yaşadığımız dünyanın ta kendisidir.

BATILILAR KAZANDI AMA BİZ KAYBETMEDİK!
Batılılar, modernlikle birlikte gücü ele geçirerek ve insanı tanrılaştırarak dünyaya hâkim olmayı başardılar ama hâkim oldukları araçların, dünyanın mahkûmu oldular!

Peki bu, Batıların kazandığı bizim yenildiğimiz anlamına gelir mi?

Görünüşte, evet; fakat gerçekte, hayır.

Biz yenilmedik; biz bu dünyayı, bu dünya üzerimizdeki varlığımızı kaybettik ama hakikati kaybetmedik; hakikatin hayatımıza ruh katmasını sağlayacak zihnimizi, zeminimizi ve bizim zamanımızı yitirdik.

Batılılar kazandı ama biz kaybetmedik.

Biz gücü, dolayısıyla güç üreten araçları kutsamadığımız için bu dünyayı, bu dünya hayatındaki yerimizi ve hâkimiyetimizi kaybettik ama hakikati kaybetmedik.

Güç kazandı ama hakikat geri çekildi.

Osmanlı kapitalizme direndiği için bilfiil / bedenen çöktü.

Osmanlı kapitalizme direndiği için bilkuvve / ruhen yaşıyor...

Eğer hakikatin hayat bulduğu müslüman zihnine, hakikatin hayat olduğu Müslümanca yaşama zeminine ve hakikatin herkese, her şeye, bütün varlıklara hayat sunduğu Müslüman Zamanı’na yeniden kavuşabilirsek, işte o zaman yeniden toparlanabilir, ayağa kalkabilir ve tarihi yapacak, insanlığa adalet, hakkaniyet ve sulh armağan edecek hakikat medeniyeti yolculuğuna yeniden başlayabiliriz...

ELEŞTİRİ OLMADAN ASLÂ!
Tekrar ediyorum: Batılılar, gücü ve güç üreten araçları kutsadılar ve dünyaya hâkim oldular.

Biz gücü ve güç aratan araçları kutsamadık, kapitalizme direndik; o yüzden hakikati kaybetmedik; hakikatin hayat bulacağı zihnimizi, hayat olacağı zeminimizi ve hayat sunacağı zamanımızı kaybettik.

Ruhumuzu değil bedenimizi yitirdik.

Hakikat, hayatın ruhudur; hayata müdahale edeceği bedenine er ya da geç kavuşacaktır.

Yeter ki, biz kendimizle ve dünyayla yüzleşmesini bilelim.

Yeter ki, biz kendimizi, zaaflarımızı, sorunlarımızı, imkânlarımızı ve dünyanın, medeniyet coğrafyamızın ve ülkemizin yaşadığı temel varoluşsal sorunları, imkânları enlemesine ve boylamasına bütün yönleriyle ve boyutlarıyla mercek altına alma çabası gösterelim.

Yeter ki, biz kendimize güvenelim ve yanlışlarımızla yüzleşmekten çekinmeyelim.

Sözün özü: Türkiye, dünyanın ruhudur. Mazlumların umududur. Zorbaların kâbusudur.

Bin yıl önce de böyleydi bu. Bugün tam olarak böyle olmasa da, yarın da böyle olacak bu; eğer biz bu ruhla donanmasını bilirsek yeniden.

Bu ruhun dirilmesi, toparlanması, ayağa kalkabilmesi ve yeniden hakikat medeniyeti yolculuğuna çıkabilmesi için, dünyanın sorunlarını iyi okuyabilmemiz; bizim yanlışlarımızı görebilmemiz; kendimizi kıyasıya eleştirebilmemiz; sahici, samimi, zihin ve ufuk açıcı eleştirileri bir saldırı değil bir lütuf olarak görebilmemiz, “yalaka insan müsveddeleri”ne aslâ itibar etmememiz, bunun için de zaaflarımızı değil erdemlerimizi büyütmemiz, dünyayla ve kendimizle yüzleşebilecek bilgeliğe ve derinliğe erişebilmemiz şart.

Vesselâm.Ne oluyor?

Yusuf Kaplan

6/01/2019 Pazar

Bildiğimiz dünya çatırdıyor...

Bildiğimiz dünyanın, Batı uygarlığının, modernlikte birlikte dünya üzerinde kurduğu hegemonyanın yıkılışına tanık oluyoruz...

BATI, KURDUĞU DÜNYANIN MAHKÛMU
İlk bakışta görülmesi zor olan bir paradoks var karşımızda.

Nedir bu?

Şu: Batı uygarlığının hegemonyası derinleşirken, yaşadığı krizin de derinleştiği, bir süre sonra kontrolden çıkabileceği, dünyayı çok büyük felâketlerin eşiğine sürükleyeceği anlamına geliyor.

Daha teorik ve daha şık bir ifadeyle söylersek, Batı uygarlığı, kendi kurduğu dünyanın mahkûmu oldu; belli bir süre sonra da kendi kurduğu dünyanın kurbanı olmaktan kurtulamayacak.

Şöyle bir şey yaşıyoruz: Gücü kutsadı ama güç kendisine yüklenen yükü kusuyor... Güç üreten araçlar, güç üreten teknolojiler, insanı ruhsuzlaştırdı: Batılı insanı öncelikle, elbette.

İnsan, araçların kölesi şimdi. Batılı insan, bu “yakışıklı, şık” araçları üretti ama araçlar insanı ayarttı, kendisine esir etti.

ANLAM BOŞLUĞU VE ÖZGÜRLÜK KAYBI: NİHİLİZM BİÇİMLERİNİN PATLAMASI
Burada çok köklü felsefî, siyasî ve ekonomik sorunlar sökün etmeye başladı.

İnsan, insanı tanrılaştıran seküler insan, Tanrı fikrini karikatürleştirdiği, hakikati buharlaştırdığı için, büyük bir anlam boşluğunun eşiğine sürüklendi.

Bunun kaçınılmaz sonucu, insanın özgürlüğünü yitirmesi oldu.

Anlam krizi ve özgürlük kaybı, insanı pasif ve aktif nihilizm biçimlerinin eşiğine fırlatıyor...

Pasif nihilizm biçimi, hayatın inkârıyla sonuçlanıyor.

Hayat anlamını yitiriyor: İnsan, hayattan kaçarak hayata tutunuyor. İnsan, hayattan stadyumlara, film salonlarına, müzikhollere, dans salonlarına kaçarak hayata tutunmaya çalışıyor.

Yani hayatı unutarak hayatı sürdürmeye çalışıyor yani.

Başka türlü, anlamsızlaşan hayatı sürdürebilmesi zor çünkü.

Aslında bu hayatın intiharıdır.

Hayatın intiharı, hakikatin inkârına yol açıyor.

Aktif nihilizm biçimi bu: Hayatın inkârı, hayatın intiharı derken hakikatin inkârı, insanın intiharının yolunu sonuna kadar açıyor..

Pasif ve aktif nihilizm biçimleri, uluslararası ilişkilerde de etkisini gösteriyor kaçınılmaz olarak.

Anlamsızlaşan hayat, gücü koruma güdüsü, orman kanunlarının uluslararası ilişkilere damgasını vurması, dünyayı yeni çatışmaların, savaşların ve felâketlerin eşiğine sürüklüyor...

BATI’NIN İSLÂM’LA ÇOK YÖNLÜ SAVAŞI
Küresel sistem, varlığını ve hükümranlığını idame ettirebilmesi ötekine borçlu: Öteki, canavar, ürpertici bir düşman icat etmesine...

Çeyrek asırda, icat ettiği bu “düşman”la savaşıyor, özellikle bizim coğrafyamızda.

Hem İslâm’la savaşıyor dışardan, İslâm dünyasının kilit ülkelerini işgal ediyor, parçalıyor, cehenneme çeviriyor; hem de İslâm’a karşı İslâm savaşı yürütüyor içerden kendi icat ettiği terör örgütleri ve paralel dinler üzerinden.

Başka bir ifadeyle, İslâm dünyasına hem dışardan diz çöktürerek hem de içerden İslâm’ı dönüştürerek İslâm dünyasının toparlanıp birleşebilmesi, ortak bir medeniyet yürüyüşüne soyunmasını önleme savaşı veriyor.

20. yüzyıl, Birinci Dünya Savaşı’yla başlamıştı.

Osmanlı durdurulmuş, Hindistan parçalanmış, Arap dünyası, Türk dünyası parçalanmış, bütün bir İslâm dünyasında sosyalizm, ulusçuluk gibi ideolojiler ve bu ideolojileri toplumlara yayması amaçlanan diktatörler musallat edilmişti ayrıca.

Bu ideolojiler, çöktü yarım asırda.

İslâmî söylemlerin bir medeniyet yürüyüşü dalgası üretmelerini engellemekti amaç.

20. yüzyıl, İslâm dünyasını parçalanması, tarih yapan bir aktör olarak tarihten uzaklaştırılması yüzyılı olarak tarihe geçti.

Kapitalizm-sosyalizm çatışması, küresel sistemi tahkim etmeye, daha önemlisi de, İslâm dünyasının -sözkonusu ideolojileri ihraç ederek- toparlanmasını önlemeye dönük sahte bir çatışmaydı.

21. yüzyıl, 1989’da Soğuk Savaş’ın bitirilmesi, İslâm’la Savaş ve İslâm’a Karşı İslâm Savaşı stratejilerinin temel küresel strateji olarak benimsenmesiyle başladı.

İSLÂM’IN DİRİLTİCİ RUHU VE DİNAMİZMİ
21. yüzyıl, İslâm dünyasının toparlanmasını ve tarihi yapacak bir medeniyet yürüyüşü gerçekleştirmesini önleme dönemi olacak.

İslâm dünyası, ilk yarım asırda çok zorlu bir süreçten geçecek ama sonunda bu zorlu süreci başarıyla atlatacak adımlar atacak yüzyılın ikinci yarısında.

Söylediklerimin şu an somut karşılığı olmadığını biliyorum. Ama küresel ölçekte yaşananlara bakarak, kapitalizmin Çin, Hindistan ve Japonya’yı teslim aldığı, Çin, Hindistan ve Japonya’nın ruhunu yok ettiği ama İslâm dünyasını paramparça etmesine, harabeye çevirmesine rağmen İslâm’ı dönüştüremediğini, İslâm’ın ruhunu yok edemediği gerçeğini gözönünde bulundurarak bu zifirî karanlığın şafağın atmasına, yaşadığımız sancıların doğum sancılarına dönüşmesine yol açacağını, İslâm dünyasının İslâm’ın ruhunu keşfetme, toparlanma ve uzun soluklu tarihî bir yürüyüşe soyunma imkânının diri olduğunu görüyorum.

Ama bunun gerçekleşebilmesi için atılması gereken olmazsa olmaz fikrî, kültürel, iktisadî, siyasî adımlar var.

Bunları da yarınki yazımda tartışacağım.

Ne olabilir ve ne yapmalı?

Yusuf Kaplan

7/01/2019 Pazartesi

Dünya, çok yönlü bir bunalımlar döneminin eşinden geçiyor...

Üç asırdır Batı uygarlığının şekillendirdiği bir dünyada yaşıyoruz...

BATI UYGARLIĞI: İNSANLIĞA VE BİRİKİMİNE SALDIRI!
Batılılar, 1648 Westfalya Anlaşması’ndan sonra modern bir meydan okuma gerçekleştirdiler, Avrupa Dünya Düzeni inşa ettiler.

Bu düzen, İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra çöktü.

Avrupa’nın tarihten çekilmesiyle oluşan boşluğu, Amerika (Amerika’daki Yahudi gücü) doldurmaya çalışıyor yarım asırdır...

Üç asır önce gerçekleştirilen modern meydan okuma, bütün medeniyetlere karşı yıkıcı bir saldırıya dönüştü: İnsanlığın medeniyet birikimi yok edildi.

AVRUPA HAYALİ’Nİ HAYALETE DÖNÜŞTÜREN ÇIKMAZ SOKAK...
Kant’ın ebedî barış hayali, hayalden ibaret kaldı.

Leibniz’in Avrupa’yı birleştirme girişimleri, hayal kırıklığıyla sonuçlandı.

Nietzsche’nin “tek Avrupa” fikri, gerçekleşemedi; ama uyarıları gerçekleşti: İnsanı araçların kölesi kılan modernliğin, sadece Avrupa’yı değil bütün dünyayı ontolojik yok oluş felâketinin eşiğine sürükleyeceği uyarısının, ilk aşaması, iki büyük dünya savaşından sonra Avrupa’nın yerle bir olmasıyla birlikte gerçeğe dönüştü; insanlığı büyük bir nihilizm felâketinin beklediği ikinci aşaması ise, Amerika’nın tarih sahnesine çıkmasıyla postmodern söylemlerle birlikte insanlığın geleceğini tehlikeye sokacak ürpertici bir gerçek olup çıkıverdi.

Modernliğin insanlığın medeniyet birikimine karşı giriştiği bu saldırıya kimi Batılı düşünürler de isyan etti. Claude Levi-Strauss, modernliğin saldırısının insanlığın kültürel birikimini tarihe gömdüğünü haykırdı.

Jean Baudrillard, Batılıların, dize getirilemeyen, diğer kadîm dinler gibi fosilleştirilemeyen, küresel ölçekte direnişin tek adresi olan İslâm’ı terörle özdeşleştirerek İslâm’la postmodern ve ürpertici yöntemlerle savaşmayı temel stratejileri olarak benimsemelerine isyan etti ve “insanlığın önündeki tek seçeneğin yok edildiğini” haykırdı.

Örnekleri uzatmaya gerek yok.

İnsanlık, her bakımdan çıkmaz sokağa saplandı: Felsefî olarak, dünyayı postmodern nihilizm biçimlerinin eşiğine sürükleyen anlamsızlık, anlam boşluğu ve özgürlük kaybı; jeo-politik olarak küresel ölçekteki işgaller, saldırılar, katliamlar, insanlığı bir düğmeye basarak yok edecek smart teknolojik silahlar, insanlığın her bakımdan büyük bir çıkmaz sokağa saplandığının göstergeleri.

BU DÜNYA, BÖYLE GİTMEZ!
Bu dünya böyle gitmez!

Bunu Batılılar da çok iyi biliyor.

Batılılar, her şeye rağmen küresel hegemonyalarını sürdürebilmek için daha da saldırgan stratejiler geliştirme yolunu tercih ediyorlar...

Çin, Hindistan ve Japonya, medeniyet iddialarını da, ruhlarını da yok eden vahşî kapitalizm biçimlerinin tam ortasına düşmüş durumdalar.

Latin Amerika diye bir yer yok artık: Latin Amerika medeniyetleri çoktan tarih oldu.

Afrika, can çekişiyor...

İslâm dünyasının direnişi, Arap Baharı denen tezgâhla kırıldı. Direniş, lokalize edildi. Şimdi İslâm dünyası lime lime parçalanıyor, iç çatışmaların, savaşların eşiğine sürükleniyor...

İslâm dünyasında işgal edilmeyen ve iç çatışmaların eşiğine sürüklenmeyen yer kalmadı neredeyse...

KÜRESEL SİSTEMİN YÜZYILLIK STRATEJİSİ: İSLÂM’IN DÖNÜŞTÜRÜLMESİ
Küresel sistemin, hegemonyasını bir süre daha sürdürebilmesi için geliştirdiği tek strateji var: İslâm dünyası dize getirildi ama İslâm dönüştürülemedi. Önümüzdeki yüzyılın en büyük, en ürpertici stratejisi, İslâm’ı protestanlaştırarak dönüştürme, hayattan uzaklaştırma; dini, bireysel bir inanç meselesi hâline getirerek sekülerleştirme, dolayısıyla Müslüman toplumların İslâm’ın diriltici ruhunu harekete geçirme imkânını yok etme ve buna paralel olarak İslâm dünyasında terör hareketlerini kışkırtarak hem dünyayı İslâm’dan nefret ettirme hem de Müslüman kitleleri İslâm’dan uzaklaştırma stratejisi bu.

Hedef, protestanlaşmış bir İslâm anlayışının, kitlelerin, özellikle de genç kuşakları deizm çukuruna yuvarlanmasının önünün sonuna kadar açılması, böylelikle İslâm dünyasının toparlanmasının ve yaşanan küresel krizin aşılmasını mümkün kılacak, insanlığın önünü açarak nefes almasını sağlayacak bir medeniyet atılımı gerçekleştirmesinin önlenmesidir.

ÇIKIŞ YOLU: GÜÇLÜ VE KÖKLÜ İLMİYE, KALEMİYE VE SEYFİYE TEŞKİLATLANMASI
İşte tam bu noktada, Batılıların da, mazlum İslâm dünyasının da dikkatlerini Türkiye’ye çevirmeleri tesadüfî değil.

Türkiye, mazlum İslâm dünyasının makus talihini yenmesini ve yeniden tarihî bir yolculuğa çıkmasını sağlayabilecek ruh atılımını gerçekleştirebilir mi?

Önümüzdeki çeyrek asırda üzerinde kafa patlatmamız gereken asıl soru bu.

Tarihi, büyük ruh atılımları gerçekleştiren toplumlar yapar. Bu ruh, bu topraklarda var; ama bilkuvve olarak var; bunun bilfiil hâle getirilmesi, ete kemiğe büründürülmesi gerekiyor...

Nasıl olacak bu, peki?

Türkiye’nin iç ve dış saldırılara karşı kendisini koruyabilecek güçlü bir savunma sanayisine ihtiyacı vardı. Bu konuda çok önemli adımlar atıldı.

Bu önemli.

Ama asıl önemli adımları bundan sonra atmak zorundayız.

Önümüzdeki çeyrek asırda aynı anda hayata geçirmemiz gereken üç büyük devrim var: Bu ülkede hem çok yönlü bir eğitim, düşünce, bilim, sanat, kültür, hukuk ve ahlak atılımı gerçekleştirmemizi sağlayacak güçlü ve köklü bir İLMİYE TEŞKİLATI ve önümüzü açacak İslâm’ı da dünyayı da iyi tanıyan öncü bir kuşak; hem liyakat ve ehliyet esasına dayalı, bu ülke için her şeylerini feda edecek güçlü bir KALEMİYE (DEVLET) TEŞKİLATI; hem de toprakları işgal etme kaygısıyla değil kalpleri fethetme idealiyle nefes alıp verecek SEYFİYE (GÜVENLİK) TEŞKİLATI inşa etmemiz şart.

Birinci büyük medeniyet krizini kabaca bin yıl önce Selçuklular’ın gerçekleştirdiği bu üç büyük atılımla aştık.

İki asırdır yaladığımız, gökkubbemizin çökmesiyle, İslâm dünyasının dağılmasıyla, Müslüman Zihni’ni, Müslümanca Yaşama Zemini’ni ve Müslüman Zamanı’nı yitirmemizle sonuçlanan ikinci büyük medeniyet krizinin aşılması yolculuğuna da ilmiye, kalemiye ve seyfiye alanlarında yapacağımız ruh atılımıyla başlayabiliriz yalnızca.

Eğer toplumu çürüten, genç kuşaklarımızı yok eden, geleceğimizi tehlikeye sokan eğitim, düşünce, bilim, sanat, kültür, şehircilik, hukuk ve ahlâk alanlarında atmamız gereken atılımları atmaya başlayamazsak, bu gidişle yok olmaktan kurtulamayacağımızı aslâ unutmayalım, diyorum.

Vesselâm.Türkiye’yi kuşatma ve yalnızlaştırma stratejisi hız kazanırken...

Yusuf Kaplan

11/01/2019 Cuma

Küresel sistem, ancak Türkiye’yi bölgede devre-dışı bırakabildiği zaman, bölgedeki varlığını ve küre üzerindeki hegemonyasını sürdürebileceğini iyi biliyor.

O yüzden hem içerden hem de dışardan gerçekleştirilen, dışardan da bir kaç cephede birden hayata geçirilen çok yönlü, karmaşık bir kuşatma ve yalnızlaştırma stratejisi izliyor.

Bu nedenle, bu saatten sonra, büyük hata yapma ve tuzakları görememe lüksümüz olamaz.

Sırp Başbakan Srebrenitsa'dan böyle kovuldu
Sırp Başbakan Srebrenitsa'dan böyle kovuldu
Srebrenitsa Soykırımı'nın 20'nci yıldönümü anma törenlerinde Sırbistan Başbakanı Aleksandar Vucic saldırıya uğradı. Törene katılan bir grup, Başbakan Vucic'e taşlar ve şişeler fırlattı.

ÇOK YÖNLÜ KUŞATMA
Türkiye’yi kuşatma ve yalnızlaştırma planları, önümüzdeki süreçte hız kazanarak artacak. Özellikle de Türkiye’nin savunma sanayisinde attığı önemli adımlar, Fırat Kalkanı’ndan sonra hem arazide hem de diplomaside gerçekleştirdiği çok yönlü açılımlar, küresel sistemin lordlarının tepesini attırmaya yetiyor.

Tam da bu tür nedenlerle, çok yönlü bir kuşatmayla karşı karşıya Türkiye.

Son aylarda Arap halklarında oluşan Türkiye sempatisini tersine çevirmek için yoğun adımlar atıldığı gözleniyor. Sadece “Arap sokağı”nı değil, Arap dünyasını da Türkiye’ye düşmanlaştırmak için her tür şeytanî yola başvuruluyor.

Bu adımlardan biri, Körfez’de yapılan bir gizli toplantıyla gün ışığına çıktı.

Önceki gün Yeni Şafak’ta yer alan bu kritik toplantıyla ilgili “Şer İttifakının Hedefi Türkiye” başlıklı haber pek dikkat çekmedi, nedense! Oysa bu haber, hem Türkiye-Arap dünyası ilişkileri hem Türkiye-İran ilişkileri hem de Türkiye-Batı ittifakı ilişkileri gibi hayatî konularda küresel sistemin ne tür tezgâhlar peşinde olduğunu gözler önüne seren çok kritik ipuçları sunuyor bize.

İRAN BAHANE, HEDEF TÜRKİYE!
Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri (BAE), Mısır ve İsrail’in istihbarat yetkilileri Körfez’de bir yerde yaptıkları bu gizli toplantıda, Suriye yönetimini Arap Birliği’ne çağırma kararı alıyorlar.

Arap dünyasını da, dünyayı da aptal yerine koymak demek bu!

Suriye, bitirildikten, cehenneme çevrildikten sonra mı aklınıza geldi Suriye’ye el uzatmak?

Tiksinti verici, karmaşık, iğrenç ilişkiler bunlar!

Mossad’ın istihbarat şefinin kilit rol oynadığı anlaşılan bu toplantı’nın bilgilerinin Londra merkezli Middle East Eye başlıklı bir sitede duyurulması da çok ilginç!

Toplantıda Mossad’ın şefi Yossi Cohen’in bölgede “asıl tehlikeli ülke”nin İran değil de Türkiye olduğunu vurgulamasına özellikle dikkatinizi çekmek isterim.

Başından beri söylüyorum: İran varlığını İsrail’e, İsrail de varlığını İran’a borçlu.

Emperyalistler yüzyıllık, iki yüzyıllık stratejik planlamalar yapıyorlar.

Emperyalistlerin en önemli stratejilerinden biri, her ne suretle olursa olsun İran’ın önünü açmak, dolayısıyla İslâm dünyasının ana omurgasını ortadan yarmak, dolayısıyla Türkiye’nin bölgenin şekillenmesinde belirleyici olmamasını sağlamak!

İran devrim olduğundan bu yana Türkiye’de kaç darbe tezgâhladı emperyalistler ama İran için “kem küm etmek”ten başka bir şey yapmadılar! Mısır’da Mursi’yi darbeyle gönderdiler ama İran’a Yemen’e kadar yol verdiler, İran’ı Arabistan yarımadasına yerleştirdiler!

Dikkat ederseniz çok yönlü bir kuşatmayla karşı karşıya Türkiye: Bir yandan Türkiye ile İran ilişkilerinin bozulması için her yolu deniyorlar.

Emperyalistler, İran’ın önünü açıyor olabilirler ama Türkiye, İran’la ilişkilerini bozmamalı; İran’a aslâ tam olarak güvenmemeli fakat İran’la ilişkilerini güçlendirmeli, böylelikle İran’ı Batılıların kucağına itmemeli, Batılılar tarafından ayartılmasının önüne set çekmeli.

“TÜRKİYE’YE KARŞI ARAP CEPHESİ” TEHLİKESİ!
Öte yandan da Türkiye ile Arap dünyasının ilişkilerini bitirmek, dahası Arap dünyasını Türkiye’ye düşman etmek, Türkiye’ye karşı bir Arap cephesi inşa etmek istiyorlar.

Türkiye’nin burada izleyeceği strateji, Türkiye’ye karşı Arap cephesi oluşturulması stratejisini yarmak, boşa çıkarmak olmalı.

Bunun için hem Körfez ülkelerinde hem de Sudan’a ve Fas’a kadar uzanan Arap coğrafyasında özellikle Suud ve BAE’nin başını çektiği -emperyalistlerin tepe tepe kullandığı- kukla ülkelerin hem Arap dünyasını hem de genelde İslâm dünyasını nasıl cehennemin eşiğine sürükleyecek iğrençliklere imza attıklarını anlatmalı.

KAMU DİPLOMASİSİ OLMADAN ASLÂ!
Arap dünyasındaki müttefiklerini çoğaltmak için azami gayret göstermeli ve bu tezgâhı öncelikle Arap dünyasının içinde püskürtmeli.

Tabiî bütün bunların en önemli ayaklarından birini kamu diplomasisi oluşturuyor. Türkiye’nin en zayıf olduğu yer burası. Türkiye, bu konuda çok önemli ve hayatî hazırlıklar yapmak zorunda.

Medyada kaybedilen savaş, meydanda kazanılan savaşın da kaybedilmesi anlamına gelir çünkü.

.Türkiye’nin Batı’yla bin yıllık imtihanı

Yusuf Kaplan

13/01/2019 Pazar
Bizim Batı’yla ilişkilerimizin tarihi yaklaşık bin yıllıktır, köklüdür; hem Batı’ya hem de zamanla bize kök söktürmüştür.

Batı’yla ilişkilerimizi en iyi estetiğin terimleriyle resmedebiliriz.

Ekonomi yönetimi bizde olmalı
Ekonomi yönetimi bizde olmalı
Yarın başlayacak hükümet kurma turlarının hazırlık çalışmalarında görev alan Kalkınma Bakanı Cevdet Yılmaz, kırmızı çizgilerinin olmadığını ancak AK Parti olarak ekonomiyle ilgili bakanlıklarda ısrarcı olacağını söyledi. Yılmaz, “Ekonomi yönetimi için güçlü bir koordinasyon ve işbirliği olmalı. Belirsizliklerin azaltılması önemli. Ekonomi yönetimi bizde olmalı” dedi.

Malazgirt’le başlayan süreç epik’ti, destansıydı; gönüllerin fethiyle, üç kıtada selâm / barış yurdu inşa etmemizle sonuçlandı.

Karlofça ve Pasarofça’yla başlayan, Tanzimat’la süren süreç trajikti: Kendimize olan güveni yitirdik bu süreçte.

Cumhuriyet süreci ise traji-komik: Celladına âşık olmanın geçit resmi.

BİN YILLIK SERÜVEN...
Malazgirt’le, Anadolu’ya yerleştiğimiz andan itibaren Batı’yla temasa geçtik: Bizans, Batı’nın kapısıydı.

Malazgirt’ten Avrupa’nın içlerine kadar süren yürüyüşümüz üç asırda tamamlandı.

Batı’yla, Tanzimat’a kadar, tarihi yapan, tarihin akışını belirleyen bir aktör olarak temas kurduk. İlişkilerin yönünü belirleyen bizdik, esas itibariyle.

Ama Tanzimat’tan sonra bu ilişki biçimi tersine döndü: Batılılar belirleyici olmaya başladılar.

Türkiye, Tanzimat’la yönünü, Cumhuriyet’le yörüngesini yitirdi: Osmanlı, tarihten çekildi; Türkiye, tarih yapan, tarihin akışını değiştiren bir aktörden, tarihte tatil yapan bir figürana dönüştü. Tarihi sürükleyen değil, Batılıların yaptığı tarihin önünde sürüklenen bir figürana...

Cumhuriyet süreci, Tanzimat’ın uzantısıydı: Türk modernleşmesinin nihâî noktası.

Türk modernleşmesi, bir yönüyle Türklerin Batı’yla doğrudan ama edilgen bir şekilde temasa geçme, yüzleşme çabasıydı; bir yönüyle de İslâm’dan uzaklaş(tırıl)ma girişimi.

Modernlikle, dolayısıyla Batı’yla, yok olmamak için temasa geçmiştik Tanzimat’tan itibaren.

Osmanlı modernleşmesi, Tanzimat süreci, bir anlamda, modernliğin meydan okumasına karşı bir tür direniş biçimiydi. Meşrûtiyetlere gelinceye kadarki süreçte, hem Batı’yı yakından tanıma imkânı bulduk hem de kendi yolumuzu bulma, çıkış yolumuzu vuzuha kavuşturma imkânlarımızı yakalamaya başladık: 19. yüzyıldan 20. yüzyıla sarkan dönemde, çok büyük bir fikrî birikim inşa etmeyi başardık. O dönemde ulaşılan entelektüel birikime, canlılığa ve düzeye Cumhuriyet tarihimiz boyunca hiç bir zaman ulaşamadık.

Ulaşmazdık; çünkü Cumhuriyet’le birlikte benimsediğimiz radikal modernleşme / sekülerleşme projesi, bizim medeniyet iddialarımızı inkâr etmemizi, Batılı bir yörüngeye girmemizi emrediyordu.

Oysa medeniyet iddialarını inkâr ederek çağdaş uygarlıklar düzeyine ulaşılabileceğini düşünmek, olmayacak duaya âmin demekti; eşyanın tabiatına tersti bu.

Her şeye rağmen Cumhuriyet bize zaman kazandırdı. Yüzyıl kazandırdı. İnönü, Lozan’dan çıkarken bunu, “artık yüzyıl daha rahat nefes alabileceğiz” diyerek telâffuz etmişti.

Cumhuriyet’in radikal modernleşme / sekülerleşme projesinin mimarları, Batılıların bizi Anadolu’dan sürmek istediklerini düşünerek zaman kazanmak, dolayısıyla Batılıların bize saldırma gerekçelerini ortadan kaldırmak için katı Batılılaşma projesini başlatmış olabilirler, muhtemelen.

CUMHURİYET’İN BEŞ DÖNÜM NOKTASI
Cumhuriyet’le birlikte beş büyük hâdise yaşadık:

Birincisi, Türkiye, Batılılar tarafından dışardan fiilen sömürgeleştiril(e)medi ama içerden zihnen sömürgeleştirildi.

İkincisi, Batılılara, medeniyet iddialarımızı terkettiğimizi -bir şekilde- söyledik; ama bu toprak parçasını çiğnetmedik.

Üçüncüsü, Cumhuriyet’in kurucu kadroları, çok partili hayata geçilmesinin önünü açmak zorunda kaldılar. Demokrat Parti iktidarı, bir yandan Türkiye’nin rotasını bulma çabası ve kalkınma hamlesiydi ama öte yandan da, toplumun ehlileştirilme, kendi aktörleri eliyle sekülerleştirilme projesiydi.

Sistem, buna bile izin vermedi; Menderes’i ipe göndermekte hiç tereddüt etmedi. Böylelikle Türkiye’ye darbelerle ayar verme süreci de başlamış oluyordu...

Dördüncü dönüm noktası, Türkiye’nin Kıbrıs’a çıkarma yapma (Batı’dan toprak alma) cesareti göstermesiydi.

Küresel sistem, Kıbrıs Barış Harekâtı’ndan sonra, Türkiye’yi hedef tahtasına yatırdı. Türkiye’nin Kıbrıs’a çıkarma yapması, Türkiye-Batı ittifakı ilişkilerinde kırılma noktası oldu.

Beşinci önemli hâdise, rahmetli Erbakan’ın 1996’da, Erdoğan’ınsa 2003’ün başında başbakan olmalarıydı. Özal dönemi, Erbakan ve Erdoğan’ı hazırlayan ara bir dönemdir.

Sistem, Erbakan’a kan kusturdu, darbeyle uzaklaştırdı Hoca’yı. Hoca, yüzyılın en büyük projesi D-8’i kurdu ve gönderildi.

Erdoğan, Türkiye’nin ufkunu medeniyet coğrafyasına yaydı. Türkiye’nin bir istiklal ve istikbal mücadelesi verdiğini ilan etti. Küresel sistem, önce 17-25 Aralık örtük darbesiyle, sonra da 15 Temmuz açık darbe ve işgal girişimiyle içerdeki FETÖ şebekesini kullanarak cevap verdi.

Bunun cevabını Fırat Kalkanı’yla aldı: Fırat Kalkanı, bizim istiklal ve istikbal mücadelemizde dönüm noktasıdır.

Türkiye, Batı’yla zorlu imtihanını, medeniyet iddiasını hayata geçirdiği zaman başarıyla vermiş olacak...

Bunun yolu, Türkiye’nin her alanda güçlenmesinden ama özellikle de köhneyen eğitim sistemini, yozlaşan kültürü, çürüyen değerleri, savrulan genç kuşağı, can çekişen şehirlerimizi bizim medeniyet dinamiklerimiz ekseninde yeniden diriltmekten geçiyor.

Türkiye’nin Batı’yla imtihanını kazanabilmesi, maddî ve askerî güce ulaşmaktan değil, manevî güce (güçlü, köklü düşünce, eğitim, kültür, sanat hayatına) kavuşmaktan geçiyor.

Vesselâm.

Türkiye’nin ve Müslümanların “Araplar”la imtihanı

Yusuf Kaplan

14/01/2019 Pazartesi

İslâm’ın gelişi, insanlık tarihinde bir milattır: İslâm, ilk yarım asrında, Doğu’da Çin’e, Pasifik’e; Batı’da İber Yarımadası’na, Atlantik’e kadar yayıldı: Tarihte benzeri görülmemiş bir hâdisedir bu. Tarih felsefecileri, İslâm’ın “yıldırım hızı”yla yayılmasını açıklamakta zorlanırlar.

Kahramanmaraş’ta korkunç kaza
Kahramanmaraş’ta korkunç kaza
Kahramanmaraş'ta otomobil ile motosikletin çarpışması sonucu meydana gelen kazada 1 kişi öldü, 4 kişi yaralandı. Yaralılar, Necip Fazıl Şehir Hastanesi ve Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi (KSÜ) Tıp Fakültesi Hastanesine kaldırıldı.

İSLÂM GÜNEŞİ
Düşünsenize... İslâm, doğuşu itibariyle, üç bin yıllık muazzam Çin medeniyetini de, iki bin yıllık Hint medeniyetini de, can çekişen Roma uygarlığını da, Kilise ekümenini de izafileştirmiş, tarihin gerisine itmiş, gölgede bırakmıştı.

Nebevî çağrı, bütün zamanları, çağları, medeniyet yolculuklarını izafileştirecek, kendisinden önceki ve sonraki bütün medeniyetleri besleyecek, onların hepsinden beslenerek, vahyin filtresinden geçirip semantik dönüşüme uğratarak insanlığın birikimini hakikat medeniyetinin ışığında yeniden insanlığa sunacak her dem taze, her dem yeni muazzez bir nebevî çağ, peygamberî bir zeitgeist inşa etmişti.

İslâm’ın doğuşu, insanlığın hem içini ısıtacak hem de dünyayı aydınlatacak, ışıtacak bir güneşin doğuşu oldu.

Araplar, Sahabe / Râşid Halifeler Asrı, Selef Asrı ve Tedvin Asırları’yla Kur’ân dili Arapça üzerinden İslâm’ın medeniyet yürüyüşünü -Amerika hâriç- bütün dünya coğrafyasına ulaştırdılar.

Müslüman Endülüs ve Sicilya Avrupa’yı aydınlattı; tarihe kışkırttı. Arabistan Yarımadası’nda tutuşturulan hakikat meşalesi, Hindistan’ın, Türkistan’ın, Çin’in içlerine kadar ışık saçtı.

Moğol ve Haçlı saldırıları, İslâm dünyasını kasıp kavurmaya ramak kalmışken Türkler İslâm’ı kabul etti.

TÜRKLERİN GELİŞİ...
Türklerin İslâm’a girmeleri, dünya tarihinde milat oldu. Hem İslâm tarihinin hem de dünya tarihini seyrüseferi değişti.

Türkler, Araplar ve Kürtler, Moğol saldırılarına ve Haçlı saldırılarına birlikte direndiler. Türklerin yeni benimsedikleri dini coşkuyla, samimiyetle hayat hâline getirmeleri, İslâm dünyasına taptaze, toparlayıcı, diriltici bir ruh kattı.

Bundan böyle dünya tarihinin de, İslâm tarihinin de yegâne belirleyici aktörü, itici gücü, kurucu iradesi olan Türkler, tarihe yön veren, ruh kazandıran kurucu ve koruyucu tarih metafiziğini de inşa ettiler.

İşte bu kurucu ve koruyucu tarih metafiziği, Türklerin hem Haçlı ve Moğol saldırılarını püskürtmelerini hem de insanlığa İslâm’ın hakikat medeniyetinin adaletini, hakkaniyetini ve kardeşliğini armağan eden bir nizam-ı âlem fikri ile Asya’nın içlerinden Avrupa’nın içlerine kadar hakikat aşkını ve ışığını taşımalarını mümkün kıldı.

Türkler, bu tarihî yolculuğu hiç bir zaman Avrupalı uluslar gibi ırk merkezli yapmadılar; hakikat merkezli yaptılar. O yüzden sadece kendilerinin yaşamalarına imkân tanıyan değil başkalarını da yaşatan, herkese hayat hakkı tanıyan evrensel bir kozmopolis, küresel bir medeniyet tecrübesi geliştirdiler.

Osmanlılar’la doruk noktasına ulaşan, tarihte kemâl noktası olarak görülebilecek, insan yeşerten, kâmil insan tohumları eken bu hakikat medeniyeti yolculuğu modernliğin saldırgan meydan okumasına, kapitalizmin yırtıcılığı ve yıkıcılığına boyun eğmedi; bügün Çin’in ve Hind’in yaptığı gibi kapitalizme teslim bayrağı çekmedi; aksine ruhunu koruyabilmek için, tarihten bedenen çekilme pahasına da olsa kapitalist paganizme direndi.

“ARAP İHANETİ”
İngilizlerin başını çektiği bu vahşî kapitalist saldırı, Arap dünyasını da paramparça etti.

Araplar, özellikle Suudlar, İngilizlerin ayartılarına yenik düştüler; hem Şerif Hüseyin’lerin başını çektiği emirler üzerinden Osmanlı’ya başkaldırdılar hem de Vehhabilik üzerinden kışkırtıldılar.

Arap dünyasının hepsi Suudlar / Vehhâbîler gibi Osmanlı’ya ihanet etmediler. Hatta onlara karşı mücadele bile ettiler -Osmanlı hilâfetini ayakta ve diri tutmak için.

İlle de bir Arap ihaneti’nden sözedilecekse; bu, Osmanlı’nın çöküşünden sonraki süreçte başlayan ve günümüzde tavan yapan ihanettir: Hem İslâm’a hem de bizzat Arapların kendilerine ihanet!

İngilizler, Vehhabilik ve neo-selefilik üzerinden hâricî mantığını Müslüman toplumların omurgası hâline getirme sürecinde Suudları tepe tepe kullandılar!

Unutmayalım: Tarihte, hâricî mantığı ilk defa İslâm dünyasının omurgası katına yükseltilmiş ve böylelikle İslâm dünyasının medeniyet sıçraması geliştirebilecek bir entelektüel donanıma ve atılıma sahip olmasının önüne set çekilmiş oldu. Bu, Arapların (özellikle Suudların) son iki asırda İslâm’a ihanetlerinin birinci örneğidir.

Bu yetmedi; Arap dünyasının doğal gaz ve petrol yatakları, emperyalistlere peşkeş çekildi: Bu da Suudların, Körfez ülkelerinin mazlum İslâm dünyası halklarına ihanetidir.

Daha ürpertici ihanet, son çeyrek asırdır yaşanıyor: Suudlar, sadece İngilizlerin değil İsrail’in projelerini de adım adım hayata geçiriyor, İsrail’in bölgedeki hegemonya alanını alabildiğine genişletmekte, sözgelişi bu süreçte Kudüs’ü satmakta tereddüt bile etmiyorlar!

Dün hâricî mantığının bayraktarlığını yapan Suudlar, şimdi de İslâm’ın protestanlaştırılması projesini üstlendiler!

TÜRKİYE’YE KARŞI ARAP CEPHESİ!
Bu son “Arap ihaneti” süreci, Türkiye’ye karşı Arap Cephesi inşası projesiyle tavan yaptı.

15 Temmuz’dan sonra, küresel sistem, Türkiye’ye karşı Arap Cephesi inşa etmeye çalışıyor Suudları ve Birleşik Arap Emirlikleri’ni (BAE) kullanarak...

Şunu bilelim: Küresel sistem, Türkiye’nin Tanzimat’tan itibaren yitirdiği yönünü ve yörüngesini bulma mücadelesinde iyi kötü belli bir mesafe katettiğini, içerde yaşanan kültürel çözülmeye rağmen medeniyet iddiasını sahiplenmeye başladığını, İslâm dünyasının kaderinin Türkiye’nin toparlanmasına bağlı hâle geldiğini görüyor ve çıldırıyor!

O yüzden Arap Dünyası’nı Türkiye’ye karşı cephe oluşturmak için fena halde kışkırtıyor.

Burada şu tarihî uyarıyı yapıyorum: Araplarla Türkler, diğer müslüman kavimlerle birlikte, birbirlerine omuz veremezlerse, İslâm dünyası aslâ toparlanamaz! Ve iki asırdır Batılıların kölesi gibi hareket eden, İslâm’ın önünün tıkanması sürecinde iğrenç şekillerde kullanılan Suudlarla bazı Körfez ülkeleri hem bunun hesabını veremezler hem de Batılıların Arap Yarımadası’nın Fars Yarımadası’na dönüşmesi, dolayısıyla İslâm dünyasının tam ortadan ikiye yarılması projesine su taşımaktan ve zamanla un ufak olmaktan, dolayısıyla tarihten silinmekten kurtulamazlar.

Vesselam.Necip Fazıl’a ve Nuri Pakdil’e saldırmanın dayanılmaz hafifliği!

Yusuf Kaplan

18/01/2019 Cuma

İsmi lazım değil, bir CHP genel başkan yardımcısı, son zamanlarda önüne gelene saldırıp duruyor...

CHP’de müstakbel başkanlık yarışına hazırlanıyor, muhtemelen.

Genel başkanlık yarışı yapabilir bir başkan yardımcısı, elbette ki.

Ama çiğlikle, sığlıkla, önüne gelene saldırarak yapılan bir başkanlık yarışı, gider duvara toslar. Biri hatırlatmalı bunu bu kişiye.

Siyasetin de bir asaleti olmalı, siyasetçinin yaptığı bir eleştirinin de bir anlamı, bir değeri olmalı, değil mi?

Neredeyse her çıkışı çiğlik ve sığlıkla malül bu kişi, hızını alamadı, bu ülkenin ruh köklerini edebiyatta, sanatta, fikir hayatında onca çileyle, onca mücadeleyle yeniden inşa etme gayretiyle sarsılmaz fikir ve sanat kuleleri inşa eden iki öncü fikir ve sanat adamına, üstad Necip Fazıl ve usta Nuri Pakdil’e saldırmaya başladı.

15 Temmuz darbe ve işgal girişimi sırasında Genelkurmay Başkanı’yken alnına silah dayanmasına rağmen FETÖ’cü hainlerin “bildiri”lerini imzalamayan orgeneral Hulusi Akar’a Meclis’te yaptığı haddini aşan hakaretin devamı olarak Necip Fazıl’a ve Nuri Pakdil’e saldırdı bu kişi şimdi de!

Neymiş efendim? Hulusi Akar, (Hakan Fidan’la birlikte) Nuri Pakdil’i ziyaret etmiş’miş! Necip Fazıl’la, gençken bir fotoğraf çektirmiş’miş!

Vay efendim “sen nasıl olur da, Nuri Pakdil’i ziyaret edersin, Necip Fazıl’la fotoğraf çektirirsin”miş!?

Bu kişinin ya da bu tür sığ, ezberci tiplerin bu tür saldırılarını ciddiye almak bile gerekmez, elbette ki.

Ama bu tür kişilerin derdi Necip Fazıl ya da Nuri Pakdil değil. Necip Fazıl ve Nuri Pakdil’e vurarak, Atatürkçülük, Kemalizm savunusu yapmak ve buradan siyasî rant devşirmek!

Hulusi Akar’la sorununu, Necip Fazıl ve Nuri Pakdil üzerinden halletmek!

Bunun adı ilkelliktir, fırsatperestliktir, çiğliktir!

Bu yazıyı da, bu ilkelliği ve fırsatperestliği, çiğliği ve sığlığı deşifre etmek ve kayda geçirmek için yazıyorum.

Salih Tuna yazdı sadece, görebildiğim kadarıyla. Nefis bir yazıydı.

Evet siyasetin de bir asaleti ve ciddiyeti olmalı. Ama bu sığlık, bu çirkinlik, tahammül edilebilir gibi değil, gerçekten!

Necip Fazıl’ı da, -hele de- Nuri Pakdil’i de hiç tanımadığı besbelli bu kişinin. Tanımadığı kişiler üzerinden siyasî rant devşirmek amacıyla Türkiye’nin en parlak iki büyük fikir adamına ve sanatçısına ilkel bir üslupla saldırmaktan çekinmiyor, yine de!

Bu ilkelliğe, bu haddini bilmezliğe sessiz kalınamaz!

Necip Fazıl, üstaddır; Yaşar Nabi’sinden Aziz Nesin’ine kadar, fikriyatına en uzak kişilerin gözünde de böyleydi bu.

Necip Fazıl, ömrünü hapishanelerde geçirmiş, vefat ederken bile hakkında mahkeme kararıyla bu dünyaya veda etmiş bir üstad, bir öncüydü.

Yeldeğirmenlerine karşı, celladına âşık garpzedelere karşı bu ülkenin ruhköklerini, asaletini savunmuş, büyük doğum’un fikir ve oluş çilesini çekmiş, Büyük Doğu’nun muazzez anıtını dikmiş bir üstad ve öncü.

Bu ülkenin bin küsur yıllık çileyle inşa edilen ruhköklerine karşı gerçekleştirilen ontolojik yıkım harekâtına karşı tek başına göğsünü siper ederek, kaç kuşak düşünürün, sanatçının ve öncünün tohumlarını ekmiş bir üstad ve öncü.

Aynı şey, Nuri Pakdil için de geçerli.

Pakdil, usta’dır, dostunun da, düşmanının da gözünde, büyük usta.

Kalem ve kelâm ustası. En çok da “duruş” ustası. Sükût sûretinde konuşmuş, dimdik durmuş bir usta, bir bilge.

Edebiyat dergisiyle, Doğu’nun ve Batı’nın ufuklarında gezinmiş, edebiyatımızın en parlak şair, sanatçı ve yazarlarını yetiştirmiş, yine fikir ve sanat hayatımızın çağ atlamasını sağlayacak eserlere imza imza atmış bir büyük usta. Henüz değeri ve çapı hakkıyla anlaşılamamış ve aşılamamış Umut başlıklı oyunuyla Türk tiyatrosunun Ionesco’su.

Siz, bırakınız Ionesco’yu tanımayı, ismini bile telaffuz edemezsiniz!

Nuri Pakdil’i tanıyamayacak kadar ikide bir “Nevzat Pakdil” diye telaffuz ettiğinize göre!

Bu ülkenin ruhköklerini yeşerten, fikir ve sanat anıtlarını diken, ülkemizin, coğrafyamızın ve insanlığın sorunlarını omuzlarında taşıma bilinciyle geçmişten geleceğe yürüyen, geleceğimizi inşa eden üstadlarına, usta’larına siyasî rant devşirmek için saldırmak en hafif ifadeyle, sığlık, çiğlik ve hafifliktir.

Vesselam.Türkiye’nin önündeki takoz: FETÖ zihniyeti!

Yusuf Kaplan

20/01/2019 Pazar

Bazı Makyavelist çıkarperest tiplerle, devlet içinde yuvalanmaya çalışan yıkıcı kliklere mensup bazı tipler, önlerine çıkan herkese, her oluşuma buldozer gibi saldırıyorlar ve samimi, dürüst, ilkeli, ehliyet, liyakat ve asalet sahibi kişilerin hayatlarını iftiralarla, yalanlarla söndürmekten çekinmiyorlar!

Modifiyeli araçlara Polisten ‘Gece uygulaması’
Modifiyeli araçlara Polisten ‘Gece uygulaması’
İstanbul Emniyet Müdürlüğü Trafik Denetleme Şubesine bağlı polis ekipleri tarafından, Kadıköy Bağdat Caddesi üzerinde, modifiyeli araçlara yönelik egzoz kontrolü ve genel trafik uygulaması gerçekleştirildi.

Burada çok tehlikeli bir gelişmeye dikkat çekiyorum; burada yazdıklarımı, devletin bütün yüksek bürokratlarının, özellikle de Adalet Bakanı’mız Abdülhamit Gül Bey’in dikkatle okumasını istirham ediyorum.

Bu ülkenin sigortası, hem bin küsur yıllık irfanî derinlikle hem de basîret katsayımızı yükselten tarihî derinlikle, onca çileyle yeşerttiğimiz, bizi bin yıl dimdik ayakta tutan, dünya tarihini yapmamıza imkân tanıyan medeniyet ruhköklerimizden beslenen İslâmî omurgasıdır. Eğer bu İslâmî omurga çökerse, bu ülke bir daha belini doğrultamaz aslâ!

Devletin yüksek bürokrasisinde yuvalanan bazı menfaatperest ve klikçi tipler ve çevreler, 15 Temmuz işgal ve darbe girişiminden sonra bu ülkenin Müslüman omurgasını oluşturan İslâmî krema’yı, onca çileyle yetişmiş ahlâk, ehliyet ve liyakat sahibi ilkeli kadroları tasfiye etme savaşı veriyorlar...

Bunun için de iğrenç bir yönteme başvuruyorlar: FETÖ zihniyeti bu.

Burada iki yıl önce yayımlanan bir yazımı gözden geçirerek ve güncelleyerek bir kez daha sizlerle paylaşma ihtiyacı duyuyorum...

FETÖ ZİHNİYETİ NEDİR?
FETÖ kadar tehlikeli, başka bir olgu zuhur etmeye başladı: FETÖ zihniyeti bu.

FETÖ’yle etkin bir şekilde mücadele edebilmenin önündeki en büyük engel, işte bu FETÖ zihniyeti.

FETÖ zihniyeti, her yere sirayet ediyor... Sirayet ettiği her yeri çölleştiriyor, kurutuyor, ruhsuzlaştırıyor...

FETÖ zihniyeti, FETÖyle mücadelenin önünü tıkıyor.

Artık şunu görelim: FETÖ’yle mücadele etmenin en etkili yolu, FETÖ zihniyetiyle mücadele etmekten geçiyor.

FETÖ zihniyeti ne, peki?

FETÖ zihniyeti, tek kelimeyle, Makyavelizm’dir.

Makyavelizmin tek kutsalı vardır: Çıkar.

Makyavelizmin tek yöntemi vardır: Çıkarı koruyabilmek için her yolun, her aracın meşrû görülmesi.

Makyavelizmin tek sonucu vardır: Kişinin kendi çıkarından başka kutsal tanımaması, bütün kutsallarını yitirmesi.

Daha da vahimi, FETÖ zihniyeti Makyavelizmin, çıkarperstliğin normalleşmesi...

FETÖ ZİHNİYETİ: MÜNAFIK TİPİ
FETÖ zihniyeti nasıl işliyor peki?

FETÖ zihniyetiyle hareket eden kişiler, her renge, her şekle, her kalıba girebiliyorlar kolayca... Kendilerini gizlemesini çok iyi biliyorlar...

Kolaylıkla karaktersizleşebiliyorlar...

Nifak tohumları ekmekten hiç çekinmiyorlar...

Fitne-fesat çıkarmak, her tür provokasyona başvurmak, çıkarlarını zedeleyeceği düşünülen herkesi fişlemek, şişlemek, tekmelemek, kumpas kurmak, yalan söylemek, iftira atmak, çamur atmak, kaset, şantaj, montaj gibi yöntemlerle en aşağılık karakter suikastları gerçekleştirmek, önlerinde engel olarak gördükleri herkesi linç etmek...

Tam bir münafık tipiyle karşı karşıyayız, anlayacağınız...

TÜRKİYE’NİN ÖNÜNDEKİ TAKOZ: FETÖ ZİHNİYETİ
FETÖ, cemaat olamaz. Bir cemaat aslâ makyavelist / çıkarperest yollara başvuramaz.

Bir cemaat, aslâ aracı, amacın önüne geçiremez. Başka bir ifadeyle, “hedefe varmak için her yol mübahtır” ilkesizliğini aslâ ilke edinemez. Hedefe varmak için araçları amaçların önüne geçirenler, araçların ve bu araçları da, kendilerini de tepe tepe kullanan şer-şirret güçlerin kölelerine dönüşürler sonunda...

Oysa biz zaferle değil, seferle emrolunduk...

FETÖ, bu toplumu ayakta tutan, birbirine bağlayan bütün kutsallarımızı, kurucu kavramlarımızı yerle bir etti.

FETÖ, cemaat, hizmet, yardımseverlik, kardeşlik, dürüstlük, adalet, asalet, izzet, şahsiyet gibi kurucu kilit kavramlarımızı, toplumda güveni, huzuru, kardeşliği tesis eden ve teminat altına alan temel ahlâk ilkelerimizi delik deşik etti.

Bir toplumu ayakta tutan, birbirine kopmaz bir şekilde bağlayan kilit ahlâk ilkeleri yerle bir olduğu zaman, o toplumda güven sarsılır, adalet sarsılır, kutsallar aşınır, bütün bağlar kopar, toplum toplum olma özelliklerini, ilkelerini, dayanaklarını yitirir ve çöker...

FETÖ’yle etkin bir şekilde mücadele edebilmenin tek yolu var: Makyavelizmi, çıkarperestliği kutsayan FETÖ zihniyetiyle mücadele etmek.

Bunun yolu da, adaleti, ahlâkı, güveni, farklılıklara saygıyı, ehliyeti, liyakati, dolayısıyla temel ahlâk ilkelerini yeniden tesis etmekten geçer.

Bunun yolu ise, kul hakkına, helal-haram ölçülerine hakkıyla riayet etmektir.

Müslüman bir toplumda âhiret inancını, yapıp-ettiklerimizden sorguya çekileceğimiz muhkem inancını sarsılmaz bir şekilde tesis etmeden bunların hiç birini hakkıyla hayata geçiremeyiz.

Adalet anıtı Hz. Ömer (r.a.) bu konuda ölçüyü çok açık ve net bir şekilde ortaya koymuş: “İnsanların en kötüsü, âhiretini dünyası için satandır. Daha da kötüsü âhiretini başkalarının dünyası için satandır.”

Sözün özü: FETÖ, büyük ölçüde bitirildi ama yerini, onun kadar tehlikeli FETÖ zihniyeti aldı.

FETÖ zihniyetinin, bu ülkenin sigortası İslâmî omurgayı çökertmesine ve adaleti, hakkaniyeti, sosyal barışı tarumar etmesine göz yumarsak, kolay kolay belimizi doğrultamayız.

Vesselâm.İnsanlığı yok edecek nihilizm felâketi ve Türkiye’nin tarihî yükümlülükleri

Yusuf Kaplan

21/01/2019 Pazartesi
Batılılar, modernlikle birlikte büyük devrimler yaptılar: Düşünce devrimleri, bilimsel devrimler, iktisadî devrimler...

Bayramda evdeyiz
Bayramda evdeyiz
Bir pazar araştırma şirketinin araştırması Ramazan Bayramı'nı değerlendirme tercihlerini ortaya koydu. Araştırmaya katılanların yüzde 50'si bayramı evde, aileleriyle birlikte geçirmeyi planlıyor. Yüzde 21'i ise bayram tatilini aileleriyle değerlendirmek için yolculuk yapacak. Tatile gitmeyi tercih edenlerin yüzde 31'i ise her şey dahil 5 yıldızlı otelde kalmak istiyor.

Bu devrimler, başlangıçta, büyük umutlar doğurdu: Batılı insan, artık her şeye hâkimdi, her şeye çeki düzen verebiliyordu; öyle ki, bütün hastalıkları yenebiliyor, acıyı yok edebiliyordu...

Bütün bunlar 18. yüzyılda -Kant’tan esinle söylemek gerekirse- insanın, elbette ki, Avrupa insanının epistemolojik iyimserlik katsayısını artırmaya yetmişti.

Ama 19. yüzyılla, özellikle de 20. yüzyılla birlikte bu epistemolojik iyimserlik havası ve zafer sarhoşluğu yerini zamanla ontolojik kötümserliğe terketmekti gecikmedi.

DÜNYA, NİÇİN VE NASIL CEHENNEME SÜRÜKLENDİ?
Tanrılardan ateşi çalan Promete, yani Batılı insan, Descartes’ın “buyruğu”nu yerine getirerek, önce doğaya hâkim oldu; sonra da dünyaya.

Ama sonuç, dünyanın cehenneme çevrilmesi oldu.

19. yüzyılda, emperyalizm biçimleri, dünyayı, dünyanın bütün kültürlerini talan etti, insanlığın binyıllardır geliştirdiği bütün medeniyet birikimlerini ya doğrudan saldırarak yok etti ya da fosilleştirerek dolaylı olarak tarihten sildi.

Batılı düşünürler, sanatçılar, tarih felsefecileri bu gerçeğiaçıkça itiraf eden ciltler dolusu kitaplar yazdılar.

Meselâ Toynbee, bu yıkımı, özlü bir şekilde şöyle özetledi: “300 yıl gibi kısa bir zaman dilimi içinde, tarih boyunca geliştirilen 26 medeniyetten 16’sını fiilen yok ettik, 9’unu fosilleştirdik.”

Büyük umutlarla, büyük hayallerle başlayan insana, tabiata ve tanrıya hâkim olma yolculuğu, Tanrı fikrinin yok olması, tabiatın delik deşik olması, insanın tüketimin kölesi olmasıyla, kısacası, büyük hayaletlerle sonuçlandı.

Geldiğimiz nokta, nihilizmin zaferidir. Tanrılardan ateşi çalan Promete’nin hortlaklarına dönüşen çağdaş insanın, kendi icat ettiği (bilim, teknoloji, güç, para, egoizm, hız, haz ve ayartı) putlarının kölesi hâline gelmesi.

Nietzsche’nin haykırışını hatırlatmanın tam zamanı şimdi: “Avrupa / Batı olarak insanlığa söyleyebileceğimiz tek yeni şey, yeni bir şey söyleyemeyeceğimiz gerçeğidir.”

Bütün bunları söylerken, körkütük bir Batı düşmanlığı geliştirmiyorum. Batılılıların üç asırda insanlığı getirdikleri yeri göstermeye çalışıyorum.

BATI’DAN DA, DÜNYADAN DA ALACAĞIMIZ HER ŞEYİ ALACAĞIZ...
Şunu açıkça söylüyorum: Biz Batı’dan alabileceğimiz her şeyi alacağız. Hiç bir zaman, hiç bir şekilde Batı’ya, Batılılara karşı saplantıyla ve aşağılık kompleksiyle yaklaşmayacağız. Âlemlere rahmet olarak gönderilen Peygamberimizin (sav) “hikmet, mü’min yitiğidir, nerede bulursa alır” evrensel ilkesiyle ve emriyle hareket edeceğiz.

Tıpkı dün yaptığımız gibi.

Tıpkı İslâm’ın ilk asrından itibaren mevcut bütün medeniyet birikimlerine, vahyin zamanlar ve mekânlar üstü şaşmaz ilkesiyle yaklaşarak hepsinden almamız gereken şeyi aldığımız, semantik dönüşüme uğratarak kendimize malettiğimiz ve insanlığa armağan ettiğimiz gibi.

Dün olanlar, yarın olacak olanların garantisidir. Dün yaptıklarımız, yarın yapacaklarımızın işareti, göstergesi.

İnsanlık, bir asırdır, büyük bir çöküşün, ontolojik felâketin eşiğinden geçiyor.

Biz de, müslümanlar olarak bu ontolojik felâketten nasibimizi aldık: Tarih yapan bir aktör olarak İslam medeniyeti tarihten fiilen çekildi; ama kapitalizme teslim olmadığı için ruhunu yitirmedi.

Çin, Hint, Japon medeniyet tecrübeleri kapitalistleşerek hem fiilen hem de ruhen tarihten çekildiler. Biz, müslümanlar olarak bilfiil / bedenen tarihten çekildik ama bilkuvve / ruhen varlığımızı, kurucu kaynaklarımızı yitirmedik.

Batılılar o yüzden iki asırdır İslâm’ı hem fiilen hem ruhen tarihten silmek için mücadele ediyorlar. Son çeyrek asırdır, sadece İslâm’ın yeniden Müslüman toplumları toparlayıp ayağa kaldırmasını ve tarihin akışını değiştirecek bir medeniyet yürüyüşüne soyunmasını önlemek için çalışıyorlar ve bütün temel stratejilerini İslâm’ın yeniden tarihe girişini önlemek için geliştiriyorlar.

Batılıların yüzyıllık temel stratejileri bu: İslâm’ın yeniden tarihin akışını değiştirecek bir aktör konumuna yükselmesini her ne sûretle olursa olsun önlemek.

Batılıların stratejileri ne olursa olsun, biz hem ülke hem de coğrafya olarak kendimize bakmak, kendimize çeki düzen vermek, içerde ve dışarda ne tür köklü felsefî, kültürel, sosyal, siyasî ve iktisadî sorunlarla karşı karşıya olduğumuzu çok iyi tespit etmek, kısacası hem kendimizle hem de dünyayla yüzleşmek, hesaplaşmak zorundayız.

Yoksa İslâm’ın yeniden ve güçlü bir medeniyet yürüyüşü gerçekleştirebilmesi sözkonusu bile olmaz, olamaz.

ÇÖZÜLEN TOPLUM YAPIMIZ VE YÜKÜMLÜLÜKLERİMİZ...
Gelmek istediğim nokta hayatî: Türkiye, dışardan fiilen sömürgeleştirilemedi ama içerden zihnen sömürgeleştirildi. Müslüman zihni, Müslümanca Yaşama zemini ve müslüman zamanı çöktü.

Değerlerimiz hızla aşınıyor... İğrenç cinayetler işleniyor... Genç kuşak nihilizmin eşiğine sürükleniyor, bu ülkeye ve bu toprakların ruhköklerine aidiyet bağlarını yitiriyor...

Aile, çatırdıyor... Cinsiyet eşitliği denen insan türünü bile yok edecek, aileyi yerle bir edecek ithal projeler geleceğimizi tehdit ediyor...

Ülkede kesimler arasındaki gerilim ve kutuplaşmalar tehlikeli boyutlar kazanmaya başladı... Türkiye’nin beka mücadelesi verdiği bir zaman diliminde bu kutuplaşma çok tehlikelidir.

Bu ülkenin bizi bin yıl dimdik ayakta tutan, bütün farklılıklara hayat hakkı tanıyan, evrensel medeniyet değerlerimiz ışığında yeniden bütünleştirilmesi, bunun için de eğitim, düşünce, kültür, sanat, şehircilik alanında büyük devrimler yapmamız kaçınılmazdır.

Ülkede siyasetin hakikatin önüne geçmesi, ölçünün hakikat değil de siyaset olması, kamplaşmaları, adaletsizlikleri artırıyor, toplumun temel değerlerini buharlaştırıyor, sosyal dokuyu, yapıları, kardeşlik ve dayanışma ilkelerini yerle bir ediyor...

Dünyanın ruhu, mazlumların umudu olan bu ülkeyi, bu ülkenin genç kuşaklarını nihilizmin eşiğine fırlatıyor...

Bu bir isyan yazısıdır; yüreği yangın yerine dönen bir yazarın hem ülkeyi yönetenleri hem de toplumun bütün kesimlerini uyarı yazısı.

Dünyanın tam da bize, bizim herkese hayat hakkı tanıyan, farklılıkları adaletle, hakkaniyetle ve sulh düzeni içinde yaşatan evrensel medeniyet değerlerimize şiddetle ihtiyaç hissettiği bir zaman diliminde, bu ülkenin bizim medeniyet dinamiklerimiz etrafında toparlanma çağrısıdır.

.Türkiye’nin “cinsiyet”le imtihanı

Yusuf Kaplan

25/01/2019 Cuma

Türkiye, dünyada ailenin ve toplum dokusunun en güçlü olduğu ülkelerin başında geliyor. Ailenin bir ruhu var bu ülkede. Toplumun da.

Daha doğrusu, vardı!

Cunta rejimi kurumları yağmalıyor
Cunta rejimi kurumları yağmalıyor
Mısır'da darbe yönetiminin bir buçuk yılda Müslüman Kardeşler Teşkilatı'na bağlı bin 300 kurumun mal varlığına el konulduğu bildirildi.

Şimdi İstanbul Sözleşmesi’yle ve cinsiyet eşitliği projeleriyle aile yapımız, sosyal dokumuz büyük bir saldırıyla karşı karşıya!

BATI’DA AİLE DE, TOPLUM DA ÇÖKTÜ!
Batı’da aile çöktü, toplum çöktü. Hayat ruhsuzlaştı, çölleşti; insan da bitti.

Batı’da insan yok, sistem var sadece: Batı toplumlarını güçlü ekonomik sistem ve güçlü hukuk sistemi ayakta tutuyor: Sistem insanın önüne geçti: Batılılar, sistemi koruyorlar, insanı değil. Sistem, çökerse her şeyi kaybedeceklerini çok iyi biliyorlar.

Batı’da fiyaskoyla sonuçlanan, hem felsefî olarak hem de sosyolojik olarak Batı toplumlarını önce kuran ama sonra da paldır küldür çökerten, yıkan insan modelleri, sosyal ve kültürel modeller türlü tuhaf anlaşmalarla şimdi Türkiye’ye de dayatılmaya başlandı.

Türkiye’nin “cinsiyet”le imtihanı meselenine gelmeden önce, Batı toplumlarının ailenin, toplumun ve insanın bitmiş.yle sonuçlanan felâketin eşiğine nasıl sürüklendiklerine yakından bakmakta fayda var.

BATI’DA MODERNİTE’YE BAŞKALDIRI DALGALARI...
1648 Westfalya Anlaşması’yla kurulan Avrupa Dünya Düzeni, İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra çöktü.

Batı uygarlığı’nın felsefî temellerinin sorgulanmasına dönüştü Avrupa’nın çöküşü.

Demokrasi kavramı, hukuk devleti fikri, insan hakları söylemi önce radikal bir şekilde sorgulandı; sonra da liberalizm üzerinden yeniden tanımlandı.

Bu sorgulama sürecinin öncelikle Avrupa toplumlarında yaşandığına dikkatinizi çekmek isterim. Sorgulanan şey, modernlikti; modernliğin vaatlerini yerine getirememesi, aksine hem Avrupa’yı hem de dünyayı çıkmaz sokağın eşiğine sürüklemesi ve cehenneme çevirmesiydi.

Batı uygarlığının sorgulanması modernizm üzerinden gerçekleşti: Modernizm, modernliğin vaatlerini gerçekleştirememesine karşı modernliğe karşı bir başkaldırı hareketiydi. Modern’in içinden geliştirilen öncelikli olarak bütün sanat türlerinde gözlenen bir başkaldırı dalgası.

Romantizm hareketiyle öncelikle Almanya’da Weimar Rönesansı’yla başlayan ve zamanla başta Fransa ve İngiltere olmak üzere bütün Avrupa’ya dalga dalga yayılan bu hareket yaklaşık yüz yıl boyunca Aydınlanma aklı’nın, düşüncede, siyasette, estetikte ve hayatın her alanında yol açtığı donmayı, katılaşmayı, ruhsuzlaşmayı tartıştı bütün sanat türlerinde.

Ekspresyonizmden empresyonizme, kübizmden sürrealizme, konstrüktivzim’den varoluşçuluğa kadar sanatın bütün türlerinde modernliğin öncelikle Batı’yı sürüklediği ontolojik felâketi sorguladı.

Edebiyatta Dostoyevski, James Joyce, Kafka, Puşkin; müzikte Wagner, Mahler; resim sanatında Picasso, Dali, Kandinsky, Paul Klee; tiyatroda Ionesco, Artaud; felsefede de başta Nietzsche olmak üzere Heidegger ve onların izinden giden bütün postmodern felsefe ve felsefeciler modernliğin yol açtığı ontolojik felâketi, anlam krizini, özgürlük kaybını kıyasıya tartıştılar.

İNSANALTI BİR TÜR, İNSAN MODELİ OLABİLİR Mİ?
Modern Avrupa’nın hem felsefî olarak çöküşü hem de siyasî olarak tarihten çekilişi her yönden, her bakımdan tespit edildi ama postmodern felsefe ve sanat, bir çıkış yolu öneremedi: Önerdiği şey, her alanda izafileşme biçimleri oldu: Hakikat fikri buharlaştı, Tanrı fikrinden sonra insan fikri, hümanizm de tartılmaya açıldı.

İnsanın tanrılaştırılması süreciyle başlayan ve bizzat Batı uygarlığını büyük bir tıkanmanın ve ontolojik çıkmaz sokağın eşiğine sürükleyen hümanizm yolculuğu, yarı insan-yarı makina “siborg” (cyborg) olarak tanımlanan insan-sonrası (posthümanizm), insan-ötesi (transhümanizm) bir yok oluş sürecinin eşiğine getirip bıraktı.

Batı modernitesinin hümanizmle birlikte çıktığı yolculuğun sadece Batılıları değil insanlığı getirdikleri nokta; düşünme, duyma melekelerini yitiren; hız, haz, ayartı ve tüketimin kölesine dönüşen insanaltı bir tür’ün icat edilmesi oldu!

Batı’dan insan modeli konusunda da, aile ve toplum modelleri konusunda da öğreneceğimiz, dolayısıyla ödünç alacağımız hiç bir şey yok: Bu konuda gölge etmesinler başka “ihsan” istemiyoruz!

İSTANBUL SÖZLEŞMESİ VE CİNSİYET EŞİTLİĞİ PROJESİ DERHAL TERK EDİLMELİ!
Batılıların AB uyum yasaları çerçevesinde bize dayattıkları projelerin başında, aileyi, toplum yapımızı ve dokumuzu çökertecek İstanbul Sözleşmesi ile bu ülkenin bazı illerinde, okullarında pilot olarak uygulanma aymazlığı gösterilen “cinsiyet eşitliği” gibi yıkıcı projeler geliyor!

Başlarına çalmamız lazım, bütün bu tür sinsi, yıkıcı projeleri!

Yine kadın hakları konusunda da, temelde, Batılılardan alacağımız hiç bir şey yok aslında.

Batı’da insan yok ki! Kadın da yok, aslına bakarsanız! Kadın, tüketimin kölesi, kapitalizmin tüketim nesnesi. Klişe değil bu, ürpertici bir gerçek!

Bir yanda güya kadın hakları söylemleri zirve yaparken, öte yanda bütün bir kültür endüstrisi, kadını, insan olarak bile kabul etmiyor; aksine, her alanda, her yerde, her fırsatta kadını cinsel olarak, bedenen aşağılayan, ayartıcı bir tüketim nesnesine dönüştüren cinsellik endüstrisi tavan yapıyor.

Bırakınız kadını koruyabilmeyi insan türünü bile koruyamayacak kadar acıklı durumda Batılı toplumlar!

Bu ülkede kadının aşağılanması, şiddet ve tecavüz olaylarının artması elbette ki bir vakıa ama bunların seküler, hedonist kültürün yaygınlaşmasıyla tavan yaptığını, burada zıvanadan çıkan çarpık kadın-erkek ilişkilerini, cinsellik sömürüsü, kadın bedeni sömürüsü yapan televizyon programlarının ve dizilerinin rolünü neden kimse konuşmuyor, anlamakta zorlanıyorum!

Toplumu, aileyi ve insan türünü yerle bir eden, insan türünün geleceğini bile tehlikeye sokan sefih seküler-hedonist-insanaltı insan tipinin bu ülkeye dayatılması, bu ülkede toplumun çözülmesi ve ailenin çökmesiyle sonuçlanacaktır.

Dünyada en sağlam, en güçlü aile ve toplum yapısına sahip bir ülkeyi çökertmenin, genç nesillerini körleştirmenin, hedonist, nihilist, ruhsuz insanaltı varlıklara dönüştürerek köleleştirmenin, içerden teslim almanın en sinsi yolu bu!

O yüzden Türkiye, İstanbul Sözleşmesi’nden derhal çıkmalı ve “cinsiyet eşitliği” gibi sinsi projeleri akit geç olmadan kaldırmalıdır!

Vesselâm.Bugün Venezuela, yarın Türkiye!

Yusuf Kaplan

27/01/2019 Pazar

Batı’da geliştirilen demokrasi, hukukun üstünlüğü, özgürlükler ve insan hakları gibi söylemler, öncelikli olarak Batı toplumları için geliştirilmiş söylemlerdir.

Şurası kesin: Dünyanın hiç bir yerine, demokrasi, özgürlükler ve insan hakları götürmedi Batılılar. Bunun bir örneği bile yok!

İki yıl köpek sanıp besledi!
İki yıl köpek sanıp besledi!
Çin'de aldığı köpek yavrularının karınlarını doyurmak için tavukları öldürmeye başladığını gören Wang Kayui isimli adam, hayvanların "Asya Siyah Ayısı" olduğunu öğrendi.

Aksine, demokrasi, hukukun üstünlüğü, özgürlükler ve insan hakları söylemlerini, sadece sömürülerini örtbas etmek ve hegemonyalarını pekiştirmek için kullanıyor Batılılar!

Batılılar, dün, her yeri işgal ettiler, insanlığın medeniyet birikimini tarihe gömdüler, kültürel birikimini tarumar ettiler: İnsanlığa, insanlığın birikimine aslâ saygı duymadılar!

Bugün demokrasiden, özgürlüklerden, hukukun üstünlüğünden, insan haklarından sözediyor olmaları, -çağımızın yaşayan en parlak düşünürü Alain Badiou’nun deyişiyle- tastamam “ahlâksızlıktır”. Badiou, “Etik” başlığıyla (Metis Yayınları tarafından Türkçede de) yayımlanan küçük ama sarsıcı risalesinde bu konuda sarsıcı gözlemlerde bulunur.

BATILILAR, HÂKİMİYETLERİNİ İKİ ŞEYE BORÇLU: SİLAH VE MEDYA
Batılılar dün istedikleri yeri doğrudan işgal ediyorlardı; bugün, içinden geçtiğimiz postmodern süreçte, doğrudan işgal etmiyorlar artık. Önce medyatik silahlarla, zihnen işgal ediyorlar; sonra gerek duyarlarsa fiîlî işgali de gerçekleştiriyorlar.

Hülasa, demokrasi, hukukun üstünlüğü, özgürlükler ve insan hakları söylemleri, postmodern sömürgeciliğin hem keşif kolu işlevi görüyor hem de Batılı emperyalistlerin, sömürülerini maskeleme, algı operasyonlarıyla şirin gösterme ve meşrulaştırma işlevi görüyor!

Dün sadece silahla, kaba güçle gerçekleştirilen işgal ve sömürüler, bugün öncelikle medyalarla, zihin kontrolü ve algı operasyonlarıyla gerçekleştiriliyor!

Bu gerçeği cins bilim felsefecisi Paul Feyerabend, “Batı uygarlığı dünya üzerindeki hâkimiyetini iki şeye borçlu: Silah ve ikna / medya” diyerek özetlemişti.

Sonuç bu.

Peki, buraya nereden ve nasıl gelindi?

BATILILARIN 2500 YILLIK HEGEMONYA STRATEJİLERİ: ASİMİLASYON VE ELİMİNASYON
Batılılar, 2500 yıldan bu yana hâkim oldukları yerlerdeki, son üç yüzyıldır da dünya üzerindeki hegemonyalarını, iki aşamalı strateji üzerinden sürdürmeye çalışıyorlar: Hâkim oldukları toplumları, önce asimile etmeye, kendilerine benzetmeye çalışıyorlar; sonra da Batılıların asimile etme girişimlerine direnen, kendi olarak, kendi kalarak yaşamakta ısrar eden toplumları, elimine etmekten / yok etmekten çekinmiyorlar!

Greklerden itibaren hep bu iki strateji üzerinden hâkimiyetlerini sürdürme savaşı veriyorlar! İskender’in izlediği strateji de, Amerikalıların izlediği strateji de bu!

“Ya bizden yana olacaksınız, bizim gibi olacaksınız, bizim egemenliğimize boyun eğeceksiniz ya da bizim gibi olmaz, bizim egemenliğimize boyun eğmezseniz, yok edileceğinizi, bileceksiniz!” diyorlar!

2500 yıldır uyguladıkları strateji bu!

Nedir bu?

Her şeyden önce, Batılıların, başkalarıyla barış içinde bir arada nasıl yaşayabileceklerini bilemedikleri gerçeğidir: O yüzden başkalarına hayat hakkı tanımadı Batılılar! Hâkim oldukları toplumları önce kendilerine benzetmeye çalışıyorlar; sonra da kendilerine benzemeye ve boyun eğmeye direnenleri -ülkeleri ve lidelerini- yok etme barbarlığına soyunmaktan çekinmiyorlar!

BUGÜN VENEZUELA, YARIN TÜRKİYE!
Bu uygar barbarlığın son kurbanı, Venezuela ve ülkenin seçilmiş devlet başkanı Nicolas Maduro oldu.

Gerek ABD Başkanı Donald Trump, gerekse AB Konseyi Başkanı Donald Tusk, Venezuela’da halkın % 67’inin desteğiyle seçilen devlet başkanına karşı dünyanın gözünün içine baka baka darbe yapmaya kalkıştılar, darbeci Guaido’yu desteklediklerini açıkladılar ve Venezuela halkını Maduro’ya karşı kışkırtmaya başladılar -sahip oldukları medya gücünü silah olarak kullanarak!

Batı uygarlığının intihar fermanıdır bu!

Emperyalizm, sınır tanımıyor, kural tanımıyor, hak-hukuk tanımıyor!

Bugün Venezuela’da gerçekleştirilen darbe girişiminin yarın Türkiye’de de deneneceğinden hiç kuşku duymuyorum.

Bunun en temel nedeni şu: Dün, Batılı emperyalistlere, biz, “dur” dedik. Yarın da, yine biz “dur” diyeceğiz. Bu anlaşıldı artık. Bunu bütün dünya anladı ama içimizdeki Fransızlar anlayamadı hâlâ!

Elbette katetmemiz gereken çok mesafe var ama emperyalistlere yine biz “dur” diyeceğiz. O yüzden çok iyi hazırlanmak zorundayız.

Türkiye ile Venezuela arasındaki dostane ilişkiler vardı, Venezuela üzerinden dolaylı olarak Türkiye’ye gözdağı verildiğini düşünmemek için çok saf olmak gerekir!

15 Temmuz darbe ve işgal girişiminin püskürtülmesi, Batılıları çıldırtmıştı. Venezuela benzeri bir darbe girişiminin Türkiye’de de denenmek isteneceğinden aslâ kuşku duymayalım ve her bakımdan hazırlıklı olalım, diyorum.

Yapılması gerekenler şunlar kanımca: Öncelikle, ülke içindeki gerilimi, kutuplaşmayı sona erdirmek zorundayız. Allah göstermesin ama yarın Venezuela benzeri bir darbe girişimi olursa, gerilimin, kutuplaşmanın tedirgin edici boyutlar kazandığı bir ortamda çok zorlanırız.

Türkiye’nin, ilk zaaf anımızda vurulacağı gerçeğini aslâ gözardı etmeyelim.

O yüzden seçimler yaklaştıkça, ülkenin karıştırılması, fay hatlarının patlatılması devreye giydirilecektir.

Yanlışa yanlış, doğruya doğru diyeceğiz ülke sevgimizden ötürü. Yanlışa yanlış diyemeyenin doğru’nun değerini, kıymetini aslâ bilemeyeceğini iyi bileceğiz. O yüzden özgürlüklerin alanını genişletmek zorundayız.

Ama feraseti, basireti de elden bırakmayacağız. Her tür provokasyona karşı tetikte olacağız.

Fitne-fesat şebeklerinin hazır kıta tetikte beklediklerini iyi bilelim; sinir uçlarımızı, fay hatlarımızı patlatma girişimlerine karşı teyakkuzda olalım; ülkede sosyal barışı, huzuru ve kardeşlik ortamını pekiştirecek önlemler alalım; farklılıklarımızı kaşımak yerine müşterek yanlarımızı öne çıkarmaya yoğunlaşalım, diyorum.

İşte o zaman Venezuela’da denenen darbe girişimini Türkiye’de de denemeye kalkışmalarının önünü kesmiş oluruz.

Vesselâm.Önümüzü açacak öncü kuşak için 100 Kitaplık Okuma Listesi-4. Aşama

Yusuf Kaplan

28/01/2019 Pazartesi

Türkiye’nin en hayâtî sorunu, eğitim sorunu.

Çok üniversite açarak yani yatay eğitimle bir yere gidemeyiz.

Resmi: Nokia geri dönüyor
Resmi: Nokia geri dönüyor
Nokia, akıllı telefon pazarına dönüş hazırlığında olduğunu resmen duyurdu.

Aslolan dikey eğitim üzerinde kafa patlatmak, yani kaliteli, nitelikli, çaplı insanlar yetiştirecek, dünya çapında eğitim kurumları inşa edebilmektir.
Bu tür eğitim kurumlarında tohumlarını ekeceğimiz, ilim / bilme, irfan / bulma ve hikmet / olma yolculuğuna çıkacak, bu dünyada yaşayacak ama bu dünyayı yaşamayacak, insanlığın yükünü omuzlarında taşıma bilinciyle nefes alıp verecek, pergelin sabit ayağını bizim medeniyet köklerimize basacak, pergelin hareketli ayağıyla bütün dünyalara, bütün medeniyetlere ve düşünce geleneklerine açılacak, çağ aşacak, çağrısı çağını kuracak, önümüzü açacak öncü kuşaklar yetiştirecek köklü, güçlü bir eğitim sistemi kuramazsak yeniden tarihin akışını değiştirecek bir medeniyet yolculuğuna çıkamayız.

Eğitim sistemimiz, böylesi bir medeniyet perspektifi ve bilinci kazandıramıyor genç kuşaklarımıza, ne yazık ki.

Eğitim sistemimize damgasını vuran pozitivist, seküler ve ezberci mekanizma, çocuklarımızı zihnen sömürgeleştiriyor, bizim medeniyet dinamiklerimize ve ideallerimize yabancılaştırıyor yalnızca.

Bu durum, böyle gitmez.

Dünyada hiç bir ülke, kendi çocuklarını, kendi medeniyet ideallerini, ruhköklerini, değerlerini, anlam haritalarını yok sayarak yetiştirmez. Bunun örneği yok dünyada, Türkiye’den başka!

Bir eğitim sistemi, kendi çocuklarını kendi medeniyet dinamikleri ekseninde değil de, başka bir medeniyetin bakış açılarıyla, idealleriye, kavramlarıyla yetiştiriyorsa, bilin ki, toplumun mezarını kazıyor, ülkenin temelini dinamitliyor, geleceğini yok ediyor, demektir.

ÖNÜMÜZÜ AÇACAK BİR ÖNCÜ KUŞAK...
İşte bu kaygılarla 100 Kitaplık Okuma Listesi’ni hazırlama ihtiyacı duydum.

Gösterdiğiniz ilgi, beklediğimden de büyük oldu: Listeyi gerek bireysel olarak gerekse gruplar hâlinde okuyan, okullarda, çeşitli kurumlarda, sivil toplum kuruluşlarında, medreselerde okutan herkese yürekten teşekkür ediyorum.

Bu listeyle önümüzü açacak genç, yetenekli öncü bir kuşağın tohumlarını ekmeye çalışıyorum hasbelkader: Genç kuşaklarımıza, 1-Medeniyet perspektifi kazandıracak, 2-Müslümanca düşünme melekeleri kazandıracak ve 3-Dil zevki (kavramlaştırmalar yapma, dili imajinatif şekillerde kullanma yeteneği) kazandıracak bir okuma yöntemiyle, genelden özele, medeniyetler ve düşünce tarihinden ihtisas alanlarına doğru ilerleyecek, derinleşecek bir kuşağın hazırlanması kaygısı güdüyorum. İstanbul’da çeşitli yerlerde yaptığımız Fikir Atölyeleri ve Medeniyet Okumaları seminerleriyle listeyi takip eden zehir gibi gençler yetiştiğini görüyorum.

Kaygım, sadece kitap okutmak değil. Kaygım, olma çabasıyla hakikatin izini sürecek öncü kuşakların hazırlanması. Aslolan bilmek değil. Aslolan bilmediğini bilmek. Yalnızca bilmediğini bilen öncü kuşaklar, yılmadan hakikatin izini sürebilir, insanlığın önünü açacak hakikat medeniyetinin yapı-taşlarını döşeyecek fikir ve oluş çilesi çekebilir...

GENELDEN ÖZELE...
Okuma Listesi’nin ilk aşamasında dert sahibi yapacak kitaplar vardı. İkinci aşamada, usûl kitaplarıyla ders’e geçtik. Üçüncü aşamada, tarihe, tarih felsefesine, medeniyetler tarihine ve felsefesine odaklandık.
Burada vereceğim Dördüncü Aşama Okuma Listesi’yle düşünce tarihi, İslâm düşüncesi, çağdaş düşünce, sanat, edebiyat ve estetik okumaları yapacağız.

Beşinci ve sonuncu aşamada İslâm, Doğu ve Batı medeniyetlerinin klasik metinlerini okuyacağız.

Böylelikle 100 kitap bitince, ihtisaslaşma alanları oluşturacağız ve belki de Türkiye genelinde okullaşmak zorunda kalacağız.

Hayırlısı diyorum ve sizi dördüncü aşama kitaplarıyla başbaşa bırakıyorum.

DÖRDÜNCÜ AŞAMA OKUMA LİSTESİ
56-Modern Dünyanın Bunalımı-Rene Guenon-İnsan Yay.

57-Hikmetin Yapıtaşları: Felsefeye Giriş-Douglas J. Soccio-Kaknüs Yay.

58-Avrupa Düşüncesinin Serüveni-Jaqueline Russ-DoğuBatı Yay.

59-Batı Düşüncesi Tarihi-Richard Tarnas-2 cilt-Külliyat Yay.

60-Sosyolojik Düşünce Geleneği-Robert Nisbet-Paradigma-Vadi Yay.

61-Siyasî Felsefenin Büyük Düşünürleri-William Ebenstein-(Çev.: İsmet Özel)-Şule Yay.

62-İnsanın Durumu-Lewis Mumford-Açılımkitap Yay.

***

63-İslâm Düşüncesinde İlimlerin Tasnifi-Osman Bakar-İnsan Yay.

64-Hilal Doğarken-Ziyaüddin Serdar-İnsan Yay.

65-Fıkıh Usûlünün Mahiyeti ve Gayesi-A. Cüneyd Köksal-İSAM Yay.

66-Varolmanın Boyutları-William Chittick-İnsan Yay.

67-İslâm Felsefesi: Tarih ve Problemler-M. Cüneyt Kaya-edisyon-İSAM Yay.

68-İslâm Düşüncesi Tarihi-M. Şerif-2 cilt-İnsan Yay.

69-Türkiye’nin Çağdaş Düşünce Tarihi-Hilmi Ziya Ülken-İş Bankası Yay.

***

70-Edebiyat Yazıları-1-2-Sezai Karakoç-Diriliş Yay.

71-Kırk Ambar-Cemil Meriç

72-Yaşadığım Gibi-Ahmet Hamdi Tanpınar

***

73-Sanatın Öyküsü-Ernst Gombrich

74-Sanatın İcadı: Bir Kültür Tarihi-Larry Shiner-Ayrıntı Yay.

75-Sanat Tarihinin Tarihi-Vernon Hyde Minor-Koç Üniversitesi Yay.

76-Aşk Estetiği-Beşir Ayvazoğlu

77-İslâm Sanatı: Dil ve Anlam-Titus Burkhardt

78- İslam'da Şehir ve Mimari-Turgut Cansever-İz Yayıncılık

79-Gözün Vicdanı: Kentin Tasarımı ve Toplumsal Yaşam-Richard Sennett-Ayrıntı Yay.

80-Sinemanın Hakikati-1. Cilt ve Hakikatin Sineması-2. Cilt-Enver Gülşen-Külliyat Yay.

ROMANLAR
* Vadideki Zambak-Balzac.

* Donkişot-Cervantes

* İlâhî Komedya-Dante

* Suç ve Ceza-Dostoyevski.

* Karamazof Kardeşler-Dostoyevski.

* Değişim-Kafka

* Niteliksiz Adam-4 cilt-Robert Musil-Aylak Adam Yay.

REFERANS KİTAPLAR
* Felsefe Sözlüğü-Ahmet Cevizci-Paradigma Yay.

* İslâm Düşünce Atlası-İbrahim Halil Üçer-3 Cilt

OKUMA YÖNTEMİ
Kitaplar, 4 Kurşun Kalem’le okunacak. Bu okuma yöntemi, liste kadar önemli:

1-Yeşil Kalem’le-Kilit kavramların altı çizilecek.

2-Kırmızı Kalem’le-Önemli satırların altı çizilecek.

3-Mavi Kalem’le-Atlanmayacak yerler işaretlenecek veya gerekirse çizilecek HAFİFÇE...

4-Siyah Kurşun Kalem’le-Kitab’ın sayfalarının sağ ve sol kenarlarına notlar alınacak, ÜST BOŞLUKLARA EN ÖNEMLİ CÜMLE YAZILACAK...

Okuduğumuz kitabın Birinci Bölümü bitince, sırasıyla:

1-Önce yeşil kalemle çizilen yerler / kavramlar hızla okunacak

2-Kırmızı kalemle çizilen satırlar okunacak

3-Sayfaların üst taraflarına yazılan cümleler okunacak...

Bu üç işlemden sonra Kitabın İKİNCİ BÖLÜMÜNE GEÇİLECEK...

Her bölüm, bu şekilde okunacak...

Herkese zihin açıcı okumalar diliyorum.
1- Önümüzü açacak bir öncü kuşak için 100 Kitaplık Okuma Listesi
2- Önümüzü açacak öncü kuşak için 100 Kitaplık Okuma Listesi-2. Aşama
3- Önümüzü açacak öncü kuşak için 100 Kitaplık Okuma Listesi- 3. Aşama

VesselâmMakina, insanı ve dünyayı yok olmanın eşiğine sürüklerken...

Yusuf Kaplan

1/02/2019 Cuma

Hümanizm, insanın tanrılaştırılması sürecinin adıdır.

Heidegger, modernliğin felsefî temellerini atan bu süreci, “insanın her şeyin ölçüsü ve ölçütü katına yükseltilmesi” olarak tarif eder.

Hümanizm’le başlayan, insanı tanrılaştıran bu yolculuk, sonuçta, post-hümanizm’e (insan-sonrası’na) doğru yol alıyor hızla...

Gelinen nokta, transhümanizm (insan-ötesi) olarak adlandırılıyor.

Mikrobiyoloji, yapay zekâ, genetik mühendisliği gibi alanlarda yapılan çalışmalar, makinanın insanın önüne geçmesiyle, insanı tahtından etmesiyle, bir nesneye dönüştürmesiyle sonuçlandı bile şimdiden.

TRANSHÜMANİZM KONUSUNDA İLK KİTAP
Çağımızın geldiği nokta burası: Transhümanizm Çağı’nın tam ortasındayız: Tarihte ilk defa, insan araçları kullanacağına araçlar insanı kullanıyor!

Bu konuda akademide ürpertici bir sessizlik hâkim Türkiye’de.

Batı’da binlerce kitap yayımlandı, Türkiye’deki akademinin bu ürpertici sessizliğini, ülkemizin genç ve umut vadeden felsefecilerinden Ahmet Dağ kardeşim bozdu.

Efradını câmî, ağyarını mânî, nefis bir kitapla transhümanizm sorununu enine boyuna inceleyen bir kitap yayımladı: Elis Yayınları tarafından Transhümanizm: İnsanın ve Dünyanın Dönüşümü başlığıyla yayımlanan ufuk açıcı kitabından ötürü Ahmet Dağ kardeşimi kutluyorum.

Ahmet Dağ’ın bu kitabı, aslında bir üçlemenin sonuncu metni. Önce David Hume, sonra da Jean Baudrillard’ın düşüncelerini tartışan Dağ, şimdi de bu kitabıyla çağımızın nereye doğru sürüklendiği sorusunun izini sürüyor...

Hümanizm’le başlayan yolculuk, Avrupalıların bütün dünya üzerinde hâkimiyet kurmalarıyla sonuçlandı. Ama Avrupalıların bilimsel devrimler, düşünce devrimleri, siyasî devrimler ve iktisadî devrimlerle dünya üzerinde kurdukları, bütün medeniyetlerin kökünü kazıyan, doğayı tarumar etmeleriyle sonuçlanan bu saldırgan hâkimiyet, İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra çöktü: Avrupa, tarihten çekildi...

Yeniden toparlanmaya çalışıyor Avrupa Birliği (AB) projesiyle... Ama AB’nin de kurulmadan dağılmayan başladığı gözleniyor...

HÜMANİZMİN YOL AÇTIĞI VAROLUŞSAL SORUNLARIN SORGULANMASI...
Bu süreçte, demokrasi kavramı, hukuk devleti fikri, insan hakları söylemi önce radikal bir şekilde sorgulandı; sonra da liberalizm üzerinden yeniden tanımlandı.

Bu sorgulama sürecinin öncelikle Avrupa toplumlarında yaşandığına dikkatinizi çekmek isterim. Sorgulanan şey, modernlikti; modernliğin vaatlerini yerine getirememesi, aksine hem Avrupa’yı hem de dünyayı çıkmaz sokağın eşiğine sürüklemesi ve cehenneme çevirmesiydi.

Batı uygarlığının sorgulanması modernizm üzerinden gerçekleşti: Modernizm, modernliğin vaatlerini gerçekleştirememesi nedeniyle modernliğe karşı bir başkaldırı hareketiydi. Modern’in içinden geliştirilen öncelikli olarak bütün sanat türlerinde gözlenen bir başkaldırı dalgası.

Romantizm hareketiyle öncelikle Almanya’da Weimar Rönesansı’yla başlayan ve zamanla başta Fransa ve İngiltere olmak üzere bütün Avrupa’ya dalga dalga yayılan bu hareket yaklaşık yüz yıl boyunca Aydınlanma aklı’nın, düşüncede, siyasette, estetikte ve hayatın her alanında yol açtığı donmayı, katılaşmayı, ruhsuzlaşmayı tartıştı bütün sanat türlerinde.

Ekspresyonizmden empresyonizme, kübizmden sürrealizme, konstrüktivzim’den varoluşçuluğa kadar sanatın bütün türlerinde modernliğin öncelikle Batı’yı sürüklediği ontolojik felâketi sorguladı.

Edebiyatta Dostoyevski, James Joyce, Kafka, Puşkin; müzikte Wagner, Mahler; resim sanatında Picasso, Dali, Kandinsky, Paul Klee; tiyatroda Ionesco, Artaud; felsefede de başta Nietzsche olmak üzere Heidegger ve onların izinden giden bütün postmodern felsefe ve felsefeciler modernliğin yol açtığı ontolojik felâketi, anlam krizini, özgürlük kaybını kıyasıya tartıştılar.

İNSAN MI, MAKİNA MI?
Modern Avrupa’nın hem felsefî olarak çöküşü hem de siyasî olarak tarihten çekilişi her yönden, her bakımdan tespit edildi ama postmodern felsefe ve sanat, bir çıkış yolu öneremedi: Önerdiği şey, her alanda izafileşme biçimleri oldu: Hakikat fikri buharlaştı, Tanrı fikrinden sonra insan fikri, hümanizm de tartılmaya açıldı.

İnsanın tanrılaştırılması süreciyle başlayan ve bizzat Batı uygarlığını büyük bir tıkanmanın ve ontolojik çıkmaz sokağın eşiğine sürükleyen hümanizm yolculuğu, yarı insan-yarı makina “siborg” (cyborg) olarak tanımlanan insan-sonrası (posthümanizm), insan-ötesi (transhümanizm) bir yok oluş sürecinin eşiğine getirip bıraktı.

Batı modernitesinin hümanizmle birlikte çıktığı yolculuğun sadece Batılıları değil insanlığı getirdikleri nokta; düşünme, duyma melekelerini yitiren; hız, haz, ayartı ve tüketimin kölesine dönüşen insanaltı bir tür’ün icat edilmesi oldu!

Ahmet Dağ’ın Transhümanizm kitabı, insanın ve dünyanın başına gelen bu ontolojik felâketi, başından, hümanizm sürecinin başlangıcından alıyor, çağımıza, hakikat fikrini izafileştiren, insanı izafileştiren, geçmiş zaman ve gelecek zaman fikrini iptal ederek zamanı sadece tek bir zamana, şimdiki zamana, her şeyi bura’ya ve şimdi’ye kilitleyen ontolojik yok oluş felâketinin insanı ruhsuzlaştıran, makinanın kölesine dönüştüren bütün ürpertici sonuçlarını bütün ayrıntılarıyla ve sürükleyici bir anlatımla gözler önüne seriyor.

Ahmet Dağ kardeşimi kutluyorum. Bu çalışmasının, çağ’ın temel varoluşsal sorunlarının anlaşılması sürecinde akademiye örmek olmasını, akademiyi kış uykusundan uyandırmasını diliyorum.Hatırladıkça özgürleşir insan...

Yusuf Kaplan

3/02/2019 Pazar

Bütün çağrı’lar çağ’larını kurmak için vardır. Çağ’ını kur(a)mayan bir çağrı’nın varlığından da, hayat sunduğundan da sözdilemez.

Dolayısıyla çağ’ını kuramayan bir çağrı’nın bağlılarının yaşadıklarından da sözedilemez.

Parfüm sıkmak isterken kaza yaptı
Parfüm sıkmak isterken kaza yaptı
Adana'nın Kozan ilçesinde kontrolden çıkan otomobilin uçuruma yuvarlanması sonucu meydana gelen kazada 2 kişi yaralandı. Sürücünün, torpido gözünden aldığı parfümü sıkmak isterken kaza yaptığı öğrenildi.

Bizim çağrımızın eseri olan bir çağ’ımız yoksa, çağrı’mız da fiilen yok demektir; hayata aktarılacak, hayata mânâ ve ruh katacak ses’ten de, nefes’ten yoksun demektir.

Bugün, Mostar dergisinin Ocak 2019 sayısında yayımlanan bir yazımı biraz kısaltarak sizlerle paylaşmak istiyorum.

ÇAĞ KÖRLEŞMESİ
Çağ, devâsâ bir ağ’a dönüşmüş durumda. Sadece bizim için değil bütün insanlık için.

Bütün insanlık bu devâsâ ağ’da debelenip duruyor...

İnsanlık tarihinde daha önce yaşanmayan ontolojik bir felâket bu.

Tek bir uygarlığın, pagan Batı uygarlığının zihnen bütün dünyaya hâkim olduğu, bütün medeniyetlerin zihinlerini, varoluş zeminlerini ve zamanlarını yok ettiği, bütün dinlerin, bütün medeniyetlerin çocuklarını -insanlık olarak henüz farkına bile varmadığımız- bir çağ körleşmesi sorununun eşiğine fırlattığı bir ağ’da sürükleniyoruz sadece...

Ama asıl ürpertici olan bütün insanlığın devâsâ bir ağ’da sürükleniyor olması değildir. Asıl ürpertici olan, bütün insanlığın devâsâ bir ağ’da sürüklendiği yakıcı gerçeğini göremiyor olmasıdır.

Bunun nedeni ne peki?

Bunun nedeni, çağ körleşmesi’dir.

Çağ körleşmesi, iki düzlemde yaşanıyor: Birincisi, bütün insanlığın Batı’ya mahkûmiyeti. İkincisi de, bütün insanlığın kendinden mahrûmiyeti; yani kendi dünyasından, kendi hakikatlerini hayata geçireceği yaşama ve varolma zemininden ve kendi zamanından mahrûmiyeti.

İşte insanlığın başına gelen ontolojik belâ, başına gelen bu belânın ne olduğunu bile idrak etmesini mümkün kılacak melekelerini yitirmiş olmasıdır.

Neyi yitirdiğini de, belki daha önemlisi de, bir şeyleri yitirdiği gerçeğini de hatırlayamamasıdır.

Batılılar, modernlikle birlikte geliştirdikleri meydan okumayla, Yaratıcı fikrini, hakikat fikrini yitirdiler; insanı tanrılaştırdılar; Batı uygarlığının bütün diğer dinleri ve medeniyetleri fosilleştirmesiyle birlikte, diğer dinlerin ve medeniyetlerin müntesiplerini de, kendilerine benzettiler, kendi çağ’larının çağrı’sına mahkûm ettiler.

Sadece İslâm’ı fosilleştiremedi ve dönüştüremedi Batılılar. İslâm dünyasını fiilen işgal ettiler, paramparça ettiler ama İslâm’ı kendilerine benzetmeyi başaramadılar.

O yüzden İslâm’ı Protestanlaştırma, İslâm’ı hayattan uzaklaştırma, bunun için de “Kur’ân İslâm’ı”, “Peygambersiz İslâm” hatta “İslâm’sız İslâm” gibi projeleri dört bir koldan (hem medyatik oryantalizmle hem akademik oryantalizmle hem de fiîlî işgalllerle) hayata geçirmeye çalışıyorlar.

ŞERİAT HATIRLATMAKTIR, HAKİKAT HATIRLAMAK...
Son iki asırdır ikinci büyük medeniyet buhranını yaşıyor Müslümanlar.

İkinci büyük medeniyet buhranı, Müslüman zihnin, Müslümanca yaşama zemininin ve Müslüman zamanının yitirilmesidir.

Fakat neyi yitirdiklerini bile idrak edebilmiş değil Müslümanlar.

Müslümanlar, seküler bir zihne sahip olduklarını, seküler bir dünyada / zeminde yaşadıklarını ve seküler bir zaman’a maruz kaldıklarını farkedebildikleri zaman tarihin akışı değişecek; her şey silbaştan hatırlanacak, yeniden Müslümanlaşma süreci başlayacak biiznillah.

Hatırlama ile özgürlük arasında hem etimolojik hem semantik hem de ontolojik irtibatlar var; bizi çağ’ın ağlarından kurtarabilecek kopmaz, koparılamaz bağ’lar ve bağlantılar.

Hatırlamak, özgürlüktür; öz’ün gürleşmesi yani.

Mağripli mutasavvıf Rezzûk, “Kavaidü’t-Tesavvuf başlıklı muazzam kitabında şöyle bir şey söyler: “Şeriat mübeyyendir; Hakikat muayyen.”

Bu ciltler dolusu kitap yazdıracak özlü fakat muazzam cümlelerden yola çıkarak geleceğim nokta, ilham verici, düşünmeye kışkırtıcı: Şeriat, hatırlatmaktır; Hakikat hatırlamak.

HATIRLADIKÇA ÖZGÜRLEŞİR İNSAN...
Hatırlama kelimesinin etimolojisi, ihtar, muhtar, muhtariyet gibi kelimelerden oluşan kışkırtıcı bir anlam kümesine sahip.

Hatırlayan kişi, özgürleşen kişidir. Hatırladıkça özgürleşir insan...

Özgürleşme, öz gürleşince gerçekleşir gerçekte.

Hatırlama eylemi, insanın bütün melekelerinin devreye girmesiyle özünü gürleştirir kişinin.

Hatırlama, an’ı anımsama değildir sadece. An, hatırlama eyleminin resmettiği bir noktadır. Fakat o noktada bir dünya saklıdır. Damla’da derya misali.

Hatırlama zihnin, kalbin, ruhun melekelerini aynı ânda harekete ve hayata geçirir: İnsan, bütün melekeleriyle hatırladıkça fıtratın hakikatine değer. Âyân-ı sâbiteler, fıtratta yeşerir. Kişi fıtratına değdiğinde, değebildiğinde, göz’ü görmeye, söz’ü konuşmaya, öz’ü saf haliyle oluşmaya başlar.

Yani öz’ünüz ne kadar gür’se o kadar özgür’sünüz demektir.

Öz’ünüz ne kadar güçlü ise sözünüz o kadar sahici, etkili ve etkileyici demektir.

Öz’ünüz ne kadar derinlerde köksalmışsa, “basar” (çıplak göz), “basiret”e (kalp gözüne) dönüşür, gözünüz o kadar kesin ve keskin görür, demektir.

Çağımızın en büyük sanat tarihçisi Ernst Gombrich, “çıplak göz kördür” derken, büyük sanatçıyı büyük sanatçı yapan, çıplak gözüyle görmesi değil, kalp gözüyle görme melekelerine sahip olması gerçeğidir demek istiyordu aslında.

Sözün özü: Hatırlamak, hakikatin sırrına erme yolculuğuna çıkmaktır. Kişinin hakikati ne kadar derinse, hatırlaması da, bize yapacağı hatırlatmalar da o kadar silkeleyip kendimize getirici olacaktır.

Çağımızda insan araçların kölesine dönüştüğü için amaçlarını yitirdi; hatırlama ve özgürleşme melekelerini kaybetti. O yüzden tarihte ilk defa çağımızda insan araçları kullanacağına araçlar insanı kullanıyor.

İnsan araçlardan kurtulduğu ölçüde amaçlarını hatırlayacak, amaçlarını hatırladığı ölçüde özgürlüğüne kavuşacak, çağrısına ulaşacak, çağrı’sının çağ’ını “kurma” yolculuğuna çıkacak...

Küresel sistemin jeo-politiğinden Vatikan’ın teo-politiğine İslâm’ın dönüştürülmesi mücadelesi

Yusuf Kaplan

8/02/2019 Cuma

Papa Francis, Birleşik Arap Emirlikleri’nin (BAE) daveti üzerine Abu Dabi’de bir stadyumda âyin yönetti; El-Ezher Şeyhi başta olmak üzere, Mısır ve bazı Körfez ülkelerinin yöneticileriyle ürpertici pozlar verdi, ilginç görüşmeler gerçekleştirdi.

Arap yöneticilerin Papa’nın önünde kelimenin tam anlamıyla el pençe divan durarak Papa’yla zelil verdikleri fotoğraf, başta Arap dünyası olmak üzere bütün İslâm dünyasında tepkilere yol açtı doğal olarak.

Tartışılması gereken daha hayâtî meseleler var burada: Papa, neden Körfez ülkelerini ziyaret etti? Neler konuşuldu? Papa’nın ziyareti ne anlam ifade ediyor? Papa, ne yapmak istiyor? Belki de asıl önemli soru şu: Papa’yı Körfez’e davet eden Arap yöneticiler ve sözümona “âlimler” neyin peşindeler?

Önemli sorular bunlar.

İZZETİ BAŞKA YERDE ARAMAK, ZİLLETE DÛÇAR OLMAKTIR
Papa’nın bu ziyaretiyle ilgili önceki Diyanet İşleri Başkanımız Mehmet Görmez Hocamız, Akşam gazetesine üzerinde durulması gereken dikkate değer açıklamalar yaptı. Görmez Hoca’nın açıklamalarından bir pasajı buraya alıp üzerinde konuşmak istiyorum.

Şöyle diyor Görmez Hoca:

“Abu Dabi merkezli, dünyada İslam’ı temsil iddiasıyla kurulan yeni bir uluslararası dini yapı ile karşı karşıyayız. Mısır ve El-Ezher, Suud ve Rabıta, BAE’de mukim bazı ilim adamları bir araya gelerek ‘Meclisü’l Hukemail-Muslimin’ (Müslüman Hikmetli Şahsiyetler Meclisi) diye bir meclis kurdular. İçlerinde bazı değerli şahsiyetler de var. Ancak bu zevatın hikmeti, hatta izzeti başka yerlerde aramasının sebebini anlamış değilim. Zira önce Londra’da Anglikan Kilisesiyle bir işbirliği yaptılar. Sonra Dünya Kiliseler Birliği ile bir anlaşma yaptılar. Yine Londra’da Barış Yapan Gençler Meclisi diye bir meclis kurdular. Şimdi de Papa’yı davet ettiler. Bütün bunlar altmışlı, yetmişli yılların teopolitik dünyasında bir yer bulabiliyordu. Ancak artık insanlar bu gibi gösterilere doydu. Bu tür suni yapılanmalar İslam dinini, İslam dünyasını ve İslam alimlerini temsil edemez...”

Görmez Hoca’nın dikkat çektiği konu başlıklarının üzerinde ayrı ayrı durmak gerekiyor aslında.

Ama sanırım meselenin püf noktası, izzet meselesi. İzzetin, Vatikan’ın, küresel sistemin lordlarının önünde diz çökerek aranması, zilletin tâ kendisidir. Bunu söylemek bile gerekmiyor.

ARAPLAR İÇİN YÜZKARASI BİR FOTOĞRAF!
Sadece bu fotoğraf bile Araplar için yüzkarasıdır. Öncelikle Arap dünyasındaki kardeşlerimizin çileden çıkması için kâfîdir!

Bu zillet hâl-i pür melâli noktasına nasıl gelindi, peki?

Ve bu hâl, neyin nesi, neyin sesi, nelerin işareti?

Batılı emperyalistler, sömürgecilik tecrübesiyle İslâm dünyasını fiilen işgal ettiler, haritaları yeniden çizdiler, özellikle de Osmanlı’nın çökertilmesinden sonra Arap dünyasını paramparça ettiler!

İslâm dünyasının durdurulması gerekiyordu: Batılıların emperyalist güçlerin önünde takoz gibi duruyordu İslâm dünyası. Kafkaslardan Afrika’nın içlerine kadar sömürgeci emperyalistlere yalnızca İslâm dünyası direnmişti.

Batılılar, postkolonyal süreçte, geliştirdikleri jeo-politikle İslâm dünyasına diz çöktürdüler; İslâm dünyasının başına kukla yöneticiler diktiler! Doğal kaynaklarını talan ettiler!

Bu jeo-politik strateji, Osmanlı’nın çökertilmesi, Müslüman Hindistan’ın yok edilmesi ve Arap dünyasının parçalanmasıyla hedefine ulaştı. Böylelikle tarih yapan bir aktör olarak İslâm medeniyeti tarihten uzaklaştırılmış oldu.

TEO-POLİTİK’TEN JEO-POLİTİK ÜRETMEK VE İSLÂM’I DÖNÜŞTÜRMEK!
Ama asıl hedef, İslâm dünyasının fiilen kontrol altına alınması değildi; asıl hedef, tıpkı Konfüçyanizm, Budizm, Taoizm, Şintoizm gibi İslâm’ın dönüştürülmesi, fosilleştirilmesi, hayattan uzaklaştırılarak ruhunun, dinamizminin yok edilmesiydi.

Bunun için de jeo-politik stratejiyle eş zamanlı olarak teo-politik bir strateji devreye girdirilmişti iki asırdır...

Teo-politik stratejinin iki ayağı vardı: İki zıt paralel din icat ederek, bu kez Müslümanları İslâm’dan uzaklaştırmayı amaçlıyorlardı.

Birinci teo-politik strateji, Vehhâbîliği kullanarak neo-selefî (gerçekte, selefsiz yani köksüz) bir hârîcî mantığı geliştirmek ve böylelikle terörle, şiddetle özdeşleştirilen sahte bir İslâm icat etmekti: Birinci paralel din buydu.

Bunu başardılar büyük ölçüde.

Ardından ikinci teo-politik stratejiyi devreye soktular: Hindistan’da Kadiyanilikle başlayan ve FETÖ’yle zirveye ulaşan İslâm’ı hayattan uzaklaştırmayı, bireysel bir inanç meselesine indirgemeyi amaçlayan İslâm’ı Protestanlaştırma Projesi’ydi bu! İkinci paralel din de buydu!

FETÖ’nün Türkiye’de çökertilmesi, küresel sistemin lordlarını yeni arayışlara itti ve aradıklarını Körfez ülkelerinde buldular. BAE Emiri Zayed ile Suud Prensi Selman’a havale ettiler bu projeyi!

Papa’nın Abu Dabi ziyareti, işte bu projeyi, işin içine El-Ezher’i de katarak bütün Arap dünyasına yayma kaygısı güden teo-politik bir stratejidir.

İslâm’ı dönüştürerek fosilleştiremeyen emperyalistler, İslâm’ı Protestanlaştırma projesiyle dönüştürerek fosilleştirmeyi düşünüyorlar!

Bu projeyi de yine aynı adamlara havale ediyorlar: Dün, neo-selefî akımların kaynağını oluşturan Vehhâbîler, şimdi de İslâm’ı Protestanlaştırma projesini uygulayacaklar adım adım...

Bu süreçte karşılarındaki en büyük rakibin, İslâm dünyasını yaklaşık çeyrek asırlık bir silkinme ve cehdle bin yıl önce olduğu gibi toparlayacak, ayağa kaldıracak ve yeniden insanlığın önünü açacak bir medeniyet yürüyüşüne öncülük edecek tek ülkenin Türkiye olduğunu çok iyi biliyorlar ve o yüzden Türkiye’ye karşı Batılı emperyalistlerin kölesi zelil bir Arap cehpesi inşa etmeye çalışıyorlar...

Eğer kendimize çeki düzen verebilirsek, düşünce, kültür ve sanatta yeni bir medeniyet fikrini genç kuşaklarımıza kazandırabilirsek, dün olduğu gibi yarın da tarihin akışını biz, bu toprakların insanları olarak hepimiz şekillendirebiliriz yeniden...

Vesselâm.Dünyanın alacağı şekli, İslâm’ın teo-politiği belirleyecek...

Yusuf Kaplan

10/02/2019 Pazar

Papa’nın Birleşik Arap Emirlikleri (BAE) ziyareti, İslâm dünyası ile Batılıların güdümündeki küresel sistem arasındaki ilişkilerde her bakımdan milattır.

Papa Francis’in Abu Dabi’de stadyumda yönettiği âyin, BAE Emiri Zayed ile Ezher Şeyhi Yusuf el-Tayyib başta olmak üzere diğer kişilerle yaptığı görüşmeler, özelde Arap dünyasının genelde ise İslâm dünyasının teo-politik ve jeo-politik haritalarını tersyüz edecek yüzyıllık bir stratejinin kilometre taşıdır.

Ziyaretin zamanlaması bu açıdan oldukça mânidardır ve burada söyleyeceklerimi doğrulayacak uzun vadeli sonuçlar doğurmaya gebedir.

“İnsanlık Kardeşliği” başlığıyla gerçekleştirilen bu ziyaret iddia edildiği gibi bölgeye “barış, huzur ve kardeşlik” getirmeyecek. Aksine, bölgenin jeo-stratejik sınırlarının da, teo-politik sınırlarının da kanla çizilmesine yol açacak bu ziyaret.

Bu ziyaret, öncelikle teo-politik amaçlıdır: İslâm’ın protestanlaştırılması projesinin resmen başlatılmasıdır bu. Bu meseleye birazdan döneceğim...

İSLÂM DÜNYASININ GELECEĞİNİ JEO-POLİTİK HARİTALAR DEĞİL TEO-POLİTİK HARİTALAR BELİRLEYECEK...
Ama önce şu tespiti yapmam gerekiyor burada: Papa’nın ziyareti, daha önce Trump’ın Körfez ülkelerine yaptığı, Trump, Sisi, Suud Kralı’nın o garip küre üzerine el basarak kararlaştırdıkları jeo-politik eksenli adımın bir sonucudur.

Önce Trump geldi, jeo-politik temelleri attı; sonra da Papa geldi, teo-politik stratejiyi ilan etti.

Burada şu noktanın altını özellikle çizmek isterim: İslâm dünyasının geleceğini, jeo-politik haritalardan çok, teo-politik haritalar belirleyecek.

Bu nokta çok önemli.

Yüzyıl önce, Osmanlı’yı çökerterek, Müslüman Hindistan’ı parçalayarak, Arap dünyasını paramparça ederek, İslâm dünyasının jeo-politik ve jeo-stratejik haritalarını çizmiş, İslâm medeniyetinin yürüyüşünü durdurmuştu emperyalistler.

Şimdiyse, teo-politik ve teo-stratejik haritalarını tarumar ederek İslâm’ı durdurmak istiyorlar. Yüzyıllık stratejileri bu.

İslâm’ın durdurulması ne demek, neyi kastediyorum bununla?

İslâm’ın dönüştürülmesi demek.

İslâm’ı nasıl dönüştürmek istiyorlar peki?

İSLÂM’IN DÖNÜŞTÜRÜLMESİ VE SAHTE SÜNNÎ-ŞİÎ ÇATIŞMASI PROJESİ
Öncelikli olarak İslâm dünyasının tarihî eksenini belirleyen, Türkiye’nin başını çektiği, binyıldır temsil ettiği, İslâm’ın sancaktarlığı rolünü üstlendiği Ehl-i Sünnet Omurga’yı çökertmek istiyorlar.

O yüzden Ehl-i Sünnet Omurga’nın üç sacayağını oluşturan Pakistan’ı hadım ettiler, Mısır’ı teslim aldılar, Türkiye’ye diz çöktürmek için her tür yolu deniyorlar.

O yüzden son çeyrek asırda İran’ın önü açıldı: İran, Arabistan coğrafyasına jeo-politik olarak yerleştirildi; önümüzdeki yüzyıllık süreçte İran’ın bölgeye teo-politik olarak da yerleşmesini sağlayacak gerekli zemin oluşturuldu.

Buradan şimdilik sahte bir Sünnî-Şiî çatışması icat ederek, İslâm dünyasının toparlanma imkânlarını bütünüyle yok etmek, İslâm İçi Savaş’ın tohumlarını ekmek istiyorlar.

Bu sahte Sünni-Şiî çatışmasının Sünnî kanadını, Sünnîlikle ilişkisi izafî Suudların başını çektiği Vehhâbî Körfez coğrafyasına yıkıyorlar! İran’la Vehhâbîleri birbirine düşürerek -Suriye, Irak, Lübnan, özellikle de Yemen’de olduğu gibi- İran’ın önünü açıyorlar!

Böylelikle, yüzyıl sonrasında Türkiye’nin başını çekeceği Sünnî dünyayla, yani Türkiye ile İran’ı karşı karşıya getirme hayalleri kuruyorlar ve atılan stratejik adımlarla bu hayali, adım adım gerçeğe dönüştürecek temelleri atıyorlar.

UZUN VADEDE HEDEF TÜRKİYE!
Türkiye, aslâ bu oyuna gelmeyecek, gelmemeli. Onun için de derin, sükûnetle, stratejik zekâyla hareket ederek Suud ve Körfez ülkeleri üzerinden hazırlanan teo-politik planları püskürtecek adımlar atmalı.

İkinci olarak da, Suudlar, Mısır ve Körfez ülkeleri üzerinden İslâm’ı dönüştürerek protestanlaştıracak teo-politik bir strateji izliyor emperyalistler.

Papa’nın ziyareti, tam da bunun startını veren sonuçları bakımından son derece tehlikeli, uzun vadede Türkiye’yi hedef alan bir ziyarettir.

Şunu iyi bilelim: Emperyalistlerin derdi, Ortadoğu’nun petrol yatakları, tabiî kaynakları filan değil.

Batıların asıl derdi, İslâm’ı dönüştürmek, İslâm’ın İslâm dünyasını toparlayarak yeniden bir medeniyet hamlesi gerçekleştirmesine soyunmasını sağlayacak dinamikleri yok etmek!

İslâm dünyasının yeniden bir medeniyet sıçraması gerçekleştirmesini mümkün kılacak tek ülke Türkiye! Protestanlaştırma projesini püskürtecek tek ülke Türkiye!

O yüzden Türkiye’de ürpertici bir sekülerleşme süreci yaşanıyor olmasına rağmen Türkiye’nin güçlenmesi, bölgesel güç hâline gelmesi Batılıları ürkütmeye, Batılıların kâbus görmelerine yetiyor!

Altını tekrar çiziyorum: Türkiye’de İslâmî değerlerin aşınması, anlam boşluğunun oluşması, sığ bir Kemalizm anlayışının tam da bu nedenle tavan yapması, elbette tedirgin edici gelişmeler.

Bu sorunları tespit edip üzerinde kafa yormak zorundayız. Bunun için köklü, sahici bir özeleştiri süreci başlatmamız, toplumun değerlerine sahip çıkması için önemli adımlar atmamız ve yaşadığımız bu sosyo-kültürel çözülmeye aşmamız gerekiyor öncelikle.

İşte ondan sonra Türkiye, bölgenin kaderinin belirlenmesinde, bin yıl önce olduğu gibi bir kez daha tarihî rolünü oynamaya başlayacak, Batılıların İslâm’ın protestanlaştırılmasına dönük teo-politik stratejilerini biz püskürteceğiz Allah’ın izniyle...15-25 yaş kuşağını kaybedersek, yüzyılı kaybederiz!

Yusuf Kaplan

11/02/2019 Pazartesi

Tarihi, iddiaları olan toplumlar yapar.

Tarihi, iddiaları büyük ve evrensel olan toplumlar yapar. Ama bin yıllık bir yolculuk küçük adımlarla başlar...

Medeniyet iddialarını koruyan, değişen şartlarda yeni bir dinamizmle yenileyebilen toplumlar, insanlığa diriltici bir ruh sunar ve tarihin akışını değiştirir...

İKİ ASIRLIK TRAVMA VE EPİSTEMİK SAVRULMA...
İki yüzyıldır, tarihi biz yapmıyoruz. Her zaman söylediğim gibi, Batılılar yapıyor; bizse tarihte tatil yapıyoruz sadece...

İki yüzyıldır ayağımızı bastığımız toprak sürgit kayıyor ayağımızın altından: O yüzden kaygan zeminlerde patinaj yapıyoruz sadece.

İki yüzyıldır, dünya tarihini sadece Batılılar yapıyor; tarihi sürükleyenler Batılılar.

Bizse, Batılıların yaptığı tarihin önünde sürükleniyoruz... Batılı kavramlarla ve kurumlarla gerçekleştirdiğimiz modernleşme, sekülerleşme yolculuğu, bizi bizden, bizim ruhköklerimizden uzaklaştırıyor; bizi bize yabancılaştırıyor; dahası bizi bize düşman ediyor ama yaşadığımız travmanın ve savrulmanın asıl nedenlerinin burada gizli olduğunu bile göremeyecek kadar zihnî bir felçleşme yaşıyoruz: Tarihte yaşamadığımız bir köleleşme biçimi bu: Epistemik kölelik.

GERÇEKLERLE YÜZLEŞMEDEN ASLÂ!
İki yüzyıllık tarihimiz, travmatik bir tarih. Tanzimat’la yönümüzü, Cumhuriyet’le yörüngemizi yitirdiğimiz bir yokoluşlar tarihi...

Yönünü ve yörüngesini yitiren bir toplum, bırakınız dünya tarihine katkıda bulunabilmeyi, kendi varlığını ve bağımsızlığını bile koruyamaz.

Kaygan zeminlerde patinaj yaptığımız, zihnî felçleşme yaşadığımız, bunun epistemik köleleşme biçimi olduğunu göremediğimiz için sorunlarımızın nedenlerini, kökenlerini, nereden kaynaklandığını da, bu sorunlarımızın üstesinden nasıl gelebileceğimizi de bilemiyoruz, kaçınılmaz olarak.

O yüzden birbirimizle boğuşup duruyoruz farklı toplum kesimleri olarak... Böylelikle enerji ve kan kaybediyoruz sürekli olarak...

Tam bir travma hâli bu.

Bu travmadan çıkmanın yegâne yolu, gerçeklerle, dünyayla ve kendimizle yüzleşmekten geçiyor, öncelikle.

Gerçekleri göremez, gerçeklerle yüzleşemezsek, geleceğe emin adımlarla yürüyemeyiz.

Gerçekleri örtbas edersek, attığımız her adım, bizi bir kez daha yeni ve daha büyük çıkmaz sokakların eşiğine fırlatır sadece.

ENERJİ VE KAN KAYBEDİYORUZ... ZAMANI KAÇIRIYORUZ...
Bu ülke, Tanzimat’la birlikte yönünü, Cumhuriyet’le birlikte yörüngesini yitirdiği için tarihten çekildi, tarihin yapılmasında hiç bir rolü yok; aksine, Batılıların yaptığı tarihin önünde oraya buraya sürüklenip duruyor sadece...

Daha da vahimi, seküleriyle, dindarıyla, bütün kesimleriyle celladına âşık: Komediye dönüşen bir trajedi bu!

O yüzden başkalarının ürünü olan seküler kavramlarla ve kurumlarla bu ülkenin önünü açacağımızı sanıyoruz... Ama bu doğrultuda attığımız her adımda daha da batıyoruz; sonra da birbirimize bağırıp-çağırıp duruyoruz!

Enerji ve kan kaybediyoruz.

Zamanı kaçıyoruz...

GENÇ KUŞAĞA RUH KAZANDIRAMAZSAK, YÜZYILI KAYBEDERİZ!
Gerçekler bunlar. Acı, travmatik ama görmek istemediğimiz, sürgit örtbas etmeye çalıştığımız yıkıcı gerçekler!

Türkiye, geldiğimiz noktada, toplum olarak ürpertici, her şeyimizi tefessüh ettiren, bin küsûr yıllık çileyle inşa ettiğimiz anlam haritalarımızı, değerlerimizi yerle bir eden ürpertici bir sekülerleşme biçimi yaşıyor...

Sadece sürükleniyor...

Bu çürüme ve sürüklenmeden en olumsuz etkilenenler genç kuşaklar...

İddiaları, idealleri, hayalleri olmayan, hız, haz ve ayartının kölesine dönüştürülen genç kuşaklar...

Aileler, çocuklarını koruyamıyor; medyada, özellikle de dijital medyada virüs gibi hızla yayılan çözücü, sığ, banal postmodern, nihilist kültürün yıkıcı etkilerinden nasıl koruyabileceklerini bile bilmiyorlar!

Bir yandan aile kurumu fenâ hâlde çatırdıyor; ruhsuz ve köksüz yapılaşma biçimleri nedeniyle mahalle kavramı ve olgusu can çekiyor, komşuluk ilişkileri yerle bir oluyor...

Öte yandan da, ailenin çatırdadığı, mahallenin çöktüğü, komşuluk ilişkilerinin yokolduğu acımasız ve ruhsuz bir dünyada ilgisiz ve sevgisiz kalan genç kuşaklar, dijital dünyanın ontolojik şiddet yüklü, tekno-pagan dünyasına kaçıyorlar; çareyi dijital dünyada kaybolmakta buluyorlar...

Türkiye’nin nüfusunun omurgasını 15-25 yaş arası genç kuşaklar oluşturuyor. Aslında, gelecek açısından müthiş bir dinamizm kaynağı bu.

Ama aile ilgisi ve sevgisinden yoksun, ruhköklerini, ideallerini, hayallerini yitiren genç kuşaklar, başkalarının iddialarının, ideallerinin ve hayallerinin kölesine dönüşüyorlar ve gözümüzün içine baka baka yok oluyorlar...

Şunu görelim artık: Eğer 15-25 yaş kuşağını kaybedersek, yüzyılı kaybederiz.

O yüzden başta eğitim kurumu olmak üzere, medyayı, kültür ve sanat hayatını kendi medeniyet ideallerimiz ve iddialarımız çerçevesinde silbaştan inşa edemezsek, varlığımızı ve bağımsızlığımızı bile koruyamayız.

Bu yazı çığlıktır.

Umarım bu çığlığı duyan olur.

Vesselâm.

Üç Turgut Cansever: Düşünür, Mimar, Bilge

Yusuf Kaplan

22/02/2019 Cuma

Geçtiğimiz ay 100 kitaplık okuma listesi’nin 4. aşama kitaplarını yayınladım. Listede Cansever’in de en önemli kitabı yer alıyordu. Ancak liste yayınlanınca, okuyucular sadece İslâm’da Şehir ve Mimari başlıklı bu kitabı değil, hiç bir kitabının baskısı olmadığı bilgisini verince beynimden vurulmuşa döndüm.

Şehirlerimizi neden mahvediyoruz diye sorup duruyoruz.

Cansever gibi bir mimar-düşünür’ün kitapları yoksa, basılmıyorsa, şehirlerin mahvolması normaldir.

Bugün Cansever’in vefat yıldönümünde daha önce yayımlanan bir yazımı sizlerle bir kez daha paylaşmak istedim bu yüzden...

KUŞATICI VE KUCAKLAYICI MEDENİYET PERSPEKTİFİ
Turgut Cansever kimdi? Düşünür, mimar ve bilge adamdı.
Hangisi daha önemliydi, diye soracak olursanız, bilge’liği diye cevap verirdim hiç tereddüt etmeden.

Ama bu üç temel özelliğini birbirinden ayırt etmek çok da kolay değil, kanımca.

Neredeyse kurduğu her cümlede bu üç özelliğini de görebilirdiniz. İşte o -artık çok bilinen- cümlelerinden biri:

“Şehri imar ederken nesli ihya etmeyi ihmal ederseniz; ihmal ettiğiniz nesil, imar ettiğiniz şehri tahrip eder.”
Bu ülke, Turgut Cansever’in değerini bilemedi yaşarken.
Vefat ettikten sonra da bütün yönleriyle keşfedemedi Cansever’i de, düşünce dünyasını da, mimarî ufkunu da, ülkeyi çoraklıktan çıkaracak, engin bir vahaya kavuşturacak bilgeliğini de.
Düşünürleri düşünür yapan, öncelikle, medeniyet perspektifine sahip olmalarıdır.
Medeniyet perspektifi, her şeye, düne, bugüne, dünün, bugünün ya da yarının muhtemel hâdiselerine bütünlüklü bakabilme melekeleri kazandırır insana.
Derin nefes aldırır: Donan zihinleri açan, körleşen kalpleri kanatlandıran bir ruhla donatır. Bu ruh, zamanları ve mekânları aşan bir yolculuk yaptırır hem sahibine hem de muhatabına.
Cansever’in medeniyet perspektifi, köklü, kuşatıcı ve kucaklayıcı bir medeniyet perspektifiydi: Hz. Peygamber’den (sav) Konfüçyüs’e, İbn Arabî’den Wittgenstein’a, Sinan’dan Le Corbusier ve Haussmann’a, sanat müziğinden barok müziğe kadar uzanan, alabildiğine geniş bir dünyanın içinden konuşuyordu.
BİLGELİĞİYLE KALPLERİ FETHETTİ
Konuşlandığı yer, konuşmasının içeriğini belirliyor; konu’sunun ve konuşması’nın dili’ni, yer’ini ve yön’ünü tayin ediyordu.

Turgut Cansever’in bir bütün olarak ortaya koyduğu fikrî ve mimarî çaba, Fütûhât-ı Medeniyye fikri etrafında geliştirdiğim Mekke sürecinde hakikatin hayat bulduğu Dil’i ve Zihni; Medine sürecinde hakikatin hayat olduğu muhkem Yer’i ve Zemin’i; ve nihayet hakikatin bütün insanlığa ve varlığa hayat sunduğu, mekke ve medine süreçlerinin hâsılası olan Yön’ü / Zaman’ı şekillendiren medeniyet tasavvurunun üçlü biliş / ilim, oluş / irfan ve “varoluş” / hikmet yolculuklarından oluşan kurucu, konumlandırıcı ve koruyucu menzillerine tekabül ediyor.

Bu noktada geliştirdiğim ve sistemleştirmeye çalıştığım Fütûhât-ı Medeniyye fikrinin inşasında beslendiğim önde gelen düşünür ve sanatçılarımızdan biri de Turgut Cansever üstadımızdı.

Hasbelkader geliştirdiğim bu medeniyet tasavvurunun oluşmasında verdiği katkının yanısıra, ortaya çıkan hâliyle bu medeniyet tasavvurunun Cansever’in düşünür, mimar ve bilge niteliklerini açıklamakta bir hayli zihin açıcı bir işlev gördüğünü de ifade etmeme izin verin lûtfen.

Cansever’e bilge karakterini kazandıran onun Müslümanlığının sahiciliği ve samimiyetiydi.
Çocuksu saflığın arı-duru, ümmîleşmiş; hayatımızı, fikir, sanat dünyamızı ve duyarlıklarımızı arı-duru kılıcı, ümmîleştirici; bizi taptaze, her dem taze, her dem diriltici bir hakikat medeniyeti yolculuğuna çağıran ve çıkaran sahiciliği, samimiyeti ve sarıp sarmalayıcı, kucaklayıcı, derin nefes üfleyen dervişliği ve derinliği yani.
DÜŞÜNCE HAYATIMIZA MİMARİ’NİN UFKUNU KAZANDIRDI
Turgut Cansever’in bir diğer ayrıksı özelliği de, düşünce hayatımıza mimarinin ufuklarını kazandıran bir düşünür olmasıydı.

Hakikatin hayat bulacağı, hayat olacağı ve hayat sunacağı bir zemin, bir yer, bir habitus, kısacası mekân fikri, onunla düşünce ve sanat hayatımıza girdi, en azından düşünce ve sanat hayatımızın ufuklarının koordinatlarını belirginleştirdi ve zenginleştirdi.
Heidegger’in derdi, tarih olmuş bir Hıristiyanlığın nasıl hayat olabileceği meselesiydi.
Turgut Cansever’in derdi de, İslâm’ın, nasıl yeniden hayatımız olabileceği ve hayatımıza nasıl diriltici bir soluk üfleyebileceği meselesiydi.
Onun kendi mimarî tasavvurunu açıklarken geliştirdiği sistematik, bu konuda gâyet sarih ve ufuk açıcı fikirler sunuyor/du bize.

Cansever, tevhid’in bütünleştirici ilkesinin, atomları, parçaları, farklılıkları bir araya getirdiği ve her birinin kendi hayatını yaşayarak tevhid’in bütünleştirici ilkesine katıldığı ve katkıda bulunduğu tevhid ve adalet ilkeleri çerçevesinde inşa edilen muazzam bir mimarî tasavvur geliştirmişti.
O yüzden mimarinin, estetiğin bir alanı olmaktan ziyade ahlâk’ın bir alanı olarak ele alınması durumunda, nefes alabileceğimiz, dünyayı güzelleştirebileceğimiz bir işlev göreceğine dikkat çekmişti özenle.
İşte o zaman, mimarinin, bir kozmolojik tasavvur olarak kavranmasının, buradan tevhid’e, bütünlük fikrine ulaşmasının mümkün olabileceğini; ve ancak bundan sonra mimarînin farklı mimarlık malzemelerini, araçlarını, Kitabımızın tarifiyle “her şeyin yerli yerine oturtulması” demek olan adalet ilkesi çerçevesinde verimli bir şekilde kullanabilecek bir kıvama ulaşabileceğini söylemişti.
Dikkat ederseniz, Cansever’in bu çözümlemeleri, sadece mimarî alanda uygulanmakla kalmayacak, siyaset teorisine de, estetik teorisine de, hayatın bütün alanlarına da tatbik edilebilecek kadar kapsamlı, kuşatıcı, kucaklayıcı, ufuk ve zihin açıcı tahlillerdi.

Cansever yaşarken, hem mimarimizi ve şehir hayatımızı hem de düşünce, sanat, siyaset ve toplum hayatımızı diriltecek bir düşünür, mimar ve bilge insan olarak değeri hakkıyla bilinemedi, ne yazık ki.
Fakat şundan hiç kuşku duymuyorum: Turgut Cansever, sadece mimarî hayatımızın ve şehirlerimizin değil, sanat, siyaset, toplum ve ahlâk hayatımızın da ruh kazanmasında kilit rol oynayacak yakın gelecekte.

Bu nedenle onun izini sürdüğü ve bence şahsında gerçekleştirdiği, onu bilge insan katına yükselten insan-ı kâmil modelinin mimarî, sanat, fikir dünyamızda zamanla enlemesine ve boylamasına hakkıyla keşfedileceğini, başka da bir çıkış yolumuz olmadığını düşünüyorum.
Çağdaş Sinan’ımız Cansever üstadımızı rahmetle, şükranla anıyorum bir kez daha.

Vesselâm.Ölüm fikri ve duanın sınırsız gücü

Yusuf Kaplan

24/02/2019 Pazar
Geçtiğimiz hafta iki kalp krizi geçirdim.

Üç gece, ölümle burun buruna geldim. Deyim yerindeyse, ölümü gördüm ama korkmadım.

Sadece ilk gece, “kalp krizi geçiriyorum, galiba” diyerek acil servise koştuk; ilk kontrollerden sonra, “kalp krizi değil, reflü atak var” teşhisi yapıldı; yazılan ilaçları alıp yeniden eve döndük; sağ kolum ve çevresindeki acı devam ettiğinde bile nefes alıp verebildiğime şükrettim Rabbime.

Ölümden korkmadım hiçbir şekilde.

“Daha neler yaparım ben bu nefesle Allah’ın izniyle!” diyerek zikirle, şükürle geceyi geçirmeye çalıştım...

ÖLÜMÜN SESİ VE NEFES...
Sabah oldu; gündüz sağ kolum üzerinde başka tetkikler için hastaneye gittik yeniden.

Akşam, yine ağrılar artmaya başladı: Bu kez, göğsümü yarıp aşağıya doğru yakarak akan tedirgin edici bir ağrı beliriverdi...

Hastaneye gitmeye gerek duymadık. Zaman zaman azalan acıya katlandık; ama gece nefes alıp vermem zorlaştı.

“Acile gidelim” dedik ama “önceki gece gittik, bir kâr etmedi; doğru teşhis yapacak doktor bulamayız”, diyerek sabahı beklemeye koyulduk...

Fakat nefesim tıkanmak üzereydi...

Her nefes aldıkça şükrediyordum ama çok acı veriyordu...

Yine de kâbus çökmedi üzerime; neşve hâli vardı üzerimde...

Sonra bir şey oldu; bir şey ilham olundu sanki kalbime: Konuşmam, nefes alıp vermemi rahatlatabilirdi...

Eşimle konuşmaya başladık...

Evet, işe yarıyordu... Bir süre konuştuk ama onu da tedirgin etmek istemiyordum.

Sonra, dedim ki, ben içerde, salonda, kendi kendime konuşayım, böylece sabahı buluruz takdirse...

Gittim salona... Diyarbakır’da Fuat Sezgin Sempozyumu’unda yapacağım konuşmayı, kendi kendime yapmaya başladım. Tam bir saat!

Öyle güzel oldu, öyle kendime geldim, nefes almaya başladım ki, anlatamam.

Diyarbakır’a, söz vermiştim ama gidemeyecektim; arkadaşlara bunu çok özür dileyerek iletmiştim; sağolsunlar, “aman hocam, senin sağlığın daha önemli, lütfen üzülmeyin” dediler.

“Keşke kayıt yapıp da bu bir saatlik konferans kaydını gönderseydim Diyarbakır’a”, dedim kendi kendime...

Böyle işte...

Ölümü gördüğüm iki gece yaşadıklarımı sizlerle kısmen de olsa paylaşma ihtiyacı hissettim.

İki temel nedenle: Birincisi, ölüm fikri üzerinde biraz derinlemesine düşünelim diye.

İkincisi de, duanın koruyucu gücünü idrak edelim, değerini kavrayalım, dua dua büyüyen bir iddia inşa edelim, bir davanın izini sürelim, dua’sız bir iddianın kupkuru, ruhsuz; dua’sız bir dava’nın beyhude bir uğraş olduğunu bilelim için...

HAYAT, ÖLÜM’LE KÂİMDİR, ÖLÜMLE ANLAM VE DEĞER KAZANIR...
Biz inanmış, teslim olmuş insanlarız, ölümden korkmayız; ölü gibi, hakikatten uzak, ruhsuz bir hayat sürmekten korkarız.

Şunu biliriz: Hayat, ölüm’le kâimdir; ölüm’le anlam ve değer kazanır.

Ölüm fikrinin olmadığı hayat, bayattır, ruhsuzdur; her tür haksızlığın, hukuksuzluğun, adaletsizliğin, azmanlaşmanın kaynağıdır.

İnsanın, insanî duyargalarını ve duyarlıklarını yitirmesi, ruhsuz bir canavara dönüşmesi kaçınılmazdır böyle bir durumda.

Büyük düşünürler, bilge insanlar, öncü sanatçılar, kurucu, çığır açıcı düşüncelerini ölüm fikri üzerine bina ederler.

Gazâlî başta olmak üzere, İslâm düşünce geleneği, sanat geleneği, hayat geleneği, özellikle köklü tasavvuf geleneğimiz böyledir.

Scopenhauer’den Heidegger’e kadar Batı düşüncesinin zirve düşünürlerinin düşünce ufukları da ancak ölüm düşüncesinde derinleştikleri ölçüde kanatlanır, çağı aşar, başka çağlara, çağrılara ulaşır...

DÜNYAYI DÂR / YURT EDİNENLER, DÜNYAYI DAR EDERLER İNSANA...
Ölüm fikrinin yok olduğu bir yerde, dünyanın cehenneme dönüşmesi mukadderdir: Dünyayı dâr (yurt) edinenler, dünyayı dar ederler insana -zira!

Seküler dünya, ölüm fikrini fiilen inkâr eder: Her şey bu dünyadan ibarettir; bu dünyada olup bitecektir.

Bu ne demektir: Modernliğin de, postmodernliğin de pagan köklerini oluşturan sekülerizmin bir ruhu yoktur.

Sekülerizm, dünyanın ruhunu bozar; insanı üreten ve tüketen insanaltı bir varlık olarak din-dışı kutsallıklara (stadyuma, müzikhollere, AVM’lere...) hapseder; zihnen, duygusal olarak, ekonomik olarak tükettikçe özgürleşeceğini telkin eder insana. Oysa insan tükettikçe tükenir, tükettikçe özgürlüğünü yitirir, tükettikçe hız, haz ve ayartının kölesine dönüşür...

Sekülerleşme, dünyayı ve dünyevîliği kutsar... Geçici ve ayartıcı olanı. Sıradan’ı.

Sekülerleşme bir ruhsuzlaşma ve sıradanlaşma biçimidir. İnsanın her bakımdan ruhsuzlaşması, sıradanlaşması, dolayısıyla ehlileştirilmesi ve güdülmesi. Üstelik de kendi rızasıyla güdülmesi insanın.

Şu çok açık: İnsan ruhsuzlaştıkça sıradanlaşır. Sıradan’ın her tür gelip geçici ama ayartıcı olan’ın saldırısına açık hâle gelir.

Özetle, sekülerleşme, bir paganizm biçimidir. İnsanın, tarihte benzeri görülmemiş köleleşme biçimlerinin mahkûmu olmasıdır bu.

DUA, EN BÜYÜK İDDİA VE EN BÜYÜK DAVA
Dua, çağımızda, sekülerleşme biçimlerinin saldırısından en fazla nasibini alan bir ontolojik imkândır.

Dua, büyük bir iddia sahibi olma, katışıksız, saf, arı-duru bir davanın, hakikat davasının izini sürme imkânı.

Dua, en büyük iddia ve en büyük davadır.

Yalnızca Allah’tan talepte bulunmak, yalnızca O’na boyun eğmek, bütün putları elinin tersiyle itmek, öz’ü gürleştirmek ve kişinin özgürlüğünü ilan etmektir.

TEŞEKKÜR
Dualarınızı her daim yanımda hissettim. Bunun için ne kadar teşekkür etsem azdır. Dualarını esirgemeyen bütün kardeşlerime teker teker kalbî teşekkürlerimi iletmek isterim.

Üçüncü gün sabah Ümraniye Eğitim ve Araştırma Hastanesi acil servisine koştuğumuzda hemen oracıkta ilk müdahaleyi yapan, daha sonra da bir hafta kaldığımız süre zarfında süreci yakından takip eden Başhekim Doç. Dr. Necdet Sağlam Hocam başta olmak üzere, bir orkestra şefi gibi bir anjiyo yapan Profesör Cihangir Uyan Hoca’ya, Dr. Ersin Yıldırım’a ve ekibine, hastanenin ilgili bütün personeli kardeşlerime güzel ilgilerinden ötürü yürekten teşekkür ediyorum.Ölümü unutan insan, kendini bile hatırlayamaz

Yusuf Kaplan

25/02/2019 Pazartesi

Hayatımızı ölüme borçluyuz. Ölüm olmasaydı hem hayat olmazdı hem de hayatın bir anlamı olmazdı; dolayısıyla, hayatın anlamını idrak edebilmek imkânsızlaşırdı.

Ölüm, hayattan da gerçektir, bu anlamda: Hayatı vareden, görünür kılan, anlaşılır hâle getiren, değerini idrak etmemizi sağlayan muazzez bir gerçek.

ÖLÜM ANAHTARI’YLA AÇILIR HAYATIN KAPISI...
Ölüm, yok oluş değil; yeniden doğuştur bizim inancımızda. Yenilenerek doğuştur -yeni, taze bir hayata.

Burada münhasıran haşir hakikatinden söz ediyorum evvelemirde; öldükten sonra diriliş gerçeğinden, elbette.

Ama daha ziyade ölümün bu dünya hayatında bir diriliş olduğu hakikatine dikkat çekmek istiyorum: Ölüm, hayatı duyarak, dokunarak, bütün renkleriyle, kokularıyla, boyutlarıyla hissederek, idrak ederek yaşamanın anahtarı aslında.

Ölüm anahtarıyla açılabilir hayatın kapısı ve işte o zaman yolculuğa çıkılabilir hakikatin dünyasına bütün boyutlarıyla...

Ölümün yok edildiği, unutulduğu bir dünya yalana teslimdir; korkuya teslimdir; cehenneme teslimdir; uygar görünümlü canavarlar, medenî görünümlü barbarlar cirit atar orada!

ÖLÜM: RAHMÂN’DAN GELEN BİR RAHMET HABERCİSİ
Ölüm, hayatın kapısını açan bir hakikat anahtarıdır, dedim.

Ölüm, bu dünyanın, bu dünya hayatının, bu dünyadaki her şeyin gelip-geçici olduğunu gösterir bize: Her şey ölümlüdür bu dünyada.

Ölüm, böylelikle, her şeyden önce, hayatın, insanın ve bu dünyanın geçici olduğu fikrini ispat eder ve gösterir bize. Ölüm, bu anlamda, Rahmân’dan gelen bir rahmet haberci’si, işareti’dir.

İkinci olarak, ölümsüzlük fikrine ölüm gerçeğiyle ulaşabilir insan. Ölüm gerçeği olmadan, ölümsüzlük fikri de anlaşılamaz.

ÖLÜMSÜZLÜK FİKRİ’Nİ YİTİRİNCE...
Ölümlülük fikriyle ölümsüzlük fikri arasındaki medcezir; ya da sonluluk düşüncesiyle sonsuzluk düşüncesi arasındaki diyalektik, hayatı anlamlı kılan bir yol haritası sunar insanın önüne...

Bu yol haritasını çözecek tek varlık insandır. İnsandır; çünkü Allah’ın, ruhundan üflediği, bütün isimlerini, sıfatlarını tohum olarak yüklediği, dolayısıyla emaneti bahşettiği yegane varlıktır insan.

Ama insan, nisyan (unutkanlık) hâliyle de muttasıftır; işte ölüm, tam bu noktada, insana ne olduğunu hatırlatan en sarsıcı hatırlatıcıdır.

Hiç kimse ölmek istemez: Allah’ın insana ruhundan üflemesinin, emaneti yüklemesinin insana bahşettiği ölümsüzlük sırrı gereği böyledir bu.

Ölümsüzlük sırrı ve unutkanlık gafleti arasında salınıp duran bir varlıktır insan...

Bu dünya da aynı şekilde geçici olanla kalıcı olan arasında salınıp duran bir gemi gibidir.

İnsan, denizde, hele de fırtınalı denizlerde oraya buraya salınıp duran bir gemide yaşayamaz sonsuza dek.

Bu dünya hayatı, gelir gider gemi gibi; bir oraya bir buraya salınır durur...

İnsan, dünya hayatının kalıcı olduğunu vehmettiği an, ölümü unuttuğu zaman, ölümsüzlük fikrini kendi elleriyle yok eder, kendini oraya buraya salınıp duran gelip geçici dünyaya mahkûm eder...

ÖLÜMÜ UNUTTUKÇA, ÖLÜR İNSAN...
Ölümü unuttukça, insanî duyarlıklarını kaybeder insan.

Ölümü unuttukça, kalıcı, sonsuz, ölümsüz özelliklerini yitirir insan.

Ölümü unuttukça, insan olma vasıflarını kaybeder, gaflete düşer, insanaltı özellikler insanı köleleştirir.

Ölümü unuttukça, ölür insan...

Ölümü unuttukça, fıtratı metamorfoz geçirir / başkalaşır insanın. İnsan, fıtratını hatırladıkça insanca yaşar; ölümü hatırladıkça fıtratını idrak eder, görür, duyar, yaşar ve kendini aşar.

Fıtratını idrak eden insan kendini, imkânlarını ve zaaflarını görür, kendi kader çizgisini duyarak, hissederek yaşar adeta... Fıtratına ulaşan, fıtratına göre yaşayan insanın eline bu dünyanın yol haritası verilmiş gibidir sanki; işte bu insan, bu dünyayı güzelleştirir; insanlar, kültürler, dünyalar arasında verimli alış-verişlerin zeminini inşa eder; besler, beslenir...

Velhasılıkelam: Ölüm, hatırlamaktır. Ölüm unutmamaktır. Ölüm zamanın ve kendi’nin farkına varmaktır. Ölüm, zamanı aşmak, çağları aşan sonsuz leziz hakikate ulaşmaktır.

Ölümü unuttukça, yok olur insan. Ölümü unuttukça, kendini, kendi hakikatini, kendinde mündemiç hakikatin uçsuz bucaksız dünyasını(n izlerini) kaybeder, kendisini cehenneme dönen gelip geçici dünyaya mahkûm eder.

SEKÜLER DÜNYA, ÖLÜMÜN VE ONTOLOJİK ŞİDDETİN ARENASIDIR
Modernliğin ve postmodernliğin felsefî / ontolojik temellerinin kaynağını oluşturan seküler dünya, ölümü inkâr eden, yok etmek, en azından izafileştirmek, unutturmak için her tür yolu deneyen acıklı ve acınası ruhsuz bir dünyadır.

Bu nedenle, sekülerizm, ölümü öldürerek yani unutturarak, insanı bu dünyaya, gelip geçici olan’a, sıradan’a boyun eğdiren, bu dünyada her tür ölüme, zulme, şiddete, barbarlığa mahkûm eden bir paganizm ve barbarizm biçimidir.

Bu gerçeği, modern dünyanın en büyük üç düşünüründen biri, Hegel, görmüş; dahası, bir barbarlık ve ontolojik şiddet biçimi olarak tarif ettiği sekülerizmle ancak İslâm’ın başedebileceğini açıkça -şöyle- dile getirmiştir “Tarih Felsefesi”nin ilk cildinde (s. 199):

“Seküler olan her şey, sonuçta, zâlimliğe ve kaprisli bir şiddete dönüşür. Doğu dünyasının aydınlanması olan Muhemmedan / İslâmî ilke / hakikat, bu barbarlığı ve şiddeti durduran ve dizginleyen ilk ilke’dir.”

Sözün özü: Ölümü unutan, neyi hatırlayabilir ki? Ölümü unutan insan, kendini bile hatırlayamaz. Vesselâm.28 Şubat’ın iki büyük ihaneti!

Yusuf Kaplan

1/03/2019 Cuma

Türkiye, iki asırdır çok büyük travmalar yaşıyor...

İki asırdır, bu ülkede “ipler”, bu ülkenin has çocuklarının elinde değil –hâlâ!

Türkiye, Fırat Kalkanı’yla birlikte bağımsızlığına kavuşma yolunda ilk tarihî adımı attı. Ama yolun başındayız henüz...

Tanzimat’tan 28 Şubat’a kadar bu toplum, dışardan dayatılan, içerde celladına âşık elitler tarafından uygulanan travmatik ameliyatlarla hizaya getirilmeye, “adam edilmeye”, ehlileştirilmeye, mankurtlaştırılmaya çalışılıyor...

200 yıllık adına modernleşme denen tarihimiz esas itibariyle Türkiye’nin içerden teslim alınması tarihidir; dışardan fiilen sömürgeleştirilemeyen bu toplumun içerden zihnen sömürgeleştirilmesi, epistemik / zihnî köle yapılması serencamıdır.

ÜÇ BÜYÜK İHANET!
28 Şubat, yeniden mazlumlara, İslâm dünyasına öncülük edecek, medeniyet iddiasıyla kuşanacak müslüman Türkiye’nin gelişinin durdurulması girişiminin son ürpertici perdelerinden biridir.
28 Şubat, üç büyük ihanetin adıdır:

Birincisi, “irtica tehdidi” palavrasıyla, toplumun İslâmî kimliğinin yok edilmesi ihanetidir.
İkincisi, 28 Şubat, Türkiye’nin parçalanmasının zihnî, sosyo-kültürel temellerinin atıldığı bir ihanetin adıdır.
Üçüncüsü, İslâm’ın protestanlaştırılması ihanetinin dönüm noktasıdır.
Bu yazıda, ilk iki ihaneti yazacağım; pazartesi günkü yazıda sonuncusunu.

İhanet kelimesini, öyle ulu orta kullananlardan hazzetmem. Ama bazen öylesine tarihî hâdiseler yaşanıyor ve bu hâdiseler, ülkenin ve toplumun ürpertici bir travmanın eşiğine sürüklenmesine yol açıyor ki, yaşananları, ihanet’ten başka bir şeyle izah etmek zorlaşıyor, maalesef.

TÜRKİYE’NİN İSLÂMÎ KİMLİĞİNİN YOK EDİLMESİ İHANETİ
İki asırdır gökkubbemiz çöktü; bütün dünyayı kan gölüne çeviren emperyalist Batılılar, İslâm dünyasını da işgal ettiler, talan ettiler, paramparça ettiler ve fiilen / siyaseten köleleştirdiler!

Batılıların sömürgecilik ve emperyalizm tarihi sürecinde, İslâm dünyası üzerinde uygulamaya koydukları iki büyük strateji vardı: Birincisi, tarih yapan bir aktör olarak İslâm’ı (yani İslâm medeniyetini) tarihten uzaklaştırmak. Bunu, Osmanlı’yı, Hindistan’ı, Arap dünyasını paramparça ederek başardılar.

İkincisi, Müslümanları İslâm’dan uzaklaştırmak... Kabaca yüzyıldır bu stratejiyi uyguluyorlar değişik şekillerde....

28 Şubat postmodern darbesi, Müslümanları İslâm’dan uzaklaştırma projesinin son perdesidir.
Düşünün...

1990’da Soğuk Savaş bitirilmiş. Hem de alelacele!

Niçin?

Osmanlı’nın durdurulması, Hindistan’ın parçalanmasıyla tarihten uzaklaştırıldığı düşünülen İslâm Fas’tan Malezya’ya kadar, Müslümanların hem emperyalistlere karşı direniş mücadelelerinde hem de yeniden diriliş mücahedelerinde belirleyici yegâne güç, yegâne sarsılmaz kaynak konumuna yükselmiş...

Batılıları çıldırtan bir gelişme bu.

İslâm dünyasında uygulanan, nasyonalist ve sosyalist projelerin çökmesi, (Nasır’ın, 6 günde İsrail ordularının Mısır ordusunu yerle bir etmesiyle bitmesi), İslâmî söylemlerin çığ gibi büyümesiyle sonuçlanınca emperyalistler paniğe kapıldılar ve Soğuk Savaş’ı resmen bitirerek, “terörle savaş” maskesiyle –kendi icat ettikleri örgütleri– kullanarak “İslâm’la postmodern savaş” sürecini başlattılar.

Küresel sistem İslâm’la savaşırken, Türkiye’deki sivil ve askerî oligarşi, irtica’yı Türkiye’nin bir numaralı güvenlik tehdidi olarak konumlandırmaktan çekinmedi.
Böylelikle küresel sistemin kölesi olduğunu bir kez daha gözler önüne serdi.
Oysa benimsenen proje, bu topraklara, bu toprakların çocuklarına ihanetti: Bu toplumun tarih yapmasını mümkün kılan ruhköklerini kurutmak amacıyla imam–hatipler kapatıldı, Kur’ân Kursları kapatıldı, başörtülü kızlara üniversitenin kapıları kapatıldı.

Bunu, sömürgeciler bile yapamazdı!

Oysa imparatorluk bakiyesi ve nüfusun % 98’inin resmen müslüman olduğu bir ülkede, toplumun ortak kimliği, müslüman kimliği pekiştirilmeliydi; tam tersine İslâmî kimlik aşağılandı, toplumu mankurtlaştıracak adımlar atıldı her alanda.

Toplumun İslâmî köklerini kurutmak, bu topluma yapılabilecek en büyük ihanetti.
Bunun faturasını bu toplum daha sonra çok ağır ödeyecekti.

TÜRKİYE’NİN PARÇALANMASI İHANETİ!
İşte ikinci büyük ihanet tam bu noktada devreye girdi: Toplumun İslâmî kimliğini aşağılayarak, laik kimliği her alanda dayatmaya kalkışmak, etnik kimliklerin kaşınmasıyla ve etnik kimliklerin İslâmî kimliğin önüne geçmesiyle sonuçlandı.

Bu, Türkiye’nin parçalanmasının tohumlarını eken büyük bir ihanetin başlangıç noktasıydı.

Oysa yapılması gereken şey, tam tersine, İslâmî duyarlıkları, kimliği, söylemleri pekiştirmekti: Bunun için de gerekli tarihî malzemeyi seferber etmek gerekiyordu. Meselâ, Türklerle Kürtler ne zaman ki, omuz omuza vermişler, işte o zaman hem emperyalistlerin oyunlarını püskürtmüşler hem de müşterek bir medeniyet dünyasını birlikte inşa etmişler. Kardeşliklerini tarihe nakşetmişler.

İslâmî kimliğin ve duyarlıkların bastırılması, laik kimliğin ve duyarlıkların dayatılması, kaçınılmaz olarak etnik kimliklerin, İslâmî kimliğin önüne geçmesine, bu da, Türkiye’nin parçalanma sürecinin tohumlarının ekilmesine yol açtı.
Özetle: Bu ülke, böyle bir ihanet görmedi.

Hem irtica diyerek İslâmî kimlik, duyarlıklar bastırıldı; bu topraklardan İslâm’ın izini silecek her tür ihanet güvenlik meselesi olarak konumlandırıldı; hem de etnik kimlikler kaşınarak ülke bölünmenin eşiğine fırlatıldı!

İşte 28 Şubat’ın iki büyük ihaneti!

Eğer bu iki büyük ihanet bütün yönleriyle derinleşmesene sorgulanmazsa, bu ülke, bu tür ihanetlerden hiç bir zaman kurtulamaz.

Vesselâm.
Başörtüsü mücadelesini kazandık ama tesettürü kaybettik

Yusuf Kaplan

4/03/2019 Pazartesi

Dünyanın bütün dengelerini altüst eden iki vahşî dünya savaşından sonra inşa edilen Soğuk Savaş düzeni, kapitalizm ile sosyalizm arasında danışıklı dövüşe dayalı sahte bir düzendi.

Soğuk Savaş’ın gerisinde ABD’yi her bakımdan ele geçiren ABD’deki Yahudi gücü vardı.
Yeni iPod Touch Türkiye'de satışta
Yeni iPod Touch Türkiye'de satışta
Apple, 6. nesil iPod Touch'ı hem ülkemizde hem de küresel çapta satışa sundu.

Soğuk Savaş, ABD’ye (daha doğrusu, ABD’yi ele geçiren Yahudi gücü’ne) hem ABD içindeki hem de dünya ölçeğindeki gücünü pekiştirmek, tahkim etmek için zaman kazandırmak amacıyla icat edilmişti.
Yahudi gücü, yaklaşık yarım asırlık süre zarfında ABD’yi her bakımdan ele geçirmeyi başardı.
TÜRKİYE’DEKİ LAİK SİSTEM, 28 ŞUBAT DARBESİYLE KÜRESEL SİSTEMİN UYDUSU OLDUĞUNU BİR KEZ DAHA İSPATLADI
Yahudi gücünün başını çektiği küresel sistemin önünde yeni bir tehlike belirdiğine hükmedildi.

Bu tehlikeyi, dönemin NATO Genel Sekreteri Willy Cleas, “Küresel sistemin önündeki en büyük tehdit İslâm’dır” diyerek açıkça ifade etmişti.
Soğuk Savaş bitirilecek, İslâm’la savaş, “terörizmle savaş” maskesi altında NATO’nun temel stratejisi olarak benimsenecekti.
Küresel sistem, açıkça İslâm’ı hedef tahtasına yatırırken, Türkiye’de 28 Şubat’ın altyapısı hazırlandı ve 28 Şubat’ta sokaklarda tanklar yürütüldü.

Küresel sistem, İslâm’ı hedef tahtasına yatırdı; küresel sistemin uydusu olduğunu gösteren Türkiye’deki laik sistem de İslâm’ı “irtica” numarasıyla en büyük tehdit olarak belirledi.
Temelde üç boyutundan söz edilebilecek çok büyük bir ihanetti bu.

28 ŞUBAT’IN ÜÇ BÜYÜK İHANETİ
Cuma günkü yazımda 28 Şubat’ın üç büyük ihanetini kısaca şöyle özetlemiştim:
1. “İrtica tehlikesi” numarasıyla, bu toplumun varlık nedenini oluşturan, tarih yapmasını mümkün kılan İslâmî kimliğinin bastırılması, ruhköklerinin kurutulmaya çalışılması.

2. Bu toplumu bin yıl birbirine kenetleyen İslâmî kimliğin aşağılanması, zayıflatılması, buna mukabil etnik kimliklerin kaşınması, Türkiye’nin parçalanmanın eşiğine fırlatılması...

3. “Ilımlı İslâm” projesi olarak da bilinen İslâm’ın protestanlaştırılması projesinin önünün açılması, İslâmî kesimlerin zihnen dönüşüme uğraması, zihnî bir savrulmanın eşiğine yuvarlanması...

Bu üç ihanetten ilk ikisini söz konusu yazımda ayrıntılı olarak mercek altına almıştım. Bu yazıda üçüncüsü ama sonuçları bakımından en tehlikelisi üzerinde yoğunlaşmak istiyorum.

28 ŞUBAT’IN EN BÜYÜK İHANETİ: İSLÂM’IN PROTESTANLAŞTIRILMASI PROJESİ
28 Şubat darbesi, İslâm’ın bin yıl bayraktarlığını yapan bu topraklardan İslâm’ın izlerini silme projesiydi.

O yüzden bin yıl sürecek dendi.

Bin yıl sürmedi ama bizi zihnen dönüştürdü: Başörtüsü mücadelesini kazandık ama tesettürü kaybettik!

Burada başörtüsü-tesettür ilişkisi üzerinden kurduğum cümle, hayatın her alanına uyarlanacak bir cümledir; meseleyi başörtüsü-tesettür meselesine indirgemek istemem.

Aslında dikkat çekmek istediğim nokta şu: Neyin mücadelesini verdik ama nerelere savrulduk?

Tesettürün ruhundan neredeyse eser kalmadığını görünce, biz başörtüsü mücadelesini bunun için mi verdik, diye sormaktan kendimizi alıkoyamıyoruz. O yüzden yaşadıklarımızın muhasebesini yapmak zorunda olduğumuz zorlu bir süreçten, her alanda bir çözülme, tefessüh ve yozlaşma yaşadığımız bir tür yok oluş sürecinden geçtiğimizi görmek ve bu süreci nasıl tersine çevirebiliriz, sorusu üzerinde kafa yormak zorundayız.

28 Şubat postmodern darbesi, önceki darbelerden çok farklıydı; adı üstünde klasik / modern bir darbe değildi; zihnî dönüşümü hedefleyen, toplumu psikolojik olarak çökerterek zihnen dönüştürmeyi amaçlayan, sağ gösterip sol vuran, ölümü gösterip sıtmaya razı etmeye çalışan sinsi, ikiyüzlü, postmodern bir darbeydi.

Bu anlamda başarılı olmuştu: Toplumun özellikle İslâmî kesimlerine zihnen diz çöktürülmüş, zihnî bir savrulma yaşanmasına neden olmuştu. Elbette ki, bu, hâdisenin bir yönüydü; hâdisenin başka yönleri, başka boyutları da vardı.

Belki de 28 Şubat süreciyle ilgili olarak kurulabilecek en sarsıcı ve tedirgin edici cümlelerden biri şöyle bir cümle olabilirdi bu noktada: 28 Şubat, bizim Müslümanlığımızın kalitesini ve kalibresini görmemize imkân tanıyan bir turnusol kâğıdı işlevi gördü aynı zamanda.

İslâm’ın protestanlaştırılması projesi, FETÖ’ye havale edilmişti; sadece Türkiye ölçeğinde değil, bütün dünya genelinde.
Küresel sisteme itiraz etmeyecek, hayattan uzaklaştırılan, bireysel bir inanç meselesine indirgenecek, direnme ve varolma imkânları yok edilecek, fosilleştirilmiş bir İslâm anlayışı icat edilmeye çalışıldı.

28 Şubat’tan bu yana özellikle İslâmî kesimlerin konformizme, oportünizme teslim olmaları, sefih sekülerleşme biçimlerine yenilmeleri, İslâmî duyarlılıklarını yitirmeye, toplumun yoksul kesimlerinin sorunlarına karşı duyarsızlaşmaya başlamaları, rantçılığa alışmaları, helâl-haram ölçülerini hiçe saymaları, 28 Şubat’la başlayan zihnî savrulmanın sonuçlarıdır.
Sekülerleşme biçimlerinin İslâmî duyarlılıklarımızı ve iddialarımızı buharlaştıran bu zihnî savrulma biçimleriyle yüzleşip hesaplaşamazsak, bu toplumun değerlerinin çözülmesinin, çürümesinin önüne geçemeyiz ve bize umut bağlayan mazlumların umutlarının suya düşmesine engel olamayız.

Yeniden-Müslümanlaşmak zorundayız.

Bunun için de önce kendimize çeki düzen vererek mazlumların umudunun diri kalmasını sağlayacak uzun soluklu bir medeniyet yolculuğuna çıkmamızı sağlayacak zihnî, kültürel, sosyal ve ahlâkî adımları daha fazla geciktirmeden atmak boynumuzun borcudur. Vesselâm.Türkiye’nin iki beka sorunu

Yusuf Kaplan

8/03/2019 Cuma
Türkiye’nin beka sorunu yok diyen kişi, baştan, zokayı yutmuş, iki asırdır Türkiye’nin başına ne geldiğini bilmiyor demektir.

Şunu bilelim: Türkiye, Tanzimat’la birlikte yönünü, Cumhuriyet’le birlikte yörüngesini yitirdi. Tarihi yapan, tarihi sürükleyen bir aktörden, Batılıların yaptığı tarihin önünde sürüklenen bir figürana dönüştü.

Yönünü ve yörüngesini yitiren bir toplumun, “özgür” olduğunu, kendi kaderini kendisinin belirlediğini söylemek absürd bir şeydir.

TÜRKİYE’Yİ İNGİLTERE VE ALMANYA İLE KARŞILAŞTIRIRSAK...
İki asırlık süreçte dünya tarihinin yapılmasında kilit rol oynayan ülkelerle Türkiye’yi karşılaştırmamız zihin açıcı olabilir.

İngilizler veya Almanlar iki büyük dünya savaşı yaşamalarına, büyük bir yıkımla karşı karşıya kalmalarına rağmen bizim gibi yönlerini ve yörüngelerini değiştirme; medeniyet iddialarını ve yolculuklarını iptal etme yoluna gittiler mi?

Elbette ki, gitmediler.

Büyük yıkım yaşadılar ama bizim gibi yönlerini ve yörüngelerini değiştirme aymazlığı sergilemediler. İngilizler kapitalizmin, Almanlar -Kant’la birlikte- modern düşüncenin kurucu aktörleriydiler. Dünya savaşlarıyla yıkıldılar ama yok olmadılar. Yok olmadılar; çünkü bizim gibi yönlerini ve yörüngelerini değiştirme aymazlığı sergilemediler; yaşadıkları sorunlarla yüzleştiler, hesaplaştılar ve gelinen noktada, İngilizler küresel (şer-şeytan!) iddialarını yeniden üstlenen bir İngiltere inşa ettiler; Almanlar da yerle bir olan savaşlardan sonra adeta küllerinden doğan, ekonomik olarak büyük atılımlara soyunan Avrupa’nın geleceğini inşa edecek lokomotif ülke konumuna ulaşmayı başardılar.
Eğer İngilizler ve Almanlar bizim gibi kendilerinden şüphe etselerdi, kendi medeniyet birikimlerini inkâr veya reddetselerdi, yeniden toparlanabilirler miydi? Elbette ki, hayır.
MEDENİYET İDDİALARINIZI YİTİRİRSENİZ, VARLIĞINIZI BİLE SÜRDÜREMEZSİNİZ!
Türkiye’nin entelijansiyasının, Türkiye’ye iki asırdır çekidüzen veren elitokrasinin göremediği yakıcı gerçek şu: Medeniyet iddialarınızı reddederek, bırakınız toparlanabilmeyi, çağdaş uygarlık seviyesine ulaşabilmeyi, varlığınızı bile sürdüremezsiniz.

Medeniyet iddiaları, bir toplumun yaratıcı ruhunun ve kurucu iradesinin yegâne kaynağıdır. Yaratıcı ruhunu ve kurucu iradesini inkâr eden veya reddeden bir toplum, yönünü ve yörüngesini yitirmekten, beka sorunu yaşamaktan kurtulamaz, kurtulamayacaktır hiçbir zaman.
Şunu unutmayalım: Tam bin yıl hem İslâm tarihinin kaderini şekillendirdik hem de dünya tarihinin akışını değiştirdik biz.

Avrupalıları tarihe kışkırtan biz olduk.

Avrupalılar, bizi özellikle Tanzimat’la birlikte durdurmayı başardıkları andan itibaren dünya tarihini yapmaya başladılar.

Türkiye, iki asırdır, içerden ve dışardan saldırılarla ölüm-kalım mücadelesi veriyor.

İki asırdır, ülke, bu ülkenin çocuklarının elinden alındı; laiklik diye bir pranga geçirildi boynuna; medeniyet iddiaları terkedildi, Batılılar tarafından fiilen sömürgeleştiril(e)meyen Türkiye, içerden, laikleşmiş-Batıcılar tarafından zihnen sömürgeleştirildi; epistemik olarak köleleştirildi.
Türkiye, iki asırdır bir beka mücadelesi veriyor: Çok partili demokratik hayata geçtiğimiz zamandan bu yana her on yılda bir maruz kaldığı darbelerle Demokles’in kılıcını yiyor!

İKİ BEKA SORUNU
Türkiye, iki tür beka sorunuyla karşı kaşıya. Birinci beka sorunu dışardan gelen açık ve örtük tehditler.
Batılılar, Türkiye güya Batı ittifakının (NATO, OECD gibi Batılı kurumların) bir üyesi olmasına rağmen 15 Temmuz işgal ve darbe girişiminde de açıkça görüldüğü üzere açık tehdit olarak konumlandırıldı Batılı emperyalist ülkeler tarafından.

Şunu bilelim: Türkiye, biz Batılı bir ülkeyiz diye yırtınsa bile, Batılılar, buna aslâ inanmayacaklar ve bizim bir gün medeniyet iddiamızı kuşanarak kendi yönümüz ve yörüngemiz ekseninde yeniden tarihin yapılmasında kilit rol oynayacak bir aktör olma iddiamızı hayata geçirme mücadelesi vereceğimizi çok iyi biliyorlar.

İkinci beka sorunu, ülke içinden gelen epistemik köleleşme tehdidi: Batılılar tarafından dışardan fiilen sömürgeleştirilemeyen bu ülkenin içerden zihnen köleleştirilmesi, celladına âşık edilmesi...
Eğitim, kültür ve medya hayatında tavan yapan epistemik kölelik, bu ülkenin yönünü ve yörüngesini kendi elleriyle yok etmesine, kültürel intihara sürüklenmesine yol açıyor...

Türkiye’nin asıl beka sorunu burada gizlidir: Eğer bu kültürel ve zihinsel beka sorununu halledemezsek, bu ülkenin dışardan işgal edilmesine gerek kalmadan içerden ele geçirilmesini, yok edilmesini aslâ önleyemeyiz.
Eğer kültürel ve zihinsel olarak özgürlüğüne kavuşmuş, epistemik köleliği yenmiş bir eğitim, kültür ve medya dünyası inşa edebilirsek, bu ülke dışardan işgal edilse bile istiklal ve istikbalini aslâ yitirmeyecektir. Vesselâm.Ezan, bütün insanlık için esenlik ve özgürlük bildirisidir

Yusuf Kaplan

11/03/2019 Pazartesi

“Tanrı yoksa her şey mübahtır” demişti büyük romancı Dostoyevski. Böylesine sarsıcı bir cümleyi, romanlarıyla bizi ruhun labirentlerinde dolaştırmayı başarabilen Dostoyevski gibi büyük bir sanatçı, bilge bir insan kurabilirdi ancak.

Yine ruhun labirentlerinde dolaşan bir başka isim, psikanalist Jacques Lacan şöyle demişti: “Tanrı inancını yitiren bir insan, Tanrı inancını yitirdiği andan itibaren artık her şeyi tanrılaştırmaya başlar.”
EZAN, NE(RE)YE ÇAĞIRIR İNSANI?
Ezan, Müslümanları namaza çağıran bir çağrıdan ibaret değil sadece. Ezan, Tanrı inancının olmadığı bir yerde insanın özgürlüğünü yitireceğinin, sahte tanrılara kul köle olacağının ilanıdır. Bütün insanlığı kula kulluğa, dünyaya, paraya-pula, dünyanın ayartıcı hazlarına kul-köle olmaya başkaldırı çağrısıdır.

O yüzden ezan, her şeyden önce, her tür puta, putperestlik biçimine başkaldırı çağrısıdır.
İkinci olarak, ezan, Müslümanların yaşadıkları toprakların işgal altında olmadığının, hür olduklarının ilanı ve ifadesidir.
Üçüncü olarak, ezan, Müslümanların birliğinin, dirliğinin, kardeşliğinin göstergesi ve sigortasıdır.
EZAN’I PROTESTO EDECEK KADAR KÜSTAHLAŞMAK!
Ezan’ı protesto edebilecek kadar küstahlaşan köle ruhlular, soysuzlar ve ruhsuzlar türedi bu ülkede!

Çok tehlikeli bir gelişme bu, bu ülkenin geleceği adına.

İlk defa yaşanıyor böyle bir ruhsuzluk bu topraklarda.

15 Temmuz darbe ve işgal gecesi sırasında, ezan okuyan, salâ okuyan imamlar, müezzinler saldırıya uğramıştı bazı şehirlerimizde!

Bu topraklar bu tür soysuzluk, haysiyetsizlik hâdiselerine ilk defa tanık oluyordu. Toplum, bu iğrenç hadiseleri kınadı. Bu hâdiseler, münferit olduğu için büyütmedi.

Ama kitlesel olarak ezanın protesto edildiği küstahça bir hâdise yaşandı 8 Mart Kadınlar Günü dolayısıyla İstiklal Caddesi’nde düzenlenen Feminist Gece Yürüyüşü’nde. Bu türedilerin derdi kadın hakları değil. Kadınların karşı karşıya kaldıkları şiddet ve tecavüz hâdiselerini konuşmak filan da değil.

Aileyi çökertecek her tür cinsel sapkınlığın, iğrenç pankartlarla haykırıldığı, kadını da aşağılayan, kadını, erkeği sapkın cinsel hazlarının kölesine, insanaltı bir türe dönüştüren söylemlerin havada uçuştuğu, toplumun huzuruna, kardeşliğine, birliğine ve dirliğine kasteden yüzkarası sloganların atıldığı bu provokatif yürüyüşte ezan ıslıklandı, protesto edildi!
İşte bu ürperticidir!

Böyle bir iğrençliği gavur bile yapama(z)dı!
Kimsiniz siz, celladına âşık tasmalı çekirgeler?
Kimin çocuklarısınız, türediler?

(Not: Bazı kişiler, böyle bir protestonun olmadığını söylüyorlar.

Görüntüler ortada. Ama her şeye rağmen böyle bir protesto olmadığı, provokasyon olduğu ispatlanır ve toplumdan özür dilenirse, burada yayımlarım bunu elbette).

SOSYALİST KIVILCIMLI VE TARİHÎ EYÜP MİTİNGİ
Oysa ezan, birliğimizin, dirliğimizin, kardeşliğimizin ve özgürlüğümüzün sembolüdür.

Ezan’a saldırmak bu toplumun birliğine, dirliğine, kardeşliğine saldırmak, özgürlüğüne kastedecek köleleşme biçimlerinin kapılarını sonuna kadar açmaktır.

Ezan’la namaza çağrı yapılır, özelde. Toplu namaza. Cemaatle namaza. Birliğe, kardeşliğe ve aynı hedefe hep birlikte çıkılan yolculuğa çağrı...

Ama genel anlamda putlara başkaldırı çağrısıdır ezan; haksızlığa, kula kulluğa, dünyaya kul-köle olmaya başkaldırı çağrısı.

Ezanların sustuğu yerde zulüm, her türlü karanlık ve zorbalık hüküm sürer.

O yüzden ezan, sadece Müslümanlar için değil bütün insanlık için özgürlük, sulh ve selâmet çağrısıdır.

Hikmet Kıvılcımlı, bu toprakların çocuğuydu; Türkiye’deki sosyalist hareketin liderlerinden ve öncülerinden biriydi.
Bir defasında, partisi adına Eyüp’te bir miting yaparken, ezan okunmaya başlanır ve Kıvılcımlı, ezan bitinceye kadar konuşmasına ara verir. Ezan bitince şu cümleleri kurar: “Özgürlüğümüzün sembolü ve ilanıdır ezan. İnsanlığın evrensel esenlik ve özgürlük bildirisi.”
Bugün Hikmet Kıvılcımlı gibi duyarlı, bu aziz toprakların ruhundan süt emen sosyalist insanlar kalmadı. Kıvılcımlı, laik-Kemalist-ulusolcu şebekeler tarafından çoktan aforoz edildi bile!
Ama şurası kesin: Tarih, Kıvılcımlı gibi adıyla müsemma Hikmet sahibi insanları saygıyla anacak, bu toprakların ruhuna kasteden, birliğinin, dirliğinin, kardeşliğinin ve özgürlüğünün sembollerine saldıran türedileri hak ettikleri yere gönderecektir...Ailenin çöküşünü seyredemeyiz!

Yusuf Kaplan

15/03/2019 Cuma

Aile çöküyor... Boşanmalar ürpertici boyutlara ulaştı!

Boşanma olgusunun en ürpertici yanı, yaklaşık son on yıldan bu yana özellikle İslâmî / muhafazakâr ailelerde boşanma oranlarında büyük patlama yaşanıyor olması!

Dünyada ailenin en güçlü olduğu bir toplumda böyle bir yıkımın yaşanıyor olması, alarm zillerinin çalıyor olması için kâfî değil mi?

Türkiye, İstanbul Sözleşmesi olarak bilinen, ailenin adım adım altını oyma projesi olan lanet olası anlaşmadan derhal çıkmalıdır!
Toplumsal cinsiyet eşitliği gibi ilk başta cazip gelen ama sapkın ilişki biçimlerinin meşru görülmesine kadar yığınla çarpık ilişki biçimini meşrûlaştıran sinsi projelere derhal son verilmelidir!
Bu ülkenin çocukları, her tür şiddete, tecavüze, cinayete karşı duyarlı olmayı, cinsiyet fikrini yok eden insanlık düşmanı bu tür iğrenç projelerden öğrenecek değiller herhalde, değil mi?

SEKÜLERLEŞME SÜRECİ: AİLENİN ALTINI OYAN DİNAMİT!
Meseleye, en kökünden, teorik temellerinden, sekülerleşme süreci’nden bakmakta yarar var...

Sekülerleşme eğilimi hızlandıkça, İslâmî duyarlılıklar, değerler, anlam haritaları, anlamlandırma pratikleri aşınıyor, insanî ilişkiler anlam kaybına uğruyor ve zamanla buharlaşıyor...
Sekülerleşmenin bir ruhu yok çünkü.

Ruhsuz bir dünya kuruyor sekülerleşme; dünyanın, insanî ilişkilerin büyüsünü bozuyor, ruhunu yok ediyor; aile fertleri arasındaki ilişkileri de, toplumsal ilişkileri de önce mekanikleştiriyor, sonra da bitiriyor...
Toplumda şiddetin arttığı çok açık!

Dahası, inanılmaz cinayetler işleniyor bu ülkede; insanın kanını donduran cinayetler bunlar!
Karıncayı bile incitmeyecek kadar ince ruhlu bir toplumun, sekülerleşmenin kontrolden çıkmasıyla birlikte, iğrenç cinayet, şiddet ve tecavüz biçimlerinin görülebildiği bir topluma dönüşmesi, gelecek adına ürkütüyor, derin düşüncelere garkediyor insanı.

Sekülerleşme, kendine özgü kentsel ekolojisini de beraberinde getiriyor: Türkiye gibi, medeniyet değiştirme aymazlığı gösteren, o yüzden de çift kimlikli şizofren bir kişilik sergileyen, yönünü ve yörüngesini yitirmiş toplumlarda, Batı’dan gelen bütün seküler eğilimler, davranış biçimleri ve alışkanlıklar, öncelikle ailenin kimliğinde ve yapısında büyük gedikler açıyor, aileyi çözüyor, insan ilişkilerini ruhsuz, mekanik ilişkilere dönüştürüyor...

BATI’DAKİ MARJİNAL AKIMLAR, TÜRKİYE’DE NEDEN EN POPÜLER AKIMLARA DÖNÜŞEBİLİYOR?
Asıl tedirgin edici, ürpertici yıkım, sekülerleşme süreci, tam da bundan sonraki süreçte, yani toplumun düşünme, duyma, zevk, beğeni ve yaşama biçimlerine yön ve şekil vermeye başladığında gözleniyor: Batı’da ortaya çıkan, sözgelişi, en marjinal bir müzik akımı, en marjinal kültürel eğilimler bir anda en popüler, en yaygın eğilimlere dönüşebiliyor kolaylıkla!
Kültürel şizofreni yaşayan, kültürel değerleri hızla çözülen, yönünü ve yörüngesini yitiren toplumların dışardan gelen marjinal eğilimlere karşı hem direnç noktaları zayıf olduğu için, hem de daha çok da büyük bir anlam boşluğu yaşandığı için bu marjinal akımlar, trendler bir anda en yaygın, en popüler akımlara, eğilimlere dönüşebiliyor.
Ortaya çıkan manzara geleceğimiz adına ürpertici: Aile çatırdıyor...

Genç kuşakların bu ülkeyle, toplumla ve kültürel değerlerimizle aidiyet bağları yok oluyor...

Eğitim sistemimizi bizim medeniyet dinamiklerimiz ekseninde yeniden yapılandıramazsak, bu sömürgeci, pozitivist, ruhsuz ve ezberci eğitim sisteminin yetiştirdiği kuşakların bizim medeniyetimizin ruh kökleriyle ilişkilerinin kopmasını, dolayısıyla bu toplumla ve ülkeyle aidiyet ilişkilerinin yerle bir olmasını önleyemeyiz.

TELEVİZYONLARDAKİ CİNAYETİ RTÜK SEYREDEMEZ!
Televizyon dizileri, iğrenç cinayet biçimlerinden geçilmiyor... Şiddet kanıksandı, kimseyi rahatsız etmiyor artık.

Televizyon dizileri, aileyi kurşuna diziyor!
İlgili kurumlar, RTÜK vesaire seyrediyor!

Dünyanın hiçbir yerinde aileyi çökertecek hiçbir şeye izin verilmez televizyonlarda.

Aslâ.

Mesela bütün Batı ülkelerinde, özellikle ABD’de intihar olayları, ürpertici boyutlara ulaşmış durumda ama hiçbir televizyonun, medya organının intihar olaylarını haber yapmasına ya da dizilerde işlemesine izin verilmez.

Oysa bizde sadece dizilerde değil, artık haberlerde bile cinayet haberleri, haber bültenlerinin neredeyse hem en başlarında yer alıyor hem de en fazla yer verilen haber türleri arasında!
Olacak iş değil! Cinayet, şiddet, tecavüz haberlerinin yasaklanması şart medyalarda! Tam bir cinayet bu!

Cinayet, şiddet ve tecavüz olaylarıyla ilgili en sert, en köklü yasal önlemlerin alınması için çaba göstermeli hükümet.

Bu cinayet, şiddet ve tecavüz olaylarının, ailenin yaşadığı çöküşü gösteren ürpertici göstergeler olduğunu söylemek bile gerekmiyor, elbette ki.

Ailenin çöküşünde, kentsel dönüşüm denen rantçılığın tavan yapmasına yol açan çarpık yerel yönetimler anlayışının ve şehirlerimizi betonlaşmış canavarlara dönüştüren dikey mimari nobranlığının da çok belirleyici roller oynadığını sadece hatırlatmakla yetineyim burada. Çöken şehirlerimizle çatırdayan aile yapımız arasında birebir ilişkiler var çünkü. Bu önemli konuyu ayrıca yazacağımı hatırlatarak noktayı koyayım bu yazıya.Kurşun masum Müslümanları katletti ama silah Türkiye’ye doğrultuldu!

Yusuf Kaplan

17/03/2019 Pazar
Hiç olmayacak bir yerde, Yeni Zelanda’nın ismi İsaKilisesi anlamına gelen Christchurch isimli küçük bir kasabasında iki camiye Cuma vaktinde hunharca bir terör eylemi gerçekleştirildi, 49 masum Müslüman barbarca katledildi!

Teröristin, katliamı gerçekleştirirken kayda aldığı görüntüler, insanın kanını dondurucu görüntüler!

ALÇAKLIĞIN BİR TARİHİ VAR!
Savunmasız insanları katletmek, masum Müslümanlara camide kitlesel katliam yapmak sadece barbarca değil, alçakça, korkakça ve kalleşçe bir eylemdir.

Bu vahşet, emperyalist Batı’nın tarihinin ve karakterinin özeti gibidir.

Modern Batı uygarlığı tarihi yalnızca bilimsel devrimler, siyasî devrimler, iktisadî devrimler tarihinden ibaret değildir; sömürgecilik ve emperyalizm gibi barbarlıklar tarihidir aynı zamanda.

Modernlerin gerçekleştirdikleri anlamda bilimsel devrimler, aydınlanma devrimleri, siyasi ve iktisadî devrimler de bir tür barbarlık biçimidir: Bu devrimlerin hepsi, modernlerin doğaya hâkim olmalarıyla ama aynı zamanda da araçların amaçları yutmasıyla, insanın araçların kölesine dönüşmesiyle sonuçlandı.

Gelinen noktada, modern Batı uygarlığı Tanrı’ya bir saldırı, tabiata bir saldırı, insana bir saldırı ve medeniyetlere bir saldırı olarak tezahür etti. Bu saldırılar insanlığı ontolojik yokoluş felâketinin eşiğine sürükleyen felsefî bir barbarlaşmanın yaşandığını gösteriyor bize.

Tanrı’ya, tabiata, insana ve insanlığın medeniyet birikimine barbarca saldıranların, kitlesel katliamlara yol açacak barbarlıklara imza atmaları kaçınılmaz olacaktı. Birinci ve İkinci Dünya Savaşları, yaşanan barbarlığın boyutlarını ele vermeye yetiyor.

Yeni Zelanda’da olmasa bile bu türden kitlesel katliamların gerçekleştirilebileceği terör eylemleri bekleniyordu. En azından ben bekliyordum, diyeyim. Hatta Batılı güçler arasında (ABD ile AB ülkeleri arasında) yaşanan güç savaşları, Çin-ABD güç savaşı gibi küresel gerginliklerin hem dünyayı ekonomik sorunların eşiğine fırlattığı hem de yeni kaosların beklendiği bir ortamda Müslümanlara karşı kitlesel katliamların artarak süreceğini düşünüyorum.

SİLAH, TÜRKİYE’YE NİÇİN DOĞRULTULDU?
Yeni Zelanda’daki terör eylemine gelecek olursak...

Bu terör eyleminin rastgele, münferit bir eylem değil, iyi planlanmış, istihbarat örgütlerinin işi bir eylem olduğu anlaşılıyor. O yüzden bu terör eyleminin Türkiye’yi hedef alan boyutları aslâ tesadüfî olamaz.

Yeni Zelanda’da kurşun masum Müslümanlara sıkıldı ama silah Türkiye’ye doğrultuldu!

Bunu göremeyen ya salaktır ya da asalak!

Teröristin silahlarına yazdığı mesajlara iyi bakın, göreceksiniz bunu!

Yeni Zelanda’daki katliamda Haçlı ruhu hortladı -kelimenin tam anlamıyla!

Teröristin yayınladığı bildiride yer alan bizimle ilgili şu cümleler bunun ürpertici göstergeleri:

“İstanbul yeniden Hıristiyan şehri olacak. Ayasofya minarelerden temizlenecek.”

Dahası, bildiride Erdoğan’dan ve Türkiye’den de tehditler savurarak sözediliyor olması çok manidar!

Silahın üzerinde “Türk Yiyici” (Turkofagos) yazıyor.

Şarjörlerden birinin üzerinde, II. Viyana Kuşatması’nın tarihi, 1683, var.

Diğerlerinde ise, Murad Hüdavendigâr’ı şehit eden Sırp Miloş Obiliç’in ismi yazıyor Kiril alfabesiyle.

Terörist, Sırpça şarkı dinliyor. Çetnik şarkısı bu. Şarkıda şöyle deniyor: Karaciç, Sırplarına yol göster, kimseden korkmadıkları görülsün. Dikkat edin Ustaşa’lar (Hırvatlar), dikkat edin Türkler!”

Teröristin yazdığı isimler şunlar: Miloş Obiliç, Marko Popoviç, Stefan Lazar, Bajo Pivljanin, Novak Vujosevic, Serban Kantakuzin, Edvard Kodrington, Marko Bragadin...

Hepsinin ortak yanı, Osmanlı’ya karşı mücadele etmiş olmaları.

İstanbul’un fethini unutmadılar!

Ayasofya’yı unutmadılar!

Osmanlı’yı unutmadılar!

Ya biz?

Kim olduğumuzu çoktan unuttuk bile!

Bütün dünyada İslâm düşmanları Müslüman’a “Türk” diyor ve intikamını böyle alıyor. Sen unutsan da Türk olduğunu düşman unutmaz.

Türkler, müslüman olduktan sonra hem İslâm tarihinin kaderini değiştirdiler hem de dünya tarihinin akışını değiştirdiler. Dünyaya adaletin, hakkaniyetin, hakkın, hukukun, barış içinde bir arada yaşamanın, medeniyetin ne demek olduğunu öğrettiler.

O yüzden Türkiye, dünyanın ruhu, mazlumların umudu, zorbaların kabusu oldu.

Bunu bizden de çok iyi biliyor Batılı emperyalistler ve barbar çocukları! O yüzden Türkiye’yi dize getiremedikleri (İslâm’dan, İslâmî medeniyet iddialarından uzaklaştıramadıkları) sürece, zorba düzenlerinin sürmeyeceğinin farkındalar.

.Türkiye, tarihî yükümlülüğünü üstlendiğinde, tarihin akışı değişecek yeniden...

Yusuf Kaplan

18/03/2019 Pazartesi

Yeni Zelanda’da 50 masum Müslümanın alçakça katledilmesiyle sonuçlanan terör saldırısı dünyada hakettiği ilgiyi görmedi! Dünyanın önde gelen ülkeleri de, Batı medyası da iki camiye makinalı tüfekle yapılan alçakça, kalleşçe ve barbarca saldırıya sıradan bir olay gibi yaklaştılar!

Oysa teröristin işlediği katliam ne kadar alçakça ve barbarca ise, dünyanın önce gelen ülkelerinin ve Batı medyasının böylesine hunharca bir katliama sessiz kalmaları da aynı ölçüde alçakça ve ürperticidir!

Katliama, “terör saldırısı” diyen çıkmadı Batılı liderler arasında -görebildiğim kadarıyla!

EN BÜYÜK TERÖRİST, BATI VE MEDYASI!
Batı medyası, gücün medyası olduğunu gösterdi: Habercilik, her şeyden önce ahlâk meselesidir. Ama Batı medyası, küresel güç odaklarının ve çıkar şebekelerinin sözcüsü ve gözcüsü olduğunu gösterdi bir kez daha! Teröriste “terörist” diyemedi bile!

Charlie Hebdo saldırısını yapanlara “müslüman teröristler” diyen Batı medyası, Yeni Zelanda’da ibadet eden insanların üzerine makinalı silahlarla saldırarak kitlesel katliam yapan canilere “gunman” (silahlı kişi!) dedi -örneğin New York Times!
İngiliz Daily Mail gazetesi, teröristi “melek-çocuktu” diyerek aklamaya kalkıştı!
Alçaklık değil de nedir bu?

Batı medyası, Batı emperyalizminin öncü kolu, vurucu gücüdür: Savaş, meydanlardan önce medyalarda veriliyor artık!
Emperyalist Batı da, medyası da en büyük teröristtir: Gerçekleri öldüren / örten, teröristleri masum gösterecek kadar hakikat düşmanı, insanlık düşmanıdır üstelik de!

TÜRKİYE, KUŞATILIRKEN...
Yeni Zelanda saldırısında Türkiye’nin hedef hâline getirilmesi meselesi üzerinde kafa patlatmak zorundayız.

Yeni Zelanda saldırısından önce yaşanan bazı hâdiselere yakından bakmak zihin açıcı olabilir.

Önce, Avrupa Parlamentosu, bir Türkiye Raporu yayınladı. Bakın, Türkiye Raporu’nda neler var:
-Türk askeri Kıbrıs’tan çekilmeli.

-PKK terör örgütü listesinden çıkarılmalı.

-Akkuyu Nükleer Santrali durdurulmalı.

-Ayasofya’nın müze statüsü korunmalı.

-Türkiye’ye yaptırım uygulanmalı.

Nedir bu? Kelimenin tam anlamıyla, küstahlıktır bu! Avrupalılar, Türkiye’yi Avrupa’nın sömürgesi, kendilerini de sömürge valisi olarak mı görüyorlar acaba?
Aynı zaman dilimi içinde bizi yakından ilgilendiren bazı önemli hâdiseler yaşanıyor art arda...

İsrail, Mescid-i Aksa’da terör havası estiriyor!
Netanyahu, Erdoğan’a “diktatör” diyor!
Avrupa Parlamentosu “Ayasofya cami yapılamaz” diye buyuruyor!
Ve Yeni Zelanda’da camilere saldırılıyor, 50 masum müslüman katlediliyor!

Kesinlikle istihbarat örgütlerinin adamı olduğu apaşikâr ortada olan terörist, yayınladığı bildiride, Erdoğan’ı, Türkiye’yi tehdit ediyor, hedefe yerleştiriyor...

TÜRKİYE, AÇIK HEDEF ARTIK!
Alçaklık, ruhlarına işlemiş bu Batılıların!

Yeni Zelanda saldırısında Türkiye’nin ve Erdoğan’ın isim verilerek, tehditler savrularak açıkça hedef tahtasına yatırılması, teröristin münferit bir gayreti olarak görülebilir mi?

Hele de silahlara, şarjörlere kazınan “Turkofargos” (Türk Yiyici) ifadesi başta olmak üzere, Osmanlıların Avrupalılarla giriştiği savaşların komutanlarının isimlerine kadar Türklerin, Türkiye’nin hedef gösterilmesi, bizi silkeleyip kendimize getirmeye yetmeli, değil mi?
Türkiye’nin açık hedef haline getirilmesi, 15 Temmuz işgal ve darbe girişimiyle gerçekleşti ilk kez. Türkiye, Batı ittifakının, Batılı kurumların bir üyesi olmasına rağmen hiç bir demokrasi-sever Batılı ülke, bu darbe girişimini darbe diye kınamadı!
Çünkü bu, darbe girişiminden öte ve önce, bir işgal girişimiydi ve Batılı sözümona müttefiklerimiz tarafından planlanan ve gerçekleştirilmeye çalışılan ama fiyaskoyla sonuçlanan bir işgal girişimiydi!
Tekrar ediyorum: Türkiye, Batılılar tarafından açık hedef hâline getirildi: Batılılar, Türkiye’yi provoke ederek, Batılı kurumlardan çıkarmak ve işgal ederek, Türkiye’ye ölümcül darbe vurmak istiyorlar!
Batıyla açıkça hesaplaşacağımız günler gelecek... Ama şu an Batı’yla, bütün Batılı güçleri karşımıza alarak bir çatışmaya giremeyiz. Birileri bunu yapmak istiyor! Türkiye’yi buna kışkırtmak için yoğun çaba sarfediyor!

Türkiye, bu tuzağa karşı dikkatli olacak ama her şeye de hazır olacak, teyakkuzu elden bırakmayacak!

TARİHÎ YÜKÜMLÜLÜK BİZİ BEKLİYOR YİNE...
Şunu bilelim, derim: Türkler, Müslüman olduktan sonra hem İslâm dünyasının kaderi değişti hem de dünya tarihinin akışı...
Özellikle Selçuklu ve Osmanlı medeniyet tecrübeleriyle, Türkiye, Haçlıların ve emperyalistlerin kâbusu, dünyanınsa ruhu ve umudu olduğunu göstermişti.
Batılılar, bu tarihî yükümlülüğümüzü yeniden üstlenmeMemiz için Türkiye’yi iki asırdır içerden ve dışardan kuşatıyorlar, zihnimize türlü tuhaf prangalar vuruyorlar!
Türkiye, bu prangaları kıracağını, önümüzdeki yarım asırda -eğitim, düşünce, kültür, bilim, sanat hayatında- büyük atılımlara imza atabilirse, yeniden dünyanın ruhu olabileceğini gösteren sinyaller verdi.

Batılılar, o yüzden, bu teröristler üzerinden bize mesaj veriyorlar ama Türkiye hem tuzaklara karşı teyakkuzu elden bırakmayacak hem de geleceği inşa edecek tarihî yükümlülüğüyle hareket edecek inşallah.
İşte o zaman tarihin akışı değişecek bir kez daha...

O yüzden kenetlenmek ve her alanda iyi hazırlanmak zorundayız. Vesselam.

Dünyanın Müslümanlaşması korkusu!

Yusuf Kaplan

22/03/2019 Cuma
İslâm medeniyeti konusunda aşılamayan bir çalışma yapan Marshall Hodgson, şöyle bir gözlemde bulunur: 16.-18. yüzyıllarda, dünyaya Mars’tan gelen bir yaratık, şöyle bir hükme varabilirdi: Fas’tan Endonezya’ya kadar dünya haritasının kahir ekseriyetinde Müslümanların yaşadığını görerek “bu dünyada müslümanlar yaşıyor galiba”, diyebilirdi.
Marshall Hodgson’ın gözlemi böyle.

KATLİAMDAN SONRA CAMİLERE AKIN VAR...
Katliam sonrasında ilginç gelişmeler yaşanıyor: Katliamdan bu yana Yeni Zelanda’da Müslüman olanların sayısı 400’ü geçmiş.
Yeni Zelandalılar -ve Avustralyalılar- camilere akın ediyorlar...

İki nedenle.

Birincisi, camide, ibadet halinde masum insanların hunharca, alçakça katledilmeleri, hem bütün dünyada nefretle karşılandı hem de müslümanlara karşı büyük bir sempati selinin yönelmesine yol açtı. Katledilen insanlar, dünyanın en mazlum, en barışçıl, en güleryüzlü ve yardımsever insanları aslında.

O yüzden özellikle Yeni Zelanda da ama genelde belli başlı Avrupa ülkelerinde ve Amerika’da camiler gayr-i müslim insanların akınına uğradı; camilerde kalkanlar oluşturuldu; müslümanların emin bir şekilde ibadet etmeleri sağlanmaya çalışıldı.

Bunda Yeni Zelanda Başbakanı’nın katliam anından itibaren mazlumlara, ailelerine sahip çıkması, onlar gibi giyinmesi, onlarla birlikte olması, onlarla hemdert olduğunu göstermesi çok etkili oldu.

Buradan Yeni Zelanda Başbakan’ı Ardern’i, gösterdiği olağanüstü liderlikten ve harikulade kriz yönetiminden ötürü yürekten kutlamak gerekiyor.
Katliamdan bu yana camilere akın olmasının ikinci nedeni, insanların İslâm’ı merak etmeleri, camilerden İslâm’la ilgili bilgi almak istemeleri. Yeni Zelanda’da Emniyet Müdürü’nün Müslüman olduğunu açıklamasından bu yana İslâm’ı merak edenlerin, -bu arada Müslüman olanların- sayısında gözle görülür bir artış yaşanması o yüzden şaşırtıcı değil.

“TERÖRİZMLE SAVAŞ”, “İSLÂM’LA SAVAŞ”IN MASKESİ!
Bu iki neden, bu eylemi planlayan Batılı istihbarat örgütlerinin, “ne yaptık biz?” diyerek, kafalarını duvarlara vurmalarına yetmiş olmalı!

Terör eylemini planlayanların aslâ hesaplamadıkları bir sonuç bu çünkü!

Oysa “terörizmle savaş” stratejisini hayata geçiren emperyalist ülkelerin hedefleri tam tersiydi: Hem İslâm dünyasında İslâm’ın her alanda güçlenme eğilimini tersine çevirmek hem de dünyada, özellikle de Batılı toplumlarda gözlenen Müslümanlaşma eğilimini durdurmak.
“Terörizmle Savaş” sadece maskeydi; asıl sorun, İslâm’dı: İslâm’ın, hem İslâm dünyasında en güçlü aktör konumuna yükselmeye başlaması hem de Hıristiyanlığın bittiği, ateizmin yaygınlaştığı Batı toplumlarında en çok ilgi duyulan ve en çok yayılan din hâline gelmesi, Batılı başkentlerde alarm zillerinin çalmasına yetti.
Soğuk Savaş alelacele bitirildi; 1990 yılında, dönemin NATO Genel Sekreteri Willy Cleas, “küresel sistemin önündeki en büyük tehdit İslâm’dır” diyerek “İslâm’la savaş”ı alenen NATO stratejisi olarak belirlediklerini ilan etti.
“Terörizmle savaş”, hedef saptırmak için uydurulmuştu. Amaç İslâm’la postmodern yöntemlerle yani sinsice, ikiyüzlü yöntemlerle savaş’tı.

Terör örgütleri icat edilecek, bunların, Batı’ya savaş açan, gözü dönmüş, vahşî örgütler olduğu işleyecekleri cinayetlerle ispat edilecekti...

BİR TAŞLA BİR KAÇ KUŞ BİRDEN...
Böylelikle, bir taşla bir bir kaç kuş birden vurulacaktı.

Birincisi, Batı toplumlarında İslâm’a duyulan ilgi durdurulacaktı.
Bunun büyük ölçüde başarıldığını söyleyebilirim. Batı toplumlarında İslâm’ın cazibe merkezi konumuna yükseldiği, özellikle de krema arasında, okumuş yazmışlar arasında İslâm’a ilginin ve müslümanlaşma oranının hızla arttığı, 1980’li yıllarda Londra’daydım. Ve bu ilginin bizzat tanıklarından biriyim.

Doğrusunu söylemek gerekirse, İslâm’ın cazibe merkezi haline bazı merkezler tarafından getirildiğinden pirelendim yıllarca ve bu duruma Batılı güçlerin müdahale edebileceği korkusuyla yaşadım o yıllarda Londra’da.

Hislerim, tabiî, tarihsel analizlerim, beni yanıltmadı: İslâm, bir anda bütün dünyada bu terör örgütleri üzerinden hızla şeytanlaştırıldı ve Batılı toplumlarda İslâm’a karşı inanılmaz bir nefret duygusu oluşturuldu.

Böylelikle başka bir hâdisenin de temelleri atılmış oluyordu: İslâm dünyasında İslâm’ın hızla artan gücü de asgarî düzeye çekilmiş, müslüman toplumlarda sefih sekülerleşme biçimleri -neoliberal politikaların da desteğiyle- hızla köksalmaya başlamıştı.
Üçüncü olarak, felsefî açıdan büyük bir kriz yaşayan modernliğin krizi, postmodern tekno-paganizm biçimleriyle bastırılıyor, böylelikle, Batılı toplumlara, İslâm dünyasındaki terör örgütlerinin işledikleri cinayetler gösterilerek hallerine şükretmeleri söyleniyordu!
Fakat modernliğin yaşadığı ve bütün dünyaya yaşattığı bunalım, varoluşsal bir bunalımdı: Tanrı fikri yok edilmiş, tabiat delik deşik edilmiş, insanın geleceği bile tehlikeye girmişti.

Bütün bunlara yol açan Batı uygarlığı başka kültürlere, dinlere, medeniyetlere hayat hakkı tanımamış, bütün dinleri fosilleştilmiş, bütün medeniyetlerin kökünü kurutmuş, dünyayı kendine benzetmişti.

Batı’ya benzemeye direnen, insanca bir dünyanın kurulması için bütün zorluklara rağmen ayağa kalkma mücadelesi veren tek din İslâm’dı; tek aktör, müslümanlardı; müslümanları yeniden tarihe giydirecek canlılık emaresi gösteren tek ülke de Türkiye!
Marshall Hodgson’ın tablosunu çizdiği manzara, yeniden gerçek olur mu acaba?
Bunu bilemem ama şunu söyleyebilirim: Yeni Zelanda katliamı, panik psikolojisiyle hareket eden emperyalistlerin pabucunu dama atacak ve Batılıların dünyanın İslâm’la buluşmasını önleyemeyecekleri ilginç bir rol oynayacağa benziyor... Vesselâm.Yeni Zelanda katliamı insanlığa, zombileştirildiğini, insanlığını hatırlaması gerektiğini gösterdi

Yusuf Kaplan

24/03/2019 Pazar

Yeni Zelanda’da iki camiye düzenlenen ve 50 masum Müslümanın şehadetiyle sonuçlanan Christchurch katliamından sonra yaşananlar, daha önceki hiç bir katliamdan sonra yaşananlara benzemiyor.

Yeni Zelanda katliamının işleniş biçimi, katliamın hunharlığı, bilgisayar oyunu gibi tasarlanması, kayda alınması ve adeta canlı yayınlanması, sadece Yeni Zelandalıların değil, zombileşen bütün Batılıların ve zombileştirilen biz dünyalıların insan olduğunu, insanî özelliklerimizi hatırlattı bize, hepimize: Vicdanın, acının, merhametin, paylaşmanın, acıyı en ürpertici şekilde yaşayan insanın acısını hafifletmek için o insana yaklaşmanın, kol kanat germenin, bir gülümseme vermenin, bir el uzatmanın ontolojisini, gerçek anlamını öğretti zombileşen Batılılara ve Batılıların zombileştirdiği biz dünyalılara...

Hayatımızdan insan çekildi kaç zamandır.

Makina dünyaya hükmetmeye başladığı zamandan bu yana insan sırra kadem bastı.

Makina hükmettikçe hayatımıza, insanın hükmü bitti, insan küçüldü, çekildi bu dünyadan.

Araç, güç üreten araç, hele de kitleler hâlinde, bir düğmeye basarak yığınla insanı katleden araç, dünyanın kralı olunca, dünya bozuldu, dünyanın tadı kaçtı, insan amacını yitirdi, araçların kölesine dönüştü; güç üreten, çıkarına çıkar katan araçların kölesi hâline geldi.

İnsan, en fazla özgürleştiğini zannettiği bir zaman diliminde, en basit şeylerin kölesi olup çıktı: Ayartıcı araçların kölesi oldu...

Tüketen köleye dönüştü...

Tükettikçe tükendiğini, zombileştiğini, insan olma özelliklerini yitirdiğini göremedi bile.

Yeni Zelanda’da sadece Yeni Zelandalılar değil, bütün dünya, belki de ilk defa, insan olduğunu hatırladı. Acıyı, insanın kanını donduran o ürpertici acıyı yaşayınca iliklerine kadar, unuttuğu, unutturulan insanlığını hatırladı: Vicdanı. Merhameti. Kol kanat germeyi. El vermenin değerini. İnsana değmenin eşsiz kıymetini. Paylaşmanın gerçek gücünü. İnsan, içindeki cevheri keşfetti. Fıtratında gizlenen ama araçların, dünyanın, tüketimin kölesine dönüşerek zombileştiği için unuttuğu insanî hazinelerini keşfetmenin, tatmanın lezzetini...

Beşerleşen, beşerleştikçe zombileşen insan, acıyı yaşayınca, insana, en olmayacak, en kabul edilemeyecek bir acı yaşatıldığını görünce isyan etti ve insanlığını hatırladı.

Batı uygarlığı, insanlığı maddenin, bu dünyanın, dolayısıyla araçların kölesi yapınca, insan insanlığını, fıtratını, insanî hasletlerini bastırdı, kaybetti, yitirdi ve kaçınılmaz olarak zombileşti.

O yüzden Yeni Zelanda katliamını gerçekleştiren teröristin katliamı gerçekleştiriş biçimi, insanın ne kadar zombileşebileceğinin en ürpertici örneklerinden biri olarak tarihe geçti.

İnsanın zombileşme sürecinin bu şekilde zıvanadan çıkması, bu şekilde en uç noktasına, sınırına kadar varması, hiç bir suçu günahı olmayan, sadece ibadet etmek, Rablerine yönelmek için mabedde bir araya toplanan masum insanlara böylesine ürpertici bir katliam yapılması, yaşanan acının bütün insanlar tarafından hissedilmesine, paylaşılmasına ve insanın insanlığını hatırlamasına yetti...

Yarınki yazıda, İslâm’ın son iki asırda yalnızca son çeyrek asırdan bu yana nasıl özneleştiğini, Batı uygarlığının zombileşmesinin ve insanlığı kendine benzetecek kadar zombileştirmesinin önüne geçerek insanlığa insanlığını hatırlatacak nasıl diriltici bir imkân yakaladığını göstermeye çalışacağımBatı zombileşirken, İslâm özneleşiyor...

Yusuf Kaplan

25/03/2019 Pazartesi

Kafka’nın hikâyesi, daha doğrusu öngörüsü, çoktan gerçek oldu: İnsan, metamorfoz geçiriyor... Yani başkalaşıyor, mankurtlaşıyor, ruhsuz bir yaratığa dönüşüyor; sadece hız, haz ve ayartı peşinde koşturuyor.
İnsanî özelliklerini yitiriyor...

Ve zombileşiyor.

Sadece yüzyıl içinde yaşanan savaşlar bile insanın nasıl insanlıktan uzaklaştığını, ruhsuzlaştığını, zombileştiğini göstermeye kâfidir!

Ürpertici kitlesel ölümlere ve katliamalara neden olması açısından son yüz yıl, insanlık tarihinin en karanlık yüzyılı olarak adlandırılmayı hak ediyor. Ki, son yüzyılı bu şekilde adlandıran yüzlerce kitap yayımlandı Batı’da bugüne kadar.
Burada dikkat çekilmesi gereken nokta şu: Batı uygarlığının bilimsel devrimleri, aydınlanma devrimlerini, iktisadî ve siyasî devrimleri yaparak bilimde, teknolojide gücünün zirvesine ulaştığı bir zaman diliminde tarihin, insanlık tarihinin en karanlık yüzyılı olarak adlandırılan bir yokoluş yüzyılının, bitmeyen küresel, bölgesel kaoslar ve çatışmalar, ürpertici katliamlar, soykırımlar çağının tam ortasına insanlığı fırlattığı gerçeğinin görülmüyor ve bu felâketten nasıl çıkılabileceği meselesi üzerinde bütün dünya ölçeğinde entelektüel olarak kafa patlatılıyor olmayışı son derece düşündürücü!

Oysa tam tersine insanlığa kasteden, bütün medeniyetlerin kökünü kazıyan, İslâm hâriç bütün dinleri fosilleştiren Batı uygarlığının nasıl müthiş bir “ilerleme” kaydettiği, meselâ bizim neden bu kadar “geri kaldığımız” konuşuluyor!
Nedir bu?

Tam bir celladına âşık olma trajikomedisidir!

Düşünsenize... İnsanlığa kasteden, tastamam zombileşerek bütün insanlığın medeniyet birikimini yok eden, dünyayı kendine benzeten, bütün dinlere ve kültürlere diz çöktüren bir uygarlığın insanlığı nasıl karanlık bir felâketin, çıkmaz sokağın eşiğine fırlattığını ve buradan nasıl çıkılabileceğini konuşmamız gerekirken, Batılıların ne kadar “ileri”, bizimse ne kadar “geri” olduğumuzu konuşuyoruz!

Akıl tutulması ve epistemik köleleşme hâli değil de nedir bu?

İnsanlığın kökünü kazıma, birikimlerini yerle bir etme konusunda kimse bu kadar zombileşen, ruhsuzlaşan Batılılarla yarışamaz!
Batılılar, modernlikle birlikte Tanrı fikrini yök ettiler, hakikat fikrini yok ettiler, tabiatı delik deşik ettiler, tabiata da, insanlığa da, insanlığın birikimine de tecavüz ettiler...

Nedir bu?

İlerleme midir yoksa zombileşme mi?

İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra kurulan sahte Soğuk Savaş düzeni, sistemi bir süre daha ayakta tutmaya yetti ama İslâm’ın toparlanarak yeniden gelişini önlemeye yetmedi: Osmanlı’nın durdurulmasıyla yok edildiğine hükmedilen “İslâm tehlikesi”, 1970’li yıllardan itibaren Fas’tan Endonezya’ya kadar İslâm’ın İslâm dünyasındaki yegâne siyasî, kültürel, sosyal ve entelektüel güç hâline gelmesiyle birlikte yeniden Batılıların korkulu rüyası hâline gelmeye başladı.

O yüzden Soğuk Savaş bitirildi, “teörizmle savaş” maskesi altında İslâm’la kapsamlı ve karmaşık bir savaş süreci başlatıldı.
Burada kolay kolay göremediğimiz yakıcı bir gerçeğe dikkat çekmek istiyorum: İkinci Büyük Medeniyet Krizi’ni iliklerimize kadar yaşadığımız son iki asırdan bu yana İslâm son çeyrek asırdan itibaren özne konumuna yükseldi ilk defa.
Batılılar, gelen “İslâm tehlikesi”ni önlemek için 1990’dan itibaren İslâm’ın yeniden tarihe girme imkânlarını yok etmek için ilk defa reaksiyoner bir yola başvurmak zorunda kaldılar.
Bu ne demektir, peki?

Bu, reaksiyoner bir tavır geliştiren Batılıların son iki asırda ilk defa nesneleştikleri, İslâm’ın ise özne konumuna yükseldiğinin ilan edilmesi demektir -elbette ki farkında olmadan.
Yeni Zelanda’da yaşanan katliam, İslâm’ın yeniden özneleşme sürecinde dönüm noktası oldu. Ancak Kraliçe’nin çocukları, bu noktada İslâm’ın özneleşme sürecini bastırma yoluna giderek, terör hadisesini, acılarını, neden yaşandığını konuşma zemini rehin alındı ve Yeni Zelanda’lılar başta olmak üzere, Batılıların müslümanların acılarını paylaşmaya ne kadar hazır oldukları algısı inşa edilmeye başlandı adım adım...

Hatta New York’ta bir sinagog, Müslümanlara kapılarını açtı; Müslümanlar tıka basa doldurdukları sinagogda namazlarını kıldılar!

Pardon da, o Müslümanlar New York’a yeni gitmediler ki; hatta yıllarca terörist muamelesi gördüler, itilip kakıldılar, öyle değil mi!

Yahudiler neredeydi şimdiye kadar?

Dinlerarası diyalog projeleri olmak üzere, çok ilginç projeler ısıtılıyor olabilir...
Müslümanlar olarak basireti ve teyakkuzu elden bırakamayız...

Ama bir gerçek gün gibi ortaya çıktı artık: İslâm’ın özneleşme süreci artık durdurulamaz.
Sıra Müslümanların özneleşme sürecine dahil olmalarında...
Bunun yolu, öncelikle İslâm’ın fosilleştirilemeyen, dize getirilemeyen, protestanlaştırılamayan ve dönüştürülemeyen tek din olduğu gerçeğini bilerek nefes alıp vermekten ve geleceği inşa edecek (düşünce, kültür, sanat ve medya başta olmak üzere) her alanda uzun soluklu bir medeniyet yolculuğuna çıkmaktan geçiyor...

Batı zombileşti; yetmedi, dünyayı yaşanılamaz bir yere çevirdi.
İslâm, yeniden özneleşme imkânı yakaladı; bize düşen insanlığın umudunu yeşertecek uzun yola çıkmaya hüküm giydiğimizi gösterme cehdi ve çilesi ile nefes alıp vermek...

Son kale Türkiye, düşmemeli; düşmeyecek inşallah!

Yusuf Kaplan

29/03/2019 Cuma

Türkiye, Osmanlı’da ilk kez toprak kaybetmeye başladığımız Karlofça ve Pasarofça anlaşmalarından bu yana ilk defa hiç olmadığı kadar güçlü.

Üç yüzyıldır, savruluyoruz...

Üç yüzyıldır, emperyalistler bizi durdurmak, tarihten uzaklaştırmak için bizimle savaşıyorlar...

Bizimle savaşıyorlar, derken, genelde İslâm dünyasını, özelde biz’i kastediyorum.

Neden bizimle uğraşıyor Batılılar, peki?

Türkiye, bin yıl dünya tarihini yapan bir aktör!

Tarihi önümüze katıp sürükledik bin yıl...

Ama bu bin yılın son üç asrında tarihi sürükleyen aktör konumunu yitirdik; başkalarının yaptıkları tarihin önünde sürüklenen bir figürana dönüştük...

Figüranlık!
Bu toplumun aslâ kabullenemeyeceği bir zillet hâli bu!
Kabullenmedi de, nitekim!

Düvel-i muazzama, dört bir taraftan üzerimize üzerimize geldiler...

Vuruşa vuruşa çekildik.
Emperyalistlere teslim olmadık!

Ama emperyalistler, bu toprakları içerden teslim aldılar!
Fiilen sömürgeleştiremedikleri bu ülkeyi zihnen sömürgeleştirdiler.
Tarihte hiç bir toplumun başına gelmeyen bir traji-komedi yaşamaya mahkûm edildik!

Celladına âşık olan, daha doğrusu, zorla celladına âşık edilmeye çalışılan yegâne toplum olarak tarihe geçtik.

Zorla kendini, kendi medeniyet iddialarını önce inkâr eden, sonra da reddeden bir mankurtlaşma süreci yaşadık tam iki asır.

Bu iki asrın ilk asrında yönümüzü, ikinci asrında yörüngemizi yitirdik.

Ama bütün bunlara rağmen aslâ teslim bayrağı çekmedik ve yarma harekatları gerçekleştirdik Menderes, Özal, Erbakan ve Erdoğan’la...
Düşe kalka yürüdük...

Henüz önümüz açılmış, tam anlamıyla istiklâlimize kavuşmuş, istikbalimizi görebilecek durumda değiliz.

İçerde kültürel olarak ürpertici bir çürüme yaşanıyor...

Laik, ruhsuz, sömürgeci eğitim sistemi, çocuklarımızı mankurtlaştırıyor...

Vulger medya rejimi, toplumu kurşuna diziyor, fenâ hâlde çözüyor...

Şehirlerimiz, kimliğini, ruhunu kaybediyor...

Evet, içerde bir çözülme yaşıyoruz ama dışarda bölgenin geleceğinin Türkiye’siz şekillenemeyeceğini gösterdik hem gerçekleştirdiğimiz askerî harekâtlarla hem de attığımız stratejik adımlarla...

Şunu unutmayacağız: Bu millet emperyalistlere teslim olmadı ama Türkiye içerden teslim alındı celladına âşık edilerek...

O yüzden Türkiye’nin içerden, halkın iradesiyle normalleşmesine izin vermeyecek emperyalistler. Mesela laiklik prangasını kolay kolay çıkarmayacaklar boynumuzdan.
Türkiye, zorla, tepeden, Jakoben yöntemlerle laik bir yörüngeye oturtuldu; kendi tarihî yörüngesinden koparıldı; laiklikle terbiye edildi her on yılda bir yaşanan darbelerle...

Uzatmak istemiyorum bu netameli konuyu.

Ama şunu görelim artık: Türkiye, dışardan sömürgeleştiril(e)medi; içerden sömürgeleştirildi, tarih bilinci linç edildi, celladına âşık edildi.
Fakat bu toplum yok olmaya, zorla mankurtlaştırılmaya alttan alta direndi; siyasette, düşüncede, sanatta geleceğimizi kendi ellerimize alacak yarma harekâtları gerçekleştirdi ve zamanla kendine geldi.
Yitirdiği yönünü buldu, yörüngesini bulma mücadelesi verdi, veriyor...

Gelinen noktada, toplum, çürümeyi görüyor ve çürümenin önüne nasıl geçebileceğinin formülleri üzerinde kafa patlatıyor...

Toplum derken, toplum adına nefes alıp veren toplumun has çocukları öncü kuşaklarını kastediyorum daha çok.

Uykuyu kendilerine haram eden, gecesini gündüz yapan, geleceği getirmek için dur durak demeden tezekkür eden, tefekkür eden öncü kuşaklar...
Onlar gelecekler...

Yarını getirecekler...

Eğitim, düşünce, bilim, sanat, ahlâk dünyamızda yüz yılın tohumlarını ekecekler, bu toplumun ruhunu yeniden diriltecekler...
Masal mı bunlar?

Aslâ!

Şunu unutmayın: Mazlum dünya, Türkiye’ye umut olarak bakıyor...
Masal değil bu. Gerçek, gerçeğin ta kendisi! Emperyalistleri ürküten de bu tabii!

Bunu bütün dünya görüyor; biz göremiyoruz sadece!

O yüzden emperyalistler ve işbirlikçileri Bosna’yı kan gölüne çeviriyor, Türkiye’den intikam aldık diyor; Yeni Zelanda da masum Müslümanlar katlediliyor, ta Yeni Zelanda’dan Türkiye’yi hedef gösteriyor Kraliçe’nin -henüz adı konulmamış- çocukları!
Mısır, düştü!

Suudların boynuna tasma geçirildi!

Pakistan hadım edildi!

Irak, Suriye, Kuzey Afrika cehenneme çevrildi!

Sadece Türkiye direndi...

Türkiye, umut olduğunu gösterdi...

Gelinen nokta, Türkiye’yi bir kez daha bütün mazlumlar için son kale, son liman hâline getirdi.
Türkiye düşerse, mazlumların umudu biter, dünyadan ruh çekilir gider...
O yüzden Türkiye düşmemeli, düşmeyecek inşallah.
Vesselâm.Toplumun ruhunu yok olmaktan kurtarabilecek miyiz?

Yusuf Kaplan

7/04/2019 Pazar

Dünyada ruhu olan, ruhunu koruyan toplum var mı, kaldı mı?

Rus ruhu, tarih oldu mesela.
Alman ruhu, azmanlaşmasının kurbanı oldu.
İngiliz ruhu mu? O hiç olmadı zaten.

Çin ruhu katlediliyor yarım asırdır vahşî kapitalizm tarafından.
Osmanlı yaşarken, dünyanın bir ruhu vardı: Dünyanın ruhu, Osmanlı’ydı.
Osmanlı dünyadan çekildi, dünyadan ruh da çekildi, gitti.

Türkiye’nin bir ruhu var mı, peki?

Bu yazıda bu sorunun izini süreceğim...

Seçimlere bir de zihin arkeolojisi yaparak bakalım, derin nefes alarak...
TÜRKİYE’NİN RUHU’NA NE OLDU?
Türkiye’nin başına ne geldiğini görebilen, iki asırdır yaşadığı trajediyi anlayabilen bir entelijansiyası yok bu ülkenin.

Kimse kendini kandırmasın: Bu toplumun ruhu yok edilemedi belki; ama celladına âşık edilerek inkâr edildi.
Dünyada celladına âşık edilen tek toplum bu toplum ama bunu görecek ruhtan yoksun. Toplum, başına ne geldiğini hissediyor ama aydın hissedemiyor bile: Zihnen sömürgeleşmiş epistemik köle çünkü. Ne olup bittiğini anlayabilmesi zor o yüzden.

Celladına âşık edildiğini görebilecek bütün melekeleri yok edildi bu toplumun.
O yüzden dostunu düşmanını ayırt edemiyor.
O yüzden azılı düşmanlarını dost bellemekte sakınca görmüyor.
Düşmanları gibi düşünen, düşmanları gibi yaşayan, celladına âşık olan ama bunun farkında bile olmayan bir toplumun, tarihin kırılma anlarında bunun bedelini çok ağır ödediğini tarih gösteriyor bize...
BOSNA’NIN CELLATLARI, CELLADINA ÂŞIK BOSNALILARDI
Bosna savaşı, dostunu-düşmanını karıştırmanın yol açtığı ürpertici travmaların yaşanmasıyla sonuçlandı.

Bosnalıların çoğu, Sırpların, Hırvatların kendilerini katledeceklerine, iğrenç katliamlar yapacaklarına inanmıyorlar, bu tür söylemleri dillendiren insanları komplocu olmakla itham ediyorlardı.
Ama Bosna’da yaşanan soykırım, celladına âşık olan, ruhunu yitiren, dostunu düşmanını ayırt edemeyen Bosna halkına yüzyılın en ağır faturalarından birini ödetti.
TOPLUMU, RUHU AYAKTA TUTAR...
Bir toplumu ayakta tutan güç, sahip olduğu ruhudur; yaşayan, diri ve diriltici bir ruha sahip olması. Bir ruhu olan, daha doğrusu bir ruhu olduğunu bilen ve o ruhla nefes alıp veren bir toplum, gücünü de, zaaflarını da iyi bilir. O yüzden düşmez; kimi zaman tökezlese bile aslâ düşmez.

Bir ruhu olduğunu bilmesi, Ruhunu bilmesi, Ruhuyla nefes alıp vermesi, düşmesine izin vermez o toplumun.

BU TOPLUMUN RUHUNU KATI LAİKLİK DEĞİL YUMUŞAK SEKÜLERLEŞME SÜRECİ YOK EDİYOR...
Tanzimat’la yönünü, Cumhuriyet’le yörüngesini yitirdi bu toplum.

Yönünü ve yörüngesini yitiren bir toplumun ruhunu da yitirmesine yol açacak zihnî ve ahlâkî bir savrulma yaşaması mukadderdir.
Laikliğin bir din gibi algılanması, dogmalaştırılması ve topluma dayatılmaya çalışılması, toplumu, neyi yitirdiğini hatırlamaya kışkırttı.
1960 darbesinden sonra Türkiye’de gençliğin dünya görüşü olarak Marksizm’e sarılması için uygun zemin oluşturulunca, toplumun neyi yitirdiğini hatırlama süreci hız kazandı...
Entelektüel düzlemde Necip Fazıl’ın, siyasî düzlemde Menderes’in öncülüğüyle başlatılan toplumun yönünü bulma yolculuğu başarıya ulaştı.
Özal dönemi bu sürecin daha da hızlanmasına yol açtı. Özal dönemi liberalizmi, katı laiklik olarak başlayan sürecin yumuşak sekülerleşme biçimleriyle hayatın her alanına sirayet etmesiyle sonuçlandı.

Bu sekülerleşme süreci, yönünü bulan toplumun yörüngesini bulanıklaştırdıkça bulanıklaştırdı. Yönünü bulan toplum, yörüngesini de kaybetmeye başladı...
2000’li yıllara geldiğimizde yörüngemizi bulmaya başladık ama bu kez kıblemizi yitirme tehlikesiyle karşı karşıya kaldık.
Artık her şey kıblemiz olmaya başladı kolaylıkla: Masa, kasa, nisa.
Araçlar amaçların önüne hatta yerine geçti: İslâmî kesimler amaçlarını yitirdi, araçların (masanın, kasanın, nisanın) kölesine dönüştü.
Burada kadını aşağılamıyorum; aksine, kadının nasıl aşağılandığına dikkat çekmiş oluyorum.

Evet, Tanzimat’la yönümüzü yitirdik. Cumhuriyet’le ruhumuzu, ruh köklerimizi, medeniyet dinamiklerimizi inkâr etme aymazlığı sergiledik; yön değiştirmeye kalkıştık, yörüngemizi kaybettik.

Ruhumuzu yitirmedik hiçbir zaman. Bizi bu ruh ayakta tuttu her zaman.
Ama Özallı neo-liberalizm yıllarından itibaren yaşadığımız katı laikliğin yumuşak sekülerleşme sürecine evrilmesi, bu toplumun günbegün ruhunu yitirme tehlikesinin eşiğine sürüklenmesine yol açtı, açıyor...
SİYASET ARAÇTIR, HAKİKAT AMAÇ
Yaşadıklarımızı siyaset üzerinden anlayamayız. Toplumun ruhunu yitirme tehlikesini anlamaya siyasetin dar ontolojisi izin vermez.

Siyaset araçtır, hakikat amaç.

Hakikat, yegâne ölçümüz ve ölçütümüz olmalıdır.
Toplumun ruhunu canlı tutabilmenin tek yolu var: Medeniyet iddiasını, hakikat tasavvurunu adım adım mimariye, eğitime, medyaya, kültüre, sanata, hayatın her alanına nakşedecek fikir, oluş ve “varoluş” çilesi çekmeye hazır olmak...
Yani siyaset dâhil her şeyi hakikate göre yapmak. Hakikati yani amaçları, siyasete yani araçlara kurban etmemek.
İşte bunu başarmak, bu toplumun ruhunu kurtarmak demek.

Öyleyse her hâl ve şartta, bize zararı olsa bile, dün olduğu gibi bugün de hakikatin izini sürmek, temel varlık sebebimiz olmalı.
Dünyanın yeniden ruha kavuşabilmesinin yolu da, bu toplumun dünyaya ruh verecek hayatiyetine kavuşmasının yolu da, her hâl ve şartta hakikatin bayrağını yere düşürmeme mücadelesi vermesinden ve dünyada bu mücadeleye yeniden öncülük etmesinden geçiyor.

Aslolan hakikat, gerisi teferruat zira.

Vesselâm.
Türkiye içine kapanırken, dışarıdan kuşatılıyor! Aman dikkat!

Yusuf Kaplan

12/04/2019 Cuma

Türkiye, seçimlerden sonra İstanbul’a kilitlendi.

Parlamenter sisteme geçtiğimiz zamandan bu yana İstanbul’da seçimlere gölge düşürecek büyük bir usulsüzlük yaşandığı gözleniyor.

İstanbul’da geçersiz oylar sayıldı; Ekrem İmamoğlu ile Binali Yıldırım arasındaki fark 27 binden 14 binin biraz altına kadar düştü.

Sadece bu bile, bu seçimlerde organize bir tezgâh olduğunun göstergesi olarak görülebilir.
Ardından Maltepe gibi bazı ilçelerde yeniden sayım işlemi başlatıldı.

İstanbul seçimlerinin de yenilenmesi talepleri var; ama iş oraya kadar varmaz inşallah. Resmî takvime göre yenilenecek seçimlerin tarihi 2 Haziran.

O tarihe kadar ülkede her şey duracak!

Herkes, bütün ülke bu seçimlere kilitlenecek, ülke içine kapanacak, enerjisini buraya harcayacak.

Elbette ki, 1 oy bile önemlidir. Bunu söylemek bile gerekmiyor.

Ama ülkenin kritik bir süreçte, dışardan fena hâlde kuşatıldığı bir zaman diliminde, içine kapanması çok tehlikeli sonuçlara yol açabilir.
EKREM İMAMOĞLU, “SOFT” KEMAL DERVİŞ’TİR!
Ekrem İmamoğlu, belediye başkanı olsa da olmasa da hedefine ulaşmıştır: Hem CHP’nin müstakbel liderliği hem de Cumhurbaşkanlığı adaylığı şimdiden kesin gibi.
Ak Parti’nin İstanbul seçimlerinde yapacağı her hata, İmamoğlu’nun önünü açacaktır.

Belki de bütün bu yaşadıklarımız, bunun içindir: İmamoğlu’nun önünün açılması için Türkiye “tuhaf işlere sürüklenmiş” olabilir!
Hükümetin bu söylediklerimi ciddiye alması, üzerinde düşünmesi ülkemizin menfaatinedir.

Ekrem İmamoğlu, “soft” Kemal Derviş’tir!
İstanbul seçimlerinin sonuçlanmaması, sürecin uzaması, İmamoğlu’na yarıyor.

Sürecin uzaması, İmamoğlu’nu hem mağdur duruma düşürecek hem de CHP’nin müstakbel liderliği ihtimalini güçlendirecektir.

Ayrıca sürecin uzaması, Türkiye’nin iç kaosa sürüklenmesi senaryolarının gerçeğe dönüşmesini de kolaylaştıracaktır...

O yüzden aman dikkat, diyorum.

TÜRKİYE’NİN İÇİNE KAPANMASI TEHLİKELİ!
31 Mart seçimlerinden sonra Türkiye’nin içine kapanmasının son derece tehlikeli olduğunu düşünüyorum.

Türkiye’nin ekonomide köklü reformlar yapması, insanımızı ekonomik olarak rahatlatması, istihdama ve üretime yoğunlaşması, işsizlik ve enflasyonu dizginleyecek adımlar atması gerekiyor...

Özetle, ekonomide âcil çözüm bekleyen büyük sorunlar var. Eğer bu sorunların üzerine gidemezsek, bu sorunlar kangrene dönüşebilir...
Ekonomideki sorunlardan daha tehlikeli büyük sorunlar zuhûr edebilir dış politikada...

Bu ay, Ermeni sorununun kaşındığı ay. Fransa ve Almanya’dan sonra İtalyan parlamentosunda da Ermeni sorununun “soykırım” olarak tanınması girişimleri başlatıldı.
Başımızı ağrıtacak kararlardan biri olur bu!

Bu arada İngilizler, Kıbrıs’a askerî yığınak yapmaya başlamışlar! Çok tehlikeli bir girişim bu!
Doğu Akdeniz zaten kaynayan kazan gibi adeta. Türkiye, önemli bir askerî tatbikatla olup bitenlere seyirci kalmadığını gösterdi ama gerek Kıbrıs’a İngilizlerin askerî yığınak yapmasına gerekse ısıtılan Doğu Akdeniz’in sularına karşı her zaman dikkat kesilmek zorunda.

TUZAKLARA DİKKAT!
ABD ile yaşadığımız S-400 krizi, Türkiye’nin başını bir hayli ağrıtacak... Ruslarla Amerikalıların burada Türkiye’yi tuzağa düşürmek için gizli anlaşma yapmış olabilecekleri gerçeğini aslâ gözardı etmeyelim, diyorum.
Elbette Türkiye’nin Rusya ile ilişkilerini geliştirmesi çok önemli bir stratejik adım.

Ama Türkiye’nin büyük zaafa düştüğü anlarda orta ve uzun vadede ABD ile Rusya’nın Türkiye’ye büyük darbe vurmaktan çekinmeyeceklerini aslâ gözardı etmeyelim, diyorum.
Görünebilir ilk büyük zaaf, Türkiye’nin NATO’dan çıkmaya zorlanması olabilir! Lanet olsun NATO’ya elbette. Ama şu aşamada Türkiye NATO’dan çıktığı an Türkiye’yi vururlar!
Elbette paranoyak olmayalım ama teyakkuzu da elden bırakmayalım aslâ!

Altını kalın harflerle çizerek şunu söylüyorum: Türkiye, içeride de, dışarıda da faturası çok ağır olacak büyük yanlışlıklar yapmamaya özen göstermelidir.
Vesselâm.

Dikkat! Türkiye, Suriye’den sonra Doğu Akdeniz’de karadan ve denizden kuşatılıyor!

Yusuf Kaplan

14/04/2019 Pazar

Nisan ayı...

Tepe tepe Ermeni istismarının yapıldığı ve Türkiye’nin köşeye sıkıştırılmaya çalışıldığı bizim için gergin geçen bir zaman dilimi.

Her Nisan ayı geldiğinde, bu yıl, hangi ülke, Ermeni tasarısını kınayacak acaba, diye beklemeye başlıyoruz...

“ERMENİ İSTİSMARI” MEVSİMİ...
Ermeniler, Batılıların, kendi günahlarını örtmek için Ermenileri kullanıyor olmalarından rahatsız oluyorlar mı, pek emin değilim bundan.
Ama emin olduğum iki şey var: Batılı emperyalist ülkelerin yöneticileri, içerde yaşadıkları sıkıntıları, Ermeniler üzerinden bastırma mücadelesi veriyorlar.

İğrenç bir şey bu!

Bu durum, Ermenilerin sahibi olmadığını gösterir aynı zamanda: Önüne gelenin, keyfine göre tepe tepe Ermeni meselesini istismar etmesi ama Ermenilerin buna isyan bile edememesi!

Ermeniler, reklamın iyisi kötüsü olmaz diye düşünüyorlarsa, baştan kaybettiklerini bilsinler.

İnsanlık adına kaybettiklerini.

Emin olduğum ikinci şey tam da burada devreye giriyor: Tarih boyunca, üç kıtada hüküm sürüp de kitlesel katliam yapmayan, aksine, farklı dinlere, kültürlere, etnisitelere mensup toplumları barış içinde bir arada yaşatmayı başaran tek medeniyet tecrübesinin “soykırımcı” olarak yaftalanması, çocuklarınınsa “soykırımcıların çocukları” olarak aşağılanmaya çalışılması, insanlık adına aşağılık bir davranış biçimidir çünkü!
Yine Nisan ayı geldi ve yine Ermeni tasarıları bazı Batılı ülkelerin gündemlerine girdi. Bu kez Fransa ile İtalya’nın Türkiye’yi kınayan açıklamalar yaptıklarına gözlerimiz faltaşı gibi açılarak tanık olduk!

Gözlerimiz faltaşı gibi açıldı; çünkü dünyanın soykırım efendisi iki pespaye ülkesi Fransa ile İtalya.
En çok onların susması gerekiyor oysa.

Yaptıkları soykırımları geçtik, iki ülke de Osmanlı’nın parçalanması ve paylaşılması sırasında Türkiye’nin güneyine üşüşmelerinden, orada işledikleri katliamlardan, barbarlıklardan ötürü Türkiye’den özür dilemeleri gerekirken, Ermeni sorununu istismar etmeyi, günahlarının üzerini kalın bir şalla örtmeyi tercih etti!
Emperyalistlerden insanlık beklemek elbette beyhude bir iş!

TÜRKİYE, DOĞU AKDENİZ’DE KARADAN VE DENİZDEN KUŞATILIYOR!
Türkiye’nin kafası sadece Ermeni meselesiyle şişirilmiyor!

Bakın, Doğu Akdeniz fena hâlde ısındı, farkında mısınız?
Isındı, ne kelime, kaynamaya başladı bile çoktandır!

İngiltere Kıbrıs’a askerî yığınak yapıyor!
Farkında olduk mu?

İtalya, Girit’e F-35 indiriyor!

Duyduk mu?

Bitmedi...

ABD, İtalya, Fransa, İsrail, Birleşik Arap Emirlikleri, Rumlar Doğu Akdeniz’de neredeyse iki hafta süren enteresan bir askerî tatbikat yaptılar!
Haberimiz oldu mu?

Ermeni istismarı sürpriz değil. Bu tür olaylar bekleniyordu. Hazırlıklıyız buna her şeye rağmen.

Ama İngilizlerin Kıbrıs’a askerî yığınak yapmaları, öyle geçiştirilecek bir hâdise değil!

Şer-şirret ülkelerin Doğu Akdeniz’de son derece kritik bir zaman diliminde oldukça düşündürücü bir askerî tatbikat yapmaları aslâ geçiştirilecek bir hâdise olamaz!

Emperyalist ülkeler, güneyimizde, çok katmanlı bir ittifak oluşturuyorlar Türkiye’ye karşı!
Mısır, İsrail ve Suudların merkezinde yer aldığı bir Arap NATO’su oluşturulması ve bunun da açıkça Türkiye’ye karşı bir Arap cephesi inşası çabası olarak açıklanması, aslâ geçiştirilecek bir hâdise olarak görülemez!
Dün Suriye’den kuşatılan Türkiye, bunun faturasını çok ağır ödüyor hâlâ!

Fırat Kalkanı harekâtıyla, Türkiye’yi vurma, Türkiye’ye diz çöktürme hesaplarını alt üst ettik, çok şükür!

Ama Suriye’nin işgal edilmesi, paramparça edilmesi üzerine oluşturulan PKK / YDP koridoru tehdidini bir şekilde kontrol altına aldık ama tehlike tam olarak geçmiş değil hâlâ!

Türkiye’nin başı çok ağrıyacak gibi bu meselede.

Tam da böyle bir süreçte, bir HDP’li vekilin, HDP’nin eşbaşkanı olan SezaiTemelli isimli bir vekilin, Güney Doğu Anadolu’nun vadedilmiş topraklar olduğunu söylemesi, üstelik de bu toprakları bizim kuruttuğumuzu, bu toprakların vadedilmiş topraklar olarak kurtarılacağını filan söyleme cüreti göstermesi, yenilir yutulur bir şey midir?
Köle ruhluluk, başa bela, diyorum ve bu tür ürpertici açıklamaların hukuk önünde hesabının sorulması gerektiğini hatırlatıyorum.

Sözün özü: Türkiye, Suriye’den sonra, bu kez daha geniş bir alandan, Doğu Akdeniz’den çepeçevre kuşatılıyor.
Türkiye’nin seçimlerden sonra fena hâlde içine kapandığı görülüyor. Enlemesine ve boylamasına, denizden ve karadan stratejik olarak kuşatıldığı bir süreçte, Türkiye’nin içine kapanması tehlikelidir!
Yetkilileri, adım adım yaklaşan, ülkemizin güvenliğini, geleceğini tehdit eden Doğu Akdeniz’den gelen bu kuşatmaya karşı duyarlı, hazırlıklı ve teyakkuz hâlinde olmaya davet ediyorum.Sudan’da neler oluyor?

Yusuf Kaplan

15/04/2019 Pazartesi

Sudan’da önce halk sokaklara döküldü. Gösteriler dört ay sürdü.

Sonra darbe gerçekleşti.

Son olarak da, darbeyi yapan general, görevi bıraktığını açıkladı!

Hangi darbeci, darbe yaptıktan sonra, görevi bırakır? Tuhaf değil mi?

Sudan’da neler olduğunu tam olarak bilemiyoruz henüz. Darbe’nin gerisinde kimler var, hangi aktörler kitleleri sokağa döküyorlar, zamanla ortaya çıkacak bunlar.

Bildiğim bir şey var: Sudan’da İngilizlerden habersiz kuş uçmaz! İngilizlerin Suudları kullanarak Mısır’dan sonra Sudan’da da darbe yaptıklarını düşünüyorum.
Sudanlıların Türkiye sevgileri, Sudan yönetiminin Türkiye’yle kurduğu stratejik ve ekonomik ilişkiler, emperyalistlerin uykularını kaçırmaya yetmişti. Darbenin nedenlerinden biri bu.

Bugün sütunumu Sudan’ı en iyi bilen, İHH’da yetişen genç bir ilim adamı ve araştırmacı kardeşimin, Serhat Orakçı’nın, Sudan’da olanları kaleme aldığı bir makalesine ayırıyorum. Sudan’da neler olduğunu ayrıntılı bir şekilde anlatan ilk metin bu. Makalenin tam metnine şuradan ulaşabilirsiniz: https://insamer.com/tr/sudanda...

SUDAN’DA YENİ DÖNEM
Sudan’da tarih tekerrür ediyor. 2018’in son günlerinde başlayan protesto gösterilerinin aralıksız sürdüğü Sudan, 11 Nisan Perşembe sabahı darbeye uyandı.

Ordu, sabah saatlerinde Başkanlık Sarayı’nı kuşatarak yönetime el koydu. 30 yıldır iktidarda bulunan Ömer el-Beşir istifa ederek görevi bıraktı. Bu sıcak gelişmelerle birlikte Sudan’da bir dönem resmen bitmiş oldu.

Protesto gösterileri ilk olarak ekmek fiyatlarındaki anormal artış nedeniyle Sudan’ın kuzeyindeki Atbara şehrinde başladı. Lakin kısa sürede ülke geneline yayılarak siyasal bir form kazandı ve 30 yıldır ülkeyi yöneten Devlet Başkanı Ömer el-Beşir’in istifası arzulanır hale geldi. Ülkenin değişik bölge ve şehirlerinde Ömer el-Beşir karşıtı gösteriler düzenlenirken rejim bu gösterilerde önce İsrail’in parmağı olduğunu, zaman zaman da gösterilerin komünistlerin işi olduğunu ileri sürerek göstericilere sert müdahalelerde bulundu.
Ölümlerin yaşanması üzerine rejim karşıtı protestolar daha da güçlendi. HRW (İnsan Hakları İzleme Örgütü) gibi insan hakları örgütleri çeşitli raporlar yayımlayarak barışçıl göstericilere yönelik şiddet uygulanmasını kınadılar.

Kendini karşı atağa geçmek zorunda hisseden Ömer el-Beşir, ülkenin değişik vilayetlerini ziyaret ederek destek mitingleri düzenledi ve bazı açılışlar gerçekleştirdi. Ne var ki bu çabaları protesto gösterilerini sona erdirmeye yetmedi.

Özellikle Sudan İstihbaratı’na (NISS) bağlı güvenlik birimlerinin protestocuları dağıtmak için giriştiği müdahaleler esnasında gerçek mermi kullanılması, evlere zorla girilmesi ve insanlara işkence yapılması, halkta büyük tepkiye neden oldu.
Protestoların organizasyonunda rol oynayan Sudan Meslek Birlikleri (SPA), ülkedeki bütün kesimlere seslenerek rejim karşıtı grupları bir çatı altında toplamayı başardı.
Sudan’da Ümmet Partisi gibi geleneksel İslâmî kanadı temsil eden Sufi tarikat tabanlı siyasi partiler ve seküler görüşe sahip Mu’temer es-Sudanî gibi diğer siyasi oluşumlar, Özgürlük ve Değişim Deklerasyonu adı altında bir araya geldiler.
Sudan toplumunun farklı kesimlerini temsil eden bütün bu gruplar, Ömer el-Beşir’e görevi bıraktırma, güvenilir ve tarafsız bir isim önderliğinde geçiş hükümeti kurulması ve demokratik bir sisteme geçişin sağlanması prensiplerinde birleştiler.
Yaşanan gelişmeler üzerine birtakım tedbirler almaya çalışan Ömer el-Beşir ise, gösterileri bastırmada etkisiz kaldığı gerekçesiyle hükümeti görevden aldı ve ülkede bir yıl süreyle sıkıyönetim ilan edildiğini duyurdu. Yeni hükümeti güvendiği asker kökenli isimlerden oluşturan el-Beşir, aynı zamanda partisinin genel başkanlığını da güvendiği bir isim olan Ahmed Harun’a devretti. Lakin el-Beşir’in 2020 yılında görev süresinin dolmasıyla yapılacak seçimde aday olmayacağının sinyallerini vermesine, izinsiz gösteri ve yürüyüşlere getirilen ağır cezalara rağmen, protesto gösterileri devam etti. Parlamento da bir yıllık sıkıyönetim kararını uygun bulmayarak bu süreyi altı ay ile sınırlandırdı. Özgürlük, adalet, barış gibi sloganları kullanan göstericiler, çoğunlukla iktidarda bulunan isimlerin karıştığı yolsuzlukları da dile getirmekten geri durmadılar. Böylece dört ay gibi bir süre zarfında ülke önemli bir eşiğe gelmiş oldu.

Protesto, grev ve oturma eylemlerinin temel hedefi, Devlet Başkanı Ömer el-Beşir’i istifaya zorlamak ve ülkede katılımcı bir sisteme geçişi sağlamaktı. Son dört aydır dağınık gruplar halinde farklı lokasyonlarda eylemler gerçekleştiren göstericiler, 6 Nisan 2019 tarihinde Savunma Bakanlığı önünde toplanma kararı alarak burada oturma eylemi başlattılar. Bu taktik, gösteri organizatörleri ile ordu içinden rejim karşıtı bir grubun temas sağladığı şeklinde yorumlandı. Yoğun ilginin olduğu oturma eylemi esnasında halk ile askerler arasında yakınlaşma gerçekleşirken NISS’e bağlı güvenlik birimlerinin halkı dağıtma çabası üç kez askerler tarafından önlendi.
6 Nisan Cumartesi gününden itibaren sıcak gelişmelerin yaşandığı ülkede, en son 10 Nisan’da hükümet yetkilileri bazı sert açıklamalar yaparak protesto gösterilerinin dağıtılacağı sinyallerini verirken ertesi gün Ömer el-Beşir taraftarlarının katılımıyla bir miting düzenleneceği duyuruldu. Hartum dışından silahlı kişileri taşıdığı iddia edilen bazı otobüslerin şehre girmeden yakalandığı yönünde gelen haberleri müteakip ülkede gece yarısından sonra sıcak gelişmeler yaşanmaya başladı. 11 Nisan Perşembe sabah 06.30 sularında askerlerin Başkanlık Sarayı’nı kuşattığı, TV ve radyo yayınlarının yapıldığı kompleksi tuttuğu ve yönetime el konulduğu haberleri, ülkedeki denklemi bir anda değiştirdi.
Bu girişimle birlikte Sudan’da bir dönem sona ermiş görünüyor. Sudan’da yaşananlar 1964 ve 1985 yılındaki olaylarla neredeyse tıpatıp aynı. Ekonomik sıkıntılar nedeniyle başlayan yoğun halk protestoları 1964’te İbrahim Abboud ve 1985’te Cafer Nimeyri iktidarlarının sonunu getirmişti. Sudan’da bugün âdeta tarih tekerrür ediyor. Yeni dönemde sivil idareye geçinceye kadar siyaseti bir süre Askerî Geçiş Konseyi şekillendirecek.

.Hakikati yitirmez, omurganı korur, pes etmezsen, Türkiye’yi korur geleceği kurarsın....

Yusuf Kaplan

19/04/2019 Cuma

Seçim sonuçlarına sadece siyaset açısından hatta yalnızca partiler nokta-i nazarından bakılırsa, bu seçimlerin bizi nereye götürdüğü görülemez.
Seçim sonuçlarına sosyolojik ve felsefî açıdan, dolayısıyla daha derinlemesine ve uzun soluklu perspektiflerle bakabildiğimiz zaman, toplumun nereye gittiğini ya da sürüklendiğini daha iyi ve sarahatle görebilmek kolaylaşabilir.

BÜYÜK ŞEHİRLERİN CHP’YE GİTMESİNE NEDEN ŞAŞIRDI İNSANLAR?
Türkiye’de belli başlı büyük şehirler CHP’ye gitti.
Buna çok şaşırdı insanlar; özellikle de AK Partililer. CHP’liler bile inanamadılar buna!
Oysa şaşırılacak, inanılmayacak bir şey yoktu; beklenen buydu.

Neden beklenen buydu peki?

Daha önce de defaatle yazdığım gibi Türkiye’nin sosyolojisi değişiyor hızla...

Bunun nedeni, kentleşme, dolayısıyla da sekülerleşmedir: Bir şekilde modernleşen bir toplum kentleştikçe, sekülerleşme trendi hızlanır; sekülerleştikçe, kentleşme eğilimi artar.
Türkiye’de de olan bu.

Tek fark şu: Özal’lı yıllardan itibaren katı laikleşme sürecinden yumuşak sekülerleşme sürecine geçilmiş olması. Bunun ilk denemesi, Menderes’le yapıldı, 2000’li yıllarda kıvamını buldu bu.

Yumuşak sekülerleşme süreci, laik sisteme ve kurumlarına entegre olma; muhalif duruşu, İslâmî ilkelerden taviz vermeme duruşunu terketme; İslâmî duyarlıkları adım adım aşındırma ve zamanla büsbütün yitirme, sonuçta seküler sisteme dışarıdan eklemlenme (asla gerçek anlamda şoför mahalline oturtulmama, muavin konumuna razı olma) davranışı geliştirme ve bunu zafer olarak görme hâlleri üretti...
Özetle, Türkiye’nin sosyolojisi metamorfoz geçiriyor (başkalaşıyor), ruh köklerine yabancılaşıyor...
Böyle giderse, bu gidiş tersine çevrilemezse, yönünü yitiren, yörüngesini kaybeden toplum, ruhunu da yitirmekten kurtulamaz.

HAKİKAT YİTİRİLİRSE, OMURGA ÇÖKER...
Toplum sekülerleştikçe, gerek münferit düzlemde gerekse müşterek ölçeklerde hakikat buharlaşmaya, toplumun omurgası çatırdamaya başlar.

Sekülerleşme, kişinin hakikatin dünyasına duyarsızlaşması ve yabancılaşması, dünyanın geçici ayartılarının kulu kölesi olması serüvenidir.
Sekülerleşme, nefsinin, kişiyi, esir almasına ve dünyevî, geçici hazların, ayartıcı çıkarların kölesi yapmasına yol açar.

Nefsinin esiri, dünyanın kölesi olan insan, omurgasını yitirir zamanla; dünyayı teslim alacağına teslim olur dünyaya.

Türkiye’ye, ülkenin sorunlarına siyasî parti duyarlıkları, çıkarları, bakış açıları açısından bakarsanız, ülkeyi de, ülkenin sorunlarını da tanıyamaz, hakkıyla anlayamazsınız.

Siyasî parti, hem belli bir kesimi temsil etmesi hem de dünyevîleşme biçimlerini pekiştirmesi nedeniyle bir Müslümanın hakikat eksenli ve bütüncül bakış açısını ve duyarlıklarını parçalar, buharlaştırır ve hakikatli duruşunu kuşatamaz.
Söylemek bile gereksiz: Hiçbir zaman hiçbir köklü soruna siyasî parti perspektifiyle bakmadım; aksine, siyasî partilere de, ülkenin sorunlarına da hakikatin ölçüleriyle baktım.

Ölçü hakikat değil de siyaset olursa, hem hakikat yitirilir hem de omurga çöker.
Siyaset amaç değil araçtır.

Hakikat amaçtır.

Hakikati ıskalayan siyaset, hem toplumun omurgasının çökmesine hem de hakikatin kaybedilmesine yol açar.

Omurgası çöken bir toplum ayakta duramaz; hakikati koruyamaz.

Ayakta dimdik duramayan bir toplum ülkeyi ayakta tutan temellerin çatırdamasını önleyemez, hakikati koruyamayan bir toplumsa ruhunu yitirmekten kurtulamaz.
Temelleri sarsılan, ruhunu yitiren bir toplumun bırakınız tarih yapmasını, varlığını koruyabilmesi bile son derece zordur.

İNSANLIĞIN YURDU, UMUDU VE UFKU OLMAK YENİDEN...
İnsan sekülerleştikçe, dünyayı dâr (yurt) edinir ve dünyayı başkalarına dar eder.
İnsan, insanın kurdu olup çıkar böyle bir dünyada.

İnsan, İslâm’ın ilkelerini, hakikati, her şeyin ölçütü katına yükselttikçe, mümin olduğu bilinciyle hareket eder; yeryüzünde mümin olduğu bilinciyle yaşayan kişi, emaneti üstlenen, yeryüzünde emniyeti teminat altına alma yükümlülüğüyle bütün insanlığın yükünü omuzlarında taşıyan kişidir.
Hakikatin / amaçların siyaset vesaire gibi araçlar tarafından yutulamadığı müslüman dünyasında, müslüman yurdunda, insan insanın kurdu değil, insan insanın yurdu, umudu ve ufku olur.
Dün böyleydik biz. Bugün hakikati yitirdikçe, omurgamız çöküyor; dünyaya nizam vermemize imkân tanıyan, insanlığın ekmek kadar su kadar ihtiyaç hissettiği cihanşümûl kâmil insan hasletlerimizi yitiriyoruz...
Pes etmezsek; yani bundan böyle hakikati siyasete kurban etmezsek, aksine, siyaseti de, hayatın her bir bölmesini de hakikatin ölçülerine göre şekillendirme kaygısı ile nefes alıp verebilirsek, omurganızı da, ruhumuzu da yitirmeyiz; dün olduğu gibi yarın da yeniden insanlığın yurdu, umudu ve ufku olabiliriz...Akıl Çağı’nın bitişi, Algı Çağı’nın gelişi: Mutlak Sahte’nin zaferi

Yusuf Kaplan

21/04/2019 Pazar

Türkiye’de yaşanan tedirgin edici bir durum var: Değerlerin aşınması, anlamın anlamsızlaşması, konformizmin yaygınlaşması, sefih sekülerleşme biçimlerinin bütün duyarlıkları, özellikle de bu toplumun ruhunu, ruh köklerini oluşturan İslâmî değerleri, hassasiyetleri, anlam haritalarını ve anlamlandırma pratiklerini buharlaştırması, herkesi tedirgin ediyor.

Bu da, kaçınılmaz olarak, belirsizliğin, güvensizliğin, menfaatperestliğin, “gücü gücü yetene” ilkesizliğinin, sosyal darwinizmin, orman kanunlarının her tarafta kol gezmesine yol açıyor...

Sadece tedirgin edici değil, ürpertici bir hava bu: Bunaltıcı.

Bu bunaltıcı hava, ülke içinde yaşanan kontrolden çıkan, hızlı ve savruk değişimlerle ilgili olduğu kadar, postmodernliğin, postmodern duyarlıkların, söylemlerin, sığ, popüler, vulger postmodern kültürün küre ölçeğinde yaygınlaşmasıyla da ilgili; daha çok da postmodernliğin bütün dünyanın yaşadığı tek gerçek konumuna yükselmesiyle, kısacası, dünyanın yaşanan tek gerçeği olmasıyla ilgili aslında.
MODERNLİKTEN PISTMODERNLİĞE: İNSANIN VE HAKİKATİN YOK OLUŞ SERÜVENİ...
Çağ, modernlikten postmodern sürece geçiş serüveninde, insan için tastamam bir ağ’a dönüştü.
Bu süreci özlü bir şekilde gözden geçirirsek, karşımıza şöyle bir tablo çıkacağını göreceğiz:

Modernlik, mutlak’ın izâfîleştirilmesiydi.
Postmodernlik, izâfîleşmenin mutlaklaştırılması.
Modernlik, hakikatin yitirilmesi’ydi.

Postmodernlik, hakikatin yitirildiği hakikatinin de yitirilmesi.

Zaman-mekân duygusunun iptal edilmesi: Geçmiş zaman ve gelecek zaman duygusunun yok edilmesi, zaman’ın, tek bir zaman’a, genişletilmiş geniş bir zaman’a, bura’ya şimdi’ye hapsedilmesi.
Modernlik, unutmaktı...

Postmodernlik unutmayı unutmak.

Modernlik, dekadans’tı: Çözülme, tefessüh etme, fıtratı yitirme: Dünyaya / fizik gerçeklik mezarına gömülme!
Postmodernlik, dekadansla dans: Kaygan zeminlerde patinaj yapma.
Modernlik, deizmin köksalması, dinin hayattan uzaklaştırılması, din-dışı bir dünyanın kurulmasıydı.
Postmodernlik, rölativizmin tek gerçek katına yükseltilmesi, ateizminköksalması, nihilizme giden yolların yapı-taşlarının döşenmesi, dolayısıyla din-dışı kutsallıkların ve tekno-paganizmin hükmünü icra etmesi.
İzafileşme, her tür nihilizm ve paganizm biçiminin mantar gibi bittiği, kitlelerin kaygan zeminlerde patinaj yapmaya sürüklendiği, demokrasinin buharlaştığı, hız, haz ve ayartı rejimi dromokrasi’nin zaferini ilan ettiği bir kaoslar, katostroflar, futbol endüstrisi ve tekno-paganizmi, kültür endüstrisi ve tekno-paganizmi, medya endüstrisi ve tekno-paganizmi gibi sahte kutsallıklar’ın, mutlak sahte’nin hükümranlığını kesinleştiren bir kaçışlar dünyasının, algı imparatorluğu ağının eşiğine fırlatıyor insanlığı...
ALGI, AKLI ÇARMIHA GERDİ!
Çağımız algı çağı; daha doğrusu devâsâ ve karmaşık bir algı ağları dünyası.

İnsanlık algılarla yaşıyor, algılarda yaşıyor.

Postmodernlik, hakikat fikrini kabul etmez. Hakikat yoktur, “hakikatler” vardır; herkesin kendi “hakikati”, kendine göre “hakikati”.
Bu, hakikatin görecileşmesi, buharlaşması aslında.

Kanaatler, hakikatin yerine yerleşir bu süreçte.
Artık “her şey mübahtır”: Anything goes, yani “her şey gider” / “her şey mübah”, ilkesi, tek geçer akçedir.
Daha da ürperticinokta şu burada: Kanaatler, hakikat olarak kabul edilir.
Nietzsche, “kanaatler, gerçeğin, yalan’dan daha tehlikeli düşmanlarıdır” der.
Test etme, tahkik etme, tahlil etme imkânlarının buharlaştığı sanal medya imparatorluğunda, kanaatler, gerçeğin yerine geçer, gerçekten daha gerçek konuma yükselir.

Algılar imparatorluğunda, gerçeğin önemi yoktur; gerçek ya da hakikat diye bir şey yoktur; algı işlemleriyle oluşturulan zayıf ve çoklukla da çarpık kanaatler vardır.
Akıl yok; Algı var artık.
Algı, aklı teslim aldı, çarmıha gerdi.
İnsan, Algı’nın, algı operasyonlarının kurbanı şimdi!
HEPİMİZ YER-KÜRE’DE YER-KÖRÜ’YÜZ!
Twitter çağı, aklın (episteme’in) yerini kanaatlerin (doxa’nın) aldığı, kitlelerin, histerik tepki biçimlerinin ortasına fırlatıldığı, bir akıl tutulması, bir “pornografi” çağı: “Pornografi”, yani kitlelerin düşünme ve algılama melekelerinin buharlaştığı, ayartı’nın kitleleri aptallaştırdığı bir savruluşlar, yok oluşlar ve yapay / sanal çatışmaların gerçek çatışmalara dönüştüğü bir metamorfoz süreci...
Mutlak sahte’nin ışıltılı dünyası.
İnsanı yersizleştiren, yer’e, küreye mahkûm eden, yer kürede yersizleştiren bir dünyasız insan, insansız dünya, mutlak sahte’nin dünyası.

İnsan, küre’de yaşıyor, küre ölçeğinde... Ama Yer-küre’de yer-körü: Mutlak Sahte’nin zaferi.Ruhköklerimize, anayurdumuza yolculuk-1

Yusuf Kaplan

26/04/2019 Cuma

ADAM girişimi olarak Sabahattin Zaim ve Yıldırım Beyazıt üniversitelerine mensup arkadaşlarla, Sabahattin Zaim’in rektörü Mehmet Bulut Hoca’nın öncülüğünde anayurdumuza, Özbekistan’a yola çıkıyoruz.

Ziyaretimiz başkent Taşkent’te Özbekistan’ın en büyük üniversitesi Özbekistan Millî Üniversitesi’nde müşterek bir sempozyumla başlıyor. Üniversitenin Avazcan Maraximov bizi dostane bir şekilde karşılıyor.

***

İstanbul’un yeni havaalanı çok büyük. Çok büyük ama sakin.

Fakat bu sükûnet, Taşkent uçuşu check-in’i sırasında bozuluyor bizim için...

Özbekistan kökenli bazı yolcular, ısrarla “şu çantamı alır mısın?” “lütfen yardımcı olun” deyip duruyorlar önlerine gelen bütün yolculara.

Nedir bu, diye soruyoruz etrafa.

Birisi, bavul ticareti, diye cevap verince rahatlıyoruz biraz.

Hem ticaret yapıyor insanlar (çoğu da kadın iyi mi) hem de “merhamet damarınız çatlamış sizin” diye çıkışıyor biri bizim Emin Hoca’ya!

İyi cesaret!

Damardan girmesini biliyorlar ama çoğumuz uyuşturucu ticareti filan olabilir diye homurdanıp duruyoruz birbirimize.

Uyuşturucu ticareti böyle yapılmaz herhalde, değil mi.

Bilinmez ki.

Bildiğin Aksaray-Laleli bavulcuları bunlar aslında.

Check-in’deki bu telâş, curcuna, uçakta da devam etti.

Artarak hem de.

Bu kez mesele, yer meselesiydi, tahmin edilebileceği üzere.

Çok fazla fazla bilet vardı. THYliler ya da onlar adına bilet satan şirketler “oversale” bile satmışlardı. Uçakta bir curcuna, gürültü-patırtı koptu, sormayın gitsin! Sanki Harem ya da ne bileyim Esenler otogarına dönüşüverdi uçağın içi bir anda.

Doğrusu, THY personelinin lakaytlığı çok şaşırttı beni. Bu kadar lakaytlık beklemiyordum.

Uçağı tıka basa doldurmak, bavullularla insanları bavul gibi üst üste istiflemek, çok şaşırtıcı. Bu nasıl bir görgüsüzlük, nasıl bir vurdumduymazlıktır böyle!

Bunların sahibi yok mu, yöneticimiz uyuyor mu, diye söylenip durduk uçakta.

Bazıları koridorda bavullarının üzerine oturdu yolcuların.

Sonra havalandı uçak bir saat rötarla.

Böyle curcunalı ve laçkalığın diz boyu olduğu bir yolculuk yaptığımı hatırlamıyorum.

Kalkış öncesinde havaalanında ve uçakta yaşadığımız bu curcunalı yolculuğun yerini uçaktan inince “devlet ciddiyeti” karşıladı bizi.

TİKA’nın Özbekistan temsilcisi Ali İhsan Çağlar Bey, “hoşgeldiniz Hocam” diyerek karşıladı pasaporttan çıkar çıkmaz. Diğer arkadaşlara da teker teker “hoşgeldiniz efendim” diyerek burada üstdüzey bir program olacağını haber vermiş oldu.

Ali İhsan Bey, “büyük devlet” olmanın ne demek olduğunu gösterdi bize aslında.

Yazıya böyle bir giriş yaptım; ilgililer ilgilensin diye elbette.

***

Oysa biz buralara çok farklı duygularla ve saiklerle geldik.

Anayurdumuz bizim bu topraklar. Ruhköklerimizi oluşturan mayamızın karıldığı her bakımdan verimli, delişmen ama yorgun topraklar.

Küskün topraklar aynı zamanda.

Bize küskün.

Belki tarihe küskün.

O yüzden makus talihini yenmek için, iki asırlık yok oluş felaketine son verecek çıkışı gerçekleştirebilmek için uzun süren geceyi sona erdirecek o diriltici, kol kanat gerici rahmet sabahını bekliyor...

O sabahı getirecek erlerini, erenlerini, alperenlerini, kıtalar ve kıtalar koşturan akıncılarını bekliyor yeniden...

Türk dünyasına ölü toprağı serpilmiş gibi. Bu topraklar o yüzden bu hâli kabullenecek tıynette değil.

Toprağa düşen, tarihin akışını değiştiren, bu verimli topraklarda hakikat medeniyetinin aynı anda zihnini, kalbini ve ruhunu harekete geçiren, Asya’nın içlerinden Avrupa’nın içlerine kadar bu hakikat medeniyetinin tohumlarını ekmek için uzun, hiç bitmeyecekmiş gibi köklü, kalıcı bir yolculuğa çıkan, ilim, irfan ve hikmet adamları yetiştiren, zihin, kalp ve ruh adamları yetiştiren, hakikat bayrağını yere düşürmeyen öncü devlet adamları, öncü komutanlar, öncü âlimler, ârifler ve hakîmler yetiştiren bu verimli topraklar çoraklaştı ama kurumadı. Kurutulamadı. Kurutulamayacak biiznillah.

O yüzden buralardayız. Bizim buralarda olmamız, buralarla, kök-topraklarımızla, ruh-topraklarımızla, köklerimizle yeniden köklü bağlar kurmak amacıyla biz burada olduğumuz için bu topraklar kurutulamayacak artık.

Gidip-geleceğiz.

Ruhköklerimizden doyasıya besleneceğiz.

Ruh köklerimizin mayasını karan İmam Maturîdî’lerden, İmam Buharî’lerden, Şah-ı Nakşibendi hazretlerinden susuzluğumuzu giderecek, bizi silkeleyip kendimize getirecek hakikat suyundan kana kana içeceğiz...

Yeniden insanlığın yüzakı güzel insanlar yetiştirecek atılımlara gebe bu topraklar...

Ama önce kendimize gelmemiz, ilişkilerimizi her alanda derinleştirmemiz ve kökleştirmemiz şart.

Bunun için de ruhköklerimize köklü ve uzun soluklu yolculuklar yapmamız, birbirimizi dinlememiz ve beslememiz gerekiyor öncelikle.

Ruhköklerimizin kaynağı anayurdumuza yaptığımız yolculuğa giriş yazısı oldu bu.

Sonraki yazılarda bu toprakların ruhunu size hissettirmeye ve bu ruhu nasıl yeniden hayata ve harekete geçirebileceğimizi göstermeye çalışacağım gezip gördüğümüz yerlerden yola çıkarak...

.Ruhköklerimize, anayurdumuza yolculuk-2 Türkler, kendi Endülüs’lerini aşabilecekler mi?

Yusuf Kaplan

28/04/2019 Pazar

Özbekistan seyahatimiz sürüyor...

Önce Taşkent’i gezdik.

Özbekistan Millî Üniversitesi’nde Türkiye’den gelen ilim ve fikir erbabıyla Özbekistanlı ilim ve fikir erbabının Özbekistanlıların deyişiyle “aklî hücum” gerçekleştirdikleri sempozyumumuzu yaptık.
Bu sempozyumun gerçekleştirilmesinde

ADAM
’ın babası

Sabahattin Zaim Üniversitesi’nin rektörü Mehmet Bulut Hoca
’nın medeniyet iddiasına sahip biri olmasıyla

Özbekistan Millî Üniversitesi Rektörü Avazcan Maraximov Hoca
’nın Özbekistan başta olmak üzere bu toprakların taşıdığı ruhun farkında olmaları önemli rol oynadı.

GASPIRALI’NIN MEDENİYET RÜYASI VE SOVYET SİLİNDİRİ!
Avazcan Hoca gibi bu toprakların taşıdığı ruhun ve bu ruhun dün ve bugün ne anlam ifade ettiğinin farkında olan pek az insan var.
Sorun bu. Temel sorunumuz bu.
Gerek Özbekistan’a yaptığımız bu ziyaretin gerekse iki yıl önce Kazakistan ve Kırgızistan’a aynı amaçla yaptığımız ziyaretlerin gösterdiği ürpertici gerçek bu!
Yaklaşık bir asır önce Gaspıralı, bu medeniyet bilincini “dilde, fikirde, iş’de birlik” olarak özlü bir şekilde formüle etmişti.
Nedir bu birlik? Müşterek bir medeniyet yolculuğunun teorik ve pratik yol haritasıdır aslında.

Fakat bugün aradan bir asır geçmesine rağmen bu birlikten ve müşterek medeniyet yolculuğundan eser bile yok, ne yazık ki.

Devâsâ bir “silindir” geçti Türk dünyasının üzerinden çünkü...
Türk dünyasının ruhunu yok olmanın eşiğine sürükleyen, hayat-dünyasını yerle bir eden, zihin dünyasını ve anlam haritalarını tarumar eden Sovyet komünizmi silindiri!
MANKURTLAŞMA VE TÜRKLERİN ENDÜLÜS FELÂKETİ
İki asırdır iliklerimize kadar yaşadığımız, Müslüman Zihni’nin, Müslümanca Yaşama Zemini’nin ve Müslüman Zamanı’nın yok olmasıyla sonuçlanan ikinci büyük medeniyet krizi, kaçınılmaz olarak Osmanlı’nın durdurulması, Müslüman Hindistan’ın, Arap ve Türk dünyalarının parçalanmalarıyla sonuçlandı.

İslâm dünyasının yaşadığı bu ikinci büyük medeniyet krizinden en fazla etkilenen, Türkiye de dâhil Türk dünyası oldu: Türkler, İslâm’ı yitirme / Endülüs’lerini yaşama tehlikesiyle karşı karşıya kaldılar! Türklerin Müslüman olmalarından sonra sadece İslâm tarihinin değil dünya tarihinin akışını değiştiren büyük bir medeniyet atılımı gerçekleştirdikleri bin yıllık tarihlerinde yaşadıkları en büyük felâket buydu: İslâm’ın kaybedilmesi tehlikesi!

İslâm’ı kaybettikleri zaman bir daha dünya tarihini yapacak bir dünya-tarihsel atılım gerçekleştirebilmeleri imkânsızlaşacaktır Türklerin.

Dahası, İslâm’ı kaybettikleri zaman kendi münferit varlıklarını koruyabilmeleri de imkânsızlaşacaktır.

Türkler, İslâm’ı kaybettikleri an önce mankurtlaşacaklar sonra da yutulacak ve yok olacaklar -tıpkı Macarlar ve Bulgarlar gibi.
Türkiye de dâhil Türklerin İslâm’ı kaybetme (genç kuşakların hızla İslâmî aidiyet biçimlerini, müslüman tahayyüllerini yitirme) tehlikesiyle karşı karşıya kalmaları nedeniyle yaşadıkları mankurtlaşma sorunu, en temel ontolojik / varoluşsal sorunu Türk dünyasının!
ASYA’NIN İÇLERİNDEN AVRUPA’NIN İÇLERİNE YÜRÜYEN BÜYÜK MEDENİYET ATILIMI
Düşünsenize... Bin yıl önce Müslümanlıkla tanıştığınızda, İslâm’ı öylesine içtenlikle, öylesine diriltici, öylesine kanatlandırıcı bir ruhla ve öylesine derinlemesine benimsiyor ve özümsüyorsunuz ki, hem İslâm tarihinin kaderini hem de dünya tarihinin akışını değiştiren büyük bir medeniyet atılımına dönüşüyor bu.

Türkistan ve Horasan havzalarında gerçekleştirilen bu Maveraünnehir Medeniyet Atılımı, fazla değil bir iki asır içinde Avrupa’nın ve Afrika’nın içlerine kadar uzanan bir aydınlanma gerçekleştiriyor.
İlim / Bilme, İrfan / Bulma ve Hikmet / Olma güzergâhlarında aynı anda gerçekleştirilen, aşılamamış, anlaşılamamış, anlaşılamadığı için aşılamadığı da anlaşılamamış muazzam bir medeniyet atılımı bu.
Bugün postmodern zihin ve varoluş sorunlarını da kökten halledecek kadar derinlikli, herkese hayat hakkı tanıyan, bütün bilme biçimlerinin hepsini de içselleştiren, kendine maleden ve yeniden üretebilen tek cihanşümûl, üniversal medeniyet tecrübesi bu.
TÜRKLERİN ENDÜLÜS’ÜNÜ DURDURMAK İÇİN...
Ortada bu kadar muazzam ve muazzez bir medeniyet tecrübesi var. Türkler bu devasa hazinenin üstünde oturuyorlar ama nasıl bir hazinenin üstünde oturduklarını bile bilemeyecek kadar kendi Endülüs’lerini yaşıyorlar!
Bu topraklarda ilk yapılacak iş kendi Endülüs’lerini farketmet, durdurmak üzerinde tepe tepe oturdukları bu evrensel hazineyi yeniden keşfederek, taze bir ruhla insanlığa sunmak!
Özbekistan’da sözkonusu sempozyumda bu hayatî meseleyi bütün boyutlarıyla -belki de ilk defa- biz konuştuk Özbekistanlı ilim ve fikir erbabı kardeşlerimizle.

Ruhköklerimize, anayurdumuza yaptığımız yolculuktan izlenimlerimi, ziyaret ettiğimiz kurucu şahsiyetlerin mekanlarını, hissettiklerimizi, düşündüklerimizi sizlerle paylaşmayı sürdüreceğim.

Bugün Semarkand’dayız; yarın Buhara’da olacağız nasipse...

Ruhköklerimizi kuran mayamızı karan kurucu şahsiyetlerimize dua ve selâmlarınızı ileteceğim, bunu da bilmiş olun.

Vesselâm.Medya terörü’nü konuşmayacak mıyız?

Yusuf Kaplan

29/04/2019 Pazartesi
Yeni Zelanda’da iki camiye düzenlenen 50 kişinin şehadetiyle neticelenen, insanın kanını donduran, ürpertici bir katliam yaşandı.

Bu katliamdan sonra Sri Lanka’da kiliselere karşı hunharca saldırılar düzenlendi. Saldırıları İhvan’a yıkmaya çalışıyorlar!

Yeni Zelanda katliamı sonrasında, Yeni Zelanda Başbakanı’nın izlediği “sorunu sahiplenme” stratejisi nedeniyle katliam konuşulamadı; Yeni Zelanda Başbakanı ve Avustralyalı milletvekiline yumurtayla saldıran çocuk gündemi rehin aldılar ve sadece bu iki olay konuşuldu.

Evet Yeni Zelanda’da katliamı ama iki haftadır Sri Lanka katliamı konuşuluyor.

TERÖRİZMLE SAVAŞ BAHANE, İSLÂM’LA POSTMODERN SAVAŞ SÜRECİ BU
Batılı emperyalistler, 1990’ların başında Soğuk Savaş’ı derhal sona erdirdiler ve İslâm’ı küresel sistemin yegâne hedefi konumuna yerleştirdiler.

Bunun için geliştirdikleri stratejiyi, “terörizmle savaş” stratejisi olarak adlandırdılar. Görünüşte terörizmle savaşacaklardı ama gerçekte İslâm’ın yeniden tarih sahnesine çıkmasının önünü nihaī olarak tıkamak için İslâm’ı hedef tahtasına yatıracaklardı: Bunun adı, İslâm’a Karşı İslâm Savaşı stratejisiydi.
İslâm’la postmodern yöntemlerle, terör örgütlerini kullanarak uzaktan kumanda (proxy) sinsi bir savaş başlatmışlardı Batılı emperyalistler.

Bu savaş, dönemin NATO Genel Sekreteri Willy Cleas tarafından açıkça şöyle ilan edilmişti: “Küresel sistemin önündeki en büyük tehdit İslâm’dır.”
NATO gibi son derece diplomatik bir dil kullanması gereken bir kurumun başındaki adam açıkça İslâm’ı hedef tahtasına yerleştiriyorsa, bilin ki, özelde NATO, genelde küresel sistem İslâm’la savaşı NATO doktrini ve en hayatî küresel strateji hâline getirmiş demektir.

Nitekim 1990’lardan bu yana yaşananlar söylediklerimi doğruluyor.

Dönemin “demir leydi” lakaplı İngiltere Başbakanı Margaret Thatcher, dönemin ABD Başkanı Ronald Reagan kitleleri yanıltmak için “terörizmle savaş” kılıfıyla İslâm’la Postmodern Savaş projesinin hayata geçirilmesinde kilit rol oynadılar.
Reagan’ın daha 1980’lerin ortalarında “uygarlığımıza bir saldırı var!” diye televizyonlardan bangır bangır bağırdığını hiç unutamıyorum.
TERÖR AYGITI OLARAK MEDYA
O vakitler İngiltere’deydim ve BBC’den seyrediyordum bu “uygarlığımıza saldırı var!” nutuklarını! Nedense BBC’yle özdeşlemişti bu nutuklar! Ne de olsa BBC medyada bu savaşın (terörizmle savaş bahanesi ile İslâm’la yürütülen postmodern savaşın) en sinsi enstrümanlarından biriydi!

Ayrıca BBC’nin, bazı radikal grupları, bazı tuhaf adamları önce nasıl patlattığını, popüler yaptığını, sonra da İngiliz devleti tarafından gözlerinin yaşlarına bakılmadan nasıl çatır çatır katlediliş haberlerini iştiyakla, şevkle verdiğini de hiç unutamıyorum.

Evet, medya en büyük teröristti. Bizim iletişimbilimi’nin pîrlerinden Arthur Asa Berger’in “terör aygıtı olarak televizyon” (television as a terror apparatus) olarak bir kitaba başlık yapacak kadar medya-terör ilişkisini ciddiye aldığı zamanlarda medyanın nasıl terör aygıtı gibi işlediğini, Heidegger’in “kamera izleyiciye yöneltilmiş bir silahtır” sözünün nasıl gerçeğe dönüştüğünü, Paul Virilio’nun “silah çekmekle (shooting a gun), film çekmek (shooting a film) bir ve aynı şeylerdir” tespitinin nasıl da gerçek olduğunu bizzat BBC’den, yani BBC izleyerek, BBC’nin yaptıklarına bakarak öğrendim bendeniz.
Bütün bunları terör ile medya arasındaki sadece siyasî, stratejik ilişkiyi değil, ontolojik / felsefî ilişkiyi daha iyi gösterebilmek için yazdım. Medya olmasa terör olmaz. Medya olmasa, terör tutmaz, köksalmaz. Meselenin bir boyutu bu. Görünen boyutu.
Bir de görünmeyen, felsefî boyutu var. Asıl önemli olan boyutu o: Medyanın, terörü görünür kılması, meşrulaştırması ve önemlisi de, görüntünün gerçekten daha gerçek bir hakikate dönüşmesi.

Yeni Zelanda’da 50 masum Müslümanın alçakça katledilmesiyle sonuçlanan terör saldırısı dünyada hak ettiği ilgiyi görmedi! Dünyanın önde gelen ülkeleri de, Batı medyası da iki camiye makinalı tüfekle yapılan alçakça, kalleşçe ve barbarca saldırıya sıradan bir olay gibi yaklaştılar!
Oysa teröristin işlediği katliam ne kadar alçakça ve barbarca ise, dünyanın önce gelen ülkelerinin ve Batı medyasının böylesine hunharca bir katliama sessiz kalmaları da aynı ölçüde alçakça ve ürperticidir!
Katliama, “terör saldırısı” diyen çıkmadı Batılı liderler arasında!

EN BÜYÜK TERÖRİST, BATI VE MEDYASI!
Batı medyası, gücün medyası olduğunu gösterdi: Habercilik, her şeyden önce ahlâk meselesidir. Ama Batı medyası, küresel güç odaklarının ve çıkar şebekelerinin sözcüsü ve gözcüsü olduğunu ispatladı bir kez daha! Teröriste “terörist” diyemedi bile!
Charlie Hebdo saldırısını yapanlara “Müslüman teröristler” diyen Batı medyası, Yeni Zelanda’da ibadet eden insanların üzerine makinalı silahlarla saldırarak kitlesel katliam yapan canilere “gunman” (silahlı kişi!) dedi -örneğin New York Times!

İngiliz Daily Mail gazetesi, teröristi “melek-çocuktu” diyerek aklamaya kalkıştı!
Alçaklık değil de nedir bu?

Emperyalist Batı da, medyası da en büyük teröristtir: Gerçekleri öldüren / örten, teröristleri masum gösterecek kadar hakikat düşmanı, insanlık düşmanıdır üstelik de!
Batı medyası, Batı emperyalizminin öncü kolu, vurucu gücüdür: Savaş, meydanlardan önce medyalarda veriliyor artık!
Yeni Zelanda katliamı unutuldu ama Srilanka’daki kilise katliamı unutulmayacak. Medya istihbarat örgütlerinin operasyonu olan bu katliamı Müslümanlara yıkarak tastamam terör havası estirecek Müslümanlara karşı! Ancak yalan üzerine kurulu bir düzen zulümle ayakta durabilir bir süre ama kendi yıkımının dinamitlerini de döşer birer birer.

Zulmün, zulüm düzeninin çöküşü, kendisi gibi gürültülü olur.Bin yılı inşa eden Turkuaz Ruhu, önümüzdeki bin yılı da inşa edecek yegâne ruh!

Yusuf Kaplan

3/05/2019 Cuma

Modern tarih, Avrupalıların Müslümanları Endülüs’ten sürmeleri, İslâm’ın kökünü kazımalarıya başladı.

İber Yarımadası’nda Müslüman Arapların yaşadıkları “endülüs” (tarihten sürülme ve yok edilme) felâketi, Avrupalıların kendilerini toparlamalarını, tarihe girmelerini sağlayan atılımlarını, entelektüel, bilimsel, siyasî ve iktisadî devrimlerini borçlu oldukları, tarihten silme saldırganlığı gösterdikleri inanılmaz bir barbarlık örneğidir.

Günde 7 çay kaşığı şekeri sakın geçmeyin
Günde 7 çay kaşığı şekeri sakın geçmeyin
Beslenme uzmanları, obezite riskinin azaltılması ve diş sağlığının korunması için şeker tüketiminin azaltılması uyarısında bulunuyor.

Düşünsenize... Her şeyinizi borçlu olduğunuz bir medeniyeti yerle bir ediyorsunuz, o medeniyetin çocuklarını katlediyorsunuz barbarca; engizisyon mahkemeleri kurarak -deyim yerindeyse- afrodizyak bir zevkle soykırım yapıyorsunuz!

Belçikalı şehir tarihçisi Henri Pirenne’in Muhammed ve Şarlman başlıklı kitabında “Şarlman olmasaydı, Avrupa kurulamazdı; Muhammed olmasaydı, Şarlman olmazdı” çarpıcı gözlemiyle özetlediği Avrupa’nın kurulmasında ve tarihe kışkırtılmasında kilit rol oynayan Müslümanları saygıyla ve şükranla anacağınıza, elinize geçen ilk fırsatta, tarihten silmekte bir an bile tereddüt etmiyorsunuz!
TÜRKLER, İKİ ENDÜLÜS / YIKIM TECRÜBESİ YAŞADILAR!
Oysa o Müslümanlar, hiç bir medeniyetin kökünü kazımadılar; karşılaştıkları bütün medeniyetlerden -vahyin filtresinden geçirerek- beslendiler; ölmekte olan kültürlere âb-ı hayat iksiri sundular; kendilerinden önceki medeniyetleri hem hayırla yadettiler hem korudular hem de insanlığa takdim ettiler.

Buna rağmen Avrupalılar, İber Yarımadası’ndaki Müslümanlara bu dünyada cehennemi yaşattılar; oysa o güzel Müslümanlar Avrupalı barbarlara bu dünyada cenneti armağan etmişlerdi.
Yetmedi, Avrupa’daki Arap Müslümanlara yaşattıkları bu “endülüs” (katliam, tarihten sürme) felâketini Müslüman Türklere de yaşattılar, Moğollar’la birlikte.

Haçlı saldırıları ile Moğol saldırıları, Müslüman Türklere yaşatılan yeni bir endülüs (katliam ve tarihten sürülme) felâketiydi.
Müslüman Türkler, kendilerine yaşatılan bu ilk endülüs felâketini Anadolu, Balkanlar ve Arap dünyasına açılarak gerçekleştirdikleri Selçuklu ve Osmanlı medeniyet atılımlarıyla aştılar.
Ya da şöyle söyleyeyim: Haçlı ve Moğol saldırıları, Müslüman Türklerin devletlerini, maddî kazanımlarını yerle bir etti ama turkuaz ruhu olarak özetlediğim ruhu yok edemedi.
Özetle: Müslüman Arapların İspanya’da yaşadıkları “endülüs” (“yıkım”) tecrübesi fiilen gerçekleşmişti; Türkler ise iki endülüs / yıkım tecrübesi yaşadılar; birincisi İspanya’da olduğu gibi fiilen gerçekleşti; -Türkiye Türkleri de dâhil bütün Türklerin yaşadıkları- ikinci “endülüs” tecrübesi ise zihnen!

Turkuaz ruhu, Türkistan-Horasan havzasındaki birinci “endülüs” / yıkım tecrübesini aşmamızı sağladı; o yüzden ikinci endülüs fiilen değil, zihnen hayata geçirildi: Bunu da püskürteceğiz inşallah önümüzdeki bir-iki asır içinde.
TURKUAZ RUHU: ÖNCE İNSAN, SONRA NİZAM
Turkuaz ruhu neydi, peki?

Turkuaz ruhu, mavi ile yeşil’in, yani gök ile kök’ün buluşmasıydı.
Turkuaz ruhu, Maveraünnehir medeniyet havzasının bir ucu Horasan’a, diğer ucu Türkistan’a açılan çift kanatlı ruhuydu.

Gök’le yer’in buluşması, gök ekini bir meyvenin yerde köksalmasını sağlıyordu.
Bunun en güzel, en silkeleyici örnekleri Horasan ve Türkistan coğrafyasının turkuaz ruhlu şehirlerinde görülüyordu: Semerkand ve Buhara bu şehirler arasında turkuaz ruhunun en fazla yansıdığı, en fazla yakıştığı iki kurucu şehirdi.
Turkuaz ruhu, melekût âleminden (fizik ötesinden,) süt emerek, mülk âlemini yeşile boyama, deyim yerindeyse, cennetten bir köşeye dönüştürme, insanın meleksi melekelerini yeşertme ruhuydu.

Turkuaz ruhu, önce insan, sonra nizam ilkesi üzerine inşa edilmişti.
İşte bu turkuaz ruhu, Mekke ve Medine’nin izdüşümleri Semerkand ve Buhara’nın merkezini oluşturduğu sadece İslâm tarihinin değil dünya tarihinin bin yılını şekillendiren Ehl-i Sünnet Omurga’yı inşa etti, buna bir de her dem diriltici bir ruh üfleyecek irfanî derinlik nakşetti.
Ehl-i Sünnet omurga, akīdevî ve fikrî sütunları dikti; bu toprakların mayasını karan ve Bursa’ya, Osmanlı’ya kadar uzanan derin bir nefes üfleyen irfanî tecrübe ise ruh kattı bu yolculuğa.

Ehl-i Sünnet omurganın akîdevî, fikrî dinamizmi, irfanî tecrübenin rûhî derinliğiyle birleşince, bin yıllık İslâm tarihi şekillendi, dünya tarihinin akışı buna göre değişti.
Dün bin yıllık tarihi inşa eden bu turkuaz ruh, gökle kök arasındaki kopan irtibatı yeniden kurabilirsek, önce insan, sonra nizam ilkesini harekete geçirerek gelecek bin yılı da bizim inşa etmemizi sağlayacak bir diriliş, oluş ve varoluş imkânı sunacaktır bize -Allah’ın izniyle.
Vesselâm.

.Türk dünyası” diye bir “dünya” neden yok?

Yusuf Kaplan

5/05/2019 Pazar
Uçak dört buçuk saat uçuştan sonra iniyor Taşkent’e. Hastalıktan sonra yaptığım ilk uzun mesafeli uçak yolculuğu bu benim için. Ciddi bir sorun yaşamadım Allah’a şükür. Dönmeden bir gün önce hastalandım; yetmedi, döndükten sonra bir başka hastalık daha zuhûr etti. Ama ilki düzeldi; ikincisi için de tedavi görüyorum.

Hayırlısı artık.

Biz Taşkent’e indiğimizde şehre sağanak yağmur yağıyordu-. Dün böyle değilmiş. Yağmurla gelmişiz anlaşılan. Rahmetle. Umutla, belki de.
Fakat yağmur çok ağır yağmış olmalı ki, bizi almaya gelen arabalar çıkışta oluşan göletlerden ötürü kapılara yanaşamadılar!

İlgili arkadaşlar araçları yanaştırmaya çalıştılar ama vazgeçtiler sonunda.

Ve biraz ıslanmayı göze alarak hızla araçlara doğru koşmaya başladık ellerimizde bavullarla...

Aslında bu ağır yağmur, araçlara kolayca binmemizin önünde bariyer olmakla kalmıyor sadece; sembolik olarak Türkiye ile bütün Türk dünyası arasındaki bir türlü kökleşemeyen hatta normal bir mecraya bile kavuşamayan ilişkileri de güzel özetliyor!
Bir engel, bir duvar var sanki Türk dünyası ülkeleri arasında.
Doğrusunu söylemek gerekirse, bu ağır yağmurun sembolize ettiğinden daha vahim durum; daha büyük duvarlar var aramızda.

En basitinden hiçbir ülke kendini “Türk” devleti olarak görmüyor; Kırgız olarak, Özbek, Kazan, Azerî, Tacik olarak görüyor.
Oysa bunlar Türk devletleri. Hepsi Türk ama kendilerini öncelikli olarak Türk olarak tanımlamıyorlar. Sadece Türkiyelilere Türk diyorlar, “siz Türkler” diye söze başlıyorlar, meselâ!

Aslında bu, Rusların, Türk devletlerinin halklarını birbirinden uzaklaştırmak için geliştirdikleri stratejinin tuttuğunu gösteriyor!
Şunu özellikle hatırlatmak isterim: Türk cumhuriyetleri, halkları birbirinden ayrılarak, birbirlerinden ayrı kalarak varlıklarını bile sürdüremezler. Asgarî müştereklerde birleşmek, hedeflerde birleşmek, ortak bir medeniyet iddiasında birleşmek zorundalar. Yoksa unufak olarak yok olmaktan kurtulamazlar.

O hâlde ne yapmalı?

Önce Gaspıralı’nın yüzyıl önce önerdiği birliğin tesis edilmesi gerekiyor: Dilde, iş’te, fikir’de birlik.
Bütün bu lokal farklılıkların aşılabilmesinin, müşterek bir yere ulaşılabilmesinin tek yolu var: Medeniyet Fikri.
Turkuaz Ruhu olarak adlandırdığım, önce insan, sonra nizam olarak tanımladığım düsturu hayata geçirmeyi emreden kuşatıcı ve kucaklayıcı bir medeniyet tasavvuru ve fikri, Türk dünyasını toparlar ve dahası, Türk dünyası ile Arap dünyasını da, Hint, Pakistan, Bangladeş, Endonezya, Malezya ve bütün bir Müslüman Afrika ülkelerini de aynı gökkubbenin çatısı altında toplar.
Bunlar, hayal gibi gelebilir.

Olsun.

Hayal olsun.

Hayali bile güzel bunların.

Fakat unutmayalım: Bunlar dün gerçekti; bugün iki asırdır yaşadığımız medeniyet krizi nedeniyle gerçek olmaktan çıktı.

Müşterek bir medeniyet tasavvuru, iddiası ve şuuru geliştirilmeden, Türk dünyası varedilemez.

Müşterek medeniyet tasavvurunun geliştirileceği ve bütün Türk dünyası coğrafyasına yayılabileceği en önemli alanlardan biri medya alanı.

Sinema başta olmak üzere, televizyon, dijital medya gibi alanlarda ortak bir dil ve duyarlık inşa etmek şart.

Fakat daha baştan büyük engellerle karşılaşıyoruz. Üstelik de kendi ayağımıza kurşun sıkmamıza yol açan traji-komik engeller bunlar.
Taşkent’e indiğimizde araçlarımıza kolayca binmemize neden olan engel basit bir engel aslında. Medya alanında karşılaştığımız en büyük engeli hatta felaketi Taşkent’te öğrenince şok oldum ben; ekibimizdeki diğer insanlar da aynı şekilde.

Sorun şu: Türk dizilerinin Özbekistan’da yasaklanması sorunu. Ülkede son haftalarda hararetle tartışılan konuları biri buymuş!

Türk dizileri niçin yasaklansın ki?
Özbeklerin ahlakını ve değerlerini bozduğu düşünüldüğü için!
Gerçekten yüzkarası bir durum bu bizim için.

Dün, ahlakın, edebin ve hayanın timsali olan bizler, bugün ahlaksızlığın, edepsizliğin ve hayasızlığın bayraktarlığını yapıyoruz taa Şili’ye, “dizi cenneti” Brezilya’ya kadar!
Akıl mantık alır gibi değil gerçekten.
Özetle: Türk dünyası, hedeflerini önce belirginleştirip sonra da birleştirecek adımlar atarsa toparlanır ve önceki yazımda da vurguladığım gibi insanlığın gelecek bin yılını da belirleyecek hakikat fikrini hayata geçirecek hazırlıkları yaparak insanlığın önünü açabilir yeniden. Vesselâm.Ortak medeniyet fikri ve Türk dünyası medya rejimi

Yusuf Kaplan

6/05/2019 Pazartesi
Türk devletleri ama Türkçe konuşmuyorlar! Şaka gibi ama gerçek!

Türk devletleri ama müşterek bir dile, müşterek büyük rüyalara, iddialara, medeniyet fikrine sahip değiller.

Carter Ortadoğu turuna çıkıyor
Carter Ortadoğu turuna çıkıyor
Ashton Carter, İran ile sağlanan nükleer anlaşmaya yönelik kaygıları olan İsrail ve Suudi Arabistan'ın yanı sıra Ürdün'de temaslarda bulunacak

Oysa hepsi de müşterek dilin, müşterek büyük rüyaların, iddiaların, medeniyet fikrinin çocuğu; hepsi de aynı medeniyetin havasını soludu; aynı medeniyetin ilimde, irfanda, hikmette çığır açıcı, bin yılımızı kurucu eserleri bu topraklarda Horasan ve Türkistan havzasında ortaya kondu; bu eserleri, klasiklerimizi, kurucu kaynaklarımızı bize, bütün insanlığa armağan eden büyük öncülerin, İmam Maturidî’lerden İmam Buhârî’lere, Fârâbî’lerden Şâh-ı Nakşibend’lere, Taberî’lerden Yusuf Hemedânî ve Ahmet Yesevîlere kadar büyük şahsiyetlerin menbaı Horasan ve Türkistan’da köksalan Mâverâünnehir Medeniyet Havzası oldu; ve bu menbaı bütün insanlığa cömertçe sundu.

ÖNCE MEDENİYET FİKRİ VE TÜRKÇE...
Öncelikli olarak müşterek bir Türkçe’nin geliştirilmesi gerekiyor; edebiyat, sanat, düşünce dili olarak Türkçe’nin.
İlke şu burada: Medeniyet dili olarak Türkçe’nin inşa edilmesi gerektiği fikrine ulaşılmadan edebiyatta, sanatta, düşüncede müşterek bir Türkçe inşa edilemez.
Önce medeniyet fikrine ulaşılması kaçınılmaz.

Medeniyet fikri, müşterek duyarlıklar, müşterek zihin setleri, müşterek bakış açıları, yaklaşım biçimleri geliştirilmesini mümkün kılacaktır.

Ondan sonra lokal duyarlıklar, yaklaşımlar, bir ayrışma nedeni değil zenginleşmenin göstergesi olur.

Bu çerçevede bir faaliyet yıllardır Türkiye Yazarlar Birliği (TYB) tarafından yürütülüyor: Türkçe’nin Şiir Şöleni.
Kırım’da düzenlenen şölene katılmıştım. Orada Türklerin ortak bir Türkçe konuşamadıklarını görünce hepimiz şaşkın şaşkın birbirimizin yüzüne bakıp durmuştuk.
Türkçe’nin Şiir Şöleni bir medeniyet tasavvuruna sahip yazarlar ve sanatçılarca düzenleniyor: Dün olduğu gibi bugün de vahiyden beslenecek, ortak bir medeniyet fikri, Türkçe’nin ortak bir edebiyat, sanat ve düşünce diline dönüşmesinin entelektüel temellerini atacaktır...

Bu arada bu yılki Türkçenin Şiir Şöleni faaliyetinin Özbekistan’da gerçekleştirileceğini öğrendim TYB İstanbul başkanı sevgili Mahmut Bıyıklı kardeşimden. (Benden habersiz Özbekistan’a almazlar sizi, benden hatırlatması!)

TÜRK DÜNYASI MEDYA REJİMİ KURULMALI!
Müşterek bir medeniyet fikrini ve tasavvurunu nasıl yerleştireceğiz, köksaldıracağız Türk dünyasında?

Elbette ki, Türkçenin Şiir Şöleni gibi faaliyetler tarihe not düşen, öncü girişimlerle.

Ama kitlelerin dünyalarını, devletlerin politikalarını ve stratejilerini belirleyecek hem kalıcı hem de daha geniş kapsamlı faaliyetlere ihtiyacımız var öncelikle.
Meselâ eğitim alanında ortak hedefler, ortak duyarlıklar belirlenmeli… Eğitimde kurumlararası ilişki ve iletişim biçimleri artırılmalı ve derinleştirilmeli... Karşılıklı bilgi, birikim ve tecrübe paylaşımının yolları geliştirilmeli... Entellektüel konuşma, beslenme, alış-veriş trafiğini hızlandırılmalı... Böyle böyle bir kıvılcımın fitili ateşlenmeli.

Bütün bunların gerçekleşebilmesi, bu fikirlerin toplumların bütün kesimlerine ulaşmasını sağlayacak medya kurumlarının kurulmasıyla mümkün.

Bunun için Türk dünyası medya rejimi inşa edilmeli ve bunun işlemesini sağlayacak kurumların temeli daha fazla gecikmeden atılmalı.
Medya alanında, özellikle de televizyon’da TRT Avaz’ın Genel Yayın Koordinatörü Sedat Sağırkaya Bey, gece gündüz demeden çırpınıp duruyor. Türk dünyasıyla yatıp kalkıyor, dersem abartmış olmam. Öyle ki, biz Özbekistan’dayken o da bir yandan Kırgızistan ve Kazakistan’da, öte yandan da Özbekistan’da medya alanında çaplı, uzun soluklu projelere imza atmak için koştururken Özbekistan’da karşılaştık!
Sedat Bey, medeniyet fikri olan, derdi olan, tecrübesi olan, enerjisini Türk dünyasında ortak bir medya rejiminin / sisteminin kurulmasına adayan öncü bir alperen. TRT yönetimi, ilgili bakanlık Sedat Bey’in derdiyle dertlenir, rüyalarını gerçekleştirmek için her tür desteği verir umarım.

Özetle: Türk dünyası medya rejimi projesi çerçevesinde ortak televizyon programları, film projeleri, festivaller, sempozyumlar, fuarlar yapılmalı.

TÜRKLERİN DİLİ, RUSÇA MI, TÜRKÇE Mİ?
Fakat çok ciddî bir kaç sorun var öncelikli olarak halledilmesi gereken: Türk cumhuriyetlerinin ortak dili Türkçe değil, Rusça!
Olacak iş değil diyesi geliyor insanın ama yaşanan iki asırlık Rus işgali ve hegemonyası dikkate alınırsa, Türkçe’nin değil de Rusça’nın Türklerin ortak dili olması anlaşılabilir bir yere kadar...

Bir yerden sonra, bu işe son verilmesi gerekecektir: Türk devletleri, müşterek bir medeniyet fikri etrafında toparlandıkları zaman Rusçanın hegemonyası kendiliğinden çatırdayacak, Türkçe tahtına oturacaktır.
İkinci olarak da Türkiye’nin Türk dünyasının anlam haritalarını ve değerlerini tarumar edecek, ahlâkını bozacak, yoz, pespaye, döküntü, ayartıcı Türk dizilerine son vermesi; medeniyet ve tarih bilinci oluşturacak Diriliş Ertuğrul ve Payitaht Abdülhamit gibi dizilere ve bu dizilerin daha nitelikli olması için daha fazla yatırım yapması şart.
Türkiye, ortak medya rejiminin kurulması konusunda öncülük edebilir; bu konuda yeteri kadar entelektüel sermayeye de, insan sermayesine de, teknolojik sermayeye de sahibiz çünkü.Tek bir zamana, tarihsizliğe hapsedilmeye başkaldıran adam: Kadir Mısıroğlu

Yusuf Kaplan

10/05/2019 Cuma

Yakın tarihine bizim kadar uzak ikinci bir toplum yok dünyada.

Tarih karartıldı bu ülkede.

Medeniyet iddiaları yok edildi bu toplumun; o yüzden tarih de tatile mahkûm edildi, tarihten sürgün edildi.

İlker Başbuğ'dan 'koalisyon' açıklaması
İlker Başbuğ'dan 'koalisyon' açıklaması
Eski Genelkurmay Başkanı Orgeneral İlker Başbuğ, "Koalisyonlardan korkmamak lazım. Ben de ümit ediyorum, bir vatandaş olarak bekliyorum ki önümüzdeki en yakın bir sürede Türkiye'de, ülkenin sorunlarına sahip çıkacak bir koalisyon hükümeti kurulur" dedi.

TEK BİR ZAMANA / TARİHSİZLİĞE HAPSEDİLMEK!
Bin yıl dünya tarihini sürükleyen bir toplumdan başkalarının yaptığı tarihin önünde sürüklenmeyi marifet zanneden celladına âşık gulyabaniler türedi.
Dünya tarihinin adalet ve hakkaniyet, sulh ve selâmet ilkeleri açısından en parlak timsallerinden birini, zirvesini oluşturan, herkese hayat hakkı tanıyan, -Batılılar gibi- karşılaştığı hiçbir medeniyetin kökünü kazıma ilkelliğine soyunmayan bizim muazzez medeniyet tecrübemiz unutturuldu; yetmedi, inanılmaz bir şekilde aşağılandı bu ülkede metamorfoz yemiş, devşirilmiş, celladına âşık kendi çocukları tarafından.
O yüzden tarih bilinci linç edilmiş tek toplum biziz, diyorum.
Bir İngiliz’in, Fransız’ın, Alman’ın, Rus’un, bir Japon’un ruhu vardır; bir aidiyet bilinci, tarih derinliği, emperyal ufku vardır.

Bu toplumların insanları üç zamanı da yaşarlar aynı ânda; duyarak, hissederek, tecrübe ederek yaşarlar iliklerine kadar...

Bizim toplumumuz, tek bir zamana mahkûm edilmiştir: Şimdiki zamana. Ruhu çalınmış bir şimdiki zamana. Tarihsizliğe. Geçmişin izlerini, geleceğin tohumlarını taşımaz o yüzden.
Geçmişin izlerini silmekle, geleceğin ufuklarını karartmakla meşguldür bizim “şimdiki zaman”ımız; tarihimizi, yerimizi ve aidiyet bilincimizi yok etmekle!
O yüzden “ibnü’l-vakt” (bütün vakitleri özümsemiş “vaktin çocuğu”) olmak en çok bize yakışırdı; ama biz, zamanını şaşırdığı için vakitleri bilmeyen, geçmiş zamanı hissedemeyen, gelecek zamanı duyamayan ve göremeyen vakti / zamanı / ruhu çalınmış, tarihi yok edilmiş çocuklarıyız insanlığın.
O yüzden birbirimizle boğuşuyoruz; ve sürükleniyoruz sadece.

Geçmiş zaman ve gelecek zaman duygularımız olsaydı, güçlü olsaydı, birbirimizi anlamaya vakit ayırsaydık, birbirimizle boğuşmaz, enerjimizi tüketmez, oraya buraya sürüklenmezdik; aksine, tarihi biz sürüklerdik yine.
Hiçbir toplum, bizim yediğimiz darbeyi yemedi, bizim yaşadığımız travmayı yaşamadı: Kendini inkâr, medeniyet iddialarını inkâr hastalığı, sömürgeleştirilemeyen bir ülkenin (eğitim ve medya, kültür ve sanatta) kendi kendini sömürgeleştirme aymazlığına soyunmayı bir marifet sanma absürditesi!
Kadir Mısıroğlu, bu toplumun kendini, kendi medeniyet iddialarını, ruh köklerini inkâr etme girişimlerinin nasıl bu toplumun intiharına dönüştüğünü çok iyi gördüğü, bunu iliklerine kadar hissettiği, zaman algısının ruhsuz, sarsak, saçma bir şimdiki zaman algısına / tarihsizliğe hapsedildiğini bildiği için isyan ediyordu!

Sesinin yüksek çıkması, evdeki yangının büyüklüğündendi!
Kadir Mısıroğlu’nun üslubu, tarzı hatta söyledikleri eleştirilebilir.
Ama onun dik duruşu, hiçbir kınayıcının kınamasına aldırmadan karartılan tarihimizi aydınlatma çabası, çilesi, yılmaz mücadelesi aslâ eleştirilemez, küçümsenemez ve gözardı edilemez!

Yine de üslûbuna biraz özen gösterseydi çok etkili olurdu bütün kesimler üzerinde.
YENİLGİYİ ZAFER İLAN ETME TRAJİ-KOMEDİSİ
Türkiye, Tanzimat’la yönünü yitirdi; Cumhuriyet’le yörüngesini. Yönünü yitiren bir ülkenin zamanla yörüngesini yitirmesi mukadderdi.

Tanzimat’la birlikte toparlanmaya çalıştık; başaramadık, dağıldık.
Cumhuriyet’le birlikte toparlanmayı filan unuttuk; “topu taca attık”, sahayı da, mücadeleyi de terkettik! Yenildiğimizi örtük olarak itiraf ettik ve bunu da zafer olarak ilan ettik!
Bundan büyük travma olabilir mi?
Bu travmayı iliklerine kadar hisseden Kadir Mısıroğlu gibi tarihçilerin yüreği yangın yerine dönmez de ne olur?
Osmanlı’yı yok edenlerin yeni kurulan devleti unufak edeceklerini çok iyi bildiğimiz için mi tarihten çekilmek, medeniyet iddialarımızı terketmek anlamında yenilgiyi zafer olarak ilan ettik?

İnönü’nün korkusunun burada gizli olduğu ve Lozan’dan çıkarken söylediği “artık yüz sene daha rahat nefes alabileceğiz” sözünü de bunun için söylediği söylenir.
Lozan’da kapalı kapılar ardında neler yaşandığını, ne tür pazarlıklar döndüğünü bilmiyoruz.

O yüzden Kadir Mısıroğlu, Lozan’ın bir “oyun-bozan” olarak kullanıldığını, bizim medeniyet iddialarımızı çöpe atmamızı garanti altına aldığı için bu esrarengiz anlaşmanın, hezimet mi, zafer mi, olduğu sorusunu sorabilmiş biridir.
Lozan, bizi Anadolu yarımadasına hapseden, sadece buraya mahkûm eden, şimdiki zamana mahpus eden, böylelikle geçmiş ve gelecek zaman duygumuzu, tarih şuurumuzu, “emperyal” ufkumuzu iptal eden bir terminatördür, “intihar makinası”dır!

Geçmiş zaman duygusu ve gelecek zaman ufku hadım edilen ama bunu göremeyecek kadar zihnî felç geçiren bir ülkenin metamorfoz yemiş, mankurtlaşmış “bağzı” çocukları, Kadir Mısıroğlu’na “deli” demekle aslında kendilerinin nasıl patolojik vakalar olduklarını, zamanını şaşırmış, ruhunu yitirmiş, intihara sürüklenen celladına âşık tasmalı çekirgelere dönüştüklerini görebiliyorlar mı acaba diye acı acı sormak isterim ama bu cümleyi anlayabilmeleri çok zor olacağı için vazgeçiyorum.

Allah, Kadir Mısıroğlu’na rahmetiyle muamele etsin. Mekânını cennet eylesin. Yazdıklarının, söylediklerinin bir gün, yakın tarihimiz üzerindeki karanlık sis perdesi aralandığında, bu ülkenin çocukları, tek bir zamana / tarihsizliğe hapsedildiklerini görerek geçmiş zamandan gelecek zamana yürüyen insanlığın yükünü omuzlarında taşıdığı bilinciyle nefes alıp veren uzun ve çileli medeniyet yolculuğuna soyunduğunda, kısacası, devran döndüğünde, Kadir Mısıroğlu’nun kıymetinin daha iyi bileneceğini ve şükranla anılacağını düşünüyorum.

Vesselâm.

.Artık hâriçten gazel okumayan bir Türk hâriciyesi’ne doğru...

Yusuf Kaplan

12/05/2019 Pazar

Hâriciyemiz bir âlem, yaklaşık iki asırdır...

“İşgal edilmiş, kurtarılmış alan” gibi sözümona Türk hâriciyesi. Hep belli aileler, çocukları, torunları cirit atıyor. Ya da belli bir zihniyet, Batı’ya göbekten bağımlı, Batıperest bir “şebeke” hâkim hâlâ Türk hâriciyesine!
İnce: CHP 7 Haziran'da başarısız oldu
İnce: CHP 7 Haziran'da başarısız oldu
CHP Yalova Milletvekili Muharrem İnce, CHP'nin 7 Haziran seçimlerinde başarısız olduğunu söyledi. Seçim kampanyasının inandırıcı olmadığını belirten İnce, "CHP'nin aldığı sonuca başarı dersek, hem siyaset bilimine hakaret etmiş hem de CHP'ye haksızlık etmiş oluruz" dedi.

HÂRİÇTEN GAZEL OKUYAN HÂRİCİYE OLUR MU?
Hâriciye, bir ülkenin dışa açılan kapısıdır, bağımsızlığının anahtarıdır.
Ama bizim hâriciyemiz, hâriçten gazel okuma yapısıdır, Türkiye’nin gerçek anlamda bağımsız ol-a-madığının ispatıdır.
Oysa gerçekte bir hâriciye hem ülkeyi temsil eder; hem ülkenin dışarıyla ilişkilerini düzenler; hem de dünyaya sunabileceği ufku, iddiayı aktarır; bütün yönleriyle aktarır ve anlatır o ülkenin medeniyet iddialarını ve ufkunu.
Bizim hâriciyemizin iki asırlık tarihi, hâriciye üzerinden ülkenin teslim edilme tarihidir; temsil edilme yeri değil, ne yazık ki!
Türkiye Cumhuriyeti kuruldu, hâriciyeye monşerler her bakımdan kuruldu!

Monşerler, hâriciyeye önceden de, Osmanlı’nın son yüzyılında da hâkimdi; ama Osmanlı’nın medeniyet iddialarının ve ufkunun temsilcisi olduklarının bilincindeydiler.

Elleri mahkûmdu.

Koskoca bir medeniyetin kavramlarını ve kurumlarını üreten, dünyaya armağan eden bir emperyal devletin memurlarıydılar. İpler, ellerinde değildi. Cumhuriyet’le birlikte ipleri ele geçirdiler, memur konumundan “âmir” konuma yerleştiler!
Çok güçlüler her yerde. O yüzden bu yazı üzerinden saldırıya geçeceklerdir bana karşı. Tecrübeyle sâbittir bu. Ötekileştirdiğimi filan söylemeye kalkışacaklardır.

Düşünsenize... Ben bu ülkenin ruhunun nasıl yok edildiğini, ruh köklerinin ve medeniyet iddialarının nasıl inkâr edildiğini söylüyorum; ülkenin ve milletin kaderiyle nasıl oynandığını hatırlatıyorum.

Onlar, onların adamları, yazdıklarımı “ötekileştirici bu!” diye mahkûm edecek ve ettirecekler!

Böyleler işte!

Bu ülkede gerçek iktidar’lar!

Sözgelişi medya ve sanat dünyasında, bu şebekeden (sabetay şebekesinden) habersiz yaprak kımıldamaz. Baksanıza, bir el, “her şey güzel olacak” dedi, bütün şebeke sürü hâlinde harekete geçti!
Böyleler bunlar.

Bunlarla daha çok işimiz var...

Kendimize çeki düzen verirsek, bunlarla daha kalıcı ve verimli bir şekilde mücadele edebiliriz.

Sorun bizde... Kendimize çeki düzen verecek bir psikolojide değiliz hâlâ! Akparti, AKP’nin esiri çünkü.
Gerçek anlamda bir Türk hâriciyesi olmadı henüz.

Hâriçten gazel okuyan, bu ülkenin medeniyet iddiasını ve ufkunu dünyaya aktarmak şöyle dursun, bizim medeniyet iddiamızın ve ufkumuzun olmadığını, Türkiye’nin medeniyet değiştirdiğini, Batı’nın bir parçası olduğunu anlatan yani ayağımıza kurşun sıkan yabancı, yabancılaşmış bir hâriciye dış dünyada temsil etti bu ülkeyi, en az bir asırdır, iyi mi!
Özellikle Özal’lı yıllardan itibaren çok gayret gösterildi bu durumun tersine çevrilmesi yönünde; ama hâriciye hâriçten gazel okuyan bir yer olmaya devam ediyor hâlâ büyük ölçüde.

Bunları ezbere yazmıyorum, takdir edersiniz ki; teorik ilgilerini pratikte sınamayı, araziyi tanımayı düşünerek dünyayı gezen bir yazar olarak yazıyorum.

O yüzden Batı’da herhangi bir ülkede sefirlik yapan biri, genelde, eziklik duygusu taşıyor; Batı’yı olduğundan fazla bir yere koyuyor, yüceltiyor; üstelik de Batılıların bile şaşkınlıkla ama bıyık altından gülerek karşıladıkları bir köle psikolojisi sergiliyor!

12 yıl Londra’da yaşamış biri olarak bütün ürperticiliğiyle tanık oldum bu psikolojiye yakından...

Batı’da değil de Batı dışında bir yerde sefirlik yapan biri ise, o ülkelere, o ülkelerin dünyasına, kültürlerine, insanlarına tepeden, aşağılayarak bakıyor; o ülkelerin -nezaketen de olsa minimum ölçüde anlaşacak kadar olsun- dillerini öğrenme inceliği göstermiyor!

HÂRİCİYE’DE DEVRİM OLMADAN ASLÂ!
Hâriciye’de devrim yapılmadı; yapılamadı belki de! Çok güçlüler adamlar hâlâ!
Hâriciye düzeltilememişse, bilin ki, dâhiliyenin düzeltilmesi de zaman alacaktır.

Hâriciye düzeltildiğini zaman, dâhiliyenin, dâhilde düzeltilmesi gereken temel şeylerin düzeltildiğine de hükmedebileceğiz.

Bileşik kaplar gibidir hâriciye ve dâhiliye meseleleri.

Bu söylediklerim, elbette genel gözlemler ama somut tecrübelere dayanarak yaptığım tespitler. Bunların istisnaları var; son yıllarda bu istisnalar artmaya da başladı -nihayet yani!

Bazı Afrika ve Asya ülkelerine son yıllarda atanan büyükelçilerimiz bunun örnekleri. Sözgelişi Özbekistan bunun güzel bir örneği. Müstesna bir örnek.

Özbekistan büyükelçimiz Süreyya Er’e, çalışmalarına, güzel ideallerime getireceğim sözü.
O da yarınki yazıya artık.

Vesselâm.Yerli, donanımlı yeni hâriciyeciler kuşağı...

Yusuf Kaplan

13/05/2019 Pazartesi
Taşkent’e vardığımız ilk günün akşamı büyükelçimiz Süreyya Er Bey ve değerli eşi bizi misafir ettiler.
Cuma’ya Süreyya Bey’le gittik -İZÜ Rektörümüz Mehmet Bulut Hoca ve YTB (Yurtdışı Türkler ve Akraba Topluluklar) eski başkanı Kudret Bülbül Hoca’yla birlikte.
Zayıflamak isterken komaya girdi
Zayıflamak isterken komaya girdi
Batman'da zayıflama ilacı içtikten sonra kalp krizi geçiren 16 yaşındaki genç kız, 6 gündür yoğun bakımda yaşam mücadelesi veriyor.

Taşkent’in merkezinde görkemli bir cami burası. Camide de, etrafında da yer yok. Yan caddelerde, herkes elinde seccadesiyle yer arıyor. Biz de camiye komşu caddede boş alanda seccadelerini sererek saf tutan Özbek kardeşlerimizle birlikte seccadelerimizi sererek saf tuttuk.

AİLE VE İSLÂMÎ HASSASİYETLER KORUNDUĞU İÇİN ÖZBEK TOPLUMUNUN YAPISI SAĞLAM
Özbekistan’da camiler tıka basa dolu. Hem de gençlerle!
İkindi vaktinde yağmurlu bir havada kıldığımız ikindi namazında da caminin tıka basa dolu olması, cemaatinin büyük ölçüde gençlerden oluşması, hem şaşırttı hem de çok sevindirdi bizi, tabiatıyla.

Neydi bunun sırrı, peki?

Türkiye’de camiler boşalırken, Özbekistan’da özellikle de gençlerle dolup taşmasının sırrı neydi?
Bilmediğimiz güçlü tarikatlar, cemaatler mi vardı acaba Özbekistan’da?

Parlak TİKA temsilcimiz Ali İhsan Çağlar Bey, bunu, mekânın, mahalle yaşantısının ve bilincinin, dolayısıyla kültürel kimliğin korunmasına, diri tutulmasına bağlıyor. “Özbek ailesi yaşıyor” diyor ve ekliyor: “Dikey mimariye izin yok burada. Mahalle kültürü çok güçlü. Evlerin içinde büyük avlular var ve insanlar bu avluları paylaşarak yaşarlar, bir kaç kuşak bir arada. O yüzden aile bağları da, paylaşma, kardeşlik, hak-hukuk duygusu da çok sağlam burada. Kimse hırsızlık yapmaz meselâ, trafikte birbirinin boğazına çökmez, halim-selim insanlar bunlar.”
Modernliğin kiri, pası, bencilliği ve ruhsuzluğu; kapitalizmin tüketici, çözücü ayartısı ulaşmamış buraya!

YENİ HÂRİCİYECİLER KUŞAĞININ GELİŞİ...
Önümüzü açacak yeni bir hâriciyeciler ve diplomatlar kuşağı geliyor, geç de olsa!

Süreyya Er Bey, bunun umut vadeden güzel örneklerinden biri.

Çad büyükelçiliği yaparken (Zekeriya Kurşun Hoca ve diğer pek çok dostla) Çad’da ziyaret ederek çalışmalarını yerinde gördüğümüz Ahmet Kavas Hoca tanıdığım bu istisnâi büyükelçilerimizden biriydi, yine. Önceden Paris Kültür Ataşeliği görevini yapan, sonra Cibuti büyükelçiliği görevine getirilen idealist, medeniyet ufku sınır tanımayan Hasan Yavuz Bey de bu istisnalardan biriydi.
Ve hem medeniyet ufku hem de eylem kabiliyeti gelişkin Somali büyükelçimiz Kani Torun’u da anmalıyım mutlaka.

Süreyya Bey de Ahmet Kavas gibi, Hasan Yavuz gibi, Kani Torun gibi medeniyet bilinci, ufku ve iddiası olan sıradışı büyükelçilerimiz arasında yer alıyor. Coğrafyayı çok iyi tanıyor. Özellikle de kültürel ve stratejik coğrafyayı. TİKA’da yıllarca bu coğrafyadan sorumlu başkan yardımcılığı yapmasının, tecrübeli bir diplomat olmasının bunda katkısı çok fazla olmalı.
MEDENİYET KÖKLERİMİZİ DİRİLTME KAYGISI...
O yüzden özgüveni yüksek biri Süreyya Bey. Özbekistan’da merkezlenen Horasan ve Türkistan’daki Maverâünnehir Medeniyet Havzası’nın meyvesi medeniyet klasiklerimizin elyazmalarının bir araya getirileceği bir kütüphane kurma ve sadece bölgenin değil dünyanın bilim adamlarını buraya toplama hayali görüyor!
Bu konuda benzer adımlar attığını öğrenir öğrenmez Özbekistan yönetimiyle de görüşmelere başlamış hemen.

Süreyya Bey’e özelde YÖK’ün, genelde hükümetin özellikle destek vermesi gerekiyor. En azından iki açıdan.
Birincisi, böyle uzun soluklu medeniyet ufkuna sahip hâriciyecilerimiz neredeyse hiç olmadı. İkincisi, bu havza, Turkuaz Ruhu Havzası olarak da adlandırdığım Türkistan ve Horasan tecrübeleri, İslâm medeniyetinin yaşadığı Moğol ve Haçlı saldırılarıyla zirveye ulaşan birinci büyük medeniyet krizini aşmamızı sağlayan kurucu zihni ve iradeyi, koruyucu kudreti ve ruhu geliştirerek Selçuklu ve Osmanlı’yla gerçeğe dönüştürülen medeniyet sıçramasının kaynağı oldu.

Bin yılımızı kuran Turkuaz Ruhu, sonraki bin yılımızı da kuracak, keşfedilmeyi bekleyen yegâne kaynak.
Arnold Toynbee, Osmanlı’nın durdurulmasının, müslüman Hindistan’ın, Türk ve Arap dünyasının parçalanmasının en önemli sonucunun Ehl-i Sünnet’in unufak olması gerçeği olduğunu söyler.
Bizim Horasan ve Türkistan Havzası’nda önce insan, sonra nizam mottosuyla özetlediğim Turkuaz Ruhu ile gerçekleştirdiğimiz medeniyet atılımının iki ayağı vardı: İrfânî tecrübeyle gönlü fethedilen insan inşa edilmiş, Ehl-i Sünnet omurga’yla da İslâm dünyasını ilk kez -akîdevî, fikrî ve siyasî olarak- toparlayan, oradan Avrupa’nın içlerine kadar uzanacak bir nizam tesis edilmişti.
İslâm dünyasının iki asırdır yaşadığı ikinci büyük medeniyet krizini işte bu Mekke ve Medine’nin izdüşümleri olan önce insan, sonra nizam ilkesini hayata geçirerek aşacağız. Burada muvaffak olduğumuz ölçüde gelecek bin yılı da bizim inşa etmemizi sağlayacak uzun ve de çileli bir yolculuğa soyunacağız...
TARİH, BİZİ ÇAĞIRIYOR...
Özetle: Tarih, bizi çağırıyor. Dünya bize gebe, bizse hakikate.

İçerde yaşadığımız sorunlar bizi yanıltmasın: Türkiye, toparlanabilirse, biz gelince, emperyalistlerin maskesi düşecek ve hem bölgeden hem de tarihten çekilecekler. Biz gelince, onlar gidecek.

Yeter ki biz gelelim, gelebilelim.

Hâriciyemize Batı’ya karşı aşağılık kompleksiyle yaklaşan tipler çok zarar verdiler.
Oysa hiç bir ülke, başkalarına karşı aşağılık kompleksiyle yaklaşan bir zihniyetin elemanlarını hariciyeci yapmaz. Olacak iş değil bu. Tastamam intihar demektir çünkü.
O yüzden şunu söylüyorum: Medeniyet bilinci, iddiası ve ufku olmayan kişileri hâriciyeci yapmamak lazım. Çünkü bu tür kişiler hem ülkeyi temsil edemezler hem de kendilerini de ülkeyi de dünyaya karşı rezil ederler.

Süreyya Er Bey, Türkiye için çok güzel bir şans.

TİKA Özbekistan temsilcimiz Ali İhsan Çağlar Bey, nezaketi, feraseti, bölgeye dair derin bilgisi ve dört dörtlük diplomat kişiliği ile elçimiz Süreyya Bey’in daha büyük ve kalıcı işlere imza atmasında büyük katkıda bulunacaktır.

Çaplı, donanımlı, yerli bir hâriciyeciler kuşağı geliyor...

Vesselâm.

Çin’de katliam yapılıyor, İslâm’ın izleri siliniyor ama kimsenin kılı kıpırdamıyor!

Yusuf Kaplan

17/05/2019 Cuma

Çin’de onlarca cami yıkıldı; yüzbinlerce Müslüman işkence görüyor!

Çin, Uygur Özerk Bölgesi’nde yaşayan Doğu Türkistanlı Müslüman Türklere soykırım uyguluyor!

Böyle giderse, Çin’de Müslüman kalmayacak, İslâm’ın izleri kazınacak -Allah muhafaza!

BİLGİ ALABİLMEK O KADAR ZOR Kİ!
Çin, Uygur camilerini yıkmakla kalmıyor, masum insanları kitleler hâlinde toplama kamplarına doldurarak endoktrinasyondan (beyin yıkama işlemlerinden) geçiriyor, ürpertici işkenceler yapıyor!
Yıkılan yerler arasında İslâm’ın ilk asırlarının meyvesi, Uygur kardeşlerimizin köklü İslâmî kimliklerinin canlı belgeleri İmam Asım ve Caferi Sadık türbeleri ile 1237’de inşa edilen Hotan şehrindeki Keriya Aitika Camisi ve Kaşgar şehrindeki 500 yıllık Kargılık Camisi de var.
Doğu Türkistan’da yaşananlar, uykularımızı kaçıracak cinsten!

Ama ne olup bittiğine dâir doyurucu bilgiler alabilmek o kadar zor ki!

Her ne sûretle olursa olsun Doğu Türkistanlı kardeşlerimizi ruhsuz Çinlilerin insafına terkedemeyiz. Bu meseleyi gündemimize almalı, kardeşlerimize yalnız olmadıklarını hissettirmeliyiz; en azından bunu yapmalıyız!

GUARDIAN’IN HABERİNİN ANLAMI
En son The Guardian gazetesinin yayınladığı önemli bir haberle bir şekilde dünya gündemine geldi bu mesele.
Haberde sadece camilerin yıkılmasına odaklanılması, toplama kamplarından, sistematik asimilasyon ve soykırım hâdiselerinden, ürpertici işkencelerden pek söz edilmemesi, İngiltere ile Çin’in birlikte yürüttükleri, yüzyılı belirleyecek çaptaki İpek Yolu Projesi’yle ilgili olabilir kanaatimce. İdeolojik yönelimler, bir yere kadardır İngiltere’de de, Avrupa ülkelerinde de. Bir yerden sonra, “önce İngiltere”, “öncememleket” duyarlığı baskın hâle gelir, ideolojik farklılıkları buharlaştırır.

Ruanda soykırımını Guardian’dan takip etmiştim, mesela. Nasıl da ateş püskürüyordu Fransa’ya Guardian, Kraliçe’nin memleketinin âlî menfaatlerini öne çıkarma kaygısıyla!
Özetle dünyanın, özellikle de İslâm dünyasının üç maymunları oynadığı bir zaman diliminde Guardian’ın böyle bir haberi ayrıntılı bir şekilde yayınlaması önemli elbette. Ama gazetenin Bu meseleyi İngiltere’nin âlî menfaatleri böyle gerektirdiği için bu habere imza attığı gerçeğini de aslâ unutmayalım.
Öte yandan Guardian’ın bu haberinin İngiltere’nin yüzyıllık stratejik müttefiki Çin’i köşeye sıkıştırma amacı gütmüş olabileceğini de gözardı etmeyelim, derim.
NOTRE DAME’DA DÜNYAYI AYAĞA KALDIRANLAR ÇİN’DE NEDEN SESSİZLER ACABA?
Paris’teki Notre Dame yangını için dünyayı ayağa kaldıranlar Çin’in, bin yıla yakın tarihî geçmişi olan camileri yıkmasına neden seslerini bile çıkarmazlar!
Bu nasıl bir aşağılık kompleksidir böyle!
Dünyayı geçtim artık; dünyadan sözetmiyorum. Ülkemizden, Notre Dame yakılırken -niçin yakıldığı da şaibeli olmasına rağmen- kızılca kıyameti koparanlar, Çin’de 100 cami üzerinde yapılan inceleme sonrasında 33’ünün yıkıldığı açıklandığı hâlde, niçin hiç bir şey olmamış gibi davrandılar?

Yaklaşık sekiz asırlık Notre Dame Katedralinin yanmasına elbette tepki vermek gerekiyordu; insanlık mirasıydı yanan, Fransa’nın ruhu!

Ama Irak işgalinden itibaren Bağdat, Musul, Halep, Yemen’de o güzelim San’a şehri yerli bir edildi; bin küsur yıllık yüzlerce insanlık mirası yerle bir edildi! Ama kimsenin gıkı çıkmadı, çıkmıyor da hâlâ! Alıştırıldık... Şehirlerimizin yok edilmesine alışarak yaşamak nasıl bir züldür, nasıl bir haysiyetsizleştirilme biçimidir, bunu anlatmaya kelimeler kifayet etmez!
Hiç olmazsa, Notre Dame yangının hemen sonrasında Çin’deki İslâm medeniyetinin insanlığa armağan ettiği insanlık mirasına sahip çıkılmalı, Çin en sert şekilde mahkûm edilmeliydi halkı müslüman olan ülkelerde de, dünya genelinde de!

YALNIZCA KINAMAK, SUÇ ORTAKLIĞI YAPMAK DEMEK!
Bunu da geçtim, hiç olmazsa, Çin’in mazlum bir milyon Müslümana uyguladığı zulüm, işkence, katliam, sistematik asimilasyon ve soykırım, insanları, Müslümanları da, dünyayı da harekete geçirmeli, zorba Çin rejimine “dur!” dedirtmeliydi!
İnsan hakları örgütleri, AB, BM, Çin’de yaşanan katliamları, bir milyon civarında insanın doldurulduğu düşünülen toplama kamplarını, burada işlenen zulümleri kınayan açıklamalar yayınlıyorlar!

O kadar!

Kınıyorlar!

Çok açık ve net söylüyorum: Böylesine ürpertici bir zulmü kınamakla yetinip fiilen harekete geçmemek, zulme ortak olmak, suç ortağı olmak demektir.
Çocukları ailelerinden koparıp kamplara doldurarak kamplarda yapılan işkenceler, babalarını hapislere doldurup babalarına hapishanelerde yapılan zulümler, işkenceler Çin’in barbarlığının nasıl acımasız olduğunu görebilmek için ipucu verebilir bize.

.Bin yılı kuran, gelecek bin yılı kuracak ruhun eseri iki kurucu şehir: Buhara ve Semerkand

Yusuf Kaplan

19/05/2019 Pazar

Uçağımız başkent Taşkent’e indiğinde sağanak bir yağmur karşıladı bizi. “Rahmeti getirdiniz, bereketi” diye latife yaptılar bizi karşılayan arkadaşlar.

Semerkand’da geçtiğimizde güneş gözünü kırptı.

Zaman zaman yağmur yağsa da, açık havada gezdik Semerkand’ı.

Buhara’da güneş eşlik etti bize; bir nûr gibi... Dingin bir ikindi güneşiydi, kalın izler bırakan, uzun, uzayan gölgeler armağan eden bir ikindi güneşi; Semerkand’daki gibi ışığıyla sadece dışarıyı aydınlatan bir güneş değildi Buhara’nın güneşi; insanın içine sirayet eden, içini ısıtan bir ateşti, aşk ateşi...
Dikey mimarî canavarı yok Özbekistan’da. Şükür ki, yok!
Yoksa bir medeniyetin mayasının karıldığı, ruhunun yeşertildiği Türkistan ve Horasan havzasının kalbi bu topraklar, bu topraklara hayat veren medeniyet kurucu öncü şehirler, çoktan çöle dönüşür, tarihe gömülürdü.

Taşkent, güzel bir şehir. 3 milyona yaklaşan nüfusuyla Orta Asya’nın en büyük şehri. Ülkenin, belki de bölgenin en modern şehri ama kimliği olan, kimliğini koruyan bir şehir Taşkent. Taşkent’in kimliğini koruyabiliyor olmasının en temel nedeni, dikey mimari katliamıyla -henüz!- tanışmamış olması. İnşallah, dikey mimari canavarı Taşkent’e de, ülkenin diğer medeniyet kurucu öncü şehirlerine de uğramaz.

DÜNYEVÎ, ESTETİK, UHREVÎ ŞEHİRLER
Bazı şehirler vardır; anlatarak da, yazarak da anlatılamaz. Yaşamalısınız o şehirleri... Solumalısınız iliklerinize kadar; hücrelerinizle solumalı, ruhunuzla koklamalı, yaşamalısınız her mertebede.
Akıllı, son derece matematiksel olarak dizayn edilen ama ruhsuz, dünyevî şehirler vardır: New York, en tipik örneğidir.

Paris de, bu ruhsuz matematikten, taş yığınlarından; ızgara modeli, taşın matematiğine yenik düşen ruhsuz kent anlayışından nasibini almıştır.
Kalbin ritimleri gibi atan estetik şehirler vardır bir de: Venedik gibi. Isfahan gibi. Floransa gibi. St. Petersburg, Şam, Musul, Halep, San’a gibi.
Bir de ruh veren, ruh dolu, uhrevî, öncü şehirler vardır; zamanı aşan, sizi başka zamanlara ulaştıran şehirler: Mekke, Medine, Kudüs, Roma, Urfa gibi.
Akıllı / dünyevî kentler, daha çok bilim adamlarının eseridir; ruhsuzdur; kendine özgü ilham verici kaynakları vardır ama kalpsiz, ruhsuz, şiddet yüklü kentlerdir bunlar.
Kalbin ritimlerini andıran hayatlarıyla, organizasyonlarıyla, plastik özellikleri öne çıkan estetik şehirler, zevk sahibi insanların eseri ve yaşadıkları yerlerdir.
Ruh dolu, uhrevî şehirlerse, peygamberlerin, bilge kişilerin yaşadıkları, nefes üfledikleri, zamana meydan okuyan şehirlerdir.

Özetle... Dünyevî şehir’de rutin bir hayat vardır. Sürüklendiğiniz bir yerdir.
Estetik şehir, baktığınız, bakmaya doyamadığınız şehirdir.
Uhrevî şehir, aktığınız, yaşadığınız, iliklerinize kadar soluduğunuz iç içe geçmiş bir dünyadır.
İLİM, İRFAN VE HİKMET ŞEHİRLERİ
Özbekistan, ilginçtir, bu üç tarz-ı şehrin en güzel örneklerinin bulunduğu nâdir ülkelerden biridir.

Taşkent, biraz “akıllı”, dünyevî şehir havasındadır; elbette ki, bir Londra, New York, Los Angeles kadar sefih bir dünyevîlik havası olmasa da, biraz da başkent olması hasebiyle “dünyevî kent” özelliği teslim edilebilecek bir şehirdir.
Semerkand, estetik bir şehirdir. Kalbin ritimleri, hiç aksamadan, ışık yayarak her dâim atar. Semerkand, İslâm medeniyetinin Floransa’sıdır.
Buhara, üçüncü şehir tipinin, uhrevî şehir’in en güzel örneklerinden biridir.
Semerkand dünyanızı ışıtır, aydınlatır ışığıyla.
Buhara içinizi ısıtır, manevî bir tecrübe yaşatır size.
Bu üç şehir, elbette ki, birbirleriyle iletişim ve etkileşim hâlindedir. Özellikle de İslâm medeniyetinde.

İslâm medeniyetinde dünyevî, estetik ve uhrevî üç şehir, Batı’dakilerle her düzlemde birebir örtüşen özelliklere sahip değildir. Hatta bu üç şehrin, İslâm medeniyetindeki tezahürleri de farklıdır, kendine özgüdür kaçınılmaz olarak.

Meselâ, İslâm medeniyetinde pür bir dünyevî şehir’den sözedemeyiz: Dünyevî şehir, İslâm medeniyetinde ilim şehrine dönüşür (Bağdat gibi); estetik şehir, irfan şehrine; uhrevî şehir de hikmet şehrine.
Keskin bir dünyevî-uhrevî ayırımı yoktur İslâm’da. İlim, irfan ve hikmet birbirlerinin mütemmim cüzleri (tamamlayıcı parça’ları) olduğu için, ilim şehrinde, irfanın da, hikmetin de tohumları gizlidir.
O yüzden estetik şehir’de, uhrevî şehrin güzel özelliklerine rastlanacak yerler vardır her zaman.

ARZIN KUBBESİ SEMERKAND, İNSANIN GÖKKUBBESİ BUHARA
Semerkand, estetik bir şehir olduğu için göz kamaştırıyor. Sadece Registan Meydanı, renk ve ışığın dansına sahne oluyor. Tıpkı Isfahan gibi.
Bu renk ve ışığın dansı, sizi dünyevî olana da, uhrevî olana da taşıyabilir. Durduğunuz yere, o ânki hâlet-i ruhiyenize göre değişebilir bu.

Bunu, uhrevî şehir’in en mükemmel örneklerinden biri olarak gördüğüm Buhara’da da görebilirsiniz: İçinizi ısıtan uhrevî hava, estetik bir tad verir, ışık saçar, bir aydınlanmaya yol açar.
Bütün bu tadları alabilmeniz, anlamları idrak edebilmeniz için, şehirde oraya buraya bakarak dolaşmayacaksınız; duracaksınız, bir yere oturup şehri düşünecek, şehirle tefekküre dalacaksınız; şehrin havasını, dokusunu, kokusunu soluyacak, şehre nakşedilen ruhu yaşayacaksınız...
İbn Batuta, seyahatnamesinde, Ayasofya ziyareti sırasında yaşadığı bir şaşkınlığı şöyle anlatır: “Ayasofya’nın içi devâsâ bir şehir” der ve seyre dalar...
Buhara’nın merkezinde 12. yüzyılın başlarında Karahanlı hükümdarı Arslan Han’ın inşa ettiği Kalın (Kalyon) Minare Camii ve Medresesi de, Semerkand’ın merkezindeki Registan Meydanı’ndaki medreselerin bulunduğu muazzam alan da, iç mekân açısından Ayasofya’dan belki 10 kat, belki de daha fazla büyüktür.

Buhara’da Kalın Minare’de de, Semerkand’da Registan’da da yapılar, mekân üzerinden zamanı tecrübe, zamanı aşma imkânı sunan aşkın yapılardır ve tıpkı binbirgece masalları gibi, iç içe açılan kapılar, birine girdiğinizde, öteki, başka dünyalara açılan kapılar, insanı uhrevî olana, zamanlar ve mekânlar ötesine taşır, üstelik de bunu ışık, renk, doku dansı, semasıyla yapar...
Sadece İslâm dünyasının değil, dünya tarihinin akışını değiştiren bin yılı kuran Turkuaz Ruhu’nun ilâhî hakikatten süt emen ve dünyaya ruh üfleyen iki kurucu şehrinin gökle kök arasında kurduğu varedici irtibatın eseri olan bu ruh, gelecek bin yılı da kuracak ruh olacak biiznillah.
Yazı bitmedi ama yerim bitti. Şu kadarını söyleyeyim: Mekke ve Medine’nin yanısıra, Roma’yı, Semerkand’ı, Buhara’yı, Floransa’yı, Kudüs’ü görmeden ölen insan bu dünyada yaşadım, demesin.
Vesselâm.Bu topraklarda İslâmî varlığımızın yok oluşunu seyredemeyiz!

Yusuf Kaplan

26/05/2019 Pazar

Sekülerleşme /dünyevîleşme biçimi, Müslüman bir topluma dışardan gelen, içerde gerçekleştirilen bir kültürel saldırı biçimidir. Yeni sömürgecilik biçimidir bu.

Bu yeni-sömürgecilik biçimi, özellikle popüler kültür endüstrisi ve medyalar üzerinden zihnî işgalle hayata geçiriliyor… seküler duyuş, yaşayış ve bakış biçimleriyle daha kolayca ve hatta ayartarak köleleştiriyor bizi de, bütün dünyayı da.

ÖLÇÜLERİ YİTİRİNCE...
O yüzden sekülerleştikçe, İslâmî sâbitelerimizi yitiriyoruz hızla…

Akidede sâbitelerimiz, şaşmaz inanç ilkelerimizdir.

Akidenin üç temel sütünu var: Allah inancı, nübüvvet inancı ve âhiret inancı.
Günlük hayatta, sâbitelerimizse, haram-helâl ölçüleridir.

Akidenin üç sütunu, haram-helâl ölçülerinin kurucu ve koruyucu kalkanı işlevini görür.
Allah’a, peygamberine, âhiret gününe inanan insan, harama bulaşmaz, kul hakkı yiyemez. Eğer burada haram-helal dengesi aşınıyor, kul hakkı hiçe sayılıyorsa, orada İslâm devre dışı kalıyor, İslâm’la bağlarımız kopuyor demektir.

Sekülerleştikçe, haram-helâl ölçüleri aşınıyor; helâller haram, haramlar helâl oluyor...

Sekülerleştikçe, değişkenler, sâbitelerimizi yerle bir ediyor ve zamanla değişkenler, sâbite katına yükseliyor, değişmez kural hâline geliyor, rutinleşiyor ve biz de kanıksıyoruz bu ontolojik yok oluş sürecini…

Özetle: Sekülerleştikçe, İslâmî duyarlıklarımız aşınıyor.. İslâmî duyarlıklarımız aşındıkça, bu ülkedeki İslâmî varlığımız darbe yiyor, eriyor, adım adım yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalıyor…
Somut örnekler üzerinden test edelim söylediklerimizi…

YOK OLUŞUN İŞARET FİŞEKLERİ…
Uyarıyorum: İslâm’la ilişkisi sıfırlanan bir kuşak geliyor… Sıfır!
Sadece tüketim çılgınlığı peşinde koşturan; kariyerizme, paraya tapan, egoizmin pençesinde kıvranan; medya, sanal dünya, film, futbol gibi neredeyse hayatın bütün alanlarını şekillendiren bütün mecralarda, hız, haz ve ayartı peşinde koşturan duyarlıklarını yitirmiş, dünyanın sorunlarına yabancılaşmış, düşünme melekeleri dumura uğramış, sorumluluk bilinci sıfırlanmış, bu ülkeye, bu ülkenin bin yıllık medeniyet birikimine aidiyet ve mensubiyet biçimleri yerle bir olmuş, bir an önce kapağı Avrupa’ya, Amerika’ya atmak için kurulmuş, kurgulanmış, beyni yıkanmış bir yokoluş kuşağı bu…

Uyuşturucu kullanımındaki patlamayı yazmıyorum bile…

Genç kuşaklar, zihnen ve bedenen ölüyor gözümüzün önünde…
Geleceğimizin yok oluşunu seyrediyoruz hep birlikte… Kimi zaman bazı çevrelerde güle oynaya hem de…

İntihar bu.
Bir toplumun bugününün değil, yarınının da adım adım yok edilmesi, katledilmesi hatta.
Genç kuşağın savruluşuyla sınırlı değil bu ülkedeki İslâmî varlığımızın yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalması sorunu.

Toplumda boşanma oranları katlanarak artıyor… Hem de muhafazakâr çevrelerde bir patlama yaşanıyor özellikle… Egoizm, kariyerizm, bireyselleşmenin meyveleri…
Toplumun bütün kesimleri hızla konformistleşiyor… Oportünizm tavan yapıyor… Herkes menfaatine bakıyor!
Kardeşlik, yardımlaşma, kanaatkârlık, tevazu, fedakârlık, diğergâmlık gibi kurucu değerlerimiz yok oluyor…
YENİDEN MÜSLÜMANLAŞAMAZSAK YOK OLURUZ!
Ne yapacağız peki?

Yapacağımız şey çok açık: Yeniden Müslümanlaşmak. Deyim yerindeyse, kendimizi re-set’lemek, bismillah diyerek her şeye yeniden, taze bir ruhla, taze bir heyecanla silbaştan başlamak…

Müslüman olma coşkusunu yakalamak…
İslâm’ın bu toplumun varlık nedeni olduğu gerçeğini genç kuşaklara kâh eğitimde, kâh medyada, kâh kültür dünyasında çok iyi anlatmak...
İslâm’ı yitirdiğimiz zaman -Allah korusun- bu topraklardaki varlığımızın tehlikeye düşeceğini aslâ unutmamak…
O yüzden Müslüman olmanın nimet olduğu gerçeğini iliklerimize kadar hissederek sarsılmaz ve aşılamaz ilkelerimizi yeniden hayata geçirmek…

Müslüman olma coşkusunu doyasıya yaşamak, bunun için haram-helâl ölçülerine, kul hakkına azamî dikkat göstermek, bunun kazandıracağı coşkuyu diğer müslüman kardeşlerimizle paylaşmak…

Müslüman olmanın tadına varmak, tadını almak ve herkese tattırma coşkusunu iliklerimize kadar yaşamak…

Unutmayalım: Hayata aktarılamayan bir dinin, fikrin hiç bir kıymeti harbiyesi yoktur.
Hayata aktarılamayan bir dinin, paçavraya dönmesi kaçınılmazdır.

Dinini yitiren ya da dinle ilişkisini bitiren insan, sahte dinler icat etmekten, arzularının, hızın, hazzın, tüketimi emreden nefsinin kölesine dönüşmekten ve tükettikçe tükenmekten kurtulamaz.

İnsanın bittiği yerde, hayat da biter, çöle döner...
Vesselâm.

Fetih ruhu ve rüyası

Yusuf Kaplan

31/05/2019 Cuma
Fetih ruhu’nun bu ülkede bir karşılığı var mı, insanları kanatlandırmaya yarar mı, bilmiyorum.

Ama Türkiye’nin özellikle seküler aydınlarının fetihle işgali karıştırdıklarını biliyorum. Fetihle işgali karıştıran müslüman bir toplumun aydınının zihni işgal altındadır, iğdiş edilmiş, demektir.
Açık ve net bu.

Oysa bilim, düşünce, sanat, siyaset ve ahlâkta büyük açılımlar, insanlığın önünü açan çığır açıcı atılımlar nasıl gerçekleştirilir?

Fetih ruhuyla...

Eşyanın hakikatini keşfetme çabasıyla...

Eşyanın hakikatini keşfetme çabasını diri tutan kanatlandırıcı bir ruhla ve bu ruhu canlı kılan büyük rüyalarla...

Unutmayalım: İddianız yoksa rüya göremezsiniz. Rüyasını göremediğiniz bir iddiayı hayata geçiremezsiniz.
ÜÇ TARZ-I FETİH
Üç tarz-ı fetih’ten ya da fethin üç boyutundan sözedilebilir:

Manevî fetih, fikrî fetih ve maddî fetih.

Manevî fetih, kalple gerçekleşir.
Fikrî fetih, zihnin eseridir.
Maddî fetih, kılıcın meyvesidir.
Bir kez daha hatırlatmak istiyorum: Bu ülke Batılı emperyalistler tarafından fiilen işgal edil-e-medi ama zihnen işgal edildi. Bu ülkenin sözümona aydınları celladına âşık edildi.

O yüzden bu ülkenin hâs aydınları, ön açacak, ön alacak çilekeş öncü kuşakları yok.
Öncü kuşakları olmayan toplumlar, bugün yaşıyor olabilirler ama yarın bir ânda yok olmaktan kurtulamazlar. Bir Gazâlî’niz, Alparslan’ınız, İbn Arabî’niz, Fatih Sultan Mehmed’iniz, Sinan’ınız, Itrî’niz, Yunus’unuz, Yavuz’unuz ya da bir Eflatun’unuz, Kant’ınız, Bach’ınız, Rafael’iniz, Bruegel’iniz, Beethoven’iniz, Nietzsche’niz, Dostoyevski’niz, Tarkovski’niz varsa, varolduğu için, varolabildiği için varsınız.

Bu öncüler, fikirleriyle, eserleriyle, şahsiyetleriyle yaşıyorsa, sizi de yaşatabiliyorsa, sizin varolduğunuzdan ve yaşadığınızdan sözedebiliriz.
Bunlar, bir toplumun medeniyet ruhunu diri ve canlı tutan, yaşayan ve yaşatan öncü kuşakları değil sadece, kurucu ve konumlandırıcı öncü kuşakları. Yönünü ve yörüngesini belirleyen, ruhunu harekete geçiren, geleceğini şekillendiren yol fenerleri.

Her medeniyet, öncü kuşakları vasıtasıyla geçmişten nefes alır, geleceğe nefes verir.

Bütün diğer medeniyetlerin öncü kuşakları gibi bizim medeniyetimizin öncü kuşakları da birer fatihtir; fetih ruhuyla nefes alan ve nefes veren, medeniyeti yeşerten ve gölgesinde herkesin serinlediği birer çınardır.

Maddî fetih, kılıçla gerçekleşir ama önce zihinde ve zihinle şekillenir, sonra kalpte ve kalple olgunlaşır, en sonundaysa ruhta ve ruhla gerçeğe dönüşür.
Fetih, işgal değildir; kapıların açılmasıdır. Zihin, gönül ve ruh kapılarının canlanması, hayata kavuşması.

Aynı şekilde, maddî fetih de toprakların işgali değildir. Toprağa, hakikatin hayat bahşeden elinin değmesi, toprağı sulayacak ötelerden yankılanan bir sesle diriltici bir nefes vermesidir maddî fetih.

Toplumları fatihleri ayakta tutar, fatihleri taze hayat sunar, fatihleri yol açar.

Zihin, kalp ve ruh fatihleri: İlim, irfan ve hikmet fetihleri.
Fetih ruhunu yitiren, yeni fatihler yetiştiremeyen toplum, dengesini yitirir, işgal edilir zamanla.

YUNUS VE SİNAN, FATİH VE ALP ARSLAN MASAL MI?
Masal mı bütün bunlar?

Yunus masal mıydı?
Elbette ki, değildi: İnsanı, hayatı, Yaratıcı’yı, dünyayı sade bir dille ama derinlemesine kavradı; hâlâ taze, hâlâ diri, hâlâ hayat bahşedici tohumlar ekti bu topraklara; keşfedildikçe insanı çağlar ötesine taşıyan, tadıldıkça lezzetine doyum olmayan.
Sinan, masal mıydı?

Sinan, bu topraklardan çıktı ve hakikat medeniyetinin diriltici ruhunu üç kıtada taşa nakşetti. Sinan’ın mimaride gerçeğe dönüştürdüğü fetih ruhu, fetih rüyasının hayatın her alanında yankılanmasını, hayatın her alanını aydınlatmasını, beslemesini mümkün kılacak çapta, kıratta bir fetih ruhuydu.
Fatih, masal mıydı?
Fatih, daha çocuk denecek yaşlardayken, fetih ruhuyla nefes alıp veriyor, Kostantinopol’ü fethetme rüyaları görüyordu -neredeyse Allah’ın her günü...
Elinde kalem, defter; önünde yerküre; zihninde İstanbul’un fetih haritasıyla yatıp kalkıyordu...
Uykuları kaçıyordu!
Rüyaları sınır tanımıyordu!
Hop oturup hop kalkıyordu! Yerinde duramıyordu!
Çocukken!

Çocuk denecek yaştayken!

Fetih ruhuyla yetiştiriliyor, fetih ruhuyla nefes alıp veriyor, fetih rüyaları görüyordu her dem Fatih.

Bir yerde fetih ruhu çocuk denecek yaşta sizi yakalamışsa, rüyalarınız olup çıkardı, rüyalarınız fetihlerle dolup taşar, fetihlerle renklenir, canlanırdı.

Fatih’in fetih ruhu, nizam-ı âlem rüyasının Osmanlı gökkubbesi altında herkesin kendi hayatını yaşamasını, rüyasını gerçekleştirmesini mümkün kılan tek evrensel ve aşılamamış, benzersiz bir fetih ruhuydu.
Yunus’taki, Sinan’daki, Fatih’teki fetih ruhu ve rüyası, Alp Arslan’ı Alp Arslan yapan, Anadolu’yu, Balkanlar’ı, Afrika’nın içlerine kadar üç kıtayı İslâm’a açan tevazunun kanatlarında yükselen Müslüman olma coşkusuydu.
Alp Arslan’a “Biz, temiz müslümanlarız. Bid’at nedir bilmeyiz. Bu sebepledir ki, Allah hâlis Türkleri aziz kıldı” dedirten bu diriltici ruhtu.
İşte dünya bu ruha gebe.
Biz de.Dikkat! Türkiye’yi Kıbrıs’tan vuracaklar!

Yusuf Kaplan

7/06/2019 Cuma

Türkiye Cumhuriyeti olarak on yıllarca hem Türkiye’nin hem de Kıbrıs’ın geleceğini tehlikeye sokacak basiretsiz, köksüz, soluksuz Kıbrıs politikaları izlendiğimizin farkında mıyız acaba?

Öyle anlaşılıyor ki, gelecek yılların, hatta gelecek on yılların alacağı şekil, Kıbrıs’tan ve etrafından belirlenecek!

ASKERÎ YIĞINAĞI GÖRÜYORUZ AMA KÜLTÜREL SÖMÜRGELEŞMEYİ GÖREMİYORUZ!
Kıbrıs’ın etrafında yaşanan gelişmeleri Türkiye olarak yakından takip ediyoruz. O yüzden yüzyılın en büyük askerî tatbikatını henüz yaptı Türkiye: Hem karadan hem havadan hem de denizden eşzamanlı olarak gerçekleştirilen çok önemli bir tatbikattı bu.
Bu tatbikatla Kıbrıs’a ve çevresine, savaş gemileri, savaş uçakları yığan ABD, İngiltere, Rusya, Fransa, İtalya, BAE, Mısır ve İsrail’in doğal gaz ve petrol bahanesiyle Doğu Akdeniz’in sularını fenâ hâlde ısıtan girişimlerine karşı teyakkuz hâlinde olduğumuz mesajını verdik.

Bu mesaj taraflarca alındı.

Geçtiğimiz çeyrek asırda, önce Irak, sonra da Suriye, bölgenin, özellikle de Türkiye’nin kuşatılması için emperyalistler tarafından nasıl karıştırıldı ve kullanıldıysa, bundan sonraki süreçte de genelde Doğu Akdeniz, özelde ise Kıbrıs aynı şekilde Türkiye’nin kuşatılması hatta ilk büyük zaaf anımızda vurulması için kullanılacak, kaşınacak.
Kıbrıs’ın etrafında yani Doğu Akdeniz’de oynanan stratejik oyunların en azından farkındayız.

Ama Kıbrıs’ta, Kıbrıs’ın içinde yaşanan gelişmelerin, Kıbrıs’ın “elimizden bütünüyle çıkmasıyla sonuçlanacak” hâdiseleri adım adım döşediğinin farkında mıyız acaba diye sormuyorum. Sormuyorum; çünkü Kıbrıs’ta neler olup bittiğini anlayabilecek, yapılmak istenenleri önleyebilecek durumda olduğumuzu sanmıyorum ve ürperiyorum açıkçası: Türkiye’yi Kıbrıs’tan vuracaklar, diyorum, haykırarak...
Nasıl mı?

Anlatayım...

KIBRIS’TA, TÜRKİYE’NİN ADADAN ÇEKİLMESİNİ İSTEYEN TÜRKLER VAR!
Yaklaşık iki yıldır UniteCyprusNow (Kıbrıs Derhal Bileşsin!) isimli bir oluşum, özelde KKTC’nın, genelde Türkiye’nin güvenliğini tehlikeye sokacak işlere imza atıyor.

25 Ocak 2018 tarihli KıbrısPostası gazetesinde, bu oluşumla ilgili bir haber yer aldı. Uzun bir alıntı yapacağım burada; her satırını ürpererek okuyacağınız bir alıntı:
“Unite Cyprus Now Grubu, tüm Kıbrıslılara, Cumartesi günü saat 11.00’de Ledra/Lokmacı ara bölgede kendilerine katılarak, köktencilik ve bölünmüşlüğe karşı seslerini yükseltme çağrısı yaptı.

Grubun yaptığı yazılı açıklamada, köktenciliğin en üzücü tezahürlerinden birinin dün yaşandığı belirtildi. Afrika gazetesine saldırıp, zarar verdiği ve gazetecilere linç girişiminde bulunan organize bir grubun, Meclis damına çıkarak Osmanlı İmparatorluğunu oluşturan boylardan birine ait bir bayrak açtığına dikkat çekildi.

Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı’nın sözlü saldırıya uğradığı, CTP Milletvekili Doğuş Derya’nın da yeminini ederken hem sözlü, hem de fiziksel saldırıya uğradığına dikkat çekilen açıklamada, şu ifadelere yer verildi:

‘Dün yaşananlar bölünmüşlüğün sonuçlarıdır. Bölünmüşlüğün devamı halinde Yeşil Hat giderek Türkiye ile bir sınıra dönüşecek, Türkiye’nin Kıbrıs’taki etkisi giderek daha da artacak, Adaya nüfus akışı kontrolsüz bir şekilde devam edecek ve Türkiye’deki koşullar ve gerginlikler Adaya yansıyacaktır.
Köktencilik her iki toplumda da artacak ve yeni nesiller için hukukun üstünlüğü, demokrasi, hoşgörü, insan hakları ve barışçıl bir arada yaşam temelinde ortak, istikrarlı, güvenli, müreffeh bir gelecek kurma şansımız tehlikeye atılacaktır.

Sadece federal bir çözüm Kıbrıs’ı gerçek anlamda güvenli ve bağımsız yapacak ve adamızda hukukun üstünlüğünün gözetilmesini sağlayacaktır. Savaşlar, çatışmalar ve terörizmle çevrili bölgemizde, statükonun güvenli ve sürdürülebilir olduğu varsayımı tehlikeli bir yanılgıdır.’”

KIBRIS, ELİMİZDEN GİDİYOR!
Bu haberi, habere yansıyan açıklamayı ürpererek okudum.

Kıbrıs’ta Türkiye’nin Kıbrıs’tan çekilmesini isteyen Türkler var!
Kıbrıs’ı bizim elimizde tutacak yegâne güç, ortak medeniyet ve tarih bilincidir. Bu ortak medeniyet ve tarih bilinci olmazsa, Kıbrıs’a bütünüyle biz hakim olsak bile, Kıbrıs, er ya da geç bizim elimizden çıkar.
Şu ân öyle durumdayız. Kıbrıs’ta askerî olarak varız ama kültürel olarak yokuz. Kıbrıslı Rumlarla Kıbrıslı Türkler sonuna kadar sekülerler!
Kıbrıs’ı kültürel olarak kaybettiğimizi bilelim.
O yüzden Kıbrıs’ı kültürel olarak yeniden kazanmak, bunun için ortak medeniyet ve tarih bilinci oluşturmak, KKTC’deki kardeşlerimizin ekonomik ve sosyal refah düzeyini Rumların üzerine çıkarmak zorundayız.
O yüzden kültürel olarak kaybettiğimiz Kıbrıs’ın, emperyalistlerin oldu birileriyle elimizden çıkabileceği, KKTC’deki insanların da buna karşı çıkmayacakları hatta bunu talep etmeye başlayacakları anlaşılıyor.

Kıbrıs Postası gazetesinde yayımlanan haberi şimdi bir de bu gözle okuyabilirsiniz.

Evet, Türkiye’yi Kıbrıs’tan vuracaklar.
Önce, Türkiye’nin Kıbrıs’tan uzaklaşması sağlanacak. Ki, bunu biz kendi ellerimizle yaptık zaten: Kıbrıs, kültürel olarak bize değil, Rumlara daha yakın. Türkiye’nin kültürel olarak Kıbrıs’ta olduğunu söyleyen birileri varsa, “geçmiş olsun!” dileklerimi iletirim kendilerine acı acı!
İkinci olarak, emperyalistler, gelecek 50 yıllık, 100 yıllık stratejilerini Kıbrıs üzerinden şekillendirecekler! Bizi Kıbrıs’tan vuracaklar!

Emperyalistlerin bizi Kıbrıs’tan vurmalarını önlemenin en kalıcı yolu, Kıbrıslı Türklerle ortak medeniyet ve tarih bilinci etrafında kenetlenmemizden geçiyor!
Kıbrıs, kültürel olarak elimizden gidiyor!
Yarın fiilen elimizden gitmesini istemiyorsak -bu Türkiye’nin parçalanmasıyla sonuçlanır Allah korusun- gereken önlemleri gecikmeden almak zorundayız.
Vesselâm.

.Türkiye’nin bir numaralı güvenlik meselesi, artık Kıbrıs’tır!

Yusuf Kaplan

9/06/2019 Pazar
Türkiye’nin bağımsızlığı Kıbrıs’tan geçer!
Elinize bir harita alın, Atina’dan İskenderun’a kadar dikkatle bakın. Kıbrıs’ın dışındaki bütün irili ufaklı adaların tamamının Yunanistan’a ait olduğunu göreceksiniz ve eğer gözleriniz “ne bu yahu!” diyerek faltaşı gibi açılmıyorsa, aksine, “ne var bunda?” filan demeye kalkışıyorsanız, bilin ki, “zihnî felç geçiriyorsunuz, köleleştirilmişsiniz” demektir.

BİZ İSTİKLAL SAVAŞI’NI YUNANLARLA DEĞİL İNGİLİZLERLE YAPTIK!
Kıbrıs Adası, burnumuzun dibi! Yunanlar, burnumuzun dibine nasıl sokulmuşlar böyle, diye sormaya gerek yok. Burnumuzun dibine sokulanlar Yunanlar değil, Yunanları, “İstiklal Savaşı yapalım” diye üzerimize salanlardır; emperyalist İngilizler yani.
İstiklal Savaşı’nı fiilen kazandık ama zihnen kaybettik.

Biz İstiklal Savaşı’nda Yunanlarla değil İngilizlerle savaştık aslında.
Eğer İstiklal Savaşı’nı Yunanlarla değil de İngilizlerle yapmış olsaydık, Türkiye, Batılılaştırılma köleliğinin eşiğine üstelik de güle oynaya sürüklenemezdi!
İngilizler, Yunanları üzerimize salmakla, bir taşla bir kaç kuş birden vurmuş oldular.

Türkiye ile Yunanistan arasında onyıllarca sürecek, zaman zaman iki ülkeyi savaşı eşiğine getirecek bir düşmanlık tesis ettiler.

İkinci olarak da, Türkiye üzerinde yapılan ameliyatın / operasyonun, Türk toplumu tarafından uzunca bir süre anlaşılabilmesini zorlaştıracak sert bir bir mil çektiler gözümüze, gözümüzü körleştirdiler, ne olup bittiğini anlayabilmemiz mümkün olmadı bir türlü bugüne kadar!
Buradan Kıbrıs meselesine geliyorum: Kıbrıs meselesi, Cumhuriyet kurulmadan önce halledildi; Kıbrıs fiilen elimizden gitti -Kıbrıs’ta İngilizlere garantörlük statüsü vermemizle birlikte!

Bugün Kıbrıs adasında, Rum kesimine İngiliz savaş uçaklarının yerleştirilebiliyor olmasının güya meşrû gerekçesini İngilizlerin garantör ülkelerden biri olması oluşturuyor!

KIBRIS’LI TÜRKLERİ TÜRKİYE’YE KARŞI KIŞKIRTACAKLAR!
Cuma günkü yazıda, “Türkiye’yi Kıbrıs’tan vuracaklar”, derken sadece bölgede bulunan doğal gaz, petrol kaynağı nedeniyle emperyalistlerin Kıbrıs’ın etrafına üşüşüvermelerine dikkat çekmek değildi amacım. Asıl dikkat çekmek istediğim şey, Kıbrıs’taki Türk kardeşlerimizin Türkiye’den zihnen, duygu olarak ve dolayısıyla fiilen kopmak istemeleri, bunun gerçeğe dönüşmek üzere olduğu ürpertici gerçeğidir!
Bunu da özgürlük, eşitlik, refah adına talep ediyorlar!

Yetkilileri uyarıyorum: Kıbrıs’taki Türkler tarafından Türkiye’nin Kıbrıs’tan çekilmesi talepleri önümüzdeki haftalarda ve aylarda daha yüksek sesle dillendirilecek!
Doğu Akdeniz’de bulunan ve dünyanın doğal gaz rezervlerinin % 67’sini oluşturan doğal gaz yataklarının emperyalistler tarafından paylaşılma girişimleri, Kıbrıs üzerinden Türkiye’nin köşeye sıkıştırılmasının fitilini ateşleyecek ve adadaki bazı çevreler, Türkiye’nin Kıbrıs’tan çekilmesi taleplerini dillendirerek Türkiye’ye karşı kullanılacak!
Cuma günkü yazıda “birleşik Kıbrıs hayali”ni dillendiren UniteCyprusNow oluşumu çerçevesinde yapılan ürpertici açıklamaları burada paylaşmıştım.

Türkiye küçücük bir adayla ilgilenemedi! Kültürel olarak giremedi Kıbrıs’a! Türkiye’yle ortak medeniyet ve tarih şuuruna sahip bir halk yeşertemedi adada!

Zırnık kadar anlamadıkları hâlde İslâm’dan iğrenen, ürperen bir kütle zuhûr etti.
Kıbrıs’ta bir ilahiyat bile açılamadı! Hatta Kur’ân kursu ve imam hatip okulu açma girişimlerine Kıbrıslılar (Rumlar değil Türkler) sert tepki gösterdiler!
Kıbrıs, zihnen ve kültürel olarak elimizden gitti çoktan! Eğer köklü, güçlü stratejik adımlar atamazsak, Kıbrıs’ın, çok değil, 10-15 yıl gibi kısa bir zaman dilimi içinde, elimizden fiilen çıkıp gitmesini seyrederiz sadece!
KIBRIS, TÜRKİYE’NİN MİLLÎ GÜVENLİK MESELESİDİR!
Altını çizerek haykırıyorum: Kıbrıs, Türkiye’nin millî güvenlik meselesidir!
Kıbrıs’ın elimizden gitmemesini sağlayacak en önemli stratejik atılım, Kıbrıs’ta dünya çapında okulların ve üniversitelerin açılacağı, genç kuşaklara ve bütün Kıbrıs halkına medeniyet perspektifi ve tarih şuuru kazandıracak bir eğitim devrimi yapmaktır.
Eğer Kıbrıs halkı zihnen ve kültürel olarak bizimle aynı değerleri paylaşırsa, Kıbrıs’ta tezgâhlanacak bütün oyunları püskürtmemiz mümkün olabilir. Öbür türlüsü hüsrandır -hem Kıbrıslılar için hem de Türkiye için!

Dünyanın en zengin doğal gaz yataklarının Kıbrıs’ın etrafında bulunduğu gerçeğinin ortaya çıkmasıyla birlikte bütün emperyalistlerin Doğu Akdeniz’e üşüşmeleri, askerî yığınak yapmaları bizi, millî güvenlik konseptimizi yeniden tanımlamaya icbar ediyor.

O yüzden şu kesin artık: Türkiye’nin bir numaralı güvenlik meselesi Kıbrıs’tır!
Vesselâm.

Eksen kayması değil kırılma noktası: S-400’ler ve yörünge ayarlaması

Yusuf Kaplan

14/06/2019 Cuma

Amerikan yönetimi açıklama üstüne açıklama yaptı, yapmaya da devam ediyor... Keza Avrupa devletleri ve kurumları da aynı şekilde -dozu biraz daha düşük olsa da.

Mesele, özelde S-400’ler meselesi ama genelde Türkiye-Batı ittifakı ilişkilerinin geleceği...

BATI İTTİFAKI, PANİKLERKEN...
Amerikan yönetiminin Beyaz Saray kanadı, Türkiye’nin Rusya’dan S-400 savunma sistemi alma girişimini pek de panik psikolojisiyle karşılamadı.
Ama Pentagon ve CIA kanadı fenâ hâlde panikledi, Türkiye’ye tehdit üstüne tehditler savuruyor...
Pentagon ve CIA kanadı, Yahudi gücünün kontrolünde. Amerikan silah endüstrisi onlardan soruluyor!
Sadece Amerikan silah endüstrisi mi?

Değil elbette.

Silah’ın raconunu onlar kesiyor...

Savaşlara onlar karar veriyor...

Kapitalist dünya sistemini onlar çekip çeviriyor...
Sisteme itiraz edenleri onlar -deyim yerindeyse- “yere seriyor”, yaşadığına pişman ediyor, perişan ediyor hatta yerinden ediyor...
Sorosgiller bunlardan...
Adına sosyal medya denen tastamam a-sosyal tiplerle ve a-sosyal bir şekilde işletilen başta twitter gibi mecraları, toplumları karıştırmak için icat edenler de, yönlendirenler de bu Pentagon-CIA bağlantılı Sorosgiller şebek-e-leri...

Türkiye’de tezgâhlanan Gezi Kalkışması’ndan 15 Temmuz işgal ve darbe girişimine kadar bütün operasyonların gerisinde işte bu “tayfa” var.

TÜRKİYE’NİN BAĞIMSIZLAŞMA SÜRECİ...
İşte bunlar, Türkiye, kendilerine boyun eğmediği, eğmemekte direndiği, başka küresel ittifaklar gerçekleştirdiği için çıldırıyorlar!
Türkiye’ye diz çöktüremedikleri için çıldırıyorlar!
Bütün tezgâhları deşifre edilip püskürtüldüğü için çıldırıyorlar!
Bakın, Türkiye’nin ABD ile birlikte gerçekleştirdiği F-35 projesinden Türkiye’yi apar-topar çıkardı bu Pentagon-CIA kanadı!
Yetmedi; bizzat Pentagon, Türkiye’yi “ekonomik istikrarsızlık”la vesaire tehdit etti; Türkiye’ye ekonomik yaptırım uygulanacağını açıkladı!

Amerika, Türkiye’nin müttefiki güya! NATO başta olmak üzere bütün belli başlı önemli Batılı kurumlarda stratejik ortağı! Güya!

Tam Türkiye, Pentagon-CIA güdümlü Amerikan yönetiminin bütün bu densizliklerine ne cevap verecek diye beklerken, Cumhurbaşkanı Erdoğan, önceki akşam, Türkiye’yi S-400’leri almaması konusunda art arda tehdit eden Pentagon-CIA şebekesine tokat gibi cevap verdi ve “S-400’ler alınacak demiyorum, alınmıştır, diyorum” dedi.

Soru şu burada: Türkiye, Batı ittifakını terk mi ediyor, dolayısıyla eksen mi değiştiriyor?
Eksen kayması değil yaşadığımız; kırılma noktası.
Batı ittifakıyla ya da ülkeleriyle ilişkimizde bir kırılma noktasının eşiğinden geçiyoruz... Cumhuriyet tarihinde yaşadığımız en büyük kırılma bu.
Cumhuriyet kurulurken, Batılılara medeniyet iddialarımızdan vazgeçtiğimizi söyledik. Bunu Lozan ve Ankara antlaşmalarıyla da teminat altına aldırdı Batılılar.
Artık Türkiye, Batılılara itiraz etmeyecek, her alanda Batılılaşma sürecine girecek’ti... Özellikle laikleşme politikalarıyla, toplumun, ayağa kalkarak yeniden tarih yapmamızı mümkün kılabilecek medeniyet birikimimizin ve ruhumuzun kaynağı İslâmî iddiaları benimsemeye kalkışmamızın önüne set çekilecek’ti...
Batılılarla böyle anlaştık.

Nedir bu?

Dışardan ele geçirilemeyen bir ülkenin içerden ele geçirilmesidir!
Türkiye, yaklaşık on yıldır Washington, Telaviv, Londra ve Brüksel’den bağımsız politikalar geliştiriyor...
Batılılara boyun eğmeyeceğini, kendi kaderini kendi medeniyet dinamikleri doğrultusunda kendisinin tayin edeceğini ilan etmekle kalmıyor, haykırıyor bunu yaptığı askerî operasyonlarla!

Son on yıldan bu yana güçlü bir savunma sistemi inşa etmiş olmamız, bunun bir göstergesi. Rusya’dan S-400 savunma sistemini alması da bunun bir neticesi.
TÜRKİYE’Yİ YUNANİSTAN ÜZERİNDEN VURABİLİRLER!
Şunu iyi bilelim: Batılı emperyalistlerin şakası yok: Doğu Akdeniz’e savaş gemileriyle ve uçaklarıyla derinlemesine yerleştiler. İngilizlerin Kıbrıs’a, Rum kesimine 120 savaş uçağı konuşlandırmasının anlamı ne?
Amerikalıların Romanya ve Bulgaristan’a askerî yığınak yapmalarının ne manası var?
İşin püsküllü belası var bir de: Yunanistan, ha bire Türkiye’ye karşı gazlanıyor ve kışkırtılıyor!

Birileri, Yunanistan’la bizi kapıştırarak Türkiye’yi vurma ve işgal planları mı yapıyor, diye sormak zorundayız.
Bir eksen kayması değil, esaslı bir kırılma noktası, yaşadığımız.
Türkiye’nin Batı’yla ilişkilerinde paradigmatik bir değişim yaşanıyor: Kopma bu.
Değişen dünya dengelerine göre Türkiye’nin önalması, geleceğini inşa çabası, gerçek anlamda bağımsızlaşma yolunda büyük bir adım atması.
Beklentimiz, bu adımın, içerde de atılması; eğitim, kültür, medya, gençlik, şehircilik gibi alanlarda medeniyet dinamiklerimiz ekseninde büyük hamleler gerçekleştirilmesi -vakit daha fazla geç olmadan.

Vesselâm.Türk-Rus ilişkilerindeki “karanlık bölgeler”e (=“tuzaklar”a) dikkat!

Yusuf Kaplan

16/06/2019 Pazar

Türkiye, kendi ayakları üzerinde durabilen bir ülke midir?

Hayır.

Türkiye, kendi kaderini kendisi tayin edebilen bir ülke midir?

Hayır.

Türkiye’de ipler bu ülkenin hâs çocuklarının elinde midir?

Hayır.

Peki, bütün bunlar ne anlama geliyor?

TÜRKİYE’NİN BAĞIMSIZLIK MÜCADELESİ VE ÖNÜMÜZDEKİ TAKOZLAR!
Türkiye, gerçek anlamda bağımsız bir ülke değildir.

Ekonomik olarak bağımsız değiliz. Sınırların ortadan kalktığı küresel bir dünyada karşılıklı bağımlılık gerçeğini gözardı etmeden kuruyorum bu cümleyi.
Hem ülkenin ekonomisine yön veren aktörler (TÜSİAD gibi “devşirme” çıkar şebek-e-leri) küresel kapitalist sistemin kölesi ve sistemin çıkarlarının bekçisi oldukları için hem de bölgenin geleceğini şekillendirecek ekonomi politikaları geliştirecek ve ekonomik ittifaklar kurabilecek bir güce sahip olmadığı için ekonomik olarak bağımsız değildir Türkiye.

TÜSİAD gibi küresel çıkar şebek-e-lerinin ülke ekonomisindeki belirleyici rolü zayıflatılmadığı sürece, bu ülke, ekonomik bağımsızlığına kavuşamaz ve sürgit ekonomik olarak çökertilme tehditleriyle karşı karşıya kalkmaktan kurtulamaz.

Ülkede hem ekonominin ipleri Anadolu çocuklarının eline geçmediği hem de Türkiye küresel kapitalist sistemden bir şekilde -görece de olsa- bağımsız ekonomi politikalar geliştiremediği sürece Türkiye’nin ekonomik olarak tam bağımsızlık mücadelesinde mesafe katedebilmesi çok zordur.
Ekonomide tam bağımsızlığına kavuşamamış bir ülkenin siyasî ve kültürel olarak bağımsız olduğundan sözedebilmek, elbette ki, imkânsızdır.

Ama kültürde henüz hiç bir şey yapamasak da, hiç olmazsa, ekonomide ve siyasette kendi kaderimizi kendimiz tayin edebilecek bir güce sahip olmamız gerektiğini kavradık ve bu bağlamda önemli adımlar attık. Savunma sanayisinde gerçekleştirdiğimiz atılımlar, bu açıdan hayatîdir; Türkiye’nin istiklal ve istikbal mücadelesinde önemli kilometre taşlarıdır.
RUSYA’NIN KANATLARINDA GÖKLERE YÜKSELEMEYİZ!
Cuma günkü yazıda ABD ile yaşadığımız S-400’lerin alımı etrafındaki gerilimin ne anlam ifade edebileceğini yazmıştım.

Türkiye’nin 15 Temmuz NATO güdümlü işgal ve darbe girişimi gibi bir tehlikeyle karşı karşıya kalması üzerine, 15 Temmuz’dan 7-8 ay önce Türkiye’nin etrafı önce Irak, ardından da Suriye üzerinden ateş çemberine çevrilince televizyonlardan Türkiye’nin Rusya’yla stratejik ilişki kurmak zorunda olduğunu söylemiştim yüksek sesle.
Rusya’yla ilişki kuruldu, kapsamlı işbirliği biçimleri geliştirildi hem de.

Sonunda mesele S-400’ler meselesine geldi, kilitlendi.

Önce şunu söylemem gerekiyor: Türkiye, Rusya’yla köklü ilişkiler kurmalı ama “elini, kolunu, bacağını” Rusya’ya kaptırmamalı!
Rusya’nın kanatlarında göklere yükselemeyiz! Yok böyle bir şey! Rusya’ya sonuna kadar güvenemeyiz.
Rusya’yla ilişkilerimizi stratejik derinlik katarak elbette sürdürmeliyiz ama bugüne kadar Batı ittifakının gölgesi, NATO’nun ileri karakolu, uydusu bir ülke olduğumuz gibi şimdi de her bakımdan Rusya’ya bağımlı, Rus uydusu bir ülke olma yanlışlığına soyunamayız.
TÜRK-RUS İLİŞKİLERİ VE ÇİN’İN ÇEVRELENMESİ STRATEJİSİ
Altını çiziyorum bir kez daha: Amerika’daki Yahudi gücü ve İsrail’in şımarıklıklarına, Türkiye’nin parçalanmasına yol açacak kendi güdümlerinde bir terör devleti kurdurma tehditlerine karşı Rusya’yla ilişkilerimizi derinleştirmek zorundaydık.

Fakat bunun bir Amerikan (Yahudi) projesi olabileceği, Rusya’nın Yahudi gücünden bağımsız hareket edemeyeceği gerçeğini aslâ gözardı etmeyelim, diyorum.
Söylemek istediğim şu: Rusya’yla ilişkilerimizde bizim kontrolümüzün dışında inşa edilen, bizi tuzağa düşürmeyi hedefleyen “tehlikeli karanlık bölgeler” / “tuzaklar” var.
Bu karanlık bölgelerin en dikkat çekici olanlarından biri, bizim üzerimizden Çin’in engellenmesiyle ilgili olabilir.
Şöyle bir şey bu: Küresel sistem, dünyanın kaderinin hâlâ şekillendiği yegâne coğrafyaya, Ortadoğu’ya, Doğu Akdeniz’e Çin’in girmesini önlemek için bizi Rusya’nın kucağına itiyor olabilir.
Amerika’nın İran konusundaki tehditlerinin de aslında İran’ı değil Çin’i hedef aldığını, Çin’in buraya girmesini kesinkes önlemeyi amaçladığını aslâ unutmayalım, diyorum.
Sözün özü: Rusya’yla stratejik ilişkilerimiz büyüyerek devam etmeli. Ama Türkiye’nin her bakımdan Rusya’ya bağımlı bir ülke konumuna sürüklenmesine aslâ izin vermemeliyiz.
Rusya’yla ilişkilerimizdeki karanlık bölgeleri göremezsek, önümüzü açacak aydınlık bir yol çizemeyiz!
Vesselâm.

.Babürşah’ın gözüyle medeniyet-kurucu şehirlerimizden büyüleyici Semerkand tablosu-1

Yusuf Kaplan

17/06/2019 Pazartesi

Bugün ve Cuma günü, Hint-Türk İmparatorluğu olarak bilinen Babürlüler Devleti’nin kurucusu, öncü devlet adamı ve Türk dilinin kurucuları arasında yer alan usta yazar Babürşah’ın 1494-1525 yılları arasında kaleme aldığı Babürnamesi’nde Semerkand ile ilgili tasvirlerini sizlerle paylaşmak istiyorum.

Semerkand, dünyanın en güzel şehirlerinden biri. Babürşah da öyle giriş yapıyor Semerkand tasvirine. Buhara, Taşkent, Herat, Hive, Nişabûr, Merv, Tûs gibi İslâm medeniyetine taze soluk getiren, diriltici, toparlayıp tarihin akışını değiştirici bir ruh üfleyen, böylelikle hem İslâm medeniyetinin kaderini hem de dünya tarihinin akışını tam bin yıl şekillendiren Maverâünnehir Medeniyet Havzası’nın belki de en güzel şehri, Semarkand’ın Moğol saldırıyla yerle bir olmasına rağmen sahipkıran (dünyaya hükmeden) dört hükümdardan biri olan Büyük Timur’un başlattığı oğlu Şahrûh ve torunu Uluğ Bey’in görece kısa sürede yeniden inşa ettikleri bu nefis şehrin o yıllarda bir başka edip ve kurucu-hükümdar Babürşah tarafından nasıl etkileyici bir dille tasvir edildiğini görünce, keşke böyle bir şehirde yaşasak, diyeceksiniz.

Şehirlerimizin yok olduğu, şehirsiz, dolayısıyla hatırasız ve ruhsuz yaşamaya mahkûm olduğumuz bir zaman diliminde İstanbul’un mutlaka ruhuna kavuşacağı günlerin özlemiyle, sizi, Timur’un üçüncü kuşaktan torunu Babürşah’ın büyüleyici Semerkand tasviriyle başbaşa bırakıyorum:
***

“Semerkand kadar güzel bir şehir dünyada az bulunur. Beşinci iklimdendir... Şehri, Semerkand’dır. Vilâyetine Mâverâünnehir derler. Hiç bir düşman, şiddet ve üstünlük ile ele geçiremediği için Semarkand’a ‘Belde-i Mahfûza’ [Korunan Belde] derler.
Ahalisi tamamen sünnî, pâk mezhep, şeriate bağlı ve dindardır.
Hazreti Peygamber zamanından beri, Mâverâünnehir’de o kadar çok İslâm imamları (âlimleri) yetişmiştir ki, hiç bir vilâyetten bu kadar çok imamın çıktığı malum değildir. Kelâm imamlarından olan Şeyh Ebû Mansur, Semerkand’ın Maturid adlı mahallesindendir. Kelâm imamları iki fırkadır. Birine Mâtüridiye, diğerine Eş’ariye derler. Mâtüridiye, bu Şeyh Ebû Mansur tarafından kurulmuştur.

Sahih-i Buhârî sahibi Hoca İsmail de Mâverâünnehir’dendir.
El-Hidâye [başlıklı kitabın] sahibi, Fergana’nın Merginan vilâyetindendir. İmam Ebû Hanife mezhebinde el-Hidâye’den daha muteber bir fıkıh kitabı yoktur. Fergana da Mâverâünnehir’e dâhil olup, mamurenin kenarında bulunmaktadır.
Semerkand ve mahallelerinde Timur Bey ve Uluğ Bey’in imaret ve bahçeleri çoktur.
Timur Bey, Semerkand erkinde, Kök-Saray diye meşhur olan dört katlı, fevkalade büyük bir köşk yaptırmıştır.

Bundan başka, Ahenin kapısına yakın ve kalenin içinde de cami yaptırmıştır. Bunun taşlarını, ekseriya Hindistan’dan getirttiği taşçılar işlemiştir. Caminin kitabesinde, “ve iz yerfeu ibrahim’ul kavâide” âyetini büyük harfle yazmışlardır ki, bir kürûh [uzak] mesafeden okumak mümkündür. Bu da çok büyük bir binadır.

Semerkand’ın şarkında iki bahçe yapmıştır. Biri daha uzakta olan Bağ-boldı ve diğeri de daha yakında bulunan Bağ-ı Dilgüşâ’dır. Bağ-ı Dilgüşâ’dan Firûze kapısına kadar bir yol yaptırıp iki tarafına kavak ağacı diktirmiştir. Dilgüşâ’da büyük bir köşk yaptırmış ve bu köşkte Timur Bey’in Hindistan muhaberelerini tasvir etmişlerdir.
Kûhek tepesinin eteğinde ve Kân-ı Gil’in, Âb-ı Rahmet de dedikleri, Kara-Su’yunun üst tarafında, Nakş-ı Cihân adında bir bağ yaptırmıştır.
Semerkand’ın cenubunda [güneyinde] ve kaleye yakın bir yerde Bağ-ı Çınar, Semerkand’ın aşağı tarafında Bağ-ı Şimal ve Bağ-ı Behişt vardır.
Timur Bey’in torunu, Cihangir Mirzâ’nın oğlu Muhammed Sultan Mirzâ, Semerkand’ın dış kurganında (çakar) bir medrese yaptırmıştır. Timur Bey’in ve Semerkand’da padişahlık eden evlatlarının hepsinin kabri buradadır. [Büyük Timur’un ve hepsi de hükümdar olan çocuklarının kabirleri, Hocalarının ayaklarının ucundadır. Bu nedenle büyüktür Emir Timur!-YK]

Uluğ Bey Mirzâ’nın imaretlerinden medrese ve hankâh, Semerkand kalesinin iç tarafındadır. Hankâh’ın kubbesi, fevkalade büyüktür. Onun kadar büyük bir kubbenin dünyada bulunmadığını söylerler.
Bu medrese ve hankâh’ın yanında Mirzâ-Hamamı diye meşhur olan iyi bir hamam yaptırmıştır. Döşemesi muhtelif taşlardandır. Horasan ve Semerkand’da bu kadar güzel bir hamam bulunduğu malum değildir. Bir de medresenin cenubunda, Mescid-i Mukattâ dedikleri, bir mescid yaptırmıştır. Mukattâ denilmesinin sebebi, parça parça ağaçları yontup İslâmî ve Çin usûlü nakışlarla yapılmasındandır. Bütün duvarları ve çatısı bu tarzdadır.
Yaptırdığı diğer mühim eserlerden biri de Kûhek tepesinin eteğinde bulunan ve içinde zîç [astronomi cetveli] yazma olan üç katlı rasathanedir. Uluğ Bey Mirzâ, bu rasat ile zîc-i Gürgânî’yi yazdırmıştır ki, dünyada hâlâ bu zîç, diğerlerinden daha fazla kullanılmaktadır.”
(Kaynak: Babür, Vekayi / Babürnâme (Reşit Rahmeti Arat yayını), TTK, 1946, s. 68-74).Ölen Mursi değil, aşağılık Batı ve kukla rejimleri!

Yusuf Kaplan

21/06/2019 Cuma
Mısır’ın ilk seçilmiş devlet başkanını iğrenç bir şekilde katlettiler: Mahkemede ölümünü seyrettiler!
İnanılır gibi değil gerçekten!

Şu kesin: Zehirlediler, mahkemede adım adım ölmesini beklediler!

Aşağılık bunlar!

İnsan olamazlar!

Ölen, Mursi değil!
Mursi şehid oldu, şehid edildi hunharca, barbarca!
Ölen, Batı’dır!
Ölen, Mısır’ın ilk seçilmiş devlet başkanına darbe yapılmasına sessiz kalan, hatta sessiz kalmak ne kelime, diktatör Sisi’nin kukla rejimi çökmesin diye destek veren, bedavadan, bol keseden para veren, pul veren ve tabiî emir üstün emir veren Batılı emperyalist ülkelerdir!

Ölen, darbeden sonra Mısır’la derin askerî, stratejik ilişkiler kuran İngiltere’dir, ABD’dir, Avrupa Birliği’dir!

Ölen, on yıllarca dünyayı avuttukları demokrasi, hukukun üstünlüğü, özgürlükler gibi emperyalist Batılı değerlerdir. Sömürgeciliğin keşif kolu, ileri karakolu Batılı kurumlardır.
Ölen, elbette ki, zalimleri lanetlemekten, “yaşasın zalimler için cehennem!” gibi sloganlar atmaktan başka hiç bir şey yapamayan Müslümanlardır, İslâm dünyasıdır!

Evet, Mursi ölmedi, öldürüldü!
Mursi’yi emperyalistler ve onların kuklası Mısır diktatörü Sisi öldürdü!

Diktatör Sisi, ne kadar sinsiymiş, ne kadar ruhsuz, satılık biriymiş öyle!

Müslümanların izzetini ayaklar altına alan, masum Mısır halkına, Rabia Meydanı’nda canlı yayında yağmur gibi kurşun sıkan Sisi’ye Batılı emperyalistler niçin sahip çıkar, kol-kanat gerer?

Mısır, idama doymuyor, masum kanına, mazlum kanına doymuyor!

Binlerce idam edilecek, idam edilmeyi bekleyen İhvan mensubu var!

Dünya seyretmekle kalmıyor yalnızca.

Aynı zamanda, uluslararası toplum denen Batı hegemonyasının aktörleri, silaha aslâ başvurmayan, gözünü kırpmadan Allah yolunda ölüme gitmekten zırnık kadar korkmayan İhvan’ı terör örgütü, mensuplarını da terörist ilan ediyor!

İnsanın nutku kesiliyor gerçekten!

Mursi’nin dünyanın gözü önünde adım adım öldürülmesinden, katledilmesinden sonra kimse insan haklarından, demokrasiden, hukukun üstünlüğünden, özgürlüklerden filan dem vurmasın!

Başınıza çalınsın sizin demokrasiniz de, hukukunuz da, özgürlükleriniz de!
Mursi’nin gözümüzün önünde, gözümüzün içine baka baka adım adım öldürülmesi, kanıma dokundu, perişan etti beni!

Suçsuz bu insan!

Ülkesinin özgürlüğü için mücadele veren bir kahraman!

Köleler tarafından, Batılı emperyalistlerin köleleri tarafından katledilmiş masum bir Müslüman!

Müslümanların hiç bir şey yapamıyor olmaları, elleri kolları bağlı oturdukları yerde oturuyor olmaları, insanın zoruna gidiyor!

Hiç bir şey yapamıyor olmak, insanı çıldırtıyor!

Kahrolsun zalimler!

Kahrolsun firavunlar!

Allah, Müslümanlara güç versin, akıl ve basiret versin, yardımını esirgemesin!Manevî (entelektüel, kültürel, ahlâkî) temellerden yoksun maddî atılımlar hüsranla sonuçlanır!

Yusuf Kaplan

28/06/2019 Cuma

1999 Marmara Depremi, ülkemizin yaşadığı en büyük, en yıkıcı depremlerden biriydi.

Batı medyası da yoğun ilgi göstermişti depreme. Fakat verdiğimiz kayba değil, gösterdiğimiz, Batı toplumlarında olmayan ruha dikkat çekmişti daha çok.

Mesela The New York Times manşete taşıdığı haberinde, “Bu nasıl bir şey ki, devletin bile ulaşamadığı deprem bölgesine, ülkenin en doğusundaki insanlar hızır gibi ulaşabiliyor ve depremin yaralarını hep birlikte sarabiliyor Türk toplumu” diyordu!
Yabancı bir gazete, yaşadığımız bir tabiî felâkette verdiğimiz kaybı değil, bu felâketle muazzam bir şekilde mücadele etmemizi sağlayan ruhu, kazancımızı öne çıkarıyordu.
Bu toplumda, başka toplumlarda olmayan bir şey vardı: Ruh. Bu toplum, ruhunu yitirmemişti.
Hatta küresel ölçekte gerçekleştirdiği mazlumlara yardım kampanyalarıyla bu ruhun nasıl mazlumların umudu olduğunu gösteriyordu. Türkiye, dünyanın ruhudur, diye yazıp duruyordum yeri gelen her yerde ve durumda, bu nedenle.
İstanbul seçimleri yenilendi, Ak Parti yaklaşık % 9 gibi yüksek bir oranla İstanbul’u kaybetti. Seçimlerin yenilenmesi kararı alındığında, gazetedeki arkadaşlarla konuyu konuşurken, “bu karar yanlış, çok yanlış hem de. Ve Ak Parti çok feci kaybedecek!” demiştim. Bazı arkadaşlar bana hak verdiler, bazıları “yapma Hocam!” diye itiraz ettiler.

(Orada bir arkadaşla iddiaya girmiştik. Kazandığıma göre ne yapayım ben, söyleyin bana!)

KAZANA KAZANA KAYBETMEK!
Yenilenen İstanbul seçimlerinde Ak Parti niçin kaybetti sorusunu sorup cevabını vermeyeceğim. Aksine, şunu söyleyeceğim: Ak Parti kazansaydı, kaybedecektik aslında.
Kaybetmeye çoktan başlamıştık. Sadece Ak Parti için söylemiyorum bunu; bu ülkenin çocukları olarak hepimiz için söylüyorum.

Kazana kazana kaybediyoruz, diyorum bir kaç yıldır her yerde...
Bu ülkenin İslâmî kesimleri yerel yönetimlerle birlikte 20 küsur yıldır bu ülkede iktidarlar.

20 küsur yıl iktidar olmak, ülkeyi yönetmek, ülkenin her bakımdan önünü açacak işlere imza atmak anlamına gelebilir. Yoksa bu kadar süre, toplum size iktidar görevi vermez.

Türkiye, daha önce de söylediğim gibi, Tanzimat’la yönünü, Cumhuriyet’le / laikleşme süreciyle yörüngesini yitirdi. Son bir kaç yıldır da ruhunu yitirme tehlikesiyle karşı karşıya.
Eğer bir toplum, ruhunu yitirirse, o toplum toplum olma vasıflarını da yitirir; sadece her kafadan ses gelen toplama yığınlara dönüşür; zamanla bütün dayanak ve tutamak noktalarını, bütün zorluklara göğüs germesini mümkün kılan direniş imkânlarını kaybeder ve bütün bu anlam haritalarındaki yırtılmalardan sonra parçalanmanın ve dağılmanın eşiğine sürüklenir.

Beni İstanbul seçimleri faslında ilgilendiren şey, falan Parti’nin kaybetmesi, filan Parti’nin kazanması değil artık. Beni ilgilendiren şey, bu toplumun son 4-5 yıldır hızla ruhunu yitirmeye başladığı ürpertici gerçeğidir. Dikkat ederseniz sadece bu konuyu yazıyorum burada 4-5 yıldır, esas itibariyle.

Bu toplum, bu toplumun ruhunun yegâne kaynağı İslâm’ı kaybediyor.
Bu toplumun çocukları, genç kuşakları, İslâm’ı terkediyor, ülkeyi terketme planları yapıyor...
Bu toplumun ruhunu oluşturan, tarih yapmasını mümkün kılan İslâmî değerlerini kaybediyor...
Bu toplumun İslâm’ı kaybetmesi, toplumsal olarak çözülmesi, ortak paydalarını yitirmesi, parçalanmanın eşiğine sürüklenmesi ve tarihten silinmesi demektir -Allah muhafaza!
TOPLUM, RUHUNU YİTİRİRSE, BU ÜLKE BİTER!
Toplumun ruhunu yitirdiğini gösteren göstergeler neler peki?

15 Temmuz işgal ve darbe girişimi, bu toplumun ruhunun nasıl patlayabileceğini ve bu toplumun insanlarının ülkeyi işgal edecek aşağılık tiplere karşı nasıl tankların altına yatarak direnebileceğini gösteren tarihî bir hâdiseydi: 15 Temmuz ruhu olarak adlandırdığımız bir ruhun yeşertilmesi, kök salması için çok iyi bir vesileydi ama bu vesile sadece ruhsuz siyasî söylemlere malzeme yapıldı ve kısa sürede bitti, ne yazık ki!

Aslında buradan toplumu seferber edecek, aynı hedefe kilitleyebilecek bir ruh üretilebilirdi. Ama olmadı.

Olmadı; çünkü yaşadığımız hâdise, bu toplumun bitmekte olan ruhunun yeri ve zamanı geldiğinde patlamasıydı; daha fazlası değildi.

Gelmek istediğim nokta şu: Bu toplumun İslâmî kesimleri yaklaşık 20 yıl iktidar oldular. Ülkenin yönünü ve yörüngesini bulması konusunda ne yaptılar?
Yaşadığımız hâdise tamtamına şudur: Türkiye, Menderes’le ve Özal’la yönünü buldu ama yörüngesini yitirdi.
Ak Parti’yle birlikte yörüngesini buldu ama kıblesini yitirdi.
Bunun en somut örneği başörtüsü mücadelesi: Başörtüsü mücadelesini kazandık ama tesettürü kaybettik.
MANEVÎ TEMELİ OLMAYAN MADDÎ BÜYÜME FELAKETE SÜRÜKLER!
Vakî olanda hayır vardır, diyelim ve çıkış yolları önerecek ciddî muhasebeler yapalım. Her zaman söylediğim gibi: Teklifsiz tenkit tahriple sonuçlanır.
Ak Parti, ülkenin ekonomisini büyüttü; stratejik hedeflerini büyüttü; ülkenin ufkunu medeniyet coğrafyasına kadar taşıdı.

Türkiye, sonuçta, maddî olarak büyüdü ama manevî olarak (yani entelektüel ve kültürel olarak, eğitim, medya ve şehircilik alanlarında) aynı şey gerçekleşti mi, peki?

.Türkiye’nin Müslüman omurgası çökerse, Türkiye çöker!

Yusuf Kaplan

30/06/2019 Pazar

Cuma günkü yazıyı şöyle bitirmiştim: Üzerinde kafa yormamız gereken soru, siyaseten neden kaybettik sorusu değildir; siyaseten kazanmakla manevî olarak kaybetmekte olduğumuz hakikatini niçin göremediğimiz yakıcı gerçeğidir.
Ak Parti, merkez partisi olarak kuruldu. Sisteme ya da statükoya muhalif bir parti olarak siyasi hayatımıza girdi ama oligarşik yapıya büyük darbe vurmasına rağmen sistem tarafından dönüştürüldü.
O yüzden Ak Parti, Ak Parti’yi Ak Parti yapan kök-taban’ını kendine yabancılaştırdı, hatta kaybetti dikkate değer ölçüde.
MÜSLÜMAN OMURGA, TÜRKİYE’NİN GEÇMİŞ’İ, ŞİMDİ’Sİ VE GELECEĞİ’DİR
Ak Parti’nin kök-tabanı’nı oluşturan omurga, bu toplumun Müslüman omurgasıdır. Elbette ki, uzanımları Ak Parti’nin dışına da taşan ama Ak Parti’de gelip kristalize olan bu Müslüman omurga, sadece kendinden veya şimdi’den ibaret değildir.

Müslüman omurga, bu ülkenin geçmişinin temsilcisi, geleceğinin habercisidir. Başka bir ifadeyle, tarihî bir yükümlülüğe sahip, tarihî yükümlülüğünü yerine getirme bilinciyle nefes alıp veren, geçmişi ve geleceği kuşatan, dolayısıyla geçmişten geleceğe uzanan omurgadır.
Altını tekrar tekrar çiziyorum: Bu toplumun Müslüman omurgası, sadece Ak Parti’yle sınırlı değildir; ülkemizdeki bütün partilere şu ya da bu oranda yayılan en büyük ortak paydasıdır bu toplumun.

Ama şunu rahatlıkla söyleyebiliriz: Güçlü bir iktidar partisinin kök-tabanını oluşturduğu için dünyaya iyi kötü bir medeniyet perspektifiyle bakan ve iyi kötü bir medeniyet fikri sunan omurga büyük ölçüde Ak Parti’de toplanmış omurgadır.

Bu omurganın misyonunu ne kadar iyi yerine getirdiği, elbette ki, tartışmaya açıktır.

Başta Saadet Partisi olmak üzere belli başlı diğer “muhafazakâr” oluşumları da bu omurganın bir parçası olarak gördüğümü hatırlatmama gerek yok ama hakşinas olmak adına zikretme ihtiyacı hissediyorum.

MODERN PAGAZNİZMİN DÖLYATAĞI: SEKÜLER YAPILAR
Müslüman omurga, bu toplumun hem geçmişi hem şimdi’si hem de geleceğidir.

Seküler sosyolojik yapılarsa, en az Müslüman omurga kadar bu toplumun ayrılmaz bir parçasıdır ve hakları aslâ tartışma konusu bile yapılamaz.

Ama seküler yapılar, bu toplumda sadece şimdi’ye tekabül eder; sekülerizm, seküler ideolojiler Batı’dan ithal olduğu için, bu toplumda bir geçmişi yoktur, geleceği de gölgelidir bu nedenle.

Sekülerizm, modern paganizmdir. Batı uygarlığı, pagan bir uygarlıktır. Sekülerizm, Batı uygarlığının insanı tanrılaştıran modernitesinin dölyatağı, âmentüsü, omurgasıdır.

Modernite bugün insanı da Tanrı’yı da devre-dışı bırakan deizm ve ateizm biçimlerinde yaşanan bir nihilizm çıkmazı üreten postmoderniteye evrildi ve insanlığı kaotik bir felâketin eşiğine getirdi.
İnsanın da, dünyanın da geleceği tehlikeye girdi.

Sekülerizm, bu toplumun omurgası değil, elbette ki. Bu toplumun omurgası, ruhu, mayası, en büyük ortak paydası, yegane sigortası, İslâm’dır.
AKİDENİN SARSILMASI, AİLENİN ÇATIRDAMASI...
Ak Parti’nin kök-tabanını oluşturan Müslüman omurganın Ak Parti’ye yabancılaşmasının en temel nedenlerini kısaca özetlemek istiyorum burada.
AB uyum yasalarıyla, İstanbul Sözleşmesi denen lanetolası anlaşmayla, Ak Parti’nin ruhsuz çeşitli sivil toplum kuruluşlarıyla geliştirdiği aile ve kadın politikaları, aile kurumunun büyük sarsıntı geçirmesine yol açtı; boşanmalar son 5 yılda katlanarak arttı; tecavüzler, her tür şiddet ve cinayet olayları tırmandı.
İkincisi, bu toplum büyük ölçüde Ehl-i Sünnet akidesine mensup bir toplum ve farklı mezheplerle ve dinlerle ciddi sorunlar yaşamamış bir toplum ayrıca da.
Televizyonlarda vesaire bazı ilahiyatçıların toplumun akidesini sudan gerekçelerle sarsacak bilinçli veya bilinçsiz bazı girişimler, toplumda çok büyük dalgalanmalara, toplumun Müslüman omurgasının “nereye sürükleniyoruz böyle?” diye sorgulamalar yapmasına yol açtı.
Geldiğimiz nokta ürpertici: MAK araştırma şirketinin 2017 yılında yaptığı bir araştırmada bu toplumda Tanrı’ya inanmayanların oranı % 14 olduğu ortaya çıktı!
İşte bu ürpertici gerçekten!
Elbette ki, herkes inanıp inanmamakta hürdür.

Söylediğim şey şu: Yaklaşık bin yıldır İslâm’ın bayraktarlığını yapmış bir toplumun çocuklarının Müslümanların iktidar olduğu bir dönemde ateizme sürüklenmeleri ürperticidir!
Yaklaşık 10 yıl önce toplumda ateizm tehlikesinin hızla köksaldığını yazdım -kaç kez hem de!

Yaklaşık 10 yıldır eğer kendimize çeki düzen vermezsek, bu toplumda İslâm, bir kuşaklık bir zaman dilimi içinde azınlıkların dini hâlinde gelebilir, diye bangır bangır bağırıyorum buradan.

Ama aldırış eden yok! Aksine “abartma hoca, felaket tellallığı yapma” gibi vurdumduymaz tepkilerle karşı karşıya kalıyorum sürekli olarak.
Cemaatlere büyük darbe vurulduğu bir zaman diliminde, eğitim kurumlarının tepeden tırnağa laik olduğu, kültür dünyasının, medyasının toplumun anlam haritalarına, değerlerine savaş açtığı bir toplumda, bu toplum dünü, bugünü ve yarını demek olan inancını nasıl koruyacak söyler misiniz bana, Allah aşkına?
O yüzden şunu söylüyorum: Türkiye’nin Müslüman omurgası çökerse, Türkiye çöker!
Kısa, orta ve uzun vadeli çıkış yolları üzerinde kafa patlatarak bu meseleyi tartışmaya yarın da devam edeceğim.Taban’sız, kök’süz bir yolculuk, yıkım’la sonuçlanır...

Yusuf Kaplan

1/07/2019 Pazartesi

Taban’dan, en temel’den, kök’ten başlamayan bir yolculuk köksalmaz, meyve vermez.
Taban’dan başlamayan, kök’ten fışkırmayan bir yolculuk, uzun sürmez.
Taban’dan başlamayan, esinini ve besini gök’ten almayan, yer’de köksalamayan, dolayısıyla sahiciliği yakalayamayan bir yolculuk talan’la, tahribat’la ve yıkım’la sonuçlanır.
Burada “taban” sözcüğünü hem felsefî hem de sosyolojik anlamda kullanıyorum.
Bu yazıda, yalnızca “taban”ın felsefî anlamının anlamına dâir kısa ama zihin açıcı bir yolculuğa çıkarmak niyetindeyim sizleri.

Bu sütunda dört yıl önce yayımlanan, yaşadığımız savrulmanın siyasî değil zihnî bir savrulma olduğunu, siyasî olarak ortaya çıkan durumun sonuç olduğunu hatırlatan bu yazımı, çıkış yolu üzerinde kafa yorarken felsefî olarak bir kalkış noktası sunacağı umuduyla yeniden sizlerle paylaşma ihtiyacı duydum.
KÖK, GÖK-EKİNİ BİR “MEYVE”DİR
Felsefî anlamda taban, kök’le, dolayısıyla “gök”le ve “ruh kökü”yle irtibatlı bir kavram.

Şöyle ki: Kök, gök-ekini bir meyvedir: Rüzgâr eser, gök’le yer arasında aşı yapar, yağmur yağar, tohum toprakta köksalar, dalbudak olur ve meyveye durur...

Bütün bunlar yalnızca fizik hâdisesi değildir; Rahmân’ın Rahmet eser’i, metafizik hâdiselerdir.
Böyle böyle toprakta köksalan ağaç, insanla tabiat arasında sarsılmaz bir bağ kurar. Rüzgâr (rîh) estikçe, gökten gelen “yağmur”, gökle kök arasında kurduğu bu irtibatla, insana, ötelerin ötesine ulaştıran, kanatlandıran bir ruh sunar.
İnsan, bu dünyada yalnız olmadığını anlar. Dahası, bu dünyanın dışında ve ötesinde bambaşka dünyalar, hakikatler ve hayatlar olduğu gerçeğinin farkına varır.

Geçen zaman, akıp giden hayat, bu dünyanın gelip geçici olduğunu, insanın burada göçebe olarak konakladığını, ân be ân sonsuz bir hayata doğru yol aldığını hatırlatır insana gök’le kök arasındaki bu muhteşem kozmik münasebetle, alış-verişle, gidiş-gelişle ve akış-bakışla...
ÇAĞDAŞ İNSAN, AĞDAŞ İNSANA NASIL DÖNÜŞTÜ?
Kök’le gök arasındaki bu harikulâde irtibat, insanın dışında gerçekleşir.

Yaşanan şey, bir tabiat hâdisesidir ama yalnızca bir tabiat hâdisesinden ibaret değildir; bir ibret vesîlesidir; yaşanan bu hâdiseden yola çıkarak insanın yaratılış sırrını idrak ve tabir etme imkânları sunar insanın önüne ve unuttuğumuz ya da umursamadığımız şu yakıcı oluş, varoluş ve diriliş hakikatini öğretir ve itibar kazandıran ilkeyi sunar insana: Köksüz ağaç meyve vermez.

Çağdaş insan, ağdaş insan:

O yüzden araçları kutsadı, araçların toprakla, tabiatla, kökle ve gökle irtibatını kopardı.
O yüzden araçları amaç hâline getirdi ve araçların kölesi hâline geldi.
O yüzden tabiatı talan etti; dünyayı orman kanunlarının hâkim olduğu acımasız ve ruhsuz bir cehenneme çevirdi.
Unuttuğu ya da göremediği muhkem varoluş ilkesi şuydu çünkü: Dünyayı dâr / yurt edinenler, dünyayı insana dar ederler/di sonunda. Bu kaçınılmazdı.
Önce kök’le gök arasında insanın dışında gerçekleşen irtibatı fark edemeyen ya da gözardı eden insan, sonra tabiatı delik deşik etti, yok etti.

Tabiatı yok eden insan, kendi tabiatını da yok edecek tehlikeli, tahrip edici ve yıkıcı bir felâketin tohumlarını ektiğini göremeyecek kadar zihnen ve rûhen çölleşmişti.
Tabiatı yok ettiği andan itibaren önce kendi tabiatını, sonra da kendi ruhunu ve bizatihî kendisini de adım adım yok edeceğini görebilmesi imkânsızdı ağdaş insanın.
Yine o yüzden amaçlarını unuttu; insanın hayatını yalnızca bu dünyadan ibaret gördü; tabiata hâkim olma güdüsü, insanın gücü, güç üreten araçları ele geçirme güdüsü tarafından güdülmesine, sonuçta, sahip olduğu araçların insana sahip olmasına yol açtı.
İşte bu zorlu, fırtınalı süreç, insanı makinalaştırdı; ruhsuz bir makinaya dönüştürdü; duyarsızlaştırdı ve acımasızlaştırdı.

Şu ân, taban’sız, dolayısıyla kök’süz çağdaş insan. Tabansız düz koşu yapıyor: Fenâ hâlde düşecek...
Köksüz olduğu için de, ağaç meyve vermiyor; insanı ve hayatı yok edecek mermi üretiyor, makinalı, smart teknolojiler üretiyor yalnızca...

Dünyayı ve insanlığı, ruhsuz savaşların, acımasız katliamların, büyük felâketlerin eşiğine sürükleyecek kendi cehenneminin yapı taşlarını döşüyor...
KALK AYAĞA! UYAN ASIRLIK KIŞ UYKUNDAN!
İnsanın yokoluş, daha doğrusu kendini ve dünyayı yok ediş çılgınlığını sona erdirecek, gök’le kök arasındaki muhkem irtibatı yeniden tesis edecek, yeniden hatırlatacak bilgece bir sese ve ötelerden getirilecek diriltici nefese, dünyayı cehenneme çeviren cinnet hâlinden kurtaracak zamanları ve mekânları delip geçen muazzez bir haykırışa ihtiyacı var insanlığın.
Bu ses, bu topraklarda gizli.
Bu ses, sensin, sende gizli.
İyi de sen neredesin ey hakikatten süt emen yürek ülkesinin çocuğu, hangi derelerde debelenmektesin?
İnsanlığın yok oluş çığlığına ne zaman ses vereceksin?

Ey bu toprakların çilekeş çocuğu!

Kalk ayağa!

Uyan asırlık kış uykundan!

İnsanlığın “susuzluğunu” giderecek, insanlığa Rahman’ın rahmet kanatlarını gerecek hakikat ağacının tohumunu toprağa düşür...
Unutma insanlığın önünü açacak hakikati: Dünya sana gebe, sen hakikate...
Bin yılı yeniden inşa edecek iki sarsılmaz sütun: Ehl-i Sünnet omurga ve irfânî derinlik

Yusuf Kaplan

5/07/2019 Cuma

Tarihî günlerden, tarihin akışını şekillendirecek hâdiselerin yaşandığı büyük kriz dönemlerinden geçiyoruz...

Büyük kriz dönemleri, aynı anda hem kırılma anlarıdır hem de yeniden kurulma zamanları.

Eğer yaşanan krizi bütün boyutlarıyla kavrayarak derinlemesine tahlil edebilirseniz, krizle gelen kırılma deneyimi, yıkımla değil yeniden kurulma yolculuğuna soyunmakla sonuçlanır.

Müslümanlar, tarihlerinin en zorlu buhranlarından birinin tam ortasından geçiyorlar. Tarihte yaşadıkları ikinci büyük medeniyet buhranı bu. Kısaca 3 Z formülü olarak özetlediğim bir buhran bu.
İki asırdır yaşadığımız bu ikinci medeniyet buhranını, Müslüman Zihni’ne, Müslümanca Yaşama Zemini’ne ve Müslüman Zamanı’na yeniden kavuşmamızı sağlayacak köklü bir medeniyet tasavvuru geliştirebildiğimiz zaman aşabiliriz ancak.

Bugün sizinle Altınoluk dergisinin Haziran sayısında yayımlanan yazımı paylaşmak istiyorum. Ne olup bittiğini, 2 asırlık serencamımızı özetleyen bir yazımı. Yazının tam metnine söz konusu dergiden ulaşabilirsiniz.

İSLÂM’SIZ DÜNYA’DAN PEYGAMBER’SİZ VE “İSLÂM’SIZ” İSLÂM’A...
İki asırdır yaşadığımız medeniyet krizinin en önemli sonuçlarından biri, Osmanlı’nın yıkılması, müslüman Hindistan’ın parçalanması, Türk ve Arap dünyalarının kolonileştirilmeleriyle birlikte İslâm dünyasının her bakımdan birliğinin, dirliğinin sigortası işlevi gören Ehl-i Sünnet omurganın çökertilmesi ve sonra İslâm dünyasının sahte paralel dinlere mahkûm edilmeye çalışılmasıdır.
İngilizler, Şark Meselesi olarak adlandırılan iki aşamalı iki asırlık bir strateji geliştirdiler İslâm dünyası üzerinde uygulanmak üzere.

Birinci aşamada, İslâm’ı -yani tarih yapan bir aktör olarak İslâm medeniyetini- tarihten uzaklaştırmak; ikinci aşamada da paralel dinler icat ederek Müslümanları İslâm’dan uzaklaştırmak.
Başka bir ifadeyle: İngilizlerin iki asırlık küresel stratejilerinin merkezinde İslâm var: İslâm’ın, önce ilk aşamada tarih yapan bir aktör olarak tarihten uzaklaştırılması (=İslâm’sız Dünya); sonra da ikinci aşamada Müslümanların İslâm’dan uzaklaştırılması (protestanlaştırılmış, dönüştürülmüş, küresel sisteme boyun eğecek kadar hadım edilmiş, önce Peygamber’siz İslâm, sonra “İslâm’sız” İslâm) stratejisi.

Osmanlı’yı durdurarak, İslâm’ın tarih yapan bir aktör olarak tarihten uzaklaştırılmasını, dolayısıyla İslâm’sız Dünya stratejisini hayata geçirmeyi başardılar.
Laik Türkiye’nin kurulması ve Vehhâbiliğin icat edilmesiyle de “İslâm’sız” İslâm stratejisini hayata geçirmeye başladılar.
İKİ PARALEL DİN: HÂRİCÎ MANTIĞI VE PROTESTAN İSLÂM
Geldiğimiz nokta itibariyle iki “paralel din” icat ettiler: Vehhâbilik üzerinden neo-selefîliği ürettiler, neo-selefîlik üzerinden de terör örgütlerini... Ve hâricî mantığına dayalı, kendisi gibi düşünmeyen herkesi tekfir eden, İslâm tarihinin hiç bir döneminde gözlenmeyen ruhsuz bir din anlayışını İslâm dünyasının omurgası hâline getirmeyi de başardı İngilizler.
Tarihte ilk defa hâricî mantığına dayalı bir İslâm anlayışı, Müslüman toplumların omurgası hâline getirildi.

Buradan varılmak istenen sonuç, İslâm’ı terörle özdeşleştirerek hem özelde Müslümanları İslâm’dan uzaklaştırmak hem de genelde dinin tarihin mezarını boyladığı Batı’da kitlelerin küresel bir dünyada İslâm’a ilgilerini kırmak, dünyanın müslümanlaşma trendine girmesini engellemek ve Batılıların İslâm’dan nefret etmelerini sağlamak...

Bununla yetinmediler. İkinci bir paralel din daha icat ederek “İslâm’sız” İslâm projesini bir adım daha öteye götürdüler: Bu ikinci paralel din, hayattan uzaklaştırılmış, ruhu çalınmış, küresel sisteme boyun eğerek bütün iddialarını terkeden protestanlaştırılmış bir İslâm. Bunun en tipik iki örneğinden ilki iki asır önce yine İngilizlerin icat ettiği Kadiyanilik, diğeri FETÖcülük. Kadiyaniliğin söylemleri ile FETÖcülüğün söylemleri çok örtüşüyor.
Laik Türkiye projesiyle önce İslâm’sız Türkiye projesi gerçeğe dönüştürüldü: İslâm, bütün kurumlardan temizlendi; eğitimden, kültür hayatından, düşünce ve sanat hayatından, siyasetten uzaklaştırıldı; sadece namaz, oruç gibi ibadetlere indirgendi; camiye hapsedildi; laik bir din anlayışına dönüştürülerek İslâm sadece bireysel bir inanç meselesi hâline getirildi!
İkinci aşamada da sadece Türkiye’de uygulanan kaskatı laiklik pratiği ile FETÖ gibi oluşumların önü açıldı!
Ve FETÖ, Türkiye üzerine salındı!
BİZE MAHŞERİN ÜÇ ATLISI GEREK: KURUCU MELİKŞAH, UYGULAYICI NİZAMÜLMÜLK VE TEMELLERİ KOYUCU GAZÂLÎ
Uzun vadede amaç, Türkiye’nin İslâmî iddialarına aslâ sahiplenmemesi, dolayısıyla İslâm dünyasına öncülük edebilecek ruh köklerinin kurutulması ve Türkiye’siz İslâm stratejisinin aşama aşama hayata geçirilmesi!

Türkiye’nin başına gelebilecek en büyük felâket budur!

Şunu aslâ unutmayalım: Bu ülkenin varlık nedeni İslâm’dır.

Bu toplum, ancak Müslüman olduktan sonra bu topraklarda üç kıtanın tarihini yapmış, henüz anlaşılamamış ve aşılamamış herkese, her dine, her inanca, her düşünceye hayat hakkı tanıyan ilk ve son küresel medeniyet tecrübesini insanlığa sunmayı başarmıştır.

Özetlemek gerekirse...

Batılı emperyalistler, son iki asır hâriç bin yıldır dünya tarihini Selçuklu ve Osmanlı tecrübeleriyle bizim yaptığımızı çok iyi biliyorlar. O yüzden üç asırdır bizim üzerimizden İslâm’la savaşıyorlar! Hedeflerine büyük ölçüde ulaşmış gibi görünüyorlar.

Ama hesap edemedikleri bir şey var: Türkiye, İslâm dünyasını yeniden toparlayabilecek medeniyet tecrübesine de, şuuruna da sahip yegâne aktör olduğunu kavradı.

O yüzden umut oldu. Türkiye’nin umut olduğu mesajı, Kuzey Afrika’dan Açe’ye, Balkanlar’dan Afrika’nın en ücra köşelerine kadar bütün mazlum halklar tarafından çok iyi alındı.

Sözün özü: Bin yıl önce yaşadığımız birinci medeniyet krizini mahşerin üç atlısının verdiği mücadeleyle aşmıştık: Kurucu Melikşah, Uygulayıcı Nizamülmülk ve Temelleri Koyucu Gazâlî.
Gazâlî’nin öncülüğünde çeyrek asırda bin yılın tohumları ekildi; hem Moğol ve Haçlı saldırılarını püskürtecek ve tarihin akışını değiştirecek Ehl-i Sünnet omurga dikildi hem de Avrupa’nın içlerine kadar İslâm’ın dalga dalga yayılmasını sağlayan insanların gönüllerini fetheden irfanî derinlik geliştirildi.
İslâm dünyasının önündeki en büyük iki tehlikenin, hâricî mantığına dayalı İslâm anlayışının da, “Peygamber’siz İslâm” ve “İslâm’sız İslâm” anlayışının da aşabilmesinin tek yolu var: İslâm dünyasını toparlayacak Ehl-i Sünnet omurganın pekiştirilmesi ve kitlelerin gönülden fethedecek irfanî derinliğin her yere ulaştırılması ve nakşedilmesi...Liberalizm, parayla konuşturur, libidoyla susturur!

Yusuf Kaplan

7/07/2019 Pazar

Televizyonlarda, şurda, burda, falan niçin kaybetti, filan parti nasıl kazandı, diye saçmalamaya devam ediyorlar -hâlâ!

Bu ülkede tam bir entelektüel felçleşme yaşanıyor!

Başına ne geldiğini bilmeyen sığ bir entelijansiyası olan tek ülke Türkiye!

Konuşmamız gereken, siyaseten neyi, nasıl kaybettiğimiz değil, her şeyi siyasete kilitlemenin, sahiciliğimizi, dolayısıyla, İslâmî duyarlıklarımızı nasıl ürpertici şekillerde buharlaştırdığı yakıcı meselesidir.

Bu toplumu sekülerizmin kölesi hâline getiren, toplumun makyavelistleşmesine, sahiciliğini kaybetmesine neden olan liberalizmle hesaplaşmadan, liberalizmi sigaya çekmeden, nereye ve neyle sürüklendiğimizi felsefî olarak vuzûha kavuşturmadan havanda su döveriz sadece.

Şunu bilelim: Biz, siyaseten kaybettiğimizde değil, asıl kültürel olarak, zihnî olarak kaybettiğimizde, yani, değerlerimizi yitirdiğimiz zaman kaybettiğimizi aslâ unutmayalım.

Liberalizm, araçları, sahip olma güdüsünü, tüketimi kutsar. İnsan, amaçlarını yitirdiğini, araçların (siyasetin, tüketimin, kasanın, masanın, libido’nun) kölesi hâline geldiğini, duyarsızlaştığını, ruhsuzlaştığını göremez bile!

Yaşadıklarımız, yaşadığımız ruhsuzlaşma ve savrulma, neo-liberal dünyanın ve değerlerinin kaçınılmaz sonuçları. O yüzden bu yazıda anlaşılır bir dille bir liberalizm felsefesi yapmak istiyorum.

MARKSİZM’LE LİBERALİZM İKİZ KARDEŞLERDİR!
Liberalizm, özgürlükçülüğün felsefesi güya ama dünyayı ve insanı liberalizmle köleleştiriyorlar!

Önce şu: Liberalizm, felsefî olarak zayıf ama tuhaf bir “ideoloji”dir: Kendisi dışındaki bütün ideolojileri yutan ve uyutan açgözlü, doymak bilmez sevimli bir canavar!

O yüzden kapitalizmin tohumlarını liberalizm ekmiş, o yüzden kapitalizmin aklamacılığı görevini büyük bir iştahla liberalizm üstlenmiştir.

Liberalizm, düşünceyi de öldürür, düşünme yetilerini de. Sahiciliği, masumiyeti bitirir liberalizm. Sahiciliğin, masumiyetin bittiği bir yerde düşünce de biter, düşünme çabası da!

Marksizm’in ikiz kardeşidir liberalizm: Düşman kardeşler! Varlığını ve hükümranlığını Marksizm’in aşırılıklarına borçludur.

İkisi de sonuna kadar sekülerdir.

İkisi de sonuna kadar materyalisttir.

İkisi de sonuna kadar insanı üreten hayvan olarak görür.

İkisinin insan tipi de, homo economicus’tur.

Liberalizm, Marksizm’i altetmeyi başarmıştır, sonunda.

İKİ TÜR LİBERALİZM
Heidegger’in Greklerden itibaren bütün bir Batı düşüncesi için yaptığı “Batı, prodüksiyonist / üretimci’dir” eleştirisi, modernlikle ve özellikle liberalizmle birlikte tarihin akışını değiştirmiş, insanı üreten ve tüketen bir varlığa dönüştürmüştür.

Klasik liberalizm, üretime odaklanır: Daha fazla üreterek kârı maksimize etmektir hedefi.

Daha fazla ürettikçe, daha fazla sermaye biriktirir ama olan insana olur: İnsan, üreten bir makina olarak görülür ve ortaya çıkan refah toplumunda, ruhu çalınmış etten-kemikten bir makinaya dönüşür.

Neo-liberalizm, tüketim odaklıdır. İnsanı tüketen bir hayvana eşitler. Ve bununla yetinmez: Nesneleştirir insanı, şeyleştirir, ruhsuzlaştırır ve bitirir.

PARA, TANRI’SIDIR LİBERALİZM’İN, LİBİDO BÜYÜCÜSÜ!
Liberalizmin, elbette ki, güçlü gibi görünen siyasî önermeleri veya vaatleri vardır. Özgürlükçü, bireyci, sivil toplumcu bir siyaset felsefesine sahiptir liberalizm.

Liberal siyaset felsefesinin babası, John Locke üç modern devrimin de hazırlayıcısıdır bu nedenle: İngiliz Devrimi, Amerikan Devrimi ve Fransız Devrimi.

Liberal siyaset felsefesinin özgürlük vaadi, insanı köleleştiren bir canavara dönüşür sonunda. Sevimli bir canavara ama!

Sevimli; çünkü özgürlükten sözediyoruz.

Canavar; çünkü insanı tüketimin kölesine dönüştürerek yok eden bir güç var karşımızda.

Liberalizmin siyaset felsefesi, tam da bu nedenle, her şeye hâkim olan ama sonunda kendi kendini yok eden bir Frankenstein’ı andırır. Liberalizmin sembolünün leviathan olması boşuna değil, demek ki!

Özgürlük, köleleşmenin, bile isteye köleleşerek güle oynaya intihara sürüklenmenin bir diğer adıdır aslında.

En büyük yanılsamadır liberalizm.

Dünyayı köleleştirmenin adıdır liberalizm.

Dünyanın kaynaklarını tüketmenin adı.

Kitleleri, demokrasi oyunuyla sürülere dönüştürmenin, her insandaki fevkalade’yi yok ederek herkesi aleladeleştirmenin en iyi yoludur.

Liberalizm, gücünü siyasî özgürlüklerinden almaz. Liberalizm gücünü, “ekonomik insan” olarak tanımladığı insanı maddenin kölesi yapmasından ve insanlığından uzaklaştırmasından alır.

O yüzden liberalizm, esas itibariyle, politik felsefe değil, ekonomik büyücülük’tür.

Para, tanrısıdır liberalizmin.

Libido, büyücüsü!

Liberalizm film, müzik, medya ürünleriyle kitleleri ayartan kültür endüstrisi üzerinden libidoyu (haz ve ayartı’yı) kutsar.

Velhâsılıkelâm: Liberalizm parayla konuşturur, libido’yla susturur.

.Tarihi, ekmek için değil hakikat için nefes alıp veren asil toplumlar yapar!

Yusuf Kaplan

8/07/2019 Pazartesi

Belki de Tanzimat’tan bu yana karşı karşıya kaldığımız en büyük tehdit kapımıza dayandı: Aile çöküyor...
Putin, eşcinsellerin Moskova’da gövde gösterisi yapmalarını hukûkî yollarla 100 yıl yasaklarken, Peygamberimiz’in bize emaneti İstanbul, aileyi dinamitleyen, varoluşsal değerlerimizi ayaklar altına alan böylesi bir gövde gösterisine izin verdi.

Yetmedi; CHP’li belediyeler, bu yürüyüşe açıkça deste vermekten çekinmedi!

İnanılır gibi değil!

Boşanma oranları tavan yaptı bu ülkede son on yılda.

Erkek arkadaşı olmayan kız kalmadı gibi sanki!

Muhafazakâr aileler, çocuklarını kaybediyor...

İslâm’la ilişkisi sıfırlanmış bir kuşak geliyor...
Genç kuşaklar, İslâm’ı terkediyor; aileler, toplum seyrediyor!
Oysa İslâm, bu toplumun varlık nedeni, yaratıcı ruhu, tarih yapmasını mümkün kılan yegâne kaynağı.
Eğer biz İslam’ı terkedecek idiysek, bu ülke ne diye savaştı Çanakkale’de, İstiklal Harbi’nde emperyalistlere karşı?
Emperyalistlerin işgal ettiklerinde yapacaklarını biz kendi ellerimizle yaptık, yapıyoruz hâlâ bu ülkede: Toplumu İslâm’dan uzaklaştıracak bütün saldırıları gözünü kırpmadan gerçekleştiriyor laik eğitim sistemi, mankurtlaştırıcı kültür ve medya rejimi!

Diziler, bütün değerlerimizi bombardımana tabi tutuyor, aileyi kurşuna diziyor!

Savaş meydanlarında diz çöktüremedikleri, yok edemedikleri bu toplumu, eğitimle, kültür ve medya rejimiyle biz kendimiz yok ediyoruz: Toplu intihara sürükleniyoruz hep birlikte güle oynaya!
Bu toplumun en güçlü kurumu aile oysa: Ailenin çökmesi, toplumun çökmesiyle sonuçlanacaktır.
On yıl önce yayımlanmış bir yazımı paylaşacağım bugün sizlerle.

Tam on yıl önce nasıl feryad-ü figân etmişsiz ve asıl yapılması gereken şeye nasıl dikkat çekmişiz, görülsün, istedim.

EĞİTİMDE, KÜLTÜRDE VE MEDYADA DEVRİM OLMADAN ASLÂ!
Hükümetin, 2020’li yılları, “son dönem” diye hesap ederek medyada, kültürde, eğitimde devrim yapacak hazırlıkları yapması boynunun borcudur. Aksi takdirde Türkiye’nin yeni bir dünyanın kurulmasında kilit rol oynayabilmesi imkânsızdır.

O yüzden medya’da, eğitim’de ve kültür’de genç kuşakların kültürel genlerini delik deşik eden, İslâm’la ilişkilerini sıfırlayan, ruh köklerimizi yok edici, anlam haritalarımızı yıkıcı oluşumların önüne set çekilemezse, bu toplum iki kuşak sonra Müslümanların azınlıkta olduğu bir topluma dönüşebilir -maazallah.

Eğer böyle bir tehlike sözkonusu olursa, şunu iyi bilelim ki, bu toplum, fazla değil sonraki 50 yıl içinde, tıpkı Bulgarlar, Macarlar gibi kimliklerini yitirir, tarihten silinip gider. Belki bir beden olarak, bir “canlı cenaze” olarak varlığını sürdürür; ama İslâm’ın kazandırdığı varlık şartını, bu muazzam varlık şartının kazandırdığı cihanşümûl varoluş ufkunu, ruhunu ve ruh köklerini yitireceği için, parçalanmış, sadece hâkim güçler tarafından güdülen, oraya buraya sürüklenen sıradan bir kabile devletine, ruhsuz, iddiasız küçük bir kara parçasına dönüşür.

Güçlü bir meyda rejiminin, köklü bir eğitim sisteminin, derinlikli bir kültür dünyasının tohumları daha fazla gecikilmeden atılmalıdır. Eğer bu hayatî adımlar atılamazsa, bütün değerleri silip süpüren pespaye postmodern kültürün çocuklarımızı ruhsuz, yok edici, her şeyi tarumar edici ürpertici bir çölün ortasına sürüklemesi önlenemez.

Ama bu köklü devrimleri yaparken bir şeye özen gösterilmeli: Mevcut sinemacılara, tiyatroculara, kültür sanat dünyasına saldırmak hem son derece tehlikelidir hem de bize yakışmaz.

Yıkmak değil yenisini, daha iyisini yapmakla mükellefiz biz. Ne yapabiliriz, nasıl daha iyisini yapacak, çığır açacak, dünyanın saygı duyacağı, ayakta alkışlayacağı büyük düşünce, kültür ve sanat adamlarını nasıl yetiştirebiliriz, bu tür öncü, önaçıcı, insanlığın örnek alabileceği büyük dalga hareketlerini, büyük atılımları ve açılımları nasıl gerçekleştirebiliriz sorusu üzerinde kafa patlattığımız zaman herkesin beslenebileceği, farklı oluşumların yaratıcılığını kışkırtacak bize yakışan, çaplı, çileli ve verimli bir yolculuğa çıkabiliriz...

Yıkmak, yaralamak, örselemek değil; yapmak ve yol açmak, önalmak ve önaçmak, bizim vazifemiz.

Ancak işin ürpertici tarafı şu: Ortalık fitne-fesatçı kaynıyor ve yalakadan geçilmiyor. Fitne-fesatçılara dikkat edilmediği ve yalakalara prim verildiği sürece, önce Ak Parti, sonra da Türkiye, çok büyük bir felâketin, çıkmaz sokağın eşiğine sürüklenir.

Benden hatırlatması!

EKMEK İÇİN DEĞİL HAKİKAT İÇİN NEFES ALIP VEREBİLMEK...
Tam on yıl önce bunları yazmışım. Peki, bitti mi her şey?

Hayır!

Yaşadıklarımız, çok güçlü muhasebe yapmamıza, önümüzü açacak yol haritaları çıkarmamıza imkân tanıyabilir.

Ama şunu aslâ gözardı edemeyiz: Bu toplumu diğer toplumlardan ayıran ve bu toplumun tarih yapmasını mümkün kılan şey, ekmek için yani bu dünya için değil hakikat için yani yeryüzünde adaleti tesis etmek için nefes alıp veriyor olmasıydı.
Eğer -on yıl önce önce yazdığım gibi- eğitim, kültür ve medyada medeniyet dinamiklerimiz ekseninde devrim yaparak ruhköklerimizi hatırlayabilir, o ruhköklerimizden yola çıkarak nefes alıp verebilirsek, bizi hiç bir dünyevî güç çökertemez.

Çok mu hayal bunlar?

Hayır!

Biz çadır devletinden dünya medeniyeti çıkarmış inanmış insanların çocuklarıyız!
Vesselâm.15 Temmuz rüzgârını, kalıcı bir ruha dönüştüremezsek...

Yusuf Kaplan

12/07/2019 Cuma

Her şeyin allak bullak olduğu, kültür’ün, medyanın ve gençliğin hızla çözüldüğü bir ânda, Allah (cc) imdadımıza yetişti tam zamanında. Üstelik de, ölüp ölüp dirildiğimiz Türkiye’nin en uzun gecesinde, ürpertici bir şer’den diriltici bir hayır halketti.
Önce bir kasırga esti o karanlık 15 Temmuz gecesinde... Her şeyi silip süpürebilecek bir tsunami.

Sonra Rahman ve Rahîm olan Allah (cc) yardımını esirgemedi. Kasırgayı dindirdi, rüzgâra dönüştürüverdi; diriltici bir rüzgâra hem de... Millet, kendini keşfetti; farkını farketti...
İşte bu rüzgârın kalıcı bir ruha dönüştürülmesi gerekiyor şimdi. Bizi bekleyen en büyük mesele, bu.

Bu rüzgâr, kalıcı bir ruha nasıl dönüştürülecek peki?

15 Temmuz işgal ve darbe girişimi üzerine yazdığım bir yazımı yıldönümü münasebetiyle sizlerle yeniden paylaşıyorum.

KASIRGA DİNDİRİLİYOR, YÖN BULUNUYOR AMA İSTİKAMET YİTİRİLİYOR...
Türkiye, fırtınalı bir denizde ölümcül dalgalarla boğuşuyor bir asırdır... Batı’dan gelen kasırga, zaman zaman “gemi”yi batıracak kadar sert esiyor... Öyle ki, toplum, Batılılar tarafından dışardan teslim alınamıyor; zihnen ve fiilen Batılıların uyduları Batıcılar tarafından içerden teslim alınıyor...
Bu milletin varlık nedenini, bin yıldır tarih yapma irade’sini, tarihî derinliğini ve medeniyet ruhunu oluşturan İslâm, önce tavan’dan devletin, sonra da zamanla taban’dan toplumun hayatından uzaklaştırılıyor...
Ülke hızla seküleştiriliyor; ruhunu, ruh köklerini yitirme tehlikesinin eşiğine sürükleniyor...Fırtına, bazen öylesine sert esiyor ki, toplum, İslâm’ı büsbütün kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kalıyor...
Ama bu millet, fırtınalara, kasırgalara karşı dalgakıran gibi direniyor... Yarma harekâtları gerçekleştiriyor... 1960’lardan itibaren Necip Fazıl’ın öncülük ettiği Büyük Doğu fikriyatı, Sezai Karakoç’un yılmaz gayretleriyle diriliş tohumlarını ekiyor...
Bu ülke, Cemil Meriç, Nurettin Topçu, İsmet Özel gibi öncü kuşakların önünü açan hakikat adamları yetiştirmeyi başarıyor... Batılılar tarafından boynumuza tasma olarak geçirilen, Batıcılar tarafından da onyıllarca sopa olarak kullanılan laikçiliğin bütün baskılarına rağmen hem de...
Burada Rahmetli Erbakan Hoca’nın İslâmî şuur sahibi, yukarıda zikrettiğim düşünürlerden ve mecralardan beslenen öncü bir kuşak yetiştirme çabasını da zikretmem gerekiyor.

Bu arada Mısır ve İran’dan, ardından Batı’dan gelen çeviri faaliyetleriyle bu toplum toparlanıyor gibi oluyor... “Toparlanıyor gibi oluyor” diyorum; çünkü bedeli ödenmemiş, hakedilmemiş ve faturası ağır olacak kitlesel / yüzeysel bir Müslümanlaşma patlaması yaşanıyor...
Özetle: Kasırga dindiriliyor, yön bulunuyor ama istikamet yitiriliyor...
SİYASA VE PİYASA, MÜSLÜMANLARI BOZUYOR...
Bu entelektüel ve siyasî sürecin sonunda Müslümanlar, Özal’la birlikte iktidar’la, para’yla (siyasa’ya ve piyasa’yla) tanışıyor... Konformizme alışıyor, sekülerleşiyor ve İslâmî duyarlıklarını yavaş yavaş yitiriyor...
Dolayısıyla sonuç, hiç de beklendiği olmuyor (Burada, haklı olarak, “ne bekleniyordu ki?” diye sorabiliriz!): Siyasa ve piyasa, Müslümanları bozuyor... Cemaatler STKlaşıyor, STKlar siyasa’ya ve piyasa’ya eklemlenerek ruhsuzlaşmaya başlıyor...
Gelinen noktada, 15 yıllık Ak Parti iktidarı, maddî bakımdan büyük kalkınma hamleleri gerçekleştiriyor ama bu süreçte manevî (eğitim, fikir, kültür, sanat, gençlik ve medya alanındaki) atılımlar ihmal ediliyor...
Tam “nereye sürükleniyoruz böyle?” derken, 15 Temmuz fırtınası patlak veriyor ama bir anda rüzgâra dönüşüyor... Bu “sahipsiz”, çilekeş, asil millet, eşi görülmemiş bir destan yazıyor: Tankların önüne yatıyor, tarihe ruh üflüyor... Kendini keşfediyor...
RÜZGÂR, KALICI BİR RUHA DÖNÜŞTÜRÜLEBİLECEK Mİ?
İşte bu 15 Temmuz’da esen rüzgârın kalıcı bir ruha dönüştürülmesi gerekiyor... Eğer buradan kalıcı bir ruh üretemezsek, bir süre sonra rüzgârın söneceğini, her şeyi kaybedeçeğimizi bilelim.
Arapça’da, rüzgâr, “rîh” demek. “Rîh”, tahmin edebileceğiniz gibi, “ruh” kelimesiyle aynı kökten gelen, bizi de aynı “kök”e / gök’e yönelten çok önemli bir kelime.

Rüzgârın esmediğini zannettiğimiz zamanlarda da eser rüzgâr. Rüzgâr, melekût âleminden mülk âlemine diriltici bir aşı yapar: Melekût âleminden süt emen insanlar, rüzgârla yapılan bu aşı’yı, hayat bahşedici bir ruha dönüştürmeyi başarırlar...
Ancak biz 15 Temmuz rüzgârının nasıl kalıcı bir ruha dönüştürülebileceği meselesi üzerinde kafa yormadan, bu kez, henüz göremediğimiz, “derin”den gelen bir fırtına, bu toplumun İslâmî ruh köklerinin kaynağı ve sigortası cemaatleri silip süpürecek bir saldırı üretiyor... Ama biz, gelen saldırıyı göremeyecek kadar medya darbesi yiyoruz her Allah’ın günü...
Böyle giderse, 15 Temmuz rüzgârı kalıcı bir ruha dönüşmeden sönüp gidecek...

15 TEMMUZ RÜZGÂRI, KALICI, KÖKSALICI VE DİRİLTİCİ BİR RUHA NASIL DÖNÜŞTÜRÜLECEK?
15 Temmuz rüzgârının kalıcı bir ruha dönüştürülebilmesinin öncelikli yolu, ülkedeki bütün İslâmî kesimlerin, özellikle de cemaatlerin, siyasa’nın ve piyasa’nın değil, Hakikat’in izini sürme yolculuğuna çıkmalarından geçiyor.
Bu, siyaseti, siyasî şuuru ve durumalış’ı ihmal etmemiz gerektiği anlamına gelmiyor. Aslâ!

Aksine bu, önceliklerimizi, hakikat’in ölçülerine göre silbaştan yeniden belirlememiz gerektiği anlamına geliyor. Başka bir ifadeyle, araç’larla amaç’ları karıştırmamamız; araçları, amaçların doğrultusunda kullanma çabası ortaya koymamız gerektiği anlamına geliyor...
Türkiye’de kalıcı bir ruh “üretilecekse”, bu ruh, tavan’dan değil taban’dan “üretilecek”...
Cemaatler, siyasetle vesaireyle bağlantılarını koparmadan ama kendilerini insan yetiştirme, cemiyet ruhunu ve dinamiklerini güçlendirme, cemiyeti silbaştan yeniden-Müslümanlaştırma çabasına yoğunlaştıracaklar.
Devletten bir şey beklemeyecek cemaatler; devlet, onlardan yön ve istikamet tayin edecek, İslâmî bir gelecek inşa edecek köklü bir şeyler bekleyecek...
İlke ve tarihî tecrübe şu burada: Akşemseddin’leri ve Molla Gurânî’leri olmayan Fatih’lerin kör ve topal kalacağı; yüklerinin çok ağır, işlerininse çok zor olacağı iyi bilinecek... Vesselâm.S-400’lerin anlamı: Türkiye’nin istiklal ve istikbal sınavı

Yusuf Kaplan

14/07/2019 Pazar

“Geldi mi, gelecek mi; yok gelmeyecek, gelirse ben de neyim”, vesaire gibi tartışmaların ayyuka çıktığı bir zamanda Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın, “S-400’ler alınacak demiyorum, alınmıştır, diyorum” şeklindeki kesin ve kararlı açıklamasından sonra S-400’ler gelmeye başladı...

AK Partili Kızılkaya: Büyük ihtimalle DAEŞ
AK Partili Kızılkaya: Büyük ihtimalle DAEŞ
Şanlıurfa'nın Suruç ilçesinde bir kültür merkezinde meydana gelen patlamada en az 25 ölü, 100'e yakın yaralı var. Saldırıyla ilgili ilk açıklamayı yapan yetkililer, saldırının DAEŞ tarafından gerçekleştirildiği ihtimali üzerinde duruyor. Saldırı sonrası açıklama yapan AK Parti Mersin Milletvekili Kızılkaya, "DAEŞ sadece bizim sorunumuz değil. Allah korusun büyük ihtimalle DAEŞ parmağı olduğu kesin gibi bir hadiseyle karşı karşıyayız" şeklinde konuştu.

Hayırlı olsun. Allah, gücümüze güç katsın, ülkemizi korusun!

TÜRKİYE’NİN İSTİKLÂL VE İSTİKBAL MÜCADELESİ...
Türkiye’nin istiklâl ve istikbal mücadelesinde önemli bir adım olarak değerlendirilebilir bu.

Eğer bu tür silahları biz yapıyor olsaydık, bu cümleyi çok daha rahat bir şekilde kurabilirdik ve bu silahlar, Türkiye’nin istiklâl ve istikbal mücadelesinde çok önemli bir adımdır, kilometre taşıdır, derdik.

Silahların üretiminin bize ait olmaması, yine de bu silahların, bu güçlü savunma sisteminin önemini azaltmaz kesinlikle.

İnşallah bu tür savunma sistemlerimiz de olur, bunları da yaparız yakın bir gelecekte.

Çünkü Türkiye’nin son on yılda savunma sanayiinde devrim yaptığını görmek gerekiyor. Bunu daha önce çokça yazdığım için bu kadarla yetiniyorum burada.
S-400’lerin Türkiye’ye getiriliş zamanlamasının 15 Temmuz’un yıldönümüne denk getirilmesi Batılılara ve uydularına çok önemli bir mesaj!
Yerininse, 15 Temmuz darbe ve işgal girişiminin karargâhlarından biri olarak bilinen Akıncı Üssü olarak belirlenmesi de aynı şekilde herkese çok güçlü bir mesaj: Hem Batılılara, hem hâin uydularına hem de Ruslar’a!
Neden Ruslar’a da mesaj dedim, peki?

Şunun için: Ruslar, bölgeye, güneyimize yerleştiler. Ruslarla güvenliğimiz için bu tür stratejik anlaşmalar yapmak ve işbirliği projeleri geliştirmek zorundayız.

ABD ve AB ülkeleriyle kurduğumuz Türkiye’nin bağımsızlığını tehlikeye atan netameli, zorlu ilişkileri dengeleyebilmek için.
Fakat öte yandan Rusya’yla da her zaman dikkatli, ince eleyip sık dokuyan ilişkiler kurmaya özen göstermeli, Türkiye’yi bu kez Rusya’ya bağımlı kılacak adımlar atmamaya özen göstermeliyiz.
RUSYA, İSRAİL’DEN VE ABD’DEKİ YAHUDİ GÜCÜ’NDEN BAĞIMSIZ HAREKET EDEMEZ!
Rusya, bölgedeki varlığını olmasa bile varlığının -bir şekilde- meşruiyetini bize borçlu.

Bölgedeki varlığını kime borçlu Rusya, peki?

İsrail’e ve ABD’deki Yahudi gücüne!

Rusya, İsrail’den ve Yahudi gücünden bağımsız bir milim adım atmaz, atamaz.

Rusya’nın önünü açanlar, İsrail ve ABD’deki Yahudi gücü yani!
Bunu çok iyi bileceksiniz. Ve Rusya’yla kurduğumuz ilişkilerde İsrail ve Yahudi gücünün “gizli el”ini aslâ gözardı etmeyeceksiniz, diyorum ülkemizin yöneticilerine.
Paranoyakça gibi gelebilir ama buna mecburuz: Türkiye, küresel sisteme meydan okudu ilk kez “one minute”ten itibaren.

Türkiye’den ve Erdoğan’dan intikam almanın yollarını araştırıyorlar!
Bunun için Erdoğan’sız bir Türkiye ya da AK Parti’nin parçalandığı, dolayısıyla Türkiye’nin kolayca güdülebileceği belirsiz, iplerin kendilerinde olduğu bir Türkiye istiyorlar!
Bu süreçte, belli bir noktadan itibaren, küresel sistemin lordlarının direktifleriyle Türkiye, Rusya tarafından her an tuzağa düşürülebilir, diye düşünmek ve dikkatli hareket etmek zorundayız.
S-400’ler önemli ama burası da en az S-400’ler kadar önemli.

Türkiye, NATO’dan stratejik -hatta askerî- bir saldırıyla veya ABD ambargosuyla karşı kaşıya kalabilir mi?

Bu konuda Trump’ın söyledikleri bağlayıcı değil. Kongre’yi, Pentagon’u, Yahudi gücü’nü, dolayısıyla Amerikan derin devletini dikkatle izlemeye almak ve önlemlerimizi ona göre almak, her şeye hazırlıklı olmak gerekiyor.

Sözün özü: S-400’ler, ülkemize yönelik saldırıları püskürtebilmemiz açıcından caydırıcı bir işlev görecek. Ama bu durum, bizim bu kez Rusya’ya bağımlı hale gelmemize yol açmamalı. Aktif denge stratejisi dediğim stratejiyi 3 yıldır uyguluyor Türkiye. Aktif denge politikası ve çok seçenekli dış politika stratejisi, bizi şu ya da bu güce bağımlı olmaktan kurtaracaktır. Vesselâm.

.Millet, devleti kurtardı; ama devleti kurmasına izin verilecek mi?

Yusuf Kaplan

15/07/2019 Pazartesi
15 Temmuz gecesi, Türkiye’ye büyük bir saldırı oldu. İçerdeki hâinleri kullanarak dış-güçler tarafından tezgâhlanan bir saldırıydı bu!

Devrik lider Afrika adına yargılanıyor
Devrik lider Afrika adına yargılanıyor
Darbeyle yönetimi ele geçiren ve ülkeyi yönettiği 1982-1990 yılları arasında ülkesindeki 40 bin kişinin öldürülmesi, on binlerce kişinin kaybolması ve binlerce işkence vakıasından sorumlu tutulan Çad'ın devrik diktatörü Hissein Habre, bugün ilk kez hakim karşısına çıktı.

Türkiye’nin, bu milletin varlığına kasteden alçakça bir işgal girişimiydi bu aslında: O yüzden bu ülkenin Meclis’i bombalandı -tarihinde ilk kez! O yüzden halka bu ülkenin F-16’larıyla, helikopterleriyle bomba yağdırıldı; tanklarla masum insanlar katledildi!
Ama bu millet, asil bir millet olduğunu gösterdi: Tanklara göğsünü siper etti ve tarihte benzerine az rastlanır bir direniş örneği sergiledi: Sarsılmaz inancıyla, vatan sevgisiyle tankları “ezdi geçti”.
15 Temmuz darbe ve işgal girişiminden hemen sonra yazdığım ilk yazılardan birini dikkatle okumanız -özellikle devlet ricalinin alını çizerek okuması- dileğiyle yeniden yayımlıyorum.

15 TEMMUZ RUHU’NU YOK EDECEK TEHLİKELİ YÖNELİM...
Şunu rahatlıkla söyleyebilirim: 15 Temmuz gecesi, millet, devleti kurtardı.
15 Temmuz gecesinden bugüne dek gözden kaçan tehlikeli bir olay yaşanıyor: Birileri, bu ülkede bütün darbelerin gerisindeki bazı çevreler, Kemalist askerler, darbeci-zihniyetli tipler, halkın yazdığı 15 Temmuz destanını rehin almaya çalışıyor, yazılan büyük destanı buharlaştıracak sinsi bir oyun tezgâhlıyor!
Şunu her zaman söyledim: Bu toplumun bütünleşmeye, kenetlenmeye, kardeşliğin kıymetini bilmeye, yekvücut olmaya, müşterek bir geleceğe birlikte yürümeye ihtiyacı var. Hem de şiddetle.
Toplumun kenetlendiği, bütünleştiği bu ortamda, ayrıştırıcı bir tavır takınmam sözkonusu olamaz. En zor zamanlarda bile, bu toplumun kenetlenmesi gerektiğine her zaman dikkat çekmiş bir yazar olarak bunu söylemem bile gereksiz: Açın bakın gazetenin arşivine göreceksiniz bunu.
Sözgelişi, Ergenekon operasyonunun yapıldığı günlerde, herkesin “gaza geldiği” bir zaman diliminde, bunun bir tezgâh olduğunu yazdım; Ergenekoncu olmakla yaftalandım; özellikle de kirli PÇete tarafından linç edildim.

Örnekleri çoğaltmak gereksiz... Sadece bu bile kâfî.

KATI LAİKLİK-KEMALİZM İDEOLOJİSİ POMPALANIYOR: 15 TEMMUZ RUHU BİTİRİLEBİLİR!
Gelmek istediğim nokta hayatî: Bütün televizyonlardan Kemalizm propagandası yapılıyor; Kemalistler aklanıyor; dolayısıyla anakronik, fosilleşmiş, milletin burnundan getiren kaskatı, militan bir laiklik ve Kemalizm ideolojisi pompalanıyor!
İşte bu beni ürkütüyor: Bu sürecin varacağı yer, 15 Temmuz destanının rehin alınması, buharlaştırılması, sulandırılması ve fosilleşmiş, topluma çok ağır bedeller ödetmiş, bütün darbelerin birinci derecede sorumlusu Kemalizm ve laikliğin kutsanması ve sonuçta da toplumun İslâmî kesimlerinin kaçınılmaz olarak bu duruma sessiz kalmayacak olması. Dolayısıyla oluşan birlik, bütünlük, kardeşlik ortamını bombalayacak tohumların ekiliyor olması.
Burada tehlikeli bir oyun oynanıyor. Bu oyunun ne kadar tehlikeli olduğunu şöyle gözler önüne sereyim: Allah göstermesin ama yarın Erdoğan’a bir şey olduğunda, inanın, bu Kemalistler, laikler “Türkiye laiktir, laik kalacak!” sloganları atmaya ve bu millete kök söktürmeye başlayacaklar!
Bunun en önemli göstergesi, en küçük Kemalizm, laiklik eleştirilerine zırnık kadar olsun bırakın değer verilmesini, derhal saldırıya geçilmesidir.
Dahası, ordunun komuta kademesinin -Balyoz ve Ergenekon’da haklı haksız gerekçelerle yargılanan ama- kaskatı Kemalist, laik kişilerden oluşturulması, bu açıdan beni endişeye sevkediyor.

MİLLET, DEVLETİ KURTARDI AMA DEVLETİ SİLBAŞTAN KURMASINA İZİN VERİLECEK Mİ?
Erdoğan’ın, bunların kontrolden çıkmaması için gerekli önlemleri aldığından kuşku duymuyorum. Ama yarın -dediğim gibi Allah korusun ama- Erdoğan olmadığında, bu Kemalist-laik komuta kademesini de arkasına alarak Türkiye’deki militan-katı-laik tiplerin bu milletin burnundan getireceğinden hiç kuşku duymuyorum.
Biraz önce de dikkat çektiğim gibi, televizyon ekranlarının bu tiplerden geçilmemesi, bu kişilerin en küçük Kemalizm-laiklik eleştirilerine bile agresif bir şekilde cevap vermeleri, kuşkularımı artırıyor.

Yazıyı şöyle toparlayayım: 15 Temmuz’da bu asil millet bir destan yazdı, devleti kurtardı; ama bu milletin devleti silbaştan kurmasına izin verilecek mi?
Bu hayatî meseleyi, hem halkımızın hem de ülkeyi yöneten insanlarımızın dikkatine sunmayı, bu ülkenin bir çocuğu olarak zarûrî gördüm. Ben vazifemi yaptım; gerisi, sorumlulara kalıyor. Vesselâm.Türkiye, kendi yolunu kendisi belirleyecek...

Yusuf Kaplan

19/07/2019 Cuma

Türkiye, Rusya’dan S-400 savunma sistemi satın alınca ABD yönetiminin de, AB’nin lokomotif ülkelerinin de art arda Türkiye’ye yaptırımlar uygulayacağı beklentisi içine girildi.
Bombalı vahşet
Bombalı vahşet
Terör korkunç yüzünü bu kez Şanlıurfa’nın Suruç ilçesinde gösterdi. Kobani’ye geçme hazırlığı yapan Sosyalist Gençlik Dernekleri Federasyonu üyesi 300 gencin konakladığı Amara Kültür Merkezi’ne intihar saldırısı düzenlendi. 31 kişinin öldüğü saldırıda yüzden fazla yaralı var. Katliamın baş şüphelisi IŞİD.

Tam da 15 Temmuz’un yıldönümünde ve darbenin merkez üssü Akıncı Üssü’ne S-400’lerin gelmesi üzerine -deyim yerindeyse- eller tetikte beklenildi.

İlk ateş, AB ülkelerinden geldi: AB ülkelerinin Türkiye’ye çeşitli yaptırımlar uygulayacağı ilan edildi ve Türkiye’ye karşı sert açıklamalar yapıldı.
Dışişleri Bakanımız Mevlüt Çavuşoğlu, aynı sertlikte ağızlarının payını verdi AB’den yapılan açıklamaları yapanlara.

Ne ki, Amerikan yönetiminin tepkisi hem gecikti hem de daha fazla merak ediliyordu.
Gecikmişti ve daha fazla merak ediliyordu; çünkü ABD Başkanı Trump’ın gerek Osaka’da Cumhurbaşkanımız Erdoğan’la gerçekleştirdiği görüşmede gerekse bir kaç gün önce yaptığı açıklamalarla bu konuda “Türkiye’ye haksızlık yapıldığını” söyleyince, “Amerikan derin devleti”nden gelecek açıklama hem biraz gecikti hem de daha fazla merakla beklenildi.
İKİ AMERİKA’NIN SAVAŞI: YAHUDİLER VE PÜRİTENLER
Burada bir parantez açarak Trump’ın ABD’deki konumu ile Amerikan yönetimi dediğim “Amerikan derin devleti” arasındaki ikircikli ilişkilere dâir bir gözlemde bulunmak istiyorum.

Amerikan sisteminin işleyişine ilişkin burada yapacağım gözlemlerin, Türkiye’nin karar alıcılarının Türk-Amerikan ilişkilerini planlarken işlerine bir hayli yarayabileceğini tahmin ediyorum.

İki Amerika var: Birinci Amerika, Yahudi gücü’nün Amerika’sı.
İkinci Amerika, çekirdeğini İngilizlerin oluşturduğu Amerika’yı kuran püritenlerin Amerika’sı.
Yaklaşık bir asırdır Yahudi gücü -özellikle de İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra- Amerika’yı ele geçirdi: “Amerikan derin devleti” dediğim Pentagon, Dışişleri, CIA, Hollywood, Silicon Vadisi, silah endüstrisi, finans dünyası, akademya ve medyaya hâkim olan ve Kongre’ye hükmeden “çeteler”in yön verdiği Yahudi gücünün kontrolünde Amerikan yönetimi.
İşte WASP’tan (Beyaz, Anglo-Sakson ve Protestan’lardan) oluşan Amerika’yı kuran püritenler, Yahudi gücünden Amerika’yı kurtarmaya çalışıyorlar.
Trump, püritenlerin adamı.
Yahudilere fazla taviz veriyor olmasının sırrı, Yahudilere sus payı verdiğini düşünüyor olması.
Yani Amerika’da Yahudilerle püritenler savaşıyor!

İşte Trump’ın Türkiye’ye “haksızlık yaptık” şeklindeki açıklamalarına rağmen Yahudilerin kontrolündeki “Amerikan derin devleti”nin F-35 kararı almasının nedeni burada gizli. (Burada güçler arasında bir danışıklı dövüş sözkonusu değilse tabii!)

TÜRKİYE’Yİ KENDİ HÂLİNE BIRAKMAK İSTEMİYORLAR!
Sonuçta, Trump’ın açıklamalarına rağmen Amerikan yönetimi, Türkiye’yi F-35 taarruz programından çıkardı.
Türkiye, AB’ye de, ABD’ye de boyun eğmediği için çıldırıyorlar!
Yılmayacağız, kendi silahlarımızı kendimiz yapacağız!

Emperyalistleri daha fazla çıldırtacağız!

ABD’nin F-35 kararı üzerine NATO Genel Sekreteri Stoltenberg, “NATO’nun Türkiye ile işbirliği, S-400’lerden de, F-35’lerden de önemlidir ve çok daha kapsamlıdır” dedi.
Gördüğünüz gibi, ne yârdan geçebiliyorlar ne serden!
Türkiye’yi kendi hâline bırakmak istemiyorlar!
Başından beri, Batılıların -hem AB ülkelerinin hem de ABD’nin- temel Türkiye stratejisi, Kemalist laiklikle durdurulan ve teslim alınan Türkiye’nin aslâ kendi haline bırakılmamasıdır!
Baba Bush ve Clinton’dan Alman şansölyesi Schroeder’e, İngiltere başbakanı Margaret Thatcher’dan karanlıklar prensi lakaplı Richard Perle, Kissenger ve Wolfovitz’e kadar küresel sistemin belli başlı lordları bunu her zaman dile getirme ihtiyacı duydular!
ZAHMETSİZ RAHMET, ZEVALSİZ KEMÂL OLMAZ!
Yakıcı soru şu burada: Eğer Türkiye kendi hâline bırakılırsa ne olur?
Kendi yönünü bulmaya, yörüngesine kavuşmaya başlar ve eksen oluşturmaya kalkışır...
Korkunun ecele faydası yok! Bütün bunlar olacak biiznillah...

Elbette ki, Türkiye, zorlu bir süreçten geçiyor...

Bu süreçte büyük sorunlarla, dış tuzaklarla, türlü türlü darbe girişimleriyle vesaire karşı karşıya kalabiliriz.
Zahmetsiz rahmet, zevalsiz kemâl olmaz.
Bütün bu yaşadıklarımız, bizim toplum olarak bütünleşmemizi, birbirimize saygı duymamızı, asgarî müştereklerde buluşarak müşterek bir medeniyet yolculuğuna soyunmamızı sağlayacaktır.
Batılı emperyalistler, Türkiye’yi kendi hâline bırakmamak için ne kadar çırpınırlarsa çırpınsınlar, Türkiye, eninde sonunda, kendi yolunu kendi belirleyecek!

Vesselâm.Lozan’la emperyalistlerin önündeki en büyük engel bertaraf edildi!

Yusuf Kaplan

26/07/2019 Cuma

İnönü’nün Lozan’dan çıkarken söylediği şu söz, üzerinde düşünmeyi hak ediyor: “Artık 100 sene daha rahat nefes alabileceğiz!”
Yani?

Yüz sene sonra, bıraktığımız yerden tarihî yolculuğumuza devam edeceğiz, anlamı çıkar mı buradan?

Evet.

Evet; ama öyle olmadı, ne yazık ki!

Aksine, Lozan’ın, en önemli kilometre taşlarından biri olduğu Türkiye’nin laikleşme süreci, bizim ruh köklerimizi kurutmakla, devletinİslâm’la ilişkilerini neredeyse sıfırlamanın eşiğine getirmekle sonuçlandı!
O hâlde çok bilinmeyenli bir denklem var karşımızda. Bu denklemi çözmek zorundayız...
LOZAN’LA BEDENİMİZİ KURTARDIK AMA RUHUMUZU YİTİRDİK!
Yakın tarihine dünya kadar uzak tek toplum bizim toplumumuz!

Tarih bilinci linç edilmiş bir toplum bu.
O yüzden başımıza ne geldiğini bilmiyoruz.
O yüzden emperyalistler tarafından fiilen işgal edil-e-meyen Türkiye’nin celladına / Batılılara âşık edilerek zihnen işgal edildiğini göremiyoruz bile!
Batılıların “uygarlık” naralarıyla bütün dünyayı sömürgeleştirdileri, bütün medeniyetlerin kökünü kazıdıkları bir zaman diliminde insanlığa farklı dinlerin, kültürlerin ve medeniyetlerin nasıl bir arada yaşayabileceğinin formülünü armağan eden Osmanlı’nın çocuklarının tarih bilincinin niçin linç edildiğini çok iyi anlamak gerekiyor.

Resmî tarihin beyin yıkama operasyonlarıyla yetiştirildi bu ülkenin çocukları bir asırdır: Özgüveni yok edildi, aptallaştırıldı; entelektüel melekeleri yok edilerek celladına âşık edildi.
Tarih bilincimiz linç edildiği için, Lozan’ın ne anlama geldiğini, ne getirdiğini ve ne götürdüğünü bilemiyoruz.

Lozan, Türkiye’nin “bağımsızlık belgesi”dir. Evet, bu doğru; ama yalnızca teritoryal bağımsızlıktır bu: Toprak bağımsızlığı yani.
Özetle: Lozan’la biz, bedenimizi kurtardık ama ruhumuzu yok ettik!
Başka bir ifadeyle, Anadolu’ya hapsolsak da bu toprak parçasını koruduk ama medeniyet ufkumuzu ve iddialarımızı terkettik!

REFORMLAR VE DEVRİMLER, YÖNÜMÜZÜ VE YÖRÜNGEMİZİ YİTİRMEMİZLE SONUÇLANIYOR!
Burada bir süreçten sözediyorum: Lozan, Türkiye’nin iki asırlık modernleşme sürecinin kilometre taşlarından biridir.

Türkiye’nin modernleşme süreci, önce masumane gibi görünen reform girişimleriyle başladı Tanzimat’ta.

Modernleşme, Osmanlı’nın toprak kaybetmesi, sürgit geri çekilmesi üzerine, biraz da panikpsikolojisiyle, maddî, teknolojik bir adımlar dizisi olarak görüldü ve başta ordu olmak üzere, mühendislik ve tıp eğitimi örneklerinde görüldüğü üzere, askerî sanayi ve eğitim alanlarında “Batılıları yakalama” kaygısıydı.

Şerif Mardin’in yerinde tanımlamasıyla, Osmanlı, Karlofça ve Pasarofça anlaşmalarıyla birlikte toprak kaybetmeye başlayınca kendine olan güvenini de kaybetmeye başladı. Bu süreç, Osmanlı’nın “statüsünü yitirmesi”yle sonuçlandı; statüsünü yani devletler muvazenesindeki belirleyici konumunu...
Tarihin akışını yönlendiren ve belirleyen bir aktörden Avrupalıların belirlemeye ve yönlendirmeye başladıkları tarihin önünde sürüklenen bir figürana dönüşmeye başlamıştı Osmanlı.

Tanzimat’la başlayan reform programları, meşrûtiyetlerle Osmanlı’nın çöküşünü önleyemedi; Cumhuriyet sürecindeki -alfabe devrimi, dil devrimi, eğitim devrimi, hukuk devrimi gibi- laik devrimlerle ruhköklerini ve medeniyet iddialarını terketmesiyle, Türkiye’nin yönünü ve yörüngesini yitirmesi gibi bir çıkmaz sokağa saplandı.

İşte Lozan Antlaşması, Türkiye’nin yönünü ve yörüngesini yitirme sürecinin kilometre taşlarından biridir.
SEVR’LE ÖLÜMÜ GÖSTERDİLER, LOZAN’LA SITMAYA RAZI ETTİLER!
Bu ülkeye Sevr’le ölüm gösterildi ama Lozan’la sıtmaya razı edildi Türkiye.
Lozan, bizim “ölüm fermanımız”dı: Türkiye, dışardan işgal edilemedi ama laik elitler tarafından tepeden laikleştirilecek, İslâmî iddiaları yok edilecek bir sürece girdirildi ve sonuçta içerden ele geçirildi.
Fiilen sömürgeleştirlemeyen bu ülke, Lozan süreci’yle birlikte laikleşme ve dolayısıyla zihnen kendi kendini sömürgeleştirme sürecine girdirildi.
Sonuçta, her zaman söylediğim gibi, dünyada dışardan sömürgeleştirilemeyen tek ülke olan Türkiye, içerden kendi kendini sömürgeleştiren tek ülke olarak tarihe geçti!

TÜRKİYE, CELLADINA ÂŞIK EDİLDİ, TÜRKİYE ENGELİ BERTARAF EDİLDİ!
Daha da vahimi şu: Lozan süreciyle, Türkiye’nin boynuna laiklik tasması geçirildi.
Bu süreçte, laikleşme devrimleri gerçekleştirildi art arda ve Türkiye, Kurtuluş Savaşı verdiği Batılılara yani celladına âşık edildi.
Batılıların işgal ettiklerinde yapacakları bütün devrimler, bizim elitlerimiz tarafından içerden gerçekleştirildi.
Tarihte böyle bir zafer görülmedi!
Özetle: Türkiye, Lozan süreci’yle Avrupa’dan sürüldü... Halep’ten, Şam’dan, Musul’dan, Kerkük’ten sürüldü...

Medeniyet iddiaları ve ufku yok edildi, celladına âşık edildi ve ufku, laiklik tasmasıyla kontrol edilen, İslâm’dan arındırılmış bir ulus-devlete kilitlenerek Anadolu yarımadasına hapsedildi!
Bu, tarihi sürükleyen bir toplumun, medeniyet iddiaları yok edilerek celladına âşık edilmesi ve başkalarının yaptığı tarihin önünde sürüklenmesi anlamına geliyordu.

Şerif Mardin, Türkiye’de zamanla iki toplum icat edildiğini söyleyecekti: Birincisi, Batıcı, laik, konformist, celladına âşık; ikincisi, medeniyet köklerine ve iddialarına sahip çıkan “iki toplum”.
Sözün özü: Laiklik, Türkiye’yi böldü: Toplumun en büyük ortak paydası İslâmî kimliği ve duyarlıkları aşındırarak ve parçalayarak etnik kimlikleri kışkırttı ve Türkiye’yi parçalanmanın eşiğine fırlattı!
İşte bu sürecin tohumları Lozan’da ekildi.
Böylelikle Batılı emperyalistlerin önündeki en büyük engel, -medeniyet iddialarına sahip bir Türkiye engeli- bertaraf edilmiş oldu.

.Felâketin göstergesi: Müslüman’ın, “üstün olduğu” fikrini yitirmesi

Yusuf Kaplan

28/07/2019 Pazar
Grekler, başkalarını “barbar” olarak görüyorlardı.
Zamanla, bu, emperyalizmle birlikte ürpertici boyutlar kazandı; Batılılar, başkalarını “cehennem” olarak görmeye başladılar.

Başkalarını, başka dinlere, medeniyetlere, dünyalara mensup insanları Grek veya Romalı ya da Avrupalı olmadığı için “barbar”, “vahşî”, “canavar”, “öteki” ya da “cehennem” olarak gören bir uygarlığın evrenselliğinden, evrensel değerlere sahip olduğundan sözetmek mümkün mü, peki?

Ezberlerimizi çöpe atalım...

Avrupa, taşralıdır; Amerika ise, bildiğin “dağlı”, burnundan kıl aldırmayan ama acıklı, kaba-saba bir ukala!
TAŞRALI BATI, EVRENSEL İSLÂM!
Müslümanların, yaşadıkları epistemolojik kırılma ve ontolojik kopuş, zihinlerini ve konumlarını yitirmeleri, “Müslüman’ın üstün olduğu” fikrini yitirmelerini kolaylaştırdı.
Çok sevdiğim ve kadîm bilgeliği yansıtan çok az Latince kavramdan biriyle ifade etmem gerekirse, insan, “terra incognita”dır; keşfedilmemiş kıta yani.

Keşfedilmeyi bekleyen eşsiz bir hazine...
Keşfedilmesi gereken uçsuz bucaksız bir dünya...
Allah’ın (cc) bütün isimlerinin ve sıfatlarının tecelligâhı, mazhargâhı yalnızca insandır.

O yüzden insan eşref-i mahlûkattır. Yaratılmışların en şereflisi olduğu için keşfedilmeyi bekleyen uçsuz bucaksız bir dünyadır insan.

Müslüman’ın, “üstün olduğu” fikri, diğer insanları aşağılamasını gerektirir mi?
Hayır!
İnsanı, eşref-i mahlûkât olarak gören insan yalnızca Müslüman olduğu için “Müslüman üstündür” diye inanır Müslüman çünkü.
Eşref-i mahlûkâttır ama kuldur; tanrılaşamaz, azmanlaşamaz; emaneti yerine getirmekle, kendi nefsinde ve yeryüzünde emniyeti teminat altına almakla mükelleftir.
Yalnızca Allah’a kuldur; Allah’tan başka hiç bir kulun kulu kölesi olamaz. Gerçek özgürlük budur!
İslâm’ın insana bakışı böyledir.

İnsana böylesine asil bir yerden bakan Müslüman, diğer inançların insanından üstündür; potansiyel olarak elbette ki.
O yüzdendir ki, yeryüzünde hâkim olmasına rağmen farklı dinlere, kültürlere, medeniyetlere hayat hakkı tanıyan, kendi dünyalarında yaşamalarını sağlayan yalnızca Müslümanlar oldu tarihte.

Asil olduğunun bilinciyle yaşayan Müslüman diğer dinlere mensup insanlara soysuzca, barbarca davranamayacaktı kaçınılmaz olarak.

Buna mukabil, “her haltı yiyen”, helal-haram, hak-hukuk ölçülerine aldırış etmeyen adı Müslüman bir kişi de -kafadan!- diğer insanlardan üstündür, diyemeyiz.

Bu iş o kadar ucuz değil.

Batı’da haklar üzerinde az kafa yorulmadı! Neden? Kendisi dışındakine barbar olarak, düşmanca gözlerle bakan, dolayısıyla hak, hukuk tanımayan, bütün medeniyetlerin kökünü kazıyan bir uygarlık, elbette ki, en çok haklar üzerinde kafa yoracaktı.
Gayet anlaşılabilir bir şeydi bu.

Anlaşılması zor olan şey, Batı toplumlarının yaşadıkları bütün tecrübeleri ve geliştirdikleri değerleri “evrensel” olarak sunma ilkelliği ve çocuksu davranışıdır.
Şunu bilelim: Batılılar, uzaylara filan gittiler, başka dünyaları keşfettiler ama insanı keşfedemediler. İnsanı keşfetme konusunda bir mesafe katedemeyen, göklere ulaşıp da yere çakılıp kalan bir uygarlığın evrenselliğinden sözetmek çok gülünç gerçekten!
Yer-merkezli, dünya-merkezli bir perspektifle başka dünyaları ve insanı anlamaya kalkıştılar Batılılar ama ulaşamadılar bile insana -Peter Watson’ın acı acı itiraf ettiği üzere...
MÜSLÜMAN ÜSTÜNDÜR... ÇÜNKÜ...
İnsanı eşref-i mahlûkât olarak gören Müslüman üstündür.
Helâl-haram ölçülerine riayet eden, dikkat gösteren; yoksula, kimsesize, ihtiyaç sahibine bir elinin verdiğini diğer eli duymayacak kadar rikkatle, şefkatle, ihlâsla, samimiyetle yaklaşan Müslüman üstündür.
Yalnızca Hakk’ın önünde boyun eğen, başka hiç bir kimsenin, hiç bir gücün önünde boyun eğmeyen Müslüman üstündür.
Tam kılıcı boynuna vuracakken yüzüne tüküren kâfire, “Bana tükürmeden önce seni Allah için öldürecektim. Tükürdükten sonra nefsim için öldürmüş olacağım için seni öldüremem artık” diyen Hz. Ali’leri çıkartan...
“Ya Rab! Cehennemin kapısını o kadar daralt ki, o kapıdan benden başka kimse giremesin!” diye dua eden Hz. Ebûbekir’leri insanlığa armağan eden...
Bütün âlemlere rahmet olarak gönderilen, kâinâtın övüncü, kıvancı, öncülerin öncüsü bir Peygamber’e (sav) sahip İslâmiyet, elbette ki, üstündür.
UMUT IŞIĞI...
Müslüman’ın, üstün olduğu fikrini yitirmesi, tutunacak dalı kalmadığını örtük veya açık şekillerde itiraf etmesiyle ve feminizm gibi, laisizm gibi, sosyalizm gibi, liberalizm gibi gücü, güç ilişkilerini, maddeyi, çıkarı, hazzı kutsayan insanlık ve hakikat düşmanı ayartıcı ideolojilere can simidi diye sarılmaya kalkışmasıyla sonuçlanacaktı/r.

İslâm, yaşanmak için gelmiştir. İslâm’ın, Müslüman’ı diğer insanlardan üstün kılan ilkelerini hiçe sayan bizim gibi Müslümanları gördükçe insanların öfkesi bir kat daha artıyor haklı olarak!

Bu, umut ışığının -hâlâ- yandığını, toplumun İslâm’ın evrensel hayat ilkelerinin ayaklar altına alınmasına isyan ettiğini göstermesi bakımından sevindirici.

Ne yapıp edip yeniden-Müslümanlaşacağız. Üstad Sezai Karakoç’un o silkeleyici ifadesiyle, “İslâm’ı öyle canlı ve diri yaşayacağız ki, bizi öldürmeye gelen bizde dirilecek!”
Hayal mi bu?

Hakikatin hayat bulduğu Mekke, hayat olduğu Medine ve herkese hayat sunduğu Kudüs hayal miydi?

Herkesin gölgesinden nasiplendiği Efendimiz’in emaneti Osmanlı İstanbul’u hayal miydi?

Öyleyse ilke şu: İddianız yoksa rüya göremezsiniz. Çilesini çekmediğiniz, bedelini ödemediğiniz ve rüyasını göremediğiniz bir iddiayı hayata geçiremezsiniz.
Bu da ancak üstün olduğu bilinciyle yaşayan, bedel ödemekten çekinmeyen sahici Müslümanlar olabilmemizle mümkün olabilir.
Vesselâm.İnanıyorsanız üstünsünüz ama inandıklarınızı hiçe sayıyorsanız sürünürsünüz...

Yusuf Kaplan

29/07/2019 Pazartesi

Mü’min, ben-merkezli yaşamaz bu dünyada; Hakikat-merkezli yaşar. Allah’a iman eden mü’min kişi bilir ki, Hakk’tan gelen Hakikat varsa, hayatın bir anlamı vardır. Hakikat diye bir derdim varsa, bir mü’min olarak benim yaşadığımdan, nefes alıp verdiğimden, başkalarına da hakikatin sesini hakikatin nefesine dönüştürme cehdimden söz edilebilir.

MÜSLÜMAN, DÜNYAYA DEĞİL KENDİNE HÂKİM OLMA KAYGISI GÜTTÜĞÜ İÇİN ÜSTÜNDÜR
Müslüman neden üstündür?

Müslüman’ın derdi, hakikattir; hakikatin insanlığa ulaştırılması…

Batılının derdi, hâkimiyettir; dünyaya hâkim olunması...

Buradaki fark, kimin, niçin üstün olduğunu göstermeye yeter: Batılıların derdi, güce sahip olmak ve dünyaya hükmetmektir.

Mü’min’in derdi, kendine / nefsine hâkim olmak, hayata hakikatin hükmetmesini sağlama cehdi göstermektir.

Özetle: Batılının derdi dünyaya hâkim olmaktır.
Müslümanın derdi ise kendine, nefsine hâkim olmak.
Müslüman, dünyaya değil kendine hâkim olma kaygısı güttüğü için üstündür.
MÜSLÜMAN, “BEN ÜSTÜNÜM” DİYEMEZ!
Hiç bir mü’min, bir başka insana veya Müslümana “ben senden üstünüm” demez, diyemez; böyle bir şeyi söylediği hatta düşündüğü ân, kendisiyle çelişkiye düşmüş olur; alçalır.
Çünkü bir mü’min, ben’ini, kendi’ni eksene alarak sürdürmez hayatı.

Her mü’min bilir ki, mü’min olmanın kendisine yüklediği mükellefiyet, öncelikle kendine çeki düzen vermektir.
İnsanı, sahip olduğu güce göre tanımlamak, insanı aşağılamak ve aracın kölesi yapacak bütün kapıları sonuna kadar açmak, insanı bitirecek, hayatı çölleştirecek taşları döşemektir...
İNSAN, NİÇİN ARACIN KÖLESİNE DÖNÜŞTÜ?
Batılılar, aracı öncelediler... Her tür aracı. Güç üreten araçları.

Bilgi’yi güç olarak konumladılar.

Amaçları bilgilenmek, olan’ı, olacak olan’ı, dünyayı, insanı daha iyi anlamak değildi esas itibariyle. Bilgiye sahip olarak güce sahip olmaktı. Amaç, araçlara sahip olmak olarak belirlenmişti.
İnsan, yoktu; ontolojik olarak. Araç vardı. Araç varsa insan da vardı. Oysa bu tam bir sapmaydı.
Aracı insanın önüne geçirmek, insanı aracın kölesine dönüştürmek, demekti.
Batılılar sistemi keşfettiler, insanı veya adaleti değil.

Önce sistem, sonra insan ilkesi hâkim oldu Batı’da: Önce araç, sonra amaç.

Aracı amacın önüne geçirdikleri için, araçların amaçları yok etmesini, insanlığı anlamsızlık denizinin ortasına sürüklemesini, -aslında insan araçların kölesine dönüştüğü için- insanın özgürlüğünü yitirmesini önleyemediler.
Sistemin çöktüğünü düşünün... Refah düzeyinin çatırdadığını, ekonomik düzenin sarsıntı geçirdiğini...

Elektrikler gittiğinde, bütün New York’un mağazalarının nasıl yağmalandığını görmeniz o yüzden şaşırtıcı değil.

Böyle bir dünyada, ne insan kalır ortada, ne de adalet.
MÜSLÜMAN’IN “ÜSTÜNLÜĞÜ” FİKRİ, İNSANI AŞAĞILANMAKTAN KURTARMANIN TEMİNATI
Burada söylediğim şey, ben Müslümanım, dolayısıyla üstünüm, değil.

Bu, Yahudilerin ırkçılıklarının bir başka versiyonu olurdu.

Böyle bir şey kabul edilemez’dir. İlkelliktir. Irkçılıktır. İnsanlığı aşağılamaktır.

Müslüman’ın üstünlüğü fikri, insanı aşağılanmaktan kurtarmanın teminatıdır.
Buradaki üstünlük, Müslüman olmanın, Allah’a kul olmakla, yalnızca Allah’ın önünde boyun eğdiği bilincine sahip olmasının verdiği üstünlüktür. Takva, ihlas, samimiyet, dolayısıyla her insanın eşref-i mahlûkât olduğu gerçeğini bilerek yaşaması, Müslüman olan kişiyi bu ölçütlerden yoksun olan kişiden üstün kılar.

Müslüman, yalnızca Allah’ın önünde boyun eğen bir insan olduğu için Allah’tan başka her şeyin kulu ve kölesine dönüşen insanlardan üstün olduğunun bilincinde olan kişidir.
Müslüman, aracın, gücün kölesi olmadığı, her insanı eşref-i mahlûkât olarak gördüğü ve diğer insanları aşağılamadığı için üstündür.
Bu nedenle, Müslüman, insanlığın yüzakıdır, tükenmez umudu.
İNANCINIZI YİTİRİRSENİZ, KÖLELEŞİRSİNİZ!
Müslümanlar, kuru kuruya “biz üstünüz” dedikleri için, özellikle modern zamanlarda, Batı’da yaşanan entelektüel, siyasî ve iktisadî devrimleri ıskaladılar ve bir daha da toparlanamadılar. Üstüne üstlük, kendilerine duydukları güveni (Şerif Mardin’in deyimiyle “statülerini”) yitirerek Batı’ya karşı felçleştirici bir aşağılık kompleksine kapıldılar...

Oysa Müslüman’ın üstünlüğü fikri, başkalarını, başka dünyaları hiçe saymayı değil, ciddiye almayı gerektiren dinamik ve diriltici bir fikirdir. Müslümanın üstünlüğü fikri, şekilden / sözden ibaret değildir.
Müslümanlar, üstünlüğü inançta, ahlâkta, davranışta değil de güçte, maddede aradıkları sürece inançlarını, kendilerine olan güvenlerini, dolayısıyla güçlerini yitirdiler; tamiri mümkün olmayan en büyük hastalığın, üstünlüğü maddeye, güce, dünyaya sahip olmakta gören Batılılara karşı aşağılık kompleksiyle yaklaşma hastalığının pençesinde kıvranmaya başladılar, düştüler...

İnandıktan sonra düşen, inandıklarını hiçe sayan bir toplumun alçalışı ne kadar fenâ, ne kadar ürpertici ve alçaltıcıdır öyle!
Müslüman’ın üstün olduğu fikri, aslında Müslüman insanteki’yle alakalı değil, bütün insanlıkla ve insanlığın insanca bir dünya kurabilmesiyle alakalıdır.
Şöyle ki: Kendisi dışındakileri “barbar”, öteki, canavar olarak görenler değil, eşref-i mahlûkât olarak görenler insanca bir dünya kurabilirler: Dünyayı dâr / yurt edinenler, dünyayı dar ederler insana.

Tarih, buna tanıklık eder: Müslümanlar, Endülüs’e yerleştiler; herkese hayat hakkı tanıyan bir medeniyet inşa ettiler. Oysa Batılılar Endülüs’ü ele geçirdiklerinde Müslümanları Endülüs’ten sürdüler, Engizisyon mahkemelerinde barbarca işkencelere tabi tutarak katlettiler, hem de kitleler hâlinde!

Hz. Ömer de, Salahaddin Eyyûbî de, Osmanlı da Kudüs’e hükmettiklerinde bu yüzden sadece barış armağan ettiler yüzyıllar boyunca Kudüs’e. Kudüs, ne zaman ki Müslümanların elinden çıktı, insanlığından çıktı, cehenneme dönüştü!
Müslümanların “üstün oldukları” fikrine sahip olmaları, bu fikir gereğince hareket etmeleri, dünyanın yeniden huzura, barışa ve sükûna kavuşabilmesinin yegâne şartıdır.
Sezai Karakoç’un deyişiyle “inanıyorsanız, umudunuzu yitirmezsiniz. Umudunuzu yitirirseniz, kaybedersiniz...”
Âyette belirtildiği üzere, “İnanıyorsanız üstünsünüz”. İnancınızı yitirirseniz, sürüm sürüm sürünür, başkalarının kölesine dönüşürsünüz...
Vesselâm.Önümüzü açacak ideal eğitim modeli arayışı (1)

Yusuf Kaplan

2/08/2019 Cuma

Anadolu Âlimler Birliği, İkinci Genel İstişare Toplantısı’nı İstanbul’da, Cumhurbaşkanımız Erdoğan’ın kıraat hocası ve danışmanı Mustafa Demirkan Hocamızın Üsküdar’daki mütevazı kursunda gerçekleştirdi.

Bu ikinci toplantıda, bizim medeniyet dinamiklerimizden yola çıkarak çağımızda önümüzü açacak bir eğitim modeli nasıl geliştirebiliriz yakıcı sorusu çerçevesinde “Resmî ve Tüzel Yüksek Dînî Tedrisatlar Arası Tesanüt ve Ortak Çalışmalar” başlığı altında, özelde İLİTAM (İlahiyat Lisans Tamamlama) programlarının geleceği, genelde medrese-üniversite arasındaki ilişkiler mercek altına alındı.
Yaklaşık 40 civarında ilgili uzman, kanaat önderi, cemaat ve STK temsilcisinin katıldığı toplantıda geleceğimiz açısından önemli kararlara imza atıldı.

Bugünkü ve Pazar günkü yazılarımda bu kararları sizlerle paylaşmak, bu kararları gerek hükümetimizin gerekse kamuoyunun dikkatine sunmak istiyorum.

DİNÎ VE İLMÎ YAPILAR ARASI TESANÜD VE GÜÇ BİRLİĞİ ADINA GEREKLİ ADIMLAR
1. İlahiyatlar üzerinden yıpratıcı genellemeler yapılması ne kadar yanlış ise kadim ilmî tecrübemiz olan medrese geleneğini çok zor imkanlar ile devam ettirmeye çalışan kurumlara yönelik benzer yıpratıcı genellemeler yapmak da o derece yanlıştır.

2. Ülkemizde diyanet, ilahiyat, medreseler ve ahlaklı nesil yetiştirme gayreti içinde olan irfan merkezlerimiz kendilerini birbirinin alternatifi gibi görmekten uzak durmaları, içtimai hayat içinde her daim birbirine omuz vermek için daha duyarlı davranmaları son zamanlarda daha büyük önem arzeder hâle gelmiştir.
3. Rahatlıkta ve darlıkta muhtaç olduğumuz birlik ve beraberliğimizi, birbirimizi yıpratan dışlama ve ötekileştirme ifade eden her tür çıkıştan ve beyandan uzak olmalıyız. Ülke ve ümmet olarak zor durumdan geçiyoruz; birbirimizle uğraşmamalı, işimize yoğunlaşmalıyız.
4. Türkiye’nin içinden geçtiği süreci iyi anlamak lazım. Ülke olarak sıkıntılı dönemlerden geçerken bütün kurum ve kuruluşlar, devlete sorun çıkaracak her türlü adımdan ve cemiyet içinde ayrışma meydana getirecek hallerden uzak durmalı.
5. Ülkesine ve milletine ilim, kültür ve irşad alanında hizmet etmek isteyenlerin hizmetlerine aslâ mani olunmamalı. Bu nedenle heyecanımızı kıracak ve yok edecek açıklamalardan uzak olunmalı.

6. STK’lar cemiyete hizmet etmeye yoğunlaşmalı, her şeyi siyasilerden beklememeli. Ülkemizin önü açıktır. Her alanda millete ve ülkeye hizmet üretmesi gerekirken mazeretten vazgeçmeyenler vebaldedir.
7. İnançlarından dolayı insanlarımızın sıkıntılar çektiği dönemde birlik, beraberlik ve dayanışma daha fazla idi. Bu dönemde toplumsal kutuplaşmayı artıracak ve enerjimizi boşa harcayacak her tür çıkıştan uzak durulmalıdır.
8. Sosyal medyanın neslimiz ve insanlarımız üzerinde etkisi %70’lerde. STK’larımız ve ilim irfan merkezleri, sosyal medya alanında aktif ve faydalı hizmetler üretmelidir.
9. Elde edilen imkanların ifsat ve iptal edilmesi değil ıslah edilmesi asıldır.
10. Diyanetin, İlahiyatların, Medreselerin, Cemaatlerin ve İmam-Hatip okullarımızın varlığı ve devamı, bu ülke insanın dini yaşantısına, manevi hayatına çeşitli alanlarda (ilim, irfan, kültür, sanat, birlik ve dirlik’te) hizmet etmek noktasında tartışmasız büyük önemi haizdir.
11. Ülkemizin içinde bulunduğu özgürlükler din tacirlerini artırıyor. Bu nedenle halkı ehl-i sünnet inancı ve yaşayışı çerçevesinde bilinçlendirerek tahribatlara ve ifsatlara mâni olmaya çalışılması gerekir.
12. Diyanet, İlahiyat, ilim ve irfan merkezleri arasında kaynaşma ve dayanışma artırılmalı.
FETÖ üzerinden hareket ederek cemaatlerin, ülke insanının manevî kazanımlarının yıpratılmasına müsaade edilmemeli.
Bütün bu kurumlar ve oluşumlar, birbiri ile musalaha etmeli ve maksatta ittihat edilmelidir.

13. Asıl olan Allah rızası için çalışmak ve kulluk bilinciyle yaşamaktır. Böyle hareket edersek bütün vazifelerimizi yapma imkânı buluruz. Allah Teala bize neyi imkân etti ise onu kullanmamız lazım. Birbirimizi sevmemiz ve desteklememiz gerekir.

14. Toplumu ümitsizliğe sevk etmekten kaçınılmalıdır. Bu nedenle toplumu karamsarlığa iten her türlü açıklamadan ve paylaşımlardan uzak durulmalıdır.
15. Tebliğ usul ve yöntemlerinde irfanî duruşortaya koyulmalıdır.
Mustafa Demirkan Hocamızın misafirperverliğinde gerçekleştirdiğimiz toplantıda aldığımız genel kararlar bunlar.

Pazar günkü yazıda, İlitam Eğitiminin Devamı ve Muhtevası hakkında aldığımız spesifik kararları sizlerle paylaşacağım.

.Önümüzü açacak ideal eğitim modeli arayışı (2)

Yusuf Kaplan

4/08/2019 Pazar

İlahiyat Lisans Tamamlama programı uzaktan eğitim kurumu İLİTAM’lar çeşitli açılardan tartışılıyor. Bazı çevreler, bu programların kapatılması, bazı çevrelerse ıslah edilmesi gerektiğini söylüyorlar.

Anadolu Âlimler Birliği olarak Cumhurbaşkanımız Erdoğan’ın Kıraat hocası ve danışmanı Mustafa Demirkan Hocamız’ın Üsküdar’daki kursunda yaptığımız geniş katılımlı toplantıda İLİTAM’ların mevcut durumu ve geleceğini tartışarak bazı kararlar aldık. Bu kararları ilgili yerlere ve kurumlara ileteceğiz.
İLİTAM, medrese eğitimi alan gençlerin ilahiyat diploması almalarının yolunu açıyor. Medrese, Batı’daki Oxford, Sorbonne, Marburg ve Padua gibi kurucu üniversitelere model oldu ama bizde resmen yok oldu!
Dünyada medresenin önünü resmen kesen tek ülke Türkiye ve Nizamiye medreselerini kuran Nizamülmülk’lerin torunları Türkiye’nin mirasyedi, celladına âşık çocukları!
Eğer üzerinde pedagojik ve akademik olarak ciddî bir şekilde kafa patlatılırsa, medrese ve üniversite birlikteliğiyle önümüzü açacak bir eğitim modelinin tohumları İLİTAM’la ekilebilir.
Bu yazıda toplantıda aldığımız kararları sizlerle paylaşıyorum:

İLİTAM EĞİTİMİNİN DEVAMI VE MUHTEVASI HAKKINDA KARARLAR
1- Bir uzaktan öğretim şekli olan İlahiyat ÖNLİSANS ve İLİTAM öğretiminde karşılaşılan sorunları ıslah edecek bir çalışma ve düzenleme yapılmalıdır.
2- İLİTAM bir imkandır. Üke şartlarını göz önüne alarak konuya bakmak gerekir.

İLİTAM, bu ülke evlatlarının hakikat yolculuğunda çektikleri sancıların sonucu doğmuştur. Bu gerçek göz ardı edilemez. Ancak mevcut haliyle devam etmesi, din eğitimi gibi hassas bir konuda çok büyük sakıncaları beraberinde getirecektir. Islahı için gerekli adımlar geciktirilmeden atılmalıdır.
3- İLİTAM üzerinden istismar kapısını kapatmak için atılması gerekli adımları her alanda araştıracak ve ilgili kurumlara ve ilgili STK’lara rapor edecek “İLİTAM ARAŞTIRMA VE TAVSİYE KOMİSYONU” acilen tesis edilecektir.
4- Bizim öncü kuşaklar yetiştirecek bir eğitim modelimiz maalesef halihazırda yok. Medreselerin kapatılmasıyla bu gelenek çok zor şartlarda devam ediyor olsa da, bunun bugüne nasıl uygulanacağı bilinmiyor. İLİTAM, medrese ile üniversite eğitimi atasında sentez yapacak güçlü bir modele dönüştürülebilir. Bu sentez ülkemizde eğitimin önünü açacak örnek bir çalışma olabilir.
5- İLİTAM konusuna önyargısız yaklaşılmalı. İlahiyatlara ve öğrencilerine seminerler ve birtakım programlar ile destek veren STK’lara, vakıflara veya ilahiyat fakültelerine zarar verecek üslup ve davranışlardan uzak durulmalıdır.
6- Gücümüzü ve birikimimizi, milletimizin ve manevi varlığımızın tesisine hizmet eden kazanımların izalesi, iptali ve ilgası için değil; dünyaya evrensel bir eğitim modeli geliştirmek için yoğunlaştırmalıyız.
Batı üniversiteleri bizden mülhemdir. İdeal eğitim modeli bizdedir. İLİTAM üzerinden oluşturulmak istenen kargaşa, süreç içinde toplumda büyük boşluklar ve yaralar meydana getirecektir.
7- İLİTAM, ilahiyat okumak istediği halde hiçbir okula yerleşememiş on binlerce gencin büyük bir ihtiyacını gideriyor. Böyle bir hakkın tamamen iptal edilmesini talep etmek Anayasa ve kanunların tanıdığı kazanılmış haklar açısından da uygun değildir.

8- Sınavsız ve mülakatsız geçiş hakkı İLİTAM vb. dini tedrisatlar için uygun değildir.
9-Liyakatli bir din eğitimi almayanların sadece fakülte mezunu olduğu için öğretmen veya okul idarecisi olmak gibi eğitim alanlarında istihdam edilmesi, din eğitiminde büyük yaralar açacaktır.
10-Sınavsız geçiş hakkından istifade ederek lisans eğitimini tamamlayanların yüksek lisansa başlamaları halinde doktora ve diğer akademik tekâmül döneminde getireceği olumsuzluklar İLİTAM’IN mevcut şeklinin ıslah edilmesini zorunlu kılan en büyük etkenler arasındadır.
11-İLİTAM müfredatındaki ders kitaplarında yapılacak düzenleme ve özellikle Türkçe dışındaki Arapça kaynaklara yer verilmesi; sınavsız geçişle istismar edilen İLİTAM’IN istismarına mâni olacak ve kaliteyi getirecektir. Müfredata bağlı kitap düzenlemesi sadece İLİTAM ile sınırlı tutulmamalı; bu düzenleme ilahiyat fakülteleri ve imam-hatip liseleri için de yeni bir düzenlemeyle kaliteli hale getirilmelidir.

12-İLİTAM’IN kapatılmasını isteyenlerin, konuyu, ilmî ve akademik kimliğe yakışacak zeminde mütalaa etmekten çıkartıp akademide aslâ olmaması gereken taassup ve tekelci bir mantık ile meseleye yaklaşmaları üzücüdür.
Bu maksadın beyanı ile ilim, irfan ve fikir alanında büyük hizmetler eden tüzel kuruluşların kapılarına kilit vurulmasının hedeflenmiş olması gelecekte sorunları çözmeyip bilakis daha büyük kurumlar arası restleşmeyi ve kutuplaşmayı tetikleyecektir. Bu da ülkedeki sosyal barışı zedeleyecektir.
13-Yeterli dinî ve ilmî eğitim almadan sınavsız geçiş hakkı elde edenlerin sayısının artması eğitim, dinî hizmet vs. birçok alanda önümüze sıkıntı çıkaracağı için bu sorunu azaltma noktasında oluşturulacak komisyonun kontenjan sınırlaması üzerinde de gerekli bilimsel tespitler üzerinde çalışması zorunludur.
14-İlahiyatların sayısı, cemiyetimize hücum eden menfi birçok fikri ve manevi alandaki yangınları söndürmeye güç ve imkân açısından yeterli değildir. Bu nedenle STK’ların İLİTAM vb. hizmetleri omuzlayıp bu alanda ilmen donanımlı şahısların çıkması için ilahiyatlara destek vermesi çok büyük bir zarurettir.
15-Kadim usul ilim geleneğinden gelen yapılarımız ile ilahiyatlarımızın İLİTAM üzerinden ayrıca dayanışması ve nitelikli ilim adamı yetiştirme hedef birliği, ülkemiz için bir rahmet ve fırsattır. Her iki eğitim alanı için kalite ve niteliğin ortaya çıkmasına sebep olmaktadır. İlahiyat müfredatında olmayan kadim eserleri bir hocanın dizinin dibinde okumuş insanların akademiye dahil edilmesi ilahiyat alanında kalitenin daha da yükselmesine büyük katkı sağlayacaktır.Bu ülke fiilen işgal edil-e-medi ama zihnen işgal edildi!

Yusuf Kaplan

9/08/2019 Cuma
“Muasır medeniyet seviyesine ulaşmak”tan sözediyorlardı; hatta sanki dalga geçercesine “muasır medeniyet seviyesinin üstüne çıkmak”tan dem vuranlar bile çıktı!

Zıpçıktı, türediler!

Türedi, diyorum; kendini, ruhköklerini inkâr edenler, bırakınız muasır medeniyet seviyesinin üstüne filan çıkmayı; intihar ederler sadece, intiharın eşiğine sürüklenirler.

KÜLTÜREL İNKÂR’IN KÜLTÜREL İNTİHAR’LA SONUÇLANMASI KAÇINILMAZ!
Köksüz ağaç meyve vermez. Ne güzel sözdür bu öyle! Ne kadar derin ve hikmetli!

Bir ülke köklerini inkâr ederse, başkalarının hizmetine girer, gönüllü acentasına ve kölesine dönüşür. Kendini inkâr, önce aşağılık kompleksine sürükler genç kuşakları; sonra da entelektüel melekelerin iflas etmesine, zihnî felçleşme ve nihayet zihnî köleleşme yaşanmasına yol açar kaçınılmaz olarak.

Bir ülke köklerini inkâr ederek insanlığın önünü açacak bir gelecek inşa edemez!
İnsanlığın önünü açmayı geçtim, varlığını bile sürdüremez!

Hep söyledim; her zaman da söylemeye devam edeceğim: Bu ülkenin zihin ve hayal dünyasının en parlak isimlerinden Ahmet Hamdi Tanpınar, Türkiye’de yaşanan Batılılaşma tecrübesini “kültürel inkâr” olarak tarif etmişti. Ülkemizin en parlak sosyal teorisyenlerinden Şerif Mardin ise, Tanzimat’la başlayan Cumhuriyet’le sürdürülen modernleşme projesini, “Türklerin İslâm kültüründen uzaklaştırılması” olarak tanımlamıştı.
Tanpınar’ın da Şerif Mardin’in de seküler isimler olduğuna özellikle dikkatinizi çekmek isterim.

İşte bu kültürel inkâr, bizi kültürel intihar sürecinin eşiğine fırlattı.
Tanzimat’la başlayan ön-modernleşme projesi, Cumhuriyet’le birlikte laiklik projesine ve prangasına dönüştürüldü; toplumun anlam haritaları dinamitlendi: Bin yıllık bir çileyle yoğrulan Müslüman ruhumuzun yerle bir olmasına yol açan epistemolojik kırılma ve ontolojik kopuş yaşandı: Müslüman zihnimiz, düşünme melekelerimiz yitirildi; Müslümanca yaşama zeminimiz, habitus’umuz ve gökkubbemiz yok edildi.

Türkiye’de kurulan laik devlet, her alanda İslâm’danarındırıldı! Osmanlı’nın benzersiz bir medeniyet tecrübesi geliştirmesini mümkün kılan bütün İslâmî anlam haritaları, ülkenin bütün kurumlarından sökülüp atıldı!
BU ÜLKENİN ÇOCUKLARINI DAHA FAZLA APTALLAŞTIRMAYIN LÛTFEN!
Cevabını vermemiz gereken ama vermediğimiz, bu kafayla giderse aslâ veremeyeceğimiz soru şu: Türkiye’de yapılan laik devrimler, bizim medeniyet iddialarımızı inkâr etti; bizi muasır medeniyetler seviyesine çıkarmadı; aksine bizi muasır medeniyetin ileri karakolu, uydusu yaptı; bizi bizden, bizi biz kılan ruhköklerimizden ve anlam haritalarımızdan uzaklaştırdı ve tastamam intiharın eşiğine sürüklenmemize yol açan bir çıkmaz sokağın eşiğine fırlattı.
Şimdi soruyu sorabiliriz: Türkiye, eğer emperyalist Batılıların işgal ettiklerinde yapmaya bile cesaret edemeyecekleri cinayetleri işleyecek idiyse (yani bu ülkenin kültürel dinamiklerini dinamitleyerek, medeniyet iddialarını terkederek ve anlam haritalarını yok ederek kendi ayağına kurşun sıkacak idiyse) biz ne diye -kime ve ne’ye karşı- kurtuluş savaşı verdik ki?
Bu ülkenin çocuklarını daha fazla aptallaştırmayın lütfen!

TÜRKİYE, FİİLEN İŞGAL EEDİL-E-MEDİ, ZİHNEN İŞGAL EDİLDİ!
Bu ülke Batılılar tarafından fiilen işgal edil-e-medi ama zihnen işgal edildi.

Bu zihnî işgal sürüyor hâlâ!

Millî Eğitim Bakanlığı’nın (MEB), tepe bürokrasinde tam bir kıyım yaşanıyor!

En son Talim Terbiye Kurulu Başkanı Alpaslan Durmuş görevden alındı. Niçin acaba? Gerekçesi ne peki?
Bakan, normal şartlarda, elbette ki, çalışacağı bürokratları kendisi seçer. Fakat burada normal bir durum yok!

Şöyle ki: Bu ülkeyi muhafazakâr bir parti yönetiyor. Ama eğitimin en kilit kurumlarından birinin başındaki kişi alınıyor, yerine “tuhaf” biri atanıyor!

Görevinden alınan Alpaslan Durmuş, bu ülkede eğitim teorisi, felsefesi konusunda kafa patlatan, ayrıca da meselelere medeniyet perspektifiyle bakan donanımlı bir entelektüel ve iyi bir yönetici.
Yerine atanan kişi ise, iktidardaki muhafazakar partinin temel felsefesine meydan okurcasına “İlahiyat mezunlarına formasyon verilmesi, ülkeyi kırk yıl geriye götürür” diyen biri!

Ürpertici bir söz bu! Demek ki, İslâmî ruh köklerinden ve medeniyet dinamiklerimizden beslenen yeni İbn Arabî’ler, Yunus’lar, Sinan’lar, Itrî’ler yetiştirecek imajinatif bir eğitim sistemi kurma hayallerimiz —üstelik de bir İslâmî-muhafazakâr iktidar döneminde, hayal olacak, suya düşecek yani!

Biz ne için nefes alıp veriyoruz ki, bizim önümüzü açacak, insanlığın yükünü omuzlarında taşıyacak öncü bir kuşak yetiştirecek köklü ve güçlü bir eğitim sistemi kuramayacaksak eğer!
Yeni atanan Talim Terbiye başkanının bu tür sözlerine bakarak söylüyorum: Bu ülkede dişimizle tırnağımızla, onca çileyle, mücadeleyle elde ettiğimiz vazgeçilmez kazanımlarımız buharlaşacaksa, vay halimize bizim!
EĞİTİM VE AİLE, MİLLÎ GÜVENLİK MESELESİ!
Eğitim, kültür, aile, şehircilik bakanlıkları bu ülkenin geleceğini inşa edecek insan sermeyesini, entelektüel sermayemizi yetiştirecek hayatî kurumlara çeki düzen veren bakanlıklar. Eğer bu kurumlar, bu toplumun ruhköklerini, medeniyet iddialarını dinamitlemeye ant içmiş baronik, masonik, celladına âşık Batıperest kişilere teslim edilecek olursa, bizim bağımsızlığımızı koruyabildiğimizden nasıl söz edebilir miyiz ki!

Eğitim, kültür, medya, şehircilik, gençlik ve aile sorunları bu ülkenin güvenlik meselesi olan en hayatî sorunlarıdır. Bütün bu alanlarda medeniyet dinamiklerimiz doğrultusunda bir gelecek inşa etmemizi sağlayacak köklü, donanımlı, uzun soluklu ve çaplı adımlar atamazsak, Batılılar tarafından fiilen işgal edilmeyen bu ülkenin zihnen işgal edilmesinin önüne geçemeyeceğimizi iyi bilelim, derim.
Eğitim, kültür, medya, şehircilik, gençlik ve aile meselelerinde istiklal ve istikbal mücadelesini kaybedersek bu ülkenin istiklal ve istiklal mücadelesini kazanamayız hiç bir zaman.
Vesselâm.Mehmet Yavuz: Ölümüyle de “yaşayan” ve “yaşatan” güzel bir Müslüman

Yusuf Kaplan

12/08/2019 Pazartesi

Bazı insanlar ölümleriyle, vefatlarıyla dirilirler ve bizi de silkeler kendimize getirirler.

İnanmış insanlardır bunlar.

Hayatlarını hakikate adamış güzel insanlar.
Hakikatin hayat bulmasına, hayat olmasına ve herkese, bütün insanlığa ve varlığa hayat sunmasına hayatlarını vakfetmiş öncü insanlar.

Öldükten sonra yaşayanlar ve bizi de yaşatan hakikatten süt emen hakikatli insanlar, hakikatin hakikatli çocukları...
İşte Mehmet Yavuz böyle bir insandı.
Güzel bir Müslümandı.

Dava adamı kimdir, denildiğinde “işte o!” diye parmakla gösterilecek örnek bir insandı.

Mehmet Yavuz, bir kaç aydır kanserle “pençeleşiyordu”.

“Pençeleşiyordu” dediğime bakmayın, kansere gülüp geçiyordu sanki. Teslimiyeti öylesine yüceydi ki, bütün hastalıkları tedavi edecek ulvilikteydi.
Son demlerinde bile, Mehmet Yavuz’daki teslimiyetin derecesini gösterecek bir ses kaydının çözümünü birazdan paylaşacağım sizlerle.

GÜRÜL GÜRÜL AKAN, DİRİLTİCİ KARDEŞLİK PINARI...
Ama önce, onun vefatıyla nasıl rahmet rüzgârları estirdiğini, bize yüzyılları delip gelen bir kardeşlik dersi verdiğini hatırlatmakta fayda görüyorum.
Bir televizyon programında konuşuyor... Bir yandan pîr-i Türkistan Hoca Ahmet Yesevî’den söz ediyor, öte yandan Molla Cezerî’den... bir yandan Fuzûlî’den, Yunus’tan söz ediyor, öte yandan Ahmed-i Xani’den...
Anadolu’nun, hatta Kafkaslardan Bilad-ı Şam’a, oradan Balkanlar’a ve Tunus’a kadar üç kıtanın mayasını karan irfanî pınarından kana kana içen bir dervişti Mehmet Yavuz.
Bu toprakları bin yıldır vatan yapmamızı mümkün kılan ruhun, o muazzez ve leziz irfanî mayayla nasıl muazzam bir şekilde karıldığını, gönülleri fethettiğini, gönülleri fetheden bir pınarın suyunun tertemiz olduğu için bugün de, yarın da bizi, bu toprakları ve ötesini sulayacak ulvî bir kaynaktan geldiğini bize gösteren bir dava adamı, siyaset adamı, hakikat adamıydı Mehmet Yavuz.
Bizi yalnızca İslâm’ın etle tırnak gibi birbirimize kenetlediğini gören ve gösteren İslâm’ın aziz kumandanı Selahaddin’in su katılmamış has çocuğuydu.
O yüzden HÜDAPAR’ın bir toplantısında zikrettiği şu güzel cümleyle bütün bu söylediklerimin karakterinde nasıl ete kemiğe büründüğünü göstermiş güzel bir mü’min’di Mehmet Yavuz:

“Allah’ım! Bize öyle bir duruş ver ki, hiçbir düşmanımız kendisine haksızlık yapacağımız gibi bir kaygıya; hiçbir dostumuz kendisine iltimas geçeceğimiz gibi bir ümide kapılmasın.”
TESLİMİYETİN ASALETİ!
Son ses kaydını gönderdi bir kardeşim.
İnsanın tüylerini diken diken eden bir ses kaydı bu.
İslâm’ın nasıl muazzez bir nimet olduğunu, bizi, bütün inananları asalette, hakikatte, bu dünyada ve bundan sonraki dünyada nasıl kardeş kıldığını, bizi ahsen-i takvim’e ulaştıran şeyin türdeşlik değil İslâm gibi aziz bir nimette kardeşlik olduğunu sarsıcı, silkeleyici bir dille gözler önüne seren bir duruş, bir teslim oluş asaleti bu.
Teslimiyetin asaleti.
Öleceğinizi biliyorsunuz; daha doğrusu ölümü bekliyorsunuz ama ağlayıp sızlanmıyorsunuz; bir dava adamına, inanmış bir adama, ömrünü davasına adamış bir insana yaraşır bir teslimiyetle sabrediyorsunuz, şükrediyorsunuz.

Şuradaki teslimiyetin asaletine bakar mısınız:

“Kemoterapi oluyorum.

Evden hiç çıkmıyorum.

Doktorlar çok mecbur olmadıkça ziyaretleri, gitmemi-gelmemi yasaklamışlar.

İki üç aydır evdeyim.

Tek başınayım.

Kur’ân okuyorum.

İbadet ediyorum.

İmtihan böyledir.

Allah verir de, alır da.

Verirken şükretmek lazım. Alırken sabretmek.

O bizim Rabbimizdir.

İmtihanların içinde bizim için ne rahmetler gizlemiştir. Sabredelim.

İnnallahe maa’s-sâbirîn: Allah sabredenlerle beraberdir.

İnnalahe yuhibbu’s-sâbirîn: Allah sabredenleri sever.

Ve beşşiri’s-sâbirîn: Sabredenleri cennetle müjdele!

Allah sabrımızı artırsın.

Sabırsızlık göstermesin.

İbadetlerimize devam.

İhlasa devam.

Karşılıksız bir şekilde iyilik yapmaya devam.

İnsanların nankörlüklerine sabretmeye devam.

Allah için yapıyoruz.

O biliyor.

Kimse bilmese de o biliyor.

Allah’a emanet olun.”

KÖRDÜĞÜMÜ AÇACAK BU TOPRAKLARIN KİLİDİ: ÜMMET BİLİNCİ
Ne güzel mü’mindin sen sevgili Mehmet Yavuz kardeşim!

Türklerle Kürtler birbirlerine omuz verdikleri için Haçlıları püskürttüler; yarın da bu topraklarda bizi birbirimize düşüren Haçlıların çocukları emperyalistlere karşı en iyi cevabı, birbirimize omuz vurarak değil, birbirimize omuz vererek püskürteceğiz diyen, ümmet bilinci ile nefes alıp veren güzel bir Müslümandın.
Zekeriya Yazıcıoğlu, Bahattin Temel, Said Şahin gibi HÜDAPAR’ın bu topraklardaki kardeşlik bilincimiz zedelenmesin diye neler yapabiliriz, daha fazla geç olmadan bunu başta Cumhurbaşkanı Erdoğan olmak üzere ülkenin en tepesindeki yöneticilere nasıl ulaştırabiliriz diye çırpınan güzel insanlarla yaptığımız görüşmelerde sen de vardın, sende de aynı kardeşlik ruhu her şeyden önce geliyordu.
Öyle güzel bir mü’minmişsin ki, vefatın bile rahmet oldu, ülkede kardeşlik ruhunu pekiştirdi, Türk-Kürt bizi, hepimizi birbirimize kenetledi.
Allah (cc) sana rahmetiyle muamele etsin güzel kardeşim, cennetine yerleştirsin. Âmin.

.Sanal tek dünya devletine doğru...

Yusuf Kaplan

16/08/2019 Cuma

Ulus devletlerin çöküşünü yaşıyoruz...

Sadece ulus-devletlerin değil. Toplumun, ailenin ve nihayet insanın tür olarak tükenişini...

Bir kıyamet senaryosu değil yaşadıklarımız. Kıyametin ayak sesleri...

DÜN, MODERN İNSAN, TANRIYA MEYDAN OKUMUŞTU, BUGÜN MAKİNA İNSANA MEYDAN OKUYOR...
Küreselleşmeyle birlikte sınırlar ortadan kalktı: Ekonomik sınırlar yok oldu; entelektüel ve kültürel sınırlar çoktan aşılmaya başlanmıştı. Kaldı ki, zihnin sınırları olmaz’dı; daha doğrusu, zihin, sınırları aşabildiği ölçüde ufuk genişler’di.

Marx, haklıydı: Katı olan buharlaştı: Modernliğin kaskatı rasyonalist dünyası, hayatı mekanikleşirdi. 19. yüzyılın dini kapitalizm, motoru sanayi devrimiydi.
Tanrısı neydi peki?
Makina’ydı.
İnsanın, önce Tanrı’dan bağımsızlaşmasıyla, sonra da Tanrı’ya meydan okumasıyla başlayan sözümona özgürleşme serencamı, modern süreçte makina’nın, araçların, postmodern süreçte duygularının, arzularının, ertelenemez hazlarının kölesi olmasıyla sonuçlandı.

Modernitenin özgürlük hayali, postmodernitenin özgürleşme köleliği hayaletine dönüştü: Özgürleşme köleliği ne şimdi?

İnsanın hız, haz ve ayartı’nın kölesine dönüşmesi.

Pornografi’nin zaferi: Duyma ve düşünme melekelerini yitirmesi insanın.

Ruhunu kaybetmesi, ruhsuzluğun hüküm sürmesi...

Başlangıçta insan, özgürleşmek adına Tanrı’ya meydan okumuştu.
Gelinen noktada, makina insana meydan okuyor!
İnsan yok artık geleceğin dünyasında.

SANAL GERÇEK, GERÇEK GERÇEKTEN DAHA GERÇEK!
Batılılar kaba güçle dünyaya diz çöktürdüler!

Şimdi, kaba güç, makina.

Makina, Batılılara hatta bütün insanlığa diz çöktürüyor önünde!

Bu kez 19. yüzyılın kaba makinası yok karşımızda.

Sanal dünyanın smart makinaları hükmediyor hayatımıza.

Sanal dünyadan hükmediyor...

Sanal yöntemlerle hükmediyor...

Post-truth çağındayız şimdi: Gerçek yok artık. Sanal gerçek var. Simülasyonlar. Sanal gerçek, gerçek gerçekten daha gerçek!

Çağımızın en büyük düşünürü Heidegger, “kamera, izleyiciye yöneltilmiş bir silahtır” derken, tam da bunu haber veriyordu: Kamera aracılığıyla üretilen sanal gerçek, gerçeği yok edecek!
Bu da ontolojik şiddet üretecek kaçınılmaz olarak: Şiddet, hayatın vazgeçilmez gerçeği hâline gelecek...
TEKNO-PAGANİZMİN ZAFERİ!
Artık fizikî sınırlar ortadan kalktı.

İçeri-dışarı ayrımı ortadan kalktı.

Ekonomi senkronize oldu: Millî ekonomiler, bitti ya da bitirildi.

Bütün ekonomik işlemler, örgütler, işler sınır-ötesi, ulus-ötesi gerçekleşiyor neredeyse...

Hayatımıza sanal medyalar hükmediyor: Hayatımızı onlar yönlendiriyor: Eğitim kurumları izafileşti. En iyi öğretmen, sanal medya artık. Öğretmenlerin de öğretmeni!
Zihin, kültür, hayal dünyası artık tek bir merkezden yönlendiriliyor: Los Angeles!

Dünyanın kabesi, Los Angeles artık!
Dünya, New York’tan, Londra’dan, Brüksel’den filan şekillendirilmiyor; Los Angeles’tan şekillendiriliyor.
Modernlik bitti. Modernlik, yüksek kültüre, burjuva kültürüne dayanıyordu. Ulusaldı. Ulusal olduğu ölçüde evrenseldi.
Şimdi o kaskatı yüksek kültür buharlaştı.
Popüler kültür, yüksek kültürün tahtına yerleşti!
Modernitenin yüksek kültürü, zihne hitap ediyordu; estetik, zihinsel zevkin adıydı aslında. O yüzden zihinsel faaliyet demek olan felsefenin bir kolu olarak doğmuştu.
Postmodernitenin popüler kültürü, aklı çarmıha gerdi; algı, aklın tahtına yerleşti; algılar imparatorluğu insanı hızın, hazzın, arzuların, ayartının, “pornografi”nin kölesine dönüştürüyor...
Tekno-paganizm çağına hoşgeldiniz...
Gerçeği, aklı çarmıha geren; insanı en düşük hazlarının kölesine dönüştüren; sığlığa, yüzeye mahkûm eden, insanlık düşmanı, hakikat düşmanı popüler kültürün ruhsuz, pagan dünyasına hoşgeldiniz...
Hayatı kim üretirse, dünyayı o yönetir, yönlendirir, şekillendirir...

Hayatı, zevklerimizi, zihin setlerimizi, duyma, düşünme, beğeni biçimlerimizi tek bir merkezden şekillendiriyorlar artık: Los Angeles!

Los Angeles, sadece film ve müzik kültürünün merkez üssü değil. Eğlence kültürünün, dijital kültürün de başkenti.

Hayat, hayatı sürdürmemizi sağlayan bütün sanal ihtiyaçlar Los Angeles’ta üretiliyor.

Dünya, Los Angeles’tan yönetiliyor! Dedim ya: Hayatı kim üretir, kim şekillendirirse, dünyayı da o yönetir, şekillendirir!
SANAL TEK DÜNYA DEVLETİNE DOĞRU...
Tek bir dünya var: Sanal dünya. İnsanın makinalarla yaşadığı, yarı-insan, yarı-makina “cyborg”a dönüşerek makinalaştığı, ruhsuzlaştığı, hız, haz ve ayartının kutsandığı tekno-paganizmin hükümranlığını ilan ettiği Post-truth’un dünyası: Mutlak hakikatin yerini, mutlak sahtenin aldığı sanal olarak üretilen tek dünya devletinin bütün kültürel, ulusal, dinsel aidiyet biçimlerini buharlaştırdığı, Adam Smith’in “gizli el”ine dönüşen neo-liberal kapitalizmin lordlarının bu aidiyet biçimlerini sanal gerçeklerin dünyasına hapsederek ve kitleleri narkozlayarak kolayca kontrol altına alabildikleri, böylelikle dünyaya, dünya coğrafyasına keyiflerine göre çeki düzen verdikleri insanı sanal olarak üretilen gerçeklerin kölesine dönüştürdükleri tek dünya devleti bu.Sen, Sen olamazsın, kendine sahip olmadıkça...

Yusuf Kaplan

18/08/2019 Pazar

İnsan kendinde olduğu zaman insan olur: İnsanın kendinde olması, kendi olmasıyla gerçekleşir. Kendi olmak en zor iştir, en zorlu iş.

İnsanın kendi olması, kendini bilmesiyle, kendine gelmesiyle ve kendinden geçmesiyle kâimdir: Kendini bildikçe, kendine gelir; kendine geldikçe, kendinden geçer insan.

Kendinden geçmedikçe kendine gelemez insan...
SAHİP OLMA’YI BIRAK, OLMA’YA BAK...
İnsanın kendini bilmesi, kendi olması ve kendinden geçmesi, kendini “sahip” olarak görmesiyle değil, kendi Sahibini görebilmesiyle gerçekleşir.
Yüce Yaratıcı, insanı arzda halife kılarak yüceltti; insana, Sahibinin kim olduğunu öğretti ama insan arza sahip / efendi olmaya, bu dünyada meliklik taslamaya, arzdaki her şeye hükmetmeye yeltendi.

Sonuç, herkesi ve her şeyi kendine köleleştirmesi oldu; sonra da köleleştirdiği her şeyin kölesi oldu!

Oysa arzda halife kılınan insandan istenen şey, arza ve arzdaki her şeye sahip olması değildi; kendine sahip olması’ydı; kişinin kendine sahip olması demek, kişinin kendinde olması demekti; kişinin kendinde olması ise, “olmak”la olacak bir şeydi; ama insan, “olamadı” çoklukla; olamadığı için de insan olamadı, insanlığından oldu.

“Olmak”, ancak kul olmakla, kul olduğunun farkına varmakla olabilecek bir şeydir.

Kul olduğunu bildikçe, kulluk bilincine erdikçe, Allah’tan başka kimseye kul-köle olmayacağını idrak eder insan. Özgürlüğüne ancak o zaman kavuşur.

Ama insan, sahip olmakla insan olabileceğini zannetti: Sahip oldukça, kendini de, insanı da insanlığından etti ve dünyayı insana dar etti; insan dünyayı dâr / yurt edindikçe, kendine zindan etti.
Sahip olduğu şey, insana sahip oldu sonunda.
Sözün özü: En yüksek oluş ve varoluş makamı, kulluk makamıdır: Efendimiz önce kul, sonra elçiydi, unutma bunu.

SEN OLAMAZSIN, KENDİNE SAHİP OLMADIKÇA...
Öyleyse, olmaya bak sen; sahip olmaya değil.
Sen olamazsın, kendine sahip olmadıkça.

Ancak sen oldukça, senden uzaklaşır sana yaklaşırsın. Senden uzaklaştıkça Rabbine ulaşırsın.

O hâlde sen, sen ol ve sana yaklaş, sen sen olmak için de Senden uzaklaş ve Rabbine yaklaş. Mazhargâh-ı ilâhisin sen çünkü. İzzet sahibisin o yüzden. Azizsin.
Buradaki hikmeti iyi idrak et: İnsan, izzet sahibi oldukça biricikleşir, azizleşir ve olur.

İnsan, izzetini yitirdikçe herkesten biri olur, herkes gibi olur; insanın herkes gibi olması, kendi olamaması ve ölmesi demektir.
OLMA’NIN YOLU, “ÖLMEK”TEN GEÇER...
Ölmeden önce ölmediği için ölür insan.

“Ölmeden öncü ölünüz”, yüce emri, ölmeden önce ölümü fark ediniz, nefsinizi öldürünüz, olma zevkine eriniz ve ölümsüzlüğü tadınız, demektir.
Olma’nın yolu, ölmek’ten geçer. Ölme’nin yolu da olmak’tan; sahip olmaktan değil.

Olan insan, ölümü bilir. Sahip olan insan’sa, öldürmeyi sadece.
İnsan oldukça ölür; öldükçe olur, dirilir ve çoğalır.

Oysa insan sahip oldukça öldürür; öldürdükçe daha çok sahip olma güdüsü geliştirir.
İzzet sahibi insan, olmaya bakar, olgunlaşmaya, kemâl merdivenlerini tırmanmaya... Sahip olmaya değil: Oldukça, olgunlaştıkça da kendine, kendi içine akar bakışı ve önünde eşsiz bucaksız kapılar açar içine, ötelerin ötesine akışı...

İzzetini yitiren insansa, insana ve her şeye sahip olmaya can atar ve her şeyin canını yakar.

İnsan, olma kaygı’sını yitirip de, sahip olma’yı varoluş kaygısı katına yükselttikçe, kendisini de, kendisi dışındaki her şeyi de yok olmanın eşiğine sürükler...Himalaya eteklerinden süzülen kan: Keşmir

Yusuf Kaplan

19/08/2019 Pazartesi

Pakistan’ı vurmaya, parçalamaya, kaosa sürüklemeye çalışıyorlar emperyalistler şimdi de!

Atom bombası yaptığı için, Pakistan’ı cezalandırdı şer güçler ve devlet başkanı Ziyaülhak’ın uçağını toz bulutuna çevirdiler!

Sonra Taliban meselesi nedeniyle burunlarından getirdiler Pakistan’ın!

Geldiğimiz noktada gücü hadım edilmiş, iç dinamikleri zayıflatılmış, siyasî vizyonu karartılmış, geleceği karanlık bir Pakistan var karşımızda!
İngilizler, ahh İngilizler!

Keşmir meselesini bir kez daha hortlattılar!

Hindistan’la Pakistan’ın bir savaşa sürüklenmeleri an meselesi bir kez daha!

Pakistan’ın belini kırmak istiyorlar!
Türkiye’nin en stratejik müttefiklerinden birine daha diz çöktürmek istiyorlar!
Türkiye’yi yalnızlığa mahkûm etmek ve sonunda asıl büyük darbeyi Türkiye’ye vurmak istiyorlar!

Pakistan’ı yakın takibe alalım ve Keşmir’e sahip çıkalım, Keşmir meselesiyle yakından ilgilenelim ve bize Keşmir meselesini ilk kez öğreten, öğretmek ne kelime, yürek yarasına dönüştüren Fethi Gemuhluoğlu’na yürekten bir selam gönderelim, diyorum.

Ve size Keşmir sorununun dünü ve bugünüyle bütün boyutlarını enfes bir şekilde irdeleyen bir makaleden tadımlık bir bölüm alıntılıyorum.

Makale, sessiz sedasız bir entelektüel devrim yapan @mücerretcom sitesinde yayımlandı. Bülent Tokgöz’ün medyamızda aslâ bulamayacağınız çapta ve derinlikteki bu makalesinin bir kısmını buraya alıyorum, tamamını @mücerretcom sitesinden okuyun mutlaka, diyorum. (Makalenin tamamı için tıklayınız)
HİMALAYALARIN ETEKLERİNDEN SÜZÜLEN KAN...
Keşmir’in meselesi, sudan bir meseledir aslında. Adı da kaderi de suyla yakından alâkadardır. Keşmir, kadim Sanskrit dilinde “sudan kurutulmuş arazi” manasına gelir. Muhtemelen bir gölün çekilmesine atıf vardır burada. Himalayaların eteklerinden akan derelerin toplandığı vadi, olanca haşmeti ve bereketiyle zaman ırmağı boyunca cazibesini korumuştur.
Bilinen ilk istilacıları, milattan hemen önceki asırlarda Kuşanlar ve Ak Hunlar gibi eski Türklerdir. Sarp ve geçit vermez cesametiyle İskender’i bile eli boş göndermiştir. Budizm’in anayurtlarından olan bölgenin İslâm’a açılması Haccac’ın iki ordusuna nasip olmamış, Gazneli Mahmut gibi büyük bir fatih bile iki sefer denemesine rağmen vadiyi zapt edememiştir. Bu şan, Müslüman tacirler ve dervişler tarafından bölge tedricen yumuşatıldıktan sonra 1540’larda Babür’ün yeğenine müyesser olmuştur.

1820’den sonra çeyrek asırlık bir Sih tasallutu Müslüman ahaliyi canından bezdirmiştir. Ezan ve namaz yasaklanmış, inek kesmek ölümle cezalandırılmıştır. Ağır vergi yükü de zorbalığa eklenince Müslümanların bir kısmı çareyi Lahor tarafına hicrette bulmuştur. 1846’da İngilizler ele geçirdikten sadece bir hafta sonra Cammulu Hindu bir korsana halkıyla birlikte peşkeş çekmişlerdir. 7 buçuk milyon rupi. Nüfus göz önüne alınırsa bir Keşmirli için 7 rupi fiyat biçilmiştir. Olmadık vergilerle iliklerini emen, Müslümanları köle düzeni içinde çalışmaya zorlayan bu korsanın oğlu kaderini tayin hakkını az bir pahaya satarak da Keşmir’in kaderini ebediyen değiştirecektir.
UZUN BACAKLI İNGİLİZ...
1857’de son Babürlü hükümdarı İngilizlere mağlup oluncaya değin Hindistan 1000’li yılların başından itibaren Türk menşeli hanedanlar tarafından idare olunmuştur. Hindistan gibi çok dilli ve dinli bir ülkeyi bu uzun asırlar müddetince birlik içinde idare etmiş olmak görmezden gelinebilecek bir sicil değildir. İngilizler 90 yıl hükmettikleri ülkeyi giderken paramparça etmeye muvaffak oldular. 8 asırlık hâkimiyete karşılık -Urducanın adıyla beraber tek tük birkaç kelime hariç- Türkçenin esamisi okunmazken İngilizceyi yerli halka resmi dil olarak bırakmayı da ihmal etmeyerek.

Üzerinde güneş batmayan imparatorluğun çocukları ilk kolonilerini kurdukları andan itibaren Müslümanlarla yıldızları hiç barışmadı. Çünkü en çok direnç ve direnişle onlarda karşılaştılar. Yerli halktan işbirlikçi elit bir zümre seçerlerken elemeleri geçenler ekseriya Hindu ve Sihlerdi. Müslümanlar cezalandırılmış, paryalaştırılmıştı.

İngilizler kalıcı olmak üzere gelmişlerdi, sömürge sisteminin devamı uğruna ne kıyımlar yapabileceklerini defaten uygulamalı göstermişlerdi de. Neylesinler ki gitme vaktiydi. Dünya savaşları takat bırakmamıştı. Kolonileri terk etme mecburiyeti inkâra mecal bırakmayınca geriye iki sual kalmıştı: Kime ve nasıl?

Uzun bacaklı İngiliz, içinden çıkılmaz sınır ihtilafları icat etmek suretiyle kavga eden halklar bırakmaya karar kıldı. Sürekli iç sıkıntılarla meşgul, ayağa kalkması müşkül, müstakbel müdahaleler için elverişli… Başardı da.
KURT TAKSİMİ
1947’de Hindistan takriben 390 milyon idi. Taksim sonrası 330 milyonu Hindistan’a, 30 milyonu Pakistan’a, 30 milyonu da daha sonra Bangladeş olacak olan kısma kalıyordu. 15 milyona yakın insan güvenli bir yurt bulma uğruna kimi o yana kimi bu yana sınırlardan permeperişan vaziyette geçti. Bunca insanın köklerinden sökülerek oradan oraya aktarılmasının ne tür yıkımlara ve hesaplaşmalara yol açacağı bilinmiyor muydu? Müslüman’ı, Hindu’su, Sih’i gözü dönmüş bir hercümerce yuvarlandılar. Kitlesel kan dökücülük ve linçe garip bir iştiyak duyan o meşhur Asyalı gen tüm altkıtayı esir aldı. Tarihin tanık olduğu en korkunç boğazlaşmalardan birinde bazı tahminlere göre iki milyon insan canından oldu.
Plana göre irili ufaklı 560 feodal beylikten, prenslikten her biri nüfus yapılarına ve coğrafi konumlarına göre Pakistan veya Hindistan’dan birine katılma beyanında bulunacak yahut da dilerlerse bağımsızlıklarını ilan edeceklerdi. Nüfusun ekseriyeti ile Mihrace veya Naib denen yerel idarecinin aynı dinden olmadığı beldelerde ne olacaktı peki?
1941’de yapılan sayıma göre 4 milyon civarındaki Cammu Keşmir’in %77’si Müslüman’dı. Keşmir merkezinde ise bu oran %90’a varıyordu. Hindistan’la 511, Pakistan’la 1174 kilometre sınırı vardı. Hindistan’a bakan ciheti dünyanın en uzun dağ sırasıyla paralelken Pakistan’a bakan ciheti ulaşıma gayet açıktı. Bütün bunlara rağmen korsanın oğlu yapacağını yaptı.

Müslüman halk 1931’den itibaren sokaklarda kendisine karşı protestolar düzenliyordu. 1946’daki “Keşmir’den defol!” kampanyası şimdi Pakistan’a katılma yönünde hararetli gösterilere dönüşmüştü. Mihrace silahlı güçleriyle katliama girişti. 200 bin Müslüman kurban edildi, yüz binlercesi de Pakistan’a kaçmak zorunda kaldı. Hindistan olan biteni memnuniyetle seyretmekle yetiniyordu.
Pakistan harekete geçmeliydi ama nasıl?

.Hayat boşluktan nefret eder! Eğer öncü bir kuşak yetiştiremezsek “boşluk” mezarımıza döner!

Yusuf Kaplan

23/08/2019 Cuma

Değerleri, o değerleri yaşatan “kültür”leri sağlam olan toplumlar kolay kolay yıkılmaz.

Tersi de doğru: Değerleri, o değerleri vareden kültürleri çürüyen, çözülen toplumlar da kolay kolay ayakta duramaz: Esen sert rüzgârların önünde sürüklenir durur ve toz olur...

NORMAL DEĞİL!
Dışarıdan gelen herhangi bir marjinal akım, burada anında kitleselleşebiliyor. Müzikte de böyle bu, felsefede veya sanatta da.

Sanatı, felsefeyi, müziği filan geçtim, hayatın her alanındaki en “fringe”, en “kopuk”, en “kaçık” akımlar, hızla yayılabiliyor!
Felsefede anarşist söylemler, sanatta, hayatta en uçuk-kaçık, en sapkın akımlar mesela feminizm hatta eşcinsellik gibi yönelimler kolayca merkeze oturabiliyor.

En uç akımların, sizin değerlerinizle taban tabana zıt her tür yönelimin, toplumda hızla yayılıyor olması normal midir?

Elbette ki, değildir.

Neden böyle oluyor peki?

Bunun en temel nedeni, Türkiye’nin, laikleşme projesini âmentü hâline getirmesi; buna mukabil medeniyet iddialarını önce yoksayması, sonra yok etmeye kalkışması, eğitim, kültür, sanat hayatını, hayatın her alanını değerlerimizin yegâne kaynağı İslâm’dan arındırmasıdır.
Tam anlamıyla intihardır bu! O yüzden böyle bir toplumda büyük bir anlam boşluğu, ürpertici bir ontolojik vakum oluşur.
Tabiat boşluk kabuk etmez.

Ama hayat boşluktan nefret eder ve ilk fırsatta o boşluğun yerine yenisini ikame eder. Toplumda anormalliklerin hızla yaygınlaşması kolaylaşır.

BİR TOPLUMUN BAŞINA GELEBİLECEK EN BÜYÜK FELÂKET, BAŞINA NE GELDİĞİNİ GÖREMEMEK!
Ürpertici bir akıl tutulması yaşanır orada.

Sosyal darwinizm, geçer akçe hâline gelir.

Herkes, her grup, iktidar aygıtlarını kutsar, ekonomik, kültürel, siyasî her tür iktidar biçimini...

İktidar aygıtlarının kutsanması, gücün, dolayısıyla güç üreten araçların kutsanması sonucunu doğurur.

Böylece ikinci bir çıkmaz sokağın eşiğine daha fırlatılmış olur değerlerini yitiren, ortak paydalarını, müştereklerini, müşterek kıymet hükümlerini kaybeden bir toplum.
Önceleri yabancı kültürel değerlerin, akımların, yönelimlerin istilasına uğrayan toplum, bu kez, aracı kutsadığı için, araçların amaçların önüne geçmesi kaçınılmazlaşır ve araçların kölesine dönüşen toplumun olup bitenleri anlama melekeleri aşınır... İşte orada ürpertici bir zihnî felçleşme yaşanır!
Bir toplumun başına gelebilecek en büyük felâket işte budur: Başına ne geldiğini görememesi; dahası görme, idrak etme melekelerini yitirmesidir bu!
Türkiye şu an tam da böylesi bir felâket yaşıyor: Başına ne geldiğini bilemeyen, daha da vahimi celladına âşık hâle gelen ama bunu bile idrak edemeyecek bir akıl tutulması yaşayan anormal bir varlığı andırıyor!

Ürpertici ama gerçek bu!

Bu toplumun değerlerinin, anlam haritalarının zamanlara ve mekânlara meydan okuyan, keşfedilmeyi bekleyen, yeniden insanlığa ruh üfleyecek bir medeniyet fikrini hayata geçirmemizi mümkün kılacak en köklü, en güçlü kaynağı İslâm’ı hızla kaybediyor...
Gerçekleri görmek, gerçeklerle yüzleşmek zorundayız.

Gerçeklerden kaçarak bir yere varamayız bizi perperişan edecek çıkmaz sokaklardan başka!

Genç kuşağın bu toplumun değerlerinin en güçlü kaynağı, tarihin, sadece İslâm tarihinin değil insanlık tarihinin akışını tam bin yıl değiştirmemize yol açan insanlığa muazzez bir medeniyet armağan etmemizin gürül gürül akan pınarını oluşturan İslâm’la ilişkisi kopma noktasına geldi, sıfırlanmak üzere...

Son 20 yılda iki kuşağı kaybettik... Şu an vaziyet bu, ne yazık ki.

Bu, gelecek yarım asrı kaybettiğimiz anlamına gelir!

Bu böyledir; çünkü -her zaman söylediğim gibi- gençlerini ihmal edenler, geleceklerini imha ederler.

UMUTSUZLUK BİZİM İŞİMİZ DEĞİL!
Peki, İslâm’la ilişkisi kopan, sıfırlanma noktasına gelen bu genç kuşakları kazanabilir, ülkemizin gelecek 50 yılını kurtarabilir miyiz peki?

Elbette ki.

Ama bunun için çok esaslı, üzerinde derinlemesine kafa patlatılmış uzun soluklu, eğitim, kültür, sanat, bilim stratejileri geliştirmemiz gerekiyor.
Bir örnekvereyim sadece: Eğer üstün zekâlı çocukları, ceddim Osmanlı gibi, alıp birinci sınıf bilim, ahlâk, beden ve ruh eğitiminden geçirirsek, geleceğimizi inşa edecek, on yılda yüzyılın tohumlarını ekmemizi mümkün kılabilecek büyük bir atılımın tohumlarını ekmeye başlarız yeniden...
Burada sadece bir örnekle yetinmiş olayın.

Söylenmek istenen anlaşıldı: Pergelin sabit ayağını İslâm’a, İslâm medeniyetinin ezel-ebed hattında seyreden ufkuna basan, pergelin hareketli ayağıyla bütün dünyalara, bütün ufuklara kanat çırpan toplumun önünü açacak inanmış, kendisini hakikate adayan, insanlığın yükünü omuzlarında taşıdığı bilinciyle yaşayan bir öncü kuşak yetiştirmek zorundayız.

Önümüzü açacak bu öncü kuşağı kim, nasıl yetiştirecek?
Bu işi nasıl yapabileceğimizi, bu noktada devlete ne tür işler düşeceğini sonraki yazıda göstermek istiyorum.

Yazıyı şöyle bitireyim: Hayat boşluktan nefret eder, boşluğu aslâ affetmez, oluşan anlam boşluğunu, değerler boşluğunu dışardan ithal edilen en uç, en kaçık, en sapkın akımlarla dolduracak şekilde ikame eder. Eğer öncü bir kuşak yetiştiremezsek “boşluk” mezarımıza döner!İnsan’ın acı’sız ölümü: Estetize yok-oluşlar çağında “ölü-sevici”lere dönüşmesi...

Yusuf Kaplan

26/08/2019 Pazartesi

Bazen yaşananları, hele de bütün değerlerin çözüldüğü, anlam haritalarının yırtıldığı katastrofik zaman dilimlerinde ne tür felâketlerle karşı karşıya olduğumuzu bize filozoflar değil, bilge insanlar, büyük sanatçılar daha iyi resmederler.

Aldous Huxley bu tür bilge insanlardan biridir. Cesur Yeni Dünya başlıklı romanıyla, gelecekte olabilecekleri filozoflardan daha iyi, daha sarsıcısı bir dille tarif etmişti.
“İnsanlara öyle zulmedilecek ki”, demişti Huxley, “insanlar, kendilerine yapılan bu zulümden haz duyacaklar.”
KATİLİMİZİ CEBİMİZDE TAŞIYORUZ!
Hakikat-sonrası (post-truth) zamanlarındayız: Medya “bulundu”, hakikat yok oldu. İnsan da, hayat da, hakikat de, hız, haz ve ayartı labirentinde kayboldu.
Hayatımız medyatikleşti, mekanikleşti ve ruhsuzlaştı: Hayata değemiyoruz: Katilimizi cebimizde taşıyoruz: Celladımıza âşığız... Cep telefonları, bizi her gün, her an öldürüp yok eden cellatlarımız aslında.
Hayata tutunmak için cep telefonlarına kaçıyoruz... Cep telefonları bizi acıtmadan, haz almamızı sağlayarak öldürüyor her Allah’ın günü...

Doğrudan / modern savaşlar dönemi çoktan tarih oldu. Medyalarla ve örgütler üzerinden ayartıcı, estetize yöntemlerle gerçekleştirilen dolaylı / sinsi postmodern savaşlar çağının ağlarında yaşama savaşı veriyor insanlık!
Ülkeler açıkça, mertçe savaşmıyorlar; “alçakça”, yüzsüzce, yüzlerini, kendilerini gizleyerek savaşıyorlar: Bir bilgisayar butonuna basarak, hiç beklemediğimiz bir ânda, beklemediğiniz bir yönden üzerimize her ân bombalar yağdırılabilir artık...

ACI’SIZ ÖLÜM ZAMANLARINDAYIZ...
Acısız ölüm zamanlarındayız. Acı çekmeden ölüm... Acıma’dan öldürme zamanlarında...
Oysa en temel insanî duyguların ve duyarlıkların ölmesinin başlangıç noktasıdır, acının ölümü. Çünkü acının ölümü, kaçınılmaz olarak, beraberinde -merhamet anlamında- “acıma”nın ölümünü de, acı ve “acıma” duygusunun yitirilmesini de getirir. Ölümün öldürülmesi demektir bu.

İnsanı öldüren, yok eden şey, insanın bilfiil öldürülmesi ya da hayatın bitirilmesi değil, ölümün öldürülmesidir, yaşarken canlı cenazeye dönüştürülmesidir insanın.
Çağımız, ölümün öldürüldüğü bir çağdır, hatta tek çağdır. O yüzden, çağımızı, ölü-sevicilik çağı, çağımızın insanını da ölü-sevici olarak adlandırabiliriz rahatlıkla.
ACI’NIN BİTMESİ: İNSANIN MERHAMETSİZLEŞMESİ
Acının, sanallaşarak / sanallaştırılarak bilgisayar marifetiyle yok edilmesiyle birlikte, insan, gerçeklik duygusunu yitirir.
İnsanın gerçeklik duygusunu yitirmesi, zamanla, bütün insanî özelliklerini, duygularını, duyarlıklarını, duyargalarını yitirmesiyle sonuçlanır.
Böylelikle gerçek, sanallaşır ve buharlaşır. Bu da, zamanla, insanın kendisinin sanallaşması ve buharlaşması sonucunu doğurur: İnsan, acı çekme ve acı duyma duygusunu da, “acıma” duygusunu da yitirdiği ândan itibaren biter çünkü.

HAYATA DOKUNAMIYORUZ ARTIK!
İçinde yaşadığımız çağı ne kadar anlayabiliyoruz; insanlar, nasıl bir dünyada yaşadıklarının ne kadar farkındalar acaba?

Asıl can alıcı soru şu tam bu noktada: İnsanlar, yaşıyorlar mı gerçekten; yoksa hayatı ve hayatın hakikatini; hakikati ve hakikatin hayatını yok etmek için birbirleriyle kıyasıya yarışıyorlar mı, hatta savaşıyorlar mı?

Bugün insan, insanlığından her geçen gün biraz daha uzaklaşıyor: Uzaklaşıyor; çünkü içinde yaşadığımız çağın ve bu çağın insanının etrafında döndüğü tek gerçek, ölü-sevicilik gerçeği.
Sinema, televizyon, bilgisayar, internet gibi sanal, hayalî, kurmaca gerçeklikler üzerinde/n işleyen medyalar, gerçeğin değil, sanal’ın hükümrân olduğu bir dünyanın eşiğine fırlatıyor bizi.

Medya/lar, gerçeği, fizik gerçekliği öldürüyor, bizi sanal âleme mahkûm ve mahpus ediyor. Hayattan, dolayısıyla gerçekten uzaklaştırıyor.

Hayata dokunamıyoruz, değemiyoruz bile. Hayatı öldürüyoruz. Acıyı, “acıma” / merhamet duygusunu öldürmekle, hayat gerçeği’nin yegâne hatırlatıcısı ölümü öldürüyoruz.
Ölümü öldürmekle, şiddeti dirilttiğimizi; şiddeti, dünyanın kralı ilan ettiğimizi fark edebiliyor muyuz?
Sonuçta, hepimiz, ölü-sevicilere dönüşüyoruz; ama ölümü öldürdüğümüz için, bu yakıcı, yıkıcı ve yok edici gerçeğin şiddeti görmemizi engellediğini göremiyoruz bile.
YOK ETMEK MARİFET DEĞİL, MARİFET YAŞATABİLMEKTE
İnsan, duyargalarını, Rahman’ın engin rahmetine de açabilen, şeytan’ın ayartıcı iğvalarına da kapatabilen bir varlık.

Büyük, kurucu düşünür İbn Sînâ, “varlık, iyi’dir; yokluk, kötü’dür” demişti. Ve insanın insanca yaşayabileceği hakikatin ne olduğuna, nerede bulunduğuna bu dört kelimelik özlü cümleyle enfes bir şekilde dikkat çekmişti.
İbn Arabî Hazretleri’nin, “iyilik varlıktadır, kötülük yokluktadır” sözünü ilk okuduğumda, beynimin nasıl zonk zonkladığını, ruhumda nasıl fırtınalar estiğini, önümde nasıl derin ve uçsuz bucaksız bir hakikat koridoru açıldığını, sürgit “işte bu, işte bütün mesele bu” diyerek engin bir tefekkür yolculuğuna çıktığımı, sayfalar dolusu şeyler yazdığımı bugün gibi hatırlıyorum.
Marifet, varlıkta gizli: Varolma kaygısında ve kavgasında değil, Vareden’le “bir olma”, Varlık’ın hakikatini, veçhelerini keşfe çıkabilme yolculuğunda...

Yok etmek, marifet değil. Marifet, varlığı, nasılsa, nasıl yaratılmışsa öylece seyre dalabilme, Vareden’in hakikat tecellîlerini temâşâ edebilme seyrüseferine, doyumsuz yolculuğuna koyulabilmekte yani...
İlkelerinizi terkederseniz ülkülerinizi, ülkülerinizi terkederseniz ülkenizi terketmeniz mukadderdir!

Yusuf Kaplan

30/08/2019 Cuma

Türkiye, köklü, kapsamlı ve çok yönlü bir savrulma, bir çözülme, bir çürüme yaşıyor... Toplumun bütün kesimlerinde gözlenen tedirgin edici, hatta ürpertici bir durum, bir felâket bu.

Bir toplumun adım adım yokoluşunun haberini veriyor sanki yaşadığımız bu vahim durum!

Türkiye'nin Büyükelçiliği'ne yürüdüler
Türkiye'nin Büyükelçiliği'ne yürüdüler
Yunanistan'ın başkenti Atina'da, Şanlıurfa'nın Suruç ilçesinde düzenlenen terör saldırısını protesto eden Kürt ve Yunan gruplar, Türkiye'nin Atina Büyükelçiliğine yürüdü.

Yaşanan sorunu, İslâm’a, topluma ve bu ülkeye aidiyet biçimlerinin önce zayıflaması, sonra da zamanla yok olması, olarak özetleyebilirim.
İKİ KUŞAĞI KAYBETTİK!
Hem Abdülhamid’i tahttan indiren hem de Osmanlı’yı içeriden yıkan Abdülhamid’in okullarından yetişen ama aidiyet bilinçlerini yitiren iki kuşaktı.
Son 20 yıl içinde de iki kuşağı kaybettik! İslâm’la ilişkisi sıfırlanmış iki kuşak geliyor!
En azından gelecek yarı asrım kaybetmemiz demektir bu!

Daha somut bir örnek üzerinden derdimi anlatmaya çalışayım.

Türkiye dışardan beyinlerimizi ülkeye çekmek için bakanlık düzeyinde bir uygulama başlattı; Bakan Varank’ın başlattığı bu girişim çok önemli ama bu uygulama ne kadar başarılı olur, bilemiyorum.
Ama bildiğim bir şey var: 153 bin genç beyin bu ülkeyi terketti!

Gencecik insanlar, neden kendi ülkelerini terkederler ki?

Bunun tek cevabı var: Aidiyet bilinçlerini yitirdikleri için.

Hem İslâm’a hem ülkeye hem de topluma aidiyet bilinçlerinin yok olmaya başlaması, genç insanların ülkeyi terketmelerini kolaylaştırıyor...

KÜLTÜRÜ YOK EDEN KÜLTÜR!
Bir insanın ülkesini terketmesi o kadar kolay mı peki?

Kolay değil aslında ama çok kolaylaştı son bir kaç onyılda sınırların ortadan kalkmasıyla birlikte, kültürün, kimliklerin, zevklerin, beğenilerin hem tektipleşmesine hem de yüzeyselleşmesine yol açan postmodern popüler kültürün insanlığın neredeyse tek ortak kültürü konumuna yükselmesiyle...

Bu postmodern kültür, hakikat fikrini kabul etmeyen, herkesin hakikati kendine diyen, her şeyi izafileştirerek Tanrı’yla şeytanı eşitleyen düzleştirici, bütün duyarlıkları, aidiyet biçimlerini dümdüz edici, kitlelerin küresel sistem tarafından çok daha kolay güdülmesini kolaylaştırıcı her bakımdan yıkıcı bir kültür.
Kültürü de yok eden bir kültür bu postmodern popüler kültür!
Kültür, insanın ürettiği şey; bu popüler kültür ise insanın tükettiği ve insanın bütün köklü, fıtrî insanî duyarlıklarını buharlaştırarak tüketen bir kültür.
İLKE, ÜLKÜ, ÜLKE...
Aidiyet bilinci yok olmuşsa bir insanın, ülkesi de, ülküsü de, ilkesi de kalmamış demektir artık.
Aidiyet bilinci, bir toplumda yaşamamızın bize yüklediği, bize kimlik ve kişilik kazandıran bir sorumluluk hâlidir: Topluma, ülkeye, ülkenin de, toplumun da varlık nedenini oluşturan ülkülere ve ilkelere sahip çıkma sorumluluğu bu.
Çok açık ve net söylüyorum: İnanmayabilirsiniz. Ama yaşadığınız ülkenin varlık nedenini, bin yıl tarih yapmasını mümkün kılan dinamiğini oluşturan dinine, İslâm’a saygı duymak, hakkını teslim etmek sorumluluğuna sahip değilseniz ülkenizi de terkedersiniz, ülkülerinizi de, ilkelerinizi de.
İlkelerimizi, yaşama, varolma, duyma, düşünme prensiplerimizi biz İslâm’a borçluyuz.

Bu toplum Müslüman olduktan sonradır ki, hem tam bin yıl dünya tarihinin akışını değiştiren muazzam bir medeniyet tecrübesi geliştirebildi hem de bu medeniyet tecrübesini ilmek ilmek taşa, sese, yazıya, söze, zihne nakşedenYunus gibi, Mevlânâ, İbn Arabî, İbn Sina, Itrî, Sinan, Fuzûlî gibi çağları aşan, çağlaya çağlaya akan, çağrısı çağını kuran hâlâ diri, hâlâ diriltici çaplı öncü kuşaklar yetiştirebildi.
Bu toprakların havasını soluyorsanız, bu öncülerin insanlığın önünü açan seslerini, sözlerini, büyük işlerini teslim etmek zorundasınız...

Bu sizin asgarî düzeyde de olsa insan olma sorumluluğunuzdur.

Eğer bu sorumluluğunuzu terketmişseniz, ilkesizleşmişsiniz, ülkünüzü yitirmişsiniz, demektir ve bunun sonraki adımı, kaçınılmaz olarak, ülkenizi terketmekte hiç bir sakınca görmemeniz olacaktır!
BİZİ YENİ BİR ENDERUN KURTARABİLİR ANCAK!
153 bin beynin bu ülkeyi terketmiş olması düşündürücü hatta ürkütücü!

Peki, ya sonrası?

Şu: Bugün ülkelerini terkedenler yarın dinlerini de terkederler!
Ne alaka şimdi, dışarıda daha iyi ve daha özgür eğitim imkânları var, diye itiraz ediyorsanız, ilk fırsatta ülkeyi terkedecekler listesinin başında sizin yer aldığınızı söyleyebilirim.

Dışarıda eğitim gör; ama ülkeni ne diye terkediyorsun ki? Ben de dışarıda eğitim gördüm ve ülkemi aslâ terketmeyi düşünmek bile aklımın ucundan geçmedi, geçmez; kaldı ki, İngilizlerin teklif ettiği pasaportu almayı reddetim üstüne üstlük!

İnsanların ülkelerini terketmelerinin temel nedeni ilkelerini ve ülkülerini yitirmiş olmalarıdır. İlkelerini ve ülkülerini yitiren insanlar, ülkelerini de yitirmiş kişilerdir aslında.

Bütün ilkeler, ülkülere dönüşmek ve ülkelerini inşa etmek için vardır.
Bugün ülkelerini terkedenlerin yarın İslâm’ı terketmeleri de mukadderdir.
O yüzden genç kuşaklarımızı ülkülerine ve ülkelerine sahip çıkacak muazzez ilkelerle yetiştiremezsek, bu ülkeyi -üstelik de savaşmadan- kaybetmemiz de mukadderdir -Allah muhafaza!

O hâlde şunu söylüyorum: Bir ülkeyi ayakta tutan ve geleceği kurmasına yol açan insanlar, bir avuç insanlardır aslında: Bu dünyada yaşayan ama bu dünyayı yaşamayan, sadece ilkeleri için yaşayan, ilkelerinin ülkülere dönüşmesi, ülkesini kurması için nefes alıp veren bir avuç öncü kuşaklardır!

Yapmamız gereken önümüzü açacak bu bir avuç öncü kuşakları yetiştirebilmekten, bunun yolu da çağdaş enderunları kurmaktan geçer.
200 küsur üniversiteye ihtiyacı yok bu ülkenin. 2 tane birinci sınıf üniversite yeter bize!
Enderun deyip geçmeyelim lütfen.
Osmanlı’yı ayakta tutan, her alanda zaferden zafere koşturan insanlar, Enderun’un çocukları!
Aynı şey, Çin için de, Japonya için de, Avrupa ve Amerika için de geçerli!

O yüzden Enderun olmadan, ilkelerimizi ülkülere, ülkülerimizi ülkelere dönüştürecek öncü nesilleri yetiştiremez, ülkenin yaşadığı beyin göçü şeklinde gerçekleşen beyin ölümünün önüne geçemeyiz.
Vesselâm.Medeniyetin yapıtaşları Hicret’le döşenir...

Yusuf Kaplan

1/09/2019 Pazar

Hicret milattır: Bir Hicret’ten Öncesi, bir de Hicret’ten Sonrası vardır; sadece İslâm tarihinde değil, bütün bir insanlık tarihinde.

Hicret, Müslümanca bakışın, duruşun, direnişin ve dirilişin adıdır.

Hicret, Çölden doğan Hakikat Güneşi’nin yeryüzüne ışık saçtığı, insanlığın önünü açtığı hakikat medeniyeti yolculuğunun başlangıcı.
HDP’den Meclis’e toplanma çağrısı
HDP’den Meclis’e toplanma çağrısı
Suruç'taki katliamın ardından HDP, MYK'yı olağanüstü topladı. Eş Genel Başkan Selahattin Demirtaş, toplantının ardından yaptığı açıklamada, TBMM'ye olağanüstü toplanma çağrısında bulundu.

Diriliş takvimimizin başlangıç noktası.

İnsanı, esfel-i sâfilîn’den / en aşağı özelliklerden arındırarak ahsen-i takvîm’e / en yüce özelliklere ulaştıran, insana eşref-i mahlûkât özellikleri kazandıran hakikat yolculuğunun miladıHİCRET RUHU: SÜFLÎ ÖZELLİKLERİ TERKETMEK, ULVÎ ÖZELLİKLERE YÖNELMEK…
Çağdaş insan hızın, hazzın, ayartıcı hırslarının ve arzularının izini sürmeyi özgürleşmek sanıyor.

Ne büyük gaflet!

Bunlar, süflî / düşük özelliklerdir; insanı özgürleştirmez; en düşük özelliklerinin kölesi hâline getirir ve düşürür sadece.

Kişi, süflî özelliklerinden kurtularak ulvî özelliklerle donanmaya başladığı zaman, her tür putu yenebilir ve ancak o zaman özgürleşebilir ve insanlaşabilir.
Süflî özellikler, “virüs” gibi yapışkandır, kalıcı ve hızla köksalıcıdır: Kişiyi, kendine mahkûm eder. Aklını, kalbini ve ruhunu öldürür kişinin.
Ulvî özellikler ise su gibi akışkandır: Kişiyi gürül gürül akan nehir gibi, su gibi sürekli olarak yıkar, temizler ve kirlerinden arındırır; hem dış dünyada, hem de iç dünyada leziz ve nefis yolculuklara çıkarır insanı. Dolayısıyla, ulvî özellikler, insanın aklını da, kalbini de, ruhunu da diriltir, diri tutar.
Bu nedenle, ulvî özellikler, insanın diğer varlıklarla kopmaz irtibatlar kurmasını sağlar, önündeuçsuz bucaksız koridorlar açar ve arş-ı a’lâ’ya yükseltir insanı.
İşte insanı, süflî özelliklerden arındırarak ulvî niteliklerle donatan şey, hicret ruhudur: İnsanı insanlığından uzaklaştıran kötü hasletleri terkedebilme yolculuğu, insanı üstün insanın, kâmil insanın özellikleriyle donatma umudu ve ufku…
Tarih, insanın hem dış dünyada, hem de iç dünyada gerçekleştirdiği hicret yolculuğuyla hayata ve hakikate kavuşur. İnsanı aziz yolculuklara çıkarır...
TARİHİ YÜRÜTEBİLMEK İÇİN…

Tam bu noktada sorulması ve izi sürülmesi gereken, insanlık olarak varoluşsal sorunlarımızı kavramımızı ve insanca bir hayata kavuşmamızı sağlayabilecek temel soru şu galiba: Tarih, alelade yürünülen bir yol mudur; yoksa, yürütülen fevkalade bir yolculuk mu?
Tarihte bir yürüyüş gerçekleştirmek, tarihi yürütmekle gerçeğe dönüşebilir. Tarihte yürüyebilenler, ancak tarihi yürütmesini bilebilenlerdir.
Tarihi yürütenler, ulvî özelliklerle donanan ve kemâl yolculuğuna çıkan insanlardır yalnızca.
Süflî özelliklerine mahkûm olan kişilerse, tarihte oraya buraya sürüklenirler ve hâkim konuma geçtikleri zaman da, hayatı çatışmalardan, işgallerden, tecavüzden geçilmeyen bir cehenneme çevirirler; hakikati hayattan sürerek sürgün ettikleri için insanları da “sürüleştirirler”.

HAKİKATİ HAYATTAN SÜRGÜN ETMENİN BEDELİ: ÖZGÜRLÜĞÜN YİTİRİLMESİ

Batı uygarlığı tarihi, süflî özelliklerinden kurtulamayanların, hakikati hayattan sürgün ettikleri için bütün insanlığı “sürüleştirdikleri” bir yokoluşlar ve yokedişler tarihidir.
Latin Amerika medeniyetleri, bu yüzden tarihten sürülmüş, izleri silinmiştir. Afrikalılar, bu nedenle topraklarından koparılmış, zincirlere vurularak Avrupalara ve Amerikalara sürgün edilmiştir. Endülüs’ün kökü bu nedenle kazınmış, İspanya ve Portekiz Müslümanlara mezar edilmiştir.
O yüzden özgürlük sorunu, Batı uygarlığı tarihinin hem teolojik, hem felsefî, hem de siyasî açıdan en temel sorunlarından biri olmuştur.
BİR VAROLUŞ VE VARKILIŞ TARİHİ

Müslümanların tarihi, insanın süflî özelliklerinden kurtularak insanlaşmasının, ulvî özelliklerle donanmasının örneklerinin ortaya konulduğu bir varoluş ve varkılış tarihidir.

Elbette ki, Müslümanların tarihinde de gözardı edilemeyecek sorunlar yaşanmıştır. Ama bu sorunlar, Batı uygarlığı tarihinde yaşanan sorunlarla karşılaştırıldığında devede kulak gibidir. Müslümanların tarihine panoramik bir şekilde bakıldığında bu gerçeği test edebiliriz kolaylıkla.

Müslümanların tarihi, Mekke’de Müslümanlara nefes aldırmayanlara, Müslümanların Medine’de hayat ve varolma hakkı tanıdıkları; Abbasiler döneminde Arap yarımadasında ve hinterlandında; İspanya’da Endülüs’te ve nihayet Balkanlar, Kafkaslar ve Ortadoğu coğrafyalarında Osmanlı medeniyetinde birbirinden farklı bütün inançların, inanç ve düşünce sahiplerinin güven içinde varolabildikleri, kendilerini gerçekleştirebildikleri zeminlere ve imkânlara kavuşabildikleri sadece Müslümanlar için değil, herkes için bir darü’s-selâm / barış yurdu tarihidir.

MEDENİYETİN YAPITAŞLARI, HİCRET RUHUYLA DÖŞENİR

Tarihte, hayatın hakikate, hakikatin hayata kavuşması da, insanın insanca bir hayat sürdürebilmesi de, nihayet tarihi yürütebilmesi de yine hicretle mümkündür.
Hicret, tarihin de, hayatın da çok katmanlı, her şeyi ve herkesi varedici derûnî bir mânâya ulaşmasıdır.
Hicret, tarihin de, hayatın da kötülüklerden arınması ve bütün varlıklara diriltici bir nefes üfleyen kanatlandırıcı bir ruhla donanmasıdır.
Hicret, insanı süflî özelliklere mahkûm ve esir eden beşerliğinin, ulvî özelliklerle donanarak insanlaşmasının, kemâle ulaşma yolculuğunun bidayetine erişilmesi zorlu ama münbit yürüyüşünün adıdır.

Hicret, insanın neyi yitirdiğini hatırlaması ve yitirdiğini bulma yolculuğuna çıkmasıdır...
O yüzden, medeniyetin yollarının yapıtaşları, Mekke’lerden Medine’lere gerçekleştirilen hicretlerle döşenir…
Hicret, yeniler insanı; taze ve diriltici bir ruh üfler insana zira...
Tarihte varoluş şartı hicrette ve hicret ruhuyla donanabilmekte gizlidir.

.Zihniyet kutuplaşması, iktidar savaşları ve güçlü hukuk sistemi ihtiyacı

Yusuf Kaplan

2/09/2019 Pazartesi

Toplumu toplum yapan yegâne güç, asgarî müşterekleri ve bu asgarî müştereklerin yeşerttiği ruhtur.

Türkiye, asgarî müştereklerini yitiriyor hızla...

Tam ortadan ikiye yarılmış gibiyiz karpuz gibi...

Bu da doğal olarak kutuplaşmanın kontrolden çıkması için çok müsait bir zemin oluşturuyor...

Dolar 2,69'a yakın
Dolar 2,69'a yakın
Serbest piyasada dolar 2,6890, euro ise 2,9420 liradan güne başladı. Önceki kapanışta dolar 2,70 liradan euro ise 2,9350 liradan satılmıştı.

ZİHNİYET KUTUPLAŞMASI VE “İKTİDAR SAVAŞLARI”
Kutuplaşma, sanıldığı gibi, siyasî değil bu toplumda: Kutuplaşma, epistemolojik ve ontolojik. Zihnî ve varoluşsal. Zihniyet kutuplaşması yani.
Dünyaya bakışları, zevkleri, beğenileri, hayat tarzları taban tabana zıt iki kesim bir “iktidar savaşı” veriyor -deyim yerindeyse...
“İktidar savaşı” ifadesi, biraz sert oldu, biliyorum. Ama sadece ifadeden, söylemden ibaret bir durumla karşı karşıya değiliz; fiilen yaşanan bir durum var karşımızda: Toplumun ruh sağlığı açısından vahim bir durum bu.
Herkes birbirine öfke ve kin kusmak için bekliyormuş gibi: Farklı kesimlerin giyim kuşamlarına gösterilen tepkiler ve yaşanan gerilimleri hatırlayalım burada...

Birbirimize tahammül gücümüzü kaybediyoruz sanki...

“Yallah Arabistan’a” diyen bir nefret söylemi çok yaygınlaştı şimdi...
ASGARÎ MÜŞTEREKLER YOK OLURSA, “SİGORTA ATAR”!
Bütün bunlar, asgarî müştereklerin yok olmasının, değerlerin çürümeye ramak kalmasının yol açtığı anlam boşluğunun ürpertici sonuçları.

Asgarî müşterekler, tarihten süzülüp gelen yüzyılların çilesi, mücadelesi ile inşa edilen değerlerinin, anlam haritalarının ürünüdür bir toplumun.

Bu toplumda, bu değerlerin, anlam haritalarının kaynağı İslâm’dır; İslâm’ın dışında bu topluma ruh verecek, iyi, doğru, güzel fikri verecek, bir kaynak yok.
İslâm’ın dışındaki her şey, Batı’dan ithal.
Medeniyetlerin birbirileriyle ilişkilerinde, alışverişlerinde, ilk aşama, öğrenme / “çıraklık” aşamasıdır. Sonra özümseme, kendine maletme, sonra da dönüştürme aşamaları sözkonusudur. Her bir aşama yüzyıllar sürer...
Batı’dan ithal ettiğimiz hiç bir şeyi alıp kendimize maledebilecek kadar özümseyebilmiş değiliz. Batı’nın çıraklığını yapıyoruz hâlâ!

Bu toplumu ayakta tutacak ve bu toplumun yeniden tarih yapmasını mümkün kılabilecek bir medeniyet yürüyüşüne çıkmasını sağlayacak değerler, İslam’ın sunduğu değerler; kişiler de Yunus gibi, Mevlânâ gibi, Sinan gibi, Itrî gibi, İbn Arabî, İbn Sinâ, Gazâlî gibi öncü, ön açıcı kişiler...

Cumhuriyet tarihi boyunca burada zikrettiğim öncüler ayarında bilimde, düşüncede, sanatta, ahlâkta dünya çapında isimler yetiştiremedik; yetiştiremezdik de.

Yetiştiremezdik; çünkü epistemolojik kırılma ve ontolojik kopuş şeklinde yaşadığımız bir kültürel inkâr cinayeti yaşadık. Daha iliklerimize kadar yaşadığımız değerlerimizin yerle bir olmasına yol açan medeniyet krizini görecek, anlamlandıracak ve nasıl aşabileceğimiz konusunda önümüzü açacak çapta -bir kaç önemli isim dışında- büyük düşünürler, sanatçılar bile çıkarabilmiş değiliz.

Dışardan, Batılılar tarafından sömürgeleştirilemeyen bir ülkenin içerden zihnen sömürgeleştirilmesi, celladına âşık edilmesi ve sonra da geldiğimiz noktada sosyolojik ve siyasî olarak birbirine düşürülmesi gibi tehlikeli bir süreç yaşıyoruz...

CEMAATLER TEMİZLENMEZSE, İÇ SAVAŞ ÇIKAR DEMEK NE DEMEK?
Meseleyi cemaatler ve tarikatler konusuna getireceğim... Bu toplumun asgarî müştereklerinin, değerlerinin yaşatıcısı ve gelecek nesillere aktarcısı kurumların başında geliyor cemaatler ve tarikatler...

Son zamanlarda cemaatlere ve tarikatlere karşı operasyon yapılmasını dillendiren kişiler şurda burda cirit atıyor... Geçenlerde bir asker, bir televizyonda, “cemaatler ve tarikatler temizlenmezse, iç savaş çıkar” dedi!
Çok tehlikeli bir dil bu!
Çok tehlikeli bir söylem!
Sömürgeci, mankurtlaşmış, başkalarının askeri bir kafa bu kafa!
Söylemek bile gereksiz: Cemaatlerin, tarikatlerin siyasetle, ticaretle bu kadar içli dışlı olması, varlık nedenlerine aykırı.
Ama bütün kurumların laikleştirildiği; televizyonların, sosyal medyanın bütün değerlerimizi kurşuna dizdiği; eğitim sisteminin, medyanın, kültür dünyasının mankurtlaşmış kuşaklar yetiştirdiği, bu ülkenin insanlarını zihnen sömürgeleştirdiği bir ortamda bu toplumun İslâm’la, en temel varoluşsal değerlerimizle canlı, dinamik ilişkiler kurmamızı sağlayan yegâne kaynak cemaatler ve tarikatler oysa.

Kim ki, cemaatlerin ve tarikatlerin temizlenmesini istiyorsa, bilin ki, o kişi, bu toplumun çocuğu değildir ve bu toplumun mezarını kazıyacak tehlikeli işlere davetiye çıkaran tehlikeli bir türedidir!
CEMAATLER ÜZERİNDEN İKTİDAR SAVAŞI YAŞANIYOR!
Cemaatler, elbette, kendilerine çeki düzen verecek. Elbette denetime açık olacak.

Cemaatlerin, tarikatlerin bu toplumun ruhu, ruhkökleri olan İslâmî değerlerimizin en önemli koruyucu kaynakları olduğunu unutur da, hedef tahtasına yatırma aymazlığı sergilersek, gelecek kuşaklara bunun hesabını veremeyiz...

Bu toplumun en eski, en köklü kurumlarından sözediyoruz.

Cemaatler ve tarikatler üzerinden bir iktidar savaşı yaşanıyor: Bazı uç, militan, Kemalist şebekeler, fırsatperestlik yaparak siyasî iktidarı etkisiz hâle getirmeye ve böylelikle bu toplumun ruhköklerini kurutacak tehlikeli operasyonlara davetiye çıkarmaya çalışıyorlar!
Değerlerin aşındığı, müthiş bir yozlaşmanın yaşandığı, insanların yıllarca mahkemelerde süründüğü, şiddetin, cinayetlerin, tecavüzlerin, boşanmaların tavan yaptığı, ailenin çatırdadığı, farklı toplum kesimlerinin iğrenç yöntemlerle iktidar savaşları verdikleri bir zaman diliminde sakinleşmeye, durup düşünmeye, kalıcı, köklü, güçlü ve âdil bir hukuk sistemi inşa etmeye ihtiyacımız var.

Parti politikaları, sınıfsal çıkarlar değil, partiler üstü, sınıflar üstü, kesimler üstü değerlerimizin kilit kavramlarını oluşturan ehliyet ve liyakat, güven ve ahlâk’ın iktidarı bizi “kurtarabilir” ancak.
O yüzden şunu bilir, şunu söylerim: Güçlü ve âdil bir hukuk sistemi âcil şart!Cemaatlerin hedef tahtasına yatırılması, 15 Temmuz’un sivil darbesinin başarılı olduğunun resmidir!

Yusuf Kaplan

6/09/2019 Cuma
Cemaatler ve tarikatler, Türkiye’nin gündemine oturdu hiç beklenmedik bir zamanda ve hiç beklenmedik bir şekilde bir kez daha!

15 TEMMUZ’UN SİVİL DARBESİ BAŞARIYA ULAŞIRKEN...
Üstelik de Türkiye’nin dışardan hiç olmadığı kadar kuşatıldığı, köşeye sıkıştırılmaya çalışıldığı bir zaman diliminde.

Fenerbahçe-Shakhtar maçının saati belli oldu
Fenerbahçe-Shakhtar maçının saati belli oldu
Fenerbahçe ile Ukrayna ekibi Shakhtar Donetsk arasında oynanacak Şampiyonlar Ligi maçının saati açıklandı.

Üstelik de ABD’nin 28yıl önce başlattığı Irak ve Suriye işgalinin, Amerikan derin devletinin en derin ayağı Yahudi şebekesinin eseri ikinci İsrail’i kurdurarak, bu güdümlü devleti bütün bölge ülkelerini istediği zaman, istediği şekilde karıştıracak bir adımı gerçeğe dönüştürmek üzereyken...

Üstelik de, sanki bu belalar yetmezmiş gibi, İdlib’te güya Türkiye’nin sarsılmaz müttefiki Rusya’nın Türkiye’yi köşeye sıkıştırıp boğacak bir tuzağın tam ortasına bizi itmeye çalışırken...

Ve nihayet Doğu Akdeniz’deki doğal gaz ve petrol kaynaklarının bölgeyi kaynar kazana dönüştürme potansiyeli her geçen gün artma eğilimi gösterirken...
Yani Türkiye dışarda dört bir taraftan kuşatılırken cemaatler ve tarikatler meselesinin hortlatılması, bu ülkenin sinir uçlarının kaşınması, dahası, ülkenin en basiretli, en ferasetli tavır geliştirmesi gereken ordusuna mensup bir generalinin “cemaatler yok edilmezse, iç savaş çıkar” gibi akla ziyan açıklamalarda bulunuyor olması, ardından, “camide neden Atatürk’e rahmet okunmadı?”, denilerek bu ülkenin cami cemaatinin birbirine düşürülmeye ve tam ortadan ikiye bölünmeye çalışılması, Türkiye’nin yumuşak karnının fenâ hâlde kaşınması, tam bir basiretsizlik örneğidir ve askerî olarak püskürtülen 15 Temmuz işgal ve darbe girişiminin sivil bir darbe olarak başarılı olmak üzere olduğunun göstergesidir.
Türkiye’nin ilk kez bu kadar derinlemesine ve bütün şer güçlerce kuşatıldığı bir zaman diliminde cemaatler ve tarikatler meselesi başta olmak üzere Diyanet dâhil bütün İslâmî kurumların itibar suikastına tabi tutulması, intihardır ve bunlar, 15 Temmuz’un sivil darbesinin başarıya ulaşmak üzere olduğunun ürpertici, tedirgin edici, kara kara düşündürücü işaretleridir.

CEMAATLERİ SİLİN, İSLÂM’DAN ESER KALMAZ!
Diyanet, cemaatler, tarikatler, diğer kritik İslâmî kurumlar, bu toplumun geleceğinin sigortasıdır, teminatıdır, düşmanlarının korkulu rüyalar, kâbuslar görmesine yol açan vazgeçilmez kaynaklarıdır.

Cemaatler ve tarikatleri silin, -fazla değil iki kuşaklık bir zaman dilimi içinde- bu toplumda İslâm’dan eser kalmaz!

Kalmaz; çünkü Türkiye başta eğitim olmak üzere bütün kurumlarını laikleştirmiş, dolayısıyla İslâm’ı bütün kurumlarından uzaklaştırmış kaskatı, taş gibi laik bir ülkedir.

Laikliğin din olarak görüldüğü, din katına yükseltilerek dogmalaştırıldığı, dinin hayatın her alanından uzaklaştırıldığı bu toprakların mezarını kazacak ürpertici bir laiklik anlayışının dayatıldığı son “komünist”, pozitivist, materyalist ülkesidir dünyanın!

Devletin bütün kurumlarından İslâm’ın arındırıldığı, toplumun düşünce, sanat, bilim, kültür, estetik ve ahlâk birikiminin ve ruhunun yegâne kaynağı dininin her yerden temizlendiği tek ülke Türkiye’dir dünyada!

“Cemaatler, tarikatler neden eğitime el uzatıyorlar!” diye veryansın edenler var! İnsaf!

Bizim laikliği aldığımız Fransa’da bile orta dereceli okulların üçte biri Katoliklerin kontrolündedir! Katolik okulları Fransa’nın birinci sınıf okullardır. Bizde ise hiç bir yerli, parya, Türk okulu, yabancıların kontrolündeki okulların eline su bile dökemez!

Burası sömürge ülkesi mi?

Yunan mı işgal etti de çocuklarımızın zihnini felç etti, ruhunu köleleştirdi?

CEMAATLERİ KORUYAMAZSANIZ, AKİDEYİ VE AİLEYİ DE, ÜLKEYİ VE TOPLUMU DA KORUYAMAZSINIZ!
Uyarıyorum!

Haykırıyorum!

İntihar ediyoruz!
Kendi ayağımıza kurşun sıkıyoruz!
Ben, bu ülkede, kendi medeniyet dinamiklerimi, değerlerimi, ruhköklerimi eksene alarak bir eğitim sistemi kurmak zorundayım.

Düşünsenize, benim çocuğumu anaokulundan, ilkokuldan itibaren elimden alıyorlar! Beyinlerini yıkıyorlar! Zihinlerini iğdiş ediyorlar! Ruhlarını çalıyorlar! Sonra da yabancılaşmış, bu ülkenin medeniyetiyle, ruh kökleriyle kavgalı, mankurtlaşmış türedi tipler olarak gönderiyorlar bana!
Barbar bunlar!
Manyak mısınız siz?
İşgalci misiniz?
Buna isyan ederim arkadaş!
Yeter yahu!

Bizi çağın ve kendi dünyamızın dışına fırlatan, kendimizden uzaklaştırıp çağın ağlarına bağlayarak köle yapan, kendi ayağımıza sıkmamıza yol açan bu laik, ruhsuz, pozitivist, ilkel, çağdışı, sömürgeci eğitim, medya, kültür, sanat rejimiyle çocuklarımızın mezarını kazmaktan ve bu ülkenin altını oymaktan başka bir şey yapmadığımızı gören yok mu bu ülkede -bendenizden başka Allah aşkına!?

İslâm’ın bütün kurumlardan temizlendiği bir ülkede cemaatleri ve tarikatleri yok etmek demek, Türkiye’nin İslâmî kimliğini yok edecek dinamitleri döşemek demek!
Elbette ki, cemaatlerin, tarikatlerin usulünce denetlenmesi, kendilerine çeki düzen vermeleri şart!
Elbette ki,kendilerini bu ülkenin önünü açacak bu dünyada yaşayan ama bu dünyayı yaşamayan öncü kuşakları yetiştirmeye yoğunlaşmaları gerekiyor.

Cemaatleri ve tarikatleri korursanız, bu ülkeyi koruyabilirsiniz.
Cemaatleri ve tarikatleri korursanız, akideyi ve aileyi koruyabilirsiniz.
Aileyi ve akideyi korursanız, bu ülke için gözünü kırpmadan canını verecek yürek çocuklarını yetiştirmeyi başarabilirsiniz.
Türkiye’nin dışardan çepeçevre kuşatıldığı bir zaman diliminde bu toplumun kuyusunu kazacak, toplumun farklı kesimlerini birbirine düşürecek, düşman yapacak, sinir uçlarını kaşıyacak tehlikeli işlere soyunmaktan özenle kaçınmak boynumuzun borcudur.

Cemaatler ve tarikatler bu toplumun sigortasıdır.
Eğer bunu göremiyorsanız, bilin ki, 15 Temmuz’un sivil darbesi başarılmış demektir! Vesselâm.
Yeniden tarih yapmamızı mümkün kılacak köklü kaynaklarımız kurutulmaya çalışılıyor!

Yusuf Kaplan

8/09/2019 Pazar

Şunu söylüyorum ve her zaman, her yerde de söyleyeceğim: Bir toplumun başına gelebilecek en büyük felâket, başına ne geldiğini bilememesidir.
Belki felâketin bundan da büyüğü, bir toplumun önünü açması beklenen aydınlarının, fikir, bilim ve düşünce dünyasının temsilcisi öncü isimlerinin o toplumun başına gelen şeyin ne olduğunu bilemeyecek kadarzihnî felçleşme, entelektüel körleşme ve kültürel köleleşme yaşamaları ve celladına âşık olmalarıdır.
Yakalanmamak için aracın plakasını kazımışlar
Yakalanmamak için aracın plakasını kazımışlar
Çanakkale'de bir manav dükkanından para çaldığı iddia edilen 3 İranlı, polisin durdurduğu araçta gözaltına alındı. Şüphelilerin, polise yakalanmamak için bulundukları otomobilin plakasını kazıyarak tahrif ettiği belirlendi

CEMAATLER, TARİKATLER MESELESİ VE ENTELEKTÜEL FELÇLEŞME
Cemaatler, tarikatler meselesi rastgele hortlatılmadı ve hiç bir zaman da kolay kolay bu ülkenin gündeminden inmeyecek böyle gidersek...
Cemaatler ve tarikatler meselesi, hem Türkiye’nin bekasıyla hem de geleceği, hem bölgenin hem de uzun vadede kürenin geleceğini Türkiye’nin belirleyebilmesinin imkânsız hâle getirilmesiyle ilgilidir.
Bu kurduğum cümle özür dileyerek söylüyorum- kolay kolay es geçilecek bir cümle değil!
Oysa Türkiye’de cemaatler meselesi, kriminal bir mesele, en fazla siyasî ve sosyal bir mesele olarak tartışılıyor. Türkiye’deki iki ana sosyolojik ve ideolojik eğilimin (laikler ve İslâmî kesimlerin) birbirileriyle sürdürdükleri iktidar mücadelesinin bir aparatı olarak ele alınıyor!
Sadece bu bile ülkenin yaşadığı entelektüel sığlığı, sefaleti ve felçleşmeyi gözler önüne sermeye yeter!
CEMAATLER VE TARİKATLER, BU ÜLKENİN BEKASI VE SİGORTASININ KAYNAĞI
Eğer cemaatler ve tarikatler meselesi, belli bir tarihî, kültürel, sosyal ve entelektüel mesele olarak, başka bir ifadeyle bin küsur yıllık medeniyet tecrübemizin kodları, anlam haritaları açısından, medeniyetimizi kuran fikir, sanat, ahlâk, estetik, siyaset, mimarî, musikî birikimimizin şekillendiricisi kurucu kaynaklardan biri olarak tartışılmadığı sürece hiç bir şekilde anlaşılamaz ve ülkenin önünü açacak kapılar açılamaz.

Burada Kur’ân ve Sünnet dâiresinde varolan, doğrudan tarikatlerin, dolaylı olarak da cemaatlerin, bu topraklardaki İslâmî varlığımızın teminatı, sigortası olan yegâne kaynaklar olduğunu özellikle hatırlatmak istiyorum.
Şunu bilelim: Bin yıllık dünya tarihi, iki aktörün eseri: Birincisi, Müslümanlar (7-8 asır); ikincisi Avrupalılar ve Amerikalıların (üç asır) yaptığı bir tarih.

Kabaca bizim bin küsur yıldır tarih yapmamızı mümkün kılan iki sütun var: Birincisi Ehl-i Sünnet sütunu, ikincisi de irfan sütunu.
Biz -Kürt’lerle birlikte- Ehl-i Sünnet omurganın gökkubbesi altında irfanî derinlikle donanarak sadece İslâm tarihini değil, dünya tarihini şekillendirdik tam bin yıl.
Bir yandan Hanefī-Matürîdî gelenek, öte yandan irfanî gelenek, bizim hem İslâm tarihini hem de dünya tarihini yapmamızı mümkün kılan iki sarsılmaz kaynak oldu.
CEMAATLERE VE TARİKATLERE SALDIRILARAK TÜRKİYE DURDURULMAYA ÇALIŞILIYOR!
Ancak Osmanlı’nın durdurulmasıyla birlikte, bu iki kaynak da kurumasa bile belirleyici konumunu koruyamadı.

Bu meseleleri herkesten daha iyi kavrayabileceğini düşüneceğimiz tarih felsefecisi Arnold Toynbee, son iki yüzyılın en büyük hâdisesinin Ehl-i Sünnet’in çökertilmesi olduğunu söyler. Sadece müslümanlar açısından değil dünya tarihi açısından da.
Osmanlı durduruldu, Ehl-i Sünnet omurga korunamadı; İslâm dünyası bir daha toparlanamadı.
İslâm dünyasının toparlanması, Ehl-i Sünnet omurganın gökkubbe işlevi görecek konuma yükselebilmesi ve selefī yaklaşımların önünün kesilmesi ve tasavvufun önünün açılabilmesiyle mümkün.

Karahanlıların, Selçukluların, Eyyûbîlerin ve Osmanlıların, İslâm dünyasının bin yıl dimdik ayakta durmasını ve dünya tarihinin akışını şekillendirmesini mümkün kılan iki sütun, işte bu iki sütun: Ehl-i Sünnet ve irfanî gelenek.
Türkiye’deki cemaat ve tarikatlerin omurgası, bu iki geleneğin uzantısıdır. Eğer bu iki geleneği yeniden hayata ve harekete geçirebilirsek, yeniden yeniYunus’ları, Mevlânâ’ları, Gazâlî’leri, İbn Sinâ’ları, İbn Arabî’leri, Mimar Sinan’ları, Itrî’leri yeniden insanlığa armağan edecek tohumları edebilir, geleceğimizi inşa edecek esaslı bir medeniyet yolculuğuna çıktığımızı söylemeye başlayabiliriz o zaman.
Şunu bilelim: Cemaatlere ve tarikatlere saldıranların çoğunun derdi, cemaatler ve tarikatler değil, İslâm’dır. Bu kişilerin ve çevrelerin sadece cemaatlere, tarikatlere değil, bu toplumdaki İslâmî olan her şeye, diyanete, medreselere, İHL’lere vesaire saldırmaktan geri durmayan hastalıklı tipler olduğunu söylemek bile gerekmiyor.
FETÖ heyûlası örnek gösterilerek cemaatlerin ve tarikatlerin hedef tahtasına yatırılması, Türkiye’nin yeniden tarih yapmasını mümkün kılacak dinamiklerin dinamitlenmesi ve kendi ayağına kurşun sıkmasıdır!
FETÖ ile diğer cemaatleri ve tarikatleri aynı şeymiş gibi gözümüze sokan tipler, ya salaktır ya da asalak!
Hiç bir cemaat FETÖ gibi kaset, montaj, şantaj, hırsızlık, yolsuzluk gibi aşağılık hareketlere kalkışamaz. Kalkışırsa ona cemaat denmez ve gereği yapılır.
Ama şunu düşünelim derim: Belki de FETÖ tam da burada anlatmaya çalıştığım gibi, insanlığın önünü açacak, insanlığın kalbini fethedecek bir İslâm anlayışını insanlığa sunmamızın en köklü kaynakları cemaatleri ve tarikatleri temizleyerek tarihi yeniden bizim yapmamızı önlemek için icat edildi ve önümüze takoz olarak sürüldü!
O yüzden basiret ve feraset lütfen, diyorum.

.Hayatta en hakîkî mürşit, “ezberlerdir”; ruhumuzu yok eden ç/ağdaş hurafeler!

Yusuf Kaplan

9/09/2019 Pazartesi

Hakikati hem eğip bükmeden hem de insanları ürkütmeden söylemek o kadar zor ki!

Nerede?

Nerede olduğunu bile bilemeyen, hangi derelerde debelendiğini idrak edemeyen; çöle, yangın yerine dönen ama hiç bir şey olmamış, olmuyormuş gibi umursamadan yaşanılan yerlerde, fiilen yok hükmünde olan, kimliğini, yörüngesini ve ruhunu yitiren yok-ülkelerde, elbette!

Tıbbi cihaz hatası 10 bin hastayı etkiledi
Tıbbi cihaz hatası 10 bin hastayı etkiledi
Hong Kong'da bir hastanede tıbbi cihazdan kaynaklanan hatanın yaklaşık 10 bin hastayı etkilediği bildirildi.

Ne kadar uzun, kıvrımlı, inişli çıkışlı, Deleuze’cü bir cümle oldu bu böyle!
Daha doğrusu, ne kadar tedirgin edici, rahatsız edici, insanın kafasını iki elinin arasına alarak kara kara düşünmeye sürükleyici bir “tüm’ce” (!)...

İyi de, vaziyet böyle.

MEDENİYET BUHRANI NEDİR,BİLİR MİSİN, SEN?
Bakın, bu toplum medeniyet buhranı yaşıyor iki asırdır...

Medeniyet buhranı nedir, bilir misin, sen?

Kişinin tepesindeki gökkubbenin kafasına çökmesidir... Kendine olan güvenini yitirmesi... Aşağılık kompleksine sürüklenmesi... Kendini inkâr’a yeltenmesi... Celladına âşık tasmalı bir çekirgeye dönüşmesi...
Dayanamadı bu çileye bu ülkenin yürek çocuğu ve çöllere vurdu... Susuzluğunu giderecek bir vaha arayışına koyuldu...
Yüzyıllarca kendisini yok eden Haçlıların çocukları, tarihin akışını değiştirecek bir konuma ulaşmışlardı: Çağı onlar şekillendiriyordu. Dünyaya onlar çeki düzen veriyordu... Bilimi, düşünceyi, sanatı ve dolayısıyla hayatı yalnızca onlar üretiyor, yalnızca onların tarlaları ürün veriyor, yalnızca onların ağaçları meyveye duruyordu...
Yalnızca onlar insan katlediyordu kitleler hâlinde kimsenin gözünün yaşına bakmadan hem de, aynı zamanda.

Burası, ayaklarımızı toprak demeden bastığımız bu yer, bu topraklar çoraklaşmıştı...
Çoraklaşmıştı; çünkü coğrafya işgal altındaydı. Fizikī coğrafya değil yalnızca. Kültürel ve zihnî coğrafya işgal altındaydı asıl...
Coğrafyanın çocukları yabancılaşmış ve ruhsuzlaşmıştı!
Zihin, bana ait değildi.
Perspektif bana ait değildi.
Kavramlar bana, benim dünyama ait değildi.
Bir yanlışlık vardı.

Bir yerlerde büyük bir yanlışlık yapıldığı o kadar aşikârdı ki...

ŞEZLONGUNUZA DÜŞERDİ, ÖLÜM...
KİMSENİN UMURUNDA DEĞİLDİ, GÜLÜM!
Bu ülkenin çocukları kendine olan güvenlerini yitirince, hem rotalarını, hem de yörüngelerini de yitirdiklerini hissediyor gibiydiler; ama sadece hissediyor gibiydiler...
Çünkü hiçbir şeyin tadı yoktu, ruhu yoktu; hiçbir şey heyecan ve coşku vermiyordu.
Kuru ve yavandı hayat: Hayat yoktu aslında yaşanacak... Yaşanmaya değer olacak... Hayata anlam katacak bir dünyası, ufku, umudu, koordinatları, anlam haritaları yoktu, yok olmuştu burasının: Bizim hapishanemizdi burası. Tımarhanemizdi artık!
Şizofrendik hepimiz: Çift kişilikli kişiliksiz, kimliksiz, acıklı kişiler!
Arabesk’le eurobesk arasında debelenip duran, sonra da bir haltmış gibi birbirine hönküren korunaksız kalelerinden...
O yüzden birbirimizle boğuşup duruyorduk; duruyoruz da hâlâ!

Ülkede cinayetler almış başını gidiyor: İnsanlar, birbirini, en sevdiklerini üstelik de, testereyle doğruyor, parçalara bölüyor, bir poşete koyup çöpe atıyor/du artık!

Şiddetin şiddeti bundan yüksek, bundan daha ürpertici olabilir miydi?

Şezlongunuza düşerdi ölüm...
Kimsenin umurunda değildi, gülüm!
İnsanın bedeninin parçalanıp sonra da torbaya doldurulup çöpe atılması, bu toplumun hapishaneye, tımarhaneye dönüştüğünün göstergesi değil de neydi ki?
İnsanı aziz kılan, eşref-i mahlûkât bilen, İslâm medeniyetinin insan yeşerten muazzez gökkubbesi çökmüş, yerine, hiç bir şey ikame edilememişti.

Bunu, yeni düzeni kuran adamların yetiştiricisi, Kadro hareketinin beyni, Şevket Süreyya Aydemir, aynen böyle söylemişti: “Her şeyi yıktık ama yerine hiçbir şey yapamadık.”
Daha ne desindi ki!

Büyük bir vakum oluşmuştu: Her şeyi yıkıcı bir anlamsızlık, hayatı çöle çevirici bir boşluk, ürpertici bir anlam karmaşası.
Deizmin en münbit tarlasıydı burası.
Bir adım sonrası ateizm olacaktı.
Kaçınılmazdı bu.

HAYATTA EN HAKÎKÎ MÜRŞİT, “EZBERLERDİR” PAŞAM!
Hayatta en hakikî mürşit, “ezberlerdir”, paşam!
Zihnimizi iğdiş eden, beynimizi felçleştiren, ruhumuzu çalan, bizi celladımıza âşık yapan, bu topraklara yabancılaştıran, mankurtlaştıran ayartıcı ezberler; bizi sadece ağlarına hapseden, ağlarına bağlayarak zihnen boğan, kendimize düşman yapan, bizi bizden uzaklaştıran ve ruhsuzlaştıran pozitivist ç/ağdaş hurafeler!

Türkiye’nin en temel sorunu, eğitim sorunu.

Eğitim sorununu çözmenin başlangıç yolu: Sömürgeci, mankurtlaştırıcı, çocuklarımızı hem ailelerine hem ülkelerine yabancılaştırıcı, şizofren, çift kişilikli, şiddete teşne, çağdaş hurafelerle beslenen tuhaf yaratıklara dönüştüren bu şiddet yüklü eğitim sistemini yıkmak!
Çocuklarımızın ruhlarını çalıyorlar bayım, ruhlarını!
Çocuklarımızın ufuklarını karartıyorlar, umutlarını söndürüyorlar ve cellatlarına âşık ediyorlar, yaşarken öldürüyorlar çocuklarımızı!

Burası neresi?

Sömürge ülkesi mi?
-İyi de, biz sömürülmedik ki!
Sen öyle zannet! Bedenimizi kurtardık ama ruhumuzu yok ettiler bizim, ruhumuzu!Yol ayrımı: Ya yok olacağız ya da toparlanıp yeniden yola çıkacağız...

Yusuf Kaplan

13/09/2019 Cuma

Türkiye, dünyanın ruhu, mazlumların umudu ve zorbaların kâbusu.

Cümle bu.

Bu cümlenin geçerliliği ve karşılığı var. Ama burada, bizim ülkenizde değil; Batı’da.

Batılılar, Türkiye’yi dünyanın ruhu, mazlumların umudu ve kendileri gibi emperyalistlerin, haydutların kâbusu olarak görüyorlar. Fiîlî olarak değil, potansiyel olarak.

“TÜRKİYE, UYUYAN DEV”
Ama er ya da geç, bu bilkuvve / potansiyel umut olma hâlinin bilfiil umuda dönüşebileceğini düşünüyor Batılılar.

Türkiye, İslâm’la ne kadar güçlü, köklü, diriltici ilişkiler kurarsa, Türkiye’nin dünyanın ruhu, mazlumların umudu ve zorbaların kâbusu olma gücü ve oranı o kadar artar.
Batılıların çok iyi bildikleri, bizimse henüz farkında bile olamadığımız ama tarihin akışını şekillendireceği için Batılıların fazlasıyla ilgilendikleri (o yüzden bunun gerçeğe dönüşmemesi için darbeler yapmalarına yol açan) yakıcı gerçek bu.

Şunu çok iyi bilin: Batı uygarlığını kuran ve temsil eden güçler, Türkiye’yi, uyuyan bir dev olarak görüyorlar. Uyutulan bir dev. Uyandığında bütün dengeleri altüst edecek, Batılıların emperyalist, çıkarperest, ruhsuz dünyalarını, küresel sömürü sistemlerini yerle bir edecek bir dev.
Burada narsisizm filan yapmıyorum. İhtiyacım yok buna; doğru da olmaz bu, bu kadar esaslı bir meseleyi enine boyuna tartışmaya çalışırken...

12 yıl Batı’da yaşamış, Batı dünyasını, insanını, ilişki biçimlerini, zihin kalıplarını yakından gözlemlemiş, okumuş, analiz etmiş biri olarak şunu çok açık ve net bir şekilde söylüyorum: Batı’da insan yok. Aile yok oldu. Din yok oldu. Toplum denen bir olgu yok artık. İnsanı da, aileyi de, dini de, toplumu da mezara gömdüler, sadece sanal olarak, dolayısıyla zoraki olarak icat etmeye çalışıyorlar medyalar üzerinden!
JAPON, ÇİN, HİNT BEDENLERİNİ KURTARDI AMA RUHLARINI KAYBETTİ, BİZ RUHUMUZU KAYBETMEDİK
Hayata değen, insana değen, sahici ilişkiler geliştirebilen en güçlü toplumların başında geliyor bizim toplumumuz.

Japon toplumu, çok güçlü bağlara sahipti; katı bağlara, hayatta karşılığı olmayan kaskatı bağlara. Marx’ın dediği gibi buharlaştı ve sürükleniyor sadece...
Japonların sanayi devrimini yaptıkları Samuarai değerlerine dayalı o muazzam Japon toplumu yok artık. Tarih oldu. Mezara gömüldü.
Daha doğrusu, o güzelim değerlerini sanayi devrimini gerçekleştirmek için malzeme olarak kullandı, araçsallaştırdı, ruhunu yok etti, böylelikle kendi elleriyle mezara gömdü Japonlar. Hem değerlerini hem de o değerler üzerine inşa edilen Japon toplumunu.

Aynı süreçleri Hindistan ve Çin de yaşıyorlar: Bedenlerinin yok olmaması için ruhlarını öldürüyorlar.
Batılı, ruhsuz seküler toplumların karikatürlerine dönüşüyorlar...
Biz böyle bir tecrübe yaşamadık.

Bizim modernleşme tecrübemiz Tanzimat’tan itibaren hep dikkatli oldu her şeye rağmen. Cumhuriyet’le biraz din değiştirir gibi medeniyet değiştirmeye kalkıştık: Laikleşme süreci, topluma tepeden vurulan bir pranga olarak işletilse de, aslında Batılılaşan ve ruhunu yitirerek yok olmanın eşiğine gelen diğer toplumlarda olduğu gibi, ruhumuzu yitirmedik biz.
Tanzimat’la yönümüzü, Cumhuriyet’le yörüngemizi yitirdik ama ruhumuzu yitirmedik.
Japonlar, Çinliler, Hintliler yönlerini de, yörüngelerini de, ruhlarını da çoktan yitirmiş durumdalar.
YOL AYRIMI: YA YOK OLACAĞIZ YA DA TOPARLANIP YENİDEN YOLA ÇIKACAĞIZ...
Biz, tarihe geç kaldık; tarihe giremedik henüz. Ama Japonlar, Çinliler ve Hintliler, tarihe girdiler ama köle olarak; üstelik de kendi tarihlerine değil Batılıların tarihlerine.
Biz, direndik: Osmanlı modernleşmesi sürecinde kapitalistleşmeye direndik, Cumhuriyet modernleşmesi sürecinde de İslâm’ı terketmemek, kaybetmemek için az çile çekmedik!

Fakat gelinen noktada, kendi yolumuzu da bulabilecek; ya da Japon, Çin ve Hint örneklerinde olduğu gibi, Batılıların yolunda eriyip yok olacak iki seçeneğin eşit gerçekleşme ihtimaline sahip olduğu ürpertici bir yol ayırımının eşiğine gelip dayanmış durumdayız.
Dünyanın ruhu, mazlumların umudu, zorbaların kâbusu olduğumuzu gösterecek bir yola da girebiliriz; ya da Batılıların kölesi, celladına âşık mankurtlaşmış türedi tiplere, kölelere dönüşerek bir yok oluş sürecine de.

İki seçenek eşitlendi; hatta yok oluş süreci biraz daha güç kazandı gibi görünüyor.
Çünkü İslâm’ı tepe tepe kullanıyoruz, paçavraya çevirmek üzereyiz; bütün haram-helâl ölçülerini hiçe sayıyoruz...
Ama bu durumdan da bütün toplum kesimleri olarak fenâ hâlde şikayetçiyiz; hatta çok güçlü, sahici, samimi bir öz-eleştiri dalgası var...

İşte bu sahici, samimi özeleştiri dalgası, bizim yeniden toparlanıp kendimize gelmemizi, dünyanın ruhu, mazlumların umudu, zorbaların kâbusu Müslüman bir Türkiye’yi inşa etme sürecine girmemizi mümkün kılabilir...
Her şeye silbaştan yeniden başlamayı, silbaştan yeniden Müslümanlaşmayı gerektirecek zorlu bir hakikat medeniyeti yolculuğu bu...

Ayartıcı şartlara teslim olmaz da şartları teslim alır ve şekillendirirsek, kendi dünyamızı inşa yolculuğuna çıkabiliriz yeniden.

Umutsuzluk haram bize. Nerede tek bir inanmış adam varsa, bilir ve inanırız ki, orada hakikat fitili yakılır er ya da geç... Ama mutlaka.
Peki ne yapacağız da bu kıvılcımı çakmış olacağız?

Çıkış yolunu sonraki yazıda hem teorik hem de pratik olarak adım adım göstermeye çalışacağım.Küresel tek devlet ve popüler kültürün hükümranlığı...

Yusuf Kaplan

16/09/2019 Pazartesi

Dünya tek devlete doğru gidiyor: 200 küsur devlet, çok değil en fazla 50 yıl içinde, sadece kâğıt üzerinde devlet olarak kalacak.

Küreselleşme, yaklaşık çeyrek asır önce,

ulus-devletlerin çöküşünü
haber verecek işâretler göstermişti:

İletişim ve ulaşım teknolojisinde yaşanan devrimler, kültürel ve entelektüel sınırların ortadan kalkmasına yol açtı.
POPÜLER KÜLTÜRÜN KÜLTÜRÜ GÖMDÜĞÜ BİR DÜNYA!
Bu süreci ekonomik küreselleşme hem hazırladı hem de patlattı!

Ekonomik senkronizasyon, kayıt-dışı ekonomileri kayıt altına aldı. Aslında bu, ulusal ekonomilerin, dünya ekonomisine çeki düzen veren küresel kapitalist güçler tarafından kontrol altına alınması anlamına geliyordu.
Ekonomik bağımsızlığın izafileşmesi ve buharlaşması demekti bu.

Ekonomik bağımsızlığın yitirilmesi, ekonominin küresel ekonomiyle senkronize hâle getirilmesi, kültürel ve entelektüel bağımsızlığın da tehlikeye düşmesine neden oldu.

Küreselleşme, gelinen nokta itibariyle, tektipleşmiş bir kültürü bütün dünya ölçeğinde yayıyor hızla: Popüler kültür bu. Los Angeles’tan üretilen popüler kültürün anında dünyaya ulaşması ve dünyanın kültürü hâline gelmesi!

Burada büyük bir paradoks var öncelikle dikkat çekilmesi gereken: Küreselleşme her tür sınırı ortadan kaldırıyor, ölçek büyüyor ama tektipleşmiş, sığ bir popüler kültürü bütün dünyanın kültürüne dönüştürerek insanın ufkunu alabildiğine daraltıyor.
Yeni bir dünyanın eşiğindeyiz: Aidiyet biçimlerinin buharlaştığı, kimliksiz, sınırsız, ufuksuz bir dünya bu. Kültürün öldüğü, popüler kültürün kültürü gömdüğü bir dünya.
Popüler kültürün dünyası, sığ bir dünya. Simülatif bir dünya: Sahte, yüzeysel ve ayartıcı bir dünya. İnsanı, dünyaya, dünyanın sorunlarına, dolayısıyla kendisine yabancılaştıran ve hız, haz ve ayartının kölesi yapan ontolojik şiddet yüklü bir dünya.

İNSANLIĞIN BAŞINA GELMİŞ EN BÜYÜK FELÂKET: POPÜLER KÜLTÜR!
Popüler kültür, bir dünya sunmuyor genç kuşaklara. Aksine, yaşanabilir bütün dünyaları yok ediyor: İnsanları, pornografinin ayartıcı, baştan çıkarıcı, estetize yok oluşlar dünyasına hapsediyor.
Eşcinselliğin hızla küreselleşmesi, insan türünün yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalmasına yol açıyor...

Eşcinsellik, aileyi yok edecek, ailesiz bir toplum inşa edecek. Aslında toplum da bitecek: Robotlar, dijital hazlar ve dijital tanrıcıklar inşa edecek ve insanı da bitirecek...

Los Angeles’tan üretilen popüler kültür, sadece müzik kültürü değil. Film kültürü ve dijital kültür aynı zamanda.
Popüler kültürün üç çağdaş türü de hız, haz ve ayartıya dayanan “pornografik” bir kültür. Yani? İnsanın duyma ve düşünme melekelerini yitirmesine yol açan bir kültür.

Dijital kültürün, insanın hem duyma hem de düşünme melekelerini yitirmesine yol açan iki çarpıcı örneği twitter ve instagram gibi sosyal medya alanları.

Sosyal medyayı hafife aldığımızı gözlemliyorum. Özellikle muhafazakâr siyasî çevrelerin.

Sosyal medya, sanıldığından da güçlü ve hayatımızı derinden etkiliyor...
Her şeyden önce, hız, haz ve ayartının mekânı. Düşünme çabasının iflası! Duyguların tükenmesi! Ruhsuzlaşmanın tavan yapması!
Tam da bu nedenle, aklın ve kalbin devre dışı kalması ve aklın yerini algının alması!
DEV ŞİRKETLER,DEVLETLERİ YUTACAK!
Tek dünya devletine doğru gidiyoruz, dedim. Ama aslında ortada devlet filan da kalmayacak. Dev şirketler, hiç olmadığı kadar, hayatımıza müdahil olacak...

Aslında sınırların ortadan kalkmasının yol açtığı buraya kadar özetlediğim tehlikeler akademik veya entelektüel açıdan tersine çevrilebilir: İdealist toplumlar, dünyanın birikimine hızla ve hiç olmadığı kadar erişebilirler ve bu birikimi tasnif ederek içselleştirebilirlerse, tarihin akışını değiştirecek bir konuma yükselebilirler.
Yahudilerden başka bu tür bir toplum görmüyorum.
Kısmen Müslümanlar hâriç.
Eğer müslümanlar toparlanabilirlerse, insanlığın önünü açacak büyük atılımlar gerçekleştirebilirler şimdilik Yahudiler kadar olmasa da.

Ama uzun vadede, şundan adım gibi eminim: Pornografik, pagan Batı kültürünün çözücü, yıkıcı, yok edici saldırısı karşısında Konfüçyanizm, Taoizm, Budizm, Zen, Şintoizm direnemedi ve teslim bayrağı çekti.

Sadece İslâm’ı teslim alamadı emperyalist Batılılar.

Eğer yeni, taze bir başlangıç yapacaksak, bunun yolunun önümüzü açacak, bu dünyada yaşayacak ama bu dünyayı yaşamayacak vefakâr, fedakâr ve cefakâr parlak öncüler yetiştirmekten geçtiğini bilelim, derim.

.Husûmetler değil Uhuvvetler yeşertildiği zaman...

Yusuf Kaplan

23/09/2019 Pazartesi

Çağımız husûmetlere borçlu varlığını ve ömrünü uzatabiliyor olmasını...

Husûmetlere yani düşmanlık tohumları ekmeye, kötücülleşmeye, kötülükten nemalanmaya...

Hep ötekiler, canavarlar, kötüler icat ederek kendini aklayan bir karanlık çağ bizimkisi...

Kötücüllük, ruhuna, karakterine işlemiş...

Kötü üzerinden, kötüler icat ederek, en masum insanları kötü diye lanse ederek kendini temize çıkarmak, kendini aklamak, kötücüllüğün gideceği kaçınılmaz çıkmaz sokak...

Oysa biz yaşanabilir bir dünyayı husûmetler, düşmanlıklar, kötüler icat ederek inşa edemeyiz. Yok böyle bir şey!

Yaşanabilir bir dünya iyi üzerine ve iyilikle inşa edilebilir ancak.

İyilerle gerçeğe dönüştürülebilir.

Uhuvvet fikriyle, uhuvvetlerle, kardeşlik tahayyülünü ve tasavvurunu önce zihnilerde dirilterek sonra da hayatta hayata geçirerek...

Dünyayı iyilik, iyiliği karşılıksız gerçekleştirmenin yurdu kardeşlik kurtarabilir ancak.

Kötülük, husûmetler, karanlığa mahkûm eder insanlığı yalnızca.

Husûmetler, süflîlikleri besler ve sonrasında da süflîliklerden beslenir, süflîlikleri çoğaltarak alan kazanır, artış gösterir, davranış hatta kural haline gelir.

Uhuvvetler, ulvîliklere koşar, ulvî husûsiyetlerin ve hassasiyetlerin yeşermesi, her yerde yeşertilmesi gayreti gösterir.

Uhuvvetler, Allah için, Allah rızası için, hakikatin bayrağının yere düşmemesi, dalgalanması, herkesi gölgesine, korumasına alabilmesi için insanların nefslerini kontrol altına alarak birbirlerine katlanmaları, katlana katlana olgunlaşmaları, katlana katlana birbirlerini olgunlaştırmaları, birbirlerine kanat çırpmaları, birbirlerine kol kanat germeleri, kardeşini kendine tercih etmeleri, süflî özelliklerini ulvî husûsiyetlere ve hassasiyetlere dönüştürmeleri yolculuğu...

Husûmetler, kötülüğe kapı aralar, kötülüğün tohumlarını eker.

Uhuvvetler, iyiliğin kapılarını açar, iyilik tohumları eker, kalpten kalbe giden ulvî yollar tesis eder.

Husûmetler de, uhuvvetler de, kötülükler de, iyilikler de sirayet edicidir.

İlk bakışta, husûmetlerin, kötülüklerin uhuvvetlerden, iyiliklerden daha hızlı sirayet ettiği ve yayıldığı görülecektir.

Husûmetlerin ömrü de, câzibesi de uhuvvetlerin yeşermesine, ses vermesine kadardır. Husûmetlerin gücü, uhuvvetlerin kalpten kalbe bir rüzgâr gibi akmasıyla, kalpleri aynı nefeste, aynı şaşmaz hakikatte buluşturması ve coşturmasıyla unufak olur, gider...

İyilik köksalar.

Kötülük yıkarak alan açar.

Kötülük yatay düzlemde yaygınlaşır.

İyilik dikey düzlemde, yerden göğe, kökten göğe açılarak aşı yapar; bu aşı yapılınca bir kez, muhkem bir şekilde, sarsılmaz bir şekilde tutar, meyve verir; gönülleri büyüten, birleştiren leziz meyveler...

Işık saçar... Gönülleri fetheder, aşk ateşiyle hakikatin ışığını herkese, her yere, her şeye yayar...

İslâm dünyasında büyüyen, büyütülen şey nedir, uhuvvetler midir, husûmetler mi?

İslâm birleştirir, uhuvvetin tohumlarını eker.

İdeolojiler ayrıştırır, ayrılık, fitne, fesat ve kötülük tohumları eker.

Husûmetler, türdeşler üretir; herkesi aynı görür, aynı kötücül gözlerle...

Uhuvvet kardeşlikler yerşertir, her insantekinin biricik olduğunu, biricikliğini koruyabildiği ölçüde rengârenk, renk-a-henk kardeşlikler yeşerttiğini bizzat yaşayarak, tadarak bilir kardeşler.

Husûmetler, karanlıktır, karanlık saçar.

Uhuvvetler, aşk’tan beslenir, aşkla besler, fıtratın derinliklerinde gizlenen, büyüyen muhabbetle ışık saçar, herkesi kucaklar hakikatle...Sekülarizmin ontolojik şiddeti ve pagan barbarlık biçimleri

Yusuf Kaplan

4/10/2019 Cuma

Sekülarizm, modern paganizm biçimidir

Modern paganizmin kökleri Greklere kadar gider...

Grek felsefesi, pagan felsefe olarak anlatılır ve aktarılır bütün Batı toplumlarında.

İyi de, neden bizde böyle anlatılmaz okullarda, televizyonlarda, kültürel ve entelektüel ortamlarda?

MEDENİYETLER, PAGANİZM VE BİLİMLERİ
Greklerle birlikte paganizm gerçek mahiyetine kavuştu. Greklerden önce veya Grekler dışındaki medeniyetlerde paganizm, masumane bir paganizmdi: Tabiat güçlerine tapılıyordu: İnsanüstü, tabiatüstü güce sahip bir Yaratıcı fikri vardı bu paganizm biçimlerinin temelinde. Kimileri Ay’da, kimileri Güneş’te insanüstü ve ilâhî özellikler görüyordu.
Babil, Keldanî, Sümer, Mısır medeniyetlerinde karşımıza çıkan paganizm biçimleri, insanüstü ve tabiatüstü bir yüce kudret arayışı’dır aslında.
Paganizm, paganizmdir diyerek kestirip atamayız. Bir arayış var burada...

Sözkonusu medeniyetlerin hayata bakışlarında, hayatı yaşayış, duyuş tarzlarında, sanatlarında, bilimlerinde, kendini gösterir bu.

Sözgelişi bilimlerine, bilim tasavvurlarına ve ürünlerine bakalım kabaca.

Sözkonusu medeniyetlerin hepsinde de astronomi, merkez bilimdir. Greklerde merkez bilim fizik-biyoloji olacaktır.
Diğer medeniyetler fizikötesiyle, insanüstü ve doğaüstüyle ilgiliyken, Grekler fizik’le, insan’la ilgililer sadece.

Bu ilgi farklılığının elbette ki kendine özgü tarihî, sosyo-kültürel, ekonomi-politik şartları ve nedenleri var.

BİR ARINMA BİÇİMİ OLARAK SANAT, SPOR VE TRAJEDİ
Sekülarizm, bir paganizm biçimi olarak din-dışı’nın merkezî yer işgal etmesidir hayatta, hayatın her alanında.
Mısırlılar, Sümerler, Babilliler, Keldânîler din-dışı toplumlar olarak görülmezler.
Grekler bile din-dışı bir toplum olarak görülemez bir açıdan bakıldığında. Olimpiyatlar, dînî bir ritüel olarak yapılıyordu. Aynı şey, Grek sanatının, şiirinin ve hatta hayatının zirvesini oluşturan trajedi için de geçerliydi: Trajedi, bir arınma biçimiydi. Herhangi bir tiyatro oyununun, en üstün formu, trajediydi: Trajedi’de izleyici katharsis (doyuma, tatmine ulaşma, bir tür arınma) yaşar.
Aslında daha sonraları modernler sanatta da, romanda da, tiyatroda da bu trajedi formunu en çarpıcı ve etkin form olarak kullanacaklardır. Trajedinin zirveye ulaştığı sanat türü, Klasik Hollywood anlatısı’dır: İzleyici karakterlerle özdeşleşir, karakterler üzerinden arınma yaşar.
Klasik Hollywood anlatısında karakterler de dinsel anlamlar yüklüdür ve örtük dinsel işlevler yüklenir: Klasik film dili, iyiler ve kötüler karşıtlığı üzerinden işler: İyi kahraman aslında İsa-Mesih’i, kötü ana karakter de Deccal’i simgeler.

Sanatın da, sporun da dinsel özellikler taşıdığı Greklerin dünyasında din çok önemli bir yere sahiptir. Ama genelde, din-dışı toplum yapısının hâkim olduğu söylenebilir.

SARAY TOPLUMU’NDAN MABED TOPLUMU‘NA...
Şöyle de izah edilebilir bu: Grekler, Saray toplumu’dur; siyaset, siyasî erk ve güç, belirleyici bir itici güçtür. Diğer toplumlar, genelde mabed toplumlarıdır. Greklerde hayatın merkezinde Saray / politika varken, diğerlerinde mabed vardır aslında.
Tarih boyunca insanlık tarihine damgasını vuran toplum tipi, mabed toplumu tipidir. Saray toplumlarında da güçlü mabedler vardır; ama burada gerçek mabedler izafileşir, saraylılaşır, maddî güç üzerinden tahkim eder hem kendi yapısını hem de sahip olduğu gücü -Vatikan, bunun en çarpıcı örneğidir, elbette.
SEKÜLARİZM VE PAGANİZM: ONTOLOJİK ŞİDDET BİÇİMLERİ
Sekülarizmi, “şiddet kaynağı bir barbarlaşma biçimi” olarak tarif eder Hegel.
Modern toplum, dinin dünyadan uzaklaştırıldığı din-dışı bir toplumdur. Postmodern toplum ise,dünyevî olan’ın dinselleştirildiği pagan bir toplum: Bir yandan sefih sekülerleşme biçimleri hız, haz ve ayartı’yı kutsarken, öte yandan futboldan sinemaya, popüler kültürün bütün türlerinden medyaya kadar din-dışı kutsallıklar icat eder: Neo-paganizm, tekno-paganizm zaferini ilan eder.
Tarihte bütün özellikleri bakımından hem din-dışı hem de pagan olan tek toplum, modern toplumdur. Bütün medeniyetlerde, toplumlarda, din, en kapsamlı, en kuşatıcı perspektif sunan bir dünya tasavvuruna sahiptir. Sadece modern toplumda din, hayattan uzaklaştırılmıştır, hayatın geçici, dünyevî özellikleri dinselleştirilmiştir: Ontolojik şiddet, ontolojik barbarlıktır bu.
Özetle: Sekülarizm, hayatın anlamını yok eden, anlam boşluğu üreten, bu anlam boşluğunu din-dışı kutsallıklarla doldurmaya çalışan ontolojik şiddet üreten bir dünya tasavvurudur.

Ruhsuz ve pagan sekülarizm biçimlerinin karşısında sadece İslâm’ın insanın hem iç hem de dış dünyasını meczeden kuşatıcı dünya tasavvuru dimdik durabilir ve bu paganizm biçimini püskürtebilir. Hegel, tarih felsefesinde bu gerçeği açıkça dile getirir ama kimse bilmez bu çorak ülkede!
İslâm’ın küresel ölçekte yaklaşık çeyrek asırdır hedef tahtasına yatırılmasının nedenleri işte burada gizlidir.İslâm’sız İslâm: Çağdaş hurafeler çöplüğü

Yusuf Kaplan

6/10/2019 Pazar
Bir insanı ayakta tutan şey omurgasıdır, omurgalı olması.
Bir toplumu ayakta tutan şeyse, sâbiteleridir, sâbitelerinin yerinde durması.
Bir dinin, düşünce sisteminin ya da medeniyetin ayakta durmasını, insanların önünü açmasını sağlayan şeyse, hakikatleridir, hakikat fikrinin köksalması.
Hakikat fikrinin tartışıldığı bir yerde toplum sâbitelerini, insan da omurgasını yitirir. Hakikatlerini yitiren bir medeniyeti de, sâbitelerini yitiren bir toplumu da, omurgasını yitiren bir insanı da bekleyen tehlike, önce kendine olan güvenini kaybetmesi, sonra bütün değerlerinin çözülmeye başlaması, sonra da yıkılması, yok olmasıdır.

İslâm, İslâm medeniyetinin hakikat fikrinin, müslüman toplumların sâbitelerinin ve müslüman insanteklerinin omurga’larının, omurgalı kişiler olarak yaşamalarının kaynağıdır.

DİNE UYMAK YERİNE,DİNİ KENDİMİZE UYDURMAK, DİNE EN BÜYÜK DARBEYİ VURMAKTIR!
Hıristiyanlık da, Yahudilik de tahrif edildiği için hakikatlerini, sabitelerini ve omurgalarını yitirdiler. Ölü dinler bu dinler. Fosilleşmiş, hayata hiç bir şey katmayan, hiçbir atılıma zihnen öncülük edemeyen, sadece kiliseleriyle, kurumsal güçleriyle varlıklarını sürdüren dinler bunlar.
Aynı şey, Asya dinlerinin başına da geldi, geliyor... Hinduizm, Budizm, Konfüçyanizm, Taoizm, Şintoizm modernitenin de, postmodernitenin de saldırılarına direnemedi, fosilleştirildi, canlı cenazeye dönüştürüldü ve bitirildi.
Aynı şeyi İslâm’a karşı da yapmaya çalışıyor Batılılar. Önce tarih yapan bir aktör olarak İslâm’ı tarihten uzaklaştırdılar. Bunu Osmanlı’yı durdurarak, Müslüman Hindistan’ı parçalayarak, Arap dünyasını ve Türk dünyasını paramparça ederek, birbirlerinden kopararak başardılar.

Şimdi ikinci stratejiyi devreye giydirdiler son bir asırdır. Burada da müslümanları İslâm’dan uzaklaştırmayı hedefliyorlar.
Müslüman toplumların İslâm’dan uzaklaştırılmalarının yolu, sekülerleşmeleridir. Sekülerleştikçe, İslâmî duyarlıkları zayıflıyor, dünyevî kaygıları artıyor, gücü, parayı, makamı kutsamaya başlıyorlar ve İslâm’dan adım adım uzaklaşıyorlar...
Varılacak nokta şu olacak: Dine uymak yerine, dini kendimize uydurmak! Buysa, dine en büyük darbeyi vurmaktır: Dini hayattan uzaklaştırmak!
PEYGAMBERSİZ İSLÂM’DAN, İSLÂM’SIZ İSLÂM’A...
Sonuçta karşımıza protestanlaştırılmış bir İslâm çıkacak. Protestanlaşmış İslâm anlayışını hayata geçirmenin iki yolu var: Birincisi, peygambersiz İslâm projesini hayata geçirecek bütün süreçleri tetiklemek. İkincisi dini kendi kafamıza göre şekillendirdiğimiz İslâm’sız İslâm projesini gerçeğe dönüştürmek!
Önümüzdeki en büyük tehlike İslâm’ı, herkesin kendi kafasına göre, çağdaş hurafelere, seküler kutsallara göre şekillendirme aymazlığına soyunulması tehlikesidir.
Altını çizerek tekrar ediyorum: Dine uyacağımıza dini kendimize uydurma pespayeliği göstermektir bu!

Ortaya çıkan şey, din olmaz bu durumda. Ortaya çıkan şey, paçavra olur!

Tam böyle bir süreçte, birileri, “dini hurafelerden temizleyeceğiz” diye bir söylem geliştiriyorlar!

Hurafe kendileri oysa! Zihinleri çağdaş hurafelerle iğdiş edilmiş tipler bunlar! Zihinlerinin İslâmî bir duyma, düşünme melekesine sahip olmadığını, düpedüz seküler kutsallara göre işlediğini göremeyecek kadar da epistemik kölelik yaşayan zavallılar! Aşağılık kompleksinin en uç noktalarında gezinen, oryantalistlerin gönüllü misyonerleri!
Müslümanların tarihlerinde en zor dönmelerinden birini yaşadıkları iki asırlık medeniyet krizi sürecinin geldiğimiz son evresinde, bazı proje adamlar bu konuları sürekli olarak işliyorlar, gündemde tutuyorlar, papağan gibi hep aynı şeyleri tekrarlayıp duruyorlar. Ne anlama geldiğini anlamak gibi bir dertleri filan olmayan dinle ilişkisi en az olan bazı seküler kesimlere bu söylem çok câzip geliyor: Dine uygun bir hayat inşa etmek yerine hayata uyumlu hâle getirilen bir din icat etmek, dini paçavraya çevirmek, heva ve heveslerimize göre din icat etmeye kalkışmaktır bu.
Görünüşte din yaşayacak ama ortada dinden eser kalmayacak: İşte İslâm’sız İslâm bu!
Dinin çağdaş hurafeler tarafından istila ve işgal edilmesi, müslüman zihninse iğdiş edilmesi!
Önümüzdeki süreç Peygambersiz İslâm projesinin mesafe alması üzerine İslâm’sız İslâm projesinin adım adım hayata geçirilmeye çalışılacağı bir süreç olacak.

O yüzden müteyakkız olmakta yarar var.Sanal gerçek, gerçek gerçekten daha gerçek: Postmodernizmin çölüne hoş geldiniz!

Yusuf Kaplan

7/10/2019 Pazartesi

Bir şey oluyor, bir çağ değişimi bu: Modernliğin yerini, Tanrı fikrini, hakikati, doğayı yok sayan, dahası açıkça veya örtük şekillerde yok eden postmodernliğin anlamsız, ışıltılı, içi boş, ruhsuz dünyası aldı. Gösteri, imaj ve algı imparatorluğu.
Zaman fikrini yok eden, geçmiş zaman ve gelecek zaman duygusunu iptal ederek, zamanı buraya ve şimdiye kilitleyen, tek bir zamana genişletilmiş bir zamana hapseden postmodern durum, bütün dünyada ilk kez eş zamanlı olarak kök salmaya başladı.

FİZİK-UZAY’DA DEĞİL, SİBER-UZAY’DA YAŞIYORUZ ARTIK!
Bildiğimiz dünya çoktan çöktü, tarih oldu!

Fizik-uzayda değil siber-uzay’da yaşıyoruz artık.

Neresinden bakarsanız bakın gerçek dünyada yaşamıyoruz: Sanal dünyada yaşıyoruz: Sanal gerçek, gerçek gerçekten daha gerçek!

Nedir bu?

Gerçeğin buharlaşmasıdır!

Ön planda gerçeğin ama arka planda hakikatin buharlaşmasıdır bu!
Fizik gerçekliğin buharlaşmasından, gerçeğe dokunma imkânlarımızın iptal edildiğinden söz ediyoruz.

Gerçeğe değemeyen, dokunulamayan bir hayat orman kanunlarının hâkim olduğu ruhsuz bir arenaya dönüşür.

İnsan hayatı yaşayabilmeli, hayata değebilmeli, soluyabilmeli hayatı ki, insan olarak kalsın, en temel insanî özelliklerini koruyabilsin.
SANAL DÜNYA, ONTOLOJİK BOŞLUK, ANLAMSIZLIK VE ŞİDDET
Sanal dünya, hayatta ontolojik bir boşluk oluşturuyor; ontolojik boşluk, anlamsızlık ve şiddeti normalleştiriyor.
İnsanı iki zıt kutba fırlatıyor aynı anda: Hız, haz ve ayartının kölesine dönüşerek hayata tutunma. Stadyumlara, müzikhollere, dans ve eğlence salonlarına, avm’lere filan doldurarak hayattan kaçırma.
Nietzsche’nin deyişiyle hayatı inkâr, dünyanın sorunlarına yabancılaşma, pasif nihilizm bu.
Diğer uçta da, hakikatin inkârı, dolayısıyla aktif nihilizm var.
Hayat med ve cezir’leriyle, iniş ve çıkışlarıyla, gidiş ve gelişleriyle yaşandığı zaman, insanın zorluklara direnme, kötülükleri aşabilme, iyiliği tercih edebilme melekeleri gelişir.

Acıyı tadamayan insan acımasızlaşır sonunda.
Zorlukların ortadan kaldırıldığı hayat, kaçınılmaz olarak insanın ortadan kaldırılmasıyla sonuçlanır: Zorlukların ortadan kaldırıldığı hayat, insanın zorluklarla karşılaştığında bu zorluklara direnme imkânlarını ve kabiliyetlerini yok eder.
Hayatın sadece kolaylıklardan ibaret hâle gelmesi, iptal edilmesi demektir, kaçınılmaz olarak.

Hayata anlam katan şey, kolaylıklar, her şeyin kolaylaşması değildir; hayatı anlamlı kılan şey, zorluklardır, insanın, bu zorluklara göğüs gerebilme kabiliyetleri edinmesi.
Kolayın hem hiç bir değeri yoktur hem de insana verebileceği hiç bir değer sözkonusu değildir.

Kolay elde edilen, kolay elden gider, diye boşuna söylememişler atalarımız.

Hakikat kolay elde edilmez. Kolay lûtfedilmez. Hakikati elde edebilmek için ateşte, aşk ateşinde, yanmak, pişmek, dövülmek gerekir. Hakikat, hak edene lûtfedilir.
Hakikati hak etmek için de, çilesini, fikir ve oluş çilesini çekmek gerekir.

Hakikat, hak etmeyene de lûtfedilir; ama bir şartla: Denemek, sınamak için.

ACISIZ HAYAT, ACIMASIZLAŞTIRIR İNSANI...
Dünyadan acıyı kovmaya, acı’yı her alanda yok etmeye çalışıyorlar. Ne kadar anlamsız ve sonuç itibariyle tehlikeli bir girişim bu.

Acıyı tadamayan insan acımasızlaşır sonunda.
Acının büsbütün yok edildiği bir dünya, algının hükümranlığını ilan ettiği, acımasızlığın hem kral hem de kural olduğu bir dünyaya dönüşür: Gerçeklerin yerini sanal gerçekler alır.
Sanal gerçeklerin dünyası ruhsuzdur, algıya dayanır, algı operasyonlarıyla nefes alıp verir, algılarla yaşar.

Algı’nın yegâne ve tek veri, gerçek olarak kabul edildiği sanal dünyanın hükümran olduğu dünyada bütün kurumların yeniden gözden geçirilmesi gerekir. Bu kurumların başında elbette ki,hukuk kurumları gelir. Adaletin olmadığı, buharlaştığı, acımasızlığın kural hâline geldiği bir dünyada yaşanmaz çünkü.
Her şey sanallaştığı, sanal dünyada cereyan ettiği için, suçlar da, özellikle de kriminal suçlar da sanallaşır: Sanal dünyada işlenen suçlar sınır tanımaz: Bir ülkeden başka bir ülkeye siber saldırılar gerçekleştirilebilir kolaylıkla.

Siber suçlar, bütün hukuk sisteminin yeniden gözden geçirilmesini zorunlu kılar.

.Bakın, Haçlıların çocukları ve uşakları Türkiye’ye karşı nasıl da birleşti!

Yusuf Kaplan

13/10/2019 Pazar

Türklerle Kürtlerin tarihle imtihanı, tarihî sınavı

Yusuf Kaplan

14/10/2019 Pazartesi

Türklerle Kürtler, Müslümanlık’ta buluştular, kardeş oldular. Ve tarihi birlikte yazdılar.

Birlikte, omuz omuza, İslâm’ın bayraktarlığını yapma, hakikat sancağını yere düşürmeme yolculuğuna çıktılar ve tarihin akışını değiştirdiler.

Sadece İslâm tarihinin değil, dünya tarihinin kaderi de buna göre şekillendi.

Tarihte pek az kavmin kaderi bu kadar kesişmiştir! Ve pek az kavim, bütün düşmanları çatlatacak bu kadar muazzam ve muazzez kardeşlik örnekleri sergileyebilmiştir!
İslâm’ın nimetini ve kıymetini bilelim.

MALAZGİRT RUHU: KARDEŞLİK UFKU
Bizimkisi, hakikaten bütün bir tarihe, bin yıllık zaman dilimine yayılan benzersiz, örnek alınacak bir kardeşlik hikâyesidir. Bu kardeşlik, elbette ki, büyük tarihî hâdiseler üzerine bina edilmiştir.

İlk büyük hâdise, Malazgirt Zaferi’dir. Tarihi sadece ırk eksenli okumanın yol açacağı hasarlara en güzel örneklerden biri, “Türklerin Anadolu’ya girişinin başlangıcı” olarak sunulan Malazgirt Zaferi’dir. Malazgirt, bir ırkın değil, bir ümmetin topyekûn gerçekleştirdiği muazzez bir zaferdir.

Malazgirt, Türklerin Anadolu’ya girişlerinin başlangıç tarihi değildir (zira Türkler, Anadolu’ya çok daha önceleri gelmişlerdi); Anadolu’nun kapılarını nihâî olarak İslâm’a açtıkları tarihî bir süreçtir.
Malazgirt’i Malazgirt yapan ruh, gelmekte olan Haçlı tehlikesine karşı bütün Müslüman kavimlerin önce kardeşlikte güçlü, sarsılmaz bağlar tesis etmeleridir.
Malazgirt, dünya tarihinin yönünü ve yörüngesini şekillendirmesi bakımından bir dönüm noktasıdır: İşte bundan sondadır ki, İslâm’ın insanı aziz kılan mesajını önce Anadolu’ya, Bizans’a, sonra da Balkanlar’a, Avrupa’nın içlerine kadar yayılabilmesi mümkün olabilmiştir.
Hülâsatü’l-beyân: Müşterek İslâm ruhu, Türkleri de, Kürtleri de, Arapları da diri tuttu, kenetledi, Malazgirt’te tarihin akışını değiştirecek bir ruh atılımına imkân verdi.
İSLÂM’IN SAVUNMA HATTINI TÜRKLERLE KÜRTLER ÇİZDİLER VE MABEDİ ÇİĞNETMEDİLER!
erle Kürtler, tarih boyunca İslâm’ın savunma hattını çizdiler, sınırda beklediler, mabedi çiğnetmediler: Mabedi yani hakikatlerini, haysiyetlerini ve kardeşliklerini büyüttüler, gözleri gibi muhafaza ettiler.
Türklerle Kürtlerin tarihin dönüm noktalarında karşı karşıya kaldıkları büyük imtihanları alınlarının akıyla verdiklerine tarih şahittir, bu topraklar şahittir, bu ülkenin bizi birbirimize etle tırnak gibi kaynaştıran Müslüman sosyolojisi ve Müslüman antropolojisi şahittir.
İlk büyük tarihî imtihanımız, Haçlı saldırılarının püskürtmemize imkân tanıyan Malazgirt’te İslâm’ın Hakikat Bayrağı yere düşmesin diye sergilediğimiz kardeşlik, kefereye karşı omuz omuza verdiğimiz hayat-memat savaşıydı. Malazgirt zaferle sonuçlanmasaydı, Anadolu’nun İslâmlaşması çok gecikecek, daha da önemlisi gelmekte olan Haçlı saldırılarını nasıl püskürtebileceğimizi gösterebilecek ruh ve model ortaya çıkmayacaktı.
Malazgirt’te de Haçlı saldırıları sırasında da Kürtler ve Türkler olarak omuz omuza vermemiz, birincisi, buradan Haçlıları defetmemizi; ikincisi, biz Haçlılarla ve Moğollarla boğuşurken bizimle savaşan Şia fitnesini yok etmemizi; üçüncüsü de, bu zorlu mücadelelerden sonra tesis edilecek İslâm dünyasının tek çatı altında toparlanma atılımını gerçekleştirmemizi mümkün kıldı.
İşte burada ortaya koyduğumuz kardeşlik ruhu ve kader birlikteliği şuuru, daha sonraki kritik tarihî süreçlerde nasıl hareket etmemiz gerektiğini gösteren muazzam bir model oldu.

Bu modelin Yavuz döneminde de, yüzyıl önce bu topraklardaki varlığımızı nice zorluklara rağmen koruyabilmemiz sürecinde de anasır-ı İslâm’ın iki ayrılmaz, koparılamaz sütunu olarak işletildiğini ve bizim dimdik ayakta durmamızı sağladığını hatırlamak bile gereksiz.
TÜRKLERLE KÜRTLERİN GELECEĞİMİZİ BELİRLEYECEK TARİHÎ İMTİHANI: BİRBİRLERİNE OMUZ MU VURACAKLAR, OMUZ MU VERECEKLER
Kürtler ve Türkler şimdi yeni bir tarihî imtihanla karşı karşıyalar bir asırdır: Birbirlerine omuz mu vuracaklar, omuz mu verecekler, sorusu geleceğimizi belirleyecek hayatî sorudur: Yalnızca bizim geleceğimizi değil, bölgenin geleceğini de, emperyalistlerin bölgedeki geleceklerini de.
Bu soru, bizi başka bir hayatî soruya götürüyor: Türklerin de, Kürtlerin de geleceği nerededir? İslâm’da mıdır, Batılıların zihnen ve fiilen uydusu olmakta mı?
Türkler, bir asırdır yaşanan Jakoben / tepeden dayatılan laiklik projesiyle İslâm’dan kopmanın eşiğine geldiler! Direndiler ama tehlike geçmiş değil henüz; aksine yeni, ürpertici boyutlar kazandı!

Bu süreci Kürtler de yaşadılar, yaşıyorlar: Kürt Kemalizmi ve Jakobenizmi, Kürtlere Kürtleri İslâm’dan uzaklaştıracak bir proje dayatıyor Leninist-Stalinist Amerikan destekli “makinalı tüfeğiyle”!
Hülâsâtü’l-hülâsâ: Türkler ve Kürtler olarak tarihî bir imtihandan geçiyoruz...
Allah, emperyalistlerin, laik ideolojilerin prangasından, zihnî sömürgecilik biçimlerinden kurtarsın bizi.

Ve şaşırtmasın!Türkiye, emperyalistlerin oyunlarını bozuyor! O yüzden çıldırıyorlar!

Yusuf Kaplan

18/10/2019 Cuma

Türkiye, Fırat Kalkanı Harekâtı’yla birlikte gerçek anlamda bağımsızlığına kavuşma sürecine girdi. O yüzden Fırat Kalkanı Harekâtı, Türkiye’nin istiklal ve istikbal mücadelesinde milat olarak, kilometre taşı olarak tarihe geçti.

FIRAT KALKANI’NDAN BARIŞ PINARI’NA...
Aslında Fırat Kalkanı Harekâtı, daha önce planlanmıştı ama hayata geçirilememişti FETÖ’nün devletin kilit kurumlarını ele geçirmesinden ve kilitlenmesinden ötürü. Suriye’ye yaptığımız bazı operasyonlar, tam da bu nedenle, istediğimiz şekilde sonuçlanmamıştı!
Bunu ilk defa burada söylüyorum. Bu bilgi, doğrudan güvenlik bölgesi’nde operasyon yapan Türkmen kökenli Suriyeli asker kardeşlerimizden vakti zamanında edindiğim bir bilgi.
İlk duyduğumda şok olmuştum.

“Biz operasyon kararı alıyoruz ama planlarımız ters gidiyor, YPG ve rejimin askerleri bir anda üstünlüğü ele geçiriyorlar ve biz de bütün planlarımızdan vazgeçerek geri çekiliyoruz” demişti bir Türkmen komutan -özel olarak gerçekleştirdiğimiz bir görüşmede.
Neden her şey alt üst oluyor/du peki?

“Türk tarafında FETÖcü askerler, karşı tarafa, biz operasyona başlamadan önce haber veriyor ve operasyon sırasında bu tipler kayıplara karışıyordu” diye ilâve etmişti bu güzel adam.

Bu nedenle Fırat Kalkanı en az 3-4 sene gecikmiş bir operasyondu!
Ordu, FETÖ’den temizlenince, Fırat Kalkanı Harekâtı -15 Temmuz işgal ve darbe girişiminin püskürtülmesinden sonra- daha fazla geciktirilmeden derhal başlatıldı!

Fırat Kalkanı’ndan sonra inisiyatifi biz ele geçirmeye başladık bölgede. O yüzden Rusya, bir FETÖ kumpasıyla Rus uçağını düşürmemize rağmen Türkiye’yle Astana Süreci’ni başlatma ihtiyacı duyacaktı: Rusya’nın da önü açılıyor, Rusya bölgeye derinlemesine yerleşiyordu böylelikle. Bunu da unutmamak gerek. Rusya’nın hem kuzeyden hem güneyden komşumuz (!) olması ve Türkiye’yi adeta kuşatan bir konuma ulaşması meselesine de en azından bir mim koymuş olalım burada.
TÜRKİYE, GERİ ADIM ATAMAZ; ATARSA İNTİHAR OLUR!
Şu an Amerika’da birinci iç gündem maddesi, Türkiye.
Trump’ın Erdoğan’a yazdığı iddia edilen, bütün diplomatik nezaket kurallarını hiçe sayarak yazılan o pespaye mektup nedeniyle Trump topa tutuluyor Amerika’da bile!
Oysa bizim ülkemizde bu mektup dolayısıyla ellerini oğuşturan türedi tipler var ve bunlar hiç de azımsanamayacak kadarlar!

9 Ekim’de yazılan bu mektup neden şimdi sızdırıldı?

İkincisi, buna cevabı biz Barış Pınarı Harekâtı’yla, kısa sürede hem YPG teröristlerine hem de ABD’li destekçilerine ders olabilecek başarılı bir operasyon yürüterek verdik, veriyoruz, vermeye de devam edeceğiz...
Türkiye’yi hiçbir askerî güç oradan çıkaramaz. Trump yönetimi, alelacele, Pence, savunma bakanını filan Türkiye’ye göndertti. Acilen kendilerinden beklenen şey, Türkiye’nin ilerlemesini durdurmaları görüşmeler yoluyla.

Ama Türkiye aslâ geri adım atamaz! Türkiye’nin geri adım atması, intihar olur.

Şu an bir yandan güçlü bir diplomatik atak gerçekleştiriyoruz diğer yandan da arazide hızla ilerliyoruz kahraman, cefakâr, fedakâr ve vefakâr Mehmetçiklerimizle...

EMPERYALİSTLER VE KUKLALARI ÇILDIRIYORLAR!
Şunu iyi bilelim, derim:

İsrail’in ve emperyalistlerin kuklası olacak terör devleti ikinci İsrail projesi çökertildi!
Böyle bir şeyin, kontrollerinde olduğunu düşündükleri Türkiye tarafından yapılıyor olması, şok etti bütün emperyalistleri!

O yüzden Netenyahu, dolayıyla İsrail çıldırıyor!

O yüzden Amerika ne yapacağını şaşırdı, sadece nasıl şeytanlık yapabilirim, diye kara kara düşünüyor!

O yüzden Avrupa Birliği’nin ağababaları Fransa, Almanya köpürüyor!

Türkiye, çok büyük bir oyunu bozdu; emperyalistlerin tezgâhını başlarına yıktı!
Daha şimdiden!

Arkası gelecek...

Her şey yeni başlıyor aslında...
Her şeye rağmen Osmanlı’nın Birinci Dünya Savaşı’na bize karşı kurulan tuzaklar neticesinde sürüklendiğini ve Osmanlı’nın tarihten silindiğini aslâ unutmayalım!
Aynı tezgâh, şimdi de çevrilebilir! Rusya ile Amerika ve İsrail birlikte hareket ediyor olabilir! Türkiye’yi köşeye sıkıştırıp boğmak istiyor olabilir!
Bütün bunları ve daha da fazlasını aslâ gözardı etmeden Türkiye arazideki ve diplomasideki ataklarını hız kesmeden devam ettirmeli, bölgenin etnik haritalarını alt üst eden YPG’li kuklaların ve bunları uzaktan ama açıktan kontrol ve kumanda eden emperyalistlerin oyunlarını başlarına yıkmalı!
Türkiye’nin, bölgeyi içinden çıkılması zor bir kangrene çevirecek, her tür fitne ateşini tetikleyecek ikinci İsrail projesini püskürtmesi, sadece bizim açımızdan değil bölgemizin geleceği açısından da çok önemli sonuçlar doğuracak.
Barış Pınarı Harekâtı’ndan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacak!
Vesselâm.Türkiye, Barış Pınarı Harekâtı’nı başlattı ve bir ânda bütün Batı dünyası ve medyası PKK’yı, YPG’yi kutsamaya, Türkiye’ye ateş kusmaya başladı!

Şaşırdık mı?

Elbette ki, hayır!

Ama Türkiye’nin yakın tarihinde belki de Abdülhamid’in ardından ilk defa bu kadar aşağılandığını, Türkiye’ye karşı ürpertici (evet, ürpertici!) bir karalama kampanyası başlatıldığını gördük ve not ettik bunu!

YÜZYILLIK PROJE: “İSLÂM’DAN UZAKLAŞTIR VE BİRBİRİNE KIRDIR!”
Bütün Haçlıların çocukları ve kendilerine göbekten bağlı uşakları Türkiye’ye karşı nasıl da birleşti!

Türkiye küresel sistemin lordları tarafından hedef tahtasına yatırılıyorsa, bu, çok hayâtî bir şeyi gösterir: Türkiye’nin gerçekleştirdiği operasyon, küresel sistemin lordlarının oyunlarını bozacak, hatta tezgâhlarını başlarına yıkacak ölçekte hayâtî önemi haiz bir operasyondur bu, demektir
İki asırdır, bu ülke bizim elimizde değil; bu ülkenin kaptanı biz değiliz. Birileri bu ülkeyi, kendi istedikleri bir yere sürüklüyorlar: O yüzden bu ülkede uygulanan proje, önce Türkiye’nin, münhasıran da devletin, sonra da toplumun İslâm’dan uzaklaştırılmasıdır!
Bunun için önce Osmanlı’nın içerden ve dışardan geliştirilen saldırılarla durdurulması gerekiyordu.

Osmanlı, durduruldu sonunda.

İlk bakışta, haklı olarak “suçu neden sadede dış güçlerde arıyorsunuz?” diyebilecek olanlara söylenecek tek şey şudur: Batılıların bütün dünyayı, bütün kıtaları işgal edip sömürgeleştirmelerinden, dünyanın bütün medeniyetlerinin köklerini kazıyıp tarihten silmelerinden itibaren iç güç diye bir şeyden sözetmek imkânsız artık!
“İç güç” dediğimiz, zihnen işgal edilmiş, sömürgeleştirilmiş, celladına aşık edilmiş tasmalı çekirgelerdir! Neresi “iç”, neresi “güç”tür bunun? Batılıların uydusu kukla rejimler ve oligarklar, bunlar!
Halklarına iki asırdır nefes aldırmayan, köle ruhlu uydular!
Bunun son örnekleri bazı Arap ülkelerinin sözümona liderleri oldu: Mahmut Abbas’tan Suud Prensi Selman’a, BAE emirinden Suriye ve Mısır’ın diktatörlerine kadar satılık, uzaktan kumanda edilen türedi tipler!

TÜRKİYE, DÜNYANIN RUHU, MAZLUMLARIN UMUDU, BATILILARIN KÂBUSU
Osmanlı dağıldı, bütün İslâm dünyası, imamesi kopan bir tespihin paramparça olması gibi darmadağın oldu.
Dahası, Osmanlı gitti, dünyadan ruh çekildi.
Osmanlı dünyanın ruhuydu. Bunu, Ahmet Cevdet Paşa, “Osmanlı, insanlığın en son adası” diyerek veciz bir şekilde ifade etmişti.
Osmanlı durdurulunca bu işin bittiğine, önlerindeki takoz’un “temizlendiğine” hükmettiler Batılılar!

Ama bekledikleri olmadı; tam tersi oldu! Türkiye, çilesini doldurdu, toparlandı ve yeniden mazlumların umudu hâline geldi yüzyıl sonra!

İşte bu, Batılıların çıldırtmaya yetti!

Batılılar, AB kapılarında yarım asırdan fazla bir süredir bekletip duruyorlar Türkiye’yi! Dalga geçiyorlar bizimle: En döküntü ülkeler bile AB’ye alındı ama Türkiye’yle dalga geçildi sadece!

Gerçek şu: Türkiye’nin amacı AB’ye girmek değil, AB’nin amacı da Türkiye’ye almak değil. Türkiye zaman kazanmak istiyor, AB zamanla Türkiye’nin İslâm’la ilişkilerinin yavaş yavaş yok olmasını bekliyor: Türkiye, din değiştirsin, ertesi gün alırlar Türkiye’yi! Bundan zırnık kadar şüphesi olan varsa, bilin ki, o kişi ya salaktır ya da asalak!

Fakat Batılıların korktukları başlarına gelmek üzere: Türkiye, içerde yaşanan berbat sekülerleşme sürecine rağmen Türkiye, bütün stratejilerini medeniyet haritası üzerinden belirliyor ve hayata geçiriyor!
İşte Batılıları ürküten, Batılılara kâbus gördükten nokta tam da bu nokta!

BİZİ BİRBİRİMİZE DÜŞÜREMEYECEKLER!
Bu nokta, Barış Pınarı Harekâtı nedeniyle bir kez daha gün ışığına çıktı bütün çıplaklığıyla: Bütün Batılı ülkeler Türkiye’ye karşı aynı safta birleşti. Batılıların uyduları ve ipleri bizzat kendi ellerinde olan köle ruhlu bazı Arap ülkelerinin de Türkiye’ye karşı Batılıların yanında kuyruğa girmeleri hiç de şaşırtıcı değil. Bunu şaşırtıcı bulan ahmaklara şaşırmak lazım.

Batılı emperyalistlerin yüzyıllık hedeflerinin merkezinde Türkiye var: Osmanlı hangi gerekçelerle durdurulduysa, Türkiye de aynı gerekçelerle kuşatılıyor ve darbelere maruz kalıyor!
Barış Pınarı Harekâtı, Kıbrıs Barış Harekâtı’ndan sonra gerçekleştirdiğimiz en büyük askerî harekât.
O yüzden toplumun bütün kesimlerini muazzam bir şekilde birleştirdi.
Biz bu topraklarda Kürtlerle, Kürt kardeşlerimizle değil emperyalistlerle ve uydularıyla kavgalıyız! Biz bu topraklarda bin yıl önce Haçlılara karşı birlikte mücadele ettik, Haçlıları defettik ve bu toprakları bin yıl birlikte vatan hâline getirdik: Aynı hedefe kilitlendik: İslâm’ın bayrağını yere düşürmeme asil hedefiydi bu!
Şimdiyse Haçlıların çocukları, bizi birbirimize düşürmeye çalışıyorlar ama aslâ başaramayacaklar!
Kürt kardeşlerimiz, Haçlıların çocuklarının uydusu gibi hareket eden İslâm düşmanı türedi tiplere, teröristlere aslâ itibar etmeyecekler!

.XXX

.13/10/2019 Pazar

Türklerle Kürtlerin tarihle imtihanı, tarihî sınavı

Yusuf Kaplan

14/10/2019 Pazartesi

Türklerle Kürtler, Müslümanlık’ta buluştular, kardeş oldular. Ve tarihi birlikte yazdılar.

Birlikte, omuz omuza, İslâm’ın bayraktarlığını yapma, hakikat sancağını yere düşürmeme yolculuğuna çıktılar ve tarihin akışını değiştirdiler.

Sadece İslâm tarihinin değil, dünya tarihinin kaderi de buna göre şekillendi.

Tarihte pek az kavmin kaderi bu kadar kesişmiştir! Ve pek az kavim, bütün düşmanları çatlatacak bu kadar muazzam ve muazzez kardeşlik örnekleri sergileyebilmiştir!
İslâm’ın nimetini ve kıymetini bilelim.

MALAZGİRT RUHU: KARDEŞLİK UFKU
Bizimkisi, hakikaten bütün bir tarihe, bin yıllık zaman dilimine yayılan benzersiz, örnek alınacak bir kardeşlik hikâyesidir. Bu kardeşlik, elbette ki, büyük tarihî hâdiseler üzerine bina edilmiştir.

İlk büyük hâdise, Malazgirt Zaferi’dir. Tarihi sadece ırk eksenli okumanın yol açacağı hasarlara en güzel örneklerden biri, “Türklerin Anadolu’ya girişinin başlangıcı” olarak sunulan Malazgirt Zaferi’dir. Malazgirt, bir ırkın değil, bir ümmetin topyekûn gerçekleştirdiği muazzez bir zaferdir.

Malazgirt, Türklerin Anadolu’ya girişlerinin başlangıç tarihi değildir (zira Türkler, Anadolu’ya çok daha önceleri gelmişlerdi); Anadolu’nun kapılarını nihâî olarak İslâm’a açtıkları tarihî bir süreçtir.
Malazgirt’i Malazgirt yapan ruh, gelmekte olan Haçlı tehlikesine karşı bütün Müslüman kavimlerin önce kardeşlikte güçlü, sarsılmaz bağlar tesis etmeleridir.
Malazgirt, dünya tarihinin yönünü ve yörüngesini şekillendirmesi bakımından bir dönüm noktasıdır: İşte bundan sondadır ki, İslâm’ın insanı aziz kılan mesajını önce Anadolu’ya, Bizans’a, sonra da Balkanlar’a, Avrupa’nın içlerine kadar yayılabilmesi mümkün olabilmiştir.
Hülâsatü’l-beyân: Müşterek İslâm ruhu, Türkleri de, Kürtleri de, Arapları da diri tuttu, kenetledi, Malazgirt’te tarihin akışını değiştirecek bir ruh atılımına imkân verdi.
İSLÂM’IN SAVUNMA HATTINI TÜRKLERLE KÜRTLER ÇİZDİLER VE MABEDİ ÇİĞNETMEDİLER!
erle Kürtler, tarih boyunca İslâm’ın savunma hattını çizdiler, sınırda beklediler, mabedi çiğnetmediler: Mabedi yani hakikatlerini, haysiyetlerini ve kardeşliklerini büyüttüler, gözleri gibi muhafaza ettiler.
Türklerle Kürtlerin tarihin dönüm noktalarında karşı karşıya kaldıkları büyük imtihanları alınlarının akıyla verdiklerine tarih şahittir, bu topraklar şahittir, bu ülkenin bizi birbirimize etle tırnak gibi kaynaştıran Müslüman sosyolojisi ve Müslüman antropolojisi şahittir.
İlk büyük tarihî imtihanımız, Haçlı saldırılarının püskürtmemize imkân tanıyan Malazgirt’te İslâm’ın Hakikat Bayrağı yere düşmesin diye sergilediğimiz kardeşlik, kefereye karşı omuz omuza verdiğimiz hayat-memat savaşıydı. Malazgirt zaferle sonuçlanmasaydı, Anadolu’nun İslâmlaşması çok gecikecek, daha da önemlisi gelmekte olan Haçlı saldırılarını nasıl püskürtebileceğimizi gösterebilecek ruh ve model ortaya çıkmayacaktı.
Malazgirt’te de Haçlı saldırıları sırasında da Kürtler ve Türkler olarak omuz omuza vermemiz, birincisi, buradan Haçlıları defetmemizi; ikincisi, biz Haçlılarla ve Moğollarla boğuşurken bizimle savaşan Şia fitnesini yok etmemizi; üçüncüsü de, bu zorlu mücadelelerden sonra tesis edilecek İslâm dünyasının tek çatı altında toparlanma atılımını gerçekleştirmemizi mümkün kıldı.
İşte burada ortaya koyduğumuz kardeşlik ruhu ve kader birlikteliği şuuru, daha sonraki kritik tarihî süreçlerde nasıl hareket etmemiz gerektiğini gösteren muazzam bir model oldu.

Bu modelin Yavuz döneminde de, yüzyıl önce bu topraklardaki varlığımızı nice zorluklara rağmen koruyabilmemiz sürecinde de anasır-ı İslâm’ın iki ayrılmaz, koparılamaz sütunu olarak işletildiğini ve bizim dimdik ayakta durmamızı sağladığını hatırlamak bile gereksiz.
TÜRKLERLE KÜRTLERİN GELECEĞİMİZİ BELİRLEYECEK TARİHÎ İMTİHANI: BİRBİRLERİNE OMUZ MU VURACAKLAR, OMUZ MU VERECEKLER
Kürtler ve Türkler şimdi yeni bir tarihî imtihanla karşı karşıyalar bir asırdır: Birbirlerine omuz mu vuracaklar, omuz mu verecekler, sorusu geleceğimizi belirleyecek hayatî sorudur: Yalnızca bizim geleceğimizi değil, bölgenin geleceğini de, emperyalistlerin bölgedeki geleceklerini de.
Bu soru, bizi başka bir hayatî soruya götürüyor: Türklerin de, Kürtlerin de geleceği nerededir? İslâm’da mıdır, Batılıların zihnen ve fiilen uydusu olmakta mı?
Türkler, bir asırdır yaşanan Jakoben / tepeden dayatılan laiklik projesiyle İslâm’dan kopmanın eşiğine geldiler! Direndiler ama tehlike geçmiş değil henüz; aksine yeni, ürpertici boyutlar kazandı!

Bu süreci Kürtler de yaşadılar, yaşıyorlar: Kürt Kemalizmi ve Jakobenizmi, Kürtlere Kürtleri İslâm’dan uzaklaştıracak bir proje dayatıyor Leninist-Stalinist Amerikan destekli “makinalı tüfeğiyle”!
Hülâsâtü’l-hülâsâ: Türkler ve Kürtler olarak tarihî bir imtihandan geçiyoruz...
Allah, emperyalistlerin, laik ideolojilerin prangasından, zihnî sömürgecilik biçimlerinden kurtarsın bizi.

Ve şaşırtmasın!Türkiye, emperyalistlerin oyunlarını bozuyor! O yüzden çıldırıyorlar!

Yusuf Kaplan

18/10/2019 Cuma

Türkiye, Fırat Kalkanı Harekâtı’yla birlikte gerçek anlamda bağımsızlığına kavuşma sürecine girdi. O yüzden Fırat Kalkanı Harekâtı, Türkiye’nin istiklal ve istikbal mücadelesinde milat olarak, kilometre taşı olarak tarihe geçti.

FIRAT KALKANI’NDAN BARIŞ PINARI’NA...
Aslında Fırat Kalkanı Harekâtı, daha önce planlanmıştı ama hayata geçirilememişti FETÖ’nün devletin kilit kurumlarını ele geçirmesinden ve kilitlenmesinden ötürü. Suriye’ye yaptığımız bazı operasyonlar, tam da bu nedenle, istediğimiz şekilde sonuçlanmamıştı!
Bunu ilk defa burada söylüyorum. Bu bilgi, doğrudan güvenlik bölgesi’nde operasyon yapan Türkmen kökenli Suriyeli asker kardeşlerimizden vakti zamanında edindiğim bir bilgi.
İlk duyduğumda şok olmuştum.

“Biz operasyon kararı alıyoruz ama planlarımız ters gidiyor, YPG ve rejimin askerleri bir anda üstünlüğü ele geçiriyorlar ve biz de bütün planlarımızdan vazgeçerek geri çekiliyoruz” demişti bir Türkmen komutan -özel olarak gerçekleştirdiğimiz bir görüşmede.
Neden her şey alt üst oluyor/du peki?

“Türk tarafında FETÖcü askerler, karşı tarafa, biz operasyona başlamadan önce haber veriyor ve operasyon sırasında bu tipler kayıplara karışıyordu” diye ilâve etmişti bu güzel adam.

Bu nedenle Fırat Kalkanı en az 3-4 sene gecikmiş bir operasyondu!
Ordu, FETÖ’den temizlenince, Fırat Kalkanı Harekâtı -15 Temmuz işgal ve darbe girişiminin püskürtülmesinden sonra- daha fazla geciktirilmeden derhal başlatıldı!

Fırat Kalkanı’ndan sonra inisiyatifi biz ele geçirmeye başladık bölgede. O yüzden Rusya, bir FETÖ kumpasıyla Rus uçağını düşürmemize rağmen Türkiye’yle Astana Süreci’ni başlatma ihtiyacı duyacaktı: Rusya’nın da önü açılıyor, Rusya bölgeye derinlemesine yerleşiyordu böylelikle. Bunu da unutmamak gerek. Rusya’nın hem kuzeyden hem güneyden komşumuz (!) olması ve Türkiye’yi adeta kuşatan bir konuma ulaşması meselesine de en azından bir mim koymuş olalım burada.
TÜRKİYE, GERİ ADIM ATAMAZ; ATARSA İNTİHAR OLUR!
Şu an Amerika’da birinci iç gündem maddesi, Türkiye.
Trump’ın Erdoğan’a yazdığı iddia edilen, bütün diplomatik nezaket kurallarını hiçe sayarak yazılan o pespaye mektup nedeniyle Trump topa tutuluyor Amerika’da bile!
Oysa bizim ülkemizde bu mektup dolayısıyla ellerini oğuşturan türedi tipler var ve bunlar hiç de azımsanamayacak kadarlar!

9 Ekim’de yazılan bu mektup neden şimdi sızdırıldı?

İkincisi, buna cevabı biz Barış Pınarı Harekâtı’yla, kısa sürede hem YPG teröristlerine hem de ABD’li destekçilerine ders olabilecek başarılı bir operasyon yürüterek verdik, veriyoruz, vermeye de devam edeceğiz...
Türkiye’yi hiçbir askerî güç oradan çıkaramaz. Trump yönetimi, alelacele, Pence, savunma bakanını filan Türkiye’ye göndertti. Acilen kendilerinden beklenen şey, Türkiye’nin ilerlemesini durdurmaları görüşmeler yoluyla.

Ama Türkiye aslâ geri adım atamaz! Türkiye’nin geri adım atması, intihar olur.

Şu an bir yandan güçlü bir diplomatik atak gerçekleştiriyoruz diğer yandan da arazide hızla ilerliyoruz kahraman, cefakâr, fedakâr ve vefakâr Mehmetçiklerimizle...

EMPERYALİSTLER VE KUKLALARI ÇILDIRIYORLAR!
Şunu iyi bilelim, derim:

İsrail’in ve emperyalistlerin kuklası olacak terör devleti ikinci İsrail projesi çökertildi!
Böyle bir şeyin, kontrollerinde olduğunu düşündükleri Türkiye tarafından yapılıyor olması, şok etti bütün emperyalistleri!

O yüzden Netenyahu, dolayıyla İsrail çıldırıyor!

O yüzden Amerika ne yapacağını şaşırdı, sadece nasıl şeytanlık yapabilirim, diye kara kara düşünüyor!

O yüzden Avrupa Birliği’nin ağababaları Fransa, Almanya köpürüyor!

Türkiye, çok büyük bir oyunu bozdu; emperyalistlerin tezgâhını başlarına yıktı!
Daha şimdiden!

Arkası gelecek...

Her şey yeni başlıyor aslında...
Her şeye rağmen Osmanlı’nın Birinci Dünya Savaşı’na bize karşı kurulan tuzaklar neticesinde sürüklendiğini ve Osmanlı’nın tarihten silindiğini aslâ unutmayalım!
Aynı tezgâh, şimdi de çevrilebilir! Rusya ile Amerika ve İsrail birlikte hareket ediyor olabilir! Türkiye’yi köşeye sıkıştırıp boğmak istiyor olabilir!
Bütün bunları ve daha da fazlasını aslâ gözardı etmeden Türkiye arazideki ve diplomasideki ataklarını hız kesmeden devam ettirmeli, bölgenin etnik haritalarını alt üst eden YPG’li kuklaların ve bunları uzaktan ama açıktan kontrol ve kumanda eden emperyalistlerin oyunlarını başlarına yıkmalı!
Türkiye’nin, bölgeyi içinden çıkılması zor bir kangrene çevirecek, her tür fitne ateşini tetikleyecek ikinci İsrail projesini püskürtmesi, sadece bizim açımızdan değil bölgemizin geleceği açısından da çok önemli sonuçlar doğuracak.
Barış Pınarı Harekâtı’ndan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacak!
Vesselâm.Türkiye, Barış Pınarı Harekâtı’nı başlattı ve bir ânda bütün Batı dünyası ve medyası PKK’yı, YPG’yi kutsamaya, Türkiye’ye ateş kusmaya başladı!

Şaşırdık mı?

Elbette ki, hayır!

Ama Türkiye’nin yakın tarihinde belki de Abdülhamid’in ardından ilk defa bu kadar aşağılandığını, Türkiye’ye karşı ürpertici (evet, ürpertici!) bir karalama kampanyası başlatıldığını gördük ve not ettik bunu!

YÜZYILLIK PROJE: “İSLÂM’DAN UZAKLAŞTIR VE BİRBİRİNE KIRDIR!”
Bütün Haçlıların çocukları ve kendilerine göbekten bağlı uşakları Türkiye’ye karşı nasıl da birleşti!

Türkiye küresel sistemin lordları tarafından hedef tahtasına yatırılıyorsa, bu, çok hayâtî bir şeyi gösterir: Türkiye’nin gerçekleştirdiği operasyon, küresel sistemin lordlarının oyunlarını bozacak, hatta tezgâhlarını başlarına yıkacak ölçekte hayâtî önemi haiz bir operasyondur bu, demektir
İki asırdır, bu ülke bizim elimizde değil; bu ülkenin kaptanı biz değiliz. Birileri bu ülkeyi, kendi istedikleri bir yere sürüklüyorlar: O yüzden bu ülkede uygulanan proje, önce Türkiye’nin, münhasıran da devletin, sonra da toplumun İslâm’dan uzaklaştırılmasıdır!
Bunun için önce Osmanlı’nın içerden ve dışardan geliştirilen saldırılarla durdurulması gerekiyordu.

Osmanlı, durduruldu sonunda.

İlk bakışta, haklı olarak “suçu neden sadede dış güçlerde arıyorsunuz?” diyebilecek olanlara söylenecek tek şey şudur: Batılıların bütün dünyayı, bütün kıtaları işgal edip sömürgeleştirmelerinden, dünyanın bütün medeniyetlerinin köklerini kazıyıp tarihten silmelerinden itibaren iç güç diye bir şeyden sözetmek imkânsız artık!
“İç güç” dediğimiz, zihnen işgal edilmiş, sömürgeleştirilmiş, celladına aşık edilmiş tasmalı çekirgelerdir! Neresi “iç”, neresi “güç”tür bunun? Batılıların uydusu kukla rejimler ve oligarklar, bunlar!
Halklarına iki asırdır nefes aldırmayan, köle ruhlu uydular!
Bunun son örnekleri bazı Arap ülkelerinin sözümona liderleri oldu: Mahmut Abbas’tan Suud Prensi Selman’a, BAE emirinden Suriye ve Mısır’ın diktatörlerine kadar satılık, uzaktan kumanda edilen türedi tipler!

TÜRKİYE, DÜNYANIN RUHU, MAZLUMLARIN UMUDU, BATILILARIN KÂBUSU
Osmanlı dağıldı, bütün İslâm dünyası, imamesi kopan bir tespihin paramparça olması gibi darmadağın oldu.
Dahası, Osmanlı gitti, dünyadan ruh çekildi.
Osmanlı dünyanın ruhuydu. Bunu, Ahmet Cevdet Paşa, “Osmanlı, insanlığın en son adası” diyerek veciz bir şekilde ifade etmişti.
Osmanlı durdurulunca bu işin bittiğine, önlerindeki takoz’un “temizlendiğine” hükmettiler Batılılar!

Ama bekledikleri olmadı; tam tersi oldu! Türkiye, çilesini doldurdu, toparlandı ve yeniden mazlumların umudu hâline geldi yüzyıl sonra!

İşte bu, Batılıların çıldırtmaya yetti!

Batılılar, AB kapılarında yarım asırdan fazla bir süredir bekletip duruyorlar Türkiye’yi! Dalga geçiyorlar bizimle: En döküntü ülkeler bile AB’ye alındı ama Türkiye’yle dalga geçildi sadece!

Gerçek şu: Türkiye’nin amacı AB’ye girmek değil, AB’nin amacı da Türkiye’ye almak değil. Türkiye zaman kazanmak istiyor, AB zamanla Türkiye’nin İslâm’la ilişkilerinin yavaş yavaş yok olmasını bekliyor: Türkiye, din değiştirsin, ertesi gün alırlar Türkiye’yi! Bundan zırnık kadar şüphesi olan varsa, bilin ki, o kişi ya salaktır ya da asalak!

Fakat Batılıların korktukları başlarına gelmek üzere: Türkiye, içerde yaşanan berbat sekülerleşme sürecine rağmen Türkiye, bütün stratejilerini medeniyet haritası üzerinden belirliyor ve hayata geçiriyor!
İşte Batılıları ürküten, Batılılara kâbus gördükten nokta tam da bu nokta!

BİZİ BİRBİRİMİZE DÜŞÜREMEYECEKLER!
Bu nokta, Barış Pınarı Harekâtı nedeniyle bir kez daha gün ışığına çıktı bütün çıplaklığıyla: Bütün Batılı ülkeler Türkiye’ye karşı aynı safta birleşti. Batılıların uyduları ve ipleri bizzat kendi ellerinde olan köle ruhlu bazı Arap ülkelerinin de Türkiye’ye karşı Batılıların yanında kuyruğa girmeleri hiç de şaşırtıcı değil. Bunu şaşırtıcı bulan ahmaklara şaşırmak lazım.

Batılı emperyalistlerin yüzyıllık hedeflerinin merkezinde Türkiye var: Osmanlı hangi gerekçelerle durdurulduysa, Türkiye de aynı gerekçelerle kuşatılıyor ve darbelere maruz kalıyor!
Barış Pınarı Harekâtı, Kıbrıs Barış Harekâtı’ndan sonra gerçekleştirdiğimiz en büyük askerî harekât.
O yüzden toplumun bütün kesimlerini muazzam bir şekilde birleştirdi.
Biz bu topraklarda Kürtlerle, Kürt kardeşlerimizle değil emperyalistlerle ve uydularıyla kavgalıyız! Biz bu topraklarda bin yıl önce Haçlılara karşı birlikte mücadele ettik, Haçlıları defettik ve bu toprakları bin yıl birlikte vatan hâline getirdik: Aynı hedefe kilitlendik: İslâm’ın bayrağını yere düşürmeme asil hedefiydi bu!
Şimdiyse Haçlıların çocukları, bizi birbirimize düşürmeye çalışıyorlar ama aslâ başaramayacaklar!
Kürt kardeşlerimiz, Haçlıların çocuklarının uydusu gibi hareket eden İslâm düşmanı türedi tiplere, teröristlere aslâ itibar etmeyecekler!Nuri Pakdil: Hakikat savaşçısı bir usta

Yusuf Kaplan

20/10/2019 Pazar

Yaprak dökümü devam ediyor...

Güzel insanlar, art arda gidiyor...

Cumhuriyet dönemi İslâmcı fikir ve sanat dünyasının öncü isimlerinden usta yazar ve düşünür Nuri Pakdil Ağabey vefat etti. Allah rahmet eylesin. Mekânı cennet-i âlâ olsun inşallah.

HAKİKATSAVAŞÇISI BİR USTA
Nuri Pakdil devrimci biri mi?

Bu ifade pek sevimli değil Müslüman bir düşünürü, öncü yazarı tarif ve tasvir ederken.

Kendisi çok severdi “devrimci” ifadesini. Ama kanaatimce Nuri Pakdil’in devrimciliği meselesi biraz abartılan bir şeydir. Devrimci olarak tanımlamaktan ziyade inancında asla şüphe olmayan, tam teslim olmuş, adanmış bir adamdı Pakdil usta.

Dahası, adanmış adam, daha önemli bir tanımlama olabilir. Kendisini hakikate adamış, bu ülkenin metamorfoz yemiş entelijansiyasını hakikatle buluşturmaya adamış, yeldeğirmenlerine, büyük yıkım’a karşı yılmadan, yıkılmadan bir dalgakıran gibi savaşmış bir hakikat savaşçısı.

Dolayısıyla bizim medeniyet dinamiklerimizden beslenen edebiyatın, sanatın, fikrin, hayatın öcüleri olabilecek genç kuşakları yetiştirmeye adamış bir öncü.

Müşterek yürüyüşün ne demek olduğunu gösterebilmiş bir yazar olarak, dergiler çıkararak, kitaplar çıkararak kendini hakikate adayan bir ustadan bahsediyoruz. Hakikate adanmış bir ömürden...

İSLÂM DÜNYASINDA TANINMAZ!
Nuri Pakdil’in ve Türkiye’deki İslâmî entelektüel, sanatsal, edebî birikimin İslâm dünyasında çok fazla karşılığı yok. Son yedi-sekiz yılda Arapça’ya ve Balkan dillerine Türk edebiyatı, özellikle İslâmî damar, az da olsa çevrildi. Arapça’da az çok çeviriler var. Arap dünyasına, Arapça’ya, medeniyet dünyamızın dinamiklerini benimseyen yazarların ve sanatçıların metinleri çevrilmiyor. Daha çok Marksist yazarların eserleri çevriliyor. Daha çok Batıcı, seküler çevrelerin eserlerinin çeviriler var. Şaşırtıcı ama gerçek böyle!

İslâm dünyasında Nuri Pakdil tanınan biri değil ama Ahmet Ümit gibi üçüncü sınıf bir yazar tüm dünyada tanınan bir adam. Çünkü adamın küresel şebekeyle ilişkileri var. Yine Elif Şafak diye biri var. Türk edebiyatçısı güya ama eserlerini İngiliz sömürgesi yemiş biriymiş gibi İngilizce yazıyor bu kişi! Olacak iş değil! Ama bu kişi Nobel Ödülü almak için ne kılıklara giriyor, ne ilişkiler kuruyor, acıklı bir durum gerçekten!
Küresel entelektüel iktidar, edebî iktidar, onlarla ilgileniyor. İslâmî çevrelerle ilgilenmiyor. Uluslararası PEN Yazarlar Kulübü var. Aziz Nesin, bir zamanlar başkanlığını yaptı. Uluslararası alanda örgütlendikleri için Arap dünyasında seküler, Marksist, yazarlar çevrildi Arapça’ya. Hem de yüzde doksandan fazla oranda seküler, Marksist yazarlar bunlar!
İslâmî çevrelerden sadece Necip Fazıl bilinir ve çevrilir Arap dünyasında. Sezai Karakoç’un sadece ismi bilinir. Necip Fazıl’ın birkaç eseri çevrilmiştir. Nuri Pakdil’i hiçkimse bilmez.
MÜSLÜMANCA DURUŞ
Dimdik, dosdoğru Müslümanca duruş miras olarak kaldı Nuri Pakdil usta’dan.
Nuri Pakdil, “Ne mutlu Müslümanım diyene” diyerek haykırabilmiş bir adam.
Müslümanlığından dolayı aşağılık kompleksi geliştirmeyen, eziklik duymayan, İslâmî kimliğin onurunu, izzetini, haysiyetini sonuna kadar taşıyabilmiş Müslümanca duruş sahibi biri.

KUDÜS AŞKI, KUDÜS RÜYASI, BÜTÜN İSLÂM DÜNYASINI ATEŞLEYEBİLİR
Kudüs sevdası miras olarak kaldı Pakdil usta’dan ayrıca.

Kudüs bilincinin gelişmesinde büyük bir rolü oldu. O yüzden Arap dünyasında tanınması ve bayraklaştırılması gerekirdi.

Nizar Kabbani’yi bayraklaştırdılar. Halil Cibran’ı bayraklaştırdılar.
Halil Cibran, Müslüman olmadığı için dünya çapında Arap dünyasından en çok tanınan yazardır. Halil Cibran, birinci sınıf yazardı. Nizar Kabbani de birinci sınıf bir şair.

Mahmut Derviş’i bütün dünya ve Marksistler tanır ama Nizar Kabbani’yi bütün dünya tanımaz. Nizar Kabbani’yi İslâm dünyası bile tanımaz.

Nuri Pakdil’in Kudüs aşkı, Kudüs rüyası, Kudüs hayali bütün İslâm dünyasını ateşleyebilecek bir aşk ateşidir.
Vesselâm.Rus ruhu’nun dirilişi (mi?)

Yusuf Kaplan

25/10/2019 Cuma

Soçi’de Erdoğan’la Putin arasında imzalanan Türkiye-Rusya Mutabakat Muhtırası, hem iki ülke ilişkilerinin seyrüseferinde hem de bölgenin geleceğinde etkili olacak tarihî bir anlaşma oldu.

SOÇİ MUHTIRASI: AB, ABD VE ARAP LİGİ’NE TARİHÎ BİR UYARI
Anlaşmada öne çıkarılması gereken üç önemli nokta var:

1-Türkiye’nin güvenliğinin teminat altına alınması;

2-Suriye’nin toprak bütünlüğünün öneminin bir kez daha vurgulanması;

3-Bölgede çıbanbaşı işlevi görecek, esas itibariyle İsrail’in çıkarlarına ve bölgede adım adım tesis etmeye çalıştığı emperyalist emellerine hizmet edecek kukla terör devletinin önünün kesilmesi.

Bu anlaşmayla geçen hafta Erdoğan-Trump arasında gerçekleştirilen YPG’nin bölgeden çekilmesini sağlayan Barış Pınarı Harekâtı’na ara verilmesiyle sonuçlanan anlaşma taçlanmış ve Türkiye’nin bölgedeki belirleyici aktörlerden biri olduğunu tescil eden stratejik konumu ispatlanmış oldu.

Bu anlaşmanın Türk-Rus ilişkilerini ne yönde etkileyebileceği, diğer ülkelerin bölgedeki emellerini ne oranda etkisiz hâle getirebileceği gibi meseleleri daha sonra tartışacağım.

Bu yazıda Ruh ruhu üzerinde biraz derin nefes alarak kafa patlatmak istiyorum. Türk-Rus ilişkilerinin seyrüseferini ve gelecekte kazanacağı yönelimi görebilmek açısından bu temel okuma çok işimize yarayabilir.
İSTANBUL FETHEDİLMESEYDİ, RUS RUHU İNŞA EDİLMEYEBİLİRDİ
Rus ruhu, Avrupalıların 17. yüzyıldan itibaren Westfalya düzeniyle bütün dünya üzerinde kurdukları hegemonyanın Rusya’da yol açtığı tartışmalar üzerine inşa edildi.
Avrupalıların geliştirdiği çok yönlü meydan okuma, Rusların -tıpkı Osmanlılar gibi- hem modernlikle hem de kendileriyle cesurca yüzleşmeleriyle ve hesaplaşmalarıyla sonuçlandı. Batıcılar ve Rus milliyetçileri arasındaki bu ateşli tartışma, Rus ruhu’nun tohumlarını ekilmesine, zamanla Rus ruhunun ete kemiğe bürünmesine yol açtı.
Bu arada Rusların kurucu bir ruh arayışı içine girmelerinin başlangıç noktası, İstanbul’un Türkler tarafından fethiydi.
İstanbul’un “düşmesi”, Rusları ziyadesiyle heyecanlandırdı; kelimenin iki anlamıyla da: Hem ürküttü hem de Rusların İstanbul’un düşmesi üzerine kendilerine Üçüncü Roma rolü biçmelerine yol açtı.
Başka bir ifadeyle, İstanbul’un fethedilmesi, Rusların kendilerini keşfetmelerini sağladı ve Rus ruhunun kök-temelini oluşturdu.

İstanbul düşmeseydi, Rus ruhu inşa edilemeyecekti, muhtemelen.
RUS RUHU’NUN ÜÇ SÜTUNU
Rus ruhu, üç sütun üzerine inşa edildi:
1-Ortodoks teo-politiği
2-Rus emperyal vizyonu
3-Edebiyat atılımı.
Ruslar, tarihte büyük roller oynamış bir millet değil. Hıristiyan olmaları, Rusların tarihlerinde yaşadıkları en önemli, en belirleyici dönüm noktası oldu.
Hıristiyanlığı, Ortodoks gelenek üzerinden benimsemiş olmaları, Ruslara hem din üzerinden bir millî kimlik kazandırdı hem de emperyal bir vizyon sahibi olmalarını sağladı.
Rusların Hıristiyanlık’la kurdukları ilişki, hiç bir zaman yalnızca dînî / teolojik bir ilişki olarak kalmadı; teo-politik bir ilişki oldu. İşte Rusların Hıristiyanlık’la Ortodoksluk üzerinden kurdukları bu teo-politik ilişki, İstanbul’un düşmesiyle birlikte hem Ruslara Bizans’ın vârisi oldukları bilinci kazandırdı hem de bu bilinç, sınır-ötesi bir imkâna, emperyal bir vizyona dönüştü Ruslar için.

Rus ruhunun toplumda köksalması, özellikle de Rus entelijansiyası arasında taze bir heyecan dalgasının oluşmasına yol açması, esas itibariyle edebiyatla oldu.

Ruslar, Fransız, İngiliz ve Alman edebiyatlarından farklı ve yer yer hem daha derinlikli hem de bu nedenle daha güçlü bir edebiyat inşa ettiler. Ve şunu ispat ettiler: Edebiyat inşa edilmeden köklü ve güçlü bir dünya inşa edilemez. Edebiyat, toplumun ruhunu, tarih-ötesine taşıyarak ufkunu zamanda ve mekânda etekemiğe büründürür.
Ruslar, hem felsefî bir edebiyat hem de edebî bir felsefe geliştirdiler.
Felsefî edebiyatın kurucuları, elbette ki, romanda Dostoyevski ve Tolstoy ile şiirde Puşkin’di. Edebî felsefesinin temsilcileri ise Danilevski ve Berdyaev’di.
RUSLAR, YÜZYILLIK PARANTEZİ KAPATTILAR
Burada dikkat çekilmesi gereken nokta, hem bu edebiyatın felsefî derinliğinin mistik boyutlar kazanan çapına hiç bir Avrupalı millî edebiyatın yetişemeyecek kadar köklü olması hem de Rus aydınına da toplumuna da emperyal bir vizyon sunması ayrıksı gerçeğidir.

Sovyet devrimi, Rus ruhunun büyük darbe yemesine yol açan kabaca yüzyıllık bir parantezdi. Ruslar, Putin’le bu parantezi kapatarak Rus ruhuna yeni bir ivme kazandırma yolunda önemli adımlar atıyorlar...

Bizim yüzyıllık parantezimiz nasıl ve ne zaman kapanacak ve Türkiye, Osmanlı ruhuyla donanarak geleceğe nasıl kulaç atacak?
Soru bu.

.Terra incognita: Medrese ve Anadolu’nun ruhu

Yusuf Kaplan

27/10/2019 Pazar

Ontolojik bir yok oluş felâketi bizimkisi: Başına ne geldiğini bilmeyenler ülkesi. Bir toplumun başına gelebilecek en büyük yok oluş felâketi, başına ne geldiğini bilememesi.

Bu ülke ilkin ontolojik savrulma yaşadı iki asrı önce, sonra da epistemolojik kopuş’a dönüştü bu.

Epistemolojik kopuş, epistemik kölelikle sonuçlandı: Batılı emperyalistler tarafından fiilen sömürgeleştirilemeyen bu ülke yerli (!) emperyalist uydular tarafından zihnen sömürgeleştirildi.
Celladına âşık edildi.

Yaşadığımız süreç, bu zihnî / epistemik sömürgeleşmenin ve felçleşmenin zamanla fiilî / ontolojik köleleşmeye dönüşeceğini işaret ediyor...
Kendini, kendini vareden ruh köklerini, tarih yapmasını, dünya tarihinin akışını şekillendirmesini mümkün kılan medeniyet dinamiklerini ve medeniyet inşa etme ruhunu önce yitiren, sonra da inkâr eden bir toplumu bekleyen trajik hatta trajikomik son budur: Zihnen ve fiilen intihara sürüklenmek! Epistemik felçleşme ve ontolojik köleleşme!
PICASSO: “ARTIK SEN ONA BENZEYECEKSİN!”
Hüdainâbit bir toplum olsak, o kadar çıldırtmaz bizim yaşadığımız yokoluş felâketi. Tarihi yapan, dünya tarihini şekillendiren bir kaç aktörden biri olan muazzam bir medeniyetin çocuklarıyız biz: Mirasyediler!

Celladına âşık gulyabaniler!

Garpzedeler!

Büyük bir hazineyi tepe tepe tüketen zavallılar!

Evet aynen böyle... Eksiği var, fazlası yok bu tasvirin. Bu sert fırça darbeleriyle çizilen sürreel tablonun! Dali’nin veya Picasso’nun ürpertici, sürreel tablolarını andırıyor benim çizdiğim yakın tarihimize ilişkin tedirgin edici tablo.
Madem, adı geçti, yeri de geldi demek ki, size tam yerinde Picasso’dan bir anekdot aktarayım. Türk modernleşmesinin, laikleşmesinin, dolayısıyla Kemalizm’inin bu topluma yaşattığı trajedikomedinin bu toplumun nereden nereye sürüklediğini daha iyi göreceksiniz hiç şüpheniz olmadı ki.

Picasso, Gertrude Stein’ın 90 kez resmini yapar. Karşısında model olarak Gertrude Stein vardır. Yapar, siler; yapar siler... Sonunda, 91. kez modelsiz çizer.

Gertrude Stein, modelsiz çizilen tabloyu görünce, “benzememiş bana!” der.

Picasso’nun cevabı klastır: ARTIK SEN ONA BENZEYECEKSİN!
Picasso, bizim yaşadığımız sürreel yıkımı anlatıyor sanki, öyle değil mi!

Bundan güzel anlatılamazdı bizim yaşadığımız bizi ontolojik yok oluş felâketinin eşiğine sürükleyen iki asırlık epistemik kölelik!

“İSTİKBAL KÖKLERDEDİR”, İSTİKLAL GÖKLERDE!
Terra incognita, keşfedilmemiş kıta, demek. Anadolu’nun ruhu, yitirilmiş bir ufuk. Oysa keşfedilmeyi bekleyen, keşfedildiğinde insanlığı yeniden kendine getirecek büyük hazine, Umut kaynağı, yol haritası. Hem bizim için hem insanlık için.

“İstikbal köklerdedir”, istiklal göklerde!

Avrupa böyle kendine geldi, Greklere, iki bin yıl öncesine, ruhköklerine gitti, üstelik de bizim üzerimizden gerçekleştirdi bu kendini keşif yolculuğunu ve tarihin akışını değiştirdi.

Bizim keşfedilmeyi bekleyen köklerimiz Anadolu ruhu’nda, bu ruhu kuran aziz mayada ve leziz kaynakta gizli. Bu maya, tekkeyle / tasavvufla karıldı, medreseyle / fıkıh’la, fikirle, ruha kavuştu: Nizamiye medreselerinden sözediyorum aslında.
Anadolu’yu, Balkanlar’ı, Kafkaslar’ı, Orta Asya’yı, Arap dünyasını sulayan, bekleyip büyüten, kendine getiren Nizamiye medresesi devriminden...

Selçuklu’yu kanatlandıran bu ruh oldu.
Osmanlı’yı bütün Müslümanların umudu, insanlığın umudu ve son adası yapan ruh, fikirle zikri, fıkıhla fiziği, sanatla cebiri buluşturan ruh.
Medrese, belki de, tarihteki en zorlu, en kötü, en çökmüş dönemini yaşıyor ama bu ruh, ölmedi, yaşıyor bütün Anadolu coğrafyasında.
Ölü olan biziz, bizleriz.
Keşfedilmeyi, diriltilmeyi, ayağa kaldırılmayı bekliyor bu ruh.
Bir kaç haftadır, Sivas, Kayseri ve Konya hattında bu ruhun izlerini sürüyorum.

Keşfedilmemiş kıtanın meyvelerinden devşirdiklerimi yarınki yazıda sizlerle paylaşacağım nasipse...

Anadolu ruhunu, keşfedilmemiş kıta’yı keşif yolculuğu...

Yusuf Kaplan

28/10/2019 Pazartesi

Anadolu’nun mayasını karan, ruhunu oluşturan bir kıta var: Keşfedilmemiş kıta bu: Anadolu ruhunu inşa eden, ete kemiğe büründüren ama şu an en zor dönemini yaşayan medrese ve tekke’nin yeşerttiği ruh’tan sözediyorum.

Bu ruhun adım adım, kare kare, sayha sayha dirilişine tanık oluyorum bir kaç yıldır. Son iki hafta içinde Sivas, Kayseri ve Konya’da bu ruhun izlerini sürdüm. Anadolu ruhunun izlerini bu üç şehirde yakalamam hiç de şaşırtıcı değil aslında. Anadolu ruhu, Selçuklu’nun eseri zira. Sivas, Kayseri ve Konya da Selçuklu’nun üç önemli şehri, üç kurucu ve koruyucu şehri.
KAYSERİ’DE GÜZEL SÜRPRİZLER!
Adım adım dirildiğini söylediğim bu ruhun, yitirilmiş hazinemiz, keşfedilmeyi bekleyen yitik hazinemiz olduğunu gören insanlarla karşılaştım Kayseri’de, Kitap Fuarı’nda.

Gencecik, pırlanta gibi Anadolu çocukları bunlar.

Adem Yılmaz kardeşimin gayretleriyle birinci sınıf bir kültür, sanat ve kitap etkinliğine dönüşen Kayseri Kitap Fuarı, Büyükşehir Belediye Başkanı Memduh Büyükkılıç’ın desteğiyle çok güzel olmuş bu yıl.
Bu yıl da, fuar, tıka basa doluydu, iğne atsanız yere düşmeyecek kadar tıklım tıklımdı. İnsanlar kültüre, kitaba, dolayısıyla kitapla yazarı buluşturan ortama ilgi duyuyorlar.

Fuara girdiğimde, fuara Yozgat’tan konferansı dinlemeye ve görüşmeye gelen Furkan kardeşim’le karşılaştım salonda. Furkan kardeşim güzel bir sürpriz yapmış, annesini, babasını ve kardeşini de getirmiş!

Furkan lisede, son sınıfta, bizim 100 Kitap Listesi’ni yutarcasına okudu, zehir gibi oldu! Çok ümitliyim kendisinden.
Fuarda, Furkan’la ve ailesiyle koyu bir sohbete daldığımız sırada bir kaç genç arkadaş geldi yanımıza, 100 Kitap Listesi’ni okuyan 5-6 kişilik genç bir kafadarlar cemiyeti üyeleri gibi, dertli, hakikatin izini sürmeye and içmiş, zihnen aç 15-16 kişilik bıçkın bir arkadaşlar grubu.

Medresevârî çalışıyorlar. Bizim Esenlerdeki Fikir Atölyesi’nin videolarını izliyorlar, notlar alıyorlar, ilâve okumalar yapıyorlar, birbirlerini yetiştiriyorlar!
Gözyaşartıcı bir çaba gerçekten.

SİVAS‘IN CANLI GÖKKUBBESİ
Kayseri’den Sivas’a geçiyorum...

Önce akşam Arifan’da Sivas’ın eğitimcileriyle derin bir sohbete dalıyoruz. Eğitimi mercek altına alıyoruz, sorunları ve çıkış yollarını konuşuyoruz üç saate yakın.

Ertesi gün Rahmetli Muhsin Yazıcıoğlu’nun annesi adına yapılan Fidan Yazıcıoğlu Kültür Merkezi’nde Erbakan Vakfı’nın düzenlediği Öncü Nesil konferansı veriyorum. Tam iki saat dikkatle dinlenen, soru-cevaplarla zenginleşen güzel güzel bir konferans oluyor.
Ve son olarak Arifan’da mutad derslerimizden birini yapıyoruz. Ama bu ders başka oluyor, nedense!
Orada külliyedeki kardeşlerimle şimdiye kadar yaptığımız en verimli, en kışkırtıcı dersi yapıyoruz, derdimizi büyütüyoruz... Bir sonraki dersi iple çekiyoruz...
KONYA’NIN UFKA KANAT ÇIRPAN YOLCULUKLARI...
Soluğu Konya’da alıyorum son kez. Bu Konya ziyaretim, öncekilerinden çok farklı oluyor: Maalesef Konyalıların da farkında olmadıkları, keşfedilmemiş bir kıta, ruh köklerimizi yeşerten muazzez bir ada, muazzam bir ada, yitik cennetimizin dünyası, keşfedilmeyi bekliyor orada, Konya’da.

Bu yitik cennetin, Anadolu ruhunun mayasının karıldığı bu keşfedilmemiş kıtanın yilmaz bekçileri ilim, irfan ve hikmet yuvalarımız medreselerimizi dolaşıyoruz, her bir medresede teşehhüd miktarı da olsa küçük sohbetler yaparak muhabbeti büyütüyoruz Umde Yayınları’nın sahibi Mehmet Kantemiz, Konya’nın genç gönül ve ruh mimarları Feyzullah Tat ve Sait Mermer kardeşlerimle.

İlk ziyaretimizi, tabii ki, yaşayan en büyük hadis âlimimiz, 87 yaşındaki Nureddin Boyacılar Hocamıza yapıyoruz. Hocamız, diri, ruhu dipdiri, hamdolsun. Dua ediyor bendenize, “Pazartesi Cuma günleri yazılarını okuyorum. Pazar günü okuyamıyorum”, diyor. Şaşırıyorum bu yaşta Nureddin Hocamızın yazılarımı bu kadar dikkatle takip etmesine.
Çok büyük bir hadis âlimini dünya gözüyle görmenin neşvesi ve ışıltısı var üzerimizde. Düşünsenize, her çarşamba İstanbul’dan bir ekip uçakla ders alıp gidiyor Hocamızdan.
Ardından akşam İbrahim Anar Hoca’nın Darülhadis Medresesi’nde leziz bir sabah namazı kıldık; namazdan sonra iki saate yakın kanatlandırıcı bir ders yaptım medresedeki talebe arkadaşlarla.
Unutulmaz anlardan biri oldu benim için.

Ertesi gün Şerafettin Demirkaya Hoca’nın Medresesi’ni ziyaret ettik. Şerafettin Hoca hafız yetiştiriyor, güzel talebe yetiştiriyor, hoca yetiştiriyor...
Şerafettin Hoca’nın yetiştirdiği hocalardan Ömer Faruk Çetin Hoca’nın Medresesi’nde güzel bir sohbet yaptık. Ömer Faruk Hoca, Türk cumhuriyetlerinden talebelere Arapça, İslâmî ilimler dersleri okutuyor. Devrim bu. Sessiz bir devrim.
Son olarak Mustafa Güçlü Hocanın Medresesi’nde bir sohbet yaptık.

Mustafa Hoca da, Ömer Faruk Hoca da çok mütevazi insanlar. Öncü kişiler. Önümüzü açacak güzel insanları yetiştiren öncüler.
Bu toprakların ruhunu, ruh köklerini yok edemeyecekler. Bu millet keşfedilmemiş kıtalarını, yitik cennetini yeniden keşfedecek, bir kaç kuşak içinde büyük öncüler yetiştirecek inşallah...Bir asırlık “maskeli balo”dan, Cumhuriyet’i “sopa” olarak kullanma sapmasına...

Yusuf Kaplan

3/11/2019 Pazar

Şerif Mardin, neredeyse yarım asır önce, “iki Türkiye”den sözetmişti. Birinci Türkiye, belli başlı kentlerde, Ankara, İzmir gibi “Cumhuriyet kentleri”nde yaşayan “kentli / laik Türkiye. İkinci Türkiye, kırda yaşayan “dindar / muhafazakâr / köylü Türkiye”.
Şerif Mardin, bir sosyal teorisyen olarak, bu iki Türkiye’nin zihin kodlarını, anlam haritalarını ayrıntılı olarak deşifre etmiş ve iki Türkiye’nin toplumun sinir uçlarını temsil ettiğini söylemişti.
İCAT EDİLMİŞ BİR MÜHENDİSLİK PROJESİ: LAİKLİK PRANGASI
Bir laik Türkiye, bir de dindar Türkiye var artık. Dindar Türkiye, dini iyi temsil edemediği için, dini darlaştırdığı için kan kaybediyor...

Önceden Cumhuriyet’ten önce laik bir toplum yoktu bu ülkede. Laiklik, bu ülkede hem “kurucu” hem de “bölücü” roller oynayabildi.
Türk laikçiliği, katı dindışı bir devlet, bürokrasi ve zamanla toplum icat etme projesi olarak tepeden Jakoben yöntemlerle monte edildi. Laik bir devletin kurulmasında, Jakoben mühendislik projesi olarak kurucu rol oynadı.
Benedict Anderson’ın “hayalî cemaatler” teorisinin en somut örneklerinden biri Türk laikliğidir: İcat edilmiş, sonra da topluma dayatılmış yapay, sığ, baskıcı bir mühendislik projesi. Bütün askerî darbelerin ve devrimlerin, kendisi adına ve kendisi için yapıldığı bir sosyal mühendislik çabası bu.
KEMALİST ANTROPOLOJİ,LAİKLİK VE ASKERÎ DARBELER
Türk laikçiliği, katıdır, kaskatı hem de. Kemalist Laiklik, varlığını askerî darbelere borçludur. Bütün darbelerle balans ayarı yapılmış, toplum hizaya getirilmeye çalışılmıştır!
Evet tam böyle olmuştur: Toplum, adam edilmeye, laik kalıba göre şekil verilmeye çalışılan bir nesne, “ehlileştirmesi gereken barbar bir entite” olarak görülmüştür. “Bidon kafalı”, “göbeğini kaşıyan adam” metaforlarıyla bu ötekileştirme, barbarlaştırma girişimleri günümüzde de sürüyor aynen...

Kemalist antropoloji, bu anlamda Stalinist modernleştirmeciliğe çok yakındır. Bu toplumun bin küsur yıllık, doğru, iyi ve güzel fikrini, insan ve toplum tasavvurunu, dolayısıyla medeniyet iddialarını ve ruhköklerini önce yoksayan, sonra inkâr eden ve zamanla yok etmeye kalkışan patolojik bir antropolojidir.
MUHAFAZAKÂR KEMALİZM’İN MEŞRULAŞTIRICI ROLÜ
Kemalizm varlığını, meşrûlaşmasını katı laikçi, tepeden inmeci mühendislik projesine değil, zihin, davranış ve anlam setlerini sekülerleştirici, toplumun kendi kendini seküler sisteme entegre etmesini kolaylaştırıcı Muhafazakâr Kemalizm’e borçludur Menderes’ten itibaren.

Burada ikili bir süreç devrede: Bir yandan Muhafazakâr Kemalizm, Kemalizmi -istemeden de olsa- kökleştirme / meşrulaştırma çabası sergilerken, öte yandan Devletçi Kemalizm, muhafazakârları ötekileştirerek kendini Muhafazakâr Kemalizm üzerinden inşa ediyor.
Bu ülkede bir ideoloji olarak Kemalizm yok aslında. Bir kullanım aracı, bir Demokles’in kılıcı, bir sopa olarak Kemalizm var: Kemalizm, birilerinin hem ülkenin altını oymaları hem ülkenin içini boşaltmaları hem de ülkedeki sosyal gerilimin tırmanma eğilimi kazandırılması süreçlerinde tepe tepe kullanılıyor.Gerçek Kemalistler bu duruma isyan etmeliler!
Kemalizm aparatı, efsaneler, kültler, çağdaş hurafeler üzerinden kullanılıyor. Ekonomik sömürü aracı olarak kullanılması bu şekilde oluyor Kemalizm’in.

Bir de hem genelde siyasî baskı aracı hem de ideolojik gerilim hattı olarak kullanılması sözkonusu Kemalist ideolojinin.

Kemalizm, devşirme çetelerin ve bu devşirme çeteler üzerinden küresel kapitalist sistemin ülkeyi kontrollerinde tutma aracı olarak işlev görüyor: En büyük ya da katı Kemalistler, çıkarperest tipler, kapitalistlerdir, o yüzden.
BİR ASIRLIK MASKELİ BALO, TEHLİKELİ YOLLARA SAPARKEN...
Türkiye’de bir “maskeli balo” sahneleniyor bir asırdır. “Balo”, heyecanlı olabilir ama topluma pahalıya patlıyor! Toplumda her fırsatta yapay sorunlar icat ederek, toplumu geriyor ve laiklik-dindarlık gerilimi gibi gerilimler icat ederek toplumun ruh sağlığını allak bullak ediyor.
Bu maskeli balo’nun gerçeğe dönüşme sinyalleri veriliyor bir kaç yıldır. Önceden yapay olarak icat edilenprovokatif eylemler şimdi açıkça yaşanan ürpertici sosyal gerçekliklere dönüşmeye başladı.
Bunun en son örneği, metroda, sarıklı-cüppeli bir vatandaşımızın şamar atarcasına toplu söylenen Onuncu Yıl Marşı, gözüne gözüne sokulan Mustafa Kemal posteri ve sürekli zoom’lanan kamera görüntüleri üzerinden maruz kaldığı taciz!

Cumhuriyet, cumhurun, yani halkın malıdır, toplumun bir kesiminin bir başka kesimini sopalama, aşağılama, medya üzerinden taciz etme silahı değil.
Çok tehlikeli bir süreç bu. Bütün kesimlerin, özellikle de CHP kadrolarının, mensuplarını sakinleştirmeleri temel sorumluluklarıdır.
Yoksa maskeli balo olarak başlayan, toplumu tam ortadan ikiye yaran bu netameli süreç, kontrol edilmesi zor, tehlikeli yollara kayabilir-Allah korusun.Rüya gibi bir başlangıçtı, tarihin aktığını hissettim önümüzde/n...

Yusuf Kaplan

4/11/2019 Pazartesi

Tarihin yapıldığı anlar vardır. İlk gençlik yıllarımda zihnimi meşgul eden en sarsıcı sorulardan biri, “tarihi yapan şey nedir? İnsanteki tarihi nasıl yapar? Ve tarihin yapılışına nasıl şahitlik eder?” sorusuydu.

RÜYA GİBİ BİR GÜNDÜ!
Kimler yapar’dı tarihi? Kimler yatar’dı anlayamaz’dı, kaçırır’dı tarihi?
Adım adım, sayha sayha tarihin önünüzde canlı bir varlık gibi aktığını hissettiniz mi hiç?

Ben hissettim... Hem de bir kaç defa...

Ama bu kadarını, bu denli arı-duru akıp gidenini, müştereken gerçekleştirdiğimiz bir yürüyüşün tadını, lezzetini, geleceği getiren kokusunu, rayihasını hücrelerime kadar bu kadar ilk defa hissettim Cumartesi günü.

Cumartesi günü, Cuma günkü yazımda, küçük bir kıvılcım olarak nitelediğim Medeniyet Tasavvuru Okulu’nun açılışını yaptık.
İlk ders günümüzdü.

Ne gündü ama!

Ne kadar leziz, ne kadar nefis bir gündü!
TARİHİ SÜRÜKLEYEN BİZ DEĞİLİZ!
Müslüman olma coşkusu’ndan bahsediyorum kaç zamandır. Pek bir şey anlaşılmadığını hissettiğim zamanlar oluyor ve üzülüyorum o zaman.
Bunu anlatabilmeliyim bu ülkenin insanına, diye ahdediyorum her seferinde kendi kendime.

Bir Batılının yaşama coşkusunu gördüm ben... Bir Paris kafesinde, bir Londra caddesinde, bir Viyana üniversite kampüsünde.
Kendini yaşama, kendi tarihini yapma, kendi kişisel tarihini, akıp giden ülkenin tarihine katma coşkusunu...
Neden Batı’da kendini, kendi dünyasını yaşama coşkusu var da, bizde yok peki?

Nedeni şu: Onlar var, biz yokuz. Batı uygarlığı -her şeye rağmen- yaşıyor ve tarihi Batı uygarlığı yapıyor; bizse bakıyoruz sadece, onların yaptığı tarihin önünde sürükleniyoruz...
Tarihi sürükleyen biz değiliz çünkü.

Değiliz; çünkü tarihin dışındayız; tarihi biz yapmıyoruz, bizim çağrımızın kurduğu bir çağda yaşamıyoruz; başkalarının çağrılarının kurduğu bir ağ’da yuvarlanıyoruz sadece oraya buraya... Rüzgâr nereden eserse oraya...

BİTMEYECEK BİR YOLCULUK...
İşte Cumartesi, rüzgârın, tarihin akış yönünün değiştirildiğine, bunu bu ülkenin çocukları olarak bizzat bizim yapabildiğimize tanık oldum.

Büyük laf etmek istemiyorum. Ama olanı da görüyorum, yapışımızı, yaptığımızı, tarihi önümüze katıp akıttığımızı görüyorum...

Nihayet!

Şükürler olsun Rabbime.

Biz O’na yürüyoruz... O’na yürüdüğümüzün şuuruna erdikçe şiarlarımızın bizi hakikat şiirine gebe bırakacağının bilinciyle nefeslerimizi alıp veriyoruz.

Tarihi duyduk, duyumsadık. Çünkü tarihi yaşadık. Yaşadık çünkü tarihi yaşatacak küçük de olsa bir kıvılcım çaktık, tarihi yapacak tohumlar ektik, surda bir gedik açıldı hamdolsun.
Rüya gibi bir başlangıç yaptık Cumartesi günü. İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesi’nin Altunizade Kampüsü’nde rektörümüz Mehmet Bulut Hoca’nın dolu dolu açılış dersiyle Medeniyet Tasavvuru Okulu’nu açtık.
Saat 11.00’den akşam 7.00’ye kadar tam 8 saat soluksuz sürdü ilk günkü derslerimiz. Kimse bitmesin istedi. Son derste, saat akşam 7.00’ye yaklaşırken, “yorulduk arkadaşlar, bitirelim de gidelim” dedim; “hayır hocam, bitmesin” dedi arkadaşlar.
Arkadaşlarla teker teker mülakat yaparken, “yoracağım, perişan edeceğim, hazır mısınız?” demiştim her birine.
İstisnasız herkesin, büyük bir heyecanla “hazırız” dediğini gördüm.

Mülakatlarda bana yardımcı olan Rumeysa Peker kardeşimin gözleri ışımıştı, “bu güzel olacak, hocam” demişti.

MTO, dörtte biri doktora, dörtte biri master, yarısı parlak, dertli öğrencilerden oluşturuldu.
Üç yıllık bir program bu ama üç yılda bitmeyecek, devam edecek, ilimde, fikirde, sanatta ön açacak isimlerin, ülkemizin, coğrafyamızın makus talihini yenmesini sağlayacak parlak âlim, düşünür ve sanat erbabının yetişeceği, keşfedilmemiş kıtaları keşfe koyulacak zorlu, uzun ve leziz bir yolculuk bu.

İnsanlar sağlam Arapça ve İngilizce öğrenecekler. İhtisas alanlarına kayınca Farsça, Latince, Grekçe, İbranice ... öğrenecekler.

Bir tür bir Enderun tohumu ekiyoruz. Yeni Gazali’leri, Sinan’ları, Itrî’leri yeşertecek bir tohum. Çok iyi yetişecek fedakâr, vefakâr ve cefakâr bir öncü neslin yeşertilmesi çabası bu.
Burası yoz ve sığ üniversiteyi çökertecek, bize yeni bir maarif modeli sunacak bir “medrese”. Efendimiz’in (sav) Ehl-i Suffa’sında örneklenen bir medrese (yuallimühüm-ilim) ve tekke (yüzekkîhim-irfan) sütunları üzerinde yükselecek ilim yolculuğuyla bilme şevki, irfan yolculuğuyla bulma coşkusu, hikmet yolculuğuyla olma aşkı ile yola koyulan bir medeniyet ve tasavvuru yolculuğu.
Allah (cc) utandırmasın. Dualarınızı bekleriz.

.İnsanlığı bitiriyorlar ama bizi bitiremeyecekler!

Yusuf Kaplan

8/11/2019 Cuma

Müslümanlar, tarihlerinde ilk defa bir fetret dönemi yaşıyorlar: Fetret dönemi, Müslüman zihnin, zaman ve mekân tasavvurunun kriz yaşaması, gök kubbenin çökmesi, demektir.
Tarihte yaşadığımız ikinci medeniyet krizi bu: Hem İslâm’la hem İslâm’ın dışındaki dünyalarla ilişkimizin kopması.
BİZİM BİR DÜNYAMIZ YOK ARTIK!
Müslümanlar, tarihten çekildiler. Tarihi, Müslümanlar yapmıyor artık. Müslümanlar, yoklar aslında; sadece başkalarının yaptığı tarihte sürükleniyorlar... O yüzden çağın dışındalar.

İnsan tasavvurumuz, hakikat tasavvurumuz, iktisat, sanat, siyaset, ahlâk ve estetik tasavvurumuz yok oldu, kalmadı, sırra kadem bastı, buharlaştı...

Müslümanlar, yaşadıkları İslâm topraklarında bile, hakîkî Müslümanlar olarak değil Müslümanlıkla sorunlu, problemli varlıklar olarak ontolojik bir kaosun tam ortasında yaşıyorlar ama bunu göremeyecek kadar zihnî köleleşme biçimlerine mahkûmlar...
Bu dünya bize ait değil, bizim dünyamız değil. Bizim bir dünyamız yok artık!

Biz, bizim topraklarımızda ama başkalarının dünyalarında yaşıyoruz: Başkalaşmış, mankurtlaşmış, kendimize de yabancılaşmış acınası varlıklar olarak...
Bedenen buradayız ama zihnen başka dünyalardayız! Bedenen buralıyız ama zihnen buralı değiliz: Hepimiz şizofreniz!
Sınırlar ortadan kalktığı için hepimiz tek bir kürede yüzer-gezeriz, sanal dünyalarda yaşayan göçebeleriz...
Yer-kürede yer-körüyüz.
BATILILAR, BÜTÜN DÜNYAYI KENDİLERİNE BENZETTİLER!
Kendi dünyalarında yaşamayanlar sadece bizler, biz Müslümanlar değiliz. Çinliler de kendi dünyalarında yaşamıyorlar, Hintliler de, Japonlar da.

Latin Amerikalılarınsa kendilerine ait bir dünyaları bile kalmadı. Bütün medeniyet varlıkları, tarihleri, hafızaları, dünyaları sanki nükleer bomba atılmışçasına yok edildi uygar Avrupalılar tarafından!

Batılı emperyalistler, herkesi kendilerine benzettiler: Bütün dünya Batılıların karikatürü!
Hem fizik hem zihin hem de ruh olarak Batılıların palyaçolarına dönüştürüldü bütün insanlık!
İnsanlık, insanlığını yitirdi; farklı medeniyetlerin çocukları, kendi medeniyetlerinin dünyalarında yaşamıyorlar; Batı uygarlığının gölgesi olarak yaşamaya mahkûmlar!

Çinliler, sözgelimi, kapitalistleştikçe, kendi beş bin yıllık medeniyet birikimlerini inkâr ediyorlar. İnkâr, intiharla sonuçlanacak!

Aynı şey, Hintliler için de geçerli, Japonlar için de.

MÜSLÜMANLAR DİRENECEK VE İNSANLIĞI DİRİLTECEK...
Ama Müslümanlar için geçerli değil yine de.

Değil; çünkü sadece Müslümanlar, kapitalist saldırıya direniyorlar -her şeye rağmen.

İslâm dünyası emperyalistlerin kontrolünde olsa da, Çinliler, Hintliler, Japonlar gibi kapitalist intihara güle oynaya koşacak durumda değil!

Acı çekiyorlar Müslümanlar, gözyaşı döküyorlar... Bunlar doğru. Ama teslim bayrağı çekmiyorlar! Bu da doğru.
Batılı emperyalistleri en çok korkutan da bu!
O yüzden bütün yüzyıllık projelerini İslâm dünyasını kendi dünyasından, İslâm’ın kozmolojik dünyasından koparmak için geliştiriyorlar.

Yüz yıl önce, İslâm’ı tarihten uzaklaştırdılar; tarih yapan bir aktör olarak İslâm’ı, İslâm medeniyetini tarihten uzaklaştırmayı başardılar.

Şimdi, yüzyıldır, son çeyrek asırda artan bir hızla, Müslüman toplumları İslâm’dan uzaklaştırma savaşı veriyorlar.

Bunu da hem İslâm dünyasındaki fiilî işgallerini hızlandırarak, işgal edilmedik ülke bırakmayarak yapmaya çalışıyorlar hem de Müslüman toplumları akîdevî, kabilevî, mezhebî açıdan birbirine düşürerek gerçeğe dönüştürme savaşı veriyorlar.

Bu ikinci stratejinin adı, İslâm’a karşı İslâm Savaşı.

Bu savaşı iki alanda art arda hayata geçirme mücadelesi veriyorlar. Önce Peygambersiz İslâm, sonra da İslâm’sız İslâm projeleriyle...

Bu iki alanda da emperyalistler, yerli uzantılarıyla ürpertici boyutlarda mesafe katetmiş durumdalar!

“ÖNCE PEYGAMBER'İ DEVRE DIŞI BIRAKIN, SIRA KUR’ÂN’A GELSİN!”
O yüzden, nübüvvet fikrine ekmek kadar su kadar ihtiyaç duyuyoruz: Nübüvvet fikri, bizim, İslâm’la doğrudan ve doğurgan irtibat kurmamızı sağlayan yegâne fikirdir. Nübüvvet fikrinin özünü ümmîleşme yani çağın ağlarından ve bağlarından, bağlamlarından ve kavramlarından arınma yolculuğu oluşturur.
Kısacası, ümmîleşme, zihinsel hicrettir: Müslümanca düşünme, duyma, kavrama ve yaşama biçimlerine kavuşma.
Unutmayalım: Kur’ân, Kaynak’tır; Sünnet, Irmak. Aslolan, Hakikate varmak. Irmak gürül gürül akacak ki, Kaynak hayat fışkırtacak...
Hz. Peygamberi (sav) devre dışı bırakırsak, din kısa devre yapar.

Batılıların, Hz. Peygamberi hedef tahtasına yatırmalarının nedeni burada gizlidir: “Peygamberin konumunu tartışmalı hâle getirin. Sonra sıra Kur’ân’a gelsin!”
Okuyucularımın Mevlid Gecelerini tebrik ediyorum.Peygambersiz din, cemaatsiz cami, ailesiz cemiyet yaşayamaz!

Yusuf Kaplan

10/11/2019 Pazar

Diyanet, bu yıl, Mevlid-i Nebi haftasında, “Hz. Peygamber ve Aile” tema’sını bütün yönleriyle işleme kararı aldı.
Dünyada postmodern toplum fikrinin aileyi çökertecek sapkın yönlere sürüklendiği, ülkemizde ise ailenin büyük sarsıntı geçirdiği bir zaman diliminde, stratejik ve hayatî bir karar bu. Diyanet’i, Diyanet İşleri Başkanı Ali Erbaş Hocamızı bu anlamlı girişimlerinden ötürü kutluyorum.
HZ. PEYGAMBER‘İN, CAMİ’NİN VE AİLE’NİN ÇAĞRISI
Bu üç temel konunun, pek dikkatimizi çekmeyen ama son derece çarpıcı örtüşen fonksiyonları var.

Hz. Peygamber (sav) Yaratıcı ile yaratılan insan arasında, Yaratıcı’nın emirlerini insana beyan eden ve hayata geçiren bir konuma sahip. “Yaşayan Kur’an” olarak Hz. Peygamber’in konumu, elbette ki, sadece aracı’lıktan ibaret değil. Hz. Peygamber’in asıl konumu, “kurucu” olmasıdır: İslâm’ın hayata nasıl aktarılacağını ortaya koyması. Hem sûreti ile hem de sîreti ile.

Cümle şu: Hz. Peygamber, İlâhî olan’dan beşerî olan’a ulaşmanın, ilâhî mesajı beşere ulaştırmanın ve hayata nasıl aktarılacağını ortaya koymanın hem vasıtası hem de vasat’ıdır.
Benzer bir fonksiyona cami de sahiptir: Cami, Allah’ın (cc) evidir. Dolayısıyla insanın Rabb’iyle buluşma yeri. Uhrevî olanla dünyevî olan’ın kavşak noktası. Kabe’nin sembolü. Tevhid’in remzi. Bütün Müslümanların birliğinin adresi ve ifadesi.
Aile de, dış dünya ile iç dünyanın buluştuğu yerdir. İçeri’nin dışarıya açılan kapısı. Dışarı’nınsa içeri bakan yüzü.
Hz. Peygamber, bizi Rabbimize, terbiye edicimize çağırır. Rubûbiyetin ilkelerini sunar.
Cami, bizi cemaate çağırır. Ubûdiyetin hayata geçirilmesini sağlar. Cami, bütün sınırların aşıldığı, ümmet şuuruna ulaşıldığı, zamana ve mekâna meydan okunan yer.
Aile ise, cemiyete çağırır bizi. Ailede büyütülen, yeşertilen emaneti cemiyete aktarır, cemiyetin emniyetini teminat altına alır.
PEYGAMBERSİZ DİN BİTER!
Önce hadislere, sonra sünnet-i seniyyeye saldırarak Hz. Peygamber’in (sav) konumunu sarsmak ve “Peygambersiz İslâm” olarak adlandırılan sahte bir din icat etmek istiyorlar!
Sadece Batılı oryantalistler değil, onların karikatürü yerli oryantalistler de böyle bir projenin gerçeğe dönüşmesi için yoğun çaba gösteriyorlar!

Birileri gözümüzün içine baka baka “Peygambersiz İslâm” projesini adım adım hayata geçirme savaşı veriyor.

“Dini hurafelerden temizleyeceğiz” diyorlar. Ayartıcı bir slogan bu! Luther de protestanlaşma hareketini başlatırken aynen böyle çıkmıştı yola.
Luther’in çocukları bunlar!
Dini, sekülerleştirerek ruhsuzlaştıran, hayattan uzaklaştıran, bireysel alana hapseden, dolayısıyla siyasî çıkar ve hegemonya alanı hâline getiren iflah olmaz papaz’ın uzantıları!

Oysa en büyük hurafe, kendileri ve kendilerine benzettikleri, paçavraya çevirdikleri sahte dinleri!
Zihinleri çağdaş hurafeler çöplüğüne dönüşen zavallı tipler bunlar!

Ne ki, son bir kaç yıl içinde toplumun kafasını karıştırma konusunda bir hayli mesafe katettiler!

Ülkemizin yöneticilerine sesleniyorum buradan: Bu tür sorunlu kişilere, oluşumlara aslâ itibar edilmemeli!
Batılıların en büyük projeleri, İslâm’ı da Protestanlaştırmak! Protestanlaştıramadıkları tek din İslâm zira!
Batılılar, diğer dinlerle, o dinleri de protestanlaştırarak mücadele ediyorlar! Bir dinin protestanlaştırılması demek, sekülerleştirilmesi, ruh köklerini yitirmesi, dolayısıyla fosilleştirilmesi, direnme ve dirilme gücünü yitirmesi, dolayısıyla içerden çökertilmesi ve teslim alınması demek.

KİLİSELERİN BUGÜNÜ,CAMİLERİN YARINI!
Camilere gelince... Camiler hızla boşalıyor..!

İnsanların ölmek için gittikleri “canlı cenaze” mekânına dönüştü camiler!

20 yıl, 30 yıl önce böyle değildi. Camiler, tıklım tıklımdı vakit namazlarında bile. Cemaatin hatırı sayılır miktarı gençlerdi üstelik de!

Şimdi, camiler boşaldı...

Türk cumhuriyetlerinde camiler gençlerle dolup taşıyor vakit namazlarında. Arap dünyasında da aynı şekilde.
Ama Türkiye’de camiler ıssız, yetim ve öksüz... Dilime bile almak istemiyorum ama böyle giderse, kiliselerin bugünü camilerin yarını olacak! Allah korusun elbette; ama gerçek böyle. Gerçekleri görelim ki, önlemlerimizi alabilelim.
AİLESİZ TOPLUM ÇÖKER!
Ve son olarak, aile kurumu. Aile çatırdıyor hızla...

İstanbul Sözleşmesi, nafaka yasası, zinayı normalleştiren AB uyum yasaları gibi insanlık düşmanı, hakikat düşmanı “yasal saldırılar”, ailenin köküne kibrit suyu döküyor bu ülkede!

Peygambersiz din, biter. Cemaatsiz cami kapılarını kilitler! Ailesiz toplum çöker!
Diyanet, bu girişimini büyütmeli, gündemden hiç düşürmemeli!Peygambersiz din, cemaatsiz cami, ailesiz cemiyet yaşayamaz!

Yusuf Kaplan

10/11/2019 Pazar

Diyanet, bu yıl, Mevlid-i Nebi haftasında, “Hz. Peygamber ve Aile” tema’sını bütün yönleriyle işleme kararı aldı.
Dünyada postmodern toplum fikrinin aileyi çökertecek sapkın yönlere sürüklendiği, ülkemizde ise ailenin büyük sarsıntı geçirdiği bir zaman diliminde, stratejik ve hayatî bir karar bu. Diyanet’i, Diyanet İşleri Başkanı Ali Erbaş Hocamızı bu anlamlı girişimlerinden ötürü kutluyorum.
HZ. PEYGAMBER‘İN, CAMİ’NİN VE AİLE’NİN ÇAĞRISI
Bu üç temel konunun, pek dikkatimizi çekmeyen ama son derece çarpıcı örtüşen fonksiyonları var.

Hz. Peygamber (sav) Yaratıcı ile yaratılan insan arasında, Yaratıcı’nın emirlerini insana beyan eden ve hayata geçiren bir konuma sahip. “Yaşayan Kur’an” olarak Hz. Peygamber’in konumu, elbette ki, sadece aracı’lıktan ibaret değil. Hz. Peygamber’in asıl konumu, “kurucu” olmasıdır: İslâm’ın hayata nasıl aktarılacağını ortaya koyması. Hem sûreti ile hem de sîreti ile.

Cümle şu: Hz. Peygamber, İlâhî olan’dan beşerî olan’a ulaşmanın, ilâhî mesajı beşere ulaştırmanın ve hayata nasıl aktarılacağını ortaya koymanın hem vasıtası hem de vasat’ıdır.
Benzer bir fonksiyona cami de sahiptir: Cami, Allah’ın (cc) evidir. Dolayısıyla insanın Rabb’iyle buluşma yeri. Uhrevî olanla dünyevî olan’ın kavşak noktası. Kabe’nin sembolü. Tevhid’in remzi. Bütün Müslümanların birliğinin adresi ve ifadesi.
Aile de, dış dünya ile iç dünyanın buluştuğu yerdir. İçeri’nin dışarıya açılan kapısı. Dışarı’nınsa içeri bakan yüzü.
Hz. Peygamber, bizi Rabbimize, terbiye edicimize çağırır. Rubûbiyetin ilkelerini sunar.
Cami, bizi cemaate çağırır. Ubûdiyetin hayata geçirilmesini sağlar. Cami, bütün sınırların aşıldığı, ümmet şuuruna ulaşıldığı, zamana ve mekâna meydan okunan yer.
Aile ise, cemiyete çağırır bizi. Ailede büyütülen, yeşertilen emaneti cemiyete aktarır, cemiyetin emniyetini teminat altına alır.
PEYGAMBERSİZ DİN BİTER!
Önce hadislere, sonra sünnet-i seniyyeye saldırarak Hz. Peygamber’in (sav) konumunu sarsmak ve “Peygambersiz İslâm” olarak adlandırılan sahte bir din icat etmek istiyorlar!
Sadece Batılı oryantalistler değil, onların karikatürü yerli oryantalistler de böyle bir projenin gerçeğe dönüşmesi için yoğun çaba gösteriyorlar!

Birileri gözümüzün içine baka baka “Peygambersiz İslâm” projesini adım adım hayata geçirme savaşı veriyor.

“Dini hurafelerden temizleyeceğiz” diyorlar. Ayartıcı bir slogan bu! Luther de protestanlaşma hareketini başlatırken aynen böyle çıkmıştı yola.
Luther’in çocukları bunlar!
Dini, sekülerleştirerek ruhsuzlaştıran, hayattan uzaklaştıran, bireysel alana hapseden, dolayısıyla siyasî çıkar ve hegemonya alanı hâline getiren iflah olmaz papaz’ın uzantıları!

Oysa en büyük hurafe, kendileri ve kendilerine benzettikleri, paçavraya çevirdikleri sahte dinleri!
Zihinleri çağdaş hurafeler çöplüğüne dönüşen zavallı tipler bunlar!

Ne ki, son bir kaç yıl içinde toplumun kafasını karıştırma konusunda bir hayli mesafe katettiler!

Ülkemizin yöneticilerine sesleniyorum buradan: Bu tür sorunlu kişilere, oluşumlara aslâ itibar edilmemeli!
Batılıların en büyük projeleri, İslâm’ı da Protestanlaştırmak! Protestanlaştıramadıkları tek din İslâm zira!
Batılılar, diğer dinlerle, o dinleri de protestanlaştırarak mücadele ediyorlar! Bir dinin protestanlaştırılması demek, sekülerleştirilmesi, ruh köklerini yitirmesi, dolayısıyla fosilleştirilmesi, direnme ve dirilme gücünü yitirmesi, dolayısıyla içerden çökertilmesi ve teslim alınması demek.

KİLİSELERİN BUGÜNÜ,CAMİLERİN YARINI!
Camilere gelince... Camiler hızla boşalıyor..!

İnsanların ölmek için gittikleri “canlı cenaze” mekânına dönüştü camiler!

20 yıl, 30 yıl önce böyle değildi. Camiler, tıklım tıklımdı vakit namazlarında bile. Cemaatin hatırı sayılır miktarı gençlerdi üstelik de!

Şimdi, camiler boşaldı...

Türk cumhuriyetlerinde camiler gençlerle dolup taşıyor vakit namazlarında. Arap dünyasında da aynı şekilde.
Ama Türkiye’de camiler ıssız, yetim ve öksüz... Dilime bile almak istemiyorum ama böyle giderse, kiliselerin bugünü camilerin yarını olacak! Allah korusun elbette; ama gerçek böyle. Gerçekleri görelim ki, önlemlerimizi alabilelim.
AİLESİZ TOPLUM ÇÖKER!
Ve son olarak, aile kurumu. Aile çatırdıyor hızla...

İstanbul Sözleşmesi, nafaka yasası, zinayı normalleştiren AB uyum yasaları gibi insanlık düşmanı, hakikat düşmanı “yasal saldırılar”, ailenin köküne kibrit suyu döküyor bu ülkede!

Peygambersiz din, biter. Cemaatsiz cami kapılarını kilitler! Ailesiz toplum çöker!
Diyanet, bu girişimini büyütmeli, gündemden hiç düşürmemeli!Peygambersiz din, cemaatsiz cami, ailesiz cemiyet yaşayamaz!

Yusuf Kaplan

10/11/2019 Pazar

Diyanet, bu yıl, Mevlid-i Nebi haftasında, “Hz. Peygamber ve Aile” tema’sını bütün yönleriyle işleme kararı aldı.
Dünyada postmodern toplum fikrinin aileyi çökertecek sapkın yönlere sürüklendiği, ülkemizde ise ailenin büyük sarsıntı geçirdiği bir zaman diliminde, stratejik ve hayatî bir karar bu. Diyanet’i, Diyanet İşleri Başkanı Ali Erbaş Hocamızı bu anlamlı girişimlerinden ötürü kutluyorum.
HZ. PEYGAMBER‘İN, CAMİ’NİN VE AİLE’NİN ÇAĞRISI
Bu üç temel konunun, pek dikkatimizi çekmeyen ama son derece çarpıcı örtüşen fonksiyonları var.

Hz. Peygamber (sav) Yaratıcı ile yaratılan insan arasında, Yaratıcı’nın emirlerini insana beyan eden ve hayata geçiren bir konuma sahip. “Yaşayan Kur’an” olarak Hz. Peygamber’in konumu, elbette ki, sadece aracı’lıktan ibaret değil. Hz. Peygamber’in asıl konumu, “kurucu” olmasıdır: İslâm’ın hayata nasıl aktarılacağını ortaya koyması. Hem sûreti ile hem de sîreti ile.

Cümle şu: Hz. Peygamber, İlâhî olan’dan beşerî olan’a ulaşmanın, ilâhî mesajı beşere ulaştırmanın ve hayata nasıl aktarılacağını ortaya koymanın hem vasıtası hem de vasat’ıdır.
Benzer bir fonksiyona cami de sahiptir: Cami, Allah’ın (cc) evidir. Dolayısıyla insanın Rabb’iyle buluşma yeri. Uhrevî olanla dünyevî olan’ın kavşak noktası. Kabe’nin sembolü. Tevhid’in remzi. Bütün Müslümanların birliğinin adresi ve ifadesi.
Aile de, dış dünya ile iç dünyanın buluştuğu yerdir. İçeri’nin dışarıya açılan kapısı. Dışarı’nınsa içeri bakan yüzü.
Hz. Peygamber, bizi Rabbimize, terbiye edicimize çağırır. Rubûbiyetin ilkelerini sunar.
Cami, bizi cemaate çağırır. Ubûdiyetin hayata geçirilmesini sağlar. Cami, bütün sınırların aşıldığı, ümmet şuuruna ulaşıldığı, zamana ve mekâna meydan okunan yer.
Aile ise, cemiyete çağırır bizi. Ailede büyütülen, yeşertilen emaneti cemiyete aktarır, cemiyetin emniyetini teminat altına alır.
PEYGAMBERSİZ DİN BİTER!
Önce hadislere, sonra sünnet-i seniyyeye saldırarak Hz. Peygamber’in (sav) konumunu sarsmak ve “Peygambersiz İslâm” olarak adlandırılan sahte bir din icat etmek istiyorlar!
Sadece Batılı oryantalistler değil, onların karikatürü yerli oryantalistler de böyle bir projenin gerçeğe dönüşmesi için yoğun çaba gösteriyorlar!

Birileri gözümüzün içine baka baka “Peygambersiz İslâm” projesini adım adım hayata geçirme savaşı veriyor.

“Dini hurafelerden temizleyeceğiz” diyorlar. Ayartıcı bir slogan bu! Luther de protestanlaşma hareketini başlatırken aynen böyle çıkmıştı yola.
Luther’in çocukları bunlar!
Dini, sekülerleştirerek ruhsuzlaştıran, hayattan uzaklaştıran, bireysel alana hapseden, dolayısıyla siyasî çıkar ve hegemonya alanı hâline getiren iflah olmaz papaz’ın uzantıları!

Oysa en büyük hurafe, kendileri ve kendilerine benzettikleri, paçavraya çevirdikleri sahte dinleri!
Zihinleri çağdaş hurafeler çöplüğüne dönüşen zavallı tipler bunlar!

Ne ki, son bir kaç yıl içinde toplumun kafasını karıştırma konusunda bir hayli mesafe katettiler!

Ülkemizin yöneticilerine sesleniyorum buradan: Bu tür sorunlu kişilere, oluşumlara aslâ itibar edilmemeli!
Batılıların en büyük projeleri, İslâm’ı da Protestanlaştırmak! Protestanlaştıramadıkları tek din İslâm zira!
Batılılar, diğer dinlerle, o dinleri de protestanlaştırarak mücadele ediyorlar! Bir dinin protestanlaştırılması demek, sekülerleştirilmesi, ruh köklerini yitirmesi, dolayısıyla fosilleştirilmesi, direnme ve dirilme gücünü yitirmesi, dolayısıyla içerden çökertilmesi ve teslim alınması demek.

KİLİSELERİN BUGÜNÜ,CAMİLERİN YARINI!
Camilere gelince... Camiler hızla boşalıyor..!

İnsanların ölmek için gittikleri “canlı cenaze” mekânına dönüştü camiler!

20 yıl, 30 yıl önce böyle değildi. Camiler, tıklım tıklımdı vakit namazlarında bile. Cemaatin hatırı sayılır miktarı gençlerdi üstelik de!

Şimdi, camiler boşaldı...

Türk cumhuriyetlerinde camiler gençlerle dolup taşıyor vakit namazlarında. Arap dünyasında da aynı şekilde.
Ama Türkiye’de camiler ıssız, yetim ve öksüz... Dilime bile almak istemiyorum ama böyle giderse, kiliselerin bugünü camilerin yarını olacak! Allah korusun elbette; ama gerçek böyle. Gerçekleri görelim ki, önlemlerimizi alabilelim.
AİLESİZ TOPLUM ÇÖKER!
Ve son olarak, aile kurumu. Aile çatırdıyor hızla...

İstanbul Sözleşmesi, nafaka yasası, zinayı normalleştiren AB uyum yasaları gibi insanlık düşmanı, hakikat düşmanı “yasal saldırılar”, ailenin köküne kibrit suyu döküyor bu ülkede!

Peygambersiz din, biter. Cemaatsiz cami kapılarını kilitler! Ailesiz toplum çöker!
Diyanet, bu girişimini büyütmeli, gündemden hiç düşürmemeli!

.Askerî darbelerle yapamadıklarını sosyal kaos çıkararak yapmak istiyorlar!

Yusuf Kaplan

17/11/2019 Pazar

Bir yaşıma daha girdim, iyi mi: Yeni tapınma biçiminin adı oldu koreografi!
Koreografi dediklerine bakmayın siz. Düpedüz akıl tutulması bu!
AKIL TUTULMASI VE TAPINMA KOREOGRAFİSİ!
Evet, akıl tutulması bu; çünkü körpe çocukları, Atatürk posterine ve posterin önünde gerilen devrim ilkelerine secde ettiriyorlar!
Attila İlhan, “gardrop Atatürkçülüğü”nden sözeder dururdu; ve gardrop Atatürkçülerini yerden yere vururdu.
Kemalizm şimdi gardrop Atatürkçülüğüne rahmet okutacak boyutlar kazandı. Paganizm biçimine dönüştü. Atatürkçülük, ülkenin ekonomisine hükmeden azgın azınlık devşirme şebekenin ülkeyi sömürme aracıydı. 28 Şubat’ta, Atatürkçülük, laiklik naraları atılarak ülke siyasî kaosun ve darbenin eşiğine sürüklendi ve ülkenin bankalarının içi boşaltıldı!
Şimdi Kemalizm üzerinden sosyal kaos çıkarma girişimleri hız kazandı! Ülkesini seven Kemalistler, buna başkaldırmalı, herkesten önce!
ÖNCE SAYGI!
İnançlara, felsefelere, kültürlere ve bunların dayandığı değerlere saldırılmaz. İnsan olmanın, farklı inançlarla, felsefelerle, kültürlerle ve değerlerle birlikte yaşayabilmenin olmazsa olmaz, asgarî şartıdır bu.
Herkesin dini kendine. Herkesin kutsalı kendine. Başkasına saldırmadığı, kendi inancını başkasına dayatmaya kalkışmadığı sürece farklı inançlar, felsefeler, kültürler, sözün özü değerler, zenginliktir ve sinerji kaynağıdır.
Bunlar genel ilkeler. Bu ilkeler, ilkeli hayatın temel şartları.

Şu gerçeği görelim artık: Bu ilkeleri, farklı dinlerle, kültürlerle, etnisitelerle nasıl bir arada yaşanabileceği gerçeğini ve bunun modelini biz hayata geçirdik tarihte. Genelde bütün Müslümanlar olarak özelde Osmanlı çocukları olarak biz. Sadece biz.
NEREDEN NEREYE...GELİNEN NOKTA ÜRPERTİCİ!
Evet, nereden nereye... Geldiğimiz nokta gerçekten ürpertici! En güzel, en mükemmel insan modelleri geliştirmiş, farklı dinlerin, kültürlerin, etnisitelerin insanlarının yalnızca bizim medeniyet dünyamızda nefes alabildiklerini, kendilerine gelip kendi dünyalarını inşa edebildiklerini, böylelikle başka dünyalarla iletişim ve alış-veriş gerçekleştirebildiklerini bütün dünyaya ispat etmiş bir medeniyetin çocuklarının geldiği nokta çok primitif, barbarca ve tedirgin edici gerçekten!

Burası bin yıldır yukarıda anlattığım ilkelerle yorulan, herkese hayat hakkı tanıyan yegâne medeniyet coğrafyası.

Müslüman olduğumuz için gerçekleştirdiğimiz muazzam ve muazzez bir hikâye bu. Başkalarına hayat hakkı tanımayan, dahası, kendini, kendi kimliğini, başkası üzerinden, ötekileştirilen, canavar olarak gösterilen, kötü olarak lanse edilen bir öteki üzerinden inşa eden Batılılarla karşılaştırılmayacak kadar kanatlandırıcı bir ruh bu.
İşte başkasına kol kanat geren, merhamet ve şefkatle muamele eden bu muazzez ruh yok olmak üzere. Bu ruhun yok olması, bizim yok olmamız demek, oysa.

Başkasına kol kanat geren bizim insanımız, bu ülkenin çocuklarına tekme tokat giriyor artık! Hem de inancından, İslâmî giyim-kuşamından ötürü aşağılıyor!

Kim derdi ki, bu ülkede, Müslümanlar, inançlarından ötürü aşağılanacaklar, başörtülerinden ötürü tartaklanacaklar, itilip kakılacaklar!
Kimse böyle bir şeyi hayal bile edemezdi!

Ama acı gerçek şu ki, hayal bile edilemeyen, gerçek oldu bu ülkede!

Böyle giderse, korkarım, daha tehlikeli sulara sürüklenecek ve boğulmaya çalışılacak bu ülke!
SOSYAL KAOS ÇIKARMAK İSTİYORLAR! AMAN DİKKAT!
Bu ülkeyi askerî darbelerle dize getiremeyenler, sosyal kaos çıkararak, zihinlerimizi işgal ederek birbirine düşürmeye ve diz çöktürmeye çalışıyorlar!
Gelinen noktada, ülkede, bütün kesimlerinin sinir uçları kaşınıyor, insanlar, patlamaya hazır bombalar hâline getirilmeye çalışılıyor!

Atatürk posteri önünde yapılan koreografik (!) tapınma biçimlerinin de, başörtülülere, sarıklı-cüppeli insanlara yapılan saldırı ve tacizlerin de, art arda yaşanan siyanür intiharlarının da organize olduğunu, sosyal kaos çıkararak, hem ülkeyi yönetilemez hâle getirmeyi hem de Bolivya, Ukrayna türü darbeler için sosyal kalkışmalara kışkırtmayı amaçladığını düşünüyorum.
Bütün kesimleri akl-ı selîm’e davet ediyorum.
Oyuna gelmeyelim ki, bizi birbirimize düşürmeyi amaçlayan oyunları püskürtebilelim.

Hülâsâ: Ruslar, yüzyıllık parantezi kapattılar.
Çinliler de aynı şekilde.

Ama biz bir yarım asır daha uzattık!
Bu kafayla hiç bir yere gidemeyiz çıkmaz sokaklara sürüklenmekten başka!Şehir Üniversitesi çökerse, vebali büyük olur!

Yusuf Kaplan

18/11/2019 Pazartesi

İnsanınız yoksa, çürüyorsa, ruhunu yitiriyorsa, bu ülkeye aidiyet duygularını kaybediyorsa, orada her şey bitmiş demektir.

Bu ülkenin başına ne geldiğini, nasıl geldiğini ve başımıza gelen ontolojik felâketi nasıl aşabileceğimizi bile kavrayamayan sığ, ruhsuz, celladına âşık bir entelijansiyası olan bir ülkenin geleceği hiç de parlak değildir.

O yüzden ülkenin önünü açacak, bölgenin ve dünyanın birikimini, güçlü, köklü, uzun soluklu bir medeniyet perspektifiyle -sırasıyla- önce tevarüs edecek (öğrenecek), sonra temellük edecek (özümseyecek, kendine maledecek), son olarak da temessül edecek (örnekleyecek, insanlığa ön açıcı fikirler ve modeller sunacak), bu dünyada yaşayacak ama bu dünyayı yaşamayacak, çağrısı çağını kuracak bir öncü kuşak yetiştirmemiz şart!

ÜLKENİN ÖNÜNDEKİ TAKOZ: AYDIN
Türkiye’nin ihtiyacını her şeyden daha çok hissettiği şey, özgüveni yüksek, ama bütün insanlığın birikimine açılacak kadar da tevazu sahibi, önümüzü açacak bu öncü kuşaklar!
Bizim böyle bir entelijansiyamız, böylesi öncü kuşaklarımız olmadığı için bu haldeyiz: Başımıza ne geldiğini bilemeyecek kadar zihnî felçleşme yaşıyoruz.
Türkiye, mevcut kuşaklarla, dünyayı da kendi medeniyet dünyasını da tanıyamayan celladına âşık tasmalı çekirgelerle hiç bir yere gidemez başaşağı yuvarlanmaktan başka!

İki asırdır yaşadığımız savrulma bunu yeteri kadar ispatladı: Tanzimat’la yönünü, Cumhuriyet’le yörüngesini yitiren bu ülke, Özal’lı yıllardan bu yana ruhunu yitiriyor.

Unutmayalım: Ruhunu yitiren bir toplum hem ayakta duramaz hem de geleceği kuracak atılım yapamaz!

O yüzden Türkiye’nin metamorfoz yiyen, pergelini şaşıran sığ, ezberci, bedenen burada zihnen Batı’da yaşadığı için şizofrenlikle malul, vurgun yemiş entelijansıyası, Türkiye’nin önündeki en büyük takozdur!
Bu, körkütük bir “aydın düşmanlığı” yapmak değildir. Dünyayı da, kendi medeniyet dünyamızı da iyi özümsemiş bir entelijansiyamız olsa, neden düşmanlık besleyelim ki?

ŞEHİR ÜNİVERSİTESİ, BİRİNCİ SINIF BİR ÜNİVERSİTE
Tam da epistemolojik kırılma ve ontolojik kopuş yaşadığımız iki yüzyıllık ikinci büyük medeniyet krizinin izlerini her yerde gördüğümüz bu yok oluş sürecinde hem Batı’daki bilgi birikimini aktarma hem de bizim medeniyet dinamiklerimiz ekseninde bu birikimi gözden geçirerek dönüştürme ve bize maletme sürecinde neredeyse ülkenin tek üniversitesi Şehir Üniversitesi!
Ama bu üniversite, şu an çökmek üzere: Çalışanlarına, akademisyenlerine maaşlarına ödeyemez durumda!

İşte bu kabul edilemez!

Üniversitenin arazisiyle ilgili yasal araştırmalar yapılsın elbette. Ama bu tür kurumların hepsine, özel prosedürler üzerinden arazi tahsis edildiğini herkes biliyor bu ülkede!

Fakat devlet, eğitimin çöktüğü bir süreçte eğitimi birinci sınıf kalitede ve ruhta yapan bir üniversiteye özel muamele yapsın; önünü kapatmak yerine önünü açsın!
Akıl da, vicdan da bunu emreder!
Oysa bu ülkenin 200 küsûr üniversiteye ihtiyacı yok. Bizim, bize yeni Gazâlî’ler, yeni Râzî’ler, yeni İbn Arabî’ler, İbn Haldun’lar, Sinan’lar, Itrî’ler yetiştirecek ya da böylesi bir eğitimin tohumlarını ekecek, dünya çapında eğitim veren 2-3 tane birinci sınıf üniversiteye ihtiyacımız var.
Şehir Üniversitesi, yukarıda da değindiğim gibi, aslında bu tür öncü üniversitelerimizden biri, o yönde hızla ilerliyor... Bu gerçeği üniversitenin en parlak hocaları Mehmet Genç Hoca’dan Uğur Tanyeli ve Mehmet Ali Büyükkara’ya kadar pek çok isim dile getirdi yaptıkları açıklamalarla.
VEBALİ BÜYÜK OLUR!
Ahmet Davutoğlu’nun siyasî fikirlerini, duruşunu, attığı adımların çoğunu açıkça eleştirdim buradan. Önemli gördüğüm adımlarını da destekledim ülke yönetiminde aktif rol alırken. Ancak Erdoğan’sız Türkiye projesinin dayatıldığı bir konjonktürde Erdoğan’a destek vermek gerekiyor, daha güçlü bir yönetim için bunun çok önemli olduğunu düşünüyor ve parti kurmaya kalkışmasını doğru bulmuyorum. Parti kurma-kurmama meselesini Erdoğan’la kararlaştırması daha anlamlı ve şık olurdu dosta-düşmana karşı!
Bütün bunlar, Şehir Üniversitesi gibi bizim bu ülkede inşa ettiğimiz en güzel kurumlardan birini yok etmeyi, kötürümleştirmeyi, kör-topal hâle getirmeyi gerektirmez.
Aksine, eğitimin neredeyse çökmenin eşiğine geldiği bir zaman diliminde, daha fazla desteklemeyi, dahası böyle bir üniversitenin sıkıntılarıyla, sorunlarıyla daha yakından ilgilenmeyi gerektirir.

Eğer Şehir Üniversitesi çökerse, bu ülkenin insanları, İslâmî kesimleri bir daha bu tür büyük ve zorlu ama hayatî işlere girişmeye cesaret edemezler!
Başta Tayyip Bey olmak üzere, hükümetin bu konuda tarihî bir sorumlulukla hareket edeceğini umuyorum. Vebali çok ağır olur bunun huzur-u ilâhî’de.
Vesselâm.-mış gibi yapan” iki Türkiye

Yusuf Kaplan

22/11/2019 Cuma

Bizi sahicilik kurtaracak. Samimiyet yani.

Samimiyetle birbirimize yaklaşmamız, samimiyetle yaptığımız öz-eleştiriler.

Kendini eleştirmeyenin başkasını eleştirmeye hakkı yok, olmamalı da.

Kendini eleştirebilecek kadar özgüven sahibi olan ve diğer kesimi iyi tanıyan, ülkenin önünü açacak kesim olacak.
“-MIŞ GİBİ” YAPAN İKİ TÜRKİYE
Tedirgin edici de olsa gerçek şu: İki Türkiye var: Birincisi, laik(miş gibi yapan) Türkiye. İkincisi de, Müslüman(mış gibi yapan) Türkiye.
Ayaklarını basacakları sağlam bir yer’leri olmadığı için iki Türkiye’nin zihni de aynı şekilde işliyor: “Mış gibi” yaparak vaziyeti idare etmek, vaziyeti kurtarmak.
Başka bir ifadeyle, iki Türkiye’nin ortak noktası, “-mış gibi yapmak”.
Araçsal akıl, iki Türkiye’nin bir başka ortak noktası: “Laik Türkiye”nin müntesipleri, laikliği; “Müslüman Türkiye”nin müntesipleri de, İslâm’ı sürekli olarak araçsallaştırmakta hiçbir sakınca görmüyorlar.
“Laik Türkiye”nin laikliği de, “Müslüman Türkiye”nin Müslümanlığı da simülatif ve sanal. O yüzden, iki Türkiye de, oluş, varoluş ve fikir çilesinin ne demek olduğundan bîhaber. O yüzden, iki Türkiye de, gücü, vicdansızlığı, köksüzlüğü, ilkesizliği meşrûlaştırmakta son derece mâhir.

Yaklaşık yüzyıldır, bu iki sanal Türkiye arasında yaşanan gerilimin, mücadelenin travmatik sonuçlarını yaşıyor Türkiye: Laikçiler laikliği; İslâmî kesimler ise Müslümanlığı araçsallaştırdılar ve bu iki sanal Türkiye’nin fanatikleri de, grupsal, kişisel, dünyevî çıkarlarını pekiştirmekte, hiçbir sakınca görmediler.
Türkiye, medeniyet tecrübesinin derinliği, tarihî tecrübesinin zenginliği ve kollektif hafızasının enginliğinden ötürü, bu ülkenin insanlarını bugünlere taşıdı her şeye rağmen. Ama bundan sonra bu sanallıklarla vaziyeti idare edebilmesi artık zor. Türkiye’nin bir sıçrama yapabilmesi, yeniden tarihî bir yürüyüş başlatabilmesi için, bu iki sanal Türkiye’ye çekidüzen vermesi gerekiyor öncelikle.
“Mış gibi yapmak”, vaziyeti idare etmek, vaziyeti kurtarmak, bizim bir yüzyılımıza maloldu: Bizi tarihten uzaklaştırdı; bize yalnızca tarihte tatil yaptırdı: Bu son bir yüzyıl boyunca, tarihi hep başkaları yaptı.
YOL AYRIMI...
Laiklik, bizim geliştirdiğimiz bir “şey” değil/di: Batı’da geliştirilen, bize de Lozan’da Batılılar tarafından dayatılan bir “şey”/di. Lozan’da Batılılar, medeniyet iddialarımızı terk etmemiz, bunun yerine laikliği benimsememiz, Batılı yörüngeye girmemiz şartıyla Türkiye’ye yalnızca teritoryal / coğrafî bağımsızlık verdiler: Ve Türkiye’nin tarih yapan, tarihin akışını değiştiren medeniyet iddialarına aslâ sahip çıkmayacağına dâir söz alarak, gerçek Türkiye’yi hem içeriden, hem de dışarıdan teslim aldılar; bize figüranlık rolü biçtiler.

Ama Türkiye, laikliği de, Müslümanlığı da “mış gibi yaparak” benimsemeye, böylelikle vaziyeti idare etmeye çalıştı bugüne kadar. Bu “sanal”lık, bizim Batılıların yaptıkları tarihe müdahale etmeyeceğimiz, bir iddia ortaya atmayacağımız, onların yörüngesinden çıkmayacağımız anlamına geliyordu.

Artık bu süre doldu: Dünyanın haritalarının yeniden çizildiği, yeni bir dünyanın kurulmakta olduğu bir zaman diliminde, artık “mış gibi” yaparak bırakınız vaziyeti idare etmeyi, varlığımızı bile koruyamayacağımızı görebildiğimiz bir noktaya geldik belli belirsiz.
Bizim yeniden tarih yapan bir aktör katına yükselebilmemiz için, “mış gibi yapma figüranlığı”nı ve sürgit hayaletler üreten, bizi birbirimize düşüren sanal Türkiye’yi terk etmemiz; derin medeniyet tecrübemizi, zengin tarihî tecrübemizi ve engin kolektif hafızamızı yeniden hayata ve harekete geçirerek tatilden eve dönmemiz, küresel / evrensel iddialarımıza sahip çıkmamız gerekiyor.
Yeniden tarih yapacak bir yolcuğa çıkabilmemiz, laiklikle mümkün mü? Asla mümkün değil. Çünkü laiklik, bizim tarih yapmamızı mümkün kılan iddialarımızı terk etmemizden ve bizi Batılıların karikatürü kılmaktan başka bir yere götürmedi.
Türkiye, yol ayırımının eşiğine gelip dayandı: Dünya bize bakıyor ama biz kendimize gelebilmiş değiliz hâlâ: Hakkın, hakkaniyetin, adaletin, vicdanın, ufkun, her türlü farklılığı yaşatmanın adı ve adresi olan Türkiye, İslâm’ın sunduğu medeniyet iddialarını yeniden insanlığa sunmanın yollarını bulmak zorundadır.

.Fikir, oluş ve varoluş çilesi: Buğday’ın umudu, çınarın ufku, insanın hakikat yolculuğu...

Yusuf Kaplan

24/11/2019 Pazar

Zor zamanlardan geçiyoruz iki asırdır...

Ya olacağız ya yok olacağız...

Yok olmamız, insanlığın kıyameti anlamına gelecek; insanlığın umutlarını yitirmesi, yok oluş çukuruna sürüklenmesi yani...

ÇİLE ÖLDÜRMEZ, DİRİLTİR...
Çilemizi dolduruyoruz...

Yok olmayacağız Allah’ın lûtfu, keremi ve inayetiyle...

Olacağız... Olgunlaşacağız...

Bu çile bizi öldürmeyecek, kendimize getirecek, olduracak... olgunlaştıracak...

Çile, öldürmek için değil, diriltmek için varedilmiştir mü’minin akîdesince.

Nasıl demir tavında dövülerek üretilirse, mü’min de çileyle yoğrularak doğrulur, bütün güçlüklere çileyle göğüs gerer, zorlukların önünde çileyle duvar gibi durur...
Çile, öldürmez, diriltir.
Mü’min çileye taliptir.
İki asırdır, ölüp ölüp diriliyoruz...

Çilemizi dolduruyoruz...

AŞK ÇİLESİ, HAKİKAT IŞIĞI
Meyve çilesiz olmaz.

Tohum toprağa düşecek...

Yaza, kışa, bütün mevsimlere katlanacak...

Bütün mevsimleri tanıyacak...

Mevsimleri tanıdıkça, kendini de tanıyacak, olgunlaşacak...
Her mevsimde ayrı bir ruhla donanacak, apayrı özelliklerle kuşanacak...

Tohum toprağa düşecek, rüzgâr / rîh esecek, yağmur yağacak, ağaç meyveye duracak, Rahmân rahmetiyle muamele edecek, ruh üfleyecek hayata ve insana ve tabiata...

İnsan çilesini dolduracak, hayat hakikat olsun, hakikat hayat sunsun diye...
Ölmeyelim, ölmemecesine diri olalım, diri kalalım diye bu çile.
Bu fikir, oluş ve varoluş çilesi.

Olma, olgunlaşma imtihanından geçiyoruz...

Her imtihanın, aynı zamanda, önümüzü açacak, önümüze yeni kapılar açacak bir imkân olduğunu biliyoruz.
Sarp dağları düşe kalka ama mutlaka nasıl aşabileceğimizi öğreniyoruz.

İmtihandan imtihana koşuyoruz...

İmtihan bilincine erdikçe, eriştikçe, yanarak, pişerek imtihan ateşini diriliş ateşine dönüştürdükçe, çile, aşka inkılab ediyor, ışık oluyor, yolumuzu aydınlatıyor...

MEKKE’NİN FİKİR, MEDİNE’NİN OLUŞ, MEDENİYET‘İN VAROLUŞ ÇİLESİ
Evet, fikir çilesi, oluş çilesi ve varoluş çilesi bu.

Fikir çilesi; çünkü zihin ümmîleşmeden, tertemiz bir arınma gerçekleşmez. Zihin hakikati tanıyacak, Mekke-i Mükerreme’sine kavuşacak, hakikate teslim olacak, Müslümanlaşacak; her şeye, hâdiselere Müslümanca nazarlarla bakacak... İnsan, hakikatine; hayat, ruhuna kavuşacak...
Fikir çilesiyle, akîde sütunu dikilir. Akîde, en evrensel, en beşerüstü sözün kaynağıdır. İnsanı hakikat ülküsüne ulaştıracak, hakikati ülkesine kavuşturacak ilkelerin pınarı.

Dalga kırılacak, çakıl taşları temizlenecek, yol açılacak, yürünecek yol inşa edilecek...

Oluş çilesi; çünkü ümmîleşmiş zihin, hakikatin hayat olacağı zemini bulacak; hayat, hakikatine kavuşacak, Medine-i Münevvere olacak, rahmet rüzgârları esecek, insanlığa, varlığa ruh üfleyecek medeniyet tohumları ekilecek. Yeryüzüne...
Yeryüzü, gökyüzüne bakacak. Gökyüzü, yeryüzüne akacak... Hayat hakikat’le buluşacak, hakikat şarkısını besteleyecek, tabiat hakikat şarkısını öğretecek insana...
Dalga kurulacak, yapı-taşları döşenecek... Akîde, ülkesini inşa edecek; adaletin, rahmetin ve uhuvvetin hükümfermâ olacağı yurdunu...
Oluş çilesi, insanı yurt yapacak, umut yapacak, ufuk yapacak...
Son olarak varoluş çilesi; çünkü zaman, hakikatine kavuşacak, hakikatin rengine bürünecek, hakikati terennüm edecek, hakikati söyleyecek... Medine’de çağ’ını kuran Mekke’nin çağrısı Medeniyeti inşa edecek, çağlayan olacak bütün varlığı ve insanlığı sulayacak...
BUĞDAY’IN SECDE MAKAMI, ÇINAR’IN ŞEHADET MAKAMI, İNSANIN KULLUK MAKAMI
Buğday, yerde biter ama gökekinidir. Saflığın ve ümmîleşmenin, diriliğin ve dirilişin simgesi. Buğdayın yönü, SECDE MAKAMIdır çünkü.
Çınar’sa, ŞEHADET MAKAMI’ndadır. Ellerini göğe açar, Rabbimize hamdeder; bizi de fikre ve zikre, keşfe ve fethe davet eder.
Ruh, umuda işaret eder.
Rîh / rüzgâr, ufku canlı tutar, umudu ateşler, yeşertir.
Kulluk, en yüce makamdır. Gerisi çelik çomak oyunu oynama, kula kul olmaktır.
Unutma: En yüce kul Efendimiz (sav)’dir. Kulluk, elçi’likten önce gelir çünkü.
Çilemizi doldurup yeniden tarih yapmaya soyunacaksak şunu iyi bilelim: Biz yenilmedik aslında; yenildik dediğimiz zaman yenildik. Yenildiklerini düşünenler, insanlığa taze bir ruh üfleyemez, hiç bir diriltici yenilik armağan edemezler.Politika hapishanesi ve politikanın ötesi...

Yusuf Kaplan

25/11/2019 Pazartesi

Önce ezberlerimizi çöpe atalım: Grekler, sanıldığı ve anlatıldığı gibi, felsefe yapmadılar, politika yaptılar.

GREKLER, FELSEFE YAPMADILAR, POLİTİKA YAPTILAR
Felsefe, Greklerin politika üzerinden gerçekleştirdikleri bir düşünme biçimi.

Greklerin felsefesi, politika tarafından şekillendirildi. Politikaları, felsefe tarafından değil.

Grek felsefesi, hele de Socrates’ten sonraki süreçte, politikanın yörüngesine girdi; felsefeyi, gökten yere indirdi. Aristo, Socrates’in, dolayısıyla kendisinin felsefesini anlatırken tam da bunu söylemişti.

Felsefe, beşerüstüyle, tabiatla, tabiatüstüyle, ilâhî olan’la irtibatını özellikle Socrates sonrası süreçte yitirmişti.

Başka bir ifadeyle, metafiziksiz bir fizik yani metafiziksiz bir dünya inşa etmeye mahkûm oldu Grek insanı.

Metafizik de, fizik üzerinden, fiziğin sınırlı algılama biçimleriyle sınırlandırıldı ve fizik, beşerüstüyle bağlantılarını yitiren bir hapishaneye dönüştürüldü.

İşte politika bu fizik dünya hapishanesinden çıkışın adı ve adresiydi.

Metafiziksiz, metafizik köklerini yitiren, metafiziği fizik (“köksüzlük”) üzerine bina eden metafiziksiz felsefe Greklerin “din”i, politika “ibadet”iydi.

Buradaki paradoks hiç bir zaman anlaşılmadı ve aşılamadı iki bin beşyüz yıldır!

Paradoks şuydu: Felsefe Greklerin dini, politika ibadetiydi ama felsefeyi belirleyen, politikanın ilkeleri ve kaygılarıydı.

Grekler için büyük bir mabeddi polis, Grek şehir devleti.

Dünya, Polis’ten / Grek şehir devleti’nden ibaretti. Grek şehir devleti, dünyanın merkeziydi.

Polis, “kutsal”dı o yüzden.

Polisin kuralları bağlayıcı. Grekler, Atina’lı, Sparta’lı olmakla övünürler, kendi şehirlerini yüceltirler, şehirlerini küçümseyenlere kötü gözle bakarlardı.

Polisin yurttaşları Greklerdi sadece. Grek olmayanlar ya barbar ya da köle!

Köleler ve barbarlar, yurttaşlar için vardı, yurttaşlar için yaşarlardı ve yurttaşlara hizmet ederlerdi.

Grek yurttaşı, Polis’in, Grek şehir devletinin imtiyazlı kişisi, deyim yerindeyse, “rahibi”ydi.

Özetle... Grekler felsefe yapmadılar, politika yaptılar; felsefeyi de hem politika üzerinden hem de politikanın ilkeleri ve yöntemleriyle yaptılar!

MODERN DÜNYA: GREKLERİN GÖLGESİ, POLİTİKA’NIN KÖLESİ
Modern dünya, Greklerin gölgesinde kuruldu. Grekler olmasaydı, modern dünya olmazdı. Modernlerin kökleri Greklerin dünyasından beslendi ve şekillendirildi.

O yüzden modern dünya da, politika üzerinden kuruldu.

Politika, mülkün dünyasıdır; dünya mülkünün ve devletinin. Politikanın dünyası, dünyayla, dünya mülküyle sınırlıdır.

Bize bir masal anlatıyor Batılılar: Greklerin dünyasının felsefe üzerine inşa edildiği efsanesi anlatılır sürgit. Grek dünyası, felsefenin değil politikanın dünyasıdır.

Siyaset, hapishanedir. Hapishane ama ayartıcı!

Kilise, politikayla devrildi.

İslâm medeniyetinde, siyaset bilimi, ahlâk ilminin bir alt dalı olarak kabul edilmiştir genelde.

Siyaset, bir araçtır, teknik bir enstrüman. Siyaset kurucu bir kaynak değildir o yüzden; sadece yol açıcı, koruyucu bir barınaktır.

HAKİKAT, POLİTİKANIN ÖTESİNDE GİZLİ...
Müslümanlar, politika hapishanesinin köleleri olmadılar tarihleri boyunca.

Dolayısıyla aracı, bir politika olarak aracı kutsamadılar.

Mülk’ü, Allah’ın bildiler, Allah’tan bildiler; insanın kendi malı olarak görmediler hiç bir zaman.

İlk defa son iki asırdır, özellikle de son yarım asırdır İslâmî kesimler politikayı hak etmediği ontolojik bir konuma yerleştirdiler.

Politika bir araçtı; ama amaç katına yükseltildi.

En azından amacın, yani hakikatin önüne geçirildi.

Bu, İslâmî kesimleri politikanın kölesi hâline getirdi.

Her şey, devletten beklenir oldu. Kendi başına ayakta durma kabiliyetleri ve bunun lezzeti, samimiyeti yitirildi.

Bizi sahicilik kurtaracak yeniden.

Kendi başına ayakta durma cehdimiz, gayretimiz, hasbî çabalarımız.

Vesselâm...

.Aşırı-politikleşme, zihnî felçleşme ve sosyal deprem çıkmazı!

Yusuf Kaplan

29/11/2019 Cuma

Aşırı politikleşme, yapay kamplar ve kutuplar icat eder; toplumu, toplumda önceden varolan fay hatları üzerinden böler.
Sonuç, sosyal depremdir.

SOSYAL DEPREM
Sosyal deprem, bir toplumun başına gelebilecek, tamiri, geri dönüşü en zor “çıkmaz sokak”lardan biridir.
Bir toplum, sosyal bir deprem yaşadığı zaman, deyim yerindeyse, düşen bir uçağın başına gelenleri yaşar:

Düşen uçak, ortadan ikiye yarılır. Bütün uzuvları parçalanır, kanatları kırılır, kaçınılmaz olarak.
Aşırı politikleşmenin bir toplumu içine sürüklediği sosyal deprem de toplumu tam ortadan ikiye yarar; toplumun yaşamasını, kesimler arasında yolculuk yapmasını, ülkenin her alanda kanatlanmasına yol açacak köklü beslenmeleri, alış-verişleri hızlandırmasını mümkün kılan kanatlarını kırar, nefes alıp vermesini zorlaştırır.
Fikirler konuşmaz böylesi bir toplumda; öfke, nefret ve kontrolden çıkan duygular konuşur.Akıl durur, vicdan sırra kadem basar, yok olur.
Ruhsuzluk, şiddete dayalı söylem ve eylem biçimleri kral olur; toplumu, birbirine düşen bütün toplum kesimlerini esir alır.
Aşırı-politikleşme sadece kutuplaşmaya, dolayısıyla nefret ve öfkenin kontrolden çıkmasına yol açmakla kalmaz. Bütün farklı sosyal kutupların hepsinin de zihnini felce uğratır; gerçekleri bulanıklaştırır; pireyi deve yaptırır; olayları, gerilimlere yol açan hâdiseleri kontrolden çıkarır.

KİMLİK KRİZİ VE AŞIRI-POLİTİKLEŞME BİÇİMLERİ
Peki, bir toplum, neden aşırı-politikleşme yaşar?

Bunun bir kaç sebebinden sözedilebilir:

Her şeyden önce, toplumu ayakta tutan ruh, bu ruhu diri tutan, yaşatan ruh kökleri canlı olan bir toplumda, kimlik sorunları, dolayısıyla iktidar kavgası yaşanmaz.

Türkiye’de yaşanan aşırı-politikleşmenin en temel sebebi, Türkiye’nin bir medeniyet buhranı yaşıyor olması, bu medeniyet buhranının hayatın her alanının tahrip olmasına yol açmasıdır.
Toplumun, yönünü, yörüngesini ve ruhunu yitirmesi, kendi yaşadığı büyük ve köklü sorunlara bile başkalarının bakış açılarıyla bakması, dolayısıyla kendine özgü özgün bakış açılarından yoksun olması, her alanda kimlik krizlerinin patlak vermesine yol açar. Kimlik krizleri, farklı kesimler arasında ülkenin kaderinin belirlenmesi sürecinde verilen iktidar savaşlarının yegâne sebebidir.
Araçlar, özellikle de güç üreten araçlar bütün kesimlerce kutsanır ve ele geçirilmeye çalışılır.

Politika, ekonomi, kültür, sanat ve medya, iktidar savaşlarının en belirgin şekilde verildiği araçların başında gelir.
İktidar savaşları, bir toplumun enerjisini tüketir, gerçek sorunları karmaşıklaştırır ve sorunların gerçek boyutlarını görebilmesini zorlaştırır.
Tam burada sorun köklü ve içinden çıkılması zor bir felsefî niteliğe bürünür: Araçlarla amaçlar kolaylıkla ve de hızla yer değiştirir; hatta zamanla araçlar, amaçların önüne geçer. İşte bu andan itibaren sosyal depremlerin eli kulağında demektir...
Toplum, toplumun bütün kesimleri, zihnî felçleşme yaşar. Pattadanak patlak veren yapay sorunları, gerçek mi, yapay mi olduğuna bakmaksızın harıl harıl tartışmaya başlar...
Toplum, yaşanan sorunların yapay olduğunu hisseder, bilir ama artık ok yaydan çıkar ve toplum ürpertici bir akıl tutulması yaşamaktan kurtulamaz!

ŞARLATANLAR VE ÇAPSIZLAR DEĞİL BİLGE ADAMLAR GEREK BİZE
İşte tam böylesi zamanlarda, televizyonların, sosyal medyanın söylemsel ve eylemsel şiddet ortamına dönüşmesi önlenemez.
Zihnî felçleşme yaşayan, akıl tutulmasının eşiğine yuvarlanan bir toplumda, en olmaması gereken şeyler olur: Konuşmaması gereken insanlar daha fazla, daha yüksek sesle konuşur ve sosyal deprem o toplumun acıklı kaderi olur!
Oysa böyle zamanlarda, toplumun fay hatlarının sosyal depremlere dönüşmesini önleyecek, sorunlara sığ, günübirlik, gelip-geçici perspektiflerle yaklaşan; gerilimi, kamplaşmaları tırmandıran, gerilimden, kaostan beslenen şarlatan gazetecilere ve politikacılara ekranların “kapatılması”, bu kişilerin sosyal medyadan uzak durmaları, toplumun rahat nefes alabilmesinin birincil şartıdır.
İkinci şart ise, kendinden emin, sükûnetini koruyabilecek, ülkenin sorunlarını derin nefes alarak anlamlandırabilecek ve aşma teklifleri sunabilecek, özeleştiri yapmaktan çekinmeyecek, bütün meselelere uzun soluklu perspektiflerle bakabilecek bilge kişilerin konuşmaları, bu kişilerin sözlerine, söylediklerine kulak kabartılmasıdır.Siyasî pornografi, siyasetin dizaynı ve Londra’nın İmamoğlu aşkı!

Yusuf Kaplan

1/12/2019 Pazar

Türkiye’de siyaset kriz yaşıyor bir kaç haftadır.

Böyle giderse, derinleşeceğini söylemek hiç de kehanet olarak görülmemeli.

SİYASÎ PORNOGRAFİ VE KRİZ...
Yaşanan şey, Türkiye’deki siyaseti dizayn etmek için patlatılan siyasî pornografi. Oysa pornografi, krizi maskelemekten ve en önemlisi de hedef saptırmaktan başka bir işe yaramıyor.

Haftalardır Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın bir CHP’liyle Külliye’de gizlice görüştüğü, CHP’nin başına geçmesi için kendisine destek vereceği iddiası konuşuluyor...

Erdoğan, böyle bir görüşmenin olmadığını, olmasının sözkonusu bile olamayacağını söyledi sert bir dille. Cumhurbaşkanlığından istifa edeceğini söyleyecek kadar sert ve kesin bir dille kınadı ortalıkta dolaşan dedikoduları.

İddiayı ortaya atan, gündeme getiren kişi, Sözcü yazarı Rahmi Turan.

Sonra başkaları da girdi işin içine...

Kimsenin Rahmi Turan gibi bir bulvar gazetecisinin lafıyla veya iddiasıyla konuya müdahil olmaması beklenirdi.

Asparagas haberleriyle Türk basın tarihine kara bir leke olarak geçen Tan gazetesini çıkarmış birinin ipiyle kuyuya inmek siyasetin de medyanın da nasıl ayartıcı bir pornografinin kurbanı olduğunu göstermesi açısından tedirgin edici gerçekten!

RAHMİ TURAN BÜTÜN TELEVİZYONLARI TAN’A ÇEVİRMEYİ BAŞARDI!
Rahmi Turan, bir kaç haftadır bütün televizyonları Tan gazetesine çevirmeyi başardı: Önce telefonlara çıkmadı ama gazetede kuyuya taş atmaya devam etti.

Sonra televizyonlara çıktı ama çelişkili açıklamalar yaptı.

Ardından Külliye’de Erdoğan’la görüşen kişinin CHP’nin genel başkan adaylarından Muharrem İnce olduğunu söyledi.

Sonunda, İnce, çok ağır, kalın laflar edince, Rahmi Turan çark etti ve hata yapmış olabileceğini söyleyerek işin içinden sıyrılıyormuş gibi yaptı. Ama işi iyice içinden çıkılmaz hâle getirip ortada bıraktı.

Seyrettiğimiz pornografik bir şov. Siyaset, malzemesi sadece.

Simülasyonlar üzerinden siyaset yapılması, hem siyasetin anlamsızlaşması hem de buharlaşması sonucunu doğuruyor.

İMAMOĞLU NEDEN LONDRA’DA?
Tanık olduğumuz şey, siyasetin kriz yaşadığı ve krizin sanallaşarak derinleştiği gerçeğidir.

Siyasetin dizayn edilmesi de diyebilirsiniz siz buna.

Kimler tarafından, peki?

Emperyalistler ve onların yerli uzantıları tarafından elbette ki.

Bu konuda kuşkusu olan var mı?

Nasıl olsun ki!

Türkiye’de siyasî pornografi oyunu sahnelenirken, İstanbul’un belediye başkanı Ekrem İmamoğlu, soluğu Londra’da aldı, Londra’da önemli / kritik görüşmeler yaptı.

Bu kritik görüşmelerin en dikkat çekeni Chatham House’da yapılanıydı.

Chatham House, onaylama mekânıdır İngilizlerin!

Yolu, Chatham House’dan geçen yolunu şaşırıyor!

Türkiye’de “Külliyedeki CHP’li” tartışması ne kadar pornografikse, İmamoğlu’nun Chatham House ziyaret o kadar sessiz, derinden ve düşündürücü bir görünüm arzediyor.

DELİCE SORULAR...
Benim aklıma delice sorular üşüşüveriyor tam bu noktada...

Bütün bunlar aslında İmamoğlu’nun önünü açmak için tezgâhlanmış olabilir mi?

Bir taşla bir kaç kuş birden vurulmak isteniyor olabilir mi?

Hem siyaset krize sürüklenmek isteniyor.

Hem Erdoğan’ın konumu (Erdoğan’sız Türkiye oyunu) tartışmaya açılıyor

Hem de İmamoğlu’nun önü açılıyor sessiz sedasız. Tam İngiliz tarz-ı siyasetle...

Kader’’in dönüştürücü dinamizmi

Yusuf Kaplan

2/12/2019 Pazartesi

Bilinen çok kötü bir yanlış fatalizm yanlışı. Bizde fatalizm / “kadercilik” yoktur.

Kader’le fatalizm aynı şeyler değildir. Fatalizm, teslim bayrağı çekmektir. Kader ise, teslim olmamak,şartları her daim yeniden gözden geçirecek bir teyakkuza sahip olmaktır.

Fatalizm, öldürücüdür. Kader, diriltici.
Fatalizm, insanın iradesi yok sayar. Kader, insanda bir kudret iradesi olduğuna inanır.
Bu ülkede deizmin hızla yaygınlık kazanmasının en önemli sebeplerinden biri, yanlış ve çarpı kader inancıdır.

KÜRESELLEŞME KADERİ (!)
Toplumumuzun ruhunu, temel dinamiklerini ve anlam haritalarını oluşturan o devasa tecrübe ve birikimlerimizin yok sayılmaya, yok edilmeye çalışılması, topluma gerçekten büyük acı veriyor. Sürgit içinden çıkılmaz bir hal aldığı görülen sorunların, açmazların ve beklenmedik zamanlarda patlak veren beklenmedik katastrofların (=felaketlerin) ve kaosların zuhur etmesine yol açıyor.

Bu durum, bizim, küreselleşmenin dünyayı sürüklemekte olduğu yeni sorunlara veya durumlara karşı gerekli hazırlıkları yapmamızı da önlüyor. Sadece önlemekle kalmıyor; üstüne üstlük bizi içerideki o yapay ama devasa sorunlarla meşgul ederek yeniden içe kapanmamıza neden olduğu için küreselleşmenin doğurduğu yeni sorunlara ve durumlara karşı gerekli hazırlıklar yapmamızı büsbütün imkansızlaştırıyor.

Tabi bu madalyonun görünen yüzü.

Bir de madalyonun görünmeyen veya pek fazla göremediğimiz, farkına varmakta zorlandığımız öteki yüzü var. Madalyonun öteki yüzü, bizim geleceğe ümitle bakmamızı mümkün kılan işaretlerle, dinamiklerle dolu. Bu işaretleri ve dinamikleri çok iyi tespit edebilir de, bunları yeni bir ruhla ve dinamizmle yeniden harekete geçirmenin yollarını keşfedebilirsek, içine sürüklendiğimiz fasit daireden çıkabilmenin yollarını da bulabiliriz.

KADER İNANCININ DİRİLTİCİ DİNAMİZMİ
Herşeye rağmen geleceğe ümitle bakabilmemizi mümkün kılan ilginç bir dinamiğe dikkatinizi çekmek istiyorum: Kader’’e..

Bugüne kadar kader’e, kader kavramına genel olarak hep olumsuz, pasif/leştirici anlamlar yüklendi. Oysa çağdaş psikanalistler, kader’’in dönüştürücü, yaratıcı bir dinamizme sahip olduğunu söylüyorlar.

Çağımızın imaginatif düşünürlerinden Cornelius Castoriadis, “İlk bakışta tehlikeli, ürkütücü, korkutucu ve dehşetengiz bir durum olarak görünen kaos ve katastrof”un aynı zamanda “Yeni anlamların kurulmasına, yeni deneyimlerin, duyarlıkların ve anlayışların doğmasına zemin teşkil ettiğini” söyler.
Psikanalist W.R. Bion, kaos ve katastrof durumlarının, yeni anlamlar, deneyimler, duyarlıklar ve anlayışlar doğurabilmesinin tek şartının kader inancı olduğunu belirtir ve bunu şöyle açıklar: “Kaos ve felakete, en uygun cevabı, kader inancı verebilir. Çünkü kader, felaketi bağrına basar ve insana sarsılmaz bir dayanma gücü verir. Kadere göre, kaos ve felaket, varoluşumuzun temel şartıdır. Kaosu ve felaketi tanımazsak, kendimize olan güvenimizi ve duyarlılığımızı yitiririz; ya da böyle bir güvene ve duyarlılığa hiçbir zaman ulaşamayız.” (Bkz. “Experiences in Group”, 1961).
FETRET, GAFLET VE SÜNNETULLAH İRADESİNİN SUNDUĞU İMKÂNLAR...
İslâm dünyası gaflet şeklinde tezahür eden bir fetret dönemi yaşıyor iki asırdır.

Bu sütunda birkaç aydır, bir fetret dönemi yaşadığımızdan ve müslümanlıkla ve “bu dünya” ile ilişkilerimizi sorunlu hale getiren 250-300 yıllık bu fetret dönemi bir Sünnetullah İradesi aslında. Eğer bu iradeyi dikkatle ve çok iyi okuyabilirsek, imtihan olarak patlak veren bu fetret döneminin aslında büyük imkânlar barındırdığını da görmekte zorlanmayız.

Bizi büyük felaketlerin, acıların ve kaosların eşiğine sürükleyen bu nev-i şahsına münhasır fetret döneminin, Müslümanlar’ın silkinmelerine, daha güçlü, köklü ve kalıcı yepyeni bir dünyanın, dünya tasavvurunun icat ve inşasına koyulmalarına zemin hazırladığını, bunun bir Sünnetullah İradesi olduğunu düşünüyorum.

Demek ki, bu dünyanın icat ve inşasında, havf (korku) ve recâ (ümit) arasında yaşamak durumunda olan Müslümanlar’ın güçlü kader inancının ne denli dönüştürücü bir dinamizme sahip olduğunu asla gözardı etmemek gerekiyor.

.Umut ışığı Anadolu’da...

Yusuf Kaplan

9/12/2019 Pazartesi

Ekim Kasım aylarında Anadolu’nun nabzını tutmaya çıktım...

Her yerde bir karamsarlık var.

Ama öte yandan da kolay teslim olmama, ipi omuzlama, yükü, tarihî yükümlülüğün yükünü yüklenme aziz mesuliyeti...

Her şeyin politikaya endekslenmesi, toplumda büyük bir ahlâkî çözülme ve çürümenin yaşanmasına yol açıyor...
Politika, çıkarperestliği, konformizmi ve fırsatperestliği kutsar. O yüzden kutsalı hayattan kovar ve sahte, din-dışı seküler kutsallar icat eder ve pagan bir dünyanın eşiğine fırlatır insanı.

Tam da dünyanın bizi beklediği, tarihin bizi çağırdığı bir zaman diliminde Türkiye’nin içerden büyük bir değer erozyonunun pençesinde kıvranması, çocuklarımızın aidiyet bilinçlerini yitirmeleri ve elimizden kayıp gitmeleri işte bu seküler saldırının yol açtığı sosyal yıkımın düşündürücü göstergeleri...

ANKARA EĞİTİMBİRSEN’İN DERTLİ YÖNETİCİLERİ
Fakat umudumu yitirmedim bendeniz.

Anadolu’ya açıldığımda umudumun tazelendiğini görüyorum.

Her ne kadar postmodern popüler kültür ve pespaye Türk dizileri, Anadolu’yu da çürütüyor olsa da, bir dip dalga, alttan alta direniyor, dışardan gelen kültürel saldırıları püskürtüyor, Anadolu insanını diri tutuyor.
Ankara’da EğitimBirSen’de pürdikkat dinlenen bir konferans verdim. Ankara EğitmBirSen’in dertli öğretmenleri, idealist, müstakim yöneticilerini takdir ettim.
Ümitlendim.

NURİ PAKDİL ERZURUM LİSESİ’NDE...
Sonra soluğu Erzurum’da aldım. Erzurum Yazarlar Birliği’nden Yusuf Kotan kardeşim, tarihî Erzurum Lisesi’nde Nuri Pakdil’i Anlamak başlıklı bir programı düzenledi. Programa, Nuri Pakdil’in en önemli “eseri” Arif Ay ağabeyle bendeniz katıldık.
Erzurum Lisesi’nin vakarına yaraşır bir ortamda, Pakdil Usta’yı anlattık genç ve bıçkın arkadaşlara.

Programdan sonra lisenin müzesini gezdik...

Tarih, müthiş bir kimlik ve asalet kazandırıyor bir okula. 1889’da Sultan Abdülhamid Han’ın Anadolu’yu okullarla donatmasının biri ürünü lise ve müzede şahitlik ettiğimiz gurur tablosu tarih. Müzeye her şeyini veren okul yöneticilerinden Sebile Alkır Hoca’yı ve bize müzeyi gezdiren ve Nuri Pakdil’i öğrencilerine tanıtan idealist okul yöneticilerini kutluyorum.

BURSA DEYİNCE AKİF HAYTA HOCA!
Bu hafta sonu Bursa’daydım. Akif Hayta Hoca’nın Bursa Yıldırım Belediyesi için düzenlediği söyleşi programında.

Akif Hayta, çok etkileyici bir hoca. Besbelli. Soruları, müdahaleleri ile yaklaşık üç saat süren, kimsenin yerinden kımıldamadan ve neredeyse salonun çoğunun notlar alarak nefes nefese takip ettikleri bir konferans oldu.
Bursa Yıldırım Belediye Başkanı Oktay Yılmaz sonuna kadar izledi konferansı. Akif Hoca’nın şahsında programı düzenleyen herkesi yürekten kutluyorum. Güzel programdı.
Sonra Bursa İFAM’a uğradık, tadımlık bir Hasbihal yaptık. Hamdi Akgül kardeşim, orada çok güzel işler yapıyor, yapacak...
BAŞAKŞEHİR MİLLET KIRAATHANESİ DÜNYA HARİKASI
Ve Başakşehir...

Başakşehir’in kabına sığmaz, idealist bir belediye başkanı var: Yasin Kartoğlu.
Konferansa geçmeden önce güzel bir sohbet yaptık. Başakşehir, nasıl model şehir yapabilir sorusunu tartıştık.

Sonra konferansa geçtik Millet kıraathanesinde.
Muhteşem bir kütüphane. Nefessiz dinlenen bir konferans.
Böyle kütüphaneler dünyada da çok azdır. Demek ki, istenince birinci sınıf kültür hizmeti de yapılabiliyormuş.
Emeği geçen herkesi yürekten tebrik ediyorum.

AKSARAY’DA İKİ UMUT IŞIĞI: CEMALEDDİN BAL VE OSMAN AKYOL
Aksaray’da bir devrimci ve derviş’e destek vermek için gittim. Osman Akyol Hoca, bir Kur’ân Kursu, medrese açmış Aksaray’da. Ama öğrencilerin hepsi sıradışı, olağanüstü sarsıcı hikâyelere sahip.
Osman Akyol Hoca, uyuşturucuya yakalanan çocukları, annesiz, babasız, kimsesiz çocukları buluyor, onları eve, sıcak yemeğe kavuşturuyor ve Kur’ân hafızı yapıyor!
Gerçekten gözyaşartıcı bir hikâye.

Ve bu güzel insan, eli öpülesi insan hakettiği desteği görmüyor! İnanılır gibi değil.
Osman Akyol Hoca tam bir devrimci. Ve hayatını bu kimsesiz çocuklara vakfetmiş bir derviş.
Osman Hoca’yı ve çalışmalarını yerinde görmek ve yakından destek vermek için koşa koşa Nevşehir Aksaray’a gittim o yüzden.

Allah ondan razı olsun. Allah onu her türlü nazardan saklasın, önünü açsın.

Aksaray’ın dertli, donanımlı, çalışkan çok güzel bir müftüsü var: Cemaleddin Bal Hoca. Bütün camilerde gençleri topluyor Ramazan Köroğlu kardeşimin yilmaz gayretleriyle ve camiler okula dönüşüyor!
Bütün iller Aksaray olsa, keşke diyesi geliyor insanın içinden. Böyle müftülerimiz çok olsa!

İhsan Açık Hoca’mı mutlaka anmam gerekiyor burada. Öyle müftü görmedim ben! Hani derler ya, heykeli dikilecek kabına sığmaz bir öncü.
Cemaleddin Hocamı da yürekten kutluyorum.

Bu Anadolu turumda da umut ışığıyla dopdolu döndüm İstanbul’a.

Anadolu’dan umut kesilmez. Türkiye’den umut kesilmez. Türkiye biterse, mazlumların umudu söner, dünya biter.
Vesselâm.Çürümeyi göremez ve önleyemezsek...

Yusuf Kaplan

13/12/2019 Cuma

İkinci büyük medeniyet buhranını her alanda iliklerimize kadar yaşadığımız iki asırlık yok oluş ve toparlanma sürecini üç kavramla açıklayabiliriz: Bu toplum,Tanzimat’la yönünü, Cumhuriyet’le yörüngesini yitirdi, Özallı yollardan itibaren de ruhunu yitirmeye başladı.

Çok yönlü bir yok oluş ve bu yok oluşa direnme süreci bu.

Bu yazıda yok oluş sürecine odaklanacağım, sonraki yazılarda çıkış yolları üzerinde kafa patlatacağım.

TOPLUMUN RUHUNU YİTİRME SÜRECİ...
Cumhuriyet süreci, bu toplumun İslâmî birikimini tasfiye etme, ruh köklerini inkâr etme sürecine dönüştü.
Bu bir toplumun intiharı demek bu, oysa!

Kendi ayağına kurşun sıkması bir toplumun.

İyi de, dünya tarihinin yapılmasında, son bin yılda kilit rol oynamış bir toplum, neden intihar etmeye, tarihî birikimini ve medeniyet iddialarını reddetmeye kalkışsın ki?
Böyle bir toplum, yönünü de, yörüngesini de, ruhunu da yitirmekten kurtulamaz elbette ki.

Ve aslâ tarihin akışını değiştirecek bir yolculuğa çıkamaz.

Nasıl çıksın ki?

Bir toplum, ruhu varsa, ruhu diri ve canlıysa, ayakta durabilir ve varlığını sürdürebilir çünkü.

Tarih, ruhunu yitirmeyen toplumların eseridir.
Karamsarlık pompalamak İçin yazmıyorum bütün bunları.

Durum tespiti yapıyorum. Nerede, ne hâlde olduğumuzu göremezsek, sorunlarımızın nereden kaynaklandığını da tespit edemez ve önümüzü açacak büyük yolculuklara çıkamayız.
Her yerde bir karamsarlık var haklı olarak.

Haklı olarak diyorum çünkü insanlar, birbirlerini baltalarla doğruyor, boğazını kesiyor, uzuvlarını paramparça ederek çöpe atıyor!
Ne ürpertici cinayetler bunlar!
Değerlerimiz hızla aşınıyor, aile hızla çöküyor, çocuklarımızı göz göre göre kaybediyoruz...
Bütün bunlar, sadece bizden, bizim zaaflarımızdan kaynaklanan sorunlar değil. Küre ölçeğinde hâkim olan yoz, sığ postmodern popüler kültür de bu sorunların kontrolden çıkmasına, katmerlenmesine, kangrene dönüşmesine katkıda bulunuyor.
MODERNLİK VE POLİTİKA’SI:SEKÜLER ÇIKMAZ SOKAK!
Ne olursa olsun, başkasını, dışarıyı suçlamak yerine, kendimize bakmak, nerede yanlış yaptığımızı çok iyi ortaya koymak zorundayız.

Her şeyin politikaya endekslenmesi, toplumda büyük bir ahlâkî çözülme ve çürümenin yaşanmasına yol açıyor...
Oysa politika araçtır; hakikat amaç. Politikayı hakikatin önüne geçirmemiz, ölçütleri yitirmemize ve değerlerimizin çürümesine yol açıyor...
Her şeyin politikaya endekslenmesi, Ak Parti’yle başlamadı elbette. Cumhuriyet tarihiyle yaşıt, hatta Tanzimat’a kadar götürülebilir bunun kökleri.

Modern dünyayı politika, dolayısıyla tanrılaştırılan ve her şeye çeki düzen verme gücü ve kudretini kendinde gören seküler modern insan kurdu.
Modernlik, kurucu olduğu kadar yakıcıdır da. Hegel’in icat ettiği, Marx’ın daha sonra başka anlamlar yüklediği o sarsıcı ifadeyle “yaratıcı ama tahripkâr”dır modernlik.
Varlıklar âleminde dengeyi değil çatışmayı, dolayısıyla gücün ve araçların üstünlüğü fikrini benimseyen ve bu fikre göre hareket ettiği için de dünyayı cehenneme çeviren modernlerin icadı olan politikayla, yaşanabilecek, yaşamaya değer bir dünya kurulamaz; çatışmanın, çıkarperestliğin, sistemin ve mekanik mekanizmaların dolayısıyla ruhsuzluğun hâkim olduğu bir orman, bir arena, bir cehennem kurulabilir yalnızca.
Politika, çıkarperestliği, konformizmi ve fırsatperestliği kutsar. O yüzden kutsalı hayattan kovar ve sahte, din-dışı kutsallar icat eder ve pagan bir dünyanın eşiğine fırlatır insanı.
TÜRKİYE’NİN SEFİH SEKÜLERLEŞME SÜRECİ...
Sekülerleşmenin en sefih, en ayartıcı, en sığ biçimleri Özallı yıllardan bu yana hayatımızın her alanına sirayet ediyor; insanımızın ahlâkını, davranış ve ilişki biçimlerini çürütüyor...
Sosyal yapımızı, dokumuzu sarsıyor; insanımızın karakterine bir virüs gibi sızıyor; temel insanî hasletlerimizi aşındırıyor; ruhsuz, duyarsız, kaşarlanmış türedi tipler zuhûr etmesine yol açıyor...
Akparti iktidarları döneminde sekülerleşme, tavan yaptı; değerlerimiz aşınmaya, genç kuşak hedonizmin, hızın ve hazzın kölesine dönüşmeye, oraya buraya savrulmaya, sözün özü, ruhsuzlaşmaya başladı...
Tam da dünyanın bizi beklediği, tarihin bizi çağırdığı bir zaman diliminde Türkiye’nin içerden büyük bir değer erozyonunun pençesinde kıvranması, çocuklarımızın aidiyet bilinçlerini yitirmeleri ve elimizden kayıp gitmeleri, bu seküler saldırının, sekülerleşmenin yol açtığı sosyal yıkımın düşündürücü göstergeleri...
Postmodern popüler kültür ve pespaye Türk televizyonları ve dizileri, toplumu da alttan alta çürütüyor, altını oyuyor, mezarını kazıyor.

Ne yapıp edip, eğitimde, kültürde, şehircilikte devrim yapmak, genç kuşağı yoz postmodern popüler kültürün çözücü ağlarından kurtarmanın yollarını bulmak zorundayız.

Vesselâm.

Sistemi dönüştürmek için yola çıkıp sistem tarafından dönüştürülmek!

Yusuf Kaplan

15/12/2019 Pazar

Felâket tellallığı yapmıyorum. Yanlışlıklarımızı, büyük hatalarımızı görüp önlem alamazsak, yok oluruz ve bunun vebalini ödeyemez, bize umut bağlayan mazlumlara da hesabını veremeyiz.
O yüzden içerden, güçlü, köklü, uzun soluklu, zihin, ufuk ve ön açıcı eleştiriler yapmak zorundayız.
5 MİLLÎ GÖRÜŞ PARTİSİ, AZ OLMADI MI?
Sarkastik, rahatsız edici bir ara soru bu ama gerçek bu; acı gerçek!

Bir hareketten beş partinin çıkması neye işaret eder?
Elbette ki, çarpıklığa, bir şeylerin yanlış gittiğine...
Bu beş parti, millete gidecek ve hangi büyük farklılıkları, benzersizlikleri için oy isteyecek acaba?

Böyle bir soruyu sormak bile gülünç ve tedirgin edici, değil mi?

Millî Görüş hareketinden beş ayrı partinin çıkması, Millî Görüş’ün güçlü bir insan kaynağı olduğunu gösterir mi? Elbette ki.

Ama bu insan tipinin sadece “oraya buraya yamanan”, “kaynakçı” bir insan tipi olduğunu gösterir. Üzücü ama böyle!

Kendisini siyaseten Millî Görüş’ün çocuğu olarak gören biri olarak söylüyorum bunları.

Bir ara AK Parti’nin, Millî Görüş köklerinden aşı yapması, taze kan devşirmesi gerektiğini söyledim AK Parti yöneticilerine. Başkaları da söylediler eminim. Ve söylenen şeyi yaptılar.
Sonuç ne?

Sonuç, benim açımdan da hayal kırıklığı oldu.
Millî Görüş kökenli insanların bile masaya ve kasaya ne kadar çabuk yenildiklerini görünce, hayal kırıklığı yaşadım.
Bu insanlar, İslâmî dertleri, kaygıları olan insanlardı. Masayı, kasayı ve nisayı görünce, yenildiler!

Millî Görüş’ten beş parti çıkmasının nedeni buralarda gizli işte!

O yüzden meseleyi en başından, kökünden ele almakta yarar var...

MİLLÎ GÖRÜŞ: RUH KÖKLERİMİZİN SESİ
Millî Görüş, bu toplumun İslâmî iddialarının siyaset arenasındaki sözcüsü, güçlü sesiydi. Rahmetli Erbakan Hoca, bunu çok güzel gösterdi. Ama iktidarla tanışınca, millî görüş kadroları, şimdiki kadar olmasa bile dökülmeye başladılar.
Millî Görüş, bu ülkenin devşirme şebekeler tarafından ele geçirildiğini, İslâmî geçmişinin yok edildiğini, geleceğinin de yok edilmeye çalışıldığını göstermek ve buna “dur!” demek için siyaset sahnesine çıkmıştı oysa.
Başlangıçta cazibe kaynağı oldu. Özellikle de Hoca’nın 11 aylık zorlu iktidarı döneminde, içerden ve dışardan yapılan inanılmaz baskılara rağmen bu ülkenin hâs çocuklarının bu ülkeyi nasıl şaşırtıcı bir şekilde -bütün olumsuzluklara rağmen- başarıyla yönetebileceklerini gösterdi Erbakan Hoca dünya âleme!

Havuz sistemi kuruldu, denk bütçe yapıldı! Türkiye’yi kuşatan şer şebekeleri ve onların içerdeki devşirme şebekleri, şok geçirdiler. Hoca, bütün bunların üstüne bir de D-8’i kurunca darbeyi yedi, 28 Şubat postmodern darbesiyle gönderildi.
Fakat Millî Görüş kadrolarının, -AK Parti’nin İslâmî kaygıları çok daha zayıf kendine özgü kadrolarıyla birlikte- özellikle son 5-6 yıldan bu yana AK Parti içinde sergiledikleri performans, masaya ve kasaya nasıl kolaylıkla teslim olabildiklerini, dolayısıyla nasıl sefih sekülerleşme biçimleri geliştirebileceklerini gösterdi.
Soru şu: Yarım asır önce mücahit olarak yola çıkan insanlar, nasıl oldu da 80’li, 90’lı yıllarda müteahhit, 2000’li yıllarda ise her şeye müsait olabildiler?
Bu sorunun cevabının 4-5 yıldır burada yoğun olarak yazdığım yazılarla vermeye çalışıyorum: Politika kutsandığı, amaç katına yükseltildiği için.
Oysa politika araç, hakikat amaçtır. Amaç hakikattir, hakikatin izinin sürülmesi, hükümran kılınmasıdır; yoksa politikanın yani güç ve çıkar ilişkilerinin, masa ve kasa kapmak için girişilen ayak oyunlarının filan değil!
PARÇALANMAYA DEĞİL BÜTÜNLEŞMEYE İHTİYACIMIZ VAR!
Burada yazının öznesi millî görüş de değil, AK Parti de. Yazının öznesi politika, politikanın kutsanması, bir araç olarak politikanın amaç haline getirilmesi, hakikatin önüne geçirilmesi ve bu toplumun İslâmî kadrolarının sisteme teslim olması.

Sistemi dönüştürmek üzere yola çıkan insanların sistem tarafından dönüştürülmesi. Asıl üzerinde kafa yormamız gereken mesele bu!
Yazıyı bitirirken şu tarihî uyarıları yapmak zorunda hissediyorum kendimi: Türkiye, zorlu bir süreçten geçiyor. Ak Parti’nin parçalanması veya Erdoğan gibi güçlü bir liderin şu da bu ayak oyunlarıyla devre dışı bırakılması,Türkiye’nin -Allah korusun ama parçalanmak da dâhil- sonu nereye varacağı belli olmayan bir çıkmaz sokağın eşiğine sürüklenmesine yol açabilir.
Elbette -yerlerde sürünen eğitimden yoz kültüre, İslâmî aidiyet biçimlerini yitiren gençlikten pespaye medyaya kadar- yapılan yanlışlar konusundaki eleştirilerimizi ve önerilerimizi her zaman dillendireceğiz. Ama Türkiye’nin içerden ve dışardan dört bir taraftan kuşatıldığı bir zaman diliminde, ülkeyi kurda kuşa yem edecek basiretsiz işlere de tevessül etmeyeceğiz!
O yüzden şunu söylüyorum: Parçalanmaya değil bütünleşmeye ihtiyacımız var.
Vesselâm.

.Uluslararası Fethi Gemuhluoğlu Dostluk Film Festivali

Yusuf Kaplan

16/12/2019 Pazartesi

“Fethi Gemuhluoğlu kim” mi? Herkesin ve her kesimin “”Fethi Abi”si!

Hem kendi kalabilmek hem de herkese ve her kesime seslenebilmek her babayiğidin harcı değil şu çorak ülkede, öyle değil mi?

Ama Fethi Gemuhluoğlu, olmaz denileni başarmış -deyim yerindeyse- bir olgunluk âbidesidir; hem derviş hem de sessiz devrimci biri; bu ülkenin dip dalgasını, genetik kültürel haritalarını harekete geçirerek geleceği, geleceğin öncü nesillerini yetiştiren bir öncü.
Yılmaz bir hakikat savaşçısı: Bulunduğu yere şeklini veren, ruhunu üfleyen, insan’dan saraylar inşa eden bir âhir zaman bilgesi.
EŞSİZ BİR YETENEK KÂŞİFİ
Bir savaşçı ama herkesin önünde saygıyla ve şükrana eğildiği bir öncü.

Ayırım gözetmeksizin, bu ülkenin karakter ve yetenek sahibi çocuklarına burs bulan bir hayırsever.

Hayrı sadece burs vermek gibi hayırseverliklerle sınırlı olmayan biri Fethi Gemuhluoğlu. Asıl hayrı, asıl kanatlandırıcı hayırseverliği, yetenekleri keşfetme kabiliyeti ve yılmaz gayretinde gizli Fethi Ağabey’in.
Bu ülkede -sağdan veya soldan ne kadar eli kalem tutan, yazan, çizen, fikir üreten adam varsa, neredeyse hepsine Fethi Gemuhluoğlu’nun sarıp sarmalayan, insanı en derûnundan yakalayan eli, o öpülesi eli değmiştir mutlaka.
DOST’UN DOST HALKASININ PIRLANTA BİR HALKASI
Bu ülkenin çocuklarının elinden tutmuş, bu ülkenin ruhuna âşık, bu ülkenin çocuklarını bu toprakların ruhuyla buluşturma aşkı ve şevkiyle yanıp tutuşan bir Hakk dostu, hakikat sevdalısı bir insan Fethi Gemuhluoğlu.

Dost denilince, dostluk’tan sözedilince, derhal onun adı gelen bir yürek insanı o.
O’nsuz dostluk cümleleri kurulamayacak, dostluk hikâyeleri anlatılamayacak, dostluk filmleri yapılamayacak kadar dostluk kelimesi ve eylemiyle özdeşlemiş bir dost.
Hoca Ahmed Yesevî Hazretleri’nden Yunus’a gürül gürül akıp gelen, bin küsûr yıldır bu toprakları sulayan hakikat yolculuğunun, Hakka dost, hakikate dost, insana ve âleme dost medeniyet yolculuğumuzun kurucu son halklarından pırlanta bir halka.
SAYGISIZLIK DEĞİL SAYGI GÖSTERİLMELİ!
Neden Fethi Gemuhluoğlu’ndan söz açtığım peki?

Fethi Gemuhluoğlu adına bir film festivali düzenleniyor güya! Bu yıl hiç de dostça olmayan bir davranışla Fethi Gemuhluoğlu ismi çıkarılarak ikincisi düzenlenen bir festival.

Kadrosunda Fethi Gemuhluoğlu’nun oğlu Selman Gemuhluoğlu, Hasanali Yıldırım, Lütfi Şen ve Faysal Soysal’ın yer aldığı kişilerle başlayan festival ikinci yılında hem ismini hem de kurucu isimlerini tasfiye ederek sürdürüldü!
Fethi Gemuhluoğlu’na saygısızlık bu, elbette ki!

Başından itibaren bu projenin her şeyi oğlu Selman Gemuhluoğlu’na da saygısızlık.
Ve film dilinden, estetiğinden anlayan, piyasadaki karakter sahibi, ahlâk sahibi bir kaç kişiden biri olan Hasanali Yıldırım’a da saygısızlık ve haksızlık!
Çok sevimsiz bir hâdise yaşandığı besbelli.

Bendeniz, ileriye bakalım diyorum ve şöyle bir öneride bulunuyorum: Gençlik Bakanlığı ya da Kültür Bakanlığı, uluslararası bir film festivali düzenlemeli Fethi Gemuhluoğlu adına. Tam da toplumumuzun ekmek kadar su kadar ihtiyaç hissettiği birlik ve bütünlük girişimlerine de çok güzel temel olacak bir dostluk ve kardeşlik festivali ne kadar güzel olur, değil mi?
İlgili bakanlıklar, bu konuda adım atarlarsa, hem ülkemiz için hem de sanatımız için güzel bir işe imza atmış olurlar. Sadece Uluslararası Fethi Gemuhluğlu Dostluk Film Festivali değil, Uluslararası Fethi Gemuhluoğlu Dostluk Sanat Festivali olarak düzenlemeleri uzun vadede çok ses getirecek bir girişim, bir vefa adımı olacaktır bu.
Benden hatırlatması...

Vesselâm.Politika, insanı ruhsuzlaştırır; çıkış yolu, politikanın ötesinde gizli...

Yusuf Kaplan

20/12/2019 Cuma

Politika, iktidar kurma aracı ve biçimi, imkânı ve mekanizması.

Hayatın politikaya indirgendiği yerde insan, yavaş yavaş insanî hasletleri yitirmeye başlar. Makinalaşmaya başlar. Ruhsuzlaşır.
O yüzden İslâm düşünce geleneğinde, siyaset, ahlâk’ın bir alt dalı olarak görülmüştür.
Politik düşüncenin zayıf olduğu bile söylenebilir İslâm düşünce geleneğinde.
Bu bir zaaf olarak görülebilir belki ama gerçekte insanın fıtratının korunması, insanın gücü kendinde vehmederek azmanlaşmasının kontrol altına alınması açısından çok önemli bir yaklaşım, esaslı bir durumalıştır.
GREKLERİN “POLİTİKA” MAKİNASI
Politika, mülkün insanın kontrolüne verilmesidir. Mülk hem güç hem egemenlik hem de otorite demektir.

O yüzden politika, özelde Greklerin, genelde Batı uygarlığının temel varoluş alanı ve imkânı olarak kabul edilmiş ve işlev görmüştür.

Greklerde, bilimlerin anası felsefedir; hayatın esası ise politika!
Batılılar dışında hiç bir medeniyet politikayı hayatın merkezine yerleştirmemiştir.
Hayatın merkezinde din vardır. Bütün medeniyetlerde böyledir bu.
Tarihte, din-dışı tek uygarlık, 2500 yıllık Batı uygarlığıdır.
Grekler, pagan olmasına rağmen, spor bile din eksenlidir: Olimpiyatlardayarışan sporcu ibadet ettiğinin bilincindedir. Sanatkârda da benzer bir durumdan sözedilebilir: Trajedi, dinsel bir arınma biçimidir örneğin.
Örnekleri uzatmaya gerek yok.

Şu: Grekler pagan olmasına rağmen, bütünüyle din-dışı bir uygarlık sözkonusu değildi Grek adalarında da, anakarasında da.

AVRUPALILARIN POLİTİKA TANRISI!
Felsefî köklerini Greklere borçlu olan Avrupalılar, pagan Greklerden daha fazla din-dışı bir dünya / uygarlık geliştirdiler.

Laiklik, pagan Greklerden daha fazla Tanrı’yı hayattan uzaklaştırdı, insanı tanrılaştırdı.
Hıristiyanlığı da daha ilk benimsedikleri süreçten itibaren paganlaştırdıkları için, Avrupalıların dolayısıyla Amerikalıların din olarak adlandırılmayı hak edecek derinlikte ve çapta bir dinleri yok: O yüzden tarihte ilk defa din-dışı bir uygarlıkla karşı karşıya insanlık.
O yüzden modern ve postmodern Batı uygarlığı son dört asırdır bütün dinleri fosilleştirmek, tarihten silmek, dönüştürerek kendine benzetmekte ve devre dışı bırakmakta sakınca görmemiştir.

İşte tam da bu nedenledir ki, yani gerçek anlamda dinden yoksun olduğunu çok iyi bildiği ve tecrübe ettiği içindir ki, önüne gelen her şeyi din katına yükseltmekten kaçınamamıştır.
Batı uygarlığı, kurulmasında dönem dönem kilit rol oynayan her şeyi dinselleştirdi.

Önce politikayı din katına yükseltti, ardından ekonomi, kapitalizm, ulusçuluk, sosyalizm, sekülerizm birer din gibi işlev görür oldu.

Eğer Batı’da hakîkî din olmuş olsaydı, hiç bir şey dinin yerini alamaz, din katına yükseltilemezdi.
Her şeyin seküler din ve sahte tanrı katına yükseltilebilmesi, her şeyin önce karikatürize edilmesine sonra da yok olup gitmesine sebep oluyor.
ÇIKIŞ YOLU: POLİTİKANIN ÖTESİ...
Türkiye de, tepeden monteleme yöntemiyle uygulanan modernleşme / Batılılaşma / laikleşme projesiyle birlikte İslâm’ı hayatın merkezinden uzaklaştırdı ve tıpkı taklit ettiği Avrupa modernliği gibi politikayı hayatın merkezine yerleştirdi, böylelikle seküler devrimler gerçekleştirdi.
Seküler devrimler, yalnızca tepeden Jakoben yöntemlerle lûtfedildiği için karikatürleşti vebu toplumun İslâmî ruh köklerini kurutma tehlikesi ile karşı karşıya bıraktı ülkeyi.
Medeniyetlerin birbirlerinden beslenmesine karşı çıkacak absürd bir tutum sergileyemem. Aksine yaşadığımız ve politika üzerinden zoraki olarak inşa edilen modernleşme / sekülerleşme tecrübemizin absürd bir tutum olduğunu söyleyeceğim.

Bizim yaşadığımız tecrübe bir medeniyetin başka bir medeniyetten bazı kurumları ve kavramları ödünç alması ve sonra da onları dönüştürmesi tecrübesi olmadı. Aksine bir medeniyet değiştirme, kendi medeniyet dinamiklerimizi inkâr etme ve sonuçta toplumu kaçınılmaz olarak kültürel inkârın eşiğine sürükleme absürdlüğü oldu!

Bütün yapılanlar politika aygıtı (devlet) ele geçirilerek yapıldı: Abdülhamid, politik bir devrimle tahttan indirildi. Yeni seküler düzen, politik bir devrimle kuruldu: Devlet, devletin bütün kurumları, İslâm’dan temizlendi!
Politika sadece Batıcılar tarafından değil İslâmî kesimler tarafından da kutsandı.
Politikanın kutsanması, masanın ve kasanın kutsanması, insanın ve toplumun masanın ve kasanın kölesine dönüşmesine ve ruhsuzlaşmasına yol açacaktı.

Bu kaçınılmazdı.

Çıkış yolu ne, peki?
Politika’yı değil hayatı inşa etmek, politikanın ötesinde kendi ayaklarımız üzerinde durmanın imkânlarını ve yöntemlerini geliştirmek...
“İyi de, nasıl?” dediğinizi duyar gibi oluyorum.

Sonraki yazıda artık...

.Ruhunu yitirdiğini bildin mi?

Yusuf Kaplan

22/12/2019 Pazar

İslâm medeniyeti, politika üzerine inşa edilmedi; hayat üzerine inşa edildi; hakikatin yoğurduğu, mayasını kardığı ruh üflediği hayat üzerine.

Bu gerçeği gören, hatta iliklerine kadar hisseden ender düşünürlerden biri Nietzsche’ydi. Hıristiyanlığın da, modernitenin de hayatı inkâr ettiğini düşünüyor, “İslâm, hayat’a evet diyor” diyordu özenle.

Hayat’ın inşası, idamesi ve nefes üflemesi, hakikat’le irtibatının kopmamasına, aksine, muhkem bir şekilde tesis edilmesine bağlı.

Hakikatin olmadığı yerde, hakikatin hükümfermâ olmadığı bir dünyada, hayat yeşermez, çürür, çöle döner.

Bizde hayatı hakikat inşa eder. Hakikat inşa ettiği için sahicidir ve ruh doludur hayat. Şiirdir. Şuurdur. Hakikatin şiarlarının şuura dönüşmesi ve şiire durdurması hayatı da, insanı da.
Hayatımıza en az iki asırdır hakikat değil siyaset yön veriyor.
Politika, sadede dünyaya sahip olma ve çeki-düzen verme kaygısı güder. Dünyayı dâr / yurt edinir; o yüzden dünyayı dar eder insana.

Politika, insanın her şeyin merkezine yerleşmesi demektir. İnsanın her şeyin ölçüsü ve ölçütü katına yükseltilmesi, tanrılaştırılması.

O yüzden, modern dünya politika üzerine kuruldu. Sonra, politikanın yerini ekonomi aldı. Ekonomi, “ekonomik insan” olarak adlandırılan ruhsuz bir canavar icat etti. “Ekonomik insan” denen canavar, insanı ruhsuzlaştırdı ve yok etti.

Politikayla başlayan ekonomiyle başka bir evreye geçen dünya, insansız bir dünya artık. Postmodern dünya, insansız. Postmodern insan ise, dünyasız!
Aslında genelde müslümanların özelde Türkiye’nin önünde insanı yeniden hayata döndürecek, insana dünyasını armağan edecek bir imkân var: İnsanlığın önünü açacak, insanca bir dünya kurulmasını sağlayacak bir imkân.

Yaşadığımız zorluklara bakarak arabesk psikolojilere girmeye gerek yok. Fıtratını koruyan, dolayıyla kimyası bozulamamış, genetik kültürel kodları saflığını muhafaza eden insan tipi Müslüman insan tipi; özellikle de bu toprakların çilekeş insanı.

Dünya, insan türünün geleceğinin tehlikeye girdiği bir yokoluş felâketinin eşiğine sürükleniyor! Güle oynaya hem de!

İnsan türünün yokoluşunu durduracak kaynak, özsuyu bizde. Ama bunun bilincinde bile değiliz biz, ne yazık ki!

Türkiye’nin İslâmî kesimleri, politikanın insanın fıtratını bozduğunu, insanı dünyayı kutsayan, fırsatperest, çıkarperest, konformist, dünyevîleşmiş ruhsuz bir makinaya dönüştürdüğünü iliklerine kadar yaşıyorlar ama bunu göremiyorlar!

Yaşanan ruhsuzlaşmanın, sekülerleşmenin her şeyin politikaya indirgenmesinden kaynaklandığını farkedemiyorlar.

Siyasî mücadele elbette sürecek. Ama politika hayatımıza yön vermeyecek; hakikat, hakikatin şaşmaz ölçüleri yön verecek -siyaset de dâhil- her şeye.
O yüzden İslâmî bir hayat inşası için gayret göstermeliyiz. Masa, kasa kapmak için değil.

Masa, kasa peşinde koşturursak, ortada hakikatten eser kalmayacağını çok iyi bilelim.

Derdi hakikat olmayan bir politika en büyük derttir, felâkettir.
Derdi hakikat olmayan bir hayat, bayattır.
Derdi hakikat olmayan insanın, insan olma hasletlerini yitirmesi kaçınılmazdır.
Hayatımızı politika şekillendiriyor son iki asırdır. Ama son yarım asır, hayatımız ruhsuzlaştı, her şeye politikaya endekslendiği için.
Cemaatler, tarikatler, vakıflar hep politikanın ağlarında yaşama mücadelesi verilebileceğini sandıkları için sahiciliklerini yitiriyorlar.
Her şeyi politikadan, devletten bekler duruma geldiler; ki bu, ruhlarını yitirmeleri ve canlı cenazeye dönüşmeleri demektir.

İslâm’ın kilisesi yok. O yüzden İslâm’ın darbe yediği zamanlarda direnmesini sağlayacak kurumları da yok.
Müslümanların İslâm’la irtibatlarını diri ve canlı tutan tarikatler ve cemaatlerdir.

İslâm’ın kilisesi olmadığı için, İslâm’ın kan kaybettiği, müslüman toplumların hızla sekülerleştiği ortamlarda, laiklik, Kemalizm gibi ideolojilerin din katına yükseltilmesi kaçınılmazdır.
İslâm son bir kaç yılda, daha önceki dönmelerde gözlenmediği kadar kan kaybediyor: İnsanlar, İslâm’ı terkediyorlar...

Bunun en temel nedeni, politikanın / araçların hakikatin yani amaçların önüne geçmesi, insanların masanın ve kasanın peşinde koşturmaları, helal haram ölçülerini hiçe saymaları, kısacası, İslâm’a hakkıyla teslim olmadıkları için İslâm’ı hakkıyla temsil edememeleri, Müslüman kişilerin inandıklarıyla yaptıkları arasındaki uçurumun toplumun İslâm’dan soğumasına ve uzaklaşmasına yol açması...

Unutmayalım: İslâm, tek başına yaşanmaz, müşterek yaşanır; ancak müşterek yaşandığında, cemaat hâlinde yaşandığında hak hukuk nedir, kardeşlik nedir, zorluk, fedakârlık, cefakârlık, kanaatkârlık nedir o zaman bilinir, tadı, lezzeti idrak edilir.
Müslümanlar bir bedenin uzuvları gibidir, yoksa politikanın, ekonomik çıkar şebekesinin uzantıları gibi değildir.

Yekvücuttur.

Politik, ekonomik örgütlenmelerde kişi, kendini düşünür; cemaat birlikteliklerinde kardeşini.İslâm siyaset tasavvuru

Yusuf Kaplan

23/12/2019 Pazartesi

İslâm düşüncesinde siyaset alanı, güç kullanma, hükümranlık kurma, tahakküm etme alanı ve aracı değildir.

Siyaset, kurucu bir kaynak değil, dârü’l-İslâm’da hâkim olan hakikat ilkelerinin hayatiyetini sürdürmesini sağlayan koruyucu bir barınaktır sadece.
Siyaset-hakikat ilişkisini yazmayı sürdürüyorum. Bugün İslâm siyaset tasavvurunu, temel ilkelerini ve güzergâhlarını yazdığım altı yıl önceki bir yazımı gözden geçirerek sizlerle paylaşmak istiyorum.

MELEKÛT ÂLEMİ, MÜLK ÂLEMİ VE SİYASET
Müslüman hayatının her alanında olduğu gibi, her aktivite’nin dayandığı temel kurucu ilkeler vardır; siyaset, -diğer başka araçlar gibi- bu kurucu ilkeleri -uygulayarak- koruma işlevi üstlenir sadece.
Yine her aktivitenin bir mülk âlemine, bir de melekût âlemine bakan iki yönü vardır. Müslüman hayatında her aktivite, meşruiyetini melekûtî âlemden alır, mülk âlemine yansıtır, mülk âleminde yansımasını bulur.
İslâm düşüncesinde, hükümranlık, otorite ve meşruiyet kaynağı, mülk âlemi, dolayısıyla mülk âlemine hükmeden insan değil, ilâhî kaynak ve bu kaynaktan yansıyan ilkelerdir.
Dârü’l-İslâm’da, Hak hükümrandır; insan, Hakk’ın hükümranlık yetkisini hakkıyla kullanmakla yükümlüdür sadece.

Dârü’l-İslâm’da, insanın hükümranlığı, pagan dünyada olduğu gibi mutlak değil, izafîdir.

Hakk’ın hükümranlığının belirleyici olmadığı bir yerde hakikat olmaz, adalet ise hiç olmaz.
Hakk’ın ontolojik hükümranlığını hiçe sayan bir yerde, insan hakları hiç bir zaman elde edilemez; gücü ve güç üreten araçları ellerinde bulunduran odaklar, neyin, nereye kadar ve ne ölçüde hak olduğuna hükmederler; insan haklarını, güç odaklarının çıkarları doğrultusunda tayin ederler.
ÜÇ TARZ-I SİYASET
İslâm düşüncesinde üç ana ‘’siyaset alanı’’ vardır.
Birincisi, peygamberlerin (enbiyaların) siyasetidir.
İkincisi, velilerin (evliyaların) ve âlimlerin siyasetidir.
Üçüncüsü, vâlilerin (emirlerin) siyasetidir.
Peygamberlerin siyaseti, hem bâtın hem de zâhire; velilerin ve âlimlerin siyaseti, yalnızca bâtına; emirlerin siyaseti ise, yalnızca zâhire hükmeder.

KAT’İYYAT VE ZANNİYYAT
Bu temel ilkelerden yola çıkarak, İslâm düşüncesinde, siyaset tasavvurunun temellerini İmam Cüveynî ile talebesi İmam Gazalî atmıştır.
Buna göre, siyaset tartışmaları, kat’iyyat ve zanniyyat ayırımı üzerinde temellendirilmiştir. Kat’iyyat, Kur’ân ve Sünnet ekseninde, siyasetin, kurucu temel ilkelerini sunar bize. Bu kurucu ilkelerin zaman içinde nasıl uygulanabileceği zanniyyat alanına (ictihadlara) bırakılmıştır. Meselâ, âdil ve meşrû bir devlet başkanını seçme yükümlülüğü kat’î bir hüküm, devlet başkanının nasıl seçilebileceği ise zannî (ictihadî) bir meseledir.
O yüzden İslâm siyaset tasavvurunda, belli bir yönetim biçimi önerilmemiştir; yönetim biçimi, zamana, dolayısıyla içtihatlara bırakılarak halledilmesi öngörülen bir mesele olarak değerlendirilir.

İslâm siyaset tasavvurunda yönetenlerle yönetilenler arasındaki ilişkiler, kat’iyyat alanı tarafından belirlenen temel kavramlar çerçevesinde ele alınır ve uygulanır.

BEŞ KURUCU İLKE
Yunus Apaydın Hoca’nın çalışmalarından da esinle, kurucu temel ilkeleri, beş ana başlık altında şöyle özetlemek isterim:
1-Adalet. Adalet ilkesi, belli başlı âyet ve hadislerden yola çıkarak belirlenmiştir. Adalet, üç boyutta ele alınır. Birincisi, kurucu adalet; ikincisi, koruyucu / yaşatıcı adalet; üçüncüsü de, düzeltici adalet.
Kurucu adalet, toplumun ve siyasetin inşasında nass’larda belirtilen ilkeler (kat’iyyat) ışığında, dengenin ve itidalin, sulhün ve selâmetin sağlanmasını hedefler.
Koruyucu / yaşatıcı adalet, ilkelerin işleyişinde ve işletilmesinde karşımıza çıkar: Hem nass’larda belirlenen ilkelerin uygulanmasını denetler hem de nasslarda belirlenmeyen alanların içtihatlarla tayin edilmesini sağlar.
Düzeltici adalet ise, düzenin bozulması ya da bozulmaya yüz tutması durumunda, adaletin düzeltici unsur olarak devreye girdirilmesinin yollarını ve yöntemlerini belirler.
2-Ehliyet. Meselâ, Buhari’de geçen, ‘’iş, ehil olmayana verildiğinde kıyameti bekle!’’ hadisi, ehliyetin, adaletin temini açısından zorunlu şart ve kurucu ilke olarak kabul edildiğine delil olarak gösterilen nass’lardan biridir.
3-Emanet. Yönetimde kişisel çıkar gözetmeden ‘’ortak hayır’’a hizmet etmeyi, şeffaf, hesap verebilir, güven temin edici bir yönetimi tesis etmeyi amaçlar.
4-Dördüncü kurucu ilke Biat’tır. Biat, yöneticinin şer’î açıdan meşruiyetinin ve ümmetin siyasete katılımının kurucu ilkesidir.
5-Siyaset tasavvurunun beşinci kurucu ilkesi, İstişâre’dir. İstişare, ümmetin siyasete ‘’doğrudan’’ katılımını, karar alma ve verme süreçlerinin âdil bir şekilde gerçekleştirilmesini, böylelikle totaliter yönelimlerin önünün kesilmesini sağlarİslâm siyaset tasavvuru

Yusuf Kaplan

23/12/2019 Pazartesi

İslâm düşüncesinde siyaset alanı, güç kullanma, hükümranlık kurma, tahakküm etme alanı ve aracı değildir.

Siyaset, kurucu bir kaynak değil, dârü’l-İslâm’da hâkim olan hakikat ilkelerinin hayatiyetini sürdürmesini sağlayan koruyucu bir barınaktır sadece.
Siyaset-hakikat ilişkisini yazmayı sürdürüyorum. Bugün İslâm siyaset tasavvurunu, temel ilkelerini ve güzergâhlarını yazdığım altı yıl önceki bir yazımı gözden geçirerek sizlerle paylaşmak istiyorum.

MELEKÛT ÂLEMİ, MÜLK ÂLEMİ VE SİYASET
Müslüman hayatının her alanında olduğu gibi, her aktivite’nin dayandığı temel kurucu ilkeler vardır; siyaset, -diğer başka araçlar gibi- bu kurucu ilkeleri -uygulayarak- koruma işlevi üstlenir sadece.
Yine her aktivitenin bir mülk âlemine, bir de melekût âlemine bakan iki yönü vardır. Müslüman hayatında her aktivite, meşruiyetini melekûtî âlemden alır, mülk âlemine yansıtır, mülk âleminde yansımasını bulur.
İslâm düşüncesinde, hükümranlık, otorite ve meşruiyet kaynağı, mülk âlemi, dolayısıyla mülk âlemine hükmeden insan değil, ilâhî kaynak ve bu kaynaktan yansıyan ilkelerdir.
Dârü’l-İslâm’da, Hak hükümrandır; insan, Hakk’ın hükümranlık yetkisini hakkıyla kullanmakla yükümlüdür sadece.

Dârü’l-İslâm’da, insanın hükümranlığı, pagan dünyada olduğu gibi mutlak değil, izafîdir.

Hakk’ın hükümranlığının belirleyici olmadığı bir yerde hakikat olmaz, adalet ise hiç olmaz.
Hakk’ın ontolojik hükümranlığını hiçe sayan bir yerde, insan hakları hiç bir zaman elde edilemez; gücü ve güç üreten araçları ellerinde bulunduran odaklar, neyin, nereye kadar ve ne ölçüde hak olduğuna hükmederler; insan haklarını, güç odaklarının çıkarları doğrultusunda tayin ederler.
ÜÇ TARZ-I SİYASET
İslâm düşüncesinde üç ana ‘’siyaset alanı’’ vardır.
Birincisi, peygamberlerin (enbiyaların) siyasetidir.
İkincisi, velilerin (evliyaların) ve âlimlerin siyasetidir.
Üçüncüsü, vâlilerin (emirlerin) siyasetidir.
Peygamberlerin siyaseti, hem bâtın hem de zâhire; velilerin ve âlimlerin siyaseti, yalnızca bâtına; emirlerin siyaseti ise, yalnızca zâhire hükmeder.

KAT’İYYAT VE ZANNİYYAT
Bu temel ilkelerden yola çıkarak, İslâm düşüncesinde, siyaset tasavvurunun temellerini İmam Cüveynî ile talebesi İmam Gazalî atmıştır.
Buna göre, siyaset tartışmaları, kat’iyyat ve zanniyyat ayırımı üzerinde temellendirilmiştir. Kat’iyyat, Kur’ân ve Sünnet ekseninde, siyasetin, kurucu temel ilkelerini sunar bize. Bu kurucu ilkelerin zaman içinde nasıl uygulanabileceği zanniyyat alanına (ictihadlara) bırakılmıştır. Meselâ, âdil ve meşrû bir devlet başkanını seçme yükümlülüğü kat’î bir hüküm, devlet başkanının nasıl seçilebileceği ise zannî (ictihadî) bir meseledir.
O yüzden İslâm siyaset tasavvurunda, belli bir yönetim biçimi önerilmemiştir; yönetim biçimi, zamana, dolayısıyla içtihatlara bırakılarak halledilmesi öngörülen bir mesele olarak değerlendirilir.

İslâm siyaset tasavvurunda yönetenlerle yönetilenler arasındaki ilişkiler, kat’iyyat alanı tarafından belirlenen temel kavramlar çerçevesinde ele alınır ve uygulanır.

BEŞ KURUCU İLKE
Yunus Apaydın Hoca’nın çalışmalarından da esinle, kurucu temel ilkeleri, beş ana başlık altında şöyle özetlemek isterim:
1-Adalet. Adalet ilkesi, belli başlı âyet ve hadislerden yola çıkarak belirlenmiştir. Adalet, üç boyutta ele alınır. Birincisi, kurucu adalet; ikincisi, koruyucu / yaşatıcı adalet; üçüncüsü de, düzeltici adalet.
Kurucu adalet, toplumun ve siyasetin inşasında nass’larda belirtilen ilkeler (kat’iyyat) ışığında, dengenin ve itidalin, sulhün ve selâmetin sağlanmasını hedefler.
Koruyucu / yaşatıcı adalet, ilkelerin işleyişinde ve işletilmesinde karşımıza çıkar: Hem nass’larda belirlenen ilkelerin uygulanmasını denetler hem de nasslarda belirlenmeyen alanların içtihatlarla tayin edilmesini sağlar.
Düzeltici adalet ise, düzenin bozulması ya da bozulmaya yüz tutması durumunda, adaletin düzeltici unsur olarak devreye girdirilmesinin yollarını ve yöntemlerini belirler.
2-Ehliyet. Meselâ, Buhari’de geçen, ‘’iş, ehil olmayana verildiğinde kıyameti bekle!’’ hadisi, ehliyetin, adaletin temini açısından zorunlu şart ve kurucu ilke olarak kabul edildiğine delil olarak gösterilen nass’lardan biridir.
3-Emanet. Yönetimde kişisel çıkar gözetmeden ‘’ortak hayır’’a hizmet etmeyi, şeffaf, hesap verebilir, güven temin edici bir yönetimi tesis etmeyi amaçlar.
4-Dördüncü kurucu ilke Biat’tır. Biat, yöneticinin şer’î açıdan meşruiyetinin ve ümmetin siyasete katılımının kurucu ilkesidir.
5-Siyaset tasavvurunun beşinci kurucu ilkesi, İstişâre’dir. İstişare, ümmetin siyasete ‘’doğrudan’’ katılımını, karar alma ve verme süreçlerinin âdil bir şekilde gerçekleştirilmesini, böylelikle totaliter yönelimlerin önünün kesilmesini sağlarİslâm siyaset tasavvuru

Yusuf Kaplan

23/12/2019 Pazartesi

İslâm düşüncesinde siyaset alanı, güç kullanma, hükümranlık kurma, tahakküm etme alanı ve aracı değildir.

Siyaset, kurucu bir kaynak değil, dârü’l-İslâm’da hâkim olan hakikat ilkelerinin hayatiyetini sürdürmesini sağlayan koruyucu bir barınaktır sadece.
Siyaset-hakikat ilişkisini yazmayı sürdürüyorum. Bugün İslâm siyaset tasavvurunu, temel ilkelerini ve güzergâhlarını yazdığım altı yıl önceki bir yazımı gözden geçirerek sizlerle paylaşmak istiyorum.

MELEKÛT ÂLEMİ, MÜLK ÂLEMİ VE SİYASET
Müslüman hayatının her alanında olduğu gibi, her aktivite’nin dayandığı temel kurucu ilkeler vardır; siyaset, -diğer başka araçlar gibi- bu kurucu ilkeleri -uygulayarak- koruma işlevi üstlenir sadece.
Yine her aktivitenin bir mülk âlemine, bir de melekût âlemine bakan iki yönü vardır. Müslüman hayatında her aktivite, meşruiyetini melekûtî âlemden alır, mülk âlemine yansıtır, mülk âleminde yansımasını bulur.
İslâm düşüncesinde, hükümranlık, otorite ve meşruiyet kaynağı, mülk âlemi, dolayısıyla mülk âlemine hükmeden insan değil, ilâhî kaynak ve bu kaynaktan yansıyan ilkelerdir.
Dârü’l-İslâm’da, Hak hükümrandır; insan, Hakk’ın hükümranlık yetkisini hakkıyla kullanmakla yükümlüdür sadece.

Dârü’l-İslâm’da, insanın hükümranlığı, pagan dünyada olduğu gibi mutlak değil, izafîdir.

Hakk’ın hükümranlığının belirleyici olmadığı bir yerde hakikat olmaz, adalet ise hiç olmaz.
Hakk’ın ontolojik hükümranlığını hiçe sayan bir yerde, insan hakları hiç bir zaman elde edilemez; gücü ve güç üreten araçları ellerinde bulunduran odaklar, neyin, nereye kadar ve ne ölçüde hak olduğuna hükmederler; insan haklarını, güç odaklarının çıkarları doğrultusunda tayin ederler.
ÜÇ TARZ-I SİYASET
İslâm düşüncesinde üç ana ‘’siyaset alanı’’ vardır.
Birincisi, peygamberlerin (enbiyaların) siyasetidir.
İkincisi, velilerin (evliyaların) ve âlimlerin siyasetidir.
Üçüncüsü, vâlilerin (emirlerin) siyasetidir.
Peygamberlerin siyaseti, hem bâtın hem de zâhire; velilerin ve âlimlerin siyaseti, yalnızca bâtına; emirlerin siyaseti ise, yalnızca zâhire hükmeder.

KAT’İYYAT VE ZANNİYYAT
Bu temel ilkelerden yola çıkarak, İslâm düşüncesinde, siyaset tasavvurunun temellerini İmam Cüveynî ile talebesi İmam Gazalî atmıştır.
Buna göre, siyaset tartışmaları, kat’iyyat ve zanniyyat ayırımı üzerinde temellendirilmiştir. Kat’iyyat, Kur’ân ve Sünnet ekseninde, siyasetin, kurucu temel ilkelerini sunar bize. Bu kurucu ilkelerin zaman içinde nasıl uygulanabileceği zanniyyat alanına (ictihadlara) bırakılmıştır. Meselâ, âdil ve meşrû bir devlet başkanını seçme yükümlülüğü kat’î bir hüküm, devlet başkanının nasıl seçilebileceği ise zannî (ictihadî) bir meseledir.
O yüzden İslâm siyaset tasavvurunda, belli bir yönetim biçimi önerilmemiştir; yönetim biçimi, zamana, dolayısıyla içtihatlara bırakılarak halledilmesi öngörülen bir mesele olarak değerlendirilir.

İslâm siyaset tasavvurunda yönetenlerle yönetilenler arasındaki ilişkiler, kat’iyyat alanı tarafından belirlenen temel kavramlar çerçevesinde ele alınır ve uygulanır.

BEŞ KURUCU İLKE
Yunus Apaydın Hoca’nın çalışmalarından da esinle, kurucu temel ilkeleri, beş ana başlık altında şöyle özetlemek isterim:
1-Adalet. Adalet ilkesi, belli başlı âyet ve hadislerden yola çıkarak belirlenmiştir. Adalet, üç boyutta ele alınır. Birincisi, kurucu adalet; ikincisi, koruyucu / yaşatıcı adalet; üçüncüsü de, düzeltici adalet.
Kurucu adalet, toplumun ve siyasetin inşasında nass’larda belirtilen ilkeler (kat’iyyat) ışığında, dengenin ve itidalin, sulhün ve selâmetin sağlanmasını hedefler.
Koruyucu / yaşatıcı adalet, ilkelerin işleyişinde ve işletilmesinde karşımıza çıkar: Hem nass’larda belirlenen ilkelerin uygulanmasını denetler hem de nasslarda belirlenmeyen alanların içtihatlarla tayin edilmesini sağlar.
Düzeltici adalet ise, düzenin bozulması ya da bozulmaya yüz tutması durumunda, adaletin düzeltici unsur olarak devreye girdirilmesinin yollarını ve yöntemlerini belirler.
2-Ehliyet. Meselâ, Buhari’de geçen, ‘’iş, ehil olmayana verildiğinde kıyameti bekle!’’ hadisi, ehliyetin, adaletin temini açısından zorunlu şart ve kurucu ilke olarak kabul edildiğine delil olarak gösterilen nass’lardan biridir.
3-Emanet. Yönetimde kişisel çıkar gözetmeden ‘’ortak hayır’’a hizmet etmeyi, şeffaf, hesap verebilir, güven temin edici bir yönetimi tesis etmeyi amaçlar.
4-Dördüncü kurucu ilke Biat’tır. Biat, yöneticinin şer’î açıdan meşruiyetinin ve ümmetin siyasete katılımının kurucu ilkesidir.
5-Siyaset tasavvurunun beşinci kurucu ilkesi, İstişâre’dir. İstişare, ümmetin siyasete ‘’doğrudan’’ katılımını, karar alma ve verme süreçlerinin âdil bir şekilde gerçekleştirilmesini, böylelikle totaliter yönelimlerin önünün kesilmesini sağlar
Çağrı’sı Çağ’ını kuracak bir gençlik manifestosu

Yusuf Kaplan

29/12/2019 Pazar

Çağrı’sı çağ’ını kuramayan bir çağrı’nın da, o çağrı’nın bağlı’larının da varlığından ve yaşadığından sözedilemez.

Çağrı, çağ’ını kurmak, insanlığa hakikat çağlayan’ının leziz suyundan kana kana içirmek için vardır.

Ey Genç!

Mekke’de Müslüman zihni, idraki, şahsiyeti ve dili inşa edildi. Medine’de bu Müslüman zihni, idraki, şahsiyeti ve dili, Yer’ini, zeminini buldu, dünyasını kurdu.

Mekke’de Çağrı “kuruldu”, Medine’de bu İlâhî Çağrı, Nebevî Çağ’ı kurdu. İkisinin hâsılasından, Hakikat Medeniyeti Çağlayanı doğdu.

Ey Genç!

Sen, rahmet peygamberinin ümmeti, insanlığın yükünü omuzlarında hisseden, bu büyük mesuliyetle insanlığın önünü açacak hakikat medeniyetinin öncü neferisin!

Unutma: Kur’ân, Hakikat’in Ses’i, Efendimiz (sav) Nefes’idir.
Hakikat’in ses verebilmesi, zaman-mekân’ın özü ve özeti, Sünnet-i Seniyye ile imkân dâhiline girebilir: Hakikat’in diriltici Ses’i, fıtratın tâ kendisi Sünnet-i Seniyye, kişide hem sûret hem de sîret hâline geldiği zaman nefes verebilir, nefes üfleyebilir, daha önemlisi de Nefes olabilir insanlığa!

BÜYÜK RÜYALARIN VE İDDİALARIN SAHİBİ BİR GENÇLİK!
Ey Genç!

İddian yoksa rüya göremezsin. Rüyasını göremediğin bir iddiayı hayata geçiremezsin.

Yalnızca büyük rüyaların ve iddiaların sahibi kişiler, bu rüyaları ve iddiaları hayata geçirme azmi ve cehdi ile yola koyulan öncü nesiller, geleceğe yürüyebilir, geleceğin yol haritasını hazırlayabilirler.

Yeter ki, niyetimiz salih ve sahici olsun!

Yeter ki, idrakimiz, nebevî olsun!

Yeter ki, ahlâkımız esinini ve besinini sarsılmaz ve savrulmaz, muhkem ve muazzez bir ilâhî hakikat aşkından ve ışığından alsın!

Yeter ki, hakikat tohumlarını toprağa düşürecek İlâhî şiarlara, Nebevî şuura, sonsuz hakikati beşerî şiire durduracak hakikat medeniyeti yolculuğuna çıkacak samimiyete, fedakârlığa, alçakgönüllülüğe, biliş, oluş ve varoluş erleri olma mükellefiyetlerine ve mesuliyetlerine sahip olabilelim.
Yeter ki, biz, işaret parmağımızı ötelere ayarlayacak bir aşkla, şevkle ve coşkuyla donanabilelim ve tıpkı Mekke süreciyle dalga-kıracak, Medine süreciyle dalga-kuracak ve Medeniyet süreciyle dalga olacak uzun bir hakikat yolcuğuna çıkmaya hüküm giyebilelim...

Unutma: Yol sefasını sürenlerle değil, cefasını çekenlerle yürünür.

EY GENÇ! KALK VE NEBEVÎ HAKİKAT BAYRAĞINI DALGALANDIR!
Ey genç!

Bütün insanlık, hakikat pınarından kana kana içmek için seni bekliyor!

Tıpkı Hz. Adem aleyhisselâm gibi ubûdiyet ve hilâfet mükellefiyetine sahip bir şuurla, taze bir başlangıç yapmalı, insanlığı Hakkın hakikatiyle buluşturacak bir fütûhât-ı medeniyye yolculuğuna hazırlanmalısın!
Tıpkı Hz. Nuh aleyhisselâm gibi, şirk sularında boğulan ve yolunu şaşıran insanlığı gemisine alabilecek bir Hakk aşkı ve hakikat coşkusuyla donanmalısın!
Tıpkı Hz. Eyüp aleyhisselâm gibi, sabır ateşinde yanmalı, pişmeli ve olgunlaşmalısın!
Tıpkı Hz. İbrahim aleyhisselâm gibi, Nemrut ateşini “sâkin ol, sükûn bul ey ateş!” diyerek söndürebilmeli; insanlığı ezelî hakikat ufkuna kavuşturarak ebedî sekînet yurduna ulaştıracak teslimiyeti gösterebilmeli; dünyayı köleleştiren, dünyamızı cehenneme çeviren, insanları içlerinden vuran ego putlarını, para putlarını, kariyer putlarını, bilumum azmanlık putlarını yere serebilecek muhkem bir Hakk dostu ve hakikat umudu olabilmelisin!

Tıpkı Hz. Musa aleyhisselâm gibi, olmazları oldurtacak, bağnazların kalbini hakikate açacak, ısındıracak HAKİKAT İLMİ’nin bilgisiyle donanarak Firavunları şaşkına çevirebilmeli, Firavunların kölelerinin büyülerini bozabilmeli, insanlığı ve bütün varlığı ötelerin şarkısına hazırlayabilmelisin!
Tıpkı Hz. İsa alayhisselâm gibi, hasta ruhlara ruh üfleyebilecek, körleşen zihinleri hakikatin hakikatine ulaştırabilecek, insanlığa, Hakkın yüce ilminden emdiğin İRFAN HAKİKATİ’ni armağan edebilmelisin.
Ve tıpkı âlemlere rahmet olarak gönderilen, bütün kelimelerin toplamı, hakikat ummanı, kâinâtın övüncü, kıvancı, öncülerin öncüsü rahmet elçisi Efendimiz (sav) gibi, ilk peygamberden itibaren, Rahman’ın rahmeti gereği gönderdiği bütün mesajları bir araya toplayan Kurân-ı Hakîm ile insanların hakkı batıldan, iyiyi kötüden, hayrı şerden, tevhid’i şirkten ayırt etmelerini sağlayacak Furkân-ı Hakîm’in zihinlere, kalplere ve ruhlara seslenebilecek HİKMET HAKİKATİ’nin sırlarını sunabilmelisin bütün insanlığa!

İnsanlık senin ilim, irfan ve hikmet menzillerinde gerçekleştireceğin, insanlığın susuzluğunu gidereceğin yolculuktan devşireceğin hakikat medeniyetinin derûnî ilim ve fikir, ulvî sanat ve hayat verimlerine susamış durumda!
İnsanlık, hakikatin özlü sözünün diriltici bir dille dile, düşünceye, hayata aktarılmasını bekleyen, bu dünyada yaşayacak ama bu dünyayı yaşamayacak, bu dünyayı aşacak bütün çağrılara ve çağlara ulaşacak, sözün özü, çağrısı çağını kuracak öncü diriliş ve varoluş erlerinin sesini ve nefesini bekliyor nefes nefese…

Görmüyor musun?

Kalk ayağa...

Ve ilim, irfan, hikmet burçlarında hakikat medeniyetinin sönmeyen nûruyla insanlığı, varlığı ve bütün dünyayı aydınlatacak, esenliğe çıkaracak, kardeşliğe, adalete ve hakkaniyete çağıracak hakikat çağının habercisi hakikat bayrağını dalgalandır!

Unutma: Dünya sana gebe, sen hakikate!Önümüzü açacak öncü kuşak için 100 Kitaplık Okuma Listesi-5. Aşama

Yusuf Kaplan

30/12/2019 Pazartesi

Üç yıldır peyderpey yayınladığım 100 Kitaplık Okuma Listesi bugün yayınlayacağım beşinci aşama ile tamamlanmış olacak.

Bu yüz kitapla, genç kuşaklarımızı zihnen köleleştiren, celladına aşık eden sömürgeci eğitim ve kültür sistemini çökertmeyi hedefliyorum.

Bugüne kadar ülke çapından ve Japonya’dan Amerika’ya kadar listeyi dikkatle takip eden okuyucularımdan gelen gelen yankılar, 100 Kitap Listesi’nin hedefine fazlasıyla ulaştığını gösteriyor hamdolsun.

ALTERNATİF BİR ÜNİVERSİTE PROGRAMI
Aslında bu listeyle alternatif bir üniversite programı önermiş oluyorum. Dört kurşun kalemle okuma yönetimini uygulayarak kitapları dikkatle okuyanlar, birinci sınıf bir üniversite bitirmiş gibi oluyorlar. Burada tevazu yapıyorum. Listeyi okuyanlar, gerçekte, kuşatıcı bir medeniyet perspektifine, Müslümanca düşünme meleklerine ve eğitim sistemimizin aslâ veremediği, veremeyeceği bir kabiliyete, disiplinler arasında yolculuk yaparak kavramlaştırmalar yapabilme imkanına kavuşuyorlar. Hiç bir üniversite eğitiminin veremeyeceği hususiyetler bunlar.

Bu 100 kitaptan sonra ihtisas okumaları yapacağız; o yüzden ihtisas listeleri vereceğim buradan.

Son olarak bu 100 Kitaplık Okuma Listesi’nin Sabahattin Zaim Üniversitesi’nde başlattığımız Medeniyet Tasavvuru Okulu’nun okuma programını oluşturduğunu da ifade etmiş olayım.
4. Aşama’da bazı kitapların bütün ciltlerine ayrı rakamlar verdiğim için 80’de biten listeyi 75’ten başlatıyor, bazı düşünürlerin birden fazla kitabını veriyorum. Önceki aşamaları buna göre düzelteceğimi hatırlatarak sizleri son aşama okuma listesiyle başbaşa bırakıyor, zihin ve ufuk açıcı okumalar diliyorum.

***

75-Konfüçyüs-Konuşmalar / Analektler (Çev. Murat Karlıdağ) Say Yay.
76-Eflatun-Devlet.
77-Aristo-Nikomakhos’a Etik; Politika, Poetika; Metafizik; Ruh Üzerine (Çev. Ömer Aygün, Grekçe Metinle Birlikte, Pinhan Yay.)
78-Aziz Augustine-İtiraflar.
79-Descartes-Meditasyonlar; Metot Üzerine Düşünme.
80-Spinoza-Teolojik-Politik inceleme; Etika.
81-John Locke-Yönetim Üzerine İki İnceleme.
82-David Hume-İnsanın Anlama Yetisi Üzerime Bir Soruşturma.
83-Kant-Saf Aklın Kritiği; Pratik Aklın Kritiği; Yargı Gücünün Krtiği.
84-Hegel-Tarih Felsefesi; Estetik.
85-Nietzsche-Deccal (Çev. Yusuf Kaplan-Külliyat Yay); Putların Alacakaranlığında (Çev. Yusuf Kaplan-Külliyat Yay); İyinin ve Kötünün Ötesinde (Çev. Mustafa Tüzel, İş Bankası Yayınları).
86-Heidegger-Varlık ve Zaman (Çev. Kaan Ökten), Alfa Yay.
***

87-Şehristânî-Milel ve Nihal-Yazma Eserler Başkanlığı (Arapça Metinle Birlikte).
88-Mâtüridiye Akaidi-Nûreddin es-Sâbûnî-Ankara: DİB.
89-İmamı Azam-Fıkh-ı Ekber; Âlim ve Müteallim-Şamil Yay.
90-Fârâbî-Harfler Kitabı (Çev. Ömer Türker), İstanbul-Yazma Eserler Başkanlığı (Arapça Metinle Birlikte); İlimlerin Sayımı; Medinetü’l-Fazıla (Çev. İdeal Devlet).
91-İbn Sina-İşaretler ve Tenbihatlar
92-Gazâlî-Bilgi, Varlık, Yol (Çev. Asım Cüneyd Köksal)-Timaş-(3 kurucu risale bşr arada).
Mustesfa-Küre Yay (Fıkıh Usûlü’nün kurucu metinlerinden; Çev. Yunus Apaydın).

Tehafütü’l-Felâsife (Çev. Mahmud Kaya) Klasik Yay.

93-İbn Rüşd-Tehafütü’t-Tehafüt, Faslu’l-Makal
94-İmam Kuşeyrî-Kuşeyrî Risalesi.
95-İbn Arabî-Füsûsu’l-Hikem, (Ekrem Demirli tercümesi ve şerhi), Kabalcı Yay.
96-İbn Haldun-Mukaddime (Çev. Süleyman Uludağ), İstanbul: Dergâh.
97-Cürcânî-Şerhu’l-Mevâkıf-İstanbul-Yazma Eserler Başkanlığı (Arapça Metinle Birlikte).
98-Yusuf Has Hâcib-Kutadgu Bilig
99-Ahmed Yesevî-Divân-ı Hikmet ve Yunus Emre-Yunus Emre Divanı
100-Mevlânâ Celaleddin Rûmî-Mesnevî
REFERANS KİTAPLAR
Hak Dini, Kur’ân Dili / Elmalılı Tefsiri- Elmalılı Muhammed Hamdi Yazır-9 cilt (SadeleştirilMemiş olan okunmalı)

Keşşaf Tefsiri-Zemahşerî (4 cilt)-Yazma Eserler Başkanlığı (Arapça Metinle Birlikte).

Gazâlî-İhya-u Ulûmu’d-Dîn.

İmam Rabbânî-Mektûbat-3 Cilt.

Şeyh Galip-Hüsn ü Aşk.

Filibeli Ahmed Hilmi-A’mak-ı Hayal.

***

ÇAĞDAŞ TÜRK ŞİİRİ
Ahmet Haşim, Yahya Kemal, Mehmet Âkif, Nazım Hikmet, Necip Fazıl, Turgut Uyar, Ece Ayhan, Cemâl Süreyya, Sezai Karakoç, İsmet Özel, Cahit Zarifoğlu...

OKUMA YÖNTEMİ
Kitaplar, 4 Kurşun Kalem’le okunacak. Bu okuma yöntemi, liste kadar önemli:
1-Yeşil Kalem’le-Kilit kavramların altı çizilecek.
2-Kırmızı Kalem’le-Önemli satırların altı çizilecek.
3-Mavi Kalem’le-Atlanmayacak yerler işaretlenecek veya gerekirse çizilecek HAFİFÇE...
4-Siyah Kurşun Kalem’le-Kitab’ın sayfalarının sağ ve sol kenarlarına notlar alınacak, ÜST BOŞLUKLARA EN ÖNEMLİ CÜMLE YAZILACAK...
Okuduğumuz kitabın Birinci Bölümü bitince, sırasıyla:

1-Önce yeşil kalemle çizilen yerler / kavramlar hızla okunacak
2-Kırmızı kalemle çizilen satırlar okunacak
3-Sayfaların üst taraflarına yazılan cümleler okunacak...
Bu üç işlemden sonra Kitabın İKİNCİ BÖLÜMÜNE GEÇİLECEK...

Her bölüm, bu şekilde okunacak...

Herkese düşünmeye kışkırtıcı açıcı okumalar diliyorum.

***

NOT: İki hafta önce Fethi Gemuhluoğlu ile ilgili yazdığım yazıda maddî bir hata var. Yazıda sözü edilen festivalden Fethi Gemuhluoğlu isminin Lütfi Şen tarafından çıkarılmadığı, Fethi Ağabey’in oğlu Selman Gemuhluoğlu tarafından çıkarıldığı bilgisi geldi. Düzeltir, taraflardan ve okuyucularımdan özür dilerim.

XX

Akdeniz’de Libya üzerinden yarma harekâtı gerçekleştiriyor Türkiye!

Yusuf Kaplan

3/01/2020 Cuma
2015 ve 2016 yıllarıydı... Neredeyse her hafta büyük bir terör olayı patlatılıyordu ülkemizin belli başlı büyük şehirlerinde... Art arda hem de!

Dışarda ise, Irak ve Suriye üzerinden Türkiye çembere alınmış, YPG / PKK teröristleri besleniyor, zaman zaman onlar salınıyordu üzerimize!

Tam bir cehenneme dönmüştü ülke!
15 Temmuz darbe ve işgal girişimiyle içerden ve dışardan yapılan saldırılar ve Türkiye’yi kuşatma girişimleri, ulaşabileceği en zirve noktaya ulaştı.

Ama millet, bütün bu aşağılık girişimlere, hıyanetlere, içerden ve dışardan Türkiye’yi önce cehenneme çevirip, yaşanılamaz bir ülke hâline getirip sonra da işgal ederek parçalama girişimlerine destansı bir direnişle cevap verdi 15 Temmuz akşamı tankların altına yatarak...

TÜRKİYE HEM OYUN-BOZUYOR HEM DE OYUN-KURUYOR!
Türkiye’nin hem içerden hem de dışardan dört bir taraftan kuşatıldığı, terör hâdiselerinin art arda yaşandığı o cehennemî atmosferde, şunu haykırdım hem televizyonlardan hem de buradan:Türkiye, müttefiklerini artırmak, düşmanlarını azaltmak zorundadır!
Hükümet, bu çağrılarımı dikkate aldı. Rus uçağını düşürerek Türkiye’yi tam anlamıyla boğmak isteyen FETÖcü hainlerin ve onların efendileri Batılı emperyalistlerin bütün oyunlarını bozacak bir adım atarak çağrımın gerçeğe dönüşmesini sağlamış oldu.

Elbette Rusya’yla ilelebed bir dostluk kurmak kolay iş değil. Geçmişte yaşadıklarımıza, Moskof Mezalimi gibi zorlu bir geçmişe rağmen Türkiye’nin bütün oyunları bozacak bir adım atması ve Rusya’yla stratejik ilişkiler geliştirmesi gerekiyordu.
İki taraf da bütün tezgâhlara ve engellemelere rağmen yakınlaşma ihtiyacı duyuyordu. Hem de şiddetle ve aciliyetle!

İki ülkenin yöneticileri de, uçak hâdisesine rağmen, basiretle hareket ettiler ve Batılıların oyunlarını püskürtecek stratejik bir ittifak geliştirdiler.

15 Temmuz NATO darbe ve işgal girişiminin püskürtülmesinde,toplum olarak tanklara karşı göğsümüzü siper eden direnişimiz kadarRuslarla yapıldığını tahmin ettiğim “gizli anlaşma”nın da rolü olduğunu düşünüyorum.
15 Temmuz direnişinden sonra Batılı emperyalistler çılgına döndüler: Bir yandan Mısır’da İhvan’a karşı Sisi alçağına darbe yaptırdılar; öte yandan Türkiye’de meşrû hükümete ve halka karşı girişilen darbe girişimine “darbe” bile demediler!

Demokrasi, boş laftır, Batılıların çıkarlarını koruduğu sürece bir anlamı vardır!

Demokrasiyi bile bir sömürgeleştirme ve köleleştirme aracı olarak kullanıyor Batılılar!

Bu kadar düşük bunlar!

15 Temmuz’u püskürtünce, ardından Fırat Kalkanı harekâtıyla inisiyatifi ellerimize almaya başlayınca, Batılı emperyalistler, Yahudilerin desteğini de alarak bir yandan ikinci İsrail olarak çıbanbaşı olacak bir terör devletinin kurdurulması girişimlerini hızlandırdılar, öte yandan da Doğu Akdeniz’e askerî yığınak yaparak bu kez Türkiye’yi denizden kuşatmaya çalıştılar.

TÜRKİYE’NİN YARMA HAREKÂTI
İşte Libya’yla yaptığımız münhasır bölge anlaşmasıtam böyle bir zaman diliminde geldi:Hem oyun-bozucu hem de oyun-kurucu parlak bir anlaşmaydı bu; ve bu, bütün Batılı emperyalistleri -Rusya da dâhil!- şaşkına çevirmeye yetti!
Türkiye, hiç beklenmedik bir zamanda beklenmedik bir yarma harekâtı gerçekleştirmiş ve bütün oyunları tersyüz etmişti!
Libya’ya asker göndermemiz elbette riskli! İyi de risksiz bu tür büyük adımları atabilmek mümkün değil ki!

Irak ve Suriye tezkereleriyle Libya tezkeresini aynı kefeye koymak hem akılcı değil hem de son derece yanlış!
Bu arada Erdoğan’ın geçtiğimiz hafta beklenmedik bir ânda Tunus’a beklenmedik bir ziyaret yapması, dış politika tarihimizde benzerine pek az rastlanacak türden imajinatif bir ataktı.
Ezcümle, Türkiye, Libya’da tam anlamıyla bir yarma harekâtı gerçekleştirdi. Libya stratejisi, Türkiye’nin dış politikasında kilometre taşı işlevi görecek, bundan sonraki süreçte, benzer imajinatif atılımların gerçekleştirilmesinin önünü de açmış olacak.

Kıbrıs’a yaptığımız çıkarma kadar önemli bir yarma harekâtı gerçekleştirmiş oldu Türkiye Libya’yla kurduğu çok yönlü ilişkiyle!

İçerde -başta eğitim olmak üzere- yaşanan bazı gelişmelerle moralimizin bozulduğu bir sırada bu yarma harekâtı biraz rahat nefes almamıza imkân tanıdı.

Bu tür yarma harekâtlarının yoz, yozlaştırıcı, laik ve bizi celladına âşık edici sömürgeci eğitim sistemine karşı da gerçekleştirilmesini diliyorum
İran, mazlum duruma düşürülerek önü açılıyor... Bin yıl önceki oyun tekrarlanıyor!

Yusuf Kaplan

5/01/2020 Pazar

Yazının sonunda kuracağım cümleyi başında kurayım: Türkiye’nin tam da Doğu Akdeniz’deki kuşatmayı yarayacak büyük stratejik adımlar attığı sırada, Bağdat’ta ülkelerinde mitolojik kahraman olarak görülen İranlı generallerin öldürülmesi hiç de tesadüfî değil.

Batılıların hedefi, İran’la Türkiye’nin kapıştırılmasıdır!

Türkiye, bu oyuna gelmedi.

İran, fırsat kolluyor.

Bütün yapılanlar İran’ın önünü açmaya dönük uzun soluklu operasyonlardır!

Bin yıl önceki oyunun zeminini hazırlamaya çalışıyorlar!

Bin yıl önce ne olmuştu peki?

Bin yıl öncesine gitmeden önce, bugünlere nasıl geldiğimize yakından bakmakta yarar var.

Humeyni, Paris’ten uçağa bindi, Tahran’a indi. İran’da bölgedeki dengeleri değiştiren bir devrim gerçekleştirdi.

İran Devrimi, Batılıların bütün o “İran, haydut devlettir” şeklindeki retorik / içi boş söylemlerine rağmen, yok edilmedi; aksine kökleşti, kökleştirildi.

İran’ın önü açılırken, Sünnî dünya, paramparça edildi, cehenneme çevrildi.

Humeyni’nin devrim yapmasına göz yumanlar, Mısır’da İhvan’ın Mursî hükümetine darbe yapmaktan çekinmedi.

Yetmedi, Mursî, hapiste, yargılanırken, mahkeme heyetinin önünde, canlı canlı ölüme terkedildi!

Düşünsenize: Adaletin, dolayısıyla vicdanın temsilcisi bir kurumun mensupları, gözlerinin önünde, mahkemenin ortasında Mursî’nin herkesin önünde can vermesine ses çıkarmadı, aksine, Mursî’nin ölümünü seyretti!

İnsanın nutku kesiliyor gerçekten!

Bu cinayeti, İhvan / Mursî yönetimi işleseydi, dünyayı başına yıkarlar, İslâm’a etmedikleri hakareti bırakmazlardı!

ŞİÎ-SÜNNÎ ÇATIŞMASI VE İRAN’IN ÖNÜNÜN AÇILMASI
Bu satırları yazarken, en küçük mezhebî bir saplantıyla yazmadığımı söylememin bir anlamı olur mu bilemem. Ama önyargıyla, saplantıyla okuyacak kişiler olduğunu biliyorum.

Önce şunu bilelim: İki asırdır, özellikle de Osmanlı’nın durdurulmasından bu yana, İslâm dünyası özne değil, kendi başına hareket edecek bağımsız aktörlerden de, istiklâlden de yoksun.

İkinci olarak, Batılılar, tarih boyunca, özellikle de modernite sürecinde, İranlılara hep Arî ırk olarak baktılar, İranlılarla Avrupalıların Arî ırka mensup olduğuna inandılar.

O yüzden Batılılar, İran’ı her zaman arkaladılar; İran’ın önünü her zaman açtılar.

İslâm dünyasını tam ortadan ikiye yararak bir daha ayağa kalkmasını imkânsızlaştıracak büyük bir darbe vurmak için İran’ın önünün açılması gerekiyor!

O yüzden İran’da devrim yapılmasına göz yumuldu ama Sünnîliğin en güçlü iki kalesinden Mısır’da İhvan yönetimine darbe yapılarak ölümcül bir darbe vuruldu, Türkiye’de ise 15 Temmuz darbe ve işgal saldırısı yapıldı.

Bunun için de Şiî-Sünnî çatışması çıkarılması gerekiyor.

“Halep kasabı” olarak adlandırılan Kasım Süleymanî ile Irak’ta, Suriye’de ürpertici cinayetlere imza atan Haşdi Şabi başkan yardımcısı el-Mühendis, Bağdat’ta Amerikalılar tarafından öldürüldüler.

Her şeyden önce, Amerikalıların bağımsız bir ülkede, Irak’ta böyle haydutça cinayetler işlemelerini şiddetle kınadığımı hatırlatmak istiyorum.

İran varlığını İsrail’e, İsrail de varlığını İran’a borçlu. İkisi birbirini besledi.

O yüzden DEAŞ sadece İsrail’e ve İran’a saldırmadı!

Çok büyük bir oyun sahneleniyor İslâm coğrafyasında.

ASIL HEDEF TÜRKİYE!
Şiî-Sünnî çatışması için her tür stratejik adım atıldı son iki asırda.

İki asır, üç asır sonrasını hazırlıyorlar!

İslâm dünyasını toplayacak güç haline getirmek istiyorlar!

Türkiye’nin önünü tıkamak bu.

Bin yıl tarihi biz yaptık çünkü esas itibariyle...

Tarihi, tarihî dengeleri altüst etmek istiyorlar!

Böylelikle hem İslâm dünyası aslâ toparlanamayacak; çünkü Şiî azınlık İslâm dünyasına hâkim kılınacak: Zaten Arap dünyasına hâkim şu anda! Bu başarıldı.

Hem de İslam dünyası istikrarlı istikrarsızlığa mahkûm edilecek: Birbiriyle boğuşturulacak, sonsuza kadar.

Bunları göremiyor insanlar.

Günübirlik bakıyorlar!

Elbette ABD saldırısı kabul edilemez.

Ama çok büyük bir tezgâh bu, İran’ı mazlum duruma düşürerek İran’ın önünü açmak için oynanan büyük bir oyun!

O yüzden Türkiye, İran’ı karşısına almamalı.

Batılıların asıl büyük hedefleri, İran’la Türkiye’yi kapıştırmak!

Tam biz Doğu Akdeniz’de büyük bir stratejik atak yapmışken, Batılıların oyunlarını başlarına yıkmak üzereyken, İran’ı mazlum duruma düşürerek İran’ın önünün açılması ve Türkiye’nin oyunun içine çekilmeye çalışılması!

Türkiye, bu büyük tezgâha düşmedi şimdiye kadar, İran’la güçlü ilişkiler kurarak İran’la kapıştırılma oyunlarını püskürttü!

Çıldırıyor emperyalistler!

Şundan adım gibi eminim: İran’la Türkiye kapışırsa, İran’ı destekler Batılılar!

Böylelikle bin yıl önceki tarih tekerrür eder: Dün, biz Sünnîler olarak Haçlılarla boğuşurken, İranlılar / Şia bizimle boğuştu.

Tarihte yaşanmış bir örnek bu.

Bunu aynen tekrarlamaya çalışıyor Batılılar.

Suriye’de görüyoruz: DEAŞ’ın vurmadığı iki ülke var: İran ve İsrail!

Oynanan oyunun büyüklüğünü görmek için sadece bu kâfidir.

Batılılar İran’la birlikte hareket ediyorlar, sahte İran düşmanlığı icat ederek dünyayı aptallaştırıyorlar!

Yusuf Kaplan

6/01/2020 Pazartesi

Irak’ta İran’ın askerî liderlerine karşı ABD “haydut devleti” tarafından işlenen cinayetler bölgenin kaderini değiştirecek kadar önemli, ürpertici cinayetlerdir.

Sünnîlerin de Şiîlerin de sakin kafayla durup düşünmeleri, nasıl büyük bir tezgâhın içine çekildikleri konusunda kafa patlatmaları gereken cinayetler bunlar, diyorum ama duvara konuştuğumu biliyorum. İranlılara güvenilmez çünkü. İran’ı her platformda sonuna kadar destekledi Türkiye ama İranlılar da bize karşı Batılılarla gizli ittifak yaptılar ve her fırsatta arkadan vurdular bizi!
Yine de sağduyu çağrısı yapıyorum.

Çünkü Türkiye sağduyulu hareket ediyor en azından.

Türkiye’nin sağduyulu hareket etmesi, atılımların İran provokasyonlarına gelmemesi, çıldırtıyor Batılıları da, İran’ı da!

“HAYDUT DEVLET” ABD!
Öncelikle şunu özenle vurgulamamız gerekiyor: ABD, tam anlamıyla haydut devlet olduğunu, terör devleti olduğunu bir kez daha ispat etmiştir!
Dünya, özellikle de mazlum İslâm dünyası, Amerikan haydudundan kurutulmadığı sürece günyüzü göremeyecek. Bunu bilelim.
Evet, Amerika’nın ne işi var Irak’ta, Suriye’de, Afganistan’da, Latin Amerika ülkelerinde?

Bir de sömürüsüne, haydutluğuna, emperyalizmine “demokrasi götüreceğiz” kılıfı uydurmuyor mu, insanın çıldırası geliyor!

Senin demokrasin de, özgürlüklerin de başına çalınsın!

BÜTÜN DÜNYAYI APTAL YERİNE KOYUYORLAR!
Evet, bütün dünyayı aptal yerine koyuyorlar!

Sadece Amerikalılar değil, İranlılar da, İsrailliler de!

Çok büyük bir oyun tezgâhlıyorlar hep birlikte!

Amerikalıların İranlı generalleri öldürmeleri hem İran provokasyonudur hem de hedef saptırmaya dönüktür!
Amerikalıların “Halep Kasabı” Kasım Süleymani’yi, binlerce masum Suriyelinin katili el-Mühendis’i öldürmeleri, iddia edildiği gibi “İran’la Amerika arasındaki ilişkilerin kontrolden çıkması anlamına geliyor, Amerika, İran’ı cezalandırıyor” şeklinde yorumlanamaz!

Neden öyle yorumlansın ki!

Amerika, bölgede, İran’dan daha kullanışlı bir gizli müttefik bulabilir mi?
Düşünsenize: Bütün Arabistan yarımadasını işgal ediyor İran! Irak’tan Suriye’ye kadar!

Amerikalılar, İngilizler, İsrailliler değil, İran işgal ediyor, kana buluyor!

BİR TAŞLA BİRKAÇ KUŞ VURUYORLAR!
Dolayıyla bir taşla birkaç kuş birden vurmuş oluyor emperyalistler!

Her şeyden önce, kendileri yorulmadan, Müslümanları birbirine düşürmüş ve hatta kırdırmış oluyorlar! Böylelikle asıl hedef sapmış oluyor!
Batılı emperyalistler temize çıkmış oluyor!

Bu nedenledir ki, hepimizi, bütün dünyayı aptal yerine koyarak, “Ortadoğu bataklık! İslâm dünyası birbirini yiyor!” diyorlar ve sonra da “kurtarmaya” geliyorlar!
Çok aşağılık bir tezgâh bu!

Ve Müslümanlar, Müslüman toplumların okur-yazarları, bu zokayı yutuyor; özellikle de seküler aydınları, başlıyorlar Amerikan ağzıyla konuşmaya: “Ortadoğu bataklık! İslâm dünyası birbirini yiyor!” diyerek...
TÜRKİYE’NİN STRATEJİSİ VE TÜRKİYE’DEKİ İRAN LOBİSİ
Ben burada körkütük İran düşmanlığı yapmıyorum. Yaşanan vakıayı anlatmaya, bunun için de oynanan tezgâhı deşifre etmeye çalışıyorum.

Amerikalılar, İsrailliler, İran’ı mazlum duruma düşürerek, İran’ın önünü açıyorlar!

Dünkü yazımda da dikkat çektiğim gibi, bin yıl önce yaşananların tekrarlanmasıdır bu: Biz Haçlılarla, Moğollarla ölüm kalım savaşı verirken, Şia’nın, İslâm dünyasına saldırmaya kalkışması, Selahaddin Eyyubî tarafından ta Tunus’a kadar kovalanması, bu açıdan çok düşündürücüdür!
İran’la ilişkilerimizi güçlendirmek zorundayız. İlişkileri bozmamalıyız; eğer bozulacak olursa, en azından bozan taraf biz olmamalı, İran’ı Batılıların kucağına itmemeliyiz! İşte o zaman emperyalistlerin oyununa gelmiş oluruz: Türkiye ile İran’ın boğuşturulmasıdır bu! Asıl büyük felâket budur Allah korusun!
Türkiye, şimdiye kadar dikkatli, stratejik bir ilişki kurdu İran’la. Bütün oyunlarını püskürttü böylece emperyalistlerin!

Özetle...

Öncelikli olarak, İran, Batılılar tarafından mazlum duruma düşürülerek, sürekli olarak önü açılıyor İran’ın.
İkinci olarak, İran’la ilişkilerimizi bozmayacağız ve emperyalistlerin oyunlarını başlarına yıkmış olacağız böylelikle.
Üçüncü olarak, Türkiye’de devlette de, muhalefet partilerinde de güçlü bir İrancı lobi var! Çok iyi kamufle oluyorlar ve tam bir paralel devlet gibi örgütlenmiş durumdalar!
Bunu da hatırlatmış ve ilgilileri uyarmış olayım buradan...

Vesselâm.

Süleymani, kurban mıydı?

Yusuf Kaplan

10/01/2020 Cuma

İran’da devrim olunca, istisnasız bütün İslâm dünyasında sevinçle, coşkuyla karşılandı. Sünnî dünyanın en önemli kalesi Türkiye’de İran devriminden belli bir süre aslâ şüphelenilmedi; hep “Müslümanların yüzakı” bir adım olarak değerlendirildi.

İran’ın Saddam Irakı’yla kapıştırılması meselesinde de, hem Türkiye’de hem de İslâm dünyasında İran İslâm devriminin çökertilmeye çalışıldığı düşünülerek İran’dan yana tavır takınıldı genellikle.
Ancak ne zamanki İran’a gidip gelmeler başladı, İran devrimi hakkında şüpheler belirmeye, İran’a daha mesafeli yaklaşmaya başladı insanlar.

FARS HEGEMONYASI HAYALLERİ...
Fakat benim için kırılma noktası, Selman Rüşdi’ye “ölüm fetvası” verilmesi oldu. İran, bütün İslâm dünyasının sözcüsü, hilâfet merkeziymiş gibi konuşuyor ve hareket ediyordu!
Geldiğimiz noktada İran, bütün Arabistan yarımadasına yerleşmeye başlayınca, İkbal’e hak vermeye başladım.

Muhammed İkbal, Fars kültürünün çocuğu olmasına, doktorasını İran düşüncesi hakkında yapmasına rağmen İranlılarla ilgili sarsıcı bir gözlemde bulunmuştu: “Farslar mı İslâmlaştı, İslâm mı Farslaştırıldı?” diye soruyor ve cevabını da hiç tereddüt etmeden “elbette ki, İranlılar, İslâm’ı Farslaştırdılar” diye cevap veriyordu kendi sorduğu soruya.
Saddam-sonrası İran yayılması ve Rüşdi fetvası sonrası İslâm’ın ve Müslüman kitlelerin masumiyetlerinin rehin alınması, İran’ın Fars milliyetçiliğiyle hareket ettiği, Fars imparatorluğu hayallerini hayata geçirmeye çalıştığı gerçeğinin görülmesine imkân tanıdı.

Sonuçta, İran’ın iki Şiî Hilâli çekerek (yani hem bilfiil / siyasî olarak Arap dünyasına, hem de bilkuvve / kültürel olarak da Türk dünyasına yerleşerek) İslâm dünyasını rehin alacak tehlikeli tezgâhlar çevirdiğini, bütün bu adımları küresel sistemin aktörlerinden aldığı destekle gerçeğe dönüştürebildiğini görüyoruz artık.
TRUMP: “İRAN’DA REJİM DEĞİŞİKLİĞİ HEDEFİMİZ YOK!”
ABD Başkanı Trump’ın açıklamaları, küresel sistemin İran’ın önünü nasıl açtığını göstermeye yetecek kadar tedirgin edici açıklamalar.
Halep Kasabı Süleymani’nin öldürülmesi üzerine Trump’ın yaptığı ve gözden kaçırılmayacak kadar önemli olmasına rağmen hiç kimsenin hatırlatma gereği bile duymadığı açıklamalarından biri aynen şöyle olmuştu: “Bizim, İran’da rejim değişikliği gibi bir hedefimiz yok!”
Şaşırtıcı bir açıklama bu! Ama bendeniz bu ve benzeri açıklamalara şaşırmayanlara şaşırıyorum, iyi mi!

Amerikalılar, İran rejimiyle kavgalı değiller! Hiçbir zaman da yıkmayacaklar İran rejimini.

Kendilerini gerçekten tehdit etmediği sürece -ki aslâ etmeyecek!- İran rejimi bu tür hâdiselerden her zaman daha da güçlenerek çıkacak!

Bu “hikâye” böyle kurgulandı başından itibaren zira!
İran’ın Irak’taki ABD üslerini bombalaması ve 80 Amerikan askerini öldürdüklerini iddia etmesi üzerine yaptığı açıklama da şaşırtıcıydı Trump’ın! Bütün dünya, Trump’ın İran’a ateş püskürmesini, savaş ilan etmesini filan beklerken, Trump’ın, İran’ı sakin olmaya hatta “daha güzel bir dünya kurmak için birlikte çalışmaya” çağırması, günlerdir bu sütunda, sosyal medyada ve televizyonlarda yüksek sesle söylediklerimi doğruluyor!
İran’la Amerika birlikte hareket ediyorlar! İçerde zor duruma düştüğü zamanlarda, İran, mazlum duruma düşürülerek önü açılıyor!
Hem içerdeki kriz yatışıyor hem de İran anti-emperyalizmin temsilcisi bir ülke konumuna ulaşıyor; böylelikle İslâm dünyasında zamanla İslâm dünyasının kaderini belirleyecek konuma ulaşmasının yolu -tarihte zaman zaman olduğu gibi- adım adım açılıyor!

REJİM, HİÇ OLMADIĞI KADAR GÜÇLENDİ!
İran, aylardır gösterilerle çalkalanıyordu!

Ekonomik kriz ve yoksulluk had safhaya ulaşmıştı. İran’da rejimi değiştirecek ölçekte büyük gösteriler yapılıyordu.

İran yönetimini korku sarmıştı!

Trump’ın askerleri İran rejiminin imdadına yetişti!
Süleymani’nin 4 büyük şehirde ayrı ayrı cenaze namazı kılındı. Kirman’daki cenaze namazı sırasındaki izdihamda 56 kişi öldü!

İran rejimi karşı-gösteriler için bindirilmiş kıtalarla ancak 20-25 bin kişi toplayabiliyordu bu gösterilere!

Ama Süleymani’nin cenazesi için milyonlarca İran sokaklara döküldü, gözyaşı döktü.

Rejim, gücünü tahkim etti, muhalefet sesini kıstı ve sustu!
Süleymani’nin öldürülmesinden sonra hem İran rejimi içerde olmadığı kadar güçlendi hem de İran bir kez daha mazlum konumuna düşürülerek İslâm dünyasında işlediği cinayetlerin üzeri büyük bir şalla örtülmüş, dolayıyla İran’ın önü alabildiğine açılmış oldu!

Soru şu o hâlde: Süleymani, kurban mıydı?
Sorunun cevabının siz verin artık.

.Türkiye’nin İran’la imtihanı

Yusuf Kaplan

12/01/2020 Pazar

Stratejik haritalarını koruyamayan bir ülkenin güvenliği tehlikede demektir.

Stratejik haritaları olmayan bir ülkenin güvenliği de yoktur, tehlikede demektir.

Stratejik haritalarını, kendisi belirlemeyen, başkalarının belirlediği bir ülkenin sadece güvenliği değil, istiklali de, istikbali de başkalarının insafına terkedilmiş demektir.

TÜRKİYE, MEDENİYET KOORDİNATLARIYLA HAREKET EDERSE...
Türkiye, stratejik haritalarını kendisi belirleyemeyen bir ülkedir. NATO’nun, her şeyini belirlediği, kontrol ettiği, her güvenliği NATO’nun insafına kalmış bir ülkedir.

Bir ülke, istediği zaman kendi stratejik haritalarını kendisi belirleyemez. Teo-politik ve jeo-kültürel haritalarını kendisi belirleyemeyen ülkeler için geçerlidir bu durum özellikle.

Teo-politik ve jeo-kültürel haritalar, bir ülkenin medeniyet haritalarının koordinatlarıdır. Medeniyet koordinatlarına sahip olan ülkeler, stratejik haritalarını kendileri belirleyebilir.

Türkiye, medeniyet iddialarını yitirdiği ve açıkça reddetmeye başladığı son bir asırdan bu yana medeniyet koordinatları olmayan, her şeyini, güvenlik önceliklerini bile, Batılıların medeniyet koordinatları ekseninde belirleyen, bu nedenle de dün bin küsur yıldır olduğu gibi tarihi önüne katıp sürükleyen bir ülke değil, başkalarının sürüklediği tarihinin önünde sürüklenen bir ülkedir.

Böyle bir ülke medeniyet koordinatlarını yitirdiği için, kendine ait, kendi belirlediği teo-politik ve jeo-kültürel öncelikleri ve ilkeleri de yoktur, o yüzden stratejik haritalarını kendisi belirleyebilecek konumunu yitirmiştir

TÜRKİYE’NİN STRATEJİK HAMLELERİNE KARŞI ABD’NİN İRAN’LA HAMLESİ
Bütün bunlar, iddia edildiğinin aksine Türkiye’nin bağımsız olmadığını gösteren yakıcı hatta ürpertici gerçeklerdir.

Türkiye, bu yakıcı, ürpertici gerçeklerin farkına bütün kurumlarıyla ancak 15 Temmuz sonrası süreçte varabildi.

Ülkenin bütün kilit kurumlarının işgal altında olduğu anlaşılınca, Türkiye’nin -kurumlarının- aslında medeniyet koordinatlarından yoksun olduğu da anlaşıldı.

15 Temmuz sonrası süreç, işte tam bu noktada Türkiye’nin kaderinin silbaştan yeniden tarif ve tayin edilmeye başlanan bir süreç oldu -yine kurumlar bazında elbette.

Ve Fırat Kalkanı Harekâtı kararı, Türkiye’nin stratejik haritalarını artık kendisinin belirlemeye başladığını gösteren tarihî bir kırılma noktası veya dönüm noktası oldu.

Türkiye’nin Libya’yla yaptığı münhasır ekonomik bölge anlaşması ve sonrasında gerçekleştirdiği tezkere atılımı, bölgede stratejik üstünlüğü ele geçirmesine imkân tanıdı.

15 Temmuz işgal girişiminin püskürtülmesi, Türkiye’nin “işgal altındaki” kurumlarını işgalden kurtarmasını mümkün kılınca, Türkiye, istiklal ve istikbal mücadelesinde gözardı edilemeyecek adımlar atmaya başladı.

Ezcümle... Türkiye, medeniyet koordinatları ekseninde, Afrika açılımından Katar’la kurulan askerî ve ticarî işbirliğine, bölgeyi işgal eden emperyalistlerin hepsinin oyunlarını deşifre edecek askerî, stratejik atılımlara kadar hayatî açılımlar gerçekleştirince, küresel sistem Türkiye’yi köşeye sıkıştıracak saldırılar tezgâhlamaktan geri durmadı.

Türkiye’nin medeniyet koordinatlarıyla hareket etmeye başlaması, stratejik hamleler yapmasını kolaylaştırdı.

Cumhuriyet tarihi boyunca yapılan en büyük stratejik hamleler olarak tarihe geçti bunlar.

Türkiye’nin stratejik hamlelerle önalması, küresel sistemi de, İran’ı da tedirgin etmeye yetti.

Türkiye, her şeye rağmen İran’la ilişkilerini bozmadan devam ettirmek zorunda. İran’la ilişkilerimizi bozmamız, sistemin tuzağına düşmemiz, İran’la karşı karşıya getirilmemize yol açar.

Türkiye, İran’la karşı karşıya gelirse, Türkiye medeniyet koordinatları ekseninde hareket ettiği için, uzun vadede bölgeden emperyalistlerin defolup gitmelerine yol açacak stratejik hamleler gerçekleştirdiği için, küresel sistem bu durumda İran’ın yanında yer alacaktır.

TÜRKİYE’NİN İRAN’LA İMTİHANI
Türkiye’nin yakın tarihte İran’la imtihanı yeni başlıyor...

Medeniyet coğrafyamızın geleceğinin yeniden Türkiye tarafından belirlenecek olması ihtimali bile Batılıların kâbus görmelerine yetiyor.

O yüzden İran’ı mağdur duruma düşürerek coğrafyamızın geleceğinin şekillendiricisi bir aktör konumuna yükseltmek, bunun için de Türkiye ile İran’ı karşı karşıya getirmek için her tür yolu deneyecekler.

Ama Türkiye medeniyet koordinatları ekseninde hareket ettiği sürece hem İran’la karşı karşıya gelmeyecek hem de medeniyet coğrafyamızın geleceğini yeniden belirleyecek yegâne aktör konumuna ulaşacak köklü, stratejik adımları atmaya devam edecektir.

Vesselâm.Şiî teo-politiği, Sünnî jeo-politiğini kuşatırken...

Yusuf Kaplan

13/01/2020 Pazartesi

Tarih felsefecisi Arnold Toynbee, Türkiye’de hilâfetin kaldırılmasından üç yıl sonra yazdığı “1920’lerde Türkiye: Hilâfetin İlgası” (Yöneliş Yayınları, 2000) başlıklı kitabında, hilâfetin kaldırılmasının iki önemli sonucu olduğuna dikkat çeker: Birincisi, “Ehl-i Sünnet’in paramparça olması”; ikincisi de, başta Türkiye olmak üzere, yeni icat edilen ama Batılı emperyalistlerin güdümündeki ya da kontrolündeki sözümona Müslüman ülkelerde, hızla “laikleştirme politikaları”nın uygulanması.

Toynbee, bu iki önemli hâdiseye de İslâm dünyasının dört bir tarafından çeşitli tepkiler gösterilmesine rağmen çok büyük isyanların olmamasına şaşırır -haklı olarak!

Zayıf tepkilerin gösterilmesinin nedeni, İslâm dünyasının fiilen işgal altında olması ve zaten sömürgecilere karşı her yerde bağımsızlık mücadelelerinin veriliyor olmasıdır. Ölüm kalım savaşı verildiği bir sırada, hem hilâfetin yok edilmesi hem de İslâm dünyasında hızla sekülerleştirici düzenlemelerin yapılması, can çekişmekte olan İslâm dünyasına ölümcül bir darbenin indirilmesidir!

BİN YILLIK EHL-İ SÜNNET OMURGA KURULDU VE DÜNYA TARİHİNİ BİZ YAPTIK
Ehl-i Sünnet, İslâm medeniyetinin, dünden bugüne İslâm dünyasının omurgasıdır. Akîdevî olarak da, fikrî olarak da, siyasî olarak da böyledir bu.
İslâm medeniyetinin koordinatları, Ehl-i Sünnet ekseninde teşekkül etmiştir.

Biraz daha açmak gerekirse, İslâm medeniyetinin koordinatları, Sünnî teo-politiği ile Şiî teo-politiği arasında yaşanan, birinci büyük medeniyet krizinin yaşanmasına yol açan gerilim sonrasında Sünnî jeo-politiği üzerinden belirlenmiştir.

Müslümanların tam bin yıl dünya tarihini şekillendirmelerini mümkün kalan Selçuklu-Osmanlı tecrübesiyle gerçekleştirilen küresel medeniyet atılımı, medeniyet koordinatlarının omurgasının Ehl-i Sünnet tarafından yeniden-inşa edilmesiyle mümkün olabilmişti.

Birinci büyük medeniyet krizi sırasında Şiî teo-politiği, Bağdat dışında Şam ve Kahire başta olmak üzere Irak’tan Tunus’a kadar Sünnî jeo-politiğini kuşatmış, Sünnî teo-politiğini de yutmak üzereydi: El-Ezher’in Şiîler tarafından kurulması, bütün İslâm dünyasının akīdevî, fikrî ve siyasî anlam haritalarının Şiiler tarafından belirlenecek bir hâl alması üzerine Salahaddin Eyyûbî, bu duruma son vererek dengeleri sağlayacak, taşları yerli yerine oturtacak tarihî bir adım atmıştı.

Krizler hem bir imtihandır hem de bir imkân.

Birinci medeniyet krizinin esaslı bir imkâna dönüştürüldüğünü gözlemliyoruz. Burada Türklerin, dışardan Haçlı ve Moğol saldırılarını, içerden de Şiî fesadını Kürtlerle omuz omuza vererek geliştirdikleri Sünnî teo-politik meydan okumayla püskürterek tarih kurucu bir rol oynadığını görüyoruz.
İKİ ŞİÎ HİLÂLİ
Tam da Sünnî dünyanın İslâm anlayışının protestanlaştırıldığı bir süreçte, Şiî akidesine dayalı bir İslâm devleti kuran İran’ın önünün açılması, birkaç asır sonrasını dizayn etmeye, Sünnî omurgayı çökertmeye, dolayısıyla İslâm dünyasındaki kökleşmiş dengeleri yerle bir etmeye dönük bir operasyondur.
Batılılar, İslâm dünyasını kontrol etme ve dönüştürme stratejilerini İran üzerinden gerçekleştiriyorlar!
İki yolla yapıyorlar bunu: İran’ı mazlum duruma düşürüp önünü açarak...

İkincisi de, İran’ın İslâm dünyasına enlemesine ve boylamasına, yani hem bilfiil / siyasî hem de bilkuvvve / kültürel olarak İslâm dünyasına derinlemesine yerleşmesini sağlayacak kapıları açarak...

Bu iki Şiî Hilâli’nin sonucunda, İran, bilfiil Arap dünyasını kontrol altına almış, Türkiye’yi güneyden kuşatmış; kuzeyde ise Türk cumhuriyetlerine bilkuvve / kültürel olarak yerleşmiş durumda.
MEZHEPÇİLİK TUZAĞINA DÜŞMEYECEĞİZ AMA TEYAKKUZU DA ELDEN BIRAKMAYACAĞIZ!
Mezhepçi tahliller yapmıyorum. Aksine aslında İran’ın mezhepçilik yaptığına, küresel sistemin İran’ın önünü açarak mezhepçi çatışmayı kaşıdığına dikkat çekmek!
Maalesef, İranlılar, hedef saptırmakta, kamufle olmakta, kendi çıkarları için en iyi dostlarını bile satmakta çok mâhirler.

Türkiye, İran’ın vurulmaması için “çırpındı durdu” bütün küresel platformlarda, BM’de vesaire.
Ama İran bizi bütün zaaf anlarımızda arkadan vurmaktan çekinmedi: 15 Temmuz gecesi, Tahran sokaklarında sevinç gösterileri yapılması ibretliktir!
Ümmetçi, vahdetçi gözükerek tam tersini yapan, Suriye’de on binlerce masumu katleden, mazlumlara saldıran ama mazlumlardan yana, emperyalistlere karşı mücadele veren bir ülkeymiş görüntüsü vermeyi başaran, her şekle, her kalıba giren bir takiyyeler ülkesi İran.
Biz sağduyuyu, kardeşliği savunduk, bundan sonra da öyle yapacağız.

İran’ı karşımıza almayacağız, Batılıların bu tuzağına düşmeyeceğiz. Ama İran’a biçilen role, İslâm dünyasının omurgasını oluşturan Ehl-i Sünnet dünyayı kontrol etme, hadım etme girişimleri konusunda oynanan şeytanî oyunlara karşı da müteyakkız olacağız.Bekleyen Türkiye’den Beklenen Türkiye’ye...

Yusuf Kaplan

17/01/2020 Cuma

Türkiye, coğrafî haritaları çizen değil, gönül haritalarını belirleyen bir ülkedir. Dün böyleydi, yarın da böyle olmak zorunda. Bir akıncı. Bir alperen. İnsanları, zamanları aşan, yürek ülkesine çağıran bir yürek ülkesi...

Beklenen Türkiye bu!

Beklenen bu.

Gelecek olan bu.

Gelecek bu.
ÇAĞRILAN, PRANGALARI KIRACAK, ÇAĞRISINI YAPACAK...
Libya’daki millî mutabakat hükümeti’nin resmen Türkiye’yi davet etmesi, son derece manidardır.

Türkiye’nin “çağrılan” olması çok anlamlıdır.
Emperyalist ülkelerden birinin, ne bileyim, Amerika’nın, Fransa’nın veya İtalya’nın değil de Türkiye’nin çağrılmış olması, tarihin yeniden harekete geçmesi, Türkiye’nin tarihin önünde sürüklenen bir figürandan tarihi sürükleyen bir aktöre dönüşmesi midir?
Böylesi bir yorum, aceleci bir yorum olur. En azından şu an, şu şartlarda.

Ama bir şey kesin: Türkiye’nin “kurtarıcı” olarak “çağrılan” bir ülke olması, yüzyıllık parantezin delinmesidir.
Nihayet yani!

‘Türkiye, Türkiye’den büyüktür’ bilincine, ufkuna ulaşılmasıdır. Türkiye’yi, bu ülkenin ve insanının medeniyet ufkunu reddedip Anadolu Yarımadasına hapseden ufuksuzluğa son verilmesi, ufkumuzun bütün medeniyet coğrafyamıza yayılmasıdır.
Fiilen.

Dün sadece bilkuvve bir medeniyet ufkunun coğrafyamıza yayılmasından söz ediyorduk. Ama bugün bu bilkuvve, bilfiil hâle dönüşmüş oldu böylelikle.

O yüzden Libya’yla yaptığımız münhasır ekonomik bölge anlaşması ve Libya’nın meşrû millî mutabakat hükümetinin resmen çağrıda bulunması ile Libya’ya asker göndermemiz bizi Anadolu yarımadasına mahkûm eden ufuk daralmasını aşarak, dolayısıyla yüzyıllık parantezi yararak medeniyet coğrafyamızın imdadına koşmamızdır.

Zihnî prangalarımızı kırmamızdır.
ALTIN VURUŞ İÇİN KENETLENMEK, ENERJİMİZİ BOŞA HARCAMAMAK ŞART!
Erdoğan’ın Putin’le İstanbul’da yaptıkları görüşmeden sonra Libya’da taraflar arasında kısa da sürse bir ateşkes kararı almış olmamızsa ayrıca önemli.
Bugüne kadar emperyalist Doğu ülkeleri, emperyalist Batı ülkeleri çağrılırdı hep. Libya’yla birlikte bu devran döndü, yeni bir devranın başlamakta olduğunun işareti verildi.
Bugün Libya çağırdı, yarın Sudan çağacak, öbür gün Yemen, sonraki gün Kırım ve bir kez daha tâ Açe!
Türkiye kendine geldikçe, kendisi İslâm dünyasına öncülük edecek fikrî, kültürel, sanatsal köklü bir medeniyet atılımını içerde, ülke içinde yapabilirse, medeniyet iddiasını yeniden üstlenir ve dünyaya bizim medeniyet mefkûremizi sunacak o altın vuruşu, o büyük tarihî atılımı gerçekleştirmeye başlarsa, herkes bizi çağıracak.

Bundan adım gibi eminim.

O yüzden içerdeki kutuplaşmaları, saçma sapan, enerjimizi su gibi harcayan anakronik ve sığ tartışmaları aşmamız, insanlığa, bizi bekleyen mazlumlara hakikat medeniyetinin herkesi sarıp sarmalayacak, bağrına basacak, herkese adalet, hak, hukuk ve hakkaniyet armağan edecek medeniyet yürüyüşümüze nasıl yeniden başlayabileceğimiz yakıcı meselesine yoğunlaşmamız gerekiyor.
BİZ GELİNCE, ONLAR GİDECEKLER...
Bu sütunun düzenli okuyucuları çok iyi hatırlayacaktır: Biz gelince onlar gidecekler, demiştim.

Bütün dertleri, projeleri, bizim gelişimizi, yeniden, yenilenerek gelişimizi önlemek içindi.
Şunu bilin ki, bizi güneyimizden kuşatmaları; yetmedi, içerden terörle, darbeyle vurmaya kalkışmaları; yetmedi, Doğu Akdeniz’den çepeçevre kuşatarak bize diz çöktürmek için tezgâh kurmaları, şer-şeytan ittifaklar yapmaları, biz gelmeyelim diyeydi!

Ama bütün hesaplar tersine döndü, Türkiye Libya’yla mutabakat yapınca, ardından da Libya hükümeti tarafından resmen çağrılınca Libya’ya çıktı, asker çıkardı; işte o zaman bütün hayalleri çöktü, bütün planları Akdeniz’in tuzlu sularına gömüldü emperyalistlerin, şer-şirret güçlerin.
Türkiye beklenendir...

Dünyanın neresine, hangi mazlum coğrafyasına giderseniz gidin, bu böyledir!

İki asırdır Batılıların kapısında el pençe divan bekleme dönemi bitti; Türkiye, beklenen, özlenen, yeniden tarihi yapacak bir medeniyet yürüyüşüne çıkabileceğinin iyi kötü, belli belirsiz sinyallerini verdi...
BekleyenTürkiye’den Beklenen Türkiye’ye safhasına geçildi artık ilk kez!
Hamdolsun.

Mahşerin beş atlısı: Eğitim, gençlik, kültür, medya ve şehircilik

Yusuf Kaplan

19/01/2020 Pazar

Geleceğimizi belirleyecek mahşerin beş atlısı olarak adlandırdığım beş alan var. Bu beş alanın buluştuğu ortak ama hayatî bir nokta şu: Hepsinin öznesi de insan. Hepsi de, bir toplumun ruh mâcerasını yaşadığı, yaşattığı imkânlar, alanlar, dünyalar...

EĞİTİM, ÖNCÜ KUŞAKLAR YETİŞTİREMEZSE, TOPLUMUN MEZARINI KAZMAKTAN BAŞKA BİR İŞE YARAMAZ!
Eğitim, bir toplumun insan yeşerten bahçesidir.

Bir toplumun insan tipini, anlam haritalarını, ruh köklerini genç kuşaklara aktarır eğitim. Bir ülkenin umudunun ve ufkunun ipuçlarını ele verir.

Eğitimde büyük atılımlar yapamayan toplumlar, geleceğe umutla bakamazlar.

Eğitim bir medeniyet meselesidir. Medeniyet iddiaları ve rüyaları üzerine bina edilen bir eğitim sistemi, güçlü tohumlar eker toprağa. Tohumlar, yeşerir, meyve verir, hayat sunar topluma ve insanlığa her alanda çığır açacak öncü kuşaklar yetiştirerek...

Eğer eğitim sistemi, her alanda çığır açacak öncü kuşaklar yetiştiremezse, toplumun mezarını kazmaktan başka bir şe yaramaz!

GENÇLERİNİ İHMAL EDENLER, GELECEKLERİNİ İMHA EDERLER!
Gençlik, bir toplumun, geleceğini inşa edecek umudu, ufku ve yurdudur.

Gençlik, benim gözümde biyolojik değil ahlâkî niteliği bakımından anlam ve değer ifade eder: Genç, isyan eder, isyan edendir: Yetişkinlerin duyarsızlıklarına, ruhsuzluklarına, vurdumduymazlıklarına, kaşarlanmışlıklarına, kanıksamışlıklarına başkaldırandır.

Bütün bu insanî özelliklerin yitirilmesine başkaldırmıyorsa, isyan etmiyorsa, genç genç değildir, fosildir.

Genç, zamanı durduran, hayatı karartan, mekânı solduran her şeye isyan ediyorsa, gençtir; diridir, yaşıyordur, diriltici bir heyecan ve ruh yeşertebilir demektir.

Bir toplumun gençliği kültürünü, kültürel kimliğini koruyabilecek, diri tutabilecek, yaşatabilecek ve yeniden üretebilecek kadar yaşıyor ve yaşatabiliyorsa, o toplumun geleceği parlaktır, önünü görebilir demektir.

KÜLTÜR, BİR TOPLUMUN RUH KÖKLERİ...
Kültür, ekilendir; toprağa düşürülen, ruhlara nakşedilen...

Kök’tür.

Bir toplumun ruh kökleri. Anlam haritaları, değerleri, eskimeyen yemişleri, taze kan devşirilecek, her yeri ve herkesi sulayan, zamana meydan okurcasına, durmamacasına, her dem taze bir güne doğarcasına, her vakit, vaktin ruhunu kuşanırcasına yenilenen, yenilendikçe insanı da, geçtiği her yeri de yenileyen, gürül gürül akan nehirleridir.

Nehirler gürül gürül aktığı zaman, toprak sulanır, ırmak arınır, insanı arındırır, bütün canlıları aynı anda ve aynı yerde yaşatır...

Kültür, bir toplumun geçmişini bugüne taşıyan, geleceğini inşa edecek ruhu, ruh kökleri, umut ve ufuk kaynağıdır.

MEDYA, ÇAĞLA, DÜNYAYLA KURULAN İRTİBATIN ANAHTARI
Medya, bir toplumun yaşadığı çağla kurduğu irtibatın anahtarıdır.

Toplumun medeniyet dinamikleri ışığında çağla nasıl ilişki kurulabileceğini, kültürün, kültürün ürünü sanatların nasıl yeniden üretilebileceğini, çağdaşlaştırılabileceğini gösteren bir anlam ve değer geliştirme ve yayma mecrası.

Medya, mücadele ve varoluş alanı. Medyada yoksanız yoksunuz, yok olmaktan kurtulamazsanız. Medyayı hem iyi kullanmak hem de dönüştürmek zorundayız.

ŞEHİR EN İYİ ÖĞRETMENDİR
Şehirleri bir toplumun aynı anda üç zamanı birlikte yaşayabildikleri, soluyabildikleri en bilge öğretmenleridir. Şehir en iyi öğretmendir, diye düşünürüm tam da bu nedenle: Üç zamanı, geçmiş’i, şimdi’yi ve gelecek zamanı aynı anda duyma, yaşama ve görme biçimlerini öğreten zamanları ve mekânları aynı ânda yaşatan, temâşâ ettiren, zamanda, mekânda, tabiatta, tarihte, yerde ve gökte seyrüsefer yaptıran bilge.

Eğitimi çöken bir toplum, solar, yönünü, yörüngesini yitirir, yolunu şaşırır, zihnen köleleşir.

Gençliğini ihmal eden, kaybeden bir toplum, geleceğini kendi elleriyle imha eder, yok eder.

Kültürünü yitiren, yeniden üretemeyen bir toplum, epistemik kölelere dönüşür, celladına âşık tasmalı çekirgelerden geçilmez.

Medyada varlık gösteremeyen, kültürünü medyayla yeniden üretemeyen toplum, mankurtlaşmaktan ve çağın dışına atılmaktan kurtulamaz.

Şehirlerini yitiren bir toplum şiiri bitirir, şuurunu yitirir.

Bu beş alan, bir toplumun varlığını sürdürebilmesinin anahtarlarını sunar. Bu beş alanda varlık gösteremeyen toplumlar, mezarlarını kazdıklarını, iyi bilmeliler!

Mahşerin beş atlısı olarak gördüğüm bu beş alan, bu ülkenin güvenlik ve bekâ sorunudur. Bu beş alanda büyük adımlar atmak, büyük atılımlar gerçekleştirmek zorundayız. Yoksa yok olmaktan kurtulamayız.

Benden hatırlatması.

Vesselam.Kemalizm’le yüzleşmeden ve hesaplaşmadan yol alamayız! Ama şimdi değil!

Yusuf Kaplan

20/01/2020 Pazartesi

Tam bir akıl tutulması yaşanıyor: “Hayatta en hakîkî mürşit ilimdir, fendir” demişti Mustafa Kemal. Ama Kemalistler, akılla, bilimle, fenle mi bakıyorlar dünyaya yoksa Kemalizm’i kutsayarak, mitleştirerek, dinselleştirerek mi?

KEMALİZM, TARTIŞILABİLİR Mİ?
Kemalizm, tartışılabilir mi?

Türkiye’de Kemalizm’i entelektüel düzlemde tartışmak mümkün mü?

Ne yazık ki, hayır!

Kemalizm, bir din katına yükseltildiği için Kemalizm’i, entelektüel düzlemde, seviyeli bir dille tartışmak hiç de kolay değil.

Atatürk bir kült’e, Kemalizm de seküler bir din’e dönüştürüldüğü için entelektüel olarak, akl-ı selim’le tartışılamaz.

Kemalizm, bir Batılılaşma projesidir.

Kemalizm, bir redd-i miras’tır; bu toplumun İslâmî iddialarının tasfiyesi, medeniyet iddiasının reddi, topluma tepeden, Jakoben yöntemlerle bir kimlik dayatma projesidir.

Kemalistlerin İslâm’ı sadede bireysel bir inanç meselesi olarak gören ve Kur’ân’ın reddettiği din algısı, hem “Kemalizm’in din karşıtı olmadığı” fikrinin ne kadar temelsiz olduğunu hem de Kemalizm’in topluma seküler bir din dayatmaya kalkıştığını göstermek için kâfîdir.
TÜRKİYE, NEDEN İSLÂM DEVLETİ OLARAK KURULDU AMA SONRA LAİK DEVLET YAPILDI?
Cumhuriyet, bir İslâm devleti olarak kurulmuştu. 1928 yalına kadar Anayasa’nın ikinci maddesinde, “devletin dini, din-i İslâm’dır”, diye yazıyordu.

Neden 1928 yılına kadar bu madde anayasaya yerleştirilmişti ve neden 1928 yılından itibaren bu madde anayasadan çıkarılmıştı?

Bu soru basit bir soru değil. Sadece bu sorunun cevabının izini sürmek bile, Türkiye’nin nasıl tarihini, kimliğini, medeniyet iddiasını ve ruhunu yitirmeye zorlandığını görmeye yeter.

Millî Mücadele, İslâmî ruh’la, sarıklı mücahidlerle kazanıldı; ama zamanla bu sarıklı mücahidlerin temsil ettiği, tarihî yolculuğumuzun, medeniyet yolculuğumuzun köklerini, ruhköklerini, temellerini oluşturan İslâmî ruh inkâr edildi, yerine bu toplumda karşılığı olmayan laik bir ruh ikame edilmeye çalışıldı.

Laik Kemalizm, cumhuriyet dönemimin en önemli Kemalistlerinden Tanpınar’ın deyişiyle “kültürel inkâr”dır. İntiharla sonuçlanacak bir inkâr!
KEMALİZM’LE İSLÂM’I KARŞI KARŞIYA GETİRMEK, SOPA VE SÖMÜRÜ ARACI OLARAK KULLANMAK TEHLİKELİDİR!
Kemalizm, bir din değil. Eğer Kemalizm din katına yükseltilirse, bunun bedeli çok ağır olur bu topluma: Çünkü Kemalizm’in bir iyi, doğru ve güzel fikri olmadığı için, Kemalizm’i kutsamakla toplumu büyük bir ontolojik anlamsızlık ve yok oluş felâketinin eşiğine fırlatmış olacağımızı görebiliyor mu bu ülkenin bazı fanatik Kemalist seküler tipleri?

Daha da vahimi, Kemalizm’le İslâm’ı karşı karıya getirme aptallığıdır. İşte bu, bu ülkeye yapılacak en büyük ihanetlerden biridir.

Kemalizm, hem toplumu hizaya getirmek, İslâmî kimliğini ve iddialarını adım adım yok etmek için kullanılan bir sopa hem de ülkedeki güç ve çıkar odaklarının güçlerini ve çıkarlarını pekiştirmekte kullandıkları bir sömürü aracı işlevi görüyor.
Toplum aptallaştırılıyor. Bu ülkenin enerjisini, gücünü, dinamizmini yok etmek isteyen şer şirret güçler ve şebek-e-leri, toplumda önce yapay kamplaşmalar oluşturarak, sonra da bu yapay kamplaşmaları gerçeğe dönüştürecek adımları adım adım hayata geçirerek hem bu toplumu birbirine düşürmeye hem de içerden durdurmaya ve çökertmeye çalışıyorlar!

AYRIŞMA DEĞİL BÜTÜNLEŞMEYE İHTİYACIMIZ OLAN BİR DÖNEMEÇTEN GEÇİYORUZ...
Bunun için de Kemalizm’i sopa olarak kullananlara da, sömürü aracı olarak kullananlara da fırsat verilmemeli, diyorum.

Hele de içinden geçtiğimiz 15 Temmuz sonrası taşları yerli yerine oturtma konusunda mesafe kat etmeye başladığımız ve dış politikada 17 yıllık AK Parti iktidarının en büyük stratejik başarılarına imza attığımız toparlanma ve zamanla ayağa kalkma sürecinde Kemalizm tartışması yapılması son derece anlamsız ve tehlikelidir.

Özetle... Kemalizm’le entelektüel olarak yüzleşeceğiz ve hesaplaşacağız. Yoksa önümüzü tıkayan duvarları göremez, tıkamaz ve ülkemizin önünü açacak, bölgemizi de ayağa kaldıracak uzun soluklu medeniyet yolculuğuna çıkamayız.Birey ve ferd: Kişi ve şahsiyet

Yusuf Kaplan

24/01/2020 Cuma

Ferd ile birey aynı anlama gelen, aynı dünyalara işaret eden kavramlar mıdır?

Elbette ki, hayır.

FARK’IN FARKI
İnançlara, felsefelere, kültürlere ve bunların dayandığı değerlere saldırılmaz. İnsan olmanın, farklı inançlarla, felsefelerle, kültürlerle ve değerlerle birlikte yaşayabilmenin olmazsa olmaz, asgarî şartıdır bu.

Başkasına saldırmadığı, başkasının inancını yoksaymadığı, kendi inancını başkasına dayatmaya kalkışmadığı sürece farklı inançlar, felsefeler, kültürler, sözün özü değerler, duyarlıklar, zevkler, beğeniler zenginliktir ve sinerji kaynağıdır.

Farklılık, okunmayı bekleyen, deşifre edilmesi gereken bir âyet, bir işârettir. Yola çıkan insanların yolda olmalarını sağlayacak yol haritasının yapıtaşlarını oluşturan bir alâmettir.
Farklılığı, bir dinin veya felsefenin alâmet-i fârikasıdır; ayırt edici, kendine özgü özelliği.
FERD’İN FERDİYET’İ VE BİRİCİKLİĞİ
Her farklılık, bir ferdiyet alâmetidir: Ferdiyet, biriciklik demektir.
Allah (cc), ferd’dir; benzeri olmayan yegâne biricik.
İbn Arabî Hazretleri, Füsûsu’l-Hikemi’nde, âlemlere rahmet olarak gönderilen Peygamberimiz’in temel vasfının “ferdiyet” özelliği olduğuna dikkat çeker ve özelliğini enfes bir şekilde izah eder.

Fert ile birey, aynı şeyler değildir. Ferd, kendini aşan, aşkına ulaşma kaygısı taşıyan, kemâl merdivenlerini tırmanan şahsiyettir.

Birey ise, nefsini kutsayan, bırakınız kendini aşabilmesini, kendine bile ulaşamayan, o yüzden de nefsinin kulu kölesi olan, nefs-i emmaresinin hapishanesinde nefes alıp veren kişi.

Farklılığa saygı, hem biricikliğe saygıdır hem de biricikliğin okunmasını, deşifre edilmesini, anlaşılmasını ve günyüzüne çıkarılmasını mümkün kılan akıl, muhayyile, düşünme melekelerinin bizatihî kendilerine saygıdır.

Ferd, insanı aleladeden fevkaladeye ulaştırır, insana nev-i şahsına münhasır bir şahsiyet kazandırır.
BİREY HAPİSHANESİ
Birey’in dünyası aleladenin istilası altındadır: Fevkaladeye dünya kadar uzaktır, yabancıdır.
Hiçbir insan birbirine benzemez -dış görünüşleri bakımından da, iç dünyaları bakımından da. Ama içinde yaşadığımız modern-postmodern dünya, bütün insanları birbirinin kopyesi, deyim yerindeyse, popüler kültür ikonlarının, ikonalarının klonları, gönüllü köleleri hâline getirerek yaşarken öldürür, canlı cenazeye dönüştürür.

Ne demişti bilge adam Goethe, “en iyi köleler, kendilerini özgür zanneden kişilerdir” derken boşuna konuşmuyordu, gelmekte olanın nasıl geleceğini haber veriyordu.
Paris şairinin, modernliğin bütün ayartıcılığıyla doyum noktasına ulaşarak yaşadığı, “cehennemde bir mevsim” olarak tarif ettiği 19. yüzyılın dünyasının plastik başkenti Paris’inin günümüzde hortlayan, klonlanan insanlarını, daha doğrusu insanımsılarını mı anlattığını aynı zamanda diye sormak bile gereksiz.
Birey, kendi değil nefsi önplanda olan kişi’dir. Evet, onca ego-şişkinliğine rağmen, adeta anonim bir kişi: Her biri birbirinin aynı olan, aynı duyarlıkları, zevkleri (siz bunu “duyarsızlıkları”, “zevksizlikleri” olarak okuyun) paylaşan, nefs-i emmare’sinin, henüz beden zevklerini aşamayan, nefs hapishanesinde yaşayan ama bunun bile farkında olamayan insanaltı bir beşerden sözediyoruz.

Beşerlikten insanlığa yükselememiş, sadece tüketme, hız, haz ve ayartı ile uyarılan bir insanımsı’dan yani.
Ruhu çalınmış bir varlık.
Bedeninin, bedensel hazlarının kölesi olmuş, yiyen, içen, çiftleşen, sadece tüketen, tükettikçe tükendiğini de farkedemeyecek kadar ruhunu yitirmiş, insanlığın sorunlarına karşı duyarsızlaşmış, sadece ben’ini, kendi egosunu, çıkarlarını, daracık dünyasını düşünen, kendisi dışındakileri “cehennem” olarak gören bir insanımsı bu.

Ezcümle...

Birey, mülk âlemine hapsolan, sahip olma güdüsünün güttüğü, popüler kültürün ürünü bir “sürü” aslında. Mülk âleminde meliklik taslayan biri. Her şeye hâkim olma güdüsüyle hareket ettiği için aslında Weber’in “demir kafes”ine hapsolan, anlam krizinin ve özgürlük kaybının eşiğinde kıvranan, ruhunu yitirmiş, ruhunu yitirdiği için de bir “yok-insan”.
Ferd ise, melekût âleminden süt emen; olma, olgunlaşma, kemal merdivenlerini ağır ağır tırmanma kaygısıyla nefes alıp veren; attığı her adımda, meleksi melekeleri gelişen, yüreği genişleyen, mülk âlemini “cennet bahçesi”nin rengine, dokusuna, kokusuna büründüren uzun yol yolcusu...Maddî depremlerle mücadelede çok iyiyiz; ya manevî depremler?

Yusuf Kaplan

27/01/2020 Pazartesi
500 yıl sonra Doğu Anadolu Fay Hattı’nda biriken enerjinin boşalmasına yol açan bütün bölgede hissedilen Elazığ depreminde depremin şiddetiyle orantılı bir can kaybı yaşanmadı çok şükür.

Bunun en önemli sebebi, hiç şüphesiz, devletin, depremdeki her tür kaybı asgarî düzeye indirecek gerekli teknik hazırlığı yapmış olmasıydı.

MADDÎ DEPREMLERİ ATLATABİLİYORUZ...
Bu teknik hazırlığa, bürokratik hazırlık da eklenince depremi görece düşük bir kayıpla atlatmamız mümkün olabildi:Cumhurbaşkanı Erdoğan’dan ilgili bakanlarımıza kadar yetkili herkesin depremin ilk saatlerinden itibaren deprem bölgesinde hâzır ve nâzır olmaları, hem son derece iyi organize edilen bir arama-kurtarma operasyonunun gerçekleştirilmesine hem de daha önemlisi de devlet yetkililerinin anında deprem bölgesine ulaşarak duruma vaziyet etmelerine, dolayısıyla devletle vatandaş arasında maksimum ölçüde bir güven ve emniyet duygusunun oluşmasına imkân tanıdı.
Söz konusu insanî ve teknik faktörlerin hepsi bir araya gelince, deprem vesilesiyle devlet-millet kaynaşması ve bütünleşmesi doruk noktasına ulaştı. Bütün bunlara arama-kurtarma çalışmalarından art arda güzel haberler gelmesi de eklenince Türkiye Elazığ depremini hem kolay atlattı hem de acıda, zor günde, hüzünde nasıl kenetlenebildiğinin bir kez daha göz kamaştırıcı, göz yaşartıcı örneklerini ortaya koydu.
Deprem öncesi teknik-mimarî hazırlıklarımız henüz istenilen düzeye ulaşamamış olsa da, deprem sonrası arama-kurtarma çalışmalarında dünyaya parmak ısırtacak bir başarı göstermiş olmamız ülkemizin geleceği açısından gerçekten sevindirici.
Artık şu ortaya çıktı: Altyapı sorunlarını da halledebilirsek, deprem yıkıcı bir felâket olmaktan çıkacak Türkiye için.

EĞER ÖNLEM ALAMAZSAK, BİZİ MANEVÎ DEPREMLER BİTİRİR!
Evet, maddî depremleri aşma konusunda bir hayli başarılıyız; ama manevî depremler için aynı başarıyı gösterebildiğimizi söylemek çok zor.

Aslında tam tersiydi bu durum 15-20 yıl öncesine kadar: Maddî depremler bizi perişan ediyordu ama manevî yapımız güçlü olduğu için maddî depremlerin yol açtığı travmayı da, manevî depremlerin yol açtığı yaraları da kısa sürede iyileştirmesini biliyorduk.

Maddî depremler ne kadar büyük olursa olsun, manevî yapımız çok güçlü olduğu için bütün yaraları çok kısa sürede sarıyorduk.
Şimdi biraz durum tersine dönmeye başladı yaklaşık son on yıldır: Maddî depremleri göğüslüyoruz ama manevî depremler sürgit daha fazla yıkıma yol açıyor toplumda.
Toplum sekülerleştikçe, manevî duyarlıkları aşınıyor, kanaatkârlık, fedakârlık, paylaşma, komşuluk, yardımseverlik gibi güzel hasletlerimiz buharlaşıyor...
Böylelikle kanaatkârlığın yerini çıkarcılığın, fedakârlığın yerini bencilliğin, paylaşmanın, komşuluğun, yardımseverliğin yerini bireyselleşmenin, ben-merkezciliğin, vurdumduymazlığın, duyarsızlaşmanın, merhametsizleşmenin alması kolaylaşıyor...

Bizi bin küsur yıldır kardeş kılan, bizim bütün zorluklara topyekûn göğüs gerebilmemizi mümkün kılan söz konusu değerlerimizi yitirmeye başlamamız ailenin, sosyal yapının ve dokunun çatırdamadısıyla sonuçlanıyor...

TOPLUM MANEVÎ OLARAK ÇÖKERSE, MADDÎ OLARAK DA YAŞAYAMAZ!
Oysa bu değerler, bu toplumun her türlü zorluğa göğüs gerebilmesini mümkün kılan ruhunu, ruh köklerini diri tutan değerler.

Aile çatırdayınca, sosyal doku aşınmaya başlayınca, anlam haritalarımız yırtılmaya, değerlerimiz aşınmaya, toplum çürümeye başlıyor...

Toplumu da, insanlarımızı da gerek münferit gerek müşterek olarak ayakta tutan temeller sarsılmaya, sütunlar yıkılmaya başlayınca toplum, toplum olma özelliğini yitirmeye, değerler anarşisi, sosyal kaos, kültürel nihilizm ve anlam krizi toplumun altını oymaya başlıyor alttan alta...

Yaşadığımız manevî depremlerin şiddeti sürgit artıyor durum böyle olunca...

Oysa bu toplum, manevî dinamikleri en güçlü toplumdu dünyada. Yaklaşık iki asırdır yaşadığı bütün o büyük göçlerin, hicretlerin, sürgünlerin, savaşların, siyasî dönüşümlerin, kültürel yıkımların yol açtığı sorunların hepsini o güçlü manevî yapısı nedeniyle aşmayı başarabilmişti. Ama son yarım asırdır yaşadığımız, son on yılda patlama noktasına gelen, aileyi çökerten, değerlerimizi yerle bir eden, genç kuşakları deizmin, ateizmin eşiğine sürükleyen manevî depremler geleceğimizi tehdit edecek boyutlar kazanmaya başladı.
Felâket tellalığı yapmıyorum. Gelmekte olan felâketi gösteriyorum ve manevî yapımızı güçlendiremezsek, maddî depremlerin yıkamadığı toplumu manevî depremler yıkacak -Allah korusun!
Unutmayalım, Türkiye manevî olarak çökerse maddî olarak da (ne kadar güçlü olursa olsun) yaşayamaz, çöker -Allah muhafaza.

.Dünyanın Yahudi sorunu

Yusuf Kaplan

31/01/2020 Cuma
Çağdaş dünyanın kurulmasında Yahudilerin belirleyici rolleri var: Kapitalizm, İngilizlerin olduğu kadar Yahudilerin de eseri. Bütün dünya da İngilizlerle Yahudilerin esiri.

Büyük bir genelleme bu; ama kapitalizmin, gözle görülür bir dünya hegemonyası kurduğu iki asırdır manzara böyle!

İKİ ABD: WASP VE YAHUDİ GÜCÜ
Modernitenin zirveye ulaştığı, postmoderniteye evrildiği iki asırlık dünya sisteminin iki kurucu ve koruyucu aktörü var: İngilizler ve Yahudiler.
Sanayi Devrimi, elbette ki, İngilizlerin eseri. Endüstri 4.0’ın ilk ikisi, (fabrika, demir-çelik ve elektronik devrim) temelde İngilizlere ait. Kapitalizmin temellerini atan ekonomi-politik devrim ve çıktısı, dolayısıyla taşıyıcısı “ekonomik insan” modeli, İngilizler tarafından geliştirildi.

Endüstri 4.0’ın son iki ayağı, bilgisayar ve dijital devrimi ise ABD’deki Yahudilerin eseri.

Burada iki güçten sözediyoruz: Birincisi WASP yani beyaz-anglo sakson-protestan özelliklerini taşıyan ABD’yi kuran beyazlar. Merkezi’nde İngilizlerin olduğu, Hollandalı, Fransız, Alman, İskoç, İtalyan ve İrlandalılardan oluşan Amerika kıtasını işgal ederek, kadîm kızılderili kültürlerini, medeniyetlerini tarihten silen Avrupalı işgalci, soyguncu, haydut beyaz sömürgeciler bunlar.
Bunlar, son yarım asırdır, ABD’deki hükümranlıklarını kaybettiler. Trump, işte bunların temsilcisi.

ABD, YAHUDİ GÜCÜ’NÜN İŞGALİ ALTINDA!
ABD, özellikle İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra Yahudi gücü tarafından her bakımdan işgal edildi, bütün kurumlarıyla Yahudilerin eline geçti. Amerikan derin devleti, “müesses nizam”ı Yahudi gücü’nün kontrolünde!
ABD finansı, ekonomisi, bankacılık sistemi, üniversitesi, Hollywood’u, Silikon Vadisi, Pentagon’u, CIA’yi, silah endüstrisi, soft-silah endüstrisi medyası Yahudilerin tekelinde!
Trump ve şürekası, işte bu Yahudi gücü’nden ABD’yi kurtarmak için işbaşına getirildi. ABD’ye her bakımdan Yahudiler hâkim olduğunu Trump çok iyi bildiği için hem bir daha azil sopası yememek hem de başkanlık seçimlerini garantilemek için “Yüzyılın Anlaşması” olarak adlandırılan, barbarlık belgesine imza attı, Kudüs’ü İsrail’in başkenti olarak tanıdıklarını ilan etti. Bu ne demek peki? Yahudilere taviz vermek, boyun eğmek demek! Koskoca ABD’nin başkanının ipi Yahudilerin elinde!
Peki, Trump, ABD’deki Yahudi gücüne darbe vurabilecek mi?

Dünyanın gidişatı dikkatle izlenir ve yaşananlar derinlikli bir perspektifle okunursa, bu sorunun cevabının “evet” olduğu görülebilir. Yahudi gücü, özellikle Yahudi sermayesi, ABD’yi çoktan terketmeye ve Çin’e yerleşmeye başladı bile...
Yahudi gücünün, tanrısı güç’tür; güç tanrısı temelde sermaye biçimini alır ama strateji, politika, ekonomi, teknoloji görünümlerine de bürünebilir.
Bir avuç şirketle ABD’ye hâkim ve dünyaya hükmediyor Yahudi gücü!
YAHUDİ GÜCÜ, DÜNYAYI KIYAMETE ZORLUYOR!
Yahudi gücünün kutsalı yok. Daha doğrusu var ama bildiğimiz kutsal değil bu. Din-dışı, pagan bir kutsal: Sermaye. Adam Smith’in liberalizmin “gizli el”i, Yahudi gücünün sermaye krallığının “gizli el”ine dönüşmüş durumda.
Dünyayı, sermayeyle parmağında oynatıyor Yahudi gücü!
Özellikle de kaos üzerinden dünyaya çeki düzen verilen postmodern dünyada terör örgütlerini de, diktatör rejimlerinin kuklalarını da hem icat eden hem de parmağında oynatan güç, -İngilizlerle birlikte- sermaye tanrısına tapınan bu Yahudi gücü!

Tanrısı sermaye olan bir dünyada elbette darwinyen orman kanunları hükmünü icra edecektir! İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra kurulan bütün küresel kurumlar, Yahudilerin dünya üzerindeki güçlerini pekiştirmek ve meşrûlaştırmak için kuruldu ve şimdiye kadar da “vadedilmiş topraklar” idealini adım adım gerçeğe dönüştürüyor, başta bölge olmak üzere bütün dünyayı ise cehenneme çevirecek barbarlıklara imza atıyor.
Birleşmiş Milletler, IMF, Dünya Bankası, NATO gibi küresel kurumlar, Yahudi gücünü pekiştirmeye hizmet ediyor sadece.
Rahmetli Erbakan Hoca, bu Yahudi tehlikesine dikkat çektiğinde taşlandı, alaya alındı, makaraya sarıldı ama gelinen noktada haklı çıktı, yeldeğirmenlerine karşı hakkı haykırmaktan aslâ vazgeçmeyen ne kadar büyük bir Müslüman lider olduğu da artık çok iyi anlaşıldı.
Dünyanın bir Yahudi sorunu var artık: Kudüs’ü İsrail’in başkenti ilan ederek / ettirerek dünyayı cehenneme çevirecek fitili ateşlemekte çekinmeyen bir Siyonist tehdit!
Yahudi gücü, Siyonist zihniyetle dünyayı hem aptallaştırıyor hem de köleleştiriyor! Bir buçuk asır önce Marx’ın bambaşka bir bağlamda bir Yahudi olarak dikkat çektiği Yahudi Sorunu, bugün son derece tehlikeli boyutlar kazanarak insanlığın geleceğini tehdit edecek boyutlara ulaştı.
Bu anormal Yahudi gücü ve siyonist planları durdurulamazsa, dünya kıyamete zorlanacak!
Vesselâm.

Batı uygarlığı, Yahudi gücü ve üç entelektüel sacayağı

Yusuf Kaplan

2/02/2020 Pazar

Modern, din-dışı ya da seküler Batı uygarlığının iki kurucu kaynağı var:

Grek paganizmi ve Yahudi dinamizmi.

Roma tecrübesini de, Hıristiyanlığı da elbette Batı uygarlığının kaynakları arasında zikretmek gerekiyor. Ama Roma tecrübesiyle Hıristiyan tecrübesi, kurucu değil koruyucu kaynakları modern uygarlığın.

Grek paganizmi, modern Batı uygarlığının felsefî / teorik temellerini oluşturdu; Yahudi dinamizmi ise pratik / dünyevî sütunlarını inşa etti.

ROMA VE HIRİSTİYANLIK,KURUCU DEĞİL KORUYUCU
Türkiye’deki çeşitli entelektüel çevrelerde, modern Batı uygarlığının kurucu kaynaklarından biri olarak zikredilir Hıristiyanlık da, Roma imparatorluğu tecrübesi de.

Özellikle de İslâmî entelektüel çevrelerde münhasıran da Hıristiyanlığın modern Batı’nın kurucu kaynaklarından biri olduğu fikri yaygındır; ki, bu, çok yanlış bir fikirdir.

Yanlıştır; çünkü modernite zaten Hıristiyanlığa, Hıristiyanlığın inşa ettiği ve adına “Ortaçağ karanlığı” dedikleri dünyaya karşı mücadele etmiş, din-dışı bir dünya kurdu.
Modern Batı uygarlığı, Hıristiyanlık’tan da, Roma İmparatorluğu tecrübesinden de kurucu değil koruyucu kaynaklar olarak beslendi: Hıristiyanlık, ilk ve son kez bütün Avrupa’yı -yaklaşık bin yıl- “Hıristiyan ümmeti” fikri ile birleştirmişti. Karolenjler, Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu gibi kozmopolitan oluşumlar, Roma İmparatorluğu tecrübesinden beslenmeye çalıştı Avrupa modern tarihi şekillenirken...
GREK PAGANİZMİ VE YAHUDİ DİNAMİZMİ
Grek paganizmi, bilimsel devrimin; Yahudi dinamizmi ise düşünsel devrimin kaynaklığını yaptı. Modernite sürecinde teorik felsefe değil, pratik felsefe olarak adlandırılan bilim yapıldı -genelde.
Felsefe değil bilim! Burası önemli: Modern dünya, felsefe üzerine değil bilim üzerine kuruldu: Dünyanın bilimi, bilimin dünyası oldu ve bilim, felsefeyi devre dışı bırakarak düşünme çabasını da kendisi üstlenmeye kalkıştı: Bu çabanın zirvesini adına “mantıksal pozitivizm” denen ama tastamam mantıksız mekanizm olarak adlandırılabilecek, düşünmeyi önce karikatürize eden sonra da iptal eden bir çaba aldı.

Altını kalın harflerle çiziyorum: Modernite, felsefenin değil bilimin her şeyini belirlediği bir dünya inşa etti.

Böyle bir tablonun ortaya çıkmasında Yahudi dinamizmi’nin belirleyici bir etkisi oldu: Grek paganizminin tarih fikri, statikti, durağan bir tarih tasavvuru. Yahudilik, modern dünyaya, tarihin ilerleme olduğu fikrini armağan etti.
Yahudi dinamizminin özellikle aydınlanma düşüncesine entelektüel katkısı işte bu “ilerlemeci” tarih fikriydi öncelikle.
ARAÇSAL AKLIN ZAFERİ!
İkinci önemli katkısı ise, Makyavelist felsefeye özdeşleşen çıkarcılık ve narsisizm fikriydi: Hedefe varmak için her yol mübahtır, ilkesi yani.
Grek paganizmi ile Yahudi dinamizminin buluştuğu nokta burasıydı işte: Ontolojiisi olmayan, sadece epistemolojiye dayanan, ontolojik olanı ve alanı da epistemolojikleştirmekten başka seçeneği kalmayan Grek paganizmi, moderniteyle birlikte, bilgi’nin güç olarak konumlandırılmasını sağladı; bu da araçların (dikkat! bilgi, dolayısıyla güç üreten araçların!) elde edilmesi, ele geçirilmesi çabasının amaç hâline gelmesine yol açtı: Araçsal aklın zaferi!

Gücü ele geçirme güdüsü, tam da Yahudi psikolojisinin özelliğiydi. Gücü ele geçirme güdüsü, modernliği kuran ve kapitalizmi doğurarak Batı uygarlığının azmanlaşmasına, dünyayı soyarak, talan ederek dünya üzerinde hegemonya kurmasına imkân tanıdı.
Grek paganizmi “araçsal akıl”la, Yahudi dinamizmi “ilerlemeci akıl”la Batılıların dünyayı cehenneme çevirmelerinin temellerini attı.
YAHUDİ GÜCÜ’NÜN ÜÇ ENTELEKTÜEL SACAYAĞI
Yahudi gücünün üç entelektüel sacayağı var: Birincisi, moderniteyi kuran, hem aydınlanma düşüncesinin hem de kapitalizmin teorik temellerini sunan kurucu entelektüel Yahudi gücü ayağı.
Buraya kadar anlattığım hikâye moderniteyi kuran entelektüel Yahudi zihin setinin modernitenin kuruluş sürecinde nasıl etkin olduğunu göstermeye yetiyor olmalı.

İkinci Yahudi entelektüel gücü, bilim, düşünce ve sanatta belli başlı büyük atılımların hâlen Yahudi kökenli kişilerce gerçekleştiriliyor olmasıdır. Bu, Yahudilerin hâlihazırda Avrupa ülkelerinin çoğunda ve özellikle de ABD’de akademyaya hâkim olmaları, kendilerinden başkalarına nefes aldırmamaları sonucunu doğuruyor!
Üçüncüsü, kültür ve medya dünyasına Yahudilerin hâkim olması, anında dünyaya ulaşan, bütün dünyanın zevk ve beğenilerini, zihin setlerini ve hayat tarzlarını postmodern kültürel kodlarla belli bir kalıba sokabilecek kadar kültür ve medya endüstrisine Yahudi gücünün yön ve şekil veriyor olması.
Özetle... Üçüncü sacayağıyla, yani kültür, medya ve eğlence sektörüyle, Yahudi gücünün, dünya üzerindeki hâkimiyetini hem pekiştirdiğini hem de kitleleri, özellikle de genç kuşakları, hız, haz ve ayartı’ya dayalı vulger kodlarla uyuşturucu bir işlev görerek yönlendirdiğini görmek gerekiyor.
Vesselâm.

Dünya barışı Kudüs’e bağlı...

Yusuf Kaplan

3/02/2020 Pazartesi

İsrail Başbakanı Netanyahu ile ABD Başkanı Trump, dünyayı geri dönüşü zor bir cehenneme çevirecek, Kudüs’ü yok edecek anlaşmaya Yüzyılın Antlaşması diyerek bütün insanlığı aşağılıyorlar!

KUDÜS: UMUT,UFUK VE YURT
Kudüs nedir, ne değildir; dünden bugüne ve yarına ne’yi temsil eder, bugün neden acı çeker?

Kudüs hem umut hem ufuk hem de yurt demektir: Mekke’nin umudu, Medine’nin ufku, Kudüs’te medeniyetin yurdu oldu.
Kudüs’ü Kudüs yapan, peygamberleridir…
Kudüs, hakikatin hayat olduğu, hayat bulduğu, hayat sunduğu kurucu bir şehirdir.
MÜSLÜMANLARIN KUDÜS’Ü KUCAKLAYICIDIR VE BARIŞ YURDUDUR
Kudüs, Filistinlilerin, Arapların ya da yalnızca Müslümanların meselesi değildir. İnsanlığın meselesidir.
Kudüs, üç din için de kutsaldır.

Kudüs, Yahudilik demektir: Yahûdîliğin bütün peygamberleri Kudüs’le özdeştir.
Kudüs, Hıristiyanlık demektir: Hz. İsa, Kudüs’ün çocuğudur… Kudüs’ün ruhudur.
Kudüs, İslâm demektir: Ezelden ebede kadar her bakımdan, her düzlemde İslâm.
Kudüs’ün İslâm açısından önemi, sadece İslâm’ın ilk mabed yeri olmasıyla ilgili değildir.

Çok daha ötesidir: Kudüs, yalnızca İslâm’ın insanlığı hakikatle buluşturduğu, adaleti ve hakkaniyeti, sulhü ve selâmeti cihanşümûl ölçekte tesis ettiği, bütün insanlığı hakikatte, adalette ve sulhte birleştirdiği müstesnâ bir yerdir.

YAHUDÎLERİN VE HIRİSTİYANLARIN KUDÜS’Ü DIŞLAYICIDIR VE KABUS DOLUDUR
Yahûdîler, Kudüs’ün yalnızca kendilerine ait olduğunu iddia ederler.
Hıristiyanlar da, Yahûdîler kadar olmasa da, Kudüs’ü, Hıristiyan ütopyasının gerçekleşebileceği muhayyel yurtları olarak kabul ederler. O yüzden her kurucu şehirlerinin adını Kudüs olarak koyagelmişlerdir. Bunun son örneği New York’tur. New York’un önceki adı New Jeruselam / Yeni Kudüs idi.
Yalnızca Müslümanlar, Kudüs’ü, insanlığın birleştirildiği, insanlığın hakikatle buluşturulduğu nihâî imkân ve mekân olarak görürler.
Yahûdîlerin ve Hıristiyanların Kudüs’e bakışları, hem temel akîdevî sınırlarını çizer; hem tarihî yolculuklarını özetler; hem de başkalarına ne denli sınırlayıcı ve dışlayıcı bir gözle baktıklarının ipuçlarını gizler.

Yahûdîler ve Hıristiyanlar, Kudüs’ün yalnızca kendilerinin olması mücadelesi verirler. Müslümanlar ise Yahûdîlerin ve Hıristiyanların kendi olmaları mücadelesi.
Bunun nedeni çok açıktır: Yahûdîlik de, Hıristiyanlık da dışlayıcıdır. İslâm ise kucaklayıcı.
Tam da bu nedenledir ki, Yahûdîler de, Hıristiyanlar da başkalarıyla sulh içinde nasıl yaşanabileceğinin formülünü geliştiremediler.

Başka dinlerle, kültürlerle, medeniyetlerle sulh ve selamet, hukuk, hakkaniyet ve adalet nizamı içinde nasıl birlikte yaşanabileceğinin en gelişmiş, en kâmil formülünü Müslümanlar geliştirdiler sadece. Ve bunun nihâî örneğini de Kudüs’te hayata geçirdiler.
O yüzden tarihî ve güncel gerçek, şunu ispat eder: Kudüs, Müslümanların elinden çıktığı ândan itibaren birleştirici özelliğini yitirir.
Kaynayan kazana döner…

Kanar…

Kan ağlar…

Tarih de, tam bir asırdır günümüzde Kudüs’te yaşananlar da bunu ispatlar, bu yakıcı gerçeğe çok iyi tanıklık eder.

ZAFERE ODAKLANIRSANIZ HAYATI CEHENNEME ÇEVİRMENİZ KAÇINILMAZDIR
Yahûdîlerin ve Batılıların gücü, gücü kutsanmalarında gizli.
İslâm’ın gücü ise, güce değil hakikate dayanıyor olmasında.
O yüzden, Yahûdîler ve Batılılar için aslolan zaferdir; Müslümanlar içinse sefer…
Zafer’in öncelenmesi, öncelikle hakikatin ikinci plana itilmesiyle ve yitirilmesiyle sonuçlanır. Kaçınılmazdır bu.

Yahûdîler de Batılılar da tarih boyunca büyük ölçüde hep hükümranlık kurma güdüsüyle hareket ettiler; o yüzden zafer peşinde koşturdular ama sonunda gücün güdümüne girdiler, gücün kölesine dönüştüler ve dünyayı köleleştirmekten çekinmediler.
İslâm, bu dünyayı geçici bir yer olarak görür ve Müslümanlardan dünyada hükümranlık peşinde koşturmalarını değil, hakikatin izini sürmelerini, bunun için de her dâim seferde olmalarını talep eder. Zafer, Allah’ın takdiridir.

Zafere odaklandığınız zaman, hakikatle ilişkiniz sakatlanır, zamanla kopar, yok olur.
Sefere odaklandığınız zamansa, her hâl ve şartta hakikatin izini sürmeniz tek vazgeçilemez kuraldır.
Yahûdîler ve Hıristiyanlar, hakikati kaybettiler.
Gücü, güç üreten araçları hakikatin yerine yerleştirdiler.
Güç, hakikati yedi-bitirdi; insanın zihnini, insanî melekelerini körleştirdi; hayatı çölleştirdi; insanı nankörleştirdi ve ruhsuzluğa mahkûm etti…
Bu da insanı hakikatten sürgün etti, gücün acımasız dişlilerinde yok etti, hayatı cehenneme çevirdi…
Oysa Kudüs yalnızca Müslümanların idaresinde günyüzü gördü; farklı dinlerin nasıl sulh ve selamet düzeni içinde birlikte yaşayabileceğini dünya âleme gösterdi. Hıristiyanların idaresi altında da, Yahudîlerin idaresi altında da her zaman zulüm yerine dönüştü.
O yüzden, Kudüs, siyonist esaretinden kurtulmadıkça, dünya barış yüzü göremeyecek…
Dünya barışı Kudüs’e bağlı.Toparlanmamız için Restorasyon şart!

Yusuf Kaplan

7/02/2020 Cuma

Hazırlık yapmadan yola çıkılmaz. Hele de bu yolculuk, bir ölüm-kalım meselesiyse, stratejik, ekonomik ve kültürel bir varoluş savaşıysa, çok iyi hazırlık yapmak zorundasınız yola çıkmadan önce.

Türkiye ile Batı arasında adı konulmamış, örtük bir savaş yaşanıyor son 6-7 yıldan bu yana.

15 Temmuz darbe ve işgal girişimi, bu adı konulmamış, örtük savaşın zirvesi olarak tarihe geçti.

İKİ ASIRLIK ADI KONULMAMIŞ SAVAŞ!
İki asırdır, sürekli savunmadayız. Batılılar saldırıyor biz savunma yapıyoruz: Batılıların saldırıları, kimi zaman açık / konvansiyonel savaşa, hatta dünya savaşları şeklini alan büyük savaşlara dönüşüyor; kimi zamansa, örtük / stratejik veya kültürel savaşlara.

Batılılarla yaşadığımız iki dalga stratejik / örtük savaş var: Birincisi, iki asır önce Tanzimat’la başlayan, 1908 İttihat Terakki Devrimi’yle, Sultan Abdülhamid’in tahttan indirilmesiyle sona eren bir asır süren stratejik, kültürel savaş. Bu örtük savaş, Birinci Dünya Savaşı’yla konvansiyonel savaşa, açık savaşa dönüştü ve Osmanlı çöktü.
Cumhuriyet’in kurulması, ilk bakışta, Batılıların önce örtük / stratejik savaşla, sonra da açık / dünya savaşıyla Osmanlı’yı tarihten silmelerine karşı geliştirdikleri saldırıyı savuşturma, Batılıların bizi yok etme girişimlerine sanki set çekme girişimi oldu: Görünen manzara, yaşanan hâdise bu, bir süreliğine de olsa.

Batılılar, Osmanlı’yı bedenen, bilfiil yok ettiler. Ama Osmanlı’yı ruhen biz yok ettik: Cumhuriyet kuşaklarını, bir yandan Osmanlı’nın temsil ettiği medeniyet iddiasını inkâr ederek, aşağılayarak, öte yandan da bizzat bir laikleşme / Batılılaşma / İslâm’dan uzaklaşma projesini adım adım hem devlete hem de topluma dayatarak yetiştirdik.
Her zaman söylediğim gibi, Türkiye emperyalistler tarafından dışardan fiilen sömürgeleştirilemedi ama içerden yerli sömürgeciler tarafından zihnen sömürgeleştirildi.

Modern tarihte başka hiç bir toplumun başına böyle bir felâket gelmedi!

Neden medeniyet iddialarımızı inkâr etme aymazlığına soyunduğumuzu, bunun bu toplumun kimliğini, ruhunu yitirmesine yol açan bir intihar biçimi olduğunu göremezsek, bir arpa boyu yol alamayız.

Gerçeklerin üzerine örterek sadece bir süre daha zaman kazanırız.
Gerçekleri inkâr etmeye kalkışmaksa, çok büyük bir kültürel yok olma / mankurtlaşma felâketinin eşiğine sürükler toplumu er ya da geç.
BU TOPRAKLARIN İSLÂM’A MEZAR YAPILMASINA İZİN VERMEYECEĞİZ!
Bu toplum, kendisine dayatılan, üzerinde “yapıştırma bıyık” gibi duran, bizi Batılıların palyaçolarına dönüştüren İslâm-dışı kimlikleri reddetmezse, Batılıların fiilen işgal etmesine gerek kalmadan bu ülkenin işgal edilmesi gerçeğe dönüşecektir: Zihinleri işgal edilen, celladına âşık hâle gelen bir toplum, bu toprakları Batılılara peşkeş çekecektir!
Aynı laik hayat tarzını, aynı laik dünya görüşünü, aynı laik duyarlıkları paylaşan bir toplumun Batılı emperyalistlerin saldırılarına karşı direnç noktaları kırılmış olacak, bu topraklar İslâm’a mezar olacaktır...
İslâm’a mezar olacak bu topraklarda Türkler Türklüklerini, Kütler Kürtlüklerini yitirecekler, Macarlar gibi, Bulgarlar gibi etnik kimliklerini de yitirmekten kurtulamayacaklar!

Bu noktaya çok yaklaşıldığını görüyorum ürpererek: Bu toprakların bağımsızlığını koruyabilmesinin yegâne şartı, etnik kimliklerin büyütülmesi değil, İslâmî kimliğin, duyarlığın, iddiaların büyütülmesi, bütün farklılıklara, dinlere, felsefelere hayat hakkı tanıyan küresel bir kozmopolitan dünya kuran Osmanlı medeniyet birikimimin ruhunun ve iddialarının Medine’den süt emerek ve çağdaşlaştırılarak yeşertilmesi, güçlü bir fikriyatının geliştirilmesi, adım adım hayata geçirilecek kurumların inşa edilmesi uzun yolculuğuna çıkmaya hüküm giymektir.

Kıbrıs Barış Harekâtı’ndan, özellikle de Erdoğan’ın “one minute” meydan okuyuşundan bu yana Batılıların stratejik, örtük saldırılarınının görülmediği kadar arttığını, bunun açık, konvansiyonel savaşa dönüşme emareleri gösterdiğini, askerî ve ekonomik darbelerle Türkiye’nin dize getirilmeye çalışıldığını görüyoruz.
Türkiye, bir kördüğümün eşiğine sürükleniyor hem içerde hem de dışarda...

Dışarda ilk fırsatta, ilk büyük zaaf anımızda vurmaya, içerde ise ilk zaaf anında ülkeyi kaosa sürüklemeye çalışan şirret şebekeler, türedi tipler cirit atıyor her yerde!

KAMPSAMLI BİR RESTORASYON ŞART!
Türkiye’nin kamsamlı bir restorasyon projesine ihtiyacı var: Bu restorasyon projesinin iki ana ekseni olmalı mutlaka: Birinci eksen, dışarıdan gelen saldırıları püskürtmemizi kolaylaştıracak güçlü bir savunma sanayisinin geliştirilmesi. Bu konuda ciddi mesafeler alındı.
İkinci eksen, içerde, ülkenin önünü açacak insanlar başta olmak üzere, ülkenin genç kuşaklarının güçlü bir medeniyet fikrine, iddiasına ve rüyasına sahip olarak yetiştirilmesi. Bu konuda, tam anlamıyla fiyasko ile karşı karşıyayız.
Genç kuşakları kaybediyoruz!

Unutmayalım: Abdülhamid’in açtığı eğitim kurumlarından yetişen birinci kuşak Abdülhamid’i tahttan indirdi; ikinci kuşak Osmanlı’yı tarihten sildi.
Bugün ve yakın gelecekte de benzer bir tehlikeyle karşı karşıya olduğumuzu görüyorum ve ülkeyi yönetenlerin, bütün kesimlerin bunu görememeleri üzerine hafakanlar basıyor beni her gece!
Dördüncü zaman

Yusuf Kaplan

9/02/2020 Pazar

Tarih dışında yaşadığımızı ne kadar farkediyoruz, bilmiyoruz bile. Tarihi biz yapmıyoruz çünkü.

O yüzden şu an tarihi yapanlar biz değiliz; bizi de ağlarına alan çağı kuranlar, zamanı önlerine katıp sürükleyenler, zamana hükmedenler, çağı kendilerinin yaptığının farkında olanlar...

Tarihsiz değiliz, talihsisiz: Tarihsizmiş gibi yaşayan talihsizler.

Tarihin dışında olduğumuzu hissedebiliyorsak, tarihi bizim yapmadığımızı biliyoruz; er ya da geç tarihi yeniden bizim yapabilmemizi mümkün kılacak tohumları bünyemizde taşıyoruz, demektir.

DÖRDÜNCÜ ZAMAN
Tarihi, üç zamanı aynı anda yaşayabilen, dördüncü bir zamana, kendi zamanına ulaşabilen, kendi zamanını, çağını inşa edebilen toplumlar yapar.

Dördüncü zaman, “yaratıcılık zamanı”dır: Fikirde, bilimde, sanatta, ahlâkta, siyasette, estetikte yeni bir çağın, taze bir dünyanın inşa edildiği zamanlar...
Tarih işte o zaman durmaz akar... Üç zamana, kendi zamanlarını katan toplumlar, tarihin akmasını sağlar...

Tarihin yapıldığı zamanlar, üç zamanın hissedildiği, dördüncü zamana geçildiği, tarihe bir renk, bir doku, bir ruh verildiği, tarihi yapan toplumun ya da medeniyetin ruhu, tarihin ruhu olmaya başladığı zamanlardır.
Çağrı çağını kuruyorsa, dördüncü zamana ulaşabildiği içindir. Çağrıları çağını kuran insanların, üç zamanı da duyabildikleri, geçmişten geleceğe uzanan yolculuğun tohumlarını kendilerinin, kendi çağrı’larının ekeceğinin bilincine erdikleri, bu bilinci bir ruha dönüştürme mücadelesi ve mücahedesi sergileyebildikleri içindir.

Tarihi, çağlarını aşan toplumlar yapar; çağrıları başka çağrılarla buluşan, başka çağlara ulaşan, kendi çağını kuracak yolculuğa çıktıklarının farkında olan toplumlar.
Dördüncü zamanı, yaratıcı eylemleriyle gerçeğe dönüştürür, yaşarlar; bütün zamanlarda ve çağlarda yolculuk yapabilme iradeleri ve ufku geliştirdikleri için insanın temel sorununu ve insanlığın eksikliğini, varoluşsal sıkıntısını yüreklerinin en derin bölgelerinde hissedebilen toplumlar, bütün zamanları aşarak bu dördüncü zamana ulaşırlar.
Bu toplum, dünya tarihini yapacak kadar tarih yaptı.

Tarih yapmanın ne olduğunu biliyor.

Tarih yapanın, çağın tarihi yapanın kendisi olmadığını da biliyor.

Tarihi er geç yeniden kendisinin yapabileceğini, dünyanın, özellikle de mazlum dünyanın kendisini beklediğini de biliyor az çok.

TARİHİ YAPAN OMURGA VE RUHUN HÂLLERİ
İç oluşumunu tamamlamayan bir ülke, dışarıyla savaşmaya kalkıştığında, dışarıyla savaşı kazansa da kaybeder sonunda.

Aslolan içerdeki savaşı kazanmak: “İç savaşı”.

“İç savaş” ne peki? Bir omurga’nın inşa edilmesi mücadelesi. Ruhu olan bir omurga’nın. Tarih bilincinin, fikir ve oluş çilesinin yeşerttiği bir ruh.

Şu an ruhu olan bir omurgamız var mı?

Bu soruyu sorduğumuza göre, ruhun da, omurganın da varlığına dâir şüphelerimiz var demek ki!

Ruhu olan bir omurga, acı tecrübeler, yoğun ve çilekeş mücadeleler üzerine inşa edilir.
Bu toplum, İslâmî kimliğini, ruhunu yitirme tehlikesiyle karşı karşıya...

İslâmî kimliğin, duyarlıkların, değerlerin, ölçülerin, helâl haram sınırlarının aşınması, toplumun ruhunu yitirmeye başladığının ürpertici göstergeleridir.
O yüzden insan olmadan hayat kurulamayacağını iyi bilmeliyiz. İnsanınız olmadan, dünya görüşünüzün, inançlarınızın inşa ettiği model insanlar olmadan bir dünyanızın da olmayacağını bilmelisiniz.
Aslolan hem yaşanabilir hem de yaşanmaya değer bir hayat inşa edebilmektir.
Hem yaşanabilir hem de yaşanmaya değer bir hayatı biz dün inşa ettik, bütün dünyaya da armağan ettik.

Ama gelinen noktada böyle bir hayatımız kalmadı, böyle bir hayatı kaybettik. Hayatı kaybettik; çünkü böyle bir hayatı her dâim inşa edebilmemizi mümkün kılacak hakikati kaybettik.

Her şeye rağmen teslim bayrağı çekmedik. Değerlerimiz fena hâlde aşınıyor olsa da, yıkılmadık, yıkılmamız sözkonusu olamaz.

Yaşadıklarımızın bizi olgunlaştıran zorlu tecrübeler olduğunun bilinciyle nefes alıp veriyoruz. Şimdi şer görünen şeyin hayır olması için, hayra dönüştürülmesi için bir imkân olduğu bilinci, bizi her dem yeniden başlamaya, taze başlangıçlar yapmaya icbar ediyor.

Her şerde, kötüde, olumsuzda bir hayır, bir iyi, bir olumlu bulmak imkanı doğmuş oluyor böyle zamanlarda....
Dördüncü zamana açılan kapılar bu zamanlardır.Türkiye’nin maskeleri ve darbeleri

Yusuf Kaplan

16/02/2020 Pazar

Hayatımıza “maske”ler yön veriyor. Maskelerin altından darbeler çıkıyor. Ve gelsin maskeli balolar...
İki asırdır böyle bu.

Hayat maskelerle sürdürülebilirliği için kaygan zeminlerde patinaj yapıyoruz sadece.
Ayaklarımız yere basmıyor, basamıyor.

Basamıyor; çünkü ayağımızı basacağımız yer / toprak kaydı ayağımızın altından ve bizi kaygan zeminlerde patinaj yapmaya mahkûm etti.

Hayatın patinajdan ibaret olduğu yerde hayat bitmiştir. Patinaj, hayatın bittiğinin göstergesidir.

Maskelerimizin iki asırlık trajik, trajik olduğu kadar da trajikomik hikâyesini anlatmak istiyorum. Maskeleri görmeden maskeleri düşüremez, darbeleri önleyemeyiz.
TANZİMAT’IN ISLAHAT MASKESİ
Tanzimat’ta kullandığımız maske, ıslahat maskesiydi.

Osmanlı, Avrupa düvel-i muazzamasının saldırlarına daha fazla dayanamamış, önce toprak kaybetmeye, sonra statüsünü kaybetmeye, sonra da kendine olan güvenini kaybetmeye başlayınca, bir şeylerin yanlış gittiğini gördü, ıslahatlar ve tanzimatlar yapmaya başladı.
Toprak kaybı, statü kaybı ve özgüven kaybı, art arda yaşanan üç büyük yıkımın adıydı.

Toprak kaybedilmesi, kaçınılmaz olarak statünün de, stato’nun da (devletin de) sarsılmasına, bütün bunlar da Osmanlı’nın kendine olan güvenini yitirmeye başlamasına yol açtı.

Çıkış yolu siyasî, hukûkî, idarî ıslahatlar dizisi olarak belirlenen tanzimatlardı.

Başvurulan maskeler ıslahat ve tanzimat maskeleriydi. Tanzimat’ın tazminatı ağır oldu: Osmanlı, çatırdama sürecine girdi, Batı’dan esen sert rüzgârların, fırtınaların önünde oraya buraya sürüklendi.
MEŞRUTİYET’LERİN HÜRRİYET MASKELERİ
Meşrûtiyetlere gelince, maskenin rengi de, adı da değişti: Kızıl renkli Hürriyet maskesi revaçtaydı!
Hürriyet, slogandı sadece, gazetelerin manşetlerini süsleyen, sokakları ateşleyen, okumuş-yazmışları sokaklara döken...

Okullar, tıbbiye-i şahaneler, mühendishaneler, harbiye mekteplerinde hürriyet şarkıları söyleniyor...

Hürriyet şarkıları, devletin temeline dinamit yerleştirmekten başka bir amaç gütmüyor aslında: Hürriyet, bir maske sadece, devleti çökertecek fitili ateşleyecek pim.
İstibdat diye bir heyûla icat ediliyor, hürriyet naralarıyla altı asırlık devleti çökertecek darbeler dizisi başlatılıyor.

Hürriyet, altı asırlık devletin çöküşünün maskesine dönüşüyor.
CUMHURİYET’İN KEMALİZM VE LAİKLİK MASKELERİ
Cumhuriyet sürecinde önce “muasır medeniyet”, sonra devrimlerle birlikte “laiklik” yeni maskeye dönüşüyor: Toplumun bin küsur yıllık medeniyet birikimi inkâr ediliyor, medeniyet iddiası terkediliyor, muasır medeniyetler seviyesinin üzerine çıkmaktan dem vurularak tam bir prangaya dönüşen laiklik maskesi geçiriliyor milletin boynuna.
Toplumun varlık nedeni, toplumu ayakta tutan, birbirine kenetleyen tutkal, yegâne kaynak olan İslâmî değerler ve anlam haritaları önce bütün devlet kurumlarından sonra da adım adım toplumdan kovuluyor art arda yaşanan, laiklik maskesi giydirilen darbelerle...

Başörtüsü bile yasaklanıyor bu ülkede. Toplumun Müslüman omurgası çok büyük darbe yiyor...
VE FETÖ MASKESİ’YLE GELEN DARBELER VE KEMALİZM MASKELERİ
Ve FETÖ maskesi giydiriliyor “cemaat” kılıfıyla... 40 yıl boyunca topluma tepeden giydirilen laiklik maskeleri, FETÖ’nün palazlanması, meşrûlaşması, iktidar ortağı olmasının devletin bütün kurumlarını Amerikan haydutları adına ele geçirmesinin önü sonuna kadar açılmış oluyor.

Şimdilerde FETÖ maskesi yeniden çıkarıldı sandıktan... FETÖ canavarı bahane edilerek, laiklik, Kemalizm maskesi’yle bu toplumun Müslüman omurgası, cemaatler, vakıflar, adım adım şeytanlaştırılıyor ve çökertilmeye çalışılıyor.
Laiklik ve Kemalizm maskesiyle toplumu ayakta tutan, İslâmî kimliğin güçlü olması nedeniyle ülkenin parçalanmasının önüne set çeken Müslüman omurga ve bu omurganın ayrılmaz parçaları cemaatler, tarikatler, vakıflar yok edilmeye çalışılıyor.

Aslında 15 Temmuz askerî darbesi püskürtüldü ama sosyal, siyasî ve kültürel darbe bütün hızıyla, bütün yıkıcılığıyla sürüyor.

Darbeler, FETÖ gibi olumsuz maskelerle örtülüyor, laiklik, Kemalizm gibi sevimli, olumlu hâle getirilen maskelerle meşrûlaştırılıyor...
Darbe söylentilerini gözardı etmeyelim; önlem almaya bakalım!

Yusuf Kaplan

17/02/2020 Pazartesi

Bu kez, darbe söylentilerini ciddiye alalım, diyorum.

Duman tütüyorsa bir yerde, orada bir şeyler oluyor, meşum bir hazırlık yapılıyor demektir, şer şirret güçler ve uşakları tarafından...

28 Şubat darbesinde ve 15 Temmuz darbe ve işgal girişiminde apaşikâr bir şekilde parmağı olanRand Corporation adlı görünüşte “düşünce kuruluşu”, gerçekte ABD’deki Yahudi gücünün entelektüel istihbarat şebekesi gibi çalışan “örgüt”, hazırladığı Türkiye Raporu’nda darbe çığırtkanlığı yapıyor!
Bu raporu ve içeriğini cuma günkü yazımda yazmıştım.

ÖNCE DARBENİN ŞARTLARINI HAZIRLAYACAKLAR...
Şöyle bir söylem geliştiriliyor medyada, sosyal medyada vesaire: “Gelsinler! Gelecekleri varsa, görecekleri de vardır! Bu kez millet, boğazına çökecektir hainlerin!”
15 Temmuz darbe ve işgal girişiminde tankların altına yatarak darbeyi püskürten bu çilekeş halk, elbette, yeni bir darbe girişimi olması durumunda, yine direnecektir, yine tankların altına yatacaktır, yine darbecilere gereken cevabı verecektir.

Bundan şüphem yok.

Ama başka bir durum var yüzleşmemiz gereken: Bu kez, pat diye darbe yapmaya kalkmayacaklar. Önce darbenin ortamını oluşturacaklar; yazılı, görsel medyalarla sosyal medyalar üzerinden!
Bu kez, önce, medyada algı operasyonları yapacaklar...
Sonra, sosyal medyada bindirilmiş kıtalarla infial oluşturacak provokatif haberler yayacaklar...

Sonra da, kitleleri sokaklara dökecekler!
15 TEMMUZ DARBESİ’NDEN ÖNCE DE UYARMIŞTIM
Tekrar ediyorum: Felâket tellallığı yapmıyorum. Bu kadar kritik bir meselede felâket tellallığı yapmak, milleti tedirgin etmek ahlâksızlıktır. Böyle bir şey yapamam.
Ama ortada apaşikâr göstergeler varsa, bu durumda susmak, vurdumduymazlık yapmak, üstüne yatmak tam anlamıyla sorumsuzluktur, ruhsuzluktur. Asıl ahlâksızlık budur!

15 Temmuz darbesini sadece Amerikan, Avrupa ve İsrail medyasında yazılıp çizilenlere bakarak yaklaşık altı ay önce Ülke Tv’de Mustafa Yıldız kardeşimin “Odak Noktası” programında söylediğimde de, felâket tellallığı yapmakla itham edildim.
Tek kaynağım vardı: Bizzat Batılıların kendi medyalarında yazıp söyledikleri! Darbe geliyorum, diyordu adeta. O zaman Kemalistlerle Gülenistlerin ortaklaşa hareket edebileceğini tahmin ediyordum.
Sonuçta darbe oldu ama Erdoğan’ın dirayetli liderliği ve dik duruşuyla, özellikle de bazı cemaatlerin, tarikatların ve ülkücülerin hemen sokağa çıkarak darbeyi püskürtmeleriyle darbe destansı bir direnişle başarısızlıkla sonuçlanmış oldu.
DARBEYE KARŞI DİRENÇ NOKTALARIMIZ NİÇİN KIRILDI?
Eğer yeni bir darbe girişimi daha gerçekleştirilecek olursa, pattadanak darbe yapmayacaklar!

Ortamı darbeye hazır hâle getirecekler!
Bunun için planlanan ilk stratejiyi yüzdeyüz başardıklarını üzülerek söylemek zorundayım: 15 Temmuz’da Erdoğan’ın çağrısından önce sokaklara dökülen cemaatler, tarikatlar, sivil toplum kuruluşları büyük algı operasyonlarıyla şeytanlaştırıldılar; saygınlıkları da, toplumdaki sosyolojik karşılıkları da büyük yara aldı, kelimenin tam anlamıyla büyük darbe yedi; planlanan darbenin başarıya ulaşmasının önündeki en büyük engel büyük ölçüde ortadan kaldırıldı; bu ülkede bu toplumun Müslüman omurgasını oluşturan ve koruyan yegâne ve sarsılmaz kaynaklar olan cemaatler, tarikatlar aşağılanacağı kadar aşağılandı; toplumun özellikle cemaatler ve tarikatlar üzerinden tam bir inanmışlık ve adanmışlıkla hainlere, darbecilere direnme güçleri kırıldı!
Burada çok hayatî bir noktaya parmak basmış oluyorum. Darbe, laikçi, Kemalist şebekelerden gelecek... PKK, FETÖ darbede kendilerine verilecek uşaklık rollerini oynayacaklar seve seve, elbette!
Devleti de, halkımızı da dikkatli ve teyakkuz hâlinde olmaya davet ediyorum. Allah, ülkemizi şer şirret güçlerin oyunlarından korusun, bize de basiret versin.

.Darbe deşifre edildi, direnç noktalarımızı tahkim etmeye bakalım...

Yusuf Kaplan

21/02/2020 Cuma
Rand Corporation’ın 270 küsûr sayfalık Türkiye Raporu, geçiştirilecek cinsten değil! Elbette, bu rapora bakıp kara kara düşünmek gibi bir absürtlüğe sürüklenmeyeceğiz. Elbette, gece gündüz darbeyle yatıp darbeyle kalkacak değiliz.

Elbette, milleti darbe korkusuna garketmeyeceğiz.

Ama bu raporu didik didik edeceğiz, raporda söylenen her şeyi ciddiyetle irdeleyeceğiz devlet olarak, devletin ilgili kurumları olarak.
Raporun ülkemizi karıştırmak, ülkemizdeki bazı dengeleri sarsmak, özellikle de Türk siyasetini dizayn etmek için hazırlandığı o kadar aşikâr ki!
Ve raporun FETÖ’nün hâin elemanlarıyla CIA’in Graham Fuller gibi iğrenç adamlarının ortaklaşa çabalarıyla yazıldığı da o kadar açık ki!
DARBE TEZGÂHINI DEŞİFRE ETMİŞ OLDUM!
Bu raporla ilgili son olarak şunu söylemek istiyorum.

Bu rapor dolayısıyla Türkiye’de hangi çevrelerin ne tür bir darbe hevesi içinde olduklarını deşifre etmiş, böylelikle bir darbe oyununu bozmuş oldum âcizâne.
Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın açıklamaları, mesajın alındığını ve gerekenin yapıldığını gösteriyor.
Evet... Mesaj alındı. Gerekli açıklamalar yapıldı, gerekli uyarılar da yapıldı devletin en üst kademeleri tarafından.

Ve darbe heveslisi şebekeler, öbeklenmeler, oluşumlar kıskaca alındı.
Gözden kaçan, fark edilemeyen veya şimdiye kadar önemsemeyen ve göz ardı edilen şebekelerin ve yuvalanmaların da bundan böyle süratle kıskaca alınıp etkisiz hale getirileceğini tahmin ediyorum.
DİRENÇ NOKTALARIMIZ CEMAATLERİ KORUYAMAZSAK, İSLÂM’IN HAYATIMIZDAN ÇEKİP GİTMESİNİ ÖNLEYEMEYİZ
Burada özellikle vurgulamakta yarar gördüğüm hayatî mesele şu: Türkiye’nin entelektüel yapısının ve sosyal dokusunun kurucu ve koruyucu kaynağı cemaatlerin, tarikatların, vakıfların, sivil toplum kuruluşlarının şeytanlaştırılması, zamanla nefes alamayacak hâle gelecek kadar zayıflatılması, bu toplumun hayat damlarının kurumasına, nefes borularının tıkanmasına yol açacak tehlikeli bir gelişmedir.

Elbette ki, cemaatlerin ve tarikatların İslâmî ilkelere göre yapılanmaları, faaliyetlerini gözden geçirmeleri, bu ülkenin önünü açacak çaplı insanlar yetiştirmeye odaklanmaları gerekiyor.
Cemaatler, özellikle de tasavvufî cemaatler bu konuda sorumluluklarını tam anlamıyla ve fazlasıyla yerine getiremezlerse, bunun vebalini ödeyemezler.

AKİDENİN, AİLENİN, TOPLUMUN SİGORTASI CEMAATLER!
Ailenin çöktüğü, toplumun yapılarının çatırdadığı bir zaman diliminde, aileyi de, toplumu da ayakta tutacak ve yeniden güçlendirecek yegâne kaynak cemaatlerdir.
Cemaatleri korursanız, akideyi de, aileyi de, toplumu da, ülkeyi de korursunuz.

Cemaatlerin bombardımana tabi tutulması, bunun bir de 15 Temmuz darbe girişiminden sonraki süreçte yapılıyor olması, son derece manidar ve düşündürücüdür.

Zokayı yuttuğumuzun göstergesidir. Cemaatlerin hayattan çekilmesi, bu ülkede ne kaç kuşaklık zaman dilimi içinde İslâm’ın bu toplumun hayatından çekilmesiyle sonuçlanacaktır.

Cemaatlerle FETÖ’yü aynı kefeye koymak tam bir akıl tutulmasıdır ve geleceğimiz açısından son derece tehlikelidir.
İslâm’ın kilisesi yok. O yüzden İslâm’a yapılacak bir saldırıda İslâm’ın belini doğrultabilmesi, Müslüman toplumların omurgalarını koruyabilmeleri çok zordur.
Devleti kutsamayalım. Bu devlet laik bir devlet. Yarın bir iktidar değişikliğinde perperişan olabilir bu toplum. O yüzden laik devleti kutsamayalım, laik devletin sopasına karşı direnç noktalarımızı, sosyal, kültürel, entelektüel ve manevî korunaklı alanlarımızı güçlü, sarsılmaz bir şekilde inşa etmeye bakalım.
Önümüzdeki 25-50 yıllık süreçte, Müslüman toplumlar hızla kentleşecek, sekülerleşecek ve İslâm’ı hızla terk etmeye başlayacaklar!
Avrupa’da yaşanan yüz yıllık, hatta iki yüzyıllık Protestanlaşma, dolayısıyla dinin sekülerleştirilmesi felâketi yeni yaşanmaya başlandı İslâm dünyasında.

Bizi ancak İslâmî ilkelere, zihin kalıplarına, davranış biçimlerine, usullere, adap erkânâ riayet eden cemaatler bu sekülerleşme felâketinden kurtarabilir ve direnç noktalarımızı tahkim ederek geleceği inşa etme yolculuğuna soyunmamıza zemin hazırlayabilir.
Vesselâm.Rand Şirketi: Fikrin Fahişesi

Yusuf Kaplan

23/02/2020 Pazar
Rand Şirketi’nin yapıp ettiklerine biraz farklı bir açıdan, klişe ifadeyle, ezber bozucu bir perspektifle dikkatinizi çekmek istiyorum bu yazıda.

Karşımızda, sözümona bir “think tank” yani “düşünce kuruluşu” var! Ama istihbarat şebekeleriyle koordineli çalışan, cinayet şebekelerine malzeme sunan ruhsuz bir suç ortağı bu. Emperyalist devletlerin cinayet şebekelerine nerede, nasıl cinayet işleyebileceklerini gösteren bir suç ortağı! CIA’in güvenlik raporlarının kaynağını oluşturan Amerikan National Agency (Amerikan Güvenlik Ajansı) denen kurumun yan kuruluşu gibi çalışan bir “şebeke”!

EMPERYALİST CİNAYETLERİN MEŞRÛLAŞTIRICISI VE SUÇ ORTAĞI!
Rand Şirketi sadece Türkiye’yle, İslâm dünyasıyla ilgili raporlar hazırlamıyor. ABD’nin bütün askerî ve güvenlik sorunlarıyla ilgili raporlar hazırlıyor. Memleketine hizmet ediyor, diye düşünebilirsiniz ilk bakışta.

Ama bir taraftan ABD’nin demokrasi, özgürlükler, hukukun üstünlüğünün hem hâkim olduğu hem de bunları temsil eden ve dünyaya hâkim kılmaya çalışan bir ülke olduğu imajı üretiliyor.

Öte yandan da, dünya coğrafyasını alın elinize ve kan dökmediği ülke veya devirmediği lider, darbe yapmadığı coğrafya, cinayet şebekeleriyle, uzaktan kumada ettiği, maşa olarak kullandığı terör örgütleriyle işlemediği cinayet yok gibi.

Bu bağlamda, iki Amerika var: Birincisi, özgürlüklerin, demokrasinin, hukukun üstünlüğünün hâkim olduğu -söylenen- özgürlükler ülkesi bir Amerika. Hem gerçek hem de imaj boyutları olan bir Amerika bu!

İkinci Amerika ise, darbelerin, cinayetlerin, işgallerin altına imza atan şer-şeytan Amerika!

Bu iki Amerika’nın üretilmesinde de, pazarlanmasında da bu think tank örgütlerinin küçümsenmeyecek bir rolü var.

Burada bu think tank örgütlerinin bilgi üretme biçimleri ve bu bilgiyi kullanıma sunma biçimleri konusunda bazı felsefî tespitlerde bulunmak istiyorum. Think tank kuruluşlarının bilgi üretme, bilgiyi kullanıma sokma biçimlerine yakından baktığımızda bilginin mahiyetine ve fonksiyonuna ilişkin bir sapmayla karşı karşıya olduğumuzu görüyoruz: Onlarca üniversitenin ancak elde edebileceği bilgileri bu bir şirket tek başına elde edebiliyor. Bunda bir sorun yok, ilk bakışta.

Ama biraz yakından bakıldığında, asıl üzerinde durulması ve akademik bakımdan tartışılması gereken mesele bu değil, elbette.

Şu: Bu bilgilerin insanlığın geleceği açısından son derece iğrenç ve kötücül amaçlarla işleniyor, üretiliyor ve kullanılıyor olması! Emperyalistlere nerede, nasıl cinayet işleyebileceklerimi gösteren, işlenecek cinayetleri meşrulaştıran, aklı, düşünceyi, akademiyi emperyalizmin iğrenç emellerine hizmet etmek için tepe tepe kullanan bir “örgüt” türü var karşımızda. Entelektüel terör bu!

Paradoksun büyüklüğüne bakar mısınız: İslâm’ı terörle özdeşleştiren, mazlum İslâm dünyasını terörizm yatağı olarak sunan, dolayısıyla emperyalistleri mazlumların üzerine salan militanca raporlara imza atan şebekeler bunlar!

Asıl terör, asıl ürpertici terör, işte bu entelektüel terördür!

ALGI İMPARATORLUĞUNUN DÜNYAYA HÜKMETMESİ:FİKRİN FAHİŞELİĞİ!
O yüzden Rand şirketinin yaptığı iş, nihayetinde, fikrin fahişeliği!

Bilgi, tam anlamıyla pornografik bir malzemeye dönüştürülüyor, pornografik yöntemlerle kullanılıyor!

Bilgi, bizi zenginleştiriyorsa, dünyayı, eşyayı, hakikati keşfetmemize katkıda bulunuyorsa bilgidir, anlamlı ve değerlidir.

Burada, bu Rand Şebekesi ve benzeri istihbarat amaçlı, operasyonel amaçlarla kullanılacak bilgiler, tam anlamıyla algı oluşturmaya, ayartmaya, beyin yıkamaya ve kitleleri devletlerin politikaları veya stratejileri doğrultusunda yönlendirmeye yarıyor, bu tür operasyonel amaçlarla kullanılıyor.

Bilginin pornografik bir silaha dönüşmesi, aklın, zihnin, düşüncenin değil, algı imparatorluğunun dünyaya hükmetmesi demek!

Post truth çağı’nın çölüne hoş geldiniz, öyleyse!Virüs dalgası: Ruhsuzlaşan insanın sürüklendiği çöl...

Yusuf Kaplan

24/02/2020 Pazartesi

Çin’de bir anda ortaya çıkan korona virüsü, dünyanın dört bir tarafına yayılmaya başladı, hızla...

Tahmin edilenden daha hızlı yayılıyor virüs...

Virüs vakası sayısı 80 bine yaklaştı! Çok büyük bir rakam bu!
Ölüm vakası sayısı henüz ikibinlerde ama küre ölçeğinde önlem alınmazsa, hem vaka sayısı hem de ölüm sayısı katlanarak artabilir...

DAHA HIZLI KARAR ALINMALI
Komşu ülkelerde hastalığa yakalanan ve hastalıktan ölenler olduğuna dair haberler gelince, kapılar kapatılıyor, uçuşlar durduruluyor, zorunlu olarak, elbette.
Önce Irak’ta hastalıktan ölüm vakası gerçekleşince, Türkiye, Irak’la sınırları kapattı, uçuşları durdurdu.

Şimdi de İran’dan korona virüsünden 6 ölüm haberi geldi. Türkiye, İran’dan yayılabilecek korona virüsü tehlikesine karşı sınırlarını kapattığını, uçuşları durdurduğunu açıkladı.

Sağlık Bakanı Fahrettin Koca, korona virüsünün ülkemizden uzak tutulması konusunda azamî gayret gösteriyor, gelişmelerle ilgili olarak kamuoyunu sık sık bilgilendiriyor. Bunlar güzel adımlar.
Hastalık, biraz da haklı olarak, bütün dünyayı panikletti ve panik havası henüz yatışmış değil! Hastalığın görüldüğü ülkelerin günden güne artması, panik havasının da artmasına yol açıyor bütün dünyada.
Ülkemizde ise, birileri, ülkeyi kaosa sürüklemek için hükümetin hata yapmasını bekliyor! Sosyal medyada bu konuda olağanüstü gayret gösteren tipler bar, ne yazık ki!
O yüzden hükümetin özellikle karar alma ve alınan kararları uygulama konusunda hata yapmaması, süratli hareket etmesi gerekiyor. Kötü niyetlilere fırsat verilmemesi açısından çok önemli bu.
KARANTİNA TEHLİKESİ: ŞİMDİ’YE VE BURA’YA HAPSOLMAK!
Korona virüsünün dünyada yayılmasının önlenmesi konusunda küresel ölçekte nasıl ortaklaşa karar alınabileceği belli ama alınan kararların ülkeler bazında nasıl uygulanabileceği pek belli değil.
Burada da tastamam postmodern bir durum var: Muğlaklık! Belirsizlik! Şimdi’ye ve bura’ya hapsolmak!
Virüs yayıldıkça özellikle komşu ülkeler, sınırlarını kapatıyor birbirlerine. Haklı olarak virüsün yayıldığı, özellikle de ölüm vakalarının görüldüğü ülkelere bütün dünya genelinde giriş-çıkışlar, gidiş-gelişler yasaklanıyor!

Ülkeler, kendi içlerine kapanıyor! Ülkeler karantinaya alınıyor adım adım, teker teker... Elbette önce hastalığın görüldüğü yerler karantinaya alınıyor, sonra da sözkonusu ülkede hayat durma noktasına geliyor...
Ülkeler birbirinden tecrit ediliyor, haklı olarak!

AZMANLAŞAN İNSAN KENDİ SONUNU HAZIRLIYOR!
İnsanın dünyası genişledikçe, ufku daralıyor.
Oysa tam tersi olması gerekmez mi: İnsanın dünyası genişledikçe, ufkunun da genişlemesi gerekirdi, değil mi? Büyük bir paradoks bu. Neden peki?

Aslında bu paradoks, insanın durumu’nu anlamamızı kolaylaştırabilir.

İnsanın dünyası genişliyor diyoruz da, insanın bir dünyası var mı acaba, diye hiç soruyor muyuz?
Dünyasız insan, insansız dünya.
Dünya nüfusu ulaşabileceği zirve noktaya ulaştı, 8 milyarı aştı; ama dünya insansızlaşıyor hızla; makinalaşıyor, ruhsuzlaşıyor...
Korona virüsü, insansız, ruhsuz dünyanın gidebileceği yer konusunda ürpertici bir işaret fişeği işlevi görüyor!

Sınırlar ortadan kalktı ama insan hem ruhsuzlaştı hem de azmanlaştı! Tanrılaşacak kadar gemi azıya aldı!

Bir virüs, küre ölçeğinde hızla yayılma imkânlarına kavuştu. İnsanlığı yok edecek virüslerin zuhûr etmesinin hiç de hayal olmadığını gösteriyor yaşadıklarımız.

Bunları konuşuyoruz da, insanlığın bir düğmeye basarak bütün insanlığı yok edecek silahları nasıl icat ettiğini, bu yüksek teknolojiye dayalı silahları icat eden insanın aslında insanlık düşmanı bir canavar olduğunu ne zaman konulacağız acaba?Her şey İsrail için...

Yusuf Kaplan

28/02/2020 Cuma

Rusya’yla ilişkilerimiz bir kördüğüme dönüşmek üzere...

Rusya’yla kurduğumuz ilişkilerin nereye evrilebileceğini görebilmemiz için derinlikli bir tarih felsefesi yapmamız gerekiyor.

Kısa vadede, hatta orta ve uzun vadede yapılabilecekler konuşulmalı. Fakat önce köklü, tutarlı, ayağa yere basan, ülkemizi yönetenlerin önünü açabilecek kalıcı, uzun soluklu bir tarih felsefesi yapmamız şart.

SORUNUN GERİSİNDE İSRAİL VAR!
Oyunları, kuralları İngilizler belirlediler.
İsrail’i bölgeye çıbanbaşı olarak İngilizler yerleştirdiler.
Mayınları İngilizler döşediler.

Sorunlu, şeytanca çizilen sınırları da, “Arap saçı”nı andıran, gerçek nedenleri gizlenen, uzun vadede, sadece İslâm dünyasının kaderini değil, İslâm’ın protestanlaştırılması ve tarihten uzaklaştırılması gibi köklü jeo-stratejik ve teo-politik sorunları da İngilizler belirlediler.
İngilizler, bölgemizin haritalarını ve sorunlarını belirleyerek bölgeden çekildiler.

En az bir kaç asır sürecek sorunlu alanlar ve sorunlu sınırlar bıraktılar.

“Parçala, böl, yönet” stratejisi üzerinden şekillendirdiler her şeyi.

Sorunları da, sınırları da mayınlarla donatıldı.
Şimdi patlıyor bu mayınlar bölgemizin her bir köşesinde.

Osmanlı’nın durdurulması, tarihin akışını değiştirdi. Osmanlı durdurulduktan ya da tarihten çekildikten sonradır ki, Batılı emperyalistler, özelikle de İngilizlerle Fransızlar, Osmanlı coğrafyasını parçaladılar, haritaları yeniden çizdiler, yapay, sahte devletçikler, şeyhlikler, emirlikler, sözün özü, maşa adamlar ve uydu ülkeler icat ettiler.
Her yeri patlamaya hazır bomba hâline getirdiler.
Küresel sistem, özellikle Yahudi gücünün geliştirdiği stratejilerle ve attığı teo-politik atılımlarla bölgenin sadece coğrafî haritalarını değil aynı zamanda, belki de daha önemlisi de hem zihnî, hem kültürel hem de teo-politik haritalarını yeniden çiziyor...
İRAN, RUSYA VE ABD,İSRAİL’İN ÖNÜNÜ AÇIYORLAR!
Türkiye’ye, şimdiye kadar, küresel sistemin özellikle NATO üzerinden kendisine biçilen Batı ittifakının çıkarlarını koruyacak, pekiştirecek ve meşrulaştıracak bir “ileri karakol” rolü biçilmişti; kendisine biçilen rolü oynuyordu.

Bir şekilde bu role itiraz etti Türkiye.
Hatta küresel sisteme meydan okuyacak “iş”ler yaptı. “One minute” çıkışı bunlardan biriydi.
15 Temmuz darbe ve işgal girişiminin bizzat halkın direnişiyle püskürtülmesi bir başka örneğiydi. Ve Fırat Kalkanı Harekâtı’yla başlayan askerî müdahale ve meydan okumalar dizisi de son örneğiydi bunun.

Yani bölgenin kuzeyi Rusya ve İran üzerinden, bölgenin güneyi ve bütün Arap dünyası ise ABD, Suudlar, Birleşik Arap Emirlikleri, Mısır ve yine İran tarafından şekillendiriliyor. Düşman kardeşler nasıl da birlikte hareket ediyorlar öyle!

Hepsinin gerisinde de İsrail ve kısmen İngiltere var. Hedefte Türkiye var; Türkiye’nin kuşatılması, durdurulması.Biraz daha açmak gerekirse, ABD’deki Yahudi gücünün desteğiyle bölgeyi ekonomik, stratejik, kültürel ve siyasî olarak silbaştan yeniden dizayn etmeye çalışan İsrail ve İngilizler var.
TÜRKİYE’NİN TEK BAŞINA DİRENİŞİ!
Türkiye bütün bu dayatmalara, neredeyse tek başına müdahale ediyor... Katar var bizi destekleyen güneyde. Katar bize ne katar, deyip geçmeyin. Türkiye’nin Katar’da bulunması hem de askerî bir güçle yer alması, stratejik açıdan değeri yüksek bir girişim: Emperyalistlerin bölgeye ilişkin bütün oyunlarını püskürten ve bölgesel bir oyuncu olarak ülkemizin stratejik gücünü alabildiğine artıran önemli bir stratejik atak bu.

Türkiye’nin Katar’da bulunması, stratejik manevra alanlarını genişletmesine yarıyor.
Bu durum, bizim kuzeydeki stratejik hareket alanlarımızı ve gücümüzü pekiştirmeye de katkıda bulunuyor.

Ve İsrail’i çıldırtıyor.
Çıldırtıyor çünkü İsrail bölgeye sadece kendisinin çeki düzen vermesini ve kendi çıkarlarının öncelikli olarak gözetilmesini istiyor. Buna sadece Türkiye itiraz ediyor.
Rusya’nın bölgedeki varlığı da, İran’ın önünün açılması da, ABD’nin adımları da temelde İsrail’in hem güvenliğini garanti etmeyi hem de önünü açmayı, bölgeye nihâî olarak hâkim olmasını sağlamayı amaçlıyor.
Rusya sırtını İsrail’e dayıyor.
ABD, İsrail için bölgeye yerleşiyor.
İran, İsrail’le danışıklı-dövüş oyunu oynadığı için, sürekli mağdur konumuna sürüklenerek alabildiğine önü açılıyor İran’ın ve bu nedenle bütün Arabistan Yarımadası’na enlemesine ve boylamasına yerleştiriliyor!
Türkiye, bölgedeki gelişmeleri dikkatli ve derinlemesine okuyamazsa, İdlib kördüğümünden de, Suriye kördüğümünden de çıkamaz.

.Türkiye’nin varlığı bile emperyalistlerin korkulu rüyası!

Yusuf Kaplan

1/03/2020 Pazar

Bu yazıya önceki yazımdaki şu alıntıyı yaparak giriş yapmak istiyorum:

Osmanlı’nın durdurulması, tarihin akışını değiştirdi. Osmanlı durdurulduktan ya da tarihten çekildikten sonradır ki, Batılı emperyalistler, özellikle de İngilizlerle Fransızlar, Osmanlı coğrafyasını parçaladılar; haritaları yeniden çizdiler; yapay, sahte devletçikler, şeyhlikler, emirlikler, sözün özü, maşa adamlar ve uydu ülkeler icat ettiler.

Her yeri patlamaya hazır bomba hâline getirdiler.

Bütün bunlar, ülkemizde de, bölgemizde de, Osmanlının bilfiil / bedenen durdurulması ama bilkuvve / ruhen durdurulamamasının yol açtığı köklü sorunlar...

DEV ÖLMEDİ, ÖLMEYECEK, SİZİ DE DİRİLTECEK!
Batılı düvel-i muazzama Osmanlı’yı parçaladı, aç kurtlar gibi üzerine üşüştü, parçaladı ve paylaştı; ama doymadı hâlâ!

“Bu dev ölmedi, ölmek bilmiyor, yeniden ve yerinden doğrulmaya, ayağa kalkmaya çalışıyor” diyerek yüzyıldır darbe üstüne darbe vuruyorlar Osmanlı coğrafyasına ve iddiaları yok edilen, kimliksizleştirilen, şizofren hâle getirilen ve onuru kırılan ülkemize.

İdlip’te 34 Mehmetçiğimizin katil Suriye rejiminin kahpece saldırıları sonrasında şehit edilmesi, bardağı taşıran son damla oldu.

Haysiyetimizle, onurumuzla oynuyorlar...

Sabrımızı sınıyorlar...

Sadece katil Suriye rejiminden sözetmiyorum. Suriye rejiminin arkasındaki Ruslardan da, İranlılardan da, Amerikalılardan da, İsraillilerden de, hatta Birleşik Arap Emirlikleri ve Suudlardan da sözediyorum.

Bir araya gelmesi mümkün olmayan ülkeler, sözkonusu Türkiye olunca bir araya geldiler ve Türkiye’yi kuşatmaya, vurmaya, ülkemize diz çöktürmeye çalışıyorlar.

Bir kez daha tarihî bir direniş gösteriyoruz emperyalizme ve uşaklarına karşı.

Sadece Türkiye’nin varlığı, mazlumlardan yana tavır takınması, emperyalistlerin oyunlarını bozmaya, tepelerini attırmaya, barbarlaşmaya itiyor!

Küresel sistemin oyunlarını bozan tek ülkeyiz.

Küresel sistemin ne kadar ruhsuz, ilkesiz, hukuksuz ve emperyalist temeller üzerine kurulduğunu ifşa eden ve dünyanın gözüne sokan tek aktör biziz.

Bizim varlığımız bile, emperyalistleri ürkütmeye, tedirgin etmeye yetiyor!

Biliyorlar ki, Türkiye, ortaya koyduğu bin yıllık İslâm medeniyeti yolculuğuyla, dünyanın karşı karşıya kaldığı felâketlerin, kaosun, yıkımların nasıl çözülebileceğinin teorik ve pratik çıkış yollarını ortaya koymuş tek ülkesi dünyanın.

TÜRKİYE’NİN VARLIĞI, EMPERYALİSTLERİN KORKULU RÜYASI!
Dünyanın en temel sorunu, farklı dinlere, kültürlere, medeniyetlere, etnisitelere mensup toplumların barış ve huzur içinde nasıl bir arada yaşanılabileceği yakıcı sorunudur.

Batılılar, 1648 Westfalya Anlaşması’ndan sonra kurdukları Avrupa Dünya Düzeni’yle üç dört asırlık dünya hâkimiyetleri süresince, bunu başaramayacaklarını ispat ettiler.

Aksine tersini gerçekleştirdiler: Bütün kutuları işgal ettiler, bütün kıtaları sömürgeleştirdiler, bütün medeniyetlerin kökünü kazıdılar, bütün dinleri fosilleştirdiler, sözün özü başkasına hayat hakkı tanımadılar ve dünyayı yağmalayarak dünya üzerinde haksız, hukuksuz bir hegemonya kurdular.

Elbette, aydınlanma devrimlerini, siyasî devrimleri, bilimsel devrimleri, sanayi devrimlerini yaptılar ama bütün bunları dünyayı daha fazla yağmalamakta, medeniyetlerin kökünü kazımakta birer silah olarak kullandılar, kullanmaya da devam ediyorlar hâlâ!

Ezcümle... Emperyalistler ve uşakları Türkiye’yi ne kadar kuşatmaya çalışırlarsa çalışsınlar, Türkiye’ye diz çöktürmeyi başaramayacaklar. Türkiye, yüzyıl öncesine göre pek çok bakımdan çok daha güçlü.

Türkiye’nin varlığı, Batılı emperyalistlerin korkulu rüyası. Her zaman söylediğim gibi, Türkiye dünyanın ruhu, mazlumların umudu ve emperyalistlerin kâbusudur.

Unutmayalım biz kendi göbeğimizi kendimiz keseceğiz.

Elbette ince eleyip sık dokuyacağız. Elbette, diplomasinin bütün kurallarını işleteceğiz, yollarını kullanacağız, büyük hatalar yapmamama için kılı kırk yaracağız ama emperyalistlere ve uşaklarına aslâ boyun eğmeyeceğiz.

Vesselam.Üç koridorla Türkiye’yi kuşatmak!

Yusuf Kaplan

2/03/2020 Pazartesi

Bölgemiz, mezhep haritaları üzerinden yeniden dizayn ediliyor.

Küresel sistem, Türkiye’ye karşı İran’ın önünü açıyor. Bunu göremiyor muyuz hâlâ?

Maalesef göremiyoruz!

ŞİÎ-FARS İMPARATORLUĞU...
Amaç 40 yıldır beslenip büyütülen bir Şii-Fars imparatorluğu inşa edilmesini ve bu Şii-Fars imparatorluğunun Sünnî dünyaya, Sünnî dünyanın kalbine hançer gibi saplanmasını sağlamak.
Yapılan bu.

Burada mezhepçilik yapmıyorum. Bölgemizin haritalarının mezhepler üzerinden yeniden çizildiğini söylüyorum.
Bölgede ülkelerin sınırlarını mezhepçilik yaparak çizenler onlar, ama “bunlar mezhepçilik yapıyor” dediğim için mezhepçilik yapmakla suçlanan ben oluyorum!

Ama artık yeter!

İran, Irak’ı her bakımdan Şiîleştirdi; İsrail, ABD’ye Irak’ı bunun İçin işgal ettirdi.
Önceden sadece Irak’ın nüfusunun yarıdan fazlası Şiî idi; şimdi siyaseti, stratejisi, kurumları, her şeyiyle Şiîleştirildi!

Bu kez aynı tezgâh Suriye’de hayata geçiriliyor: İdlib’e doldurulan 4 milyona yakın nüfusun kahir ekseriyeti Sünnîlerden oluşuyor.

Suriye’de biz sadece rejimin askerleriyle mücadele ettiğimizi sanıyoruz. Zaman zaman Rusların devreye girdiğini biliyoruz. Ama Suriye’de rejim adına arazide asıl savaşanların İranlılar olduğunu da, Suriye ordusunun İran tarafından silbaştan yapılandırıldığını, komuta kademesinin İranlıların kontrolünde olduğunu da bilmiyoruz.
Dahası, bir de İran şebbihası Haşdi Şabi teröristleri var! Son derece iyi eğitilmiş, gerilla taktiğiyle savaşı da, nizamî savaşı da çok iyi bilen, kan kusturan vahşî İran askerleri bunlar! Suriye’deki ve tabiî Irak’taki yüzbinlerce kişinin hunharca yöntemlerle katledilmesinde bunlar kilit rol oynadılar.

SURİYE’DEN SÜNNÎLERİN SÜRÜLMESİ...
İdlib’de yaşanan en büyük cinayet, Sünnîlerin yaşayamaz hâle getirilmesi, gayr-i insanî şartlarda yaşamaya sürüklenmesi, izzetlerinin, haysiyetlerinin ayaklar altına alınması, bu ürpertici şartlarda şiddetin, kaosun tavan yapması ve Sünnî nüfusun dikkate değer bir bölüğünün Suriye’den sürülmesi!
Bu son noktaya özellikle dikkatinizi çekmek istiyorum: Suriye’nin mezhebî ve etnik dengelerini altüst ediyorlar. Suriye nüfusunun kahir ekseriyeti Sünnîlerden oluşuyor ama Nusayrî (dolayısıyla “Şiî”) azınlık ülkeyi yönetiyor; bu da çok büyük sorun teşkil ediyordu zaten Suriye içinde.
Şimdi özellikle İranlılar Suriye’ye yerleştirildiler ve Suriye’de Sünnî kıyımı ve sürgünü yaşanıyor. Böylelikle Suriye nüfusunun Şiîlerle Sünnîlerin önce dengelenmesi, sonra da göç dalgalarıyla Suriye’de Şiî nüfusun çoğunluk hâline getirilmesi en temel stratejilerden biri olarak uygulanıyor!
Böyle bir şey kabul edilemez!

TÜRKİYE’NİN GÜNEYİNE ÜÇ LANETLİ KORİDOR ÇEKİLİYOR!
Türkiye’nin güneyine kalın bir İsrail koridoru yerleştirildi 70 yıl önce.
Ardından PKK / YPG terör koridoru çekildi.
Şimdi de Irak ve Suriye, silbaştan Şiîleştirilerek Türkiye’nin güneyine üçüncü bir koridor, bir Şiî koridoru çekilmeye çalışılıyor.
Bu, Türkiye’nin güneyinin hem İsrail tarafından kuşatılması hem de İsrail’in uydusu olacak PKK / YPG unsurlarıyla, İsrail’le gizli anlaşma yapan Şiî unsurlar tarafından kuşatılması anlamına geliyor!
Önümüzdeki bir kaç yüzyılı belirleyecek lanetli bir proje bu: Bundan böyle İslâm dünyası bir daha Sünnî omurga etrafında toplanamasın, aslâ birleşemesin, sürekli olarak birbiriyle boğuşup dursun diye Şiî-Fars imparatorluğu tarafından tam ortadan bölünmeye ve kontrol edilmeye çalışılsın isteniyor.
Hayalî bir şeyden söz etmiyorum. Senaryo üretmiyorum. İslâm dünyasını sonsuza dek cehenneme çevirecek lanetli bir projenin ABD, Rusya ve İsrail tarafından nasıl adım adım hayata geçirildiğini göstermeye çalışıyorum.
Yüz yıllık, iki yüzyıllık uzun vadeli stratejiler geliştiriyorlar bizim coğrafyamız üzerinde.

Oysa bizim coğrafyamız, İslâm coğrafyası dünya barışının sigortasıdır: Farklı dinlerin, medeniyetlerin, etnisitelerin nasıl bir arada, barış içinde ve birbirinden beslenerek yaşayabileceklerinin formülünü ve muazzam uygulamalarını biz, İslâm medeniyetinin çocukları olarak bizler armağan ettik dünyaya.
O yüzden biz gelince zulüm bitecek, bahar gelecek yeniden bütün dünyaya. O yüzden biz gelince onlar gidecek.

Yaşadıklarımız, biz gelmeyelim diye.
O yüzden bölgemizi mezhebî haritalar üzerinden yeniden şekillendirmeye çalışan emperyalistlerin oyunlarına karşı dikkatli ve hazırlıklı olmak zorundayız.
Vesselam.YAZARLAR
İslâm’ın ve insanlığın kaderi Türkiye’ye, Türkiye’nin çifte kuşatmayı yarabilmesine bağlı...

Yusuf Kaplan

8/03/2020 Pazar

Türkiye, özelde İslâm dünyasının genelde dünyanın kaderini belirleyecek iki önemli kuşatmayla karşı karşıya. Biri iç kuşatma, diğeri dış kuşatma.

İÇERDEN LAİK KUŞATMA
Önce kuşatmadan başlayalım...

Batılı emperyalistler coğrafyamıza yerleştiler, coğrafyamızı cehenneme çevirdiler. Anadolu kıtasına hapsolan Türkiye fiilen sömürgeleştirilemedi ama zihnen kendi kendini sömürgeleştirdi: Batılıların sömürgeleştirdiklerinde yapmaya cesaret bile edemeyecekleri yıkımları bizzat kendi elleriyle içerden yaptı, yapabildi: Kendi medeniyet yürüyüşünü kendi elleriyle durdurdu! (Kendi elleriyle mi, gerçekten?).

Türkiye, Batılılaşma, laikleşme cenderesine hapsedildi; bin yıl İslâm medeniyetinin bayraktarlığını yapmış bu aziz millete, din değiştirircesine laiklik dayatıldı tepeden, Jakoben yöntemlerle. Ve toplumun ruhunun, tarihinin, geçmişinin yegâne kaynağı, geleceğinin en güçlü sigortası İslâmî kimliği, duyarlıkları çok büyük darbe yedi.
Toplum, ikiye bölündü, parçalandı gelinen nokta itibariyle. Şerif Mardin’in yollar önce çerçevesini çizdiği gibi “iki toplum” zuhûr etti.

Türkiye’nin sorunları katlandı, katmerlendi: Laikleştikçe, etnik kimlikler öne çıktı; toplumu bir arada tutan İslâmî kimlik ve duyarlıklar aşındı, toplumu birbirine kenetleyen ortak paydamız paramparça oldu: Kürt sorunu patladı...
Bu parçalanan sosyal / kültürel kimlikler arasında egemenlik mücadeleleri, kavgaları yaşanacak önümüzdeki süreçte; birileri bunun hazırlıklarını yapıyor; bu süreç çoktan başladı bile...
DIŞARDAN ŞİÎ KUŞATMA
İkinci kuşatma dışardan gelen mezhebî / Şiî kuşatma.
Eğer bu kuşatmayı yaramazsak -sadece biz değil bütün Müslümanlar olarak- İslâm’ın kaderi de, İslâm dünyasının kaderi de Batılı emperyalistlerin ve uşaklarının şer şeytan tezgâhlarının insafına kalmış olur; ki, bunun faturası hem İslâm dünyasına hem de insanlığa çok pahalıya patlar -Allah muhafaza!

Dışardan kuşatma, tarihî bir kuşatma aslında, tarihin akışını alt üst edecek çapta bir kuşatma: Gerçeğe dönüşmesi için emperyalistlerin büyük gayret gösterdikleri Şiî-Fars imparatorluğu girişimi bu.
Bu girişim, İslâm dünyasının kalbini teşkil eden Sünnî Arap dünyasını adım adım işgal ediyor, köleleştiriyor, Suriye’de, Irak’ta, Yemen’de olduğu gibi inanılmaz katliamlar yapıyor... İran’ın bu cinayetlerine, sömürgeci, emperyalist, Batılı emperyalistlerin kukla politikalarına bağlı olarak geliştirdiği iğrenç stratejilere ve attığı ürpertici adımlara dikkat çekince, mezhepçi analiz yapmakla suçlanıyorum, iyi mi!

Mezhepçilik üzerinden haritalarımızın yeniden çizildiğini söylemek mezhepçilikdeğildir!
Marjinal, anaakımın dışında bir mezhebin önünün sonuna kadar açılması ve İslâm dünyasının ekseninin değiştirilmesi, dolayısıyla İslâm’ın yürüyüşünün engellenmesi için tezgâhlanan oyunu bozmaktır!
ÇİFTE KUŞATMAYI YARMAK İÇİN ÇOK İYİ HAZIRLANMALIYIZ!
Türkiye, laiklikle durduruldu. Bin yıldır, dünya tarihini yapmamızı mümkün kılan medeniyet iddialarımızın temsilcisi Müslüman Türkiye, yok oldu, tarih oldu.
Laik Türkiye, Müslüman Türkiye’yi durdurma projesiydi; yani bizim bin yıldır dünya tarihini yapmamızı mümkün kılan medeniyet iddialarımızı inkâr ederek bizi intihara sürükleme, dolayısıyla tarihî yürüyüşümüzü engelleme girişimi.

İslâm dünyası Şiî saldırıyla, Şii-Fars imparatorluğunun bütün Arap dünyasını kontrol altına alması İçin İran’ın önünün açılmasıyla durduruluyor, büyük mezhep savaşının temelleri atılıyor!
Şiî dünyanın Sünnî dünyayı işgal etmesi, bir kâbus gibi çökmesi, Sünnî omurganın çökertilmesi, sonuçları çok yıkıcı olacak, Müslüman toplumların yapısını da, tarihin akışını da altüst edecek büyük bir felâkettir.
Türkiye, bizim içerden durdurulmamıza yol açan laik pranga kuşatmasını ve dışardan Şiilikle kuşatılma engelini aşarsa, bölgemizin ve dünyanın tarihini biz yazmaya ve yapmaya başlarız yeniden önümüzdeki bir asırlık zaman dilimi içinde.

O yüzden dikkatli, basiretli gitmeli, içeriyi İslâmî kimlik ve duyarlıklar açısından çok iyi tahkim ederek geleceğe, yeniden bizim inşa edebileceğimiz kutlu geleceğe iyi hazırlanmalıyız.

Vesselâm.İstanbul Sözleşmesi’yle İstanbul’un fethinin intikamını almak istiyorlar!

Yusuf Kaplan

9/03/2020 Pazartesi

Yeni bir toplum tipi icat etmeye çalışıyorlar!

Eşcinsel sapkınlık biçimlerini eksene alan, aile kavramıyla dalga geçilen sapkın bir “aile” uydurmak, bunu gerçeğe dönüştürmek, yaygınlaştırmak ve bütün dünyaya dayatmak istiyorlar!

Böyle bir sapkınlığa tarih pek tanık olmadı.

SAPKIN GREK TOPLUMU TUZLA BUZ OLDU!
Tarihte özellikle dikkat çeken böyle bir uygulama antik Yunan toplumunda var: Sapkın eşcinsel ilişki biçimleri oldukça yaygın pagan Yunan toplumunda.

Bu toplum tipi, dünyaya toplum açısından aslâ model olamaz. Düşünsenize, felsefe tavan yapmış, sanat tavan yapmış; sanat da, spor da bir tür ibadet biçimi olarak işlev görmüş, o yüzden kutsanmış... Adına Büyük İskender denen Makedon kökenli eşcinsel kralın hükümranlığı döneminde Mısır’dan Hindistan’a kadar yayılmış bu imparatorluk!

Ama İskender’den sonra paldır kültür çökmüş, yerle bir olmuş.

Felsefe de bitmiş, sanat da. Sokrat’lar, Eflatun’lar, Aristo’lar çıkmamış bir daha!

Antik Yunan toplumunun ve kurumlarının bir anda tuzla buz olmasını, sapkın cinsel ilişkilere bağlıyor önemli düşünürler, araştırmacı insanlar. Lewis Mumford, bu konu üzerinde çokça kafa yoran, çağımızın cins kafalarından biri meselâ!
Greklerin topyekûn tarihten çekilişi Lût kavminin kaderini andırıyor!
Koskoca uygarlık, düşünce ve sanat geleneği bitiyor; devlet de, toplum da tarihten siliniyor!

SAPKIN BİR EŞCİNSEL TOPLUM TİPİ İCAT ETMEYE ÇALIŞIYORLAR!
Günümüzde sapkın eşcinsel ilişki biçimlerine dayalı bir toplum icat edilmeye çalışılıyor!
Bunun en önemli enstrümanlarından ya da hazırlayıcılarından biri lanet olası İstanbul Sözleşmesi.
Sapkın bir toplum modeli inşa etmeye çalışıyorlar ve bu konuda kilometre taşlarından biri olacak anlaşmanın adını İstanbul Sözleşmesi koyuyorlar!
Bu adamlar bizden İstanbul’un intikamını almak istiyorlar! Gelecekte kurmak istedikleri sapkın toplum modelini hayata geçirecek sürecin taşıyıcı aktörlerinden biri olan böyle bir sözleşmeye İstanbul Sözleşmesi diyerek, hem İstanbul’un savaşmadan ele geçirilmesi için hem de inşa edilecek sapkın toplum tipinin İstanbul üzerinden inşa edilmesini sağlamak için çırpınıp duruyor, bize inanılmaz bir şekilde meydan okuyor ve hakaret ediyorlar!

İSTANBUL‘UN FETHİNİN İNTİKAMINI ALMAK İSTİYORLAR!

Abartıyor muyum? Aslâ!

Halil İnalcık’ın İstanbul’un fethiyle ilgili bir sözünü hatırlıyorum: “Batılılar, İstanbul’un fethini aslâ unutamıyorlar!”
İstanbul Sözleşmesi’nin anlamına ilişkin yaptığım bu okumaları ve çıkardığım sonuçları hafife almamanızı öneririm.

Adamlar, hiçbir şeyi “laf olsun” diye yapmıyorlar! İstanbul’un fethini unutamayanların, bizden nasıl intikam alacaklarını ve bize nasıl meydan okuyacaklarını biz de unutmayalım. İstanbul Sözleşmesi’yle İstanbul’un fethinin intikamını almak istediklerini söyledim diye bana itiraz edecekler olabilir.
Bu kişilere şu kadarını söylemek kâfidir, sanırım: Velev ki, bu sözleşme böyle bir amaçla hazırlanmamış olsun diyelim; sonuçta, ailenin çökertilmesinde oynadığı kilit rolle bu işlevi, toplumu çökertme, Türkiye’yi durdurma işlevini yerine getirmiş oluyor, böylelikle bu kez dolaylı bir yolla toplumu çökerterek bizden intikam almış oluyorlar zaten!

İSTANBUL SÖZLEŞMESİ’NİN FATURASI ÇOK AĞIR!
Şiddete, tecavüze maruz kalan, hunharca katledilen kadınların haklarını, İstanbul Sözleşmesi’nden başka bir sözleşmeyle garanti altına almak imkânsız mı? Böyle şey olur mu?

Oysa bu sözleşmenin faturası çok ağır oldu.

TBMM Kadın Erkek Fırsat Eşitliği Komisyonu son iki buçuk yılda tam 746 bin 336 erkeğin evden atıldığını açıkladı. Kanun kapmasında 2017’de 295 bin 618, 2018’de 358 bin 499, 2019’da Nisan ayına kadar ise 92 bin 219 erkek evinden atıldı.
Bu rakamlar şaka değil, gerçek! Ailenin nasıl çökmekte olduğunun ürpertici işaret fişekleri!

Ailenin çöktüğü bir toplum ayakta duramaz. Ailenin çöktüğü bir ülke, sağlam adımlarla geleceğe yürüyemez!
Toplum yapısı, dokusu, manevî değerleri, rinliğin yeşerttiği medeniyet birikimi güçlü olan toplumları hiç bir güç yıkamaz, hiç bir güç dize getiremez.
İstanbul Sözleşmesi hem toplumun altını oyan bir belâ hem de dünyada ailenin en güçlü olduğu bir toplumun dünyaya aile konusunda öncülük yapmasını imkânsızlaştıracak bir takoz işlevi görüyor!
Artık bu takozdan kurtulmanın zamanı çoktan geldi de, geçiyor bile!

Vesselâm.

Virüsün adı: İnsanı azmanlaştıran tekno-paganizm felâketi!

Yusuf Kaplan

13/03/2020 Cuma
Çin’de patlak veren ve kısa sürede neredeyse bütün dünyaya yayılan koronavirüs, kapitalist uygarlık üzerinde derinlemesine düşünmemizi dayatıyor bize.

Seküler kapitalist sistem, büyük bir kriz yaşıyor. Sistem tıkandı artık. Sürekli hastalık üreten hastalıklı bir sistem bu.

İnsanı tanrılaştırdı, azmanlaştırdı, sonuçta insanı canavara, dünyayı cehenneme dönüştürdü. Çin’de yaşanan, dünyayı büyük paniğe sürükleyen bu krizi bir uygarlık krizi olarak derinlemesine tahlil etmek istiyorum bir kaç yazıyla. Önce burada yazdığım felsefî bir kazı çalışması.
ÇAĞIN DİNİ: TEKNO-PAGANİZM
Bu süreçte, din yokolmadı; metamorfoz geçirdi…

Film, televizyon, bilgisayar, internet, futbol endüstrisi, din-dışı kutsallıklar üretiyor. Yeni ikonlar, ikonalar cirit atıyor her yerde: Hız ve hazza dayalı, ayartıcı, büyüleyici, baştan çıkarıcı din-dışı kutsallıklar yeni bir din, yeni bir kutsallık biçimi ile karşı karşıya bırakıyor bizi: Yeni-paganizm bu.

Bu yeni-paganizm, çağımızda tekno-paganizm biçimine dönüşüyor…

Çağın dini: Tekno-paganizm.
İnsanı, aileyi, toplumu yerle bir edecek bu felâketin önünde İslâm’la durabiliriz yalnızca!
İslâm’ın hedef tahtasına yatırılmasının nedeni bu, kanımca.
KÜRESELLEŞME, EKONOMİK VE KÜLTÜREL SENKRONİZASYON
Küreselleşme süreci, ekonomik senkronizasyonu dayattı. Ekonomik senkronizasyon, Brezilya, Arjantin, Mısır, Türkiye, Rusya, Hindistan, Japonya gibi orta veya orta-büyük ölçekli ülkelerin yeni-liberal düzende küresel düzlemde dışardan kontrol edilebilmelerini, içerdense siyasî, sosyal ve kültürel fay hatları üzerinden karıştırılabilmelerini kolaylaştıracak yapı taşlarını döşedi.
Küresel, postmodern, yeni-liberal düzen, ekonomik senkronizayon’la orta ölçekli ülkelerin siyasî yapılarını kontrol altına aldı.

Ardından postmodern, popüler kültür formlarını ve dolayısıyla tüketim biçimlerini küre ölçeğinde yayarak bu kez kültürel senkronizasyon biçimi üretti. Kültürel senkronizasyon, dünyanın farklı kültürlerini, kültürel ifade ve varoluş biçimlerini buharlaştırdı. Ekonomik senkronizasyonla orta ölçekli güçlerin ekonomik olarak teslim alınması, kapitalist sisteme eklemlenmesi sağlandı.

Kültürel senkronizasyonlaysa, orta ölçekli ülkeler, ekonomik senkronizasyonun ve liberalleşmesin kaçınılmaz sonucu olarak tüketim toplumlarına dönüştürüldü; bütün bu süreçler sefih sekülerleşme biçimlerini patlattı ve sonuçta bu ülkelerin kendi kültürel derinlikleri, zenginlikleri ve toplumların aidiyet biçimleri yerle bir edildi.
“VAHŞÎ CANAVAR” OLARAK TEKNOLOJİ VE RAKAM OLARAK İNSAN!
Çağımızın en parlak düşünürü Heidegger, teknoloji’yi “vahşî canavar” olarak tarif etmişti.
Bizim bilim-perestlerden bunu anlayabilecek bir zekâ beklemiyoruz.

Heidegger’in “vahşî canavar” olarak teknoloji tanımı, çağımızda gerçeğe dönüşüyor. İnsan, teknolojik oyuncakların kölesi oldu çıktı. Bir biyolojik virüs, dünyayı cehenneme çevirebiliyor.
Felsefî olarak daha da ürpertici nokta, teknolojik kuşatmanın ötesinde, insanın düşünme melekelerini yitirmesi, hız, haz ve ayartı üzerinden duygularının kölesine dönüşmesi…
Bilgi çağı, çoktan tarih oldu. Veri, bilgi değil. Veri, duygularımızı harekete geçirecek, düşünme yetilerimizi dinamitleyen bir bomba artık!
Dahası verinin de ötesine geçmiş durumdayız: Hepimiz birer digit’iz, rakam’ız.
Dijital dünyanın kralı robotlar artık: İnsan çoktan tahtını yitirdi. Duygusuz, ruhsuz robotlar hayatımızı robotlaştıracaklar…
TEKNO-PAGANİZM FELÂKETİ…
Hayatımız, teknolojinin etrafında dönüyor. Teknoloji, ayartıcı, sahte bir tanrısal güce ulaştı. Ayartıcı ve baştan çıkarıcı.
Tanrı fikrini, hakikat fikrini yok eden; insanlığı izafileşmenin, nihilizmin eşiğine sürükleyen, başdöndürücü bir hızla gelişen teknolojik aygıtlarla insanı teknolojinin kölesine dönüştüren ve nihayetinde insanı da yok eden, bütün kültürel aidiyet biçimlerini buharlaştıran, aileyi yerinden eden, insansız, ruhsuz bir dünyanın ayartıcı, baştan çıkarıcı, hız ve hazla uyuşturucu yenidini, tekno-paganizm artık.

Tam 20 yıl önce bu sütunda, insanlığı bekleyen tehlike olarak tekno-paganizm tehlikesini yazmıştım seri olarak… Şimdi 20 yıl önce teorik olarak yaptığım gözlemlerin kısa bir sürede gerçeğe dönüştüğünü görmek beni ürkütüyor…
Tekno-paganizm felâketinin önünde sadece İslâm durabilir.
Bunu çok iyi biliyor bu düzenin kurucuları ve o yüzden terörizm filan gibi bahanelerle İslâm’a ölümcül bir darbe vurmaya çalışıyorlar…

Bütün diğer dinler fosilleştirildi ve dize getirildi ama yalnızca İslâm fosilleştirilemedi, dönüştürülemedi ve dize getirilemedi.

İslâm’ın hakikat, eşya, insan ve dünya tasavvuru, bu tasavvurun 1400 yıl boyunca ortaya koyduğu muazzam medeniyet tecrübesi, çağın sorunlarıyla birlikte derinlemesine kavrandığı zaman insanlığın eşiğine sürüklendiği tekno-paganizm felâketinden çıkış yollarını biz geliştirebiliriz ancak.

.Sanal tek dünya devletine doğru...

Yusuf Kaplan

15/03/2020 Pazar

Koronavirüs, sadece bir virüs değil.

Panik psikolojisi oluşturarak korkunun virüsten daha hızlı yayılmasıyla yayılan bir virüs.

Bildiğimiz dünyayı çökertecek, adına dijital uygarlık denen yeni bir dünyanın işaret fişeği.

Ruhsuz, teknolojik uygarlığın ayak sesleri...

Burada daha önce yazdığım bir yazımı, başımıza gelenin ne olduğunu anlamamıza katkı sunacağı umuduyla yeniden yayınlıyorum.

DÜN, MODERN İNSAN, TANRIYA MEYDAN OKUMUŞTU, BUGÜN MAKİNA İNSANA MEYDAN OKUYOR...
Ulus devletlerin çöküşünü yaşıyoruz...

Toplumun, ailenin ve nihayet insanın tür olarak tükenişini...

Küreselleşmeyle birlikte sınırlar ortadan kalktı.

Marx, haklıydı: Katı olan buharlaştı: Modernliğin kaskatı rasyonalist dünyası, hayatı mekanikleşirdi. 19. yüzyılın dini kapitalizm, motoru sanayi devrimiydi.
Tanrısı neydi peki?
Makina’ydı.
İnsanın, önce Tanrı’dan bağımsızlaşmasıyla, sonra da Tanrı’ya meydan okumasıyla başlayan sözümona özgürleşme serencamı, modern süreçte makina’nın, araçların, postmodern süreçte duygularının, arzularının, ertelenemez hazlarının kölesi olmasıyla sonuçlandı.

Modernitenin özgürlük hayali, postmodernitenin özgürleşme köleliği hayaletine dönüştü: Özgürleşme köleliği ne şimdi?
İnsanın hız, haz ve ayartı’nın kölesine dönüşmesi.

Pornografi’nin zaferi: Duyma ve düşünme melekelerini yitirmesi insanın. Ruhunu kaybetmesi, ruhsuzluğun hüküm sürmesi...

Başlangıçta insan, özgürleşmek adına Tanrı’ya meydan okumuştu.
Gelinen noktada, makina insana meydan okuyor!
İnsan yok artık geleceğin dünyasında.

SANAL GERÇEK, GERÇEK GERÇEKTEN DAHA GERÇEK!
Batılılar kaba güçle dünyaya diz çöktürdüler!

Şimdi, kaba güç, makina.

Makina, Batılılara hatta bütün insanlığa diz çöktürüyor önünde!

Bu kez 19. yüzyılın kaba makinası yok karşımızda.

Sanal dünyanın smart makinaları hükmediyor hayatımıza.

Post-truth çağındayız şimdi: Gerçek yok artık. Sanal gerçek var. Sanal gerçek, gerçek gerçekten daha gerçek!

Heidegger, “kamera, izleyiciye yöneltilmiş bir silahtır” derken, tam da bunu haber veriyordu: Kamera aracılığıyla üretilen sanal gerçek, gerçeği yok edecek!
Bu da ontolojik şiddet üretecek kaçınılmaz olarak: Şiddet, hayatın vazgeçilmez gerçeği hâline gelecek...
TEKNO-PAGANİZMİN ZAFERİ!
Artık fizikî sınırlar ortadan kalktı.

İçeri-dışarı ayrımı ortadan kalktı.

Ekonomi senkronize oldu: Millî ekonomiler, bitti ya da bitirildi.

Bütün ekonomik işlemler, örgütler, işler sınır-ötesi, ulus-ötesi gerçekleşiyor neredeyse...

Hayatımızı sanal medya yönlendiriyor: Eğitim kurumları izafileşti. En iyi öğretmen, sanal medya artık. Öğretmenlerin de öğretmeni!
Zihin, kültür, hayal dünyası artık tek bir merkezden yönlendiriliyor: Los Angeles!

Modernlik bitti. Modernlik, yüksek kültüre, burjuva kültürüne dayanıyordu. Ulusaldı. Ulusal olduğu ölçüde evrenseldi.
Şimdi o kaskatı yüksek kültür buharlaştı.
Popüler kültür, yüksek kültürün tahtına yerleşti!
Modernitenin yüksek kültürü, zihne hitap ediyordu; estetik, zihinsel zevkin adıydı aslında.
Postmodernitenin popüler kültürü, aklı çarmıha gerdi; algı, aklın tahtına yerleşti; algılar imparatorluğu insanı hızın, hazzın, arzuların, ayartının, “pornografi”nin kölesine dönüştürüyor...

Tekno-paganizm çağına hoşgeldiniz...
Gerçeği, aklı çarmıha geren; insanı en düşük hazlarının kölesine dönüştüren; sığlığa, yüzeye mahkûm eden, insanlık düşmanı, hakikat düşmanı popüler kültürün ruhsuz, pagan dünyasına hoşgeldiniz...
Hayatı kim üretirse, dünyayı o yönetir, yönlendirir, şekillendirir...

Hayatı, zevklerimizi, zihin setlerimizi, duyma, düşünme, beğeni biçimlerimizi tek bir merkezden şekillendiriyorlar artık: Los Angeles!

Los Angeles, sadece film ve müzik kültürünün merkez üssü değil. Eğlence kültürünün, dijital kültürün de başkenti.

Hayat, hayatı sürdürmemizi sağlayan bütün sanal ihtiyaçlar Los Angeles’ta üretiliyor.

Dünya, Los Angeles’tan yönetiliyor! Dedim ya: Hayatı kim üretir, kim şekillendirirse, dünyayı da o yönetir, şekillendirir!
SANAL TEK DÜNYA DEVLETİNE DOĞRU...
Tek bir dünya var: Sanal dünya. İnsanın makinalarla yaşadığı, yarı-insan, yarı-makina “cyborg”a dönüşerek makinalaştığı, ruhsuzlaştığı, hız, haz ve ayartının kutsandığı tekno-paganizmin hükümranlığını ilan ettiği Post-truth’un dünyası: Mutlak hakikatin yerini, mutlak sahtenin aldığı sanal olarak üretilen tek dünya devletinin bütün kültürel, ulusal, dinsel aidiyet biçimlerini buharlaştırdığı, Adam Smith’in “gizli el”ine dönüşen neo-liberal kapitalizmin lordlarının bu aidiyet biçimlerini sanal gerçeklerin dünyasına hapsederek ve kitleleri narkozlayarak kolayca kontrol altına alabildikleri, böylelikle dünyaya, dünya coğrafyasına keyiflerine göre çeki düzen verdikleri insanı sanal olarak üretilen gerçeklerin kölesine dönüştürdükleri tek dünya devleti bu.

Kültürel aidiyetlerin, cinsiyetlerin, insanı insan yapan bütün evrensel değerlerin buharlaştığı, küresel lordların dünyaya daha kolayca çeki düzen verecekleri sanal tek dünya devleti.

Nedir bu?

Böyle giderse, insanlığın felâketi.
Böyle gitmez, elbette.
Kapitalizm yer ve anlam değiştiriyor: Çin, Kapitalist Dijital Uygarlığın merkezi olacak…

Yusuf Kaplan

20/03/2020 Cuma

Olağanüstü günlerden geçiyoruz... Yaşadıklarımız kıyamet sahneleri gibi... Bütün bir insanlık, bütün bir dünya, bir virüsün kölesi!

İnanılır gibi değil gerçekten!

Birileri, Frankenstein’ı andıran azman bir güç, dünyayla kafa buluyor, sanki! Bir şeytan, bir şeytânî güç, parmak sallıyor rakibine, bir başka şeytânî güce!

Fakat olan bütün insanlığa oluyor!

VÜRÜSÜ KİM, NİÇİN ÜRETMİŞ OLABİLİR?
Amerikalılar Çin’e vuruyor olabilir mi?

Çinliler, daha işin başından böyle bir iddiayı dillendirdiler.

Hem de “bilimsel” yayınlarla! “Bilimsel” deyince akan sular duruyor! Özellikle de bizim görünüşte Batı-perest, ama zihnen, yaşayış olarak yani hem epistemolojik hem de ontolojik olarak Batıcı fakat Çin-perest tiplerimiz, Amerikalıların koronavirüs’le Çin’i vurduklarını -güya- ifşa eden Çin resmî kaynaklarının işaret ettiği sözümona “bilimsel” yayınları ballandıra ballandıra anlatmaya bayılıyorlar televizyonlarda!

Bizim Çin-perest Maocu palyaçolarımız Çinlilerin “bilimsel” yayın diye kendilerinin kontrol ettikleri müsveddeleri referans göstererek Çin’in birileri tarafından vurulduğu algısını yaymaya, gönüllü Çin köleliği yapmaya devam ededursunlar, Çin’de dün (Çarşamba günü) itibariyle koronavirüs vakasına rastlanmadığı açıklaması yaptı Çin Büyükelçisi Habertürk’e!

Burada yazdıklarım Çinperest çevreleri rahatsız edecek, biliyorum bunu. Benim derdimin hakikat olduğunu onlara, nasıl anlatabilirim, onu bilmiyorum. Sadece şu kadarını söylesem bir işe yarar mı acaba: Ergenekon hikâyeleri sırasında “dolmuşa bindirilmediğimizden emin miyiz?” başlıklı yazılar yazmış, o vakitler içerde olan İşçi Partisi Başkan Yardımcısı’nın hapishaneden gönderdiği mektubu, sütununda yayımlama cesareti göstermiş bir yazar olmam bir anlam ifade eder mi, peki?

KORONAVİRÜS, BİYOLOJİK SİLAH MI?
Koronavirüsün en fazla vurduğu ülke olarak Çin’in virüsü önce -bir kaç haftadır- kontrol altına alması, sonra da gelinen nokta itibariyle vakaları bile durdurması, elbette ki, sevindirici!

İyi de ne demek bu, peki?

Şunu söylemek fazla abartılı mı olur: Aslında Çin, virüsü icat etti; bir bölgesine yaydı; orasını sıkı karantinaya aldı, hatta insanları silah zoruyla evlerine kapattı; sonra da virüsü dünyaya, özellikle de Avrupa’ya bulaştırdı! Yapar mi böyle bir şeyi? Kesinlikle yapar! Mao devrimi, kaç milyon insanı doğradı kıtır kıtır, değil mi!

Batılılar da yapar! Ruhsuz bunlar!

Birilerine haddini bildiren Çin mi, acaba? SARS virüsüne bakın bunun için: SARS virüsünün biyolojik silah olarak geliştirildiği açıkça kabul ediliyor artık. İki hafta önce Habertürk’te sevgili Hülya Hökenek’in öğle kuşağı programında -şu an ismini hatırlayamadığım bir profesör- SARS virüsünün biyolojik silah olarak icat edildiğini söylemişti.

Ayrıca savaşların biyolojik silahlarla yürütüldüğünü, ABD’nin de, Avrupa’nın da, Rusya’nın, Çin’in, Hindistan’ın ve İsrail’in de biyolojik silahları kullanan ülkelerin başında geldiğini bütün dünya biliyor.

Virüs’ün biyolojik silah olarak kullanılabileceği ürpertici gerçeği, hiç de uzak bir ihtimal olarak görülmemeli, bence.

BATI KAPİTALİZMİ ÇÖKÜYOR, DOĞU KAPİTALİZMİ GELİYOR...
Bildiğimiz bir gerçek var: ABD’deki Yahudi sermayesi Çin’e yerleşmeye başladı. Çin’in gelişini gören İngilizler de, Yahudiler de, Çin’le derin ilişkiler kurdular.

İngilizler, İpek Yolu projesiyle Çin’le uzun vadeli stratejik bir ilişkiye imza attılar.

Yahudiler de Çin’in ekonomik, özellikle de finans sistemini kontrol etmek için çoktan Çin’e yerleştiler.

Çin, tıpkı yaklaşık bir asır boyunca ABD’nin oynadığı role benzer bir rol oynayacak gibi.

ABD’de Yahudi gücü ile Anglo-Sakson’lar savaşıyorlar/dı. Savaşı, Yahudi gücü kazandı, Anglo-saksonları ABD’den kovdu...

Aynı hikâye Çin’de de sahneleniyor şimdi.

Şunu rahatlıkla söyleyebilirim: Kapitalist sistem, Çin komünizmini paspas gibi kullanarak, kendini yeniden üretiyor!

Çin diye bir ülke yok artık; Çin Ruhu, komünizmle birlikte yok oldu çünkü. Çin kapitalizmin kölesi şimdi.

Çin, beş bin yıllık devâsâ medeniyet tecrübesini, birikimini komünizmle berhava etmişti. Çin’in bu kez kapitalizm tarafından kullanılmasını hiç de hafife almamak gerekir.

Kapitalizmde, kapitalist küresel sistemde büyük bir kırılma yaşanıyor: Batı Kapitalizmi çöküyor, Doğu Kapitalizmi geliyor...

İki şekilde gerçekleşiyor bu dönüşüm: Kapitalizm YER değiştiriyor: Batı’yı terkediyor Doğu’ya yerleşiyor...

Ve kapitalizm ANLAM değiştiriyor: Dünya, bildiğimiz dünya olmayacak artık. İnsanlar açıkça sürü gibi kullanılacak. Yapay gerçekliğe dayalı, kapitalist dijital uygarlığı Çin üzerinden üretecekler... Büyük kapatılma, geliyor...

Nedir bu kapitalist dijital uygarlık ve büyük kapatılma? Pazar günkü yazımda göstermeye çalışacağım.Yeni bir dünya kurulacak, burada İslâm kilit rol oynayacak...

Yusuf Kaplan

5/04/2020 Pazar

Tarihte görülen ender genel salgınlardan birini yaşıyor insanlık.

Virüs salgınından çok, korkusu korkutuyor insanlığı.

Büyük salgınlara, savaşlara, âfetlere en dirençli insan tipi Müslüman insan tipidir.

Müslüman, havf ve reca, umutla korku arasında yaşayan kişidir.

O yüzden Müslüman insan tipi, her şerde hayır, her hayırda şer olabileceği psikolojisiyle yaşar. Bu da onu diri, canlı ve dirençli kılar.

İnancınız ne kadar güçlü olursa, direnciniz, zorlukları aşma gücünüz de o kadar güçlü olur.

AYARTICI CEHHENNEM!
Virüsten önce, dünya cehenneme dönmüştü zaten. Ama insan ya umursamıyordu ya da öyle bir dünya kurulmuştu ki, duyargaları yok edilmiş, zihnî, epistemik kölelere dönüştürülmüş, kurulan dromokratik hız, haz ve ayartı düzeni, insanın duyma ve düşünme meleklerini iptal ederek bütün insanlığı yalana teslim etmişti.

Pornografik dromokrasi düzeni yani insanın düşünme ve duyma melekelerini yitirmesi, hızın, hazzın ve ayartının kölesine dönüşmesi, insanı insanî özelliklerinden uzaklaştırıyor, sadece yiyen, içen, tüketen, çiftleşen bir hayvan derekesine düşürüyordu.

İşin içine medyanın karışması, görünenin, sanal olarak, kurmaca yoluyla stüdyoda veya masada üretilen sanal gerçeğin gerçek gerçekten daha gerçek katına yükselmesi, insanı bu kez daha fazla pornografi düzeninin gönüllü kölesi yapıyordu.

ACILARI, PUTLARI, POSTMODERN LEVIATHAN‘LARI
Yaşadığımız dünya böyle bir dünyaydı.

Birdenbire hayatımızı altüst eden, beklenmedik bir şey oldu: Çin’de bir virüs çıktı ya da çıkarıldı; oradan hızla bütün dünyaya yayıldı.

Hayat durdu. Sokaklar boşaldı. Milyonluk yüzlerce kent ıssız, ıpıssız, hortlağı andıran ürpertici mahlûkata dönüşüverdi bir anda. Onlarca hatta yüzlerce katlık gökdelenler, canavarları andırıyordu.

Tarihî yapılar, gökdelenlerin karşısında ezilen, silinen, geri çekilen o tarihî yapılar gün yüzüne çıkıverdi, kral çıplak dercesine ve intikam alırcasına bu kez: Bugüne bir şey söylemeyen, hiç bir şey söylemeyen hayaletleri andırıyorlardı, hortlak gibi sırıtıyorlardı, insandan, azmanlaşmasından öç alıyorlardı adeta.

İnsanlar evlerine kaçtı. İnsanlara evlerine kapanmaları, evlerinden çıkmamaları söyleniyordu. Dışarda, sokakta, ölüm kol geziyor, deniyordu. Çıkarsanız virüsü kaparsınız, başkalarına da bulaştırırsınız, ölüm fermanınızı elinizde taşırsınız, diye söyleniyordu.

İyi de, insanlar, evlerine kapatılmadan önce, yaşıyorlar mıydı gerçekten yoksa yalan mıydı her şey, yalanı mı yaşıyorlardı? Yaşadıkları hayat mıydı, yoksa cehennemin tam ortasında ayartıcı, baştan çıkarıcı, hız, haz verici, insanın dünyada olup bitenleri görmesini, kavramasını, idrak etmesini ve eyleme geçmesini engelleyici büyük bir “oyun” mu?

Dünyanın dört bir tarafında büyük cinayetler işleniyordu: İslâm dünyası, cehenneme çevrilmişti meselâ... İki asırdır, Osmanlı’yı tarihten silen emperyalistler, Osmanlı coğrafyasına üşüşmüş, onlarca sahte devlet ve uyduruk millet icat etmiş, bu devletlerin başlarına kendilerine köle olacak uşaklar yerleştirmiş, istedikleri gibi karıştırıyorlardı. İstedikleri yeri işgal ediyor, kendilerine itaat etmeyen liderleri tarihten siliyor, bölgenin doğal kaynaklarını, zenginliklerini talan ediyorlardı!

Dünyanın başka mazlum coğrafyalarında, Asya’nın, Afrika’nın içlerindeki halklar, açlığa mahkûm ediliyor, kapitalizmin gökdelenleri Tanrıya meydan okurcasına dünyanın nasıl daha fazla cehenneme çevrileceğinin planlarını, hesaplarını yapan ölüm emirleri verilen vahşî yaratıklara postmodern Leviathan’lara dönüyordu...

Dünya işlenen zulümlere sessiz kalıyor, zulüm altında inleyen halklar da çaresiz, kimsesiz, Allah’a yakarıyorlardı.

CEHENNEMDEN ÇIKIŞ...
Dünyayı ölümle tehdit eden virüs, bir anda zulümlerin durmasına yol açtı, öncelikle.

Sonra, insanların bütün dünyada evlerine kapanmaları, kapanmak zorunda kalmaları, tabiî gibi görünen özgürlüklerini yitirmelerine neden oldu bir anda.

Virüs, bildiğimiz dünyanın sonunu getirecek. Dün işlenen cinayetlerin sorgulanmasına, dünyayı cehenneme çevirenlerden işledikleri cinayetlerin hesabının sorulmasına, daha insanca, daha yaşanabilir bir dünyanın kurulmasına kapı aralayacak...

Bu süreçte en büyük rolü İslâm ve Müslümanlar oynayacak.

En büyük saldırıya, zulme uğrayanlar ama en çok direnenler onlar çünkü.

Haksız, zorba, ruhsuz kapitalist sisteme, sömürü düzenine en fazla direnenler, Japonlar, Çinliler, Hintliler gibi teslim bayrağı çekmek yerine direnmeyi, çileyi, hak uğruna, hakikat uğruna, haysiyetlerini korumak uğruna emperyalistlere direnenler Müslümanlar.

Dahası Hıristiyanlar, Yahudiler gibi kurucu kaynaklarını yitirmeyenler, paçavraya çevirmeyenler, kaynaklarını koruma konusunda hassasiyet gösterenler de Müslümanlar.

Hayır gibi görünende şer olabileceği, şer gibi görünende hayır olabileceği İlâhî yasası, Müslümanların her hal ve şartta diri, canlı kalmalarına, yıkılmamalarına, toparlanıp ayağa kalkmalarına, her şeye silbaştan yeniden başlamalarına imkân tanıyan inanılmaz bir güç kaynağı.

Virüs sonrası dünyanın kurulmasında önümüz açılıyor, yeniden Müslümanlaşmak, İslâm’ı nasıl rencide ettiğimizi, İslâm’ın bütün insanlık için nasıl bir nimet olduğunu idrak ederek çok iyi hazırlanmak zorundayız.

Vesselam.

Yeni bir dünyanın inşasının anahtarı: Aklıyla düşünen insandan kalbiyle düşünen insana...

Yusuf Kaplan

6/04/2020 Pazartesi

Modernler, Rönesans’la ve Reformasyon’la birlikte aklı kutsadılar.

Ama haklıydılar.

İSLÂM’IN AVRUPA’YI AYDINLATAN IŞIĞI...
Kilise, insan aklını, iradesini, hürriyetini ipotek altına almış, insanı Kilise makinasının kölesi yapmıştı.

O yüzden hem başka kültürleri, düşünce geleneklerini anlayabilmesi, hem de büyük medeniyet atılımı yapabilmesi mümkün değildi.

Bu nedenle Hıristiyanlık’tan altı asır sonra tarih sahnesine çıkmasına rağmen İslâm’ın ışığıyla o karanlıktan çıktılar Avrupalılar.

İslâm’ın hem ana kaynağı vahyi eksene alarak hem de Grek, Hint, Mısır ve Mezopotamya havzalarındaki bütün düşünce gelenekleriyle kurduğu yaratıcı irtibat ve alış-veriş, İslâm medeniyetinin büyük atılımını besledi. Bir yandan bu atılımdan yararlanarak bir yandan da İslâm medeniyetinin bütün Avrupa’yı karadan ve denizden kuşatması üzerine Avrupalılar bilim, düşünce ve uygarlık atılımlarının hem itici gücüne hem de kurucu kaynağına kavuşmuş oldular.

Avrupalıların bu atılımı gerçekleştirmelerini mümkün kılan akıl, irade ve özgürlük, Müslümanların armağanıydı Avrupalılara, esas itibariyle.

HÂKİM / HÜKMEDEN AKIL’IN AŞIRILIKLARI VE YIKIMLARI...
Fakat mesele bunlardan ibaret değildi. Bunlar araçtı sadece. Bunlarla felsefe, bilim, sanat, siyaset yapabilirdiniz. Ama sadece araçlarla yola çıktığınız için, araçların kölesi olmaktan kurtulmanız mümkün olmayabilirdi.

Amaçlar olmadan, araçlar insanı insanlığından uzaklaştıracak kadar azmanlaştırır, önce, ona inanılmaz bir güç verir ama daha sonra insan bu güce ve kendine tapmaya başlar. İşte o andan itibaren sapar, sapıtır, dünyayı cehenneme dönüştürecek yıkımları gerçekleştirir.

Kolonyalizm, emperyalizm, kapitalizm, liberalizm, sosyalizm şapmaları, aşırılıkları gibi.

“Akıl tutkuların kölesidir” demişti, cins adam David Hume. İlhamını Gazalî’den aldığını gizlemişti, tutkularının kölesi olmaktan kendisinin de kurtulamadığını ispat edercesine!

Akıl, üstelik de “ratio/n”, yani ölçme biçme yapan mekanik akıl, ruhsuz, mekanik bir dünya inşa etti; merhameti, kalbi yok etti; vicdansız, ruhsuz emperyalist bir dünya inşa etti: Bütün medeniyetlerin kökünü kazıyan, bütün dinleri fosilleştiren, kendi intiharının tohumlarını eken yapay, haksız, zorba bir hegemonya!

Bu dünya, iki dünya savaşıyla birlikte çöktü.

Bu dünyanın çöküşünü Nietzsche haber verdi bize. Modernliği, Nietzsche çarmıha gerdi.

POSTMODERN DÜNYANIN AYARTAN VE KÖLELEŞTİREN AKLI
Postmodern bir dünya kuruldu. Bu kez insanı ve aklını kutsamak yerine, hızı, hazzı ve ayartıyı kutsayan, algılar üzerinden işleyen, insanlığı gönüllü kölelere dönüştüren bir dünyanın temelleri atıldı.

Koronavirüs, işte bu postmodern dünyanın ipini çekti. Nietzsche’nin oynadığı rolü, bu kez Çin virüsü üstlendi.

Hızın, hazzın, ertelenmeyen arzularının, estetize edici yöntemlerle baştan çıkarıcı özellikler kazanan ayartıların, simülasyonların, kutsanan sahte gerçeklerin ve tüketimin kölesine dönüşmüştü insan.

İsyan edemezdi insan! Niçin? İdrak melekleri iptal edildiği için.

Bir dünya inşa edemezdi insan! Niçin? Hız, haz ve ayartı düzeneklerinin şekillendiricisi pornografik dromokrasi düzeni insanın iradesini elinden aldığı, insanı tüketimin kölesi yaptığı için.

Köleydi insan. Gönüllü köle, üstelik de: Postmodernlik hapishanesi.

Görüntünün gerçek olduğu, gerçeğin yerini sanal gerçeklerin aldığı, hakikat fikrinin inkâr edildiği, hakikatin sana göre, bana göre, herkese göre değişebileceğinin, yani izafileşmenin, dolayısıyla geçici olan’ın ve sahte’nin mutlaklaştırıldığı, mutlak sahte’nin hükmünü ilan ettiği bir dünya çöküyor...

AKLIYLA DÜŞÜNEN İNSANDAN KALBÎYLE DÜŞÜNEN İNSANA...
Yeni bir dünyayı, insanı önce tutkularının, sonra araçların, en sonunda da arzularının kölesi yapan kuru akıl’la kuramayacağımız anlaşılmış olmalı.

Yeni bir dünyayı akleden kalp’le kuracağız.

Kur’ân’da “akıl” kavramı yoktur; “akleden kalp” kavramı ve “akletmek” fiili vardır; insan kalbiyle akleder.

Kalbi hiçe sayan, vicdanı devre dışı bırakan, ruhu öldüren akıl, şeytânî akıl’dır.

Yeni bir dünyayı kalbi, vicdanı, ruhu harekete geçiren, bütün düşüncelere, dinlere, medeniyetlere hayat hakkı tanıyan, hepsinden beslenen, hepsini besleyebilen akleden kalp’le, rûhânî akıl’la kurabiliriz.

Dün bunu başardık. Dün ortaya koyduğumuz başarı, yani olan, olacak olan’ın garantisidir. Tek bir şartla: Hem o ruhu iyi idrak etme hem de çağa derinlemesine nüfûz ederek tanımlanan nesne’den tanımlayan özne’ye geçebilme cehdi gösterebilme şartıyla.

Sözün özü: Hükmeden akıl, insanı tanrılaştırmaya kalkıştı, azmanlaştırdı; ürettiği vicdansız, kalpsiz, hesapçı, açgözlü seküler insan tipiyle ve ruhsuz bilim ve teknoloji atılımıyla bir düğmeye basarak insanlığı ve tabiatı yok edecek biyolojik silahlar üretti; insanlığı köleleştirdi; her yeri işgal etti ve dünyayı cehenneme çevirdi.

Bizi akleden kalp, bu çıkmaz sokaktan düzlüğe çıkaracak...

Kalbi olan, vicdanı eksene alan, ruhu her şeyin merkezine yerleştiren bir vahyî, rûhânî, manevî akıl, önümüzü açacak; hâkim akıl / hükmeden akıl değil, hâdim akıl / hizmet eden akıl, insanca bir dünya inşa etmemizi sağlayacak yeniden biiznillah.

O yüzden hakikat medeniyetinin gelişini çileyle, fikir ve oluş çilesiyle adım adım inşa edecek akleden kalple donanma yolculuğuna çıkmalıyız...

Dünya bize gebe, biz hakikate...
Bizdeki İslâm düşmanlığı Batı’dakine rahmet okutur!

Yusuf Kaplan

10/04/2020 Cuma

Görünen köy kılavuz istemez: Koronavirüs, her şeyi allak bullak edecek! Genelde, küresel sistem, Batı uygarlığı, bütün kurum ve kurallarıyla silbaştan tartışmaya açılacak. Özelde ise Avrupa'nın, Amerika'nın bir düğmeye basarak bütün insanlığı yok edecek biyolojik silahları geliştiren zorba, emperyalist bilim, teknoloji ve hegemonya anlayışı sorgulanacak, kaçınılmaz olarak.

Bu sorgulamalar, sadece felsefî veya teorik olarak değil, pratik olarak da yapılacak...

Batı'da bu tür sorgulamalar çoktan başladı. Hem teorik hem de pratik olarak...

BATI’DA İSLÂM'IN YENİDEN-KEŞFİNE DOĞRU...(MU?)
Hatta iş, bugüne kadar şeytanlaştırılan İslâm'ın yeniden-keşfine kadar gideceğe benziyor: Korona salgınının Avrupa ülkelerini kasıp kavurması sürecinde İslâm keşfedildi ve aslında İslâm'ın insanı, hayatı, sağlığı, temizliği önemseyen ne kadar ayrıksı bir din, tertemiz bir yaşama biçimi, önaçıcı bir medeniyet anlayışı olduğu farkedildi.

Dahası İslâm'ın, insanlık tarihinde bütün insanlığın önünü açacak önaçıcı ilkeler barındıran güçlü bir bilim, düşünce, sanat, kısacası, kuşatıcı bir medeniyet birikimi ve tecrübesine sahip olduğu, bu birikimden ve tecrübeden bugün çok şeyler öğrenilebileceği açıkça telaffuz edilmeye başlandı ve iş, bugün yaşanan, dünyayı kasıp kavuran virüs salgınıyla İslâmî ilkeler ışığında nasıl daha iyi mücadele edilebileceğinin anlaşıldığını gösteren İslâm'ı övücü açıklamalara kadar gelip dayandı.

İslâm'la ilgili sevindirici gelişmeler, sadece bu açıklamalardan ibaret kalmadı. Pratikte de şaşırtıcı gelişmeler yaşandığı gözleniyor... Dün, camilere saldırılan Avrupa'nın çeşitli ülkelerinde ilk defa camilerden, açıktan ezanlar okundu, dualar yapıldı; bütün bunlar olurken o kentlerde yaşayan insanların büyük ilgisi ve şaşkınlığı gözlerden kaçmıyordu.

Bazı Avrupa kentlerinde, meselâ Hollanda'nın başta başkent Amsterdam olmak üzere belli başlı kentlerinde, bilboardlarda, “bir insanı öldüren bütün insanlığı öldürmüş, bir insanı yaşatan bütün insanlığı yaşatmış gibidir” âyeti yazıldı.

Dünyanın en çok okunan haftalık haber dergilerinden Newsweek dergisi, kapağına, büyük bir hayret, hayranlık ve şaşkınlıkla Hz. Peygamber'in (sav) “veba olan yere girmeyin, veba olan yerden de çıkmayın” sözünü kapak yaptı...

Dün terörle özdeşleştirilen İslâm, geliştirdiği öncü koruyucu hekimlik anlayışı, virüsten korunmanın en temel yollarından biri olan muazzam temizlik anlayışı, maddî ve manevî, iç ve dış temizliğin aynı anda belirleyici olduğu örnek hayat tarzı nedeniyle Batı’da ilgi odağı oldu.

COPPOLA'NIN SARSICI FATİHA YORUMU!
Bunlar bugün yaşananlar Batı'da; virüsten sonra tanık olunan ilginç olaylar. Çok değil, 5 yıl öncesine ait benzer bir yaklaşımı da özellikle paylaşmak isterim burada sizlerle.

İslâm'la ilgili en ilginç açıklamalardan biri bu, film yönetmeni Fancis Ford Coppola'ya ait bir konuşma.

Coppola, “Baba” filmlerinin yönetmeni. Böyle tanınır dünyada. Ama onun asıl yanı, asıl öne çıkarılması gereken yönü, izleyiciyi pasifize ederek “sömüren”, filmin sonunda karakterle veya hikâyeyle özdeşleşerek düşünme melekelerini iptal eden klasik Hollywood'un film diline meydan okuyan Yeni Hollywood akımının önde gelen temsilcilerinden biri olması.

Yeni Hollywood, Avrupa sanat sinemalarından beslendi, izleyiciye saygı duyduğunu gösterdi ve izleyicinin konumunu güçlendirdi -Coppola'dan Scorsese'nin filmlerine kadar ortaya konan bütün ürünlerinde.

Ezber bozdu yani. Hollywood'un ezberini bozdu.

Coppola, sadece Hollywood'un ezberini bozan biri değilmiş demek ki. Bunu da yakınlarda öğrendik.

Fas’ta Uluslararası Merakeş Film Festivali'nde 5 Aralık 2015 tarihinde bütün dünyanın İslâm hakkındaki ezberlerini bozacak çok önemli bir konuşma yaptı. Türkiye’deki sözümona Müslüman bir ülkenin entelektüelleri olarak solcu, seküler aydınların aslâ yapamayacakları çapta, kalibrede, seviyede nefis bir konuşma bu. Şöyle diyor Coppola irticalî olarak yaptığı ilginç konuşmada:

“Dünyadaki sorunlar yürek burkuyor. Evet yürek burkuyor ancak eğer Kur'ân'ı biliyorsanız, Kur'ân'ın ilk sözleri şu şekildedir: 'Rahman ve Rahim olan Allah'ın adıyla! Tüm övgüler ve minnet O'nadır. O ki, tüm varlık dünyalarının / âlemlerinin Rabbidir. O ki, Rahman ve Rahim'dir. Hesap gününün sahibidir.' Bu ayetlere göre merhametlilik ve rahmet ilk sayfada iki kez tekrar ediliyor.

'Yalnız Sana ibadet eder ve yalnız senden yardım dileriz. Bizi doğru yola ilet. Nimet verdiklerinin yoluna. Gazab(ın)a uğrayanların ve sapkınlarınkine değil.' Bu sebeple kim bu güzel dini bilirse, hatta öyle güzel ki, 13. yüzyılda medeniyetin zirvesiydi, bize matematiği ve bilimi veren Arap medeniyetinin. Herkes bilir ki, bu dinin köklerindeki en önemli iki kelime şunlardır: Allah, Rahman ve Rahim'dir. Ve biz inanıyoruz ki, bizi bu dünyadaki anlamsızlıktan ve insanlara acı veren korkunç şeylerden kurtarsın. Allah, insanların acı çekmesini istemiyor. Çünkü Allah Rahman'dır ve Allah Rahim'dir. Söylemek istediklerim bunlar.”

Bütün bunlar, koronavirüs nedeniyle Batılıların İslâm'ın, rahmet elçisi peygamberinin tertemiz maddî ve manevî hayat anlayışının, hekimlik anlayışının ve temizlik anlayışının keşfedilmesi ve koronayla mücadelede bu ilkelerden yararlanılması, bunun açıkça ve takdirle ifade edilmesi, çeşitli mecralarda, medyalarda, toplantılarda dillendirilmesi, Batı'da İslâm'ın yeniden-keşfine yol açar mı, bilinmez.

TÜRKİYE’DEKİ İSLÂM DÜŞMANLIĞI ÇOK TEHLİKELİ!
Ama bilinen ve bizi bu ülkede tedirgin eden bir İslâm düşmanlığının yaşanıyor olması! İslâm düşmanlığının bayraktarlığını yapan Batı’da, İslâm'ın örnek hayat, temizlik ve korucu hekimlik anlayışı takdirle karşılanırken, bu nedenle İslâm'a ilgi inanılmaz bir şekilde artarken, bizde, bu müslüman ülkede İslâm'ın, İslâmî değerlerin inanılmaz şekillerde aşağılanması, İslâm düşmanlığının Batı'dakine rahmet okutacak ürkütücü boyutlar kazanması hem tedirgin edici hem de ülkemizin geleceği açısından tehlikelidir!

Batı’da, daha düne kadar şeytanlaştırılan İslâm'ın, bir anda evrensel ilkeleri, önerileri nedeniyle yeniden cazibe merkezi haline getirildiği bir sırada, İslâm medeniyetinin kurucu ve koruyucu en büyük aktörlerinden birinin çocuklarının yurdunda, bizim ülkemizde, İslâm'ın, İslâmî değerlerin, bu ülkenin metamorfoz yemiş, celladına âşık tasmalı çekirgelere, zihinleri felç olan epistemolojik kölelere dönüşen aydınları, elitleri, entelijansiyası tarafından aşağılanması, ülkenin geleceği açısından düşündürücüdür.

Dahası, akşamları okunan salâ ve duaların bazı şehirlerimizde yuhalanması ve ıslıklanması ise ülkedeki sosyal barış ve huzurun geleceği açısından endişe verici hatta tehlikelidir.

İslâm'ın bin küsur yıl bayraktarlığını, İslâm medeniyetinin sancaktarlığını yapmış, en güzel hayat, sanat, mimarî, ahlâk örneklerini yeşertmiş bir ülkenin çocukları, aydınları arasında İslâm düşmanlığının Batı’dakine rahmet okutacak boyutlar kazanması son derece üzücü, kara kara düşündürücüdür!

TARİHE KARA BİR LEKE OLARAK GEÇECEKSİNİZ!
Zorlu bir süreçten geçiyoruz... Bir salgın yaşanıyor, dünyada da, ülkemizde de; ürpertici bir virüs salgını.

Tam da böylesi bir zaman diliminde İslâm'ın insanı diri tutan, dirençli kılan, sarsılmaz bir iradeyle donatan evrensel inanç ve hayat ilkelerini baştacı etmek yerine, aşağılamaya kalkışan, bu ülkenin bu İslâmî değerlerini her Allah’ın günü televizyonlarda, gazetelerde, şurda burda aşağılayan bazı laik, solcu aydınlarının bu iğrenç tavırları, saldırganlıkları tarihe kara bir leke olarak geçecektir!

Sözü uzatmak gereksiz. Bir Coppola kadar olun, hiç olmazsa! İnanmıyor olabilirsiniz, başka bir dine, ideolojiye vesaire inanıyor olabilirsiniz; ama bu toplumun kahir ekseriyetinin inandığı, dünyanın takdirle karşıladığı, ayakta alkışladığı, büyük saygı duyduğu İslâm'a, İslâmî değerlere hakaret edemezsiniz!

İnanmıyor olabilirsiniz ama saygı duymak zorundasınız!

Vesselam.Evine/ kalbine dönmeden, dünyaya çeki düzen veremezsin!

Yusuf Kaplan

12/04/2020 Pazar

Bütün insanlık yalana teslim. Bütün insanlık bir virüsün kölesi.

Koronavirüs’ün belirtileri de ilginç: Özellikle yüksek ateş, perişan eden başağrısı ve solunum yetmezliği, nefesin tıkanması, insanın nefessiz kalması.

NEFESSİZ, EV’SİZ, KALPSİZ İNSAN...
Nefessizdi insanlık zaten: Ev’sizdi. Nefesi kesilmişti: Kalbini yitirmiş, gürültüye, görüntüye teslim olmuştu. Kaosun ortasında esen fırtınada oraya buraya savruluyor, dalgalı sularda sürükleniyordu sadece. Ama haz alıyordu insan bu hızdan, bu sürüklenmeden, bu kendini koyvermeden.

Nereye sürüklendiğini bilmiyordu; hatta yaşadığı şeyin sürüklenmek olduğunun farkında bile değildi.

Sürüklenmek keyif veriyordu, haz veriyordu.

Sürüklenmeyi sörf’e dönüştürdü; denizin suları üzerinde uçuyordu adeta bir şimşek hızıyla... Adrenalini tavan yapıyordu. Adrenalin, anlık haz veriyordu. Hız’la gelen ve hızla giden, biten pornografi.

Pornografi insanı esir almış, nefessiz bırakmıştı: Zihnen düşünemeyen, duyma melekelerini yitiren insan soluksuz kalmıştı, ruhsuzluğa mahkûm olmuştu.

Hızın, hazzın, ertelenmeyen arzularının, estetize edici yöntemlerle baştan çıkarıcı özellikler kazanan ayartıların, simülasyonların, kutsanan sahte gerçeklerin ve tüketimin kölesine dönüşmüştü insan. İsyan etme melekeleri de, yeni bir dünya inşa etme melekleri de, yaşananları idrak etme melekleri de dumura uğratılmıştı Pornografik dromokrasi düzeni ve ayartıcı düzenekleri tarafından. İsyan edemezdi insan! Niçin? İdrak melekleri iptal edildiği için.

Bir dünya inşa edemezdi insan! Niçin? Hız, haz ve ayartı düzeneklerinin şekillendiricisi promografik dromokrasi düzeni insanın iradesini elinden almış, insanı tüketimin kölesi yapmıştı. Köleydi. Ama gönüllü köle üstelik de.

Şeytanla Tanrının eşitlendiği, iyi ile kötünün eşitlendiği, insanın hızlarına, hazlarına, ayartıları a kul-köle kılındığı bir dünyada, insan düşünme ve duyma meleklerini de, seçme kabiliyetlerini de, ufkunu ve umudunu da yitirmiş, sadece buraya, şimdiye, an’a kilitlenmişti: Postmodernlik hapishanesi.

Evsizleşmenin, kalbini yitirmenin, dünyaya teslim olmanın bedeli: Dünyayı dâr / yurt edinenler, dünyayı dar ederlerdi insana!

Algı, aklı çarmıha gerdi; insanı imajların, gölgelerin, ayartıların, ayartıcı özgürlük gösterilerinin, meselâ tüketimin, meselâ medyaların, sosyal medyaların ışıltılı, zihni uyuşturucu, insanı gerçek’ten ve hayattan koparan, daha doğrusu gerçek’ten ve hayattan kaçıran baştan çıkarıcı görüntüler, imajlar, algılar imparatorluğunun kölesi hâline getirdi.

Algılar imparatorluğunda yaşıyoruz... Evet, algılar imparatorluğunun köleleriyiz hepimiz. İstemesek de, kabul etmeye yanaşmasak da, sevmesek de gerçek bu: Gerçek, görüntü: Görüntünün gerçek olduğu, gerçeğin yerini sanal gerçeklerin aldığı, hakikat fikrinin inkâr edildiği, hakikatin izâfîleştirildiği, izâfîleşmenin, tek mutlak hakikat katına yükseltildiği, dolayısıyla geçici olan’ın ve sahte’nin mutlaklaştırıldığı, mutlak sahte’nin hükmünü ilan ettiği bir dünya çöküyor...

PANDORA’NIN KUTUSU AÇILDI...
Bu çöküşü, bir dünyanın alt üst oluşunu dün göremiyorduk; koronavirüsle evlerimize kapatılınca görmeye başladık: Pandora’nın kutusu açıldı artık...

Özgürlüğümüzü yitirdik: Evlere hapsedildik.

Aslında şimdi sorabiliriz: Özgür müydük gerçekten? İnsanın nefsinin, egosunun, arzularının kölesi olması özgürlük müydü? Yoksa katmerli kölelik mi? Katmerli yani gönüllü!

Postmodern dünya bizi pornografik dromokrasi düzenine hapsettiği, dolayısıyla duyma ve düşünme melekelerimizi iptal ettiği için, yaşadığımız şeyin kölelik olduğunu idrak edemiyorduk; idrak edemezdik; çünkü hız, haz, ayartı başdöndürüyor, baştan çıkarıyordu kişiyi.

Şimdi kapatılınca, evlere kapanınca, Pandora’nın kutusu açıldı: İrademizi, aklımızı, düşünme ve duyma melekelerimizi, hareket kabiliyetlerimizi yitirmemiz, bir mekana, daracık bir mekâna hapsedilmemiz, en azından zihnimizin açılmasına, yaşadıklarımız üzerinde düşünme imkânlarına kavuşmamıza yol açtı.

EVİNE DÖN, KENDİNE DÖN, RABBİNE DÖN!
Gelmek istediğim nokta önemli aslında: Nefesimizin kesildiğini, ev’i keşfettiğimizde idrak etmiş olmalıyız. Yolculuğun dışarda değil içerde yapıldığını, maddî yolculuğun içerde yapılan, manevî olarak gerçekleştirilen kişinin kendini, kendi evi kalbini keşfetmeye başlamasıyla gerçeğe dönüşebileceğini, kıtalar dolaşmaya başlamasının mümkün olabileceğini farketmiş olmalıyız.

Asıl yolculuk, kişinin içine, kendine, dolayısıyla evine (kelimenin hem yaşanılan yer anlamında ev’e, hem de hakikatin sesinin yeşertildiği nefes’in solunduğu, alınıp verildiği, beslenip büyütüldüğü kalp anlamında ev’e) yaptığı, önce kendini, içi, iç dünyayı keşif yolculuğudur.

Kişi, kendini keşfettiği zaman, başka insanları tanıyabilir, başka dünyalara kulaç açabilir. Kendini tanımayan, başkasını nasıl tanısın ki, başkasına nasıl kılavuzluk etsin, yol göstersin ki!

Ama başkasını, ötekini tanıdığı, tanımaya başladığı zaman kişi kendini, kendi imkânlarını ve zaaflarını farkedebilir.

O yüzden, önce, kişinin kendine çeki düzen vermesi, evini, içini, iç dünyasını imar ve inşa etmesi, dışarda ruh dolu, merhamet dolu, başkalarını da kucaklayacak bir dünya inşa edebilmesinin olmazsa olmaz şartıdır.

Evine çeki düzen vermeden dünyaya çeki düzen veremezsin.

Öyleyse evine dön, kendine dön, Rabbine dön!

Hayat, hakikat sesini duysun, nefesini solusun, kendini bulsun, kendi olsun, her türlü putlardan kurtulsun, dünya yaşanacak yer olsun.

Vesselâm.Her Hira bir inkılaptır; her ev bir Hira!

Yusuf Kaplan

13/04/2020 Pazartesi

Evini Hira’n yapabiliyor musun? Hira’n yani mağaran: arındığın, dirildiğin, kendine geldiğin yurdun, umudu bulduğun ufkun?

Mağara’na yani inzivaya kapanarak kendini, hakikati keşfe çıkabiliyor musun?

Ümmîleşebiliyor musun; kalbine yani evine yani kendine dönebiliyor musun?

JOHN BERGER’IN EVLERİ, GÖZLERİ VE KALBİ
John Berger’i bilir misiniz?

Görme biçimlerimizi silbaştan değiştiren, ayarlayan, kuran, yeniden oluşturan adam.

Yakınlarda öldü. O öldü, dünya körleşti; görme melekelerini çoktan yitirdiği için!

Gören adamdı. Duyarlı adam. Kalbi yoksullara, kimsesizlere, ötekilere, dışlananlara ayarlı ve açık adam.

Kalbi olduğu için görebiliyordu, diyeceğim. Gözüm var deme boşuna, kalbini yitirmişsen göremezsin, zira.

Sosyalistti, işçi sınıfının çocuğu. Sonuna kadar sınıfına sadık biri. Kalbi olan biri, dedim ya. Londra’da işçi sınıfı semtlerinden birinde, Stoke Newington’da doğmuştu, orada yaşadı ölene kadar. Dünya kadar ününe rağmen, semtine, sınıfına, kalbine ihanet etmedi.

Bu adam görüyordu; kalbi vardı çünkü.

Yanılmıyorsam, 1978 yılıydı. Ecevit’in başbakan olduğu yıllar... John Berger, merak bu ya, İstanbul’da bir varoş evine gider. Ne de olsa işçi sınıfından geldiği için varoşta, yoksullar arasında, yaşayan, ölmeyen, yitirmediğimiz bir yan kalmıştır beklentisiyle bir varoş evini ziyaret eder, misafir olur.

Yoksulluk diz boyudur.

Ama John Berger, bu yoksulluğun kolgezdiği, her yere, her şeye -insanların yüzlerine bile elbette- sirayet ettiği gördüğü bu yoksulluktan, yoksullar arasından zenginleşerek çıkar...

“Türk evi: Cennet” başlıklı bir makale olarak yazar, nasıl zengileştiğini gösteren nefis bir metin.

EV’İNE DÖN, TEVHİD’İ TEMÂŞÂ EYLE...
Evine dön... Kalbine... İçine... Kendine yani.

Başkalaşma. Haddini aşma. İstikametten şaşma.

İçimiz boş, bomboş. Harap olmuş evimiz. Kalbimiz katılaşmış, taşlaşmış. Kaskatı kalp insanın insanlığından çıktığına, uzaklaştığına, her şeyden önce kendine yabancılaştığına alâmet’tir, değil mi?

İnsan insanın yurdu, umudu ve ufkudur, demiştim.

İnsan bir âlem’dir, bir dünyadır; âlemin ruhudur çünkü. Ruhtur insan.

Bu imtiyaz yalnızca insana lûtfedilmiştir.

Rabbinden üflenen ruha sahiptir; bundan büyük imtiyaz olur mu?

İnsanın bu imtiyazı, suistimal etmemesi için emanet yüklenmiştir; hilafet yani kulluk emaneti. Kulluğunu bildiği zaman, kul olduğunun bilincine erdiği zaman, insan, beşerlikten insanlığa yükselir. Kulluk makamlarında yaptığı yolculukla kemâl merdivenlerini tırmanma şerefi lûtfedilir...

Rabbinin bütün isimleri ve sıfatları o yüzden yalnızca insanda tecellî ve tezahür eder; nebatat’ta tenzihî, hayvanatta teşbihî özellikler, insanda ikisi birden sema eder, kendinden geçer, bir olur, birlik olur, tevhid olur; birleşir, âlem kendine gelir, sükûnete erer...

İnsan, tevhid makamıdır: Tevhid yani sultanlık.

Sultanlığın en âlâ mevkisi kulluktur.

Kulluk, sultanlığın zirvesi. Kul olan, Rabbine kul olan, kula ve pula kulluktan kurtulur, sultan olur.

İlâhî saltanatı, temâşâ eder, seyre dalar, kendinden geçerek kendine gelir, kendine gelerek kendinden geçer... Kendini aşar... Taşar...

Mâverâ’ya, ötelerin ötesine kanat çırpar...

NE KADAR KİRLENDİN EY İNSAN! ÜMMÎLEŞMELİSİN O HÂLDE!
Ne kadar kirlendin ey insan!

Ne kadar uzaklaştın kendinden, nasıl da terkettin kendini, değil mi?

Kendini yani kalbini.

Kalbini yani kendini inşa ettiğin, kendine geldiğin, içini, hazineni keşfettiğin evini, yurdunu, Hira’nı, mağaranı.

Kabe kâinâtın, ev insanın kalbi.

Çok kirlenmiştin. Temizlenmen gerekti. Arınman, dirilmen, kendine gelmen...

Ümmîleşmen yani.

Ümmîleşmen için de mağarana çekilmen...

Her insanın bir mağarası vardır; mağarası yani kendini bulduğu, hakikatle buluştuğu, beşerlikten kurtulup hakikat olduğu, insan olduğu, eşref-i mahlûkât olmanın sırrına erdiği Hira’sı, Hira yolculuğu...

HİRA’N HİCRET’İN SENİN, KALBİNİ BULACAĞIN YURDUN, HAKİKAT YOLCULUĞUN...
Hira, mağara değil. Hira, yolculuk. Hira, insanın hicreti: İçine, evine, kalbine, kendine, Rabbine hicreti... Sabırla, çileyle, iradeyle, kalple örülen hakikat yolculuğu çilesi, mücahedesi. Zihni harekete geçiren, zihni putlardan temizleyen önce; evet, önce insanı zihin putlarından, zihnini çağdaş hurafeler çöplüğüne dönüştüren zihin putlarından temizleyen; arındıran, ümmîleştiren, kendine getiren; sonra kalbini onaran, kalbinde herkese yer verecek, herkesi kendine getirecek bir dünya inşa eden ve nihayet insanlığı diriltici, kendine getirici ruhu yeşerten bir direniş, diriliş ve varoluş yolculuğu...

Hira, beşerin insanlaştığı, kendini aştığı, Rabbine ulaştığı yolculuğun adı. Zirveye, dağın en tepesine, zirvesine yapılan biliş, buluş ve oluş yolculuğunun. İlim, irfan ve hikmet yolculuklarının yani.

Hira, mağara değil, dünya mağarasından kurtulma yurdun, ufkun ve yolculuğun senin...

Hira, mağara değil, Hira senin kalbin; kalbini bulduğun yerin; yerini bildiğin, haddini bildiğin, kendini bildiğin, Rabbini bildiğin, kalbine döndüğün, kendine geldiğin ve kendini aştığın, binbir çileyle ulaştığın, göklere yaklaştığın dağın zirvesi.

Hira aydınlanman, iç-aydınlanman, nurlanman, yerin ve göklerin Nûru Hakkın hakikatine, Hak bilgisine, hakikat bilgisine ulaşman ve nihayet hakikat olma yolculuğun... Öyleyse Hira’na sahip çık...

Hira’na çık: Hicret’ine... Evini, kendini, kalbini,

hakikati, ruhunu ve dünyaları keşif yolculuğuna...

Ve unutma: Her Hira bir inkılaptır; her ev bir Hira!

.Kapitalizm dini, Doğu Kilisesi’ni kuracak, yeni havarilerle yol alacak...

Yusuf Kaplan

17/04/2020 Cuma

Korona sonrasında, dünya, öncesinde bildiğimiz, yaşadığımız dünya olmayacak.

Nasıl bir dünya olacak, peki?

Kapitalizm bir din. Seküler bir din. Kilisesi de, havarileri de var.

Korona sonrasında Batılılar dünya üzerindeki hegemonyalarını yitirecekler ama kapitalist Batı uygarlığı bir süre daha varlığını sürdürecek.

Şöyle ki: ‘Kapitalizm dini’ni kuran Batı Kilisesi bitti; yerini Doğu Kilisesi’ne ve yeni havarilerine terkedecek.

BATI UYGARLIĞI VE ŞİDDETE DAYALI HEGEMONYASI
Batı uygarlığı, kapitalizm üzerinden küresel bir sistem kurdu: Bütün medeniyetlerin canına okuyan, kanını emen, zenginliklerini yağmalayan vahşî bir sistem bu.

Batı uygarlığı, şiddete dayalı bir uygarlık. Hem hegemonyasının felsefî temelleri hem dünya üzerinde hegemonya kurma biçimleri hem de bu hegemonyasını sürdürme biçimleri şiddete dayalı.

Hegemonyasının temelinde felsefî olarak şiddet var Batı uygarlığının: Ontolojik şiddet bu: Tanrı, insan ve kâinât’tan oluşan büyük varlık zincirini tepe takmak eden, insanı tanrılaştırarak varoluşsal sistemi tersyüz eden ontolojik bir şiddet.

Ontolojik düzeni yıkarsanız, kaos üretirsiniz ve yeryüzündeki varlıklar arasında varolan kozmosu, düzeni, insicamı, âhengi yerle bir edersiniz!

Tanrı ile insan arasındaki ilişkilerin ters yüz edilmesiyle ortaya çıkan ontolojik şiddet, her alanda karşılığını üretmekte gecikmeyecekti: Kozmolojik düzeni bozan pagan Batı uygarlığı insanın tabiatla ilişkisini de, toplumların toplumlarla ilişkilerini de şiddete dayalı ilişkiler üzerinden tanzim etti.

Tabiata hükmetmeye kalkıştı. Sonuç, tabiatın delik deşik edilmesi, ozon tabakasının delinmesi, çevre felâketi!

Pagan Batılı insan, bütün medeniyetlere saldırdı; bütün medeniyetlerin kökünü kuruttu, yaşama, insanlığa yemişler sunma imkânlarını ve ruhlarını yok etti.

Dinleri fosilleştirdi; antropolojik ölü malzemelere dönüştürdü.

FRANKFURT OKULU, WALTER BENJAMIN VE KAPİTALİZM DİNİ
Frankfurt Okulu’nun en parlak beyni, cins adam Walter Benjamin, kapitalizmi bir din olara tarif etmişti. Benjamin’in kültür endüstrisinin kültürü yok etmesi, röprodüksiyon çağında sanat eserinin un ufak olması gibi çığır açan tespitlerine kafa yordu Türk entelijansiyası, iyi kötü.

Ama onun din üzerinden yaptığı okumaları göremedi bile! Gözleri körleştiği için, ruhunu çoktan teslim ettiği için, medeniyet ruhunu, bakış açılarını yitirdiği için yani.

Zavallı Türk entelijansiyası âşık olduğu için celladına, düşünme ve duyma melekelerini yitirmesi kaçınılmazdı.

O yüzden çağı da anlayamazdı; kendi dünyasını da.

O yüzden kapitalizmi din olarak okuyan Benjamin’in ufkunu salt seküler olan’a ve alan’a kilitledi; böylece kışkırtıcı, harikulade bir hazineden mahrum etti kendisini...

Kapitalizm din’di. Kilisesi de vardı, havarileri de, ritüelleri de. Kültür endüstrisi bu kapitalizm dininin Batı Kilisesi’nin ritüellerini üretiyor, kitleleri, verilen ayartıcı narkozla uyutuyordu. Bu kapitalizm dininin havarileri, kapitalistler, dünya düzeninin lordları, dünyaya istedikleri gibi çeki düzen veriyorlardı.

Batı uygarlığı, bu saldırganlığını sorgulayacak mı? Batılı aydınlar, entelijansiya, felsefî bir sorgulama yapacak mı, korona sonrası süreçte?

Pek sanmıyorum. Kapitalizmle ilgili kaba, derinliksiz, çapsız eleştiriler yapılacak Zizek gibi popstar düşünürler tarafından.

Marx’ın gelişi alkışlanacak, meselâ!

Marx, gelecek mi? Önümüzdeki çağ, komünizme ya da sosyalizme mi gebe?

Batı uygarlığı, kapitalizm üzerinden hegemonyasını sürdürecek ama Batılılar tarafından değil, Doğulular tarafından!

Çin üzerinden yapacaklar bunu. Ya da Doğu otoriteryanizmi aracılığıyla. Çin ve diğer Asya kaplanları, kapitalizmin yeni havarileri olacak!

Kapitalizm Kilisesi, hem el değiştirecek; hem de yer!

Kapitalizm, liberalizm âyinleriyle değil, sosyalizm âyinleriyle Kilisesinde reform yaparak yoluna bir süre daha devam edecek yeni Doğulu havarileriyle...

KAPİTALİZM DİNİ, DOĞU KİLİSESİ ÇİN’LE DEVAM EDECEK...
Kapitalizm dini, koronodan sonra hem kilisesini hem de havarilerini değiştirecek...

Bir süre daha böyle sürdürecek hükümranlığını kapitalizm dini.

Bu arada, olan Çin medeniyetine olacak... Beş bin yıllık Çin medeniyeti ‘kapitalizm dini’nin ana kilisesi olacak, ruhunu, aslî ruhunu kapitalizm dinine kurban verecek: Çin, intihar edecek!

Kapitalizm dininin Doğu Kilisesi’nin yeni havarileri, Japonya, Hindistan, Kore ve bilumum bir düzine diğer Doğulu köle de ruhlarını yitirecekler, kapitalizmin yeni kölelerine dönüşecekler!

Peki, Türkiye, İslâm dünyası ne olacak? Biz ne olacağız?

Biz, kapitalizm dininin doğu Kilisesi’nin yeni havarileri arasına katılmayacağız.

Biz teslim bayrağı çekmeyeceğiz.

Bayrağı yeniden ve daha güçlü bir şekilde dalgalandırma yolculuğuna çıkacağız...

Esaslı bir iç ve dış muhasebe yaparak, elbette.

İnsanlığın umudu olduğumuzu gösteren ufku yakalama çileli yolculuğuna çıkarak...

Vesselâm.Vakıf medeniyeti: İnsanın, toplumun ve dünyanın tezkiyesi

Yusuf Kaplan

19/04/2020 Pazar

Vakıf kurumu, neredeyse bütün medeniyetlerde de var. Eski Mısır’dan Romalılara, Osmanlılardan Amerikalılara kadar en yaygın kurumlarından biri insanlığın. Fakat kuruluş nedenleri, vakıflardan beklentiler ve vakıfların işlevleri temelde çok farklı. Dolayısıyla sonuçları da çok farklı.

Müesses nizamı ayakta tutmanın, sosyal ve siyasî kaosu önlemenin yollarından, araçlarından biri olarak işlev görmüş tarih boyunca, temelde.

Bu pazar sütunumda, bu ayki Mostar dergisinde yayımlanan bir yazımı gözden geçirerek paylaşmak istiyorum sizlerle. Yazının tamamını dergiden okuyabilirsiniz.

OSMANLI VE AMERİKAN VAKIF SİSTEMLERİ
Amerikan sistemi, (ekonomik sistem de, kültürel sistem de, entelektüel / akademik sistem de) neredeyse bütünüyle vakıflar üzerine kurulmuş bir sistem.

Osmanlı sistemi de, aynı şekilde. Belki de tarihte, insanlık tarihi boyunca, vakıf sisteminin en güçlü olduğu iki önemli tecrübe Osmanlı ve Amerikan tecrübeleri. Dahası Amerikan vakıf sisteminin, Osmanlı modeli üzerinden inşa edildiğine dair çokça yayın yapıldı, bu yayınlarda son yıllarda çok büyük artış olması da dikkat çekici.

Zaman dilimi bakımından birbirine yakın ve biri diğerinden açıkça beslenen, hatta birinin diğerini model aldığı apaşikâr bir şekilde itiraf edilen iki tecrübenin vakıf sistemleri sadece yapısal / niceliksel olarak birbirine çok benziyor ama niteliksel olarak / rûhî ve mânâ cihetinden birbirinin zıddı özellikler arzediyor.

Bunun nedeni ne peki?

Bunun en temel nedeni, Osmanlı vakıf modeliyle Amerikan vakıf modelinin dayandıkları ve yaşattıkları medeniyet tasavvurlarının son derece farklı epistemolojik, aksiyolojik ve ontolojik temellere dayanıyor olması.

Biri pagan bir uygarlık, Girit Adası’nda dört bin yıl önce başlayan, anaerkil olmasına rağmen gücün kutsandığı saray toplumu modelinin uzantısı Amerikan tekno-paganizminin din-dışı kutsallıklar üreten bütün hususiyetlerini taşıyor olması. O yüzden ölçünün hak ve hakikat değil güç ve araç olması hasebiyle, sistemin pragmatizm üzerinden temellenmesine ve işlemesine imkân tanıyor.

Diğeri vahiy medeniyeti, hakikatin, emniyetin, adaletin ve kardeşliğin tesis edilmesini sağlayan bir insan, toplum ve dünya inşa ediyor.

Pagan uygarlıkla vahiy medeniyetindeki vakıf tecrübesinin dayandıkları teorik temel iki medeniyet tecrübesinin dayandıkları teorik temelin ürünü.

Özlü bir şekilde şöyle özetlemek isterim bu ilkeleri.

İslâm medeniyetinde önce insan, sonra nizam esastır.

Pagan Batı uygarlığında ise önce nizam, sonra insan.

Girit’teki Minos ve Mikenlerden Greklere, Roma’dan Avrupa ve Amerikan tecrübelerine kadar böyledir bu, böyle gerçekleşmiştir.

PAGAN BATILI VAKIF SİSTEMİ: ÖNCE NİZAM, SONRA İNSAN
Önce nizam sonra insan ilkesi, en gelişmiş örneğine önce moderniteyle Avrupa kapitalizmi / liberalizmi sonra Amerikan neo-liberalizmi ve kapitalizmiyle birlikte ulaşmıştır.

Pagan Batı uygarlığı, özellikle de gelinen son noktada, iki sistem üzerinde/n ayakta duruyor: Güçlü ekonomik sistem ve güçlü hukuk sistemi. Ancak bundan sonra, insanın hakları ve özgürlüğü sözkonusu edilebiliyor.

“Ekonomik insan” anlayışı üzerine kurulan ve insanı ekonominin / dolayısıyla aracın kölesi hâline getiren kapitalist ekonomik sistem çöktüğü zaman, hukuk sistemi de, siyasî sistem de, ahlâkî ve sosyal sistem de çöker.

İkinci olarak, bu, sistemin öncelikli olduğunu açıkça gösterir. Maddî sistemin üstelik de. Maddî sistem çöktüğü zaman, hayat da biter, insan da. İnsanlar birbirlerinin boğazına çöker. Tarih boyunca hep böyle olmuştur.

VAHYE DAYALI VAKIF SİSTEMİ: ÖNCE İNSAN, SONRA NİZAM
Oysa önce insan, sonra nizam ilkesi üzerinden işleyen, Medine’den süt emen Osmanlı medeniyetinde vakıf sistemi, insan-ı kâmil insan tipinin ete kemiğe büründürülmesini sağlamıştır.

Başka bir ifadeyle, Osmanlı vakıf sistemi, İslâm medeniyetinin beslendiği vahye dayalı bilgi, ahlâk ve varoluş sistemlerinin yansımasıdır.

Vakıf sistemi, insanın terbiye ve tezkiye süreçlerinin kemal mertebesine ulaşıncaya kadar katettiği mesafelerin toplamı ve yansıması, ulaştığı yakîn bilgisinin, ahlâk terbiyesinin, varoluş tezkiyesinin hem eseri hem işareti hem de yol haritasıdır.

Mülk, Allah’ındır. İnsana düşen, melekût âleminden süt emerek mülk âleminde insanın meleksi melekelerini geliştirmektir. İşte vakıf sistemi, mülkü arınma imkânı olarak kullanarak, nifakı defetmiş, kardeşliği tesis etmiş, önce insan sonra nizam ilkesinin insana ve hayata nasıl diriltici, yaratıcı bir ruh üflediğini göstermiş muazzam ve muazzez bir çınar gibi işlemiştir.En uzağı en yakın kılan mesafe: İşte bütün mesele!

Yusuf Kaplan

20/04/2020 Pazartesi
Uzun mesafeli yolculuklara çıkarken bir hüzün kaplar içimi… Ama bu yolculuklardan, zenginleşerek dönerim… Dönmek istemem: Bitmesin isterim. Çünkü benim yolculuklarım aslında tek yanlı / keşif yolculukları olarak kalmaz: Çok yönlü / mükâşefe yolculuklarına dönüşür. Şam’dan Timbuktu’ya, Cakarta’dan New York’a kadar yaptığım bütün yolculuklarımdan zenginleşerek, arınarak, çağ’ın ağ’larını, bağlarını ve prangalarını kırarak yani “ümmîleşerek” döndüm hep.

KEŞİF TEK YANLI, MÜKÂŞEFE ÇOK KATMANLI BİR YOLCULUKTUR...
Her sefer’de kendimi yeniden keşfederim; her sefer, “zafer”ini ilan eder hazer’deki “ben”e karşı. Ben gider, benini, ruh kardeşini, yürek ülkesi ikiz kardeşini, yani “sen”i, yani “biz”i bulur sefer’den hazere dönüş gerçekleştiğinde.

Yolculuk, ister zihnî, ister fikrî, isterse bedenî / fizîkî bir yolculuk olsun, eğer tek yanlı / ben üzerinden gerçekleşiyorsa, yalnızca keşif çabasına dönüşüyorsa, benden beni alır götürür, beni de yok eder sonunda. Ama eğer yolculuk, çok yönlü bir mükâşefeye dönüşebiliyorsa, işte o zaman, zaman durur; zamanı durdurur, ben’le sen’i buluşturur bir noktada: Hakikat güneşine ulaştırır varlığı, biz’in varlığını. Hakikat güneşinin kanatlarında keşfedilmemiş kıtalarda bariyerleri aşan, yeni koridorlar aç/tır/an bir varoluş yolculuğuna eriştirir, hakikat güneşinin ışığı, yeni keşiflere ışınlar kişiyi.

Aslında bütün yolculuklar, içeri’den dışarı’ya, dışarı’dan içeri’ye doğru gerçekleşen mükâşefe yolculuklarıdır. Ama modern insanın içi çölleştiği için, modern insanın yolculukları dışarıyı da çölleştirmekle, kendi ruhsuzluğunun tohumlarını gittiği her yere ekmekle sonuçlanır: O yüzden gittiği yerleri ve toprakları da kurutur modern insan. Bir yere gidemez, bir arpa boyu yol alamaz gerçekte: İçinde ruhsuzluk çölü bitirerek kendini de bitiren içi geçmiş dünyasıyla, zihnî yorgunluğuyla, manevî yoksulluğuyla kendine benzetir gittiği her yeri: Dolayısıyla bir mesafe katedemez turist bakışı’yla çıktığı yolculuklarda/n modern insan.

O yüzden keşif, bir buluş ve bulunuş hâli değildir, Elmalı’nın da dikkat çektiği üzere. Keşfin bir buluş ve bulunuş hâline dönüşebilmesi, bir meselesi olan, hâliyle bir mesafe şuuruna sahip insanlarda gerçekleşebilen bir vicdan hakikati ve vecd yolculuğu ile mümkündür.

İNSANIN NİSYAN VE İSYAN HÂLLERİ...
Çağımızın insanı, sadece çağa, çağın ağlarına kapandığı için, pornografi hapishanesi’ne kapatıldığını göremeyecek kadar meselesizleşmiştir. Çünkü “pornografi”, meselesi olmayan insanların mesafe duygusunu yitirmeleriyle sonuçlanan bir ontolojik evsizleşme, bir ayartılma, bir dilsizleşme, bir nesneleşme yeri ve ân’ıdır. Tıpkı Hollywood filmlerinin başımıza ördüğü çorapta olduğu gibi.

“Pornografi”, burada, bir duyuş, algılayış ve varoluş biçimidir: İnsanın duyma, algılama, varolma, dolayısıyla farkı fark edebilecek tefrik kabiliyetlerini yitirme hâli: Firak ateşinin sönmesi... Aşk ateşinin bitmesi... Modern / seküler insanı narkoza mahkûm eden; insanı ayartan, uyutan; insanın duyma, algılama ve varolma melekelerini yutan bir estetize yok oluş biçiminin adı ve adresi. Öz’ün, özgürlüğün, hakikat özleminin yitirilmesi.

Modernliğin, “unutmak”; postmodernliğin ise “unutmayı unutmak” olarak tarif edildiğini hatırlarsak, neden pornografi hapishanesine hapsedildiğimizi anlamakta zorlanmayız.

İnsan, yaratılışı icabı, unutan (nisyan hâlinde) ve başkaldıran (isyan hâlinde) bir varlıktır. Ama insan, nisyanı da, isyanı da aşabilecek kudret, irade, akıl ve hikmet kabiliyetleriyle de donatılmıştır emaneti üstlendiği için.

EN UZAĞI EN YAKIN KILAN MESAFE: İŞTE BÜTÜN MESELE!
İnsanın, aklını, iradesini, kudretini harekete geçirebilmesi, bu kabiliyetler de dâhil yaratılış hikmetlerini tefekkür ve tezekkür edebilecek bir emanet şuuruna sahip olmasıyla mümkün. Emanet şuurunun sırrı, birinci şehâdet’le ikinci şehâdet arasındaki medcezirde gizli: Yaratıcı ile arasında mutlak bir mesafe olduğu hakikatine tanıklık edebildiği zaman, insan, ikinci şehadette ifadesini bulan kul’luk bilincine erişebilir: Kulluk bilinci, “elçilik” bilincinden önce gelir.

Ab/i/d’’le mabud arasındaki mesafe, kişiye, kişilik kazandıracak bir mesafe ve mesele bahşeder: Eğer kişi, abd / kul olma şuurunu yitirirse, Hakk’a hakkıyla kul olma meselesini ve melekesini de yitirmekten, kendini, heva’sını, arzularını, ürettiklerini mabudlaştırmaktan kurtulamaz. Dostoyevski’den Lacan’a kadar Batılı sanatçıların ve düşünürlerin de gördükleri yakıcı gerçek budur.

Özetle, duymanın, düşünmenin ve varolmanın olmazsa olmaz şartı, mesafe bilincine sahip olmaktır. Kişide mesafe bilinci ne kadar gelişkinse, kişinin meselesi de o kadar büyüktür, kişinin hakikatle, eşyanın hakikatiyle kurduğu ilişkilerde zihnen mesafe kat edebilmesi de o kadar güçlüdür. Mesafe şuuru, en Uzak’ı bile, şahdamarından daha yakın kılabilecek kadar şiire ve yemişe durdurur insanı.

Sözün özü: Dünyanın cehenneme dönüşmesinin nedeni, insanın mesafe fikrini yitirmesi, azmanlaşması ve meselesizleşmesidir.Yüzyıllık tasfiyeler tarihimizin hazin hikâyesi...

Yusuf Kaplan

26/04/2020 Pazar

Yakın tarihimizi, tasfiyeler tarihi olarak okumadık hiç. Kendi kendini tasfiyeler tarihi üstelik de! Marx haklı: Fazlasıyla trajik yakın tarihimiz ama ders alamadığımız için komediye dönüşüyor!

TÜRKÇÜLÜĞÜN TÜRKÇÜLER TARAFINDAN TASFİYESİ
“Türklüğü Türkçüler bitirdi.” Yahya Kemal neredeyse yüzyıl önce böyle söylemiş. Süheyl Ünver aktarıyor büyük şairin bu sözünü Yahya Kemal söyleşileri kitabında.

İttihat ve Terakki iktidarları, sadece Türkçülüğü bitirmediler; Osmanlı’yı da bitirdiler, adım adım tasfiye ettiler.

Cumhuriyet döneminde bu Osmanlı’nın tasfiye süreci tamamlandı ve Osmanlı mirasının, medeniyet iddialarının, ruhköklerimizin tasfiyesine dönüştürüldü!

Türkçülük, Cumhuriyet’in kuruluşu sürecinde beslenilen damarlardan biri oldu: Cumhuriyet’in Gökalp’le valsi kısa sürdü: Kemalizm, Türklere İslâmsız bir kök arayışına girişti: Romantik, çarpık, ruhsuz bir kök arayışı başarısızlıkla sonuçlanacaktı: Bir topluma ruhunu veren ruhköklerinden arındırılmış, köksüz kök arayışlarının başarıyla sonuçlandığını tarih yazmıyor!

İSLÂMCILIĞIN İSLÂMCILAR TARAFINDAN TASFİYESİ
İslamcılığı da, İslâmcıların “bitirdiğini” söyleyeceğim.

Yüzyıl önce de, yüzyıl sonra da bir imkân olarak, bir soluk olarak tarihî bir rol oynamak için kolları sıvayan İslâmcılık, tıpkı Türkçülük gibi kendi nefesini kendisi tüketti, kendi önünü de,kendi biletini de kendisi kesti!

Osmanlı döneminde, özellikle Abdülhamid devrinde zirve noktasına ulaşmaya başlayan İslâmî entelektüel birikim ve atılımın yegâne temsilcileri İslâmcılar, Abdülhamid’i anlayamadılar, güçlü bir fikrî kaynaktan ve destekten yoksun bıraktılar Sultan’ı, Abdülhamid’in yanlışlıklar yapmasına çanak tutarak hem İslâmcılığı “bitirecek” hem de Osmanlı’nın tasfiyesine yol açacak büyük hatalara imza attılar. Osmanlı’nın yok oluşa sürüklenmesinde, İttihat ve Terakki’nin çapsız, ruhsuz ve basîretsiz çabaları kadar İslâmcıların hataları da küçümsenmeyecek bir rol oynadı.

İslâmcılığın yüzyıl önce yaşadığı hikâyenin farklı şekillerde de olsa tekrarlandığını görüyoruz bugün. Sadece Ak Parti’yi kastetmiyorum burada; bütün diğer siyasî oluşumların, cemaatlerin, sivil İslâmî kuruluşların adımlarını, yaptıklarını ve toplam hasılalarını kastediyorum.

Ama geldiğimiz noktada, gerek siyaset kurumunun gerekse cemaatlerin, diğer İslâmî oluşumların hoyratlıkları, ekonomik ve siyasî güç ve çıkar sözkonusu olduğunda İslâmî ölçüleri kolaylıkla terk edebilmiş olmaları sadece İslâmcılığın değil, esas itibariyle İslâm’ın büyük yara olmasına yol açtı.

KEMALİZMİN KEMALİZM TARAFINDAN TASFİYESİ
Kemalizm daha doğarken sakat doğdu: Atatürk’ün ölümüyle de bitti, bence.

Kendi yokoluşunun tohumlarını kendi elleriyle ekiyordu Kemalizm.

Bir yandan, çocuklarını yiyordu devrim: Mustafa Kemal’in “meşhur beşler” olarak birlikte yola çıktığı Ali Fuat Cebesoy, Rauf Orbay, Refet Bele ve Kazım Karabekir’le yolları ayrılacaktı!

Neden? Ne olmuştu da, en yakınındakiler Atatürk’ün yanından uzaklaşmışlar ya da uzaklaştırılmışlardı?

Bu soru önemlidir ve cevabı verilmemiştir; verilmemiştir çünkü sorulmamıştır!

Öte yandan, tepeden bir kimlik, kültür, hayat tarzı, uygarlık dayatıldı topluma.

Bir oluşum sınırlarını aşarsa, zıddına, karşıtına dönüşür: Burada da öyle oldu. Kemalizm, kök salamadı.

Ama gerek siyasette, gerekse toplumda cemaat, sivil toplum kuruluşu olarak İslâmcıların İslâmî ölçüleri, haram helâl ölçülerini hiçe saymaları, kul hakkına riayet etmemeleri, siyaseti yani aracı hakikatin yani amacın önüne geçirmeleri, toplumda İslâm’ın büyük yara olmasıyla, toplumun boşluğa, deizm ve nihilizm çıkmazına sürüklenmesine yol açtı.

İşte bu süreçte sığ, popüler, ezberci, slogancı bir Kemalizm biçimi hortladı: Felsefesi, derinliği olmayan gelip geçici ama hızla büyüyen bir dalga!

Kemalistler bu sığlıkla, bu kafayla giderlerse, Türkiye’nin tasfiyesi işlemini gerçekleştirecekler.

Bu toplumu var kılan, ayakta tutan, bin yıl dünya tarihini yapmasını mümkün kılan medeniyet iddialarını terkeden, Batı kültürünün posası çıkmış popüler kültürünün ürünlerini tepe tepe tüketmeyi marifet sanan kesimlerden bilimde, felsefede, sanatta dünyaya örnek olacak büyük atılımlar yapmalarını, asırlık bir süreçte yeni Yunus’lar, Mevlânâ’lar, Sinan’lar çıkmasını bekleyebilir misiniz?

Bu kafayla gidersek ve yaşadıklarımız üzerine, eleştirilerimize tahammül ederek ortaklaşa düşünmezsek, bu ülkeyi kurda kuşa yem etmekten kurtulamayız.

Soru şu: Neden İslâmcılar İslâmcılığı, Türkçüler Türkçülüğü, Kemalistler Kemalizmi kendileri tasfiye ediyorlar peki?

Görünen neden şu: Gücü ele geçirdiklerinde ilkelerini çıkarlarına kurban ediyor olmaları.

Görünmeyen asıl nedense şu: Medeniyet perspektifine, ruhuna, derinliğine sahip olamamaları ve bunun, dünyada da, coğrafyamızda da, ülkemizde de başımıza neler geldiğini kavramalarını zorlaştırıyor, şaşı bakışları, saplantılı yaklaşımları tartışılmaz doğruymuş gibi dayatmalarına yol açıyor olması!

YAZARLAR
İki asırlık epistemik köleleşme ontolojik yok oluşa dönüşmeden...

Yusuf Kaplan

27/04/2020 Pazartesi
Bir akıl tutulması yaşanıyor Türkiye’de: İflah olmaz,marazî ve tehlikeli bir çıkmaz sokak: Kimsenin kimseye tahammülü yok. Herkes birbirini düşman, herkes birbirini susturmakla meşgul.

Susturunca, hakikatin yok olacağını sanmak ne büyük gaflet! Hakikati susturabilirsiniz ama yok edemezsiniz.

Bugün zorla susturulan hakikat yarın daha güçlü gelir, daha gür konuşur. İşte o zaman zorbalar, yalanlar kaçacak delik arar...

Bu savaşsa eğer, bu savaşın sonucu Pirus zaferi olacak: Kazananı olmayacak.

Tek kaybedeni olacak: Biz, hepimiz, Türkiye yani.

Bir onarım hareketine ihtiyacı var ülkenin, bir sözleşmeye, ortak akla, ortak dile, konsensüse. Bunun için de besleyici, zihin açıcı, bizi silkeleyerek kendimize getirici sahici bir muhasebe iklimine ve eylemine...

CUMHURİYET, OSMANLI’NIN DEVAMI VE İSLÂM DEVLETİ OLARAK KURULDU
TBMM, yüz yaşına bastı.

Kimse Meclis’in nasıl açıldığını, Meclisi açan ruhu konuşmadı.

Meclis, Kur’ân hatimleriyle, Buhari hatimleriyle açıldı...

Bu ne demektir, anlamı nedir bunun, derin derin düşünmek gerek oysa.

Önce şunu söylemeliyim: Önce devlet kurulmadı, ordu da.

Ne oldu peki? Meclis “açıldı”.

Dikkat buyurulsun lütfen “açıldı” kelimesini paranteze alarak kullandım.

Meclis açılmadı aslında, İstanbul’daki Meclis-i Mebusan, Ankara’ya taşındı.

Ankara’daki Meclis, gündemine, İstanbul’da Osmanlı Meclis-i Mebusan’ındaki gündemi, gündemdeki meseleleri görüşmeye başlayarak açıldı.

Burada verilen mesaj şudur: Bir ölür, bin diriliriz. Bizden kim usanası! Yunusça söylemek gerekirse, meselenin hülâsası budur.

Ardından anayasa hazırlandı, devlet resmen cumhuriyet olarak kuruldu.

İki nokta hayatî: Birincisi, Cumhuriyet, Osmanlı’nın devamı olarak, ikincisi de, İslâm devleti olarak kuruldu. 1928’de, Anayasa’nın ikinci maddesindeki “devletin dini, din-i İslâm’dır” maddesi kaldırıldı.

Bu, 1922’de saltanatın, 1924’de hilâfetin ilgası, ardından devletin bütün kurumlarının İslâm’dan arındırılması -uzun vadede- çok tehlikeli bir yok oluş sürecinin uzantısı, mantîkî sonucuydu.

CEVAP BEKLEYEN SORULAR...
Doğrusu, burada insanın zihnine yağınla soru üşüşüveriyor...

Madem, yeni kurulan devlet, İslâm’dan arındırılacak idiyse, neden işin başında böyle yapılmadı?

Makyavelizm, yani hedefe varmak için her yol mübahtır, yaklaşımı mı sözkonusuydu burada; yoksa emperyalistlerin, özellikle de İngilizlerin baskısı filan mı?

İki: İslâm devleti olarak kurulan bir devletin İslâm’dan arındırılması, o devletin Meclis’i eliyle yapılabilir mi? Hem de eşrafın, ulemanın doldurduğu, kahir ekseriyetini oluşturduğu bir Meclis’te bu nasıl mümkün olabilir -baskı, sindirme, vesaire gibi polisiye yöntemler dışında?

Ne yaşadık ve neden yaşadık peki?

Bildiklerimiz, bilmediklerimizin yanında çok sınırlı, devede kulak misali...

Türkiye, üzerimize gelen emperyalistlere karşı zaman kazandı. Cumhuriyetin bize kazandırdığı en önemli şey bu. Yok olmadık.

Daha doğrusu, bedenimizi kurtardık ama ruhumuzu, ruh köklerimizi inkâr ettik kendi ellerimizle!

“Kültürel inkâr” olarak adlandırmıştı yaşananları Cumhuriyetçi kadroların önde gelen büyük sanatçı ve düşünürlerinden Tanpınar.

Bu kültürel inkâr, zamanla mantıkî sonucuna taşındı; kültürel intihara dönüştü.

Epistemik kölelik olarak adlandırdığım, bir kendi kendini sömürgeleştirme biçimi üretti bu: Dışardan fiilen işgal edilemeyen bu ülke içerden zihnen sömürgeleştirilen tek ülke olarak tarihe geçti.

Günah keçisi aramıyorum, hakaret de etmiyorum -çünkü Kur’an, başkalarının kutsallarına hakaret etmeyi yasaklar-; muhasebe, eleştiri yapıyorum.

BİR KEMALİZM ELEŞTİRİSİ
Kemalizm’i konuşmadan, sadece tartışılmaz dogma hâline getirerek çocuklarımıza, zekâlarına ve geleceklerine yazık etmiş oluruz.

Kemalizmin bir ruhu yok: Kemalizm, her bakımdan ithal ve tepeden, Jakoben yöntemlerle topluma dayatılan kaskatı, taşlaşmış, donmuş bir ideoloji.

Fransız Devrimi’nden beslenen, Fransız Devrimi’nin karikatürü. Karikatürü ama sonuçları belki de Fransız Devrimi’nden daha kalıcı bir tasfiye hareketi: Bu toplumun bin yıl dünya tarihini yapmasını mümkün kılan medeniyet iddialarını, ruhunu, ruh köklerini tasfiye macerası.

Kemalizmin âmentüsü, laiklik. Kavramları, ithal. Şerif Mardin’in muazzam tespitiyle “iyi, doğru, güzel fikri yok”. Bir Gazâlî’si de yok, Kant’ı da o yüzden. Gerçek değil, gölge çünkü. Batı’nın bu topraklardaki gölgesi.

Fransız Devrimi bile Kilise’ye bütün haklarını iade etti daha sonra. Ama laik Türk devriminin haylaz çocukları, İslâmsız bir Türkiye hayal ediyorlar!

Celladına âşık olmak, gönüllü acentalık yaptığını göremeyecek kadar epistemik kölelik çıkmazına yuvarlanmak: İşte bir toplumun ontolojik yok oluşunun habercisi zihnî yokoluş felâketidir bu.

Dışardan fiilen işgal edilmeyen bir ülkenin içerden zihnen ele geçirilmesi yani.

Ne demiştim: Bir toplumun başına gelebilecek en büyük felâket, başına ne geldiğini bilememesidir.

Bu felâketten kurtarmak için beyinlerini kullanmaya, soru sormaya çağırıyorum genç nesilleri. Bu kadar.Doğu Perinçek’ten sonra diğer liderlerden de değerlerimizi ve milletin haysiyetini koruyacak açıklamalar bekliyoruz...

Yusuf Kaplan

1/05/2020 Cuma

Bazı CHP belediyeleri ipin ucunu kaçırmaya başladılar! Eşcinsellerin kutlama, yürüyüş ve özel günlerine geçen sene bütün Türkiye çapındaki CHP’li belediyelerin gözardı edilemeyecek bir çoğunluğu destek vermişti ama toplumda şaşkınlıkla karşılanmıştı bu!

O zaman çok tepki gösterdi toplum. Ve tabiî sağduyulu CHP seçmeni.

Eşcinsellik, herhangi bir tercih meselesi değildir. Cinayettir. Nesli ifsad edecek, insan türünü yok edecek bir intihar!

Bu intiharın önüne sadece İslâm geçebilecek durumda. Hıristiyanlık da, Budizm de, Konfüçyanizm de, Taoizm de, Hinduizm de teslim bayrağı çektiler!

İnsan türünün sapkın hazlar uğruna intihara sürüklenmesine tereddütsüz karşı çıkılması ve insanlığın varlığının, haysiyetinin korunması gibi bir hayat-memat meselesi ve mücadelesi bu.

İSLÂM’IN 5 EVRENSEL HAYAT İLKESİ, KIRMIZI ÇİZGİSİ
İslâm; dinin, aklın, neslin, canın ve malın korunması konusu üzerinde hassastır, tavizsizdir. Bu beş varoluşsal alan, İslâm’ın insanı, hayatı koruyan şaşmaz kırmızı çizgileridir. Bu beş kırmızı çizgiden biri çiğnendiğinde İslâm kırmızı ışığı yakar, gereğini yapar.

Bu beş hayat ilkesi, sadece müslümanı değil insanı da, varlığı da, tabiatı da, bunlar arasındaki varoluşsal irtibatı, beslenmeyi ve dengeyi de korumayı teminat altına alır.

Burada taviz verilemez; verilirse, önü alınamaz; insan ruhunu yitirir, hayat da cehenneme döner.

Bunlar, bu şaşmaz evrensel insanlık ilkeleri, İslâm’ın bu toprakları bin yıl insanlık yurdu, adalet umudu, hakikat ufku yapmasını mümkün kılan insanyüzlü bir medeniyet yeşertmesini sağladı.

Bu toplum, bu aziz ve leziz medeniyetin meyvelerini devşiren bir toplum olduğu için, eşcinsel-sapkınlıklar, bütün cinsel sapkınlıklar konusunda hassas ve dünyaya örnek olacak bir toplumdur. Çocuk tecavüzlerine toplumun istisnasız bütün kesimlerinin sert tepki veriyor olması da bunun bir başka göstergesi.

DOĞU PERİNÇEK’İN TEPKİSİ ÖNEMLİ!
O yüzden daha sonraki süreçte tabandan gelen tepki üzerine CHP yönetimi biraz kendine çeki düzen verir gibi oldu ama Diyanet İşleri Başkanı Ali Erbaş Hocamızın açık uyarısı sonrasında yeniden çıkmaz sokağa saptı, saplandı kaldı orada! Kadıköy ve Şişli Belediyeleri kent konseyleri “eşcinsel çocuklar” konulu pankartlar açıyor, açıklamalar yapıyor, bildiriler yayınlıyor!

CHP Yönetimi bu pespayeliğe ne diyecek, merak ediyorum doğrusu.

CHP’li Kent konseylerinin “eşcinsel çocuklar” sapkınlığı-cinayetine en anlamlı, kararlı ve sert tepki Vatan Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek’ten geldi.

Perinçek, Kadıköy ve Şişli Belediyeleri Kent Konseylerinin 23 Nisan’daki “LGBTİ+ çocuklar” afişi için “Burada topluma karşı, geleceğimize yönelik bir cinayet işleniyor” ifadelerini kullandı.

Vatan Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek’in sosyal medya hesabından yaptığı 7 maddelik açıklamasını aynen alıyorum buraya:

“1.’Eşcinsel çocuklar, lezbiyen çocuklar, travesti çocuklar’ diye bir pankart yapan CHP’li Kadıköy ve Şişli Belediyelerinin Kent Konseyleri cinayet işlemektedir. Bu geleceğimize yönelik bir cinayettir. CHP Genel Merkezi’nden ses yok. Onların da bir tavır alması lazım.

2.ABD’nin küreselleşme döneminde, 1980’den sonra Türk toplumuna mezhepsel etnik kimliklerle birlikte uyuşturucu, fuhuş, intihar ve eşcinsellik dayatıldı. Bu, topluma karşı bir cinayettir.

“MAHKUM EDİYORUZ”
3.Eşcinselliği insan hakkı olarak göstermek hatta bunu çocuklara kadar indirgemek, ABD’nin küreselleşme döneminde dünyaya dayattığı, milleti ayakta tutan bütün değerleri yıkıma uğratma girişimidir.

4.Vatan Partisi olarak bunu mahkum ediyoruz. Diyanet İşleri Başkanlığı’nın ve Adalet Bakanı Sayın Abdülhamit Gül’ün aldığı tavrı doğru buluyoruz. Türkiye Barolar Birliği Başkanı Metin Feyzioğlu’nun açıklaması da çok yerindedir. Ankara Barosu’nun kışkırtmalarına gelmemişlerdir.

“DİYANET DÜŞMANLIĞINA KARŞI ÇIKIYORUZ”
5.Diyanet İşleri Başkanımız, kaynak olarak dini gösteriyor, dini göstermesi yerindedir. Ben de kaynak olarak milli kültürümüzü, milli ahlakımızı gösteriyorum. Son günlerde giderek artan “Diyanet düşmanlığına” karşı çıkıyoruz.

“EŞCİNSELLİKTEN YANA BİR ATATÜRKÇÜLÜK OLAMAZ”
6.Modern geçinen çürümüş çevreler, bu rezilliği yaptığı zaman onu görmezden gelen tavrın Atatürkçülükle, modernlikle, ilericilikle hiçbir alakası yoktur. Eşcinsellikten yana bir Atatürkçülük olamaz.

7.Atatürk’e baktığımızda, “kadın erkek el ele verecek sağlıklı bir toplum olacak” bunu görürüz. 15 yaşından küçük çocukların imam nikahı ile evlenmesine karşıyız, doğru, fakat 15 yaşından küçük çocuklarımızı zorbalıklarla, tecavüzlerle eşcinsel hale getirmelerine de karşıyız.”

.Batı efsanesi (“Olympus dağı”) çöktü; Hira’nın çocukları nerede?

Yusuf Kaplan

11/05/2020 Pazartesi

Koronavirüs, dünyayı da, hayatı da durdurdu; bütün dünyada, evlerine kapanan ya da kapatılan insana, “başımıza gelen ne?” diye sordurdu mu?

Hayır, maalesef!

Belki bildiğimiz dünya, artık ne olacağını bilemeyeceğimiz bir dünya olacak, korona’dan sonra.

Zeus öldü; Olympus dağının tanrılarının tanrısı Zeus öleli çok oldu.

Olympus’un tanrıları da, çocukları da ölmedi; isim ve yer değiştiriyor, Çin’e yerleşiyor şimdi...

Tanrıları isim ver yer değiştirse de Olympus ideali yaşıyor ama; Olympus’ta sahnelenen trajediler yenileniyor...

OLYMPUS’UN TANRILARI DÜNYAYA KAOS SUNDULAR, SUNUYORLAR...
Olympus ruhu, çatışmaya dayalıdır; tanrılar birbirleriyle savaşırlar; insanlar da, koloniler de.

Antik Yunan’da düzen fikri vardı, elbette; ama bu yalnızca bir fikir olarak kaldı, hayata geçirilemedi.

Tek bir Tanrı fikrinden, tevhid mefkûresinden mahrum olduğu için pagan Atina’da ve diğer Antik Yunan kolonilerinde bir türlü düzen sağlanamıyordu: Düzenin, yani kozmosun olmazsa olmaz şartından, birleştirici, bütünleştirici, bir noktada toplayıcı, o nokta’dan bütün varlıklara yayılıcı, kol kanat gerici, kâinâtın ve varlıkların hayatını tanzim edici, bütün farklılıkları zenginlik olarak kıvamına erdirici bir Yaratıcı fikri olmadığı için kozmos değil kaos hâkim oluyordu Grek kolonilerine...

200 civarında kolonisi vardı Adriyatik’ten Karadeniz’e uzanan Grek dünyasının. Yeknesak bir dünyaydı ama herkes, her koloni neredeyse birbirinin kuyusunu kazmakla, birbirini boğmakla meşguldü: Kaos hükmediyordu Grek dünyasına!

Baştanrı olarak Zeus’un yer aldığı Grek tanrılarının dünyası, bir dinin dünyasından ziyade bir mitolojinin dünyası olarak işlev gördü aslında.

Tanrılar arasındaki savaş, hayata da aynıyla yansıdı; kendini tanrılaştıran insanlar, insan-tanrılar zuhur etti; Promete, ateşi tanrılardan çalınca, insan bu bilgi, güç, güzellik, kaos, şiddet vs. kaynağı ateşi yaktıkça, dünyanın da, insanın da harareti artıyor, Olympus Dağı’nda tanrılar arasında yaşanan savaşlar, çatışmalar insanların dünyasına da sıçrıyordu.

Trajedi, çatışmanın en belirgin formuydu. Çatışmayı aşmanın yolu, “sahte” bir arınmaydı (katharsis). Çatışma bitmiyordu, çatışma hayalî olarak aşılıyordu: Çatışmayla yüzleşmek yerine, çatışmadan kaçarak kurtulmak sözkonusu olabilir diye düşünülüyordu.

Katharsis, yaşanan çatışma sonrasında gerçekleşen bir arınma değildi; hayalî olarak bir oyun formunda yazılan bir metni, oyunu izleyerek, hayalî olarak üretilen çatışmaya bakarak hayattaki çatışmadan kaçmanın yollarını gösterme biçimiydi.

Özerle: Çatışma, kaos, hayatın kuralı gibiydi. Olympus Dağı’nın tanrıları gibi, Atina’nın vatandaşları da, bu kaosu, çatışmayı bütün boyutlarıyla yaşıyorlardı: Hayat kaostan ibaretti. Kozmos, düzen, denge, hayalle ve sadece sahnede gerçekleştirilebilirdi.

O yüzden Greklerde trajedi, bir oyun biçiminden ziyade bir ibadet biçimiydi. Hayatla bağlantı bir şekilde koparılmak istenmiyordu

ama hayal üzerinden kuruluyordu bu bağlantı.

Korona öncesi dünyanın geldiği yer de bir şekilde buna benzer bir yerdi: Dünya cehenneme çevrilmiş, hayata ruhsuz, mekanik ilişki biçimleri şeklini verir olmuştu; ama bütün dünya hız, haz ve ayartının kölesine dönüştürülerek, postmodern zamanların katharsis’ini / arınma biçimlerini yaşayarak hem

hayata tutunuyor hem de hayattan uzaklaşıyordu.

ASLOLAN MEKKE’YE VARMAK, MEDİNE’Yİ KURMAK, İNSANLIĞA HAKİKAT MEDENİYETİ SUNMAK...
Bizde, bizim medeniyetimizde hayat kaos’a dayanmaz; kozmos’la kaos arasındaki, iç ile dış, batın ile zahir, görünmeyen ile görünen, rûhânî olanla cismânî olan, ukba ile dünya arasındaki dengeye, dengeli ilişkiye, medcezire, alışverişe dayanır.

Aslolan Mekke’ye varmak, Medine’yi kurmak ve insanlığa bir Hakikat medeniyeti sunmaktır.

Hira yolculuğudur bu. Hira’da başlayan direniş, diriliş ve varoluş yolculuğu.

Hira’nın çocuklarının Doğulu ve Batılı, Çinli ve Amerikalı olympusların dünyayı kaosa, cehenneme çeviren saldırılarına karşı herkesin kendini, kendi dünyasını yaşayacağı, başkasına ulaşacağı Hakikat medeniyeti yolculuğu yani.

Hira’nın çocukları, medinelerini, hakikati bilme, hakikati bulma ve hakikat olma zorlu yolculuklarını bizzat yaşayarak kurarlar.

Yaratıcı ruhun kaynağı mekkelerini, kurucu iradenin kaynağı medinelerini ve Hakikat Ağacının meyvelerini insanlığa sunan medeniyetlerini bilme / ilim, bulma / irfan ve olma / hikmet yolculuklarına çıkarak hayata geçirirler çileyle, aşkla ve şevkle...

Korona sonrası dünyaya kaos üreten Doğu’lu ve Batı’lı Olympusların çocukları mı, kosmos inşa eden Hira’nın çocukları mı çeki düzen verecek, bilmiyoruz.

Ama dünyanın kozmosa, dengeye, adalete, bütün virüslerden kurtarıcı Müslümanca temizliğe, iç ve dış temizliğe, kısacası hakikat medeniyetine gebe olduğunu biliyoruz.

O halde şu: Dünya bize gebe, biz hakikate...

Bu ilkeyi hayata geçirme mücadelesi vermek için uzun yola çıkmaya hüküm giymenin tam zamanı!

Şimdi değilse, ne zaman?

Öyleyse, iyi hazırlan...Sezai Karakoç Türkiye’dir!

Yusuf Kaplan

15/05/2020 Cuma

Sevgili Celal Fedai, “medeniyetimizin iki büyük şairi, Sezai Karakoç’la İsmet Özel, Türkiye’de yaşıyor, farkında mısınız?” diye sormuştu geçtiğimiz günlerde.

Farkında değilmişiz, demek ki, bu ülkenin sözümona entelektüel solcu-Kemalist gazeteleri, “Sezai Karakoç’tan skandal” gibi başlıklar atabildiler.

Sonra gelsin, sosyal medyadaki pespayelikler, iğrenç hakaretler, saldırılar!

Bunlar yetmezmiş gibi, CHP, Meclis’e, bu pespaye haberlere, sosyal medyadaki iğrenç saldırılara dayanarak soruşturma önergesi verdi, iyi mi!

CHP bildiğiniz gibi: Zihinsel komada yani!

SEZAİ KARAKOÇ’A SALDIRMANIN DAYANILMAZ HAFİFLİĞİ!
Mesele neydi, peki?

Mesele, Gençlik ve Spor Bakanı Mehmet Muharrem Kasapoğlu’nun gençlere Üstad Sezai Karakoç’un “Diriliş Neslinin Amentüsü” başlıklı kitabını dağıtmasıydı!

Bağlamından kopartılan, cımbızlanan bir iki cümle öne çıkartılarak “Vay efendim, nasıl olur da böyle bir kitap Bakanlık tarafından dağıtılır”mış!

Oysa Diriliş Neslinin Amentüsü, bu ülkenin çocuklarının geçmişten geleceğe doğru gerçekleştirdikleri ve gerçekleştirecekleri medeniyet yolculuğunun muazzez bir manifestosudur.

Zamanları, mekânları aşan, çağ kuran bir metindir.

İnsanlığın diriliş destanının yol haritasıdır.

Bu ülkenin çocuklarının, coğrafyamızın çocuklarının, hasılı mazlum dünyanın çocuklarının direniş, diriliş ve varoluş destanıdır.

İnsanlık çapında bir diriliş çağrısıdır.

Bu pespaye saldırıya sessiz kalamazdık elbette. Türkiye Yazarlar Birliği İstanbul Şubesi Başkanı sevgili Mahmut Bıyıklı kardeşim, Sezai Karakoç’a yapılan saldırı üzerine manifesto gibi bir yazı yazdı. Ayrıca Salı akşamı birlikte bir İnstagram yayını yaptık ve ardından sosyal medyada etiket çalışması gerçekleştirdik.

Türkiye, Sezai Karakoç’u yedirmeyeceğini ve üstadına sahip çıktığını gösterdi.

SEZAİ KARAKOÇ: MEDENİYETİMİZİN RUHU, UMUDU VE UFKU
Hafifliğin, çiğliğin ve ilkelliğin bu kadarına da pes, diyorum sadece. Pes, gerçekten!

Sezai Karakoç gibi birine reva mıdır bütün bu pespayelikler!

İnsanın zoruna giden şey şu: Söz konusu saldırıya malzeme yapılan kişi, bu ülkenin yaşayan en büyük düşünürü.

En büyük şairi.

Çağrısı çağını aşan, bu çağın ötesine taşan, başka çağlara ve çağrılara ulaşan bir düşünür ve şair bu.

Medeniyetimizin ruhu, umudu ve ufku.

Ülkemizin yaşayan kalbi, beyni ve vicdanı. Bu kalp durunca, bu beyin çökünce, bu vicdan yitince, bu ülke çorak bir ülkeye, uçsuz bucaksız, her şeyi kasıp kavuran devâsâ bir çöle dönüşür.

Sezai Karakoç’a saldırmak, hafifliktir, çiğliktir, katmerli yobazlıktır. Katmerli yobazlıktır; çünkü Sezai Karakoç’un önünde saygıyla eğilmesi gereken insanların, Sezai Karakoç’a saldırmaları yobazlığın dikâlâsıdır; dünyanın başka hiçbir ülkesinde rastlanması mümkün olmayacak kadar haysiyet kırıcıdır.

Sezai Karakoç’a bu ülkenin sözümona entelektüel gazetelerinden böyle bir saldırının gelmesi, haysiyet cellatlığının ne kadar zıvanadan çıktığının göstergesidir.

Şunu söylemiştim: Bir toplumun başına gelebilecek en büyük felâket, başına ne geldiğini bilememesidir.

Sezai Karakoç’a yapılan saldırı, bu tespitimin ne kadar doğru olduğunun göstergesi.

Sezai Karakoç’a saldırabilmek için, gerçekten celladına âşık tasmalı çekirge olmak gerek. Ancak celladına âşık türediler, haysiyet cellatlığı yapabilirler çünkü!

“SARTRE, FRANSA‘DIR!”
Fransız Sağı’nın kalesi, Fransa Cumhurbaşkanı De Gaulle ile Fransız solunun kulesi Sartre arasında yaşanan muhteşem bir hikâye vardır.

Fransa, Cezayir’i işgal etmiş, Fransız emperyalizminin en âdî, iğrenç uygulamalarını yapmaktan çekinmemektedir.

Fransız aydınları, solu adına Sartre konuşur ve isyan eder bu iğrenç işgale, ardından gerçekleştiren katliamlara. Ve De Gaulle yönetimini topa tutar, yerden yere vurur.

De Gaulle’e, Sartre’ın bu sert protestosu ve eleştirileri sorulduğunda verdiği cevap gerçekten ibretliktir: “Sartre, Fransa’dır.”

“SEZAİ KARAKOÇ, TÜRKİYE’DİR!”
İnsanlığın yükünü omuzlarında taşıyan, fikir, oluş ve varoluş çilesiyle hayatını da, eserlerini de ilmek ilmek örerek dokuyan yaşayan en büyük düşünürümüze; Şeyh Galip’ten sonra Leylâ ve Mecnun’u yazan, sanatımızın ufkunu ötelerin ötesine taşıyan yaşayan en büyük şairimize, tek bilge sanatçımıza; bu dünyada yaşayan ama bu dünyayı yaşamayan, bu dünyanın bütün geçici lezzetlerini insanlığın diriliş destanını yazmak, diriliş kuşağını yetiştirmek için elinin tersiyle iten yaşayan en büyük ahlak anıtımıza bu yapılmaz!

Hiçbir millet, tek başına ülkenin ruhu, umudu, ufku olan büyük sanatçısına saldırmayı aklının ucundan bile geçirmez!

Hiçbir millet ve hiçbir devlet, tek başına ülkenin kalbi, vicdanı ve beyni olan yaşayan en büyük düşünürüne pervasızca saldırılmasına göz yumamaz!

Bu durumda yapılacak tek şey kalıyor: Ülkede Sezai Karakoç okuma seferberliği başlatmak... Devlet, millet el ele bütün okullarda, bütün kurumlarda Sezai Karakoç kitapları dağıtmak, Sezai Karakoç şiirleri okumak ve Türkiye’nin her yerine, en çok da kalbine “Sezai Karakoç Türkiye’dir” diye yazmak…Çocuklarımızı öldürüyorlar, bayım; uyuma!

Yusuf Kaplan

17/05/2020 Pazar

Bu yazı bir çığlıktır!

Ruhunuzu, geleceğimizi, hayallerimizi, rüyalarımızı yok ediyorlar: Kendi çocuklarımız, elimizden kayıp gidiyor… Çocuklarımızı bizden koparıyorlar…

Çocuklarımıza hiçbir heyecan, coşku ve ufuk sunamayan ruhsuz eğitim sistemi; hiçbir gelecek vadetmeyen kör ve kötürüm kültür hayatı; hayal göremeyen, rüyaları olmayan, bütün sermayesini daha çok “köşe döndürecek” bön ve berbat projelere yatıran sarsak ve asalak medya rejimi çocuklarımızı gözümüzün içine baka baka elimizden alıyor; bizden, bizi biz yapan her şeyden koparıyor el ele, kol kola, omuz omuza vererek…

TÜRKİYE’NİN EN TEMEL SORUNU EĞİTİM SORUNU!
Türkiye’’nin en temel sorunu eğitim sorunudur. Türkiye’de sömürgeci ülkelerin yapamayacakları, yapmaya cesaret edemeyecekleri kadar çocuklarımızı kendi değerlerimizden, kendi dünyamızdan, kendi rüyalarımızdan uzaklaştıran, bütün iddialarını yitirmiş, bütün ideallerini kaybetmiş ilkel, ruhsuz, ufuksuz bir eğitim sistemi, yoz ve sığ bir kültür hayatı, yabancılaştırıcı ve her şeyi banalleştirici bir medya rejimi var!

Aberlard’ı, Racine’i, Lizts’i, Voltaire’i, Rousseau’yu, Balzac’ı, Descartes’i, Bergson’u, Derrida’yı, Godard’ı, Truffaut’yu öğretmeyen, bu kurucu figürlerin ürettiği ruhu solutmayan, gördükleri rüyaları her daim yeniden üretmeyen bir Fransız eğitim sisteminden, kültür ve düşünce hayatından, medya rejiminden söz edilebilir mi?

Bunyan’ı, Blake’i, Shakespeare’i, Locke’u, Hobbes’u, Byron’ı, Wordsworth’u, Elizabeth çağını, Victoria çağını, Turner’ı, Constable’ı öğretmeyen, yaşatmayan, yeniden üretmeyen bir eğitim sistemi İngiliz eğitim sistemi olabilir mi?

Bach’ları, Mozart’ı, Beethoven’i, Spinoza’yı, Luther’i, Kant’ı, Goethe’yi, Hegel’i, Nietzsche’yi, Husserl’i, Heidegger’i, Wagner’i öğretmeyen, yaşatmayan ve yeniden üretmeyen bir eğitim sistemi Alman eğitim sistemi olabilir mi?

Bu anaakım kurucu figürler Fransızların, İngilizlerin, Almanların iddialarının, ideallerinin, rüyalarının, hayallerinin ana kaynaklarıdır. Bu anaakım kaynakların dışında nice yan ve karşı-akım diyebileceğimiz isimler, ekoller, yaklaşımlar da var sözkonusu edilebilecek. Ama bu kadarı kâfî.

BAŞIMIZA DÜŞEN TAŞ...
Biz bize gelelim… Ve başımıza nasıl bir taş düştüğünü görelim… Davud-u Kayserî, Kadı Burhaneddin, Molla Gurani, Molla Fenarî, Gazâlî, Yunus, Mevlânâ, Merâğî, Itrî, Fuzûlî, Bâkî, Şeyh Galip, Levnî, Karahisârî, Taşköprülüzâde, Kâtip Çelebi kimdir acaba? Ne söyler bize bu kurucu şahsiyetler bugün? Ne anlam ifade eder yarınımız için? Çocuklarımızı geçtik; elitlerimiz, aydınlarımız, yazarlarımız için hangi rüyalara, hangi ideallere, hangi ufuklara, hangi yaratıcı atılımlara kaynaklık etmiştir acaba?

Kurucu şahsiyetlerini tanımayan, onlarla aynı rüyaları paylaşamayan, onların hayallerini, heyecanlarını, coşkularını, ideallerini, çilelerini yaşayamayan, hissedemeyen, soluyamayan, yeni hayallere, rüyalara, coşkulara, ideallere dönüştüremeyen kuşaklar, kendilerini tanıyabilirler mi, dünyayı, dünyanın başka kültürlerini tanıyabilirler mi?

Kendisini tanıyamayan başkasını nasıl tanısın, başkasından nasıl yararlansın ki!

Shakespeare, kaç bin kez sahnelenmiş, yeniden yorumlanmıştır; Racine, aynı Yunan tragedyasını kaç kez yeniden sahneleme ihtiyacı hissetmiştir; Kant üzerine, Wagner üzerine, Goethe üzerine, Bach’lar üzerine, Locke üzerine, Byron üzerine kaç bin kitap yazılmıştır, kaç oyun sahnelenmiştir, kaç roman, şiir, felsefe metni yazılmıştır, kaç film çekilmiştir acaba, sayılarını bile bilebilmek o kadar zor ki şu internet çağında bile…

Ya peki, Merâğî kimdir, Levnî nedir, ne der bize, bilenimiz var mıdır gerçekten? Davud-u Kayserî, Kadı Burhaneddin bilinmeden, Osmanlı düşünce ve ilim hayatının nasıl teşekkül ettiği bilinebilir mi?

SÖMÜRGECİ EĞİTİM SİSTEMİYLE NEREYE KADAR?
Eğitim sistemimiz, sömürgecilerin yapamayacağı kadar tahribat yapıyor… Kültür hayatımız, medya dünyamız kendi kültürümüze, sanatımıza, düşünce dünyamıza o kadar yabancı, o kadar ilgisiz, o kadar kör ve duyarsız ki, insanın çıldırırcasına haykırası geliyor, “durun kalabalıklar, bu cadde çıkmaz sokak” diye…

Bizim ahlâk, estetik ve adalet ilkeleri üzerinden insanlığa sunduğumuz görkemli ama bir o kadar da mütevazı; gittiği her yere ruh götüren, hayat bahşeden; yüzyıllarca hem zamanı, hem mekânı fetheden kurucu şahsiyetlerimizin inşa ettikleri kendi gök kubbemizi tanımadan, yaşamadan ve yaşatmadan geleceğe ne söyleyebiliriz ki biz? Geleceğimizi nasıl teminat altına alabiliriz ki? Çocuklarımızın ideallerinin, ruhlarının, rüyalarının ve hayallerinin öldürülmesini nasıl önleyebiliriz ki?

Kendi hayallerini kuramayanlar, başkalarının hayallerini yaşamaktan, dolayısıyla yok olmaktan kurtulamazlar.

*

Not: Bu yazı 5 yıl önce yayımlanmıştı. Bu kez çığlığım belki karşılık bulur, diyerek yeniden yayımlıyorum.Fevzi Çakmak’ın Ankara’ya gelişi ve resmî tarihi tarihe gömen tarihî Meclis konuşması

Yusuf Kaplan

18/05/2020 Pazartesi

Resmî tarih olmaz. Resmî tarih, yaşanan tarih değil, icat edilen, dayatılan “tarih”tir.

Tarihlerini resmî tarihten ibaret sanan toplumların tarihleri yoktur: Tarihsiz ve talihsizdirler: Başlarına ne geldiğini de bilemezler, neler gelebileceğini de.

Hakikati yok edemezsiniz. Bir süre gizleyebilirsiniz ama er ya da geç ortaya çıkar hakikat.

FEVZİ ÇAKMAK’IN ANKARA’YA GELİŞİ VE KARŞILANMASI
Osmanlı Harbiye Nazırı Fevzi Çakmak, 24 Nisan’da Sultan Vahdettin tarafından Ankara’ya gönderilir. Mareşal, 27 Nisan’da Ankara’ya gelir, Meclis’te tarihî bir konuşma yapar.

Bu konuşma Meclis zabıtlarında vardır; konuşmanın metnine internetten de ulaşabilirsiniz.

Meclis’in açılışının dördüncü günüdür. Ortam hareketlidir. Meclis kürsüsünde Meclis Başkanı sıfatıyla Mustafa Kemal Paşa şunları söyler:

“Efendim resmî görüşmelere geçmeden bir şey arz etmek istiyorum. İstanbul’dan Harbiye Nazırı Fevzi Paşa hazretleri Ankara’ya girmek üzereler. Eğer tensip buyurursanız meclisimizden bir heyet Fevzi Paşa hazretlerini karşılamak üzere yola çıksın. (Meclisten “hep beraber karşılamaya gidelim” sesleri) Mustafa Kemal, “Peki efendim, o halde bütün Meclis olarak hep beraber karşılamaya gidelim. Bu sebeple Meclisi tatil ediyorum” der.

Mareşal, tren garında heyecanla karşılanır. Meclis’e getirilir. Bir süre dinlenir. Sonra alkışlar eşliğinde kürsüye çağrılır. Ve şu tarihî konuşmayı yapar:

***

“Sevgili mebus arkadaşlar!

Söze başlarken İstanbul’un esaret muhitinden kurtularak Ankara’nın hür muhitine geldiğimden dolayı Cenab-ı Hakk’a hamd ve şükür ederim. (Şiddetli alkışlar) Ve beni böyle karşılayan sizlere de teşekkür ederim. Efendiler, gerek padişahımız efendimiz hazretleri, gerek bendeniz, beş yüz senelik bakir payitahtımızın ilk defa düşman tarafından işgali faciasını görmek bedbahtlığına uğramış felaketzedelerdeniz.

İstanbul’un işgal edildiği gece İngilizler arabalarla, İstanbul’a, Üsküdar ve Beyoğlu’na bahriye askerleri çıkartarak tüm ehemmiyetli yerleri tuttular. […] Harbiye Nezaretini işgal ederek benim makam odama kadar süngülü neferlerini soktular ve onlar tarafından belirlenen emirleri vermemi istediler. Göğsüne düşman süngüsü dayanmış bir harbiye nazırı, İstanbul’un hür ve makam-ı hilafet olmak meziyetini kaybettiğini görmüş ve bakan olmak sıfatı ile çok üzülmüştüm. Bu konuda derhal Sadrazama (Başbakan’a) malumat verdim. Bakanlar Kurulu’nun toplanması emrini verdi. Ben de bu toplantıya odamın içinde ve dışında bulunan 400 İngiliz askerinin ve onlarla iş birliği yapan Ermeni ve Rum vatandaşların arasından, nefret dolu bakışları altında katılmak üzere bakanlık binasından çıktım. (Kahrolsunlar sadaları…)

Hükümet de askerlerimizin şehit olması noktasında lazım gelen protestoyu yazmada geç kalmadı.

“SULTAN VAHDETTİN: ANKARA’YLA İRTİBATI KESMEYİN”
Bir gün sonra Padişahımız efendimizle görüşmek üzere Cuma selamlığına gittim. Namazdan evvel padişahımız bendenizi kabul ettiler. Fevkalâde üzgün bir halde bulunuyorlardı.

Ve bana dediler ki;

-‘Ben bugün böyle müthiş bir azap içinde camiye gelmek istemiyordum fakat halife olmam veçhiyle bu Cuma selamlığı bana bir dînî mükellefiyet’ diyerek üzüntüsünü dile getirdi. […]

-‘Paşam aman Anadolu ile irtibatı temin ediniz.’

Ben de;

-‘Efendim irtibat hazırdır. Fakat İngilizler sıkıntı çıkartıyor.’ dedim.

-‘Olsun sakın Anadolu ile irtibatı kesmeyiniz’ buyurdular.

Arkadaşlar! İngilizler bizden ve padişahımız efendimizden Anadolu harekâtını ve Kuvay-i Milliye’yi inkâr ve reddetmemizi istediler. Biz bunu kabul edemezdik ve etmedik de. Çünkü Kuvay-ı Milliye’yi reddetmek doğrudan doğruya halkı reddetmektir. Biz bunun farkındaydık.

Sonra dediler ki;

-‘Siz ve Padişahınız Kuvay-ı Milliye’ yi reddetmezseniz bütün yolları keseceğiz. Anadolu’ya giden tüm buğdaylara el koyup yalnızca bize yakın olan Ermeni ve Rum halka buğday verip, Türk halkını açlığa terk ederiz.’ Hükümet olarak biz ve Padişahımız buna rağmen Anadolu harekâtı ve Kuvay-ı Milliye aleyhinde en küçük bir söz söylemedik. Zinhar söyleyemezdik (Meclisten kahrolsunlar sedaları)…

“MUSTAFA KEMAL’i İDAM FETVASI, SÜNGÜ ZORUYLA ALINDI”
Padişahımız Ankara’nın zaferleriyle sevinip başarısızlıkları ile hüzünlenmekteydi.

O sıralarda hepinizin malumu olduğu üzere İngilizler baskıyla, tehditle o mahut fetvayı aldılar (İdam fetvasını diyor) Şeyhülislam Dürrizade Abdullah Efendi’nin imzaladığı, Mustafa Kemal hakkındaki idam fermanı. Malumunuz olduğu üzere o fetva süngü zoru ile alınmış ve İslam milletinin birbirine düşürülmesi hesaplanmıştı. O fetva acı bir vesikadır. Millet ve siz sanırım bu fetvanın geçerli olmadığını ve hangi şartlarda zorla yazdırıldığını anlamışsınızdır. (Tüm Meclisten “Şüphesiz” sedası yükselir…)

Konya Milletvekili Refik Bey; “Zaten o fetvanın bizce bir hükmü yoktur. Hangi baskılarla yaptırıldığı bizce de malumdur” der.

Fevzi Çakmak, sözlerini bitirerek kürsüden iner.Batı uygarlığının altı hapishanesi

Yusuf Kaplan

22/05/2020 Cuma

Koronavirüs âfetini derinlemesine anlayabilmek ve âfet sonrasına iyi hazırlanabilmek için, dünya nasıl oldu da bütün insanlığı, tabiatı bir düğmeye basarak yok edecek silahlar üretecek cehennemin eşiğine sürüklendi, sorusunun izini sürmek zorundayız.

Cevabı verilmesi gereken asıl soru bu. Bu soruya hakkıyla cevap verebilmek için Batı uygarlığının ürettiği cehennemi, altı ayrı hapishane metaforuyla açıklayabileceğimizi düşünüyorum.

KİLİSE HAPİSHANESİ’NDEN HÜMANİZM HAPİSHANESİ’NE...
Batı uygarlığının antikitelerden sonra ürettiği ilk hapishane, kilise hapishanesi; ikinci hapishane hümanizm hapishanesi.

Önce şu: Hümanizm, sanıldığı gibi, “insancıllık”, “insan sevgisi” filan değil; insanın tanrılaştırılması. Ve Batı’da hümanizmi zorunlu olarak doğuran şey, Batı’da insanın olmaması, insanın özgür iradesinin kilise tarafından ipotek altına alınmasıydı.

Batı uygarlığı, insanlık düşmanıdır. Hem kilise çağlarında hem de sonrasında.

Doğru; başlangıçta, insanı insanın özgür iradesini ipotek altına alan kiliseden ve kilisenin tanrısından özgürleştirmek için muazzam bir çaba ortaya konuldu.

İnsanın izi sürüldü, antiktelerde. Hümanizm yolculuğunun kökeni de, varlık nedeni de buydu.

Fakat şunu unutmayalım: Modern Batı uygarlığı, hümanizm yolculuğuyla kurulmaya başladı. Hümanizm, insanın özgür iradesini harekete geçirebilmesini mümkün kılan tek yoldu.

Hümanizm yolculuğu, Avrupa insanını kilise hapishanesinden kurtarmak için yola çıkmıştı ama hümanizm hapishanesine tıkamıştı: Bu kez insan tanrılaştırılmıştı; insanın azmanlaşması, dünyayı cehenneme çevirmesi kaçınılmazdı bu sürecin sonuncuda.

SİYASET HAPİSHANESİ’NDEN BİLİM HAPİSHANESİ’NE...
Batı uygarlığının ürettiği üçüncü hapishane, siyaset hapishanesiydi. Batı uygarlığını siyaset hapishanesine dönüştüren şey, ölçüp-biçen, ruhu yok eden, kalbi hiçe sayan aklı kutsamasıydı. Oysa Kant’ı silkeleyip kendine getiren cins adam David Hume’un da dikkat çektiği gibi akıl, tutkuların kölesi’ydi.

Her şeyi akılla açıklama çabası olan bütün akılcılık çabaları, mevcut söylemleri, düzen ve düzenekleri aklamakla sonuçlanır. Modern Batı tarihinde olan tam da budur.

O yüzden Batı uygarlığı, bir soykırım uygarlığı olmuştur: Bütün kıtaları işgal etmiş, bütün medeniyetlerin kökünü kazımış, kendisinden başkasına hayat hakkı tanımamış, tabiatı delik deşik etmiştir. Batı uygarlığı şiddete dayalı bir uygarlık üretti; ontolojik şiddete dayalı, niceliğin ve araçların niteliği ve amaçları devre dışı bıraktığı ruhsuz bir uygarlık.

Bu nedenle Tanrı fikri yok edildi, önce tabiat sonra insan kontrol altına alındı; insan sadece güce, güç üreten araçları üretmeye odaklandı, sonunda gücün ve güç üreten araçların kölesi olup çıktı.

Batı uygarlığı, insanlığın birikimine dolayısıyla insanlığın ortaya koyduğu bu birikimi üreten aklına, kalbine, ruhuna, kısaca insana bir saldırıdır.

ARAÇLAR HAPİSHANESİ’NDEN HAZLAR HAPİSHANESİ’NE...
Bilimin kutsanmasıyla birlikte, sanayi devrimlerinin, insanı “ekonomik insan / homo economicus” olarak tanımlayarak ekonomiye indirgeyen, nesneleştiren saldırısı geldi. Sonuç, insanın araçların kölesine dönüşmesi ve araçlar hapishanesine tıkılması oldu. Bilim, kapitalizme motor oldu, yakıt oldu ama sonunda bu insanlığa çok pahalıya mal oldu!

Batı uygarlığı bu ruhsuz bilimle uzaylara ulaştı ama insana ulaşmayı başaramadı. Tanrısız ve insansız araziye fırlattı insanı: Nihilizm çukuruna kaldırıp attı, gözünün yaşına bakmadan...

Anlam anlamını yitirdi, değer değersizleşti, insan ruhsuzlaştı.

Beşinci hapishane, tüketim hapishanesi oldu. İnsana tükettikçe özgürleşeceği, tükettikçe mutluluğa erişeceği söylendi. Ama yalan söylenmişti insana: İnsan, tükettikçe tükeniyordu; tükettikçe tüketen köleye dönüşüyordu.

Batı uygarlığının neo-liberal kapitalist “peygamberleri” insanın tükettikçe tükendiğini görmekte zorlanmadılar. Bu sürecin sonu, insanın her şeye ama öncelikle de kapitalist Batı hegemonyasına başkaldırması olabilirdi.

Bu görüldü; yeni nesil devrimlerin sosyal başkaldırılar, sosyal hareketler üzerinden, dolayısıyla tabandan geleceği farkedilince, süreci kontrol altına alacak bir narkoz keşfedildi: Dromokrasi. Hız, haz ve ayartının pornografisi, insanı hazlar hapishanesine tıkadı.

Batı uygarlığının sadece kendisini değil bütün insanlığı tıkadığı son hapishane, hazlar hapishanesi, insanı hem algılar imparatorluğunun hem de ertelenemeyen hazlar, arzular ve baştançıkarıcı ayartılar dünyasının azad kabul etmez kölelerine dönüştürdü!

Hümanizm yolculuğuyla başlayan demokratik haklar rejimi, dört insanlık hapishanesi üretti ve sonunda yerini dromokratik hazlar rejimine terketti: İnsanın tanrılaşmasıyla sonuçlanan hümanizm ifratının (abartısının) yerini insanı da, tanrıyı da, tabiatı da devre dışı bırakan, tanrısız, insansız ve ruhsuz bir tür, posthuman tefriti (ayartısı) aldı.

Modern Batı uygarlığı, sadece kendisini değil bütün insanlığı bu beş hapishaneye tıkadı art arda; sonra da sadece insanlığı değil kendisini de tam bir çıkmaz sokağın eşiğine getirip bıraktı.

Çıkış yolu ne?

İslâm’ın önü açık; ama biz tıkıyoruz önünü...

“Nasıl” mı? Bu da, sonraki yazıya artık.

*

Doğu Perinçek’ten sonra diğer parti liderlerinden de eşcinselliğe karşı inançlarımızı, değerlerimizi ve milletin haysiyetini koruyacak açıklamalar bekliyoruz...

.Dünyanın yeni Leviathan’ı: Yahudi-İngiliz gücünün yurdu Çin!

Yusuf Kaplan

29/05/2020 Cuma

Dünya, yeni bir sürece girecek mi? Bildiğimiz dünyanın sonunu mu getirecek yaşadığımız korona âfeti?

Belki de ilk bakışta gizemli ama daha önemli soru şu: Koronavirüs, yavaş yavaş kontrol altına alınmaya başlandı; acaba dünyanın başına belâ olan “emperyalist virüsler”i kontrol altına alabilecek mi insanlık?

Bu soruların cevapları, biraz da korona-sonrası’nda bu âfetten ne kadar hasarla, yıkımla, zararla çıktığımıza bağlı olarak verilebilecek...

O yüzden sorduğum sorulara bir çırpıda evet veya hayır diye cevap vermek çok kolay olmasa gerek.

Eğer ekonomik sarsıntı veya yıkım, büyük olursa, bunun, bildiğimiz dünyanın sonunun getireceğini, dünyayı yeni -elbette ki, belirsiz, hatta tehlikeli- bir sürece girdireceğini söyleyebiliriz.

Hiçbir şey göründüğü gibi değil. Hele de aklın çarmıha gerildiği algılar imparatorluğu çağında hiç değil! Gerçek, görüntü; görüntü de kolayca ve de hokus-pokus yapılarak, gerçek olabilir; daha doğrusu görünen ya da görüntü, gerçek olarak sunulabilir post-truth çağında!

ABD’Yİ KURAN PÜRİTEN RUH YIKACAK ABD’Yİ!
ABD’yi püriten ruh kurmuştu başlangıçta. İngiliz püriten ruhu!

Sonra, bu püriten ruh, yok oldu zamanla Yahudi gücü, Amerika’yı ele geçirince.

Yahudi gücü, Amerikan Leviathan’ı işlevi gördü: Amerika’nın her şeyini ele geçirdi -özellikle de İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra. Yahudi gücü, Amerika’nın bütün kurumlarını, medyasını, ekonomisini, akademyasını, kültürünü, Hollywood’u, Silicon Vadisi’ni, silah endüstrisini, Amerika’yı Amerika yapan her şeyi ele geçirince, küresel kapitalist sistemi de ele geçermiş oldu Amerikan Leviathan’ı, vahşî canavar’ı!

Bugün Endüstri 4.0 dediğimiz dört sanayi devriminden son ikisi, İkinci Dünya Savaşı’ından sonra Amerika’ya nihâî olarak el koyan, Amerikan Leviathan’ının yani Yahudi gücünün eseri: Bilgisayar devrimi ve internet devrimi veya dijital devrim. Bu arada dijital devrim bitmedi; belki de yeni başlıyor olacak koronadan sonra...

ABD’yi İngiliz püriten ruhu kurmuştu, İngiliz püriten ruhu yıkacak -bu kez Evanjelizm kılığına bürünerek!

DÜNYANIN LEVİATHAN’I: YAHUDİ GÜCÜ
İngiliz İmparatorluğu tarihten çekilince, ABD, onun yerini aldı ama bir farkla: Yahudi ortak’la!

Yahudi ortak, İngiliz’i ABD’den kovdu; dahası küresel sisteme çekidüzen verecek konuma ulaştı özellikle Soğuk Savaş sırasında: Alman derin devleti de, Japon derin devleti de, Rus derin devleti de, şu ya da bu şekilde Yahudilerin kontrolündedir artık!

Hiçbir şey göründüğü gibi değil, gerçekten de! Ruslar, özellikle de Sovyet sonrası dönemde, kesinkes Yahudi gücünün denetimine girdi. Hindistan ve Çin geldi ardından... Hindistan’ın nükleer teknolojisini kim yapmıştı? İsrail! İnanılır gibi değil ama gerçek!

Hindistan, özelde İsrail’in ama genelde küresel Yahudi gücünün kölesi midir?

Hiç şüpheniz olmasın.

Korona âfetinden önce, Hindistan’dan Müslümanları kökten sürecek iğrenç hukuksuzluklar ve cinayetler işleniyordu ve bunlar gelecek yüz yılı, iki yüz yılı planlayan şeytâni bir aklın eseri olabilecek iğrençliklerdi!

Korona geldi ve bitti şükür bu aşağılık oyun!

Korona’dan sonra boş durmayacaklardır elbette! Allah şerlerinden korusun!

YENİ LEVİATHAN ÇİN, YAHUDİ-İNGİLİZ’İN YERLEŞKESİ
Yahudi gücü, eksen değiştiriyor: Atlantik’ten Pasifik’e yerleşiyor: Amerika’dan Çin’e göçüyor! Tek başına değil: İngilizlerle birlikte!

Çin’in İpek Yolu projesinin görünmeyen mimarı İngilizlerdir!

Yahudi gücü de, İngiliz beyni de Çin’i mesken tuttu!

Dünyanın ekseni değişti: Yeni Leviathan “Çin” olacak: Çin’i tırnak içine aldım; zira bu “Çin”, beş bin yıllık Çin medeniyetinin mimarı Çin değil, özellikle Yahudi gücünün -kapitalizminin- kölesi “Çin”, İngilizlerle Yahudilerin zaman zaman kapışma alanı, zaman zaman da dünyanın kaynaklarını talan etme, paylaşma planlarının yapılacağı, programlarının geliştirileceği yer Yahudi-İngiliz arenası, Çin!

Dikkatinizi çekmiştir: Bütün bunlar, İslâm medeniyetinin yegâne temsilcisi Osmanlı’nın durdurulmasıyla mümkün olabiliyor!

Fakat şunu bilir, şunu söylerim: Osmanlı bilfiil / bedenen çöktü, bilkuvve / ruhen yaşıyor!

Osmanlı ruhunu ete kemiğe büründürecek, adalet, hukuk ve merhamet ilkelerine dayanan, herkese hayat hakkı tanıyan yegâne medeniyet tecrübesini geliştiren bu medeniyet iddiasını adım adım hayata geçirecek Türkiye’yi bekliyor!

Ama Türkiye, kendinden kaçıyor!

Korona sonrası süreçte İslâm’ın önü açık; ama İslâm’ın önünü biz tıkıyoruz kendimizden, kendi ruhköklerimizden kaçarak, birbirimizle boğuşarak...

Oysa sadece biz değil dünya da bu ruha gebe!

Görebiliyor muyuz acaba?

Demiştim ya, hiçbir şey göründüğü gibi değil! Ve bizim de görecek gözümüzü yok ettiler, bizi birbirimize düşman ettiler, karıştırıp enerjimizi tüketiyorlar!

Kendimize gelelim, aklımızı başımıza devşirelim, diye haykırıyorum!Türkiye’de darbeler milleti durdurmak, ruhunu yok etmek için yapılır...

Yusuf Kaplan

31/05/2020 Pazar

Önce şu: Türkiye’de siviller olmasa, askerler darbe yapamaz. Başka bir ifadeyle, darbeyi askerler yapar ama siviller yaptırır.

İkincisi ve daha da önemlisi, darbeye destek veren siviller, bu milletin has çocukları değildir; bu ülkeyi emperyalistlere dekor yapan, zihnen ve ruhen bu milletle bağları olmayan, dışarıya bağlı, bağımlı tiplerdir.

LAİKLİK ADINA DARBE YAPMAK NE DEMEK?
Söylemek bile gereksiz: Darbeler, yargısız infazlardır!

Menderes, yargısız infaz edildi! Düzmece yargı, tiyatro oyunu oynadı: İdam kararı verilmişti zaten: Sadece tiyatro olsun istendi.

Tiyatro, işin en ciddî yanıydı aslında: Sivilleri, sivil siyasetçileri korkutmak, eğer sisteme boyun eğmezseniz, boynunuz böyle gider, diyerek tehdit etmek!

Sistem ne peki? Küresel sistem ve içerde onun uydusu laikçi sistem: Değiştirilmesi bile teklif edilemeyecek kadar kutsanan, dünyada sadece Türkiye’de millete hakaret edercesine kutsanan, korunan bir sistem! Bu toplumun boynuna geçirilmiş pranga!

Darbelerin gerekçeleri laik sistemi koruma altına almaktır, o yüzden!

İnsanı çıldırtan nokta şu: Laiklik, irtica heyûlası üretilerek İslâmî kimliğini ve duyarlıklarını tahrip etti bu toplumun. İslâmî kimlik ve duyarlıklar bastırılınca etnik kimlik öne çıktı, Türkiye parçalanmanın eşiğine gelip dayandı bugün! Hedef bu muydu yoksa? Türkiye’deki laiklik uygulaması, bölücü, ülkenin altını oyucu bir işlev görüyor İslâmî kimliği bastırmak ve etnik kimliği kaşımakla!

Laiklik prangasını milletin boynuna geçirenlerin her fırsatta darbeye başvurmaları, “laik rejimi korumak için darbe yapıyoruz” demeleri, toplumu aptal yerine koymaları demektir.

Darbelerle, gerçekler maskelenir. Gerçekler değil maskeler hükmeder. Maskeler açığa çıkmaya başladığı zaman darbe yapılır.

Darbeler, zaten bulanık olan gerçekleri maskeler. Darbe üstüne darbe yapılan yerde, ülkenin istiklalinden söz edilemez; istikbalinin ne olacağı da kolay kolay kestirilemez!

REFORMLAR VE DARBELER TARİHİ
Türkiye’nin iki asırlık modernleşme tarihi, reformlar ve darbeler tarihidir. Reformlar, sivil darbedir. Darbelerse, tepeden dayatılan askerî reformlar.

Türkiye’de reformlar, düşen ülkeyi ayağa kaldırma girişimi gibi görünür ama ayağından vurur aslında: Ayağa kalkmak isteyen ülkeyi süründürür, süründüre süründüre öldürür.

Osmanlı tam da böyle tarihe gömüldü: Tanzimat’la ağaya kalkmak istedi devlet ama ayağından vuruldu her defasında ve sürünmeye mahkûm edildi böyle böyle ölünceye kadar...

Cumhuriyet döneminde darbeler tiyatro olarak başladı: İlk darbe, çok acımasızdı, kanlı oldu; milletin adamları darağacında sallandırıldı; böylelikle hem millete hem de adamlarına “ayağınızı denk almazsanız hâliniz böyle olur” dendi!

Sonra darbe gelenek hâline geldi; on yılda bir darbe olacak diye kuruldu saat; saat gibi işledi darbe takvimi bugüne kadar zaman zaman ileri geri gidip gelse de!

Niçin darbe darbe üstüne, diken üstünde bu ülke, evet niçin böyle?

Şundan emin olalım artık: Ülke bu ülkenin hâs çocuklarının elinde olmadığı için. Daha da vahimi, başına ne geldiğini bilmeyecek kadar celladına âşık edildiği, mankurtlaştırıldığı için...

Millet tam kendine gelip toparlanarak ayağa kalkacakken pattadanak indi kafasına Demokles’in kılıcı!

Tam millet, başına ne geldiğini hatırlamaya, sonra da toplanmaya başladığı zaman, kafasına vurdular, bayılttılar, ayılmasın diye!

Darbe yapanlar milletin adamları değildi hiç bir zaman; “ordu, millet adına idareye el koydu!” gibi millete bu kez de zihnen darbe yapan generaller küresel sistemin lordlarının adamlarıydılar hep; o yüzden “NATO’ya, CENTO’ya bağlıyız” diye bitiriyorlardı sahibinin sesi gibi yaptıkları darbe konuşmalarını!

MİLLETİ DURDURMAK...
Son haftalarda darbe söylemleri, tehditleri, imaları ayyuka çıktı ülkede!

27 Mayıs darbesiyle bu milletin genleriyle oynandı, sosyal dokusu ve duygu yapıları yerle bir edildi.

Tavandan ve tabandan mankurtlaştırma projesi uygulandı adım adım: Darbeleri “meşrûlaştıran” Millî Güvenlik Konseyi (MGK) tavandan hükümetleri kontrol altına aldı? Kim adına? Milletin ordusu millet adına mı yaptı bunu? Yoksa her darbede utanmadan, kölecesine tekrarladıkları gibi NATO adına mı?

Tabandan da yabancı ideolojilerin kölesi olacak mankurtlaşmış bir gençlik icat edilmeye çalışıldı: Müslüman olmasın da ne olursa olsun, denildi adeta!

Abdülhamid’i milletin gözünün içine baka baka yaşarken öldürdüler; Menderes’i milletin gözünün içine soka soka idam sehpasına gönderdiler!

Özal’ı da, Muhsin Yazıcıoğlu’nu da gözümüzün önünde katlettiler! Erbakan’la Abdülhamid’in kader çizgileri ölümlerinde de kesişti: İkisi de yaşarken ademe mahkûm edildi!

Darbeler tarihi sona ermiş değil. Değil; çünkü hem millet başına ne geldiğini öğrenebilmiş değil hem de ülkede ipleri eline alabilmiş değil!

Millet sahipsiz!

O yüzden darbe üstüne darbe yiyor!

O yüzden milletin adamları teker teker temizleniyor!

Latin Amerika ülkelerinde yaşanan darbelerle Türkiye’de yaşanan darbeleri karşılaştırmak, ne olup bittiğini anlayamamak demek: Başka ülkelerde darbeler, o ülkelerin kaynaklarını sömürmek için yapılır; Türkiye’deyse milleti durdurmak, ruhunu yok etmek, kendine gelerek yeniden büyük tarihî yürüyüşe soyunmasını önlemek için!Amerika yıkılsın, dünya rahat nefes alsın!

Yusuf Kaplan

1/06/2020 Pazartesi
Bir polis, boğazına çökerek bir zenci sivili canlı canlı öldürdü! Gözünün yaşına bakmadan! Kameralara alındığını bile bile!

Mineapolis’te yaşanan bu insanlık dışı, ürpertici zenci cinayeti Amerika’yı ayağa kaldıracak gibi görünüyor!

Şimdilik Mineapolis ve Los Angeles başta olmak üzere zenci nüfusun yoğun olduğu bazı eyaletlerde ve kentlerde insanlar zenci-beyaz demeden, koronaya filan aldırış etmeden sokaklara döküldüler!

Haklı olarak, elbette!

AMERİKA, PALDIR KÜLDÜR ÇÖKECEK!
Amerika yıkılsın, dünya nefes alsın, demek kolay elbette, diye itiraz edebilirsiniz!

Şunu bilin: Amerika, paldır küldür çökecek! Şimdi olmayabilir bu. Ama çöküşü böyle olacak, bundan eminim.

Pagan uygarlık tecrübelerinin tarih boyunca önümüze koyduğu tecrübe böyle: Pagan bir uygarlık gücünün zirvesine ulaştığı an tarihten çekilmeye başlıyor!

Bunun en tipik örneği, Büyük İskender’in Helen İmparatorluğu’nun tam gücünün zirvesine ulaştığı sırada, İskender’in ölmesiyle birlikte paldır küldür çökmesi, tarihten çekilmesi.

Pagan uygarlık, gücünün zirvesine ulaştığı zaman en zayıf noktasına ulaşmış oluyor: Azmanlaşıyor, güç sarhoşu oluyor, kontrolden çıkıyor, dünyayı ve gücünü kutsuyor, haddini aşıyor; hükümran olduğu coğrafyayı kan gölüne, dünyayı da cehenneme çeviriyor, inanılmaz vahşî savaşlar, cinayetler, katliamlar gerçekleştiriyor: Sonuç, kendi sonunu kendisinin hazırlaması oluyor.

Çok zengin bir coğrafya, hem deniz hem ırmaklar hem de topraklar bakımından dünyanın en verimli bölgesi Adriyatik’ten Karadeniz’e uzanan Doğu Akdeniz bölgesi.

İki yüz koloniyi birleştirecek, bir arada yaşatacak kuşatıcı bir adalet ve hakkaniyet anlayışı geliştiremiyor pagan Grekler!

Romalılar, Greklerin şehir-devletine kapanma miyopluğunu aşıyorlar! Nasıl peki? Büyük tarihçi Fernand Braudel’in muazzam tanımlamasıyla “silahlı barış düzeni” kurarak... Roma’nın hukuku var; ama güçlülerin, egemenlerin haklarını koruyan bir hukuk o. Roma düzeni kuruluyor ama sınırları kanla çizilerek...

BATILILAR, KANLA YAZDILAR TARİHİ!
Paganlar, kanla yazdılar tarihi, kanla kirlettiler!

Kan dökerek hükmettiler hâkim oldukları topraklara ve toplumlara!

Tarihin en büyük kanını akıttılar! İnsanlığı soykırımdan geçirdiler! Bütün kıtaları, bütün denizleri, okyanusları işgal ettiler; dünyanın yeraltı ve yerüstü zenginliklerini yağmaladılar! Bu yetmezmiş gibi, işgal ettikleri kıtalardaki medeniyetlerin kökünü kazıdılar, insanlarını acımasızca yakarak, kurşuna dizerek, kılıçtan geçirerek yok ettiler!

Örnekse, Latin Amerika medeniyetleri! Mayalar, İnkalar ve Aztekler’den neredeyse iz bile bırakmadılar! Bütün kitaplarını yaktılar, büyük bir soykırım yaptılar!

Pagan Avrupa uygarlığının eli inanılmaz kanlı o yüzden! Kan damlıyor ellerinden Avrupalı haydutların!

Kanla yazılmış bir tarih bu, soykırımla kazanılmış bir zenginlik!

Düşünün... 1610-1640 yılları arasında İngiliz ekonomisi tam on kat büyüyor!

Neden? Hem Kristof Kolomb denen haydutun Hindistan’ın hazinelerini keşfetmek üzere işgal ettiği Amerika’nın madenlerini, zenginliklerini İngiltere’ye taşıyarak hem de bizzat 1602 yılında kurulan, Doğu Hindistan Şirketi’yle Hindistan’ın kanını emerek...

Hindistan’da Timur soyundan gelen Müslümanlar hâkimdi İngilizler gelmeden önce!

İngilizler, Hindistan’a 1947 yılında bağımsızlık verdiklerinde hem parçalanmasaydı dünyanın en büyük ülkesi Müslüman Hindistan olacak devasa bir kıtayı paramparça ederek hem de Müslümanları özellikle Sikh’lere boğazlattırarak terkettiler!

Sömürgeciliğin kanlı tarihi yazılmadı henüz!

Sömürgeciliğin hesabı sorulmadı ayrıca emperyalist Batılılardan!

Yüz sene önce Osmanlı’nın en zayıf anında icat ettikleri Ermeni meselesinden yine bizi sorumlu tutacak kadar küstahlaşmıyorlar mı bir de, insanın çıldırası geliyor!

Pagan Avrupa uygarlığı, dünyanın kanını emen, insanlığı soykırımdan geçiren Avrupa barbarlığı, hâlâ uygarlık diye yutturuluyor bütün dünyada, özellikle de başına ne geldiğini bilmeyen celladına âşık edilen bizim gibi tasmalı çekirgeler ülkesi’nde!

ZULÜM ABİDESİ ROMA, MEZARLIK ŞİMDİ!
ABD, Avrupa sömürgeciliğinin çocuğu! Tarihsiz, hafızasız, felsefesiz, köksüz olduğu için de barbarlaştığı zaman nasıl insanlıktan çıktığını görebilmeniz için Irak’a, Ebu Gureyb Hapishanesi’nde işledikleri ürpertici tecavüzlere ve cinayetlere bakmanız kâfi!

Amerika, barbarlıkta sınır tanımayacak kadar köksüz, ruhsuz bir kıta!

Amerika’yı, dışardan bir saldırı çökertmeyecek! Amerika, içerden çökecek paldır küldür hem de! Tıpkı diğer pagan Batı uygarlığı tecrübeleri gibi! Tıpkı gücünün zirvesine ulaşan Avrupalı emperyalist güçlerin iki büyük dünya savaşından sonra Avrupa uygarlığını tarihe gömmekten çekinmeyecek barbarca savaşlara, katliamlara soyunmaktan çekinmemeleri ürpertici örneğinde görüldüğü gibi!

Mineapolis’te yaşanan ırkçı cinayet, Amerika’yı dalga dalga ateşe vereceğe benziyor! Amerika’nın parçalanmasına ve yıkılmasına yol açar mı bu yangın, bilmiyorum.

Ama bildiğim bir şey var: Amerika, dışardan bir saldırıyla değil içerden çökecek -tıpkı diğer pagan Batı uygarlık tecrübeleri gibi!

Sadede şunu söylüyorum: Zulüm âbidesi Roma, mezarlık şimdi!

Dünyanın başının belâsı Amerika! Amerika yıkılsın, dünya rahat nefes alır, bundan kuşkunuz olmasın!Ayasofya, İstanbul’un fethinin ve Türkiye’nin bağımsızlığının sembolüdür

Yusuf Kaplan

12/06/2020 Cuma
Amerika’nın, 1492’de işgali, kaynaklarının yağmalanmasına yol açtı. Aynı şeyi Afrika için de, Asya için de yaptı Avrupalılar.

Karşılaştıkları coğrafyaları, kaynaklarını yağmaladılar; o coğrafyalardaki medeniyetlerin, dinlerin hayat damarlarını kesip köklerini kuruttular.

İnsanlığın birikimine saygı duymadılar. Farklı dinlere, medeniyetlere hayat hakkı tanımadılar.

“YA BANA BENZEYECEKSİN YA DA YOK OLACAKSIN!”
Karşılaştıkları medeniyetlerle ve kültürlerle iki aşamalı bir ilişki geliştirdiler tarihleri boyunca. Önce onları kendilerine benzetmeye çalıştılar. Buna asimilasyon stratejisi diyebiliriz. Sonra da eğer asimile olmaya direnmişlerse, yok etme stratejisine başvurdular. Bu da eliminasyon stratejisi.

Greklerden Romalılara, Avrupalılardan Amerikalılara kadar başka medeniyetlerle, dünyalarla bu iki negatif strateji üzerinden ilişki kurmaya çalıştılar. Makedonyalı İskender’den Amerikalı Bush’a kadar bu iki ilkel stratejiye başvurarak yaklaştılar başkalarına.

Sonuç ne?

Özellikle Amerika kıtalarının işgaliyle başlayan ve 1648 Westfalya Anlaşması’yla teorik bir çerçeveye kavuşturulan Batı hegemonyası, önce coğrafyaları işgal ederek talan etti; sonra o coğrafyalardaki medeniyetleri yok etti.

Sonuçta bütün o cafcaflı ideolojilerine, bütün dünyanın beynini yıkayan, postmodern sömürgeciliğin yeni keşif kolu olarak işlev gören “insan hakları, özgürlükler ve demokrasi” söylemlerine rağmen Batılılar farklılıklarla, farklı dinlerle, medeniyetlerle barış ve emniyet içinde nasıl yaşayabileceklerinin bir formülünü geliştirmeyi başaramadılar!

Böyle bir dertleri oldu mu?

Asla!

O yüzden 1492’de Kristof Kolomb, Amerika kıtalarının yağmalanmasının kapılarını sonuna kadar açmış oldu: Bütün Avrupalı emperyalistler, haydut devletler, İspanyol, Portekiz, İngiliz, Fransız, Alman haydutları Amerika’yı yerle bir ettiler, medeniyetlerin köklerini kazıdılar, milyonlarca insanı gözlerinin yaşlarına bakmadan katlettiler kitleler halinde!

Amerika’dan, Hindistan’dan, Afrika’dan çalınan zenginliklerle dünyaya hâkim oldular 1648 yılına gelindiğinde. 1610-1640 yılları arasında sadece İngiltere’nin ekonomisi, 10 misli büyümüştü!

AYASOFYA, BAĞIMSIZLIĞIMIZIN SEMBOLÜ
Avrupalıların dünyanın herhangi bir yerine özgürlük, barış götürdüğünün bir örneği bile yok. Aksine. Dünyanın nasıl cehenneme çevrilebileceğinin, bütün medeniyetlerin kökünün nasıl kazınabileceğinin modelini sundular.

Batılılarla ilgili ezberlerimizi çöpe atmanın zamanı geldi.

Dünya tarihinde farklı dinlerin, medeniyetlerin, kültürlerin huzur, barış ve emniyet içinde nasıl bir arada yaşayabileceklerinin en gelişmiş, en mükemmel örneğini biz sunduk insanlığa Osmanlı medeniyet tecrübesiyle.

Bunu çok iyi biliyor Batılılar. Biz bilmiyoruz. Bilmiyoruz; çünkü fiilen işgal edilmeden zihnen işgal edilen tek ülkeyiz modern tarihte!

Osmanlı gibi keşfedilmeyi bekleyen, muazzam bir adalet, sulh ve merhamet medeniyetini biz armağan ettik insanlığa ama böyle bir tecrübeyi bile inkâr etmeyi, aşağılamayı bir marifet sanıyoruz: Celladına âşık tasmalı çekirgeleri andırıyoruz o yüzden!

Bunun en ürpertici örneklerinden biri Ayasofya Camii’nin müzeye çevrilmesidir. Oysa Ayasofya Camii’nin müzeye çevrilmesi, özelde Osmanlı’nın, genelde tarihimizin müzeleştirilmesi, tarih bilincimizin linç edilmesidir: Böyle bir ülkenin sömürgeciler tarafından fiilen işgal edilmesine ne gerek var ki! Zihnen işgal etmek, epistemik köle hâline getirmek bu kadar kolayken, hem de!

Ayasofya’ya zincir vurulması, Osmanlı’ya zincir vurulmasıdır!

Osmanlı’ya zincir vurulması ne demek, peki?

Farklı dinlerin, medeniyetlerin, kültürlerin adalet, merhamet ve hakkaniyet iklimi içinde nasıl bir arada yaşayabileceklerinin en ileri, en özgürleştirici formülünü geliştiren Osmanlı’nın çocuklarının, Osmanlı’ya düşman edilmesi; Osmanlı’yı “Ortaçağ karanlığının, gerici zihniyetin temsilcisi” olarak aşağılayacak kadar tarih bilinçlerinin linç edilmesi; tarihsiz, köksüz, özgüvensiz sömürgeci bir eğitim sisteminin elinde celladına aşık edilerek epistemik kölelere dönüştürülmesidir.

Ayasofya, İstanbul’un fethinin sembolüdür. Ayasofya’nın cami yapılması, Osmanlı’nın Hristiyanları aşağılamasının bir göstergesi değil, Hristiyanların mülkünde/Doğu Roma coğrafyasında hükümranlığını ilan etmesinin bir göstergesidir. İstanbul’un darülislâm olduğunun tescil edilmesidir. Mesele farklı dinlerin yaşama hakkının yok edilmesi değil, bu toprakların darülsilam’ın toprakları olduğunun ilan edilmesidir. Osmanlı, Batılı haydutlar gibi, fethettiği bir yer olarak Bizans’ın mabedlerini yok etmemiştir; aksine koruması altına almıştır. Sadece Bizans’ta değil bütün fethettiği yerlerde. Balkanlar’ın her yerinde meselâ. Osmanlı’yla bu konuda hiçbir devlet boy ölçüşemez! Bunu bütün tarihçiler kabul eder.

Kısacası, Ayasofya meselesi bir hükümranlık meselesidir.

O yüzden bizim bağımsızlığımızın sembolüdür. Bağımsızlığımızı koruyup koruyamadığımızı görmek istiyorsanız, Ayasofya’ya, Ayasofya’nın konumuna bakacaksınız.

Bunu göremiyorsanız, ya körsünüz ya da zihniniz işgal altında, epistemik kölesiniz, demektir.Ayasofya, turnusol kâğıdı işlevi görüyor

Yusuf Kaplan

14/06/2020 Pazar

Ayasofya’nın yeniden camiye dönüştürülme ihtimali bile, bu ülkenin medeniyet ruhuyla, iddialarıyla kavgalı bazı tuhaf insanların ne kadar Bizans muhibbi olduklarını ifşa etmeye yetti!

İstanbul’un fethinin üzerinden beş buçuk asırdan fazla bir zaman geçmesine rağmen fethin en önemli sembolü Ayasofya’nın yeniden cami olarak ibadete açılma girişimine karşı çıkılabiliyor olması, fethin tamamlanmadığını ve fethin anlamının, ruhunun kavranmadığını gösterir.

Ya da fethin ruhunun yok olduğunu! Bizim ruhumuzu yitirdiğimizi, zihnimizin işgal altında olduğunu, bunun sonraki adımının ülkenin İslâmî geleceğinin tehlikeye düşeceği ürpertici gerçeğini...

İstanbul’un fethi milattır. Sadece bizim ülkemizin tarihi veya sadece İslâm tarihi açısından değil, insanlık tarihi açısından bir milattır fetih: Bir fetihten öncesi vardır; bir de fetihten sonrası.

İstanbul’un fethi, dünya tarihinin yönünü ve yörüngesini bizim belirlemeye, dünya tarihini bizim yapmaya başladığımızın en önemli göstergesidir.

İstanbul’un fethi, dünya tarihinin akışını bizim şekillendirdiğimizin tescilidir. İstanbul’un fethi, bizim tarihin önünde sürüklenen bir figüran değil tarihi önümüze katıp sürükleyen bir aktör olduğumuzun dünya âleme ilanıdır.

İstanbul’un fethi, küresel barış düzeninin nasıl kurulabileceğini, hangi temel ilkeler üzerinden gerçeğe dönüştürülebileceğini gösteren bir medeniyet atılımının işaretidir: Batılılar da aynı zaman dilimleri içinde dünya üzerinde hegemonya kurmaya başladılar, biz de!

Batılılar, dünya üzerindeki hegemonyalarını silahla, güce dayanarak kurdular. Bizse, fikre, fikrin gücüne dayanarak...

İngiltere ile Fransa arasında yaşanan, 1337 yılında başlayan Yüzyıl Savaşları ne zaman bitti? İstanbul “düştüğünde”!

İstanbul’un fethi, Avrupalıları tarihe kışkırttı: Avrupalılar, İstanbul’un fethiyle birlikte toparlandılar, silkelenip kendilerine geldiler ve Protestanlık etrafında modern meydan okumanın temellerini atmaya başladılar.

Batılılar bizi, Türkiye’yi, Osmanlı’nın çocuğu olarak görüyorlar. Osmanlı’nın çocuğu yani en büyük rakipleri. Osmanlı, İslâm medeniyetinin en son ve en güçlü temsilcisiydi: Adalet, merhamet, hakkaniyet ilkelerine dayanan, herkese hayat hakkı tanıyan aşılamamış ve anlaşılamamış bir medeniyet fikrinin zirvesiydi. Anlaşılamadığı için aşılamadığı da anlaşılamayan bir zirve.

İstanbul’un fethedilmesini mümkün kılan medeniyet ruhunu diri tutan, hayata geçirmeye çalışan bir Türkiye, biz istesek de, istemesek de, kabul etmeye yanaşsak da, yanaşmasak da, Batılıların dünya üzerinde kurdukları haksız, zorba, emperyalist hegemonyanın, kapitalist, bencil, insanlığı aşağılayıcı dünya sistemlerinin önündeki en büyük takozdur.

Ayasofya hem fethin sembolüdür hem de bizim dünya üzerinde kurduğumuz hâkimiyetin ve bu hâkimiyetle gerçekleştirdiğimiz adalet, merhamet ve hakkaniyet düzenini İslâm’a borçlu olduğumuzun ifadesidir.

Ayasofya’nın cami yapılması, Müslümanların bütün kiliseleri, sinagogları yakıp yıktıkları anlamına gelmez. Bu anlama geldiğini ısrarla ve utanmadan insanların zihnine kazıyanlar -özür dilerim ama- ya salaktır ya da asalak!

Bütün mabedlerin bir arada var olduğu tek medeniyet tecrübesi İslâm medeniyetidir. Osmanlı da bunun zirve örneklerinden biridir!

Özetle: Ayasofya’nın cami olması zorunluydu: Ayasofya’nın cami olması, İslâm’ın sadece dârü’l-İslâm’da değil bütün yeryüzünde adaleti ve merhameti, hakikati ve hakkaniyeti tesis edecek yegâne kaynağın İslâm medeniyetinin zirvesi ve son örneği Osmanlı Devlet-i Âliye’si olduğunun bütün dünyaya ilan edilmesidir 15. Miladî asırdan itibaren.

Kim ki, İstanbul’un fethinin sembolü Ayasofya’nın camiye dönüştürülmesine karşı çıkıyor, bilin ki, o kişi, ya İstanbul’un fethinin ne anlam ifade ettiğini bilmiyor ya da bu ülkenin Bizans toprağı olduğunu sanıyor, demektir.

Ayasofya, turnusol kâğıdı işlevi görüyor. Vesselâm.

.Eğitimde, kültürde kazanılamayan istiklal ve istikbal mücadelesi kaybedilmeye mahkûmdur!

Yusuf Kaplan

19/06/2020 Cuma

Türkiye, henüz kendine gelebilmiş değil: Ülke, urlarından kurtulmayı başaramadı hâlâ!

Urlardan kastım, “derin devlet” ya da statüko.

“Derin devlet” dediğim statüko’nun ruhu, bu ülkenin ruhu değil elbette. Aksine asırlarca devleti şekillendirmiş ama Devlet-i Aliye çökünce, suyun yüzüne çıkarak küresel konjonktürün doğrudan veya dolaylı desteğiyle ülkeye vaziyet edecek konuma yerleşmiş ve / veya yerleştirilmiş, bu ülkenin ruhunu yok etmeye and içmiş bir şebeke. Bu ülkenin değil küresel sistemin çıkarlarını koruyan masonik, baronik bir şebeke bu. Ülkenin ekonomisine, hâriciyesine, köklü kurumlarına, bürokrasisine hâkim bir yapı.

Eğitime de bütünüyle hâkimler ve bu ülkenin kültürüyle, medeniyet iddialarıyla kavgalı ya da ilişkileri bütünüyle kopmuş mankurtlaşmış kuşaklar yetiştiren ülkedeki “yabancı” okulları, bu ülkenin kremasını yetiştiren okulları bunlar kontrol ediyorlar!

MASKELER...
“Tatlısu frengisi” denirdi bunlara 25-30 yıl öncesine kadar. Ama şimdi “Beyaz Türk” oldular! Medyayı, kültür hayatını da kontrol ettikleri için ayartıcı bir manevra yaparak “Beyaz Türk” gibi yabancılaştırıcı, ötekileştirici olmayan, aksine en üst sınıfa aid, cazip, özenilen bir yüksek sosyete kesimi gibi bir etiket de buldular kendilerine!

350 masonik, baronik aile, ülkenin ekonomisine hükmediyor -hâlâ! Kültürüne, entelektüel hayatına, sanatına hâkim ve aralarına “kara Türkler”i yaklaştırmıyorlar bile; ama her türlü “ayrılıkçı tipi” el üstünde tutmasını biliyorlar! Onları maske olarak kullanıyorlar: Küresel sistemin sözcülüğünü ve gözcülüğünü yaptıkları anlaşılmasın diye, haklar, özgürlükler, laiklik, Kemalizm savunuculuğunun bayraktarlığını bunlar yapıyorlar!

Doğrusu, “onlar”, “bunlar” diye ötekileştirici gelebilecek bir dil kullandığım düşünülebilir! Hayır!

Ben bu adamları takdir ediyorum. Yüreğim yanıyor bu ülkenin çocuğu olarak ama bu ülkenin has çocuklarının sadece birbirlerinin altını oymakla meşgul olduğunu, sen-ben davası gütmekten başka bir şey yapmadığını, maalesef “malı götürmeye” baktığını, her tür güce taptığını görüyor, kahroluyorum ve bu ülkenin masonik, baronik şebekelerine söyleyecek bir şey bulamıyorum.

İÇERİDE KAN KAYBEDİYORUZ...
Bu ülkenin derin devletinde gedik açıldığını, dağıtıldığını düşünüyorduk; ama bu konuda mesafe katedildi mi, katedilmedi mi bilmiyorum; ama bir anlaşma yapıldığı anlaşılıyor.

Ülkenin kreması, masonik, baronik şebekelerdi; ülkenin kaymağını onlar yiyorlardı. Şimdi kaymağı az da olsa paylaştıkları anlaşılıyor.

Olan bu.

Değişen bu.

Sistemi değiştirmek için yola çıkmıştık biz; bizi sistemin kölelerine dönüştürmek üzere olduklarını, bütün ilkelerimizi, ölçütlerimizi etkisiz hâle getirdiklerini görüyor, kahroluyorum.

Kültürde bir şey yapamıyoruz; bu masonik, baronik şebeke tam anlamıyla iktidar! Nefes aldırmıyor!

Eğitimde elimiz kolumuz bağlı; en güçlü eğitim kurumları masonik şebekenin kontrolünde; eğitim bakanlığına da onlar çeki düzen veriyorlar!

Bu ülkenin bin yıllık kültürünün altı oyuluyor; bu ülkenin genç kuşakları mankurtlaştırılıyor!

Biz, bu ülkenin fikir ve oluş çilesi çeken bir avuç insanı, bu işe neşter vurulması gerekir diye haykırıyoruz, sadece! Bir avuç insanı dedim ama sadece ben miyim yoksa uykuları kaçan, sormadan edemiyorum -özür dileyerek!

...AMA DIŞARIDA İYİYİZ!
Sanıyorum, ülkenin derin güçlerine ve bu derin güçlerin bağlantı hâlinde oldukları küresel statüko’ya en iyi cevabı, dışarıda, dış politikada verebileceğiz.

Nitekim Libya’da, ülkenin seçilmiş yönetiminin daveti üzerine gösterdiğimiz muazzam askerî ve stratejik performans gözdoldurdu. Mavi Vatan fikri üzerine geliştirdiğimiz stratejiler, Doğu Akdeniz’de dengelerin belirlenmesinde bizim kilit ülkelerden biri hâline gelmemizde çok önemli bir rol oynadı. Erdoğan’ın liderliğinin, Dışişleri Bakanımız Çavuşoğlu’nun yılmaz gayretlerinin, savunma sanayisinde elde ettiğimiz gelişmelerin bu noktaya gelmemizde gözardı edilmeyecek payları var.

Sosyal medyada, Libya’da elde ettiğimiz başarıyı paylaştığımda yemediğim hakaret ve küfür kalmadı!

Bu kadarını beklemiyordum. Adam ülkesiyle gurur duymaz mı! Bu ülke bizim, hepimizin.

Çok kritik bir süreçten geçiyoruz: Korona sonrası büyük bir küresel ekonomik kriz ve ardından küresel çatışmalar bekleniyor...

Türkiye’de de bunun yansımaları olacak. Koronayla mücadelede örnek bir başarı ortaya koyduk ama zaaf gösterirsek, ülkenin kaosa sürükleneceğini, birilerinin işlerin kötüye gitmesi için ellerini ovuşturduklarını görüyoruz...

O yüzden toplum olarak virüse karşı alınan tedbirlere ve kurallara uymak zorundayız. Yoksa bir kaç haftadır içine girdiğimiz rehavet ve artan vaka sayıları, sürdürülebilir değil.

Birileri pusuda bekliyor ülkeyi kaosa sürüklemek için.

Bu ülke hâlâ bu ülkenin has çocuklarının elinde değil. Dışarıda çok büyük bir başarı var ama içeride kan kaybediyoruz! Niçin? Kültüre, eğitime, sanata bizim medeniyet dinamiklerimizi nakşedecek kuşaklar yetiştiremediğimiz, aksine, genç kuşaklarımızın gözümüzün içine baka baka mankurtlaşmalarına göz yumduğumuz için...

İlgilileri uyarmak zorunda hissediyorum kendimi bir kez daha: Eğitimde, kültürde, medyada, fikir ve sanat hayatında kazanılamayan istiklal ve istikbal mücadelesi kaybedilmeye mahkûmdur.
Üç Libya: Totaliter, kaotik ve istikrarlı

Yusuf Kaplan

21/06/2020 Pazar

Libya’ya iki kez gittim.

Birincisi Arap Baharı’ndan önce, ikincisi de hemen sonra.

İlk gidişim, yaklaşık 25 kişilik bir ekiple Kaddafi’nin daveti üzerineydi. Kaddafi, her yıl, İslâm dünyasının ilim, fikir adamlarını, önemli cemaatlerin temsilcilerini Libya’ya davet ediyor, bir tür “İslâm kongresi” gibi bir toplantı düzenliyordu. Yıllarca sürdürdü Kaddafi bu toplantıları...

KADDAFİ MASKESİ, KADDAFİ’NİN MASKELERİ
Yeşil Kitap’ı vardı; kendi kitabı yani! Bütün Afrika’yı harekete geçiren önemli bir liderdi Kaddafi. Kaddafi’nin Batılı emperyalistlerle ve Sovyet emperyalizmiyle işbirliği yaparak onların çıkarları doğrultusunda Libya’ya ve Afrika’ya şekil vermeye çalıştığı bilinen bir şeydi. Bu konuda çok eleştirildi haklı olarak.

Ama kendine özgü özellikleri de vardı: Bir yarı İslâmî teo-politik çerçevede, ülkesine, Arap dünyasına, Afrika kıtasına çekidüzen vermek istiyordu.

Emperyalistlerle birlikte çalışıyordu ama aynı zamanda diktatör olduğu için zaman zaman onlarla çatışıyordu da.

Kaddafi, totaliter bir rejim kurmuştu; kendi insanına kan kusturuyor, ülkesinin kaynaklarını çarçur ediyordu! Bütün bunlara rağmen Kaddafi’nin hunharca katledilmesini tasvip etmedim aslâ! Kaddafî’yi bu şekilde katlettirenlerin ne kadar ürkütücü, aşağılık tipler olduğunu gösterir bu hâdise!

Hem köpek gibi kullan, hem de işi bitince köpekten daha beter bir muameleyle kaldırıp at!

Bunlar mı demokrasi, özgürlük, hak hukuk sunacaklar dünyaya!

Kaddafi gibi diktatörlerin şahsında çöken bu tür diktatörleri yetiştiren, ülkelerin başına yerleştiren, işleri bitince de en aşağılık muamelelere tabi tutarak alaşağı eden Batı uygarlığıdır! Batı uygarlığının ahlaken iflasının göstergesidir bu hâdiseler!

Gölge etmesinler başka bir şey istemiyoruz bu gezegenin çocukları olarak!

EMPERYALİSTLERİN HESAPLAŞMA VE SAVAŞ ALANI!
İkinci Libya ziyaretimde, Libya cehenneme çevrilmişti. Bütün emperyalistler hesaplaşmalarını Libya üzerinden yapıyorlar, terör örgütlerini kullanarak ülkeyi ateşe vermekten çekinmiyorlardı.

Libya’daki İhvan-ı Müslimîn liderlerini de ziyaret ettim. İhvan’ın en zayıf olduğu ülkelerden biriydi Libya: Libya, Mısır’ın komşusu olmasına rağmen İhvan’ın çok zayıf olmasının nedeni Kaddafi’ydi: Kaddafi üzerinden İslâmî oluşumların güçlenmesi, ülkenin kaderinde belirleyici bir rol oynaması engelleniyordu. Mısır’da Nasır’a biçilen rol Libya’da Kaddafi’ye biçilmişti: Ülkedeki İslâmî oluşumların önünün tıkanması! İslâm’ın önüne takoz olarak yerleştirilmişti Nasır da, Kaddafi de, petro-dolar şeyhliklerdeki ruhunu Batılı şeytana satan uydu krallar, emirler, köle ruhlu yöneticiler de!

Kaddafi, hem emperyalistlerin adamıydı hem de muhalefete izin vermeyen bir zorbaydı. Yukarıda sözünü ettiğim, bazı müspet özellikleri, belirleyici değildi. Bu adamların tek vazifesi vardı: İslâmî oluşumların ve ülkelerinin gelişmesinin önünü tıkamak. Bunu yaparken her tür totaliter yönteme başvurmak!

Arap Baharı denen tezgâhtan sonra (her zaman tezgâh diye yazdım o vakitler ve linç edildim, tabii!), Libya, kaosun, istikrarsızlığın eşiğine sürüklendi! Emperyalistlerin bölgesel ve hatta küresel hesaplaşmalarını Libya üzerinden yapıyorlardı...

Libya terör örgütlerinin cehenneme çevirdiği bir kıyameti yaşamaya mahkûm edildi!

O yüzden FETÖ Libya’da da güçlüydü. Bir devlete bağlı Maarif Koleji vardı; okulun yöneticilerinin şikayetleri dinmek bilmiyordu; Libya büyükelçiliğimiz ha var ha yoktu; bir işe yaramıyordu; bir de FETÖ okulları vardı: Gözkamaştırıcı! Etkileyici!

LİBYA’DA TÜRKİYE’NİN DÜZEN VE İSTİKRAR MODELİ
Şu ân, 20 yıl Amerika’da, Virginia’da özel olarak yetiştirilip bölgeye patlamaya hazır bir bomba gibi postalanan darbeci Hafter’le de benzer bir aşağılık senaryo peşinde koştuyor Batılı emperyalistler ama bu kez Türkiye engeli var! Türkiye duvarını aşmak zorundalar! Yine aşamayacaklar!

Dün, Endülüs’ün kökünü kazıyıp tarihten silmişler, Fas, Tunus, Cezayir ve Libya’daki Müslüman varlığını da tarihten silmek için yoğun bir şekilde çalışıyorlardı Haçlılar!

Tunus’un bilge lideri Gannuşi, bir gün kendisiyle yaptığımız özel görüşmede aynen şöyle demişti: “Biz, Müslümanlığımızı koruyor olmamızı size borçluyuz. Bütün Kuzey Afrika, Türklere borçlu.”

Nefesimiz Endülüs Müslümanlarını kurtarmaya yetmedi: 1492’de Endülüs’ten kalan son küçük kanton Gırnata da düşünce Endülüs tarihten silindi. Ama Endülüs’ün kalbi Kurtuba 1226’da durmuştu! Daha Osmanlı doğmadan en az yarım asır önce! Fakat Osmanlı, Endülüs’ü kurtaramadı ama daha sonra Kuzey Afrika’yı kurtardı Allah’ın lütfu ve keremiyle...

Gelinen nokta, istikrar ve düzen vadeden bir nokta -özellikle de Türkiye’nin her bakımdan inisiyatifi ele geçirmesinden, sahada büyük askerî ve stratejik başarılar elde etmesinden sonra...

Türkiye, Libya’yı ikinci kez kurtarıyor Libya’nın seçilmiş hükümetinin daveti üzerine Libya’da gerçekleştirdiğimiz önemli adımlarla...

Dün, Kaddafi döneminde İhvan yoktu. Sindirilmişti. Mazlumdu. O zaman İhvan’ı -evden dönüştürme- küçük merkezinde ziyaret ettiğimizde, çok üzülmüştüm.

Ama gördüğünüz gibi halkın oyuyla iktidardalar, ülkelerinin gerçek bağımsızlıkları için mücadele ediyorlar!

İhvan liderliğinin Libya’da Türkiye ile yaptığı bu işbirliği bütün Arap dünyasında domino etkisi yapacak, Türkiye’nin, umudun, kardeşliğin, adaletin sembolü olduğunu ortaya koyacak inşallah. İçerde kan kaybediyor olsak da, dışarıda çok önemli işler yapıyoruz. Dışarıda elde edilen başarı, içeriye yansıtılmalı, eğitim, kültür, fikir, sanat ve medyada alınacak köklü kararlarla toplumun çözülmesi, çürümesi önlenmeli.

Vesselâm.

Türkiye, dış politikadaki atağı, jeo-kültürel derinliğini harekete geçirebilmesine borçlu

Yusuf Kaplan

22/06/2020 Pazartesi

Tarihi yapan, kaba güç değildir; kültürdür, güçlü fikirdir. Kaba güçle tarih yapanlar, kaba güçler tarafından yıkılırlar, tarihin çöp sepetini boylarlar.

Güçlü fikirle tarih yapanlar, tarihi yapamayacak kadar önleri kesilmiş olsa da, fikir canlıysa, yeri ve zamanı gelince, o fikir yerinde duramaz, fışkırır yerinden ve tarihe yön verir yeniden.

TÜRKİYE’NİN PARADOKSU VE GİZİL GÜCÜ
Türkiye, büyük bir paradoksla karşı karşıya: “İnsan-inşası” sürecinde büyük bir hayal kırıklığı yaşıyor; ama “dünya-inşası” sürecinde -özellikle de dış politikada- büyük bir atılım gerçekleştiriyor!

Tarihte, benzeri pek olmayan bir paradoks bu: İçerde zayıfsınız; iç-dinamikleriniz, değerleriniz büyük bir sarsıntı geçiriyor; ama dışarıda güçlüsünüz, dış politikada gözdoldurucu işlere imza atıyorsunuz!

Büyük paradoks gerçekten. Oysa tersi sözkonusu neredeyse bütün tarih boyunca ve bütün tarih yapan köklü toplumlarda.

İçeri zayıfsa, iç dinamikler zayıflamışsa, dışarının güçlü olması, dışarıda güçlü adımlar atılması pek mümkün olmaz. Olmayacak bir şey bu.

Yaşadığımız paradoksun bir izahı olmalı.

Var, elbette: Türkiye dışardan fiilen işgal edilemedi, sömürgeleştirilemedi. O yüzden genetik kültürel kodları tecavüze uğramadı, bir toplumu ayakta tutan derin kültürel yapılar sağlam hâlâ!

Eğer köklü tohumlar ekilir ve bu tohumlar çileyle yeşertilirse, bozulmayan, gün ışığına çıkmayı bekleyen kültürel kodlarımızın topraktan fışkırması ve toplumu yeniden tarih yapacak bir yolculuğa çıkarması mukadderdir.

Türkiye, Tanzimat’la yapılan cerrahî müdahaleyle yönünü yitirdi, Cumhuriyet’le yapılan müdahale ile de yörüngesini; geldiğimiz noktada ruhunu yitirme tehlikesiyle karşı karşıya.

Ama şunu rahatlıkla söyleyebilecek durumdayız: Dünyada ruhunu koruyabilen, yeri ve zamanı geldiğinde de, ruhunun, toplumun tarihî yönünü ve yörüngesini bulmasına imkân tanıma ihtimali hâlâ diri olabilen bir kaç ülkeden biri biziz yine.

DIŞ POLİTİKAYI HAREKETE GEÇİREN DİNAMİK: JEO-KÜLTÜREL DERİNLİK
Tarihi yönlendiren kültürdür; toplumlara ruh veren kültürel zenginlik ve derinlik yani. Kültürünüz varsa, tarih yaparsınız. Kültürünüz güçlüyse, dinamikse, diriyse, başka kültürlere de hayat iksiri sunar, başka toplumları da yaşatırsınız...

Jeo-kültürel dinamikler, bir toplumun tarih yolculuğundaki yön, yörünge ve ruhunun beslediği derin ve köklü değerler sistemidir.

Dış politikada büyük atılımlar yapmanın görünmeyen ama gerçek kökeni, jeo-kültürel dinamiklerdir.

Tarih, bir kültürel coğrafyada yeşerir, kültürel dinamikler ve değerler ekseninde kök salar toprağa ve meyve verir topluma...

Türkiye’nin dış politikası, bağımsız olmadı Tanzimat’tan bu yana.

Olamazdı; çünkü bölgemizin ve dünya tarihini yapan bir medeniyet tecrübesi geliştirmiş bir ülkenin önce kültürel inkâr’ın eşiğine sürüklenmesi, sonuçta da medeniyet iddialarını terketmesi, jeo-kültürel dinamiklerini yitirmesine yol açtı kaçınılmaz olarak. Kültürel inkârın eşiğine sürüklenen bir ülkenin tarih yapmasını beklemek, kabul edilmeyecek duâya âmin demektir!

Ne var ki, Türkiye, dış politikada çağ atlıyor, dersem abartılı bir cümle kurmam herhalde. Ve bunun 15 Temmuz sonrası süreçte gerçekleştiğine dikkatinizi özellikle çekmek isterim.

Libya’daki atılımdan sözediyorum.

Dış politika enlemesine ve boylamasına derinleşti, zenginleşti. Düşe kalka ama yılmadan yol alındı, yanlışlardan ders alındı, sonunda; dış politikada rönesans yaşanıyor...

Bunda Erdoğan’ın dirayetli, kararlı liderliği ile Dışişleri Bakanımız Mevlüt Çavuşoğlu’nun yılmaz çabası, başta Hakan Findan’lı MİT ile ordu olmak üzere devletin kurumları arasındaki eşgüdüm ve ortaklaşa çalışma başarısı büyük rol oynuyor elbette.

Dış politika, güç dengelerinin bu kadar karmaşıklaştığı, at izinin it izine bu kadar karıştığı, dış politikadaki önceliklerin bu kadar parçalı, merkezsiz, yere, zamana ve duruma göre değişkenlik kazandığı, bir ülkede bir konuda birlikte hareket edilirken başka bir alanda karşıt konumlar alınacak kadar postmodernleştiği belirsizlikler çağında, Türkiye gerçekten tarih yazıyor.

TÜRKİYE’NİN ÜÇ HİLÂLİ VE ÜÇ KORUMA KALKANI
Dış politikada çağ atlıyoruz, dedim. Ve Libya’yı örnek verdim. Ama Libya, zirvesi ve son noktası bunun.

Dış politikadaki atılımlardan sözederken, hem -Astana Süreci gibi- diplomatik hem de Fırat Kalkanı Harekâtı’yla başlayan askerî atılımları aynı anda göz önünde bulunduruyorum. Katar’la askerî, diplomatik ve stratejik olarak kurulan ilişkiyle, öncelikle, hem Yemen ve ötesinden Afrika’ya kadar strajik bir hilâl, bir hat çektik; Tanzanya, Somali ve Sudan’ı, kısacası Doğu Afrika’yı emniyete aldık. İkinci olarak Basra Körfezi üzerinden Afganistan-Pakistan’a ikinci bir hat çektik; Türk Cumhuriyetlerini koruma altına aldık. Üçüncü olarak Suud ve Lübnan üzerinden Suriye ve Irak’a kadar üçüncü bir hat çektik, Mekke ve Medine’yi koruma altına aldık.

Libya’da gerçekleştirdiğimiz atılım, eğer büyük bir engelle karşılaşmazsa, Doğu Akdeniz’de bütün dengeleri alt üst edebilir, oyunu bizim kurmamıza imkân tanıyabilir.

Nasıl bir engel olabilir bu? Mısır diktatörü Sisi’nin Türkiye’ye karşı kışkırtılması, ardından Suud yönetiminin Sisi’yi desteklediğini açıklaması gibi meselâ!

Aşağılık bir hamle bu! Bu hamlenin gerisinde İngiltere olabilir, İsrail de! Birleşik Arap Emirliklerini de kışkırtan İngilizler ve İsrail yine!

Türkiye ne yapmalı, peki? Herkesi şaşırtacak bir hamle yapmalı. Ve yapacak inşallah.

Vesayetin hukuku, hukukun vesayeti

Yusuf Kaplan

26/06/2020 Cuma

Hukuk, boşlukta oluşmaz.

Bir ülkenin hukuk sisteminin dayandığı, dayanmak zorunda olduğu sosyo-kültürel bir değerler ekolojisi ve bu ekolojiden hem beslenen hem de bu ekolojiyi besleyen köklü bir anlam haritası vardır.

Hukuk, toplumun değerler ekolojisinde yeşeren, şekillenen anlam haritalarının eseri ve anlamlandırma pratiklerinin yansımasıdır.

HUKUK, BİR MEDENİYET MESELESİDİR, BİR AKLI VE RUHU VARDIR
Hukuk, bir medeniyet meselesidir. Eğer başka bir medeniyetin bambaşka şartlarda geliştirdiği hukuk modellerini neredeyse sorgusuz sualsiz alıp bir topluma dayatıyorsanız, siz ya sömürgecisiniz ya da celladına âşık, zihni işgal edilmiş gönüllü kölesiniz ve o topluma tecavüz ediyorsunuz, demektir.

Hukukun bir kültürü, bir sosyolojisi, bir antropolojisi vardır. Daha da önemlisi bir aklı, bir ruhu vardır. Toplumun kültürünü, sosyolojisini, antropolojisini, kısacası aklını ve ruhunu hiçe sayan bir hukuk sistemi topluma tepeden dayatılıyor, toplumu hiçe sayıyor, toplumun altını oyuyor, bütün adaletsizliklerin, haksızlıkların, zulümlerin tohumlarını ekiyor, demektir.

KÖKLÜ SORUNLARA KÖKLÜ ÇÖZÜMLER ŞART!
İki asırdır iliklerine kadar köklü bir medeniyet bunalımı yaşayan bizim gibi kendi kendini sömürgeleştiren bir ülkenin kaderi, sorunları kökten, bütün yönleriyle ele almak değil, son duruma göre, sonuçlara bakarak sorunları hal yoluna koymaya çalışmak. Dolayısıyla sorunla ilgisi olmayan ideolojik kavgalara tutuşmak ve sonuçta bir sonuca varamamak!

Her alanda, özellikle köklü, büyük sorunlarda bocalamamızın, sorunlarımızla ilgilendikçe sorunlarımızın daha da içinden çıkılmaz hallere bürünmesinin, kangrene dönüşmesinin nedeni bu: Sadece sonuçlara bakmak, sonuçları ideolojik gerilim hattına çekmek, sorunu konuşmak yerine “iktidar savaşı”na, yani “sen-ben”, “siz-biz”, “biz-onlar” kavgasına tutuşmak.

ALGI, AKLI ÇARMIHA GERDİ, ALGI KRAL ŞİMDİ!
Bu modernliğin hastalığıdır; bütün dünyaya bulaştırdığı, bulaştığı bütün toplumları adeta kapana kıstırarak kıvrandırdığı bir çıkmaz sokak: Nedenleri atlayarak, sorunun kökenini gözardı ederek soruna çözüm bulmak, “pornografi yapmak”tır oysa: Ayartmak, baştan çıkarmak, insanın düşünme melekelerini iptal etmek yani.

Bu modern hapishaneye dikkat çeken ve vargücüyle saldırıya geçen ilk esaslı düşünür Nietzsche olmuştu. Modernler hem nedenlerle sonuçları birbirine karıştırıyorlar hem de sonuçları neden olarak konumlandırıyorlar, demişti üstad.

Nietzsche’nin modernlik için yaptığı bu önemli tespit, modernliğin bir sonraki aşaması demek olan postmodernlikte iyice kontrolden çıktı, kural oldu: Modernliğin kralı akıl, çarmıha gerildi algı tarafından ve algı kral oldu; algı imparatorlukları kuruldu. Algılar üzerinden iktidar biçimleri inşa ediliyor. Algı üretmekte, kitlelerin zihinlerini yönlendirmekte kim ne kadar güçlüyse, gerçek o oluyor, o “iktidar” oluyor artık!

Meselenin nedenlerine, kökenlerine inerek bütün boyutlarıyla tespit etmek yerine, soruna sadece sonuçlarına bakarak çözüm bulmaya çalışmak, sorunun çözümünü bulamamakla, daha da kötüsü, meselenin kontrolden çıkmasına, zamanla katlanarak bir kartopu gibi büyümesine yol açacaktır, kaçınılmaz olarak…

MİLLETİN HUKUKU OLACAK MI?
Barolar etrafında patlak veren basit bir sorunun ülke genelinde yeni bir kutuplaşmanın, gerilimin fitilini ateşleyen büyük bir meseleye, tabir caizse, bir “iktidar çatışması”na dönüşmesi, hukukun da, hukuk sisteminin de bu ülkede karşılığının olmamasından kaynaklanıyor.

“İktidar çatışması” yaşanıyor hukukta tam anlamıyla. Hukuk sistemine hâlâ statüko hâkim. Büyük barolar, küresel baronların kontrolünde. Hukukta, statüko / baronlar iktidar. Statüko yani oligarşik vesayet sistemi.

Bu milletin hukuku olmadı hiçbir zaman modernleşme tarihimiz boyunca. Bu millete dışarıdan, tepeden, jakoben yöntemlere hukuk dayatıldı, eğitim sistemi dayatıldı, insan tipi dayatıldı. Hem de bu ülke Batılılar tarafından sömürgeleştirilmeden yapıldı bütün bunlar!

Nasıl ama! Bir toplumu ne diye işgal edip kan-revan içinde kalacaksınız ki! Hele de bin yıl dünya tarihini yapmış bir toplumu içerden, celladına âşık ederek, zihnen işgal ederek kendi kendine sömürgeleştirmek varken, değil mi!

Bu millete hukuk dayatıldı dışardan! Eğitim sistemi, kültür sistemi, insan tipi dayatıldı!

O yüzden darbe yapıldı ve darbeler işte bu ithal / sömürgeci hukuk sistemiyle meşrulaştırıldı!

Sonuç? Bu millet kendi hukukuna kavuşamadığı sürece bu milletin hukukunu kimse korumayacak! Bunu bir kenara kalın harflerle not edin lütfen!İstanbul Sözleşmesi’yle İstanbul’un fethinin intikamını almak istiyorlar!

Yusuf Kaplan

3/07/2020 Cuma

Türkiye, İstanbul Sözleşmesi’nden çıkıyor...

Nihayet!

Açıklama, Numan Kurtulmuş Hoca’dan geldi. Tayyip Bey, Sözleşme’den çıkış süreci üzerinde çalışılmasına dâir talimat vermişti.

Bu konuda bir avuç insanla yılmadan mücadele ettik. Halkımızın güçlü desteğiyle iğrenç saldırılara göğüs gerdik. Ankara gerek bizim gayretlerimize gerekse halkımızın isyanına kayıtsız kalmadı ve düğmeye bastı.

Bu pespaye sözleşmeyi topluma dayatanların gerekçesi, bu sözleşmenin kadın cinayetlerini, tecavüzleri koruduğu iddiası!

Bu iddia, iki açıdan tutarsız ve saçma: Her şeyden önce, bu sözleşmeden sonra kadın cinayetleri azalmadı; aksine katlanarak tırmandı! Yazıda birazdan açıklayacağım rakamlar ürpertici!

İkincisi de, biz bu ülkede tecavüzlerle, kadın cinayetleriyle, kadına karşı şiddetle ilgili yasa çıkaramayacak kadar âciz miyiz Allah aşkına!

Türk hukukçularına hakaret bu, bence.

Kimseyi kandırmasınlar! Baronik, masonik şebekelerin bu Sözleşme’yi ölümüne savunmaları boşuna değil: Türk toplumunun en güçlü yanı olan aileyi çökertmek! Aile çökünce bu toplumun güdülmesi kolaylaşacaktır!

İstanbul Sözleşmesi’yle hedeflenen şeyin ne olduğunu ve bu noktaya nasıl geldiğimizi gösteren bir yazımı yeniden paylaşmak istiyorum sizlerle.

SAPKIN GREK TOPLUMU TUZLA BUZ OLDU!
Yeni bir toplum tipi icat etmeye çalışıyorlar!

Eşcinsel sapkınlık biçimlerini eksene alan, ailenin karikatürü sapkın bir “aile” tipi uydurmak, bunu yaygınlaştırmak ve bütün dünyaya dayatmak istiyorlar!

Böyle bir sapkınlığa tarih pek tanık olmadı.

Sapkın eşcinsel ilişki biçimleri yalnızca pagan Grek toplumunda yaygın biraz tarihte.

Bu toplum tipi, dünyaya toplum açısından aslâ model olamaz. Düşünsenize, felsefe tavan yapmış, sanat tavan yapmış; sanat da, spor da bir tür ibadet biçimi olarak işlev görmüş, o yüzden kutsanmış... Adına Büyük İskender denen Makedon kökenli eşcinsel kralın hükümranlığı döneminde Mısır’dan Hindistan’a kadar yayılmış bu imparatorluk!

Ama İskender’den sonra paldır kültür çökmüş, yerle bir olmuş!

Felsefe de bitmiş, sanat da. Sokrat’lar, Eflatun’lar, Aristo’lar çıkmamış bir daha!

Antik Yunan toplumunun ve kurumlarının bir anda tuzla buz olmasını, sapkın cinsel ilişkilere bağlıyor önemli düşünürler. Lewis Mumford, bu konu üzerinde çokça kafa yoran, çağımızın cins kafalarından biri meselâ!

Greklerin topyekûn tarihten çekilişi Lût kavminin kaderini andırıyor!

Koskoca uygarlık, düşünce ve sanat geleneği bitiyor; devlet de, toplum da tarihten siliniyor!

SAPKIN BİR EŞCİNSEL TOPLUM TİPİ İCAT ETMEYE ÇALIŞIYORLAR!
Günümüzde sapkın eşcinsel ilişki biçimlerine dayalı bir toplum icat edilmeye çalışılıyor!

Bunun en önemli enstrümanlarından ya da hazırlayıcılarından biri lanet olası İstanbul Sözleşmesi.

Sapkın bir toplum modeli inşa etmeye çalışıyorlar ve bu konuda kilometre taşlarından biri olacak anlaşmanın adını İstanbul Sözleşmesi koyuyorlar!

Bu adamlar bizden İstanbul’un intikamını almak istiyorlar! Gelecekte kurmak istedikleri sapkın toplum modelini hayata geçirecek sürecin taşıyıcı aktörlerinden biri olan böyle bir sözleşmeye İstanbul Sözleşmesi diyerek, hem İstanbul’un savaşmadan ele geçirilmesi için hem de inşa edilecek sapkın toplum tipinin İstanbul üzerinden inşa edilmesini sağlamak için çırpınıp duruyor, bize inanılmaz bir şekilde meydan okuyor ve hakaret ediyorlar!

İSTANBUL‘UN FETHİNİN İNTİKAMINI ALMAK İSTİYORLAR!
Abartıyor muyum? Aslâ!

Halil İnalcık’ın İstanbul’un fethiyle ilgili bir sözünü hatırlıyorum: “Batılılar, İstanbul’un fethini aslâ unutamıyorlar!”

İstanbul Sözleşmesi’nin anlamına ilişkin yaptığım bu okumaları ve çıkardığım sonuçları hafife almamanızı öneririm.

Adamlar, hiçbir şeyi “laf olsun” diye yapmıyorlar! İstanbul’un fethini unutamayanların, bizden nasıl intikam alacaklarını ve bize nasıl meydan okuyacaklarını biz de unutmayalım.

Bu sözleşme’yle bu toplumun en güçlü yanı ve ruhu olan aileyi çökertmeyi hedefliyorlar.

Aile çökünce toplumun çökeceğini çok iyi biliyorlar! Böylelikle Türkiye’yi savaşmadan içerden teslim alacaklarını düşünüyorlar! İstanbul’un intikamını bu şekilde almak istiyorlar!

İSTANBUL SÖZLEŞMESİ’NİN FATURASI ÇOK AĞIR!
Şiddete, tecavüze maruz kalan, hunharca katledilen kadınların haklarını, İstanbul Sözleşmesi’nden başka bir sözleşmeyle garanti altına almak imkânsız mı? Böyle şey olur mu?

Oysa bu sözleşmenin faturası çok ağır oldu.

TBMM Kadın Erkek Fırsat Eşitliği Komisyonu son iki buçuk yılda tam 746 bin erkeğin evden atıldığını açıkladı. Kanun kapmasında 2017’de 295 bin, 2018’de 358 bin, 2019’da Nisan ayına kadar ise 92 bin erkek evinden atıldı.

Bu rakamlar şaka değil, gerçek! Ailenin nasıl çökmekte olduğunun ürpertici işaret fişekleri!

Ailenin çöktüğü bir toplum ayakta duramaz. Ailenin çöktüğü bir ülke, sağlam adımlarla geleceğe yürüyemez!

Toplum yapısı, dokusu, manevî değerleri güçlü olan toplumları hiç bir güç yıkamaz, hiç bir güç dize getiremez.

İstanbul Sözleşmesi hem toplumun altını oyan bir belâ hem de dünyada ailenin en güçlü olduğu bir toplumun dünyaya aile konusunda öncülük yapmasını imkânsızlaştıracak bir takoz işlevi görüyor!Toplumun ruhunu yitirme tehlikesine “dur” deme mücadelesi...

Yusuf Kaplan

5/07/2020 Pazar

Bu toplumun bir ruhu vardı: İslâm’ın sunduğu, hem tarih yapmamızı, medeniyetler kurmamızı hem de insanlığa örnek olan bir adalet, merhamet ve hakkaniyet iklimi inşa etmemizi mümkün kılan bir ruhu vardı bu toplumun.

GÖLGE ETMESİN BAŞKA İHSAN İSTEMİYORUZ BATI’DAN!
Şimdi bu ruhu yitirme tehlikesiyle karşı karşıya. İstanbul Sözleşmesi, AB Uyum Yasaları, toplumun altını oyuyor!

Kadına şiddeti, tecavüzü, çocuklara iğrenç cinsel saldırıları yok edebilecek, asgarî düzeylere düşürebilecek yasaları bu ülke nasıl yapamaz!

Aile konusunda, tefessüh etmiş Avrupa’nın, ruhunu yitirmiş, makinalaşmış Batı’nın bize verebileceği hiçbir şey yok! Batı’da toplum çökmüş, değerler çözülmüş durumda. Toplumu güçlü sistemler inşa ederek korumaya çalışıyorlar! Sistem insanın önüne geçmiş durumda Batı’da.

Sistem çökünce her şey bitecek!

Toplum, değerler ve anlam haritaları konusunda Batı’dan alacağımız her şeyin toplumun temel yapılarını dinamitleyeceğini, ruhunu yok edeceğini şimdiye kadar göremediysek, Allah akıl, fikir versin, diyorum sadece!

Batılılardan aile, değerler ve anlam dünyası konusunda öğrenebileceğimiz hiçbir şey yok! Gölge etmesinler başka ihsan istemiyoruz kendilerinden!

DÜNYADA RUHU OLAN TOPLUM KALDI MI?
Dünyada ruhu olan, ruhunu koruyan toplum var mı, kaldı mı?

Ruslar geliyor olsa da, Rus ruhu, tarih oldu meselâ.

Alman ruhu, azmanlaşmasının kurbanı oldu.

İngiliz ruhu mu? O hiç olmadı zaten!

Çin ruhu katlediliyor yarım asırdır vahşî kapitalizm tarafından...

Osmanlı yaşarken, dünyanın bir ruhu vardı: Dünyanın ruhu, Osmanlı’ydı.

Osmanlı dünyadan çekildi, dünyadan ruh da çekildi, gitti.

Türkiye’nin bir ruhu var mı, peki?

Bu yazıda bu sorunun izini süreceğim. Zihin ve anlam haritalarımızın arkeolojisini yaparak geleceğe projeksiyon yapmaya çalışacağım...

TÜRKİYE, TANZİMAT’LA YÖNÜNÜ, CUMHURİYET’LE YÖRÜNGESİNİ YİTİRDİ!
Türkiye’yi, Türkiye’nin başına ne geldiğini, Türkiye’nin yaşadığı iki asırlık -sürgit tırmanan, ağırlaşan- trajediyi görebilen, anlayabilen bir entelijansiyası yok bu ülkenin.

Elbette ki, iki asırlık modernleşme tarihimizin entelijansiyasından söz ediyorum burada.

Kimse kendini kandırmasın: Bu toplumun ruhu yok edilemedi belki; ama inkâr edildi. Dünyada celladına âşık edilen tek toplum bu toplum ama bunu görecek ruhtan yoksun. Toplum, başına ne geldiğini hissediyor ama aydın zihnen sömürgeleştiği için ne olup bittiğini anlayamayacak kadar epistemik kölelik illetiyle malul.

Celladına âşık edildiğini görebilecek bütün melekeleri yok edildi toplumun.

O yüzden dostunu düşmanını ayırt edemiyor.

O yüzden azılı düşmanlarını dost bellemekte sakınca görmüyor.

Düşmanları gibi düşünen, düşmanları gibi yaşayan, celladına âşık olan ama bunun farkında bile olmayan bir toplumun, tarihin kırılma anlarında bunun bedelini çok ağır ödediğini tarih gösteriyor bize...

Celladına âşık edildiği için dostunu düşmanını ayırt edemeyen bir toplum, bunun faturasını her zaman ağır öder: Tarih, buna tanıklık eder.

Bosna savaşı, dostunu-düşmanını karıştırmanın yol açtığı ürpertici travmaların yaşanmasıyla sonuçlandı: Bosnalıların çoğu, Sırpların, Hırvatların kendilerini katledeceklerine, iğrenç katliamlar yapacaklarına inanmıyorlar, bu tür söylemleri dillendiren insanları komplocu olmakla itham ediyorlardı.

Ama Bosna’da yaşanan soykırım, celladına âşık olan, ruhunu yitiren, dostunu düşmanını ayırt edemeyen Bosna halkına yüzyılın en ağır faturalarından birini ödetti.

Bir toplumu ayakta tutan güç, sahip olduğu ruhudur; yaşayan, diri ve diriltici bir ruha sahip olmasıdır. Bir ruhu olan, daha doğrusu bir ruhu olduğunu bilen ve o ruhla nefes alıp veren bir toplum, gücünü de, zaaflarını da iyi bilir. O yüzden düşmez; kimi zaman tökezlese bile düşmez.

Bir ruhu olduğunu bilmesi, Ruhunu bilmesi, Ruhuyla nefes alıp vermesi, düşmesine izin vermez toplumun.

Böyle bir toplumun tökezlemesi, toparlanıp kendine gelmesi ve daha muhkem bir kuvvete erişmesi için bir imkân işlevi görür.

Ruhsuz bir toplum, ruhunu yitiren ama ruhunu yitirdiğini bile bilemeyen bir toplum yaşasa da ölüdür gerçekte; yaşayan ölü.

Tanzimat’la yönünü, Cumhuriyet’le yörüngesini yitirdi bu toplum.

Yönünü ve yörüngesini yitiren bir toplumun ruhunu da yitirmesine yol açacak zihnî ve ahlâkî bir savrulma yaşaması mukadderdir.

SİYASET ARAÇTIR, HAKİKAT AMAÇ!
Yaşadıklarımızı siyaset üzerinden anlayamayız. Toplumun ruhunu yitirme tehlikesini anlamaya siyasetin dar ontolojisi izin vermez.

Siyaset araçtır, hakikat amaç.

Hakikat, yegâne ölçümüz ve ölçütümüz.

Toplumun ruhunu canlı tutabilmenin tek yolu var: Medeniyet iddiasını, hakikat tasavvurunu adım adım mimariye, eğitime, medyaya, kültüre, sanata, hayatın her alanına nakşedecek fikir, oluş ve “varoluş” çilesi çekecek öncüler yetiştirmek...

Yani siyaseti hakikate göre yapmak. Hakikati yani amaçları, siyasete yani araçlara kurban etmemek.

Bunu başarmak, bu toplumun ruhunu kurtarmak demek.

Dünyanın yeniden ruha kavuşabilmesinin yolu da, bu toplumun dünyaya ruh verecek hayatiyetine kavuşmasının yolu da, her hâl ve şartta hakikatin bayrağını yere düşürmeme mücadelesi vermemizden geçiyor.

Aslolan hakikat, gerisi teferruat.

.Ayasofya’nın zincirlerinin kırılması, Türkiye’nin ruhunun kurtarılması

Yusuf Kaplan

12/07/2020 Pazar

Ayasofya, müzeye çevrildiğinde büyük bir hüzne bürünmüştü bu millet.

Müzeye çevrildiğinde çöplüğe dönüştürülmüştü etrafı adeta. Kimsesizliğe terkedilmişti.

Şu anki Süleymaniye Külliyesi’nin etrafı gibi. Bir gün Süleymaniye de bu kaderine terkedilmişten kurtulur inşallah.

AYASOFYA’NIN MÜZE OLMASI NE ANLAM İFADE EDİYORDU?
Tek Parti dönemi, bu toplumun İslâmî ruh köklerini kurutan her adıma çekinmeden imza atıldığı Jakoben bir yıkım dönemi olarak tarihe geçti: Ezan yasaklandı. Türk müziği yasaklandı. İslâm’dan arındırılmış bir kök arayışına gidildi; Türk Tarih Tezi, Güneş-Dil Teorisi gibi bilim çevrelerinde bile “bilimsel hurafe” olarak görülen, Türk milletine İslâm’sız bir kök, bir ruh kökü dayatmaya çalışan anakronik, şaşkın, bize zaman ve enerji kaybettiren absürt maceralara soyunuldu!

Atatürk’ün bizzat kendisi bu tür denemelerin saçmalığını görecek, bazı devrimlerde geri adım atacaktır. Güneş-Dil Teorisi’nin, tastamam garabet bir şey olduğunu fark etmişti meselâ! Mustafa Kemal’in en yakınındaki isimlerden Falih Rıfkı Atay, bu konudaki “çılgınca” girişimlere neden karşı olduğunu, bazı aşırı adımlar konusunda Atatürk’le nasıl tartıştıklarını uzun uzun anlatır Nutuk’tan sonra Kemalizm’in -deyim yerindeyse- ikinci “kutsal kitabı” Çankaya başlıklı kitabında. Her Türk evladının bu kitabı dikkatle okumasını öneririm. Hem satır aralarında aslında ne olduğunu gösterdiği hem de Türkçe’nin usta kalemlerinden birinin elinden çıkma bir metin olduğu için.

Ayasofya’nın müzeye çevrilmesi, Ayasofya’nın temsil ettiği fetih ruhuna pranga vurulmasıydı.

Ayasofya’nın müzeye çevrilmesi, daha da önemlisi, bu toplumun ruhuna pranga vurulmasıydı.

Ayasofya’nın müzeye çevrilmesi, bu fetih ruhunda özetlenen medeniyet iddialarımızın, rüyalarımızın, hayallerimizin askıya alınması, inkâr edilmesi ve müzeye konulmasıydı aslında.

Ayasofya’nın müzeye çevrilmesi, bu toplumun tarih bilincinin çarmıha gerilmesi, tarih bilincinin linç edilmesi, bu toplumun zihnî bağımsızlığını yitirmesi, siyasî bağımsızlığının büyük yara almasıydı.

10 TEMMUZ 2020: BİR MİLAT
Ayasofya, ülkemizin gündemindeki önemini ve önceliğini yitirmedi hiç bir zaman. Ayasofya’nın her gündeme gelişinde, “Ayasofya özgürleşmeden özgürüm deme boşuna!” dedim her yerde, her platformda.

10 Temmuz 2020’de, Ayasofya özgürlüğüne kavuştu.

10 Temmuz 2020’de, Danıştay, 1934 yılında Ayasofya’yı müzeye çeviren kararı bozdu; Ayasofya’nın yeniden cami statüsüne kavuşmasına hükmetti.

Cumhurbaşkanı Erdoğan, Cuma günü, kararın açıklanması üzerine tarihî bir konuşma yaptı; Erdoğan’ın, tarihin akışını değiştirdiği bilinciyle gerçekleştirdiği çok iyi hazırlanılmış bir konuşmaydı bu.

“Ayasofya’nın camiye çevrilmesi, Mescid-i Aksa’nın özgürlüğüne kavuşmasının habercisidir,” dedi ve bu kararın, İslâm dünyasının dirilişinin de başlangıcı olmasını temenni ettiğini söyledi Erdoğan.

10 Temmuz 2020, tarihî bir gün olarak tarihe geçti: Bir bayram günü, bir düğün günü, bir vuslat günü.

10 Temmuz 2020, bir milat oldu: Bu toplumun istiklâl ve istikbal mücadelesinde bir kilometre taşı.

AYASOFYA’NIN ANLAMLARI: DARÜLİSLÂM, HÜKÜMRANLIK VE BAĞIMSIZLIK
Ayasofya, Türkiye’nin hükümranlığının, bağımsızlığının sembolüdür. Ayasofya’nın temsil ettiği ruhu kavrayamayan kuşakların zihinlerinin prangalı olduğunu söylemek bile gereksiz!

Ayasofya’nın temsil ettiği ruh, “kılıç hakkı” olarak camiye çevrilmesinde gizlidir. Ayasofya’nın cami olması, hem Ayasofya’nın hem de bu toplumun ruhunun korumasının yegâne şartlarından biri ve ruhunu koruduğunun en önemli göstergesidir.

Bu toplumun ruhunun, bu ülkenin bağımsızlığının, bütünlüğünün belki de en önemli sembolü Ayasofya’dır ve Ayasofya bunu, “kılıç hakkı” olarak camiye (cuma camisine) çevrilmesine borçludur.

Bu ülkede tarih bilincinin nasıl linç edildiğinin, bu toplumun tarihinin nasıl inkâr edilerek müzeye konulduğunun en önemli göstergelerinden biri, Ayasofya’nın ruhu, kılıç hakkı meselesi ve bağımsızlık sorunu arasındaki kopmaz ilişkilerin bir türlü halkıyla kavranamamasıdır. Anlı şanlı tarihçilerimiz bile bu meseleyi anlamakta ve anlatmakta zorlanıyorlar. Niçin? Yeterli bir tarih felsefesi birikimine ve güçlü bir tarih bilincine sahip olmadıkları için.

Her şeyden önce, “kılıç hakkı” meselesi, savaşla değil barışla ilgili bir meseledir. Barışın teminatıdır “kılıç hakkı”.

İkincisi ve bununla irtibatlı bir diğer önemli mesele de, bağımsızlık, hükümranlık ve darülislâm kavramları arasındaki kopmaz irtibattır.

Ayasofya’nın camiye çevrilmesi, buranın darülislâm (İslâm yurdu) olduğunun ilan edilmesidir. Darülislâm ne demek peki? Herkesin emniyette olacağı bir hayatın, düzenin temin edileceği, özellikle de gayrimüslimlerin herhangi bir baskı ile karşılaşmadan kendi inançlarını yaşayabilecekleri bir zeminin, emin, güvenilir bir barış yurdunun tesis edileceğinin teminat altına alınması demektir darülislâm.

Bir yerin darülislâm olması, orada barış ve huzurun, garanti altına alınması demektir. Darülislâm, bu anlamda Müslüman bir beldenin veya ülkenin hükümranlığının, bağımsızlığının, istiklal ve istikbalinin hem yegâne şartı hem de yegâne kaynağıdır.

O yüzden Ayasofya’nın zincirlerinin kırılması, Türkiye’nin ruhunun kurtarılması anlamına geliyor. Vesselam.Ayasofya’nın açılması, Türkiye’nin önünü açacak...

Yusuf Kaplan

13/07/2020 Pazartesi

Cumhuriyet, Tanzimat’la başlayan Türk modernleşmesinin uzantısıdır: Bu iki yüzyıllık süreç, fetret dönemidir; çağ dışına düşüşümüzün resmi.

Çağı üretenler, kavramlarını ve kurumlarını geliştirenler yalnızca Batılılar; biz değiliz. Türk modernleşmesi, yeni bir başlangıç değil, Batı’ya eklemlenmedir: Tarihi Batılıların yapmaları, bizimse Batı’ya bakmamız, akmamız, kendimize olan güveni yitirip kendimizden kaçmamızdır.

ZİHNİMİZE VURULAN PRANGALAR!
Türk modernleşmesi, özellikle de Cumhuriyet döneminde kesin bir dönemece giren epistemolojik kırılma ve ontolojik kopuş süreci, bize anlatıldığı, ezberletildiği gibi çağdaşlaşmamız değil, ağ’daş’laşmamızdır.

Çağı, çağın çağrısını bizim üretmemiz değil, bizim tüketenler olmamız. Dolayısıyla Batılıları, “üreten” ve “özne” olarak kabul etmemiz, kendimizi ise Batılıların ürettiklerini -ne anlama geldiğini anlamadan- körkütük “tüketen” ve “nesne” konumuna yerleştirmemiz.

Nedir bu?

İrademizin elimizden alınması, zihnimize pranga vurulmasıdır.

AYASOFYA’NIN AÇILMASININ ANLAMI...
Cami olarak Ayasofya’nın neden kapatıldığını biri bize rasyonel bir şekilde açıklasın lütfen!

Ayasofya’nın kapatılması, Türkiye’nin sembolik olarak, zihnen bağımsızlığını yitirmesi demektir.

Ayasofya’nın açılması ise, abartmak istemem ama, İstanbul’un yeniden fethi gibi büyük bir hâdisedir: Türkiye’nin kendine gelmesi, kimliğine, tarihine ve ruhuna sahip çıkması, zihnen özgürleşmesi: Zihnen özgürleşemeyenlerin epistemik köleler olarak başkalarının inşa ettiği bir çağın ağlarında oraya buraya sürüklenmekten başka bir şey yapamayacaklarının farkedilmesi.

Batılıların belirlediği ve bizim de bile isteye girdiğimiz ağdan çıkıp çağ kuracak çağrımızın çağırdığı ve çıkardığı büyük yolculuğun kıvılcımının çakılması; büyük bir tarihî yürüyüşe çıkmamızı mümkün kılabilecek engellerin kısmen de olsa ortadan kaldırılması, bunun bütün dünya âleme ilan edilmesi.

Türkiye’nin yeniden çağ açacak, çağ inşa edecek kurucu-ülke konumunu elde etmesi, Türkiye’nin yeni bir dünyanın kurulmasında İslâm dünyasına öncülük edecek yegâne ülke olduğunun bütün dünyaya söylenmesidir Ayasofya’nın açılması.

Bu mesajı İslâm dünyası da aldı, Batı da. Ayasofya’nın açılışı, İslâm dünyasında coşkuyla karşılandı, Batı dünyasında üzüntüyle, bazen de öfkeyle.

AYASOFYA’NIN BİZE YÜKLEDİĞİ YÜKÜMLÜLÜK...
Ayasofya, bizim medeniyetimizin -Batı uygarlığının yaptığı gibi- önüne gelen herkesi ve her şeyi imha eden değil, yeni bir dünya inşa eden ve hayatı ihya eden, ölmekte olan kültürlere bile hayat iksiri üfleyen temel varoluş ilkelerinden birinin müşahhas örneği.

Ayasofya, Ayasofya’dan fazla bir şeydir: Ayasofya’nın, sembolik ve tarihî değeri iyi idrak edildiği zaman, Ayasofya’nın, Müslümanların hükümranlığında bütün gayrimüslimlerin yaşama, inanma ve kendi hayatlarını kendi inançları çerçevesinde kurma haklarının teminat altına alınmasının çok güçlü bir ifadesi olduğu görülecektir.

Ayasofya’nın sembolize ettiği bu büyük, kuşatıcı anlam, Ayasofya’nın Türkiye’nin istikbalde oynayacağı roldeki sembolik konumunu tahmin edebileceğimizden daha fazla güçlendirir.

Sözün özü: Ayasofya açıldı; Türkiye’nin oyun-kurucu, sistem-kurucu rolünün önü de açıldı.

Türkiye, yüzyıl sonrasına hazırlık yapıyor, yapmak zorunda.

Merkez-ülke konumuna doğru adım adım yol alıyor, almak zorunda.

Bunun tek şartı var: Gelecek onyıllardaki kuşakların tarih ve medeniyet bilinciyle donatılması... Bu konuda ziyadesiyle geç kalıyoruz, zaman ve enerji kaybediyoruz.

Bu noktada sadece devletin değil, artık toplumun önaçacak insanlarının, teşekküllerinin, cemaatlerinin de yükümlülüklerini daha fazla geç olmadan yerine getirmeleri şart.

İnsansız, bir dünya kuramazsınız.

İnsanınızı yitirmişseniz, yitiriyorsanız, geleceğinizi kendi ellerinizle bitirmeniz kaçınılmazlaşır.

Ayasofya’nın açılması bize çok büyük bir yükümlülük yüklüyor.

Eğer bundan sonraki süreçte devlet ve toplum olarak bu yükümlülüğü yerine getiremezsek, eğitimde, kültürde, sanatta, düşüncede, bilimde önümüzü açacak öncü kuşakları yetiştiremezsek, bunun vebali çok büyük olur. Vesselâm.İstanbul Sözleşmesi’nden kurtulduk derken, şimdi de Gıda Kanunu Tasarısı!

Yusuf Kaplan

17/07/2020 Cuma

Önce İstanbul Sözleşmesi, şimdi de Gıda Kanunu Tasarısı...

Bu ülkede dert bitmiyor bir türlü!

AİLE YAPIMIZA KÜRESEL BİR SALDIRI VAR! AİLEYİ DİNAMİTLEYEN BÜTÜN YASALAR DEĞİŞTİRİLMELİ!
İstanbul Sözleşmesi’nden çıkılmasına dair talimatı verdi Cumhurbaşkanı Erdoğan sonunda.

Aileyi dinamitleyen bir sözleşmeydi İstanbul Sözleşmesi: Yaratılıştan gelen cinsel kimliği beğenmeyip değiştirmeye soyunan, toplumsal cinsiyet eşitliği masalıyla cinsel tercih yönelimini kişiye bırakan, Yaratıcı’ya meydan okumaya kalkışan sapkın bir türün varlığını, ilişki biçimlerini meşrulaştıran, zamanla sapkın eşcinsel evliliklerin önünü sonuna kadar açan ürpertici bir Sözleşme bu!

Türkiye’nin bu sözleşmeden çıkması için nasıl mücadele ettik öyle! Erdoğan’ın Sözleşme’den çıkılması talimatı vermesi, bu işe son noktayı koydu.

Ne kadar yuva yıkıldı! CEDAW’la başlayan, Süresiz Nafaka ile dayanılmaz boyutlar kazanan haksız, hukuksuz bir süreç var... Aileyi aldım adım dinamitleyen, toplumsal dokularımızı tarumar eden berbat bir süreç...

Ailenin çökertilmesene göz yumulamaz! Kadın cinayetlerine, şiddetine de göz yumulamaz!

Kadına cinayeti, tecavüzü, şiddeti önlemenin yolu, aileyi zayıflatmak olabilir mi?! Bu nasıl bir mantık! Sapla samanı karıştırmakta üstümüze yok gerçekten!

Oysa ailenin en güçlü olduğu bir toplum bizim toplumumuz, şu çivisi çıkmış dünyada. O yüzden ailenin çökertilmesi ve neslin yok edilmesi gibi küresel lobilerin güdümünde derin, karmaşık ve çok cepheli bir saldırı var ülkemize karşı!

Hükümet, her bakımdan daha dikkatli olmak, bu ülkeyi ayakta tutan toplumu, aileyi, değerlerimizi korumak zorunda. Aileyi, toplumu, değerlerimizi koruyamayacak bir hükümet olabilir mi!

Hükümete baskı yapan, komisyonlara sızan küresel baronların sözcüsü ve gözcüsü gibi hareket eden bazı kişiler olabilir.

İstanbul Sözleşmesi bu lobilerin baskısı ile kabul edildi ve ne kadar büyük zarar verdi bu topluma!

Çok zor ve zorlu bir süreçten geçiyoruz...

Sınırların ortadan kalktığı küresel bir dünyada küresel lobilerin ulusal hükümet yapılarına sızmaları artık daha kolay. Ama bunların farkına varılıp deşifre edilmeleri de her şeye rağmen imkânsız değil, en azından.

GIDA TERÖRÜNE ÖLÜMCÜL DARBE ŞART!
İstanbul Sözleşmesi’nden kurtuluyoruz derken, şimdi de aynı ölçüde yıkıcı bir kanun tasarısı var Meclis’in ve komisyonlarının gündeminde: Gıda Kanunu.

AK Parti hükümetleri, değişik dönemlerde çok sayıda tarım teşvik kredileri verdi. Bu teşvikler, ne kadar sağlıklı işletildi, ne işe yaradı, bilmiyorum.

Ama bildiğim bir şey var: Bir zamanlar tarım ülkesi olan Türkiye, dışardan büyükbaş hayvan ithal edecek duruma geldi!

Tarım, geleceğin endüstrilerinden biri oysa. Tarım ülkesi bir ülke, tarımda zirveye oturacak şekilde tarım endüstrisini geliştirmek zorunda.

Çok geciktik ama her şey bitmiş değil. Devrim niteliğinde kararlar alınıp uygulanabilirse tarımda büyük atılımlar yapma potansiyelimiz mevcut hâlâ. İhtiyacını hissettiğimiz şey, doğru stratejiler, ülkesini seven, taşını, toprağını, suyunu, havasını gözü gibi korumaya ve bu konuda savaşmaya and içmiş vefakâr ve cefakâr beyinler.

Son yarım asırda tam anlamıyla gıda terörüne maruz bütün dünya. İnsanın değil, bitkilerin fıtratını da bozan sapkın bir uygarlıkla karşı karşıyayız. Tek derdi, kârı maksimize etmek, dünyayı sona kadar sömürmek bu kapitalist uygarlığın.

İnsanları kısır ve kanser yapan, insanın fıtratını bozan gıdalar hakkında konuşmak, haber yapmak, açıklamada bulunmak suç sayılacak ve 50 bin TL ceza verilecek!

Yeni Gıda Kanun Tasarısı böyle diyor!

İntihar bu!

Adamlar, babalarının çiftliği gibi cirit atıyorlar!

Hem fıtratı hem de nesli bozacak Gıda Kanunu geri çekilmeli! Derhal, hemen ve şimdi!

İstanbul Sözleşmesi’nden sonra böyle bir yasayı toplum kaldıramaz! Bunun faturası çok ağır olur hükümete!

Benden uyarması.

Hükümete düşense, gereğini yapması: Kanun Tasarısını geri çekmesi, bu tasarının gerisindeki lobilere postalaması! Vesselâm15 Temmuz rüzgârını diriliş ruhuna dönüştüremezsek...

Yusuf Kaplan

19/07/2020 Pazar

Millet, 15 Temmuz’da göğsünü tanklara siper etti, ihanet ve işgal saldırısını püskürttü. Destan yazdı; kendini keşfetti; farkını farketti... Benzersiz bir rüzgâr estirdi...

İşte bu rüzgârın kalıcı bir ruha dönüştürülmesi gerekiyor şimdi.

15 Temmuz işgal ve darbe girişimi üzerine yazdığım bir yazımı bir kez daha yeniden yayımlama ihtiyacı duyuyorum özellikle.

KASIRGA, YÖN VE İSTİKAMET
Türkiye, fırtınalı bir denizde ölümcül dalgalarla boğuşuyor bir asırdır... Batı’dan gelen kasırga, zaman zaman “gemi”yi batıracak kadar sert esiyor... Öyle ki, toplum, Batılılar tarafından dışardan teslim alınamıyor; zihnen ve fiilen Batılıların uyduları Batıcılar tarafından içerden teslim alınıyor...

Bu milletin varlık nedenini, bin yıldır tarih yapma irade’sini, tarihî derinliğini ve medeniyet ruhunu oluşturan İslâm, önce tavan’dan devletin, sonra da zamanla taban’dan toplumun hayatından uzaklaştırılıyor...

Ülke hızla seküleştiriliyor; ruhunu, ruh köklerini yitirme tehlikesinin eşiğine sürükleniyor...Fırtına, bazen öylesine sert esiyor ki, toplum, İslâm’ı büsbütün kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kalıyor...

Ama bu millet, fırtınalara, kasırgalara karşı dalgakıran gibi direniyor... Yarma harekâtları gerçekleştiriyor... 1960’lardan itibaren Necip Fazıl’ın öncülük ettiği Büyük Doğu fikriyatı, Sezai Karakoç’un yılmaz gayretleriyle diriliş tohumlarını ekiyor...

Bu ülke, Cemil Meriç, Nurettin Topçu, İsmet Özel gibi öncü kuşakların önünü açan hakikat adamları yetiştirmeyi başarıyor... Batılılar tarafından boynumuza tasma olarak geçirilen, Batıcılar tarafından da onyıllarca sopa olarak kullanılan laikçiliğin bütün baskılarına rağmen hem de...

Burada Rahmetli Erbakan Hoca’nın İslâmî şuur sahibi bir nesil yetiştirme çabasını da zikretmem gerekiyor.

Toplum toparlanıyor gibi oluyor... “Toparlanıyor gibi oluyor” diyorum; çünkü bedeli ödenmemiş, hakedilmemiş ve faturası ağır olacak kitlesel / yüzeysel bir Müslümanlaşma patlaması yaşanıyor...

Özetle: Kasırga dindiriliyor, yön bulunuyor ama istikamet yitiriliyor...

SİYASA VE PİYASA, MÜSLÜMANLARI BOZUYOR...
Bu fikrî ve siyasî sürecin sonunda İslâmî kesimler, tam 40 yıl, iktidar’la, para’yla (siyasa’ya ve piyasa’yla) tanışıyor... Konformizme alışıyor, sekülerleşiyor ve İslâmî duyarlıklarını yavaş yavaş yitiriyor...

Siyasa ve piyasa, Müslümanları bozuyor... Cemaatler STKlaşıyor, STKlar siyasa’ya ve piyasa’ya eklemlenerek ruhsuzlaşmaya başlıyor...

AK Parti iktidarı, maddî bakımdan büyük kalkınma hamleleri gerçekleştiriyor ama bu süreçte manevî (eğitim, fikir, kültür, sanat, gençlik ve medya alanındaki) atılımlar ihmal ediliyor...

Tam “nereye sürükleniyoruz böyle?” derken, 15 Temmuz fırtınası patlak veriyor ama bir anda rüzgâra dönüşüyor... Bu “sahipsiz”, çilekeş, asil millet, eşi görülmemiş bir destan yazıyor: Tankların önüne yatıyor, tarihe ruh üflüyor... Kendini keşfediyor...

RÜZGÂR, KALICI BİR RUHA DÖNÜŞTÜRÜLEBİLECEK Mİ?
İşte bu 15 Temmuz’da esen rüzgârın kalıcı bir ruha dönüştürülmesi gerekiyor... Eğer buradan kalıcı bir ruh üretemezsek, bir süre sonra rüzgârın söneceğini, her şeyi kaybedeceğimizi bilelim.

Arapça’da, rüzgâr, “rîh” demek. “Rîh”, “ruh” kelimesiyle aynı kökten gelen, bizi de aynı “kök”e / gök’e yönelten çok önemli bir kelime.

Rüzgârın esmediğini zannettiğimiz zamanlarda da eser rüzgâr. Rüzgâr, melekût âleminden mülk âlemine diriltici bir aşı yapar: Melekût âleminden süt emen insanlar, rüzgârla yapılan bu aşı’yı, hayat bahşedici bir ruha dönüştürmeyi başarırlar...

15 TEMMUZ RÜZGÂRI, DİRİLTİCİ BİR RUHA NASIL DÖNÜŞTÜRÜLECEK?
15 Temmuz rüzgârının kalıcı bir ruha dönüştürülebilmesinin öncelikli yolu, ülkedeki bütün İslâmî kesimlerin, özellikle de cemaatlerin, siyasa’nın ve piyasa’nın değil, Hakikat’in izini sürme, helâl ve haram ölçülerinden şaşmayan bir yolculuğa çıkmalarından geçiyor...

Bu, siyaseti, siyasî mücadeleyi ve bilinci terketmemiz gerektiği anlamına gelmiyor. Aslâ!

Aksine bu, önceliklerimizi, hakikat’in ölçülerine göre silbaştan yeniden belirlememiz gerektiği anlamına geliyor. Başka bir ifadeyle, araç’larla amaç’ları karıştırmamamız; araçları, amaçların doğrultusunda kullanma çabası ortaya koymamız gerektiği anlamına geliyor...

Türkiye’de kalıcı bir ruh “üretilecekse”, bu ruh, tavan’dan değil taban’dan “üretilecek”...

Cemaatler, siyasetle bağlantılarını koparmadan ama kendilerini öncelikle insan yetiştirme, cemiyet ruhunu ve dinamiklerini güçlendirme, cemiyeti silbaştan yeniden-Müslümanlaştırma çabasına yoğunlaştıracaklar.

Devletten bir şey beklemeyecek, ihale peşinde koşturmayacak cemaatler; devlet, onlardan İslâmî bir gelecek inşa edecek köklü bir şeyler bekleyecek...

İlke ve tarihî tecrübe şu burada: Akşemseddin’leri ve Molla Gurânî’leri olmayan Fatih’lerin kör ve topal kalacağı; yüklerinin çok ağır, işlerininse çok zor olacağı iyi bilinecek...

Vesselâm.Türkiye’nin istiklal ve istikbal mücadelesi tehlikede!

Yusuf Kaplan

20/07/2020 Pazartesi

Türkiye, çok yönlü, kapsamlı ve zorlu bir istiklal ve istikbal mücadelesi veriyor...

Bu mücadelenin ne olduğunun tam olarak anlaşıldığını da, tam olarak anlatıldığını da sanmıyorum toplumda.

İstiklal ve istikbal mücadelesi, Türkiye’nin yönünü ve yörüngesini bulma, yeniden tarihin akışını değiştirecek uzun soluklu bir medeniyet yürüyüşüne soyunma mücadelesidir.

BİR TOPLUM VARLIK SEBEBİNİ YİTİRİRSE...
Bu iş, hamasetle, sloganla filan olacak bir iş değildir.

Bu iş, öncelikli olarak, Türkiye’nin başına ne geldiğini, Osmanlı’yla birlikte Türkiye’nin niçin ve nasıl durdurulduğunu, dolayısıyla tarih yapan bir aktörden, tarihte tatil yapan bir figürana nasıl dönüştürüldüğünü, kısacası Türkiye’nin yönünü, yörüngesini nasıl yitirdiğini, yönünün, yörüngesinin yegâne kaynağı medeniyet iddialarını nasıl terk ettiğini ya da terk etmeye zorlandığını ve Batılıların güdümüne nasıl girdirildiğini derinlemesine idrak edebilmeyi, bütün görünür görünmez boyutlarıyla görebilmeyi gerektirir.

Bu cümleyi biraz açayım…

Bu toplumun varlık sebebi İslâm’dır. Bu toplum Müslüman olduktan sonradır ki, sadece İslâm tarihini değil, dünya tarihini yapmaya başladı.

Bunun sağlamasını yapmak hiç de zor değil. Kabaca iki bin yıllık insanlık tarihi boyunca, Asya’nın içlerinden Avrupa’nın içlerine kadar iki büyük yolculuk gerçekleştirdik.

Müslüman olmadan önce gerçekleştirdiğimiz ilk yolculukta, pagan ve barbar Batılılardan farklı bir şey yapmadık: Yaktık, yıktık ve sonunda biz de yok olduk: Köken olarak esas itibariyle Türk olan Bulgarlara ve Macarlara bakmanız kâfî nasıl yok olduğumuzu görebilmeniz için. Ne Türklükleri kaldı, ne de Müslümanlıkları.

Türklerin Türklüklerini, Kürtlerin Kürtlüklerini, Arapların Araplıklarını koruyabilmelerinin de yegâne şartı İslâm’dır.

Bu toplumun yegâne varlık sebebi de, tarihte, üstelik de insanlık tarihinin akışını değiştirecek kadar varlık gösterebilmesinin yegâne sebebi İslâm’dır.

İSLÂM’LA İLİŞKİSİ SIFIRLANAN GENÇ KUŞAKLAR...
Türkiye, tarihî bir süreçten geçiyor: 7 milyonluk genç kuşağın 5 milyonu bu ülkeye, bu ülkenin ruhuna, ruh köklerine, İslâm’a olan aidiyet bilincini de aidiyet bağlarını da kaybetmiş durumda.

İslâm’la ilişkisi sıfırlanan, aidiyet bilinci yok olan kuşaklar, bu toprakları koruyamazlar. Köklü bir direniş, diriliş ve varoluş yolculuğuna ihtiyacı var bu toplumun.

Böyle giderse, bu toplum İslâm’ı terk eder ve yok olma sürecine sürüklenir -Allah muhafaza.

Bu toplum varlığını İslâm’a borçludur.

Tarihte varlık göstermesini, tarihin akışını değiştirecek büyük medeniyet yolculukları gerçekleştirmesini İslâm’a borçludur.

İki asırlık modernleşme tecrübesi, Cumhuriyet’le birlikte önce devletin bütün kurumlarının İslâm’dan arındırılmasıyla sonuçlandı.

İkinci aşamada da toplumun seküler zihin kodlarına göre yeniden inşa edilmesiyle birlikte İslâm’dan uzaklaştırılması projesi yürürlüğe konuldu.

Toplumun sekülerleşmesi süreci, sağ-muhafazakâr iktidarlar eliyle gerçeğe dönüştürüldü.

Gelinen noktada İslâmî kesimler güle oynaya sekülerleşiyor, İslâmî duyarlıklarını yitiriyor, hatta İslâmî kesimlerin çocukları deizme, ateizme doğru kayıyor...

ACİL VE KALICI ÖNLEMLER ŞART!
Toplumda süratle gerçekleşen bir İslâm’ı terketme süreci yaşanıyor...

Oysa bu toplum İslâm’ı kaybederse hiçbir şeyi kazanamaz, varlığını bile sürdüremez.

Türkiye’nin istiklal ve istikbal mücadelesi asıl şimdi başlıyor...

Dünyanın tam da İslâm’a şiddetle ihtiyaç duyduğu, salgını bile İslâm’ın temizlik anlayışı ve korunma yöntemleriyle yenmeye çalıştığı bir zaman diliminde, Türkiye’nin, toplumun İslâm’ı terk ediyor olması, ürperticidir insanlığın geleceği adına.

Bu toplumun yeniden Müslümanlaşması, adalet, hak-hukuk, helâl haram ölçüleri gibi İslâmî ilkeler ışığında yeniden inşa edilmesi gerekiyor.

Eğitimin, kültürün, sanatın, medyanın sömürgeci, mankurtlaştırıcı bir zihniyetle adeta toplumu yok etmek için savaştığı bir ortamda toplum, genç kuşaklar İslâm’ı terketmeyecekler de ne yapacaklar!

Acil önlemler alınması şart. Türkiye’nin istiklal ve istikbali tehlikelide!
Ayasofya Camii, bu toplumun özgürlüğünün ve ruhunun tapusudur

Yusuf Kaplan

26/07/2020 Pazar

Ayasofya secdeye durdu Cuma günü...

Nihayet.

86 yıl aradan sonra özgürlüğüne kavuştu...

24 Temmuz 2020 milat olarak tarihe geçti.

24 Temmuz bayram günü, düğün günü, vuslat günü oldu.

Türkiye’nin dört bir köşesinden yüreği özgürlük ateşiyle atan, kalbi, zihni ve ruhu hakikat aşkıyla çarpan yüzbinlerce Müslüman Ayasofya’ya akın etti...

Hasret bitti.

Cuma’ya Ayasofya Camii’ne gelebilenler ayrı bayram etti, gelemeyenler ayrı...

Yaşanan coşku, heyecan, neşe anlatılacak gibi değildi; yaşamak gerekiyordu. Tarih yapılıyordu çünkü. Tarihin yapıldığı anlar anlatılmaz, yaşanır ancak. Yaşandığında anlaşılır hakkıyla.

Cuma’da yaklaşık yarım saate yakın mukabelelerle, farklı makamlarda ezanlar okundu; ruhlar kanatlandı uçtu; insanlar mest oldu; hüzün ve coşkuyla doldu taştı Ayasofya o bugün.

Parya olmak nedir, Hür olmak nedir o ân orada hissettim iliklerime kadar ilk defa...

Bu toprakların bağımsızlığının fiilen değil zihnen elinden alındığını, bu toprakların çocuklarının fiilen değil zihnen köleleştirildiğini, celladına âşık edildiğini ilk defa ürpererek yaşadım bütün hücrelerimle.

Hür olmanın ne demek olduğunu, Ayasofya’nın hürriyetine kavuştuğu bugün ilk defa bu kadar aşikâr bir şekilde anladım, ilk defa bu kadar açıkça yaşadım.

Ağladım, ağladım, hüzün ve sevinç gözyaşlarına boğuldum.

Bir toplumun başına gelebilecek en büyük felâket, başına ne geldiğini bilememesidir, deyip duruyordum.

İşte bunu, burada, Ayasofya’da kavradım tam anlamıyla.

Ayasofya’nın nasıl da parya muamelesi gördüğünü, bu toprakların çocuklarının, ruhlarının nasıl yok edilerek paryalara dönüştürüldüğünü duydum bütün hücrelerimle...

Bu ülke fiilen sömürgeleştirilmemişti; ama zihnen sömürgeleştirilmiş ve sömürgecilere, celladına âşık edilmişti.

Eminim herkes benim yaşadıklarımı yaşıyordu Ayasofya Camii’nin içinde ve dışında...

Hüzün ve sevinç gözyaşları sel olup akıyordu...

Ayasofya’nın zincirleri kırıldı. Ayasofya’nın zincirleri, bizim de zihnimizin prangalı olduğunu gösteriyordu...

Ayasofya’nın özgürlüğüne kavuşmasından kim rahatsız olabilir?

Ama bu da oldu.

Ayasofya, yeniden cami olarak açıldı, Yunanistan yas ilan etti.

Bunu anlarım.

Ama içimizdeki türedilerin Ayasofya’nın açılmasından ötürü çılgına dönmelerini anlayamam!

Sahi, siz bu ülkenin çocukları değil misiniz?

Bu nasıl bir şizofrenidir! Bu nasıl bir patolojidir!

Ayasofya Camii, bu toprakları vatan yapan, bütün dünyaya adalet ve hakkaniyet sancağını dalgalandırmamıza imkân tanıyan, medeniyet iddialarımızın sembolik anlam haritalarının tapusudur.

Ayasofya Camii, bu toprakları vatan yapan ruhun, bu toprakların çilekeş ruhunun tapusudur.

Ayasofya Camii, bu toprakların darülislam yapılışının tapusudur; darülislamın yani herkese hayat hakkı tanıyan medeniyet fikrinin ve hükümranlık uygulamasının sigortası hem de tapusudur.

Ayasofya Camii, Müslümanların birliğinin, dirliğinin, yeniden dirilişinin ve Türkiye’nin liderliğinin hem sembolü hem de tapusudur.

Ayasofya Camii, herkese, bütün farklı dinlere, kültürlere, medeniyetlere hayat hakkı tanıyan tek medeniyetin, İslâm medeniyetinin en son ve en sofistike temsilcisi Osmanlı medeniyet ruhunun ve iddialarının bütün insanlığa yeniden adalet, barış ve hakkaniyet armağan edecek en muhkem, en güçlü, en sarsılmaz kapısıdır.

Sözün özü: Göklerden gelen bir karar, bir ayar vardır!

Ya Rab!

Sana ne kadar şükretsek azdır!
Türkiye, İstanbul Sözleşmesi’nden derhal çıkmalıdır!

Yusuf Kaplan

27/07/2020 Pazartesi

Kadın cinayeti gibi kangrene dönüşen bir sorunun o ürpertici Pınar Gültekin cinayetinden sonra sosyal medyada gündeme oturması kaçınılmazdı elbette.

Konu, kadın tecavüzü, cinayeti ve şiddeti’ydi.

Nasıl tartışıldı peki bu konu?

Şöyle: “Eğer İstanbul Sözleşmesi iptal edilirse, bu cinayetler kontrolden çıkar, dolayısıyla Türkiye’nin İstanbul Sözleşmesi’nden çıkması cinayettir!” denildi!

Konu, Pınar Gültekin cinayeti’ydi. Ama konuşulan, İstanbul Sözleşmesi’nin kadın cinayetinin önlenmesinde bir kurtarıcı olduğu iddiası!

“KADIN CİNAYETİ”, “KADINA ŞİDDET” İŞİN MASKESİ, KILIFI!
Birincisi, İstanbul Sözleşmesi’nde kadın cinayetine, kadın şiddetine ilişkin çok şey var. Fakat bu yasa uygulamaya konulduğu zamandan bu yana kadına yönelik cinayet ve şiddet olaylarında azalma değil, artma hatta katlanma olmuş!

Demek ki, neymiş? İstanbul Sözleşmesi, kadına yönelik cinayet ve şiddet olaylarını azaltmamış aksine artırmış, üstelik de katlayarak artırmış!

Bütün rakamlar, veriler, kadına yönelik şiddet, tecavüz ve cinayet olaylarında İstanbul Sözleşmesi’nin uygulanmaya başlanmasından bu yana patlama olduğunu göstermesine rağmen birileri neden ısrarla İstanbul Sözleşmesi’ni ölümüne savunma ihtiyacı duyuyor peki?

İkinci dikkat çekeceğim nokta tam bu soruyla ilgili: İstanbul Sözleşmesi’nde kadına yönelik şiddet, cinayet, tecavüz sorunlarının hepsi maske, kılıf. Asıl dert “toplumsal cinsiyet eşitliği” ve “cinsel yönelim tercihi” (madde 3) gibi kavramlarla sapkın eşcinsel ilişki biçimlerini yasayla meşrulaştırmak ve yasa yoluyla topluma dayatmak!

Zokayı yutmayalım lütfen!

İstanbul Sözleşmesi’nde şiddetle, nefretle karşı çıktığımız yer burası işte: Birileri kadına cinayeti önleme kılıfı altında, bütün dünyada eşcinsel ilişki biçimlerini meşrulaştırma, dayatma ve yaygınlaştırma, dolayısıyla aile kurumunu çökertme amacı güdüyor!

Buna aslâ göz yumulamaz ve izin verilemez!

Kadına şiddetle, cinayetle ilgili başka yasa yapamayacak kadar aptal mı bu ülkenin hukukçuları?

Hasta mısınız siz?

Kimi aldatıyorsunuz?

Eğer bütün bunları bilerek yapıyorsanız bu toplumun altını sinsice oyacak, aileyi sinsice ortadan kaldıracak tehlikeli bir oyun oynuyorsunuz demektir ve bu tezgâhınız er geç deşifre edilip suratınıza çarpılır.

POLONYA KADAR OLAMAYACAK MIYIZ?
Tıpkı Polonya’da olduğu gibi...

Polonya, İstanbul Sözleşmesi’nden çıkıyor.

Gerekçesi sarsıcı!

Polonya, bugünden itibaren İstanbul Sözleşmesi’nden çıkış sürecini resmen başlatıyor...

Polonya Adalet Bakanı Zbigniew Ziobro, İstanbul Sözleşmesi’nden çıkış gerekçesini açık, net ama son derece sarsıcı bir şekilde şöyle açıkladı:

“İstanbul Sözleşmesi, kabullenemeyeceğimiz sakıncalı ideolojik dayatmalar içeriyor. Meselâ bunlardan biri, “toplumsal cinsiyet” düşüncesi. Buna göre cinsiyet doğuştan değil, herkesin sosyo-kültürel kararına göre belirleniyor. Bu ideolojik varsayıma dayanan sözleşmeye göre, sözleşmeyi imzalayan devletler genç nesillere, bu “değer ve düşünceleri” öğretmek için eğitim sistemini değiştirmek zorunda. Önemli olanın sosyo-kültürel tercihlerimize göre belirlediğimiz cinsiyet olduğunu söylüyor. Bunu yanlış buluyoruz ve reddediyoruz.”

Yanarım yanarım da, şu Müslüman ülkede Polonya Adalet Bakanı kadar İstanbul Sözleşmesi’ni açıkça ve son derece tutarlı, güçlü bir şekilde reddeden bir devlet adamı çıkmadı, ona yanarım!

Kadın cinayetini kimse savunamaz! Bu sözleşmenin asıl meselesi de kadına yönelik şiddet, cinayet değil. Milleti aptal yerine koymayın!

Kadın cinayeti maskedir, işin kılıfıdır!

Kaldı ki, biraz önce de dikkat çektiğim gibi, kadın cinayetini önleyecek yasa yapmaktan âciz mi Türkiye?

Oysa burada asıl amaç, eşcinsel ilişkilerin yasal hâle getirilmesi, yasayla dayatılması ve ailenin çökertilmesidir!

Böyle bir sözleşmenin adının “İstanbul Sözleşmesi” olarak adlandırılması ise yüzkarası!

Polonya Adalet Bakanı’nı dinlerken, İstanbul adının geçmesinden yüzüm kızardı, bu ülkenin her bir insanının da, yöneticisinin de bu videoyu izlediklerinde yüzlerinin kızaracağından, İstanbul’un adının insanı soysuzlaştıracak bir sözleşmenin adı olmasından çılgına döneceklerinden eminim.

Türkiye, böylesine iğrenç bir amaçla hazırlanan, cinsiyetsiz bir dünya inşasının kilometre taşlarını döşeyen yüzkarası bir anlaşmadan derhal çıkmalıdır!

Yoksa yasayla kendi ellerimizle kendi toplumunun altını oyma cinayetine imza atmış insanlar olarak tarihe geçeceğiz -Allah muhafaza!Hilâfet mi, süpergüç mü?

Yusuf Kaplan

2/08/2020 Pazar

Hilâfet, İslâmî bir kurum. Müslümanların birliğini teminat altına alan; bölgesel ve küresel meselelerini hâl yoluna koyması beklenen; Müslümanların hür iradelerinin eseri ulus-üstü bir şemsiye oluşum.

Sadece siyasî değil, idarî, iktisadî, kültürel, entelektüel, zaman zaman akîdevî boyutlar kazanan çok yönlü, çok katmanlı, çok fonksiyonlu bir kurum hilâfet.

Malın, aklın, dinin, neslin, canın maksimum ölçekte emniyet altına alınabildiği, korunabildiği darülislamın (islamyurdu’nun) hâkim olduğu bir yerde hilâfet hükmünü icra edebilir.

İSLÂM DÜNYASININ KÖLE OLDUĞU BİR SÜREÇTE KURULACAK BİR HİLÂFET EMPERYALİSTLERİN KÖLESİ OLUR!
Darülislam olmayan yerde hilâfet olmaz. Darülislam, islamyurdu’dur ama sadece Müslümanların yaşadığı bir yer değildir. Darülislam, İslâm’ın kükümran olduğu yerdir ve sadece Müslümanlar için değil, İslâm’ın dışındaki dinlere, düşüncelere, felsefelere inanan insanlar için de barışın, hukukun ve adaletin söz konusu olduğu bir dünyadır.

Hilâfetin, Müslümanların ve diğer inançların müntesiplerinin coğrafya ötesi bölgesel ve küresel haklarını koruyan, teminat altına alan İslâm tarihinde iki önemli örneği var: Birincisi, Asr-ı Saadet; ikincisi de Osmanlı hilâfeti.

Darülislam olmayan yerde hilâfet uygulanamaz. Tekrar ediyorum, İslâm’ın hükümran olduğu, dolayısıyla Müslümanların hür ve bağımsız oldukları, kendi hür iradeleriyle kendi kaderlerine özgürce karar verebildikleri yer İslam yurdudur ve ancak orada hilâfet hayata geçirilebilir.

İki asırdır darülislam işgal altında; zihnen ve fiilen köle İslâm dünyası.

Emperyalistler, açık sömürgecilik döneminde olduğu gibi kendileri işgal etmiyor İslâm dünyasını. Adamları, uyduları ile uzaktan kontrol ediyor, kaynaklarını tepe tepe sömürüyorlar. Kitleleri de zihnen köleleştiriyorlar. İslâm dünyasında, dünyanın her yerinde olduğu gibi, kitlelerin zihni işgal altında; seküler Batı kültürünün gönüllü köleleriyiz bütün insanlık olarak.

İslâm dünyasının fiilen ve zihnen hür olmadığı, köle olduğu bir ortamda, hilâfet ilan edilebilir mi?

Böyle bir hilâfeti kim, hangi güç, aktör, ne adına ilan edecek? Bütün Müslümanları bağlayacak bir hilafet olacak mı bu? Olabilir mi?

İslâm dünyasının iki asırdır zihnen ve fiilen köle olduğu bir zaman diliminde ilan edilecek bir hilâfet emperyalistlerin kölesi olabilir olsa olsa.

İslâm dünyasındaki bu tür oluşumlara bakmak bunu görmek için kâfîdir: İslâm İşbirliği Teşkilatı nedir meselâ? Küresel güçlerin kölesidir, değil mi? Hilâfet girişiminin bir ön-çabası gibi düşündüğünüzde, İslâm dünyasının birliğini, dirliğini, bütünleşmesini sağlayacak kararlar alması gereken bir kurumun, hiçbir büyük işe öncülük etmemesi, edememesi, güdümlü bir oluşum olduğunun göstergesi değil midir?

Bu şartlarda kurulacak bir hilâfetin de emperyalist güçlerin güdümünün dışına çıkacağını düşünmek için ya salak ya da asalak olmak gerekiyor galiba.

Elbette ki, İslâm dünyasının birliği, Müslümanların hedefidir. Bunun için herkes üzerine düşen görevi yerine getirmekle mükelleftir.

İslâm dünyasının hür ve bağımsız olmadığı bir zaman diliminde hilâfet emperyalistlerin İslâm dünyasını daha kolayca gütmelerinin sözümona meşrû aracına dönüşecektir.

Burada, son olarak, hilâfet projesinin İngilizlerin projesi olduğunu, İslâm dünyasındaki bazı tipleri, oluşumları kullandıklarını bilelim, diyorum.

İSLÂM DÜNYASININ SÜPERGÜCE İHTİYACI VAR
Ve şunu söylüyorum: İslâm dünyasının geçiş sürecinde hilâfete değil süpergüce ihtiyacı var.

İslâm dünyasının gerçek anlamda bağımsızlığına kavuşmasını sağlayacak bir medeniyet atılımının temelleri de süpergüç bir ülkenin tarihî derinliği, entelektüel zenginliği ve geleceğe emin adımlarla yürümesini sağlayacak köklü özgüveni ile atılabilir ancak.

Süpergüç bir aktör, aldığı kararların kendi sınırlarını aşacak bir etki ve uygulama alanı olduğunu bilecek, İslâm dünyasının lideri konumunu tabiî olarak deruhte edeceği için de, İslâm dünyasının birleşmesine doğru gidecek zihnî, fiilî, rûhî yolculuklara öncülük edecek kurucu ve koruyucu aktör olarak işlev görecektir.Erdoğan, İstanbul Sözleşmesi’ni çöpe atmalı!

Yusuf Kaplan

3/08/2020 Pazartesi

İstanbul Sözleşmesi’nin dayandığı temel felsefî temeli gözardı edersek, söyleyeceğimiz lehte veya aleyhte hiçbir sözün değeri de, anlamı da olmayacaktır.

TOPLUMSAL CİNSİYET MÜHENDİSLİĞİ PROJESİ: TANRI’YA MEYDAN OKUMAK!
İstanbul Sözleşmesi’nin kalkış noktası, “cinsiyetsizlik” fikri: Biyolojik cinsiyete karşı, toplumsal cinsiyeti eksene alıyor.

Bütün feminist hareketlerin, eşcinsel oluşumların kalkış noktası burası: “İnsan, yaratılışta verilen cinsel kimliği kabul etmeyebilir ve cinsiyetini istediği şekilde değiştirebilir.”

İstanbul Sözleşmesi’nde defalarca tekrarlanan “toplumsal cinsiyet”, “cinsel yönelim” gibi kavramların dayandığı ideoloji, işte bu cinsiyetsizleştirme ideolojisi; bendeniz bunu “toplumsal cinsiyet mühendisliği” projesi olarak adlandırıyorum.

Ne demek bu?

Tanrı’ya meydan okumak, demek. Yaratıcı’ya “Ben senin verdiğin cinsiyeti kabul etmiyorum, reddediyorum!” demek.

KADEM NEREDE/N KONUŞUYOR?
Dünya değişiyor... Modernliğin haklar rejimi demokrasinin yerini postmodernliğin hazlar rejimi dromokrasi alıyor...

Yeni bir dünyanın ayak sesleri bu. Bildiğimiz cinsiyetleri, dinleri, devletleri yok edecekler. Tek devlet, bütün dinlerin karışımı tekno-pagan tek bir din, bütün cinsiyetlerin karışımı akışkan, cinsiyetsiz bir cinsel kimlik inşa edecekler...

Kadem’in, dünyada yaşanan bu gelişmeleri kavrayabilecek entelektüel donanıma sahip olmadığı anlaşılıyor, ne yazık ki. Kadem’in de, diğer kadın derneklerinin de.

Kadem’i günah keçisi haline getirmek istemem. Ama Kadem, yerini bilmeli, ülkemizin de dünyanın da nasıl bir yıkımla, ontolojik felaketle karşı karşıya olduğunu görebilmeli.

Kadem’in durduğu yer neresi? En iyisi, bu feminist ideolojilerin içinde konuşlanıyor ve oradan konuşuyor; Müslümanca bir ontolojide ve epistemolojide konuşlanmıyor ve oradan konuşmuyor.

Kadem’in ülkenin kadın, aile politikalarının belirlenmesinde çok etkin olduğunu biliyoruz. O yüzden vebale girdiğini hatırlatmak istiyorum burada.

Kadem, bize örnek bir Müslüman aile modeli geliştirmeli ve bunu toplumun bütününe sunabilmeliydi. Böyle bir kaygıları oldu mu? Bundan sonra Kadem olacaksa, aileyi eksene alan model bir Müslüman tipi ve ilişkiler haritası çıkarmaya kafa yormalı ve bunu bütün dünyaya sunacak şekilde yapmalı.

Bu dert, bu kaygı, bu birikim yoksa niçin var ki Kadem?

Tekrar ediyorum: Kadem, Feminizm İÇİNDEN konuşuyor, bu toplumun kozmolojik ve evrensel İslâmî değerleri ve ilkeleri içinden DEĞİL.

Feminist konumdan, İstanbul Sözleşmesi’nin belirlediği konumdan konuşunca, sorunu, aile sorununa değil kadın sorununa indirgiyor. Kadın ile erkek arasında çatışmayı, kadın-erkek husumetini körükleyecek çatışmacı, maskülen, şiddet yüklü bir dil kurarak konuşuyor diğerleri gibi.

Feminizm ideolojisi de, cinsiyetsizleştirme ideolojisi de, sorunu cinsiyet sorunu, erkek-egemen cinsiyet sorunu olarak görüyorlar. Çözümü de, cinsiyetleri yok etmekte buluyorlar! İfrattan tefrite yuvarlanıyorlar...

Tam bir kaos! Çıkmaz sokak! Anarşi! Bu tür ideolojik fraksiyonlar var bu örgütler arasında “KaosGel” gibi!

İSTANBUL SÖZLEŞMESİ, BÜYÜK YIKIMLARA YOL AÇACAK!
İstanbul Sözleşmesi, çok büyük sosyo-kültürel yarılmalara ve ailevî yıkımlara yol açacak toplumda. Çok büyük yaralara yol açtı daha şimdiden...

Özetle Kadem’in ve diğer kadın derneklerinin durdukları yerin bu toplumun medeniyet dinamiklerinin ürünü Müslümanca bir yer olmadığını, ailenin ve toplumun altını oyan, erkek-kadın ilişkilerini düşmanca kurgulayan, söylemsel şiddet üreten, o söylemsel şiddetle eylemsel şiddeti kışkırtan ve meşrulaştıran seküler, İslâm-dışı, fıtratı hiçe sayan, fıtratı metamorfoza uğratan büyük ontolojik, kültürel ve sosyal yıkımlara yol açacak bir yer olduğunu, çok vebale girildiğini hatırlatıyor, bir Müslüman fikir adamı olarak uyarıyorum.

Kadınların bazı haklar elde etmesinde önemli rolleri ve işleri oldu Kadem’in, elbette ki. Ama durduğu yer Müslümanca bir yer değil. Belki farkında olmadan bizim değerlerimizin altını oyan bir yer. Ailenin ve toplumun geleceği açısından da, AK Parti’nin geleceği açısından da çok sorunlu hatta tehlikeli bir yer!

ERDOĞAN! ÇÖPE ATMALI!
Şunu bilelim: Bu toplumu, son iki asır o büyük yok oluş mevsiminde aile ayakta tuttu. Aileyi de güçlü, sarsılmaz akîde. Akîde çökerse, aile çöker. Aile çökerse toplum ayakta duramaz. Toplum çökerse ülke silinir gider tarihten -Allah muhafaza!

Bir yanlışlık var, bir yerde büyük bir yanlışlık yapılıyor: Aile çöküyor! Uygulanan politikalar çok yanlış bu konuda. Müslüman, muhafazakâr bir partinin iktidarında ailenin çökmesi olacak iş değil, bunun vebali var!

Bu ülke kadına cinayeti önleyecek yasa yapmaktan âciz mi, yapmayın Allah aşkına!

Erdoğan, İstanbul Sözleşmesi’ni çöpe atmalı, bizim insanı yücelten asil medeniyet değerlerimize dayalı, dünyaya da model olabilecek kadına cinayeti, şiddeti önleyecek örnek bir yasa yapılması talimatı vermeli!

Eğer İstanbul Sözleşmesi’ni kaldırıp çöpe atmazsa, sonunu hazırlamış olur iktidar!

Benden hatırlatması.

Vesselâm.
İnsan araçları kullanacağına, araçlar insanı kullandığı için dünya cehenneme döndü!

Yusuf Kaplan

7/08/2020 Cuma

Dünyanın çivisi çıktı.

Cehenneme çevrildi dünya.

Araçları amaçların önüne geçirdiği, güç üreten araçların, gücün kulu-kölesi olduğu için insan olma özelliklerini yitiriyor, barbarlaşıyor ve dünyayı yaşanamaz bir cehenneme çeviriyor ağ’daş insan.

İnsan araçları kullanacağına, araçlar insanı kullanıyor.

İnsanlığın başına gelebilecek en büyük ontolojik felâket bu: İnsanın amaçlarını yitirmesi, araçları amaçlarının önüne geçirmesi ve bunu da ilerleme, gelişme olarak görebilecek kadar körleşmesi, çölleşmesi, ruhsuzlaşması...

İNSANIN ÖZGÜRLEŞMESİ, BAĞLARINI DEĞİL, BAĞLARININ SIRLARINI ÇÖZMESİYLE MÜMKÜN
Neden böyle oluyor peki?

İkincisi de, başka türlüsü mümkün mü?

Bunun için, en temelden, varlığın kendisinden başlamamız, insanın nasıl bir varlık olduğu meselesine açıklık kazandıracak felsefî bir yolculuk yapmamız gerekiyor...

İnsan, bağlı, bağımlı bir varlık.

İnsanın özgürleşmesi, bağ’larını çözmesiyle değil, bilakis, bağlarının sırlarını çözmesiyle gerçeğe dönüşebilir.

İnsanın alıp verdiği nefes kendi elinde değil: Nefes bir bağdır; bu bağı çözdüğü zaman, insan ölür; marifet, bu bağ’ın sırlarını çözmektir.

İnsan, nâ-tamam bir varlıktır; kendi kendine yeter, kusursuz bir varlık değildir.

O yüzden, tek başına yaşayamaz insan.

Kusursuz bir varlık gibi hareket ettiği andan itibaren, insanı bağlayan başka bağların, nefsinin, arzularının, dünyanın kölesi olmaktan kurtulamaz.

Bağ’ın, dolayısıyla bağlılığın ne anlam ifade ettiğinin sırrını nasıl çözeceğiz ve özgürleşme yolunda nasıl bir mesafe katedeceğiz, o hâlde?

Işık’a ulaşarak; bunun için de aşk’ı yaşayarak, firak ateşinde yanarak...

Burada, fiilî bir durumdan, fizikî bir hâlden sözediyorum. Bu hâli yaşayarak, kendimize ulaşmamızın, kendimizi bulmamızın ve kendimizi aşacak bir noktaya vâsıl olabilmemizin yol haritasından...

IŞIĞA ULAŞMANIN YOLU: AŞK ÇİLESİ VE FİRAK ATEŞİ
Işık, aşk’la kâim, firak ateşiyle dâimdir.

Firak ateşinde yanmayan insan, aşkı bilemez, ışığa ulaşamaz; hiç bir zaman kendi olamaz, kendini bulamaz ve yolculuğa çıkamaz.

İnsan, kendini, öteki’nde bulur. Farklı olan’da.

Farklı olan, insan için ayna işlevi görür: Kişi, yaratılışı gereği, azman bir nefs’le yaratılmış olduğu için aynaya bakmak istemez.

Korkar ayna’dan.

İşte “öteki”, “farklı olan”, kişi için kendine bakması, kendini anlaması, kendini farketmesi, kendine gelmesi ve yolunu bulması için Rahmân’ın -rahmeti gereği- insana lûtfudur.

Farklı olan, öteki’dir.

İşte bu “öteki / fark” bir imkân olarak insana Allah tarafından ihsan edilmiştir.

İnsan, işte Allah’ın bu ihsanını farkettiği ölçüde ve oranda insanlaşır, beşerlikten insanîliğe ulaşır; melekûtî âlemden süt emen meleksi melekelerle donanır.

ULÛHİYET EMANETİ, UBÛDİYET EMNİYETİ VE DÜZENİ
İnsana yüklenen emanet, emniyeti (=adaleti, hakkaniyeti...) tesis etmektir yeryüzünde.

Emniyet, bütün varlıkların kendileri olmaları, yerlerini bilmeleri ve yerlerini bulmaları demektir.

Emanet ancak ubûdiyet / kulluk şuuruna ermekle, emniyet de kulluk şuurunu hilâfet bilinciyle hayata ve harekete geçirmekle gerçeğe dönüştürülebilir.

Ubûdiyet şuurunun hayata ve harekete geçirilmesi, yalnızca ulûhiyet bilincine ulaşıldığı zaman imkân dâhiline girebilir.

Ulûhiyet, yegâne farklı olan’dır, yegâne öteki’dir, yegâne ğayrı’dır.

Kişi, ilâhî olan’ın izdüşümlerini, ilâhî olan’ın yarattıklarında görebilir.

Asıl mesele, “li-teârefû” (tanıma, kendi farkının farkına vararak niçin yaratıldığını idrak etme) sırrına ulaşabilmektir.

Tanıma melekeleri edinmek, tanıma melekelerini farklı olanı fark ederek, farklı olan’ın farkını idrak ederek kendi farkını farketmektir: Böylelikle tefrik melekeleri kazanabilmek, zamanla, fârûk olabilmek, Furkan’ın özelliklileriyle donanabilmek.

KUR’ÂN OKUMAK, FURKAN OKUMAYI OKUMAK İÇİNDİR...
Kur’ân, ulûhiyetin yarattığı varlıkların varediliş hikmetlerine nüfûz edebilme melekesi kazandırır mümine.

Kur’ân oku/n/mak içindir.

Furkan’sa hem Kur’ân’ı okumak hem de okumayı okumak için.

İnsan, ulûhiyet bilincine ulaşarak ubûdiyet şuuruyla hareket etmeye başladığı zaman, aşkı yaşamaya, firak ateşinde yanmaya, ışık’a ulaşmaya başlar.

İnsan, bağımlı / nisbî bir varlık olduğunu ancak o zaman iliklerine kadar yaşar.

İnsan, ancak neye intisap edeceğini / bağlanacağını ancak o zaman bihakkın idrak eder.

İnsan, dünyaya bağlandığı, nefsinin ağlarına takıldığı, arzularının kulu-kölesi olduğu zaman, geçici ve ayartıcı ağ’lar insanı kölesi yapar.

Dünya da, nefsi de, arzuları da hakikate ulaşma sürecinde araçlarıdır insanın.

İnsanın amacını bildiği, nisbî bir varlık, yaratılmış bir varlık olarak yalnızca Mutlak Varlık’a bağlandığı zaman araçların ayartılarının kulu kölesi olmaktan kurtulur; yalnızca Yaratıcı’nın önünde boyun eğer, ancak o zaman özgürlüğüne kavuşur.

İnsanın, eşiğine sürüklendiği ontolojik felâketten kurtulabilmesinin ve özgürlüğüne kavuşabilmesinin tek yolu var: Araçların kölesi olduğunu farketmesi; bunun için de bağımlı bir varlık olduğunu idrak etmesi, Yaratıcı’dan başka hiç bir araca, varlığa boyun eğmemesi ve hakkıyla özgürleşmesi.

Ancak o zaman insan farkını farkedecek, farklı insanların farklılığına saygı duyacak, farklı insanların dünyalarının farklılıklarından nasıl beslenebileceğini kavrayacak, yaşanabilir bir dünya inşa edebilmek için firak ateşini yakacak, aşk ateşinde yanacak ve insanlığı aydınlatacak ışığa ulaşacaktır. Vesselâm.
İddialarımızı ve gençliği yitirirsek, geleceği de kaybederiz!

Yusuf Kaplan

9/08/2020 Pazar

Çeyrek asırdan fazla süren bir başörtüsü zulmü ve mücadelesi yaşandı bu müslüman ülkede!

28 Şubat süreci, bu zulmün zıvanadan çıktığı ândı. 28 Şubat’ta sadece başörtüsü zulmü değil, bu toplumun iddialarının ana kaynağı Kur’ân hıfzına, öğrenimine de, İmam Hatip Liseleri’ne de iğrenç müdahalelerde bulunuldu.

Bu ülkenin has çocuklarına, masum ve sahipsiz Anadolu çocuklarına zenci muamelesi, parya muamelesi yapıldı!

Anadolu çocukları, bu ülkenin zencileri değil asil ve asıl unsurudur. Ama zenci muamelesi görmeleri tarihe karanlık bir leke olarak geçmiştir.

BÜTÜN İLİMLERİN, SANATLARIN KAYNAĞI KUR’ÂN’DIR
15 yaşından önce Kur’an hıfzı yasaklandı. Tam bir akıl tutulması diyeceğim ama bu kavram ifade etmeye yetmez zulmün ürperticiliğini. Kur’ân hıfzı ne kadar erken yaşlarda olursa o kadar verimli olur oysa.

Bütün ilimler Kur’ânla başlar; matematik, fizik, cebir gibi müspet bilimler de dâhil bütün ilimler Kur’ân’da köksalar; Kur’ân’dan, onun tevhid ilkesinden, bütüncül, kuşatıcı bakış açısından süt emer.

Dahası büyük felsefeci, kelamcı, hekim, cebirci, fizikçiler de dâhil bütün âlimler, öğrenimlerine önce Kur’ân’ı ezberleyerek başlarlar bizim medeniyetimizde. Meselâ İbn Sina 10 yaşında Kur’ân’ı ezberleyerek başlamıştır ilim hayatına. O yüzden zihni işlektir, zekâsı parlaktır, ufku melekût âleminden süt emerek mülk âlemine ışık saçacak kadar geniştir ve her ilgilendiği alanda öncü olmuştur.

Bu toplumun varlık sebebinin ve dünyaya aşılamamış medeniyet tecrübesi armağan etmesinin ana kaynağı Kur’ân’ın öğreniminin bu şekilde engellenmesi, Kur’ân’dan beslenen, başka dünyalara, bilimlere, medeniyetlere de açılan İHL’lerin ve öğrencilerinin zenci muamelesi görmesi çok ürperticiydi!

BAŞÖRTÜSÜ AÇMA TRENDİ YAYGINLAŞIYOR...
Bu yasakların hepsi aşıldı. Şimdi başka sorunlarla boğuşuyoruz: Bir yandan eğitim sistemimiz zihnen sömürgeleştiriyor çocuklarımızı, öte yandansa İHL’lerde deizm dalgası sanıldığından da hızlı yayılıyor! Çok tehlikeli bir süreç bu.

Bütün bunlar yetmiyormuş gibi nurtopu gibi ürpertici yeni bir sorunumuz daha oldu: Başörtüsü açma trendi! Modaya dönüştü adeta bu. O yüzden trend diyorum.

Başörtüsü mücadelesini kazandık ama tesettürü kaybettik, demiştim. Başörtüsü yasağını kaldırdık ama şimdi başörtüsünü atmaya başladık...

İnsanları giyim kuşamlarıyla yargılayamayız. Bu kesin. Müslüman insanlara, insanların giyim kuşamlarıyla uğraşmak yakışmaz. Herkes seçiminde hürdür.

Fakat burada yaşanan sosyolojik ve kültürel bir süreç var: Geleceğe dair alarm zillerinin çaldığını gösteren...

Üniversitede bir öğrencimden, Meryem Uğurlu kardeşimden bir mesaj geldi bu konuda. Gençler arasında başörtüsü açma trendinin hızla yaygınlaştığını gösteren bir mesaj. Üzülerek, ağlayarak yazdıklarını, sizlerle paylaşıyor, yöneticilerimizin, cemaatlerin, vakıfların ve tabiî halkımızın dikkatine sunuyorum...

İŞTE O MEKTUP!
“Hocam Selamunaleyküm. Bir konuda çok muzdarip olarak size yazıyorum; umarım başınızı ağrıtmam. Baş açma mevzusu o kadar ciddi bir boyuta geldi ki, çevremde çok düzgün aile kızlarının patır patır her gün birer ikişer açılma haberlerini alıyorum. Yakın bir arkadaşım, başını açmasına izin vermedikleri için anne babasıyla konuşmuyor. Ben bugün yine bir açılma haberi aldım, sarsıldım!”

“Hocam, o kadar çok dini bütün kızın başına açmasına şahit oldum ki! Artık dayanacak gücüm kalmadı hıçkıra hıçkıra ağladım gözlerim mosmor olana kadar. Keşke dedim böyle günleri görmek nasip olmasaydı. Bir furya var: ‘Başımızı açınca dinimizi bırakmıyoruz,’ diyorlar. Bu iş burada bitmiyor... ‘Başımızı açarız yine namazımızı kılarız’ diye başlayıp şort giymelerden dine hakaret boyutuna gelmeye başlıyorlar.”

“Sanki ellerimden dinim kayıyor gibi hissediyorum. Tek başıma gibiyim; benimle birlikte başını açmayı düşünmeyen geri kalan kesimle bunu paylaştığımda da ‘insanların görüşleri bizi ilgilendirmez’ deyip umursamıyorlar. Yapayalnız kaldım çevremde. Ağzını açan kimse yok; kimse ‘ne oluyor’ demiyor. Sanki tüm sorumlusu benmişim gibi hissediyorum. Bunu görüyorum ve müdahale edemiyorum. Temelinin ne olduğunu anlayamıyorum. Sadece bir şey biliyorum, ki, başını açan sosyal medyada kendini sanki zafer kazanmış gibi paylaşarak diğerlerini etkiliyor. Allah rızası için hocam, bu konuda ne yapmam gerektiği konusunda bana yardımcı olun! Ben başım sıkışınca kendim hallederim genelde. Ama bu benim boyumu çok aşan bir sorun. Korkuyorum!”

İDDİALARINI VE GENÇLİĞİ YİTİRENLERİN GELECEĞİ YOKTUR!
Şunu söyleyerek yazıyı bitireyim: İddialarını yitirenlerin ve gençlerini kaybedenlerin gelecekleri yoktur.

Bunun çözümü ne: Öncelikle güçlü akide, güçlü aile.

Güçlü akide ve güçlü ailenin işlevsel olabilmesi için çağı, çağın sorunlarını da çok iyi kavramak şarttır.

O zaman güçlü akide, güçlü aile, geleceğe yürüyecek güçlü bir toplum ve güçlü bir ülkenin teminatı olur.

.Türkiye: Ruhsuz dünyanın ruhu

Yusuf Kaplan

10/08/2020 Pazartesi
Bir toplumu ayakta tutan yegâne dinamik ruhudur. Maddî ve manevî bütün saldırılara karşı bir toplumu koruyan dinamik de, bir toplumun her alanda ve her bakımdan atılım yapmasını sağlayan dinamik de.

İnsan, ruhuyla vardır ve ruhuyla yaşar. Toplumların da ruhu vardır. Ruhu olan, ruhu canlı ve diri olan toplumlar, kolay kolay yok olmazlar.

Toplumun ruhu, insantekinde kuvve hâlindedir. Bütün bir topluma yansıdığında veya yansıtıldığındaysa, fiil hâline geçer. Ruhun kuvveden fiile geçmesi, toplumda kolektif bir şuurun yeşertilmesiyle gerçeğe dönüşebilir. Müşterek zihin haritalarına, toplumun bütün fertlerinin aynı şekilde hissetmelerini, düşünmelerini ve yaşamalarını sağlayan müşterek anlam dünyasına, müşterek anlam haritalarına sahip toplumlar, maddî ve manevî direnç noktaları da; kültür, sanat, siyaset, fikir, ahlâk ve estetik gibi hayatın her alanında köklü medeniyet atılımları gerçekleştirme iradeleri, istidatları ve imkânları da güçlü toplumlardır.

Ruh, manevî bir güçtür. Zihin ve kalbin imkânlarının aynı noktada buluşturulması, yoğunlaştırılması ve harekete geçirilmesinden neşet eder, kök salar hayatın her alanında.

Bir toplumun ruhu dediğimizde, o toplumu ayakta tutan, var kılan ve atılım yapmasını sağlayan zihin ve anlam haritalarının canlı olması, vicdanının diri olmasını sağlayan kalbinin, manevî dünyasının engin ve zengin olması, derûnî boyutlara sahip olması durumundan söz ediyoruz.

RUHSUZ DÜNYA
Dünyadan ruh çekildi gitti. Ruhsuz bir dünya bizimkisi. Dünyada ruhu olan, ruhunu koruyan medeniyetler yok artık. Daha doğrusu bir anlamda, tarihe çıkan, tarihi yapan insanlığın “rûhî varlıkları” olan medeniyetler sırra kadem basmış durumda bütün dünyada modern Batı uygarlığının yıkıcı, yok edici emperyalist saldırısı sonuncunda.

Şimdi medeniyetler, ama bütün medeniyetler yok oldu. Medeniyetleri var kılan, yaşatan zihin haritaları yok edildi, kalpleri durdu. Batı uygarlığı dışında yaşayan medeniyet yok. Fakat Batı uygarlığı da medeniyet değil; kendini bir şekilde ayakta tutan, hükümran kılan ilkelere ve kurumlara sahip devâsâ bir makina. Ruhsuz bir makina. Zihin haritaları yaşıyor ama kalbi durmuş durumda. Kalpsiz bir dünya Batı uygarlığının dünyası da, insanlığa sunduğu dünya da. Kalpsiz ve ruhsuz.

Batı uygarlığının dışındaki medeniyetlerin zihin haritaları paramparça olmuş durumda. Kalpleri ise sizlere ömür!

Genetik kültürel kodlarını yitirdi bütün medeniyetler ve toplumlar. Dolayısıyla zihinleri işlemiyor, kalpleri çalışmıyor, ruhları ise hiçbirini kanatlandırmayacak kadar ölü.

TÜRKİYE UMUDU
İslâm medeniyeti tarihten çekildi ama İslâm medeniyetinin vahye dayandığı için benzersiz kaynağı İslâm hâlâ diri, hâlâ bir sekülerleşme (zihnen parçalanma, hayattan uzaklaşarak bireysel alana hapsolma) saldırısı yaşamadığı, bu tür saldırılara direnecek kadar kalbi canlı, genetik kültürel kodları yaşadığı, kaynakları bozulmadığı için her zaman Müslüman toplumları toparlama imkânına sahip. Fakat Müslüman toplumlar da Batı’dan gelen seküler ve kapitalist saldırıya maruz kaldıkları için genetik kültürel kodları sarsılmaya, kimyaları bozulmaya, anlam ve zihin haritaları parçalanmaya başladı.

Türkiye, dünyanın ruhu, mazlumların umudu ve zorbaların kâbusudur, demiştim. Türkiye, ruhunu hatırlar, içeriyi, toplumu kültürel kodları, medeniyet dinamikleri doğrultunda yeniden inşa ederse, bilkuvve umut olma durumu, bilfiil umuda dönüşebilir.

Bilkuvve umudun, bilfiil umuda dönüşebileceğini gösteren en son ve son derece sarsıcı hadise, cehenneme çevrilen Lübnan halkının Erdoğan’a, Erdoğan’ın şahsında da Türkiye’ye umut olarak baktığını dünya-âleme göstermesi oldu. Cumhurbaşkanı Yardımcısı Fuat Oktay Bey ile Dışişleri Bakanımız Mevlüt Çavuşoğlu’nun baskın Lübnan ziyaretleri sırasında sergilediği emperyalistleri ürküten o etkileyici, göz yaşartıcı Türkiye sevdası ve dostu tavırla.

Coğrafyamız bizi özlüyor, biz de coğrafyamızı: Öncelikle zihin, kalp ve ruh coğrafyamızı elbette ki.

İki asırdır yaşadığımız ontolojik yok oluş felâketine rağmen Türkiye, ruhunu yitirmeyen ve dünyanın ruhu olduğunu gösteren tek ülkesi İslâm dünyasının.

Dışarda kazandığımız mevziler, içerde de daha rahat hareket edilmesini, eğitim, kültür, medya, sanat ve fikir dünyasını kendi medeniyet dinamiklerimiz doğrultusunda yeniden inşa edilebilmesini kolaylaştıracaktır.

Özetle: Tarihi yapan ruhtur, ruh atılımlarıdır. Türkiye, dünyanın dört bir tarafında mazlumların imdadına koşarak ve bu arada Doğu Akdeniz’de muazzam stratejik kazanımlar elde ederek yeniden dünyanın ruhu olduğunu gösterecek adımlara imza atacaktır inşallah. Libya’da ve en son olarak da Lübnan’da Türkiye’nin gerçekleştirdiği atılım stratejik atılımdan öte, bölgenin ayağa kalkmasının başlangıç noktasını oluşturabilecek kanatlandırıcı ruh atılımının ayak sesleri olsun inşallah.Medeniyetin sütunları: Celâl, Cemâl ve Kemâl yolculukları

Yusuf Kaplan

14/08/2020 Cuma
İstanbul durdu, tarih durdu; ruh çekildi dünyadan; zulüm, sömürü, yıkım tarih yapmanın, hegemonya kurmanın kuralı oldu...

İstanbul’un tarihten çekilişi, sadece Müslümanlara değil, insanlığa pahalıya maloldu.

TEVHİD’İ TERENNÜM EDER İSTANBUL...
İstanbul, Mekke ile Medine’den süt emmişti.

Mekke ve Medine, dünya gözüyle gördüğümüz ve yaşadığımız şehirler değildir sadece. Mekke ve Medine, peygamberî nefesle hakikatin sesi, soluğu oldu; dünyaya adaletin, hakkaniyetin, merhametin ilkelerini ve en güzel örneklerini sundu.

Mekke ve Medine, Sünnet-i Seniyye demekti. Mekke ve Medine bizatihî âlemlere rahmet olarak gönderilen Efendimiz’in (sav) kendisiydi.

Medeniyetin iki kurucu sütunu, Hakikatin iki kurucu ilkesi, hem Hz. Peygamber’de tezahür etmiş hem de Sünnet-i Seniyye’de tecelli etmişti: Mekke, tenzihî boyut, aşkın olana açılma. Medine, teşbihî boyut, içkin olana aşkın olanın ruhunu nakşetme.

Mekke ile Medine arasındaki med-cezir, gidiş-geliş, alış-veriş, akış-bakış bizi tevhide götürür. Mekke ve Medine’den süt emen bütün şehirler, tevhid’i terennüm ederler.

İstanbul, işte böyle ulvî bir yer.

Bu yazıya böyle giriş yapmış oldum. Allah’ın isim ve sıfatları üzerinden bir şehir felsefesi, bir medeniyet felsefesi, bir tarih felsefesi yapmak... Dolayısıyla tarihe ve hayata, kısa ama kışkırtıcı, kanatlandırıcı bir dille Allah’ın isimleri ve sıfatları üzerinden b/akmak... Pek yapılmayan bir şeyi yapmak... Burada daha önce bu tür metinler yazdım, bu da onlara ilave olsun...

TARİHE VE HAYATA, ALLAH’IN SIFATLARI VE İSİMLERİ ÜZERİNDEN B/AKMAK...
İsmail Bursevî Hazretleri, şehirleri, Allah’ın (cc) Esmâü’l-Hüsnâ’sı üzerinden okur ve muazzam bir şehirler topoğrayası yapar; şehirlerin, öncelikle “ruh fotoğrafları” üzerinden -kelimenin tam anlamıyla- bir şehir felsefesi, oradan da bir tarih felsefesi çıkarır.

Bendeniz de bu yazıda böylesi bir şehir felsefesi, dolayısıyla tarih felsefesi yapmamızı mümkün kılan temelleri sunacak Allah Teâlâ’nın Celâl ve Cemâl sıfatları ekseninde, kışkırtıcı, zihin açıcı bir tarih felsefesi için yol haritası olabilecek özlü bir çaba ortaya koymak niyetindeyim.

Allah’ın sıfatları ve isimleri insanda ve kâinatta değişik şekillerde tezahür ve tecellî eder. Ama Allah’ın hem sıfatları hem de isimleri insanda topyekûn tecellî eder; ancak insan bunu farkedemez çoğu zaman.

Allah’ın sıfatları ve isimleri meselesi, esas itibariyle akîdenin konusudur ama kelâmın, fıkhın, “felsefe”nin, fiziğin, metafiziğin, sanatın, tarihin, velhâsıl bütün ilimlerin hem konularını, hem konumlarını hem de konuşma biçimlerini belirler.

AKÎDE, SÂBİTELERİ BELİRLER, DEĞİŞKENLERE DİRİLTİCİ RUH ÜFLER...
Şunu söylemiş oluyorum: Akîde, Müslümanlar için sadece bir inanç meselesi değildir; aynı zamanda, hayatın bütün alanlarına yayılan, hayatın bütün alanlarını ve meselelerini anlamaya ve anlamlandırmaya imkân tanıyan bir biliş/ilim, oluş/irfan ve “varoluş”/hikmet meselesidir.

Akîde’nin konumu, konusu ve konuşması, bütün alanlarda/n görülür, işitilir ve hayata geçirilir.

Başka hiçbir inanç veya felsefe sisteminde akîde’nin böylesine hem enlemesine hem boylamasana hayatın her alanına nüfûz eden bir yeri yoktur.

Âkîde, sâbiteleri belirler; bütün diğer ilimler ve faaliyetler de değişkenlere sâbiteler ışığında ruh üfler... Böylelikle değişkenlerin sâbite konumuna yükseltilmesi, insanın yerini ve konumunu şaşırmaması sağlanır, her hâl ve şartta insanlığın önünün açılması mümkün hâle gelir.

MEDENİYET, CELAL, CEMAL VE KEMAL SIFATLARININ TEZAHÜRÜDÜR
İslâm, doğumundan yarım asır geçmeden Doğu’da Çin’e, Batı’da İspanya’ya kadar uzandı. Tarih felsefecileri İslâm’ın bu kadar kısa bir süre içinde dünyanın neredeyse en ücrâ köşelerine kadar ‘şimşek hızı’yla yayılmasına dikkat çekerler ve bunu izah etmekte güçlük çektiklerini açıkça itiraf ederler.

İslâm’ın kısa sürede bu kadar hızlı bir şekilde yayılmasının sırrı, öncelikle sâbitelerinin muhkem, sarsılmaz olmasında ve insanlığın varoluşsal sorunlarını, insanı sarıp sarmalayan ölçekte aynı anda hem sade hem de derûnî bir şekilde izah edebilme husûsiyeti sergilemesinde gizli.

Allah Teala’nın Celâl ve Cemâl sıfatları, insanın biliş, oluş ve varoluş yolculuğunun iki ana eksenini oluşturur.

Celâl sıfatıyla, Allah’ın ‘azamet’i tecellî eder, Cemâl sıfatıyla ‘rahmet’i.

Medeniyet, Mekke ve Medine süreçlerinin hasılasıdır.

Mekke sürecinde Celâl sıfatı, Medine sürecinde de Cemâl sıfatı öne çıkmıştır. Medeniyet süreci ise Kemâl noktasına İstanbul’da ulaşmış, hakikat ve merhamet, sulh ve selâmet kâmil anlamda bütün insanlığa sunulmuştur.

İsmail Hakkı Bursevî Hazretleri, İstanbul’un Allah’ın (cc) “el-cami’” ism-i şerifinin mazhargâhı olduğunu söyler. El-Cami’, yani toplayan, toparlayan, kucaklayan, kol kanat geren, koruyan kollayan...

O İstanbul, bugün sizlere ömür!

Ancak Ayasofya Camii nasıl aslına rücû ettiyse, İstanbul da bir gün kendini bilecek, kendini bulacak, kendi olacak ve kendinden geçerek bütün insanlığa adaletin, merhametin ve hakkaniyetin hükümran olacağı bir dünya sunacak inşallah bir kez daha.

Tek şartla: Biz, İstanbul’a sahip çıkarsak, İstanbul’a sahip çıkacak öncü kuşakları, yeni Sinan’ları, yeni Itrîleri, yeni Akşemsettin’leri, İstanbul’u kanatlandıracak bir ilim, irfan ve hikmet tohumlarını ekecek âlim, ârif ve hakîmler yetiştirecek Davud el-Kayserīler çıkarabilirsek...

Çıkaracağız ve gelecek yüzyıllarda geçmiştekinden daha muazzam bir medeniyet atılımı gerçekleştireceğiz inşallah.

Bir ipucu: Bütün medeniyetler, dinler fosilleştirildiler ama İslâm diri, canlı ve keşfedilmeyi bekleyen bir keşfedilmemiş kıta.

Vesselâm.İnsan türünü yok olmaktan, kadını aşağılanmaktan “Müslüman aile” kurtarabilir ancak (1)

Yusuf Kaplan

16/08/2020 Pazar
Benim kadın düşmanı olduğum iftirasını yayıyorlar, iyi mi!

Ne zavallı insanlar var yahu! Talebelerinin (öğrenci değil talebe) yüzde 70’inden fazlası, kız kardeşlerimizden oluşan bir adam, nasıl kadın düşmanı olabilir ki!

Bu meseleye yarınki yazımda gireceğim. Ama önce asıl meseleye, “kadın sorunu”nun köklerine, felsefî temellerine bakmamız gerekiyor. Yoksa bir arpa boyu yol alamayacağız.

ŞİDDETİN FELSEFÎ KAYNAĞI: MODERNİTE
Nietzsche, büyük adamdı. “Modernler, nedenlerle sonuçları birbirine karıştırıyor, sonuçları neden olarak konumlandırıyorlar,” demişti.

Kadına şiddeti, cinayeti, ürpertici hâdiseleri konuşuyoruz. Fakat sadece sonuçları konuşuyoruz; felsefî nedenleri de, sosyo-kültürel bağlamları da atlıyoruz!

Modernitenin ürettiği bir dünyada, modernitenin yol açtığı sorunları, travmaları yaşıyoruz.

Kadına şiddetin temeli, kaynağı, nedeni, modernitedir. Modernitenin kendisi şiddettir felsefî olarak: Ontolojik şiddet. Varlığa saldırı. Tanrı’yı hayattan uzaklaştırma: Deizmin kapısı böyle açıldı.

Bunun nihâî mantîkî sonucu elbette ki ateizm olacaktı: İnsanı tanrılaştırma.

Varlığın düzenini bozdu modernite. Tanrı’yı izafileştirdi, insanı her şeyin merkezine yerleştirdi, tanrılaştırmaya cüret etti.

“İnsanın ‘Tanrı’yı öldürmesi, insanın tahammül edebilmesi en büyük cinayettir” demişti, cins Amerikalı kadın düşünür Susan Sontag.

Bütün şiddetlerin temelinde işte bu felsefî şiddet gizli: İnsanın ‘Tanrı’ konumuna yerleşmesi, büyük varlık zincirinin yerle bir edilmesi, varlıklar arasındaki ilişkilerdeki dengenin yok edilmesi.

Batı uygarlığı, şiddete dayalıdır. Ve şiddete dayalı ilişkiler ağı örer...

Çatışmacıdır, o yüzden: Tanrı’yla insan, insanla tabiat, erkekle kadın ve bütün sınıflar arasında çatışmaya dayalı ilişki biçimleri üzerinden kendini üretir. Bu, kendini üretmek midir, tüketmek mi; düşünmeye değer bir soru/n!

BATI DIŞLAYICI, İSLÂM KUCAKLAYICI
Özenle vurguluyorum: Tanrı fikrinin yok edilmesi, ontolojik şiddetin temelidir.

O yüzden modern seküler hayatın merkezinde hem şiddet vardır hem de şiddete dayalı ilişki biçimleri.

Çatışma buradan çıkar.

Frenkçe terimler çok kışkırtıcı tam bu noktada: Batı uygarlığı dışlayıcıdır, “exclusivist” yani. İslâm medeniyeti ise kucaklayıcı, inclusivist.

Greklerde, Roma’da, Kilise çağlarında, modernitede ve postmodernitede, bunun güçlü ve yıkıcı tezahürlerini görüyoruz.

Öyle ki, bu dışlayıcılık o kadar gayr-i insanî ve gayr-i tabiî hâller alıyor ki, iş, ifrat ve tefrit boyutlarına varıyor; bir uçtan diğerine yuvarlanıyor Batılı insan...

Hayatın her alanında böyle. Özellikle de sanatta.

BATI’DAKİ İFRAT VE TEFRİTİN GEREKÇESİ: AÇILMA FOBİSİ
Richard Sennett, bu durumu, “açılma korkusu” olarak tarif eder, mimariden yola çıkarak...

Nefis bir metafordur bu. İki bin küsur yıllık Batı uygarlığının serüvenini iki kelimeyle özetlemeye yetecek kadar muazzam bir metafor.

Şöyle izah eder bunu Sennett: Kilise çağlarında “dışa açılma korkusu, fobisi hâkimdi” der, mimariye ve hayatın her alanına. Modern kent mimarisinde bu durum “içe açılma” fobisine dönüşmüştür.

Kilise çağlarında, Hıristiyan dünya tasavvuru, dünyayı necis olarak gördüğü için dünyadan kaçar; dünyayı lanetler; insanı içe, içine, manastıra kapatır.

Manastır da çok güçlü bir metafordur: Toplumdan kaçışın adıdır aynı zamanda. O yüzden toplumdan izole bir yerde inşa edilmiştir bütün manastırlar.

Modern kent mimarisi, modern seküler dünya tasavvurunun en iyi yansıdığı yer’dir: Dışarı atar modern insana kendini; içine bakmaz; içine, ruhuna mesafe koyar; bedenine, tenine, tensel zevklerine odaklanır ve zamanla ruhunu terkeder.

ÇATIŞMACI VE DIŞLAYICI KADIN-ERKEK İLİŞKİLERİ ARKEOLOJİSİ
Kadın erkek ilişkileri bu ifrat ve tefrite dayalı çatışmacı ve dışlayıcı felsefî temel üzerinde/n teşekkül etmiştir Batı’da. Bütün medeniyetler fosilleştirildiği, bütün dünya Batılılaştırıldığı, Batılı zihin kalıpları, zevkler ve beğeniler üzerinde/n yaşamaya mahkûm edildiği için, bu çatışmacı, dışlayıcı, sonuçta da ifrat ve tefritçi erkek kadın algısı ve ilişki biçimleri, bütün dünyaya taşındı...

Batılılar, itidal’i, denge’yi bilmezler. Uçlarda gezinirler hep.

İnsanlığı (human) bile “erkek” (man) üzerinden tanımlayan Batı’da erkek-egemen toplum yapısının hâkim olması kaçınılmazdı.

Yüzyıllarca kadın aşağılandı Batı’da. Cadı kazanları kuruldu. Cadı kazanlarında yakıldı kadınlar. Bütün kötülükler, kadın imagosuna yüklendi. Engizisyonlarda, kadınları kötülüklerin sebebi gördü, ne işkenceler yapıldı öyle!

Bunun tersine dönüşmesi kaçınılmazdı elbette. Kadın hareketinin geldiği nokta sadece erkeğin dışlanması değil, cinsiyetin de inkârı.

Batı’da, modern sanayi toplumunda kadın hareketinin doğmaması vicdansızlık, ruhsuzluk olurdu. O yüzden kaçınılmazdı. Ama bunun kadını yok eden, neseneleştiren, sömüren, çağdaş köleleşme biçimlerine mahkûm eden nitelikler kazanması da kaçınılmazdı.

Batı’da kadın olmadı. Kadın, insan olarak varolmadı. Genellikle böyle bu. Kadının tarihi, aşağılanlamalar, zulümler, yok oluşlar tarihi.

Batı uygarlığı, kadınsız, maskülen bir uygarlık. Şimdi erkeksiz, babasız, cinsiyetsiz, dolayısıyla transhuman, posthuman, robotlaşmış, ruhusuzlaşmış bir uçuruma doğru yuvarlanıyor...

Bizde de kadın aşağılanıyor modernleşme sürecinde ama insan türünü yok olmaktan, kadını ise aşağılanmaktan yalnızca “Müslüman aile” kurtarabilir, diyorum. Nasıl’ı yarınki yazıda artık...İnsan türünü yok olmaktan, kadını aşağılanmaktan “Müslüman aile” kurtarabilir ancak (2)

Yusuf Kaplan

17/08/2020 Pazartesi
Kadının ve çocuğun modern toplum kadar aşağılandığı başka bir toplum tipine rastlamak zordur insanlık tarihinde.

AŞAĞILANMANIN NEDENİ: SOSYAL DARWİNİZM
Kadının ve çocuğun, yanı sıra da beyaz olmayan herkesin aşağılanmasının temel nedeni, “sosyal Darwinizm” ilkesiydi: Güçlü olanın hayatta kalması öngörülüyordu.

Herbert Spencer, bu “sosyal Darwinizm”i, öylesine ürpertici bir dille normalmiş gibi anlatır ki, küçük dilinizi yutarsınız.

Güçlü olan haklıdır, der. Güçsüz olansa haksızdır, dolayısıyla doğal seleksiyona tabi tutulmalıdır.

Darwin’in evrim teorisinin en güçlü ilklerinden biri devrededir burada: Survival of the fittest: Güçlü olanın yaşama halkına sahip olması!

Çok vahşice ve ruhsuzca!

Masumane siyasî ve ekonomik haklar hareketi olarak doğan kadın hakları, zamanla feminizme dönüştü; ikinci ve üçüncü dalga hareketlerle cinsiyet ayırımcılığına ve düşmanlığına evrildi; oradan eşcinsel hareketlerle cinsiyetsizliğe yöneldi: Survival of the fittest ilkesi burada da hükmünü icra etti!

Batı’da haklı gerekçelerle doğan feminist hareket, ontolojik olarak da, biyolojik olarak da, sosyolojik olarak da şiddet yüklü bir hareketti: Ontolojik şiddet, alıp verdiği nefes bile elinde olmayan insanın “beden benimdir, istediğim tasarruf halkına sahibim”, diyerek Tanrı’ya meydan okuma kaygısı gütmesinde kendini gösterir. Biyolojik şiddet, kadın cinsiyetini fetişleştirmekte; sosyolojik şiddetse, erkeğe husumet beslemekte...

Bütün bunların varacağı nokta, elbette ki, cinsiyetin reddi olacaktı... İfrattan tefrite... Bir uçtan diğerine...

İNSAN TÜRÜNÜN GELECEĞİ TEHLİKEDE!
Nedir bu?

İnsan türünün uçuruma sürüklemesidir.

Buna biz “dur!” diyebiliriz sadece. Biz Müslümanlar. Özellikle de dünyada ailenin en güçlü olduğu toplum olarak bizim toplumumuz.

İnsan, yapay zekâ ve genetik mühendisliğindeki gelişmelerle posthuman, transhuman bir sürece sürükleniyor... Varlığı tehlikede türümüzün! Robotlaşmış, mekanik, ruhsuz bir varlığa evrilmek üzere... Burada da güçlü olanın yaşama hakkı ilkesi işliyor gibi...

İnsan türünü yok olmaktan aile kurtarabilir... Müslüman aile!

Batı dışındaki gelenekler çabuk teslim bayrağı çektiler Batı uygarlığının kapitalist-seküler saldırısına. Direnemediler.

Modernlik, bireyi egosunun kölesi hâline getirerek aileyi çökertti, toplumun temeline dinamiti yerleştirdi.

Postmodernlik, insan türünü hem ontolojik hem de biyolojik olarak tehdit ediyor; insanı hazlarının kölesi hâline getirerek cinsiyetini bile yok edecek bir çıkmaz sokağın eşliğine sürüklüyor hızla, hazla ve tam gaz...

Postmodernliğin, Tanrı fikrini, hakikat fikrini, insanı, zamanı, mekânı buharlaştırması, hayatı çöle çevirmesi, insanı ruhsuzlaştırması, insan türünün ve hayatın geleceği açısından kıyameti haber veriyor gibi...

MÜSLÜMAN AİLE VE KADININ KİŞİLİĞİ
Batı uygarlığının Tanrı’ya, insana ve tabiata saldırısının önünde hiç bir dinin, medeniyetin ve düşünce sisteminin duramayacağı anlaşıldı İslâm’dan başka: Bütün o yıkıcı saldırılara rağmen İslâm diriliğini, canlılığını, kaynaklarını koruyor. İkinci olarak da seküler kapitalist Batı uygarlığının Tanrı’ya, tabiata ve insana saldırısına, aileye, cinsiyete saldırısına sadece İslâm direnebileceğini, aileyi, cinsiyeti, insan türünü sadece İslâm’ın koruyabileceği bizzat Batılı düşünürler tarafından da itiraf ediliyor.

John Berger’in Türk evi’ni cennet olarak görmesi dikkat çekici değil mi?

Öyle bir hazinenin üzerinde oturuyoruz ki, hazinenin farkında olmayı geçtim, tepe tepe yok etmekten çekinmiyoruz!

İstanbul Sözleşmesi ile ilgili yazdıklarımdan ötürü, beni kadın düşmanı ilan eden insanları gördüm, gördüklerime inanamadım.

Pes doğrusu!

Sözleşme konusunda yazdığım her cümleye, kadın cinayetlerini, şiddetini kınayarak başladığımı özellikle hatırlatmak isterim.

İkinci olarak, benim talebelerimden yüzde 70’i, 80’i kız kardeşlerimden oluşuyor. Eğer ben kadın düşmanı olsaydım, böyle bir şey olur muydu?

Kızların, erkeklerden her zaman daha çalışkan olduklarını gözlemiyorum. Sorumluluklarını daha fazla önemsediklerini görüyorum. Bunu her zaman söylerim.

Son olarak gazetenin başına geldiğimde haklarının yendiğini düşünerek beş kız arkadaşı editör yapmış, maaşlarını da erkek editörlerle denkleştirmiştim. O zaman medyamızda küçük ölçekli bir deprem olmuştu bu hadise!

Başta AK Parti olmak üzere çeşitli partilerin kadın kollarında en üst kademelerde çalışan, milletvekili olan, yüksek bürokraside görev yapan çok sayıda kadın öğrencim var.

Benden kadın düşmanı çıkmaz. Boşuna uğraşmayın.

Kadınların çok köklü, devâsâ sorunları var. Kendilerini ifade etme, dertlerini dile getirme, çözüm bulma konusunda birlikte teorik ve pratik olarak az şey yapmadık.

Müslüman aile, sadece edep, hayâ, karşılıklı muhabbet, karşılıklı hürmet, karşılıklı iffet, karşılıklı vefa, cefa ilkelerini işletsin, hem ailede şiddet, cinayet filan olmaz hem de erkek kadın düşmanlığı, husumeti yer bulamaz, insan olarak insanca bir hayat-dünya kurulması yolculuğunda muazzam mesafeler kat ederiz.

Eğer insan türünün geleceğini düşünüyorsak Müslüman aile kavramı üzerinde kafa yormak zorundayız. Vesselâm.Hicret ruhu: Direniş, Diriliş ve Yenileniş yolculuğu

Yusuf Kaplan

21/08/2020 Cuma

Hicret, sadece İslâm takviminin başlangıcı değildir. Hicret, esas itibariyle, Müslümanca duruş, bakış, duyuş, düşünüş ve yaşayış yolculuğudur. Direnişin, dirilişin ve yenilenişin hem miladı hem de adıdır.

Milat, başlangıç demek; doğum demek...

Hicret, Müslüman zamanının başlangıcıdır ama Müslüman zaman idrakinin çağları aşan, Müslümanı her dem diri tutan, yenileyen hayat ve ruh ikliminin şifrelerini sunan bir yol haritasıdır.

O yüzden, doğum, bir yerde, insanı hakikatle buluşturan bir kıvılcım çakmıyorsa, bir umut ateşi yakmıyorsa, bir ufuk açmıyorsa, bu doğum, diriliş ve varoluş tohumları eken bir doğum değildir; ölü doğumdur.

Ve oradan diriltici Hicret’e, Hicret ruhuna hicret etmek vakti gelmiş demektir...

HİCRET’LE GELEN: HAKİKAT MEDENİYETİNİN DOĞUM MÜJDESİ...
Bir diriliş çocuğu’dur hicret; özenle bakılan, sevgiyle büyütülen, muhabbetle yetiştirilen, aşkla, şevkle ve zevkle yeşertilen bir “peygamber çiçeği”.

Mekke’den Medine’ye gerçekleştirilen sarsılmaz bir direniş, diriliş ve varoluş yolculuğu...

Tohumları Mekke’de müminlerin ruhlarına ekilen, som altından üretilen soylu bir aşk ateşi, sönmez bir ışık...

Allah’a ve Rasûlü’ne yapılan eşsiz, benzersiz, bitimsiz, doyumsuz yolculukla hakikat meşalesinin aşkla tutuşturulması...

İnsanı meleksileştiren, kanatlandıran; şirkten, zulümden, küfürden / hakikatin üstünü örten perdelerden kurtaran; tevhidle / hakikatle, nurla / aydınlıkla buluşturan; Mekke’de kendilerine getirerek kendilerinden geçirdiği müminleri Medine’de, kendilerinden geçirerek kendilerine getiren eskimez, pörsümez, sönmez bir hakikat güneşi...

Bütün insanlığa ve bütün varlığa hayat sunacak, ruh üfleyecek hakikat medeniyetinin doğum müjdesi...

DİRİLİŞ ÇİLESİ VE DERÛNÎ HAKİKAT SARAYI...
Mekke olmasaydı, Medine olabilir miydi?

Hicret, önce Mekke’de gerçekleşti: Mekke’de içe doğru bir hicret yaşandı: İnsanın iç dünyası imar edildi. Putlar yıkıldı. İç dünyanın Lât, Menat ve Uzza’larıyla savaşıldı.

İnsanın nefsiyle hesaplaşma süreci başlamıştı artık...

Kendi’yle... Ben’iyle... Boğucu dünyasıyla...

Kalbine kavuştu insan...

Hicret, bir inkılaptı içte gerçekleşen, dışa açılan ve ışık saçan...

Duran kalbi gümbür gümbür vuruyordu artık insanın: Demiri dövüyordu insan: Ateşle yüzleşmişti: Yanıyordu ateşte... Pişiyordu...

Putları birer birer deviriyordu...

Ben’ini, hırslarını, ihtiraslarını, malını, mülkünü terk ediyor; dünyanın ayartıcı, körleştirici, köleleştirici kapılarını birer birer kırıyordu...

Mülk âleminden melekût âlemine açılan engin bir koridor örüyordu. Kendine geliyor, kendini buluyor; kendinden geçiyor, hakikate eriyor ve hakikatle dost oluyordu.

Diriliyordu “çocuk”: Her türlü puta, her türlü şirke, her türlü zulme, her türlü küfre meydan okuyan bir hakikat sarayı inşa ediyordu bedeninde ve ruhunda.

Mekke’de diriliş hamlesi gerçekleşmiş, mü’min’in iç dünyasında sarsılmaz, muhkem bir hakikat sarayı inşa edilmişti.

GÖKKUBBE İNŞASI VE VAROLUŞ HAMLESİ
Bir kaşık suda boğulmak isteniyordu diriliş ruhu ve “çocuğu”... çıkarları, putları, çıkarcı ve putperest, zâlim ve haksız düzenleri sarsılma emareleri gösteren Mekkeli egemenler tarafından.

İşte Mekke’den Medine’ye hicret emri bundan sonra geldi: İnsanın iç dünyasında örülen hakikat sarayının dış dünyaya da açılması, genişletilmesi; bir gökkubbenin inşa edilmesi gerekiyordu.

Hicret, bir varoluş, yenileniş hamlesiydi: Mekke’de ekilen diriliş tohumlarının Medine’de meyveye durdurulması mücahedesi, mücadelesi ve çilesi...

MİLAT: DOĞUM ÂNI...
Dış dünyanın onarımı ve imarı, zorlu bir varoluş süreciydi: Her türlü dışa açılma, savrulmaya dönüşebilirdi.

O yüzden, dışa açılırken, imar edilen iç dünyanın ışıkları, yol fenerleri olmalıydı mü’minlerin.

O yüzden, hicret, dış dünyanın ele geçirilmesi değil, Allah’a ve Rasûlü’ne yönelerek dış dünyanın adamakıllı bir şekilde elden geçirilmesi, putlardan, şirkten, küfürden, zulümden, haksızlıklardan arındırılması yolculuğuydu.

Zorlu ve meşakkatli bir yolculuktu bu: Milat olacaktı. İnsanlığın ve varlığın kendiyle, yani hakikatle buluşma miladı, başlangıç noktası, doğum ânı.

HAKİKAT SÛRETİNE BÜRÜNEN İNSAN’DAN...
Mekke’de, hakikat, hayat bulmuştu, insanın iç dünyasında gerçekleştirdiği diriliş inkılabıyla.

Şimdi Medine kurulacak, hakikat, Hayat olacaktı.

Ve medeniyet sürecinde, herkese hayat sunacak hakikat gökkubbesinin tohumları ekilecekti...

Medine, kent değildir: Mekke’de inşa edilen hakikat sarayına yerleşen “küçük âlem”in yani insanın, “büyük insan”la yani “âlem”le buluşacağı bir hakikat şarkısı bestelediği ve sahnelediği sekînet yurdudur.

...İNSAN SÛRETİNE BÜRÜNEN HAKİKATE...
Medine, hakikat sûretine bürünen insanın ve insan sûretine bürünen hakikatin hem vasatı, hem de vasıtasıdır. Medine, Hz. Peygamber’in (sav) bizatihî kendisidir. Peygamberimiz, kendisini sadece Medine / şehir (“dünya”) olarak değil, “ilmin Medinesi” (ilmin dünyası, kaynağı, rehberi) olarak da tarif etmiştir.

O yüzden, Hicret, bir duyuş / his ve idrak inkılabının, bir düşünüş / zihin inkılabının, bir bakış / duruş inkılabının, bir varoluş / kardeşlik inkılabının, bir varkılış / medeniyet inkılabının; kısacası aşk ateşinin hakikat kıvılcımlarını çaktırdığı, bütün insanlara ve çağlara yapılan bir çağrının adı ve miladı.

Hiç bitmeyen, her dâim yenilenen, her dem yenileyen bir aşk ateşiyle öze dönüş ve hakikati aşkla meşk yolculuğu... Ne mutlu, hicretin ruhuna eren, her dâim Hicret yolculuğuna çıkan hakikatin hakikatli çocuklarına... Selâm onlara...
Vesselâm.

.Türkiye, yeniden nasıl eksen olabilir?

Yusuf Kaplan

24/08/2020 Pazartesi
Türkiye, yaklaşık bin yıl dünyanın etrafında döndüğü eksendi. Bin yıl! Selçuklu, Eyyûbî ve Osmanlı tecrübeleri, Asya, Afrika ve Avrupa’nın entelektüel, siyasî ve kültürel tarihinin şekillenmesinde bin yıl İslâm medeniyetinin dünyanın ekseni olarak tarihi yapmasını, tarihin önünde sürüklenmek yerine tarihi önüne katarak sürüklemesini sağlayan, Braudel’in ifadesiyle, “dünya-tarihsel” bir atılım gerçekleştirmesini mümkün kıldı.

Karahanlılar, Safevîler, Timûrîler, Babürîler gibi atılımlar, Selçuklu, Eyyûbîler ve Osmanlılar’la gerçekleştirilen medeniyet atılımının doğrudan veya dolaylı olarak hem yapıtaşlarını döşediler hem de itici güçleri oldular.

BİN YIL SÜREN TÜRKİYE EKSENİ...
Bin yıl, Ehli Sünnet ve’l-Cemaat omurga, Türkistan ve Horasan havzalarında yeşertilen akîdevî-kelâmî, fıkhî-siyasî ve tasavvufî-ahlâkî-estetik atılımın ekseni oldu, İslâm âlemini en büyük şemsiye, en kapsamlı çatı altında topladı, birleştirdi. Dünya, İslâm medeniyeti demekti. Hem fikrî hem de irfanî boyutlarıyla İslâm medeniyeti.

Bunu Marshall Hodgson, sinematografik bir dille şöyle tasvir eder: “16-18. yüzyıllar arasında uzaydan dünyaya gelen bir uzaylı, dünyanın sadece Müslümanların yaşadığı bir yer olduğuna hükmedebilirdi.”

Hodgson, bu sinematografik gözlemiyle, bizim yerli oryantalistlerimizin zihinlerini şekillendiren Batılı oryantalistlerin “İslâm düşüncesi ve medeniyeti 13. yüzyıldan itibaren bitti” şeklindeki akla ziyan ezberlerini de yerle bir eder.

Roma, bir dönem dünyanın ekseni oldu. Biraz Londra (jeo-ekonomik ve jel-politik açıdan) biraz Paris (kültürel açıdan) dünyanın ekseni olmalarını sağlayan atılımlara imza attı. Son yüzyılın ikinci yarısından itibaren New York benzer ama kısmî bir rol oynadı.

Dünya tarihinde Bağdat, Kudüs, Semerkand, Buhara, Şam, Kurtuba, Kaşgar ve İstanbul, İslâm medeniyetinin medeniyet kurucu, medeniyeti konumlandırıcı ve koruyucu şehirleri olarak bin yıl dünya tarihinin eksenini İslâm medeniyetinin, münhasıran da Selçuklu-Osmanlı tecrübelerinin oluşturmasını sağlayan dünya-şehirler’imizdi.

Özetle akîde, fikir ve siyasette Ehl-i Sünnet omurga üzerinden gerçekleştirdiğimiz atılımlar, özelde bu toprakların çocuklarının, genelde Müslümanların dünyanın ekseni olarak işlev görmelerini sağladı.

Kısaca tevhid akîdesi ve bunun insan yeşerten, insanı içerden terbiye, tezkiye ederek inşa eden irfanî şehrâyīnin kaynağı, Ehl-i Sünnet omurganın iki kurucu sütunu, İslâm medeniyetinin dünya tarihinin bin yıl ekseni olmasını mümkün kılan enfüsî ve ufkî (dikey ve yatay) boyutları.

TÜRKİYE YENİDEN EKSEN OLABİLİR Mİ?
Türkiye, yeniden eksen olabilir mi?

Şu hâlimizle zor. Kendi ruhköklerini yitirdiği, onun için de kendi çocuklarını sömürgeci eğitim sistemi, mankurtlaştırıcı medya rejimi ve yabancılaştırıcı kültür rejimi ile koruyamayan bir ülke olmaktan kurtulamadığı için, Türkiye’nin eksen olması zor.

Eksen olmak için, önce medeniyet iddialarınızın dünyanın önünü açacak güçlü bir düşünce, sanat, bilim, kültür ve ahlâk atılımı gerçekleştirmenizi sağlayacak kadar diri, diriltici olması şarttır.

Medeniyet iddiaları insanlığın önünü açacak kadar güçlü olan toplumlar eksen olabilir ve tarihin akışını değiştirecek dünya-tarihsel atılımlara öncülük edebilir.

Türkiye’nin ekonomik / maddî olarak büyümesi, doğal gaz ve petrol yataklarına -tam en fazla ihtiyaç duyduğumuz bir zaman diliminde Allah’ın lütfu olarak- kavuşması, elbette ki, Türkiye’nin istiklal ve istikbal mücadelesinde önemli bir eşik, bir kilometre taşıdır.

Amerikalılar yaklaşık yüzyıl, Avrupalılar üç yüzyıl dünyanın ekseni oldular ama insanlığa insanca yaşanabilecek bir dünya armağan edemediler. Tam tersine, dünya üzerindeki hegemonyaları güce, maddî atılımlara yani niceliğe dayandığı için insanlığı manevī bir bunalımın, güçlü olanın haklı olarak görüldüğü bir niteliksel bir çürümenin, eşliğine fırlattılar; sözün özü, dünyayı cehenneme çevirmekten başka bir şey yapamadılar.

TÜRKİYE: KEŞFEDİLMEMİŞ KITA VE İNSANLIĞIN SON ADASI
Türkiye’nin yeniden eksen olabilmesi potansiyel olarak mümkün. Bunun yolu maddī bakımdan güçlenmek değil manevî (entelektüel, kültürel, bilimsel, sanatsal, ahlâkî) bakımdan güçlenmekten geçer.

Türkiye, yeniden dünyaya söyleyecek sözü olduğu zaman, medeniyet iddialarını eğitim, kültür, sanat, bilim ve siyasette hayata geçirecek atılımlar yapmaya başladığı vakit, eksen olabilir.

Bu, olacak inşallah. Dün olanlar, yarın olacak olanların, dün yaptıklarımız yarın yapacaklarımızın işareti, göstergesidir.

O her geldiğinde sık sık tekrarladığım cümlemle bitireyim yazıyı: Batılılar dünyayı cehenneme dönüştürdüler. İnsanı araçların (hem güç üreten araçların hem de hız, haz ve ayartı vasıtalarının) kölesi hâline getirdiler. O yüzden dünya bize gebe; biz hakikate. Dün nasıl yeryüzünde adaleti, hakkaniyeti ve barışı hâkim kıldıysak, eğer iyi hazırlanırsak, maddî atılımların yanı sıra manevî (entelektüel, kültürel, bilimsel) atılımlar da yapmamızı sağlayacak hazırlıklarımızı tamamlarsak, Türkiye yarın da yeniden eksen ülke olabilir, elbette.

Şunu zihnimize iyi kazıyalım, derim: Türkiye, dünyanın keşfedilmemiş kıtasıdır; eğer medeniyet iddialarına eksene alarak uzun soluklu bir yolculuğa çıkmaya hüküm giyerse, insanlığın son adası olarak “beklenen” olacaktır yine ve yeniden.

Vesselâm.Malazgirt ruhu: Nizamülmülk’ün “gece orduları”

Yusuf Kaplan

28/08/2020 Cuma

Malazgirt ruhu’ndan sözediyoruz ve bu ruhun ne yaptığını da biliyoruz ama bu ruhun ne olduğunu bilmiyoruz. Malazgirt ruhu, bize bu toprakları vatan yaptı diyoruz; iyi de o ruh ne, peki?

MALAZGİRT RUHUNUN MİMARI NİZAMÜLMÜLK VE İMARI NİZAMİYE DEVRİMİ
Özetle söyleyeyim: Bir toplumu hem her hâl ve şartta ayakta tutan hem her hâl ve şartta yok olmaktan koruyan hem de her hâl ve şartta tarih yapan, insanlığa insanca bir tarih armağan eden ruh, Malazgirt ruhu.

Nizamülmülk, büyük bir maarif devrimi yapmıştı; binyılı inşa eden, Batı üniversitelerine de kaynaklık eden muazzam bir medrese devrimi.

Bazı kişiler, Nizamülmülk’ü, Melikşah’a şikayet ederler. Şöyle derler: “Sultanım! Nizamülmülk’ün eğitime yaptığı bu devâsâ yatırımla, İstanbul’u en az iki kez fethedebilirdiniz!”

Ne kadar ayartıcı, değil mi!

İstanbul’u iki kez fethedecek bir gücün başka bir yere harcanması, tek kelimeyle harcanması yani!

İstanbul’un Hz. Peygamber (sav) tarafından müjdelenmiş, İstanbul’u fetheden kumandan ve askerlerinin de takdis edilmiş olduğunu göz önüne getirince hakikaten kışkırtıcı, fenâ hâlde ayartıcı bir gammazlama fırsatı ve aracı!

Melikşah, vezirini çağırır, hesap sormaya kalkışır.

NİZAMÜLMÜLK’ÜN “GECE ORDULARI” BİZİM BİN YILIMIZI KURDU!
Nizamülmülk’ün Melikşah’a verdiği cevap, bizi de silkeleyip kendimize getirmeye yetecek niteliktedir:

“Sultanım! Ben, gece orduları yetiştiriyorum. İlim, fikir, zikir ve ruh orduları. Maddî ordularının ulaşamayacağı yerlere onlarla ulaşabilirsin. İnançlarımızı, ruhköklerimizi her dâim diri tutacak, biz yok olsak bile inançlarımızın yaşamasını sağlayacak tohumları ekiyorum.”

Sözün özü: Maddî ordularınız ne kadar güçlü olursa olsun, gece ordularınız, manevî ordularınız, ilim, fikir, zikir, sanat ve ahlâk ordularınız yoksa, çürümekten ve yok olmaktan kurtulamazsınız.

Malazgirt ruhu bu işte!

Herkesin, her farklı inanç sahibinin altında kendince serinleyebileceği, nefes alıp verebileceği muazzam bir gökkubbe inşa etmek...

Biz yok olsak da, tarihten silinsek de insanlığı yaşatacak, inanç ilkellerimizle insanca bir dünya kurulmasını sağlayacak hakikat medeniyetinin tohumlarını önce insana sonra da hayatını her alanına ekmek...

İnsan yeşertmek...

Melekût âleminden süt emerek, mülk âlemini meleksi meleklerle donatan insan yüzlü şehirler, dünyalar, medeniyetler armağan etmek insanlığa...

Vesselâm.Malazgirt ruhu: Selçuklu’nun insanlık ufku

Yusuf Kaplan

30/08/2020 Pazar
Malazgirt Zaferi, bir ruhun adıdır; direniş ve diriliş ruhunun.

Mekke’den süt emen, Medine’den beslenen, Kudüs’te meyve veren hakikat medeniyetinin insanlık çapında bir yürüyüşe soyunmasının başlangıç noktası.

Malazgirt, sadece Türklerin tarihinde dönüm noktası değildir; hem İslâm tarihinde hem de insanlık tarihinde tarihin akışının, yönünün, yörüngesinin belirlendiği bir büyük dönüşümün miladıdır.

O yüzden Malazgirt ruhu, Selçuklu’nun ufku, insanlığın umududur.

ALP ARSLAN: SAMİMÎ BİR MÜSLÜMAN, ASALET VE MERHAMET TİMSALİ BİR SULTAN
Sultan Alp Arslan, 1030 yılında doğdu, 43 yaşında ömrünü doldurdu. Bu kısacık ömrüne hem bu toprakların insanlarının, hem bütün Müslümanların hem de insanlığın kaderinin nihâî yönünü belirleyecek bir dünya tarihi haritası sığdırdı.

Sadece dokuz yıl hükümran oldu, dokuz yılda yaptıklarıyla dünya tarihinin alacağı şeklin tohumlarını ekti, yörüngesini belirledi.

Anadolu’dan Balkanlar’a, Kuzey Afrika’dan Yemen’e kadar dalga dalga, sayha sayha yayılacak Hakikat Medeniyeti Çınarı, Sultan Alp Arslan’ın diktiği işte bu dev çınardı.

Böylesi bir çınarı herkes dikemezdi; bu şeref herkese lûtfedilemezdi.

Sultan Alp Arslan, her şeyden önce, samimî, ihlaslı, donanımlı bir Müslümandı.

Asalet timsali bir sultandı. Adalet, ahlâk ve merhamet anıtı bir insandı.

Sadece Müslüman kaynaklar değil, Süryani, Ermeni, Rum kaynaklar da, Sultan Alp Arslan’ı böyle tasvir ediyorlardı.

Alp Arslan, bu hakikati kendisi de açıkça dile getirmiştir: “Biz, tertemiz, bid’atten uzak Müslümanlarız. Allah rızasını kazanmak için kefenimizle yola çıkmış insanlarız. Bu sebepledir ki, Allah Teâlâ bize yardımını esirgememiştir.”

ASKERÎ ORDULAR YETMEZ; FİKİR VE MEFKÛRE ORDULARI ŞART!
Sultan Alp Arslan, İslâm dünyasının yaşadığı fitne-fesadı, darmadağınıklığı, kaosu, yıkımı iliklerine kadar yaşayan, o yüzden yüreği yangın yerine dönen bir Müslüman, hedefe kilitlenen bir sultandı.

İslâm dünyasının yaşadığı iç buhranları ve dış sorunları hal yoluna koymayı kafasına koymuştu.

Devâsâ sorunlarla boğuşuyordu İslâm dünyası: Rafızîlik, batınîlik, hâricîlik, mutezililik, şiîlik, haşhaşîlik gibi akımların yol açtığı köklü, sarsıcı akîdevî, fikrî ve siyasî sorunlar, İslâm dünyasının belini büküyordu, toparlanıp ayağa kalkabilmesini önlüyordu.

Selçuklu Devleti, İslâm dünyasının imdadına adeta Hızır gibi yetişti.

Tuğrul Bey, Alp Arslan ve Melikşah, İslâm dünyasının makus talihini yenecek, tarihin akışını değiştirecek muazzam ve muazzez bir yolculuk gerçekleştirdiler.

Bu yolculuk, özellikle Alp Arslan’ın bütün kapıları açan Malazgirt Zaferi’nden sonra, sonraki Müslüman emirlikleri, beylikleri, sultanlıkları, aynı çifte hedefe kilitleyecekti: Dışardan gelecek saldırıların püskürtülmesi ama bunun için öncelikle içerdeki -altını çizerek yazıyorum- akîdevî, fikrî, siyasî köklü sorunların çözümlenebilmesi.

Alp Arslan, güçlü ordular kurdu. Ama güçlü ordular bu çifte savaşla başa çıkmak için yeterli değildi, bunu çok iyi biliyordu.

Askerî ordulardan çok daha güçlü, insanlığın umudu olacak köklü bir fikir ve mefkûrenin davasını güdecek, dışardan gelen küffâr saldırılarını püskürtecek, içerdeki buhranlara son verecek akîde, fikir ve siyaset sütunları üzerinden yükselecek ilim, irfan ve hikmet orduları kurulması gerektiğinin farkındaydı büyük sultan.

OMURGA KURULDU, DÜNYA TARİHİNİN YÖRÜNGESİ OLUŞTURULDU
1067 yılında bir devrim yaptı: Nizamiye Medreseleri’nin temelini attı.

Nureddin Zengi’nin eğitimde başlattığı, Salahaddin Eyyûbî’nin siyasette bambaşka ufuklara taşıdığı yolculuk da böyle bir ruhla gerçekleştirilmişti.

Gerek Selçuklu’nun gerekse Eyyûbîlerin kalkış noktası, İslâm dünyasının makus talihini yenebilmesi için Ehl-i Sünnet Omurga’nın sarsılmaz bir şekilde tesis edilmesiydi.

İşte Malazgirt ruhu, akîde, fikir ve siyaset sütunları üzerinden yükseltilen, ilim ve irfan kanatlarıyla hikmet ufuklarına ulaşılan bu Ehl-i Sünnet Omurga’nın gelecek bin yılın hem İslâm tarihini hem de dünya tarihini şekillendirecek kapıları Anadolu’dan açan bir direniş ve diriliş ruhunun adı ve miladıdır.

Malazgirt savaşı, askerî ordularla kazanılan bir savaş olduğu için değil, ilim, irfan ve hikmet ordularıyla kazanılan, bin yıllık Ehl-i Sünnet Omurga’yı muhkem bir şekilde dikmeyi başaran bir hakikat savaşı olduğu için bir ruh’tur, diriltici ve kanatlandırıcı bir ruh.

GÖKKUBBENİ GÖZÜN GİBİ KORU!
Osmanlı’nın, bu ruhu tarihten silmek için çökertildiğini, Türkiye’nin de, bu ruha sahip çıkmaya başladığını gösterdiği için kuşatıldığını unutmayalım aslâ!

Malazgirt ruhu, İslâm dünyasını toparlayan ve tarihin akışını değiştiren Ehl-i Sünnet Omurga çökerse, İslâm dünyasındaki hiç bir farklı akım, mezhep, meşrebin yaşayamaz olduğu gerçeğinin de anlaşılmasını sağlayan kucaklayıcı bir ruhtur.

Bu mezhebî bir analiz değil; İslâm dünyasının perperişan olduğu bu zorlu zamanlarda mezhebî analiz yapamam.

Şunu söylüyorum: Ehl-i Sünnet, gökkubbemizdir. Gökkubbe çökerse, hepimiz altında kalırız.

Malazgirt ruhu, işte bize bu muazzam gökkubbeyi inşa etti.

Bu aziz gökkubeyi ne kadar diri ve dimdik ayakta tutabilirsek, o kadar kendimizden emin bir şekilde bütün farklılıkları zenginlik olarak görebilir, yeniden gelebilir ve tarihin akışını değiştirecek yolculuklara imza atabiliriz yeniden Allah’ın lûtfuylaToplumda sağduyu, insan ve vicdan duygusu yok edilmeye çalışılıyor!

Yusuf Kaplan

11/09/2020 Cuma

Önce sözümona bir tarikat şeyhinin 12 yaşındaki kız çocuğuna taciz haberleri düştü gündeme bomba gibi! İnfial oluşturdu bu hâdise bütün toplumda -haklı olarak.

Aslâ tasvip edilecek, geçiştirilecek bir olay değil bu. Mide bulandırıcı, iğrenç bir olay. Böyle tarikat lideri olmaz. Kınıyorum şiddetle. Bu tür kişiler en ağır şekilde cezalandırılmalıdır.

OPERASYON YİYORUZ!
Bu hâdise, bitmiş değil henüz. Sadece hikâye edilenden de ibaret değil. Dahası sadece hikâye edilenden ibaret olmadığını kanıtlamak için seferber olmuş durumda birileri...

Fetönün adamları, hemen bir fotoğraf servis ettiler hâdiseyi dallandırıp budaklandıracak...

Oda TV ekibi ile sözkonusu edilen tarikatin lideri bir yemekteler! Yayınlanan fotoğrafın montaj olduğu anlaşılıyor!

Dahası, öylesine usta ve ürpertici bir operasyon yiyoruz ki, bu fotoğraf montaj olsa da ürpertici, olmasa da! İki durumda da toplumun zekasıyla alay edildiği, dahası toplumda infial oluşturulmaya ve sonuçta ülkenin kaosa sürüklenmeye çalışıldığı o kadar açık ki!

Bu hâdise, bütün tarikatlarin, cemaatlerin tecavüzcü olduğu algısı oluşturulacak şekilde servis edildi. Günlerdir, tarikatlarin, cemaatlerin ne kadar tecavüzcü oldukları işlendi, bütün tarikatler, cemaatler inanılmaz bir şekilde şeytanlaştırıldı.

AKIL TUTULMASI VE ŞEYTANLAŞTIRMA
Sonra ünlü bir isim bir televizyonda canlı yayında İmam Hatip Lisesi mezunlarının “sahtekâr, cinsî sapık” olduğunu söyledi, söyleyebildi!

Birbiriyle alakasız iki hâdise gibi görünüyor bunlar ilk bakışta. Ama sadece ilk bakışta.

Daha yakından bakıldığında iki hâdisenin buluştuğu bir ortak nokta olduğu görülecektir kolaylıkla.

İki hâdisenin ortak noktası ne, peki?

Bütün tarikatlerin tecavüzcü olduğunu söyleyip tarikatleri şeytanlaştırmak da, bütün İmam Hatipler’in cinsî sapık olduğunu söylemek de akıl tutulmasıdır. Bu akıl tutulmasıyla varılmak istenen bir nokta var.

Şöyle bir nokta bu: Toplumun dindar-laik kesimleri arasında husûmet oluşturmak, zaten alttan alta oluşturulan bu husûmetin gerçeğe dönüşmesini sağlamak. Bir akıl tutulmasının eşiğine sürükleyerek toplumu tam ortadan ikiye yarmak... ve böylelikle Toplum fikrini yok etmek.

Toplum, farklılıkların farklılıklarını koruyarak birlikte yaşama iradesi, duyarlığıdır.

TOPLUM, RUHUNU YİTİTİR VE OMURGASI ÇÖKERSE...
Her toplumun bir ruhu vardır.

Almanların ruhu disiplindir.

Japonların ruhu çalışkanlıktır.

Türklerin ruhu, diğergâmlıktır; haysiyeti sadece kendi haysiyetini korumak değil başkalarının haysiyetini de korumak olarak algılamaktır; her tür zorluğa birlikte göğüs germek, önce kendini değil kardeşini, komşusunu, ülkesini düşünmektir.

İşte bu topluma tasavvufun verdiği bir şey bu. Münhasıran tarikatlerin kazandırdığı bir haslet.

Yapılmak istenen şey, toplumu ayakta tutan, birbirine kenetleyen sağduyunun, insafın, vicdanın yok edilmesidir. Bir toplumu toplum yapan, bütün zorluklara göğüs germesini sağlayan en yüksek hasletlerdir bunlar.

SAĞDUYUYU, İNSAN VE VİCDAN DUYGUSUNU YOK ETMEK İSTİYORLAR!
Sağduyuya, insafa, vicdana saldırılması, toplumun omurgasının çökertilmesi, direnç noktalarının kırılması demektir. Yazar ve şair kardeşim Celâl Fedai de dün yaptığımız bir programda buna dikkat çekti.

Çok tehlikeli bir süreç bu.

Toplumu önce ruhsuz, mekanik bir makinaya, sonra da ürpertici bir arenaya, çatışma alanına dönüştüren ölüm sinyalleridir toplumun, toplum fikrinin ve ruhunun.

Ruhunu, ortak hedeflerini, varoluş nedenlerini kaybetmeye ramak kalmasıdır.

Topluma omurgasını veren şey, toplumun ruhudur.

Toplumun ruhu, toplumun ortak tarihi, ortak değerleri, ortak ideallerinde tezahür eder.

Toplumun onca çileyle gerçekleştirdiği ortak tarih, değerler, idealler hayatın her alanında bilinç hâline gelir ve toplumun ruhunu inşa eder. Toplumun ruhu, toplumun omurgası olarak yansır hayata ve hayatta.

Topluma özgüven kazandıran şey de, ortak tarih, değerler ve gelecek bilincidir. Toplumun ruhudur. Omurgasıdır yani.

Bu toplumun yaratıcı ruhu İslâm’dır, kurucu kaynağı ise, İslam’la doğrudan ve doğurgan, dünyayla kompleksiz ve üretken ilişkiler kuran bir Türkiye’dir.

Özetle... Tarikatlere, cemaatlere, İmam Hatiplere saldırılıyor olmasının temel nedeni, tarikatler, cemaatler değil, İslâm’dır; bu toplumun İslam’la ilişkilerini mümkün olduğu kadar zayıflatabilmektir. İslâm bu toplumun medeniyet iddialarının, tarih yapıcı ilkelerinin tek kaynağıdır çünkü.

Türkiye laik bir devlet. Devletin bütün kurumları İslâm’dan arındırılmış durumda. O yüzden toplumun İslâm’la ilişkileri -Diyanet ve İHL’ler hâriç- cemaatler, tarikatler üzerinden sürüyor.

Tarikatlere, cemaatlere, İmam Hatiplere saldırarak Türkiye’nin İslâm’la ilişkisini sakatlamak, Türkiye’nin yaratıcı ruhunu ve kurucu iradesini yok etmektir.

Türkiye’nin yaratıcı ruhunun da, kurucu iradesinin de kaynağı İslâm’dır. Türkiye, İslâm’ı yitirdiği zaman, toplum kaosun eşiğine sürüklenir, ülke leş kargalarına dekor edilir.

Bütün bunlar, farklı kesimleri birbirine düşman ederek, toplumun omurgasını yok ederek, sağduyusunu, insaf ve vicdan duygusunu yerle bir ederek Türkiye’yi adım adım çökertmeyi hedefleyen tehlikeli projelerdir.

Türkiye’nin yok olması, dünyanın ruhunu yitirmesi anlamına gelir.

Çünkü Türkiye dünyanın ruhu, mazlumların umudu, zorbaların kâbusu ve insanlığın ufkudur.

İkinci medeniyet krizi, Gazâlî ve Peygamber’siz İslâm projesi

Yusuf Kaplan

13/09/2020 Pazar
Batılılar, son iki asırda, İslâm dünyasında akademide uygulanmak üzere üç büyük yıkıcı proje geliştirdiler. Kısaca bu üç büyük oryantalist proje şunlar:

Birincisi, İslâm düşüncesinin Gazâlî’yle bittiği masalını yaymak.

İkincisi, Osmanlı’yı unutturmak.

Üçüncüsü de, Hz. Peygamber’in (sav) konumunu sarsmak.

Gerçek Hayat’ta bu üç sorunu ayrıntılı olarak mercek altına alan yazılar yazdım geçtiğimiz haftalarda. Burada kısa bir özetleme yapmak istiyorum. Dileyen okuyucularım sözkonusu yazıları Gerçek Hayat’tan okuyabilirler.

İSLÂM’IN “KURUCU” TEMELLERİNİ YIKMAK!
Burada tedirgin edici mesele şu: Bu üç hedeften ilk ikisini gerçekleştirmeyi -büyük ölçüde- başardı Batılılar ve içimizdeki “İrlandalılar”!

Şimdi Efendimiz’in (sav) konumunu sarsmak için hadislere, sünnete, mezheplere, 1400 yıllık İslâm ilim, irfan ve hikmet birikimine karşı büyük, yıkıcı saldırıyı hayata geçirmekle meşguller Batılılar ve uzantıları! Batılıların bu üç mesele üzerinden Müslüman toplumları hedef tahtasına yatırmasının başlıca nedeni, Osmanlı’nın da, Gazâlî’nin de, Efendimiz’in (sav) de buluştukları çok hayatî ortak bir noktanın olması.

Üç’ü de farklı açılardan, kendilerine göre, “kurucu” konuma sahipler: Hz. Peygamber (sav), akîdevî açıdan, Gazâlî fikrî açıdan, Osmanlı da genelde medeniyet tarihi açısından özelde siyâsî açıdan hem dün “kurucu” roller oynadı; hem de daha önemlisi de yarın yine bu kurucu rollerini oynayacak...

HZ. PEYGAMBER’İN KONUMU, DEĞİŞKENLERİN SÂBİTELERİ YUTMASINI VE DİNİN HAYATTAN UZAKLAŞTIRILMASI TEHLİKESİNİ ÖNLÜYOR...
Kur’ân’ın hitabı, Sünnet’le muhatabını buldu. Sünnet-i Seniyye, Kur’ân’ın ve hitabının, sırasıyla, Mekke sürecinde hayat bulmasını, Medine sürecinde hayat olmasını, Mekke ve Medine süreçlerinin hâsılası demek olan Medeniyet sürecinde ise bütün insanlığa ve varlığa hayat sunmasını sağladı.

İki asırdır yaşadığımız medeniyet buhranın anlaşılmasında, anlamlandırılmasında ve aşılmasında Kur’ân’ı ve hitabını muhatabına ulaştıran Efendimiz’in (sav), dolayısıyla Sünnet-i Seniyye’nin hayatî, belirleyici bir rolü olduğunu idrak edebilecek bir ufka, derinliğe sahip değiliz, ne yazık ki.

Kur’ân asıl, Sünnet usûldür çünkü. Unutmayalım ki, usûlsüz vusûl / varış gerçekleşmez. Usûl yoksa, fusûl / sapma ve savrulma gerçekleşir yalnızca.

Sünnet-i Seniyye, İslâm’ın Kur’ân’da ifade edilen tenzîlî âyetlerini, Efendimiz vasıtasıyla tekvînî âyetlere dönüştürüyor: Kur’ân’la doğrudan ve doğurgan bir irtibatın yol ve yöntemlerini bizzat, bilfiil gözler önüne seriyor.

KİTAB’A UYMAZSANIZ, KİTABINA UYDURMANIZ KAÇINILMAZLAŞIR!
Efendimizin konumu, bu yüzden çok hayatî. O yüzden bu üç saldırının nihâî hedefi, Efendimiz’i devre dışı bırakmak. Oysa Hz. Peygamberi devre dışı bırakan bir din, kısa devre yapar; önüne gelen, din’i, kendi kafasına göre anlamaya kalkar; sonunda, ortada dinden eser kalmaz; herkes din’i kafasına göre yorumlamaya, eğip-bükmeye (protestanize ederek, sekülerleştirerek, dine uyacağına, din’i kendine uydurmaya) kalkar.

Bunun önü alınamaz... Hıristiyanlık, bu şekilde hayattan uzaklaştırıldı ve bitirildi. O yüzden önüne gelen İncil yazıyor Batı’da: Feministler, eşcinseller, ateistler vesaire... Din’i hurafelerden temizleyeceğiz diye yola çıkan Luther ve şürekâsı, dini hayattan uzaklaştıracak yapı taşlarını döşemekten, insanları çağdaş hurafeler çöplüğünün kölelerine dönüştürmekten başka bir şey yapmadılar. Sonuçta, insanlar din’e uyacaklarına, din’i kendilerine uydurdular. Böyle bir sonuç kaçınılmazdı elbette.

Tam bu noktada Efendimizin hayatî önemini tek bir cümleyle özlü bir şekilde şöyle ifade edebiliriz burada: Efendimiz (sav) Kur’ân’ın sâbitelerinin değişkenler tarafından yutulmasını ve değişkenlerin sâbite katına yükseltilmesini önlemiştir: Âlemlere rahmet olarak gönderilmesinin sırrı da işte burada gizlidir.

KRİZİ AŞMANIN YOLU...
İşte Gazâlî, Grek, Hint, Mısır ve Mâverâünnehir havzalarında düşünce ve inanç geleneklerinin İslâm’ı dönüştürme tehlikesini görerek, değişkenlerin sâbiteleri yutmaması için bir ümmîleşme çabası başlatmış, özgün İslâm düşüncesinin temellerini atmış, gelmekte olan krizin aşılmasında kurucu, konumlandırıcı ve koruyucu roller üstlenecek sütunları dikmişti.

Selçuklular, Eyyûbîler, özellikle de Osmanlılar’ın İslâm’ın kurucu kaynaklarına sımsıkı tutunarak gerçekleştirdikleri uzun soluklu yolculuk, değişkenlerin sâbiteleri yutmasının önündeki bütün engelleri bertaraf eden, sâbitelerin değişkenleri yorumlamasının önünü sonuna kadar açan Ehl-i Sünnet Omurga’nın inşasıyla gerçekleştirilen, bin yıl İslâm dünyasını dimdik ayakta tutan ve dünya tarihini Müslümanların yapmasını mümkün kılan bu ümmîleşme çabasını sarsılmaz bir ümmetleşme gerçeğine dönüştürmüş, yeryüzünde yaklaşık bin yıllık Müslüman Dünya Düzeni’nin hâkim olmasını sağlamıştır.

Özetle... Batılılar, İslâm dünyasını, dolayısıyla İslâm’ı nereden vuracaklarını çok iyi biliyorlar: Kurucu temelleri yıkmak.

Biz biliyor muyuz?

Hayır!

Biliyor olsaydık, İslâm’ın insanlığa sunduğu diriltici ruhun usulünü gösteren Hz. Peygamber’e, onun izinden giden Ehl-i Sünnet omurgaya, cemaatlere, tarikatlere yapılan saldırıların amacının İslâm’ın altını oymak, İslâm’ı devletten ve toplumdan uzaklaştırmak olduğu gerçeğini görebilirdik!

İkinci medeniyet krizinin aşılması, İslâm’ı hayattan, kültür, sanat, düşünce dünyasından uzaklaştıracak İslâm’ı Protestanlaştırma projesinin püskürtülenilmesine ve zihnimizin çağdaş hurafeler çöplüğüne dönüştürülmesinin önlenebilmesine bağlı.

Bunların yolu da, İslâm’ın kurucu kaynaklarını ve taşıyıcı vasıtalarını iyi koruyup çağın sorunlarını vahyin ışığında anlayıp aşabilecek güçlü bir medeniyet fikriyatının ve külliyatının ortaya konulmasına bağlı -fikirden sanata, kültürden edebiyatın bütün alanlarına kadar- her alanda...

Vesselâm.

İnsanlığın önünü açacak evrensel ruh: Hakikat medeniyeti ve üç ufku

Yusuf Kaplan

14/09/2020 Pazartesi
Dünyaya dört asırdır Batı uygarlığı hükmediyor: Batılılar üretiyor, dünya tüketiyor. Ekonomiden ve siyasetten sözetmiyorum sadece; düşünce, bilim, sanat ve estetikten de sözediyorum. Batılılar konuşuyor, dünya konuşulanı konuşuyor. Batı’nın dışında bir dünya yok. Batılıların dışındaki medeniyetlerin bir dünyaları yok yani.

Yeterince ürpertici, değil mi?

NEYİ YİTİRDİĞİNİ HATIRLA!
Bu yok oluş sürecini İslâm dünyası da yaşıyor. İslâm dünyasının tarih-kurucu aktörlerinden biri olarak biz de.

Türkiye, zor bir dönemeçten geçiyor... Zorlu, uzun ve yorucu bir yolculuk bizi bekliyor...

Ama şunu aslâ unutmamak gerekiyor: Bütün zor zamanlarda, zorlu zamanlarda, toplumlar, o zorlukları aşacak bir ruh arayışına soyunurlar.

Almanlar böyle yaptılar. Ruslar, böyle yaptılar...

Biz de böyle yapacağız: Neyi yitirdiğimizi hatırlama yolculuğuna çıkacağız her alanda...

Yitirdiğimiz evrensel ruhu hatırlayıp yeniden hayata aktarma zorlu yolculuğuna soyunduğumuzda, insanlığın önünü açacak hakikat, adalet, sulh ve selâmet ilkelerinin bizde olduğunu göreceğiz...

ALMAN RUHU, HEGEL VE WEIMAR RÖNESANSI
Alman ruhunun bu süreçte nasıl inşa edildiğini ve yok edildiğini kısaca gözden geçirmek zihin açıcı olabilir burada.

Hegel, yüzlerce prensliğin cirit attığı bu darmadağın Almanya’yı birleştirecek ruhun izini sürdü. O yüzden devleti kutsadı, putlaştırdı hatta!

Aynı şeyi, Leibnitz de, Kant da yapmıştı: Avrupa’yı toparlayacak ortak bir “dil” ve ruh arayışının izini sürmüştü bu iki düşünür de.

Kant’ın izinden giden Hegel, Almanların “volkgeist” dedikleri, “halkın ruhu”nu, bu ruhun kültürel ve tarihî köklerini araştırdı.

Sonuçta Alman ruhunun, köklü bir Alman dili, kültürü, düşüncesi ve sanatıyla inşa edilebileceğine karar verdiler Hegel, Herder, Fichte, Goethe, Schiller, Kant gibi Alman düşünürler ve sanatçılar.

İşte Weimar Rönesansı buradan doğdu: Almanlar, kendilerini ayağa kaldıracak ruhun yapıtaşlarını geçmişten geleceğe doğru hem Avrupa düşünce tarihinde hem de dünya kültür tarihinde yolculuk yaparak döşemeyi başardılar.

Alman ruhunun, dil ve kültür kodları bakımından birleşmiş bir Almanya ve bu birliği sağlayacak, teminat altına alacak ve Almanya’nın en azından Avrupa tarihini yapacak güçlü bir lider etrafında hayat bulacağını gördüler: Bismarck’ı çıkardılar, Fransızların Napolyon’undan yaklaşık bir asır sonra.

Weimar Rönesansı’nın hikâyesi çok heyecanlı ve zihin açıcı. Ama bu kadarla yetineyim burada.

Biz, bize gelelim, kendimize: Biz ne yapacağız peki?

BİZİM MEDENİYETİMİZİN RUH KÖKLERİ, NESEB’E DEĞİL, EDEB’E DAYANIR
Almanların Alman Ruhu’nu icat ve inşa etme yolculukları kışkırtıcı.

Ama bütün çapına ve derinliğine rağmen evrensellikten uzak ve aşırılıklarının kurbanı: Ulus icadıyla evrensel bir ruh inşa edilemez.

Nitekim, onca yolculuk ve çaba, sonunda Faşizm’le heba oldu gitti. Hegel’in inşa ettiği putlar, zihinsel putlar, Almanya’yı tarihe çıkarıyor gibi yaptı kısa bir süreliğine ama sonunda iki dünya savaşının eşiğine sürükleyerek Alman Ruhu’nu ekonomik akıl’a kurban etti.

Almanların hikâyesi, çok heyecanlı gerçekten de. Heyecanlı ama ziyadesiyle trajikomik!

Evet, biz ne yapacağız?

Önce şunu göreceğiz: Bu ülkenin ruh kökleri, ulus köklerinden ibaret değil. Bu ülkenin, çilekeş toprakların, Anadolu kıtasının ruhu, ulusal sınırları fazlasıyla aşan, üç kıtaya ulaşan, yerle gök arasını buluşturan, hakikat’ten beslenen, süt emen ulusötesi, o yüzden de gerçek anlamda evrensel bir ruh.

OSMANLI RUHU NE VE BİZE NE SÖYLER?
Ezberlerimizi çöpe atalım: Batı uygarlığının geliştirebildiği ama adına da “evrensel” deme kompleksi sergilediği en makro bakış, ulus-eksenlidir: Alman Ulusu, Fransız Ulusu vesaire içindir her şey.

Avrupa Birliği fikri, o yüzden hayal. Ve o yüzden zor zamanlarda, kriz zamanlarında hayalete dönüşmesi kaçınılmaz. İki kanlı, barbar, hunhar dünya savaşı, söylediklerimin ürpertici kanıtları.

Ulus’u eksene aldığınızda, ruhu kurutursunuz. Ruhu eksene aldığınızda, ulus’u uçurursunuz kelimenin tam anlamıyla: Tarihi yapan, insanlığın önünü açan evrensel ilkeleri insanlığa sunan bir model hayat, hakikatten süt emen bir medeniyet fikri sunarsınız...

Batı, ulus-eksenli olduğu için Batı’da her şey, temelde neseb’e dayanır; bizde ise edeb’e. O yüzden Batılılar şöyle der: “Benim derdim seninle!” İşte bu nedenle, sömürgecilik, emperyalizm Batılıların eseridir.

Ama biz şöyle deriz: “Benim derdim benimle.” Bu nedenle tarihte nerdeyse tarihin yapılmasında kilit rol oynayan bütün medeniyetlerin üzerine oturdu Osmanlı. Ama Batılılar gibi bu medeniyetlerin hiç birini yok etmedi; hepsinden beslendi, hepsini de besledi.

Osmanlı, bunu nasıl başardı peki?

Tarihte, hem Dâru’l-İslâm’ı, hem Dâru’s-Selâm’ı (Barış Yurdu’nu) hem de Dâru’l-İnsan’ı (İnsanlık Yurdu’nu) inşa eden en gelişmiş, henüz aşılamamış ve anlaşılamamış, anlaşılamadığı için aşılamadığı da anlaşılamamış medeniyet tecrübesini insanlığa armağan ederek başardı.

O yüzden çağımızın en büyük tarih felsefecilerinden Arnold Toynbee, “Osmanlı, insanlığın geleceğidir” demişti.

Bazı sığ kişiler, bendeniz, Osmanlı’dan sözedince “geçmişten sözetme bize” diye, karşı çıkıyorlar söylediklerime.

Biraz tarih felsefesi bilenler şunu bilirler: Geçmiş de, şimdi de, gelecek de izâfîdir: Geçmiş, geçmiştir ama geleceği inşa edecek bir ruh ve bir tecrübe armağan etmiştir.

İşte Toynbee’nin Osmanlı’yı insanlığın geleceği olarak görmesini sağlayan şey, bu ruhu ve tarihî derinliği farketmiş olmasıydı.

Toynbee’nin gördüğü bu evrensel ruhu biz neden göremiyoruz peki?Borrell’in uyarısı: Batı hegemonyasının çöküşü ve Batılıların korkusu

Yusuf Kaplan

20/09/2020 Pazar
Tarihin kırılma anlarından birinde yaşıyoruz; yaklaşık yarım asırdan fazla süren bir kırılma moment’i, bir tarihî dönemin veya Batı hegemonyasının bitiş ân’ı bu. Bütün kırılma ânları, yeniden-kurulma zamanlarıdır aynı zamanda.

Bir AB yetkilisinin, -Borrell’in- imparatorluklarının geri dönüşünden sözetmesi, burada Türkiye, Rusya ve Çin’in birer imparatorluk olarak yeniden gelmekte olduklarına dikkat çekmesi, hem içeriye (Batı ittifakının üyesi ülkelere ve kurumlara) kendilerini toparlamaları için yapılan bir uyarı hem de başta Türkiye olmak üzere Rusya ve Çin’in muhtemel bir Asya Bloğu oluşturmalarına karşı yöneltilmiş bir tehdit olarak değerlendirilebilir.

Borrell’in, askerî savunma teknolojisinde ve jeopolitik stratejilerde son üç dört yılda büyük bir atılım gerçekleştiren Türkiye’yi özellikle hedef aldığını düşünüyorum. Başka bir ifadeyle, Türkiye’nin hedef ve ölçek büyütmesi, gücüne güç katması üzerine Türkiye’ye yöneltilmiş çok yönlü, üzerinde derinlemesine kafa yorulması gereken bir tehditle karşı karşıyayız. Bu konu bizim açımızdan hayatî; o yüzden ayrı bir yazıda yarın tartışmak istiyorum bu konuyu bütün boyutlarıyla.

BATI’NIN ÇÖKÜŞÜNE DAİR İÇE DÖNÜK BİR UYARI
Bugünkü yazıda Borrell’in açıklamasını, her şeyden önce, içeriye dönük (hem AB içine hem de Batı ittifakının kendisine yönelik) bir uyarı olarak okuyorum.

Pandemi sürecinde -bütün dünya ülkeleri gibi- ekonomik olarak büyük kriz yaşayan, genelde Batı ittifakı ülkelerinin, kurumlarının ve şirketlerinin özelde ise Avrupa ekonomilerinin -bu sürecin sonunda- dünya üzerindeki hegemonyalarını yitirme tehlikesiyle karşı karşıya kalacakları, gelen felâketi görerek hazırlık yapmaları uyarısı, Borrell’in açıklaması.

1648’de Westfalya Anlaşması’ndan sonra kurulan ve üç asır süren Avrupa Dünya Düzeni, iki büyük dünya savaşından sonra çöktü. Modernitenin çöküşü anlamına geliyordu bu, esas itibariyle.

Modernitenin çöküşü, postmodernite olarak adlandırılan süreci tetikledi kaçınılmaz olarak.

Postmodern süreç, Avrupa-merkezci bir dünyanın çöküşünün her alanda itiraf edilmesi, dahası modern Tanrı, hakikat, insan, tabiat ve dünya tasavvurunun felsefî olarak insanlığı bir çakmaz sokağın eşiğine fırlattığının kabul edilmesi süreciydi. Modernitenin her alanda yenilgisinin tescil edilmesi yani.

İki Dünya Savaşı, bunun en çarpıcı örneğini temsil ediyordu: Tanrı fikrini, hakikat fikrini yitiren, tabiata ve bütün yeryüzü coğrafyasına hükmeden modern insanın aklı kutsayarak kurduğu dünya düzeni ve hegemonyası, aklın insanı araçların kölesi hâline getiren, amaçlarını yitirmesine neden olan aşırılıklarının kurbanı olmuş, bilimde, teknolojide, endüstride maddî gelişmişliğin zirvesine ulaşan modern insan dünyayı cehennemin eşiğine getirip bırakmıştı.

İNSANLIĞIN EN KARANLIK YÜZYILI, BATI’NIN ESERİ
İşte iki büyük dünya savaşı, son yüzyılın -bizzat Batılı düşünürler tarafından- “insanlığın en karanlık yüzyılı” olarak adlandırılmasına yetmişti.

İkinci Dünya Savaşı’ndan günümüze kadar gelen süreç, belirsizliğin ve kaosların hâkim olduğu karmaşık bir süreç oldu. Önce Soğuk Savaş denen Batı bloğuyla Doğu bloğu (kapitalizmle sosyalizm) arasında bir “danışıklı dövüş” yaşandı; bu süreç, modernitenin, dolayısıyla Batı uygarlığının ve dünya üzerindeki hegemonyasının ömrünü uzattı bir süre.

İslâm dünyasında postkolonyal süreçte Batılıların güdümünde, Batıcıların gönüllü acentalığıyla uygulanan (özellikle Arap milliyetçiliği ve Kemalist ulusçuluk) gibi Batıcı projelerin çökmesi, aksine, İslâmî söylemlerin Fas’tan Malezya’ya kadar İslâm dünyasının en güçlü entelektüel, sosyal ve siyasî aktörleri katına yükselmeleri, Batılıları ve acentalarını ürküttü; bu, Batılı emperyalistlerin derhal Soğuk Savaş’ı sona erdirmelerine, “terörle mücadele” olarak adlandırılan postmodern, sinsi bir stratejiyle İslâm dünyasının yeniden İslâmî bir yörünge etrafında buluşmalarına içerden ve dışardan geliştirilen stratejilerle darbe vurmalarına yol açtı.

İslâm’la postmodern savaş süreci olarak adlandırdığım bu süreç, vekâlet savaşlarıyla yürütülüyor ve belli bir başarı kazandı ama sonuçta Irak, Suriye, Afganistan işgal edilse de, Mısır’da darbe yapılsa da, Türkiye’de darbe girişimi denense de, sonuçta, hem Türkiye’nin darbe girişimini destansı bir mücadeleyle püskürtmesiyle hem de savunma sanayisinde büyük atılımlar gerçekleştirmesiyle beklenen başarıyı elde edemedi: Türkiye’yi durduramadı.

Batı hegemonyası, bir kaos sürecinden geçiyor, büyük bir kırılma yaşıyor. Borrell ve benzeri Batılı devlet adamları, stratejistler, Batı hegemonyasının çöküşünün nasıl önlenebileceği ve yeniden kurulabileceği sorunu üzerinde kafa yoruyorlar. Kapitalizm Çin’e yerleşerek hegemonyasını sürdürecek gibi ama Batı hegemonyasının sonunu da getirebilir bu süreç.

Batı hegemonyasına nihâî darbeyi kim vuracak peki?

Çin mi, Türkiye mi?

Yarınki yazıda bu sorunun cevabının izini sürmeye çalışacağım derinlemesine...Sayın Borrell! Türkiye’yi, Müslümanları ve dünyayı Osmanlı’yla korkutmaya kalkışma! Cesaretin varsa aynaya bak, emperyalist kimmiş göstersin ayna sana!

Yusuf Kaplan

21/09/2020 Pazartesi
Koronavirüs, dünyanın dengelerini alt üst edecek. Güç dengeleri değişecek. Güç merkezleri de. Dünya eksen değiştirecek...

Koronavirüsün bütün dünyada özellikle de Batı dünyasında yol açacağı ekonomik kriz, Batı hegemonyasının büyük sarsıntı geçirmesine, belki de çatırdama sürecine girmesine yol açacak.

Batı hegemonyasının sonunun başlangıcı olabilir postkorona süreci.

O yüzden Batılıları korku sarmaya başladı daha şimdiden. AB’nin Dışişleri ve Güvenlik Yüksek Temsilcisi Josep Borrell Fontelles’in açıklamaları bunun çarpıcı bir göstergesi. O yüzden üzerinde kafa patlatılmayı hak ediyor.

Borrell’in uyarısının, en az yarım asırdır bir belirsizlik, bir kaos sürecinin eşiğine sürüklenen modernitenin yaşadığı krizin getirdiği noktada Batı hegemonyasının çöküşü olarak görüldüğünü, bunun Batılıları nasıl korkuttuğunu göstermeye çalışmıştım önceki yazıda.

Bu yazıda Osmanlı heyûlası oluşturularak, Batılıların hem kendilerine bu heyûla üzerinden bir kimlik inşa etmeyi amaçladıklarını hem de daha önemlisi de dünyayı, Müslümanları ve Osmanlı’nın çocukları Türkiye’yi, icat ettikleri ve adına neo-Osmanlıcılık denen o sahte “yayılmacı emperyalist Osmanlı” imajıyla nasıl korkutmaya çalıştıklarını göstermeye çalışacağım.

KLASİK SÖMÜRGECİLİK, FİÎLÎ İŞGALE DAYANIYORDU, YENİ-SÖMÜRGECİLİK ZİHNÎ İŞGALE DAYANIYOR!
Klasik sömürgecilik, fiilî işgale dayanıyordu. Yeni-sömürgecilik ise zihnî işgale dayanıyor.

Emperyalist Batılılar, dün, klasik sömürgecilik döneminde, belli bir maddî güce ulaştıktan sonra istedikleri yerleri doğrudan işgal ediyorlardı. Çağımızda, özellikle de poskolonyal çağ’da toprakları değil zihinleri işgal ediyorlar öncelikle; ve bu işgali doğrudan değil dolaylı olarak gerçekleştiriyorlar!

Emperyalistler dünyaya, toprakları, ülkeleri işgal ederek hükmetmiyorlar artık. Önce zihinleri işgal ederek hükmediyorlar; gerekirse, gerek duyarlarsa fiilen toprakları da işgal ediyorlar, sonunda.

Epistemik kölelik bu; çağımızın sömürgecilik ve tahakküm kurma biçimi bu. Klasik sömürgecilikten çok önemli bir farkı var epistemik köleliğin: Sömürgeciler, muhataplarını kendilerine âşık ederek diz çöktürüyorlar artık.

Akıl yoluyla, ikna ederek hegemonya kurmuyorlar artık. Algı yoluyla ayartarak, celladına âşık ederek zihinlerimizin efendileri ve yönlendiricileri konumuna yerleşerek hegemonya kuruyorlar.

Algı, aklı çarmıha gerdi artık.

İmajlar, gerçeğin yerine yerleşti, gerçek gerçek’ten daha gerçek hâle geldi. Gerçek, görüntüye indirgendi. Görüntü, gerçek artık.

Algı imparatorluğu çağında, önce sizi bir yere yerleştiriyorlar; sonra da sizinle ilgisi alakası olmayan bir tanımın içine hapsediyorlar!

Kaldı ki, Batılılar, başından itibaren diğer medeniyetlerle ilişkilerinde önce bir algı inşa edip sonra onu gerçek diye sunuyorlar. Batı hegemonyası, kurmaca, sahte algılar üzerine kuruldu. Bunu, özellikle de ötekine, öteki algısına borçlu. Öteki algısı, icat edilmiş ama kötü bir öteki. Kendisini, kendi kimliğini öncelikle icat edilen bu ötekine, bu kötü’ye nispetle tanımlıyor ve haksız hegemonyasını, yaptığı bütün haksızlıkları da vahşî, kan emici bir öteki icat ederek meşrulaştırmaya çalışıyor.

ARAPLARI TÜRKİYE’YE, TÜRKLERİ OSMANLI’YA DÜŞMAN YAPMAK!
Borrell, “imparatorluklar geri dönüyor” açıklamasında, Türkiye, Rusya ve Çin’in gelişlerinden şikâyet ediyor ama asıl korktukları şey, Türkiye’nin “asırlık uyku”sundan uyanarak toparlanması, etrafını toparlaması ve bir Türkiye ekseni inşa ederek önümüzdeki dönemde tarihin yapılmasında yeniden kilit aktörlerden biri katına yükselmesi!

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın önceki gün yaptığı “asırlık uyanış” açıklamasında Türkiye’nin bir medeniyet iddiasına sahip olduğundan sözetmesi sevindirici. Yıllardır dillendirdiğimiz fikirlerin gerçek olması anlamına geliyor bu çünkü.

Cumhurbaşkanımızın bu konuda dirayetli, kararlı hareket etmesi gerektiğini hatırlatmak istiyorum.

Borrell, Türkiye’nin medeniyet iddialarıyla kuşanarak asırlık uykusundan uyanma yoluna girmek üzere olduğunu görüyor ve bu yüzden hem dünyayı hem Müslümanları hem de Osmanlı’nın çocukları bizleri Osmanlı ile korkutmaya kalkışıyor!

Neo-Osmanlıcılık denen, yayılmacı, emperyalist ve aslında tarihte olmayan, sadece Batılıların icat ettikleri bir Osmanlı heyûlasıyla dünyayı, Arap dünyasını ve Türkiye’yi korkutmaya çalışıyor.

Borrell’in “alıcısı” var mı?

Olmaz olur mu!

Batıdaki entelijansiya ve İslâm dünyasındaki fiilen ve zihnen Batılıların uydusu Batıcı köle ruhlu aydınlar, Borrell’in Osmanlı’yla korkutan algı operasyonunda kolayca zokayı yutabilecek kişiler!

Osmanlı aslâ emperyalist olmadı. Osmanlı emperyal bir vizyona sahip oldu ama üç kıtada aslâ Batılılar gibi zaptettiği toprakları sömürme, kültürleri tarumar etme, insanların derilerini yüzme gibi bir emperyalist, sömürücü, kan emici bir güç olmadı Batılı emperyalistler gibi!

Aynı zaman dilimleri içinde Batılılar da, Osmanlı da üç kıtaya hükmetti. Ama bir farkla: Batılılar silahla, güç kullanarak hâkim oldular; Osmanlılar adaletle ve fikirlerinin gücüyle.

Emperyalist Batılıların çocuğu Borrell, imaj yapmaya, “Osmanlı emperyalisttir” imajı oluşturmaya, dünyayı, İslâm dünyasını, Arap dünyasını ve Türkiye’nin laik tiplerini, sahte, icat edilmiş “emperyalist Osmanlı” imajıyla korkutmaya kalkışmasın!

Aynaya baksın önce, aynaya!

Kanlı, ürpertici, kan emici, insanlığın derisini yüzen, kaynaklarını yağmalayan emperyalistlerin sadece Avrupalılar, yani kendileri olduklarını gösterecek o ayna ona!Türkiye’nin prangaları ve medeniyet iddiası

Yusuf Kaplan

25/09/2020 Cuma

Cumhurbaşkanı Erdoğan, Lozan Antlaşması etrafında yaptığı bir açıklamada Türkiye’nin bir iddiası olması gerektiğinden söz etti. BM Genel Kurulu’nda yaptığı konuşmada da benzer söylemleri dillendirdi.

Lozan’ın bizim medeniyet iddiamızı terk ettiğimizi tescil eden bir anlaşma olduğunu, ancak Soğuk Savaş sonrası süreçte geldiğimiz noktada -pek çok alandaki zaaflarımıza rağmen- önümüzde yeniden tarih yapabilmemizi mümkün kılacak bir imkân belirdiğini, bunun için Türkiye’nin medeniyet iddiasını yenileyerek içselleştirmesi, derinleştirmesi ve dünyaya sunması gerektiğini tartıştığım bir yazımı paylaşıyorum sizlerle.

LOZAN, TÜRKİYE ENGELİ’Nİ KALDIRDI!
Bu ülkeye Sevr’de ölüm gösterildi ama Lozan’la sıtmaya razı edildi Türkiye.

Türkiye, Lozan görüşmeleri sırasında verilen sözlerle laikleşme ve dolayısıyla zihnen kendi kendini sömürgeleştirme sürecine girdirildi.

Sonuçta, dünyada dışardan sömürgeleştirilemeyen tek ülke Türkiye, içerden kendi kendini sömürgeleştiren tek ülke olarak tarihe geçti!

Özetle: Türkiye, Lozan süreci’yle birlikte kaskatı bir laikleşme / Batılılaşma çıkmaz sokağının eşiğine sürüklendi; böylelikle Batılı emperyalistlerin önündeki en büyük potansiyel engel bertaraf edildi.

LOZAN: İSLÂMÎ İDDİALARIMIZIN TERKEDİLMESİ
Lozan Antlaşması’ın yıldönümlerinde hep o bildik içi boş nutuklar atılır: “Lozan, Türkiye’nin çağdaşlaşması ve devrimlerin temelini teşkil eden, ülkedeki bütün kurumların laikleştirilmesi sürecinde kilit rol oynayan kilometre taşlarından biridir”.

Ne demek bu?

Osmanlı’yla ve İslâm’la bağlantıları kesinkes koparan bir sürecin başlatılması demek.

Peki bunun, “Türkiye’nin bağımsızlaşması”yla ve “çağdaşlaşması”yla alakası ne?

Bir kere, Lozan dolayımında, “Türkiye’nin bağımsızlaşması” ile “çağdaşlaşması”ndan Türkiye’nin laikleşme sürecine girmesi, önceden İslâm’a göre tanımlanan ve yapılandırılan siyasî, ekonomik ve kültürel yapıların, Batılıların çıkarlarını garanti altına alan değerlere, dinamiklere göre tanımlanmaya ve yapılandırılmaya başlanmasıdır.

Lozan süreci, Türkiye’nin resmen Osmanlı’dan, İslâm kültüründen koparılması, medeniyet iddialarını terk etmesi ve Batı’ya bağımlı hâle getirilmesinin bir başka adıdır.

Başka bir ifadeyle, Batılılar tarafından fiilen teslim alınamayan Türkiye’nin zihnen (İslâm’dan uzaklaştırılarak) “teslim bayrağı çekmesi”, bütün medeniyet iddialarından vazgeçtiğini küresel sistemin lordlarına açıkça deklare etmesidir.

İyi de, “bağımsızlaşma” ve “çağdaşlaşma” bunun neresinde?

BİR TERMİNATÖR OLARAK LOZAN
Tanzimat’la birlikte başlayan süreç, hastalıklı bir savunma psikolojisi’nin ürünüydü.

Tanzimat’ın hamlesi, ülkenin, kendi iddialarından vazgeçerek Batı’ya “teslim olması”yla sonuçlandı.

İşte Lozan, bu teslimiyet’in resmen tescil edilmesidir.

Düşünsenize, bir Kurtuluş Savaşı veriyoruz, “yedi düvel”i (Batılı sömürgecileri) Müslümanlığın verdiği dinamizm, ruh ve haysiyet’le ülkeden kovuyoruz; ondan sonra da bu galibiyetin ardından Türkiye’yi her bakımdan Batı’ya bağımlı hâle getiriyor, Batılı yörüngeye kilitliyoruz!

Türkiye, tarih yapmasını mümkün kılan ve bizim varlık nedenimizi oluşturan İslâmî iddialarını terk ediyor; medeniyet değiştirme aymazlığına soyunarak yörünge’sini yitiriyor, İslâmî dinamiklerini kendi elleriyle dinamitliyor!

Gelin de çözün bu puzzle’ı (“bilmece”yi)!

Osmanlı’yı dünyanın en asil medeniyetlerinden biri hâline getiren İslâm’ın sunduğu bütün iddiaları, yeni bir ruhla ve dinamizmle yeniden bir imkân, bir dinamik, bir güç haline getirebilmenin yollarını araştırmak yerine, bütün iddialarımızdan vazgeçiyoruz! Söyleyeceğimiz, bağlanacağımız, bize ait hiçbir Söz, hiçbir İddia bırakmıyoruz; her bakımdan başkalarına bağımlı hâle geliyoruz.

Özetle: Kendi medeniyet dinamiklerimizi, ruh köklerimizi inkâr ederek intiharın eşiğine sürükleniyoruz!

Tarihte başka hiçbir toplumun yapmadığı, aslâ yapamayacağı bir intihar biçimi bu!

Gördüğünüz gibi Lozan, bizim için bir teminatör işlevi görmüştür: Bizim iddialarımızı bitiren, bizi, başkalarının iddialarına ve projelerine bağımlı hale getiren, kısacası kendi ayağımıza kurşun sıkmamız anlamına gelen bir terminatör.

Bin yıllık köklü dayanaklarımızı, ruh köklerimizi bizzat kendimiz yok ediyoruz, sonra da bağımsızlaştığımızdan söz ediyoruz?

Akıl tutulması, zihin körleşmesi değil de, nedir bu peki?

MEDENİYET İDDİASI
Bu sütunda bıkmadan usanmadan tekrarladığım şeyi, Lozan ‘puzzle’ı dolayısıyla yeniden tekrarlamakta yarar görüyorum:

Türkiye’nin büyük bir güç olabilmesi, kendine ait bir Söz’ünün, bir İddia’sının, bir Medeniyet Tasavvuru’nun olabilmesiyle mümkün.

Türkiye, başkalarının iddialarını, sözlerini, projelerini tekrarlamakla bir çıkmazdan ötekine yuvarlanmaktan kurtulamayacak, hep başkalarına bağımlı kalacak, itilecek-kakılacak yani Terminatör her zaman iş başında olacaktır.

Mazlum halkların, hatta Batılıların “Türkiye, yeni bir hamle yapacak mı, acaba?” diye bize baktıkları bir zaman diliminde, Türkiye’nin güçlü bir medeniyet fikriyle donanması, bunun için de yakın ve uzak geçmişiyle derinlemesine yüzleşmesi, hesaplaşması ve geleceği kuracak bir medeniyet hamlesi başlatması gerekiyor...

Aksi takdirde yaşadığımız köklü tarihî-kültürel sorunların hiç birini kalıcı olarak çözemez, bu topraklardaki varlığımızı bile koruyamaz ve insanlığa umut olabilecek uzun, meşakkatli bir medeniyet yolculuğuna çıkamayız.

Bin yıllık dünya tarihini biz yaptık. Biz tarihten çekildik, dünya cehenneme dönüştü.

Dünya bizi bekliyor, farkında mıyız bunun?Dil Devrimi, Türkçe’nin İslâmî ruhunu yok etti!

Yusuf Kaplan

27/09/2020 Pazar

Türkiye’de dil faslında dünyada başka bir ülkede görülmeyen, görülmesi de tahayyül edilemeyecek ürpertici bir cinayet işlendi. Harf devrimi ve dil devrimiyle, Türkçe, ait olduğu, inşasında kilit rol oynadığı medeniyet dünyasından kopmasına yol açacak bir intihara soyundu. Hiçbir toplumun yaşamadığı bir cinayete imza attı!

DİLİMİZİN NASIL KATLEDİLDİĞİNİN BELGESİ!
“Harf Devrimi’nin tek amacı ve hatta en önemli amacı, okuma yazmanın yaygınlaşmasını sağlama değildir. Devrimin temel gayelerinden biri, yeni nesillere, geçmişin kapılarını kapamak, Arap-İslâm dünyası ile bağları koparmak ve dinin toplum üzerindeki etkisini zayıflatmaktı. Yeni nesiller, eski yazıyı öğrenemeyecekler, yeni yazı ile çıkan eserleri de biz denetleyecektik. Din eserleri, eski yazıyla yazılmış olduğundan okunmayacak, dinin toplum üzerindeki etkisi azalacaktı.”

Bu sözler, Millî Şef İsmet İnönü’ye ait. Bu sözlerin yer aldığı yer ise, Sabahattin Selek tarafından 1968 yılında yayınlanan, sonraki baskılarda çıkarılan İnönü’nün Hatırat kitabı.

Sabahattin Selek, kayda alıp da yayımlamadığı bölümler de olduğunu söylüyor.

İnsan, merak etmeden edemiyor elbette ki: Acaba İnönü, daha neler neler söyledi de, sonunda söylediklerinin önemli bir kısmı “sansür yedi”!

Yayımlanan kısımlarında bile İnönü’nün söyledikleri yenilir yutulur cinsten şeyler değil: Devrimlerin gerçek hedefini, gizlenen gerçekleri çok güzel fâş etmeye yetecek “şeyler”!

OSMANLI TÜRKÇESİ: DÜNYANIN EN ZENGİN DİLİ
Türkiye’de, Grekçe’nin ve Latince’nin liselerde zorunlu dersler olarak okutulmasını savunan güçlü bir akım zuhûr etmişti yüz yıl önce! Türkiye Batılılaşıyorsa, tam Batılılaşmalı, Batı kültürünün, düşüncesinin kurucu dilleri bütün çocuklarımıza öğretilmeliydi!

Buna “nev-Yunânîlik” akımı deniyordu. Bu akımın önemli savunucularından biri, Yahya Kemal’di. Şaşırtıcı ama gerçek böyleydi! Yahya Kemal, bu imkânsız aşk’tan Fransa’da, Sorel’in Fransız milliyetçiliğini hararetle anlattığı derslerine katıldığında vazgeçecekti -şimşek hızıyla hem de!

Şair, tarih bilincine Paris’te kavuşmuştu! Beşir Ayvazoğlu, Eve Dönen Adam başlıklı küçük ama birinci sınıf monografi kitabında enfes bir dille anlatır Yahya Kemal’in Paris’te “eve dönüş”ünü!

2014’te Antalya’da Millî Eğitim Şûrası yapılmış, önemli, tarihî kararlar alınmıştı. Bu kararlardan biri, Osmanlı Türkçesi’nin liselere ders olarak konulması kararıydı.

Bazı çevreler, hemen “Ortaçağ karanlığı”na mı dönüyoruz diyerek, bozuk plak gibi son derece bayat, ilkel tepkiler göstermişlerdi o vakitler!

Oysa Osmanlı Türkçesi, dünyanın en zengin dili. Nicelik bakımından değil, nitelik bakımından.

Bu açıdan İngilizce’den kat be kat zengin bir dil. İngilizcenin felsefî derinliğinden söz etmek elbette ki abesle iştigaldir.

Osmanlıca, dünyanın bütün belli başlı düşünce dillerinin, sanat dillerinin, bilim dillerinin, kısacası medeniyet dillerinin hepsinden beslenmiş, Osmanlıca’nın omurgasını, ruhunu oluşturan Kur’ân Arapçası’nın filtresinden geçirerek beslendiği bütün dilleri kendine mal etmiş tek derinlikli dünya dilidir.

Osmanlı Türkçesi bir yandan Arapça’nın, Farsça’nın, İbranîce’nin hatta Hint dili Sanskritçe’nin temel kilit kavramlarını, öte yandan da Fransızca, İngilizce, İtalyanca, Balkan dilleri, Rusça başta olmak üzere Batı uygarlığının kurucu iki dili Grekçe’nin ve Latince’nin ana kavramlarını kendisine mal etmesini bilen tek dünya dilidir.

Böylesine “çoğulcu”, derinlikli ve çaplı bir dünya dilinin Türkiye’de Dil Devrimi’yle yasaklanmış olması, tam anlamıyla intihardır!

OSMANLI TÜRKÇESİ YASAKLANMAMIŞ OLSAYDI...
Oysa Osmanlı Türkçesi, eğer yasaklanmamış olsaydı, Meşrûtiyet dönemlerinde gerçekleştirdiği atılımları sürdürecek, biz de Osmanlıca gibi köklü, asil ve çaplı bir medeniyet diline sahip olduğumuz için, fikir, sanat ve hayatta tahayyül bile edemeyeceğimiz ölçekte büyük hamlelere imza atabilecektik.

Artık olan oldu ya da Wittgenstein’ı izleyerek, “yırtılan yırtıldı” deyip, kaldığımız yerden dil yolculuğumuza bütün hızımızla devam edebiliriz.

Ebûbekir Râzî, “Dil, aklın ve kalbin aynasıdır” der.

Aynaya bak, ne görüyorsun?

Wittgenstein da, “Dilimin sınırları, dünyamın sınırlarıdır”, demişti.

Bendeniz de, şunu söylüyorum: Diliniz ne kadarsa, dünyanız da o kadardır! Diliniz darsa, dünyanız da dardır!

DİL GİDİNCE, DİN DE GİTTİ, HAYAT ÇÖLLEŞTİ...
Türkiye’nin asıl sorunu, dil’dir: Medeniyet dili: Müslüman zihninin, idrakinin ve tefekkür biçiminin yitirilmesi.

Unutmayalım: Düşünemeyen, düşer; düş göremez.

Dil Devrimi, vahyin ışığında yoğrulan dil’imizi sekülerleştirdi; İslâmî muhtevasını bitirdi. Din de, İslâmî ruhunu yitirdi.

Dil, gidince; din de gitti; hayat çölleşti.

Unutmayalım: “Dillerini” yitiren toplumlar, “Yer”lerini; Yer’lerini yitiren toplumlarsa, Yön’lerini de yitirirler ve insanlığa bir şey veremezler.

Oysa Osmanlı Türkçesi gibi zengin bir medeniyet dilinin, orta ve uzun vadede, önümüze açacağı ufukları bir düşünün bakalım...

O yüzden şunu soruyorum: Bir toplumu yok etmek mi istiyorsunuz?

Dilini, kültürünü yok edin! Genç kuşaklarını aşağılık kompleksine sürükleyin, özgüvenlerini yok edin!

Bu ülke, hiç kimseden çekmedi “yerli sömürgeciler”den çektiği kadar!

Dilini, kültürünü sömürgeci Batılılar bile yok edemezdi bu kadar!

.Türkiye, önemli stratejik adımlar atıyor ama kuşatmaya dikkat!

Yusuf Kaplan

28/09/2020 Pazartesi

Büyük devletler, stratejiler geliştirirler, stratejilerle ilerlerler...

Diğerleri ise ancak manevralar yapabilirler; imkânları da, psikolojileri de stratejik atılımlar gerçekleştirmek için kâfi değildir.

TARİHÎ ADIMLAR, STRATEJİK ATILIMLAR...
Türkiye, özellikle 15 Temmuz işgal ve darbe girişimini destansı bir direnişle püskürtmemizden sonra büyük stratejik adımlar atmaya başladı: Suriye’de ve Irak’ta art arda önemli askerî harekâtlar gerçekleştirdi, bölgede dengeleri Türkiye lehine değiştirdi.

Bu askerî harekâtlardan sonra en önemli stratejik adımlardan biri, Astana Süreci oldu; bir diğeri de Libya’da ülkenin BM tarafından tanınan seçilmiş Sarrac hükümeti ile Münhasır Ekonomik Bölge Anlaşması imzalayarak, Libya devletinin çağrısına karşılık vermesi.

Fırat Kalkanı Harekâtı, Türkiye’nin üzerindeki ölü toprağını atarak ayağa kalkması, “bölgenin geleceğini beni dışta bırakarak şekillendirmenize izin vermeyeceğim” diyerek emperyalistlere meydan okuması, milat oldu, dönüm noktası olarak tarihe geçti.

Türkiye, Fırat Kalkanı ile başlayan askerî harekâtlar silsilesiyle emperyalistlerin kuklası IŞİD’e büyük darbe vurdu; İran’ın yayılmacı politikalarını Suriye’de, Irak’ta, Katar’a yerleşerek Yemen’de püskürttü; Rusya’yla yaptığı işbirliği anlaşmalarıyla ABD ve Siyonistleri dengeleyecek stratejik adımlar attı.

Son büyük stratejik hamle, Libya devleti tarafından Libya’ya çağırılmamız oldu. İki asırlık inkiraz tarihimiz boyunca ilk defa bir devlet Türkiye’yi “kurtarıcı” olarak davet ediyordu. Çok büyük, tarihî bir adımdı Mavi Vatan fikri çerçevesinde Libya’da, Adalar Denizi’nde (Osmanlı, “Ege Denizi” demiyordu, “Adalar Denizi” diyordu!) ve Doğu Akdeniz’de art arda gerçekleştirdiğimiz stratejik atılımlar!

Almanlar, adaları silahlandırdılar; önce Yunanları, sonra Fransızları Türkiye’ye karşı kışkırttılar! Yunanistan’la ve Fransa’yla -küçük ölçekli de olsa- savaşın eşiğinden döndük! Diplomatik zekâmız devreye girmişti bu kez!

İki asırlık inkıraz tarihimizde hasret kaldığımız stratejik adımlar, açılımlar ve atılımlardı Fırat Kalkanı’ndan bu yana yaptıklarımız!

Gönendirici, umutlandırıcı, güven verici.

Türkiye, pek çok bakımdan güçleniyor... İki asırlık inkıraz tarihimizde görmediğimiz bir atılım gerçekleştiriyor. Bütün bu stratejik adımları özellikle savunma sanayiinde gerçekleştirdiğimiz atılımlara, münhasıran da Selçuk Bayraktar’ın ülkesine, kültürüne ve insanına âşık gayretlerine borçluyuz aslında.

AZERBAYCAN’A SALDIRI, TÜRKİYE’YE SALDIRIDIR!
Bu arada, Azerbaycan’a saldırttılar Ermenistan’ı. Ermenistan’ın saldırısının Rusya Devlet Başkanı Putin ile Fransa Cumhurbaşkanı Macron’un beş gün önce başbaşa yaptıkları görüşmenin hemen sonrasında gerçekleştirilmesi önemli; buraya bir mim koymalıyız!

Şu kesin: Azerbaycan’a saldırı Türkiye’ye saldırıdır!

Türkiye’ye gözdağı vermek istiyorlar!

Neler yapabileceğimizi görmek, sınamak istiyorlar!

Türkiye, Azerbaycan’a her tür yardımı yapmalı! Her tür yardımı!

MISIR’LA İLİŞKİLERİMİZ DÜZELİRSE, KUŞATMAYI DAHA KOLAY YARARIZ!
Son olarak, Mısır sorununa gelmek istiyorum. Türkiye, doğudan batıdan, güneyden kuzeyden kuşatılıyor! Tam bu noktada Mısır’la ilişkilerimizi belli bir sürece yayarak iyileştirmek zorundayız. Başından beri, Mısır’la ilişkilerin kopmasının yanlış olduğunu söyledim: Elbette ki, darbelere de, darbecilere de karşı çıkacağız. Mısır’da Türkiye’nin duruşu takdir edilecek bir duruş. Ama sonuç bizim de Mısır’lı kardeşlerimizin de aleyhine!

Türkiye, Osmanlı mirasçısı bir devlet olarak Mısır’daki bütün kesimlerle ilişki kurmak zorunda. Mısır’ın selameti açısından da bizim açımızdan da hayırhah olan tavır bu aslında.

Unutmayalım: Mısır’ı kontrol eden dünyayı kontrol eder. Dün böyleydi bu, bugün de böyle büyük ölçüde. İskender’den Sezar’a, Yavuz’dan Napolyon’a kadar Mısır’a hâkim olan dünyaya hâkim oldu.

Amacımız, Mısır’a hâkim olmak değil, olamaz, elbette. Mısır’ın stratejik-tarihî konumuna dikkat çekmek istedim sadece.

Mısır’la ilişkiniz koparsa, bölge ülkelerinin hepsiyle ilişkiniz sakatlanır. Mısır’la güçlü ilişkiler kurarsanız hem ülke içinde yapılacak yanlışlıklara bir kardeş ülke olarak müdahale etme imkânlarınız artar hem de bölgenin kaderini birlikte belirleme imkânlarınız çoğalır.

Dahası da var: Eğer Türkiye, Mısır’la değişik düzeylerde ilişki kurmaya başlarsa, orta ve uzun vadede Türkiye üzerindeki kuşatmanın yarılmasına da katkısı olur Mısır’la kurulacak ilişkilerin.

Türkiye, hiç olmadığı kadar güçlü maddî açıdan. Yüzyıl öncesine nazaran çok güçlüyüz; bu çok açık.

Ama ben yine de teyakkuzu elden bırakmamakta fayda var, diyorum. Birinci Dünya Savaşı’na bir tuzakla, bir oldubittiyle gir(diril)diğimizi hatırlatıyorum.

Türkiye, dik durmalı ama teyakkuzu da elden bırakmamalı.

Çok büyük bir kuşatmayla karşı karşıya olduğumuzu unutmayalım.

Vesselam.Hakikat yolculuğunun yol haritası: Ribat, İrtibat, Râbıta

Yusuf Kaplan

2/10/2020 Cuma
Okumayan bir toplumuz. Ama genç kuşaklar arasında çok parlak insanlar var. Okumak istiyorlar ama ne’yi, nasıl ve niçin okumaları gerektiğini bilmiyorlar. Bu konuda yol fenerlerine ihtiyaçları var.

Batı uygarlığı, Socrates’ten Aristo’ya, Descartes’tan Kant’a ve Hegel’e kadar yalnızca bilme üzerinde yoğunlaştı; bilgi, zamanla enformasyona ve veri’ye dönüştü. Dünya üzerinde hegemonya kurmanın araçları olup çıktı.

Sonuçta, bilgeliğin ve Hikmet’in izleri silindi.

Bilgelikten kopuk bir bilgi, kaçınılmaz olarak kör bilinç üretti; bu da, insanı linç etti.

Oysa insanın meselesi, dolayısıyla eğitim çabası, sadece bilgilenmeye indirgenemez.

Mesele, bilmek değil, olmak; kişinin bu dünyayı ve kendini aşması, aşkınlaşabilmesi.

Bugün, olma yolculuğu’nun yapıtaşlarını deşifre eden bir yazımı, gözden geçirerek yeniden paylaşıyorum. 100 Kitaplık Okuma Listesi’ni takip eden okuyucuların dikkatle okumalarını öneririm.

ÜMMET: SELÂM/ET YURDU
Ümmet fikri konusunda da tastamam zihnî bir körleşmeyle malul Türk entelijansiyası.

“Ümmet”, “her şeyin anası” demektir: Yegâne hakikat, adalet ve selâm/et yurdudur ümmet.

Ümmet bilinci, kişinin, bütün dünyevî yüklerden arınmasını ve sadece hakikatin izini sürmesini mümkün kılan bir başlangıç noktası ve kilometre taşıdır.

Kişi, ümmet bilincine sahip olduktan sonradır ki, mesele sahibi olabilir ve meselesinin hayata geçirilmesi için gerekli mesuliyet’lerle donanabilir. Mesuliyet, kişinin sual sorma kabiliyetlerini geliştirir.

MESELE, MESULİYET VE SUAL
Kişinin, sual sorabilmesi için mesuliyet sahibi olması, mesuliyet sahibi olabilmesi için de bir meselesi olması gerekir.

Meselesi olmayan insanlar, mesuliyet sahibi olamazlar. Mesuliyet sahibi olmayan insanlarsa, sual sormasını bilemezler.

Müslümanın temel meselesi, Rubûbiyet fikrine sahip olabilmek. Rubûbiyet fikrine, ancak ubûdiyet fikrine ve tatbikine sahip olmakla ulaşılabilir. Ubûdiyet fikrinin gerçeğe dönüşebilmesi ise, ancak hilâfet şuuruna sahip olmakla mümkün olabilir.

RİBAT, İRTİBAT VE RÂBITA
Rubûbiyet fikri, “ne” sorusuyla; ubûdiyet fiili, “nasıl” sorusuyla; “hilâfet” hâl’i de, “niçin” sorusuyla hayata geçirilebilir.

Rubûbiyet fikri, kişinin hakikat yolculuğuna çıkmasını mümkün kılan muhkem bir ribat hâlidir. Ribat, kişinin Rab’biyle (cc) “doğrudan” bağ kurmasıdır.

Ribat, kişinin yönünü Rabbine çevirmesinin, Rabbinden başka her şeyden yüz çevirmesinin yollarını açar sonuna kadar...

Rab’le kurulan bağ, “doğrudan” olduğu için, doğurgandır. Böylelikle hakikat, kişide HAYAT BULUR.

Ribat, kişinin hakikat çağrı’sıyla buluşmasının yol haritasını sunar kişiye. Yolculuk, ribatla başlar böylelikle...

Yolculuğun devam edebilmesi için çağrı’nın çağ’ını kurma yollarını açması gerekir. Bunun yolu, kişinin hakikatle bihakkın ve doğrudan irtibat’a geçmesinden geçer.

Kişinin hakikatle irtibata geçebilmesi, hakikatin kişinin HAYATI OLABİLMESİYLE mümkün olabilir.

Ubûdiyet mesuliyetini yerine getirmesi, kişinin, hakikatle kurduğu bağ’ı, bağlanma’ya dönüştürebilmesinin sütunlarını dikmesine imkân tanır.

Hakikatin, hayat bulması, hayat olması, kişinin hilâfet yükümlülüğünü yerine getirmesiyle kemâle erebilir.

Hilâfet, kişinin hakikatle RABITA hâline geçmesiyle gerçeğe dönüşür ve kişinin hakikatle kurduğu irtibatı çağlayana dönüştürmesinin yollarını döşer...

RUBÛBİYET ÇAĞRISI, UBÛDİYET ÇAĞI VE HİLÂFET ÇAĞLAYANI
Rubûbiyet ribatı, kişiye aziz bir fikr-i selîm melekesi kazandırır.

Ubûdiyet irtibatı, kişiyi nefis bir kalb-i selim’le irtibata geçirir.

Hilâfet râbıtası, leziz bir zevk-i selîm melekesi armağan eder kişiye.

Rubûbiyet ribatı, kişinin Hakk’a teslim olmasını, mâsivadan kurtulmasını, Hakk’ın çağrısına pürdikkat kulak kesilmesini sağlar (islâm süreci).

Ubûdiyet irtibatı, kişinin hakikat’le arınmasını, bütün putları yıkmasını, Hakk’ın çağrı’sının hakikat çağ’ını kurmasını mümkün kılar (iman süreci).

Hilâfet râbıtası ise, “kişi”nin mâverâya ulaşmasına, hakikat sarayını kurmasına, çağrı’nın çağlayan’a dönüşmesine imkân tanır (ihsan süreci).

Kişi bu kemâl mertebelerini katettikçe, hakikat merdivenlerini tırmandıkça, hakkıyla kul olma (her şeyden özgürleşme) ve ümmet olma (her şeyin anası katına yükselme, arınma, kendini bulma ve kendi olma) yolculuğunda gözle görülür bir mesafe elde eder...

MERKEZ ÜMMET: GÜNEŞ ÜMMET
Müslümanlar, kitabımızda, işte bu nedenle “ümmeten vasatan” olarak tarif edilir. “Ümmeten vasatan”, “merkez ümmet” demektir.

Merkez ümmet, mülk âlemine hükmeden ümmet değil, melekût âleminden süt emen, melekût âleminin hakikat, adalet, hakkaniyet ışıklarıyla insanlığı ve varlığı aydınlatan, rahmet, bereket ve hayat kaynağı Güneş Ümmet demektir.

O yüzden, hakikat medeniyeti, insanlığın ufkunda doğan, bütün varlığı ve tabiatı hakikat şuuruyla aydınlatan, hakikat şiiriyle meyveye durduran bir güneş medeniyetidir.

Bil ki, ey insan! Rubûbiyet ribatını, ubûdiyet irtibatına ve hilâfet râbıtasına dönüştürme yolculuğuna soyunabildiğin (her) zaman, hakikat medeniyetinin güneşi yeniden doğacak, bütün varlığa hayat sunacak ve rûh üfleyecektir her dem yeni, her dem tâze bir nefesle ve hakikat şarkısını besteleyen ve herkesi sarıp sarmalayan derûnî bir sesle...

O hâlde, ey insan!

Meseleni bil ki, Rubûbiyet ribatının çağrısına pür dikkat kulak kesilmen mümkün olabilsin!

Mesuliyetinle bihakkın donan ki, ubûdiyet irtibatının sütunlarını dikeceği hakikat sarayına doğru yol alabilmen imkân dâhiline girebilsin!

Ve sual sorma melekelerini geliştir ki, hakikat medeniyetinin güneşinin şafağı hakikat sarayının gökkubbesinin üzerinde çakabilsin!

Vesselâm.Verizm çağı ve ruhsuz ağı

Yusuf Kaplan

4/10/2020 Pazar

Yeni bir dünyanın eşiğindeyiz: Veri’nin kral, insanınsa veri’nin soytarısı olduğu bir dünya bu. Posthuman, transhuman bir dünya. Posthuman, insansonrası; transhuman ise insanötesi demek. İnsanın hem merkezî konumunu hem de robotlaşarak, ruhsuzlaşarak insanlığını yitirmesi...

Tabiatın modern insandan intikamı mı bu?

İNSANIN TANRILAŞMASINDAN...
Modern insan, başka toplumları ve insanlarını sömürgeleştirmeden önce modernliğin felsefî “peygamberi” Descartes’ın “tabiatın efendileri ve hâkimleri olacağız” buyruğunu yerine getirerek tabiata boyun eğdirmişti. Tabiatın kontrol altına alınması ve sömürülmesi, insanın ve dünyanın kontrol altına alınmasının ve sömürülmesinin önişareti, habercisiydi.

Hümanizm, insanı tanrılaştırmıştı; Transhümanizm ise, insanı hayattan uzaklaştırıyor, kölesi hâline getirerek insandan intikamını alıyor şimdi.

Transhuman dünyada, Tanrı’ya yer yok. Hakikate de. Bu dünyanın inşa edicisi insana da! Modern insanın üç asırlık serüveni, nefes kesici bir yok oluş sergüzeşti hikâyesi!

Transhuman dünyada, mutlak egemenlik veri’ye ait. Veri, yeni dünyanın tanrısı. İstatistik peygamberi, insansa kölesi, gönüllü kölesi üstelik de!

Hayatın veri etrafında döndüğü, verisiz insanın derisinin yüzüldüğü, defterinin dürüldüğü bir dünya.

Kimliklerimiz rakam artık. İnsan bir rakam, yalnızca bir rakamdan ibaret! Bundan alınacak ibret, ne kadar büyük, ne kadar çok, değil mi?

İnsansız bir dünya, verizmin hükümran olduğu dünya. Verizmin dünyasının insanıysa dünyasız bir yarı-insan, yarı-makina!

Hayatın ritmi verizmin bilgisayar tuşlarında atıyor...

Modern dünyanın üzerine kurulduğu Grek antikiktesinin dünyasının kralı, Promete’ydi: Tanrılardan ateşi çalmıştı Promete. Ateşi yani bilgiyi, insana güç veren hatta insanın tanrı katına yükseltilmesine sebep olacak gücü insana bahşeden, -tek kelimeyle- güç üreten bilgiyi yani.

Modern dünyanın üzerine kurulduğu antikitenin dünyası hırsızlıkla başlamış, yalan üzerine kurulmuştu.

Modern dünyada da aynı zihin kalıbı, aynı mantık hükmünü icra edecekti: Modern insan, Tanrı’nın yerine yerleşecek, dünyaya modern insan hükmedecek, dünyayı talan edecekti. Hümanizm, böyle doğmuştu, insanın tanrılaştırılması böyle gerçek olmuştu.

İnsanın tanrılaşması, aldığı nefes de, ölümü de doğumu da elinde olmayan insana zulümdü en baştan. Yaratılan bir varlık, nasıl yaratıcı konumuna yerleştirilebilirdi ki?

Kilise’nin insanın özgür iradesini ipotek altına alması, insanın kurumların ve kilisenin hükümran olduğu durumların kölesi olmasıydı.

İnsan, özgür iradesine kavuştuğunda dünyanın ve kendisinin kaderini değiştirebilecek bir güce, konuma ulaşabilirdi!

İnsan, Kilise’yi bir kenara itti, seküler kiliseler icat etti: Bilim kilisesi, akıl kilisesi, güç kilisesi gibi. Sonuçta bilim de, akıl da tanrılaştırıldı, güç kutsandı.

... SIRRA KADEM BASMASINA...
David Hume, haklıydı: Modern insan, akıl kilisesinin kölesi olmuştu.

“Akıl, tutkuların kölesiydi”, oysa. Akıl, sadece hâkim yapıların, söylemlerin, iktidar biçimlerinin aklamacılığını yapabilirdi.

Aklın aşırılıkları, modern insanın dünyayı cehenneme çevirmesine yol açtı: İki dünya savaşı, insanın hükümranlığının sonunu getirdi. Şimdi hümanizm bitti. Şimdi devir tranhümanizm devri.

Transhümanizmin tanrısı, veri. Verizm çağı bu çağ: Yazılı ama özellikle de görsel veri’nin tek hakikat olduğu, algının aklı çarmıha gerdiği, görüntünün veri olarak gerçek konumuna yükseldiği, insanın sadece istatistik nesnesine ve veri imparatorluğunun kölesine dönüştüğü devâsâ bir ağ!

Veri’nin, görsel ya da yazılı kurubilgi’nin her şeye hükmettiği, hakikati yok ettiği, anlamsızlık ürettiği; daha da vahimi, verizm’in dünyasının algının hükümran olduğu, bu dünyada anlamın anlamının olmadığı, verizmin dünyasına anlamsızlığın hâkim olduğunun farkına varılmadığı dromokratik, ürpertici bir dünya. Ürpermenin ürpertici kabul edildiği tedirgin edici, ruhsuz bir dünya.İki asırlık çifte kuşatmanın arkeolojisi ve geleceği

Yusuf Kaplan

5/10/2020 Pazartesi

Türkiye, dört bir taraftan büyük bir kuşatmayla karşı karşıya. Suriye, Libya ve Doğu Akdeniz üzerinden kuşatılıyor Türkiye.

Bir kuşatma da Karabağ üzerinden devreye girdiriliyor: Azerbaycan’a saldırı, aslında Türkiye saldırıdır ve Türkiye’yi kuşatma girişimlerinin son halkasıdır.

Karşı karşıya kaldığımız bu çok yönlü kuşatma, yeni maruz kaldığımız bir durum değil. En az iki asırlık bir geçmişi var bunun.

İKİ ASIRLIK KUŞATMANIN ARKEOLOJİSİ
Karlofça ve Pasarofça anlaşmalarından sonra ilk kez toprak kaybetmeye başlamamız, kendimize olan güveni yitirmemize yol açtı.

Toprak kaybı, deyip geçmemek gerek: Osmanlı hem uluslararası devletler muvazenesindeki hâkim, belirleyici statüsünü yitirdi; hem de kendinden, üstünlüğünden şüphe duymaya başladı.

Psikolojik üstünlüğün kaybedilmesi, alttan alta Batı’ya karşı bir aşağılık kompleksinin geliştirilmesine zemin hazırladı: Fiilî kuşatma, zihnî kuşatmaya dönüştü zamanla.

Tanzimat, bu çifte kuşatmanın devlet tarafından açıkça tescil ve teslim edilmesi anlamına geliyordu: Yabancı sefirler hem kendi devletlerinden -yani dışarıdan- aldıkları talimatlarla hem de içerde planladıkları tertiplerle devleti çift yönden kuşatmaya almışlardı.

Bu kuşatma zaman zaman yarılıyordu: Sultan Abdülhamid’in basiret ve dirayeti, bu kuşatmayı yarmasını kolaylaştırıyordu, meselâ.

Türkiye, Suriye ve Mısır politikasındaki bazı kör noktalarına rağmen Fırat Kalkanı harekâtından sonraki süreçte, dış politikada inisiyatifi ilk kez eline geçirmeyi başardı. Fırat Kalkanı, ibrenin Türkiye lehine dönmesine yol açtı. Belki de iki asırlık kuşatmayı yarma çabamızın zirve noktasıydı bu. O yüzden Astana Süreci ve Soçi Mutabakatı, Türkiye’yi yalnızlaştırma stratejisini yarma girişimleri olarak tarihe geçti.

ZİHNÎ KUŞATMAYI YARMADAN ASLÂ!
Türkiye’nin emperyalistler tarafından fiilen sömürgeleştirilememesine rağmen içerdeki jakoben yöntemlerle zihnen sömürgeleştirildiğini gözardı ediyoruz hep. Sömürgecilerin işgal ettiklerinde yapacaklarından çok daha “vahim” yıkımları, yerli sömürgeciler yaptılar!

Türkiye’nin kavraması ve korkması gereken kuşatma, dışardan yapılan jeopolitik, stratejik kuşatma değil, içerde iki asırdır iliklerimize kadar yaşadığımız zihnî kuşatmadır.

Ne demek zihnî kuşatma?

Kısaca ifade etmek gerekirse, medeniyet değiştirmeye kalkışmamızdır. Bu toplumun, her zaman aktardığım gibi, Tanpınar’ın ifadesiyle, “kültürel inkâr”ın eşiğine sürüklenmesidir bu. Tarihte hiçbir toplum böyle bir kendi kendini inkâr ve intihar tecrübesi yaşamadı!

O yüzden bu zihnî kuşatma üzerinde derinlemesine kafa yormak zorundayız.

MİLLETİN İRADESİ, OLİGARŞİK ÇETENİN ESİRİ!
Türkiye’de milletin iradesi, devşirme bir çetenin ele geçirdiği, her on yılda bir tekrarlanan dışardan kontrol edilen darbelerle milleti tepeden terbiye etmeye kalkışan oligarşi tarafından ipotek altına alınmıştır: O yüzden Türkiye’de devlet, milletin iradesinin eseri değildir. Milletin iradesi, oligarşik bir hegemonya kuran devşirme çetenin esiridir. O yüzden, ülkenin ekonomisi, kültürü, eğitim sistemi, küresel kapitalist sistemin çıkarlarını koruyan bu baronik, masonik devşirme çetenin kontrolündedir hâlâ!

Millet; kültürel hafıza, tarihî derinlik ve kolektif bilinçaltının inşa ettiği bir irade ve bu iradeyi hayata ve harekete geçiren ruhun adıdır.

Türkiye’de bu anlamda millet yoktur, milleti millet yapan kültürel hafızası, tarihî derinliği ve kolektif bilinçaltı, önce inkâr edilmiş, sonra da yok edilmeye çalışılmıştır.

Türkiye’de Benedict Anderson’ın anladığından daha absürd bir ulus icadı yaşandı. Bütün İslâmî bağlarından, tarihî tecrübesinden ve zihin dünyasından uzaklaştırılan tarihsiz, hafızasız, kültürsüz, zihinsiz, dolayısıyla köksüz ve ruhsuz bir ulus ve devlet icat edilmeye çalışıldı.

Tarihsiz bir toplum, nereden gelip nereye gittiğini bilemez; nereye gitmesi gerektiğini ise hiç göremez. Tarihsiz bir toplum, hafızasızdır. Hafızasız bir toplum, zaman ve mekân duygusundan yoksundur. Bırakınız nereye, nasıl gideceğini, nerede olduğunu bile tespit edemez.

Kültürsüz, kültürel zenginliği inkâr edilen bir toplum, kendine olan güveni yitirir; tarihi sürükleyemez; başkalarının yaptığı tarihin önünde sürüklenir sadece.

Zihinsiz bir toplum, düşünme melekelerini yitirdiği için düşünemez, düşer.

Sözün özü: Türkiye’nin kuşatılması, coğrafi bir hâdise değil. Zihnî bir hâdisedir.

Türkiye’nin iki asırdır köklü bir zihnî kuşatmayla karşı karşıya olduğu gerçeğini kavrayamazsak, Türkiye’nin hiçbir büyük, köklü sorunu’nu derinlikli bir şekilde kavrayamaz ve kalıcı olarak hâl yoluna koyamayız, aslâ.

.Türkiye dışarıdan değil içeriden kuşatılıyor asıl!

Yusuf Kaplan

9/10/2020 Cuma
Suriye’de ülkemizin güvenliğini tehdit eden bir iç savaş yaşanıyor.

Irak’ta da Saddam-sonrası süreçte taşlar rayına oturmadı hiç bir zaman. Oturmasını beklemek olacak iş değildi elbet.

İSRAİL’İ BÖLGENİN EN GÜÇLÜ AKTÖRÜ YAPACAK TEHLİKELİ ADIM!
Irak parçalandı. Suriye parçalandı parçalanacak... Adı konulmadı bu parçalanmanın ve parçaların. Belki de hiç konulmayacak!

Ama Türkiye’nin güneyinde bir terör devleti kurulacak her tür hazırlık tamamlandı! Yahudilerin güdümünde, bölgeyi karıştıracak ve Türkiye’yi her dâim köşeye sıkıştıracak ikinci israil, ikinci çıbanbaşı.

Birinci İsrail’den tehlikeli olacak bu. İsrail’in ne olduğu belli ama bu ikinci İsrail’in ne olduğu belli değil; belli olan bölgeyi karıştıracak, İsrail’in çıkarlarını sonuna kadar koruyacak, daha da vahimi, İsrail’in bölgeye jeopolitik, jeostratejik, jeoekonomik ve teopolitik açıdan hâkim olmasını sağlayacak bir çıbanbaşı olacak bu!

Kürtlerle Türklerin geleceği dün olduğu gibi yarın da birbirlerine omuz vermelerinde yatıyor; birbirlerine omuz vurmalarında değil. Kürt etnisitesi üzerine kurulacak bir devlet, sadece kukla devlet olacak, böyle bir devleti kurduracak olanlar tarafından tepe tepe kullanılacak.

Özetle... kurulacak terör devleti, hem bölgenin istikrarsızlaştırılmasında hem de İsrail’in bölge üzerindeki hâkimiyetini sağlamasında ve sağlama almasında kilit rol oynayacak!

TÜRKİYE’NİN DIŞARIDAN KUŞATILMASI...
Irak’tan ve Suriye’den gelen kuşatma henüz yarılmadı, yarılamadı.

Ama bu arada Türkiye de boş durmadı: Askerî operasyonlarla bölgede inisiyatifi eline almayı başardı. Şu an durum kontrolümüz altında. Eğer Türkiye’nin içinde bir kaos çıkmazsa (Allah korusun tabii) ya da başka dış politika alanlarında sarsıcı bir “yıkım” olmazsa, Türkiye duruma hâkim ve hâkim olmayı da sürdürecek bölgede.

Libya’nın Türkiye’yi çağırması ve Münhasır Ekonomik Alanlar Anlaşması, Türkiye’nin Doğu Akdeniz’den emperyalistler tarafından karşı karşıya bırakıldığı kuşatmayı yarmasını kolaylaştırdı. Doğu Akdeniz’de Türkiye’den habersiz bir adım atılamayacağını kabul ettirdi taraf ülkelere.

Sonra Yunanistan’ın adalar üzerinden üzerimize salınması tezgahı geldi ama Türkiye burada proaktif bir strateji izleyince bu tezgâh tutmadı, püskürtüldü, en azından şimdilik.

Son olarak Ermenistan’ın Azerbaycan üzerine salınması, sivil yerleşim bölgelerini bombalaması... Bütün bunlar, Türkiye’nin bu kez Kafkaslardan kuşatılması anlamına geliyor.

Türkiye, Azerbaycan’a yapılan saldırı Türkiye’ye yapılmış bir saldırıdır, diyerek her bakımdan Azerbaycan’ın yanında olduğunu gösterdi. Türkiye’nin önce eğittiği sonra da Azerbaycan Cumhurbaşkanı Yardımcısı Hacıyev’in Habertürk’e yaptığı açıklamada ifade ettiği üzere, sonra da ordusunun da kurulmasına katkıda bulunduğu Azerbaycan ordusu, son otuz yıldan bu yana çok güçlendiğini gösterdi ve yine Hacıyev’in ifadesiyle “Ermenistan’ın askerî yapılanmasını çökertti.”

İÇ CEPHENİN ZAYIFLATILMASI OPERASYONLARINA DİKKAT!
Geleceğim nokta kritik: Türkiye güneyden kuzeye, Doğu Akdeniz’den Kafkaslar’a kadar belki de tarihin en büyük kuşatmasıyla karşı karşıya. Ama son iki asır içinde ilk kez bu kadar güçlü hissediyor kendini, özellikle savunma sanayiinde yaptığı devrim niteliğinde büyük atılım sebebiyle.

Türkiye’nin dört bir taraftan kuşatıldığı bir zaman diliminde tekil olaylar üzerinden cemaatlerin, tarikatların yine hedef tahtasına yatırılması son derece tehlikeli.

Türkiye’nin iç cephesini çökertmeye dönük bir operasyon bu.

Art arda operasyon yiyoruz; tekil olaylar üzerinden ülkenin hem iç cephesi parçalanmaya, direnç noktaları kırılmaya çalışılıyor hem de tarikatlar, cemaatler bir şekilde Ak Parti’nin doğal tabanı olduğu için, AK Parti’nin doğal tabanıyla ilişkisi kopartılmaya çalışılıyor.

Salgın süreci, bütün dünyanın ekonomilerini vurdu. Salgın sonrası süreçte dünya ekonomik krizin, belki de beklendik savaşların, yıkımların eşiğine sürüklenecek...

Söylemek istediğim şey şu: Türkiye, dört bir taraftan kuşatılırken, içeri, iç cephe yapay ve tekil hadiseler üzerinden laik-antilaik bölünmesinin ve çatışmasının eşiğine sürüklenmeye çalışılıyor!

Elbette ki, tarikatların ve cemaatlerin devletin içinde örgütlenmelerine karşı gereken yapılmalı. İyi de, Türkiye’nin kanını emen 350 aileden oluşan küreselcilerin çıkarlarını koruyan laik ekonomik tarikatların üzerine neden gidilemez bu ülkede!

28 Şubat sürecinde bu laik ekonomik tarikat, ülkenin içini boşaltmadı mı!

Sözün özü: Dürüst olacaksınız. İdeolojik, sınıfsal önkabullerinizi ülkenin çıkarlarının önüne geçirip, dindarları, İslâmî kesimleri devletten uzaklaştıracak operasyonlara çanak tutmayacaksınız.

Bütün toplum kesimleri, ister laik ister İslâmî olsun, aslâ kendi çıkarlarını öne çıkarmamalı. Bütün farklı kesimler, ülkenin çıkarlarını öne çıkaracak ve Türkiye’nin dışarıdan fena hâlde kuşatıldığı bir zaman diliminde, iç cepheyi güçlendirecek şekilde hareket etmek zorunda. Yoksa operasyon üstüne operasyon yeriz -şimdiye kadar olduğu gibi. Operasyon yedikten sonra da ne olduğunu anlamak için birbirimizi yer bitiririz!

Benden uyarması!Kıbrıs’ın bugünü, Türkiye’nin yarını (mı?)

Yusuf Kaplan

11/10/2020 Pazar

KKTC Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı, “Rumlar’la barışın sağlanması için bir miktar toprak verilmesi gerektiğini” söyledi!

İnanılır gibi değil!

Kıbrıs’ta bugün seçimler var. Kıbrıs’lı kardeşlerimize, Kıbrıs’a sahip çıkmalarını, Kıbrıs’a sahip çıkabilmeleri için Müslüman kimliklerini korumaları gerektiğini, İslâmî kimliklerini kaybettikleri takdirde, kolaylıkla yok olacaklarını hatırlatarak, tam 18 yıl önce yayımlanan bir yazımı sizlerle paylaşmak istiyorum.

***

Medyanın medyatörleri çağımızın “yeni-papazlar”ının, para baronlarının, sivil ve sivil olmayan bürokrasimizin Nuh Nebî’den kalan anakronik ve akrobatik oyunlar oynama meraklısı “çarıklı lordlar”ının sordukları yanlış ve yanıltıcı sorular, yaptıkları şaşı okumalar, elitlerimizin ne denli ürkütücü ve acınası bir hâlet-i ruhiye içinde oldupunu gözler önüne seriyor.

1974’te gerçekleştirdiğimiz askerî harekât’tan bu yana Kıbrıs’ta biz kültürel olarak bir taraf olamadık. Otoriter ve absürd laikliğimizi, laik kültürü, Kıbrıs’a da ihraç ettik. Ve Kıbrıs’ta kültürel olarak kendimizi çoktan bertaraf ettik, hem de kendi ellerimizle!

Oysa Kıbrıs’taki Türk toplumunun Müslümanlıkla ilişkisini pekiştirerek varlıklarını korumalarını sağlayabilirdik ancak. Müslüman kimliği onlara bir âidiyet, bir güven ve özgüven duygusu verebilirdi.

Zaten İslâmî hafızasından, derinliğinden, duyarlığından handiyse hiçbir iz ve eser kalmayan Kıbrıs Türk toplumunu laikleştirerek asimile ettiğimizi (erittiğimizi), onların âidiyet duygularını kendi ellerimizle yokettiğimizi, böylelikle Rumlar’ın kucağına attığımızı farkedebilmiş değiliz hâlâ! Kıbrıs Türklerini, laikleştirmekle onları Rumlara benzettiğimizi nasıl göremiyoruz, anlayamıyorum doğrusu.

Ben Kıbrıslı Türkleri Londra’dan iyi tanırım. Kıbrıslı Türklerin kimliklerinin, âidiyet duygularının temel göstergesi nedir, biliyor musunuz? Tottenham’a karşı, Arsenal futbol takımını tutmak! Tottenham’a karşılar; çünkü Tottenham takımının formasının renkleri Yunan bayrağının renklerinden oluşur.

Arsenal’i tutar Kıbrıslı Türkler! Çünkü Arsenal takımının formasının renkleri Türk bayrağının renklerinden oluşur! Böyle bir âidiyet duygusu olabilir mi? Peki, nedir bu? Elbette ki, bu toplumun yok edildiğinin, kimliksizleştirildiğinin, asimile edildiğinin resmidir, göstergesidir! Ne kadar grotesk (gülünç, kaba, çirkin ve sığ) bir kimlik ve âidiyet biçimi bu böyle!

Neredeyse hiçbir Rum ve Yunanlı Türkçe bilmez; ama Kıbrıslı Türklerin istisnasız hemen hepsi Rumca / Yunanca bilir! Hem de Türkçe’den daha iyi bilir ve konuşurlar Rumca’yı!

Bu da yaşananlara bakınca, şaşırtıcı olarak görülmemeli. Tabloyu olduğu gibi resmetmemiş gerekiyor: Kıbrıslı Türkler, Osmanlılar döneminde Kıbrıs’ı kaybettiğimiz zamandan 1974 yılına kadar Rumlarla iç içe yaşadılar. Böyle bir ortamda Kıbrıslı Türklerin İslâmî kimliklerini koruyabilmeleri elbette ki zordu.

Ama analizimin ve argümanlarımın en güçlü tarafı da burada gizli zaten: Türkiye’nin tam da yapması gereken şey, Kıbrıslı Türklerin İslâmî kimliklerini öne çıkaracak, güçlendirecek bir tavır içinde olmaktı. Fakat tam tersi yapıldı. Tıpkı Türkiye’de olduğu gibi orada da laiklik (laiklik demek Batı kültürü demek) hâkim kılınmaya çalışıldı ve İslâmî kimlik tümüyle bastırıldı, yok edildi!

Şimdi Kıbrıslı Türklerin Rumlarla beraber AB’ye girmek için Türkiye’yi ve Kıbrıs Türk yönetimini şiddetle, hiddetle ve öfkeyle nasıl topa tuttuklarını, protesto ettiklerini ibretle seyrediyoruz.

Kıbrıs’ı kültürel olarak “kaybettik” çoktan! Kıbrıs’ı fiilen kaybetmemizi sağlayacak yapı taşlarını böylelikle biz kendi ellerimizle döşedik!

Eğer Türkiye Kıbrıs’ta İslâmî kimliği güçlendirecek zekice bir strateji geliştirmiş, İslâmî cemaatlerin önünü açmış olsaydı, KKTC, AB’ye girse bile, kimliğini İslâm’ın belirlediği bir Kıbrıs Türk toplumu, bizim için her zaman büyük bir koz olacaktı.

Kıbrıs’ın bugününün, Türkiye’nin yarını olmasını istemiyorsak, Türkiye’nin İslâmî kimliğini bastırmak yerine güçlendirmek ve pekiştirmek zorundayız! Aksi takdirde İslâmî kimliği yok edilmiş, laikleştirilmiş bir Türk toplumunun varlığı ile yokluğu arasında bir fark kalmayacak ve yarın Türkiye’de de -tıpkı KKTC’de olduğu gibi- bu vatanın bir yerlere ilhak edilmesi için yapılacak kitlesel gösterilerin, taleplerin önünü almak imkânsızlaşacaktır!

Bu toplumun ayakta durmasını, zorluklara göğüs germesini sağlayan, bölünmesini önleyen yegâne ortak kimlik, yegane ortak ruh, yegâne tutkal, yegâne dinamik, yegâne hayat ve hayatiyet kaynağı laiklik değil, İslâmî kimliktir. Laiklik, laik kültür, tıpkı Kıbrıslı Türkler gibi bu toplumun da kimliksizleştirilmesinden, eritilmesinden, topsuz tüfeksiz Batılılar tarafından teslim alınmasından başka hiçbir işe yaramayacaktır.

Bugünlerde laik Türk modelinin İslâm dünyasına örnek model olarak sunulmasının temel nedeni burada gizlidir: Almanya Başbakanı Schröder’in “Türkiye’de laik güçlerin desteklenmesi”, ABD eski Başkanı Clinton’ın ve Savunma Bakan Yardımcısı Wolfowitz’in “Batı -medeniyeti- yörüngesinde olan laik Türkiye’nin medeniyet değiştirmemesi ve -yeni-Osmanlıcılık gibi- başka arayışlar içine girmemesi için AB üyeliğinin ve laikliğin desteklenmesi” gerektiğini söylemelerinin temel nedeninin de burada gizli olduğunu görelim artık!

***

Kıbrıslı Türkler, Türkiye tarafından laikleştirildi, intiharın eşiğine sürüklendi, Türkiye’yle manevî bağları yok edildi, o yüzden Akıncı gibi kişilerden şikâyet etmeye hakkımız yok! Laik Türkiye’nin eseri o! Kıbrıs’ın bugünü, Türkiye’nin yarını mı acaba diye sormak her vatan evladının boynunun borcudur!

Unutmayalım: İslâm’ı bu toplumun hayatından çekip aldığınızda ortada hiçbir şey kalmayacaktır!Postmodern sosyal medya darbeleri: Kaos çıkararak içerde/n diz çöktürmek!

Yusuf Kaplan

12/10/2020 Pazartesi
Hatay’ı ateşe verdiler emperyalistlerin uşakları bir kez daha!

Ardından İskenderun, Osmaniye ve Maraş ateşe verildi terör örgütü tarafından!

Allah kahretsin sizi!

YENİ BİR SAVAŞ BİÇİMİ BU!
Yeni savaş biçimi bu: Dışardan, dış cepheden dört bir taraftan kuşatılan Türkiye’de bu kez iç cepheyi zaafa uğratmak!

Her fırsatta duyar kasan sol çevreler, sözümona çevreciler ülkeyi kasıp kavuran orman yangılarına karşı ürpertici bir sessizliğe gömüldüler!

Ülkedeki sanatçılar, dün Gezi Parkı’nda güya “üç tane ağaç” için dünyayı ayağa kaldırmışlardı.

Bugün PKK, ormanları yakıyor, bizim sanatçıların, “artizler”in gıkı çıkmıyor!

Şimdi dünyayı ayağa kaldırmayacaksınız da, ne zaman ayağa kaldıracaksınız?

Bazı aşağılık gazeteler, Hatay’ın ormanlarının “maden projesi” (!) sebebiyle devlet tarafından yakıldığını bile yazabildiler!

Siz haberci, muhabir filan değilsiniz; düpedüz muhbir’siniz siz! Özgürlük, bağımsızlık lakırdıları yapıp duruyorsunuz

ama gerçekte emperyalistlerin uşakları, kölelerisiniz!

TÜRKİYE’YE ASKERÎ OLARAK DİZ ÇÖKTÜREMEYECEKLERİNİ ANLAYINCA...
Türkiye ile artık askerî olarak başa çıkamayacaklarını anladılar.

Bütün cephelerde kaybettiler. Peşlerine düşüldü, Hakkari’de, Tunceli’de, Bingöl’de, Irak ve Suriye’nin sarp dağlık bölgelerinde inlerine girildi. PKK terör örgütüne ve bütün iltisaklı yan örgütlerine büyük kayıplar verdirildi.

Biz PKK’yla, DEAŞ’la, DHKPC ile vesaire savaşırken aslında sadece bu terör örgütleriyle değil daha çok bunların efendileriyle savaşıyoruz. Bunlara açıkça destek verenlere, sözümona demokrasinin, özgürlüklerin, insan haklarının bayraktarlığını yapan Avrupa Birliği’nin başkenti Brüksel’deki AB Parlamentosu’nu ana karargâh, Paris, Londra, Moskova, Washington gibi başkentlerdeki ulusal parlamentoları da talimat alınan ileri karakollar olarak kullanan terör örgütlerinin finansörlerine, lojistik, stratejik destekçilerine kısacası emperyalist ülkelere karşı da savaşıyoruz.

SOSYAL MEDYA DARBESİ: KAOS ÇIKARARAK İÇERDEN ÇÖKERTMEK!
Sosyal medya çağında, klasik, modern darbeler darbeyi yedi; askerî, emir-komuta zinciri içinde gerçekleştirilen darbeler tarih oldu.

Sosyal medya çağında, bindirilmiş kıtalarla sivil darbeler yapılıyor artık. Ülkeler dışardan veya topyekûn bir askerî saldırıyla, müdahaleyle değil, içerden, askersiz, medya yoluya inşa edilen, algı operasyonlarıyla gerçekleştirilen sivil ve medyatik darbelerle karıştırılıyor ve diz çöktürülüyor.

Twitter darbeleri çağındayız aslında. Twitter’a, Facebook ve instagram gibi sosyal mecralar da dâhil edildi ama asıl operasyon merkezi, karargâhı twitter!

Bilgisayarlar, modern savaşlar için icat edilmişti ilkin. Twitter da postmodern sosyal darbeler yapmak için icat edildi, bence.

Bir anda, bir tweet’le kitleler galeyana getirilip sokağa dökülmeye kışkırtılıyorlar! Gezi Parkı darbesi, böyle planlandı ve uygulandı. “Mesele ağaç değil, anlamadın mı hâlâ!” denilerek, kitleler, ülkeyi ateşe verecek, kaosa sürükleyecek bir iç savaş provasının eşiğine sürüklendiler!

Darbeler, artık sosyal medyalar üzerinden planlanıyor ve uygulamaya konuluyor... Sosyal medya kullanılarak tezgâhlanan darbelerle, iç ayaklanmalarla ve kaoslarla Arjantin çökertildi, Brezilya çökertildi, Ukrayna çökertildi, Gürcistan çökertildi. Mısır’da üstüne üstünlük bir de fiilî bir askerî darbe yapıldı.

Ama Türkiye çökertilemedi Allah’a şükür.

Gezi darbesi, sosyal medya üzerinden tezgâhlandı. Ülke kaosun eşiğine sürüklendi, İstanbul’da hayat cehenneme çevrildi ama sonunda püskürtüldü bu alçakça girişim!

17-25 Aralık, algı operasyonu ile gerçekleştirilen bir hukuk darbesiydi. Püskürtüldü.

15 Temmuz, fiilî işgal ve darbe girişimi olarak tezgâhlandı. Bu kez millet sokağa döküldü, tanklara diz çöktürdü ve darbeyi iman dolu göğsüyle, sarsılmaz inancıyla püskürttü.

15 Temmuz’dan sonra ekonomik kaos, sosyal kaos girişimleri denendi ama millet de devlet de teyakkuzda olduğu için bu tür kaos girişimlerinin hiç biri tutmadı, hepsi püskürtüldü.

Şimdi iki kaosla, kaos darbesiyle, ülkedeki huzuru ve kardeşliği dinamitlemek istiyorlar!

İlkin, cemaatleri, tarikatları hedef tahtasına yatırarak... Cemaatlerle, tarikatlarla ilgili infial uyandıracak haberler servis ederek sosyal ve ardından siyasî kaos çıkarmak istiyorlar!

İçişleri Bakanı Süleyman Soylu’nun tarikatlarla ilgili net açıklaması, bu meseleye son noktayı koydu. Bu tür haberlerin provokatif olduğunu, hükümetin bu tür çeteleşmelere karşı önlemlerini aldığını söyledi.

Ve son olarak yangınlar geldi...

Önce Hatay ateşe verildi bir kez daha.

Ardından İskenderun, ardından Osmaniye, sonra Maraş ve son olarak da Trabzon’da büyük orman yangınları çıkarıldı PKK tarafından.

Amaç, ülkeyi kaosa sürüklemek, zafiyet havası oluşturmak yönetilemez hâle getirerek sivil bir darbe yapmak!

Devlet, burunlarından fitil fitil getirmeli bu alçakların!

Vatandaşlarımıza yardım elini uzatmakta da gecikmemeli!Kıbrıs, elimizden gidiyor... Âcil önlem şart!

Yusuf Kaplan

16/10/2020 Cuma

Geçen hafta KKTC’de Cumhurbaşkanlığı seçimleri yapıldı. Seçimler ikinci tura kaldı, bu pazar, Kıbrıslılar KKTC tarihinin en kritik kararına imza atacaklar: KKTC, ya Türkiye’ye bağlılığını ilan edecek ya da Türkiye’yle köprüleri atacak!

İkinci seçeceğin daha güçlü olduğu anlaşılıyor, ne yazık ki: KKTC topraklarının bir kısmının Rumlar’a verilmesini isteyen ve oyların % 29,60’ını alan şimdiki Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı ile % 22 civarında oy alan ve Rumlar’la federasyonu savunan CTP başkanı Tufan Erhürman ittifak yapacaklar. Erhürman, ikinci turda Akıncı’yı destekleyeceğini açıkladı.

Bu durumda Akıncı’nın seçimi kazanması kesin gibi. Türkiye âcil önlem almazsa, Kıbrıs elimizden gidebilir.

Türkiye Cumhuriyeti olarak on yıllarca hem Türkiye’nin hem de Kıbrıs’ın geleceğini tehlikeye sokacak basiretsiz, köksüz, soluksuz Kıbrıs politikaları izlendiğimizin farkında mıyız acaba?

Öyle anlaşılıyor ki, gelecek on yılların alacağı şekil, Kıbrıs’tan ve etrafından belirlenecek!

Ama Kıbrıs’ta yaşanan gelişmelerin, Kıbrıs’ın “elimizden bütünüyle çıkmasıyla sonuçlanacak” hâdiseleri adım adım döşediğinin farkında mıyız acaba?

Kıbrıs elimizden gidiyor, efendiler, görelim artık!

KIBRIS’TA, TÜRKİYE’NİN ADADAN ÇEKİLMESİNİ İSTEYEN TÜRKLER VAR!
Yaklaşık iki yıldır UniteCyprusNow (Kıbrıs Derhal Bileşsin!) isimli bir oluşum, özelde KKTC’nın, genelde Türkiye’nin güvenliğini tehlikeye sokacak işlere imza atıyor.

25 Ocak 2018 tarihli Kıbrıs Postası gazetesinde, bu oluşumla ilgili bir haber yer aldı. Uzun bir alıntı yapacağım burada; her satırını ürpererek okuyacağınız bir alıntı:

“Unite Cyprus Now Grubu, tüm Kıbrıslılara, Cumartesi günü saat 11.00’de Ledra/Lokmacı ara bölgede kendilerine katılarak, köktencilik ve bölünmüşlüğe karşı seslerini yükseltme çağrısı yaptı.

Grubun yaptığı yazılı açıklamada, köktenciliğin en üzücü tezahürlerinden birinin dün yaşandığı belirtildi. Afrika gazetesine saldırıp, zarar verdiği ve gazetecilere linç girişiminde bulunan organize bir grubun, Meclis damına çıkarak Osmanlı İmparatorluğunu oluşturan boylardan birine ait bir bayrak açtığına dikkat çekildi.

Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı’nın sözlü saldırıya uğradığı, CTP Milletvekili Doğuş Derya’nın da yeminini ederken hem sözlü, hem de fiziksel saldırıya uğradığına dikkat çekilen açıklamada, şu ifadelere yer verildi:

‘Dün yaşananlar bölünmüşlüğün sonuçlarıdır. Bölünmüşlüğün devamı halinde Yeşil Hat giderek Türkiye ile bir sınıra dönüşecek, Türkiye’nin Kıbrıs’taki etkisi giderek daha da artacak, Adaya nüfus akışı kontrolsüz bir şekilde devam edecek ve Türkiye’deki koşullar ve gerginlikler Adaya yansıyacaktır.

Köktencilik her iki toplumda da artacak ve yeni nesiller için hukukun üstünlüğü, demokrasi, hoşgörü, insan hakları ve barışçıl bir arada yaşam temelinde ortak, istikrarlı, güvenli, müreffeh bir gelecek kurma şansımız tehlikeye atılacaktır.

Sadece federal bir çözüm Kıbrıs’ı gerçek anlamda güvenli ve bağımsız yapacak ve adamızda hukukun üstünlüğünün gözetilmesini sağlayacaktır. Savaşlar, çatışmalar ve terörizmle çevrili bölgemizde, statükonun güvenli ve sürdürülebilir olduğu varsayımı tehlikeli bir yanılgıdır.’”

TÜRKİYE’Yİ KIBRIS’TAN VURACAKLAR!
Bu haberi, habere yansıyan açıklamayı ürpererek okudum.

Kıbrıs’ta Türkiye’nin Kıbrıs’tan çekilmesini isteyen Türkler var! Ve KKTC topraklarının bir kısmını Rumlar’a verelim, diyen bir Cumhurbaşkanı var!

İnanılır gibi değil gerçekten!

Kıbrıs’ı bizim elimizde tutacak yegâne güç, ortak medeniyet, kültür ve tarih bilincidir. Bu ortak medeniyet, kültür ve tarih bilinci olmazsa, Kıbrıs’a bütünüyle biz hakim olsak bile, Kıbrıs, er ya da geç bizim elimizden çıkar.

Şu an öyle durumdayız. Kıbrıs’ta askerî olarak varız ama kültürel olarak yokuz. Kıbrıs’ı kültürel olarak kaybettiğimizi bilelim.

O yüzden Kıbrıs’ı kültürel olarak yeniden kazanmak, bunun için ortak medeniyet, kültür ve tarih bilinci oluşturmak ve KKTC’deki kardeşlerimizin ekonomik ve sosyal refah düzeyini Rumlar’ın üzerine çıkarmak zorundayız.

O yüzden kültürel olarak kaybettiğimiz Kıbrıs’ın, emperyalistlerin oldu birileriyle elimizden çıkabileceği, KKTC’deki insanların da buna karşı çıkmayacakları hatta bunu talep etmeye başlayacakları anlaşılıyor.

Kıbrıs Postası gazetesinde yayımlanan haberi şimdi bir de bu gözle okuyabilirsiniz.

Sözün özü: Önce, Türkiye’nin Kıbrıs’tan uzaklaşması sağlanacak. Ki, bunu biz kendi ellerimizle yaptık zaten: Kıbrıs, kültürel olarak bize değil, Rumlar’a daha yakın. Türkiye’nin kültürel olarak Kıbrıs’ta olduğunu söyleyen birileri varsa, “geçmiş olsun!” dileklerimi iletirim kendilerine acı acı!

İkinci olarak, emperyalistler, gelecek 50 yıllık, 100 yıllık stratejilerini Kıbrıs üzerinden şekillendirecekler! Bizi Kıbrıs’tan vuracaklar!

Kıbrıs, kültürel olarak elimizden gidiyor!

Yarın fiilen elimizden gitmesini istemiyorsak -bu Türkiye’nin parçalanmasıyla sonuçlanır Allah korusun- gereken önlemleri gecikmeden, âcilen almak zorundayız.

Vesselâm.

.Türkiye’nin Kıbrıs kumarı: Kıbrıs’ın celladına âşık edilmesi ve intihara sürüklenmesi!

Yusuf Kaplan

18/10/2020 Pazar

Türkiye, Kıbrıs’ı kumarhaneye çevirdi: Off-shore bankacılığın, kumarhanelerin cirit attığı bir Las Vegas yaptı Akdeniz’de. Türkiye bu konuda tek başına hareket etmedi elbette. Rumlar da, Türkler de bu konuda ortaklaşa hareket ettiler. Kumar, sınırları ortadan kaldıran tek “ayartıcı canavar”dı Kıbrıs’ın bütününde!

RUMLAR KÜLTÜRLERİNE SAHİP ÇIKARKEN, TÜRKLER KÜLTÜREL İNTİHARA SÜRÜKLENDİ...
Bir farkla: Rumlar, kültürlerine, dinlerine sahip çıkıyorlar, çocuklarını Ortodoks terbiyesine, geleneklerine ve inançlarına göre yetiştiriyorlardı.

Kıbrıs Rumlar’ının okullarında Rumlar’ın kültürel kimliklerinin en önemli üç unsuru vardı: Grek kültürü, Grek dili ve Ortodoks kilisesi.

Kıbrıslı Türklerin kültürel kimliklerinin oluşumunda Türk ve İslâm kültürünün hiç bir yeri yoktu. Türkçe, bir medeniyet dili değil bir kabile dili gibi işlev görüyordu. Güçlü bir Kıbrıs Türk edebiyatı yoktu son bir asırdır. Kıbrıs Türkçesi’nde Osmanlı dönemi Osmanlıcasından güzel kalıntılar vardır ama Kıbrıslı Türkler bunu bir dil şuuruna, medeniyet ruhuna dönüştürebilecek derinlikten, destekten yoksundular, yoksun bırakıldılar.

Üçüncü olarak, Kıbrıslı Rumlar’ın aksine Türklerin dinle ilişkileri sıfır denebilecek derekeye düş(ürül)müştü! KKTC’nin ve Kıbrıslı Türklerin geleceği açısından alarm sinyallerinin çalması demekti bu!

Türkler, bütün İslâmî kurumlardan, İmam Hatip okulları gibi eğitim okullarından mahrum bırakıldılar! Deyim yerindeyse, Kıbrıs’ta dinle ilişkisi sıfırlanmış yapay, acıklı, kimliksiz, köksüz bir toplum icat edildi yarım asırda!

Bütün bu projenin mimarı Mümtaz Soysal’dır. Denktaş’ın yıllarca din, kültür ve eğitim stratejilerini belirleyen Soysal, kimliksiz, köksüz, yönsüz, hafızasız, tarihsiz, derinliksiz laik bir toplum icat etmeyi başardı! Tabii buna başarı denebilirse!

Elbette ki, başarı denemez buna!

Tam anlamıyla intihardır bu! Yıkım projesidir aslında! Bir toplumun başına gelebilecek en büyük felâkettir bu: Kimliksiz, köksüz, hafızasız, yönsüz, yörüngesiz bir toplum, elbette ki, celladına âşık olacak, kolayca adayı Rumlar’a peşkeş çekmekte hiç bir sakınca görmeyecekti! Önceki günkü yazımda Birleşik Kıbrıs hayali gören Türklerin gerekçeleri, “radikal, gerici, yobaz unsurlar”ın Kıbrıs’ı böldükleri iddiasıydı! Emperyalistlerin uşağı olunca, hep aynı nakaratı tekrarlattırıyorlar adama papağan gibi her yerde!

CELLADINA ÂŞIK OLMANIN FATURASI...
Bu insanların anneleri, babaları Rumların tecavüzüne uğramamış mıydı, katledilmemiş miydi?

Eğer bu vahim durum böyle giderse Kıbrıs’ta yakın gelecekte tıpkı Bosna’da olan olacak: Boşnaklar, Sırpların, komşularının kendilerini katledeceklerine, kadınlarına tecavüz edeceklerine aslâ ihtimal vermemişlerdi! Biz kardeşiz, bizi kimse bölemez, diyorlardı tıpkı Kıbrıs’taki “Unite Cyprus Now” hareketinin sözüm ona hümanist hararetli propagandistleri gibi!

Bosna’da İkinci Dünya Savaşı’ndan sonraki yüzyılın en büyük soykırımı, ürpertici tecavüz hâdiseleri yaşandı!

KKTC’nin başına gelecek felâket de tam da bu -Allah muhafaza: Kıbrıslı Türklere, İslâm’dan bütünüyle kopuk, koparılmış, döküntü, sığ bir laik kültür ve kimlik enjekte ettik tepeden, jakoben yöntemlerle, onları celladına âşık hâle getirdik, onları kendi ellerimizle intiharın eşiğine sürükledik!

Kıbrıs’ta bugün seçim var ve seçmenin yüzde 60’a yakını federasyonu savunuyor! Böyle giderse, CTP başkanı Tufan Erhürman’ın % 22’lik desteğini alırsa, kendi aldığı % 29.60 oy oranı da ilave edilince Rumlara toprak verilmesini dillendiren mevcut Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı yeniden Cumhurbaşkanı seçilebilir.

KKTC, kültürel olarak Türkiye’den kopmuş durumdadır: İmam Hatip okulu ve ilahiyat açılmasını bile şiddetle protesto ederek engelleyen bir Müslüman (!) halk var Kıbrıs’ta!

Türkiye’nin KKTC’de uyguladığı Jakoben laiklik politikaları Kıbrıs’ın adım adım kültürel intiharın eşiğine sürüklenmesine yol açtı!

KIBRIS’TA OYNADIĞIMIZ “LAİKLİK KUMARl” PAHALIYA PATLAMAK ÜZERE...
Oysa tam tersi yapılmak zorundaydı: Gayr-i Müslim ve hâkim, baskın bir kültüre karşı, İslâmî kimliğin güçlendirilmesi, pekiştirilmesi zorunluydu; Kıbrıslıların kimliklerini ve kültürlerini koruyabilmelerinin başka yolu yoktu.

Kıbrıs’ta oynanan laikleştirme kumarı çok pahalıya patlamak üzere: Topsuz, tüfeksiz, savaşmadan teslim edecekler Rumlara adayı bizim yanlış stratejilerimizin eseri, celladına âşık ettiğimiz bu zavallı insanlar!

Onların suçu yok, kesinlikle Kıbrıslı kardeşlerimizi suçlamıyorum. Suçlu biziz, bizim ayağımıza kurşun sıkmamıza yol açan, Kıbrıs’ı kültürel intiharın eşiğine sürükleyen sarsak, çarpık, döküntü laiklik politikalarımız ve uygulamalarımız.

Birileri sanki şunu dedi ve yaptı on yıllarda Kıbrıs’ta: Kıbrıs İslâmî bir kimliğe, köke, tarihe sahip olmasında da ne olursa olsun!

İşte bunun adı, iyimser yaklaşırsak laik kumardır; ama intiharla sonuçlanmak üzeredir!

Türkiye acil önlem almalı. Tıpkı Balkanlar’a yerleşirken yaptığımız gibi gönüllerini fethedecek çağdaş zaman dervişleri, alperenleri ve akıncılarıyla Kıbrıs’a İslâmî bir kimlik aşısı, ruh açısı yapmalı...

Ayrıca yaklaşık 20 yıldır haykırıp duruyorum: Kıbrıs’ın bugünü, Türkiye’nin yarını olmak üzere... Haykırıyorum da, anlayan, idrak eden ve duyan var mı?!

Unutmayalım: Kültürel olarak kaybettiğiniz bir yeri coğrafî olarak koruyabilmeniz kabul olmayacak duaya âmin demekten başka bir şey değildir! Kültürünü ve kimliğini koruyamayan bir toplumun vatanını koruyabilmesi elbette ki, imkânsızdır!

Vesselâm!

Hepimizin öğretmeni, sosyal medya: Öğretmenini göster bana, kim olduğunu da, başına ne gelebileceğini de söyleyeyim sana!

Yusuf Kaplan

19/10/2020 Pazartesi

İnsanı şizofren hatta paranoyak yapan bir hayat bizimkisi, bütün dünyalılar olarak yaşadığımızı sandığımız “şey”.

“ÇUKUR” DÜNYA, “ÇAMUR” SOSYAL MEDYA!
Bir ayağımız çukurda, bir ayağımızsa çamurda bu “şeyleşen”, bizi de kendine benzeterek şeyleştiren, çölleştiren hayatta: “Çukur” dünya, “çamur” sosyal medya!

Hayatımız simülatifleşti; simülatif (yani “sığ, sahte ve yüzeysel”), insanı ve dünyayı, esir aldı, kölesi yaptı ve ruhsuzluğa mahkûm etti!

Baudrillard’ın -“mış gibi”leri bizi, hepimizi, nasıl da uyuttu mışıl mışıl, bu ruhsuz dünyaya nasıl da uyumlulaştırdı!

Nasıl da kolay oldu her şey, çabucak buharlaştı katı olan ve kaskatılaştı insan! Öyle değil mi Marx’a nazire yapan Marshall Berman!

Nasıl da çöktü, nasıl da kolayca çöküyor, çatırdayan her şey yerle bir oluveriyor hemen!

Korona süreci, çöküş süreci -pek çok açıdan ve pek çok alanda...

Bildik eğitim sistemleri ve biçimleri çöktü evvelâ, meselâ.

Korona-egemen dünyada insanlar birbirine temas etmeden, birbirinden uzak durarak sağlıklı bir hayat (!) yaşayabilecekleri için doğrudan, birebir, yüzyüze, gözgöze temasa dayanan eğitim sistemi veya biçimi bir anda tarih oldu (ve tabii yerini buldu!).

Eğitimde dünya ölçeğinde büyük bir kriz yaşanıyor...

Sosyal, zihnî, manevî temasa dayanan sosyal hayatta da küçümsenmeyecek ölçekte bir kriz hükümfermâ, her tarafta...

Yine eşyayla ve insanla temasla gerçekleştirilen, yürüyen, yürüyebilen iktisadî hayatta büyük bir küresel krizin ayak sesleri duyuluyor bütün şiddetiyle, hiddetiyle hatta tedirgin ediciliğiyle...

ÇOCUKLARIMIZIN DA, ÖĞRETMENLERİMİZİN DE ÖĞRETMENLERİ SOSYAL MEDYA!
Hayat, medyalar üzerinden yürüyor...

Araçlarla ve araçlar üzerinde/n nefes alıp veriyor robotlaşmış insan bu dünyada...

Araçların mutlak hükümranlığını ilan ettiği bir hayat, insanın ve insanî davranış, duyuş, temas biçimlerinin aradan çekildiği hayat, hayat değil, bayatlamış, çölleşmiş mekanik bir durum sadece!

Korona sürecinden sonra artık hayat tam anlamıyla eskisi gibi olmayacak. Kaldı ki, eski hayatın da matah bir tarafı yoktu, korona sürecini hazırlamıştı popüler, vulger, pornografik kültürü, yegâne zevk, yegâne beğeni, yegâne hayat tarzı derekesine indirgeyerek zaten!

Burada esas itibariyle eğitim meselesi üzerinde durmak zorundayız. Eğitim sistemlerinin ve biçimlerinin sorgulanması gereken kritik eşikte duruyoruz tam da zira!

Eğitim sorununu, dijital uygarlığın siren seslerini daha gür hissettiğimiz bir vasatta, sadece eğitim meseleleri üzerinde yoğunlaşarak çözemeyiz. Kültür dünyasını ve medya rejimini, özellikle de hayatımıza davetsizce dalıveren, bizi esir hâline getiren sosyal medyayı da işin içine dâhil ederek eğitim sorunu üzerinde kafa yoramazsak, eğitimi daha üretken, verimli kılacak dijital devrim yapamazsak eğitimde (vay be lâfa bak; nasıl olacaksa bu artık!) eğitimin kangrene dönüşen sorunlarını aslâ çözemez, halledemeyiz!

Sadece şu kadarını söyleyerek yazıya noktayı koymak istiyorum: Sosyal medya çağında, eğitim kurumları izâfîleşmeye başladı çoktan, kısa devre yaptı... Artık çocuklarımızın zihin, ruh ve davranış dünyalarını şekillendiren öğretmenleri, okullardaki öğretmenleri değil!

Ne, peki?

A-sosyal medya!

Daha da vahimi, sadece çocuklarımız için geçerli değil bu ürpertici gerçek. Öğretmenlerimizin öğretmenleri de ceplerinde veya ellerinde taşıdıkları telefonlarla daldıkları, her zaman girip çıktıkları, aslında hayatlarının azımsanamayacak bir bölümünü orada (esir olarak!) yaşadıkları ve hayatlarının orada yaşamadıkları bölümünü de oradan aldıkları mesajlarla, verilerle, görüntülerle, imajlarla vesaire yapılandırdıkları, sürdürdükleri, sürüklendikleri a-sosyal medyalar!

Öğretmenini göster bana, sadece kim olduğunu değil, başına ne gelebileceğini de söyleyeyim sana!

Vesselâm.Eğitim ve kültür meselesi, millî güvenlik meselesine dönüştü!

Yusuf Kaplan

23/10/2020 Cuma

Cumhurbaşkanı Erdoğan, eğitimde istenilen başarılı adımların atılamadığımı, Ak Parti’nin fikrî bakımdan iktidar olamadığını söyledi.

Tayyip Bey’in bu açıklaması da, yanlışı itiraf etmesi ve eğitimde millî bir atılım gerçekleştirileceğine dikkat çekmesi de önemli.

Geç kalındı ama bundan sonra köklü, kucaklayıcı adımlar atılırsa, geleceğimizi kurtaracak ve kuracak bir yola girmiş oluruz. “Dindar nesil” yerine “medeniyet rüyası olan nesiller” söylemi, yeniden Gazâlî’ler, Yunus’lar, Sinan’lar, Itrî’ler yetiştirecek köklü bir eğitim sistemi fikri, birleştirici, bütün tepkileri bertaraf edici ve kuşatıcı bir yaklaşım olacaktır, diye düşünüyorum.

Neler yapılabilir, çığır açıcı atılımlar nasıl gerçekleştirilebilir gibi temel soruların cevaplarının izini daha sonraki yazılarda süreceğim; ama millî güvenlik meselesine dönüşen eğitim, kültür ve medyamızın hâl-i pür melâlini gözler önüne sermemiz gerekiyor bir kez daha.

RUH VERECEK BİR EĞİTİM VE KÜLTÜR...
Tek kanatlı kuş uçamaz...

Kanadı kırık bir kuşun uçmasını beklemek de hayaldir.

Türkiye hem tek kanatlı kuş hem de kanadı kırık kuş gibi.

Dünyanın sömürgeleştirilemeyen tek ülkesiyiz ama üzerimizden yüzlerce yıllık bir sömürge silindiri geçmiş, her şeyimizi tarumar etmiş bir müstemleke ülkesini andırıyoruz!

Eğitim sistemimiz, bizim medeniyet iddialarımız, ruhumuz ve dinamiklerimiz ekseninde işlemiyor.

Kültür dünyamız, müstemlekeci kafaların, metamorfoz yemiş, celladına âşık tasmalı çekirgelerin işgali altında!

Fikir hayatımız, yok bile.

Bir ülkenin eğitim sistemi, çocuklarına, sadece kuru bilgi vermez.

Bir ülkenin eğitim sistemi, çocuklarına ruh vermekle, ideal, kişilik ve tabiî ahlâk kazandırmakla yükümlüdür.

Unutmayalım: Başkalarının kavramlarıyla, bakış açılarıyla kendi dünyanızı kuramazsınız!

Kültür, sanat ve fikir hayatı, yalnızca Batı’da üretilenleri buraya aktarmakla ya da burada tepe tepe tüketmekle, bu ülkenin önünü açamaz; bu ülkenin çocuklarının ufkunu genişletemez; aksine, bu ülkenin çocuklarını hem zihnen felçleştirir hem de fiilen köleleştirir.

ÇOCUKLARIMIZI KAYBEDİYORUZ...
Bu ülkede hâkim olan sığ pozitivist / seküler eğitim sistemi, çocuklarımızın zihnini, ruhunu ve aklını körleştiriyor, yok ediyor!

Sanıldığı gibi Batılı bir eğitim sistemi filan yok bu ülkede: Sömürgeci bir eğitim sistemi hükümferma her bakımdan.

Eğitim sistemi de, kültür-sanat hayatı da, medya rejimi de çocuklarımızı mankurtlaştırıyor; kendi değerlerimize yabancılaşmış, metamorfoz yemiş kimliksiz, ruhsuz, entelektüel melekeleri donmuş, Batı’ya aşağılık kompleksiyle bakan, zihni felçleşmiş, ruhunu yitirmiş, kaygan zeminlerde patinaj yapan, dekadansla dans eden şizofren kuşaklar yetiştiriyor sadece.

Posası çıkmış Batılı değerlerin misyonerliğini yapıyor, bizim değerlerimizin altını oymaktan başka bir şey yapmıyor sömürgeci eğitim sistemi de, yoz ve yozlaştırıcı kültür, sanat ve medya rejimi de!

İnsanlığın ekmek kadar su kadar ihtiyaç hissettiği, aşılamamış ve anlaşılmamış, aksine sürgit aşınan, aşındırılan evrensel değerlerimizi yok sayıyor, su gibi harcıyor!

Çocuklarımızı kaybediyoruz...

Genç kuşaklar, gözümüzün içine baka baka yok oluyor... Elimizden kayıp gidiyor...

Genç kuşaklarımızın da, ailelerinin de, yöneticilerimizin de şu soruları sormaları gerekiyor kendilerine:

Hangi kültürü yaşıyoruz?

Hangi rüyaları görüyoruz?

Hangi idealleri taşıyoruz?

Hangi iddiaları hayata geçirme mücadelesi veriyoruz?

Bu sorular üzerinde düşününce, kendi kültürümüzü, kendi zamanımızı, kendi dünyamızı yaşamadığımız, kendi hayallerimizi, kendi iddialarımızı değil başkalarının hayallerini, başkalarının iddialarını hayata geçirmekten başka bir şey yapmadığımız gerçeğini görünce uykularınız kaçmıyorsa, bu ülke bitmiştir, diye hükmedebiliriz!

RUHUNU KORUYAMAYAN BİR ÜLKENİN VARLIĞINI KORUYABİLMESİ HAYALDİR!
Her zaman söylediğim gibi, gençlerini ihmal edenler, geleceklerini imha ederler.

Hayalleri olmayanlar başkalarının hayalleriyle yaşarlar!

Bu toplum, eğitim sistemini, kültür, sanat ve medya hayatını, insanlığın şiddetle ihtiyaç hissettiği bizim evrensel medeniyet değerlerimiz, ruhköklerimiz ekseninde silbaştan yeniden inşa edemezse, bırakınız insanlığa bir şeyler sunabilmeyi, varlığımızı sürdürebilmemiz bile tehlikeye girer.

Bu ülkenin en temel sorunu medeniyet sorunu, dolayısıyla hâdiselere kendi medeniyet perspektiflerimizle bakabilme, yorumlayabilme meselesidir; özlü bir ifadeyle, zihinsel işgaldir, zihinlerimizin işgal edilerek bizim celladımıza âşık edilmemizdir.

Medeniyet fikrimizi, perspektifimizi, ruhumuzu, dinamiklerimizi, zihin setlerimizi, eğitim, düşünce, kültür, sanat, medya hayatımıza nakşetmenin, gergef gibi işlemenin yollarını bulamazsak, yok olmaktan kurtulamayız.

Ruhunu koruyamayan bir ülkenin, varlığını korumasını beklemek olmayacak duaya âmin demektir.

Ruh, köklerde gizlidir, göklere yönlendirir. Köklere inemezseniz, göklere yükselemezsiniz.

Eğitimde, kültürde kazanılamayan bir istiklal ve istikbal mücadelesi, kaybedilmeye mahkûmdur.

O yüzden, bu ülkenin eğitim, kültür, gençlik sorunu, terörden de, ekonomik krizlerden de önemlidir ve millî güvenlik meselesi hâline gelmiştir!

Vesselâm.Eğitim ve kültür meselesi, millî güvenlik meselesine dönüştü!

Yusuf Kaplan

23/10/2020 Cuma

Cumhurbaşkanı Erdoğan, eğitimde istenilen başarılı adımların atılamadığımı, Ak Parti’nin fikrî bakımdan iktidar olamadığını söyledi.

Tayyip Bey’in bu açıklaması da, yanlışı itiraf etmesi ve eğitimde millî bir atılım gerçekleştirileceğine dikkat çekmesi de önemli.

Geç kalındı ama bundan sonra köklü, kucaklayıcı adımlar atılırsa, geleceğimizi kurtaracak ve kuracak bir yola girmiş oluruz. “Dindar nesil” yerine “medeniyet rüyası olan nesiller” söylemi, yeniden Gazâlî’ler, Yunus’lar, Sinan’lar, Itrî’ler yetiştirecek köklü bir eğitim sistemi fikri, birleştirici, bütün tepkileri bertaraf edici ve kuşatıcı bir yaklaşım olacaktır, diye düşünüyorum.

Neler yapılabilir, çığır açıcı atılımlar nasıl gerçekleştirilebilir gibi temel soruların cevaplarının izini daha sonraki yazılarda süreceğim; ama millî güvenlik meselesine dönüşen eğitim, kültür ve medyamızın hâl-i pür melâlini gözler önüne sermemiz gerekiyor bir kez daha.

RUH VERECEK BİR EĞİTİM VE KÜLTÜR...
Tek kanatlı kuş uçamaz...

Kanadı kırık bir kuşun uçmasını beklemek de hayaldir.

Türkiye hem tek kanatlı kuş hem de kanadı kırık kuş gibi.

Dünyanın sömürgeleştirilemeyen tek ülkesiyiz ama üzerimizden yüzlerce yıllık bir sömürge silindiri geçmiş, her şeyimizi tarumar etmiş bir müstemleke ülkesini andırıyoruz!

Eğitim sistemimiz, bizim medeniyet iddialarımız, ruhumuz ve dinamiklerimiz ekseninde işlemiyor.

Kültür dünyamız, müstemlekeci kafaların, metamorfoz yemiş, celladına âşık tasmalı çekirgelerin işgali altında!

Fikir hayatımız, yok bile.

Bir ülkenin eğitim sistemi, çocuklarına, sadece kuru bilgi vermez.

Bir ülkenin eğitim sistemi, çocuklarına ruh vermekle, ideal, kişilik ve tabiî ahlâk kazandırmakla yükümlüdür.

Unutmayalım: Başkalarının kavramlarıyla, bakış açılarıyla kendi dünyanızı kuramazsınız!

Kültür, sanat ve fikir hayatı, yalnızca Batı’da üretilenleri buraya aktarmakla ya da burada tepe tepe tüketmekle, bu ülkenin önünü açamaz; bu ülkenin çocuklarının ufkunu genişletemez; aksine, bu ülkenin çocuklarını hem zihnen felçleştirir hem de fiilen köleleştirir.

ÇOCUKLARIMIZI KAYBEDİYORUZ...
Bu ülkede hâkim olan sığ pozitivist / seküler eğitim sistemi, çocuklarımızın zihnini, ruhunu ve aklını körleştiriyor, yok ediyor!

Sanıldığı gibi Batılı bir eğitim sistemi filan yok bu ülkede: Sömürgeci bir eğitim sistemi hükümferma her bakımdan.

Eğitim sistemi de, kültür-sanat hayatı da, medya rejimi de çocuklarımızı mankurtlaştırıyor; kendi değerlerimize yabancılaşmış, metamorfoz yemiş kimliksiz, ruhsuz, entelektüel melekeleri donmuş, Batı’ya aşağılık kompleksiyle bakan, zihni felçleşmiş, ruhunu yitirmiş, kaygan zeminlerde patinaj yapan, dekadansla dans eden şizofren kuşaklar yetiştiriyor sadece.

Posası çıkmış Batılı değerlerin misyonerliğini yapıyor, bizim değerlerimizin altını oymaktan başka bir şey yapmıyor sömürgeci eğitim sistemi de, yoz ve yozlaştırıcı kültür, sanat ve medya rejimi de!

İnsanlığın ekmek kadar su kadar ihtiyaç hissettiği, aşılamamış ve anlaşılmamış, aksine sürgit aşınan, aşındırılan evrensel değerlerimizi yok sayıyor, su gibi harcıyor!

Çocuklarımızı kaybediyoruz...

Genç kuşaklar, gözümüzün içine baka baka yok oluyor... Elimizden kayıp gidiyor...

Genç kuşaklarımızın da, ailelerinin de, yöneticilerimizin de şu soruları sormaları gerekiyor kendilerine:

Hangi kültürü yaşıyoruz?

Hangi rüyaları görüyoruz?

Hangi idealleri taşıyoruz?

Hangi iddiaları hayata geçirme mücadelesi veriyoruz?

Bu sorular üzerinde düşününce, kendi kültürümüzü, kendi zamanımızı, kendi dünyamızı yaşamadığımız, kendi hayallerimizi, kendi iddialarımızı değil başkalarının hayallerini, başkalarının iddialarını hayata geçirmekten başka bir şey yapmadığımız gerçeğini görünce uykularınız kaçmıyorsa, bu ülke bitmiştir, diye hükmedebiliriz!

RUHUNU KORUYAMAYAN BİR ÜLKENİN VARLIĞINI KORUYABİLMESİ HAYALDİR!
Her zaman söylediğim gibi, gençlerini ihmal edenler, geleceklerini imha ederler.

Hayalleri olmayanlar başkalarının hayalleriyle yaşarlar!

Bu toplum, eğitim sistemini, kültür, sanat ve medya hayatını, insanlığın şiddetle ihtiyaç hissettiği bizim evrensel medeniyet değerlerimiz, ruhköklerimiz ekseninde silbaştan yeniden inşa edemezse, bırakınız insanlığa bir şeyler sunabilmeyi, varlığımızı sürdürebilmemiz bile tehlikeye girer.

Bu ülkenin en temel sorunu medeniyet sorunu, dolayısıyla hâdiselere kendi medeniyet perspektiflerimizle bakabilme, yorumlayabilme meselesidir; özlü bir ifadeyle, zihinsel işgaldir, zihinlerimizin işgal edilerek bizim celladımıza âşık edilmemizdir.

Medeniyet fikrimizi, perspektifimizi, ruhumuzu, dinamiklerimizi, zihin setlerimizi, eğitim, düşünce, kültür, sanat, medya hayatımıza nakşetmenin, gergef gibi işlemenin yollarını bulamazsak, yok olmaktan kurtulamayız.

Ruhunu koruyamayan bir ülkenin, varlığını korumasını beklemek olmayacak duaya âmin demektir.

Ruh, köklerde gizlidir, göklere yönlendirir. Köklere inemezseniz, göklere yükselemezsiniz.

Eğitimde, kültürde kazanılamayan bir istiklal ve istikbal mücadelesi, kaybedilmeye mahkûmdur.

O yüzden, bu ülkenin eğitim, kültür, gençlik sorunu, terörden de, ekonomik krizlerden de önemlidir ve millî güvenlik meselesi hâline gelmiştir!

.Siyasal’ın iktidar olduğu yerde, fikir iktidar olamaz!

Yusuf Kaplan

26/10/2020 Pazartesi

Türkiye Dil ve Edebiyat Derneği, çıkardığı Dil ve Edebiyat, Dil ve Edebiyat Araştırmaları, Olağan Şiir dergilerinden sonra Olağan Hikâye dergisiyle dergicilik hayatını zenginleştirdi.

Cuma günü, derneğin merkezi Eyüp’te Olağan Hikâye dergisinin tanıtım toplantısı vardı. Derneğin kurucusu Ekrem Erdem Bey’in daveti üzerine bu toplantıya gittik Mehmet Akif Soysal kardeşimle.

Dergilerin yöneticileri Ahmet Koçak, Üzeyir İlbak, Zafer Acar, Aykut Nasip Kelebek, Yunus Emre Özsaray ile yazarlarının katıldığı çok sade bir toplantı oldu. Öyle olacağı için gittim ben de.

Ekrem Bey, güzel bir açılış konuşması yaptı; dilimizin ve edebiyatımızın serencamını, derneğin bu süreçte üstlendiği rolleri özetledi özlü bir şekilde.

Bendeniz bugünkü yazımda, orada yaptığım konuşmanın bir özetini paylaşmak istiyorum sizlerle.

SİYASAL’IN İKTİDARI FİKRİN İNTİHARI!
Yazının başlığı kendi intiharını gerçekleştiren modernitenin serüvenini özetliyor, aslında. Bu serüven, Batı uygarlığının palyaçosu gibi hareket eden bizim ülkemiz için daha fazla geçerli gibi görünüyor!

Şu kesin: Türkiye’de “sosyal” değil, “siyasal”, iktidardır. Toplum, toplumun duyarlıkları, iradesi değil, araçlar dolayısıyla araçları amaç haline getiren çıkarlar, güçler, iktidar.

Bu durum sadece AK Parti ile ilgili değildir. Kısmen Tanzimat’la yaşanmaya başlamış Cumhuriyet’le birlikte, topluma tepeden kimlik, zihin ve kültür dayatılmaya kalkışılınca kök salmış, kural hâline gelmiş ve çıkar, çıkarcılık, fırsatperestlik, konformistlik, kral olmuştur.

Siyaset araçtır, hakikat amaç. Siyasal’ın iktidarı, aracın hükümranlığı, aracın amaçların önüne geçmesi ve yutması ile sonuçlanır.

Siyasal’ın iktidarda olduğu bir yerde, fikir iktidar olamaz: Modernitenin felsefî krizi ve çıkmazı bu.

Oysa otorite’nin kaynağı, siyaset değildir; fikirdir, dolayısıyla hakikattir. Siyaseti otorite kaynağı olarak görenler, iddialarını yitirmekten ve toplumu kaygan zeminlerde patinaj yapmaya mahkûm etmekten kurtulamazlar.

Fikrin iktidarı; fikrin, hayata yön, şekil ve ruh verebilmesiyle, iddiaların yitirilmemesiyle, amaçların araçlar tarafından yutulmasına izin verilmemesiyle, insanların, özellikle de öncü kuşakların hakikat medeniyeti fikrini fikir ve oluş çilesiyle adım adım hayata geçirmeleri ve hayatın her alanına gergef gibi işleyerek nakşetmeleriyle mümkün olabilir.

Araçların hükümranlığı, amaç hâline getirilmesi, insanların amaçlarını, iddialarını yitirmeleri anlamında siyasal’ın iktidarı, fikrin iktidarının önünde takoz gibi durur; hakikat, iktidar olsanız bile kıyıya vurur, tarih durur.

Tarihi yeniden başlatmanın yolu, fikrin, hakikat fikrinin izini sürmek, hakikatin, hakikatten süt emen hakikatli insanların, ülkede adaleti, hakkaniyeti, kardeşliği yeniden tesis edecek bilme coşkusu (ilim), bulma şevki (irfan) ve hakikat aşkıyla (hikmet) yanıp tutuşan öncü kuşakların fikirde, sanatta, edebiyatta, kültürde, siyasette, dil kuracak, başkalarının yaptığı tarihin önünde sürüklenme zilletinden kurtularak, tarihi önüne katarak sürükleme izzetine kavuşacak bir medeniyet tasavvuru yolculuğuna çakmalarından geçiyor...

O zaman fikrin hayatımıza ruh üflemesini sağlayacak Gazâlî’leri, İmam Rabbânî’leri; geleceğimizi inşa edecek Sinan’ları, Itrî’leri; hayatımızı aşkın bir coşkuyla yaşamamızı mümkün kılacak Fuzûlî’leri, Şeyh Galip’leri yeniden yetiştirip, yine insanlığın önünü biz açabiliriz bir kez daha.

ÖNÜMÜZÜ AÇACAK ÖNCÜ KUŞAK
Kültür, zihin ve toplum mühendisliği uygulanan bir ülke, görünüşte bağımsız olabilir ama gerçekte zihnen, kültürel olarak ve sosyal olarak köleleştirilmiş bir ülkedir artık!

Bu ülkenin önünü açacak, örnek, ayrıksı, özgün bir insan tipi yok.

Benim öncü kuşak modelim entelektüel, akademisyen değil, âlim (bilme coşkusu), ârif (bulma şevki) ve hakîm (olma aşkı yaşayan) şahsiyetleridir. Bu kavramlar medeniyetimizin kurucu kavramları ama bize hiç bir şey söylemiyor; içi boş, karşılığı olmayan, ölü kavramlar.

Ama hem çağı iyi tanır hem de bizim ruhköklerimize derinlemesine zihnî sondaj yaparsak, bu kavramların nasıl da insanlığın önünü açacak bilge, kâmil insan’ın köksalması ve hayat bulması için hem kurucu hem konumlandırıcı hem de koruyucu kavramlar ve yol haritaları olduğunu göreceğiz.

İnsanlığın önünü açacak, bu dünyada yaşayan ama bu dünyayı yaşamayan, hakikat aşkıyla yanan, hakikat ateşinde pişen asil insan tipine ihtiyacı var dünyanın.

Bu insan tipini, insanlığın yeniden önünü açacak öncü şahsiyetleri biz yetiştireceğiz ve biz armağan edeceğiz insanlığa yeniden.

Unutmayalım: Yol sefasını sürenlerle değil, cefasını çekenlerle yürünür...

Özetle... Türkiye’nin fikir ve oluş çilesi çeken köklü bir önderlik profiline, üzerinde derinlemesine kafa patlatılmış esaslı bir medeniyet fikrine ve bu medeniyet fikrinin gergef gibi örüldüğü yürünecek yol haritasına ihtiyacı var: Öncü kuşak, iddia ve harita.

Ekrem Erdem Bey’in Dil ve Edebiyat derneğinde, çorak ülkeye dönüşen bu memlekette yeldeğirmenleriyle kıyasıya mücadele ederek ortaya koyduğu, dördüncüsü çıkan dergi çalışmalarının, eğitim ve kültür faaliyetlerinin önümüzü açacak öncü kuşakları yetiştirecek, asil bir hedefe doğru yürümesini diliyor, Ekrem Bey’e ve ona katkı veren, destek olan bütün kardeşlerime muvaffakiyetler diliyorum.

Vesselâm.Avrupa’daki Müslümanları terörize ederek teröre sürüklemek ve Avrupa’dan sürmek istiyorlar!

Yusuf Kaplan

30/10/2020 Cuma

Fransa’da yüce Peygamberimiz’e hakaret eden o iğrenç karikatürlerin yayınlanmasıyla kalmadı iş. Karikatür dergisi Charlie Hebdo’nun yayınladığı o aşağılık karikatürler Fransa Cumhurbaşkanı Macron tarafından devlet dairelerinden yansıtıldı!

FRANSA! KARİKATÜRLÜK YAPMA!
İnanılır gibi değil: Tam karikatürlük işler bunlar! Fransa’nın bu davranışı karikatürlük asıl! Hem bir dinin peygamberine iğrenç bir şekilde ve aşağılık bir dille hakaret ediyorsunuz! Hem bu yetmiyormuş gibi, bu karikatürleri devlet binalarının ön cephelerine yansıtıyorsunuz! Hem de ülkenizde yaşayan küçümsenmeyecek orandaki Kuzey Afrika kökenli Müslümanlar başta olmak üzere bütün Müslüman vatandaşlarınızın bundan ne kadar rahatsız olacaklarını aslâ dikkate almayacak kadar ülke içinde kin, nefret, yabancı düşmanlığı, İslâm düşmanlığı, ırkçılık tohumları ekiyorsunuz ve bunda zırnık kadar sakınca görmüyorsunuz!

Siz, bir de “egalite, liberte, fraternite” sloganları atarak dünyada insan haklarını kutsayan bir devrim yaptığınızı öve öve anlatıyorsunuz bütün dünyaya ama en iğrenç ırkçılık biçimlerini siz geliştiriyorsunuz! En ürpertici kin ve nefret tohumlarını siz ekiyorsunuz! Hitler nazizmi ve Yahudi soykırımı üzerinden en fazla laf eden aydınlar sizin ülkenizden çıkmasına rağmen Yahudi soykırımını aratmayacak Müslüman katliamının, soykırımının patlak vermesine yol açacak iğrenç İslâm düşmanlığını, Türk düşmanlığını siz hortlatıyorsunuz Avrupa’da!

Fransız devleti öncelikli olarak Fransa’daki Müslüman azınlığı terörize ederek teröre sürüklemek, Müslümanları nefes alamaz duruma getirip kontrol dışı eylemlere kışkırtmak için inanılmaz barbarca, aşağılık bir yöntem kullanıyor!

Açıkça tezgâhlanan bu oyun insanın nutkunu kesecek kadar aşağılık bir oyun: Müslümanları provoke edip Müslümanların ne kadar ürpertici mahlûkatlar olduğunu gösterecek cinayetler işlemeye kışkırtmak! Daha doğrusu bazı satılmış kişileri kullanarak hatta bizzat bazı masum insanların boğazlarına çökerek ürpertici cinayetler işletmek!

Fransız devleti, terör devleti olarak isimlendirilecek kanlı bir tarihe ve karanlık bir tecrübeye sahiptir!

Sömürgelerinde işlediği cinayetleri, katliamları geçtim, kendi tarihinde, devrimin hemen sonrasında on binlerce insanı giyotine gönderdikleri bir terör dönemi yaşamış bir ülkeden söz ediyoruz!

Fransız Devrimi’nden hemen sonra adına “terör dönemi” dedikleri bir devlet terörü tecrübesi icat etmiş bir ülkedir Fransa!

Fransa’nın Cezayir, Tunus ve Fas’ta işlediği soykırım suçları, Fransız devletinin nasıl kolayca teröre başvurmaktan çekinmeyecek bir devlet olduğunu gösteriyor!

Asıl karikatürlük manzara Fransız devletinin sergilediği bu ürpertici manzaradır!

TERÖR DEVLETİ FRANSA, AVRUPA’NIN İSLÂM-KARŞITI BİLİNÇALTINI HORTLATTI!
Fransız devleti, istihbarat aygıtını kullanarak, art arda cinayetler işleyecek ve sonra da “Fransa’da terör hortladı, Fransa terörizmle mücadele etmeyecek de ne yapacak!” diyecek kadar aşağılık bir devlettir! Tam da yazıyı yazarken medyaya düşen bir haber, kurduğum cümlenin ne kadar doğru olduğunu göstermeye yetti: Notre Dame Katedrali civarında infial uyandırıcı böyle bir cinayet işlenmiş, iki kişi ölmüş ve Fransız polisi, bunun bir terör hâdisesi olduğunu ilan etmiş!

Bu, karikatür değil de, ne peki? Asıl karikatür, üstelik de ürpertici karikatür bu değil mi?

Hem Fransız halkını sürü gibi güdüyorlar hem de dünyayı aptallaştırıyorlar bu şiddet sarmalını tepeden, devletin en tepesinden kışkırtarak!

Fransa’da hortlayan bu ırkçılığı, İslâm düşmanlığını, Türk düşmanlığını Macron’un seçim manevralarına indirgemek insanları aptal yerine koymak demek!

Bu yaşananları, sadece seçim manevrası olarak görmek, hiçbir şeyi görememek demek!

Sözün özü: Avrupa’da din bitti. Hıristiyanlık diye bir din kalmadı. Sadece kültür olarak var. Avrupa’da her şeye rağmen gücünden hiçbir şey yitirmeden büyüyen ve en fazla gerçek müntesibi olan din, İslâm!

Bir taşla bir kaç kuş vurmak istiyor Fransızlar!

Her şeyden önce, yeni Sarı Yelekliler isyanını daha başlamadan önlemek, Fransız toplumunda ortaklaşa mücadele edilmesi gereken bir düşman icat etmek istiyorlar!

İkinci olarak, Macron’un en büyük rakibi ırkçı Le Pen’in önüne geçerek, Fransız halkını kendi etrafında kenetleyip seçimleri kazanma sürecinde bir adım öne geçmesi!

Üçüncüsü ve en önemlisi de, Fransa’da ve bütün Avrupa’da yaşayan Müslümanların Avrupa’dan sürülmesini sağlayacak kanlı bir tarihin fişeğini ateşlemek!

Fransa’nın İslâm’la ve ülkesindeki Müslümanlarla bu iğrenç savaş stratejisi, Avrupa’nın Haçlı Savaşları sırasında oluşan İslâm düşmanı bilinçaltını hortlatmaya yarayacak...

Salgından sonra büyük ekonomik, sosyal ve siyasî krizlere sürüklenecek Avrupa’yı başka türlü toparlayabilmenin çok zor olduğunu düşünüyor Avrupa’nın haydutları, Fransızları!
İlâhî çağrı ve Peygamberî çağ

Yusuf Kaplan

1/11/2020 Pazar

Batılılar, karikatürlerle İslâm’a saldırıyorlar! Hem karikatürlerle saldırıyorlar hem de devlet eliyle yayıyorlar bunu!

Nedir bu?

Karikatürdür! Avrupa’nın zihnen ölümü! Avrupa’nın, hem de karikatür / komik bir şekilde saldırmaktan başka seçeneğinin kalmadığının ispatı!

Niçin Hz. Peygamber’e (sav) saldırıyorlar peki?

Şunun için: Avrupalılar, bizzat Avrupa tarihinden çok iyi biliyorlar ki, Peygamberî şuur yok edildiği, devre dışı bırakıldığı zaman, din, kısa devre yapar; insanlar dine uyacaklarına, dini kendilerine uydururlar!

Ancak Peygamberî şuur, diri olduğu zaman, çağrı çağını kurar, insanlar, çağ’ın ağlarına, bağlarına, dünyasına köle olmaktan kurtulur, kendi dünyalarını her zaman kurma, diri tutma imkânlarını ellerinin altında bulundururlar.

ÜÇ TARZ-I MEDENİYET

İçinde yaşadıkları çağı veya zamanı mutlaklaştıranlar, çağa ve zamana teslim olmaktan, dolayısıyla insanı ve hayatı teslim almaktan kurtulamazlar.

Çünkü zaman ve tarih kavramları, izafî kavramlardır; mutlak ve değişmez kavramlar değildir. O yüzden, çağı, zamanı ve tarihi mutlaklaştıranlar, çağı, zamanı ve tarihi durdurmaktan; insanı ve hayatı da dondurmaktan kurtulamazlar.

Batı uygarlığı, insanlık tarihindeki üç tür medeniyet tipinden üçüncüsünün, pagan uygarlığın ulaştığı en son noktadır. Pagan uygarlıklar, seküler uygarlıklardır; zamanı, mekânı ve çağı; dolayısıyla fizik gerçekliği, dolayısıyla araçları ve gücü kutsar ve mutlaklaştırırlar. Fizik ötesi gerçekliği, dolayısıyla insanın ruhunu imha ederler.

İkinci medeniyet türü olan kadîm Doğu gelenekleri ise John Milbank’ın deyişiyle “tersinden seküler” tecrübelerdir: Onlar da fizikötesi gerçekliği mutlaklaştırırlar ve fizik gerçekliği / bu dünyayı ihmal ederler.

İnsanlık tarihinde, peygamberî sözün ve soluğun aracılık ettiği vahiy medeniyetleri ise hem fizik, hem de fizikötesi gerçekliği mezcederler.

Pagan uygarlıklar, başkalarına hayat hakkı tanı/ya/mazlar. Doğu hikmet gelenekleri ise, başkalarının saldırılarına göğüs geremezler ve önce hadım edilmekten, sonra da yok edilmekten kurtulamazlar.

Pagan uygarlık tecrübeleri ile kadîm Doğu gelenekleri, insanın varoluş serüvenindeki iki uç tecrübedir. Paganlar, agnostiktir; yani sürekli dış dünyayı kontrol etmeye çalışırlar; hayatın merkezinde insan vardır; hayatta Tanrı’nın da, kâinâtın da yerlerini insan tayin eder; dolayısıyla insan tanrılaştırılmış bir konuma geçer.

Kadîm Doğu gelenekleri, gnostiktir; yani, sürekli iç dünyayı kontrol etmeye çalışır.

Vahiy medeniyetleri ise, hem iç, hem de dış dünyaya aynı ânda açılırlar. İç dünyanın imhâ edilmesine de, dış dünyanın ihmal edilmesine de izin vermezler; hem fizik, hem de fizik ötesini aynı ânda ihata ederler; dolayısıyla denge / mîzân üzerine kuruludurlar.

Pagan uygarlıklar, başkalarının haklarına tecavüz ederek var olabilir ve varlıklarını sürdürebilirler. Pagan uygarlıkların var olabilmeleri, yok etmeye dayalıdır.

Kadîm Doğu geleneklerinin varlıkları, hiçliği mutlaklaştırdıkları için, yok olmaya dayalıdır; o yüzden kendilerini ve kendi haklarını bile koruyamazlar.

Vahiy medeniyetleri ise, tevhid’in imkân tanıdığı denge ve dolayısıyla adalet (kıst) üzerine kurulu olduğu için, hem başkalarının haklarına tecâvüz etmezler, hem başkalarının haklarına tecâvüz edilmesine izin vermezler, hem de başkalarını, başkaları kendilerini nasıl görüyorlarsa öylece kabul ederler. Vahiy medeniyetleri var eder, var etmeye dayalıdır.

HZ. PEYGAMBER DEVRE DIŞI KALIRSA,

DİN KISA DEVRE YAPAR!

Hz. Peygamber (sav), çağını, bütün çağları, çağının ve bütün çağların insanını bizzat çağının tanığı olduğu için tanıyabilmiştir. Ticaret yoluyla insanı, spesifik olarak da çağının insanını, zaaflarını, hırslarını, imkânlarını ve erdemlerini tanımıştır. Suriye, Bahreyn ve Yemen’e düzenlenen ticaret kervanlarına katılarak çağının dünyasını ve dolayısıyla bütün çağları tanımıştır.

Hz. Peygamber’e insanın nasıl bir fıtrata sahip olduğu ilâhî kaynak tarafından öğretilmişti; fıtratın, değişik zamanlarda, ortamlarda, durumlarda ne tür tabiatlara dönüştüğünü ve fıtrata uygun insan tabiatı biçimlerini fiilen öğrenme ve öğretme göreviyle yükümlü kılınmıştı.

“Mekke”’de İslâm’ın önerdiği ideal insan tipi; “Medine”de toplum tipi hayata geçirilmişti. Tek bir medine / şehir olamayacağı için de, Müslümanlar, Peygamberî sözü ve soluğu, insanlık çapında “medeniyet”te hayata geçirmişlerdi.

Tarihte, Peygamberî sözü ve soluğu eksene aldığı için, hem mevcut bütün medeniyetlerle temasa geçen, hem kendi paradigması ve kavramsal sistemi doğrultusunda onlardan yararlanmasını bilen, hem de bütün medeniyetlere hayat ve varoluş hakkı, kendileri olarak ve kendileri kalarak derinleşme ve gelişme zemini ve imkânı sunan tek tecrübe İslâm medeniyet tecrübesidir.

Hz. Peygamber’in çağını ve çağının insanını tanıması, İslâm’ın Batı’da olduğu gibi seküler veya dînî bir ruhbaniyat sistematiği üretmesini ve insanın fıtratına müdahale edilmesini, dolayısıyla çağın, zamanın mutlaklaştırılmasını önlemiş; bu da her zaman çağı tanıyarak çağı aşabilme imkânları sunmuştu Müslümanlara.

ÇAĞRI, ÇAĞINI PEYGAMBERÎ

ŞUUR CANLIYSA KURAR...

Eğer Müslümanlar, çağı tanıyabilirlerse, çağı mutlaklaştırmazlar ve aşabilmenin yollarını üretebilirler. Yok eğer çağı tanıyamazlarsa, çağı açık ya da örtük şekillerde mutlaklaştırma açmazına saplanmaktan kurtulamaz ve hiç bir zaman tarih yapamaz, tarihte tatil yapmaya devam etmek zorunda kalırlar; bu da yok olmakla ve insanlığın yok oluşuna göz yummakla sonuçlanacak bir şeydir.

Çağı tanımak ve çağa müdahale etmek için Hz. Peygamber’i tanımak ve peygamberî soluğu ve sözü yeniden hatırlamak ve hatırlatmak zorundayız. Müslümanların çağ’ı tanıma, çağrı’nın çağını kurma yolculuğunun peygamberî şuurla ve solukla gerçeğe dönüştürüleceğini Batılılar bizden daha iyi biliyorlar kendi yaşadıkları dini Protestanlaştırma tecrübelerinden!

O yüzden Hz. Peygamber’e saldırıyorlar. Hz. Peygamber devre dışı kalırsa din kısa devre yapar, Müslümanlar sabitelerini koruyarak çağ kurma imkânı yakalayamazlar hiçbir zaman.Postkorona süreci küresel kaosu ve ABD’nin kritikleşen konumu

Yusuf Kaplan

6/11/2020 Cuma

ABD seçimleri, Türk televizyonlarından ân be ân, canlı verilmişti 2016 seçimlerinde sabaha kadar...

2020 seçimlerinde hem seçim sisteminde değişiklik yaşandığı hem de bu seçimler ABD’nin küresel güç olma özelliğini yitirmeye başladığı apaşikâr ortaya çıktığı, bu durumun ABD’yi beklenmedik kaosların eşiğine sürükleyeceği düşünülen Amerikan tarihinin en kritik seçimlerinden biri olarak kabul edildiği için kesin seçim sonuçları alınıncaya kadar canlı yayınlar sürecek...

SİSTEMİN ADAMI BAŞKAN OLACAK!
Dünyanın en güçlü ülkesinin seçimlerinin canlı verilmesi bir şekilde anlaşılabilir bir şeydir. Bu seçimlerin sonuçları, yukarıda sözünü ettiğim sebeplerden ötürü, hemen alınamadı, muhtemelen bir hafta daha alınamayacak ve kuvvetle muhtemel karakolda sonuçlanacak ve karakol sonuçlarına göre açıklanacak!

Müesses nizamın sahipleri karakolda Yankee’lik yapacak ve işlerini en iyi yapacak adayı Başkan ilan edecek!

O yüzden bizim televizyonlar naklen Amerika’dan yayın yapacak en az bir hafta!

Türk televizyonlarının ne kadar çok Amerikan muhibbi ya da celladına âşık türediler oldukları daha çok ortaya çıkacak. Bu da ilerleyen günlerde milleti çileden çıkaracak! (Millet, çileden çıkacak mı gerçekten!?)

Bütün televizyonların ekranlarının Amerikan seçimlerine ayarlanması, hem düşünme melekelerinin iptali ve ayartıcılığın tavan yapması anlamında “pornografi”nin zaferi olması hem de Amerika’yı da, küresel sistemin işleyişini de minimum ölçüde de olsa açıklamaya yetmeyecek bir entelektüel sefalet sergiliyor olması bakımından oldukça düşündürücüdür!

2016 seçimlerinde olduğu gibi bu seçimlerde de, Türk televizyonlarında, istisnasız bütün televizyonlarda, ABD seçimlerinden ötürü sunucuların, yorumcuların yaşadıkları heyecan gözyaşartıcı! Bu da tabii insanın tepesini attırmaya kâfi!

GEL DE, CELLADINA ÂŞIK BEYAZ TÜRKLERE ÜZÜLME: ABD’DEN BANA NE!
Her akşam televizyonlar saatlerini Amerika’ya ayarlıyorlar ve Amerika’dan naklen yayın yapıyorlar! Bir ân, işgal edilmiş bir ülkede gibi hissetmeye başladım kendimi! Evet Türkiye, fiilen işgal edilmemişti elbette; ama zihnen işgal edilmişti, kesinlikle!

2016 seçimlerinden Türk televizyonlarında neredeyse herkes Hillary güzellemeleri yapmıştı sabaha kadar... Hillary kesin olarak kazanacaktı! Amerikan medyası, inanılmaz bir Hillary propagandası yapmıştı.

Ama Trump, herkesi ters köşe yapmayı başarmış, bizimkiler de neye uğradıklarını şaşırmıştı!

2016 ABD seçimlerinde Trump kazandı diye sevinmedim. Sabaha kadar Hillary trampetleri çalan celladına âşık tasmalı çekirgelere, Beyaz Türkler’e üzüldüm!

Şimdi aynı güzellemeler, Biden için de yapılıyor. Türkiye aleyhine açık demeçleri olmasına, hatta PKK devleti kurulmasına taraftar olduğunu açıklamasına rağmen üstelik de!

Niçin acaba?

Biden, küresel sistemin adamı olduğu için elbette ki! “Küresel sistemin adamı” dedim ben ama siz bunu “kuklası” ya da “palyaçosu” diye de okuyabilirsiniz, kesinlikle!

Bu Amerikan hayranlığı ürpertici gerçekten! Bu ülkenin sözümona çocukları Beyaz Türkler, çocuklarını hâlâ Amerika’da doğurmaya koşuyorlar!

Rahmetli Erbakan Hoca’nın dediği gibi, “ABD’den bana ne!” Trump’tan, Hillary Clinton’dan bana ne! Bana ne bidon adamlardan? Al birini vur ötekine!

DÜNYA KAOSUN EŞİĞİNE SÜRÜKLENİYOR: UZUN SOLUKLU OKUMALAR YAPMAK ZORUNDAYIZ!
Bunlar madalyonun bir yüzü. Madalyonun öteki yüzüne de bakmak zorundayız. Aptal olmanın âlemi yok: Amerikan seçimleri, dünya için önemli elbette.

Kısa vadede: Ülkemizin ve bölgemizin huzuru açısından bakmak...

Orta ve uzun vadede: ABD’nin ve Batılı emperyalistlerin bölgemizden uzaklaştırılması için uzun soluklu hazırlıklar yapmak zorundayız...

Ama şu aşamada ABD’de kim Başkan olmuş olursa olsun, ABD’nin işgalci politikaları değişmeyecek esas itibariyle. Üstelik de korona sonrası süreçte Amerika da, Avrupa da bütün dünya gibi ekonomik olarak büyük kriz yaşamaya ve kaosların eşiğine sürüklenmeye başlayacak... Bu, büyük savaşların kapıda olduğu anlamına geliyor... O yüzden iyi hazırlanmamız, ABD seçimlerinin sonuçlarını dünyanın eşiğine hızla sürüklendiği kaosu nasıl etkileyeceğine bakarak ve bu süreçte yeni bir dünyanın kurulmasına bizim Türkiye olarak üzerimize düşen tarihî yükümlülük üzerinde de bütün yönleriyle, derinlemesine kafa yormamız gerekiyor...

.Amerika’nın kısa bir anlam tarihi: Kanla yazılan karanlık tarih!

Yusuf Kaplan

9/11/2020 Pazartesi

Amerika’da seçim filan olmadı.

Medya darbesi oldu.

MEDYA DARBESİ: DİJİTAL ENGİZİSYON!
Medya, medyayı kullanan güç odaklarının darbesine aracılık etti. Müesses nizamın istemediği adamı alaşağı etti, istediği adamı Amerika’nın başına dikti!

Mesele budur!

Ve bu, sadece Amerika’nın geleceği açısından değil, insanlığın geleceği açısından da ürpertici bir tablodur!

Amerikan Başkan’ının sosyal medya hesabının bile dünyanın gözü önünde açıkça sansürlendiği dijital bir engizisyon bu; sadece Amerika’yı değil dünyayı bekleyen kıyamet senaryosunun işaret fişeği bence, medya darbesinin bir uzantısı olarak elbette.

AMERİKA: AVRUPA’NIN HAYAL PERDESİ
Amerika üzerine düşündükçe, kaçınılmaz olarak Amerika’nın yansıması, gölgesi, karikatürü olduğu, köklerini oluşturan Avrupa üzerinde de düşünmüş oluyoruz aynı zamanda.

Avrupa’sız Amerika düşünülemez. Avrupa, Amerika’nın alteregosu. Amerika ise Avrupa’nın suya düşen, hayalete dönüşen hayali, belki de daha iyi bir ifadeyle, hayal perdesi: Oraya bakarak kendine çeki düzen veriyor...

ÖZGÜRLÜK YOLCULUĞU, ANLAMSIZLIKLA SONUÇLANDI!
Avrupa da, Amerika da özgürlük hayaliyle çıktılar yola...

Avrupa dünyayı köleleştirdi; Amerika’ysa kendini. Özgürlüğün kölesine dönüştü. Özünü yitirmiş insanlar gezegeni nasıl olur da özgürlüğün kalesi olarak sunabilirlerdi ki kendilerini! Bu ancak özgürlüğü yanlış anlamakla, köleleşmeyi özgürlük zannetmekle mümkün olabilirdi! Tüketimin, egoizmlerinin, bencilliklerinin köleleri, özgürlüğün kalesi olarak nasıl görebilirdi ki Amerika’yı. Bu sorunun cevabını Goethe vermişti, iki asır önce: En iyi köleler, kendilerini özgür zanneden kişilerdir, diyerek...

Modernlik, Avrupa’nın bilinci ve bilincinin tarihi. Postmodernlik, Amerika’nın yazdığı ve oynadığı filmin hikâyesi.

Şunu demek istiyorum: Modernlik, gerçek. Postmodernlik simülasyon, yani gerçek şakası, sahte gerçek, görüntüler imparatorluğu!

Avrupa bilinci, modernlikle inşa edildi. Avrupa, dünyaya modernlikle hükmetme gücüne erişti.

Modernlik ne? Dünyaya, tabiata, insana ve nihayetinde Tanrı’ya hükmetme!

Postmodernlik ise, dünyayı, tabiatı, insanı ve tanrıyı terk etme! Dünyaya, tabiata, insana ve tanrıya hükmetmek için hükmetme!

Modernlik, insanın tanrısız bir anlam arayışı.

Postmodernlik, anlamsızlık.

KANLA YAZILAN TARİH...
Kanla yazıldı Amerika’ların tarihi.

Kıta, Avrupalı haydutlar arasında paylaşıldı. Güney, Avrupa’nın güneyinden gelen haydutlara, Portekiz ve İspanyollara verildi. Kuzey, Avrupa’nın kuzeyinden gelen İngiliz, İskoç, İrlandalı, Hollandalı ve Fransız haydutlara!

Amerika, Avrupa’nın hayalinin hayalete dönüşmesi!

Amerika, her şeyden önce, püritenlerin ülkesi: Hıristiyanlığı, Avrupa’daki ağır kilise tasallutundan kurtararak, din’i, özüne daha uygun, havarilerin anlayışına daha yakın, daha sade bir kavrayışla hayata aktarma, Hıristiyan bir dünya kurma mücadelesi verilen bir kıta.

Püritenlerin yani en köktenci Protestanların sözümona beyaz sayfası!

Güya!

Karanlıklar dünyası oldu ama!

Haydutlar ülkesi!

Özellikle de Avrupa’daki haydutların (outcasts) kıtanın yeraltı zenginliklerine üşüştükleri bir fırsatlar coğrafyası!

Kıtaya ilk gelenler, kıtayı parsellediler. Kıtada kendi kiliselerini, kendi mahkemelerini, kendi dünyalarını kurdular.

Sonra orada durmadılar: Kudurdular! Kıtanın yeraltı zenginliklerini keşfettikçe, kontrolden çıktılar: Kıtanın yerli halkına katliam üstüne katliam yaptılar!

Püritenlerden sonra haydutlar, kaçkınlar, maceraperestler de üşüşünce kıtaya, kıtada esen bahar havası bir anda kışa dönüştü; dondurucu bir kışa! Kıta kana boyandı. İnsanın kanının donduran katliamlara, tarihin en ürpertici soykırımlarına tanık oldu koskoca kıta! Kıpkırmızı kızıl derili kanıyla sulandı Amerika’nın toprakları, ovaları...

Kan kustu Amerika yüzyıllarca... Masum yerli kanı. Masum insanların topraklarının işgal edilmesine, zenginliklerinin yağmalanmasına, kültürlerinin yerle bir edilmesine isyan etmeleri beyaz haydutların azmasına, kudurmasına, katliam üstüne katliam yapmasına, koskoca kıtayı kızılderili kanına, kızıla boyamasına yetti!

İşgal. Hırsızlık. Tecavüz. Ve Kan. Amerika’yı özetleyen dört kavram.

Özgürlükler kıtasıymış!

Kanla sulanan topraklarda özgürlük yeşermez: Ruhsuzluk yeşerir sadece.

Amerika’nın kanlı tarihi yazılmadı.

Avrupa’nın kanlı tarihi çok az yazıldı.

Kanla hükümran oldu Batılılar dünyaya.

Kanla hâkim oldu eşkıya dünyaya.

Kanla. Katliamla. Kılıçla. Açgözlülükle. Hırsızlıkla. Tecavüzle. Haksızlıkla. Haydutlukla.

Kan fışkırıyor topraktan. Kızıl kan!

Kızılderilinin kanı!

Kızılderilinin canı! Binlerce yıllık medeniyetler çöp oldu, silinip süpürüldü!

Ne adına? Uygarlık adına!

Barbarlıktı yaşanan oysa!

İnsanlığın tanık olmadığı ölçekte ürpertici bir barbarlık.

Hemen kıtanın insanlarının katledildiği sürüler hâlinde hem de medeniyet birikimlerinin yerle bir edildiği, tarihten silindiği insanlık cinayeti, hakikat cinayeti!

Bütün bunlar gün gibi ortadayken, bir de Amerika’ya tapanlar var! Amerika’yı göklere çıkaranlar!

Allah, akıl, fikir ve basiret versin bu celladına âşık tasmalı çekirgelereİman neresi, inkâr nereye düşer? Ya da özgürlük nedir, kölelik nasıl bir şeydir?

Yusuf Kaplan

16/11/2020 Pazartesi

Çağımız; insanın, eşyanın, araçların tanrılaştırıldığı, “Tanrı” fikrinin yok edildiği bir çağ. Bunun bir ürünü olan deizm, ateizm dalgası, ülkemizde de kendini göstermeye başladı.

Çağ’ın tasallutundan kurtulmak ve çağa tasarrufta bulunmak zorundayız. Çağı tanımadan tanımlayamayız; kuşanmadan kuşatamayız.

Bu konularda, ufuk ve zihin açıcı yazılar yazacağım. Bu ilk yazımla fikrî bir tasarruf çabası ortaya koymaya çalışacağım. 10 yıl önce yazdığım bu yazımı ara başlıklar ekleyerek temel oluşturması için sizlerle yeniden paylaşıyorum.

İMAN VE İNKÂR’IN, AKIL, İRADE VE KULLUĞUN FELSEFÎ ANTROPOLOJİSİ
Şaşırtıcı gelebilir ama gerçek şu: İnsan “tür”leri içinde, felsefî duruşları bakımından da, dünyaya karşı takındıkları tavır/lar bakımından da, dünyanın, insanın ve kâinâtın başına gelenler ve şu dünya hayatının geleceği bakımından da, gerek sordukları sorular, gerekse -belki de daha önemlisi de- soru soruyor olmaları açısından birbirine en yakın iki insan “tür”ünden sözetmek gerekecek olursa, bu iki insan türünün iman eden insan’la inkâr eden insan olduğunu söyleyebiliriz.

İnkâr eden insan’la iman eden insanı buluşturan ince, ince olduğu kadar da derince bir nokta var: İnkâr eden insan da, iman eden insan da, Allah’ın iradesine teslim olmaları bakımından “müslim”dir.

“Nasıl yani?”, diye soruyorsunuz, biliyorum… Şöyle: İman eden insan da, inkâr eden insan da iradelerini bilfiil ve bilhâl hayata ve harekete geçirme kaygısına sahip olduklarını gösterdikleri için, “müslim”dirler.

Buradaki kilit kavram, kaygı kavramı; kilit hâl ise, kaygı sahibi olma hâlidir.

Bihakkın mü’min olan insan’ın da, gerçekten münkir olan insan’ın da en temel ortak özelliği, eşyanın isimlerini / hakikatlerini öğrenmelerine aracılık eden akıl ile, eşyanın isimlerini fiile dönüştürerek kuvveden fiile geçirmelerine aracılık eden irade kabiliyetlerini kullanabilecek kıvamda yaşıyor, varoluyor olmalarıdır.

Akıl ve iradesini kullanan, kuvveden fiile, fiilden hâle dönüştüren insan, ister inansın, ister inkâr etsin “kul” olmuştur artık. Allah’ın kulu olma fikrini inkâr eden insan, bu inkârında ne kadar ileri giderse, kul olma’nın iki temel özelliğini, akıl ve irade kabiliyetlerini kullanarak bu inkâr fiilini yerine getirdiği için, “kul” olmanın eşiği diyebileceğimiz ilk mertebeyi o ölçüde ileri derecede veya ölçekte aşmış, ayağını basabileceği ilk noktaya ulaşmış olur.

Allah’a isyan eden insanın bu fiili, “kul” olarak yaratılma gereğinin bir ürünüdür. Çünkü insan, aynı zamanda, isyan edecek niteliklerle donatılmıştır.

Ama inkâr eden insan da, iman eden insan da, iman veya inkâr eylemlerini sonsuza kadar sürdüreceklerine dair bir garantiye sahip değildirler. Nice inkâr eden insan, sonradan iman etmiş veya bu dünyadan mü’min olarak gitmiştir; nice iman eden insansa inkâr etmiş, bu dünyadan münkir olarak gitmiştir. Yani inkârın da, iman’ın da mutlak sûrette garantisi yoktur; bizim münkir ya da mü’min olarak bu dünyadan gideceğimize dair elimizde herhangi bir garantiye, garanti belgesine sahip değiliz.

İyi ki sahip değiliz; o zaman, hayat mânâsını yitirir ve dururdu.

KULLUK, EN YÜCE MAKAM VE ÖZGÜRLEŞMENİN KAYNAĞI
Bu nedenle, “kul” olmak, ister mü’min, isterse münkir olsun, insan için özgürleşmenin hem yegâne kaynağı, hem de tek garantisidir. Türkiye’’de seküler çevrelerin “kul” kavramını “köleleşmek, iradeyi yok etmek” olarak algılamaları, onların ne kadar sığ ve pejoratif bir zihin ve algılama yapısına sahip olduklarının çarpıcı bir göstergesi olarak görülebilir yalnızca.

Kul, ister inansın, ister inkâr etsin Allah’ın kendisine lutfettiği insan olma kabiliyetlerini hatırladığı, unutmadığı, kuvveden fiile, fiilden hâle dönüştürebildiği oranda özgürleşir. Ama bu eylem, Allah’ın iradesine tam teslim olan mümin kişide, Allah’ın dışındaki her tür varlığa, nesneye, fikre teslim olmak biçiminde değil, kul olduğu bilinciyle, onların yaratılış özelliklerine sonuna kadar riayet ederek eşyayı “teslim almak” biçiminde tezahür ederken; Allah’’ın iradesini inkâr ederek aslında bu eylemiyle bile Allah’ın iradesine teslim olan ama bunu inkâr etmeye kalkışan, Allah’ın iradesini kendi iradesiyle inkâr ettiği ölçüde kendi iradesine teslim olan münkir kişide ise eşyaya, nesnelere, arzularına, zihninin ürünlerine şu ya da bu şekilde de olsa (ama kesinkes Allah’ın iradesinin dışındaki -başta kendi iradesi olmak üzere- diğer iradelere veya nesnelere) “teslim olmak” şeklinde tezahür eder.

Tanrıtanımaz psikanalist Lacan’ın, “Tanrı inancını yitiren insan, artık her şeyi tanrılaştırmaya başlayan bir insandır” şeklindeki tespiti, bu açıdan oldukça zihin açıcıdır.

Her şeyin tanrılaştırılabildiği, “Tanrı”nın tanınamaz hâle geldiği bir çağda yaşıyoruz. Tanrıtanımaz tanınmadan, “Tanrı” inancının ne demek olduğu gerçeğini tanımakta zorlanacağımızı idrak bile edebilmiş değiliz. O yüzden, inancı da, inkârı da unutmakla malul çağın insanının, Yaratıcı fikrini ve inancını neden yitirdiği konusunda enine boyuna kafa yormakla mükellefiz.Dünyayı estetize, ayartıcı yöntemlerle aptallaştırıyorlar!

Yusuf Kaplan

20/11/2020 Cuma

Amerikan seçimleri, dünyanın nereye gidebileceğini göstermesi bakımından çok iyi bir laboratuvar işlevi görüyor ama görebilen gözler için elbette.

Amerikan seçimlerinin sonuçlarından söz etmiyorum burada, Amerikan seçimlerinin bu şekilde sonuçlanmasına yol açan “gizli el”in gerçekleştirdiği operasyondan söz ediyorum.

Komplocu damgasını yiyeceğim; ama burada bütün dünyayı sirayet edecek, hem öncelikle Amerika’yı, sonra da bütün dünyayı aptallaştıran bir operasyon var. Sadece Amerikalıları değil bütün dünyayı köleleştiren bu medyatik operasyonu deşifre etmek, kodları çözmek ve sonra da kodlarını kırmak zorundayız.

Amerika’da görünüşte demokrasi var; görünüşte bir hukuk devleti var ve bütün demokratik kurumlar, bu hukuk devletinin belirlediği kurallar içinde tıkır tıkır işler...

İşte bu büyük bir illüzyon, büyük bir yanılsama.

Gerçekte, başka bir mekanizma işler Amerika’da da, küresel dünya sisteminde de.

“GÖRÜNMEYEN EL”DEN “GİZLİ EL”E...
Adam Smith’in Tanrı’sı bir “görünmeyen el”. Dinlere, dinlerin Tanrı fikrine doğrudan göndermede bulunarak telaffuz ettiği modern dünyayı sürükleyen, yaratan tanrısal güce sahip gücü “görünmeyen el” dediği, ekonomiydi, ekonominin işleyişini sağlayan mekanizma belki de. Görünmeyen ama mekanik işleyen devâsâ bir ağ bu.

Tanrı rolünü oynayan karmaşık bir makina açıkçası; ekonomik, sosyal ve politik mekanizmaları şekillendiren bir “gizli el”.

“Görünmeyen el”in “gizli el”e dönüşmesi, kaçınılmazdı.

Bu “görünmeyen el” kapitalizmin itici gücü, tanrısı, para ve güç mekanizması. Kendine özgü bir insan tipi icat etti ya da üretti: Homo-economicus. Ekonomik-İnsan yani.

Modern ulus-devletler icat edilmişti, ruhları da icat edilmiş yapay ruhlardı; dolayısıyla hakîkî bir ruhu yoktu modern-ulus devletlerin. Modern dünya, ekonomik-insanı varetti; o da kendisini vareden dünyayı yok etti, paçavraya çevirdi; hem bütün kurumlarını işlevsizleştirdi, felsefesini yerle bir etti hem de insanın bizatihî kendisini.

Bu kaçınılmazdı.

İCAT EDİLEN BİR ÜLKE: AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ
İşte Amerika tam da böyle bir ortamda icat edildi; doğdu değil, icat edildi.

Avrupa ulus devletleri birbirinin boğazına çökmek üzereydi. 19. yüzyılda, neredeyse bütün yüzyıl boyunca Marx ve Engels’in “komünist devrim” coşkusuyla hatırlattıkları gibi bir karanlık bulut, bir heyulâ, terör havası estirdi bütün Avrupa kıtasının Batı yakasında.

Ulus-devletlerin sonu gelmişti. Amerika, o yüzden “supra-nastional” / ulus-üstü, federal bir devlet olarak kuruldu. Amerika’yı kuran bir ruh yoktu; rüya vardı: Ruh, manevî bir güçtü; Amerikan rüyası, zengin olma hayali, köleliğin bir başka formu olan hız, haz ve ayartının kölesi olmayı özgürlük diye sunan, sığ bir özgürlük beklentisiydi.

Tevarüs ettiği, bütün zorluklara göğüs germesini sağlayacak, ülkeyi her tür maddî kaygının ötesinde birbirine kenetleyecek bir geçmişten gelen, hayatın her alanına kök salmış bir Ruhu yoktu Amerika’nın.

Amerikan rüyası denen şey, ekonomik insanın dünyanın, maddenin kölesi olması, maddenin tasallutuna maruz kalmaktan kurtulması demekti. İnsan olarak ruhunu yitirmesi, makinalaşması, robotlaşması, zamana ve mekâna tasarrufta bulunmak şöyle dursun, zamanın ve mekânın tasallutuna (üstelik de ayartıcı, hız, haz verici yöntemlerle, estetize biçimlerle) maruz kalmasıydı.

Amerikan ruhu olmadı hiç bir zaman. Amerikan rüyası oldu; önce ayartan, sonra kendisine köle yapan, özgürlük iddiasıyla yola çıkıp insanı kölesi hâline getiren özgürlük simülasyonları, sığ, sahte, yüzeysel özgürlük biçimleri, ruhsuz bir insan, ruhsuz bir dünya, ruhsuz bir makina.

DÜNYANIN APTALLAŞTIRILMASINA “DUR!” DENİLMEZSE...
Bu insan tipinin bırakınız özgür olmasını, yaşadığından, iradesini ve zekasını koruduğundan bile söz etmek çok zor.

Amerika, “gizli bir el” tarafından hızla, hazla ve tam gaz aptallaştırılıyor...

Amerika’da seçim olmadı, medya darbesi yapıldı. Amerika’yı köle gibi kullanan, kullanım tarihi bittiğin katar verildiği zaman ülkeyi terkedecek bir gizli el, bir adamı şeytanlaştırarak tahttan indirdi, bir başka içi geçmiş bir türü de tahta yerleştirdi.

Biri, birileri, Amerikalıları da, dünyayı da fena hâlde aptallaştırıyor.

Buna, dünyanın aptallaştırılmasına “dur!” denilmezse, Amerika’da yaşanan bu karmaşık, sofistike, ayartıcı yöntemlerle gerçekleştirilen medya darbesinin başka kıtalarda, ülkelerde ve bu arada bizim ülkemizde de tekrarlanacağını hatırlatmak isterim.Toplumun ruhunu kurtaracak köklü reformlar yapılmazsa, toplumun çöküşünü durdurmak zorlaşır!

Yusuf Kaplan

23/11/2020 Pazartesi

Salgınla birlikte bütün dünya ekonomisi, büyük bir krizin eşiğine sürüklenecek...

Salgın sonrası süreç, bütün dünyada zorlu olacak... Batı medyasında, açık açık salgın sürecinin yol açacağı ekonomik krizin, derinleşerek sosyal ve siyasî kaosları tetikleyeceği öne sürülüyor. Salgın sonrasında Üçüncü Dünya Savaşı’nın patlak vereceği yazılıp çizilmeye başlandı bile daha şimdiden...

Birileri, emperyalist emellerini açık etmekten çekinmiyor bile!

TÜRKİYE’NİN BÜYÜK SORUNLARI MADDÎ DEĞİL MANEVÎ!
Türkiye’nin kangrene dönüşen sorunları var. En başta eğitim ve hukuka neşter vurulması gerekiyor; köklü reformlar yapılması şart. Salgın sonrasında Türkiye’de de ekonomide sarsıcı türbülanslar yaşanması bekleniyor...

Önce şunu bilmemiz gerekiyor: Bu ülkenin en büyük sorunları ekonomik, maddī sorunlar filan değil. Bunlar niceliksel sorunlar. Türkiye’nin asıl yakıcı sorunları eğitim, kültür, medya, gençlik ve şehircilik gibi daha köklü, manevî, niteliksel sorunlar.

Maddî sorunların üstesinden bir şekilde gelinir ama manevî, kültürel sorunlar aslâ ihmal edilemez; ihmal edilirse, toplumun imhasının yapıtaşları döşenmiş olur.

Bir toplumu maddî tahribat çökertmez; manevî tahribat çökertir, tarihten silinmesine yol açacak bir çıkmaz sokağa girdirir toplumu.

Maddî olarak dünyanın en güçlü toplumu da olsanız, manevî temellerimiz zayıfsa, çürükse, büyük ölçekli bir buhranda, sarsıntıda paldır küldür tarihten çekilir gidersiniz.

Eğer manevî temelleriniz sağlamsa, inançlarınız muhkemse, değerleriniz hayatınızı yönlendirecek, anlamlı kılacak kadar kök salmışsa, en zor şartlara bile direnmeniz, bütün zorlukların üstesinden gelebilmeniz mümkündür.

KATI LAİKLİKTEN YUMUŞAK SEKÜLARİZME...
Bakın bir şeyi atlıyoruz: Dünyanın sosyal yapısı, anlam haritaları, değerleri en güçlü, en sağlam, en sarsılmaz toplumu biziz; daha doğrusu 1980’li yıllara kadar bizdik. 1980’lerdeki ekonomik liberalleşme, Cumhuriyet tarihi boyunca uygulanan katı laikleşme biçimlerini buharlaştırdı, yerine yumuşak sekülarizm biçimlerini yerleştirdi. Katı laikleşme biçimleri, dışardan, tepeden, yukarıdan bir sosyal ve kültürel mühendislik projesiydi: Toplumu zorla belli bir kalıba, İslâm’dan arındırılmış bir yola, çıkmaz sokağa sokma girişimiydi.

Bu tepeden inmeci, katı laiklik projesi, tutmadı, geri tepti; toplumun derinlerde köksalan, diri olan, yaşayan, dışarı fırlayacağı zamanı kollayan genetik kültürel kodlarının, anlam haritalarının suyüzüne çıkmasını kışkırttı.

Toplum inançlarına, kültürel kodlarına ve anlam haritalarına sahip çıkarak katı laiklik duvarını yıktı tıpkı Berlin Duvarı gibi. Marx, haklıydı: Katı olan buharlaşmıştı.

Ancak dünya 1980’li yıllarda “yeni zamanlar” olarak adlandırılan bir sürece girdi: Amerika’da üretilen postmodern popüler kültür biçimleri bir anda bütün dünyaya yayıldı küreselleşmeye paralel olarak ve küreselleşmenin medyatik araçlarını kullanarak...

Bu postmodern popüler kültür dalgasından, ya da daha doğru bir ifadeyle, ayartıcı postmodern kültür istilasından, bütün değerleri çözücü kültürel tasallutundan Türkiye de nasibini aldı Özal’lı yıllarla birlikte: Neo-liberal ekonomik politikalar, ayartıcı postmodern popüler ve vulger Amerikan kültürünün ve daha önemlisi de çözücü, baştan çıkarıcı, her şeyi estetize ederek kolonize edici ve çözücü kültürel formlarının, duyarlıklarının hızla yayılmasına yol açtı Türkiye’de de.

Modernitenin katı laiklik biçimleri, yerini postmodernitenin ayartıcı, her şeyi çözücü yumuşak sekülarizm biçimlerine terketti.

TOPLUMUN RUHUNU KURTARMAK VE YENİ BİR DÜNYA KURMAK...
Ne olduysa bundan sonra oldu işte: Eğitim, toplumu modernleştirici, dönüştürücü, ruhkökleirni sökücü bir araç olma özelliğini medyaya kaptırdı. Kültür de, değerler de, zevkler ve beğeniler de popüler kültürün estetize ederek kolonize edici, zihinlerimizi işgal edici saldırısının yegâne vasıtasına dönüşen medya tarafından şekillendirilmeye, daha doğrusu her şeyin ruhu çalınmaya, içi boşaltılmaya başlandı...

Toplum, ayartıcı postmodern medyatik kültürün saldırısı altında... Bütün dayanak ve tutamak noktaları tuzla buz olma tehlikesiyle karşı karşıya. Direnç noktaları yerle bir olma tehlikesiyle karşı karşıya... Tanzimat’la yönünü, Cumhuriyet’le yörüngesini yitiren toplum Özal’lı yıllardan bu yana, özellikle de AB Uyum Yasaları denen bizim değerlerimize, toplum yapımıza, kültürel genlerimize yukarıdan müdahale anlamına gelen lanet olası yasaların hızla uygulamaya konulmasıyla toplum ruhunu yitirme tehlikesiyle karşı karşıya...

Toplumun ruhunu kurtarmak ve yeni bir dünya kurmak gerekiyor...

Eğitim, hukuk ve ekonomide yapılacak reformlar toplumun ruhunu kurtarma, taze ve diriltici bir ruhla donanma atılımlarına dönüşmez de, sadece maddî, ekonomik endeksler açısından gerçekleştirilmeye çalışılırsa, toplum bu son toparlanma şansını da kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kalabilir.

Sözün özü: Eğitimde, hukukta, kültürde, medyada, şehricilikte, medyada, sanatta ve ekonomide toplumun ruhunu kurtaracak ve adım adım, çileyle yeni bir dünya kurmamızı ve dünyaya sunmamızı sağlayacak köklü, kalıcı reformlar yapılmazsa, toplumun çöküşünü durdurmak zorlaşır -Allah muhafaza!
Vesselâm.Ekonomik darbe, sosyal kaos ve jeostratejik tuzaklara dikkat!

Yusuf Kaplan

29/11/2020 Pazar

Ülkemizde de, dünyada da kış mevsimi yaklaştıkça, havalar soğudukça, koronavirüs vakaları da, ölüm vakaları da hızla artmaya başladı...

SALGINLA ORTAK MÜCADELE RUHU ŞART!
Çok dikkatli olmak gerekiyor. Hükümetiyle muhalefetiyle, devletiyle milletiyle toplumun kenetlenmesi, bu felâketle müştereken mücadele etmesi gerekiyor.

Tıpkı bir deprem âfetinde olduğu gibi herkesin omuz omuza vermesi, bütünleşmesi şart.

Bunu yazıyorum yazmasına da, koronavirüs konusunda toplumda ortak bir mücadele ve dayanışma ruhu yok, ne yazık ki. Daha doğrusu başlangıçta, geçen yıl bu felâket patlak verdiği zamanlarda, ilk haftalarda, böyle bir ruh vardı ama şimdi o ruhtan eser kalmadı.

İyi de neden peki?

Koronanın şakası filan yok ki!

Bir kaç sebebi olabilir bunun.

Birincisi, koronavirüsün tabiî bir salgın olmadığına dair spekülasyonların bütün dünyada artması ve bu spekülasyonların yavaş yavaş gerçeğe dönüşmesi...

Bu kadarla yetiniyorum burada, bu konuyu başka bir yazıda yazacağımı hatırlatarak.

İŞİ YAVAŞLATMA, SİYASÎ VE SOSYAL KAOS TEHLİKESİ!
İkinci sebebi, ülke içindeki siyasî dengelerle ilgili olabilir.

Doğrusu, muhalefet partilerinin, bazı tıp örgütlerinin, koronavirüsle ilgili hükümetin politikalarını, stratejilerini eleştirmesi, varsa yapacakları katkılar, bunları dillendirmesi, elbette ki, son derece doğal.

Fakat Türkiye’de başka bir felâket yaşanıyor koronavirüs felâketiyle canhıraş boğuşulurken: Muhalefet partilerinin ve sivil örgütlerin bir felâket üzerinden felâket üreterek, toplumun psikolojisini bozarak hükümete vurmak için vuruyor olması, fırsat bu fırsat diyerek hükümetin bu şekilde zayıflatılıp gönderilmesi çalışması yapıyor olması...

Partisiyle, sivil toplum örgütüyle bütün muhalif oluşumların hükümetin salgınla mücadele biçimlerini eleştirmesinden, yanlışlıklara dikkat çekmesinden, varsa doğru önerileri, bunları dillendirmesinden daha doğal ne olabilir ki!

Ama Türkiye’de yaşanan bu değil. Ve bu da doğal, normal filan değil kesinlikle: Hükümetin zaaflarını alabildiğine büyütmek ve bu zaafları fırsat bilerek yıkıcı, her şeyi tarumar edici saldırılar yapmak.

Ve sanki bu virüsü hükümet icat etmiş gibi, ülkeyi kaosa sürükleyecek sarsak, fütursuz, duyarsız açıklamalar yapmak!

Bu çok tehlikeli işte!

Bendeniz CHP iktidarda olsaydı, benzer hâdiseler yaşansaydı, yine aynı şeyleri yazardım. Beni bilen bilir. Partizanlık yapılamaz böylesine hayatî ve hassas bir konuda.

Bu arada son haftalarda yaşanan ve buraya kadar söylediklerimi doğrulayan çok ürpertici bir hâdiseye, gelişmeye dikkat çekmek istiyorum tam bu noktada.

Hastanelerde, koronavirüs hadiseleri nedeniyle hastaneleri arayan, ambülans için ilgili yerleri, telefon numaralarını arayan vatandaşlarımızla hiç ilgilenilmiyor olması; hasta olan, şikayeti olan vatandaşlarımıza kötü muamelelerde bulunuluyor olması, çok tedirgin edicidir. Bu konuda bir arkadaşımın, ailesi ve çocuklarının perişan olduklarını hatırlatmakla yetiniyorum sadece.

Sağlıkçıların her zaman yanında yer almış, bütün sorunlarıyla yakından ilgilenip ilgili yerlere, bakanlara doğrudan iletmekten çekinmemiş bir yazar olarak ben bu tür hâdiselerde hızlı bir artışın olduğunu öğrendikçe sağlıkçılarımızın böylesine kritik bir süreçte bile siyasî kaygılarla kullanılabilir olmasına çok üzülüyorum; ülkem adına, bu ülkenin sahipsiz insanları adına öfkem artıyor!

Olmaz bu!

Cinayettir, hıyanettir, iğrençtir bu!

Böylesine büyük bir salgında bile sağlıkçıları kullanarak muhalefet yapmak başka türlü nasıl izah edilebilir ki!

Bütün sağlıkçılarımıza, bu tür işi yavaşlatma, görevi suistimal etme gibi protestolara kalkışan kişileri derhal ilgili yerlere bildirmeleri çağrısında bulunuyorum.

Hayatlarını bizim için tehlikeye atmaktan çekinmeyen, her tür takdiri hak eden bütün sağlıkçılarımızın bu tür girişimlere gereken cevabı vereceklerinden kuşku duymuyorum.

EKONOMİK DARBE VE JEOSTRATEJİK TUZAKLAR!
Böylesine kritik bir ortamda fırsatperestlik yaparak kaos çıkarma, kaostan medet umma, hükümete karşı iç-dış aktörlerle ekonomik darbe yapma, ülkemizi bekleyen, geliyorum diyen en büyük sorun şu ân.

Hükümetin ekonomik önlemler alırken en yoksul kesimleri dikkate alarak politikalar geliştirmesini, işsizliğin artmaması için ulusal ve uluslararası atılımlar gerçekleştirmesini bekliyoruz.

Uyarıyorum: Türkiye’yi ekonomik olarak vuracaklar. Ekonominin zaafları artıkça, bu koronavirüs ortamında krizlere doğru yol aldıkça Türkiye’nin ekonomik olarak çökertilmeye çalışılacağını görmek için kâhin olmaya gerek yok.

Türkiye’de halk desteğiyle, seçimlerle iktidar olamayanların, kaoslardan, krizlerden ve süpergüçlerden medet umarak, sözgelişi Biden’lardan filan destek umarak iktidar olabileceklerini düşünmeleri bile çok ürperticidir!

O yüzden ekonomik darbeleri püskürtecek ekonomik, sosyal, siyasî ve stratejik önlemler almalı Türkiye.

Dışardan da Türkiye’yi köşeye sıkıştırarak savaş tuzağına düşürecek emperyalist ve haydut devletlere karşı müteyakkız olmalı.

Vesselâm.

.Amerika’nın kaderi ve dünyanın geleceği

Yusuf Kaplan

4/12/2020 Cuma

Çağ, Batı demek, Batı uygarlığı demek. Avrupa, kurucusu; Amerika ise koruyucusu.

Çağ üzerinde düşünmek, Batı üzerinde, Batı hegemonyasının tezahürleri ve dünyanın geleceği üzerinde düşünmek demek.

Dünya tarihini Batılılar yapıyor iki asırdır. Tarihin yapılmasında Batı uygarlığının dışında hiçbir medeniyetin belirleyici rolü yok: İki asırdır sadece Batılar “üretiyor”, bütün dünya da “tüketiyor”.

Düşünceyi, hayatı, kültürü, sanatı, siyaseti, kısacası hayatın sürmesini sağlayan teorik ve pratik her şeyi, sadece Batılılar geliştiriyor, bütün dünya da tepe tepe tüketiyor –tabir câizse.

Öyle değil mi?

ÇİN’İN KENDİNİ İNKÂRI, İNTİHARINI GETİRECEK..
İyi de, neden böyle peki? Neden sadece Batılılar üretiyor, bütün dünya da tüketiyor?

Çinliler üretmiyor mu? Ya Japonlar, Hintler? Onlar da üretiyor ama sadece Batı’da üretileni üretiyor ve tüketiyor!

Bu durum normalmiş gibi düşünenler çoğunlukta dünyada! Celladına âşık tasmalı çekirgelere dönüştürdüler neredeyse bütün dünyayı!

Unutmayalım: Farklı kültürlerin, dinlerin, medeniyetlerin bağlıları olarak sen, ben, biz yokuz bu “oyunda”. Onlar kuruyor oyunu ve onlar oynatıyor herkesi bu oyunda!

Evet, Çin geliyor ama kendi değerlerinden, anlam haritalarından, kendi medeniyet dinamiklerinden yola çıkarak gelmiyor, kendi olarak katılmıyor bu oyuna, meselâ.

Batılı seküler kapitalist değerler, anlam haritaları üzerinden üretilen ürünleri tepe tepe üretiyor ve tabii tüketiyor sadece.

Yok oluyor Çin: Kendini kültürel olarak inkârı, intiharıyla sonuçlanacak Çin’in! Yok olsun zaten oradaki mazlum Uygurlara sadece Müslüman oldukları için kan kusturan canavar Çin, yok olsun, kahrolsun!

BATI UYGARLIĞININ YIKICI SALDIRISI!
İkinci olarak sorulması ve izi sürülmesi gereken soru şu: Neden sadece Batılılar üretiyor, diğer medeniyetler, diğer medeniyetlerin çocukları kendileri, kendi değerleri ekseninde bir şey üretmiyor, sadece üretileni üretiyor ve tüketiyor; kendisi konuşmuyor, kendi zihin setleri çerçevesinde konuşmuyor, konuşulanı konuşuyor, Batılıların konuştuklarını tekrarlıyor papağan gibi? Evet, neden böyle bu?

Bunun cevabı çok açık ama herkes bu cevaba gözlerini kapatıyor, nedense!

Batı uygarlığının bütün kıtaları işgal etmesi, bütün kültürleri yağmalaması, bütün dinleri fosilleşmesi, bütün medeniyetlerin varoluş şartlarını yok etmesi, kendisi dışındaki hiçbir dine, hiçbir kültüre, hiçbir medeniyete hayat hakkı tanımaması.

Bütün dünya önce bunu konuşmak zorunda, bütün bu olup bitenleri anlayabilmek için.

Batı uygarlığının, Tanrı’ya, hakikate, tabiata, bütün dinlere, kültürlere, medeniyetlere barbarca saldırdığı, hem biyolojik olarak hem de ontolojik olarak kendisi dışındaki medeniyetlere hayat hakkı tanımadığı gerçeği görülmediği sürece, dünya korona hapishanesinden çoksa bile bu kez başka bir hapishaneye tıkılır!

Dünyanın özgürleşmesinin, korona hapishanesinden çıkabilmesinin ve yeni bir dünyanın temellerini atabilmesinin yolu insanlığın başına ne geldiğini tam olarak kavrayabilmesinden geçiyor.

Başına ne geldiğini bilemeyen insanlık, kendisini nasıl bir gelecek beklediğini de bilemez!

AMERİKAN RUHU OLMADI, RUHSUZ RÜYASI OLDU!
Batı uygarlığının temsilcisi, Amerika. Avrupa, iki dünya savaşından sonra tarihten çekildi, tarihi Avrupa veya Avrupalılar yapmıyor artık. Batı uygarlığının, Amerika’dan önceki yeri, Avrupa olduğu için, en köklü, en kalıcı olan boyutu, düşünce sisteminin kökleri Avrupa’da bulunduğu için Avrupa’da nefes alıp veriyor, geliştiriliyor Batı düşüncesi hâlâ!

Neden böyle, sorusunun cevabı -kısaca- şöyle olabilir: Batı düşüncesinin oluşum tarihi, mücadelesi, inişi, çıkışı, şekillenişi, dolayısıyla hafızası, dolayısıyla kökleri Avrupa’da olduğu için, Avrupa, Batı uygarlığını kuran temel düşünce birikimiyle hem sürekli olarak hesaplaşıyor hem de bu düşünce birikimini geliştiriyor.

Amerika, Batı uygarlığını temsil ediyor olsa da, bu düşünceyi bütün derinliğine idrak edebilmesi zor. Sadece işine geldiği kadarıyla, adapte edebileceği ölçüde Avrupa düşüncesini alıyor ve dönüştürüyor Amerika. Kurumlarıyla ve gücüyle, yaşayan, dahası Avrupa’dan aldıklarını geliştiren Amerika olduğu için, Batı uygarlığını Amerika temsil ediyor, taşıyor.

Ama bu temsilcilik vasfı, iyice içselleştirilmiş bir uygarlık kavrayışına dayanmadığı için, bilakis, pragma’ya -çıkara, gelip geçici olana- dayandığı için büyük kriz anlarında un ufak olabilir bir anda.

Dünyaya Amerika çeki düzen veriyor şu anda.

Fakat Amerika’nın içerden çatırdaması ve iç savaşın eşiğine sürüklenmesi, dünya üzerindeki hegemonya konumunu kaybetmesi kaçınılmaz.

Hiçbir şey kendine ait değil çünkü. Her şey yapay. Her şey sahte. Bir kendi, bir tarihi, bir hafızası, bir derûnî sesi, dolayısıyla ruhu yok Amerika’nın.

Kaldı ki, Amerikan ruhu olmadı hiçbir zaman. Amerikan rüyası oldu.

Önce ayartan, sonra kendisine köle yapan, özgürlük iddiasıyla yola çıkıp insanı kölesi hâline getiren özgürlük simülasyonları... sığ, sahte, yüzeysel özgürlük biçimleri... ruhsuz bir insan, ruhsuz bir dünya, ruhsuz bir makina olarak Amerika insanlığın kanını emerek yaşayan bir canavar, bir Frankensten makinası, kâbusa dönüşecek acıklı bir rüya olarak tarihe geçecek, tarih olacak...

O yüzden Amerika’nın içerden karışması ve tarihe karışması hiç de uzak bir ihtimal değil.

Amerika’nın kaderi, dünyanın alacağı şekli belirleyecek.

Vesselâm.Değişkenlerin sâbite katına yükseltilmesi: Epistemik kölelik ve Tarihselcilik sefâleti (1)

Yusuf Kaplan

6/12/2020 Pazar

Müslümanların başına gelebilecek en büyük felâket, hadisleri ve Kur’ân’ı tartışmaya açmaktır.

Kur’ân’ın vahyî karakterinin tartışılmaya açılması, tarihselcilik akımı üzerinden yürütülüyor.

Tarihselcilik, Kur’ân’ı izâfileştirecek ve Kur’ân’ın vahyî konumunu tartışılır hâle getirecek, sonuçta, Müslüman kitlelerin, özellikle de genç kuşakların inanç temellerini altüst edecek tehlikeli bir akımdır.

Tarihselcilik, Batı’da bile kıyasıya tartışılmış ve hurdaya çıkarılmıştır. Ülkemizde Batı’da hurdaya çıkarılan bir akım üzerinden Kur’ân metnini tartışmaya açmak kelimenin tam anlamıyla epistemik köleliktir.

Bu çerçevede yazdığım bir yazımı zihin açıcı olacağı umuduyla paylaşıyorum.

TENZÎLÎ VE TEKVÎNÎ ÂYETLER
İki tür âyet’ten / “işâret”ten sözediyoruz: Birincisi, tekvînî âyetler, yani yaratılış sırları.

İkincisi ise, tenzîlî âyetler, yani Yaratıcı’nın, insana yaratılış sırlarını okumasında rehberlik edecek ilkelerin haritası.

Tekvînî âyetler, değişkendir.

Tenzîlî âyetler ise, sâbittir, değişmez; değişkenlerin yorumlanması, anlamlı kılınması sürecinde yönlendirici roller oynar.

Allah Teâlâ’nın insana lûtfettiği, insanın aklı, kalbi, ruhu, dolayısıyla bunları harekete geçirecek iradesi, tekvînî âyetleri / yaratılış sırlarını okuyabilmesi için yeterli değil mi?

Hayır.

Yeterli olsaydı, peygamberler ve kitaplar gönderilmezdi.

Çünkü insan hür iradeyle donatılmasına, hür iradesini harekete geçirebileceği akıl, kalp ve ruh melekeleriyle teçhiz edilmesine rağmen, hem iyi hem de kötü hususiyetlere de sahip olduğu için, yol haritası olmadan insanca bir hayat inşa edebilmesi çok zordur.

Yol haritası sunan tenzîlî âyetler olmadan, yolda karşılaştığı tekvînî âyetleri “doğru” / bihakkın okuyabilmesi zordur insanın.

İnsan, tenzîlî âyetler olmadan, tekvînî âyetleri keyfine göre, işine nasıl geliyorsa öylece okumaktan, yaratılışın düzenini bozmaktan, tarûmâr etmekten kurtulamaz.

Tenzîlî âyetler, zamana ve mekâna göre değişmeyen sâbiteler verir insana.

Sürgit değişim hâlinde olan tekvînî âyetleri yani değişkenleri insanın önünü açacak şekilde okuyabilmesi ve insanca bir hayat kurabilmesi ancak bu sâbiteler ışığında söz konusu olabilir.

TARİHSELCİLİĞİN SERÜVENİ: İNSANIN TANRILAŞTIRILMASI SÜRECİ
Tarihselcilik, insanın tanrılaştırılması sürecinin kaçınılmaz sonucudur.

Tarihselciliğin felsefî temellerini Hegel attı: Tarihi, dolayısıyla zamanı ve mekânı kutsadı.

Kutsanan zaman, Aydınlanma çağı’ydı; kutsanan mekânsa Avrupa ve uygarlığı.

Hegel’in sorunu, Descartes’la kabaca temelleri atılan, Kant’la muhkemleştirilen dualizmi aşmak, Avrupa uygarlığı fikrinin mutlak bir şekilde kökleneceği ve dünya üzerinde egemenlik tesis edeceği zemini inşa etmekti.

Tarih, izafîdir ve değişkendir. İzafî ve değişken olan bir şeyin kutsanması, mutlaklaştırılması, zamanla kendi içinden fenâ hâlde çatırdamasıyla sonuçlanacaktı, kaçınılmaz olarak.

Modernlikle birlikte, insanın tanrılaştırılmasıyla, Tanrı, hayattan “kovulmuştu”. Kovulan, elbette ki, Kilise’nin tanrısıydı ama Tanrı fikri büsbütün yitirilmiş ve zamanla tarih gibi, bilim gibi, teknoloji gibi, sermaye gibi sahte tanrılar icat edilmişti.

Hegel, tarihi, spesifik olarak da Avrupa’nın tarihî serüvenini mutlaklaştırmakla, insanı, dolayısıyla Avrupa aklını ve Avrupa’nın bizzat kendisini tanrılaştırıyor, Tanrı’yı tarihten de “kovmuş oluyordu”.

Tarihin mutlaklaştırılması, Protestanlığın bir başka zaferiydi. Hegel, inançları güçlü bir Hıristiyandı ama Protestandı.

Protestanlaşma, Tanrı’nın hayattan uzaklaştırılması, dinin bireysel bir inanç meselesine indirgenmesiydi: Bunun sonucu deizm olacaktı: Deizm de kültürel çözülme ve nihilizmle sonuçlanacaktı.

İşte tarihselciliğin sosyal bilimlerde pıtrak gibi bittiği yer burasıydı. Dilthey, tarihselliği mutlaklaştıracak kapıları sonuna kadar açtı; anlama ve yorumlama çabasının izafî bir çaba olduğunu söyleyerek, sosyal bilimlerde tarihselciliğin temellerini attı; böylelikle kabaca “hakikat fikri yoktur, hakikat herkese göre değişir” mottosuna dayanan postmodern anlama ve yorumlama sürecini hazırladı, bu bağlamda.

Tarihselciliğin entelektüel serüveninde dönüm noktalarından birini Gadamer teşkil eder.

Gadamer, “ufukların buluşması”ndan, “diyalojik okuma stratejileri”nden söz eder.

Bütün tarihselciliğin kalkış noktası da, varış noktası da “burası”dır: Bura, mutlaklaştırılır; burada ve şimdi anlama ve yorumlama çabası eksene alınır. Her şey buraya ve şimdiye göre yorumlanır.

Gerek tarihselciliğin, gerekse hermenötiğin sâbitelerini yitiren, değişkenlerin önünde sürüklenen Batı dünyasında bir anlamı ve karşılığı vardır.

Ama vahyin kaynaklarının sağlam olduğu, İslâm’ın doğuşundan bu yana vahyin sâbitelerinin (tenzîlî âyetlerin), hayatın değişkenlerini (tekvînî âyetleri) anlama ve yorumlama sürecinde hayatın her alanına imajinatif sonuçlar doğuracak şekilde rehberlik edegeldiği Müslüman dünyada bir karşılığı olmaz, olamazdı; olsa olsa kafa karışıklıklarının, okumuş-yazmış insanların zihinlerinin çağdaş hurafeler çöplüğüne dönüşmesine yol açabilir/di bu, esas itibariyle.

Sözgelişi, Gadamer’in “ufukların buluşması” dediği fenomeni düşünün. Vahyin ufkunu, bura’nın ufkuyla, bura’nın ufkunu eksene alarak anlama ve yorumlama çabasına soyunmak, ontolojik bir şiddettir: İnsanın, bura’yı, şimdi’yi ve dolayısıyla kendisini vahyin önüne geçirmesidir bu. Peygambersiz İslâm ve İslâmsız İslâm projelerinin ayak sesleri bu!

Bunun, düşünme faaliyetini nasıl felçleştirdiğini, Batı’da bile nasıl kıyasıya eleştirildiğini ve hurdaya çıkarıldığını yarınki yazıda göstermeye çalışacağım.Değişkenlerin sâbite katına yükseltilmesi: Epistemik kölelik ve Tarihselcilik sefâleti (2)

Yusuf Kaplan

7/12/2020 Pazartesi

Tarihselcilik, Almanya’nın darmadağınık olduğu bir zaman diliminde bir Alman ruhu icat ederek Almanya’yı toparlamak aracıyla doğdu, esas itibariyle.

Farklı kültürlere, dillere kapı aralayan bir arayış olarak.

Zamanla, izafîleştirici, her şeyi kayıtlı zamana ve mekâna kilitleyici, dolayısıyla insanı tanrılaştırıcı, tarihi kutsayıcı özellikleri nedeniyle kıyasıya eleştirildi; sonunda, Karl Popper tarafından hurdaya çıkarıldı.

Tarihselciliğin, tarihi mutlaklaştırarak hakikati izafîleştirici özelliğinin, hakikat fikrini inkâr eden izafîleşme biçimlerini mutlaklaştıran postmodern söylemlere kapı araladığını da hatırlatmak isterim.

Dünkü yazımda tarihselciliğin serüvenini özetlemiş ve tarihselciliğin, insanın tanrılaştırılması sürecinin yapı-taşlarını döşediğine dikkat çekmiştim.

Bugünkü yazımda, tarihselciliğin, düşünme faaliyetini nasıl felçleştirdiğini, bu yüzden Batı’da da nasıl kıyasıya tartışıldığını ve hurdaya çıkarıldığını, Peygambersiz İslâm ve İslâmsız İslâm projelerine kapı aralayarak İslâm’ın anlam haritalarını nasıl tarumar etmekle sonuçlanabileceğini özlü bir şekilde göstermeye çalışacağım.

DÜŞÜNME ÇABASINI BİTİREN İKİ ÇIKMAZ SOKAK: TARİHSELCİLİK VE POZİTİVİZM
Ama önce tarihselciliğin, felsefî / entelektüel olarak nasıl bir çölleşmeye yol açtığını, Husserl üzerinden giderek gözler önüne sermek isterim.

Husserl, Hegel’in Avrupa’yı sarsılmaz bir şekilde kurayım derken, tarihi kutsayarak aslında Avrupa’yı önce nasıl bir entellektüel felâketin eşiğine sürüklediğini gösterir ve bunun pratikte büyük bir katastrofa yol açacağına dikkat çeker.

Tıpkı Hegel gibi Descartes ve Kant’la hesaplaşan Husserl, modern Batı dünyasında düşünme faaliyetinin sonuna gelindiği uyarısı yapar ve bu felâketin iki ana kaynağı olduğunu söyler: Tarihselcilik ve pozitivizm.

Tarihselcilik, izafîleşmenin temellerini atar; pozitivizm ise, fizik gerçeklikler üzerinden hayatı anlamaya çalışmakla kabul olunmayacak bir duaya âmin der.

Tarihselcilik, insanın düşünme çabasını izafîliklere, pozitivizm de fizik gerçekliklere / kabuğa indirgemekle, düşüncenin ve daha da önemlisi düşünme faaliyetinin köküne kibrit suyu çakarlar.

Husserl böyle düşünür ve ömrünü bu çifte çıkmaz sokağı aşmak için geliştirdiği fenomenolojiyi inşa ermeye adar.

DEĞİŞKENLER’İN SÂBİTE KATINA YÜKSELTİLMESİ FELÂKET ÜRETİR SADECE
İnsanlık tarihine dikkatle baktığımız zaman şu yakıcı ve yıkıcı gerçeği görmekte zorlanmayız: İnsan, her dâim sâbite arayışı içindedir. Sâbitelerini yitirdiği zaman, değişkenleri sâbite katına yükseltmekten çekinmez. Kaçınılmazdır bu: İnsan, sâbitesiz / “omurgasız” ayakta duramaz zira.

Ama insanın, değişkenleri, sâbite katına yükseltmesi, zulümdür: Sadece kendine değil, bütün varlığa yaptığı bir zulümdür bu.

Yalnızca çağımıza bakmamız kâfî bu yakıcı gerçeği görebilmemiz için.

Modernlikle birlikte, insan tanrılaştırıldı. İnsanın tanrılaştırılması, insanın azmanlaşmasına giden kapıları sonuna kadar açtı: Modern insan, yaşayabilmek için araçları, özellikle de güç üreten araçları kutsadı; araçlar insanı köleleştirdi, ruhsuzlaştırdı ve duyarsızlaştırdı.

Modern veya postmodern seküler / pagan insan, Tanrı fikrini yitirdi, kendisini Tanrı’nın yerine yerleştirdi.

Sonuçta tabiatı delik deşik etti; dünyayı talan etti; insanlığı kendisine benzetti: Yeni-barbarlık biçimlerinin zaferi.

Bilim tavan yaptı, insan insanlıkta yerlerde sürünüyor: Bütün bilimsel gelişmeler, dünyaya ve insana tahakküm edecek bir barbarlıkla gerçekleştiriliyor: Kapitalizmin zaferi!

En ileri bilimsel atılımlar, gen teknolojisi, yapay zekâ çalışmaları da dâhil, insana ve dünyaya hâkim olma kaygısıyla geliştiriliyor. Dünyayı ve insanlığı tek bir düğmeye basarak yok edecek “smart” teknolojik silahların geliştirilmesi, güç üreten araçların kutsanması, niceliğin hükümran olması, insanın insanlığını unutması, araçların kölesi olması sonucunu doğuruyor yalnızca: Tekno-pagan sekülarizmin zaferi!

KUR’ÂN’A UYACAĞIMIZA, KUR’ÂN’I KENDİMİZE UYDURMAK!
Sözün özü: Kur’ân-ı Kerîm’i bura’dan yola çıkarak anlamaya kalkışmak, hem Kur’ân’ın anlam sistematiğini tarumar etmekle hem de İslâm’ın ilim, irfan ve hikmet geleneklerini, yolculuklarını hiçe sayarak çağdaş hurafeler çöplüğüne dönüşen zihnimizle, seküler zihin kalıplarıyla Kur’ân’ı yorumlamaya kalkışmakla, bu da, Kur’ân’ı da, İslâm’ı da tanınamaz hâle getirmekle sonuçlanır.

Bu, kendimizi Kur’ân’a uyduracağımıza, Kur’ân’ı kendimize uydurmamız anlamına gelir; buysa, kelle sayısı kadar Kur’ân’ın ortaya çıkması sonucunu doğurur kaçınılmaz olarak. Müslümanların başına gelebilecek en büyük felâket budur.

Hele de Batı uygarlığının Nietzsche’den itibaren felsefî olarak çöktüğü, başka dinlerin, düşünce geleneklerinin fosilleştirildiği, dünyanın İslâm’ın şaşmaz hakikatlerine her zamankinden daha fazla ihtiyaç duyduğu bir zaman diliminde böyle bir şeye soyunmaya kalkışmak felâketlerin felâketi olur.

Elbette ki, dün yaptığımız gibi bugün ve yarın da, Batı’dan da, başka düşünce geleneklerinden de besleneceğiz. Ama pergelin sâbit ayağını, vahyin hakikatlerine, bu hakikatlerin nasıl anlaşılabileceğini vahyin şaşmaz sâbiteleri ışığında sarih ve vâzıh bir şekilde ortaya koyan İslâm ilim, irfan ve hikmet yolculuklarına basacağız.

Ancak ondan sonradır ki, pergelin hareketli ayağıyla bütün dünyalara, bütün değişkenlere velûd ve münbit bir şekilde açılabilmemiz, bütün dünyalara da, değişkenlere de “ruh üfleyebilmemiz” imkân dâhiline girebilir. Vesselâm.Zihniyet devrimi: Zihin, Zemin ve Zaman inşası yolculuğu...

Yusuf Kaplan

13/12/2020 Pazar

Zihnimiz bize ait değil.

Zemin, İslâm’dan arındırıldı, sekülerleştirildi, çıkar çatışmalarının arenasına dönüştürdü. Ülke Batılılar tarafından işgal edilmedi ama zihnen işgal altında: Ayağımızı bastığımız zemin, ayağımızın altından kayıyor; iki asırdır kaygan zeminlerde patinaj yapıyoruz yalnızca...

MÜSLÜMAN SAATİ DURDU
Zamanın saatleri İslâm’a ayarlı değil artık seküler Türkiye’de.

Müslüman saati durdu: Çağrısını yitirdi bu ülke de, bu ülkenin çilekeş çocukları da.

Çağ, çağrımızın kurduğu bir çağ değil. Bir çağlayan hiç değil. Hepimizi yutan, uyutan, bizi bizden, bizim kavramlarımızdan, anlam haritalarımızdan, hakikat dünyamızdan, ruhumuzdan uzaklaştıran, bizi bize yabancılaştıran, çocuklarımızı hem bize hem de birbirine düşman yapan, körleştirici, köleleştirici devâsâ şeytânî bir ağ.

Türkiye, medeniyet ruh kökleri kurutulmuş; genç kuşakları mankurtlaştırılmış; kendine, tarihine, dünyaya yabancılaştırılmış; ruhunu yitirmiş, sipsivri ortada kalmış, “öksüzler” ve “yetimler” ülkesi.

Ödünç akılla yaşayan, Batılıların ürettiklerini, Batı kültürünün posası çıkmış ürünlerini, düşünce, sanat ve hayat tarzı akımlarını burada tepe tepe, kölecesine tüketen, celladına âşık tasmalı çekirgeler, epistemik köleler ülkesi...

Yerini, yönünü, yörüngesini yitirmiş, ruhunu da yitirme tehlikesiyle karşı karşıya kalan, dünyaya özgün hiçbir düşünce, sanat ve bilim atılımı armağan edemeyen romantikler, oportünistler, konformistler ülkesi...

Romantikler, dünyaya toz pembe bakan, gelene ağam, gidene paşam diyen, mideleri için yaşayan, eyyamcılar, rahatına düşkünler...

Konformistler, bedenen burada ama zihnen Batı’da, Batı’nın çöplüklerinde yaşayan, ülkesini, kültürünü aşağılayan, bir an önce Batı’ya kapağı atmak için çırpınan oportunistler...

Zihnimiz felçleşmiş, çağdaş hurafeler çöplülüğüne dönüşmüş durumda. Zihni felçleşen, köleleşen bir entelijansiyadan bırakınız dünyaya esaslı şeyler sunabilmelisini, hatta bu ülkede ve dünyada neler olup bittiğini anlayabilmesini beklemeyi; bu ülkenin bu köle ruhlu entelijansiya ile varlığını sürdürebilmesi bile muhaldir.

ZİHNİYET DEVRİMİ: SİSLER PERDESİNİN ARALANMASI...
Bu ülkenin köklü bir zihniyet devrimine ihtiyacı var. Bizim önce kendimizi bilmemizi (ilim yolculuğu), kendimizi bulmamızı (irfan yolculuğu), kendimiz olmamızı (hikmet yolculuğu yapmamızı) sağlayacak, sonra da kendimizi aşmamızı, başka insanlara, dünyalara, çağlara ulaşmamızı mümkün kılacak kıvılcımı çakacak öncü bir kuşağın fikir, oluş ve varoluş / “hiçleşme” çilesiyle gerçekleştireceği uzun soluklu bir medeniyet tasavvuru yolculuğuna...

3 Z Yolculuğuna... Zihin, Zemin ve Zaman inşası yorucu, zorlu çabasına...

Zihin süreci, Mekke süreci: Putların kırılması, çakıl taşlarının temizlenmesi, zihnin ümmîleşmesi, Müslüman saatinin kurulması, hakikatin hayat bulması.

Zemin süreci, Medine süreci: Müslüman hayatının inşası, yapı taşlarının döşenmesi, tevhidin hayatın koordinatlarını belirlemesi, hakikatin hayat olması, hayatın kendisi olması.

Zaman süreci, Medeniyet süreci: Mekke ve Medine süreçlerinin ürettiği diyalektik ilişkinin, med ve cezir, geliş ve gidiş, akış ve bakış ilişkisinin eseri hakikat sarayının inşası, medeniyet gökkubemizin altında herkesin serinlemesi, gölgelenmesi, hakikat ışığıyla aydınlanması, hakikat medeniyetinin bütün insanlığa ve varlığa hayat sunması...

Mekke süreci, akidenin inşası, âmentünün zihni, şahsiyeti vâr etmesi.

Medine süreci, akidenin fıkhını geliştirmesi, hayata tatbik etmesi, hayatı hakikate göre tanzim etmesi.

Medeniyet süreci, Mekke sürecinde İlâhî Şiar’larla toprağa düşürülen ilim yolculuğunun, Medine sürecinde Nebevî şuurla yeşertilen irfan yolculuğu ile hayata ruh üfleyen hikmet ağacını beşerî şiire durdurması, lezîz meyveler vermesi...

Zihniyet devrimi, müslüman zihninin, zemininin ve zamanının şirkten arındırılması, eşyanın tasallutundan kurtarılması; Müslüman şahsiyetin bütün zihinlere, zihniyetlere, zeminlere ve zamanlara / çağlara ulaşması, aşması ve tasarrufta bulunması atılımı ve açılımı...

10 YILDA 100 YILIN TOHUMLARINI EKECEK BİR ÖNCÜ KUŞAK...
Sen ben yok.

Biz varız.

Biz varsak, sen ben o var.

Biz yoksak, sen de yok, ben de yok, o da.

Bir biz, biz bir olacak, bütün engelleri aşacağız inşallah...

Önümüzü açacak öncü kuşağın tohumlarını ekecek Zihniyet Devrimi’yle ülkemizin önünü açacak, coğrafyamızı ayağa kaldıracak, hakikat medeniyetini insanlığa ulaştırma zorlu yolculuğuna çıkacağız...

Bir zihniyet devrimi yapacağız, yapmak zorundayız!

Müslüman Zihni, Müslümanca Yaşama Zemini ve Müslüman Zamanı’nın inşasında bir kıvılcım çakacak uzun soluklu bir Medeniyet Tasavvuru Yolculuğu’na çıktık...

Yan gelip yatamayız, çocuklarımızın gözümüzün önünde kaybolup gitmesine göz yumamayız. Bizi bekleyen mazlumların umutlarını boşa çıkaramayız. 10 yılda 100 yılın tohumlarını ekmeye kararlıyız. Allah’ın lûtfu ve keremiyle elbette...

O yüzden her zaman söylediğim gibi: Dünya, bize gebe: Biz, hakikate: Hakikat medeniyetine...

.Zihniyet devrimi: Zihin, Zemin ve Zaman inşası yolculuğu (2)

Yusuf Kaplan

14/12/2020 Pazartesi

Batı uygarlığının modernlikle birlikte geliştirdiği saldırı, sadece toprak işgaliyle, bütün kotaların işgaliyle sınırlı kalmadı.

Aynı zamanda, işgal edilen toplumların kültürleri de tarumâr edildi; aydınları, akademisyenleri, elitleri, düşünen ve yöneten insanları aşağılık kompleksine sürüklendi: Sömürgeci eğitim sistemleri inşa edildi işgal edilen bütün ülkelere, topraklara, coğrafyalara.

İKİ TÜR SÖMÜRGECİLİK BİÇİMİ: FİÎLÎ VE ZİHNÎ İŞGAL
Bu yetmedi; fiîlî sömürülerinin hem ekonomik açıdan hem de psikolojik açıdan kendilerine pahalıya patladığı anlaşılınca postkolonyal süreçte emperyalistler fiîlî sömürge biçimlerine son verdiler, zihnî sömürge biçimlerini devreye girdirdiler.

Sömürgeci emperyalistlerin sömürülen ülkelerde fiilen bulunmaları çok ağır yük getiriyordu; iletişim araçlarındaki hızlı gelişmeyle sömürgecilerin yıkımları, katliamları, biyolojik ve kültürel soykırımları açıkça fâş edilebilir hâle geldiği için sömürgeciler fiilen, dışarıdan sömürme biçimlerine son verdiler; masrafsız ve daha etkili sömürü biçimleri geliştirdiler: Sömürdükleri ülkelerden fiilen çekilmeleri, o ülkelerden ellerini ayaklarını çekmeleri anlamına gelmiyordu; tam tersine, bu ülkelere derinlemesine yerleşmeleri, bürokrasiyi, entelijansiyayı, ülkeyi yöneten elitleri zaten zihnen sömürgeleştirerek teslim aldıkları için uzaktan kontrol ve kolonizasyon, hem daha sorunsuz hem daha masrafsız hem de her bakımdan daha kârlı ve kalıcı neticeler veriyordu.

Ülkelerin, toprakların klasik, modern fiîlî, doğrudan sömürgecilik dönemi sona eriyor, hem Batılı kodlar üzerinden silbaştan inşa edilen, sömürgeleşmiş epistemik köleler icat eden eğitim ve kültür kurumları hem de medyalar üzerinden zihinlerin sömürgeleştirilmesine dayanan kültürel, medyatik, dolaylı, postmodern, zihnî sömürgecilik dönemi başlıyordu.

“İÇİMİZDEKİ İRLANDALILAR”DAN YEDİK BİZ ASIL DARBEYİ!
Fakat biz, öldürücü darbeyi dışarıdan yemedik; içeriden yedik, içimizdeki İrlandalılardan!

Türkiye, Batılılar tarafından dışarıdan fiilen sömürgeleştirilmedi; içeriden zihnen sömürgeleştirildi. Kale içeriden ele geçirildi. İslâm, bütün kurumlardan, siyasî, iktisadî, kültürel hayattan tasfiye edildi. Bu ülkenin medeniyet birikimi hem aşağılandı hem de inkâr edildi.

Toplum kültürel intiharın eşiğine sürüklendi. Toplumun tarih bilinci linç edildi; tarihsiz, hafızasız, köksüz bir toplum ve mankurtlaşmış, metamorfoz yemiş bir entelijansiya icat edildi; ülkenin kreması, entelijansiyası celladına âşık edildi.

Bin yıl dünya tarihini yapmamızı mümkün kılan medeniyet dinamiklerimiz dinamitlendi, Müslüman zihni yok edildi, çağdaş hurafeler çöplüğü hâline getirildi.

ZİHİN DONDU, ZEMİN ÇÖKTÜ, ZAMAN DURDU!
Müslümanca duyma, düşünme, kavrama, zevk, beğeni melekeleri yok oldu. Müslüman zihni dondu.

Sadece zihnimizi, zihin setlerimizi, anlam dünyamızı yitirmedik. Yerimizi, ayağımızı bastığımız fikrî, irfanî, hikmet yüklü zemini ve onun izdüşümü, yansıması kendi müslüman gökkubbemizi de yitirdik.

Müslümanca yaşayış zeminimiz, davranış, iletişim, âdâb-ı muâşeret biçimlerimiz sırra kadem bastı. Müslümanca yaşama zemininin gök haritasından yansıyan yer haritası, yeryüzü coğrafyamız, yeryüzünde inşa ettiğimiz şiir şehirlerimiz, ruh dolu, hayat dolu, kardeşlik dolu şirin yerleşim birimlerimiz çekildi gitti hayatımızdan, tarih oldu.

Yeryüzünde, yer ile gök atasında, Doğu ile Batı arasında sipsivri ortada kalmış, bir oraya bir buraya sürüklenen bir “çöp”e dönüştürdüler bizi.

Zemin çökünce, yer kayganlaştı, oraya buraya savurmaya başladı bizi: Esen rüzgârların önünde çöp gibi yuvarlanıp duruyoruz yapayalnızca...

Sonra yönümüzü yitirdik, zamanımızı kaybettik, çağımızdan olduk, çağrımızdan olduğumuz için. Çağın dışına atıldık, yönsüz bir hayatın ortasına fırlatıldık. Tam böyle oldu, olan!

Zaman, ben değilim; çünkü zaman ben’de değil; ben, bende’yim; sen, ben o, hepimiz zamanın bendeleriyiz sadece; bize ait olmayan, bizim olmayan bir zamanın / çağın köleleri; gönüllü köleleri üstelik de!

Müslüman zamanı durdu. Müslüman saati durdu. Müslüman hayatı soldu. Müslüman medeniyeti nefes alamaz oldu...

ÇIKIŞ YOLU: ÖNÜMÜZÜ AÇACAK, ÇAĞRISI ÇAĞINI KURACAK BİR ÖNCÜ KUŞAK
Çıkış yolu ne, peki?

Çıkış yolunu dünkü yazımda yazdım açık açık.

Sadece şu kadarını söyleyeyim burada: Çıkış yolu, Müslümanca duyma, kavrama ve düşünme melekeleri gelişmiş, bütün disiplinleri, silbaştan yeniden inşa edecek uzun soluklu bir medeniyet tasavvuru yolculuğuna soyunacak, bunun için zihnini müslümanlaştıracak, zihnini çağdaş hurafeler çöplüğünden arındırarak ümmîleşecek, bu dünyada yaşayan ama bu dünyayı yaşamayan, çağrısı çağını kuracak, bütün çağlara ve çağrılarına açılacak, şafak yağmurları işlevi görecek, ilim / bilme, irfan / bulma ve hikmet / olma yolculuklarına çıkacak bir öncü kuşak yetiştirmek.

Bu öncü kuşağı yetiştiremezsek, bu topraklar bize, İslâm’a mezar olabilir -Allah muhafaza.

Öyleyse... Uyku haram bize... Önümüzü açacak bu öncü kuşağı yetiştirinceye, en azından tohumlarını ekineye kadar...

Vesselâm.

NATO kıskacı

Yusuf Kaplan

18/12/2020 Cuma

Türkiye’nin başka bir medeniyetin öncüsü, kurucusu ve koruyucusu dünya-tarihsel bir aktör olarak NATO üyesi olması, Türkiye’nin NATO tarafından kontrol altında tutulduğunu gösterir. Bu başka bir yakıcı gerçeğin de göstergesidir: Batı’nın öteki’si olarak Türkiye’nin NATO’da olması Türkiye’nin yönünü, yörüngesini şaşırdığının, yerini, tarihî rolünü yitirdiğinin ve bağımsız olmadığının apaçık işaretidir.

TÜRKİYE’Yİ KONTROL ALTINDA TUTMAK İÇİN NATO’YA ALDILAR!
Önce şunu bilelim: Türkiye’nin laik elitleri, seküler entelijansiyası, derin devleti, onun sözcüleri ve gözcüleri, istedikleri kadar Türkiye’nin laik, Batılı bir ülke olduğunu söyleyip dursunlar.

Batılılar, bin yıl rakibi olan bir aktörün rejim değişikliğiyle kimliğini yitirmeyeceğini ve iddialarını aslâ terketmeyeceğini çok iyi biliyorlar! Laik devrimlerle Türkiye’nin İslâmî köklerinin yok edilmediğini, aksine, Türkiye’nin yok olmaya direndiğini, kendini toparlayıp yeniden tarih yapabilecek ölçekte iyi kötü adımlar atmaya başladığını, umut kıvılcımı çaktığını, bunun da mazlum dünyada iyi algılandığını çok iyi görüyorlar!

Bizim celladına âşık tasmalı çekirgelerimiz bunu görmüyor ya da işlerine etmediği için görmek istemiyor olabilirler ama Batılılar aynayı da konyayı da biliyorlar -amiyane tabirle!

Batılılar, Türkiye’yi NATO’ya başka bir yere kaymasın, kendi ruh köklerini hatırlamasın, Batı uygarlığının en büyük rakibi olan tarihî rolünü yeniden oynamasın, diye aldılar.

Türkiye’yi bütün diğer Batı ittifakının kilit kurumlarına Türkiye’nin bu kurumların içinde eritilebileceği, en azından tarihî rolünü yeniden oynamaya kalkmasının önüne set çekilebileceği düşüncesiyle aldılar NATO’ya.

BİZ, BÜYÜK RİSK ALARAK, NATO’YA BİZE ZAMAN KAZANDIRACAĞI İÇİN GİRDİK!
Biz, Batılıların gönüllü acentası bizim laik entelijansiyamız bunu böyle algılamıyor olabilir ama gerçek bu.

Fakat biz de laik veya muhafazakâr bütün elit kadrolarımızla NATO’ya bize zaman kazandıracağı gerekçesiyle girdiğimizi biliyoruz, az çok.

Biz NATO’ya zaman kazanmak için girdik, 100 sene zaman kazandırdı bize. Batılılar ise bizim NATO başta olmak üzere diğer Batılı kurumlara başka bir yörünge oluşturmaya kalkışmamızı önlemek ve mümkünse bizi bütün Batı ittifakı kurumları içinde eriterek medeniyet çapındaki iddialarımızdan vazgeçirmek hayaliyle aldılar.

Şu an gelinen noktada, Türkiye’nin NATO uydusu olduğu, prangalı bir ülke olduğu, tam anlamıyla bağımsız olmayan bir ülke olduğu çok açık. Ama NATO üyesi olmakla bizim de zaman kazandığımız açık.

YOL AYIRIMI...
Şimdi yol ayrımına gelip dayanmış durumdayız.

Türkiye, Batılı kurumlar tarafından kuşatılıyor. En son 15 Temmuz’da NATO darbe yapmaya kalkıştı, NATO ülkesi bir ülkede. Tarihe geçsin bu cümle.

Başka hiçbir NATO ülkesinde olmayacak bir skandaldır bu.

Ama kimseden çıt çıkmadı; demokrasi, özgürlükler havarisi Batılı ülkelerin hiçbiri, olmaz bu, kendi ilkelimizi ayaklar altına alıyoruz, tarih bunu kaydediyor, demedi, böyle bir itiraz yükseltmedi.

Ne demek bu?

Bu Batı ittifakının sanıldığı gibi hak, hukuk ilkeleri üzerine değil, başka gerekçelere dayanan kurumlara sahip olduğu anlamına gelir bu.

NATO başta olmak üzere, dünyaya -iddia edildiği gibi- demokrasi, özgürlükler götürmek için değil, küresel sistemin hegemonyasını garanti altına almak, korumak, pekiştirmek için kurulmuştur.

Gerisi, retorikten, boş laftır.

NATO’DAN ÇIKSAK MI, ÇIKMASAK MI?
Düz mantık, aklın intiharıdır.

Henüz tam bağımsız olmayan Türkiye’nin sorunları düz mantıkla çözülemez! Aksine hem sorunlar kangrene dönüşür hem de ülke tuzaklara karşı korunaksız hâle gelir.

Böyle bir ülke tuzaklarla çökertilir.

Osmanlı tam da bu tuzaklarla çökertildi.

Türkiye NATO’dan çıksın, Rusya, Çin alternatifi var diyenler ya salaktır ya da asalak!

Lanet olsun NATO’suna da, ABD’sine de!

Türkiye, NATO’dan çıktığı gün fiilen işgal edilir, parçalanır.

Türkiye kendi ayakları üzerinde doğruluncaya dek tuzaklara karşı dikkatli olmalıdır.

Basiret ve feraset lütfen!

Türkiye, ülkenin has çocuklarının elinde değil hâlâ!

Henüz bağımsız değil Türkiye!

Batılıların epistemik köleleri ülkenin celladına âşık tasmalı çekirgeleri devşirilmiş acentalardan kurtuluncaya dek Türkiye adımlarını dikkatli atmak, tuzaklara karşı müteyakkız olmak zorundadır.

Bizim NATO’suna da, ABD’sine de tekmeyi vuracağımız gün gelecek!

O gün bugün değil!

Henüz değil!

Bunun için önce bizim kendimize gelebilmemiz, ülkeyi tam bağımsızlığına kavuşturabilmemiz şart!

AMBARGO, BİZİ DAHA DA GÜÇLENDİRİR VE KENETLER!
Sözü elbette Amerikan ambargosuna getireceğim.

Amerikan yönetimi, Türkiye’ye karşı amargo kararı aldı bir kez daha.

Önce şu: Türkiye’ye ambargo düşmanı açık eder; bizi bize getirir.

Bizi kendine yeter hâle getirir!

Düşmana karşı bizi birbirimize kenetler!

Türkiye, ABD’nin sömürgesi değildir!

Ama ne çok Amerikan muhibbi var bu ülkede!

Yüz sene geçti, bu köle ruhlu tipler hâlâ her yerde!

Özetle: Amerika’yı “özgürlükler ülkesi” olarak gören ya özgürlüğün ne demek olduğunu bilmiyordur; ya Amerika’dan “dayak” yememiştir; ya gönüllü Amerikan kölesidir; ya da izlediği Hollywood filmlerini gerçek zannediyordur.
İslâmî omurgayı çökertmeye yönelik üç tarz-ı darbe!

Yusuf Kaplan

21/12/2020 Pazartesi

Bu toplumun yaratıcı ruhu, kurucu kaynağı ve koruyucu kalkanı, İslâm’dır. İslâm, bu toplumun bin yıl dünya tarihini yapmasını, en zor zamanlarda kenetlenmesini, zorluklara direnmesini, ayakta dimdik durmasını sağlayan tek omurgası, yegâne yaratıcı ruhu ve kurucu iradesidir.

İslâm, omurga konumunu yitirdiği zaman bu toplum varlığını bile sürdüremez.

JAKOBEN LAİKÇİ DARBELER
Bu toplumun İslâmî omurgasının aşınmasında laikçiliğe ve “seküler bir din”e dönüştürülen laiklik kilit rol oynadı. Laiklik dayatıldı tepeden; koskoca imaparatorluk bakiyesi 30’dan fazla etnik azınlığın barış ve huzur içinde bir arada yaşadığı bu topraklarda etnik kimlikler kutsandı, İslâmî kimliğin önüne geçti ve şu an geldiğimiz noktada Türkiye etnik laik kimlikler üzerinden parçalanmanın eşiğine sürüklendi.

Böyle bir akıl tutulması hiçbir toplumda görülmedi.

Laiklik pranga olarak kullanılıyor devleti ele geçiren ama hâlâ ipleri ellerinde tutan dışarıdan “kumanda edilen” bir avuç elit azınlık tarafından.

Özetle: Türkiye’de toplumun omurgası, tarihi, hafızası, tarih yapan yegâne kaynağı olan Müslüman omurgası İslâm’ı devletten ve toplumun her alanından tasfiye eden laikçi darbelerle büyük bir yara aldı. Doğrudan askerî darbeler, dolaylı siyasî ve hukûkî darbeler, İslâmî omurgayı gözardı edilemeyecek ölçüde zayıflattı.

SİNSİ 28 ŞUBAT DARBESİ
İslâmî omurgayı çökertmeye dönük ikinci büyük darbe, 28 Şubat sürecinde geldi. 28 Şubat, benzeri görülmemiş sinsi bir saldırıydı: Dini temsil eden ve “işte irtica!” diyerek servis edilen sahte ve icat edilmiş haberlerle, “sahte hocalarla” toplumda İslâm’a karşı infial uyandırıldı. Düşünsenize, bu ülkede emperyalistlerin sözcüsü ve gözcüsü bir gazete, rahmetli Yücel Çakmaklı’yı sekiz sütuna manşetten “işte Hizbullah’ın sinemacısı” diyerek haber yapmıştı!

Bu ülke böyle bir alçaklık görmedi!

Küreselleşmeye karşı yerel kimliklerin kışkırtıldığı küresel postmodern ortamda, “irtica operasyonu” yaparak İslâm’ı hedef tahtasına oturtmak, İslâmî kimliği aşındıran, laik etnik kimlikleri kaşıyan ahmakça (?) bir operasyondu.

REAKSİYONER İSLÂMÎ TAVIRLAR, İSLÂMÎ OMURGAYA DARBE VURUYOR...
Son bir kaç yıldır, İslâmî omurga, bu kez İslâmî kesimlerin yanlışlıklarından büyük darbe yiyor!

Nasıl yani, diyorsunuz, elbette.

Önce şu: İktidar partisi başta olmak üzere gerek partilerin, gerek cemaatlerin, gerekse STK’ların İslâm’ı iyi temsil edememeleri, toplumda İslâmî omurganın büyük yara almasına yol açıyor...

Burada bir muhasebe yapılması gerekiyor -eziklik psikolojileri geliştirmeden!

Müslüman, kendini sigaya çekmesini, yapıp ettiklerini gözden geçirmesini bilen insandır.

İkinci olarak, İslâmî kesimlerin Türkiye’nin adım adım İslâmî kimliğinden, tarihî derinliğinden uzaklaştırılmasına gösterdikleri tepki büyük ölçüde reaksiyondan ibaret kaldı, kalıyor...

Reaksiyon, aks / eksen olamamak ve aksiyon üretememek demek: Hem teorik hem de pratik olarak bir şey söyleyememek, dolayısıyla aksiyonu üretenlerin belirledikleri alanda ve belirledikleri kurallara göre top çevirmek demek. Dolayısıyla aks olan, aksiyonu üretenler tarafından “top gibi oynanmak”, kullanılmak demek.

Gelinen noktayı Türkiye’nin İslâmî kesimleri adına tedirginlikle karşılıyorum.

Bu ülkenin İslâmî kesimlerini reaksiyoner kafa bitirecek: Her şeye tepki göstermek, tepkileri de Nebevî usulden uzak, basiretten, ferasetten, İslâm’ın kardeşlik ruhundan yoksun bir şekilde dile getirmek, toplumu İslâm’a sürgit yabancılaştırabilir, İslâm’dan uzaklaştırabilir ve toplumun Müslüman omurgasının çökmesine yol açabilir -Allah muhafaza.

Gösterilen reaksiyoner tepki biçimi, azınlık psikolojisinin ürünü.

Tamam; bu toplumun İslâmî kesimleri bu ülkede bir asırdır itildi, kakıldı, kendi çocukları milletin adamları asıldı, katledildi, darbe üstüne darbe yedi. Ama ne olursa olsun, bu Müslüman toplum, bu ülkede azınlık, İslâm da azınlıkların dini değildir!

Bu azınlık psikolojisi, bu zenci psikolojisi bizi bitirecek! Ben bu ülkenin azınlık bir unsuru değilim, ben bu ülkenin asıl ve asil unsuruyum. Sille yerim, tekme yerim ama bu ülkeyi hiçbir emperyaliste, emperyalistin uydusuna peşkeş çekmem, yedirmem.

Bu nasıl bir basiretsizliktir, insanın nutku kesiliyor, gerçekten!

ERDOĞAN’I DOĞAL TABANINDAN KOPARARAK DEVİRME OPERASYONUNA DİKKAT!
20 sene öncesine kadar, laik kesimlerle İslâmî kesimler birbirine düşürülerek toplumun omurgası çökertilmeye çalışılıyordu. Şimdi toplumun omurgasını oluşturan İslâmî kesimler birbirine düşürülmeye çalışılıyor...

Toplumda İslâmî kesimlerde infial oluşturacak hâdiseler patlatılacak, bu hâdiselerin büyütülmesinde “gaza gelmeye müsait” bazı tipler, oluşumlar kullanılacak ve Erdoğan’ı deviremeyenler, Erdoğan’ın doğal tabanı ile arasına duvarlar örerek Erdoğan’ı devirmeye çalışacaklar!

Çok tehlikeli bu!

Bu günleri mumla aramak zorunda kalabiliriz.

Elbette ki, rahatsız olduğumuz gelişmeler var. Bunları usturuplu bir dille, toplumun kalbini fethedecek bir dille dile getirebiliriz.

Ayrıca reaksiyonla bir yere varılmaz. Aks / eksen olmamız, teorik ve pratik aksiyonu bizim üretmemiz şart!

O yüzden, şikâyet etme, bir hikâye inşa et... Bir ışık yak! Şimşekler çaksın insanların yüreğinde... diyorum ve ülkemizin yüzyılını “kurtaracak” bir hikâye inşa etmeye çalışıyorum bir avuç kardeşimle beraber hasbelkader...

Vesselâm.Felâketin çan sesleri: İslâm’ın terkedilmesi tehlikesi!

Yusuf Kaplan

25/12/2020 Cuma

İstanbul Büyükşehir Belediyesi, düzenlediği bir “çakma Mevlevî âyini”nde Kur’ân’dan ayetleri ve ezanı Türkçe okuttu, semâ âyininin orjinal Farsça dilini de sildi süpürdü, çöpe attı.

Nedir bu?

Cinayettir, tecavüzdür, skandaldır!

Murat Bardakçı konuyla ilgili nefis bir yazı yazdı; yapılan şeyi bu kelimelerle ifade etti tam tamına.

Bu yaşananlara ilişkin toplumda bir infial oluştu.

Toplumun bütün kesimlerinde, evet istisnasız bütün kesimlerinde “acaba CHP, bu tür olaylar çıkararak, toplumun fay hatlarını patlatmaya mı çalışıyor?” şeklinde bir soru işaretinin oluşmasına yol açtı.

ÇAN SESLERİNE DİKKAT!
Bendeniz bu yazıda meselenin görünmeyen boyutuna, en hayatî noktasına, gelmekte olan tehlikeye dikkat çekmek istiyorum.

Bu ülkede büyük bir cinayet işlendi: İslâm, kamusal alandan uzaklaştırıldı. Sonra da İslâm’ı her alanda, özellikle de siyasette görünür kılma girişimleri, “İslâm’ı siyasete alet etmek” olarak sunuldu ve kınandı!

Olmaz!

Tam bir akıl tutulmasıdır bu!

Türkiye’nin laik kesimleri şunu iyi bilmeliler: İslâm, hayatın her alanına müdahale eder. Bir dünya tasavvuru, bir sanat, düşünce, estetik, iktisat, ahlâk tasavvuru olarak İslâm hayatın her alanında görünür olduğu zaman, bir yer İslâm yurdu, orada yaşayanlar da Müslüman olarak adlandırılır.

İslâm’ı hayatın her alanında görünür kılma girişimlerini, ilkel bir mantıkla “İslâm’ı siyasete alet ediyor bunlar!” diye yaftalamak bilmeden yapılıyorsa ahmaklıktır, bilerek yapılıyorsa, İslâm’ın bu toplumun hayatından uzaklaştırma savaşının bir başka adıdır.

Bu ülkede İslâm’ın geleceğini tehlikeye sokacak ürpertici bir gelişmenin tohumlarını ekecek bir saldırı biçimidir bu: İslâm’ı görünür alandan uzaklaştırırsanız, İslâm’ı hayattan uzaklaştırıp bireysel bir inanç meselesine indirgersiniz. Ki bu, İslâm’ın protestanlaştırılması, ruhunun yok edilmesi, hayattan uzaklaştırılması ve tıpkı Hıristiyanlık gibi canlı cenaze olarak varlığını sürdürmesi sonucunu doğuracak tehlikeli bir girişimdir.

İslâm’ın bireysel bir inanç meselesine indirgenmesi, İslâm’ın ölüm fermanının verilmesi demektir. Çünkü İslâm’ın kilisesi yoktur; İslâm’ın kilisesi olmadığı için de İslâm’ın hayattan uzaklaştırılması durumunda, İslâm’dan boşalan boşluğu laisizm, kemalizm kılıfı altında, genç kuşakları celladına âşık eden popüler kültür formları, teknopagan postmodern dindışı kutsallıklar gibi ideolojiler, oluşumlar, deizm ve nihilizm biçimleri alır.

Burada gençleri suçlamıyorum; onları bu durumun eşiğine fırlatan ortamı, devleti, hepimizi suçluyorum.

Çok ürpertici gelebilir ama açıkça gördüğüm şey, toplumda deizmin çığ gibi yayıldığı, insanların İslâm’ı, İslâmî duyarlıkları hızla terkettikleri yakıcı gerçeğidir.

Uyarıyorum: Böyle giderse, fazla değil 10 sene içinde, İslâm protestanlaştırılır, Müslüman insanların hayatlarından da hızla çekilir, camiler, vakit namazlarında bomboş kalır ya da sadece ölümünü bekleyen ihtiyarların son gidecekleri yere, ölüm mekânına dönüşür ve sadece “cuma âyinleri” yapılan kiliselerin derekesine düşebilir!

Toplumun İslâm’la ilişkisini kitlesel ölçekte sürdürebilmesinde ve İslâm’ın hayatımızı yönlendiren bir kaynak olma fonksiyonunu idame ettirmesinde bir kez daha İmam Hatip Liselerinin tarihî bir sosyo-kültürel rol oynayacağı görülmeli. Ve İHL’lerin niteliklerinin hızla artırılması konusunda uzun soluklu projeler geliştirilmeli.

Eğer karşı karşıya kaldığımız felâketin İslâm’ın hayattan uzaklaştırılması, görünürlüğünün yok edilmesi olduğu kavranamazsa, yarın, İstanbul BB’nin Hz. Mevlânâ ile ilgili düzenlediği etkinlikte işlenen cinayete, Kur’ân’ın ve Ezan’ın orjinal dilinin ve Mevlevî âyininin ruhunun yok edilmesine tepki gösterecek insan da bulamayabiliriz.

Bütün bunlar bu toplumun İslâm’ı terketmesiyle sonuçlanır.

(Şimdi insanlar bana olur olmaz tepkiler verecekler burada. Bütün kaskatı laik CHP milletvekillerinin ekranlarda söyledikleri gibi “biz de Müslümanız” diye içi boş, karşılığı olmayan tepkiler.)

Bu, dün tepeden jakoben yöntemlerle devletten, kamusal hayattan uzaklaştırılan İslâm’ın yarın sosyal hayattan da uzaklaşma tehlikesiyle karşı karşıya kalacağı anlamına gelir.

DALGAKIRANLAR GİBİ SAVAŞMAK ZORUNDAYIZ!
Açıkça söylüyorum: Toplum, İslâmî duyarlıklarını yitiriyor, İslâm’ı terk ediyor hızla...

Gelen dalga hepimizi silip süpürebilir... Hız, haz ve ayartıya dayalı dromokratik kültür, postmodern popüler teknopagan kültür, toplumun genç kuşaklarının mankurtlaşması, metamorfoz yemesi, İslâmî köklerini, dolayıyla İslâm’ı terketmesine yol açabilir.

İslâm’ın terkedilmesi ya da yitirilmesi, bu toprakların elimizden gitmesi ve tarihten çekilmemizle sonuçlanabilir. Macar ve Bulgar örnekleri capcanlı duruyor önümüzde.

İlgili herkesi yüksek sesle uyarıyorum: İslâm’ı terk edenler, bu ülkeyi leş kargalarına dekor yapmaktan çekinmezler, bunun neye malolabileceğini bile düşünemezler: Toplumun İslâmî omurgasını, duyarlıklarını ve ilkelerini yitirmesi, bu toplumun toplum olma özelliklerini de yitirmesi, erimesi ve tarihten çekilmesi ile sonuçlanır -Allah korusun.

Benden uyarması...

Son olarak ben sadece laf eden biri değilim. Şikayet ederek köşesine çekilen konformist biri olmadım hiçbir zaman. Elimi taşın altına koydum ve Türkiye’nin ruhunu, kollektif bilinçaltını yok etme tehlikesi barındıran İslâm’ın terkedilmesi girişimini tersine çevirmek için dalgakıranlar gibi savaşıyorum ve bu ülkenin önünü açacak öncü kuşakların tohumunu ekmek için çırpınıp duruyorum.

Vesselâm.Emperyalistlerin mahkemesi, Türkiye’yi yargılayamaz!

Yusuf Kaplan

27/12/2020 Pazar

Kısa adı AİHM olan Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Selahattin Demirtaş davasında Türkiye’yi mahkûm etti; Demirtaş’ın derhal serbest bırakılması gerektiğini buyurdu!

KANT’IN EBEDÎ BARIŞ HAYALİ, HAYALETE DÖNÜŞECEKTİ ELBETTE!
Kant’ın ebedî barış olarak kavramlaştırdığı evrensel haklar düzenine ilişkin buyruğunu AİHM’in lordları duymuş muydu? Hukuka dayalı evrensel bir barış öneriyordu büyük düşünür.

Düşünü gördüğü dünyanın gerçekleşmesi söz konusu olmadığı gibi, insanlığa kan kusturan bir kâbusa dönüştü Kant’ın ebedî barış düşünü gerçekleştirmesini beklediği emperyalistlerin yakıp yıkan yürüyüşü.

Hukuka dayalı bir evrensel düzen ve hakların teminat altına alınmasını buyuran insan haklarına dayalı ilişkiler ağı gerçek olmadı, olamazdı da.

Olamazdı çünkü Avrupa emperyalistti; hukuk sistemi güçlüydü Avrupa’da ama bu hukuk sistemi, gücü kutsayan bir hukuk sistemiydi; o yüzden hem Avrupa içinde aristokrasi, ruhban sınıfı gibi güçlü sınıfların ve burjuvazi gibi modernliği kuran yükselen kapitalist lordların hukukunu, hem de Avrupa dışında ise dünyaya kan kusturan emperyalistlerin hukukunu koruyordu.

GÜÇLÜLERİN VE UYDULARININ HUKUKU
Kant’ın “güçsüzlerin hukukunu korumaya cesaret et”, diyebileceği türden hakka ve hakikate dayalı bir hukuk düzeni kurulmamıştı Avrupa’da. Aksine, güçlülerin haklı olduğunu savunan güçlüler hukuku hükümfermaydı. Ve bu hukuk anlayışı, güçsüzlerin kendilerini koruma becerileri olmadığı için haksız olduklarını ve elimine edilmeleri gerektiğini “buyuran” bir sosyal felsefeden besleniyordu. Herbert Spencer’in “sosyal fizik” olarak adlandırdığı, sosyal Darwinizm’in hâkim olduğu haksızlığın, hukuksuzluğun, kibrin, kısacası, orman kanunlarının geçerli olduğu bir hukuk düzeniydi bu.

Pozitivist felsefeye dayanan ırkçı, ayırımcı, insanlık düşmanı bu sosyal Darwinist hukuk sistemi, bugün AİHM gibi uluslararası mahkemelerin mantığına hâkim olan bir hukuk sistemi. Emperyalistlerin çıkarlarını bütün dünyaya dayatan, adına da, utanmadan, sıkılmadan “evrensel insan hakları” gibi cafcaflı ama sadece ayartıcı sloganlar iliştirerek tarafsız olabileceği illüzyonu oluşturan bir mahkeme bu.

Şunu açıkça görelim: Avrupa uygarlığı, başkasına, başkalarına hayat hakkı tanımayan, başkalarıyla bir arada yaşayamayan bir uygarlık.
Başkalarıyla, onların ne iseler o olarak yaşama haklarını fıtrata müdahale etmeme ilkesi gereği sonuna kadar savunan tek hukuk sistemi İslâmî hukuk sistemidir. Varlığın varlık olarak var olma hakkı, hangi tür varlık olursa olsun, yalnızca İslâm Hukuk Sistemi tarafından teminat altına alınmıştır.

DEMİRTAŞ’I AKLAMAK, TERÖRE ARKA ÇIKMAK DEĞİL MİDİR?
AİHM, insan hakları, özgürlükler, haklar gibi onca ayartıcı slogana rağmen emperyalistlerin hukukunu dayatıyor dünyaya. Küçük meselelerde hak hukuk gözetiyor ama büyük meselelerde, stratejik meselelerde Avrupa emperyalizminin hegemonyasına zarar verecek bütün davaları mahkûm ediyor, Batı emperyalizmini aklayacak bütün davaları da aklıyor.

Bosna kasapları Miloseviç ve Karadzic gibi haydutları bile adam gibi yargılayamadı AİHM. Böylelikle AİHM’in sadece emperyalistlerin ve uşaklarının hukukunu koruduğu gözler önüne serilmiş oldu!

AİHM’in emperyalistlerin ve uydularının hukukunu koruduğu son dava Selahattin Demirtaş davası oldu; mahkeme terör örgütünün siyasî kanadının temsilcisi HDP liderinin PKK terörünü bir kez bile kınamayan, 6-8 Eylül olaylarında halkı isyana teşvik etmekle, Yasin Börü ve arkadaşlarının hunharca katledilmesine yol açmakla suçlandığı iddiaları görmedi bile.

EMPERYALİSTLERİN MAHKEMESİ, TÜRKİYE’Yİ YARGILAYAMAZ!
Herhangi bir Avrupa mahkemesi, Türkiye’yi yargılayamaz!

AİHM’in kararları, emperyalist saldırganlık ve hegemonya biçimlerinin hem yansıması hem de meşrûlaştırılma aracıdır.

Haydut bunlar!

AİHM, insan hakları mahkemesi, değil mi?

Bu mahkeme, eli kanlı Avrupa emperyalizmini hiç yargılamış mı, yargılayabilir mi?

O yüzden şunu söylüyorum: Aynaya bakın önce! İnsanlığa karşı yüzyıllardır işlediğiniz soykırımları, insanlık suçlarını yargılayın! Ve düşün yakasından Türkiye’nin, ruhsuzlar!

Sözün özü: Sömürgecilerden adalet bekleyenler, ya sömürgecilerin ne kadar ruhsuz olduğunu bilmiyorlar; ya sömürgecilerin gönüllü köleleri; ya sömürgecilerden “dayak” yememişler; ya da celladına âşık tasmalı çekirgelerdir!STK yasası ve sorunları

Yusuf Kaplan

28/12/2020 Pazartesi

Salgın sonrası Türkiye’yi de, bütün dünyayı da zor günler bekliyor...

Ülkede aile çöküyor... Adalette derin çatlaklar oluştu. Eğitim, medya ve kültür rejimi çocuklarımızı zihnen köleleştiriyor.

Türkiye olarak iyi hazırlanmalıyız.

Eğitime, medyaya, kültüre ve adalete neşter şart!

STK YASASI VE BAKAN SOYLU’NUN AÇIKLAMASI
STKlar terör bahanesiyle kapatılacak. Kolayca kayyum atanabilecek!

Teröre karşı bir adım gibi bu. Ama sonuçları ortam değiştiğinde felaket olabilir! Her İslâmî çalışma irtica/terör yaftasıyla engellenebilir! Çok tehlikeli bu! Bu yasa girişimi derhal durdurulmalı!

Önceki gün STK’larla (sivil toplum kuruluşlarıyla) ilgili yasa taslağı Meclis’in gündemine gelmek üzereyken böyle bir tweet attım.

Gece saat 01.30’da İçişleri Bakanımız Sayın Süleyman Soylu aradı, yarım saat kadar konuştuk.

STK yasasının aslâ sivil toplumu zayıflatmayacağını, STK’ların İslâmî çalışmalarını engellemesinin sözkonusu olmayacağını, buna ilk önce kendisinin karşı duracağını söyledi.

Sayın Soylu’nun bu açıklamasını da “Sayın Soylu’dan Açıklama” anonsuyla sosyal medya hesaplarımdan yayınladım.

HEGEL VE SİVİL TOPLUM FİKRİ
Sivil toplum, toplumun nefes borusudur. Devlete karşı toplumun özgürlük alanlarını genişleten bir ara alan olarak tanımlanmıştır Hegel başta olmak üzere belli başlı modern düşünürler tarafından. Hegel, modern toplum’da Hobbes ve Locke’tan sonra sivil toplum kavramını, sivil hakları ve özgürlükleri derinlemesine tartışan en önemli filozofların başında gelir.

“Sivil”, kilise dışı, kilisenin kontrolünün dışında olan anlamına gelir. Dolayısıyla “sivil toplum”, seküler toplumun kökleşmesinin bir başka ifadesidir.

Sivil toplum kurumları arttıkça toplumun sekülerleşme katsayısı da artar. Seküler toplumda, toplumun hem kendini ifade biçimlerinden hem de “uyumlanma”, hizaya getirilme biçimlerinden biridir sivil toplum kuruluşları, aslında!

Bu konu apayrı ve zevkli bir felsefî tartışma konusudur ama bu yazının konusu değil. Kaldı ki bu konuları yıllar önce bu sütunda felsefî olarak uzun uzadıya yazdığımı, tartıştığımı hatırlatmakla yetineyim burada.

DÖRT TARZ-I STK
Türkiye’de sivil toplum kurumları, Cumhuriyet’ten sonraki süreçte toplumun kendini ifade biçimlerinin en önemli vasıtaları olarak işlev gördü. En az dört tür STK türünden sözetmek mümkün.

Birincisi, yabancı STK’lar.

İkincisi, ülke içinde kurulan ama yabancılara hizmet eden uydu STK’lar.

Üçüncüsü, teröre destek amacıyla kurulan STK’lar. Bunlar da esas itibariyle ülkeyi karıştırmaya dönük emperyalistlerin uzaktan kumanda ettikleri sivil görünümlü örgütler aslında! Bunların faaliyetlerine elbette izin verilemez.

Dördüncüsü ise yerli ve toplumun sesi ve nefesi gibi işlev gören STK’lar.

İlk üç STK’lar için elbette yasal önlemler alınması gerekir. Emperyalistler için STK’lar sömürgeciliğin keşif kolu, öncü kolu gibi faaliyet gösteriyorlar. İkinci ve üçüncü tür STK’lar da genellikle ülke içinde kurulmasına ve yürütülmesine rağmen beşinci kol faaliyeti gibi çalışıyorlar, bu ülkede emperyalistlerin çıkarlarını koruyorlar!

Alman vakıfları, Yahudi vakıfları, yabancıların el atından kontrol ettikleri vakıflar, dernekler vesaire.

STK yasasının bu üç STK türünün faaliyetlerinin kontrol altına alınmasını sağlaması durumunda çok yararlı olacağını söylemek bile gereksiz.

İSLÂMÎ STK’LAR: TOPLUMUN NEFES BORUSU
Dördüncü tür STK’lar, bu toplumun can damarı olan oluşumlar. Bunların önemli bir kısmı İslâmî eğitim, kültür, araştırma faaliyetleri yapıyor.

Toplumun Jakoben laik devlet tarafından tasfiye edilen İslâmî ruh köklerinin, medeniyet birikiminin topluma hatırlatılmasında can simidi gibi işlev gören kurumlar bunlar.

Devletin yapamayacağı eğitim, kültür, araştırma faaliyetlerini bu tür İslâmî STK’lar yapıyor. Bunun bu toplumun geleceği ve kaderi açısından ne kadar hayatî olduğu tam olarak anlaşılamadı toplumda.

Bu ülkede devletin, eğitim sistemimizi bizim medeniyet dinamiklerimiz doğrultunda silbaştan inşa edebilmesi mümkün mü?

Bence mümkün değil bu. Bu ülke bu ülkenin has çocuklarının elinde değil hâlâ! Bunu zihnimize kazımak ve ona göre adımlarımızı atmak, ülkeyi Batılıların uykusu olarak ellerinde tutan bürokratik oligarşinin hegemonyasından kurtarmak zorundayız. Yoksa bu ülkede İslâm’ın kökünü kazıyacaklar Batılıların uşakları bu asalaklar!

O yüzden bu toplumun yeniden İslâmî ruh köklerini diriltmesi, uzun soluklu bir medeniyet yolculuğuna soyunması, toplumun bizzat kendi eliyle gerçekleştireceği adımlarla ve atılımlarla hayata geçirilebilir.

Bu da yerli, İslâmî sivil toplum kuruluşlarının bu ülkenin geleceğinin inşasında ne denli kritik ve hayatî bir rol oynayacağını gösteriyor olsa gerektir.

Tam da bu nedenlerle STK yasası toplumda tedirginliğe yol açtı. Yarın devran döndüğünde bu toplumun İslâmî değerlerini, anlam haritalarını ve ilkelerini ayakta tutan sivil toplum kuruluşları yeniden irtica / terör diye yaftalanarak bu topluma büyük bir darbe daha vurulabilir endişesi hatta korkusu var.

Bu tedirginliğin, endişenin ve korkunun ciddiye alınması ve yasanın ona göre gözden geçirilmesi gerekiyor derhal.

Sivil toplum kurumlarının elbette ki, eleştirilecek yanları olabilir.

Ama unutulmaması gereken hayatî nokta şu: Toplum tepeden Jakoben laiklerden bir asırdır darbe üstüne darbe yiyor zaten!

Eğer yerli, İslâmî STK’ların önü kesilir ve nefesi tıkanırsa toplumun zihin ölümü de, beyin ölümü de gerçekleşir, bir daha ayağa kalkamaz ve bunun vebalini kimse ödeyemez!

Vesselâm.

Bugün 289 ziyaretçi (510 klik) kişi burdaydı!

Bugün 79 ziyaretçi (103 klik) kişi burdaydı!

Bu web sitesi ücretsiz olarak Bedava-Sitem.com ile oluşturulmuştur. Siz de kendi web sitenizi kurmak ister misiniz?

Ücretsiz kaydol