 |
|
|
 |
|
| ABDULHAMİD HAN |
ABDÜLHAMİD HAN
Osmanlı padişahlarının 34'üncüsü olan Sultan II. Abdülhamid Han aklı, zekası ve ilmi fevkalade üstün olan bir zattı. Batılıların ve iç düşmanların asırlar boyunca devleti yok etmek için hazırladığı yıkıcı, sinsi planlarını sezip, önlerine aşılmaz bir set olarak dikildi. Hazırlayanları ve maşa olarak kullandıkları yerli işbirlikçilerini, sahte kahramanları işbaşından uzaklaştırdı.
İşte bu büyük zatın 10 şubat, 96. yıldönümü idi. Yıldönümü vesilesi ile Yıldız Üniversitesi ve İstanbul Medeniyet Üniversitesi işbirliği ile iki açık oturumdan oluşan etkinlik düzenlendi. İlk panel Abdülhamid'in sağlık politikasıyla ilgiliydi. Oturum başkanlığını yaptığım bu panelde konuşmacılar özet olarak şunları anlattılar:
Prof. Dr. Hüsrev Hatemi; Abdülhamid'in çok iyi niyetli, sağlam karakterli ve vefalı bir insan olduğunu söyledi. Kendisinden çok devleti düşünürdü. 33 sene zalimlik yapmadan devleti ustalıkla idare etmişti. Ona atılan iftiralardan biri de pinti olduğuna dairdi. Bu çok çirkin bir suçlama olduğunu ifade etti. Aristokrat havada, halktan uzak yaşamamıştı. Atatürk'ün Abdülhamid'i küçümseyici veya kötüleyici bir sözünün olmadığını da ekledi.
Prof. Dr. Nil Sarı ise Abdülhamid'in sağlık alanındaki eserlerinden söz etti ve bazılarının fotoğraflarını gösterdi. Abdülhamid 90 adet gureba hastanesi, 19 adet belediye hastanesi, 89 adet askeri hastane ayrıca eğitim hastaneleri, kadın hastaneleri, akıl hastaneleri açmıştı. Bu hastaneler ülkemizden Lübnan'a, Yemen'den İsrail'e, Makedonya'dan Suriye'ye, Yunanistan'dan Libya'ya, Suudi Arabistan'dan Irak'a pek çok yerleşim bölgesine yayılmıştı. Ayrıca eczaneler, hapishane, sağlık merkezleri, fakirler, acizler ve hacılar için misafirhane de pek çoktur. Müthiş bir sağlık hizmetidir bu. Maalesef tahttan düştükten sonra bu eserlerin isimleri değiştirilmiş, bazıları yıkılmış ve bir kısmı da başka alanlarda kullanılmaya başlanmıştır. Kısacası bu büyük insan unutturulmak istenmiştir. Kasımpaşa, Haydarpaşa, Gülhane ve Mektebi Tıbbiye-i Şahane adlı eğitim ve üniversite hastanelerini açan da Abdülhamid olmuştur.
Doç. Dr. Adem Ölmez ise Abdülhamid Han'ın özellikle eğitim, sağlık, ulaşım ve asayişe önem verdiğini anlattı. Zamanında yeni bulunan aşıları ülkeye getirmiş, aşı ve kuduz hastalığı üzerine merkezler kurmuş, Bimarhaneleri yani akıl hastanelerini ıslah etmiştir. Akıl hastalarına zincir kullanımını yasaklayarak bugün bile saldırgan hastalarda kullanılan gömleği yerine koymuştur.
Dr. Şerif Esendemir konuşmasına Necip Fazıl'ın, "Abdülhamid'i anlamak her şeyi anlamak olacaktır." sözleriyle başladı. Abdülhamid'in tren yolları, bakteriyolojihane, cami ve mektepler yaptırdığını, çağına uygun yaşlılık politikası izlediğini, habitat yani biyosferi merkezi alan ekolojik politikaya önem verdiğini anlattı.
Bunları dinlerken aklıma hep başbakanımız Recep Tayyip Erdoğan çağrışım yaptı. O da ülkeye duble yollar, hızlı trenler, Marmaray, üçüncü boğaz köprüsü, çok sayıda havaalanı gibi sayılamayacak eserler hediye etti. Sağlık alanında yeni hastaneleri hizmete açtı. Sağlık hizmetlerini halka yaydı. Eğitim alanını pek çok üniversite, sayısız derslik ve binlerce yeni öğretmenle destekledi güçlendirdi. Kısacası Abdülhamid'in çağdaş bir takipçisiyle karşı karşıyayız.
Abdülhamid Han'ı nasıl ki bir takım vicdansız, merhametsiz ve acımasız kişiler, iç ve dış düşmanların oyununa gelerek, maşası olarak bir saray darbesi ile düşürdülerse aynı komplo şu an başbakanımıza karşı düzenlenmektedirler. Bu ülkeye hizmet etmek bazılarının gözüne batmakta ve ellerinden geleni yapmaktadırlar.
Rabbim Başbakanımızı korusunu2026 |
|
|
|
|
 |
Çivisi çıkmış bu dünyaya Osmanlı ruhu gerek!
04:002/01/2026, Cuma
Ne günlerdi o günler!
Bir bahar havası esmişti bütün ülkede ve bölgede.
“Müslümanlar iktidara gelince hepimizi kesecek, Türkiye İran olacak!” diye hayalî hayaletler gören Türkiye’nin laikleri, işi, uluslararası ölçekte en büyük sosyal teorisyenimiz Şerif Mardin'in zekice buluşuyla “mahalle baskısı” hikâyesinin icat edilmesiyle başka bir evreye girdirmişler ama bu sarkastik hayaletlerin hiçbirinin gerçek olmadığı anlaşılınca, sonunda farklı ideolojik / siyasî dünya görüşlerine mensup toplum kesimleri arasında “konsensüs” arayışları tavan yapmıştı.
DOĞU KONFERANSI: BULUŞMA NOKTASI
1980'li, Özal'lı yıllarda başlayan farklı ideolojik kesimler arasındaki yakınlaşma Mehmet Bekaroğlu'nun öncü girişimleriyle Doğu Konferansı projesine dönüşmüş, Türkiye’nin bütün entelektüel kesimlerine mensup entelijansiyası ile İslâm dünyasının entelektüel kesimleri ve öncü isimleri Suriye'de, Mısır'da, Lübnan'da vesaire bir araya gelmeye, meselelerini uzunca bir asırlık kopuştan, uzun bir aradan sonra ilk defa müzakere etmeye, fikir teatisi yapmaya başlamıştı.
Doğu Konferansı ekibinde kimler yoktu ki?
Hırant Dink'ten Hasan Cemal'e, Leyla İpekçi'den Cevat Özkaya'ya, Hakan Akbayrak'tan Can Dündar'a kadar Türkiye'nin kalburüstü bütün entelektüelleri…
O günden bugüne geçen süre zarfında nasıl da savuruldu Türkiye! FETÖ, Türkiye’nin entelijansiyasını zehirledi ve öldürdü.
Doğu Konferansı ekibi, son derece iyi niyetlerle ve kendiliğinden harekete geçmişti. Bekaroğlu'nun derdi, heyecanı, teşkilatçılığı bunda birinci derecede rol oynamıştı.
Doğu Konferansı'nı hatırlamak da nerden çıktı şimdi, diye soracaksınız, haklı olarak.
TÜRKİYE'NİN SINIRLARI: MEDENİYET COĞRAFYASI
Türkiye üç kıtada atak yapmaya başladı dış politikada birkaç senede.
O yüzden hatırladım Doğu Konferansı'nı.
Bu atakların Doğu Konferansı ile doğrudan bir ilgisi yok ama o zamanlar Doğu Konferansı toplantılarında dikkat çektiğim'iz ufuklara birer birer ulaşılıyor hamdolsun.
Türkiye’nin Suriye’de, Körfez ülkelerinde ve Afrika'da, özellikle Sahra Altı Afrika ile Kuzey Afrika’da gözle görülür bir stratejik atak yapması, küçümsenmeyecek stratejik mevziler kazanması, Türkiye’nin sınırlarının, Türkiye’nin sınırlarından ibaret olmadığını, bütün bir Osmanlı coğrafyasının ve hinterlandının Türkiye’nin kültürel ve tabiî sınırları olduğunu zihnimize silinmez harflerle kazıyalım derim.
Türkiye’nin medeniyet coğrafyasındaki kültürel sınırlarının, dünya tarihinin yapıldığı merkez coğrafyası olduğunu bir kenara kaydedelim özenle.
Dün, tarih, burada, bizim medeniyet coğrafyamızda yapıldı; bugün, burada yapılmıyor ama buradan yapılıyor, yarınsa yine hem burada yapılacak hem de buradan. Bunu da özene bezene kaydedelim bir kenara.
KUTSAL COĞRAFYA: TARİHİN KALBİ
Burası, dünyanın kalbinin attığı yer. Dünya tarihinin yapıldığı merkez coğrafya. Sadece tabiî coğrafya değil, dünya tarihin yönünü, yörüngesini ve ruhunu belirleyen merkez kültürel ve entelektüel coğrafyası dünyanın.
Burada, tevhid'in bayrağını dalgalandıran bir ruh var. Tarih boyunca Nebevî soluğun estiği, suladığı, yeşerttiği, besleyip büyüttüğü ruhun köksaldığı kutsal bir coğrafya. Tarihe ruh katan, hayata anlam kazandıran bir ruh bu: İlâhî el'in beşerî olana el uzatması, kol kanat germesi. Her dem taze, her dem canlı, her dem diriltici ve her dem varedici.
Bu kutsal coğrafyada en aykırı ve ayrıksı olan bir yönelim bile o ruhtan, bu kutsal topraklarda tarih yapma iradesini diri tutan o nefesten izler taşır her dâim.
DÜRZİ LİDER CANBOLAT: “BİZİ ANCAK OSMANLI RUHU KURTARABİLİR”
Bu coğrafyanın en uç, en aşırı yönelimlere sahip oluşumlarından biri Dürziler! Malum olduğu üzere, Dürzîler, esas itibariyle Lübnan'da, Beyrut’ta yaşıyorlar.
Suriye’de de bir Dürzî varlığı var. Suriye’deki Dürziler, diğer aykırı / heretik hareketler gibi İsrail’le İngilizler tarafından her zaman bölgenin ve ilgili ülkenin istikrarını bozmakta kullanılıyorlar. Suriye, nihayet özgürlüğüne ve tabii bağımsızlığına kavuşunca, bu süreçte, Rusya ve İran bölgeden kovulunca, İsrail, Suriye’deki Dürzileri kışkırtmış, Suriye’deki yeni yönetime rahat nefes aldırmayacağını göstermeye çalışmıştı irili ufaklı şekillerde Suriye Dürzilerini kışkırtarak.
Tam bu süreçte, Lübnan'daki Dürzilerin lideri Velid Canbolat İsrail'in Suriye'yi istikrarsızlaştırmak amacıyla tezgâhladığı bu şeytanî oyunlarını çok güzel deşifre eden tarihî açıklamalar yaptı.
Canbolat'ın İsrail dâhil emperyalistlerin bütün oyunlarını bozan bu açıklamalarını birazdan sizlerle paylaşacağım.
Ama önce Canbolat'la ilgili kısa bir anekdot aktarmak istiyorum. 2000'li yılların başlarında Doğu Konferansı ekibiyle Velid Canbolat'la bir toplantı yapmıştık Beyrut’ta. Canbolat'ın etkileyici kişiliği, entelektüel birikimi ve karizmatik liderliği hepimizi derinden etkilemişti. Burada resmettiğim karakter özelliklerini aynen koruduğunu gösteren son açıklamaları da çok tarihî ve hayatî açıklamalar.
İsrail'in katil, soykırımcı başbakanı Netanyahu hükümetinin Suriye’deki Dürzileri kışkırtması ve Osmanlı ile ilgili “Osmanlı'yı unutun. O öldü, bir daha geri gelmeyecek” şeklinde ileri geri hezeyanlarda bulunması üzerine Dürzi lider Velid Canbolat çok önemli açıklamalarda bulundu. Yazıyı, (Cahit Tuz kardeşimin çözdüğü videodan alıntıladığı) Canbolat’ın açıklamalarıyla noktalayacağım:
● "Türkiye'ye karşı bizi korkutuyorlar. Keşke Osmanlı İmparatorluğu geri gelseydi.
● Osmanlı İmparatorluğu tüm İslâm âlemi ve Arapları bir arada tutmaktaydı.
● Osmanlı İmparatorluğu sonrasında ortaya çıkan milliyetçi fikirler her iki tarafı birbirinden uzaklaştırdı ve her iki tarafta yıkıcı etkiler yaptı.
● Arap ve Türk birlikteliği Emir Şekip Arslan'ın teorisi ve hayaliydi. (Emir Şekip Arslan Lübnanlı yazar, politikacı ve fikir adamıdır. Velid Canbolat'ın da dedesidir.)
Sultan Abdülhamid Han kendisine verilen tüm imkânlara rağmen Filistin’in tek karışını vermeyerek Türk-Arap bütünlüğünün korunmasında önemli rol oynamıştır."
Bu coğrafya gün yüzü gördüğü zaman, dünya da gün yüzü görecektir. Bu coğrafya tabiîliğini kuruduğu zaman, insan da insanlığını yitirmeyecek, dünya yeniden barış ve huzura kavuşacaktır. Bunun yegâne yolu, adalet, hakkaniyet ve merhamet sütunları üzerinden yükselen Osmanlı ruhunun yeniden hayat bulmasından geçiyor. Vesselâm.
.Trump, Venezuela darbesiyle ne yapmak istiyor?
04:005/01/2026, Pazartesi
G: 5/01/2026, Pazartesi
40
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Venezuela Devlet Başkanı Nicolas Maduro, ellerine, ayaklarına zincir vurularak ve gözleri bağlanarak ABD’nin özel kuvvetleri tarafından düzenlenen “büyük bir operasyon”la New York’a kaçırıldı!
TRUMP’IN VENEZUELA DARBESİ
Düpedüz darbe bunun adı!
Venezuela’da Trump darbesi yapıldı!
Bizde de 15 Temmuz darbe ve işgal girişimini benzer bir şekilde tezgâhlamak istediler: Hatırlayın… Cumhurbaşkanımız Tayyip Erdoğan’ı Marmaris’te kaldığı otelden bilinmeyen bir yere / bilinmeyen bir ülkeye kaçırma girişiminde bulundular ama başarılı olamadılar FETÖcü hainleri kullanan Amerikalı haydutlar!
Maduro, Venezuela’nın kanını emen kapitalist semirgenlere ve sömürgenlere darbe vurmuştu! Trump, mafyavarî yöntemle müdahale etti Venezuela'ya!
YENİ BARBARLIK DÜZENİ
Sosyal Darwinizm’in, gücü gücü yetene barbarlığının tavan yaptığı, orman kanunlarının hâkim olduğu bir “yeni barbarlık düzeni”ne hoşgeldiniz!
Bu düzen yeni kuruluyor değil! Kapitalist düzen böyle bir düzen zaten. Yeni olan, burada uygulanan barbarlık biçiminin yöntemi!
Kapitalist sistem, orman kanunları üzerinden işleyen bir sistem zaten: Güçlü olanın haklı görüldüğü barbar ilişkiler düzeni.
Sistem kurulurken, kendi hukuk sistemini de benzer bir mantık üzerine kurduğu için Maduro’ya yapılan operasyon çok da şaşırtıcı gelmemeli bence.
BİZ BU FİLMİ DAHA ÖNCE DE GÖRMÜŞTÜK!
Başından beri böyle işliyor sistem: Libya lideri Kaddafi’ye de, Irak lideri Saddam Hüseyin’e de, Panama lideri Noriega’ya da benzer şekillerde operasyon yapmışlardı.
En trajikomik olanı Saddam Hüseyin’i devirmek için Irak’a operasyon yaparken yapılan operasyonun gerekçesine ilişkin açıklamaydı: Irak’a demokrasi getireceğini söylüyordu işgalci Amerikan yetkilileri, bildiğiniz üzere!
Demokrasi halkın kendi kaderini belirlemesi ise, Amerika’nın yaptığı şey demokrasi filan değildi; düpedüz işgaldi!
ŞİÎ HİLALİ'NİN DOĞUŞU VE BATIŞI
Yeri gelmişken hatırlatmak isterim: Irak-İran savaşını tezgâhlayan ve daha sonra Irak’ı işgal eden Bush yönetimi aslında İslâm dünyasının göbeğine çıbanbaşı olarak yerleştirilen İran’ın önünü açıyordu: Her şeyin elbette bir bedeli vardı: Şaka değil, İran, Irak’a yerleştiriliyordu. İran’ın Irak’a yerleştirilerek bir Şiî Hilali icat edilmeye başlandığını daha sonra farketti dünya.
Şiî Hilali ne işe yarayacaktı?
Elbette ki, Sünnî dünyanın lideri Türkiye, kuşatılacak; İran, Irak’tan başlayarak bütün Arabistan Yarımadası’na yerleştirilecekti.
Çeyrek asırda İran bölgeye, (dikkat buyurulsun lütfen: Yüz sene önce çökertilen Osmanlı coğrafyasına) hızla ve kalıcı bir şekilde yerleştirildi.
Amaç Türkiye’nin durdurulması, bunun için de İran’ın hem mağdur hem de kahraman yapılacağı yapay bir İran-İsrail düşmanlığı icat edilmesi ve bu düşmanlığı besleyecek, büyütecek yapay kapışmalar zuhur ettirilerek İran’ın önünün sonuna kadar açılmasıydı.
Sonunda İran, Türkiye’nin tabi kültürel / akîdevî coğrafyasına yerleştirildi: Irak, Suriye, Lübnan, Filistin, Körfez bölgesi ve Yemen; İran’ın öncelikle akîdevî / teopolitik olarak işgal ettiği, yerleştirildiği bir coğrafya oldu.
Osmanlı’yı çökerttiler ve Osmanlı coğrafyasına İran’ı yerleştirdiler.
Hedef, Batılılara bin yıl direnen, bütün saldırıları püskürten İslâm dünyasının tarih yapma iradesi demek olan Sünnî dünyayı bitirmek ve Sünnî dünyanın bin yıl dünya tarihini yapan Türkleri durdurmaktı.
Hedeflerine ulaştılar: İsrail, İran’la danışıklı dövüş oynayarak (hır-gür yaparak) bölgeye hem askerî, hem ekonomik hem de siyasî olarak yerleşti. İran sayesinde. Üstelik de İran’ın kendisini “direniş cephesi” olarak adlandırdığı bir tezgâhla İslâm dünyasını ve Müslüman halkları kolaylıkla aldatabildiği bir algı operasyonu çekerek!
Şimdi İran cezalandırılıyor zaman zaman. İran'ın cezalandırılmasının nedeni, haddini aşması ve bütün bölgeye yerleşmesi! Bu İsrail'in işine gelmez! O yüzden İran cezalandırılacak ama asla yok edilmeyecek -kendisinde belirlenen sınırları aşmadığı sürece.
TRUMP NE YAPMAK İSTİYOR?
Şimdi bu kez Latin Amerika'ya göz dikti Trump yönetimi.
Trump yönetimi, Latin Amerika'da Maduro ile başlattığı operasyonlarla hem Latin Amerika’ya derinlemesine yerleşen Çin ve Rusya’ya mesaj veriyor hem de Amerika’yı içeriden ele geçiren Yahudi gücüne, diye düşünüyorum.
Trump yönetiminin derdi hem Amerika’daki Yahudi gücüne darbe vurmak hem de Çin'in gelişini frenlemek. Hem Çin'e hem de Amerika'daki Yahudilere, kendisinin ne kadar güçlü olduğunu ispatlamak istiyor Trump.
Bizim coğrafyamızda Netanyahu’nun baş düşmanı Erdoğan Türkiye’sinin önünü açarak, İsrail’in egemenlik alanlarını Türkiye üzerinden sınırlandırmak istiyor Trump yönetimi.
Bu arada büyük cârî açık veren Amerikan ekonomisi için bol keseden kaynak bulmaya çalışıyor Trump yönetimi. O yüzden bir bahane uydurarak Vemezuela’ya çökeceğini açık açık ilan etmişti.
Venezuela’nın dünyanın en büyük petrol rezervlerine sahip olduğunu söylüyor ABD’nin Maria Elvira Salazar isimli Florida’dan Kongre Üyesi bir tür!
ABD, ülkeyi çökertecek, çok büyük felâketlerin eşiğine sürükleyecek devâsâ cârî açığı (1,13 trilyon $) haydutluk yaparak kapatacak!
Sırada Küba, Kolombiya gibi Latin Amerika ülkeleri olduğu söyleniyor!
“Özgürlükler ve demokrasi” söyleminin bir masal olduğu, postmodern sömürgeciliğin keşif kolu ayartıcı bir söylem olduğu anlaşıldı bir kez daha! Vesselâm.
.Dünya barbar Batılılardan kurtulmadığı sürece gün yüzü göremeyecek!
04:009/01/2026, Cuma
G: 9/01/2026, Cuma
34
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
ABD’deki Trump yönetiminin Venezuela Devlet Başkanı Nicolas Maduro ile eşini bir gece yarısı ürpertici bir operasyonla bir mafya babası gibi evinden kaçırarak ABD’ye getirmesi ve yargılaması, normal şartlarda hiçbir hukuk kuralına ve diplomatik nezakete uymasa da, kapitalist sistem böyle bir sistem: Darwinist, güçlü olanın haklı görüldüğü, orman kanunlarının yürürlükte olduğu mafyavârî bir sistem.
Maduro'nun kaçırılışı, kapitalist sistemin doğası hakkında biraz fikir veriyor bize: Hukuk, sadece sistemi ve sistemin sahiplerini korumak için icat edilmiş bir makina Batı'da: Silahlı bir makina adetâ: Kimsenin gözünün yaşına bakmadan her tür barbarlığı, vahşeti, zorbalığı, sömürüyü meşrûlaştırma mekanizması: Bunun adına da “uygarlık” deniyor, iyi mi!
UYGAR BARBARLIK
Mestroviç'in orijinal başlığı The Barbarian Temperament (Barbar Mizaç) olarak yazdığı ama bizim Açılım Kitap'tan Uygar Barbarlık olarak yayınladığımız başlıkta olduğu gibi. (Bu arada Mestroviç, bu başlığın kendi başlığından daha iyi olduğunu söylemişti kendisine bu başlığı atacağımızı söylediğimde kitabını yayımlarken.)
Evet tam da uygar barbarlık bu. Kılıfını buluyor, kitabına uyduruyorsunuz; sonra da haktan, hukuktan, özgürlükten, insanlıktan, insan haklarından filan dem vurup duruyorsunuz.
Elbette ki, sadece retorik yapıyorsunuz. Söylediklerinize siz inanmıyorsunuz en baştan. Boş laf edip durduğunuzu en iyi siz biliyorsunuz.
Ne de olsa lakabınız “at hırsızı”!
Sadece Maduro'ya ve eşine değil, başta Venezuela olmak üzere bütün Latin Amerika ülkelerine ve önünüzde diz çökmeyecek bütün dünya ülkelerine ve liderlerine göz dağı veriyorsunuz.
Batılılar bütün insanlığın insanca yaşayabileceği bir düzen kuramadılar hiçbir zaman. Kurdukları bütün düzenler, zorbalığa ve sömürüye dayalı, uygar kılıklı, uygar kılıflı ama barbar düzenler.
Siyasî düzenleri böyle: Kendileri dışındakilerin hiçbir hakkının hukukunun olmadığı bir uygarlık onlarınki. Atina halkının %60'ı köle, Grek ve beyaz olmadığı için!
Kültürel düzenleri de öyle. Kendileri dışındakilerle, kendilerinden farklı düşünen, inanan, yaşayan kültürlerle, dinlerle, felsefelerle nasıl barış içinde, bir arada yaşanabileceğini bilemeyen, aksine, Grek / Romalı / Avrupalı olmayana barbar olarak bakan, bütün farklı dinlere, kültürlere, düşünce geleneklerine mensup toplulukları dışlayan, ötekileştiren, şeytanlaştıran, dışlayıcı, ötekileştirici hatta şeytanlaştırıcı bir kültürel düzen Batılıların kurdukları kültürel düzen.
ERGENLİK ÇAĞINA ULAŞAMAMIŞ BİR UYGARLIK
Batılılar niçin kendileri dışındakileri barbar olarak görüyorlar ve neden insanca bir dünya kuramadılar, kuramıyorlar -ve bundan böyle de asla kurmayacaklar- peki?
Derin bir mesele bu ama izah etmeye çalışayım kısaca: Batı'da insan yok. İnsana ulaşabilmiş değiller. Beşerlikten insanlığa geçiş yapabilmiş değil Batılılar henüz. Nefsinin, hız, haz ve ayartının kölesi bu insanlar. Araçların kölesi. Eserlerinin esiri.
Kant'ın o meşhur tanımlamasını Kant'ın çocuklarını tarif etmek için kullanalım bir güzellik (!) yaparak: Batı henüz ergenlik çağına ulaşabilmiş değil. Kant ve abartılı ve de abartıcı Fransız şürekâsı veya müridanı, Kilise'nin insanın çocuksu duygularına hitap ettiği için insanın ergenlik çağına ulaşamadığını, insanlığın aklını kullanmaya cesaret ettiği modernlikle birlikte ergenlik çağına ulaşacağını söylüyorlardı.
“Akıl” dedikleri şey, herkesin anladığı akıl değildi. Makuliyet, ölçülülük filan hiç değildi. Kant'ın ve adamlarının akıl'dan anladıkları tastamam bir akılsızlıktı: Ration: Yani, ölçme-biçme. Aslında kesme-biçme. Kesip atma. İndirgeme mantığı.
Makuliyet, ölçülülük anlamında akıl, asla indirgemecilik, kesme-biçme, kesip atma değildi, olamazdı.
Buradan nereye geliyoruz?
En başa…
En temel meselelere…
Batılıların modern hikâyenin kurgulanmasından günümüze gelinceye kadar hep bir kurgu / hayal / icat dünyasında yaşadıklarını görüyoruz. Adamlar, önce bir şey icat ediyorlar, sonra da ona inanıyorlar.
Aklı anlayamadılar.
O yüzden son derece sınırlandırdıkları bir akıl icat ettiler.
David Hume'un -Gazâlī'den esinle ve besinle- “akıl duyguların kölesidir” dediği türden, son derece zayıf bir akıl algısı ve biçimi icat ettiler.
İnsanı anlayamadılar. Hayatı, dünyayı, Tanrı'yı anlayamadılar. İnsanı tanrılaştırmaya kalkıştılar, sonra da insanı izafileştirdiler, makinanın ve araçların kölesi yaptılar.
KENDİNİ KENDİ ÜZERİNDEN DEĞİL, “KÖTÜ ÖTEKİ” ÜZERİNDEN TANIMLAMAK!
O yüzden kişiliklerinde bir boşluk vardı.
Psikanalist Lacan'ın “lack” dediği bir eksiklik, boşluk.
O yüzden kendilerine sürekli yapay kimlikler icat ettiler, ediyorlar hâlâ da.
İcat ettikleri kimliği, kişiliklerine yedirdiler, kişilik olarak benimsediler.
O yüzden kendilerini ne oldukları üzerinden değil, ne olmadıkları üzerinden; başka bir ifadeyle, kendileri üzerinden değil başkaları üzerinden tanımlıyorlar: Öteki üzerinden; kötü, ürpertici öteki üzerinden.
Hakikati idrak edemediler.
İnsanın hakikatini de, dünyanın hakikatini de idrak edemediler derinlemesine.
Sahte hakikatler icat ettiler, sonra da bunlara iman ettiler!
Sahte dinler icat ettiler.
Bu sahte dinleri en iyi Luc Ferry anlattı bize. Ulus'u, laikliği, siyasî ideolojileri icat ettiler ve hepsini din katına yükselttiler.
Batılılar hiçbir zaman çocukluk çağından çıkıp ergenlik çağına ulaşamadılar.
Hiçbir zaman olgunlaşamadılar.
Olgunlaşacak gibi de gözükmüyorlar.
Maduro'nun ve eşinin bir gece vakti yaka paça evlerinden kaçırılarak ABD'ye getirilip yargılanmaları, dünyanın bu uygar barbarlardan kurtulması gerektiğini hatırlatıyor bütün insanlığa. Vesselâm.
.Fatal” bir tapınakçılık hikâyesi: Dünya bize gebe, ama biz yokuz ve yok oluyoruz…
04:0011/01/2026, Pazar
G: 11/01/2026, Pazar
36
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Dünyanın gidişatıyla ilgili dört fotoğraf çekeyim, halimiz niceymiş, yolculuk nereyeymiş, biraz yakından bakalım, görelim…
Çin, yapay güneş enerjisi üretmiş!
Rusya, Avrupa’nın tepesine çökecekmiş!
Eli kulağındaymış!
Vurdu vuracakmış!
Avrupa, kovuğuna çekilmiş, Rusya’ya muhtemel saldırısı karşısında nasıl cevap vereceğiz, diye kara kara düşünüyormuş!
Trump, triumphant’mış (muzaffer komutan edalarına bürünüyor, dünyanın kralı benim, diyerek hava basıyormuş her yerde ve herkese).
Bu dört fotoğrafın hepsi de “sahte”.
Sadece gördüğümüz, bize görünen hâli hakikatin.
Bu hâline bakarak bu fotoğrafların, dünyanın nereye gittiğini tam olarak “göremeyiz”.
“DÜNYANIN RUHU” NEREDE?
Bu fotoğraflar bize -Hegel’e nispet edercesine söyleyeyim- dünyadaki güç savaşlarının aktörlerini resmediyor, dünyanın ruhunu değil.
Dünyanın ruhunu hem resmetmiyor hem de temsil etmiyor bu fotoğrafların hiçbiri.
Dünyanın ruhu biziz, dünyanın ruhunu biz temsil ediyoruz.
Ama “biz” yokuz.
Daha da vahimi, tam da dünyanın bize ihtiyaç hissettiği, ekmek kadar su kadar bize ihtiyaç duyduğu bir zaman diliminde, dirilişe ve varoluşa gebe bir yok oluş mevsiminde, biz yok oluyoruz asıl.
İnsanlığın ontolojik olarak hakikatle, kendisiyle, dünyayla, birbiriyle hakikatli, sahici ilişkiler kurmasının anahtarı bizde, bizim elimizde ama biz yokuz hiçbir yerde.
Her zaman söylediğim gibi: Dünyaya söylenecek tek bir söz var. O sözü söyleyecek biziz. Ama biz yokuz.
Biz sadece “yokuz” olsak, o kadar kafaya takmayacağım, üzülmeyeceğim, kendimi yiyip bitirmeyeceğim. Biz de yok oluyoruz.
ÇİN GELİYOR MU, SAHİDEN?
Birileri Çin’in geldiğini söyleyedursunlar!
Ama şunu kafalarına kazısınlar: Çin, dünyaya adaleti, hakkaniyeti, merhameti armağan edecek bir “mesih”, bir “kurtarıcı”, hadi daha nötr bir dille ifade edelim, insanlığın önünü açacak, insanlığı sürüklendiği çıkmaz sokaktan, girdaptan sâhil-i selâmete çıkaracak bir ön açıcı, insanlığa ruh üfleyecek diriltici ve varedici bir soluk, bir nefes olacak bir öncü ülke, hakikate susayan insanlığın kana kana içeceği sahici bir medeniyet pınarı olarak gelmiyor.
Kapitalistleşiyor, narkozu yiyor, bir kez daha “afyonu çekiyor” ve uyutulacak, sonra da yutulacak vahşî kapitalizm tarafından.
Çin kendi olarak, insanlığın önünü açacak taze, diriltici bir medeniyet fikriyle gelmiyor. Aksine, kapitalizm afyonunu alarak “uyumak, uykuya yatmak, uyutulmak” istiyor. Kendini inkâr ederek gelmeye çalışıyor Çin.
Şunu bilir, şunu söylerim: Tarihteki bütün kültürel inkâr girişimleri, kültürel intiharla sonuçlanmıştır.
HİNT MEDENİYETİ RUHUNU NASIL YİTİRDİ?
Vedalardan Upanişadlara geçerken Hint medeniyeti, ruhuna hançer sapladığının farkında değildi.
Din’in özünü oluşturan, ruhunun ete kemiğe büründüğü yegâne “yer” olan ritüelleri yok etmişti.
Hakiki ritüellerinizi yok ederseniz, sahtesini icat etmek zorunda kalırsınız.
Sadece ritüelleri mi?
Meselâ, Tanrı inancınızı yok ederseniz, sahte tanrılar icat etmekte gecikmezsiniz… Bakınız, Fransız Devrimi’nin, Rus Devrimi’nin seküler mesih olarak icat edilen tanrılarına ve hazin âkıbetlerine…
TAPINAKÇILIKTA EN ZİRVE NOKTADAYIZ!
Bakınız, Kemalist Devrim’e ve bugün geldiğimiz -tapınakçılıkta zirve yaptığımız- hazin noktaya!
En zirveye biz tırmandık tapınakçılıkta!
Din’i devre dışı bırakan Kemalist ideoloji, kendisi en ayartıcı, sahte bir din olup çıkıverdi mi?
Kemalizm dine dönüştü adeta; ayartıcı ritüelleri öğretiliyor çocuklarımıza okullarımızda.
Böyle giderse, (ki, gitmez aslında), okullar seküler tapınaklara dönüşecek ülkede. Herkes tapınakçı olacak.
Herkes.
Burada tastamam Baudrillard gibi konuşmanın tam zamanı: “Fatal” bir tapınakçılık biçimi zuhûr etti ülkede. Fatal yani ölümcül.
Aklı dumura uğratan.
Sadece sahte ritüeller üretmek zorunda kalan bir tapınakçılık.
Karşıtına bakarak üretiyor ritüellerini.
Karşıtı ne?
Bunu ancak bir örnekle açıklayabilirim yoksa tapınakçılık yasaları ağzını açmış bekliyor yan gözle bakanı avlamak için…
Samsun’da İlk Adım’da atılan bir son adımda, insanlar bir heykelin önünde defalarca “tavaf” etmişlerdi!
İnanılır gibi değil ama oldu bu, bu ülkede!
Tam dünya bize, bizim adalet, hakkaniyet ve merhamet ilkeleri üzerinden insanlığa armağan edeceğimiz medeniyet fikrine gebeyken, biz ne kadar acıklı, ne denli trajikomik işlerle intihara sürükleniyoruz, yok oluyoruz, öyle değil mi?
Ama bu resim bir yanılsama olarak geçecek tarihe.
Biz ruhumuzla doğrulmasını bilebilirsek, elbette…
Ruhumuzu bilirsek, ruhumuzu bulursak ve ruhumuzla bihakkın donanabilirsek…
İnşallah.
Vesselâm.
.Osmanlı ruhu ve yeni dünya düzeni
04:0012/01/2026, Pazartesi
G: 12/01/2026, Pazartesi
32
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Şu çok açık: Tarihin yapıldığı zamanlardan geçiyoruz…
Önce Gazze’de bütün dünyanın seyrettiği, üstelik de canlı yayında aktarılan ve bütün dünyanın büyük ülkelerinin liderlerinin soykırımcı İsrail’in eli kanlı, gözü dönmüş başbakanı Netanyahu’nın önünde diz çökmekten çekinmedikleri ürpertici bir yok oluş zamanın tam ortasındayız.
DÜNYA AHLÂK SINAVINI KAYBETTİ
Dünya ahlâk sınavını kaybetti.
İnsanlık, hayatı anlamsızlaştıracak, insanı, insanlığından uzaklaştıracak kadar esaslı, köklü, çok büyük bir ahlâk sorunu ile karşı karşıya: İşte bu ispatlandı.
Ahlâk varoluşun temelidir: Hem varolmanın hem de yaşayabilmenin esası; anlamlı, yaşamaya değer bir hayat sürdürmenin olmazsa olmaz şartı.
Bir yerde çocuklar, masum insanlar katlediliyorsa, tecavüze uğruyorsa, dünyanın gözünün içine baka baka soykırım yapılıyorsa, üstelik de bütün bu cinayetler canlı yayınlanıyorsa, daha da vahimi, bu katliamı durdurması gereken ve birlikte hareket etme kararı alarak müdahale ettikleri takdirde durdurabilecek konumda olan dünyanın en güçlü ülkelerinin başbakanları, devlet başkanları bu katliamı yapan soykırımcının önünde bizzat Tel Aviv’e giderek diz çöküyorlarsa orada insanlık tefessüh etmiş, ahlâk yerle bir olmuş demektir.
YÜREĞİ HAKİKAT İÇİN ATAN ADAM NİETZSCHE’NİN ÇIĞLIĞI
Yüreği hakikat için atan, hakikat uğruna varolma çilesi çeken, hakikatin olmadığı, ayaklar altına alındığı bir dünyanın / modernitenin ipini çeken, moderniteyi çarmıha geren, kendi ifadesiyle “üst insan” Nietzsche nasıl da sarsıcı bir şekilde haykırmış ve isyan etmişti: “Ahlâkımız, felsefemiz dekadansın formlarına dönüştü, karşı devrim sanattır” demişti.
Ve şöyle devam etmişti büyük, yaşamanın bedelini yapayalnız kalsa da hakikatin izini sürmekten aslâ vazgeçmeyen çilekeş hakikatli düşünür: “Avrupa uygarlığı ölüler evini andırıyor. Virüs, bütün vücudu kaplamak üzere… Çöl büyüyor… Çöl büyüyor…” Böyle giderse, fazla değil iki asır içinde insanlığı çok büyük bir yok oluş felâketi bekliyor iki asır içinde, demişti.
İki asır sürmedi, yarım asır içinde, uygar dünya, nasıl barbarlaşabileceğini bir kez daha gösterdi ve insanlığı atom bombasıyla terbiye etmeye kalkıştı. Sonra Avrupa, Avrupa›yı kuran büyük güçler arasındaki ürpertici cihan savaşları sonrasında çeyrek asırda harab u tûrâb oldu, yerle bir oldu, tarihten çekildi.
Sadece İkinci Dünya Savaşı’nda 70 milyon insan öldü.
OSMANLI İÇERİDEN VURULDU ASIL!
Ne oldu bu cihan savaşlarının sonucunda, biraz yakından bakalım…
Birinci Cihan Savaşı, düvel-i muazzama’nın Osmanlı’yı bitirme, topraklarını ve kaynaklarını paylaşma savaşıydı.
Osmanlı bitirildi, mezhep ve etnisite üzerinden yapay ve kanlı sınırlar çizildi, bu sahte, sorunlu sınırlar üzerinden toprakları ve kaynakları paylaşıldı.
Osmanlı coğrafyası, geri dönüşü olmayan büyük bir parçalanmanın, dağılmanın ve yok olmanın eşiğine sürüklendi. Her tür işgale ve katliama hazır hâle getirildi.
Birinci Cihan Savaşı, Osmanlı’nın tarihten çekilmesi için çıkarılmıştı. Düvel-i muazzama aç kurt gibi Osmanlı’ya saldırdı dört bir taraftan: Osmanlı bu emperyalist kuşatmaya dayanamadı, dayanamazdı.
Durduruldu.
Ama asıl içerden vuruldu!
Ne olduysa içeriden oldu!
Kale içeriden ele geçirildi!
Medeniyet iddiaları yok edildi. Ülke kapana kıstırıldı. Laiklik üzerinden çocuklarımızın hayal görme, rüya görme, iddia sahibi olma melekeleri yok edildi!
Bir millet kültürel inkâr, kültürel soykırım yaşadı, gelinen noktada da kültürel intiharın, yok olmanın eşiğine sürüklendi.
Emperyalistler ve işbirlikçileri, çağdaşlaşma, laikleşme vesaire gibi masallarla milleti ayartarak insanlığı yeniden ayağa kaldıracak büyük medeniyet iddiaları, rüyaları, hayalleri olan bir Türkiye’yi yok edecek noktaya ulaştılar!
Dışarıdan ele geçirilemeyen Türkiye içeriden ele geçirilmiş ve kuşatılmıştı.
Osmanlı’nın durduruluşu, aynı zamanda, dünyanın dengelerini de alt etti.
Şu an bizim coğrafyamız üzerinden bütün dünyada da yansıyan büyük kaos, büyük yıkım, büyük soykırım, Osmanlı›nın olmamasının neticesidir. Bir Osmanlı olsaydı, bizim topraklarımız ve toplumlarımız bu kadar kolay karıştırılamaz, katliamların, soykırımların, büyük emperyal hesaplaşmaların yapıldığı bir arenaya dönüştürülemezdi.
Osmanlı ruh demekti.
Osmanlı adaletin, hakkaniyetin ve merhametin temsilcisiydi, o yüzden dünyanın ruhuydu.
Osmanlı gitti, dünyadan ruh çekildi, dünya cehenneme çevrildi.
OSMANLI RUHU VE RUHSUZ DÜNYADAN ÖÇ ALMA VAKTİ
Şairin dediği gibi, böyle bir dünyadan öç almanın vakti gelmiş demektir!
Dünyayı bu hâle getirenlerden…
Dünyanın bu hâle getirilmesine sebep olanlardan…
Bu dünyayı kuranlardan ve yaşatanlardan…
Bu dünya yıkılmalıdır, kökü kazınmalıdır bu dünyanın, tarihe gömülmelidir, dünyayı bu hâle getirenler, cehenneme çevirenler hesap vermelidir insanlığın önünde!
Bu dünyayı bu hâle getirenlerden hesap sorulmazsa, insanlık ahlâk sınavında sınıfta kalır.
Osmanlı ahlâkın timsaliydi, insanlığın ruhuydu.
Osmanlı herkese hayat hakkı tanımıştı. Herkese kendi olarak ve kendi kalarak yaşayacağı din esasına dayalı benzersiz, muazzam bir millet sistemi kurmuştu.
İnsanlığa uygarlık satan, demokrasi, özgürlükler ve hukukun üstünlüğü satan Batılılarsa kendilerinden başka kimseye hayat hakkı tanımadıklarını sadece bir yüzyıl içinde dünyayı cehenneme çevirerek ispatladılar.
Dünya, bize gebe, biz hakikate.
İnsanlığı, Osmanlı ruhu silkeleyip kendine getirebilir sadece.
Adaletin, hakkaniyetin ve merhametin en mükemmel ve en zirve örneklerini geliştiren hakikat medeniyetinin zirvesi Osmanlı.
Dünyaya şöyle haykırmalıyız: Dünya Osmanlı ruhuna kavuşabildiği zaman yaşanabilir bir yere dönüşebilir. Tarih bunun tanıdığıdır. O yüzden Batı’da bile insaflı düşünürler “Gel ey Osmanlı” diyerek haykırıyorlar. Osmanlı ruhu diriltilemezse, insanlık iki asırdır yuvarlandığı cehennem çukurunun eşiğinde debelenir durur; sonra da yok olur.
Dünyanın adalete, hakkaniyete ve merhamete dayalı yeni bir dünya düzenine yani Osmanlı ruhuna ihtiyacı var. Köklü bir muhasebe ve gelecek tasavvuru inşa ederek yarınlara çok iyi hazırlanmak zorundayız.
Vesselâm..
.
..İsra ve Mirac: “Lâ”dan “illâ”ya... İki “gece yolculuğu”…
04:0016/01/2026, Cuma
G: 16/01/2026, Cuma
22
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
O kadar manevî bir açlık yaşıyoruz ve o kadar kirlendik ki toplum olarak.
Bu gece bir nebze olsun bizi silkeleyip kendimize getirecek bir gece.
Mübarek üç ayların en lezzetli gecesi İsrâ ve Mirac hâdiselerinin gerçekleştiği mübarek Mirac Gecesi.
İsrâ ve Mirac hâdiseleri, çok derin anlamlar içeren ve derin mesajlar veren iki olağanüstü hâdise, dünyayı terkediş ve adım adım ilâhî hakikate yükseliş yolculuğu...
İslâm'ın temel özelliklerini özetleyen ve insanı kendine getirerek yüceler yücesi mertebelere yükselme imkânı sunan muazzez iki diriliş yolculuğu bu.
Bugün Allah’ın bir lûtfu olarak âlemlere rahmet olarak gönderilen Efendimiz’e (sav) bahşedilen İsra ve Mirac yolculuklarını yazdığım bir metni, tozunu alarak, özlü ilavelerle bir kez daha sizlerle paylaşmak istiyorum.
YENİDEN DOĞUŞ VE YENİLENEREK DOĞRULUŞ
Âlemlere rahmet olarak gönderilen Efendimiz (sav), bu gece iki aziz ve leziz yolculuk gerçekleştirdi: Önce Kudüs'e götürüldü. Ardından arş-ı a’lâ’ya, sidretü’I-müntehâ’ya, yani, nihâi, “son nokta”ya...
Kudüs’e yapılan ilk yolculuk, yani İsrâ hâdisesi, Hakikat Yürüyüşü’nün başlangıç noktası’ydı. Yol’a çıkıştı. Yol’a çıkılmıştı...
İkinci hâdise, yani Mirac, İlâhî Huzur’a Yüksel/ti/liş’ti. Yolculuk’tu. Asıl yolculuk buydu.
İki hâdise de, olağanüstüydü, beşerüstüydü; zamanlar ve mekânlarüstüydü. Mülk âleminden melekût âlemine yapılan yolculuklardı.
İnsanı, beşerî putlardan ve dünyevî kirlerden arındırarak, insanlığa insanlığını hatırlatacak, bütün varlığa ve insanlığa İslâm'ın rahmet kanatlarını gerecek yeniden doğuş ve yenilenerek doğruluş yolculuğuydu Efendimiz’in bu iki beşerüstü, zamanlar ve mekânlarüstü yolculuğu.
Bu iki yolculuğun bize öğrettiği ve hediye ettiği şey, Yol ve Yolculuk hakikatleriydi.
Yol’un adı: Hakikat’ti. Yolculuğun adı, Hakikat Yolculuğu. Meyvesi ise Yükseliş’ti.
Beşerî olan’dan İlâhî olan’a, mülk âlemi'nden melekût âlemine yükseliş. Ve melekût âleminden süt emerek yenileniş, arı-duru, tertemiz bir kişiliğe bürünüş. Yeniden doğuş ve yenilenerek doğruluş.
Deyim yerindeyse, Kudüs yolculuğu, yeniden doğuş’un başlangıcı, Mirac yolculuğu ise yenilenerek doğruluş’un adıydı.
ÖNCE “L”, SONRA “İLL”
Başka bir ifadeyle, Efendimiz (sav), İsra / Kudüs Yolculuğu’nda, “Lâ” demiş, bütün beşerî ve dünyevî putları elinin tersiyle itmiş ve yeniden doğuş’un formülünü vermişti; Mirac Yolculuğu’nda ise, insanın nereye ve nasıl yönelebileceğine işaret etmiş, “İllâ” demiş yani “yalnızca O’na” yönelinebileceğini göstermiş, O'na yükselmiş ve yenilenerek doğruluş’un yüce formülünü ilan etmişti.
Önce “Lâ” / “Hayır!” diyerek bütün putları reddedeceksin ve ayartıcı mülk âlemi'ni terkedeceksin ki, yeniden doğuş gerçekleşsin... Melekût âlemi'ne açılan kapılar, sonuna kadar önüne serilsin!
Sonra, “İllâ” / “Yalnızca O’na!” yönelmek imkân dâhiline girsin, insan, zaman-mekân sınırlarını aşsın, İlâhî Kaynak’a ulaşsın, orada yunsun, yıkansın, arınsın ve yenilenerek doğrulsun, melekût âleminden devşirilen leziz ve diriltici meyveleri bütün insanlığa sunsun, insanlığa ve varlığa hakikat aşısı yapsın.
İSRA VE MİRAC, NAMAZ'DA ÖZETLENMİŞTİ
Mirac’da, Efendimiz’e ve ümmetine hidayet kaynağı / vasıtası olarak namaz hediye edilmişti. “Namaz, mü’min’in miracı”ydı.
Aslında, bu iki gece yolculuğu, namaz’da özetlenmişti: Namaz’a başlarken alınan iftitah tekbiriyle mü’min, beşerî ve dünyevî olan herşeyi “Lâ” diyerek eIinin tersiyle iter: Sanki Kudüs / İsra Yolculuğu’nu tekrar eder; bütün putları reddeder.
Secde’de ise, “illâ” / “yalnızca O’na” diyerek Rabbine yönelir ve yalnızca O’na secde ederim, der: Böylelikle, miracını / yükselişini gerçekleştirir. Sağa ve sola, meleklere selâm vererek dünyaya arınmış, temizlenmiş ve dirilmiş olarak döner, yenilenerek doğrulur ve hayatın hakikatle buluşması yolculuğuna bizzat tanıklık ederek taze bir ruhla hakikat yolculuğuna koyulur...
Namaz, hakkıyla ve huşû ile kılındığında, kişiyi, bütün kötülüklerden uzaklaştırır; mülk âlemi'nde, melekût âlemine ulaştırır; dolayısıyla Rabbine yaklaştırır.
Ne büyük lütuf ve kerem bu!
Mirac’ımız, yükselişimiz olsun; Rabbimiz, bu mübarek gecede hepimize rahmetiyle muamele etsin ve yüreğimizi öyle bir genişletsin ki, bize kem gözle bakanları bile yürek ülkesi'nin rahmetiyle kuşatsın.
Vesselâm.
.Bilginin mahiyeti: İnsan tahayyülünün sınırı
04:0018/01/2026, Pazar
G: 18/01/2026, Pazar
24
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Bugün size, bilmenin ve bilimin mâhiyetini, anlamını, sınırlarını tartışan nefis bir metin yayınlıyorum. MTO’nun (Medeniyet Tasavvuru Okulu) demirbaş talebelerinden matematik öğretmeni Mehmet Varıcı hocamızın bilme ve idrak felsefesi yaptığı zihin açıcı yazısının ilk bölümü ile baş başa bırakıyorum sizleri. Zihin açıcı okumalar…
ÇİFTE KÖRLEŞME
Bir şeyi yakalamanın yolu, o şeyin arkasından koşmak ya da farklı yoldan dolaşıp önüne geçmekir. Her iki alternatif de “daha hızlı” olmayı zorunlu kılar. Çünkü hızınız, arkasından koştuğunuz şeyin hızından yüksekse ancak bunu başarabilirsiniz. Alternatif yolları dolaşıp önüne geçtiğinizde ise rakibinizin hızından düşük ilerliyorsanız sizi tekrar geçmesi kaçınılmazdır. İnsanlık tarihine baktığımızda medeniyetler arasında sürekli bir kovalamacanın varlığına şahit oluruz.
Tarihî tecrübe bize yaratıcının dışında hiçbir şeyin bakî olmadığını göstermektedir. Ne var ki unutkan olan insan, yaşadığı zamanın içindeyken ânı yaşar ama şahitlik edemez. Bu şahitliği ancak emanet şuuruna sahip olanlar idrak edebilir. Gerçekten de bir şeyin ne olduğunu uzaktan baktığımızda, ne olmadığını ise çok yakından baktığımızda anlayabiliriz. Ancak bir şeyin bizzat içinde bulunduğumuzda, bakışımız onun sınırlarıyla kuşatılır, zamanla kavrayışımız daralır ve körleşme başlar.
Müslüman aleminin bugün geldiği noktaya baktığımızda yukarıda bahsettiğimiz körlüğü yaşadığımızı fark etmek zorundayız. Öyle bir girdap içindeyiz ki ne kendimizi görebiliyoruz ne de bizi çevreleyen dalgaları fark edebiliyoruz. Hâl böyle olunca girdaba karşı koyabilmek için girdabın merkezine, karanlık dehlizlerine doğru daha hızlı dalmak istiyoruz. Sanıyoruz ki o merkeze ulaştığımızda girdaba kapılan değil, girdabı oluşturan olacağız.
Bu çarpık mücadelede gözden kaçırdığımız üç ana unsur var: Allah’ın iradesi, sünnetullah, insan keşfinin sınırı. Bu üç unsur çerçevesinde modern günümüzde İslâm’ın yerini, Müslümanların tutumunu ve Batı karşısında geri kalmışlık kompleksini ele almaya çalışacağım.
İNANMAK, BİLMEK VE YAPMAK
Bugün birileri peygamberlik iddiasında bulunsa kendini kabul ettirmek için mucize benzeri olaylar gösterse dahi modern insan, buna inanır mı? Her şeyi neden-sonuç ilişkisiyle kavramaya çalışan günümüz insanı muhtemelen şahit olduğu her olayı bilimsel parametrelerle açıklamaya çalışacaktır. Fizikçi, kimyacı, matematikçi, psikolog… Her biri şahit oldukları olağan dışı mucizevi olayları kendi disiplinleri çerçevesinde ele alacak, kimi maddenin yapısıyla alakalı, kimi ışığın kırılımıyla alakalı, kimi de psikanalizle açıklamaya çalışacaktır. Özetle olayı kendi laboratuvarına bir malzeme olarak taşıyacaktır. Böyle bir çağda “inanmak” gerçekten çok zor bir durum.
İnsana ilimden az bir şey bahşedilmiştir. İnsanın tahayyül gücü, kendisine bahşedilen ilmin sınırlarına kadar ulaşabilir. Bu sınırın ötesi ise insan için gayb alanıdır; onun anahtarları Allah’ın katındadır. Allah’ın koruması altında olan sınırları aşmaya hangi mahlûkun gücü yeter?
Dünyanın geldiği noktaya baktığımızda teknolojik gelişmeler insanı hayran bırakıyor, her yeni buluşla birlikte hayal gücümüz asimetrik oranla artıyor. Özellikle günümüzde revaçta olan yapay zekâ teknolo-jilerindeki akıl almaz ilerlemeler insanı dehşete düşürüyor, insanlığın sonunun geldiğini iddia eden kehanetleri artırıyor. Bu baş döndürücü gelişmeler sinema sektöründe “bilim kurgu” filmlerine geniş revize alanı oluşturuyor.
Kartopu gibi büyüyen bu tahayyül sınırı, insanın aklını başından alıyor ve aklın yerine Allah’a meydan okuma cüretini yerleştiriyor. Aklı başında olmayan insan, sınır tanımaz bir cesaretle kendine, topluma, doğaya ve tanrıya meydan okumaya başlıyor. Kalbi ve kulakları mühürlenen, gözleri perdelenen bir insanın Allah’a karşı meydan okuması, ancak tek taraflı oynanan bir kör dövüşünden ibarettir.
Bilim ve teknolojide yaşanan ivme, Müslümanlar tarafından ise tamamen farklı yorumlandı. Dünya tarihinde eksen kaymalarına yol açan büyük buluşların birçoğu, Müslümanlar tarafından sünnetullaha müdahale şeklinde yorumlandı ve buna karşıt bir refleks geliştirildi. Bu zıt meyil, zamanla Müslümanlarla Batılılar arasındaki güç dengesini Müslümanlar aleyhine bozdu.
Batılılar dünyayı dolaştıkça, yaratılışın nasıl başladığına dair izleri gün yüzüne çıkardılar. Bu izleri takip ederek, insana verilen az ilimden faydalanıp bilmediklerini öğrendiler. Müslümanlar ise sünnetullahın değişmeyeceği hakikatinden uzaklaşmaya başladılar. Bu uzaklaşma, Müslümanlar için ağır sonuçlar doğurdu ve asırlardır süren yenilgilerle geri çekilme silsilesini başlattı.
BAŞKALARININ BELİRLEDİĞİ ALANDA OYNAMAK…
Kuralları rakipler tarafından konulmuş, sahası rakiplerce inşa edilmiş ve seyircisi rakiplerin şakşakçılarından oluşan bir düelloda yenilgi neredeyse kaçınılmazdır. Ne kadar doğru ve güçlü hamleler yaparsanız yapın; yuhalanan sizin varlığınız, alkışlanan ise rakiplerinizin acziyeti olur.
Böyle bir sahada, bir noktadan sonra kendinizi kaybeder; zafer için değil, tribünler için oynamaya başlarsınız. Son iki asırdır Müslümanların düştüğü durum bundan ibarettir. Allah’ın bizim için çizdiği tahayyül sınırını tribünler arasına sıkıştırıp kaldık. Ne zaman bu suni sahayı terk etmeye kalkışsak, tezahüratlar bizi sahada tutmak için alkışladı.
Tahayyül sınırlandığında basiret tıkanır. Önümüzü açacak ufuklar yerine, Batı’nın gölgesi altında kendimize yol arıyoruz. Bu arayışta Müslüman mütefekkirler ne kadar içten ve samimi olsalar da kullandığımız pusula ve haritalar bize Roma’yı işaret etmekte, kurtuluşu orada göstermektedir. Çantamızda taşıdığımız rızkın Müslümanca olması yetmez, kurduğumuz sofranın da bize ait olması gerekir.
***
Buraya kadar, girizgâh mahiyetinde metaforlar aracılığıyla insanlığın düştüğü vahamete ve bu vahamet içinde Müslümanların yaşadığı medeniyet krizine dikkat çekmeye çalıştım. Rabbim inayet verirse, yazının ilerleyen bölümlerinde içinde bulunduğumuz krize farklı pencerelerden bakmaya ve somut çıkış yolları aramaya gayret edeceğim.
Gayret bizden, muvaffakiyet Allah’tandır.
.Kadın kuşağı programları ve toplumun çürüterek altını oyan diziler millî güvenlik meselesi hâline geldi, derhal kaldırılmalı!
04:0019/01/2026, Pazartesi
G: 19/01/2026, Pazartesi
78
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Amerika olmayı başaramadık (!) ama “küçük Amerika” (=Amerika’nın karikatürü) olmayı başardık!
Yuh diyorum sadece!
Bakın bazı televizyon dizileri bildiğin düpedüz sapıttılar! Her tür ahlâksızlığı normalleş-tiriyorlar! Televizyon dizileri toplumu kurşuna diziyor. Aileler seyrediyor, devlet seyrediyor, hükümet seyrediyor! Televizyon dizileri ve iğrenç kadın kuşağı programları millî güvenlik meselesi hâline gelecek kadar kontrolden çıktı!
Ey millet!
Memleket nereye gidiyor böyle?
Uçuruma, uçuruma…
Görmüyor musunuz?
SELÂM VERDİĞİNİZ BİR ÜRDÜNLÜ ŞOFÖR “TÜRKİYE MÜSLÜMAN BİR ÜLKE Mİ?” DİYE SORARSA, NE YAPARSINIZ?
Bakın nasıl ürpertici bir yok oluş süreci yaşıyoruz, dışarıdan bir örnekle resmetmeye çalışayım: Ürdün’de taksiye biniyorsunuz. Selâm veriyorsunuz. “Aleykümselam” diyerek selamınızı alıyor şoför.
Nereden geldiğinizi soruyor. “Türkiye”, diye cevap veriyorsunuz. Sonra aynadan bakarak “ya ahî” diyor şoför, “Türkiye Müslüman mı?” Selamınızı alan adamın bu sorusuna şaşırıyorsunuz. Nasıl yani, diyorsunuz. Tabiî ki de Müslüman kardeş, diye cevap veriyorsunuz.
“Ne biçim Müslüman bu Türkiye! O dizilerde ahlâksızlık diz boyu ve Türkiye’nin Müslüman olduğuna dâir bir alâmete rastlamadım! O yüzden sordum” diyor.
Adam size öyle bir tokat vuruyor ki, neye uğradığınızı şaşırıyorsunuz!
Kültür Bakanlığı dizilerle ilgili üstünkörü, ruhsuz açıklamalar yapıyor. İşte “Türk dizileri Türkiye’ye bilmem kaç milyar kazandırıyor! Vs. Vs.
Şaka gibi değil mi?
Ülkenin kültürünü iğrenç bir şekilde aşağılayan diziler bunların çoğu!
İyi misiniz siz?
Kültür Bakanı’na soruyorum şimdi: Siz ülkenin kültürünü korumak ve geliştirmekle mükellefsiniz, değil mi? Ama bu diziler ülkenin altını oyuyor, değerlerimizi şu gibi harcıyor, paçavraya çeviriyor, görmüyor musunuz; yoksa umurunuzda mı değil sizin bayım?
UYARIYORUM: KADIN KUŞAĞI PROGRAMLARI DERHAL KALDIRILSIN!
Esra Erol isimli bir kadın kuşağı programcısı bir program yapmış. Programda vatandaşın biri “Şeriatın kestiği parmak acımaz” diyor. Programın sunucusu hanımefendi, celalleniyor ve söylenen sözle zırnık kadar alakası olmayan saçma sapan bir tepki veriyor: “Şeriat Ortadoğu’da. Burada değil” diyor.
Bu hanım sunucu, söylenen sözün ya ne anlama geldiğini bile anlamaktan âciz ya da fırsat bu fırsat diyerek şeriatı aşağılıyor!
Söyleyecek söz bulamıyorum. Şeriatın kestiği parmak acımaz, lafı, hukukun önünde boynumuz kıldan incedir, demektir. Bunu anlamıyor mu yoksa derdi başka bir şey mi, bu sunucu hanıme-fendinin, bilmiyorum.
Bendeniz bu diyalogların geçtiği, sosyal medyada gördüğüm videoyu bir metin yazarak yayınladım.
Esra Erol’un bu toplumun dünyaya armağan ettiği adalet, hakkaniyet ve merhamet medeniyeti Osmanlı medeni-yetinin kurucu dinamiğini ve ruhunu oluşturan şeriat gibi ulvî bir değeri aşağılayan videosunun ortalıkta dolaşan kopyasını yayınladım diye “telif hakkı ihlali” numarasıyla video kaldırıldı, ben de ceza yemişim!
Siz ne ruhsuz adamlarsınız!
Hem suçlusunuz hem de güçlü!
Allah’tan korkmaz mısınız siz?
Siz kimsiniz, bu ülkenin çocuğu değil misiniz?
Bu ülkenin çocuğu bu tahribatı yapar mı?
Allah’tan korkmaz mı, kuldan utanmaz mı?
Bu kadın kuşağı programlarının milletin ahlâkını ne kadar bozduğunu, Anadolu insanını ve değerlerini ne kadar aşağıladığını göremiyor olamazsınız!
Buradan ATV televizyon kanalının yöneticilerine sesleniyorum: O iğrenç kadın kuşağı programlarını kaldıracaksınız! Kaldırmazsanız sizin yakanıza yapışacağım Rabbimin huzurunda!
Esra Erol ve Müge Anlı ve de bilumum kadın kuşağı programlarını ve bu tür programları yayınlayan bütün televizyon kanallarını değerlerimizi ayaklar altına alan yapımları sebebiyle protesto ediyorum.
RTÜK KIŞ UYKUSUNDAN UYANSIN!
RTÜK, sen ne işe yararsın arkadaş?
Kadın kuşağı programlarının Anadolu insanını ne kadar aşağıladığını, toplumun değerlerini nasıl ayaklar altına aldığını ve bu ülkenin altını nasıl ürpertici şekillerde oyduğunu göremiyorsanız, neyi görüyorsunuz ve neden oradasınız siz, merak ediyorum, doğrusu?
RTÜK Başkanımız benim dostumdur, onun kalbini incitmek bile istemem. Ama toplumun altını oyan bu yapımların millî güvenlik meselesi haline gelecek kadar zıvanadan çıktığını hatırlatmak vazifem benim.
Hiçbir toplum, kendi insanını ve kendi değerlerini bu kadar aşağılatmaz, ayaklar altına aldırmaz!
Devlet / hükümet ve aileler, televizyonlarda sabah-akşam değerlerimizin altını oyan, tahripkâr dizilere, programlara daha fazla seyirci kalamaz. Böyle giderse ortada değerler de kalmaz, toplum da!
Benden uyarması!
Vesselâm.
Endülüs: Bir medeniyetin sessiz çığlığı, kendinize gelin çağrısı
04:0023/01/2026, Cuma
G: 23/01/2026, Cuma
37
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
TULEYTULA, ENDÜLÜS
Endülüs medeniyeti, Avrupa’ya medeniyeti öğreten şehir. Avrupa’nın barbar istilalarıyla kasıp kavrulduğu, cehenneme çevrildiği, karanlıklar denizinde yüzdüğü bir zaman diliminde Şam'dan ve Mağrip'ten Endülüs’e hicret eden, Ukbe bin Nafi ve Berberî köle Tarık bin Ziyad, burada sekiz asır Avrupa’da kandil gibi yanan benzersiz, leziz bir medeniyetin tohumlarını ekiyorlar.
ENDÜLÜS YOLCULUĞUMUZUN SERENCAMI
710 yılında henüz İslâm'ın ilk asrında Endülüs Emevî Devleti'ni kuruyorlar. 756 yılına kadar Endülüs Şam’dan atanan valilerle yönetiliyor. Daha sonra bağımsız bir devlet oluyor.
III. Abdurrahman döneminde Endülüs Emevî Devleti altın çağını yaşıyor: Şii Fatımî Devleti Kuzey Afrika'da Abbasî hilâfetine karşı hilafet ilan edince ve Endülüs'ü karıştıran, cehenneme çeviren İbn Hafsun denen aşağılık bir âsî, bir taraftan Endülüs’teki Hristiyanlarla işbirliği yaparak, diğer taraftan da 910 yılında Şiî Fatımî halifeliğini tanıyınca, III. Abdurrahman gelen tehlikeyi bertaraf etmek ve ortaya çıkan fitne fesadı yok etmek için Endülüs’te halifeliğini ilan ediyor. Tabiî ulema tarafından yapılan yoğun müzakerelerden sonra. Çünkü tek halife olması esas’tır. Birden fazla halifenin olması hilafetin mantığına terstir.
Endülüs Emevî Hilâfeti 3 asır yaşıyor, muazzam bir medeniyet tecrübesi ortaya koyuyor... Avrupa'daki rönesansların hepsini de besliyor ama 1236 yılında, çok erken bir tarihte yıkılıyor ve tarihten çekiliyor.
Endülüs Emevî Hilâfeti’nin yıkılmasından sonra Endülüs 1492'de yıkılan Gırnata Sultanlığı 2,5 asır kadar dar bir alanda nefis bir medeniyet tecrübesi ortaya koyuyor ama Haçlıların dört bir koldan saldırıları sonrasında yıkılmaktan, tarihten çekilmekten kurtulamıyor.
İspanyadaki Müslümanların trajik tarihi ondan sonra başlıyor. Kan, gözyaşı, katliamlar, Engizisyonlar alıp başını gidiyor.
Bu hafta başından itibaren lezzetli bir Endülüs yolculuğu yapıyoruz. Yolculuğumuzu Büşra Uçur kardeşim gerçekleştiriyor, rehberliğimizi de İspanya'dan Faruk Oruç kardeşim yapıyor. Faruk kardeşim, mütevazi, seyahatimize katılan herkesin her sorunuyla anında ilgilenem çok güzel bir kardeşimiz. Gezimizi MTO Samsun temsilcimiz ve yönetim ekibimizden Muharrem Kartancı hocamızın leziz kaleminden aktarmak istiyorum… Pazar günü de devam edeceğiz.
TÜRKİYE’NİN “ENDÜLÜSLEŞME” SÜRECİ
Üç günde Barselona’dan Madrid’e, Toledo’dan Kurtuba’ya uzanan bu yolculuk, Granada ve Sevilla ile tamamlanacak…
Seyahatimizin üçüncü gününde Tuleytula’da (Toledo) erken saatlerde otobüsümüzün, şehri bütünüyle gören seyir terasına ulaşmasıyla biz de gözümüzü açtık.
Karşımızdaki şehir, bildiğimiz bir şehir değildi. Bir duygu karmaşası yaşadık; şaşırdık, çarpıldık adeta… Hüzün kapladı içimizi. Gördüğümüz kiliselerin kuleleri birer minareydi, binalar camiydi.
Kimi camiler kiliseye dönüştürülmüş, kimileri tamamen yıkılıp yerlerine büyük katedraller inşa edilmişti. Hayâlimde tüm kulelere yeniden minareleri yerleştiriyorum. Minareler, şehri çeviren nehre yansıyor; ezan sesleri duyuyorum…Yakından ve uzaktan gelenleri kubbesi altında toplayan camilerimizi seyrediyorum.
Şadırvanlar, geleceğe dair akıbetin endişesiyle kavrulan yürekleri serin sularıyla teskin ediyor.
Geniş avlunun gölgelik ağaçları altında namaz saatini bekleyen dedelerimizin sohbetine katılıyorum.
Tuleytula’ya bakarken, onu okuyamayan, ondan ders çıkaramayan Osmanlı’nın da bir “Endülüsleşme” sürecine sürüklenişine takılıyorum. Hüzünleniyorum. Tam anlamıyla bir travma hâli yaşıyorum. Yusuf Kaplan hocamızın şu cümlesi kulağımda tekrar tekrar çınlıyor:
“Türkiye, fiilen Endülüsleşmedi ama zihnen Endülüsleşme süreci yaşıyor ve bunun farkında bile değiliz!”
TULEYTULA: ŞİİR ŞEHİR
Bu düşüncelerle yürüyen merdivenle şehre giriş yapıyoruz. Rehberimiz Faruk Uçar kardeşimiz anlatıyor:
“Hâlâ bizden kalanlarla övünüyorlar ama sadece iddia ediyorlar; yaşamıyorlar ve yaşatmıyorlar…
Mahallenin bu bölümünde cami varmış, şimdi kilise; kilise varmış, yine kilise; havra varmış, şimdi kilise…
Peki, bu kiliseler gerçekten kilise mi? Sadece şeklen kilise…
Camimizin minaresi kule olmuş; üzerinde haç ve çan var. Mimari korunmuş ama ruh yok. Öyle hüzünlü ki, sessizce ağlatıyor ziyaret için bile içine giremeyen Müslümanları düşünmek insanın içini parçalıyor.
Duvarlarını, pencerelerini ayrıntısıyla inceleyemiyorum. Utanıyorum. Gözlerimi kaçırıyorum sanki… Çok ağır geliyor gördüklerim, yüzleşemiyoruz!
Biraz ilerleyince, rehberimiz hayvan pazarı olarak kullanılan şehrin meydanını anlatıyor: Engizisyon mahkemeleriyle binlerce Müslüman bu meydanda yok edilmiş, burada kıyılmış, öldürülmüş…
Evet, Yusuf Kaplan hocamızın sıkça söylediği gibi: “Biz yaşatmak için yaşarız; Batı öldürmek, yok etmek için yaşar.”
Bu sözü burada adeta iliklerimize kadar hissediyoruz. Tadımız kaçıyor.
Meydanı gören bir kafenin penceresi önünde hocamız, Avrupa tarihinde Endülüs’ün nasıl gizlendiğini, karartıldığını; oysa onları aydınlatacak olan ‘hakikatin’ burada olduğunu anlatıyor.
“Tuleytula, şiir gibi bir şehir. İslam mimarisinin en güzel örneklerini sergiliyor. Sürprizlere açık sokaklar; nefes aldıran ‘hayat’ alanları, evler birbirine çok yakın, muhabbete davetkâr…
Binaların cepheleri, birbirleriyle İslam medeniyetinin ışığını yansıtmak için yarışıyor adeta. İnsanın şehirden ayrılası gelmiyor.”
Bize ne oldu da şehirlerimizi kaybettik? Şehirlerini kaybedenler kendilerini nasıl bulabilir?
Hocamız ses veriyor: Şehirleri yaşayanlar kaybolmaz. İnsan ölür, düşünceler değişir; ama şehir hatırlatır.
.Endülüs-bir medeniyetin sessiz çığlığı: Kendinize gelin çağrısı -2
04:0025/01/2026, Pazar
G: 25/01/2026, Pazar
20
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Barselona, Madrid, Kurtuba
Endülüs seyahatimiz sürprizlerle sürüyor… Güzel insanlarla tanışıyoruz. Endülüs’ün gülü, Okçular Tepesi’ni boş bırakmayan güzel Müslümanlarla. Ahmet Kesmegülü kardeşimiz önceden bizi bekleyen kardeşlerimizden biri. Eşi Safiye Hanım, yeni Müslüman olmuş güzel, mütevazı bir kardeşimiz tıpkı Ahmet Bey kardeşim gibi.
Gırnata’ya gelince mutlaka ziyaret etmenizi ve tanışmanızı tavsiye ederim. Estambul isimli tatlı ve baklava dükkanı var. Çok leziz ve otantik bir yer. Çay, Türk kahvesi içilebilecek nadir yerlerden biri.
Kurtuba, hüznümüzü büyütüyor, isyanımızı artırıyor…
Bir gün mutlaka yeniden İslâm’ın aydınlatıcı güneşinin yeniden İber Yarımadası’nı, bütün Avrupa coğrafyasını ısıtacağı ve aydınlatacağı günler için and içiyoruz -üzerimize düşeni yapmaya…
Hristiyanlık bitti, Kilise ayakta. Ama hayat verecek bir ruhu yok kilisenin. Avrupa’nın İslâm’ın diriltici, herkese hayat hakkı tanıyan, herkese ruh üfleyecek atılımına ihtiyacı var.
O günlerin yeniden gelmesi, getirilmesi için güzel, mütevazı, asil ve donanımlı Müslümanlara, öncü, ön açacak sıradışı insanlara ihtiyacımız var. O parlak insanları yetiştirmeye çalışıyoruz hasbelkader.
Endülüs yolculuğumuzun Gırnata’ya kadar olan bölümünü bugün yine Muharrem Kartancı kardeşimin akıcı, leziz kaleminden yayınlıyorum. Güzel bir pazar yazısı oldu. Keyifli, zihin açıcı okumalar...
VEDA EDİLEMEYEN ŞEHİRE VEDA
Tuleytula’ya geldiğimizde hava bulutlu ve sakindi. Yağmur beklemiyorduk. Önce gözyaşlarımıza eşlik etti sessizlik; sonra bardaktan boşanırcasına yağmaya başladı.Bu duygularla Kurtuba yoluna koyulduk.
Yağmurun Kurtuba’ya kadar dinmeyeceğinden habersiz, otobüste Yusuf Kaplan hocamızdan enfes, çok lezzetli bir ders dinliyoruz. Yol kısalıyor sanki.
HÜZÜNLÜ ŞEHİR: KURTUBA
Tarihî köprüden geçerek sağanak yağmur altında Kurtuba Ulu Camii’ne giriyoruz. Sığınıyoruz adeta…
Kurtuba Endülüs döneminde bir milyon nüfusa ulaşmış, üç yüz camisi, altı yüz hamamı ve kırk bin kişinin aynı anda namaz kılabildiği ulu camisiyle; medreseleri, âlimleri ve ilim halkalarıyla büyük bir medeniyetin başkentliğinin hakkını veren bir şehirdi. Bugün ise nüfusu hâlâ dört yüz bine bile ulaşamamıştır.
Kırk bin kişinin namaz kılabildiği bu cami, medeniyetimizin giydirdiği karakterle öyle bir meydan okuyor ki; mütevazılığı tarif edilemez, ancak yaşanır. Şehir ele geçirildiğinde kral, caminin kiliseye çevrilmesini emrediyor.
Mimarlar çalışmaya başlıyor. Değişim ilerleyince kral kontrole geliyor ve şu sözü söylüyor: “Mahvetmişsiniz!” “Bu mimariye nasıl kıydınız?” diyerek çalışmaları durduruyor. Bozmadan inşa etmelerini emrediyor.
Bu emirle, Batı ve İslam medeniyetlerini cami–kilise üzerinden okuma imkânı buluyoruz. Ama bu imkân hüznümüze de dersimize de çare olmuyor. Bu kadar mütevazı ve asil bir cami; ezana hasret, cemaate hasret, tekbire hasret…Mihrap üzerindeki işlemeler ayetlerle namazı anlatıyor. Haşr Suresi işlenmiş; yeniden dirilişi anlatıyor. Ama dirilişe de, namaza da, imama da hasret…
Caminin içine inşa edilen kilise; mimarisiyle, tarzıyla kabalığı, kibri, karanlığı, yok etmeyi haykırıyor. Minaremiz bahçede bir köşede yalnızlığıyla duruyor.
Ezan okunacağı günleri sayıyor. Özgür bir kuşağı bekler gibi…Yeniden coşkulu günleri yaşama umuduyla ayakta kalmaya çalışıyor…
GURURUN ŞEHRİ: BARSELONA
Barselona’da boğa güreşi arenasının mimarisinde buluyoruz kendimizi. Katalanların, merkezi hükümete direnerek hayvanlara eziyeti reddetmeleri ve arenayı alışveriş merkezine dönüştürmelerinde bir duruş görüyoruz.
Katalanların mücadelesiyle referandumda ayrılmak isteyenler yüzde sekseni bulmuş. Merkezi hükümet kabul etmemiş; çünkü ekonominin yüzde yirmisi Barselona’ya aitmiş.
Yirmi bin İngilizce kitabın bulunduğu büyük bir kitapçıda, hocamız talebelerine ulaştırmak üzere ondan fazla kitap satın alıyor.
Artık Avrupa’nın kitapçıları Yusuf Kaplan hocamızdan soruluyor. Neredeyse Avrupa’nın tüm kitapçılarını keşfettik.
MADRİD: KRALLIĞIN BAŞKENTİ
Madrid’de izlerimiz daha da belirginleşiyor. Gotik mahallede İslam mimarisinin sokaklarında kayboluyoruz. Kitapçıların izini sürüyor, meydanları keşfediyoruz.
Eski kraliyet merkezinin üç bin odalı devasa bir alan olduğunu öğreniyoruz. Kralın ise yeni yapılan sarayda ikamet ettiğini fark ediyoruz.
GIRNATA YOLUNDA…
Kurtuba’nın dar sokaklarında, evlerin hayat bahçelerinde, çiçekli sokaklarında ve mimarisinde iz sürmeye yeniden niyetliyiz.
Güneş doğarken, Granada’ya olan hasretimizi dindirmek için tekrar yola koyulacağız.
Bizi nelerin beklediğini bilmiyoruz. Nasibimize razı olarak yola çıkıyoruz. Akışın lezzetini duyuyor, teslimiyetin huzurunu yaşıyoruz. Şunu hiç unutmuyoruz: Batı, yok oluşunu şehirlerinin mimarisiyle gizliyor. Şehirleri bizi yanıltmasın. Batı, yok oluşunu Gazze ile ilan etti. Köleliği ispatlandı. İçinde bulunduğu çaresizlik açığa çıktı.
Batı karar verecek: Ya hakikatle var olacak ya da ‘karanlıkta’ yok olacak.
.Endülüs-bir medeniyetin sessiz çığlığı: Kendinize gelin çağrısı -2
04:0025/01/2026, Pazar
G: 25/01/2026, Pazar
20
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Barselona, Madrid, Kurtuba
Endülüs seyahatimiz sürprizlerle sürüyor… Güzel insanlarla tanışıyoruz. Endülüs’ün gülü, Okçular Tepesi’ni boş bırakmayan güzel Müslümanlarla. Ahmet Kesmegülü kardeşimiz önceden bizi bekleyen kardeşlerimizden biri. Eşi Safiye Hanım, yeni Müslüman olmuş güzel, mütevazı bir kardeşimiz tıpkı Ahmet Bey kardeşim gibi.
Gırnata’ya gelince mutlaka ziyaret etmenizi ve tanışmanızı tavsiye ederim. Estambul isimli tatlı ve baklava dükkanı var. Çok leziz ve otantik bir yer. Çay, Türk kahvesi içilebilecek nadir yerlerden biri.
Kurtuba, hüznümüzü büyütüyor, isyanımızı artırıyor…
Bir gün mutlaka yeniden İslâm’ın aydınlatıcı güneşinin yeniden İber Yarımadası’nı, bütün Avrupa coğrafyasını ısıtacağı ve aydınlatacağı günler için and içiyoruz -üzerimize düşeni yapmaya…
Hristiyanlık bitti, Kilise ayakta. Ama hayat verecek bir ruhu yok kilisenin. Avrupa’nın İslâm’ın diriltici, herkese hayat hakkı tanıyan, herkese ruh üfleyecek atılımına ihtiyacı var.
O günlerin yeniden gelmesi, getirilmesi için güzel, mütevazı, asil ve donanımlı Müslümanlara, öncü, ön açacak sıradışı insanlara ihtiyacımız var. O parlak insanları yetiştirmeye çalışıyoruz hasbelkader.
Endülüs yolculuğumuzun Gırnata’ya kadar olan bölümünü bugün yine Muharrem Kartancı kardeşimin akıcı, leziz kaleminden yayınlıyorum. Güzel bir pazar yazısı oldu. Keyifli, zihin açıcı okumalar...
VEDA EDİLEMEYEN ŞEHİRE VEDA
Tuleytula’ya geldiğimizde hava bulutlu ve sakindi. Yağmur beklemiyorduk. Önce gözyaşlarımıza eşlik etti sessizlik; sonra bardaktan boşanırcasına yağmaya başladı.Bu duygularla Kurtuba yoluna koyulduk.
Yağmurun Kurtuba’ya kadar dinmeyeceğinden habersiz, otobüste Yusuf Kaplan hocamızdan enfes, çok lezzetli bir ders dinliyoruz. Yol kısalıyor sanki.
HÜZÜNLÜ ŞEHİR: KURTUBA
Tarihî köprüden geçerek sağanak yağmur altında Kurtuba Ulu Camii’ne giriyoruz. Sığınıyoruz adeta…
Kurtuba Endülüs döneminde bir milyon nüfusa ulaşmış, üç yüz camisi, altı yüz hamamı ve kırk bin kişinin aynı anda namaz kılabildiği ulu camisiyle; medreseleri, âlimleri ve ilim halkalarıyla büyük bir medeniyetin başkentliğinin hakkını veren bir şehirdi. Bugün ise nüfusu hâlâ dört yüz bine bile ulaşamamıştır.
Kırk bin kişinin namaz kılabildiği bu cami, medeniyetimizin giydirdiği karakterle öyle bir meydan okuyor ki; mütevazılığı tarif edilemez, ancak yaşanır. Şehir ele geçirildiğinde kral, caminin kiliseye çevrilmesini emrediyor.
Mimarlar çalışmaya başlıyor. Değişim ilerleyince kral kontrole geliyor ve şu sözü söylüyor: “Mahvetmişsiniz!” “Bu mimariye nasıl kıydınız?” diyerek çalışmaları durduruyor. Bozmadan inşa etmelerini emrediyor.
Bu emirle, Batı ve İslam medeniyetlerini cami–kilise üzerinden okuma imkânı buluyoruz. Ama bu imkân hüznümüze de dersimize de çare olmuyor. Bu kadar mütevazı ve asil bir cami; ezana hasret, cemaate hasret, tekbire hasret…Mihrap üzerindeki işlemeler ayetlerle namazı anlatıyor. Haşr Suresi işlenmiş; yeniden dirilişi anlatıyor. Ama dirilişe de, namaza da, imama da hasret…
Caminin içine inşa edilen kilise; mimarisiyle, tarzıyla kabalığı, kibri, karanlığı, yok etmeyi haykırıyor. Minaremiz bahçede bir köşede yalnızlığıyla duruyor.
Ezan okunacağı günleri sayıyor. Özgür bir kuşağı bekler gibi…Yeniden coşkulu günleri yaşama umuduyla ayakta kalmaya çalışıyor…
GURURUN ŞEHRİ: BARSELONA
Barselona’da boğa güreşi arenasının mimarisinde buluyoruz kendimizi. Katalanların, merkezi hükümete direnerek hayvanlara eziyeti reddetmeleri ve arenayı alışveriş merkezine dönüştürmelerinde bir duruş görüyoruz.
Katalanların mücadelesiyle referandumda ayrılmak isteyenler yüzde sekseni bulmuş. Merkezi hükümet kabul etmemiş; çünkü ekonominin yüzde yirmisi Barselona’ya aitmiş.
Yirmi bin İngilizce kitabın bulunduğu büyük bir kitapçıda, hocamız talebelerine ulaştırmak üzere ondan fazla kitap satın alıyor.
Artık Avrupa’nın kitapçıları Yusuf Kaplan hocamızdan soruluyor. Neredeyse Avrupa’nın tüm kitapçılarını keşfettik.
MADRİD: KRALLIĞIN BAŞKENTİ
Madrid’de izlerimiz daha da belirginleşiyor. Gotik mahallede İslam mimarisinin sokaklarında kayboluyoruz. Kitapçıların izini sürüyor, meydanları keşfediyoruz.
Eski kraliyet merkezinin üç bin odalı devasa bir alan olduğunu öğreniyoruz. Kralın ise yeni yapılan sarayda ikamet ettiğini fark ediyoruz.
GIRNATA YOLUNDA…
Kurtuba’nın dar sokaklarında, evlerin hayat bahçelerinde, çiçekli sokaklarında ve mimarisinde iz sürmeye yeniden niyetliyiz.
Güneş doğarken, Granada’ya olan hasretimizi dindirmek için tekrar yola koyulacağız.
Bizi nelerin beklediğini bilmiyoruz. Nasibimize razı olarak yola çıkıyoruz. Akışın lezzetini duyuyor, teslimiyetin huzurunu yaşıyoruz. Şunu hiç unutmuyoruz: Batı, yok oluşunu şehirlerinin mimarisiyle gizliyor. Şehirleri bizi yanıltmasın. Batı, yok oluşunu Gazze ile ilan etti. Köleliği ispatlandı. İçinde bulunduğu çaresizlik açığa çıktı.
Batı karar verecek: Ya hakikatle var olacak ya da ‘karanlıkta’ yok olacak.
Endülüs-bir medeniyetin sessiz çığlığı: Kendinize gelin çağrısı -3
04:0026/01/2026, Pazartesi
G: 26/01/2026, Pazartesi
25
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Endülüs seyahatimizi Muharrem Kartancı kardeşimin kaleminden aktarıyorum. Leziz bir yazı oldu yine. Zihin açıcı okumalar.
KURTUBA’DAN GIRNATA’YA EZANIN ÇAĞRISI
Kurtuba’da sabah erkenden hazırlanıp Medinetüzzehra’ya gidiyoruz. Önce müzeye uğruyoruz. Müzede hazırlanan filmde şehrin ihtişamını, o dönem İslam medeniyetinin büyüklüğünü, kudretini gördük. Alman kralının kabulündeki ritüeller bile dünyanın en güçlü ülkesi olduğunu ispat etmeye yetiyor.
Gırnata’ya vardığımızda ikindi namazı vakti yaklaşıyordu. Valizlerimizi otele bırakıp yakın mesafedeki Gırnata Ulu Camii’ne gittik. Camiye yaklaştığımızda minaresinden ezan okunmaya başladı. Dört gün sonra ezan sesi duymak çok anlamlıydı.
Ezan, minarenin şerefesinden mikrofonsuz okunurken Endülüs’ün, Gırnata’nın tüm hüznünü ve acısını toplayıp sesine yansıtıyordu müezzin kardeşimiz.
Yusuf Kaplan hocamız: “Bu ezan, bizi İslam medeniyetine çağırıyor yeniden.” diyerek hüznümüzü umuda dönüştürdü.
Ezan, bir namaz vaktini haber vermekten öte bir hatırayı uyandırıyordu. Müezzinin sesi hüzünlüydü; fakat bu hüzün bir yenilmişliğin değil, unutulamayan bir medeniyetin sesiydi.
GIRNATA ULU CAMİİ: ERENLERİN OCAĞI
Gırnata Ulu Camii: Erenlerin Ocağı
Ezanın ardından Gırnata Ulu Camii’ne heyecanla girdik. Gösterişten uzak, derinlikten yana cömert bir cami… Mütevazılığın asaletini yansıtıyor. Bu cami, Endülüs’ün susturulmuş sesinin, yok sayılmış tarihinin günümüzde yeniden konuştuğu bir mabed.
Ruhu olan camilerde namaz ayrı bir güzel kılınıyor; ayrı bir coşku, neşve hissediliyor. Namaz sonrasında hocamızın etrafında MTO cami halkasını kuruyoruz. Zihin açıcı, ufuk verici sohbetle Gırnata’da kardeşlik ruhunu iliklerimize kadar yaşıyoruz. Birbirimize sarılıyoruz; İslam kardeşliği gurbette bambaşka yaşanıyor.
Hocamız Türkiye kendine gelebilirse bir öncü kuşak yetiştirebilirse tüm dünyayı etkileyecek adımlar atabilir kısa sayılabilecek zaman diliminde diyerek bizleri heyecanlandırıyor… Dikkat etmezsek günü kurtaracak işlere odaklanırsak geleceği kuracak işleri ihmal edersek aynı şekilde yok olma tehlikesi de kapımıza dayanmıştır, diyerek sorumluluğumuzu hatırlattı bizlere…
Gırnata Ulu Camii, Endülüs’e düşülmüş sessiz ama kararlı bir mühürdür; ümmetin ve erenlerinin…Bu cami, Endülüs’ün son nefesi değil; yeniden atmaya başlayan kalbidir.
MÜSLÜMAN MAHALLESİ: ASALETİN SOKAKLARA SİNMİŞ HÂLİ
Namazdan sonra Müslüman mahallesinin dar sokaklarında yürüdük. Evler birbirine yaslanmıştı; sanki birbirini destekliyordu. Bizim medeniyetimiz insanı yalnızlığa terk etmez. Avlular hayattır; buluşma alanlarıdır. Pencereler mahremiyeti korur, kapılar içerinin güzelliklerine dair ipuçları verir.
Bu sokaklarda dolaşırken insan şunu fark ediyor: Müslümanlık sadece bir inanç değil; hayatın her anını, her mekânını düzenleyen bir tarzdır. Hayata ölçüyle bakma, insana saygıyla yaklaşma biçimidir.
400 BİN KİTABIN YAKILDIĞI MEYDAN
Endülüs’ün asıl düştüğü yer burasıdır. Bu meydanda yalnızca kitaplar yakılmadı; hafıza yakıldı, bilgi yakıldı. Bir medeniyetin kendini anlatma imkânı yok edilmek istendi. İnsanlığa “kitap yakma” yolunu açan şeytani eylem burada öğretildi. Dünyada yakılan tüm kitapların sorumluluğu, Gırnata meydanında kitap yakanların omuzlarındadır.
Avrupa’nın “aydınlanma” diye anlattığı hikâye, Endülüs’te kitapların kül olduğu bu meydanda başladı!.. Kurtuba’da yazılan ilim, Toledo’da hırsızlıkla alındı, tercümelerle sahiplenildi; Gırnata’da ise kitaplar ateşe verilerek çalıntı gizlendi, aklandı.
Çalıntı bilgiyle kibir başladı; teknolojik gelişmeyle canavara dönüştü ve insanlık içinden çıkılmaz bir hâle sürüklendi; sanayi devrimi, coğrafi keşifler vb. ile. Ama bugün görülüyor ki insanlık hakikate gebedir; onu arıyor, ona koşuyor.
ELHAMRA: LÂ GÂLİBE İLLALLAH VE ALLAH ZİKRİ
Gırnata’da ikinci günümüz Elhamra Sarayı ile başladı. Elhamra, bir saraydan öte; İslam medeniyetinin güzellik anlayışının taşa, suya ve ışığa dönüşmüş hâlidir. Zikrin farklı bir tezahürüdür Elhamra.
Duvarların her yerine tekrar tekrar yazılı olan cümle, medeniyetimizin özetidir: “Lâ galibe illallah.” Allah’tan başka galip yoktur. Bu söz, insanın unutkanlığına, gafletine, isyanına, kibrine dikkat çeker. Günün karmaşasına, imtihanına, zorluğuna bir derstir; bir ilaçtır. Bu söz bir süs değil; bir medeniyet iddiasıdır. Gücün değil, hakikatin galip olduğuna dair sessiz bir ilandır.
SU, YANSIMA VE CENNET BAHÇELERİ
Elhamra’da su ana unsurdur; yaratılışımızı hatırlatır. Bir kan pıhtısından yaratıldığını unutan insana ihtardır. Su havuza akar; insan dünyaya doğar.
İslam medeniyeti yansımayı sever. Müslüman, Müslümanın aynasıdır. İnsan kendiyle yüzleşir. Şimdi varsın, az sonra yoksun; tıpkı yansıyan gölgen gibi… Ölümü bilen, hatırlayan kibre kapıl/a/maz. Renkler vardır ama gözü yormaz; saklanmıştır. Işık vardır ama kör etmez; yansımadır, kırılmıştır, Elhamra’da.
Bu mekânlar, süs için değil; dünyada cenneti hatırla/t/mak ve onu ebedî olarak kazanmaya çağrıdır, davettir. Müslümanlar doğaya hükmetmez; onunla ahenkli bir ilişki kurar. Bunu Elhamra’da görüyoruz.
CUMA NAMAZI: ENDÜLÜS’ÜN HÂLÂ YAŞADIĞINI GÖSTEREN DELİL
Cuma namazı için yeniden Gırnata Ulu Camii’ne geldik. Bugün bu camide kılınan namaz, Mekke’de kılınan bayram namazlarını hatırlatıyordu. Sessiz, riyasız, derin… Namazdan sonra bayram günü neşesiyle tebrikleşen Müslümanlar ve yeni Müslüman olmuş kardeşlerin yüzlerindeki sevinç ve huzur, Endülüs’ün hâlâ ölmediğinin en sahici delilleriydi.
Namaz sonrasında farklı bir güzergâhtan Müslüman mahallesinin sokaklarına daldık. Hedef, Gamze Hanım’ın davetine icabet etmek için belirlenen mekâna ulaşmaktı. Zamanın ve yolun nasıl geçtiğini anlamadan, muhabbetle ulaştık.
YAZIYLA ANLATILAMAYAN HAKİKAT: MUHABBET
Helal bir sofrada Endülüs lezzetlerini tattık. Ama o masada yemekten çok sohbet vardı; İslam kardeşliği vardı. Yusuf Kaplan hocamızın yürek yangınını yansıtan konuşmaları vardı. Bunlar anlatılmaz; yaşanır. Ve yaşanınca insanın yüreğine kazınır, asla unutulmaz.
Nebevî soluk ve Osmanlı ruhu veya tarihi yapan üç tarz-ı ruh
04:0030/01/2026, Cuma
G: 30/01/2026, Cuma
20
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Dünyanın bir ruha ihtiyacı var. Üç tarz-ı ruha: Kurucu, konumlandırıcı ve koruyucu bir varoluş, tarih yapma yolculuğuna.
Kurucu, konumlandırıcı ve koruyucu safhalardan oluşan, fıtrat düzenini hayata geçirerek gerçekleştirilen tarihin zaman, mekân ve ötesine uzanarak gerçeğe dönüştürdüğü bu üç tarz-ı ruhu, sırasıyla adalet, hakkaniyet ve merhamet kavramlarıyla özetleyebileceğimizi düşünüyorum.
Bu bağlamda daha önce yazdığım yazılarımda, adalet, hakkaniyet ve merhamet kavramlarının aslında Osmanlı ruhunu oluşturan yine sırasıyla dârü’l-İslâm (İslâm yurdu), dârü’s-selâm (selâm / barış yurdu) ve dârü’l-insan (insanlık yurdu) sütunları olduğuna dikkat çekmiştim…
Bu yazıda, bu üç tarih yapma tarzına, Osmanlı ruhunu oluşturan bu üç var edici sütuna, özgün bir tarih felsefesi, medeniyet felsefesi yaparak biraz daha felsefî bir derinlik katmak niyetindeyim.
ÜÇ TARZ-I RUH: ÜMMÎLEŞME SÜRECİNDEN ÜMMETLEŞME YOLCULUĞUNA YERYÜZÜNDE FITRAT DÜZENİNİN TESİSİ
İnsanlığı insanlığından uzaklaştırarak azmanlaştıran en yıkıcı putları, sinsi, kolaylıkla fark edilmeyen zihin putları, zihnin ayartıcı oyunlarıdır…
Zihin putları, insanın zihninin felçleşmesine, epistemik körleşme yaşamasına ve zamanla epistemik ve ontolojik köleye dönüşmesine yol açıyor.
Zihin putlarını kırmanın ve aşmanın yolu, ümmîleşmekten ve ümmîleşerek ümmetleşmekten geçiyor.
Kısaca ifade etmem gerekirse, ümmîleşme, evvel emirde, zihni, çağın ağlarından, bağlarından, bağlamlarından, kavramlarından arındırmak demek.
Bunu da çağa girerek, çağı tanıyarak, muhkem bir tanımlama çabası ortaya koyarak yapmak, böylelikle tanımlanmaktan kurtulmak ve çağa “tanımıyorum seni!” diye haykırarak hakikatin hayat olduğu, hayatın hakikatine kavuştuğu zemine taşıyacak, hakikatin her şeye ruh üflediği hakikatli bir “varlığa geliş” (‘Ben’ini aşarak kendine ulaşmak demek olan “hiçleşme”) ‘zaman’ını inşa edecek uzun soluklu bir varoluş yolculuğuna çıkarak, sözün özü, çağı tanıyarak çağı tanımadığını ilan etmek anlamına geldiğini söylediğim ümmîleşme sürecini ümmetleşme yolculuğuna kavuşturmakla gerçeğe dönüştürmek mümkün olabilir ancak.
Burada kısaca özetlemeye çalıştığım üç tarz-ı ruh’un Mekke sürecinde hayat bulması, Medine sürecinde hayat olması ve Mekke süreci ile Medine sürecinin birbirini varoluşa kışkırtan hasılası olarak gördüğüm medeniyet sürecinde hayat sunması olarak özetlenebilecek tarihin inşası yolcuğunun üç aşamasını biraz daha etraflıca tarif etmemiz yararlı olabilir.
KURUCU RUH: ONTOLOJİK ADALETİ TESİS EDEN ÜMMÎLEŞTİRİCİ ZİHİN’İN İNŞASI
Kurucu ruh, tek kelimeyle, adalettir. Kitab-ı Hakikat olan Kur’ân-ı Hakîm’deki muhteşem tarifle, “her şeyin neyse o olarak var olması, varlığını tesis etmesi, hakikatini gerçekleştirmesi” demektir adalet. Sadece siyasî ve hukûkî anlamda değil, ontolojik anlamda, akîdevî düzlemde bir varoluş yolculuğunun gerçekleştirilmesidir adalet, adaletin tesisi.
Biraz daha açmak gerekirse… Şu demek bu: Varlığa, var edilmiş ve kendi olarak halk edilmiş bir dünya olarak var olma alanı sunma hakkı tanımak. Varlık âleminde, varlığın varlığa geliş sürecinde, (ki bu hakikatin hak olarak varlığa gelişi, tecellisi demektir), fıtrat düzenini tesis etmek ve bu fıtrat düzeninin teminat altına alınmasını sağlamak demektir.
Bu süreç medeniyetin Mekke sürecidir. Mekke süreci, zihni Müslümanlaştırarak, Müslümanca düşünme melekeleri geliştirerek Müslüman şahsiyetini inşa etmek, başka bir ifadeyle, melekûtî âlemden süt emerek yeryüzünde meleksi melekeleri hâkim kılacak bir varoluş düzlemine vâsıl olmak, hakikate ulaşmak, Hak’la vuslata ermek, Hak’ta yok olarak hakikat olmak, fıtrat düzenine kavuşmak...
KONUMLANDIRICI RUH: ZEMİN’İ İNŞA EDEN HAKKANİYET VE İSTİKAMET YOLCULUĞU
Konumlandırcı ruh, fıtrat düzeninin bozulmaması için gereken Müslümanca yaşama ‘zemin’ini inşa etmek demektir. Müslüman hayatının, fıtrat düzeninin, ritminin, akışının bozulmaması için olmazsa olmaz şartın, istikametin sağlanması, her zaman sağlamasını yapacak bir konumlandırma düzeninin ve düzeneğinin tesis ve temin edilmesi.
Müslüman hayatının inşası.
Medeniyetin Mekke sürecinde inşa edilen ümmîleşme çabasının Medine sürecinde ümmetleşme tohumlarını ekebilmesi.
Hakkaniyetin tesisi.
Medeniyetin Mekke sürecinde inşa edilen ontolojik / akîdevî adalet düzeninin Medine sürecinde hak hukuk hakkaniyet nizamını tesisi.
KORUYUCU RUH: ZAMANA NEFES VEREREK MERHAMETİ TESİS EDEN BİR ZEITGEIST’A ULAŞMAK
Koruyucu Ruh, adaletin ve hakkaniyetin şaşmaz bir şekilde tesis ve temin edilmesiyle birlikte leziz bir şekilde işleyen fıtrat düzeninin yeryüzünde ‘parça’dan ‘bütün’e, ‘cüz’den ‘küll’e her düzlemde ‘zaman’a rengini ve ruhunu vermesi, zamana hükmetmesi ve zamanla, zaman olması, Mekke’de başlayan ümmîleşme sürecinin Medine'de tohumlarını ektiği ümmetleşme yolculuğunu medeniyet sürecinde meyveye durdurması.
TARİH: RUHUN YERE İNMESİ, YERE ÇEKİ DÜZEN VERMESİ SERÜVENİ…
Tarihi yapan şey ruhtur. Tarih, ruhun serüvenidir. Hayatı anlamlı ve değerli kılan yolculuğu ruhun.
Tarih ruhsuz değildir. Ruhsuz olan, ruhsuzlaşan beşerdir. Beşerin insanlaşması gerekir. Beşerin insanlaşması bir ruhla donanmasıyla imkân dâhiline girer.
Ruhsuz tarih, cehennemdir.
O yüzden çok açık ve net olarak söylenecek söz şudur burada: Tarih ruh atılımlarının eseridir. Ruh atılımlarından yoksun tarih, kendinin esiridir ve yok olmaya mahkûmdur.
İnsanlık tarihi, peygamberlerin ruh üflemesiyle yaşanabilir ilkelere, değerlere ve ölçülere kavuşmuştur. Tarihe ruh katan, anlam katan ve değer katan peygamberlerin üflediği nefestir.
Tarihi peygamberler ve peygamberlerden süt emen bilge insanlar yapar.
Tarihe iz bırakanlar peygamberin getirdiği hakikatin şaşmaz ölçülerini yitirmeyen iz sürücülerdir. İz sürücüler iz bırakır. İz bırakmakla kalmaz iz olur, yol olurlar.
Nebevî soluğun tarihten çekildiği bir dünyadan ruh da çekilir.
Ruhsuz tarih, kalpsiz ve merhametsizdir.
Ruhun, kalbin ve merhametin olmadığı yerde şiddet hükümran olur, epistemolojik ve ontolojik şiddet.
Epistemolojik ve ontolojik şiddetin hükümran olduğu bir dünyada insan da hakikat de devre dışı kalır, hayat çölleşir. Vesselâm.
Not: Bu yazı, Cins Dergi’nin şubat sayısında yayınlanacak yazımın giriş kısmıdır. Yazının tamamına oradan ulaşabilirsiniz.
.MTO: Postmodern hayatın umutsuzluk ve ufuksuzluğunun ilacı
04:001/02/2026, Pazar
G: 1/02/2026, Pazar
14
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Medeniyet Tasavvuru Okulu (MTO)’muzda 2026 Bahar Dönemi başvuruları başladı.
Çocuklarımızı kaybediyoruz… En iyi okullarımız ülkenin altını oyan mankurtlaşmış kuşaklar yetiştiriyor. MTO işte bu yıkıcı gidişata “dur!” diyor ve ülkemizin umudu olacak ve ufku ötelere uzanacak öncü kuşaklar yetiştiriyor.
Adam yetiştirecek adamları yetiştiren bir kıvılcım çakıyor. Bu kıvılcımın önümüzü nasıl açacağını ve aydınlatacağını MTO Azerbaycan Temsilcisi Vuqar Azizov kardeşim nefis bir dille kaleme aldı. Güzel bir pazar yazısı oldu.
MTO’ya (@mtokurumsal hesabımızdan) başvurmayı ihmal etmeyin.
Zihin açıcı okumalar…
MODERN DÜNYA, UMUDU VE UFKU YOK ETTİ
Postmodern hayat, “umutsuz” ve “ufuksuz”dur demiştir Yusuf Kaplan hocamız bir dersinde.
‘Modern’ hayat, sonsuzluğu aklın dar sokaklarına sıkıştırdı. Bu sıkışma yapay bir dünya doğurdu. Ruhun ufukları kayboldu bu sanallık içinde. Çevreye duvar ördüler. Işık gelemez oldu. Kalp, aklın karanlığında mahkum.
Bu karanlığa aklın kendisi de isyan etti ama kendisini de bilim putuna teslim ederek. Kalbin karanlığa isyanı, bilim putunun öncelikli işi oldu. Karanlığın ortasından bir ışık duvara yansıdı. Bir anda duvarda görüntüler geçmeye başladı. Gözler duvarlarda engin bir dünya temaşasına garkoldu. Oysa bu, hakikat değil, sanal bir yanılsamaydı.
İki kelime -umut ve ufuk- sanal duvarlarda görüldü. İnsanlar, bunu gerçek sandılar. Aynı duvara yansıyan sanal ışıktan doğan görüntüler sahte bir “umut” aşıladı.
Görüntülerdeki uzaklar da “ufuk”ların görüntüsüyle teskin etti ihtiyaç içindeki gönülleri. Burası postmodern hayattır. Modernitenin karanlığından postmodernitenin yapay aydınlığı tuzağına düştüler. Duvarlardaki sanal ekranlara koşan insanlık “umut” ve “ufuk”lara kavuşacak yerde neye çarpıldıklarını bile anlayamadılar. Bir daha umuda koştular umut onlara darbe vurarak yere yıktı. Sonra kalkıp ufuklara koştular, ama olmadı kafalar kan içinde yere çöktüler.
İşte Yusuf Kaplan hocamızın «postmodern hayat umutsuz ve ufuksuzdur” dediği ibareyi anlatacak en güzel metaforlardan birisi bu olabilir.
BİLME-BULMA-OLMA YOLCULUKLARI…
Postmodern dünya, sanal ve yapay bir özgünlük pompalamakta. Ve çıkış noktası-modern zihniyettir. Değişen bir şey yok, değişen sadece biçimdir. Duvarlar yine yerinde duruyor, sadece üzerine sahte ışıktan yansıyan yapay görüntüler. İnsanların bu sahte olanlara bir umut ve ufuk diye koşmaları, umut ve ufukların katledilmesidir. En kötüsü: bunun fark edilmemesidir. Peygamber (sav) efendimizin deccal ile ilgili hadisini hatırlattı: iki kanadıyla gelecek deccal-birinde su, diğerinde ateş. Bunu gördüğünüzde siz, ateş olanı seçin demişti...
Duvarda sahte umut ve ufuklar vadediliyor. O aslında hem ateş hem sudur. Yapılması gereken bu sahteyi fark etmek ve onlara darbe indirmek. Çünkü farkında olan bilir ki, darbe duvara indirilir. Asıl hakikat duvarın dışındadır.
Gerçek ışık dışarıdadır. Güneş doğduğunda gecedeki yapay ışıklarını ne anlamı kalacak ki?! O zaman tabiatın kokusu dolacak ruhumuza. Modernitede insan, karanlık duvarlara o kadar alıştı ki, postmodern hayatta sahte olana inanacak kadar zihniyet kaybına uğradı.
MTO... Bu duvarı yıkmak için kurulsa da, öncelikli meselesi, bu sahte görüntülerin hakikat olmadığının farkında olacak zihinleri yetiştirmektedir.
İşte bu sebeple «bilme-bulma-olma» yolculuğuna davet eder. Nedir bu davetin anlamı?
“Bilme” aşamasında kalmak = duvarlardakini hakikat zannetmektir.
Bulma ve olma aşamasına geçildiğinde insan anlar ki, hakikat başka yerdedir. Duvara dokununca anlar bunu.
“Olma” aşamasına geçmek “enfüsî” yolculukla başlar. İnsan kendindeki ışığı bulur. Yapay ışıklardan “ümmileşerek” duvarın ardındaki hakikate ulaşır. Bu makamda insan, ekrana sırtını döner... Kendisine döner. İşte her kesin ekranı “su” olduğunu düşünerek ona doğru koştuğu bir hengamede hakikate talib olan insan onu geri çevirir. Ateşi ve zorluğu seçer. Enfûsî boyuttan ruhuna ulaşır. Afakî tecelliyle birleşir. İnsanlar duvarlara toslayarak umutsuzca yıkıldığı bir anda, dışarıdan gürültü gelir. İşte enfüsî ve âfâkî idrakin vahdetinde olan bu talipler duvarı içeriden değil dışarıdan yıkarak onlara hakikate dayalı umut ve ufuk olurlar.
BEN DEĞİL BİZ UFKU!
MTO, bu hakikate gebedir. İnsanları dar bir odadan kurtarmak değil derdi, onları hakikatin ışığında kurulacak dünyaya davet etmektir. Derdi “ben” değil, “biz” ufkudur.
“Dünya bize gebe” diyerek oradaki “biz” idrakinin temellerini karanlık dünyanın içinden değil, dışarıdan atar. Çünkü yine “bu dünyada yaşayan ama bu dünyayla yaşamayan” zihinlerin bu karanlığı yıkacak olduğunu biliyor. İlim sadece keşif pınarından içilir. Aksi halde ekrandaki sanal görüntüyü ilim bilir ve yanılır insan. Hakikat çok ötededir.
Ama bu öte enfüsî derinliktedir. Bu Okul, ‘ne kadar enfüse inersen, o kadar âfâkî dünyaya sahip olursun' der.
MTO, postmodern dünyanın sahte aydınlığına aldanmayan bir zihniyet mektebidir. MTO, hakikati karanlık duvarlarda aramayı reddeder. Hakikatin yolculuk esnasında bir «ihsan» olduğunu gösterir. İhsan için islam-iman ikilisinin canlı tutulmasını sağlar.
3K FORMÜLÜ VE “SEN KİMSİN?” SORUSU
Mekanikleşen dünyanın ritmine “ümmileşerek” kâinat kitabının ayetleriyle “ümmetleştirir”. Ümmet, sadece insan-insan birliği değildir; aynı zamanda insan-kâinat birliğidir. Bu birlikten üç kitap tevhidi aktarır hayata: Kendi Kitabın, Kâinat kitabı ve Kur’an. Yusuf Kaplan hocamız buna 3K diye formül verir. MTO, bu üç kitabı toplayan aşk külliyatı gibidir. Muhabbetin özüdür ki “hub tohumu”nun mektebidir.
Medeniyet Tasavvuru Okulu’nda sana sadece bir soru sorulur ve bütün tedris bu soru üzerine kuruludur. Bu soru: “SEN KİMSİN?”
Bu soruyu merkeze alarak kitaplardaki üç kitabı bu soru çerçevesinde anlar ve anlamlandırırsın. Bu soruya cevap verdiğinde girdiğin hayatı şekillendiriyorsun. Yoksa sanal görüntünün sana giydirdiği yapay kimlikle kendini kaybediyorsun. Sen kimsin? Bu sorunun cevabı yolculukta sana “ihsan” olunur. O zaman “Müslüman girdiği yerin şeklini alan değil, girdiği yere şeklini ve ruhunu verendir» cümlesini hak edersin.
Elbette bu cümleler Yusuf Kaplan hocamızın kalbinden ve derdinden akıp gelen aforizmalardan doğmuştur. MTO, onun derdinin eseridir. Bu eserde bir yer edinmek, duvarları yıkmaya talip olmaktır. Hakikate âşık olmaktır. Fena bularak bekâ denizine yelken açmaktır. Tohum gibi çürümeye eyvallah diyerek meyveye özlem duymaktır. MTO bugünü vadetmeden seni gelecekte doğurur. MTO, vadetmez... Aşka taliptir.
Postmodern hayatın umutsuzluk ve ufuksuzluğuna umut ve ufuk rüzgarlarını hakikat deryasından getiriyor MTO.
İlk 20 kitabı okurken talebe şu sualle başlar hayata: ben duvardaki hangi sanal görüntüye aldandım bunca zamandır?
Bu soruya cevap verdiyse talebe, gerisi gelecektir zaten...
İşte bu yüzden MTO, bir okuldan daha fazlasıdır.
.Frankenstein’ın adamları ve Epstein dosyaları: İnsanlığın ve Batı uygarlığının intiharı
04:002/02/2026, Pazartesi
G: 2/02/2026, Pazartesi
46
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Batı uygarlığı, modernlikle birlikte bütün insanlığa meydan okudu. İnsanlığa, bütün medeniyetlere, dinlere, Tanrı fikrine, hakikate, tabiata vs. savaş açtı.
Kendisi dışındaki hiçbir medeniyete, kültüre, inanca kendisine benzemediği veya Batı’ya boyun eğmediği sürece hayat hakkı tanımadı.
Thomas Paine, bunu “insanlığın kökünü kazıma konusunda kimse Batı’yla yarışamaz!” diyerek enfes bir şekilde özetlemişti The Rights of Man başlıklı çığır açıcı kitabında.
İNSANLIĞIN İNTİHARI
Batı uygarlığı, tastamam bir Frankenstein’ı andırıyor: Bir dünya kuruyor ama bu dünyayı öylesine sapkın, öylesine yıkıcı temeller üzerine inşa ediyor ki, Batı uygarlığını vareden dinamik’ler, Batı uygarlığını yok eden dinamit’lere dönüşüyor, kaçınılmaz olarak.
En temelden, felsefî olarak izah etmek gerekirse şu söylenebilir, öncelikle: Schumpeter’in “yaratıcı tahrip” olarak tarif ettiği, -Marx’ın da bu kavramı kullanarak kışkırtıcı analizler yaptığı- kapitalist Batı uygarlığı, insana ne olduğunu unutturdu.
En az iki farklı şekilde okunabilir bu cümle.
Birincisi: Postmodern algı çağında insanın düşünme melekelerini öylesine yok etti, insanı pasif nihilizmin eşiğine öylesine sulu sepken bir şekilde sürükledi ki, insan’ın ne olduğunu, nasıl bir varlık olduğunu unutturdu Batı uygarlığı bütün insanlığa.
İkincisi: İnsanlığı öylesine ayarttı, insanlığı zihnen öylesine felçleştirdi, epistemik kölelere dönüştürdü ki, insan’lık başına ne geldiğini bilemez oldu, adeta mankurtlaştı ve her şeyi unuttu.
Batı uygarlığının insanlığın zirvesi hatta tek ulaşılması gereken yegâne tecrübesi olduğu palavrasını yutturdu bütün dünyaya!
Öteki üzerinden, ürkütücü bir Kötü icat ederek “evrensel Batılı değerler” diye bir masal uydurdu ve bu masala herkesi ayartarak inandırdı: Öylesine güçlü bir propaganda makinası icat etti, öylesine ayartıcı bir ikna mekanizması kurdu ki, herkes kültürün, düşüncenin, medeniyetin sadece Batı›dan ibaret olduğuna ya da en azından Batı uygarlığının dışındaki medeniyetlerin bir değerinin, anlamının ve insanlığın -geçmişinin ve- geleceğinin inşasında hiçbir yerinin olmadığına hükmetti; diğer medeniyetlerin Batı uygarlığıyla karşılaştırıldığında “düşük medeniyetler” olduğu ezberiyle beyninin yıkanmasına müsaade etti ve sonunda bu ezberi gerçek olarak kabul etti
Bu, insanlığın intiharıdır işte!
İnsanlığın medeniyet birikiminin, kültür birikiminin inkârı ve dolayısıyla intiharıdır.
BATI UYGARLIĞI’NIN İNTİHARI
Ama öte taraftan, en az iki asırdır, dünyaya Batılılar, Batı uygarlığı çeki düzen veriyor. Bu da bir gerçek. İşgalle, katliamla, ürpertici savaşlarla ve soykırımlarla çeki düzen veriyor dünyaya.
Batı uygarlığı modernlikle birlikte önce fiilî işgali gerçekleştirdi, sonra da postmodernlikle birlikte zihnî işgali.
Artık adına kültürel sömürgecilik ya da medyatik sömürgecilik diyebileceğimiz ama her tür medya vasıtasıyla gerçekleştirilen zihnî işgal, fiilî işgale gerek kalmadan toplumların aşağılık komplesine sürüklenmelerine, kendilerine güvenlerini yitirmelerine, celladına âşık edilmelerine yetiyor. Hatta bu yöntem daha sinsi olduğu için, kişi, başına ne geldiğini anlamadan zihnen teslim alınıyor, mankurtlaştırılıyor.
Medyaların hükümran olduğu bir çağda algılarımızı şekillendirerek, sanal algılar inşa ederek hegemonyasını inşa ediyor Batılılar.
Epstein dosyalarının çarşaf gibi ortalığa s’açılması sadece Amerikalıları ilgilendirmiyor, bütün dünyayı ilgilendiriyor. Batılıların nasıl bir ahlâkî çürüme yaşadıklarını ve geliştirdikleri dijital medyalarla bu çürümeyi ânında, bütün dünyaya nasıl taşıdıklarını gösteriyor.
Bütün insanlığı insanlığını yitiren, hız, haz ve ayartının kölelerine dönüştüren bir yok oluş felâketinin eşiğine sürüklüyor Batı uygarlığı.
Epstein dosyaları, Batı uygarlığının, Batılıların en eğitimli, en donanımlı, en elit insanlarını, en aşağılık yaratıklara dönüştüren bir insanlık düşmanı, hakikat düşmanı bir uygar barbarlık biçimi olduğunu gözler önüne seren en iğrenç göstergeleridir.
Epstein dosyaları, Yahudilerin ve Yahudiler tarafından rehin alınan Batılıların Gazze’de canlı yayında çocukları, kadınları, yaşlıları, tabiattaki bütün varlıkları gözlerini kırpmadan katledecek, soykırımdan geçirecek, yok edecek kadar aşağılık yaratıklar olmalarının hiç de şaşırtıcı olmadığını göstermesi bakımından manidardır ve ürkütücüdür.
Sözün özü: Savaşlar meydanlarda değil, medyalarda veriliyor algı çağında.
Algı aklı çarmıha gerdi, demiştim.
İnsanlık dijital bir uygarlıkta algılar imparatorluğunun kölesi şimdi!
Bu barbar uygarlıkla savaşmak, insanlığı bu barbar uygarlığın pençesinden kurtarmak boynumuzun borcu olmalı bizim. Hepimizin. Bütün insanlığın.
Vesselâm.
“İyilik” ve “kötülük” tasavvuru ve “Osmanlı Ruhu”
04:006/02/2026, Cuma
G: 6/02/2026, Cuma
15
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Özgün bir Osmanlı Ruhu kavramlaştırması yapmış ve bu çerçevede birkaç yazı yazmıştım. MTO Azerbaycan Temsilcimiz Vuqar Azizov kardeşim, bu yazılardan ilhamla muhteşem, derinlikli, leziz yazılar yazmış.
Hoca-talebe ilişkisini, müşterek fikir üretimine dönüştüren bu duruma özenle dikkat çekerek Vuqar kardeşimin tasavvuf düşüncesinden -özellikle de İbn Arabî ve Gazâlî’den- beslenerek zihin açıcı bir derinlik kattığı yazılarını sizlerle paylaşmak istiyorum.
Bu yazılar, Türkiye-Azerbaycan hattında verimli bir düşünce köprüsünün inşasının mütevazi ama uzun soluklu temellerini de atan ve Ehl-i Sünnet fikriyatının Türk dünyasında kök salmasının ilk kurucu örneklerini de oluşturan çok anlamlı ve çok katmanlı yazılar.
Zihin açıcı okumalar…
***
Tarih çoğu zaman iyilikle kötülüğün açık bir savaş alanı gibi anlatılır: iki karşıt güç, iki ayrı cephe, biri galip gelir, diğeri mağlup olur. Bu anlatı, modern zihnin sevdiği çerçevedir; çünkü çatışmayı merkeze alır ve meseleleri basitleştirir. “İyilik” ve “kötülük” anlayışını doğru anlamak gerekiyor.
Medeniyetler, özellikle köklü olanlar, bu kadar düz bir zeminde kurulmaz. Bazı medeniyetler vardır ki, kötülüğü yenerek değil, ona ontolojik bir ağırlık yüklemeyerek ayakta kalır. Kilit nokta burasıdır...
İyilik, bir savunma refleksi olarak görülmüyor kadim medeniyetlerde. Varlığın aslî ilkesidir. Burada «kötülük», modern anlayıştan farklı olarak bağımsız bir güç olmaktan çıkarak, insanın imtihanını derinleştiren sınır hâline gelir.
İslâm düşünce geleneğinde iyilik, varlıkla özdeştir; kötülük ise müstakil bir varlık değildir. Noksanlığın, kopuşun ve yön kaybının adıdır. Bu bakış açısı, iyilik ve kötülüğü eşit iki cephe olarak görmez; birini merkez, diğerini arıza kabul eder. Medeniyet dediğimiz şey de tam burada başlar: hangi ilkenin merkeze alındığı, hangisinin sınırda tutulduğuyla.
İyiliğin merkezde olduğu bir dünyada kötülük, düzen kuramaz, yalnızca imtihan vesilesi olur. Kötülüğün merkeze yerleştiği bir dünyada ise iyilik, bir erdem olmaktan çıkar, bir direniş biçimine dönüşür.
Osmanlı’yı bu çerçevede okuduğumuzda, karşımıza çıkan tablo bir imparatorluk ihtişamı ya da tarihî başarılar listesi yanılgısıdır. Osmanlı, iyiliği varlık ilkesi hâline getiren bir medeniyet tecrübesidir. Kötülük bu dünyada da var; ama bir varlık olarak değil. Meşrutiyetini iyilikten adaletten ve nizamdan alan bir yapı içinde kötülük, düzen kurmaz, düzeni sınayan bir unsurdur. Ne zaman ki kötülük, imtihan olmaktan çıkıp anlam üretmeye, meşruiyet kazanmaya ve ayrı bir kabul görmeye başlar; işte o zaman medeniyet çözülmeye başlar. İyilik ve kötülük anlayışını doğru yerine konumlandırırsak Osmanlı ruhu önümüze ışık tutacaktır. Işık tutmamasındaki esas sebeplerden biri de bir hayaletle çatışmamızdan kaynaklanıyor. O hayalete de hayali bir kötülük tanımlaması vermişiz. Osmanlı nezdinde bunu okuyarak geleceğin şifrelerini yakalayabiliriz.
Mesele, bir devletin yeniden kurulup kurulamayacağı değildir. Asıl mesele, iyiliğin yeniden merkez olduğu bir varlık ve hayat tasavvurunun mümkün olup olmadığıdır. Çünkü geleceğin medeniyeti kötülüğü yenmekle kurulamaz, iyiliği ontolojik bir zemin hâline getirerek inşa edilecektir.
Meselenin çözülemez anahtar yerleri burasıdır: iyilik ve kötülük. Bugün bunu İslâmî bakış açısından mı anlıyoruz yoksa modern zihniyet kalıbından mı?
İSLÂM’DA İYİLİK VE KÖTÜLÜK ANLAYIŞI-VAHDET
İyilik, Varlıkla özdeştir. Kaynağı Mutlak Varlıktır. Aslîdir, kurucudur. Varlık, İslâm metafiziğinde hayrın kendisidir. Kötülük ise müstakil bir varlık olmaktan daha çok eksikliktir. Noksanlık, mahrumiyet, kopuştur. Dolayısıyla şer yaratılmaz, varlıktaki kopuşta ortaya çıkar.
Âlem, Mutlak Varlık›a nispetle mümkün ve sınırlı olduğu için noksandır. Bu ayrılık, ontolojik değil, nisbet farkıdır. Bu bakış açısından İslâm düşüncesinde âlem Allah’tan kopuk değildir. Çünkü onun tecellisidir. Ama bu tecelliden dolayı eksiktir ve Allah’a muhtaçtır.
MODERNİTEDE İYİLİK VE KÖTÜLÜK-ÇATIŞMA
Modern zihniyette Varlık parçalanır, metafizik zemin kaybolur ve ahlâk ontolojiden kopar. Neticede “iyilik” = “öznel tercih” olur. Her düşünce kendi iyiliğini üretir. Bu da “kötülük” = “karşıt güç” anlayışını doğurarak izafi olana mutlak varlık elbisesi giydirilir.
İyilik ve Kötülük burada rakip güç olarak ortaya çıkar ve çatışmaya dayalı bir dünya görüşünü hakim kılar.
Ama İslâm düşüncesinde bu ikili aynı hakikatin farklı mertebeleri olarak anlaşılır. İyilik aslîdir, kötülük ise iyiliğin yokluğudur. Bu bir karşıtlık değil, uzaklaşma sonucundan doğan anlayıştır.
Âlem Mutlak Varlık›a nispetle sınırlı ve mümkün olduğu için noksanlıklar barındırır; bu noksanlıklar kötülük olarak tecrübe edilir. Bu sebeple çatışma yoktur. Çünkü çatışma, iki aslî varlık arasında mümkündür ama burada aslî olan sadece iyiliktir.
Çatışma varlıkta değil, insanların yönelişindedir.
Kötülük, imtihanın parçasıdır. İyiliğin Mutlak Varlık’a istikamette kemale ermesine vesile olan hikmete hizmet eder. Bu da bizi doğrudan İnsan-ı Kâmil, hikmet ve Medeniyet ahlâkı bağlamına götürür.
Bu okumayı tarih üzerine eklersek, Osmanlı’yı okumada yeni farklı bir perspektif kazanmış oluruz. Bu da bizi Osmanlıya dair iki yanlış tutumdan kurtarır:
1. Osmanlı’ya nostaljik bir yaklaşım;
2. Osmanlı’yı şeklen taklit ederek günümüze getirmek.
Her iki tutum bizi tarihten koparır. Çünkü varlık anlayışımız modern zihniyetin ağlarında takılı kalmıştır. Bu iki tutum, Yusuf Kaplan hocamızın tabiriyle “reaksiyon” anlayışından doğmakta. “Aksiyon” merkezli düşünce inşa edilmeden yine Yusuf Kaplan hocamızın ifadesiyle Osmanlı anlaşılamaz ve anlaşılmadığı için de aşılamayacaktır.
Osmanlı ruhu”, modern zihin kalıplarıyla arandığı için bulunamıyor!
04:008/02/2026, Pazar
G: 8/02/2026, Pazar
22
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
“Osmanlı Ruhu” temalı yazılarımızı devam ettiriyoruz. MTO Azerbaycan Temsilcimiz Vuqar Azizov kardeşim, bugünkü yazısında, Osmanlı ruhu’nun vahyî ilkelerini ve tarihî temellerini belirginleştirmeye çalışıyor. Özgün ve derinlikli bir yazı bu.
OSMANLI RUHU, REAKSİYON DEĞİL AKSİYON ÜZERİNE BİNA EDİLDİ
Osmanlı, kadim bir medeniyetin mirasını yüklenmiştir. Bu mirasın kökleri, İslâm dininin hayatla buluştuğu zamana kadar uzanır. İslâm, Mekke’de Kur’an’ın eşliğinde sayha sayha hayata geçirilirken elbette “kötülük” var idi. Peki Kur’an, mevcut kötülüğe reaksiyoner bir üslûpla mı meydan okudu?
Bu soruyu anlamak demek, Osmanlıyı anlamadaki zihniyet sorununu anlamak demek olacaktır. Kur’an, müşrikleri hedef alan âyetlerle doludur. Lakin bu âyetlerle müşriklere "varlık verildi" gibi anlam çıkarılması yanlış yorum olacaktır. Aksine müşriklerin ideolojisini ve inancını "hakikatten sapma" olarak nitelendiriyor...
Buraya dikkat etmemiz çok önemlidir. Çünkü fikriyatımızın kilit noktasıdır bu konu. Kur’an’ın yaklaşımında müşrikler hedefe alınmıştır. İki biçimde anlaşılır bu konu:
1. Müşrikler veya onların inancı var. Bu inanca karşı bir savaş açılmış ve Kur’an, kendi ideolojisi ve sistemini bu inanca karşı konumlandırmıştır (reaksiyon).
2. Kur’an, müşrikler ve onların inancını mutlak varlık kabul etmez. Onlara izafi varlık anlamı yükler. Bu sapkın inanç, hakikatten sapmanın sonucudur.
Bu iki yaklaşımdan ilki yanlıştır. Ama günümüzde de yaygın olarak benimsenen ilk yaklaşımdır. Oysa İslâm, ikincisi üzerine bina olunmuştur. Yani Hakikatin tecellisidir. Hakikat temelinde müşrikleri hedef alsa da, bir “teklif” ile yapar bunu (aksiyon). Adem (as) ile başlayan İslâm’ın özünden konuşur. Mutlak olanın hakikat olduğunu, müşrik inancının ise bu hakikatten birer sapma olduğunu bildirir. İslamiyet’in yayılışı da “teklif” üzerine bina olunmuştur. Müşriklere bir varlık tanımaz. Hakikatin sesidir Kur’an, Peygamber Efendimiz (sav) ise bu sesin temsilidir. O’nun (s.a.s.) savaşlarını bu perspektiften okumak gerekiyor.
OSMANLI RUHU’NUN MİMARLARI: GAZÂLÎ, İBN ARABÎ VE MEVLÂNÂ
Osmanlı’ya dönersek... Ona gelmeden Osmanlı öncesi karanlık bir dönemi görmüş oluyoruz. Yusuf Kaplan hocamızın tabiriyle “ilk medeniyet krizi” dönemini Osmanlı’nın temellerinin atıldığı bir dönem olarak da okuyabiliriz. Buna “Osmanlı ruhunun temelleri” dersek yerinde olacaktır.
Günümüzde Osmanlı devleti, sadece savaşları öne çıkarılarak sunuluyor. Bu yanlış değildir ama eksiktir. Çünkü Osmanlı sadece düşmanla savaşarak varlık kazanmamıştır.
Böyle bir Osmanlı okuması bizi sadece “militarist” devlet tanımlamasına götürüyor. Ki nitekim de öyle yorumlar vardır. Bu bakış, Osmanlı’yı kök mirası olan İslâm medeniyetinden koparmak demektir.
Osmanlı devletini Ertuğrul ve Osman gazi ile başlatmak mı yoksa Gazâlî ruhuyla başlatmak mı?
Osmanlı’ya bir devlet olarak bakamayız. O bir mirasın varisi olarak yükselmiştir. Bu miras İslâm medeniyetidir. Az önce dikkat çektiğimiz “birinci medeniyet krizi”ni anlamak bu bağlamda önemlidir. Fikrî bir bunalıma giren İslâm düşüncesi ve buna bağlı olarak siyasi anlamda dağılan İslâm dünyası vardı.
Gazâlî, bu meselede önemli bir adım attı. Felsefî ideolojilerle “dikey” boyutundan koparak “yatay” eksene indirgenme tehlikesinde olan İslâm düşüncesindeki varlık bilgisini hiyerarşik olarak yeniden yorumlayarak ona tevhidî ruh üfledi. Bu “ruh”, felsefî akılcılık kıskacından çıkardı İslâm düşüncesini.
Şimdi kritik noktaya gelelim: Gazâlî, fikrî bir çalkantıda olan düşünceyi, “fikrî çatışma"larla kurtarmadı. Enfûsî derinlikten konuştu. Yani, onun filozoflarla girdiği çatışma yatay eksenli çatışma değildi. Meseleye enfûsî yani dikey boyuttan baktı.
Aklı mutlak mertebeden alarak izafî bağlamda yerine koyarak Mutlak olanın sadece Vahiy olduğunu söyledi. Dikkat edelim, aynen İslâm’ın geldiği zamandaki gibi Gazâlî de böyle yaptı. Vahyi tek hakikat olarak ele aldı, akıl ve diğer meselelere vahyin gölgesinde izafî anlam yükledi. İbn Arabî ise tevhidi düşünceyi vahdet temelinde şekillendirdi. Vahdet-i Vücûd doktrininden de görüldüğü gibi sadece Varlık O’dur. Âlem ise tecellidir. Gerçek bir varlığı yoktur. Gazâlî ise bu âlemin iki yüzü olduğunu söyler: birisi Mutlak Olanı anlatan yüz, diğeri ise yokluk’tur.
Osmanlı, bu fikriyatı tasavvuf özelinde ele alarak kurdu sistemi. Çünkü bilgi ve düşünce, irfanî esaslar üzerine kuruludur. Varlık düşüncesi, ilimler hiyerarşisi dikey eksende hayata yansıdı.
İyilik ve Kötülük anlayışının tezahürünü, Osmanlı›nın fikri geleneğinde de görüyoruz. Osmanlı, "kötülük”le savaşan bir devlet olmanın ötesinde “iyilik”i Mutlak Olan Allah’ın rızasıyla inşa eden bir devletti.
Eğer Osmanlı, sadece kötülük ile savaşan bir devlet olsaydı, kötülük bir dönem tam mağlup olduğunda Osmanlı’nın yok olması gerekiyordu. Ya da yeni bir kötülük bulması elzemdi. Ama Osmanlı’nın kötülükten beslenen bir yapısı yoktu; İslâm medeniyetinin varisi olması dolayısıyla hedefi kötülüğü yok etmek değil, onu imtihanın bir parçası olarak görerek İslâmî vizyonu gerçekleştirmekti.
Osmanlı kurulma aşamasındayken Moğollarla topyekûn savaşa karşı olunmuştur. Mevlânâ, “Moğollar içinde bin Müslüman komutan görüyorum" demesinde böyle bir hikmet olabilir: şöyle ki, Moğolların İslâm âlemini kuşatması ve yıkmasının asıl sebebi Müslümanların "iyilik" anlayışından uzaklaşmasında yatar. Moğollar, "kötülük" olarak tecelli eder. Mevlânâ onlarla savaşmaktan ziyade Anadolu›da İslâmî şuurun inşası üzerinde durmakta ısrar etti. Olgulara üstün bir hakikatten yaklaştı. Moğolların bir hakikati yoktu, bu sebeple onlara odaklanmak yerine bir bakıma kendi yokluğumuza dikkat çeker. İbn Arabî metafiziği Mevlana’nın hikmet dilinde Anadolu’da maya tuttu ve Osmanlı kuruldu. Moğollar da “İyilik” temelli olan Osmanlı gelirken eridi yok oldu tabiri caizse. Ya da Müslüman oldular.
Yani Osmanlı, Moğollarla savaşarak bir varlık kazanmadı. Tam aksine, varis olduğu geleneğin inşasına odaklanarak o geleneğin “ruh”undan varlığa büründü.
Yusuf Kaplan hocamız yazılarında ısrarla Osmanlı ruhunun temelinde “adalet”, “hakkaniyet” ve “merhamet” anlayışlarının yattığını vurgular. Her üç kavramın İlahi esmâlara dayandığı dolayısıyla “yokluk” değil, “varlık”ın tezahürü olduğu görülür. Yusuf Kaplan hocamızın bu çıkarımından da görüldüğü gibi, Osmanlı kuruluş ve yükselişinde “kötülük” olarak “yokluk” yoktur. Bilakis, varlık’ın bizatihi tecellisi vardır. Osmanlı, adalet, hakikati ve merhameti esas aldı. Akabinde zulûm, cehalet ve zorbalık “iyilik” karşısında görünüşünü yitirmiştir.
Bu anlayış, Osmanlıyı tevhid eksenli anlamamıza ve onu aşarak geleceğe ulaşmamıza ışık tutacaktır diye düşünüyorum.
.Mübarek üç ayların inşa ettiği “Ramazan medeniyeti”
04:0013/02/2026, Cuma
G: 13/02/2026, Cuma
Ramazan mevsimi başlamak üzere… Direniş, diriliş ve varoluş mevsimi Ramazan’ı medeniyetin minyatür ölçekte inşası ve ihyası olarak tarif etmiştim. MTO Azerbaycan Temsilcimiz Uçar Azizov, buradan yola çıkarak muhteşem yazılar yazdı.
İlk görünümü sizlerle paylaşıyorum.
Zihin açıcı okumalar. Ramazan’ı çok özlemiştik. Özümüzü gürleştiren mevsim özlenmez mi?
***
Yusuf Kaplan hocamızın tabiriyle söylersek “Ramazan ayı medeniyet ayıdır”. Kendisi de bunu “Ramazan medeniyeti” olarak nitelendiriyor. Ramazan orucu bizi hem bedenen hem ruhen arındırır. Ramazan’ın bizden istediği temizlenerek kendimizi bilmek, kendimizi bulmak ve kendimiz olmaktır. Bu “oluş” serüveni aynı zamanda medeniyetin enfûsî boyutunu belirleyen temel etkendir. Ramazan’ın bir özelliği de kendisinden önceki iki ayın (Recep ve Şaban) kendisine ulaşmak için bir hazırlık ayı olmasındadır. Bunu peygamber efendimizin (sallallahu aleyhi ve sellem) hadislerinden biliriz. Ve bu, gelenek hâlinde günümüze kadar ulaşmıştır.
Ramazan ayı dahil bu üç ay hem ferdi bir arınma (“ümmileşme” (Yusuf Kaplan)) hem de toplumsal bir bütünleşme (“ümmetleşme” (Yusuf Kaplan)) serüvenidir. Çünkü sadece bedensel bir arınmadan konuşmak meseleyi daha niteliksiz hâle getirir. Ramazan ayının öncesi olduğu gibi sonrası da vardır. İnsan sonraki aylarda ister istemez dünya ile teması sayesinde etkileniyor. Ve aslından uzak düşüyor. Yılda bir ayın arınma ayı olması insanın kendi özüne yolculuk yaparak hakikatten kopmaması içindir. Demek ki Ramazan ayının ferde bakan yönüyle birlikte bir de bunun toplumsal tezahürü söz konusudur. Peki nasıl? İnsan hem toplumdan etkilenen hem de onu etkileyendir. İnsanın arınma ihtiyacı toplumla olan ünsiyetinden doğan bir zarurettir. Oruç ibadetiyle insan, enfûsî yolculuk yapar. Derunî sesle afakî düzeyi inşa ve ihya eder. Ramazan ayının kendinden önceki iki ayla birlikte “üç mübarek aylar” olarak nitelendirilmesi bu ihya ve inşa serüveninin irfanî boyutunun keşfi potensiyelini kendisinde saklaması demektir.
Bu üç ayı Yusuf Kaplan hocamızın “Ramazan Medeniyeti” bağlamı içinde ele alarak kendisinin kavramlarınca devam üzere bir tekmilleşme süreci olarak okuyabiliriz. Receple başlayan ferdi yolculuk, Ramazanda toplumsal ihya ve inşa bağlamında kemale ermiş olur.
Mübarek üç aylar, dünyanın katıldığında semaya açılan kapıdır. Bu kapıdan semâ’ya ulaşan nefsimiz, enfûsî derinlikte ruhun nefesini alır. Dedik ki, günümüz dünyasında insanlık medeniyete muhtaçtır. Ki Yusuf Kaplan hocamız “Ramazan Medeniyeti” tabiriyle bunu netleştirmiştir. Bugün dünya, “Rasyonalizm, Pozitivizm ve Hümanizm” kavramlarının insanlığı yatay düzleme indirgediği hayat şartları içinde ruhunu kaybetmektedir. İşte Ramazan Medeniyeti, üç aylarla birlikte “ruh”un dirilişi ve “kalb”in uyanışını “akıl” mekanizmasında yaşanılır bir dünya inşa etmenin temellerini da atıyor. Her ay, sırasıyla fertten topluma doğru hayatı ruh ile doldurur. Ramazan’da sadece mide değil, akıl ve kalpler dünyadan boşalır. Boşluk, ruhun nefesiyle canlanır ve derunî bir boyut kazanır.
Recep-Şaban-Ramazan ayları Yusuf Kaplan hocamızın inşa ettiği “kitap-mizan-hadid” üçlemesinin “merhamet” temelini atmaktadır. Bu aylar, gösterdiğimiz denklemin medeniyetimizden süzülen tecellisinden hayata akseder: “Adalet-Vahdet-i Vücûd-İnsan-ı Kâmil»
“Recep ayı”: Akıl-kalp-ruh birliğinin “kitap” kavramı içinde “adalet”le bütünlüğü
Bu üç kavram modernite tarafından işlevsiz hâle getirildi. Yıkıldı dünyamız. Adaleti, “Rasyonalizm” İlahi hakikatindan kopardı, ‘Kartezyen Özne’nin kalp ve ruhtan soyutlanmış aklına hapsetti. Akıl - otonom kendine yeterli; kalp - psikolojik alan; ruh - ya yoktur ya da metaforik bir nesneye indirgendi.
Recep ayı, Ramazan’a hazırlık yolunda bu kopukluğu tamir etmekle işe başlar. Şöyle ki, Yusuf Kaplan hocamızın kavramları ışığında bakmakta yarar var: Akıl-kalp-ruh denklemiyle akıl, kalp ve ruh ile uyumlu çalışır. Recep ayı, haram ayıdır. Diğer taraftan kelime anlamlarından biri de heybet duymak (yani çekinmek veya sınır duymak) olarak geçer. Cahiliye döneminde de haram ay olarak bilinir. Bu ayda savaş durur, kan dökülmez, zorbalık askıya alınır. İslâm’la birlikte “hudut koyan zaman” olarak kabul edilmiştir. Bunu kavramsal bir çerçevede okursak: keyfîliğin durması, gücün askıya alınması ve sınırların hatırlanması gibi anlamlar ortaya çıkar. Adalet, hukuk ve ölçü burada kendisini ortaya koyar. Akıl, soyutlanmış durumdan çıkar, kalp ve ruhun renginde melekî bir boyut kazanır. “Kitap” bu bağlamda merhamete giden yolun manevî kapısı oluyor. Kuru ve mekanik kanunlarla sıkışan akıl, kalp ve ruh ile kitabın derinliğini ortaya çıkarıyor. Harfler ve kelimeler zamandan koparak tarihin bütününü kucaklayan ilahi “an” kapsamından ruhla temas eder. Bu ruhtan akla kalp yoluyla nefes gelir. Akıl, sonsuzluğun nefesinde hakikatin engin ve kucaklayıcı sesi olur. Bunun için akla kalp ile sınır getirmek lazım. Kalp, sınır değil sonsuzluktur. Akla sınır koymak onu kendi dar sınırından çıkarmaktır. Recep ayı aklı; kalp ve ruh ile kucaklar. “Adalet” burada kitabî tecelli olarak tezahür eder. Çünkü adalet, eşitlemek değil, mertebelerde eşyanın anlamına doğru yeri vermektir. Otonom birey yerini mesul ve mükellef olana bırakır. Akıl-kalp-ruh ile zihin-zemin-zaman birliği adaletli şekilde hayata akseder. Fertten topluma bağlayan köprü inşasına zemin hazırlanır. İşte bu köprü “Şaban” ayında kurulacak olan fikir köprüsüdür
.Ramazan Medeniyeti yolculuğu
04:0015/02/2026, Pazar
G: 15/02/2026, Pazar
13
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Ramazan’ı bir medeniyet tasavvuru olarak tarif etmek zihnimizi açacak uzun soluklu bir yolculuğa çıkmak demektir tıpkı Ramazan örtücünün kendisi gibi. Üç aylar, ramazanın üçe taksimi, kitap nizam ve hadid üçlemesi üzerinden yaptığım kavramlaştırmalar bizi medeniyet fikrini madde ile mânânın buluştuğu zirve noktaya taşır.
MTO Azerbaycan Temsilcimiz Vuqar Azizov'un bu çerçevede yazdığı Ramazan medeniyeti yazılarının ikincisini de sizinle paylaşıyorum. Ramazan’a güzel bir zihnî hazırlık olsun bu yazılar.
***
"Şaban" ayı: fikir ve düşüncenin "İlim-irfan-hikmet" ekseninde "Vahdet-i Vücûd" derinliğinde "mizan" ile yeniden harmonisi
Rasyonalizm insanı enfûsî boyuttan kopardı. Afakî boyutun kurumasına yol açtı. Kuraklaşmış ve çöle dönüşen afakî düzleme yapay don giydirdiler. Bunu da "pozitivizm" kılıfıyla meşrulaştırdılar. Pozitivizm; kabaca söylersek dikey ekseni yok sayarak yatay eksene mahkukiyettir. Enfûsî semâ'dan gelen rahmet yağmurunu keserek afakî boyutu çölleştirmektir.
Akıl ve kalp; ruhun derinliğinden koparsa Vahdet-i Vücûd'un enginliği de adaletin yokluğu ile hakikatin yüceliğinden indirgendi. Şimdi bir bütünlükten konuşuyorlar (hem de bu Vahdet-i Vücûd adına) ama bu birlik dedikleri daha çok pozitivist birliktir. Pragmatik anlamda panteizme kapı açan bir birlik.
İşte Şaban ayı Ramazan'ın bir önceki hazırlık ayıdır. Aklın katıldığından kalbin enginliğinde durulan insan, bu ayda gaflet halindedir. Recep ayı gibi Şaban da kelime anlamında önemli mânâları kendinde ihtiva ediyor: kol, dal ve şube mânâları dallanmak ve açılmak olarak okunur.
Diğer taraftan insanlar bu aylarda dağılarak işlerine yönelmeye başlamıştır. Burada güzel bir incelik vardır: dağılma; kaos, kopuş veya parçalanma değildir.
Ağaç metaforunda bakarsak — dallar çoğalır ama kök birdir. Yani kesret vardır, fakat köksüzlük yoktur.
Recep ayı ile bir harmoni kurmaya çalışırsak şöyle bir kavramsal çerçeve çizebiliriz:
Şaban ayı, çokluğun görünür olduğu, farklılıkların açığa çıktığı ve amellerin 'arz edildiği' aydır.
Gaflet ay denmesinin sebebi de Recep ayında olduğu gibi ne haram ay ciddiyeti ne de Ramazan'ın yoğunluğu vardır. Burada çokluk içinde denge vardır.
İşte bu bizim geleneğimizde düşüncemizin temeli olarak akıp gelen "Vahdet-i Vücûd" anlayışının tezahürüdür. Yani çokluğu inkar etmez, çokluğu birliğin mertebeli ve dereceli tezahürü olarak okur. Şaban da böyledir dalların ve kesretin ayıdır. Ama kök hâlâ birdir tektir. Bu aya medeniyet bağlamında "kesret içinde vahdet" anlamı verilebilir. Akıl-kalp-ruh birliği, Şaban ayında fertten kalbi boyuta taşar İlim-irfan-hikmet geleneğinden dallanmaya başlar. Yani Yusuf Kaplan hocamızın "köklerden göklere" ibaresi Ramazan'a yol açar.
Bu ayda insan kendine gelir. Recep ayında kendini "bil"en insan Şaban ayında kendini "bul"muş olur. Artık Ramazan'a tam hazır olan insanlık oruç ibadetiyle kendi "ol"ma yolculuğuna başlar.
"Ramazan" ayı: "kitap-mizan-hadid" temelinin insanlığın aklı ve nefsini "hadid" ateşinde pişirerek "İnsan-ı Kâmil" aşkınlığında inşa etmesi
İnsan, iki hazırlık ayını aşarken esas ay olan Ramazan ayının ilk evresinde idrak eder ki, dünya "rasyonalizm-pozitivizm-hümanizm" çılgınlığında sıkışıp kalmaktadır. İnsanı aşkınlıktan koparan uygarlık onu kendine hapsetti.
"Hümanizm" insanın kendini ilah etmesinin meşru bir kavramıdır. İnsan-ı Kâmil vasfını kaybeden insanlık mekanik evren anlayışının mahkumu oldu. Ramazan ayı bunu anlamanın ve "öz"e dönme ayıdır. Hukuk - güçlünün normu; düzen-kontrol mekanizmasına dönüşmüş durumda. Ramazan ayında bunlar yıkılır.
Diğer iki aydan farklı olarak bu ay kendi özünde bir medeniyet tohumunun fıtrî çekirdeğini gizlemektedir. Onu ne akılla "bilmek", ne de bilimsel çıkarımla "bulmak" mümkündür. Bunu sadece kendin "olmak" ile hayata yansıtmak mümkündür.
İşte Ramazan bunu sağlayan özel bir aydır. Kur'an bu ayda indirildi. Özellikle de bu ayın incisi olan Kadîr gecesinde. Bu gece her isteyene nasip olmaz. Onu hak edene açılır sırlar. Kitap-mizan-hadid burada tamamlanır. "Adalet" melekûtî âlemi "Vahdet-i Vücûd" ekseninde mülk âlemine yansıtır. Onun da görünen yüzü "İnsan-ı Kâmil" olarak tecelli eder.
Diğer aylar gibi bu ayın da kelime kökeninin anlamı diğer aylarla ahenk içindedir: güçlü ve sert bir köktür Arapçada. Şiddetli sıcak, yakıcı hararet gibi anlamları ihtiva eder. Ramazan'da insanın ferdi olarak günahları yakılır, nefsin harareti söner ve insan arınır. Aslında burada yakmak yok etmek değil, arınma yoluyla dönüşmek demektir.
Oruç; bedeni aç bırakarak ruhun beden üzerindeki ilahi kudretini güçlendirir. Nefsin ateşi söner ama irade çelikleşir. Yani Ramazan, hem yakıcı hem de inşa edici vasfıyla "Hadid" metaforunu doğurur.
Hadid, demirdir. Çelik medeniyeti modernitenin aksine ateşle pişen ve yanan kalplerden doğan aşkın bir medeniyetin anlamıdır. Hadid vasfı, onu koruması ve konumlandırması anlamına gelmesidir. Kitap ve mizan Ramazanda bütünleşir. Çelikleşir ve âlemi kuşatır. Ay sonunda Kadir gecesinin tecellisi de Ramazan Medeniyetinin Kur'an temelli bir anlayışın sembolüdür. İnsan o hakikatten beslenme kudretine eriştiğinde kibrini yener tevazû silahını kuşanmış olur.
İnsan-ı Kâmil sadece ferde mahsus bir kavram değildir. Ferdi; toplumsal düzeyde kemale ulaştıran bir medeniyet kavramıdır. Hümanizm yıkar. İnsan-ı Kâmil, inşa eder. Dolayısıyla insanlık Ramazan'ı aştığında merhametin tecellisine mazhar olur. Melekûtî âlemin mülk âlemini kuşatmasının anlamıdır Ramazan. İnsan, ruhuyla barışık yaşar.
Medeniyet katı kuralcı tutumunu insan merkezli - ama hakikatten süt emen insan - anlayışa yükseltir. Ramazan, aşk medeniyetidir. Aşkın medeniyetidir. Ramazan, hayattır. Hayat sanılan algı hapishanesinden kurtularak hakikatten beslenen aklın medeniyetidir.
Dolayısıyla mübarek üç aylar ferdi bir hazırlık döneminden ziyade bir medeniyetin kalbi düzeyde inşa ve ihyasının dönemidir.
İnsanlığın düşmüş olduğu "hümanizm" şaşkınlığından "İnsan-ı Kâmil" aşkınlığına yükseltmenin adıdır Ramazan Medeniyeti
Ramazan Medeniyeti’yle doğan yeni bir hilâl
04:0016/02/2026, Pazartesi
G: 16/02/2026, Pazartesi
13
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Yıllardır Ramazan medeniyeti kavramlaştırması yaparak Ramazan’ın İslâm’ın nasıl hayatımız olmasını sağladığını gözler önüne seren yazılar yazmıştım.
MTO Azerbaycan Temsilcisi Vuqar Azizov kardeşimle Ramazan medeniyeti kavramlaştırması konusunda muazzam bir diyalojik konuşma gerçekleştirmiş oluyoruz bu yazılarla: Vuqar kardeşim, benim yazılara yepyeni bir boyut katan nefis yazılar yazıyor. Bu leziz yazılardan üçüncüsünü sizlerle paylaşıyorum. Zihin açıcı okumalar…
MERHAMET TOHUMU
Ramazan, merhameti temele tohum olarak atar. Her tohum kendindeki ilâhî potansiyele gebedir. Ramazan enfûsî derinliğinden kopan merhamet tohumu toplumun bağrına düşer. O hem bir tezkiye ve ihya eden hem de terbiye ve inşa eden tohumdur. Moderniteyle kararan zihin toprağının altına atılan tohumdur “merhamet”.
Klişe bir merhamet anlatısını aşarak dinamik bir merhametin sadece ferdi düzeyde değil topluma taştığındaki etkisini de okumak gerek. Merhamet, “Rahmân ve Rahîm” olana dönmektir. Hakk’ın tezkiyesinde bu esmâların tecellisinde terbiye olmaktır. Rabb esmâsı, terbiye eder.
Terbiye iki kısımdan ibarettir. Birincisi “lâ ilahe” celalî kırbacıyla ifrat ve tefriti temizler; ikincisi olan «illallah» cemalî tecellisiyle itidâl olanı yerine koyar. Ramazan ayı, modernitenin bizi kuşattığı kavramları enfûsî yolculukla tezkiye ederek tohum toprak altından güneşe doğru çıktığı gibi afâka doğru kendi hak dünyamızın kavramlarını semâya doğru açarız.
Peki Ramazan Medeniyetinin ruhundan beşer toprağına atılan “merhamet” tohumu neyi tezkiye ve neyi insanlığa armağan eder? Merhametin Ramazandan beslendiği kavramlar üzerinde yürüyerek bir medeniyetin ruhuyla buluşa biliriz.
Ramazan’ın en önemli ibadeti oruç tutmaktır. Bu ibadet, insana hastır. Neden böyle söylüyorum: diğer ibadetlerden farklı olarak bu ibadeti Allah kulu ile kendisi arasında özel bir yerde konumlandırır. Diğer ibadetlerin toplumla iç içe geçmiş etkileri vardır. Lakin oruç ibadeti, sadece fertle sınırlı kalmıyor. Topluma yayılıyor.
Ama insan merkezli başlar oruç. Burada aklımıza modernitenin merkeze aldığı insan anlayışı gelmesin. Oruç, enfûsî yolculuktur. Yani insanın kendisini aşma idraki ve hakikatten süt emen hâle gelmesini ortaya çıkarır. O zaman her ne kadar oruç, kulun Rabbiyle sırrı olsa da bu sırrın kurduğu dünyanın anahtarıdır.
“HÜMANİZM” ve “İNSAN-I KÂMİL”
Dedik ki, insan merkezli başlar bir medeniyet. Ama önce “hangi insan?” sorusuyla yola çıkılması gerektiğini ifade etmemiz gerek. Zaten günümüzde “insan merkezli” dünya görüşü hakimdir. İnsan aklını merkeze alan bir dünya görüşünde aklın kendisini yok etmeden akl-ı selim hâle getirmekle işe başlanması yerindedir. Hümanizmde akıl teslim olmaz. Teslim alır. Yaratılışa hakim kesilmek ister. Sahip olmak üzere çalışır.
İnsan-ı Kâmil›de de akıl vardır: ama akl-ı selim olarak vardır. Selim, teslim olan akıldır. Kendisinden üstün olana teslim olan akıl. Bu aklın özelliği teslim almak değil teslim olmaktır. Teslim olarak sahip olmak değil yaratılışa sahip çıkmaktır. Artık burada “mülkiyet” bilinci “emanet” bilincine dönüşür.
Akıl, kendini merkeze alamaz. Çünkü akıl, tek başına ışık olamaz. Çünkü ışığı kendisinden değil. Böyle akıllar Bakara suresinde belirtildiği gibi ani şimşek çakmasındaki ışıkla kendilerini bir şey zannedenlerdi.
Ancak akl-ı selim ise kendini merkeze almaz. Her şeyin güneş merkezli döndüğü gibi hakikati -yani melekûtî âlemi- merkeze alır ve ondan ışığını alır. Ay gibi. Nurunu hakikatten alan akıl. Teslim olan akıl.
Hümanizm, aklı hakikatten kopardı. İnsan-ı Kâmil ise teslim olmuştur. Ramazan, oruç ile beden üzerinden ruhun aydınlığını hayata yansıtır. Bu aydınlık, insanın kendinden ve kendi aklından olamaz. Kendisinin de ötesinde aklının teslim olduğu hakikat dünyasından beslendiği âlemdedir.
Ama dedik ki, Ramazan bir enfûsî yolculuktur. Hem de dedik ki, Ramazan, modernitenin kavramlarını “yıkarak” kul ile Rabbi arasındaki sır olan hakikatin şifrelerini hayata aktarır.
Çünkü hem Hümanizm hem de İnsan-ı Kâmilin kademe kademe düşünceye ve hayata etkisi vardır. Yani Ramazan kulun Rabbinden ilhamla aldığı sırrı hayata aksettirmesiyle bir medeniyet tecellisinin başlangıcıdır.
Ama bu tecelli Hümanizmle pekiştirilmiş dünyanın kavramlarını temizleyerek İslâmî kavramların temelini atar. Şimdi bunların önce bir özetini çıkaralım:
- Hümanizm-İnsan-ı Kâmil;
- Kibir-Tevazû;
- Eşitlik- Adalet;
Sonuç olarak bunun bir de “zaman ve mekân”a yayılan boyutu vardır. Onun da denklemi şöyledir:
- Metropol-Medine...
Yazının sonraki bölümlerinde bunları teker teker inceleyerek açalım. Ramazan Medeniyeti aslında hem ihya hem de inşa ayıdır. Yusuf Kaplan hocamızın tabiriyle “enfûsteki ve âfâktaki yolculuğun” vahdet şuurunda birliği...
Bir tarafta rahmet iklimi Ramazan, diğer tarafta yamyamlaşmanın göstergesi Epstein dosyaları!
04:0020/02/2026, Cuma
G: 20/02/2026, Cuma
26
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
İki ayrı dünya: Birinden nûr akıyor, diğerinden kir.
Ama nur akan, aşağılanıyor; kir akana ise tapılıyor!
Hâlâ mı?
Evet, hâlâ!
Türkiye’nin bazı kullanılışlı 168 laik enteli laikliğe olan imanlarını yenileyen ve Ramazan’ı ve dolayısıyla İslâm’ı, değerlerimizi aşağılayan militan bir bildiri yayınlamış!
Niçin?
Milli Eğitim Bakanlığı, bütün okullarda Ramazan programları yapılmasını istediği için. Burası Müslüman bir toplumun yaşadığı bir ülke değil mi? Kafayı mı yedi bizim bazı militan laiklerimiz: paganların cadılar bayramına, Hıristiyanların Noel kutlamalarına tek çift kelam etmeyen Eğitim sendikaları, okullardaki Ramazan programlarına katılmayın çağrısında bulunmuş üye öğretmenlerine!
Bu ülke, kimseden çekmedi celladına âşık tasmalı çekirgelerden çektiği kadar!
Oysa Batı, Epstein dosyalarıyla çalkalanıyor…
Epstein dosyaları bizim bazı laiklerimizin taptıkları Batılı değerlerin nasıl yamyamlaşma ve barbarlaşma biçimleri üretmekten başka bir şey yapmadığını gözler önüne sererken ve bizim laik aydınlarımızın Epstein dosyalarıyla ve Batı uygarlığının Epstein dosyalarını üreten ruhsuz değerleriyle ilgili sert açıklamalar yapmaları gerekirken, onlar bizimle, bizim kardeşliğimizin teminatı Ramazan’la, ramazanın sunduğu tertemiz değerlerimizle savaşıyorlar! Baş tacı edilecek değerleri aşağılıyorlar!
Orangutanlar ne de olsa!
Uyuşturucuya bulaşan, çeteleşmelere karışan genç nesli tertemiz kardeşlik ve yardımlaşma ilkleriyle buluşturan Ramazan gibi bir mevsimi törenle, şükranla karşılayacaklarına taşa tutan, topa tutan bir entelijansiya ülkeyi parçalama konusunda Batılı düşmanlarımıza rahmet okutur!
Bunamış bunlar!
Bu yazıda bu iki dünyayı Ramazan ve Epstein dosyaları üzerinde kısaca karşılaştırmak istiyorum.
RAMAZAN: IŞIĞIN VE ISININ KAYNAĞI
Ramazan, dünyanın her bakımdan kirlendiği, kana bulandığı, çok büyük bir felâketin eşiğine sürüklendiği bir zaman diliminde geldi.
Adı üstünde başı rahmet, ortası mağfiret, sonu bereket olan ilâhî bir mevsim Ramazan: Kötülüğe, zulme ve haksızlığa direniş; hakikatle buluşmanın verdiği manevî coşku ve neşveyle diriliş ve hayatımızın hakikate bürünmesiyle tastamam bir varoluş mevsimi.
Ramazan, bir güneş gibi adeta: İçimizi ısıtan, dışımıza ışık saçan kutlu bir fener.
Ramazan, İslâm’ın özü ve özeti olan, her bakımdan örneklendiği bir arınma, varolma, olma mevsimi.
İslâm’ın kardeşlik, yardımlaşma ve dayanışma ruhunun sembolü ve kaynağı zekât ayı aynı zamanda. Zekâtın dağıtıldığı zaman dilimi. Unutmayalım: İnfak nifakı def eder, adaleti ve kardeşliği tesis eder.
Görünüşte Ramazan’da insan oruç tutar ama gerçekte oruç insanı tutar. Ve bütün kötülüklerden alıkor, arındırır, temizler, tertemiz yapar.
EPSTEIN DOSYALARI: TRUMP’IN YAHUDİLERLE SAVAŞI
Batı uygarlığının insanı arındıran, temizleyen, tertemiz yapan alışkanlıkları da, ritüelleri de yok. Batı, inancını kaybetti. O yüzden yamyamlaşacak çılgınca işlere soyunmaktan çekinmiyor…
Epstein dosyaları, Batı uygarlığının, insanın ve gezegenimizin geleceğini de tehlikeye atacak büyük bir felsefî ve ahlâkî çöküş yaşadığını gözler önüne sermeye yetiyor.
Epstein dosyaları, Trump yönetimi tarafından açıldı: Dosyalarda Trump’la ilgili bir sürü şey olsa da, Trump asıl pisliği ve gerisindeki güçleri deşifre etmek için bu dosyaların “patlatılması” emrini verdi adamlarına.
Trump ve adamları, bu dosyaları ifşa etmekle, Yahudilerin ne kadar iğrenç işlere imza attığını, dünyayı, dünyanın beyinlerini hazla, ayartarak ve dünyaya çeki düzen veren küresel şebekelere dahil ederek nasıl köleleştirdiklerini ispat etmek istiyor.
Trump yönetimi İkinci Dünya Savaşı’ndan itibaren Amerika’yı, bütün kurumlarını işgal eden, ele geçiren Yahudileri Amerika›dan tasfiye etme savaşı veriyor. Amerika’nın hücrelerine kadar nüfuz eden ve bütün dünyadaki kilit küresel kurumları kontrol elen küresel Yahudi şebekesine büyük darbe vurmak istiyor.
HOLLYWOOD VE HAYALÎ AMERİKA’SI!
Yahudiler, böyle giderse, Amerika’yı paramparça edecekler kendi çıkarlarını korumak adına! Amerika’nın parçalanması ân meselesi: Amerika’yı ayakta tutan hiçbir manevî / kültürel güç yok. Amerika’yı ayakta tutan Hollywood oldu şimdiye kadar. “Hayâlî Cemaatler” başlıklı çığır açıcı öncü çalışmanın yazarı ve teorisyeni Benedict Anderson’ın kavramlaştırmasıyla söylemek gerekirse, Hollywood, hayalî bir Amerika icat etti, bütün Amerikalıları icat edilen hayalî Amerika etrafında kenetledi, birleştirdi. Sonuçta iç savaşlarla, büyük dış gerilimlerle (terörle savaşıyoruz naralarıyla) adına “Amerika Dini” diyebileceğimiz yine icat edilmiş, hayalî bir dinle, popüler kültür imgeleriyle sahte dinler icat ederek Amerika ayakta duruyor. İmajların çocuğu Amerika. Hayalî olarak üretilen algıların, algılar imparatorluğu’nun kurduğu imparatorluk.
Hollywood, Yahudilerin kontrolünde olduğu için sahte, özgürlükler ülkesi Amerika hayalini veya rüyasını icat etmeyi başardı şimdiye kadar. Refah toplumu, haz toplumu ile birleşince ortaya sahte temeller üzerine inşa edilen ayartıcı bir imparatorluk çıktı.
Epstein dosyaları, Yahudilerin dünyaya nasıl hâkim olduklarını, nasıl şeytanî bir düzen kurduklarını, Batı uygarlığının elitlerini, beyinlerini nasıl köleleştirdiğini gözler önüne serdi.
Gazze soykırımı Yahudilerin ne kadar ruhsuz olduklarını bütün dünyaya gösterdi. Ayrıca Gazze soykırımı, bu soykırıma ses çıkarmayan, katil İsrail Başbakanı Netanyahu’nun önünde hem de Telaviv’de diz çöken bütün Avrupa devlet adamlarının, Çin, Hindistan ve Japon yöneticilerinin nasıl Yahudilerin güdümündeki küresel kapitalist sistemin ve kurumlarının kölesi olduklarını bütün çıplaklığıyla gözümüzün içine soktu.
Gerek Gazze soykırımı gerekse Epstein dosyaları, küresel kapitalist sistemin ve bu sistemin felsefî temellerinin kaynağı olan Batı uygarlığının insanlığa adalet, hakkaniyet ve merhamet armağan etmediğini, aksine, çocuklara tecavüz eden, kanını içen, katlederek yamyam gibi yemekten çekinmeyen hem de en elit, en beyin takımında yamyamlaşmanın ve barbarlaşmanın nasıl zıvanadan çıkacak boyutlar kazandığını ürpertici bir şekilde gösterdi.
Dünyayı bu şekilde cehenneme çeviren Batılıların kölesi entelijansiyamızın Ramazan’ın kardeşlik ve huzur ikliminden rahatsız olmaları nasıl bir duygu acaba, insanın havsalası almıyor!
Ramazan medeniyeti ve Kibir putunu yıkan Tevazu’un ‘vakar’ı
04:0022/02/2026, Pazar
G: 22/02/2026, Pazar
Ramazan Medeniyeti kavramlaştırması üzerinden nefs terbiyesi, tevazu ve eşyanın idraki meşeleri arasında derin ilişkiler kurarak nefis bir yazı yazdı MTO Azerbaycan Temsilcisi Vuqar Azizov kardeşimiz. Zihinaçıcı okumalar. Ramazan’ın diriltici manevî iklimini güzel e yaşamayı ihmal etmeyelim, diyorum. Hayırlı ramazanlar diliyorum bütün okuyucularıma.
***
Ramazan-ı Şerif hümanizmin uzantısı olan kibirle başlar işe. Öze dönüş, özün üzerini kaplayan katı kalıpları yırtmakla mümkündür. Akıl, teslime isyan ederek ontolojiyi epistemolojiye indirgedi. Kendini mutlak bilerek merkezini kaybetti. Ötesini ötekileştirilerek onun karşısında bulundu. Bu karşı koyuş, kendini yüceltmekle sonuç verdi. Kibir, kelime olarak da anlamı büyüklenmek ve genişlemektir. Modern insanın her şeye “sahip olma” hırsı buradan kaynaklanıyor. Bilgi, epistemik olarak güç aracı olmuş kişini kendi bilgisinden mahrum bırakmıştır. Yatay bir düzleme hapsolan insan, şimdi kendini de aşarak kendinin güç diye ortaya çıkardığı aletlere (teknolojiye) esir olma durumuna gelmiştir. Kibrin müthiş örneğini günümüzde Gazze olayları göstermiş oldu. Aklı esas alan kibir sonunda Gazze’de kendisine yenik düştü.
Kibir, her şey benimdir der ama hiçbir şeyin sahibi değildir.
Tevazu, hiçbir şey benim değil der ama her şey ona musahhar kılınmıştır.
Çünkü aklın bir sınırı vardır. Ama aklın farklı bir boyutu daha vardır. Kendisini büyük daireye teslim ettiğinde bütünün rengini alabilir. Yani şöyle düşünelim: yerdeki nesnelere tek tek dokunamaz ve sahip olamazsın. Gücün bir yerde tükenir.
Ancak semâya doğru yükselirken bütün yer elinin altında olur. Her şeyi bir bakışla görür ve bilirsin. Hem de bütüncül bir fikir sahibi olur her şeyin doğru yerini bilir ona göre davranırsın. Bizim medeniyetimiz Tevazû sahibi İnsan-ı Kâmil üzerinden kurulmuş ve yükselmiştir. Ramazan ayı; Rab esmâsı tecellisiyle Rahmân ve Rahîm isimlerinin cem’î olarak insanın önce kendine merhamet etmesini sağlar. İnsan kibrin topladığı maddi yükten kurtuldukça suyun buharlaşması misali semâya - yani ilahi esmâlar denizine - yükselir. Nesnelere artık maddi değil manevî olarak temas eder. Eşyanın hakikati idrakine açılır, varlığın mahiyetiyle birlik içinde hakikate yükselir.
Tevazu, kelime anlamı olarak da “yerleştirmek”, “aşağı indirmek”, “bir şeyi kendi yerine bırakmak” gibi anlamları ihtiva ediyor. Göründüğü gibi burada dikey bir bağlam içinde söz konusudur. Kibir, yatay olarak yayılması ve genişlemesine karşın tevazu, insanın kendisinin hiyerarşik varlık mertebesinde kendi yerini bulması anlamına gelir. Büyük varlık dairesi içinde kendi konumuna gelen insan, varlıkla ahenk içindedir. Aklıselim olarak kendisini kalp ve ruh makamına teslim ederek oradan beslenir. Dolayısıyla insan maddiyattan mânen uzaklaştığı oranda âlemin sırrına ruhuyla varır. Enfüsî yolculuk olan Ramazan ayı bunu sağlamada önemli rol oynamaktadır.
Kibrin zenginliğinden Tevazu’un fakrı’na inen insana âlemin sırrı kendi ruhundan ihsan edilir. Bu sır, Gazzali, İbn Arabi ve Mevlânâ gibi gönül erlerinin ulaştığı sırdır. Öyle ki bu sır sayesinde Osmanlı gibi Ulu Çınar yükselmiştir.
Gazze’de yaşananlar bize bu anlamda ne diyor? Peygamber efendimiz sallallahu aleyhi ve sellemin buyurduğu gibi düşmanların kalbinden bize olan “korku” hissi silinmiştir. Her ne kadar mazlum durumda olsak da kibrin kurduğu bir dünyada ona karşı koyamıyoruz. Osmanlı, tevazu temelli bir medeniyet olduğu gibi, “vakar” sahibiydi. Günümüzde düşman kalbinden korkunun silinmesi demek bizdeki vakar duygusunun kaybı anlamına gelir. Vakar, sadece bir duygu duruşu olarak algılamak yetersizdir. Vakar, evet bir duruştur. Ama kendin olarak bir duruş.
Bugün bizim kendi kimliğimiz yoktur. Biz yokuz. Kendimizi enfüsî yolculukla bulabiliriz. Kendimiz olduğumuzda bir duruştan konuşulabilir. İşte bu, aranan ve istenen vakardır. Medeniyet perspektifi olmayan toplum, vakarlı durayım derken kibrin ölçüsünde onun başka bir biçimini gerçekleştirmiş olur.
Bu anlamda tevazu bir medeniyet kavramıdır. Onun içinden vakar’ın sırrı çatlayarak göğe yükselir. İşte bu anlamda ilk önce o derinliğe inmek gerek. Bu derinliğin çerçevesini Yusuf Kaplan hocamız şöyle özetler: «köklere inmeden göklere yükselemezsiniz.»
Enfüsî yolculukta insan sadece boşluğa düşmüyor, kendi kavramlarını da bulur. Bu kavramlar, bizim köklerimizdeki hikmet geleneğindedir.
Ramazan medeniyeti ve “Eşitlik” içinde “Adalet” anlayışı mümkün müdür?
04:0023/02/2026, Pazartesi
Ramazan’ı medeniyet olarak tarif etmek, oruca ve bütün ibadetlere bambaşka bir gözle bakmayı gerektirir. Medeniyet, hem bütüncül bakış hem de İslâm’ın hayatımıza nasıl aktarılabileceğinin usullerini gösteren bir yolculuk hâli, yol olma hâli; sünnet-i seniyye yani.
Ramazan da bir ay boyunca İslâm’ın medeniyetinin ne olabileceğini, nasıl olabileceğini, insan tasavvurunun, kâinat tasavvurunun, Allah, insan ve kâinat arasındaki ilişkilerin nasılı belirlenebileceğini gösteren muhteşem bir direniş, diriliş ve varoluş mevsimi. İslâm’ın bütün emirlerinin özeti, özetlenmesi ve örneklenmesi yolculuğu.
İslâm’ın insana ve dünyaya ne verebileceğinin, insana ve hayata nasıl huzur ve kardeşlik armağan edebileceğinin örneklemesi. Dünyanın cennete dönmesi, cennetten iz taşıması.
MTO Azerbaycan Temsilcimiz Vuqar Azizov kardeşimin bu minvalde yazıların insan terbiye ve tezkiyesi üzerinde odaklanan bölümüyle sizleri baş başa bırakıyorum. Zihin açıcı okumalar.
***
Kibirde her şey “ben” üzerine kuruluyken tevazuda “biz” belirleyici rol oynar. Buradan eşitlik ve adalet farklılığı doğar. Her “ben”, “biz”den kopuk hâl içinde özgürlük mücadelesine girer. Bu özgürlük, doğası gereği eşitlik anlayışını doğurur. Ancak bu eşitlik hiçbir zaman gerçekleşemiyor. Bunun nedeni, özerklik kazanan anlayışın özgürlüğünü koruması için durmadan çalışmasıdır. Arzulardan kaynaklanan üstünlük dürtüsü, sahip olma ihtirasını besler. Bu bağlamda her şey kendi konumunu kaybeder, çünkü tek değer ve ölçü kendisidir.
Eşitlik kavramı, üstünlük kazanan “ben”in diğerlerini aşağıda tutma hayalidir. Her “ben”e göre yahut ben’in belirlediği eşitliktir. Fıtratı gereği böyle kibir, çatışmayı götürür. Birlikte barış yerine benlikler “biz” zemini savaş alanına dönüştürerek hakikati yıkar. Moderniteyle yapılan yıkımı böyle anlatmak mümkündür. Yani “eşitlik”, uyduruk kavramdır. Adaletin tersi olan zulümdür.
Ramazan Medeniyeti, Adalet’in ruhunu inşa eder.
Kibir; eşitlik diye bir şey uydurur ve kendisini hiçbir zaman eşit görmez.
Tevazu ise adalet ruhuna uydurur kendisini.
Adalet, her şeyin kendi yerini bil’mesidir. Hiyerarşi bağlamında bütünü bul’masıdır. Büyük varlık dairesi içinde hakikatle birlik ol’masıdır. Çünkü adalet, insanların kurduğu bir düzen değildir; insanların da kendilerinin ait olduğu konumu belirleyen hakikatin tecellisidir. Aslında eşitlik varsa o da adalet kavramının içindedir. Eşitlik anlayışı içinde her şeye sahip olmak isteyen insan hiçbir şeye sahip olamıyor. Ama adaletin gölgesinde tevazu sahibi insan, hem konumunda sahip hem de hakikatle huzur içindedir.
Tevazu, “biz” anlayışı içinde hem özgündür hem de özgür. Aslolan hakikate bakan gözlerin bakışları bu âleme takılı kalmaz. Melekûtî alemden beslenir. Ramazan Medeniyeti, “ben”in körlüğünü «biz”in aydınlığına çıkarır. Kibir, tevazuun derinliğinde eriyerek gerçek kimliğine erişir.
Buradan başlar İnsan-ı Kâmilin hayata dokunuşu. Tevazu olmasan adalet olmaz. Adalet olmadan da vahdet olmaz. Vahdetin hakikati insanla buluşmadan insan kendini bilemez. İnsan-ı Kâmil’e musahhar kılınmıştır bu âlem. Zaman ve mekan bendedir şuuru, bu idrak ile insanın âleme dokunuşudur. Bir medeniyet ancak bu mertebeden beslenen ruhların sanat eseri olabilir.
29. yılında 28 Şubat darbesi ve üç büyük ihaneti!
04:0027/02/2026, Cuma
Ramazan dolayısıyla Millî Eğitim Bakanlığının okullarda Ramazan etkinlikleri başlatması, Türkiye’nin laikliği din olarak algılayan, dokunulmaz kutsal inek gibi gören laikçi yobazlarını çıldırttı.
Azgın bir azınlık sanki bir darbenin ayak sesleri gibi açıklamalar yayınlıyor.
29. yılında 28 Şubat darbesine yakından bakmak ve benzer darbelerin vuku bulmasının önüne set çekmek gerekiyor.
28 Şubat bitti diye kendimizi kandırmayalım.
28 Şubat fiilen bitti ama bizi de zihnen bitirdi. Sözgelişi, başörtüsü mücadelesini kazandık ama tesettürü kaybettik. 28 Şubat’ın yol açtığı, yaşattığı travmanın kaçınılmaz sonucuydu bu.
Türkiye, iki asırdır çok büyük travmalar yaşıyor...
İki asırdır, bu ülkede “ipler”, bu ülkenin has çocuklarının elinde değil -hâlâ!
Türkiye, Fırat Kalkanı’yla birlikte bağımsızlığına kavuşma yolunda ilk tarihî adımı attı. Ama yolun başındayız henüz...
Tanzimat’tan 28 Şubat’a kadar bu toplum, dışardan dayatılan, içerde celladına âşık edilen elitler tarafından uygulanan travmatik ameliyatlarla hizaya getirilmeye, “adam edilmeye”, ehlileştirilmeye, mankurtlaştırılmaya çalışılıyor...
200 yıllık modernleşme (münhasıran laikleşme) tarihimiz, esas itibarıyla Türkiye'nin içeriden teslim alınması tarihidir; dışarıdan fiilen sömürgeleştirilemeyen bu toplumun içeriden zihnen sömürgeleştirilmesi, epistemik / zihnî köle yapılmasının serencamı.
ÜÇ BÜYÜK İHANET!
28 Şubat, yeniden mazlumlara, İslâm dünyasına öncülük edecek Müslüman Türkiye’nin gelişinin durdurulması girişiminin son ürpertici perdelerinden biridir.
28 Şubat, üç büyük ihanetin adıdır:
Birincisi, “irtica tehdidi” palavrasıyla, toplumun İslâmî kimliğinin yok edilmesi ihanetidir.
İkincisi, 28 Şubat, Türkiye'nin parçalanmasının zihnî, sosyokültürel temellerinin atıldığı bir ihanetin adıdır.
Üçüncüsü, İslâm'ın protestanlaştırılması ihanetinin dönüm noktasıdır.
TÜRKİYE’NİN İSLÂMÎ KİMLİĞİNİN YOK EDİLMESİ İHANETİ
İki asırdır gök kubbemiz çöktü; bütün dünyayı kan gölüne çeviren emperyalist Batılılar, İslâm dünyasını da işgal ettiler, talan ettiler, paramparça ettiler ve fiilen köleleştirdiler!
Batılıların sömürgecilik ve emperyalizm tarihi sürecinde, İslâm dünyası üzerinde uygulamaya koydukları -Şark Meselesi çerçevesinde hayata geçirilen- iki büyük strateji vardı: Birincisi, tarih yapan bir aktör olarak İslâm’ı (yani İslâm medeniyetini) tarihten uzaklaştırmak. Bunu, Osmanlı’yı, Türk dünyasını, Hindistan’ı, Arap dünyasını paramparça ederek başardılar.
İkincisi, Müslümanları İslâm'dan uzaklaştırmak... Kabaca yüzyıldır bu stratejiyi uyguluyorlar değişik şekillerde...
28 Şubat postmodern darbesi, Müslümanları İslâm’dan uzaklaştırma projesinin son perdesidir.
Düşünün...
1990’da Soğuk Savaş bitirilmiş. Hem de alelacele!
Niçin?
Osmanlı’nın durdurulması, Hindistan’ın parçalanmasıyla tarihten uzaklaştırıldığı düşünülen İslâm, Fas’tan Malezya’ya kadar, Müslümanların hem emperyalistlere karşı direniş mücadelelerinde hem de yeniden diriliş mücahedelerinde belirleyici yegâne güç, yegâne sarsılmaz kaynak konumuna yükselmiş...
Batılıları çıldırtan bir gelişme bu!
İslâm dünyasında uygulanan, nasyonalist ve sosyalist projelerin çökmesi, (Nasır'ın, 6 günde İsrail ordularının Mısır ordusunu yerle bir etmesiyle bitmesi), İslâmî söylemlerin çığ gibi büyümesiyle sonuçlanınca emperyalistler paniğe kapıldılar ve Soğuk Savaş'ı resmen bitirerek, “terörle savaş” maskesiyle -kendi icat ettikleri örgütleri- kullanarak “İslâm'la postmodern savaş” sürecini başlattılar.
Küresel sistem İslâm’la savaşırken, Türkiye’deki sivil ve askerî oligarşi, irtica dediği İslâm’ı Türkiye’nin bir numaralı güvenlik tehdidi olarak konumlandırmaktan çekinmedi.
Böylelikle küresel sistemin kölesi olduğunu bir kez daha gözler önüne serdi.
Oysa benimsenen proje, bu topraklara, bu toprakların çocuklarına ihanetti: Bu toplumun tarih yapmasını mümkün kılan ruhköklerini kurutmak amacıyla imam-hatiplerin önü kapatıldı, Kur’ân Kursları 15 yaş öncesi çocuklar için yasaklandı, başörtülü kızlara üniversitenin kapıları kapatıldı!
Bunu, sömürgeciler bile yapamazdı!
Oysa imparatorluk bakiyesi ve nüfusun %98’inin resmen Müslüman olduğu bir ülkede, toplumun ortak kimliği, Müslüman kimliği pekiştirilmeliydi; fakat tam tersi yapılarak İslâmî kimlik aşağılandı, toplumu mankurtlaştıracak adımlar atıldı her alanda.
Toplumun İslâmî köklerini kurutmak, bu topluma yapılabilecek en büyük ihanetti.
Bunun faturasını bu toplum daha sonra çok ağır ödeyecekti...
TÜRKİYE’NİN PARÇALANMASI İHANETİ!
İşte ikinci büyük ihanet tam bu noktada devreye girdi: Toplumun İslâmî kimliğini aşağılayarak, laik kimliği her alanda dayatmaya kalkışmak, etnik kimliklerin kaşınmasıyla ve etnik kimliklerin İslâmî kimliğin önüne geçmesiyle sonuçlandı.
Bu, Türkiye’nin parçalanmasının tohumlarını eken büyük bir ihanetin başlangıç noktasıydı.
Oysa yapılması gereken şey, tam tersine, İslâmî duyarlıkları, kimliği, söylemleri pekiştirmekti: Bunun için de gerekli tarihî malzemeyi seferber etmek gerekiyordu. Meselâ, Türklerle Kürtler ne zaman ki, omuz omuza vermişler, işte o zaman hem emperyalistlerin oyunlarını püskürtmüşler hem de müşterek bir medeniyet dünyasını birlikte inşa etmişler. Kardeşliklerini tarihe nakşetmişler.
İslâmî kimliğin ve duyarlıkların bastırılması, laik kimliğin ve duyarlıkların dayatılması, kaçınılmaz olarak etnik kimliklerin, İslâmî kimliğin önüne geçmesine, bu da, Türkiye'nin parçalanma sürecinin tohumlarının ekilmesine yol açtı.
Özetle: Bu ülke, böyle bir ihanet görmedi!
Hem irtica diyerek İslâmî kimlik, duyarlıklar bastırıldı; hem etnik kimlikler kaşınarak ülke bölünmenin eşiğine fırlatıldı; hem de toplumun İslâmî ruhkökleri bastırılarak İslâm’ı protestanlaştıracak tehlikeli bir proje icat edildi.
İSLÂM'IN PROTESTAN-LAŞTIRILMASI
Kemalizm’in projesi, İslâm’ı hayattan uzaklaştırmak ve yeniden hayata yön verecek bir güce ulaşmasının önünü tıkamaktı. Bunun yolu İslâm’ı sekülerleştirmekten yani protestanlaştırmaktan geçiyordu.
FETÖ marifetiyle İslâm siyasetten ve hayatın her alanından uzaklaştırıldı; önce Erbakan’a darbe yapıldı ve FETÖ’nün önü 28 Şubatçı generaller tarafından açıldı; ardından İslâmî duyarlıkların aşındırılması süreci hızlandırıldı. FETÖ marifetiyle Erbakan Hoca’nın inşa ettiği Müslüman siyasî bilinci linç edildi!
İşte size 28 Şubat'ın üç büyük ihaneti!
Eğer bu üç büyük ihanet derinlemesine sorgulanmazsa, bu ülke, bu tür ihanetlerden hiçbir zaman kurtulamaz ve belini aslâ doğrultamaz!
Sözün özü: Türkiye’nin iki asırdır içine sürüklendiği çıkmaz sokak, bu ülkenin ruh köklerinin yok olmasının eşiğine sürüklenmesi oldu. Böyle giderse bu topum İslâm’ı kaybetme ve hatta terk etme felaketine sürüklenmekten kurtulamaz. Eğer bu toplum İslâm’ı kaybederse bu ülke kolaylıkla leş kargalarına peşkeş çekilir -Allah muhafaza!
Cami, özgürlüğümüzün kaynağı, istiklal ve istikbalimizin sigortasıdır
04:001/03/2026, Pazar
G: 1/03/2026, Pazar
24
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Millî Eğitim Bakanlığı bu yıl Ramazan’da sade, sessiz ama önemli bir ‘devrim’e imza attı: Ramazan havasının okullarımızda çocuklarımız tarafından en iyi şekilde hissedilmesi ve yaşanması için bir dizi etkinliği içeren bir Ramazan etkinliği çalışması başlattı.
Bazı seküler tipler -kelimenin tam anlamıyla- çıldırdı, oraya buraya saldırmaya başladı. Bazı sözüm ona aydın kılıklı adamlar ve kadınlar, okullarda Ramazan etkinliklerinin “laikliğe aykırı” olduğunu söyleyerek halkı bu toplumun ruhunun, kardeşliğinin, birliğinin ve dirliğinin en sarsılmaz kaynaklarından biri olan Ramazan etkinliklerini protesto etmeye kalkıştılar.
Bunu gavur bile yapamazdı!
Yapsaydı neyle karşılaşacağını, dünyayı bu alçaklara nasıl dar edeceğimizi iyi bilirdi.
CELLADINA ÂŞIK TASMALI ÇEKİRGELER!
Bu toplumun huzurunun, kardeşliğinin en muhteşem kaynaklarından birini oluşturan Ramazan gibi diriltici ve topluma ruh katıcı bir iklime karşı çıkan tiplerin Müslüman da, Türk de olmadıklarını söyleyeceğim.
Bu tiplerin adam olmadıklarını da söyleyeceğim hiç tereddüt etmeden.
Bu adamların bu ülkenin istiklali ve istikbalinin temeline dinamit döşediklerini ifade edeceğim.
Ülkenin birliği, dirliği ve kardeşliğinin, huzur ve barışının, dayanışma ve yardımlaşma ruhunun teminatı ve en önemli vasıtası olan Ramazan gibi bir mevsime, ruh dolu bir iklime, bu iklimin oluşturduğu manevî havanın bütün çocuklarımıza teneffüs ettirilmesine hangi gerekçeyle olursa olsun karşı çıkan aşağılık biridir, bu ülkeye ve bu sahipsiz topluma hıyanet içindedir.
Bu ülkenin varlık sebebini ve bu toprakları bize vatan kılan dinamikleri ve ruhu oluşturan İslâm’a düşman olduğu için bu hıyaneti ve alçaklığı sergilemekten zırnık kadar çekinmemektedir.
Batı’da veya başka bir dünyada, toplumun huzur ve barış içinde, kardeşlik ve ruh dolu bir atmosferde yaşamasının teminatı olan Ramazan gibi bir iklime karşı çıkan insanlar olsa, o insanlara bunak gözüyle bakarlar. Tam da bu sebepledir ki, Müslüman nüfusun yoğun olarak yaşadığı Londra bile Ramazan mevsiminde Ramazan coşkusunu sakinlerinin iliklerine kadar soluması ve yaşaması için hazırlanmış ve her tarafı Ramazan sembolleriyle donatılmıştır.
Hıristiyan sembolizminin kapitalizmin pagan sembolleriyle harmanlanarak bu ülkenin çocuklarına empoze edilmesi demek olan Noel kutlamalarına, Cadılar Bayramı denen paganizmin zirve yaptığı rezilliği kutlamalarına zırnık kadar ses çıkarmayan bazı entel dantel orangutanlar, Ramazan etkinliklerine cepheden saldırmaktan asla çekinmediler.
Nedir bu peki?
Pergelini şaşırmaktır.
Yönünü ve istikametini yitirmektir.
Celladına âşık olmak ve tasmalı çekirgelere dönüşmektir.
Pergelini şaşıran, yönünü ve istikametini yitiren, celladına âşık olarak tasmalı çekirgelere dönüşen insanların er ya da geç ama mutlaka uçurumun ve yok olmanın eşiğine sürüklenmekten kurtulamayacaklarını söylemek bile gereksiz.
LİSELERE SAHİP ÇIKMAK BİR MİLLÎ GÜVENLİK MESELESİDİR!
Türkiye’deki eğitim sistemi, mankurtlaşmış; kültür, sanat ve medya dünyası, yoz ve yozlaşmış; ülkesine, değerlerine ve inançlarına düşman kişiler yetiştirmekten başka bir işe yaramıyor…
Liseli çocukların yüzde 90’ını kaybetmiş durumdayız! Bu bir toplumun geleceği açısından çok tehlikeli bir şeydir ve o toplumun intiharı anlamına gelir. Liseli çocuklarını kaybeden bir toplum geleceğini de kaybeder. Lise, çocukların kişiliklerinin, kimliklerinin ve dünya görüşlerinin en iyi şekilde belirlendiği ve şekillendiği bir yerdir.
Lise öncesi bütün dönemlerde verilen eğitim duygu eksenli olduğu için, anaokulu, ilkokul ve ortaokulda ne kadar etkili ve güçlü duygusal eğitim verilirse verilsin, Türkiye’de çocuklar liseye gelince, akran zorbalığı hatta teröründen ötürü, hem bildiklerini kolayca unutmaktan hem de kültürüne, değerlerine ve inançlarına çok kolayca düşman hâle gelmekten kurtulamıyor.
Toplumun varlık nedenini oluşturan, bu ülkeyi bizim vatan yapmamızı sağlayan en güçlü değerlerimizin yeşerdiği, geliştiği, kök saldığı Ramazan’ın havasının, renginin, dokusunun, kokusunun okullarımızı cennet havasına dönüştürmesinin laikliğe aykırı yaftalamasıyla yasaklanması çağrısında bulunulması bu toplumun nasıl belirsiz ama tehlikeli bir uçurumun eşiğine sürüklenmeye çalışıldığını göstermeye yetiyor olsa gerek.
BATI’DA EĞİTİMİN, KÜLTÜRÜN VE SANATIN KAYNAĞI ‘KİLİSE’DİR
Batı’nın en laik ülkeleri dâhil her ülkesinde, her köşesinde çocuklar en erken yaşlardan itibaren kiliselere götürülür.
Kilise, sadece bir ibadet alanı değildir. Batı uygarlığının temellerinin, değerlerinin ve anlam haritalarının en başta gelen kurucu kaynaklarından ve sembollerinden biridir.
Cami de bizim için öyledir.
Batı’da eğitimin kaynağı, kültürün kaynağı, sembollerin kaynağı kilisedir. Modern Batı felsefesinin kurucusu Descartes bir kilise okulundan mezun olmuştur.
Bizim açımızdan daha da silkeleyici olan gerçek şudur: Laikliğin anavatanı, kalesi Fransa’da orta dereceli okulların üçte biri Katolik Kilisesi’nin kontrolündedir.
Fakat sıkı durun: Katolik Kilisesi’nin kontrol ettiği okullar, Fransa’nın en iyi, en kaliteli okullarıdır!
Gel de çıldırma sen şimdi: Bu ülkenin en iyi okulları, bu ülkenin altını en iyi oyan okullarıdır. Fransa’da, İngiltere’de, Almanya’da böyle bir şeyi hayal etmek bile mümkün değildir.
Batı’da üniversiteleri kilise kurmuştur. Kilise de üniversite fikrini, mimari ekolojisini, müfredatını bizim ‘medrese’mizden, medresenin kurucu mekânı ‘cami’lerimizden ödünç almıştır.
“Üniversitenin Yükselişi” başlıklı zihin açıcı kitabında Charles Homer Haskins bunu çok güzel anlatır.
*
Not: Bu yazı, Cins Dergisi’nin Mart sayısında yayımlanan yazımın giriş kısmıdır. Yazının tamamına oradan ulaşabilirsiniz.
Ramazan medeniyeti ve “Eşitlik” içinde “Adalet” anlayışı mümkün müdür?
04:0023/02/2026, Pazartesi
G: 23/02/2026, Pazartesi
16
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Ramazan’ı medeniyet olarak tarif etmek, oruca ve bütün ibadetlere bambaşka bir gözle bakmayı gerektirir. Medeniyet, hem bütüncül bakış hem de İslâm’ın hayatımıza nasıl aktarılabileceğinin usullerini gösteren bir yolculuk hâli, yol olma hâli; sünnet-i seniyye yani.
Ramazan da bir ay boyunca İslâm’ın medeniyetinin ne olabileceğini, nasıl olabileceğini, insan tasavvurunun, kâinat tasavvurunun, Allah, insan ve kâinat arasındaki ilişkilerin nasılı belirlenebileceğini gösteren muhteşem bir direniş, diriliş ve varoluş mevsimi. İslâm’ın bütün emirlerinin özeti, özetlenmesi ve örneklenmesi yolculuğu.
İslâm’ın insana ve dünyaya ne verebileceğinin, insana ve hayata nasıl huzur ve kardeşlik armağan edebileceğinin örneklemesi. Dünyanın cennete dönmesi, cennetten iz taşıması.
MTO Azerbaycan Temsilcimiz Vuqar Azizov kardeşimin bu minvalde yazıların insan terbiye ve tezkiyesi üzerinde odaklanan bölümüyle sizleri baş başa bırakıyorum. Zihin açıcı okumalar.
***
Kibirde her şey “ben” üzerine kuruluyken tevazuda “biz” belirleyici rol oynar. Buradan eşitlik ve adalet farklılığı doğar. Her “ben”, “biz”den kopuk hâl içinde özgürlük mücadelesine girer. Bu özgürlük, doğası gereği eşitlik anlayışını doğurur. Ancak bu eşitlik hiçbir zaman gerçekleşemiyor. Bunun nedeni, özerklik kazanan anlayışın özgürlüğünü koruması için durmadan çalışmasıdır. Arzulardan kaynaklanan üstünlük dürtüsü, sahip olma ihtirasını besler. Bu bağlamda her şey kendi konumunu kaybeder, çünkü tek değer ve ölçü kendisidir.
Eşitlik kavramı, üstünlük kazanan “ben”in diğerlerini aşağıda tutma hayalidir. Her “ben”e göre yahut ben’in belirlediği eşitliktir. Fıtratı gereği böyle kibir, çatışmayı götürür. Birlikte barış yerine benlikler “biz” zemini savaş alanına dönüştürerek hakikati yıkar. Moderniteyle yapılan yıkımı böyle anlatmak mümkündür. Yani “eşitlik”, uyduruk kavramdır. Adaletin tersi olan zulümdür.
Ramazan Medeniyeti, Adalet’in ruhunu inşa eder.
Kibir; eşitlik diye bir şey uydurur ve kendisini hiçbir zaman eşit görmez.
Tevazu ise adalet ruhuna uydurur kendisini.
Adalet, her şeyin kendi yerini bil’mesidir. Hiyerarşi bağlamında bütünü bul’masıdır. Büyük varlık dairesi içinde hakikatle birlik ol’masıdır. Çünkü adalet, insanların kurduğu bir düzen değildir; insanların da kendilerinin ait olduğu konumu belirleyen hakikatin tecellisidir. Aslında eşitlik varsa o da adalet kavramının içindedir. Eşitlik anlayışı içinde her şeye sahip olmak isteyen insan hiçbir şeye sahip olamıyor. Ama adaletin gölgesinde tevazu sahibi insan, hem konumunda sahip hem de hakikatle huzur içindedir.
Tevazu, “biz” anlayışı içinde hem özgündür hem de özgür. Aslolan hakikate bakan gözlerin bakışları bu âleme takılı kalmaz. Melekûtî alemden beslenir. Ramazan Medeniyeti, “ben”in körlüğünü «biz”in aydınlığına çıkarır. Kibir, tevazuun derinliğinde eriyerek gerçek kimliğine erişir.
Buradan başlar İnsan-ı Kâmilin hayata dokunuşu. Tevazu olmasan adalet olmaz. Adalet olmadan da vahdet olmaz. Vahdetin hakikati insanla buluşmadan insan kendini bilemez. İnsan-ı Kâmil’e musahhar kılınmıştır bu âlem. Zaman ve mekan bendedir şuuru, bu idrak ile insanın âleme dokunuşudur. Bir medeniyet ancak bu mertebeden beslenen ruhların sanat eseri olabilir.
.İsrail, emirivâkî yaparak ABD’yi savaşa sürükledi!
04:002/03/2026, Pazartesi
G: 2/03/2026, Pazartesi
59
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Nihayet “beklenen savaş” başladı ürpertici bir şekilde. Günlerce, haftalarca hatta aylarca beklendi savaş. ABD’nin Körfez’e savaş gemisi yerleştirmesi, savaşın şaka olmadığının en önemli göstergesiydi.
Ama biz daha önceki bütün ABD-İran arasındaki hırgüre bakarak bu sefer de yine “danışıklı dövüş” mü olacak diye düşündük zaman zaman.
Geçen yıl haziran ayında yaşanan 12 günlük savaş danışıklı dövüştü apaşikâr bir şekilde: ABD Devlet Başkanı Donald Trump, İran’a fazla zarar vermek istemediklerini açık açık söyleyerek 12 günlük savaşın bir “anlaşma”nın eseri olduğu izlenimini doğruladı.
İran da aynı şekilde, ne İsrail’e ne de ABD’ye fazla zarar vermeden bu işi sürdürdüğünü açıklamıştı. Ne kadar absürd bir şeydi o öyle! Ama hedef Gazze’yi unutturmak, İran’ı hem mağdur hem de kahraman yapmaktı.
Bunu başardılar sonunda.
Ama pazar günü başlayan ve sivilleri hedef alan saldırılar çok çirkef bir savaşa dönüştü.
ABD-İSRAİL’İ ŞİDDETLE KINIYORUM
Bu kez çok ürpertici bir şekilde başladı bu her bakımdan iğrenç ve ürpertici savaş: ABD-İsrail haydut şebekesi önce okulu, çocukları, sivilleri vurdu. Belli ki infial ve korku oluşturmak istiyordu halk arasında.
Zaman, farklılıklarımızı bir tarafa bırakıp emperyalistlere karşı sesimizi yükseltme zamanı.
ABD-İsrail’in İran’a saldırısını, okulları bombalayıp çocukları katletmesini, ülkenin dinî lideri Hamaney başta olmak üzere bütün belli başlı liderlerini teker teker öldürmesini şiddetle ve nefretle kınıyorum.
Hamaney, Suriye’de, Irak’ta, Lübnan’da 3 milyondan fazla Sünnî Müslümanın hunharca katledilmesi emrini vermiş biriydi.
Şu an çok ürpertici bir saldırı var İran’a karşı.
Bütün bunları -Müslümanca bir duyarlıkla şimdilik bir kenara bırakarak- ABD-İsrail emperyalizmine karşı dimdik durmak, birlik olmak zorundayız.
Türkiye’nin uyguladığı dostâne ve kardeşâne dış politika anlayışının herkese örnek olması gerekir.
Şu anlaşıldı: Maduro’nun yatağından kaçırılmasından sonra İran’ın dinî liderinin, diğer önde gelen devlet erkânının nokta operasyonlarla ortadan kaldırılmaları nasıl barbarca bir dünyada yaşadığımızı gözler önüne sermeye yetiyor.
Yapay zekâ üzerinden geliştirilen smart silah / savaş teknolojisi ile hiçbir ülkenin liderinin ve lider kadrosunun, hatta hiçbir bireyin güvende olmadığı bir cehennemin eşiğinde gibiyiz.
İnsanı, hukuku, devletleri, sınırlarını, devletler hukukunu hiçe sayan ABD-İsrail haydut şebekesini şiddetle protesto ediyorum.
TRUMP SAVAŞA SÜRÜKLENDİ!
İran’ın lider kadrosunun yok edilmesini sağlayan pazar günü başlayan İran saldırısı, İsrail’den sürdürülüyor. Savaş ABD ile değil de İsrail ile yapılıyor sanki.
İsrail terör devletinin başındaki soykırımcı Netanyahu, Trump başkan seçildikten sonra bir yıl içinde ABD’ye yaptığı 6. ziyarette, İran’ı vurma sözü aldı Trump’tan. Daha doğrusu, Trump’ı savaşa sürükledi!
ABD’nin (=Trump yönetiminin) İran’a büyük ölçekli bir savaş düzenleme planı yoktu.
Ama İsrail, İran’ın nükleer silah yapması durumunda şimdiye kadar her bakımdan danışıklı dövüş yaptığı, Irak’a, Suriye’ye, Lübnan’a, Filistin’e, Körfez’e, Yemen’e yerleşmesine (kendisini tehdit eden bir düşmana ihtiyacı olduğu için İran’ın bölgeye yerleşmesine) sessiz kaldığı İran’a bu kez çok ağır darbe vuracak bir savaşa soyundu.
İsrail, bölgede kendisinden başka hiçbir ülkenin nükleer silaha sahip olmasına ve nükleer silah kullanmasına asla izin vermek istemiyor.
Bölgenin hem askerî bakımdan hem de ekonomik bakımdan en güçlü ülkesi olmak ve bölgeye tek başına çekidüzen vermek istiyor.
Hedef, vadedilmiş topraklar…
Şimdiye kadar İsrail, yön verdiği küresel sistemin lordlarıyla İran’ın önünü açarak İran’ın ne büyük tehdit olduğunu ilan etti, şimdi de bahane üretti ve vahşice saldırıyor…
Dünyayı bir avuç siyonist çetenin yönettiği her geçen gün daha iyi anlaşılıyor… Bu savaş da, ABD’nin savaşa bu bir avuç çetenin dayatmasıyla sürüklendiğini gösteriyor her bakımdan.
İsrail, ABD’yi tepe tepe kullanıyor ama bu barbarlığının ve ruhsuzluğunun faturasını çok ağır ödeyecek. Kuduz köpek gibi oraya buraya saldırması, bütün küresel güçleri ve örgütleri tepe tepe kullanması, sonunun başlangıcı olacak İsrail’in ve dünyaya yön veren siyonist çetelerin inşallah.
Vesselâm.
Ramazan ayı Anadolu seferleri…
04:006/03/2026, Cuma
G: 6/03/2026, Cuma
22
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Ramazan Ayı boyunca Anadolu’ya açıldım. Her gün bir şehirde iftar yapıyorum MTO talebeleriyle, Anadolu’nun masum çocuklarıyla birlikte. Gündüzleri de başta Fen liseleri olmak üzere en iyi liselerde, proje okullarında kalıcı iz bırakan, konferans sonrasında tarihî olarak değerlendirilen, genç çocuklarımıza hayatlarında görüp görecekleri benzersiz ve leziz bir beyin fırtınası ve entelektüel ziyafet yaşatan konferanslar veriyorum.
BİTMESİN İSTEDİĞİMİZ KONFERANSLAR…
Konferanslar hem öğrenciler üzerinde hem de öğretmenler üzerinde o kadar etkili oluyor ki, neredeyse bütün okullarda konferans bittikten sonra bazı çocuklar yanıma yaklaşıp “hocam gitmeyin!” diyorlar!
Ben de “gene gelirim inşallah” diyerek ayrılıyorum istemeye istemeye, üzüle üzüle o gencecik pırlanta gibi çocuklardan…
Bazen günde 6-7 program yaptığım oluyor. Arkadaşlar, “hocam çok yorucu ve yıpratıcı olmuyor mu?” diye soruyorlar!
Yorucu ve yıpratıcı olmamasına dikkat etmeye gayret ediyoruz ama sonuç çok muhteşem olunca, çocukların her birinin gözünün içine baka baka konuştuğum için kalplerini fethetmeye ve zihinlerini ateşlemeye çalıştığım için, dahası bunun gerçekleştiğini her çocuğun gözünde gördüğüm, çocukların aldıkları lezzetten adeta uçtuklarına tanık olduğum için üzerimde hiçbir yorgunluk, yıpranmışlık emaresi hissetmiyorum.
Burada şunu da ıkına sıkına da olsa söylemek istiyorum: 10 bini aşkın, 12 bin civarında konferans verdim okullarda, liselerde ve üniversitelerde. Okullarda verdiğim konferanslardan bir kuruş para almadım.
Bu işler parayla olmaz.
Çocukların yüreklerine dokunabiliyorsak, zihinlerini ve kalplerini fethedebiliyorsak biraz bu sebeple olsa gerek bu. Samimiyet, istikamet ve ehliyet. Temel Kur’ânî ve Nebevî ölçütümüz bu çünkü.
Samimiyet bütün kapıları açıyor.
Çocukların diline, dünyasına ve dünyasına vukûfiyet çocukların konferansı pür dikkat dinlemesini sağlıyor.
Dahası her konferanstan önce okul yöneticilerine mutlaka her öğrenci konferansa defter, kâğıt ve kalemle gelsin, kâğıtsız ve kalemsiz geleni içeri almıyoruz, diye bildiriyor arkadaşlar.
Konferans başlamadan önce öğrencilerden defter, kâğıt ve kalemlerini kaldırarak fotoğraflarını çekince işin boyutu ve çehresi değişiyor: Çocuklar da, yöneticiler ve öğretmenler de bu leziz fikir fırtınasına zevkle ve iştahla iştirak ediyorlar!
Konferanslarda Picasso’yu anlatıyorum sadece. Picasso üzerinden karşılaştırmalı sanat tarihi, düşünce tarihi, medeniyetler tarihi anlatıyorum ve başımıza ne geldiğini göstermeye çalışıyorum ülke olarak, bölge olarak ve insanlık olarak…
“Gölge misin, gerçek mi?” diye sorarak başlıyorum konferansa kendi yazdığım ve her yerde konuşmalarıma, derslerime, konferanslarıma öyle başladığım besmele, hamdele ve salveleden sonra. Önce “tartışın kendi aranızda” diyorum. 3-4 dakika inanılmaz, lezzetli bir müzakere ve münazara manzarasına şahit oluyoruz her yerde…
Sonra, çocuklardan en parlak olanlarını ve en sıkılgan, çekingen olanlarını teker teker sahneye alıyorum alkışlarla.
Sahneye bir masa, masanın etrafına da sandalyeler yerleştiriyoruz… Çocukları teker teker sahneye alıyoruz alkışlarla… Ve orada çocukların tam kalbinin, yüreğinin, gözbebeklerinin içine bakarak, gözlerinin, yüreklerinin ve yüzlerinin gülmesini sağlayarak özgüvenlerini geliştirmeye ve pekiştirmeye çalışıyoruz böylelikle.
En zeki çocukları “şak!” diye tanıyorum gözlerinin içine bakar bakmaz. İnsan sarrafı olduk denir ya. Ben de “zeki insan sarrafı” hatta “deha / dahi sarrafı” oldum diyorum.
TOKAT’TA UNUTULMAZ, LEZİZ BİR İFTAR PROGRAMI
Bu yılki Ramazan Ayı Anadolu Seferlerimize Tokat’tan başladık. Tokat’a Samsun’dan gelen Muharrem Kartancı Hocam, Veysel Bozkurt ve Ramazan Vanlı kardeşlerimle Tokat, Giresun, Samsun ve Ordu’da iftar ve sahur programlarına katıldık MTO talebelerimizin düzenledikleri.
Tokat’ta MTO temsilcimiz Rümeysa Elibol kardeşim ve MTO’muzun parlak umutlarından Şamil Özcan kardeşim, MTO Tokat’ımız, isimlerinin anılmasından bile tedirgin olan mütevazı, gizli kahraman olarak gördüğüm güzel ekibiyle muazzam bir Ramazan iftarı hazırlamışlar.
İftardan sonra teravih namazı kıldık tarihî Ali Paşa Camii’nde. Ali Paşa Camii 1572 yılında Kanuni’nin oğlu Şehzade Bayazid’in damadı Bosnalı, Enderun’dan yetişme Ali Paşa tarafından yaptırılan, Tokat’a kimliğini ve şahsiyetini veren asil ve aziz bir Osmanlı eseri.
Elektrikler gitti bir anda henüz teravih başlamadan önce, eski zamanlara gittik teravihte; cemaatin cep telefonlarının loş ışıklarıyla aydınlatılan cami ortamında çok leziz ve eski zamanlar teravihini hissettiren inanılmaz leziz bir teravih namazı kıldık.
Teravihten sonra, Milli Eğitim Müdürümüz Hüseyin Kır Hocamla karşılaştık çıkışta. Hüseyin Hocam bize Öğretmenevinde bir yer ayarladı hemen ve orada iki saate yakın süren, bitmesin istediğimiz çok verimli bir MTO Talebe Buluşması gerçekleştirdik.
Gece sahuru Reşadiye de yaptık. Belediye başkanımız Ergül Ünal Bey’le birlikte. Başkan bizi beklemiş gece geç saate kadar, sağ olsun.
Sabah erkenden yola koyulduk Samsun’a doğru…
Samsun’dan sonra Ordu, Giresun seferlerimiz ve iftarlarımız oldu.
Ardından Malatya, Kahramanmaraş ve Şanlıurfa, sonra da Batman, Varto, Bulanık, Tatvan, Bitlis ve Muş iftarlarımız ve programlarımızı yaptık.
Batman’a hasta olarak gittim, Muş’tan iyileştim döndüm! Hamdolsun!
Sırada Ege ve Marmara iftarlarımız ve programlarımız var.
Zaman ve mekâna yayılan Ramazan medeniyeti (1): Metropol ve Medine
04:008/03/2026, Pazar
G: 8/03/2026, Pazar
11
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Ramazan’ı İslam’ın zamanda ve mekânda bütün boyutlarıyla yaşandığı kuşatıcı ve kucaklayıcı bir medeniyet olarak tarif ediyoruz. MTO Azerbaycan Temsilcimiz Vuqar Azizov kardeşim, meseleyi derinleştiren nefis bir metinle karşımızda. Zihin açıcı okumalar.
***
Ramazan, insanı kendi hakikatine taşır. Ramazanla insan kendini aşar. Ramazan ruhundan insan hayata taşar. Enfûsî yolculuk, âfakî boyutla buluşur. Zaman ve mekân, bir medeniyetin ruhu ve bedeni gibidir. Günümüzde zaman, mekanik anlara sıkıştırıldı. Mekân ise mutlaklaştırıldı. Bu iki kavram, ruhla beden gibi hayatı vahdet düzeyinde bağlar. Ancak zaman ve mekân ikileme dönüştü. “O, her an bir şe’ndedir.” (Rahmân Sûresi, 55/29)
Her an bir tecelli deveran eder âlemde. Rahmânın nefesi der İbn Arabî. Âlem hem var hem yokluktur. Hak olan Kadiri Mutlak olan Allah’tır. Bu ayet, mekânı mutlak olmaktan çıkarır onu bir tecelli ve işaret olarak konumlandırır. Aslında her daim bir yaratılış ve yok oluş var. Beka sıfatıyla kuşatmıştır âlemi Allah. Dolayısıyla zaman algısı da tecellinin bir boyutudur. Allah katında her şey bir “an” içinde olmuş bitmiştir. Tecdîd-i halk ile âlem zaman olarak sürekliliği ortaya çıkarır. Aynen lambadaki ışık örneğini göstere biliriz: ışığın hep lambada açık olduğunu görürüz. Ama bu bir yanılsamadır. Işık, elektronların sırayla çarpmasıyla bir gelip bir gidiyor. Ama bize göre hep aydınlık var. Çünkü zihnimiz ışığı bir akışta tutar ve onu daim olarak var diye gösterir. Işık örneğinde olduğu gibi âlem de ilahi tecelliden dolayı yenileniyor. Ama biz bunu baki sanıyoruz. Aslında Bekâ sıfatına sadece âlemin hakikati mazhardır. Mekân bu anlamda kibrimizin bir yanılgısı olarak nefsimiz mertebesinde hep mutlak olarak görülür.
Biz burada zaman ve mekâna farklı bir noktadan yaklaşacağız. Mekanik evren anlayışı bizi doğadan kopardı. Tabiatla aramıza teknik aletler girdi. Hem insana hem de tabiata kendi biçimini verdi.
İnsan — tabiat ikilisinde tabiat hakikatin kitabı olarak insana kendisini işaret ederdi. Yusuf Kaplan hocamızın 3K dediği formülünü düşünelim:
1. Kendi Kitabın;
2. Kainat Kitabı;
3. Kur’an.
Bu üç kitaptan kâinat kitabı, Kur’an’ın terennümüydü. İnsan tabiatla ahenk içindeydi. Tabiat veya doğa, yaratılışın temposunu insana ayet olarak sunar, insan da bu işarete göre hem kendini bilir ve kendini bulur hem de kendi olarak hakikatin idrakine varırdı.
Ancak insan — tabiat ikilisi arasına insanın hakikati inkar etmesinden dolayı bilimden doğan teknik aletler girdi. “İnsan—teknoloji—tabiat” denkleminde insan, tabiata hakim olmak istedi. Teknolojiyi üretti. Ama teknolojiyle tabiatı tahrip ettiği gibi aynı teknoloji kendisini de esir aldı. Teknoloji, belirlenen olmaktan çıkarak belirleyici konuma geldi. Artık insan ve tabiat arasında hiçbir doğal ilişki kalmadı. Kâinat kitabından mahrum kalan insan, teknolojinin hızında kendini de kaybetmiş durumdadır.
Konumuz zaman olduğundan bunu bir örnekle açıklayalım: “saat”ler. Evet, hemen itiraz edebilirsiniz. Efendim, saat bir nimettir. Elbette nimettir. Ancak bir durup soralım kendimize:
— saatlere göre mi hayatımız belirleniyor?
— yoksa saatlere göre mi hayatımızı belirliyoruz?
Sorular birbirine yakındır ama belirleyene göre değişiyor. Birinci soruda senin hayatın mekanik akışta sadece tempoya uyan alettir. İkincisindeyse belirleyen sensin. Mesela namaz vakitleri... Güneşe göre belirleniyor. Ama şu an ya kolumuza bakarız ya da telefonlara... Güneşle irtibat koptu. Ufukta güneşin doğuşu ve batışı bir anlam ifade etmiyor. Çünkü elimdeki saat, herşeyi belirliyor.
Elbette saat önemli bir nimettir. Bundan kastım, saatleri kırıp atalım gibi mânâ anlaşılmamalıdır. Dikkat çekmek istediğim yer şudur: Saatleri tek kriter ve ölçü olarak görmektedir sıkıntı. Mesela iş hayatımız:
Peygamber efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem, sabah namazıyla işe başlamayı ikindi namazında işi bitirerek eve dönmeyi buyuruyor. Burada saatle yapılması gereken bellidir: sabah namazı ve ikindi vakitlerini belirleyerek iş vaktini belli etmek. Ama günümüzde tek ölçü belirlenmiş: 9-18 arası. Yaz-kış farketmez. Halbuki namaz vakitleri hep değişiyor. Ve en önemlisi de insanın biyolojik durumu da bahar ve kışla birlikte değişiyor. Ama bunların hiçbir değeri yoktur. Çünkü insan ayrı tabiat ayrı. Tek hakim - mekanik evrendir. Onun da ölçü miyarı saatler. Tam da burada saatler bize ve hayatımıza hakim olmuş ve hükmetmektedir. Bu fıtrata terstir. Tabiat bozulursa fıtrat bozulur. Böylece zaman, hakikatin zarif bir tecellisi değil; pragmatizmin ve hümanizmin demir dabanı olur.
Oysa, “kendine zaman ayırmak” demek tabiatla semâ etmektir. Kainatı duymak, hissetmektir. Ama “şu an zaman hapishanesinde zaman arayan mahpuslar topluluğuna dönüşmüş durumdayız.”
Gazze ve Epstein Adası’nda maskesi düşen Batı uygarlığı: Yıkım ve kıyım makinası
04:0013/03/2026, Cuma
G: 13/03/2026, Cuma
42
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Şiddeti, çatışmayı kutsayan, hatta şiddete, çatışmaya tapan bir uygarlık pagan Batı uygarlığı. Kan emerek yaşıyor ve hâkimiyet kuruyor.
Pagan uygarlığın mümeyyiz vasfı, çatışma.
DÜALİZMİN İKİ UCU KESKİN KILICI
Düalizmin iki ucu keskin kılıcı, dengeyi, itidali kesip atıyor.
Felsefî olarak, ontolojik şiddet biçiminde tezahür ediyor bu dualist çatışma: İnsanın Tanrı’yla, Tabiatla çatışması.
Durulmayan, dur durak bilmeyen bir iç ve dış savaş hâli.
Arayış olarak başlayan her çaba, çatışmaya, savaşa, karşıdakini, kendisi dışındaki bütün dünyayı imhaya dönüşüyor. İçerdeki yangın söndürülemediği için, dışarıdaki yangın cehenneme dönüştürüyor dünyayı.
İçerideki yangın, anlam ve değer arayışı. Bir dinginlik, sekînet bulabilme kaygısı. Hatta bir ruh arayışı belki de.
İçerideki yangını dışarıda şiddet üreterek, savaşarak, kan dökerek söndüreceğini düşünüyor Batılılar. Bu tam bir vahşî hayvan psikozu.
TARİHİ KANLA YAZIYOR BATILILAR!
Tarihi kanla yazıyor pagan Batılılar o yüzden.
Hem Avrupa’nın kendi tarihi hem de Avruplarılıarın / Batılıların dünyaya dayattıkları tarih, kanla yazılan bir tarih.
İçerideki barbarlık, dışarıda bütün medeniyetlere ve kıtalara tecavüze ve saldırmaya dönüşüyor: Sömürgecilik ve emperyalizm, Batılıların dünya tarihini kan emerek, kanla yazdıkları, insanlığın hem Tabiî zenginliklerini hem de medeniyet birikimlerini ve kültürlerini talan ettikleri bir yıkım ve kıyım tarihi.
BİZ İNSANLIĞIN MERHAMET ELÇİLERİYİZ
Oysa biz, biz Müslümanlar, ruhla, merhametle yapıyoruz tarihi.
Osmanlı, ruhun sütunlarını oluşturan adaletin, hakkaniyetin ve merhametin timsali.
Dinginlik hâli, sekînet arayışı bizim için zor bir mesele değil. Bizim için ve bütün Budizm, Hinduizm, Taoizm ve Konfüçyanizme inanan Doğulular için.
Din, esas itibariyle dünyaya yön ve şekil vermek için gönderilmiştir. Ama din, bu işi yaparken önce insanın iç dünyasına odaklanır. Bütün dinler böyledir.
Moderniteden, modern sekülerizmden sonra insan iç dünyasını boşalttı, harabeye çevirdi, dışarıya kaçtı, dış dünyaya odaklandı. Dış dünyayı ele geçirmeye, dış dünyaya ve tabiata sahip ve hâkim olmaya kilitledi bütün varoluş çabasını ve hayat-dünya kavrayışını.
“Bilgi güçtür” diyen Bacon’ın; “tabiatın efendileri ve sahipleri olacağız” diyen modern felsefenin kurucu babası Descartes’ın hayalete dönüşecek hayalleri gerçek olmuştu!
Oysa bu insanın kendinden kaçışı anlamına geliyordu. Kendini bilme, kendini bulma ve kendi olma yolculuğundan kaçışı.
İNSANLIK İNTİHAR EDİYOR!
Dünya çok büyük bir yok oluş felâketi yaşıyor…
İnsanlık intihar ediyor.
Savaşa tapıyor Batı uygarlığı.
Batı uygarlığı, yıkım ve kıyım makinası olduğunu ispatladı.
Gazze’de bütün insanlığın gözünün önünde hem de canlı yayında çocukları katletti, masum bir halkı soykırımdan geçirdi kitleler hâlinde!
Yıkım ve kıyım makinası Batı uygarlığı ve kurduğu mekanizmalar öylesine makineleşti, öylesine ruhsuzlaştı ve öylesine zıvanadan çıktı ki, dünyanın dört bir tarafından kaçırılan ve satın alınarak Amerika’ya Epstein Adası denen lanetli adaya getirilen 500 bin çocuğa tecavüz edildi, bu çocuklar öldürüldü, kanları içildi, katledildi ve yamyam gibi yenildi!
Kimler tarafından?
Batı uygarlığını kuran, yaşatan, yöneten bütün elitler tarafından.
Sadece Amerika’daki en tepedeki elitler ve entelektüeller değil, Avrupa’nın bütün ülkelerindeki en zeki, en iyi yetişmiş, en önde gelen elitler, liderler tarafından!
İnanılır gibi değil gerçekten!
Bir uygarlık düşünün: Geliştirdiği ileri teknoloji ile araçların üretiminde insanlığa çağ atlatan büyük işlere, atılımlara, buluşlara imza atan Stephen Hawking gibi en parlak bilim adamları; Noam Chomsky gibi anti-kapitalist siyasî analizleriyle öne çıksa da dilbilimde devrim yapan yaşayan en büyük dilbilimci düşünürleri; Richard Dawkins gibi genç kuşakları peşinden sürükleyen ve zehirleyen ateizmin fikir babası en bıçkın din düşmanları, tam bir yıkım ve kıyım makinasına dönüşen Batı uygarlığının temellerini atan “yamyamlar tarikatı”nın liderleri olarak deşifre ediliyorlar ama kimsenin kılı kıpırdamıyor!
Herkesin kanı donduğu içindir muhtemelen diye düşünüyor insan.
Yüzyıllardır kendileri dışındaki bütün kültürleri, medeniyetleri ve toplumları barbar olarak, hatta bazılarını “yamyam bunlar, insan yiyorlar, biz onlara uygarlık götürüyoruz” diyerek milyonlarca masum insanı katletmeyi, kaynaklarını talan etmeyi, topraklarını işgal etmeyi, kültürlerini ve dünyalarını tarumar etmeyi meşrulaştırmaktan çekinmeyen insanlar bugün çocuklara tecavüz ederek onların kanını emen ve katlederek yamyam gibi yiyen bu insanların ataları!
Şeytanlaşmış yaratıklar bunlar!
İnsanlığını yitirmiş, Kur’ân’ın “belhüm edall” yani “hayvandan daha aşağı” diye tarif ettiği mahlûkâtlar!
Vesselâm.
Batılılar, neden Çin’i değil de, İslâm’ı tehdit olarak görüyorlar?
04:0015/03/2026, Pazar
G: 15/03/2026, Pazar
47
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Batılılar, dünya üzerindeki hegemonyalarını İslâm dünyasını kontrol edebiliyor olmalarına borçlular.
Sanıldığı ve iddia edildiği gibi sadece zengin doğal gaz ve petrol yataklarını kontrol etmelerine değil.
Televizyonlarda konuşan yazarlar, stratejistler, akademisyenler, Batılıların İslâm dünyasını, zengin doğal gaz ve petrol yataklarına sahip olduğu için kontrol ettiklerini söyleyip duruyorlar!
Acaba öyle mi gerçekten?
ÇİN GELMİYOR, YOK OLMAYA GELİYOR...
Bu yaklaşım kısmen doğru.
Ama Batılıların asıl kaygıları bu değil.
Batılıların asıl kaygıları bu olmuş olsaydı, Çin’i karıştırmaya, durdurmaya çalışılırlar, bütün gayretlerini Çin’in gelişini engellemeye yoğunlaştırılardı. Çünkü Çin, bizzat Batılıların yaptıkları araştırmalara, yayınladıkları raporlara göre, önümüzdeki 25 ilâ 30 yıl içinde, ABD’nin gücünü geçecek, dünyanın en büyük maddî gücü hâline gelecek...
Atladığımız ve sor(a)madığımız yakıcı soru şu burada: Batılılar, neden, yakın gelecekte, dünyanın en büyük gücü olacak Çin’le savaşmıyorlar da, İslâm’la savaşıyorlar, İslâm dünyasını kan gölüne çevirme savaşı veriyorlar?
İslâm dünyası tarihinin en zorlu dönemlerinden birini yaşarken neden İslamofobi diye bir şey geliştiriyorlar da, Sinofobi / Çinfobisi diye bir şey icat etmiyorlar?
Bu soru önemli. Asıl sorulması ve izi sürülmesi gereken hayatî soru bu, oysa.
Bunun nedeni, Çin’in kapitalistleştirilmesi, Konfüçyanizmden, dolayısıyla derinlikli medeniyet tecrübesinden gelen direnç noktalarını yitirmesi, bir medeniyet iddiasının olmaması, küresel sisteme eklemlenmesi, dolayısıyla uyutulması ve yutulmasıdır.
Çin, Batı hegemonyasını tehdit etmiyor, aksine, hem iddialarını terk ediyor, hem kapitalist sisteme eklemleniyor hem de böylelikle küresel sistemi tahkim ediyor.
Özetle, Çin gelmiyor, yok olmaya geliyor...
ZİHNÎ FELÇLEŞME HÂLİ
O yüzden Çin’in kapitalistleşmesi de, Hindistan’ın kapitalistleşmesi de, Japonya’nın kapitalistleşmesi de Batılıları ürkütmüyor aksine sevindiriyor...
Çünkü Batılılar, İslâm dünyası dışındaki bütün Doğu aktörlerini, dinlerini fosilleştirerek dize getirdiklerini, direnç noktalarını kırdıklarını ama yalnızca İslâm›ı fosilleştiremediklerini, dize getiremediklerini, dolayısıyla İslâm dünyasının direnç noktalarını kıramadıklarını görüyorlar.
O yüzden Çin’i değil, İslâm dünyasını, özellikle de İslâm’ı küresel hegemonyalarının önündeki en büyük engel, en büyük tehdit olarak görüyorlar. Ve o yüzden bütün stratejilerini İslâm dünyasının yeniden toparlanmasını ve ayağa kalkmasını önlemeye, bunun için de İslâm’ı dışardan ve içerden binbir türlü projelerle, paralel dinler icat ederek dönüştürmeye hasrediyorlar.
Türkiye’deki yazar, stratejist ve akademisyenlerin televizyonlarda Batılıların İslâm dünyasına yerleşmelerini sadece bölgedeki doğal gaz ve petrol yataklarını kontrol etmek olarak açıklamaları zihinsel felçleşme hâlidir.
Üstelik de bu tür bir gerekçeyi İslâmî çevrelerin yazar ve akademisyenlerinin de mal bulmuş mağribi gibi sahiplenmeleri ve yüksek sesle dillendirmeleri oldukça düşündürücüdür.
ABD DOKTRİNİ: İSLÂM’I DİZE GETİRME STRATEJİSİ
Bir defa, bölgede yaşananların yalnızca maddî faktörlerle açıklanmasıdır bu ve yaşananları açıklama gücü kısmî ve arızîdir.
Oysa Batılıların kendileri de zaman zaman da olsa neden İslâm dünyasını kuşattıklarını açıkça itiraf etmekten çekinmiyorlar.
Meselâ ABD’nin 2000’li yıllarda benimsediği Ulusal Güvenlik Stratejisi’nde Batılıların bölgeye yerleşmelerinin asıl nedenlerinin petrol ve doğal gaz yataklarını kontrol etmek değil, Batı hegemonyasını tehdit eden İslâm’ın dize getirilmesi, dolayısıyla dönüştürülerek fosilleştirilmesi olduğunu açıkça itiraf ediyor.
NİHÂÎ HEDEF, TÜRKİYE’NİN DURDURULMASI!
Ayrıca Batılıların İslâm dünyasını kuşatma girişimlerinin merkezinde Türkiye’nin yer aldığını da görmemiz gerekiyor.
Çünkü Batılılar şunu çok iyi biliyorlar: Eğer Türkiye durdurulamazsa, Türkiye’nin medeniyet iddiasıyla kuşanması, kısa vadede (kabaca 25 yılda) olmasa bile, orta ve uzun vadede (50 ilâ 100 yıl içinde) İslâm dünyasını toparlamaya soyunması önlenemez.
Bu da, Batılıların hem bölgeden çekilip gitmeleri anlamına gelir hem de Batılı zorba küresel sistemin çatırdaması anlamına.
O yüzden zorlu bir süreçten geçiyoruz...
Tarihin yeniden yapıldığı bir süreç bu...
Her zaman söylediğim ve dilimde tüy bitse de görülene ve gerçeğe dönüştürülene kadar bıkmadan usanmadan söyleyeceğim gibi, fikir, sanat, kültür, gençlik, medya gibi temel alanlarda 10 yılda 100 yılın tohumlarını ekecek şekilde iyi hazırlanmalı, tuzaklara karşı dikkatli olmalı ama her zaman dik durmalıyız...
O zaman Batılıların oyunlarını bozar, kendi oyunumuzu adım adım kurmaya başlarız Allah’ın yardımıyla...
Vesselâm.
Sivas’ta, Siyer-i Nebî Külliyesi, asırları İslâm’la yoğuracak bir gelecek inşa edecek…
04:0016/03/2026, Pazartesi
G: 16/03/2026, Pazartesi
23
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Sivas’ta geleceğimizi inşa edecek tarihî bir çalışmanın tohumları atılıyor birkaç yıldır. Arifan Külliyesi’nin mimarı Ömer Faruk Müderrisoğlu Hocamın yılmaz gayretleriyle Siyer-i Nebî Külliyesi inşa ediliyor.
Bu yolculukta elbette ki manevî olarak, yönetim ekibinde biz de varız. Ömer Faruk Hoca isteyince, elbette, seve seve dedim. Alemlere rahmet olarak gönderilen Efendimiz’le (sav) ilgili, onun sünnet-i seniyyesini muhkem bir şekilde idame ettirecek asırlara kalacak, asırları inşa edecek, geleceğimizin de İslâm’la yoğrulmasını ve şekillenmesini sağlayacak, Müslüman Türkiye’nin istiklal ve istikbalini teminat altına almasına vesile ve vasıta olacak böylesine öncü, temelleri kurucu ve temelleri koruyucu bir çalışmaya destek verilmez mi, bir yerinden el verilmez mi!
ERDOĞAN: “O İŞ BİZDE HOCAM!”
Bu meseleyi 2017 yılında geçirdiğim ağır felç hastalığı sırasında Bağcılar Medipol Hastanesi’nde zahmet edip ziyaretime geldiğinde Sayın Cumhurbaşkanımız Erdoğan’a açmış ve aynen şöyle demiştim: “Sayın Cumhurbaşkanım, hayatınızda yarın tarihe kalacak ne yaptım, tarihi kuracak ne iş bıraktım bu ülkenin ve ümmetin çocuklarına, diye geriye dönüp baktığınızda yapacağınız ve hem ülkemize hem de medeniyet coğrafyamızın çocuklarına en güzel miras olarak bırakacağınız bir iş sizi bekliyor: Ömer Faruk Hoca, Sivas’ta Siyer-i Nebî Külliyesi inşa edecek. Sivas’ın güzel iş adamları omuz verecek ama bu işe siz doğrudan destek verebilirseniz karşılaşılacak muhtemel engeller aşılır ve hedefe ulaşılır. Sivas, böylelikle İslâm’ın protestanlaştırılması projelerini püskürtecek büyük ilim, irfan ve hikmet öncülerinin yetiştirileceği herkesi kucaklayacak Ehl-i Sünnet’in kalesine dönüşür. Bu projeye destek verirseniz hayatınızın ve bu ülkenin en büyük işine, atılımına imza atmış olursunuz. İslâm’ın önünü tıkayacak bütün girişimleri, güçlü ve muhkem bir şekilde inşa edilecek Siyer-i Nebî Külliyesi ile bütün farklılıkları zenginlik olarak bağrına basacak bir omurganın gök kubbesi ülkemizde inşa edilmiş olacak. Bu da size, bu millete, bu milletin vefakâr, fedakâr ve cefakâr çocuklarına şeref olarak yeter. Sayın Cumhurbaşkanım, lütfen Ömer Faruk hocaya ve Siyer-i Nebî Külliyesi’ne sahip çıkın” demiştim.
Tayyip Bey, pürdikkat dinlemiş ve “O iş bende hocam, boynumuzun borcu olsun” diye karşılık ve söz vermişti.
Sağ olsun o günden bu yana proje ile yakından ilgilendi Değerli Cumhurbaşkanımız. Ama her şeye yetişemiyor her zaman.
Siyer-i Nebî Külliyesi ile ilgili çok üzücü engellemeler ve tezviratlarla karşılaşıyoruz. Ömer Faruk Hoca o kadar çok çile çekti, o kadar yoruldu ki, o kadar pespaye engellerle karşılaştı ki, zaman zaman projeden vazgeçecek hallere bile girdi, “Hocam artık dayanamıyorum, bu yük çok ağır” diyecek gibi olduğu zamanlar oldu. Ama her defasında gece gündüz yanında oldum bendeniz. Her zaman.
Burada kamuoyunu bilgilendirmek amacıyla bu yazıyı yazıyorum. Karşılaşılan sorunlara ve yorucu, üzücü tezvirata karşı Ömer Faruk Hocamın yaptığı açıklamayı sizlerle paylaşıyorum. Lütfen yürekten yapacağınız dualarınızı eksik etmeyin, bu güzel çalışma ülkemizin ve medeniyet coğrafyamızın İslâm’la ilişkisini sakatlamaya dönük bütün protestanlaştırma girişimlerinin tarih boyunca püskürtülmesinin itikadî ve ilmî temellerini atacak muhkem bir kalesi, kalkanı olacak İslâm’ın inşallah.
Ömer Faruk Müderrisoğlu Hocamın açıklaması şöyle:
SİYER-İ NEBİ KÜLLİYESİ
“Siyer-i Nebî Külliyesi ile; Müslüman neslin hayatından İslâm’ın çekilmeye yüz tuttuğu, neslimizin manevî ruhunu ve gayesini kaybetmeye başladığı, insanlığın İslâm’ın kuşatıcı ruhuna, sıcaklığına ve mânâsına her zamankinden daha şiddetli ihtiyaç duyduğu, cemiyetin din üzerinden tefrikada boğulmak istendiği bir zaman diliminde; peygambersiz ve Sünnet-i Seniyyesiz bir din uydurmak isteyen Batı menşeli tüm sapkınlıklara ve saldırılara kale olacak külliyeyi, Resûl-i Ekrem Efendimizin muhabbeti, Sünnet-i Seniyyesi ve Siyer-i Nebî’si etrafında; geleceğin Kemâleddîn İbn Hümâm’larının, Şems-i Sivasî’lerinin, Molla Hüsrev’lerinin, Mevlânâ’larının, Yunus Emre’lerinin, Sinan’larının yetiştirileceği, Türkiye’nin İslâm âlemine en çaplı, en kalıcı, en köklü ve en büyük hizmetini sunacak ilmî merkezini hazırlıyoruz. Çalışmalarımız bütün hızıyla sürüyor elhamdülillah.”
“İslâm âleminden yüzlerce âlimin ve hususen Cumhurbaşkanımızın “Ömer Faruk Hoca, bu çalışma yarıda kalmasın; bu sıradan değil, normal hiç değil, süper” ifadeleri ile tensip ve takdirlerini almış ve desteğine mazhar olmuş; ümmetin her coğrafyasını ve âlimlerini kapsayacak, onlara uluslararası hizmet verecek bu ilmî araştırma merkezini tamamen samimi ve mütevazı niyetlerle hayata geçirmeye çalışırken; Müslüman kardeşlerimizin tek gayesi Âlemlerin Sultanı’na hizmet olan bu güzelliğe yardımcı olmak yerine onu yıpratmaya çalışanlarını, tezvirat peşinde olanlarını ve karikatürlere konu olacak benzetmelerini ve cümlelerini Allah’a havale ediyoruz.”
*
Dualarınızı, en yürekten, en içten dualarınızı eksik etmezseniz seviniriz.
Allah razı olsun.
Vesselâm.
İstanbul Aile Vakfı’ndan önemli bir adım!
04:0020/03/2026, Cuma
G: 20/03/2026, Cuma
21
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Aile çatırdıyor.
“Çatırdıyor” ne kelime, çöküyor…
Dünyada ailenin en güçlü olduğu ülke burasıydı oysa.
Dünyada, ekonomik kriz başta olmak üzere ülkenin karşı karşıya kaldığı her tür krizi aşabilmemizi sağlayan yegâne kurum aile oldu bugüne kadar. Aile bağlarının güçlü olması, insanların en zor zamanlarında aileleri tarafından desteklenmesi, toplum ve ülke olarak hem krizleri en az hasarla atlatmamıza hem de krizlerden sonra daha kolayca toparlanmamıza imkân tanıdı.
Ama artık böyle bir sosyoloji kalmadı. Haksız ve zorba nafaka uygulaması, hızlı sekülerleleşme ve konformizm biçimlerinin bireysel çıkar ve menfaatçilik biçimlerini kışkırtması, sosyal dokunun ve bağların çok büyük bir darbe yemesine yol açtı.
Buna bir de aileyi, değerlerimizi, sosyal yapımızı, ilişki biçimlerimizi çökerten, yerle bir eden, başta televizyon olmak üzere günümüzde kontrolden çıkacak kadar zıvanadan çıkan sosyal medyanın bu yıkımda oynadığı rolü eklersek, ailenin nasıl büyük bir tehditle karşı karşıya kaldığını görebiliriz.
Ailenin korunması konusunda önemli çalışmalara imza atan bir vakıf var:
Hüdayi Vakfı’nın çalışmalarından biri olan İstanbul Aile Vakfı.
Bendenizin de yönetiminde yer aldığım İstanbul Aile Vakfı, ailenin korunması için çok önemli bir toplantı yaptı ve tarihî kararlar aldı.
Alınan kararları sizlerle paylaşıyorum…
İnşallah hükümet de bu konuda üzerine düşeni yapar artık.
Çok geç kaldık, çok.
İş işten geçtikten sonra ayıkıyoruz.
Artık öyle olmasın.
Aile toplumun temelidir. Aile çökerse toplum çöker, ülke yok olmanın eşiğine sürüklenir -Allah muhafaza!
İSTANBUL AİLE VAKFI’NDAN AİLENİN KORUNMASINA YÖNELİK ÖNEMLİ BİR AÇIKLAMA
“Savaş sadece cephede değil, ekranlarda da veriliyor…
Ekranlardan gelen ahlaksızlığa kim dur diyecek?
Diziler ve programlar aracılığıyla evlerimize düşen ahlaksızlık füzelerine
karşı aileyi savunmak zorundayız!
Aziz milletimiz,
Bugün dünya yeni bir savaş ikliminin içinden geçiyor.
Füzeler gökyüzünü yarıyor, şehirler hedef alınıyor, ekranlar savaş görüntüleriyle doluyor.
Ama unutmayalım: Bugün sadece sınırlarımıza değil, evlerimizin içine de bir saldırı yürütülüyor.
Bu saldırı tankla, topla, füzeyle değil ekranlar üzerinden geliyor.
Televizyon dizileri, programlar ve dijital içerikler aracılığıyla evlerimizin ortasına ahlaksızlık füzeleri atılıyor.
Domuz etiyle/haram gıdalarla donatılan sofralar, sadakatsizlik güzellemeleri, çarpık ilişkiler, mahremiyet perdelerini yırtıp atan programlar ekranlardan evimizin ortasına lağım akıtıyor.
Şiddet güzellemeleri, mafyatik ve marjinal rol modeller, uyuşturucu ve sair bağımlılıkların propagandaları başta çocuklarımız, gençlerimiz ve kadınlarımız olmak üzere saf dimağları kirletiyor, topyekün hepimizin geleceğini karartıyor.
Bunların hiçbiri tesadüf değil. Bu, adım adım ilerleyen bir kültür bombardımanı.
Bugün ekranlarda inşa edilen dil; aileyi sorun merkezi, sadakati yük, fedakârlığı zayıflık, iffet ve hayâyı ise çağ dışılık olarak gösteriyor.
Gençlere sorumluluğu değil hazzı, sadakati değil anlık arzuları, emeği değil kolay kazancı güzelleyen bu zehirli mesaj bombardımanı kabul edilemez.
Bu mesajlar bu milletin değerleriyle bağdaşmaz.
Bugün ekranlardan saçılan ahlaksızlık, çürümüşlük basit bir yayıncılık tercihi değildir.
Bu, ne sanat özgürlüğü meselesi ne de reyting meselesidir. Bu mesele bir medeniyet meselesidir. Bu mesele millî güvenlik meselesidir. Çünkü güçlü toplumların temeli güçlü ailedir. Aile zayıfladığında toplum zayıflar.
Bugün dünyanın birçok yerinde savaş sadece silahla yürümüyor, savaş ekranlar üzerinden algıyla ve içerikle yürütülüyor.
Terör devleti İsrail’in Başbakanı soykırımcı Netanyahu’nun medya ve sosyal medyayı “sekizinci cephe” olarak tanımlaması boşuna değildir
Siyonizmin medya uzantıları, 7 Ekim sonrası tüm dünyada başlayan insanlığın uyanışına mâni olmak için ekranlar üzerinden yoğun bir psikolojik savaşa girişmiş durumda.
Dijital platformlarda; Yahudileri mazlum gösteren Holokost Endüstrisi ürünü yapımların, ABD’yi kurtarıcı gösteren Hollywood Kültür Emperyalizminin filmlerinin gösterim sıklığındaki artış tesadüf değildir.
Bu nedenle çağrımız açıktır:
* Yayıncı kuruluşlar milletimizin değerleriyle çatışan içerikleri derhal kaldırmalıdır.
* RTÜK ve ilgili kurumlar aileyi koruyan düzenlemeleri acilen uygulamalıdır.
* Aile dostu içerikler her zaman teşvik edilmelidir.
* Ekranlar üzerinden kültür emperyalizmine, psikolojik harbegeçit verilmemelidir.
Biz yasak talep etmiyoruz. Biz bu milletin değerlerinin hiçe sayılmasına karşı duruyoruz.
Bu milletin sağlam mayasını hedef alan bu saldırılara sessiz kalmayacağız.
Ekranlardan evlerimize gönderilen hiçbir ahlaksızlık füzesine geçit vermeyeceğiz.
Kamuoyuna saygıyla duyurulur.”
*
Not: Bugün Ramazan Bayramı. Bugün bayrama kavuştuk elhamdülillah. Ağız tadıyla, hakkıyla bayram gibi bayramlar yapacağımız günleri inşa etmeyi Rabbim bizlere nasip etsin inşallah. Bütün okuyucularımın bayramını yürekten tebrik ediyorum. Vesselâm.
Dış cephesi güçlü ama iç cephesi çöken bir ülke, varlığını sürdürebilir mi?
04:0022/03/2026, Pazar
G: 22/03/2026, Pazar
42
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Türkiye, savunma sanayisinde devrim yaptı, Selçuk Bayraktar’ın öncülüğünde: Selçuk Bayraktar, iki asırda yapılacak atılımı, 10 yılda gerçekleştirmeyi başardı!
Dış politikada da güçlü diplomatik ataklar yapıyoruz: Bölgenin kaderini, haritalarını biz şekillendiriyoruz yaklaşık son on yıldan bu yana. Hangi haritaları ama? Jeo-stratejik haritaları.
Teo-politik, jeo-kültürel haritaları da biz şekillenebiliyor muyuz?
Maalesef, hayır!
TARİH YAPMA İRADESİ: AKÎDE İLE ÇİZİLEN TEO-POLİTİK HARİTALAR
Eğer Türkiye bölgesel ve zamanla küresel güç olacaksa bunun yolu, bölgenin teo-politik ve jeo-kültürel haritalarını şekillendirecek tarih-yapıcı bir harita bilgisine ve bilincine sahip olmasından geçer.
Tarih-yapıcı harita bilgisinin ve bilincinin kaynağı, özünün gür olmasıyla ve özgürlüğünü koruyabilecek muhkem bir akîdeye / sarsılmaz sâbitelere sahip olabilmesiyle elde edebileceği tarih yapma iradesi ve ruhudur..
Ne yazık ki, Türkiye, tarih yapma iradesinin adı ve adresi demek olan Ehl-i Sünnet akîdesini ve sâbitelerini yitirdi fakat bunun farkında bile değil.
Akîdesini yitiren bir toplum tarih yapma iradesini de yitirir ve başkalarının yaptığı tarihin önünde çöp gibi sürüklenir…
TARİH DIŞINA İTİLMEK AMA BUNU GÖREMEMEK!
Türkiye’yi en iyi tarif edecek üç aşamalı bir tespitim var; yakıcı, tedirgin edici ve silkeleyici bir tespit.
Şöyle bir tespit bu: Bir toplumun başına gelebilecek en büyük felâket, başına ne geldiğini bilememesidir. Daha kötüsü, bilemediğini de bilememesidir. En kötüsü ise, celladına âşık edilmesi ve tasmalı çekirgelere dönüştürülmesidir.
Türkiye ile ilgili bir karar alırken, Türkiye’nin nereye, nasıl gitmesi gerektiği üzerinde kafa patlatırken, bu tespiti dikkate almadan, bu tespit üzerinde kafa yormadan karar alınırsa, sonucun fiyasko olacağını bilmemiz gerekiyor.
Tarih yapan Türkiye yok artık. Tarihten sürülmüş, tarih dışına itilmiş, tarihte tatil yapan bir Türkiye var. Özne değil, nesne.
Tarihten sürülmesi, tarih dışına itilmesi, tarihte tatil yapmaya mahkûm edilmesi, sadece dış güçlerin Türkiye’ye cepheden saldırmaları ile gerçekleşmiş bir felâket değil.
Asıl felâket, içerideki asalakların dış güçlerce ayartılması ve kullanılması. Tanzimat’tan itibaren tehlikeli sularda bir oraya bir buraya doğru sürükleniyoruz o yüzden.
TANZİMAT’LA ISLAH EDİLMEK…
Tanzimat, bir reform girişimi. Bizim idam fermanımız. Ama biz Reforma “ıslahat” demişiz. Toparlanma, kendimize çeki düzen verme anlamında ıslahat demişiz.
Ama gerçekte yaşadığımız hikâye, hiç de öyle tezahür etmedi kaçınılmaz olarak.
Önce düvel-i muazzama, yani dönemin büyük / süper güçleri, özellikle de İngiltere, bizi içeriden ıslah etmeye soyunmuş. Islahat, bizi kendimize getirmek için bizim kendi kendimize, kendi irademizle toparlanmamız değil, bizi kendimizden uzaklaştırmak için, bizi teslim alarak terbiye etme girişimidir.
Bizim kendi kaderimizi kendimizin şekillendirmesi değil, bizim kendi kaderimizi kendimizin şekillendirmesini sağlayacak irademizin elimizden alınmasıdır. Bizim kaderimizin başkaları tarafından şekillendirilmeye başlanması.
Tanzimat, Türkiye’nin modenleştirilmesi, yani ıslah edilmesi. Yani İslâm’ın bin yıl boyunca canla, kanla muhkem bir şekilde inşa ettiği özümüzün, öz kültürümüzün, dolayısıyla ruhumuzun yok edilmesi teşebbüs-ü âdî’si.
TÜRKİYE’NİN ÜÇ TARZ-I YOK OLUŞU: ŞÜPHE, İNKÂR VE İNTİHAR
Türkiye’nin modernleştirilmesi anlamında ıslah edilmesi, öncelikle kendinden, kendi özünden, değerlerinden şüphe edilmesiyle başladı. Tanzimat bizim kendimizden şüphe etmemize yol açtı: Surda gedik, işte bu kendinden-şüphe felâketiyle açıldı! Kalenin içeriden ele geçirilmesini sağlayan kapılar işte bu şekilde açılmış oldu: Zihin teslim alındı: Osmanlı entelijansiyası zihnen teslim alındı: Osmanlı elitleri, aydınları “artık biz yenildik, geri kaldık, bizden adam olmaz, biz, biz olmaktan çıkalım, biz olmaktan çıkarak biz olalım, yeni bir biz olalım, başka bir biz aramaya bakalım, başka bir yola bakalım, başka bir yola yol diye koyulalım” dediler.
Bilmediğimiz bir yola “yol bu” diye tutunmaya başladık, böylelikle.
Kendinden şüphe süreci, kıvamını bulduğunda artık kendimizi inkâr etmemiz, kendimizden nefret ederek kendimizden kaçmamız, kaçacak, sığınacak bir delik aramamız kaçınılmazlaşmıştı. Meşrûtiyetler hem bir ıslah edilmeye direnme biçimi, direniş ve diriliş yollarını bulma arayışı ama aynı zamanda da kendinden şüphe ile başlayan “boşlukta sürüklenmenin”, fırtınalı bir okyanusun ortasında oraya buraya savrulmanın kaçınılmaz olarak getirildiği kendini inkâr yolculuğunun, özünü yitirme, özünü yitirdikçe özgürlüğünü yitirme, yok oluşa sürüklenme macera-yı hazînânesi…
Kendinden şüphe, kendini inkâra, zamanla -Tanpınar’ın deyişiyle- “kültürel inkâr”a dönüşecekti kaçınılmaz olarak. Kültürel inkâr da kültürel intihara…
Şu an hem direniş ve diriliş süreçlerini hem de intihar süreçlerini aynı anda yaşayan bir ülke Türkiye. İntihar süreci hız kazanmış görünüyor sosyolojinin yok olmaya başlamasıyla, çözülmeye ve çürümeye yüz tutmasıyla birlikte…
Islahat olarak başlayan girişim, yok olma felâketine dönüşüyor hızla… Bin yıl İslâm tarihinin taşıyıcılığını yapan bir toplumun, iki asır sonunda, düvel-i muazzamanın, özellikle de İngilizlerin içeriden kimi zaman satın alarak kimi zaman zihnen ayartarak teslim aldıkları elitler marifetiyle bütün medeniyet iddialarından uzaklaştırılan, özünü, kimliğini, devletler muvazenesindeki küresel tarihî rolünü yitirmeye ramak kalan, sosyolojisi çöken, kendi dünyasını kaybeden, kendi dünyasında yaşamadığını bile göremeyecek kadar epistemik körlük, zihnî felçleşme yaşayan, bütün değerlerini yitiren, o yüzden de çürüyen, çözülen, özünü kaybettiği için özgürlüğünü de kaybetmenin yol açtığı sorunları iliklerine kadar yaşadığı gözlenen, sözün özü, her bakımdan hızla yok olmanın eşiğine sürüklenen acıklı bir topluma dönüştüğünü görüyoruz.
Bu manzara kahredici ama gerçek manzara bu.
Yakıcı soru şu burada: Dış cephesi güçlü ama iç cephesi çöken bir ülke, varlığını sürdürebilir mi?
Ehl-i Sünnet: Tarih yapma irademiz ve dünyaya söyleyecek s’özümüz
04:0023/03/2026, Pazartesi
G: 24/03/2026, Salı
29
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Dünyada ruhu olan tek ülke biziz. Dünyanın insanca yaşanacak bir yere dönüştürülmesini sağlayacak ruh bizde var.
Ama biz yokuz.
Biz, “biz” değiliz.
Biz, “biz” değiliz çünkü biz “bizde / kendimizde” değiliz.
Bizi biz yapan tarihi de, kültürü de, değerleri de yitirdik.
En vahimi de şu: Var olmadığımızı da, kendimiz olmadığımızı da, kendi dünyamızda yaşamadığımızı da bilmiyoruz bile.
Yok edilmeye çalışıldığımızı bile bilemeyecek kadar yokuz.
İKİ ASIRLIK MANKURTLAŞTIRMA OPERASYONU
İki asırdır büyük bir mankurtlaştırılma operasyonu yiyoruz. Bunun farkında bile değiliz henüz. Duyma, kavrama ve düşünme melekelerimiz yok edildi, zihnimiz felçleştirildi. Hiçbir şeyi anlayacak, kavrayacak ve hakkıyla yorumlayacak ve önümüzü açacak zihin açıcı bir kavram haritası, derinlikli anlam haritası ve emin bir yol haritası çıkaracak durumda değiliz.
İki asırlık tarihimiz yok oluş ve bu yokoluşa direniş tarihi.
Şu an yokuz ama yok edilmiş değiliz.
Mankurtlaştırma projesi bütün hızıyla ve bütün cephelerden uygulanıyor üzerimizde iki asırdır.
Mankurtlaştırma projesini, önce tarih yapma irademizi yok ederek başlattılar. Akîdemizi yani.
Akîdemiz, bizim tarih yapma irademizin kaynağı: Varlık sebebimiz.
Ehl-i Sünnet akîdesi bizim maddî-manevî dayanağımız, tutamağımız, tek kelimeyle söylersek, omurgamız: Hem ruhumuzun kaynağı; hem de tarihte yaptığımız herkesi kendine getirici, diriltici, nefes kesici hakikat medeniyeti yolculuğumuzun gürül gürül akan ve bizi her daim yıkayan, temizleyen, arındıran, yalpaladığımız zaman silkeleyip kendimize getiren arı duru tertemiz pınarı.
BATILILARIN KORKULU RÜYASI ŞİA DEĞİL, EHL-İ SÜNNET’TİR!
Batılıların korkulu rüyası Ehl-i Sünnet’tir, Şia değil.
Ehl-i Sünnet, İslâm’ın ana caddesidir, omurgasıdır, ruhudur, otantik dayanağı ve tutamağıdır (=en sahih kaynağı, en sahici ırmağıdır).
Ehl-i Sünnet, İslâm’ın özü, özsuyudur. Şiilik dahil, Ehl-i Sünnet’in dışındaki bütün oluşumlar, icattır, bidattır, sonradan zuhûr etmiş oluşumlardır.
İslâm’ın en güçlü yanı şudur: İslâm’ın kaynakları muhkemdir, sağlamdır, tarihen de tartışmasızdır. Ehl-i Sünnet’in, ana caddesini, omurgasını ve ruhunu oluşturduğu İslâm’ın kurucu kaynakları yerli yerindedir.
İslâm’ı ve Müslümanları Ehl-i Sünnet temsil etmiş, küffara karşı Ehl-i Sünnet savaşmıştır. Haçlılar o yüzden İslâm’la savaşırken, Ehl-i Sünnet’le savaşmıştır, Şia’yla savaşması sözkonusu bile olmamıştır. Tam tersine, münhasıran 11. yüzyıldan itibaren Haçlı ve Moğol saldırıları Ehl-i Sünnet’in temsil ettiği İslâm’a karşı sözkonusu olmuştur. Bu süreçte Şia da Haşhaşî şebbihalarıyla Ehl-i Sünnet’i içerden çökertecek, fitne fesat tohumları ekecek, Selçuklu sultanlarını, yöneticilerini suikastlarla öldürecek bir düşmanlık beslemiştir Ehl-i Sünnet’e karşı.
Sözün özü, Ehl-i Sünnet hem küffarla hem de içerideki fitnebazlarla savaşarak İslâm’ın kurucu, konumlandırıcı (istikametini yitirmemesini sağlayıcı) ve koruyucu kaynağı olduğunu ispatlamıştır.
Ama öte yandan da İslâm, başkalarına zarar vermediği sürece, insanın seçimleri sonucu benimsediği hiçbir inancı ve inanç sahibini kınamaz.
Bu iki paradoksal durum, hangi coğrafyada veya tarihte olursa İslâm’ın insanlığın haysiyetine yapılan saldırılara karşı nasıl muhkem bir direnç noktası ve diriltici bir diriliş kaynağı olduğunu gözler önüne seren dikkat çekici, sui generis / nev-i şahsına münhasır bir durumdur.
FİÎLÎ İŞGAL DEĞİL ZİHNÎ İŞGAL
Emperyalistler, özellikle de İngilizler, iki asırdır kaleyi içeriden ele geçirerek, devleti ve entelijansiyasını kontrol altına alarak veya kendine “bağlayarak” hilâfetin kaynağı ve İslâm dünyasının birliğinin, dirliğinin ve kardeşliğinin membaı Osmanlı’nın Ehl-i Sünnet gücünü önce etkisiz hâle getirmeye, sonra da ona ölümcül darbeyi indirmeye çalışarak Müslümanların tarih yapma iradelerini ve güçlerini yok ettiler neredeyse.
Ehl-i Sünnet’in, hilâfet ve Osmanlı’nın yok edilmesiyle birlikte, tarih yapan bir irade ve aktör olma özelliği yok edilmeliydi. Son iki asırda Osmanlı üzerinde uygulanan ve Cumhuriyet’te de devam eden mankurtlaştırma (laiklik üzerinden İslâmî değerlerimizi ve anlam haritalarımızı hayatımızın her alanından tasfiye ederek bizi fiilen ele geçirmek yerine zihnen ele geçirme) yoluna başvurarak bunu başardılar.
Ehl-i Sünnet’in tarih yapma iradesinin adı ve adresi Osmanlı durdurulunca, küresel pagan kapitalist sistemin önündeki yegâne engel de kaldırılmış oldu.
Dün olduğu gibi bugün de, İslâm’ın düşmanları Şia ile ittifak yaparak veya Şia’nın önünü açarak İslâm’ın önünü tıkamaya çalışıyorlar.
TARİH YAPMA İRADEMİZ VE DÜNYAYA SÖYLEYECEK SÖZÜMÜZ
Emperyalistlerin, ABD-İsrail haydudunun İran’a yaptığı savaşı ve İran halkına verdiği zararı şiddetle kınıyorum. Ama küresel sistemin iki asırdır Ehl-i Sünnet’i tarihten silmeye ve Şia’nın önünü açmaya çalıştığını görüyoruz. Hedef büyük Şiî-Sünnî savaşı çıkarmak, Şiiliğin önünü alabildiğine açmak ve Sünniliğe ölümcül darbeyi vurmak. Ama bunu başaramayacaklar.
Şia'nın devleti var ama Ehl-i Sünnet’in devleti yok. Şiilerin devlet kurmasına izin verdiler, ama Sünniliğin iki kalesinde de -Türkiye ile Mısır’a- darbe üstüne darbe yapıyorlar!
Mısır, darbelerle esir alınmıştır, Türkiye de laiklikle mankurtlaştırılarak Batı hegemonyası önünde tehlike olmaktan uzaklaştırılmıştır.
Ama Türkiye laiklikle teslim alınsa da, Türkiye’nin ruhu, Ehl-i Sünnet iradesi ve kudreti yok edilememiştir.
Türkiye, Osmanlı ruhuna (adalet, hakkaniyet ve merhamet ilkelerinden oluşan Osmanlı dinamiğine, tarih yapma iradesine) sahip olduğunu ve sahip çıktığını mevcut siyasî konjonktürde çok iyi ispat etmiştir. Ehl-i Sünnet’te köklenen ve bu toprakları vatan yapmamızı sağlayan, hiç kimseyi dışlamayan kuşatıcı Osmanlı ruhunu yeşerten İslâm medeniyet mefkûresi, hem bizim hem İslâm dünyasının hem de insanlığın insanca bir dünyaya kavuşabilmesinin şifrelerini barındıran yegâne iddiamız, gücümüz ve dünyaya söyleyecek sözümüzdür.
Vesselâm.
Dünyanın, eşiğine sürüklendiği felaketi derinlemesine nasıl anlayabiliriz?
04:0027/03/2026, Cuma
G: 27/03/2026, Cuma
22
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Körfez’deki savaş, sadece bölmeyi değil dünyayı büyük bir kaosun eşiğine sürükleyecek boyutlar kazanmak üzere…
Türkiye’nin dikkatli gittiği gözleniyor. Bölgenin dengelerini altüst edecek boyutlar kazanma tehlikesi barındırıyor. Özellikle sosyal medyada algı savaşları ile sürdürülüyor savaş bütün taraflarca.
Sanal dünyada algı savaşları üzerinden sürdürülen bu savaşı, kazı yaparak derinlemesine anlayamazsak, geleceğimizi göremeyiz.
Burada öncelikle odaklanılması gereken kavram, sanal göç kavramı, sanal ve reel göçebe kültürü kavramı.
Göç kavramı, köklü anlam değişiklikleri geçiriyor son beş asırdır.
Göçebe toplumlardan yerleşik toplumlara, oradan Avrupalıların bilimsel devrimleri, keşifler çağı serüvenleri, sömürgecilik ve emperyalizm tecrübeleri ve kapitalizmin küreselleşmesiyle birlikte küreselleşmenin bütün sınırları yok etmesiyle küresel gerçekliğe dönüşen sanal göçebelik hayatı yaşayan insanlara geçiş süreci çok travmatik oldu...
Önceden toplumlar yer değiştiriyordu: Mekânda gerçekleşen bir yolculuk eylemiydi göç olgusu.
Bugün göç olgusu, artık zihinsel olarak gerçekleşiyor; mekânı bile yok edecek, mekân duygusunu, aidiyet bilincini buharlaştıracak niteliksel bir dönüşüm gerçekleşiyor göç olgusunun kendisinde...
Ancak göç olgusunun kendisinde yaşanan bu niteliksel değişim, bütün insanlığı niceliğin, araçların hükümran olduğu, anlamın anlamsızlaştığı, değerin değersizleştiği, dünyanın insansızlaştığı, insanın dünyasızlaştığı, hayatın çölleştiği hakikat fikrinin yitirildiği, güçlünün haklı olarak görülebildiği darwinyen orman kanunlarının hükmünü icra ettiği kaotik bir felâketin eşiğine fırlatıyor bütün insanlığı...
KÜRESELLEŞME SÜRECİ: ÖLÇEK BÜYÜDÜ AMA UFUK DARALDI!
Küreselleşme sürecinin bütün dünyada hissedildiği bir zaman diliminde yaşıyoruz bütün insanlık olarak...
Küreselleşme sürecini, özlü ve anlaşılır bir şekilde, ölçek büyümesi ama ufuk daralması olarak tanımlayabiliriz: Evet bir ölçek büyümesi var: Ekonomik sınırlar, kültürel sınırlar, zihnî sınırlar ortadan kalktı: Paul Virilio'nun yerinde tanımlamasıyla “coğrafyanın sonu”nu yaşıyoruz.
Sadece coğrafyanın sonunu değil, mekân duygusunun, geçmiş ve gelecek zaman duygusunun iptal edilmesi, zamanın tek bir zamana, genişletilmiş bir geniş zamana hapsedilmesi, zamanın sadece buradan ve şimdi'den ibaret hâle gelmesiyle birlikte tarih duygusunun, dolayısıyla zaman fikrinin de problemli hâle geldiği ontolojik bir ufuk daralması olgusuyla karşı karşıyayız.
Ölçek büyüyor ama insanın ufku da, dünyası da daralıyor: İnsan, sadece hızın, hazzın ve ayartanın peşinde koşturan insanaltı bir varlığa dönüşüyor, nefs-i emmaresi'nin, kötülüğü emreden nefsinin arzularının kölesi hâline geliyor...
Ölçek büyürken yani ekonomik, kültürel ve entelektüel sınırlar ortadan kalkarken, insanın insanaltı bir varlığa dönüşecek kadar ufkunu, ruhunu yitirmesi, dünyanın orman kanunlarının hükümfermâ olduğu yeni-barbarlık biçimlerinin arenasına dönüşmesini kolaylaştırıyor...
BENZERİ GÖRÜLMEMİŞ BİR MODERN BARBARLIK
Bir açıdan bakıldığında ontolojik bir felâkete dönüşen küreselleşme süreci, modernite sürecinin nihâî aşaması ve mantıkî sonucudur.
Modernite projesi, insanın tanrılaştırılması çabasıdır: Heidegger, bu gerçeği, “insanın her şeyin ölçüsü ve ölçütü katına yükseltilmesi” olarak tanımlar.
Tanrı fikrini yitiren modern insan, elbette ki, tanrılaşma açmazına soyunacaktı. Modern insanın tanrılaşma açmazına soyunmasını, modernliğin kurucu düşünürü Descartes, “tabiatın efendileri ve hâkimleri olacağız” diyerek hem izah etmiş hem de meşrûlaştırma yoluna girmişti.
Modern insanın tabiatın efendileri ve hâkimleri olma çabasına soyunması, insanlığa çok pahalıya patladı: Neredeyse bütün kıtalar ve bütün denizler sömürgeleştirildi: Toplumlar, yerlerinden edildi, kitleler hâlinde katledildi: Avrupa'nın nüfusunun 31 milyon olduğu 16. yüzyılda sadece Latin Amerika kıtasında 20 milyon insan katledildi; Latin Amerika'daki derinlikli medeniyetlerin kökü kazındı, tarihe gömüldü.
20. yüzyıla gelindiğinde, yerinden edilmeyen, kültürleri tarumâr edilmeyen toplum kalmadı dünya coğrafyasında!
19. yüzyılın sonları ile 20. yüzyılın başlarına denk gelen yarım asırlık zaman dilimi içinde, Balkanlar'daki halklar hallaç pamuğu gibi savruldu, 300 bin müslüman katledildi; Balkan müslümanlarının geri kalan kısmı Anadolu coğrafyasına sürgün edildi.
Benzer barbarlık biçimleri, Kafkaslar’da, Orta Asya’da da, Hindistan’da da, Afrika kıtasında da yaşandı.
Bütün bu barbarlıklar, katliamlar ve sürgünler, “uygarlaştırma misyonu” ile yapıldı, meşrûlaştırılmaya çalışıldı.
GÖÇEBE TOPLUM VE MEKÂNIN BUHARLAŞMASI
20. yüzyılın son çeyreği ile 21. yüzyılın ilk çeyreği, tam yüzyıl öncesini andırıyor adeta.
Bu kez, Bosna'da katliam yapıldı, Batılı BM askerlerinin gözetiminde.
Irak'ta 1,5 milyon insan katledildi, Irak içinde kitlesel göçler ve Irak dışına göçler ve sürgünler yaşandı... Bütün bunlar da, “Irak'a de demokrasi getireceğiz” denilerek yapıldı.
Son olarak Suriye'de yaşanan katliamlar, Suriye nüfusunun yarıya yakınının iç savaştan ve katliamlardan kurtulmak için ülkeyi terketmek zorunda kalması, göç kavramının ve olgusunun nasıl barbarca bir niteliğe büründüğünü göstermeye yetiyor olsa gerek.
Örnekleri uzatmaya gerek yok.
Dünya, bir yandan katliamdan kurtulmak için göçe zorlanan onlarca toplumun sürüklendiği felâkete tanıklık ederken, öte yandan da, göç kavramı ve olgusunda yaşanan bambaşka bir olguya, göçün ontolojik geçirdiği köklü dönüşüme tanıklık ediyor.
TARİH, BİZİ BEKLİYOR AMA BİZ YOKUZ HENÜZ
Göçebe toplum kavramı, tarihe karıştı artık: Mekân duygusunu, aidiyet şuurunu yitiren sanal bir dünyada göçebe olarak yaşayan daha doğrusu sanal dünyanın labirentlerinde oraya buraya yuvarlanan kimliksiz yığınlardan oluşan, ruhu çalınmış bir “dünyasız insan” ve “insansız dünya”yla karşı karşıyayız.
İnsana yerini, konumunu, kimliğini, ruhunu armağan eden emaneti üstlendiği şuuruyla yaşayan, insanlığın yükünü omuzlarında taşıma şuurunu koruyan tek insan tipi Müslüman İnsan'ın önü alabildiğine açılıyor aslında.
Tam da İslâm'ın hayata değen hakikatinin insanlığa yeniden hayat sunacak ilkelerine bütün insanlığın ekmek kadar su kadar ihtiyaç hissettiği bir ontolojik felâketin eşiğinde nefes alıp verme savaşı, insan kalma, insanca bir hayat sürdürme mücadelesi veriyor bütün insanlık...
Farkında mıyız bunun acaba?
Dünya'nın İslâm'a bu kadar gebe kaldığı ender bir zaman diliminin tam ortasındayız.
Ama öte yandan da İslâm'a bu kadar saldırıldığı, Müslümanların da dünyanın da İslâm'a ekmek kadar su kadar ihtiyaç hissettiği gerçeğini görebilmelerinin bu kadar zorlaştığı zaman dilimi yaşanmadı tarihte.
Dünyanın nereye gittiğini, nasıl bir ontolojik yok oluş felâketinin eşiğine sürüklendiğini kavrayabilirsek ve İslâm'ın bize yüklediği emaneti bihakkın taşıma şuuruna kavuşabilirsek, gelecek İslâm'a dünden daha fazla gebedir.
Küre ölçeğinde yaşanan bu hem sosyo-kültürel göç hem de ontolojik sanal göçebe hâlini ancak o zaman insanlığın kendine gelebileceği, âdil bir dünyanın kurulması imkânına dönüştürebiliriz Allah'ın (cc) lûtfu ve keremiyle...
*
SON ULAK
.Kaderin aynasında Bursa’da lezîz bir Kadir Gecesi-1
04:0029/03/2026, Pazar
G: 29/03/2026, Pazar
14
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Ramazan’da Anadolu’ya açıldım. Anadolu’nun en ücra köşelerine kadar… PKK’nın kurulduğu Varto’ya kadar. Varto müftümüz Fatih Arslan hocamızın daveti üzerine unutulmayacak, lezzetli bir program yaptık.
Tokat’tan girdik, Samsun, Ordu, Giresun’dan çıktık. Ordu uçağını kaçırdık, Samsun’dan bir uçak ayarladık sabaha doğru. Geceyi havaalanlarında geçirdik, Muharrem Kartancı Hocam, Veysel Bozkurt Ağabey ve Ramazan Vanlı kardeşimle birlikte.
Sonra Malatya, Kahramanmaraş, Şanlıurfa, ardından Batman, Tatvan, Bitlis, Varto, Muş iftarlarından ve programlarından sonra soluğu Ege’de İzmir, Aydın, Muğla’da aldık. Bursa ve nihayet Elazığ’da arefe günü son noktayı koyduk Ramazan ayı Anadolu seferlerimize.
Bursa iftarımızı ve seferimizi MTO Bursa temsilcimiz Nuri Gür Bey kardeşim yazdı. Bu kadar mı güzel yazılır… Zihin açıcı okumalar…
BURSA İFTARI OLMAZSA MTO İFTARLARI EKSİK KALIR!
Bursa... Zamanın derinliklerinden süzülüp gelen bir medeniyet beşiği. Tarih boyunca nice gönül erbabını bağrında barındırmış, nice dualara ev sahipliği yapmış kadim şehir. Ramazan ayıyla birlikte Bursa’nın sokakları, minarelerden yükselen ezan sesleriyle başka bir anlam kazanır. İftar sofraları bereketlenir, teravih namazlarıyla geceler nur toprağına dönüşür. Ama bu yıl bir başkaydı. İçimde kıpır kıpır bir heyecan, ruhumda tarifsiz bir beklenti vardı.
Hocamız Yusuf Kaplan’ın “Bursa’da iftar olmadan olmaz” sözü, kulaklarımda çınlayan bir davete dönüştü. O’nun her sözü, her işareti, talebeleri için bir yol haritasıydı. Özellikle Kadir gecesine denk getirilen MTO Bursa iftarı, buluşmayı sıradan bir iftar olmaktan çıkarıp, manevî bir yolculuğa dönüştürecekti. Hamd olsun, Hocamız yine gönüllerimize dokunacak bir kapı aralamıştı.
Organizasyon süreci başladığında, Tugva Yıldırım İlçe Başkanı Muhammet Yasin Sönmez kardeşimiz vesile oldu. Teslimiyetin bereketi, her adımda kendini gösteriyordu. Mahmut Celalettin Ökten Ortaokulu›nun yemekhanesinde bir araya gelmeye karar verdik. Sade bir mekân, ama içi doldurulacak anlamı büyük bir buluşma. Aileler, talebeler, çocuklar...
Her yaştan insanın aynı sofrada buluşması, kardeşliğin en güzel fotoğrafını oluşturuyordu. Çorba sıcak, pideler taze, yüzler gülüyor. Akşam ezanıyla birlikte açılan oruçlar, mideleri doyurmakla kalmıyor, gönülleri de besliyordu. Lokmalar yutulurken, sohbet koyulaşıyor, tanıdık tanımadık herkes birbirine dua ediyordu.
İşte bu sofrada anlıyorsunuz ki, asıl bereket paylaşmakta, birlikte olmanın huzurunda saklı.
BURSA’NIN YEŞİL CAMİİ: TAŞA İŞLENMİŞ DUA, MERMERE İŞLENMİŞ İLÂHİ
Yatsı ve teravih namazı için Bursa’nın incisi Yeşil Cami’ye gitmek nasip oldu. 15. yüzyılda Çelebi Sultan Mehmed’in yaptırdığı bu muhteşem yapı, gecenin karanlığında adeta nur saçıyordu.
Caminin girişindeki taç kapı, Türk taş oymacılığının en güzel eserlerinden biri. Mukarnaslı yaşmağı, olağanüstü işçiliğiyle insanı büyülüyor. Kapı kemerinde kullanılan yeşil taş ve mermer, yapıya ayrı bir zarafet katıyor. Sağlı sollu pencereler, aralarındaki dış mihraplar, her biri ayrı bir sanat harikası. Sanki taşlar dile gelmiş, Allah’ın azametini fısıldıyor.
Caminin içine adım attığınızda, zamanın durduğunu hissediyorsunuz. Ünlü şair Lamii Çelebi’nin babası Nakkaş Ali’nin el emeği göz nuru süslemeler, adeta cennetten bir köşe tasvir ediyor. Çinilerle kaplı duvarlar, tavanlar, mahfiller, eyvanlar...
Mecnun Mehmet adlı ustanın işlediği çiniler, turkuazın, yeşilin, lacivertin her tonunu barındırıyor. On metreden yüksek mihrap, çini işçiliğinin zirvesi. Geometrik desenler, çiçek motifleri, hat sanatının en güzel örnekleriyle bezenmiş mihrap, gerçekten bir çini cenneti. Sülüs ve kûfî yazılar, on iki katlı mukarnas, geometrik motifli su ve çiçekli pervaz... Her detay, sonsuzluğa açılan bir kapı gibi.
Mihrabın yanındaki minber, ahşap işçiliğinin Bursa’daki en güzel örneklerinden. Tepesi altıgen külâhla örtülü, özenle işlenmiş korkuluklarıyla insanı hayran bırakıyor. Pencere kapakları, devrin ahşap işçiliğinin inceliklerini yansıtıyor. Dilimli kubbelerdeki süslemeler, başka hiçbir camide göremeyeceğiniz zarafette. Caminin ortasındaki şadırvan, tek parçadan yapılmış fıskiyesiyle eşsiz bir güzellikte.
Araştırmacı Charles Texier, bu yapı için “Bursa’nın belki de Osmanlı saltanatının en mükemmel eseri” demiş. Tarihçi Hammer, minare ve kubbelerin çinilerle kaplı olduğunu yazmış. Evliya Çelebi ise, caminin yeşil adını, yeşil çinilerle örtülü minare ve kubbelerinden aldığını söylemiş. Gerçekten de bu yapı, ibadethane olmanın yanında taşa işlenmiş bir dua, mermere nakşedilmiş bir ilahi.
HÜNKÂR’DA BİTMEYEN HAKİKAT ŞARKISI…
Ama bu gecede, caminin tarihi dokusundan daha fazlası vardı. Trafik yoğunluğu, camideki kalabalık... İçeri girmek, yer bulmak neredeyse imkânsız gibiydi. Ama “ya nasip” deyip kendimizi caminin içine attıkça, kapılar ardına kadar açılıyordu sanki. Hocamız Yusuf Kaplan, İstanbul’dan gelen Ömer Uçur Bey, hocamızın asistanı genç Yusuf, Bursa MTO talebeleri, hanım talebeler... Hep birlikte, bir şekilde caminin içine girmeyi, yer bulmayı başardık.
Sanki görünmez bir el bize yol açıyor, adımlarımızı kolaylaştırıyordu.
En mübarek gece, Kadir gecesi... Bin aydan hayırlı olduğu bildirilen bu gece, Yeşil Cami’nin manevî atmosferinde bambaşka bir anlam kazanıyordu.
Uzun bir zamandır bu kadar lezzetli bir teravih kılmamıştım. Enderun usulü teravih... Her selamda farklı bir makam, farklı bir nağme. Son sekiz rekât eda edilirken, İmam Abdullah Efendinin kıraati adeta yaşayarak, bize de yaşatarak okuyuşu... Kelimeler cümlelere, cümleler manâya dönüşüyor, gözler doluyor, yürekler titriyordu. Vitir namazında surelerin seçiciliği ise ayrı bir derinlik taşıyordu. İlk rekâtta Kadir Suresi, ikincide Kâfirun Suresi, son rekâtta İhlas Suresi... Bu sureler, Kadir gecesinin anlamını, tevhidin özünü, imanın saf duruşunu haykırıyordu adeta. İmamın sesi yükseldikçe, cemaatin huşusu artıyor, saf saf dizilmiş müminler, tek bir yürek olup Rabbine yöneliyordu.
Namazın ardından “sakal-ı şerif” ziyareti... Peygamber Efendimizin mübarek sakalına ait olduğuna inanılan bu emanet, gözlerden gönüllere akan bir rahmet damlası gibiydi. Hürmetle, muhabbetle, gözyaşlarıyla yapılan ziyaret, geceye damgasını vuran anlardan biriydi.
Sonrasında imam efendilerle odalarında yaptığımız sohbet... Saatler nasıl geçti anlamadık. İlim, irfan, gönül dünyamız üzerine konuştukça, zamanın ötesinde bir âlemde bulduk kendimizi.
Namazdan sonra kalabalık bir toplulukla, MTO talebeleriyle Hünkâr’da oturmak istedik. Biraz yer sıkıntısı yaşasak da, Ahmet Arif adında civan gibi bir delikanlı bize güzel bir yer ayarladı. Birbirinden güzel ikramlar, sıcak çaylar, tatlılar... Ama asıl güzel olan, sohbetin derinliğiydi. Hocamızın her sözü, bir hikmet damlası gibi gönüllerimize düşüyor. Talebelerin soruları, cevaplar, açılımlar... Sohbet öyle derinleşti ki, zamanın nasıl geçtiğini anlamadık. Ahmet Arif’e özellikle teşekkür ediyorum, bize sadece mekân değil, gönül açıklığı da ikram etti.
Vedalaştık... Hocamız, beraberinde gelen değerli talebe kardeşlerimiz, Bursa’da kaim talebe kardeşlerimiz... Hepinizden Rabbim razı olsun. Bu buluşma, bu beraberlik, bu kardeşlik duygusu, işte asıl hazine buydu.
Hâkimiyet kurmak mı, hakikatin izini sürmek mi?
04:003/04/2026, Cuma
G: 3/04/2026, Cuma
20
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Gerçek, aslâ görünen de değildir, görünenden ibaret de. Gerçek görünen’in gerisindeki görünmeyende gizlidir. Burada Eflatunvârî esrarengiz cümleler kurmak niyetinde değilim. Hakikatin izini sürmeye çalışıyorum.
Bizim tefekkür geleneğimiz, hakikat mahcub’dur, yani üzeri örtülüdür, der. Hakikat büyülü bir şeydir, büyüleyicidir. Sırrı da, gücü de orada gizlidir. Hakikatin büyüsünün de, mahiyetinin de bozulmaması gerekir. Hakikatin büyüsü bozulunca, mahiyeti de bozulmaya yüz tutar.
KEŞFİN SINIRLARI VE SIRLARI
Batı’da keşif tek boyutludur, dışa odaklıdır, dışa odaklanır. Bizde, İslâm’da çift boyutludur: İçe odaklanır, içten dışa, enfüsten âfâka açılır.
Batı’da bilme yolculuğu da, keşif çabası da görme eksenlidir.
Daha açık ve net konuşmak gerekirse… Batı’da görmek, göstermek esastır. Bizde, yani İslâm’da ise keşif ama önce kendini keşif çabası esastır; keşif çabası aslâ tek yönlü işlemez; dışarıyı, dış dünyayı, nesneleri keşif çabası bile, içeriyi, iç dünyayı, kişinin kendini keşfine katkıda bulunuyorsa anlamlı ve değerlidir. Aslolan kişinin kendini bilmesi, kendini tanıması, kendini bulması, kendi olması, sınırları bilmesi, varlığının sırrına erebilmesidir.
Ezcümle bizde keşif çift yönlü işler, çünkü insanın keşif çabası kendini keşifle, kendi sınırlarını ve sırlarını keşifle sonuçlanmıyorsa, dış dünyanın keşfine yaramaz, dış dünyanın keşfini sağlamaz. Keşif, tek boyutlu olarak kaldığında keşif yolculuğuna çıkan kişi, kâşif değil, kâtil olmaktan kurtulamaz.
Bizde keşif çabası iki yönlü işler: O yüzden keşif çabasına mükâşefe deriz biz: Biz keşif çabasıyla hem kendimizi hem de kendi dışımızdaki dünyayı müşahede ederiz aslında.
Dolayısıyla bizde keşif çabası, şehadet’le eşdeğerdir; şahit olmakla. Şahit olmak, sadece tanımak değil, tanımlamak kabiliyetlerine sahip olmaktır. Ve daha ötesine varabilmektir: Sadece bilme ve hükmetme anlamında tanıma ve tanımlama değil, olma anlamında bir tanıma ve tanımlamadır, hem ilim, hem irfan, hem de hikmet çabası ve yolculuğu.
Bizim keşif çabamız, eşyanın ne olduğunu bilme kaygısından ibaret değildir; eşyaya, eşyanın hakikatine yani mahiyetine nüfûz edebilme kaygısıdır. Bir şeyin hakikatine nüfûz edebilmek, o şeyin hakikatine vukûfiyet kesbedebilmekle kâimdir. Bir şeyin hakikatine vukûfiyet kesbedebilmek, o şeye dokunmakla, o şeyi duymakla, koklamakla, o şeye değmek, dokunmak ve yaşamakla mümkün olabilir.
NÜFÛZ ÇABASI VE HADDİNİ BİLMEK
Nüfûz yolculuğu da tıpkı keşif yolculuğu gibi çift yönlü işleyen bir yolculuktur. Bilmek, bakmak yetmez; değmek, dokunmak ve hissetmek gerekir. Tanıma ancak bu çifte yolculuktan sonra gerçekleşir. Tanımak ve ardından kaçınılmaz olarak tanımlama çabası içine girmek, sınırlamaktır.
Arapçada tanım karşılığı olarak “had” kavramı kullanılır. Had, hem tarif etmektir, hem de sınırlamak, dolayısıyla bir bakıma tahrif etmek aynı zamanda.
İnsanın haddini bilmesi, bildirilir, salık verilir bize.
Muhteşem bi imajinatif tefekkür var burada. Mesele, eşyanın tabiatına zarar vermeden eşyayı tanımak ve tanımlamak. Bu da eşyanın mahiyetine nüfûz etmekle, eşyanın mahiyetine nüfûz etmekse eşyanın mahiyetine vukûfiyet kesmekle, eşyanın mahiyetine vukûfiyet kesbetmek ise hem söz konusu eşyanın haddini (sınırlarını ve dolayısıyla tanımını) bilmekle hem de kişinin kendi haddini (kişinin kendini ve sınırlarını) bilmesiyle, bütün bunlar da sadece soyut bir epistemolojik bilme çabasıyla değil, müşahhas bir ontolojik bulma, olma, varolma ve varoluşa kışkırtma kaygısıyla gerçeğe dönüştürülebilir. Hakikatin izini sürme kaygısı budur işte!
Bilmek yetmez, bulmak ve olmak gerek. Onun için de değmek, dokunmak ve o şeyle birlikte olmak hatta bir-olmak şarttır.
Batı’da keşif, hakikati de, kişinin kendini de katletmekle sonuçlanır.
Keşif tek yönlüdür Batı’da; keşfetmek bilmek, soyut bilgilenme çabasıyla yetinmek; bilmekse, görmek ve bilinen nesneyi, şeyi, görünür kılmak demektir.
Niçin görünür kılacaksınız?
Kontrol ve kolonize edebilmek için, hâkimiyet kurabilmek için.
Ama bu çabanız sizi hakakati keşfetmeye de, hele de hakikatin hakikatini keşfetmeye hiç götürmez; önce hakikati örtmeye, ardından, hakikatin hakikatini önce setretmeye / örtmeye, sonra da katletmeye götürür. Her hâkimiyet kurma çabanız, sizin, üzerinde hâkimiyet kurduğunuzu sandığınız şeyin mahkûmu olmanızla sonuçlanır; sizin, eserinizin esiri olmanızla.
Kişi hâkim olma kaygısı güttükçe, hâkim olmaya çalıştığı şeyin mahkûmu olur, sonunda.
Sözün özü: Tek boyutlu bilme, keşif çabası, tahrifle ve tahriple sonuçlanır. Bu kaçınılmazdır. Dünyanın yaşadığı felâkete bir de bu açıdan bakmakta yarar var.
Vesselâm.
Roma’nın kışları, İslâm’ın baharları
04:005/04/2026, Pazar
G: 5/04/2026, Pazar
24
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Asırlık stratejiler geliştiremeyen, iki üç asır ötesini göremeyen toplumlar aslâ tarih yapamazlar.
Dünya tarihini bin yıl Müslümanlar yaptı. Avrupalılar, son üç asırdan bu yana tarihe girdiler. Avrupa tarih dışındaydı, tarihi yapacak tarih tarihe girememiş, tarihin akışını şekillen-dirememişti.
Modern tarihi de Müslümanlara borçlu insanlık. Bizzat Universal History başlığıyla 19. yüzyılın ortalarında yayımlanan bir kitapta açıkça ifade ve ilan edildiği üzere, modern tarih Hz. Peygamberle birlikte başlar.
Tarih sahnesine çıkışıyla birlikte İslâm hem dikey düzlemde bütün medeniyetlerle temasına geçti, hepsinden beslendi, hepsini besledi ve kendine özgü bir tekip geliştirerek bir meydan okuma gerçekleştirdi. Hem de yatay düzlemde neredeyse bütün dünya coğrafyasına yayıldı.
Marshall The Venture of Islam başlıklı üç ciltlik devâsâ kitabında bu durumu şöyle tasvir eder: İslâm Fas’tan Malezya’ya kadar neredeyse bütün dünya coğrafyasına hızla yayıldığı için, her yerdeydi. O yüzden Hodgson, bu durumu şöyle tarif eder: 16 yüzyılda dünyaya gönderilen bir uzaylı, dünyanın Müslümanların yaşadığı bir yer olduğuna hükmedebilirdi. İslâm böyle bir şeydir.
MODERN TARİH İSLÂM’IN ESERİDİR, AVRUPA TAŞRALIDIR
Avrupa tarihe Grekler ve Roma’yla birlikte girdi. Ama bu, dünya tarihini yapan bir yolculuk olmadı hiçbir zaman.
Roma İmparatorluğundan sonra iki Roma da tarih yaptı ama mevzi bir tarih yaptılar; hem teorik sofistikasyon bakımından hem de bütün dünyanın kaderini belirleyip belirleyememek bakımından mevzi bir tarih oldu bu. Dünya tarihinin gidişatını şekillendiren evrensel bir tarih yapmadı Batı uygarlığı.
Tarihi Müslümanlar yapıyordu küre ölçeğinde hem de 1648 Westfalya Anlaşması’na kadar. Avrupalıları tarihte kışkırtan biziz. İslâm medeniyeti olmasaydı, Avrupa diye bir tecrübe üretilemezdi.
Modern tarihe girerken iki Roma asırlık stratejiler geliştirdi. Ve önce modern Roma Avrupa, tarihe girdi ilk defa: Wesfalya Anlaşması’yla birlikte: Fakat ilkin Avrupa tarihine girdi 1500 yıl süren boğuşmadan, kapışmadan, iç gerilimlerden sonra.
Birinci Roma Avrupa, tarih dışındaydı, kendi tarihini bile yapamıyordu. Hıristiyanlığın doğuşu, pagan Roma ile kıran kırana boğuşması, pagan Avrupa’ya da yeni doğan Hıristiyanlığa da çok kan kaybettirdi.
Pagan Roma, Hıristiyan Roma’ya devretti bayrağı. Hıristiyan Roma yani Bizans, teslis akidesi gibi bir absürt sütun dikerek Hıristiyanlığı paçavraya çevirdi, Hıristiyanlığın potansiyel olarak varolan tarih yapma iradesini yok ederek tarihten çekilmesinin tohumlarını ekti.
ROMA MI HIRİSTİYANLŞTI, HIRİSTİYANLIK MI ROMALILAŞTI?
Hıristiyan Roma Avrupa’da İslâm’ın geliştirdiği meydan okuma sonrasında tarihe girmeye başladı. Endülüs’te, Sicilya’da, Kuzey Afrika’da, İslâm gölü hâline gelen bütün bir Akdeniz İslâm Kıtası’nda dünyayı aydınlatan İslâm Güneşi, kan dökerek yaşayan Roma’yı tarihe kışkırttı.
Kilise, medreseler üzerinden üniversiteleri kurdu, bütün Avrupa’yı önce katedrallerle, sonra seküler katedraller olan üniversitelerle donattı. Ve Akdeniz İslâm Kıtası’nı apaydınlık yapan İslâm Güneşi’nin ısısı ve ışığıyla ayağa kalktı.
Ama çok geçmeden Hıristiyanlık Romalılaştı, Protestan atılımla paganlaştı, Akdeniz İslâm Kıtası’nı aydınlatan İslâm Güneşi’ni söndürmeye ve dünyayı cehenneme çeviren kıtalar ve denizler arası bir işgal ve tecavüz yolcuğuna çıkmaya ant içti.
Akdeniz’i kan gölüne çevirdi, dünyanın bütün kıtalarını ve denizlerini cehenneme çeviren pagan Roma, Westfalya düzeniyle birlikte hem Avrupa tarihini hem de dünya tarihini şekillendirmeye başladı.
Amerika Kıtası’nda, güneyinde ve özellikle de kuzeyinde ikinci pagan Roma’yı kurdu: Hıristiyanlık, Hıristiyanlık olarak tarih yapamadı hiçbir zaman. Önce Doğu Roma, Bizans’ın güdümünde, sonra da Batı Roma Avrupa’nın güdümünde kısmen bir tarih yapma rolü oynayabildi. Bunun temel nedeni şuydu, her iki roma tecrübesinde de: Bizans Hıristiyanlaşmamıştı, Hıristiyanlık Bizanslaştırılmıştı.
Aynı şekilde Roma da Hıristiyanlaşmamıştı, Hıristiyanlık Romalılaştırılmıştı.
Hıristiyanlık Doğu Roma Bizans tecrübesinde de Batı Roma Avrupa tecrübesinde paganizme yenik düşmüş, paganlaştırılarak tarihe girmesi sağlanmıştı. Tabii paganlaştırılınca da Hıristiyanlık, bir vahiy dini olma ve tarihe yöne verme, tarihi yönlendirme iradesini yitirmişti, tarihin yönlendirdiği ve önüne katıp sürüklediği bir anlam ve değer üretemeyen bir nesneye dönüşmüştü.
Tarih, pagan Roma’nın eseri ve esiriydi Avrupa’da. Bu esaretten Hristiyanlık da nasibini alacaktı.
BATI UYGARLIĞI: YIKIM VE KIYIM MAKİNASI
Pagan Roma, Westfalya’dan önceki tarihinde de münhasıran da Westfalya’dan sonraki tarihinde de tarih yapan değil, tarihi ve kültürü tarumar eden bir yıkım ve kıyım makinası oldu.
Üç pagan Roma da (pagan iki klasik Roma da modern Roma Avrupa da, postmodern Roma Amerika da) tarihe yalnızca yıkım ve kıyım makinası olarak hükmetti. Gücü ele geçirme güdüsü tarafından güdüldü. Gücün kölesi. Hem kendisi hem de önüne katıp peşinden sürüklediği dünya.
Muharref Hıristiyanlık, taklitçidir, kaynaklarını koruyamadığı ve kaynaklarıyla irtibatını muhkem / sarsılmaz bir şekilde kuramadığı için Avrupa tarihine yön ve şekil veren pagan aktörün gölgesinde varlığını idame ettirebilmiştir. Ama bu sürekli olarak varlığını, varlığının temelini aşındıra aşındıra söz konusu olduğu için idame eden Hıristiyanlık, idam edilen Hıristiyanlık olmuştur. O yüzden tarih yapamamış, özne konumuna yükselememiş, paganların yaptığı tarihin eseri ve esiri olmaktan kurtulamamıştır. O yüzden tarihe şekil verecek bir özgüvene ve konuma sahip değildir ve olamamıştır da.
Vesselâm.
Oyunun yeniden kurulan sahnesi
04:006/04/2026, Pazartesi
G: 6/04/2026, Pazartesi
43
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Doğduğum yıl, 1982. Darbe sonrası sessizliğin, herkesin birbirine fısıltıyla konuştuğu, siyasetin adeta yasak bir meyve olduğu yıllar. Oysa sessizliğin içinde, bir önceki kuşağın hâlâ kanayan bir yarası vardı: 27 Mayıs. Babalarımızın anlatmadığı, gazetelerde yazılmayan, ama evlerin duvarlarına, sokakların taşlarına, toprağın altına işlemiş bir hikâye. Ben bu hikâyeyi, çocukluğumda dedelerimin köy odalarındaki fısıltılı sohbetlerinden, kenarı yanmış gazete kupürlerinden, radyolardan gelen resmî ve soğuk sesin yankılarından duyarak büyüdüm. Ama asıl öğrendiğim, 27 Mayıs’ın sadece bir tarih olmadığıydı. Bir oyundu. Bir kumpastı. Ve o oyun, yıllar sonra, benim yetişkin olduğum yıllarda, aynı sahnenin üzerinde, aynı dekorlarla, sadece oyuncular değişerek yeniden sahneleniyordu.
1950’li yılların Türkiye’sini düşünün. Savaş sonrası yorgunluğu, yokluğu, çok partili hayata geçişin heyecanı. Demokrat Parti, CHP’nin tek parti tahakkümüne karşı halkın kalbine dokunan bir sesle iktidara geliyor. Adnan Menderes, kendi topraklarını çalışanları arasında bölüştürerek üzerlerine tapu ettirmiş, Ege’nin bereketli topraklarından çıkmış, dünyadaki tek ‘toprak beyi’. Halkın içinden biri. On yıl boyunca, Anadolu’nun her kasabasına yol götürüyor, traktörler dağıtıyor, camileri açıyor, ezanı Arapçaya çeviriyor, halkın bastırılmış sesini devletin kürsüsüne taşıyor. Ama işte o an, birileri için tehlike çanları çalmaya başlıyor. Çünkü Menderes, bir yandan iktidarda bir yandan da halkın gönlünde taht kuruyor. On yıl boyunca sandıktan sandığa koşuyor, her seçimde oyunu artırıyor. Ve bu, laik, bürokratik, vesayetçi zihniyet için dayanılmaz bir hale geliyor.
O yıllarda, Menderes’e yapılanları bugünün gözüyle okumak, tüyler ürpertici bir benzerliği gözler önüne seriyor. 6-7 Eylül olayları... Bir gecede, İstanbul’un Rum azınlığına yönelik yağma ve tahribat. Sonra soruşturmalar, “hükümetin parmağı var mı?” tartışmaları. Özellikle CHP ve muhalif çevreler tarafından “diktatörlük”, “yolsuzluk”, “gençleri öldürüp kıyma makinelerine atma” ve “gayrimeşru bebek davası” gibi çok ağır iftiralar. Bu iftiralar, halkı kışkırtmak ve askeri müdahaleye zemin hazırlamak için kullanılmış. Asıl amaç, Menderes’i zayıflatmak, itibarını sarsmak. Menderes, halkın sevgisiyle ayakta durmaya çalışırken, sistem ona “Ya bizimle olacaksın ya da yok olacaksın” diyor. Sonra 27 Mayıs geliyor. Askerler Ankara’nın soğuk sabahında meydanlara iniyor. Radyodan o boğuk, resmî ses: “Türk Silahlı Kuvvetleri, idareyi bütünüyle ele almış bulunmaktadır.” Ardından Yassıada. Bir adada kurulan mahkemeler. Deliller mi? Deliller yok, kanaatler var. Radyolar her gün bu mahkemenin nabzını tutuyor, gazeteler manşetlerinde idamı fısıldıyor. Menderes, halkın gönlünde taht kurmuş bir lider olarak yargılanıyor. Ve sonra... İdam.
İdam edilen bir insan, bir dönem, bir umut. Halkın sandıkla yazdığı tarihin üzerine silinmez bir leke sürülüyor.
Ama tarihin garip bir cilvesi var. İdam edilen bedenler toprağa düşerken, temsil ettikleri ruh asla ölmüyor. O ruh, Anadolu’nun her kasabasında, her cami avlusunda, her tarlada, her fabrikada yaşamaya devam ediyor. 27 Mayıs’ı yapanlar, Menderes’i idam edenler, onun yolunu kapatmak istediler. Ama kapattıkları yol, halkın kalbinde açtıkları bir yaraydı.
O yara, nesilden nesile aktarıldı. Benim çocukluğumda, babalarımız yarayı taşıyordu. Biz o yarayı, kitaplarda yazmayan tarihten, fısıltılardan, suskunluklardan öğrendik.
Sonra 2002 geldi, 3 Kasım. Halk, sandık başında yine içinden birini seçiyordu. Recep Tayyip Erdoğan. Adnan Menderes gibi, o da halkın içinden geliyordu. O da, tıpkı Menderes gibi, vesayetçi sistemin tahakkümüne karşı halkın sesini temsil ediyordu. Ve tıpkı Menderes’e yapıldığı gibi, ona da aynı oyunlar oynanmaya başlandı. 28 Şubat sürecinde, Siirt’te okuduğu şiir yüzünden hapse atılması, siyasi yasak getirilmesi… Sistem, “Sen de Menderes gibi olacaksın” diyordu. Ama bu kez farklı bir zaman vardı. Bu kez, halkın hafızası daha güçlüydü. Bu kez, oyunlar bozuluyordu.
2007’de Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde 367 krizi, e-muhtıra, Mit krizi ve sonra 15 Temmuz gecesi… Tanklar yine meydanlardaydı, ama bu kez halk tankların önündeydi. 27 Mayıs’ın karanlık sahnesi, bu kez halkın göğsüyle yeniden yazılıyordu.
O gece, 15 Temmuz 2016’da ben İstanbul’da, Boğaz Köprüsü’ne doğru koşan kalabalığın içinde olmak isterdim. Şahadet parmağım havada, ağzımda tekbir, gözlerimde yaş. O gece, tarihin bir yerlerinde, 27 Mayıs sabahında Ankara’da askerlerin önünde donup kalmış, ne yapacağını bilememiş kalabalığın ruhunu hissettim. Ama bu kez, halk susmuyordu. Bu kez, halk korkmuyordu. Çünkü hafıza, en büyük silahtı. Dedelerimizin fısıltıyla anlattığı karanlık, bizim için bir ders olmuştu. Menderes’in bedelini ödediği oyunlar, artık tutmuyordu.
Şimdi, yıllar sonra, 27 Mayıs’ın soğuk, puslu sabahına bakıyorum. İdam sehpalarında bulunan bir liderin hayali, bugün tüm devlet başkanlarının önünde saygıyla bekledikleri Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan’ın duruşuyla aydınlanıyor. O zaman radyolardan duyulan boğuk, tehditkâr ses, bugün halkın bağımsız medyasında, sokakta, meydanda, dünyanın dört bir yanında yankılanıyor. Yassıada’da kurulan özel mahkemeler(tiyatrolar), bugünün hukuk devletinde iflas etmiş birer hatıradan ibaret. Menderes’in idam edildiği günün gecesinde, bir anne evladının naaşını almak için karanlıkta yürürken, belki de bir gün bir başkasının onun evladının yolunu aydınlatacağını hayal etmişti. İşte o hayal, bugün gerçek oldu.
Adnan Menderes, 27 Mayıs’ın karanlık sabahında, halkının sevgisiyle dolu göğsüne sığmayan umutları yarım bıraktı. İdam edildiğinde, bir halkın yüzyıllık özlemi toprağa veriliyordu. Ama toprağa düşen her tohum gibi, o da yeşereceği günü bekledi. Ve o gün geldi. 15 Temmuz’da, aynı oyunların kurulduğu, aynı vesayetçi zihniyetin aynı kumpasları kurmaya çalıştığı bir dönemde, halk dimdik durdu. Tanklar yine meydanlara indi, ama bu kez halk tankların üzerine yürüdü. Radyolardan yine o boğuk sesler duyulmaya çalışıldı, ama bu kez halkın sesi daha gür çıktı. Mahkemeler kuruldu, ama bu kez halkın iradesi mahkûm edilemedi. Darbeciler hak ettiğini buldu.
Adnan Menderes’in bedelini canıyla ödeyerek başlattığı büyük mücadeleyi, bugün evladı Recep Tayyip Erdoğan, halkının iradesiyle, dimdik ayakta durarak, milletin kalbinde taht kurarak, tarihin akışını değiştirerek başarıyor. İdam sehpalarında kalan bir rüya, şimdi Cumhurbaşkanlığı Külliyesi’nin ışıklarında parlayan bir gerçeğe dönüşüyor. O gece, Yassıada’da bedeninden ayrılan Menderes ruhu, bugün Müslümanların ibadet ettiği Ayasofya Camisinde, halkın özgürce nefes aldığı topraklarda huzur buluyor. Tarih, halkın iradesinin zaferiyle yazılıyor. Ve zafer, bir liderin idamıyla başlayan hikâyenin, onun evladıyla yeniden dirilişinin destanıdır.
*
Not: Bu güzel yazı, MTO Bursa Temsilcimiz Nuri Gür Bey kardeşime aittir
Trump, ABD’yi savaşa nasıl sürükledi?
04:0010/04/2026, Cuma
G: 10/04/2026, Cuma
42
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Yahudiler, Amerikan derin devleti’nin bütün görünür görünmez kurumlarının sahibi, dolayısıyla Amerika’nın hâkimi.
TARİHTE KURULMUŞ EN BÜYÜK YAHUDİ İMPARATORLUĞU: ABD
Evet ABD, tarihte kurulmuş en büyük Yahudi imparatorluğu.
İsrail’in Gazze soykırımından önce bu tür yazılar yazıyordum. Ama inanılmaz saldırılara maruz kalmaktan kurtulamıyordum. Hem Türkiye’de hem de İsrail’de. Türkiye’de İsrail beslemesi satılık tipler, “komplocu bu” diye itibar suikastı yapıyorlardı. Oysa ben verili yazıyordum, her kurduğum cümlenin -ne kadar ağır teorik metinler olursa olsun- verilere, somut gerçeklere dayanması gerektiğini her zaman vurgularım; buna rağmen içerdeki bazı malum mahfiller, içimizdeki İsrail beslemesi ve/veya dışarıdan fonlanan Sorosçu hesaplar bu tür yazılardan ötürü itibar suikastı yapacak linç girişimleri yapmaktan geri durmuyorlardı.
İsrail medyası da, özellikle de Jeruselam Post ve Haaretz gazeteleri yazdığım bu tür yazıları neredeyse her zaman manşete çekerek beni hedef gösteriyordu.
Yine bu minval üzere 8 yıl önce yazdığım bir yazımda “Gazze, dünyayı özgürleştirecek” diye yazmıştım.
7 Ekim, dünyanın Yahudiler ve uşakları siyonistler tarafından nasıl esir alındığını gösteren yazılarımın ne kadar doğru ve öngörülü yazılar olduğunun anlaşılması için de dönüm noktası oldu adeta.
Gazze bir ayna oldu her şey için: Dünyanın Yahudiler tarafından nasıl esir alındığını gözler önüne serdi. Bugünkü yazımda bunun bizzat kendileri tarafından itirafı gibi bir makale yayınlayacağız New York Times gazetesinden.
Malum, New York Times gazetesi, Amerika’daki Yahudilerin kalesi ve hâkimiyetlerinin en güçlü sembol kurumlarından biri.
Trump’ın Amerika’yı içeriden ele geçiren Yahudi gücünü etkisiz hâle getirmek için verdiği mücadelede Trump’a cepheden saldıran ve yalan haber yayınlamaktan çekinmeyen bir Yahudi müsveddesi.
ABD-İsrail ile İran savaşının başlangıcından bu yana Trump hakkındaki en yıkıcı haberini 8 Nisan Çarşamba günü yayınladı. Trump’ın savaşa nasıl sürüklendiğini sarsıcı bir dille ifşa efen büyük yankı uyandıracak bir yazı bu.
Jonathan Swan ve Maggie Haberman imzasıyla yayınlanan bu yazılarında, Trump’ı, “Beyaz Saray’ın Kuklası” olarak tarif ediyorlar ve Trump’ın İran’a karşı savaşa girme kararını nasıl aldığını ayrıntılı olarak anlatıyorlar. Sizleri, bu ibretlik yazıyla, manidar New York Times makalesiyle baş başa bırakıyorum…
“BEYAZ SARAY’IN KUKLASI: TRUMP”
“Netanyahu bir rüya sattı. 11 Şubat’ta, Durum Odası’nda, İsrailli Başbakan dört perdelik bir senaryo sundu: Yüce Rehber’i öldürmek, İran ordusunu yok etmek, halk devrimi başlatmak, yeni bir rejim kurmak. Hatta İran’ın “gelecekteki liderleri”yle bir montaj videosu bile gösterdi. Trump cevap verdi: “Bana iyi geliyor.” Tek bir cümleyle, bölgenin kaderini mühürlemişti.
Ertesi gün, CIA bunun boş laf olduğunu söyledi. Netanyahu’nun sunumunun 3. ve 4. kısımları, halk devrimi ve rejim değişikliği, Ratcliffe tarafından bizzat “komedi” olarak nitelendirildi. Rubio tercüme etti: “Başka bir deyişle, saçmalık.” General Caine ekledi: “Bu, İsraillilerin standart prosedürü. Abartıyorlar ve planları her zaman iyi geliştirilmiş olmuyor.”
Trump duydu. Ve yine de evet dedi.
Vance her şeyi gördü. Başkan Yardımcısı, odadaki tek kişi olarak doğrudan karşı çıktı, savaşın “Trump’ın siyasi koalisyonunu yok edebileceğini” uyararak, Ormuz Boğazı’nın gerçek kırılgan nokta olduğunu, bir rejimin hayatta kalması söz konusu olduğunda İran’ın misillemelerini kimsenin öngöremeyeceğini söyledi. Şöyle dedi: “Bunun kötü bir fikir olduğunu düşündüğümü biliyorsun. Ama eğer yapmak istiyorsan, seni destekleyeceğim.”
Bu siyasi cesaret değil. Bu itaat.
Susie Wiles izledi. Endişeleri olan kabin şefi, diğerlerinin önünde bir askeri karara dair görüş bildirmenin “görev alanı dışında” olduğunu düşündü. “Danışmanları görüşlerini paylaşmaya teşvik etti.” Sessiz kaldı.
General Caine asla hayır demedi. Riskleri ortaya koydu: Munisyon stoklarının azalması, Ormuz Boğazı, zafer için net bir yol yok. Sonra şöyle dedi: “Eğer operasyonu emrederseniz, orduyu icra edecek.”
Trump ise “sadece duymak istediğini duyuyordu.”
Ve Trump, kendi generalinin belirlediği sürenin 22 dakika öncesinde Air Force One’da imzaladı: “Operation Epic Fury onaylandı. İptal yok. Bol şans.”
İşte 21. yüzyılda savaşa böyle giriliyor. Ciddi bir müzakereyle değil. Kongre oylamasıyla değil. Çıkış stratejisiyle değil. Netanyahu’nun slayt gösterisiyle, bir “bana iyi geliyor”la ve bir uçaktan gönderilen notla.
Beyaz Saray’ın Kuklası’nda, gerçek karar vericilerin Trump’ın izlediği sunumları hazırlayanlar olduğunu yazıyorum. Netanyahu bunu herkesten iyi anladı. Mossad’ı arka plan olarak kullanarak Durum Odası’nda bir saatlik görsel şov sahneledi, “gelecekteki liderler” videoları, hızlı ve temiz bir zafer vaadiyle.
Ve Trump evet dedi. Vance, Rubio, Wiles ve Caine izlerken.”
Palez: Palandöken Ekonomi Zirvesi
04:0012/04/2026, Pazar
G: 12/04/2026, Pazar
22
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Türkiye’de dünya çapında ses getirecek büyük uluslararası ekonomi zirveleri yapılmıyor.
Diplomasi zirvesi var Antalya’da. Ama ekonomi zirvesi yok ülkemizde o çapta.
Büyük ekonomi zirvelerinin olmaması doğal bence. Çünkü kendi medeniyet coğrafyamızla kültürel ilişkilerimiz neredeyse sıfır denecek kadar düşük.
KÜLTÜREL TEMEL OLMADAN KÖKLÜ EKONOMİK İLİŞKİ KURULAMAZ!
Genellikle ekonomik ilişkilerin kalıcı kültürel ilişkilerin zeminini hazırladığı şeklinde bir algı var. Bence yanlış bir algı bu. Tam tersi daha doğru: Eğer müşterek medeniyet coğrafyanızla kültürel ilişkileriniz sağlam ve köklü değilse, ekonomik ilişkilerin uzun soluklu, kalıcı ve verimli olmasını beklemeyin boşuna.
Ekonomik güçlü ilişkiler, köklü kültürel zeminlerde boy verir, yeşerir ve meyve verir.
Gelin görün ki, bizim medeniyet coğrafyamız neredeyse yeknesak ve yekvücut olmasına rağmen medeniyet coğrafyamızın ülkeleri birbirlerine dünyalar kadar uzaklar. Sadece uzak değiller, aynı zamanda düşmanlar da.
Bunun temel nedeni, Merkez İslâm Coğrafyası olarak adlandırdığım yanlış bir şekilde Ortadoğu denen medeniyet coğrafyamızın sınırları sorunlu ve yapay, devletleri icat edilmiş ve devlet olma özelliklerinden yoksun. Emperyalistler buradan fiilen çekildiler ama yerlerine kuklalarını yerleştirerek gittiler bu coğrafyadan. O yüzden hiçbiri tam anlamıyla bağımsız değil. Dünyanın en önemli doğal gaz ve petrol yataklarının bulunduğu bu coğrafya, dünyanın en fazla sorunlu, en kaotik coğrafyası.
Kültürel olarak da, siyasî olarak da hiçbiri bağımsız değil bölgedeki “devletçikler”in. İngilizlerin birbirleriyle kıyasıya kavga etsinler diye sorunlu sınırlarla oluşturdukları yapay devletler bir yandan petrol gelirlerinden ötürü aşırı refah içinde yüzerken, öbür taraftan da petrol ve doğal gaz yataklarını başta ABD olmak üzere emperyalist devletlere peşkeş çekmekten başka bir şey yapamıyorlar!
İslâm dünyasının merkez coğrafyası, tam anlamıyla hadım edilmiş, kötürümleştirilmiş, elleri kolları bağlı, gözleri kapalı en fazla sömürülen coğrafyası şu çivisi çıkmış dünyanın!
İslâm dünyası bir medeniyet krizi yaşıyor ama bu krizi anlayacak, anlamlandıracak ve aşacak entelektüel sermayeden ve kalibreden yoksun maalesef. O yüzden doğulu ve batılı emperyalist ülkelerin köleleri hepsi de. Yine o yüzden esen rüzgârların önünde oraya buraya doğru savrulup duruyorlar sadece.
Kültürel ilişkilerin köklü olduğu ülkeler arasında bölgesel stratejik ittifakların ve iş birliği girişimlerinin kurulması çok kolaydır. Avrupa Birliği projesi bunun en bariz örneği.
Bizim coğrafyamızda bu tür bölgesel iş birliği projelerinin geliştirilememesinin en temel nedeni, bölge ülkelerinin bağımsız olmaması ve kültürel bağlarının kopması, içlerine kapanmaları. İcat edilmiş, yapay, dışarıdan kontrol edilen, güdümlü devletler olmaları.
Oysa dünyanın tam da İslâm’a gebe olduğu büyük bir çıkmaz sokağın eşiğine savrulduğu bir süreçten geçiyoruz.
İslâm’ın önü açıldı ama Müslümanları yok.
İslâm’ın baharı başladı ama çiçek açmadı henüz.
İşte tam böylesine çorak bir ülkeyi andıran bir dünyada insanlığa insanlığını hatırlayacağı, insanca yaşanacak bir dünya kurmasını sağlayacak bir söz söylemek zorundayız. İnsanlığın ihtiyacını duyduğu tek bir söz var. O sözü söyleyecek biziz ama biz yokuz.
İşte böylesine netameli bir ortamda hem dünyanın sorunlarını hem de kendi sorunlarımızı mercek altına alan önemli bir zirveye katıldık.
PALEZ ZİRVESİ
Geçtiğimiz hafta sonu üç gün Erzurum’daydık. Palez olarak kısaltılan Palandöken Ekonomi Zirvesi’nde. Mustafa Ilıcalı vekilimiz, mavi vatanımız Cihat Yaycı paşamız, İstanbul Ticaret Üniversitesi mütevelli heyeti başkanımız İsrafil Kuralay kardeşimizle birlikte, Palez Yönetim kurulu başkanı Hüseyin Yer’in ve Palez Erzurum temsilcisi ve kabına sığmayan parlak adam Hilmi Yavilioğlu kardeşimizin güzel ev sahipliğinde, Engin Çevik hocamızın moderatörlüğünde sabah başlayıp öğleyin geç vakte kadar devam eden oldukça uzun süren ama verimli bir panelde bir araya geldik.
Palez’in ikinci buluşması bu.
Sabahleyin otele giriş yaptığımızda kendimizi otelin lobisinde derin bir muhabbetin içinde buluverdik.
Sonra bir kahvaltı yaptık. Ardından da Erzurum medyasına zirveyle ilgili açıklamalarda bulunduk.
Ertesi gün panele geçtik. Panelde bendeniz yukarıda özetlediğim cümleler minvalinde bir konuşma yaptım. Cihat Yaycı paşamız, Erzurum’un bulunduğu merkezî konumun stratejik koridor olma özelliğine mavi ekonomi kavramı üzerinden dikkat çekti.
İsrafil Kuralay kardeşimiz, küresel medya düzenini sorguladı ve adil işletilecek medeniyet coğrafyamızın dinamiklerini ve kaynaklarını harekete geçirecek yeni bir medya düzeni kurulmasının kaçınılmaz olduğunu vurguladı.
Ertesi gün Erzurum gezisi yaptık Canan Şimşek hanım kardeşimizin rehberliğinde. Benzersiz bir seyahat oldu bizim için. İşini bu kadar lezzetle ve güzel yapan insanlardan ülkemiz adına çok ümitliyim bendeniz.
Bizi en güzel şekilde ağırlayan Erzurum Valimiz Aydın Baruş Bey’e, bize lezzetli bir ev sahipliği yapan Horasanlılar Derneği Başkanı Abuzer Çolak Bey’e, Sümmani Kültür Merkezi’nde unutulmaz bir âşık atışmaları gecesi yaşatan Kültür Dairesi Başkanımız Ergün Ergin kardeşime ve hepsinden önemlisi de zirvenin her şeyiyle adım adım ilgilenen, ülkemize ve Erzurum’a güzel hizmetlerde bulunmaya devam eden eski Erzurum milletvekilimiz Mustafa Ilıcalı hocamıza yürekten teşekkür ediyorum.
Yeni Palezlerde buluşmak üzere…
Vesselâm.
Geliyorum diyen tehlike: İki Türkiye!
04:0013/04/2026, Pazartesi
G: 13/04/2026, Pazartesi
56
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Bu ülke bizim elimizden alındı iki asır önce. Bu ülke Tanzimat’tan bu yana ülkenin “kılcal damarlarına” kadar nüfûz eden kahir ekseriyetini Sabetay kökenli çetelerin oluşturduğu masonik-baronik şebeleler tarafından içeriden ele geçirildi.
Burası Necip Fazıl’ın yerinde ifadesiyle devlerin cüce, cücelerin dev yapıldığı sahipsiz bir ülke. İngilizlerin burada oynadıkları tarihî role dikkat çekmek isterim: Tanzimat’ı ilan eden II. Mahmud’un paşası Mustafa Reşit Paşa, bu süreçte ülkenin kaderinin şekillenmesinde, devletin İngilizlerin güdümüne girmesinde kilit rol üstlendi: Tam iki asır önce Gülhane Parkı’nda adına Tanzimat Fermanı denen Gülhane Hattı Hümayunu’nu okudu yağmurlu bir sonbahar mevsimi gününde.
YALAN SÖYLEYEN TARİH: RESMÎ TARİH ANLATISI
Mustafa Reşit Paşa, resmî tarih kitaplarımızda, “büyük” Reşit Paşa olarak yüceltilerek anılır. Ülkeyi İngilizlere peşkeş çekmiş biridir oysa bu adam. Mason locasına üyedir!
İnsan sormadan edemiyor: Arkadaş, sen en zor zamanında Osmanlı’nın tarihten çekilmesini sağlayan çakıl taşlarını birer birer döşeyen, devleti İngilizlere içeriden teslim eden beyni sulanmış, İngilizlerin kölesi bir adamsın. Bu ülkenin İslâmî yörüngeden çıkmasının yollarını açan, her bakımdan Batılıların güdümüne girmesini sağlayan temelleri döşeyen Âli Paşa gibi, Fuat Paşa gibi, daha sonrasında Mithat Paşa gibi zihnî felçleşme yaşayan devletin adım adım tarihten çekilmesine sebep olan, ülkenin tarihî yürüyüşünü bitiren, Batılıların uydusu hâline getiren Türkiye’nin Batılı emperyalistlerin saldırılarından kurtuluşunun yolunun Batılı kurumları benimsemekten ve Batılı bir yörüngeye girmekten geçtiğini düşünen epistemik bir kölesin.
Resmî tarih anlatısı, Tanzimat’ı gerçek yüzüyle ve boyutlarıyla aktarmıyor henüz: Tanzimat’la başlayan ülkenin Batılı yörüngeye girdirilmesi çabasının bu ülkeye ödettiği tazminatı, bedeli henüz görebilecek bir entelektüel derinliğe sahip ve daha önemlisi de bu ülkenin ruh köklerine bağlı bir anlatı değil. Aksine, bu ülkenin ruh kökleriyle kavgalı bir anlatı.
BATICILAR VE TÜRKİYE’NİN MÜSLÜMAN YÖRÜNGESİNİN YOK EDİLMESİ
Sonuçta, iki asırdır şu ya da bu şekilde ülke Batıcıların eline geçti.
Kim bu Batıcılar?
Ülke nasıl Batıcıların eline geçti?
Ve ortaya çıkan sonuç ne?
Batıcılar, içimizdeki İrlandalılardır; İngilizlerin eseri ve esiri, zihnî felçleşme yaşayan, bu ülkenin İslâmî yörüngeden çıkmasının ve Batılı yörüngeye girmesinin -en tarafsız anlatımla- Türkiye’yi sâhil-i selâmete çıkaracağını düşünen, İslâm’ı da, Batı’yı da derinlemesine kavramaktan uzak, sığ, ezberci, pozitivist, bu ülkenin ruh kökleriyle kavgalı bir kadrodur.
Türkiye’nin Tanzimat’la girdiği modernleşme yolculuğu, İslâm’dan uzaklaşmasıyla sonuçlanacaktı. Başlangıçta, “devletin dini din-i İslâm’dır” cümlesinin anayasasının dibacesine yerleştirildiği Cumhuriyet dönemi, zamanla Türkiye’nin medeniyet değiştirme sürecine girdiği bir Endülüsleşme (yok oluş) sürecine dönüştürüldü: Türkiye monteleme yoluyla tepeden Batı uygarlığının bütün kavramlarını ve kurumlarını benimsemeye, bu toplumun varlık nedenini oluşturan, bu toprakları bize vatan yapan İslâm’ı ve İslâmî değerleri hayatın her alanından tasfiye edecek, ülkenin ve toplumun, geleceği açısından belirsiz bir sürece sürüklenmesini sağlayan tehlikeli bir yola girdirildi.
Adına Batılılaşma, laikleşme, çağdaşlaşma veya modernleşme de denen bu süreçte Selçuklu ve Osmanlı medeniyetlerini vareden İslâmî hegemonya, otorite ve meşrûiyet kaynakları yerini laik hegemonya, otorite ve meşrûiyet kaynaklarına terketti.
“Muslim Society” başlıklı ilk önemli, çaplı Müslüman toplumlar antropolojisi kitabının yazarı cins adam Ernest Gellner, Türkiye’deki laikliğin dinin yerini aldığını söyler.
Laiklik, bu toplumun “gizli dini” gibi bütün kurumlarını ve hattı harekatını belirleyen dindışı bir dine dönüştürüldü.
Bu ülkede bir istiklal savaşı verildi. Ülkeyi her yönden işgal eden emperyalistlere karşı bu toplum İslâmî inanç ve değerleriyle kıyasıya savaştı ve emperyalistlere bu ülkeyi teslim etmedi.
GELİYORUM DİYEN TEHLİKE: İKİ TÜRKİYE
İstiklal Savaşı, bu ülkenin istikbal savaşıydı aynı zamanda. Bu ülke, istiklal savaşından sonra tepeden yön / medeniyet değiştirmeye, istikametini yitirmeye zorlandı; bu kez ülkenin istikbali tehlikeye düştü: Çünkü içine sürüklendiği sekülerleşme / Batılılaşma süreciyle birlikte Türkiye, (Şerif Mardin’in yarım asırdan fazla bir süre öncesinden yaptığı teorik tespiti doğrularcasına) tam ortadan ikiye bölündü ve ülkede gelinen noktada iki paralel toplumu andıran iki Türkiye icat edildi.
Birinci Türkiye, laik devlet üzerinden icat edilen sekülerleşmiş, İslâm’la ilişkileri kopma noktasına gelmiş bir sosyal tabakadan oluşan bir Türkiye.
İkinci Türkiye, İslâmî değerlerini ve ruh köklerini korumaya özen gösteren ama siyaseten iktidar olsa bile laik kurumlara dokunamadığı için fiilen muktedir olamayan ve siyasî iktidar süreci boyunca sekülerleşen, konformistleşen, İslâmî değerleri aşınan İslâmî / muhafazakâr Türkiye.
İki Türkiye, sosyo-kültürel olarak her geçen gün biraz daha birbirinden kopuyor. Bir ülkenin geleceği açısından çok tehlikeli bir gelişme bu.
Eğer toplum İslâmî köklerini, değerlerini ve özünü yitirirse, özgürlüğünü de yitirmeye başlar ve zamanla emperyalistlere kolayca peşkeş çekilir, paramparça edilir. İslâmî tarihini ve kimliğini, özünü ve yörüngesini kaybederse, Türkiye tarihten silinir. Bu ülkenin dindar-laik elitleri Türkiye’nin böyle bir Endülüsleşme (tarihten silinme) tehlikesi arzeden tohumları barındırdığını göremiyorsa, neyi görüyordur acaba, diye sormadan edemiyor insan.
Laiklik, darbelerin meşrûlaştırılma nedeni ve gerekçesi oldu.
Bu ülkede laikliğin köksalmasını sağlamak için İslâm sürekli aşağılandı ve hayatın her alanından sürüldü. O yüzden laiklik adına 163. madde kaldırılana kadar laikliğe laf eden herkes mahkemelerde süründürüldü.
Özal, bu maddeyi kaldırdı ama laiklik demoklesin kılıcı gibi kullanılıyor bu milletin çocuklarını “hizaya getirmek” için hâlâ!
İSLÂM’I TERK EDERSEK, SAVAŞACAK ADAM BULAMAYIZ!
Bu toplumun yüzyılların çilesi ve mücadelesi ile oluşan İslâmî kimliğinin bastırılması, hatta yok edilmeye çalışılması ve toplumun ortadan ikiye bölünmesi, ülkenin parçalanmanın eşiğine sürüklenmesi demektir.
Bundan sonraki süreçte üzerinde odaklanacağımız tek mesele var: Bu, bu toplumun bizim ortak medeniyet kimliğimiz, tarihimiz ve değerlerimiz üzerinden köklü, kalıcı bir şekilde bütünleştirilmesidir.
Eğer bunu başaramazsak, bu ülkenin İslâmî kimliğini pekiştirmek, güçlendirmek yerine, “laiklik Kamalizm” diye diye zayıflatmaya ve yok etmeye kalkışacak adımlar atarsak, yarın, bu ülkeye bir saldırı olduğunda, bu ülkede bugüne kadar olduğu gibi şehadete düğüne bayrama koşar gibi koşacak adam bulamayız Allah muhafaza!
Vesselâm.
Bu yazı bir çığlıktır: Çocuklarımızı öldürüyorlar bayım, uyuma!
04:0017/04/2026, Cuma
G: 17/04/2026, Cuma
43
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Kahramanmaraş ve Şanlıurfa’daki okul saldırıları katliama döndü. Amerika’da her gün yaşanan bizim hayal bile edemeyeceğimiz ürpertici hadiseleri yaşamaya başlamamız bizim Batı’yı yakalama konusunda çok iyi mesafe kat ettiğimizi gösteriyor!
Şaka bir yana, çok ürpertici bir felâket bu.
İki asırdır laiklik, Batılılaşma vs. diye diye yürüttüğünüz bizim değerlerimizi yok eden yıkım faaliyetiyle, bin yıl ahlak, karakter, edep ve haya timsali nesiller yetiştiren, dünyaya model insanlar armağan eden İslâm’ın o asil yüce değerlerini çöpe atarsanız olacağı budur!
Sadece şunu söyleyeceğim: İslâm’ın kökünü kurutmakla toplumun kuyusunu kazdığınızı ve milleti mezara yollayacak büyük bir felâkete imza atmayı başardığınızı hatırlatmak istiyorum.
Laikliğin kaynağı sekülerimizn bir vicdanı, bir ruhu, bir kalbi yoktur. Dünyaya tapar, güce tapar, insanî özellikleri yok sayar. Bunu anlayamadınız hâlâ!
Gönlü bütün insanlığı kuşatacak çapta güzel insanlar yetiştiren, vicdan, merhamet ve erdem sahibi İslâmî değerlerimize yeniden dönerek kendi eğitim sistemimizi kuramadığımız sürece daha çok Kahramanmaraş’lar yaşarız Allah muhafaza.
Bugün size 11 yıl önce burada yayımlanan bir yazımı, bir çığlığımı bu kez belki karşılık bulur, diyerek yeniden yayımlıyorum minik rötuşlarla...
***
Bu yazı bir çığlıktır!
Ruhumuzu, geleceğimizi, hayallerimizi, rüyalarımızı yok ediyorlar: Kendi çocuklarımız, elimizden kayıp gidiyor… Çocuklarımızı bizden koparıyorlar…
Çocuklarımıza hiçbir heyecan, coşku ve ufuk sunamayan, sömürgeci, ruhsuz eğitim sistemi; hiçbir gelecek vadetmeyen kör ve kötürüm, yoz ve yozlaştırıcı kültür hayatı; hayal göremeyen, rüyaları olmayan, bütün sermayesini daha çok “köşe döndürecek” bön ve berbat projelere yatıran sarsak ve asalak medya ve sanat rejimi, çocuklarımızı gözümüzün içine baka baka elimizden alıyor; bizden, bizi biz yapan her şeyden koparıyor el ele, kol kola, omuz omuza vererek…
Biz de seyrediyoruz çocuklarımızın gözümüzün önünde elimizden kayıp gidişini, yok olmanın eşiğine sürüklenişini…
İyi de nereye kadar sürebilir ki, bu ölümcül sessizliğimiz?
TÜRKİYE’NİN EN TEMEL SORUNU EĞİTİM SORUNU!
Türkiye’nin en temel, en hayatî sorunu, eğitim sorunudur. Eğitim sorunu, bir millî güvenlik meselesi katına yükselmiştir!
Türkiye’de sömürgeci emperyalistlerin bile yapamayacakları, yapmaya aslâ cesaret edemeyecekleri kadar çocuklarımızı kendi değerlerimizden, kendi dünyamızdan, kendi rüyalarımızdan, kendi medeniyet dinamiklerimizden uzaklaştıran, bütün iddialarını yitirmiş, bütün ideallerini kaybetmiş ilkel, ruhsuz, ufuksuz bir eğitim sistemi; yoz ve sığ bir kültür hayatı; yabancılaştırıcı ve yozlaştırıcı bir sanat ve fikir hayatı; ve her şeyi banalleştirici, berbat bir medya rejimi var!
Aberlard’ı, Racine’i, Lizts’i, Voltaire’i, Rousseau’yu, Balzac’ı, Descartes’i, Bergson’u, Derrida’yı, Godard’ı, Truffaut’yu öğretmeyen, bu kurucu figürlerin ürettiği ruhu solutmayan, gördükleri rüyaları her daim yeniden üretmeyen bir Fransız eğitim sisteminden, kültür ve düşünce hayatından, medya rejiminden söz edilebilir mi?
Bunyan’ı, Blake’i, Shakespeare’i, Locke’u, Hobbes’u, Byron’ı, Wordsworth’u, Elizabeth çağını, Victoria çağını, Turner’ı, Constable’ı öğretmeyen, yaşatmayan, yeniden üretmeyen bir eğitim sistemi İngiliz eğitim sistemi olabilir mi?
Bach’ları, Mozart’ı, Beethoven’i, Spinoza’yı, Luther’i, Kant’ı, Goethe’yi, Hegel’i, Nietzsche’yi, Husserl’i, Heidegger’i, Wagner’i öğretmeyen, yaşatmayan ve yeniden üretmeyen bir eğitim sistemi Alman eğitim sistemi olabilir mi?
Bu anaakım kurucu figürler Fransızların, İngilizlerin, Almanların iddialarının, ideallerinin, rüyalarının, hayallerinin ana kaynaklarıdır. Bu anaakım kaynakların dışında nice yan ve karşı-akım diyebileceğimiz isimler, ekoller, yaklaşımlar da var sözkonusu edilebilecek. Ama bu kadarı kâfî.
BAŞIMIZA DÜŞEN TAŞ...
Biz bize gelelim… Ve başımıza nasıl bir taş düştüğünü görelim…
Davud-u Kayserî, Kadı Burhaneddin, Molla Gurani, Molla Fenarî, Gazâlî, Yunus, Mevlânâ, Merâğî, Itrî, Fuzûlî, Bâkî, Şeyh Galip, Levnî, Karahisârî, Taşköprülüzâde, Kâtip Çelebi kimdir acaba? Ne söyler bize bu kurucu şahsiyetler bugün? Ne anlam ifade eder yarınımız için? Çocuklarımızı geçtik; elitlerimiz, aydınlarımız, yazarlarımız için hangi rüyalara, hangi ideallere, hangi ufuklara, hangi yaratıcı atılımlara kaynaklık etmiştir acaba?
Kurucu şahsiyetlerini tanımayan, onlarla aynı rüyaları paylaşamayan, onların hayallerini, heyecanlarını, coşkularını, ideallerini, çilelerini, dertlerini yaşayamayan, hissedemeyen, soluyamayan, yeni hayallere, rüyalara, coşkulara, ideallere, iddialara dönüştüremeyen kuşaklar, kendilerini tanıyabilirler mi, dünyayı, dünyanın başka kültürlerini tanıyabilirler mi?
Kendisini, kendi dünyasını, kendi medeniyet ufkunu tanıyamayan, başkasını nasıl tanısın, başkasından nasıl yararlansın ki?
Shakespeare, kaç bin kez sahnelenmiş, yeniden yorumlanmıştır; Racine, aynı Yunan tragedyasını kaç kez yeniden sahneleme ihtiyacı hissetmiştir; Kant üzerine, Wagner üzerine, Goethe üzerine, Bach’lar üzerine, Locke üzerine, Byron üzerine kaç bin kitap yazılmıştır, kaç oyun sahnelenmiştir, kaç roman, şiir, felsefe metni yazılmıştır, kaç film çekilmiştir acaba, sayılarını bile bilebilmek o kadar zor ki şu internet çağında bile…
Ya peki, Merâğî kimdir, Levnî nedir, ne der bize, bilenimiz var mıdır gerçekten? Davud-u Kayserî, Kadı Burhaneddin, Molla Guranî, Molla Fenarî bilinmeden, Osmanlı düşünce ve ilim hayatının nasıl teşekkül ettiği bilinebilir mi?
SÖMÜRGECİ EĞİTİM SİSTEMİYLE NEREYE KADAR?
Eğitim sistemimiz, sömürgecilerin yapamayacağı kadar tahribat yapıyor… Kültür hayatımız, medya dünyamız kendi kültürümüze, sanatımıza, düşünce dünyamıza o kadar yabancı, o kadar ilgisiz, o kadar kör ve sağır, o kadar duyarsız ve hatta düşmanca tavır takınıyor ki, insanın çıldırırcasına haykırası geliyor, “durun kalabalıklar, bu cadde çıkmaz sokak” diye…
Bizim ahlâk, estetik ve adalet ilkeleri üzerinden insanlığa sunduğumuz görkemli ama bir o kadar da mütevazı; gittiği her yere ruh götüren, hayat bahşeden; yüzyıllarca hem zamanı, hem mekânı fetheden kurucu şahsiyetlerimizin inşa ettikleri kendi gök kubbemizi, kendi aziz medeniyetimizi tanımadan, yaşamadan ve yaşatmadan geleceğe ne söyleyebiliriz ki biz? Geleceğimizi nasıl teminat altına alabiliriz ki? Çocuklarımızın ideallerinin, ruhlarının, rüyalarının ve hayallerinin öldürülmesini nasıl önleyebiliriz ki?
Kendi hayalleri olmayanlar, başkalarının hayallerini yaşamaktan, hayallerini hayaletlere çevirmekten, başkalarının hayallerinin kölesi olmaktan, dolayısıyla yok olmaktan kurtulamazlar.
Evet, bu yazı bir çığlıktır! Yürek yangınına dönüşen, yazarına 40 küsûr yıldır uykularını haram eden bir çığlık!
Vesselâm.
Zihnî işgal: Türkiye’nin içeriden teslim alınma ve yok edilme süreci…
04:0019/04/2026, Pazar
G: 19/04/2026, Pazar
40
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Sözü eğip bükmeden açık açık söylemek gerek: Önce Şanlıurfa, ardından Kahramanmaraş’ta yaşanan okul saldırıları, bu ülkedeki eğitim sisteminin iflas ettiğini gösteriyor.
Özellikle bir öğretmenimizin ve 8 masum çocuğumuzun kurban edilmesiyle sonuçlanan Kahramanmaraş’taki saldırı, ülkemizdeki eğitim sisteminin yaşadığı sorunları çok ürpertici bir şekilde de olsa ele veriyor.
Öncelikle şunu söylemek isterim: İslâm’ın bin küsûr yıl bayraktarlığını yapmış bir toplumda böylesi bir cinayetin işlenebilecek olmasını hayal bile edebilmemiz mümkün değil’di; rüyamızda görsek inanmazdık, inanamazdık: Bizde olmaz böyle bir şey, derdik. Müslümanların çeyrek asırda siyasette / iktidar siyaseti’nde gösterdikleri çok tartışmalı ama öğretici performans ve 15 Temmuz’dan sonra sürüklendiğimiz çıkmaz sokak, toplumda İslâm’ın tartışma ve hatta eleştiri konusu yapılmasına yetti.
Ak Parti, İslâm’la o kadar özdeşleştirildi ki, Ak Parti’nin yaptığı her hata İslâm’a mal edildi. “Ak Parti, İslâm’ın doğrudan temsilcisi değil ki!” şeklinde yapılan açıklamalar, ya topu taca atmaya çalışan sorumsuzca açıklamalar ya da eziklik duygusuyla yapılan savunma psikolojinin sürüklediği çıkmaz sokaklar.
TÜRKİYE’NİN DEĞİŞEN SOSYOLOJİSİ VE DAYATILAN LAİKÇİLİK DİNİ
Türkiye’nin sosyolojisi, dünyada belki de en hızlı değişim geçiren sosyoloji: Türkiye’de uygulanan ve adına modernleşme, çağdaşlaşma gibi ayartıcı isimler konularak sürdürülen laikleşme / Batılılaşma projesi Türkiye’yi dışarıdan fiilen işgal etme zahmetine katlanmak yerine, içeriden zihnen ele geçirme projesidir.
Laiklik bu toplumun boynuna vurulmuş bir prangadır. Hâlâ tartışılması bile her tür saldırıya uğramanız için kafidir bazı devşirme olduğunu bile bilemeyen zavallı devşirilmişler / zihni işgal edilmişler tarafından.
Önce şunu bileceksiniz: Türkiye, normal, kendiliğinden bir modernleşme süreci yaşamadı; modernleşme denilen şey, Osmanlı döneminde Tanzimat’la birlikte İngilizler tarafından dayatılan Osmanlı toplumunu içeriden ele geçirerek, yani zihnen işgal ederek, Osmanlı yönetiminin (=düvel-i muazzama tarafından bilfiil satın alınan paşalarının) ülkeyi tepeden monteleme yoluyla doğrudan değil dolaylı yönetmelerle adım adım İslâm’dan uzaklaştırma projesiydi.
Yumuşak (soft / dolaylı) modernleşme projesi olarak adlandırıyorum ben Osmanlı modernleşmesini.
Cumhuriyet’e geçince bu modernleşme projesi, radikal modernleşme projesine dönüşmekle kalmadı, devletin resmî ideolojisi katına yükseltildi. Türkiye, Batı’da laikliğin anavatanı Fransa, Almanya, İsveç gibi ülkelerde bile olmayan bir absürtlüğü benimsemekten çekinmedi ve laikliği din gibi benimsedi, her şeyi laikliğe göre şekillendirmeye kalkıştı ve İslâm’ı hayatın her alanından tasfiye ederek sadece camilere hapsetti: Camiler hayattan koparıldı, kiliselere dönüştürüldü, devlet, laikliği din katına yükselttiği için “dindışı laik bir din devleti” doğdu, din’i her alanda baskıladı ve hayattan dinin izlerini silmeye çalıştı.
İSLÂM’IN HER ALANDAN TASFİYE EDİLMESİ…
Hayattan dinin izlerini silme çabası, öncelikli olarak İslâm’ı camilerden uzaklaştırmak şeklinde gerçekleşti: İslâm sadece namaza kilitlendi, imamlar, “namaz kızdırma memuru” olarak görevlendirildi, maaşları devlet tarafından öndendi imamların.
İslâm’a vurulacak en darbe, hayatın merkezinde olması gereken, her şeyin etrafında döndüğü, anlam kazandığı ve hayata anlam kattığı caminin fonksiyonlarını yitirmesi, sadece namaz kılınacak ve cenaze kaldırılacak bir ölü mekân’a, ölüler mekânına (hem ölmek için gelen hem de ölenleri defnetmek için gelinen “ölülerle” anılan ve özdeşleşen bir mekâna) dönüşmesidir.
Türkiye’de İslâm’ın protestanlaştırılması projesi, devlet tarafından uygulamaya konulmuş, din hayattan kovulmuş, camilere hapsedilmiştir, camiler de -yukarıda sözünü ettiğim anlamda- ölüler evine dönüştürülmüştür.
Türkiye’de İslâm’ın hayattan uzaklaştırması bir dirençle karşılamadı mı peki?
Bu pek mümkün olmadı. Çünkü Kur’ân öğretimi, din eğitimi, ezan, Türk müziği, İslâm kültürünün öğretilmesi resmen yasaklanmıştı. Düşünsenize, bu ülkede bu ülkenin öz müziğinin öğretilmesi bile 1976 yılına kadar yasaktı!
Bunu, emperyalistler yapabilir miydi?
Aslâ!
FİÎLÎ İŞGAL DEĞİL, ZİHNÎ İŞGAL
Böyle bir şeye kalkıştıklarında başlarına ne geleceğini, nasıl güçlü ve geldiklerine pişman edici bir direnişle karşılaşacaklarını çok iyi biliyorlardı. O yüzden Türkiye’yi fiilen işgal etmek yerine zihnen işgal etmeye karar verdi İngilizler. Aslında Tanzimat’ta başlatılan sinsi projeyi daha açıktan ama yine “çaktırmadan” devam ettirdiler.
Lozan’da, Türkiye’nin İslâmî iddialarından vazgeçmesi, bunun için hilafetin kaldırılması, laikliğe geçilmesi dayatıldı Türkiye’ye. Bu şu demekti: Türkiye dışarıdan işgal edilmeyecek, içeriden zihnen işgal edilecekti. Kendi kendini sömürgeleştirecekti ülke.
O yüzden emperyalistlerin işgal ettiklerimde uygulayacakları (ama aslâ başaramayacakları) projeler laik devlet tarafından tepeden uygulanacaktı bir mühendislik projesi olarak. Bu konuda Şerif Mardin ve Nilüfer Göle çığır açıcı öncü kitaplar yazdılar.
Bunlara “inkılaplar” denildi. Alfabe Devrimi ile toplumun medeniyet kaynaklarıyla irtibatı koparıldı. Dil devrimi ile Müslüman Türkçe’nin İslâmî ruh kökleri kurutuldu, dindışı, köksüz, ruhsuz, uydurma bir Türkçe icat edildi ve Dil Kurumu ile topluma dikte edildi, dayatıldı.
Özetle, Türkiye, içimizdeki Batıcılar tarafından topyekûn bir kültürel soykırımdan geçirildi.
Ezan bile yasaklandı. Biraz önce de değindiğim gibi, Türk halkının müziğini öğrenmesi bile yasaklandı kendi okullarında!
Nedir bunlar?
Türklerin İslâm’dan uzaklaştırılma projesi değil midir?
Dışarıdan fiilen işgal edilemeyen ülkenin içeriden zihnen ele geçirilmesi projesi değilse nedir?
Kahramanmaraş cinayetini işleyen 14 yaşındaki çocuğun cinsiyet karmaşası yaşaması, kendisini kız olarak görmesi, yurtdışından Kore’den iki erkek arkadaşıyla çoklu cinsel ilişki yaşamaları Türkiye’nin yaşadığı çift kimlikliliğin / şizofreninin ürpertici ama çok güzel metaforudur.
Ah bu Kore yok mu, Allah be..sını versin onların! Dünyayı mahvedecek bütün pisliklerin yeşertildiği ve dünyaya yerleştirildiği lanetli ülke!
Ürpertici bir “cinayet”in kültürel ve entelektüel anatomisi
04:0020/04/2026, Pazartesi
G: 20/04/2026, Pazartesi
38
Sonraki haber
Yusuf Kaplan
Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta çocukların okula saldırmaları ve Ayla öğretmenimizle birlikte 8 çocuğumuzun hayatını kaybetmesi bizim hayal bile edemeyeceğimiz çok ürpertici bir felâket.
Evet, böylesine barbarca cinayetleri biz hayal bile edecek bir toplum değiliz. Bizim dünyamızda bu kadar ürpertici daemonik şer-şeytan figürlerin bir karşılığı yok.
DAHA BÜYÜK CİNAYETLERE KARŞI HAZIRLIKLI OLMALIYIZ
Ama korkarım ki, bu yaşadıklarımız henüz sorunun en küçük kısmı ve başlangıcı; göstergelere dikkatle baktığımızda daha büyük felâketlerin kapıda olduğunu görememek için kör olmak gerek.
Batı’daki herhangi bir ülkeyle karşılaştırıldığınızda Türkiye’de sokakların oldukça güvenli olduğunu görürsünüz ama yaşanan felâket o kadar ürpertici ki, bize, Müslüman bir topluma çok fazla, ziyadesiyle ürpertici bir cinâyet bizim için.
Önümüzdeki sosyokültürel göstergelere dikkatle baktığımızda, korkarım ki, daha büyük cinayetlere gebe bu ülke! Bunu söylemesi zor ama gerçekleri örtbas etmekle hem hiçbir yere gidemeyiz hem de hiçbir meseleyi halledemeyiz. Aksine hâdise kangrene dönüşür ve içinden çıkılmaz hallere bürünür.
SINIRLAR GENİŞLEDİ, UFUK DARALDI
Önce şunu bileceğiz: Bu toplum, çok büyük bir transformasyon geçiriyor: Kendi inançlarını, kültürünü, değerlerini terk ediyor.
Ne uğruna? Konformizm, hedonizm ve egoizm uğruna. Bütün bunları tek bir kavramla özetleyebiliriz: Oportünizm. Fırsatperestçilik. Çıkarperestlik ya da. Siz buna açgözlülük de diyebilirsiniz. Duyarsızlaşma da. Toplumun, ülkenin sorunlarına karşı duyarsızlaşma, ülkeye ve ülkenin inançlarına, değerlerine ve kültürüne aidiyetini de, aidiyet bilincini de yitirme.
Bunda dijital uygarlıkla birlikte bütün sınırların küresel ölçekte ortadan kalkmasının etkisi büyük. Kültürel, entelektüel ve tabiî her şeyden önce de ekonomik sınırlar ortadan kalktı. Sınırların ortadan kalkması, ufkun genişlemesini sağlamadı, aksine sınırlar arttıkça ufuk daraldı.
İnsanın mekân duygusunu yitirmesi, zaman duygusunu da yok etti.
Bütün bunlar doğru.
Ama bütün bunlar bizim yaşadığımız kültürel şizofreniyi ve travmayı izah etmeye yetmez.
BAŞINA NE GELDİĞİNİ BİLMEYEN TEK ÜLKE!
Türkiye kimliğini kaybetme ve yok olma tehlikesinin eşiğine sürükleniyor iki asırdır ama farkında bile değil bunun. Bu toplumun kendinden şüphe etmesini, kendini inkar ermesini ve intiharın eşiğine sürüklenmesini sağlayan Türk modernleşmesinin son derece doğal, normal bir şey olduğunu sanıyor bu ülkenin çocukları.
Daha doğrusu, aslında başına ne geldiğini bilmiyor. Böyle bir şey umurunda bile değil. Daha da vahimi, böyle bir sorunu, sorusu, derdi, problemi yok.
İşte bu ürpertici!
Bu toplum, kimliğini yitirmenin, yok olmanın eşiğine sürüklendiğini çok büyük, şok edici travmatik hâdiseler yalayınca fark ediyor.
Çocukları ateist olduğunda...
Eşcinsellik bataklığına saplandığında...
Uyuşturucu kapanına kıstırıldığında...
Cinayete kurban gittiğinde anlıyor…
Ama o zaman iş işten geçmiş oluyor.
Çok geç kalmış oluyor çünkü.
“GİZLİ EL”
Öncelikle Türkiye medeniyet değiştirme yoluna girdi. “Dil”ini (=duruşunu, duyarlıklarını, aidiyet biçimlerini), yer’ini (mevzi’sini) ve yön’ünü değiştirecekti zamanla.
Tanzimat’la başlayan süreç, üzerimize gelen Batı emperyalizmi karşısında duyulan şaşkınlık ve sersemleme sonrasında giriştiğimiz maddî / askerî toparlanma süreciydi öncelikle. Reformlar evvelemirde askerî gücümüzü, nihayetinde de iktisadî ve siyasî gücümüzü toparlama, tahkim etme süreciydi.
Görünen manzara buydu. Bu manzara gerçekti de. Ama bir de görünmeyen bir başka mekanizma devredeydi: Bir gizli el, devleti içeriden ele geçirme, bürokrasiyi emperyalistlerin çıkarları doğrultusunda dizayn etme, böyle böyle devleti İslâmî yörüngesinden uzaklaştırarak önce padişahı, sonra da halkı kendilerine mahkûm etme mücadelesi veriyordu. İngilizlerle Yahudiler, diğer Avrupalı düvel-i muazzama ile Devlet-i Aliyye’yi zayıf düşürme ve içeriden ele geçirerek içeriden teslim alma savaşı sürdürüyorlardı kullanılışlı elemanlarıyla, hainlerle birlikte.
KÜLTÜREL ŞİZOFRENİ, ZİHNÎ FELÇLEŞME VE YOK OLUŞ SÜRECİ…
Türkiye kimliğini yok edecek bir sürece girmişti. Ama toplum ne olup bittiğini anlayacak durumda değildi. Aydınların çoğu da -en azından- zihnen sömürgeleştirilmişti: Bunun fiiliyattaki karşılığı, Batıcılaşan aydınların kendi medeniyetlerini terk etmeleri, inkâr etmeleri, nihayetinde de reddetmeleri şeklinde tezahür edecekti.
Sonuçta ortaya şizofren bir durum çıkacaktı: Zoraki olarak “paralel bir toplum” icat edildi. Laik bir toplum bu. Müslüman topluma tepeden bakan, ipleri elinde tutan, ülkenin ve milletin geleceğine karar verecek bir konumda bulunan düşünme melekeleri felçleşmiş, dünyayı da, kendi dünyasını da derinlemesine olmasa az çok anlayabilecek bir kavrayıştan yoksun laik bir entelijansiya icat edilmişti.
Sonrası çorap söküğü gibi gelecekti kaçınılmaz olarak…
Laik elitokrasi ülkenin bütün kurumlarını tanımlamış, Müslümanlığa bu kurumlarda küçük de olsa bir yer bırakılmamıştı. Ama toplum bunu göremedi. Ta ki 28 Şubat darbesini, 15 Temmuz darbesini ve daha önceki darbeleri yiyene kadar…
Ülkeyi ellerinde bulunduran bürokratik oligarşi her on yılda bir topluma ayar veriyordu.
Toplum da bunu normal karşılıyordu.
Ne zaman ki, laik bürokratik oligarşinin Kamalizm (Kemalizm değil Kamalizm) laiklik adında inşa ettiği kültür, sanat, akademi ve medya rejimi köksalmaya ve sonuç vermeye başladı, işte o zaman, toplumun değerler haritasının paramparça olması, ailenin dağılması, değerlerin yerle bir olması, genç kuşakların dijital dünyanın kölelerine dönüşmesi kaçınılmazlaştı. Türkiye’de laikçilik, Kamalizm aslında bir tür nihilizm (boşverme, duyarsızlaşma) biçimiydi.
Sonuçta laikleşme sürecinin sürüklediği zihnî felçleşmenin, kültürel şizofreninin doğal ürünü kıyametin habercisi ciyayetler, katliamlar ve nihayet okul saldırıları patlak verdi kaçınılmaz olarak…
Bu felâketle başa çıkmanın tek yolu var: Bu milleti koruma kanunundan koruyarak güçlü İslâmî karakter, ahlâk ve erdemle donanmış pırlanta gibi genç Müslüman öncü kuşaklar yetiştirmek. İşte bunu yapıyoruz MTO (Medeniyet Tasavvuru Okulu) ile hamdolsun.
Vesselâm.
.
|
| Bugün 558 ziyaretçi (804 klik) kişi burdaydı! |
|
 |
|
|
