Ana Sayfa
Alt Sayfa
LİNKLER
İletişim
FAYDALI SİTELER
ŞİMŞİRGİL-VİDEO
HAKİKAT KİTAPEVİ
NEDEN MÜSLÜMAN OLDULAR
MÜSLÜMAN NASIL OLUR
ANA BABA HAKKI
ESB EVLAT HAKKI
DİNDE ŞAHSİ GÖRÜŞ OLMAZ
KUTSAL EMANETLER
DİİNİMİZİSLAM.COM RADYO
HAK DİN İSLAM
VAHDETİ VUCUD VE ARABİ
vahdeti vucud
TEMKİN VAKTİ
MÜZİKSİZ İLAHİLER
MÜZİK AFETİ
FETRET EHLİ
TÜRK-İSLAM ÜLKÜSÜ
S.AHMET ARVASİ
TAM İLMİHAL
MEKTUBAT
FAİDELİ BİLGİLER
HAK SÖZÜN VESİKALARI
İSLAM AHLAKI
H. LAZIM OLAN İMAN
ESHABI KİRAM*
KIYAMET AHİRET
KIYMETSİZ YAZILAR
CEVAP VEREMEDİ
İNG.CASUS İTİRAF
NAMAZ KİTABI
ŞEVAHİDİ NÜBÜVVE
MENAKIBI ÇİHARI GÜZİN
EVLİYALAR ANS.TEK
PADİŞAH ANNELERİ
MÜHİM SORULAR
ALİMLER KILAVUZDUR
S ÇETİNKAYA
SİGARA
C
0--
===SOHBETLER===
SOHBETİN ÖNEMİ
M.A.D SOHBET 01-02
M.A.D SOHBET 03-04
M.A.D SOHBET 05-06
M.A.D.SOHBET 07-08
M.A.D.SOHBET 09-10
M.A.D.SOHBET 2010
M.A.D.SOHBET 11-12
M.A.D.SOHBET 2013
M.A.D.SOHBET 14-15*
ünlü sohbet 2003-09
ünlü sohbet 2010-15
ÜNLÜ SOHBET 16-17
ÜNLÜ SOHBET 18-19
ÜNLÜ SOHBET 20-21
ÜNLÜ SOHBET 22-23
ÜNLÜ SOHBET 24-25
ÜNLÜ SOHBET 2026
2*
KY
VİDEO-H İNANÇ
YOLUMUZU AYDINLATAN VİDEO
YOLUMUZ AYDIN *01-02*
YOLUMUZ AYDIN 03-04
YOLUMUZ AYDIN 05-06
YOLUMUZ AYDIN 07-08
YOLUMUZ AYDIN 09-10
YOLUMUZ AYDIN 11-12
YOLUMUZ AYDIN 13-14
YOLUMUZ AYDIN 15-16
YOLUMUZ AYDINL 17-18
YOLUMUZ AYDIN 19-20
YOLUMUZ AYDIN 21-22
YOLUMUZ AYDIN 23-24
YOLUMUZ AYDIN 2025
YOLUMUZ AYDIN 2026
3*
5*
VEHBİ TÜLEK 05-06
VEHBİ TÜLEK 07-08
VEHBİ TÜLEK 09-10
VEHBİ TÜLEK 11-12
VEHBİ TÜLEK 13-14
VEHBİ TÜLEK 15-16
VEHBİ TÜLEK 17-18
VEHBİ TÜLEK 19-20
VEHBİ TÜLEK 21-22
VEHBİ TÜLEK 23-24
VEHBİ TÜLEK 2025
VEHBİ TÜLEK 2026
*97
*95
HİKMET EHLİ ZATLAR
M ORUÇ SEÇME
HİKMETLER 94-95
HİKMETLER 96-97
HİKMETLER 98GB-98
HİKMETLER 01-02
HİKMETLER 03-04
HİKMETLER 05-06
HİKMETLER 07-08
HİKMETLER 09-10
GÖNÜL BAHÇE-1999
GÖNÜL BAHÇE 99-2000
GÖNÜL BAHÇESİ 01-02
*GÖNÜL BAHÇESİ 03-05
M.ORUÇ BÜYÜKLER
M ORUÇ-MENKIBE
M ORUÇ D DİYALOĞ
M.ORUÇ HUZURUDİN
M ORUÇ MEDENİYET
M.ORUÇ OSMANLI
M.ORUÇ K.KERİM
TG-M.FATİH ORUÇ
İSLAM ALİMLERİ.DE
K.USLUBU
7*
8*
SALİM KÖKLÜ 22-25
M.SAİD ARVAS
İ. RABBANİ BUYURDU
R.AYVALLI 11-15
R.AYVALLI 15-18
R AYVALLI 19-24
HY-ESHABI KİRAM
HY-İMAN
HY-BESMELESİZ GENÇLİK
HY-EHLİSÜNNETYOLU
HY İNG.İSLAM DÜŞM
HY GENEL
HY-OSMANLI
HASAN YAVAŞ 15-21
HASAN YAVAŞ 22-25
AHMET DEMİRB 11-15
AHMET DMİRBŞ 16-19
A DEMİRBAŞ 20-24
9*
8-
H 1.ASIR ALİMLERİ-
H 2 ASIR ALİMLER *
H 3.ASIR ALİMLER*
H 4 ASIR ALİMLER-
H 5 ASIR ALİMLER**
H 6 ASIR ALİMLER
H 7 ASIR ALİMLER
H 8. ASIR ALİMLER
H 9. ASIR ALİMLERİ
H 10.ASIR ALİMLER
H 11.ASIR ALİMLERİ
H 12.ASIR ALİMLER
H 13 ASIR ALİMLERİ
ALİMLER ÖZEL 1
EVLİYALAR 1
EVLİYALAR 2
EVLİYALAR 3
R
C--
===1.BÖLÜM===
EMRİ MAĞRUF
E-MAĞRUF-SÜ
FİTNE
CİHAD
CİHAD-ENFALDE
CİHAD YKS
FELSEFE NEDİR
ateizme cevap pdf
AKLIN DİNDEKİ YERİ
AKIL-FECRNET
İSLAMİYET NEDİR
İSLAM NAKİL DİNİDİR
DİNİMİZİ DOĞRU BİLMEK
DİİNİMİZİN ÖZELLİKLERİ
İLK İNSAN VAHŞİ DEĞİLDİ
HZ.İBRAHİMİN BABASI
HZ ADEM İLK PEYGAMBER
HIRSTIYANLIK
YAHUDİLİK
SEBATAYİZM
*GIPTA EDİLENLER
EHLİ KİTAP
FENA FİLLAH
KEŞF
*İM
9-
2--
==2.BÖLÜM===
VEHBİ İLİM-İLHAM-
İLMİN ÖNEMİ
İLİM-R.AYVALLI
ALİMİN ÖNEMİ
ALİMİN KÖTÜSÜ
MÜÇDEHİD OLMAK
İSLAM İLERLE DER
DİNİMİZ VE FEN
MÜSLÜM. GERİ KALIŞI
MATBAA GEÇ GELMEDİ
MÜSLÜMAN İLİM ÖNCÜLERİ
OSMANLIDA BİLİM
İSLAM MEDENİYETİ
VAKIF KÜLTÜRÜ
B.OSM.TARİHİ
B.OSM TARİHİ 2
HER KİTAP OKUNMAZ*
evrim.
ANSİKLÖPEDİLER
EVLİYALAR ANSİKLÖPEDİSİ
REHBER ANSİKLÖPEDİSİ
İSLAM TARİİHİ ANSİKLÖPEDİSİ
OSMANLI TARİHİ ANS.
İSLAM MEDEN- PDF
AO-SELÇUK-PDF
AÖ-OSM-PDF
CİNLERE İNAN
12-
11-
===3.BÖLÜM===
İMAN NEDİR 1
iman nedir 2
İTİKAT-M ORUÇ
KELİMEİ TEVHİD
MİRAC-AKLIN BİTTİĞİ YER
İMAN-FİRASETNET
İTİKAT CÜBBELİ
TEVHİD-KELAM-FİRASET
TEVHİD-HAZNEVİ
ESMA ÜL HÜSNA
su-
-ALLAHA İMAN
ALLAHIN SIFATLARI
ALLAHI TANI-İLİM SAATİ
ALLAHIN YARATMASI
ALLAHA GÜVEN VE ISPAT
ALLAH SEVGİSİ
ALLAH SEVGİSİ-ŞİİR
ALLAH KORKUSU
ALLAH VE ADALET
ALLAHA ULAŞMAYI DİLEMEK
ALLAH GAYBI BİLİR BİLDİİRİR
ESMAI HÜSNA
HUBBU FİLLAH
KİTAPLARA İMAN
-MELEKLERE İMAN
ŞEYTAN
A*.
AHİRETE İMAN
AHİRETE İMAN*
AHİRET-İLMEDAVET
AHİRET-FİRASETNET
KABİR AZABI -ÖLÜM
KABİR ZİYARETİ
KABİR-İSLAMKALESİ
A.
CENNET ŞU AN VAR
CENNET-CEHENNEM
CENNET-FİRASET
CENNET-İLİMSAATİ
CENNET-FECR
CEHENNEM-FECR
CENNET-CEH-BİRİZBİZ
Rİ*
KIYAMET GÜNÜ
KIYAMET ALAMETLERİ
KIYAMET ALAMETLERİ 2
K.ALEMETLERİ-ERRAHMAN
KIYAMET-FİRASET
KIYAMET-DERVİŞAN
A...
HZ.İSA GELECEK 1A
HZ İSA GELECEK 1B
HZ İSA GELECEK 2
HZ
HZ MEHDİ GELECEK
HZ MEHDİ GELECEK 2
HZ.MEHDİ-TEBYANNET
MEHDİ TASLAKLARINA
DECCAL GELECEK
US
KADERE İMAN
KAZAYA RIZA
KADER 2
KÜFRE DÜŞ.HALLER
ŞİRK VE KÜFR SÖZLER
ŞİRK-KÜFR SÖZLER 2
ŞEHİD OLMAK
GÜNAHKARIN DURUMU*
KELAM TARİHİ
CİNLER
RUH
İTİKAT-NESEFİ
İTİKAT-SADAKAT
İTİKAT-ES KALESİ
AKAİD-TAHAVİ
AKAİD-ENFALDE
AKAİD-HAKŞAİRİ.C
AKİDE-HALİS ECE
AKAİD-İSMAİLAĞA
AKAİD İHVAN
AKAİD-İHVAN-1*
AKAİD-BİRİZ BİZ
AKAİD-SÜNNETULLAH
AKAİD-A KALKAN
AkAİD-İSLAMHAYAT
AKAİD-FİRASET
AKAİD-İNCE.M*
AKAİD-HAZNEVİ
TAFTAZANİ KELAM
AKAİD.İLİMİRFAN-
AMENTÜ-MEDİNE
ALLAHIN GÖRÜLMESİ
ihtida (hidayet)öyküleri)
esi-feyyaz
1-
2-
===4.BÖLÜM===
PEYGAMBERLERE İMAN
PEYGAMBERLERİN HAYATI
SEVGİLİ PEYGAMBERİM
PEYGAMBERİMİZ
KAİNATIN EFENDİSİ
K -EFENDİSİ demek
PEYGAMBER HASLETLERİ
PEYGAMBERİMİİZİN HAYATI 1
PEYG.HAYATI SESLİ
PEYGAMBERİN MUCİZELERİ
RESULUN ÇOK EVLENMESİ
PEYG.HZ MEHDİ ANL
PEYGAMBERİMİZE İFTİRA
PEYGAMBERİMİZ VE HEDİYELEŞMEK
peygamberim 2
peyg. kıssaları
PEYGAMBERL R TARİHİ
PEYG TARİHİ- İLİMSAATİ*
PEYG.TARİHİ-BALLI
PEYG HYT- GENEL
NEBİ-R AYVALLI
PEYG HAYT R AYVALLI
S PEYGAMBERİM R AY
K SULTANI Ö-F-YILMAZ
K.E.salih SURUÇ 1
K.E.salih SURUÇ 2
hatemül enbiya-A H BERKİ
peyg hayatı evrens mesaj
peyg. hayatı m idris- c avcı
peyg hayt links- güven
peyg hayatı i yücel
peyg hayt -haylamaz
peyg hayatı mevd
hz.muhammed o.n.t
hz.muhammad ont 2
rahmet peygamberi o.n.t
nebiler o.n.t.
nebiler o.n.t.2
MEVLİD
İSLAMIN DOĞUŞU
HADİSİ ŞERİFLER
M.MUSTAFA.C
HİCRET
KUTLU DOĞUM ALDATMACASI
NEBİHAYAT-İİMREHBERİ
ZÜLKARNEYN ALEYH.
SİYERİ NEBİ-SADAKAT
NEBİ HAYAT-HALVETİ
NEBİMİZ-TAHAVİ
peygamberimiz-hakşairi
HZ.AYŞE ANNE YAŞI
ŞİİRLER
ŞİİR MEN PEYG AMB 1
ŞİİR MEN PEYGAMB 2
ŞİİR PEYGAMBERLER
ŞİİR 4 BÜYÜK HALİFE
ŞİİR ESHABI KİRAM
ŞİİR MEN-BÜYÜK İMAMLAR
ŞİİR MEN AND EVLİYASI
ŞİİR MEN BUHARA EVLİYA
ŞİİR MEN HORASAN
ŞİİR MEN REHBER İNS
ŞİİR MEN GÜZEL NASİHAT
ŞİİR MEN İMAN NAMAZ
3-
4-
===5.BÖLÜM===
KURAN OKU ÖĞREN
KURAN MUCİZESİ
KURANIN ÖZELLİKLERİ
KURANI HERKES ANLAYABİLİRMİ?
RESULULLAH AÇIKLADI
İLK MEAL BASIMI
K.KERİME ABDSTSİZ DOKUMNA
ATEİST DİYORKİ
ATEİSTLERE
MEAL-TEFSİR OKUMAK
YALNIZ KURAN DİYENLER
k kerim *
kuranın özellikleri 2
KURAN -İLMEDAVET
KURAN bilgileri
MEAL OKUMAK T.İLM-G
M.Ş.EYGİ-MEAL
KURAN VE TERCÜME
KURANDA MECAZLAR
kuranda tarih
kuranı anlayalım derken sapıtanlar
MEALCİLERE REDDİYE 1
MEAL SAVUNMALARI
KURAN İSLAMI SAFSATASI
K.FAZİLETİ-SEVDEDE
K.BİLİM-SEVDEDE
K.BİLİM-İLME DAVET
KURAN-ENFALDE
KURAN-MEDİNEVEB
KURAN -şenocak*
İSL.DÜŞÜNCESİ DEMEK
TEFSİR USULÜ
TEMEL TEFSİR İLİM
YASİNİ ŞERİF
TA KENDİSİ - AYETİ
SURELERİN FAZİLETİ
TAHAVİ-TEFS
TAHAVİ TEFS 2
K.KERİM NİYE ARAPÇA İNDİ
maide 44
MODERNİZM
ATEİZM ELEŞTİRİSİ*
5-
6-
===6.BÖLÜM===
EHLİ SÜNNET İTİKADI 1
EHLİ SÜNNET ...
EHLİ SÜNNET 2
K.KERİM ESİ-M
EHLİ SÜNNET-MEDİNEVEB
E-SÜNNET-SÜNNETULLAH
E.SÜNNET-FİRASET
E-SÜNNET-SEVDEDE
SÜNNET NEDİR
SÜNNETDE DELİLDİR
sünnetde delildir 2
SÜNNET DELİL kale
SÜNNET-sadabat
EHLİ SÜNNET-ihvan
MATURUDİLİK
M-
7---
77
===7.BÖLÜM===-
EHLİ BEYT
ESHABI KİRAM
ESHABIN HEPSİ MÜÇDEHİDDİR
ESHABIN HAYATLARI
ESHAB-İHVANLAR
ESHAB-BİRİZ BİZ
HZ.MUAVİYE
MÜMİNLERİN İKİ GÖZBEBEĞİ
HZ ALİ İNCE SÖZLERİ
GADİRİ HUM OLAYI
İSLAMDA İLK FİTNE
HANIM SAHABİLER
NEVRUZ YALANI
EBU ZER HZ.
ÖMER BİN ABDÜLAZİZ
B-
C-
==8.BÖLÜM==
BİDAT NEDİR
HOPARLÖR BİDATI
BİDAT-GURABA
EBU HUREYRE R.A.
KUT DOĞUM BİDATİ
DİNDE REFORM
DİYANET REFORM 2
REFORMCULARA ALDANMA
DOĞRUYU BULMAK
DİYALOĞ TUZAĞI
D.DİYALOĞ 1
DİYALOG 2
EYGİ-DİYALOĞ
DİN ADAMI BÖLÜCÜ OLMAZ
ATASÖZLERİNİ DOĞRU ANLA
DİNİ TABİRLERİ BOZMAK
M FELSEFECİLER
19 CULUK
HARİCİLER
Ç---
D-
===9*.BÖLÜM===
İNG.CASUSUNUN İTİRAFI
VEHHABİLİK
VEHHABİYE REDDİYE ALİM
VEHHABİLER HIRISTIYAN GİBİ İNANIYOR
VEHHABİLİĞE EHLİ SÜNNETİN CEVABI
VEHHABİLİĞİN BAŞLANGICI
VEHHABİ-İHVANLAR
İHVANLAR FIKIH
İBNİ TEYMİ-İHVAN
YOBAZ VE GENÇLİK
VEHHABİ-İSL.KALESİ
İBNİ SEBECİLİK
SELEFİLİK
GÜNAH İŞLEYEN KAFİR OLMAZ
RUH ÖLMEZ ÖLÜ İŞİTİR
ŞEFAAT VARDIR 1
şefat vardır 2
RESULULLAHI ÖĞMEK
KABİR TÜRBE ZİYARET
KANDİLLER UYDURMA DEĞİLDİR
MUCİZE KERAMET
MUCİZE KERAMET 2
SEBEBPLERE YAPIŞMAK EMİRDİR
İNTİHAR ETMEK
HACILARA VERİLEN KİTAPLAR
TELKİN VERMEK
TEVESSÜL-VESİLE
VESİLE-NAKŞNET
VESİLE-A.KALKAN
TEVESSÜL-İHVANLAR
KANDİL-İLİM SAATİ
RE ENKARNASYON YOK
BOZUK DİNLER
DİNDE ZORLAMA YOK
ŞİRK NEDİR
BÖLÜCÜYE ALDANMA
EVLİYADAN YARDIM
KABİR-ÖLÜ-İSL.KALESİ
ŞEFAAT-İSL.KALESİ
İSTİĞASE-İSL.KALEİ
ŞİA-İHVANLAR
ŞİAYA CEVAP
ŞİAYA CEVAP-TAHAVİ
ŞİA-HAZNEVİ
ÖLÜLER İŞİTİR
istiğase-darusselam
K ÖZELEŞTİRİ
YE
*İZ
10-
==10.BÖLÜM==
ŞERİF HÜSEYİN İSYANI
REDDİYE
VEHHABİYE RED-ESK
SAPIKLARA REDDİYE
sapıtanlar.tr.gg*
***İKİ AKİF
S.N.red
ZAMANİ
REDDİYELER-ihvan
SABATAYCILIK
SAPIKLAR-İHVANLAR.
SAPIKLAR-İNCE.M
İBNİ TEYMİYYE-İHVAN
İBNİ TEYMİYYE
esed- şeriati-byndr
ateş uludağ
İKBAL-ABDUH
MEVDUDİ- CARULAH
N. YILDIZ
ibni tüfeyl
M.İSYANOĞLU
M OKUYAN
SEYİD KUTUP
GÜLEN
bozuk şecere
İSLAMA SUKASTLER
MEZHEPSİZLERİ TANI
mezhepsizlere cevap
MEZHEPSİLİK DİNSİZLİKTİR
SULTANA İSYAN
KANDEHLEVİ-KARDAVİ
YEZİDİLİK
KAYYIM -AFGANİ
BAYRAKLI-S.ATEŞ
HAMİDULAH
MUSTAFA ÖZTÜRK
H.KARAMAN
abduh-mason
A.HULİSİ ve sapıklar
REŞİT RIZA
YAŞAR NURi
İSMAİL GASPIRALI
hadis inkarına cevap
tarihselcilere cevap
mealcilere cevap
İSLAM ANS.EFGANI
DİYALOĞ-ESK
islamcılık
KADIZADELİLER **
an
uh
===11*.BÖLÜM===
DOST KAZANMA KİTABI
TASAVVUF NEDİR
TASAVVUF NEDİR 2
TASAVVUFUN ÇIKIŞI
TASAVVUF DÜNYASI*
TAS-ESİ
tasavvuf tarihi
YUNUS TASAVVUF
KALPLERİN KEŞFİ
T-İLİMİRFAN
TASAVVUF-KONDERN
TASAVVUF-MEDİNE
TASAVVUF-HAZNEVİ
TASAVVUF-İNFO
TASAVVUF TAHAVİ
TASAVVUF SADABAT
TASAVVUF SİFİL
TASAVUFLAMELİF-PDF
TASAVVUF-F.ATLASI
TASAVVUF-GİKEV
SOHBET-HİKAYELER
TASAVVUF-NAKŞ
TASAVVUF-DERVİŞAN*
TASAVVUF TERİMLERİ
TASAVVUF-SÜNNETULLAH
TASAVVUF BAHÇESİ
TASAVVUF-HALVETİ-
TASAVVUF-İHVANLAR
TASAVVUF REYHANGÜL
TASAVVUF-CANDAMLA
TASAVVUF-ŞENOCAK
D
TASAVVUF-HACETN.COM
TASAVVUF-SADAKAT
TASAVVUF-İSLAMHAYAT*
TASAVVUF-HALİSECE
TASAVVUF-İLİMSAATİ
TASAVVUF İHVAN
TASAVVUF-İNCE.M.
TASAVVUF* FİRASET
TASAVVUF-İSL.KALESİ
TASAVVUF-halveti
TASAVVUF BAHÇESİ
TASAVVUF.İHSAN
TABAKATI KUBRA HŞ
yusuf hakiki-tasavvuf risalesi
VESVESE-İ DAVET
TASAVVUF sorular mc
TASAVVUF BAHÇ-NFK
tasavvuf risalesi*
osmanlıda tasavvuf
somuncu baba
NAZARİYAT
KİBİR
E-
F-
==12*.BÖLÜM====
REHBERSİZ OLMAZ
TARİKAT
TARİKAT MELHEMLU
NASİHATLER 2 Y semmak
RABITA
RABITA-NAKŞ
RABITA-İHVANLAR
TEVEKKÜL
İNSANI KAMİL
İNSANLIK ŞEREFİ
ZENGİNLİK-FAKİRLİK
FAZİLET MEDENİYETİ*
ŞEYTAN HİLELERİ
ŞEYTAN-ÖSELMİŞ
SIKINTILARIN SEBEBİ
NEFS
NEFS-REYHANG
REŞEHAT
İHLAS -NİMET
SABIR*
TAKVA*
SEVGİYE DAİR
TÖVBE*
TÖVBE-SÜNNETULLAH
TÖVBE fecir
AF-FECR
AF-İSRAF
TEFEKKÜR
GIYBET
EDEP HAYA
DÜNYA NEDİR*
ŞÜKÜR
HASET
KÖTÜ HUYLAR
TASAVVUF-ES KALESİ
AHLAK-ENFALDE
AHLAK-İLİMREHBERİ
AHLAK BİLGİLERİ
AHLAK BİLGİLERİ 2
İSLAM AHLAKI M.A.D
GÜZEL AHLAK
DİNİN RUHA ETKİSİ
kimyayı saadet-site
EVLİYAYI TANIMAK
ALİM VE EVLİYALAR
ÜSTÜN KADINLAR
VESVESE
G-
H-
==13* BÖLÜM==
ZİKİR
ZİKİR-NAKŞ
ZİKİR- İHVANLAR
GÜLDEN BÜLBÜLE *
TEVECCUH SOHBETİ
AŞK MAHFİYET
DEDE PAŞA -REYHANİ
ÖLÜM-KABİR AZABI
ÖLÜM-KABİR-BİRİZBİZ
ÖLÜM İHVANLAR
EFGANİ-ALBANİ
RUH-BİRİZBİZ
GÜNAH-FECR
KISSADAN HİSSE
Ö.NASUHİ BİLMEZ
RİSALE-İNCE.M
TEFEKKÜR-İSLAMİHSAN
NEFS-İLİMİRFAN
KISSA-HİSSSE
sohbet-rabıta
MARİFETNAME
ih
H--
H---
141414
====14*.BÖLÜM===
İMAMI RABBANİ HZ.
HADİS ALİMLERİ
İSLAM ALİMLERİ
İMAMI AZAMIN BÜYÜKLÜĞÜ
İMAMI AZAM COM
İMAMI AZAM HADİS
İMAMI AZAM-FIKIH
İMAMI AZAM İKİ YILI
İMAMI AZAM-İ.ŞENOCAK
İMAMI AZAM PDF
İMAMI AZAM PDF 2
BÜYÜK ALİMLER
SİLSİLEİ ALİYE
İMAMI MATURUDİ
İMAMI EŞARİ
MEZHEP İMAMLARI
EBU YUSUF
M.İBNİ ARABİ
İMAMI GAZALİ
İHYAİULUM
HASAN HARAKANİ
ABDULKADİRİ GEYLANİ
BİYOĞRAFİLER
S.ABDULHAKİM ARVASİ
H.H IŞIK
MEVLANA HZ
MESNEVİ 1-2
MESNEVİ 3-4
M.HALİDİ BAĞDADİ
FAHREDDİNİ RAZİ
MUSTAFA SABRİ HOCA
İSKİLİPLİ ATIF HOCA
ZAHİD EL KEVSERİ
DİĞER ALİMLERİMİZ
ŞAHI.B.NAKŞİBENDİ HZ
MİNAHI HALİDİYE
HARİSİ MUHASİBİ
MOLLA CAMİ
İBNİKEMAL-BAKILANİ
EBUSUUD-HADİMİ
AK ŞEMSEDDİN HZ
ÇANKIRI EVLİYALARI
ISLAH DE*
necip fazıl

17-
18-
19-
151515-
===15*.BÖLÜM=====
HADİS TARİHİ-1
HADİS TARİHİ 2
HADİS USULÜ
UYDURMA HADİS OLMAZ
İTTİFAK HADİSLERİ
7 İMAM İTİFAK HADİSLER
HADİS ARAMA
HADİS ANS
HADİS KİTAPLARI
HADİS-ENFALDE
KUTUBU SİTTE BALLI
KUTUBU SİTTE İHAYAT
KUTUBU SİTTE*
1041 HADİS-RAMÜZ
HADİS-İSLAMHAYAT
LULU MERCAN-İSLAMHAYAT
HADİS-HAKSANCAĞI
HADİS-DAMLALAR
HADİS-BALLICOM
RİYAZUS SALİHİN
S-HADİSLER-İHVANLAR
HADİS-PDF
SAHHİ BUHARİ
İBNİ MACE
1616-
K--
K*
===16*:BÖLÜM===
MEZHEP 1
MEZHEP GENEL
MEZHEP M. ORUÇ
MEZHEP DİĞER
MEZHEP-DELİL- LÜZUM
4 MEZHEP-NAKİL
MEZHEP 7 TAKLİD
MEZHEP 10-TARİHSEL
MEZHEP 11 SİZLER
MEZHEP 12
MEZHEPLER TARİHİ
MEZHEP MUHALİF
MEZHEP-İLME DAVET
MEZHEP-DAMLALAR
MEZHEP-İLMEDAVET
MEZHEP-İSL.KALESİ
MEZHEP A-ÜNLÜ
TÜRKLER VE MEZHEBİ
22-
171717-
===17*.BÖLÜM===
BESMELE
FIKIHIN ÖNEMİ
FIKIH USUL TARİHİ
FIKIH USULÜ
EDİLEİ ŞERRİYE
VATAN SEVGİSİ İMANDAN
SAKAL BİR TUTAMDIR
İÇDİHAD
MÜÇDEHİD
müçdehid 1
İCMA-KIYAS
içdihad-KIRKINCI
GAYRİMÜSLÜME BENZEMEK
NİYET-ARKADAŞ
EFALİ MÜKELLEFİN
FIKIH-ENFALDE
FIKIH-yusuf semmak
FIKIH-BALLI CIM
BELGE GERÇ T
FIKIH-FİRASET
FIKIH-GURABA*
FIKIH-İHVANLAR
FIKIH-İLİMİRFAN
FIKIH-H.ECE
FIKIH USULÜ-
EMANET VE EHLİYET
EMANET VE EHLİYET *
FETAVAİ HİNDİYYE
EBUSUUD -DÜRER
MECELLE
SELAM VERMEK
fıkıh soruları
FERAİZ-İSKAT PROĞRAMI
MUCİZE-KERAMET
din nedir
RECM
HAK-UKUBAT
CİN HAKKINDA
RUHUS-SALAT
DARULHARP
pdf taberi tefsiri
-18
1818--
===18 BÖLÜM===
HOPARLÖRLE NAMAZ
ESB HOPARLÖR
İBADETLERİMİZ
ABDEST
ABDEST EDEBİ-K SİTTE-HŞ
ESB-ABDEST
ESB ADAK
ABDEST-İHVANLAR
ABDEST-BİRİZBİZ
ABDEST-SÜNNETULLAH
HAYZ-NİFAS
GÜSL-DİŞ DOLGUSU
DOLGUYA MUHALİFLER
İSTİKBALİ KIBLE
NAMAZIN ÖNEMİ
NAMAZIN KILINMASI
YOLCULUKDA NAMAZ
CUMA CEMAAT-ZUHR
SABAH NAMAZINA KALK
NAFİLE NAMAZLAR
TERAVİH-İTİKAF
NAMAZ-TAHAVİ
HASTALIKDA NAMAZ
NAMAZDA VAKİT NİYET
NAMAZDA TADİLİ ERKAN
NAMAZ-İLİMSAATİ
NAMAZ-İHVANLAR*
NAMAZ-H.ECE
NAMAZ-ENFALDE
NAMAZI KAZA ET
NAMAZ-FİRASTE
TEHARET
TEHARET-TAHAVİ
TAHARET-İHYA
TAHARET-ENFAL
TEHARET-FİRASET
19--
19
===19 BÖLÜM===
SÜNNET YERİNE KAZA
SANDALYEDE NAMAZ
NAMAZDA İKİ NİYET
20--
****20.BÖLÜM***
ZEKAT
KAĞIT PARA İLE ZEKAT
ZAKAT-TAHAVİ
ZEKAT-H.ECE
ZEKAT-İHVANLAR
ZEKAT-ENFALDE
ZEKAT-FİRASET
SB ZEKAT
2---
ORUÇ
İMSAK VE TEMKİN
ORUÇ-MAD
ORUÇ-TAHAVİ
ORUÇ-SÜNNETULLAH
ORUÇ-İHVANLAR
ORUÇ-GURABABL
ORUÇ-H.ECE
ORUÇ-ERRAHMAN
ORUÇ-ENFALDE
K-
KURBAN
ADAK
KURBAN-FİRASET
KURBAN-TAHAVİ
KURBAN-H.ECE*
HAC-UMRE
SARF
KURBAN-CANDAMLALARI
KURBAN-İHVANLAR
ALIMSATIM-HAZNEVİ
ALIŞVERİŞ BİLGİLERİ
YEME İÇME ADABI
SİGARA HARAMMI
HAC-FİRASET
FAİZ-SİGORTA
FERAİZ-MİRAS
NELER KULLANILIR
TAKKE SARIK ÇARŞAF
NAZAR VARDIR
FAL-BÜYÜ
HARAC ZARURET
RESİM YAPMAK
LİAN KİTABI
dini deyimler
SI
==21.BÖLÜM==
===DUA===
DUA ŞARTLARI
DUADA EL -KOMUT
365 GÜN DUA
DUA-İNCİMERCAN
DUA-İLİMSAATİ
DUA --SADAKAT
Y-
22-*
===22 BÖLÜM==
==AİLE BÖLÜMÜ==
RECM VARDIR
EVLİLİK REHBERİ
KİMLERLE EVLENİLİR
EVLLİK VE AİLE NİKAH
NİKAH-İHVANLAR
TESETTÜR FARZDIR
EVLİLİK-SEVDEDE
HUZUR KAYN AİLE
AİLE-BALLICOM
KADIN-BİRİZBİZ
KADIN-SADABAT
AHVALÜ NİSA-İNCE.M
BABANIN KIZINA MEKTUBU
AİLE-FİRASET
KADIN AİLE-FİRASET
AİLE GENEL-FİRASET
YÜKSEK İSLAM AHLAKI
KADIN HAK VE HAYZ-FİRASET
AİLE-R AYVALLI
aile saadeti-ballı
AİLE-medine veb
kadının değeri
KADIN ŞAHİTLİK-MİRAS
s maraşlı genel
maraşlı hb genel
SEMA MARAŞLI DT
SEMA MARASLI 7
FATMA BARBAROS GENEL
EVLİLİK-İS HAYAT
LEKE TEMİZİĞİ
23-
==23.BÖLÜM==
ÇOCUK EĞİTİMİ
ÇOCUK-FİRASET
ÇOCUK VE DİN-EVLATLIK
ÇOCUK-SADAKAT
ÇOCUK-BALLICOM
COCUK GELİŞİM
İZDİVAÇ VE MAHREMİYET
GÖRGÜ KURALLARI
İDERECİLİK BİLGİLERİ
TESETTÜR-TAHAVİ
SADAKAT.NET
Z-
===24-BÖLÜM====
K.S.ÖREN
TÜRKÇENİN KURBANI
A GÜLTEKİN
LÜGAT-BALLI
EDEBİYAT KÖŞESİ
EDEBYAT-ENFALDE
SALİH BABA DİVANI
EDEBİYAT-H.ECE
NİYAZİ MISRİ
TÜRKÇENİN ÖNEMİ
TAM İLMİHAL ŞİİRLERİ
NECİP FAZIL ŞİİRLERİ
HÜDAİ DİVANI
DARÜL HARPTE BANKA
YT HATIRALAR
M***
****TARİH VE ÖNEMİ****
EN-
TARİH ARŞİVİ
ŞİMŞİRGİL-İLMİ--PDF
İSMAİL YAĞCI 2001-02
İSMAİL YAĞCI 2003-04
İSMAİL YAĞCI 2005-06
İSMAİL YAĞCI 2007-09
İSMAİL YAĞCI 2010-12
AHMET ŞİMŞİRGİL
ASR İHANETİ-ŞİMŞİRG
A ŞİMŞİRGİL GENEL TÜM
ŞİMŞİRGİL-TARİH
HZ MUHAMMED- A SİMŞİRGİL
ŞİMŞİRGİL ESERLERİ
PAZAR-CUMA DİVAN-AŞ
CUMA DİVANI 2017-18
CUMA DİVANI 19-20
CUMA DİVANI 21-22*
CUMA DİVANI 23-24*
CUMA DİVANI 2025
CUMA DİVANI 2026
-- 2
80--
*Cİ*
-021
==F.BOL===
F BOL 2017 VTN G
F BOL M 19-18
F BOL 2022 ve D
FUAT BOL 23-24
FUAT BOL 2025
F BOL 2026
FUAT BOL-TARİH
F BOL PAZAR Y
FUAT BOL CHP 2023*
AKINCI CHP
FBOL M CHP 19-18
FUAT BOL-CHP 1
İBRAHİM PAZAN 23
297
*-AŞ
19-*
TARİH TANI
BATILILAŞMA İHANETİ
BİR DEVRİMİN ANATOMİSİ
TARİH OSMAN İHVAN
TARİHİ HAKİKATLER *
TARİHİ HAKİKATLER 1
TARİHİ HAKİKATLER 2
TÜRKLERİN İSLAMI KABULÜ
OSM KADIZADELİLER
CELALİLER
TARİH SİTESİ.ORG*
TÜRK YÜZYILI RG
TÜRK MÜSL OLUŞU
ABDULHAMİD HAN
ABDULHAMİD DÜŞMANLIĞI
A.HAMİD-LOZAN-MUSUL
ABDULHAMİD OSM CNK
ABDULHAMİD HAN *
İSLAM TARİHİ-AŞ
EMEVİLER
İSLAM TARİH-MEDENİYET
TARİH VE MEDENİYET
TARİH- NUR DERGİSİ
İSLAM TARİHİ-ENFALDE
İSLAM TARİHİ- FİKİR ATLASI
TARİH-B-İSLAMCOM
TARİH İSLAM ANAHTARI
TARİH-TAHAVİ
MİMAR SİNAN
A.HAMİD NEDEN SESSİZ KALDI
TARİH -FİRASETNET
TARİH-HALİS ECE
TARİH-EMPOZE.HÜRREM
TARİH-BALLICOM
TÜRK DÜNYASI DERGİSİ
TARİH-SANALÜLKE
TARİH-İHVANLAR
TARİH-SADAKAT
TARİH-NAKŞ
TARİH-DAMLALAR
TARİHEYOLCULUK.ORG
TARİH YAZILARI
TARİH YAZILARI 2
TARİH YAZILARI 3
GEZİ NOTLARI
BİLİM TARİHİ
AN*
*ET
===OSMANLI===
ARAP İHANETİ YALANI*
SURİYEDE ÇOK İŞİMİZ VAR
ÖN TÜRK TARİHİ
TÜRK SAVAŞLARI
OSMANLI-TT
OSMANLI
OSMANLIYI TANIMAK
FİLİSTİNLİLER TOPRAK SATTIMI
**RAMAZAN AK TARİH
R.AYVALLI-OSMANLI
OSMANLI NASIL YIKILDI
OSMANLI PADİŞAHLARI*
OSMANLICANIN ÖNEMİ*
OSMANLI MEDRESELERİ
OSMANLIYA İFTİRA
OSMANLICA
OSMANLI KÜLÜBÜ*
OSMANLI-YÜMİT
OSMANLILAR.GEN.TR
BÜYÜK OSMANLI TARİHİ
OSMANLI HİKAYELERİ
OSMANLI HANEDANI
OSMANLI-ENFALDE
OSMANLI-HAKSANCAĞI
OSMANLI-enfal
HZ OSMANIN ŞEHİD EDİLMESİ
OSMANLIDA İMAMLIK
OSMANLI İLİM-ENFAL
OSMANLI MEDENİYETİ-ENFAL
OSMANLICA SÖZLÜK
SAKLI OSMANLI
OSMANLIDA eğitim
İ.ANS BATILILAŞMA
BATININ İSLAMA BAKIŞI 1
ENDÜLÜSÜN FETHİ
SELÇUKLU TARİH
TARİH ENSTİTÜSÜ DER
İSTANBUL VE FETİH
94 YILLIK TARTIŞMA
ARAPCA-İHVAN
çanakkale-taha uğurlu
FAHREDDİN PAŞA
BATININ OYUNLARI
ALİ KEMAL-ALİ ŞÜKRÜ
TÜRKTARİHİM.C
DEVRİALEM
türkler kılıçlamı müsl.oldu
TİMUR HAN
L
İHİ
Ebe yakın tarih
E.B.EK ÖZEL
EB EKİNCİ* 08-09
E.B.EKİNCİ 10-11
E.B.EKİNC12-13
E.B.EKİNCİ 14-15
E.B.EKİNCİ 16-17
E.B.EKİNCİ 18-19
E.B. EKİNCİ 20-21
E.B.EKİNCİ 22-23
E B EKİNCİ 24-25
E.B.EKİNCİ 2026
24
*5
M.N.Ö 2001
MNÖ-CHP
MNÖ-OSMANLI
MNÖ-TÜRKLER
MNÖ.DİYALOĞ
MNÖ-TEFEKKÜR
MN ÖFATURA-SU
MN Ö-MADEN
MNÖ-ERMENİ
MNÖ-GENÇLER
M.M.ÖZF-2016
İRFAN ÖZF 2003-7
İRFAN ÖZF 08-09
İRFAN ÖZF 2010-14
İRFAN ÖZF 2015-18
İRFAN ÖZF 19-21
İRFAN ÖZF 22-23
İRFAN ÖZF 2024-25
İRFAN ÖZF 26
009--
Y.BÜLENT BAKİLER
HALİL HİLMİ DEMİR 1
HİLMİ DEMİR 18-21
--EL
M YÜKSEL GEN
M YÜKSEL 12-13
M.YÜKSEL 13-14
M.YÜKSEL 15-16
İHLAS NASIL BATTI RILDI
KEMAL SUNAL FİLMLERİ ZARARLARI
NİMETULLAH
014
16 A
YAVUZ BAHADIR 13-14
YAVUZ BAHADIR 15
YAVUZ BAHADIR 16-17
YAVUZ BAHADIR-2017 A
YUSUF KAPLAN-TIME
Y KAPLAN 2007-10
Y KAPLAN 2011-14
Y KAPLAN 15-17
YUSUF KAPLAN 19-20
YUSUF KAPLAN 21-22
YUSUF KAPLAN 23-24
YUSUF KAPLAN 2025
YUSUF KAPLAN 2026
VA
2018
BELGELERGERÇEK TARİH GENEL
B.GERÇEKTARİH.C-1
B.GERÇEKTARİH.C 2
B.GERÇEKTARİH.C 3
BGERÇEKTARİH C 4
B.GERÇEKTARİH.C 5
B GERÇELTARİH C.6
B GERÇEKTARİH C.7
BG KONUŞUYOR
Y.B.TIME TÜRK VE 2016 B
YT DİZİ
YK MTT
B G TARİH 1
B G TARİH 2
B G TARİH-DİYANET
BG T-HAFIZ
BGT VAHDETİN
BGT ŞALCI B
BGT CHP EKO
BGT KADIN
ALİ ŞÜKRÜ CİNAYETİ
M.Ş.EYGİ YD GENEL
M.Ş.EYGİ 19
M.Ş.EYGİ 05-16
ZEL
292
-15
M ARMAĞ İTTİFAK
M ARMAĞAN 97-2010
M.ARMAĞAN 11-12
M.ARMAĞAN 13-14
M.ARMAĞAN YŞ-15-17
M ARMAğan 18-21
M ARMA 22-24 AKİT
M ARMAĞ 25
M ARMAĞAN 26
M *A
RAHİM ER 2001-04
RAHİM ER 2005-06
RAHİM ER 2007-08
RAHİM ER 2009-10
RAHİM ER 2011-13
RAHİM ER 2014-15
RAHİM ER 2016-17
RAHİM ER 2018-19
RAHİM ER 2020-22
RAHİM ER 2023-25
RAHİM ER 26
-- 16
-- 18
MESİH-Ş SİMAVİ
HİSAR 22-20
HİSAR 20-19
HİSAR 23
MUSTAFA UZUN*
MEKTEBİDERVİŞ
MD-KUDÜS
*R 1
*IZ-
MD-ZALİMLER 1*
MD-A GEYLANİ
MD-FUTUHULGAYB
MD ŞEFAAT HAKTIR
MD ve H İMAMLARI
MD REDDİYE
MD AŞEREİ MÜBEŞER
MD NEFS VE ŞEYTAN
MD TAS VE TAR
MD A MÜRŞİD SİLS
MD İZ BIRAKANLAR
MD İZ BIRAKANLAR 2
MD İZ BIRAKANLAR 3
MD İZ BIRAKALAR 4
MD KÜTÜBÜ SİTTE 1
MD KÜTÜBÜ SİTTE 3
MD KÜTÜBÜ SİTTE 5
MD KÜTÜBÜ SİTTE 7
MD KÜTÜBÜ SİTTE 9
MD KÜTÜBÜ SİTTE 11
MD KÜTÜBÜ SİTTE 13
MD KÜTÜBÜ SİTTE 15
MD KÜTÜBÜ SİTTE 17
MD KÜTÜBÜ SİTTE 1-2
MD KÜTÜBÜ SİTTE 3-4
MD KÜTÜBÜ SİTTE 5-6
MD KÜTÜBÜ SİTTE 7-8
MD KÜTÜBÜ SİTTE 9-10
MD KÜTÜBÜ SİTTE 11-12
MD KÜTÜBÜ SİTTE 13-14
MD KÜTÜBÜ SİTTE 15-16
MD KÜTÜBÜ SİTTE 17-18
ka*
-H---
ARAPÇA ÖĞREN
MEMUR-ANAYASA
İSLAM KÜLTÜR.COM
BİLGELİK ÖYKÜLERİ
SAHİHİ BUHARİ NAMAZ
DİYANET-İHVANLAR
ERRAHMAN DE
SAHİHİ BUHARİ
İ.ŞENOCAK-GENEL*
NECATİ AKSU NET
YAZAROKU ESK
KIRKINCI.COM
-ENFAL kavram
SAĞLIK ÖĞÜTLERİ
NASİHATLER-yusuf semmak
BASARI SIRLARI
BESLENME
BİTKİ TEDAVİ-FİRASET
CEMAL ABİ İLE DEMİR GİBİ
ŞİFALI BİTKİLER
BİYOLOJİ SÖZLÜĞÜ
erdal yeşilada-SAĞLIK
MENKİBELER-İHVAN
MUHARREF D.-İHVANLAR
TESBİTLER-İHVAN
MENKİBE-İHVANLAR
KAVRAM-İHVANLAR
TV DEŞİFRE-İHVANLAR
GÜNDEM-İHVANLAR
MENKİBELER-NAKŞ
CEMİL KOÇAK 11-12
CEMİL KOÇAK 13-14
CEMİL KOÇAK 15
.ŞÜKRÜ HANİ 10-11
ŞÜKRÜ HANİ 12-13
ŞÜKRÜ HANİ 14-16
AYŞE HÜR 8-9
AYŞE HÜR 10-11-16
AYŞE HÜR 12-13
AYŞE HÜR 14-15
A HÜR
*14
=İHYAORG.KİTAPLIK=
NUH ALBAY ST 09-16
NUH ALBAY ST 17-18
NUH ALBAY ST 19-20
NUH ALBAY ST 21-22
NUH ALBAY 23-25***
NUH ALBAY 26
*NEL
M HÜLAGÜ18-21
M HÜLAGU 19-20
M HÜLAGU 21-23
K 4
KEMAL KAYRA 18-22
KEMAL KAYRA 23-25
KEMAL KAYRA 2026
MT-KEMAL KAYRA
TG*
C AHMET AKIŞIK18-21*
GENİŞ AÇI 18-19
GENİŞ AÇI 20-22
GENİŞ AÇI 23-25
GENİŞ AÇI 2026
- 17
MEHMET CANN
İSMAİL KAP
YÜCEL KOÇ 17-25
ATİLA YAYLALI
İNG DERVİŞ
N AY ÜNAL
M HASAN BULUT
MEHMET CAN
NURUL İZAH.E.L
HİKMET KÖKSAL-15-18
HİKMET KÖKSAL 19-25
TG-HAKKI ASLAN
TG-*KAZIM K.YÜCEL
TG-HASAN ULU
H*
HAKAN ERDEM 16-17
HAKAN ERDEM 18-20
DURSUN GÜRLEK 19-20
DURSUN GÜRLEK 2021
DURSUN GÜRLEK 22-23
DURSUN GÜRLEK 24-25
DURSUN GÜRLEK 26
A*2
LATİF SALİH 11-12
LATİF SALİH 13-14
LATİF SALİH 15-16
LATİF SALİH 17-18
LATİF SALİH 19-20
LATİF SALİH 21-22
LATİF SALİH 23-24
LATİF SALİH 25-26
***26
MAKALE DERYASI
MAKALELER-TAHAVİ
SESLİ MAKALE
KADİR MISIROĞLU
AKINCI 1
AKINCI 2
D M DOĞAN 19
UFUK COŞKUN 14-15
UFUK COŞKUN 16-17
UFUK COŞKUN 18-19
UFUK COŞKUN 20-21
UFUK COŞKUN 22-23
UFUK COŞKUN 24-25*
UFUK COŞKUN 26
* 23
Ö SAPSAĞLAM*
F SARRAFOĞLU
ÖMER N YILMAZ 1
ENES BAYRAK
HAYDAR ORUÇ DİR-POS
KÜLLİYAT-COŞAN
SOHBETLER
KENAN ALPAY
MEHMET KUMAŞ
İBRAHİM KİRAZ-
MURAT ÇETİN GENEL
MURAT ÇETİN DP
SABRİTANDAOĞAN
TÜLAY HERGÜN
A.DOĞAN İLBAY
T SEZAİ KARA 25
FUAT UĞUR
HAZAR TÜRK
İSMAİL ÖZ *
AF ARI-ALİ ERYIL
ÜZEYİR İLBAK DP
NUREDDİN TAŞKESEN
TURGAY GÜLER SESLİ
R AKBAY
İSMAİL YAŞA DİR POS
AHMET TAŞGETİREN
sabri gültekin
O BAYLAN
TALHA UĞURLU 26
YUNUS EMRE ALTIN
GENEL-NASİHAT.ORG
yusuf özertürk*
ALTAN ÇETİN*
ERAY GÜÇLÜ 23-26
M BEYHAN 18
İBRAHİM YAVUZ
İBRAHİM YAVUZ 19-20
*nel-
ARİF ALTINBAŞ 15-16
ARİF ALTIN 17-19
ARİF ALTIN 20-23
ARİF ALTIN 24-26
-*15
Ö NACİ YILMAZ 15-16
YAHYA DÜZENLİ
B AYVAZOĞLU 16...20
B AYVAZOĞLU 17-18
İR
YILDRY OĞUR 17-18
YILDRY OĞUR 19-20
YILDRY OĞUR 21-22
YILDRY OĞUR 23-24
YILDRY OĞUR 26
YILDRY OĞUR 25
*19
MN YARDIM GENEL
MN YARDIM 13
MN YARDIM 14
**EL--
İ KARAGÜL 99-06
İ KARAGÜL 07-08
İ KARAGÜL 09-10
İ KARAGÜL 11-12
İ KARAGÜL 13-15-14
İ KARAGÜL 16-17
İ KARAGÜL 18-19
İ KARAGÜL 20-21
İ KARAGÜL 22-25
İ KARAGÜL 26
*EN
CEMİL İPEK 25
ÇAKIRGİL STR 21-22
ÇAKIRGİL STR 23-24
ÇAKIRGİL STR 25
ÇAKIRGİL STR 26
EL
BARDAKÇI 2000-002
BARDAKÇI 03-04
BARDAKÇI 05-06
bardakçı 17
bardakçı 18
bardakçı 19
bardakçı 20
bardakçı 21
bardakçı 22
bardakçı 23
**AK
*6--
HANCI-15-18
HANCI 19-20
HANCI 21-22
HANCI 23-24
02
YILMAZ ÖZTUNA 00-01
YILMAZ ÖZTUNA 02-03
YILMAZ ÖZTUNA 04-05
YILMAZ ÖZTUNA 06-07
YILMAZ ÖZTUNA 08-09
YILMAZ ÖZTUNA 10-11
ORTAYLI 2016-18
ORTAYLI 19-20
ORTAYLI 21-22
ORTAYLI 23-24
ORTAYLI 25-26
AH SEVGİ
AHMET SEVGİ 08
TARSAM *
A BİLGİLİ
Ş YILMAZ GENEL
DİLİPAK GENEL
N TAŞKESEN GENEL
S ERDİM GENEL
S MARAŞLI GENEL
SEMA MARAŞLI ***
- 24
FAHRİ SARRAF 24-25
MT-A OSMAN DAĞLI
MT-C DEMİREL
H VİT-METİN ÖZER
erdal şimşek gen
İHSAN AKTAŞ GEN
S ARSEVEN GEN
*9 A
YESEVİZADE YASA GEN
YESEVİZADE 1-120
YESEVİZADE 120-245
-231
TALHA UĞUR
S TÜRKYILMAZ GEN
AYDIN ÜNAL GEN
ÖMER TÜRKER GEN
B ORAKOĞLU GEN
H ÖZTÜRK GEN
NEDİM ŞENER GEN
A KARAKUŞ GEN
H LİKOĞLU GEN
M BERDİBEK GEN
A MURADOĞLU GEN
A SAYDAM GEN
F BARBAROS GEN 1
FATMA B 2
AYŞE BÖHÜR GENEL
AYŞ KEŞİR GEN
E-T KARAGÖL GEN
ERSİN ÇELİK GEN
G ÖZCAN GEN
H KARAMAN GEN
İ KILIÇASLAN GEN
M ŞEKER GEN
Y SÜNGÜ GEN
020
--3--
--5
ETi
NE
310
*03
21-
*025
NZ
K---
-023
yaz
*İD
1*
-13-
8--
017
-011
TT 2
**3*
*09
p-*
44*
*006
20-
DD
6--
IK
nis*
AB
EE-
gö*
SS-
an**
-5
--2**
UŞ*
*-09
PP
009
-*LE
-3
-20
*İŞİ
--3
4 İN
K 1
P-
-13
-03
İİR
-*6-
HA--
emi
017*
SAL
l-
224
001
-R
Tİ-
CE
N***
P 6
*AB
**1
16
12
GG
UN
*9
-N
İ00
211
4-2
8*-
291
VT
a-r
A--
*-3
0-
14
21
kh
- 5
*6-
f--
*1-
--0
*2
TG
284

SN3
316
209
*G
AZ
pdf
AG
fesbukbank
pdf envar 1-2-3
PDF İRŞAD 1-2-3
ibretlik hikayeler 3
ibretlik hikayeler 2
ibretlik hikayeler 1
YOLAÇAN-musul
GUGUK KUŞLARI
terörsüz türkiye
paralel din
KÖY ENSTİTÜLERİ
ISLAHDE-PDF
MİLEL NİHAL
medeniyet bilinci
pdf m.odtü tarihi
an.açık öğrt isl.tarihi
pdf çankırı manevi mimar
MURAT ÇET
PSİKO TIĞLI
enver meryem cemile
vehbi kara- köy ens.
hz ömer semp-pdf
SEMA-DÖNMEK
cüveyni....
SIKINTI DUASI
SORULAR 1
İRFAN ÖZFATURA
AYKIRIYMIŞ
İRAN -GÜLDAĞI
VAHD VUCUD MUD
DOĞ-GÜN İS TARH 1-7
SELÇUK ŞİA
KADIZADELİLER
nesefi tefsir
mesnevi anevi
ahmet kavas
pdf moğol-zengi
yazıcı-mesut
Z KEVSERİ
KAL-ÇAKIRGİL 24
PDF HADİS
pdf açık öğr-hadis
PDF İRAN
PDF MESNEVİ
pdf moğol istila
PDF DİNİ TERİM SÖZL
PDF Ö NESEFİ TEFSİR
PDF KİTAP 1
TASAVVUF E S
PDF EMİR SULTAN
PDF SUFİ-SİYASET
PDF İSLAM HUKUKU
PDF KONEVİ-FATİHA
PDF İBNİ ARABİ
PDF N TOPÇU
PDF HZ AYŞE
PDF ABD.İBN MESUD
PDF KURTUBİ
PDF SUFFE ASHABI
PDF HZ ÖMER S
PDF SUYUTİ-MEHDİ
PDF İLİMLER
PDF FAHREDDİN RAZİ
PDF HZ OSMAN
PDF HARİCİLİK
PDF VEHHABİ
PDF ESİ
PDF CENNET CEH
PDF ZAHİD KEVSERİ
PDF ŞABANI VELİ
PDF MİRAS HUKUKU
PDF MATURUDİ
PDF İBNİ HALDUN
PDF MSP
PDF İHV MÜSLİM
PDF HANEFİ M
PDF SELEFİ
PDF ABDULHAMİDİ SANİ
PDF M HALİDİ BAĞDADİ
PDF İ VE TERAKKİ
PDF E.B.EKİNCİ
PDF NECİP FAZIL
PDF AVRASYA ETÜD
PDF İMAM MATURUDİ
PDF KADIZADEL,LER
PDF EMRİ MAĞRUF
PDF CİHAD
PDF KAVRAMLAR 2
PDF KAVRAMLAR
PDF HZ FATIMA
pdf PEYGAMBERİMİZ
PDF AHMET YESEVİ
pdf istiklal m.
pdf anadoluluculuk
PDF-YSSELİM ROMANI
PDF HACI BAYRAM VELİ
PDF MEVLANA
PDF AHİLİK
PDF GAZALİ
pdf gazali 2
pdf batıniler
PDF NİYAZİ MISRİ
pdf bedreddin ayni
pdf pezdevi
pdf ibni hümam
pdf yunus emre
pdf 31 mart vakası
329
PDF KAYI 10
PDF ABDULHAMİD HAN
PDF BUHARİHANLIK
OSMANLI KÜLTÜRÜ PDF
pdf osmanlı kültürü
PDF OSM.EDENİETİ
pdf osmanlıda adalet
pdf milliyetçilik 1
pdf osm milliyetçilik 2
islamcılık zyt brn bl2
pdf islamcılık 1
-İSLAMCILIK ARŞİVİ
osmanlıda batıcılık pdf
PDF OSM BATICILIK
ÖZAK İRŞAD 1-2
ÖZAK İRŞAD 3
ÖZAK Z KULUP
PDF COŞAN 1-2
PDF TÜRKÇÜLÜK
OSMANLIDA TASAVVUF 1
PDF TASAVVUF 1
H K YILMAZ
PDF A SELÇUKLU
PDF SELÇUKLU
PD.YABANCI OKULLAR
PDF EMRE AYDI
A İSKENDERİ
CÜNEYDİ BAĞDAD PDF
EBU HANİFE ÖZEL SAYISI
EBU HANİFE PDF 1
FO
İ H A DERGİ
PDF KATILIM
PDF MODERN
==DERGİLER==
YASİN OKUMAK
YORUM -dergileri
DÜZCE HABER
MİSAK DERGİSİ
elmalı tefsir enfal 1-9
elmalı tefsir enf 10-28
elmalı tefsir enf 30-38
elmalı tefsir enf 39-58
elmalı tefsir enf 59-86
elmalı tefsir enf 87-114
İMAN-is hayat
mesnevi-i hayat
ehli sünnet- i hayat
kıssa-is hayat
g isla.-is hayat
ruhus salat-ince
nezih itikat-ince
evlilik-ince
hayzı nisa-ince
tas-zikr-rabt-ince
hakayık-ince
risale-ince
risale-ince 2(seytan-nefs)
nimeti islam-ince
sohbetler-ince 1
sohbetler-ince 2
hikayeler-ince
riyazüs salihin-sadakat
fıkıh-sadakat
fetevai hindiyye-sadakat
b islam ilmihali-sadakat
bir bilene soralım-sad
vehhabilere cev.-sadakat
fıkıh ans-sadakat
nurul izah-sadakat
kutubu sitte-sadakat
sahihi buhari-sadakat
evliyalar ans.-sadakat
TEBLİĞ YÖNTEMLERİ
M.BARDAKÇI 1
ALPER TAN
TÜRKİYE -A.AKGÜL
ULUS İLİŞKİL M ORTAK
AHMET VAROL-DIŞ POL
DIŞ İŞL 1
DIŞ İŞL 2
KADER KİTAP
son
ABDULHAMİD HAN

ABDÜLHAMİD HAN Osmanlı padişahlarının 34'üncüsü olan Sultan II. Abdülhamid Han aklı, zekası ve ilmi fevkalade üstün olan bir zattı. Batılıların ve iç düşmanların asırlar boyunca devleti yok etmek için hazırladığı yıkıcı, sinsi planlarını sezip, önlerine aşılmaz bir set olarak dikildi. Hazırlayanları ve maşa olarak kullandıkları yerli işbirlikçilerini, sahte kahramanları işbaşından uzaklaştırdı. İşte bu büyük zatın 10 şubat, 96. yıldönümü idi. Yıldönümü vesilesi ile Yıldız Üniversitesi ve İstanbul Medeniyet Üniversitesi işbirliği ile iki açık oturumdan oluşan etkinlik düzenlendi. İlk panel Abdülhamid'in sağlık politikasıyla ilgiliydi. Oturum başkanlığını yaptığım bu panelde konuşmacılar özet olarak şunları anlattılar: Prof. Dr. Hüsrev Hatemi; Abdülhamid'in çok iyi niyetli, sağlam karakterli ve vefalı bir insan olduğunu söyledi. Kendisinden çok devleti düşünürdü. 33 sene zalimlik yapmadan devleti ustalıkla idare etmişti. Ona atılan iftiralardan biri de pinti olduğuna dairdi. Bu çok çirkin bir suçlama olduğunu ifade etti. Aristokrat havada, halktan uzak yaşamamıştı. Atatürk'ün Abdülhamid'i küçümseyici veya kötüleyici bir sözünün olmadığını da ekledi. Prof. Dr. Nil Sarı ise Abdülhamid'in sağlık alanındaki eserlerinden söz etti ve bazılarının fotoğraflarını gösterdi. Abdülhamid 90 adet gureba hastanesi, 19 adet belediye hastanesi, 89 adet askeri hastane ayrıca eğitim hastaneleri, kadın hastaneleri, akıl hastaneleri açmıştı. Bu hastaneler ülkemizden Lübnan'a, Yemen'den İsrail'e, Makedonya'dan Suriye'ye, Yunanistan'dan Libya'ya, Suudi Arabistan'dan Irak'a pek çok yerleşim bölgesine yayılmıştı. Ayrıca eczaneler, hapishane, sağlık merkezleri, fakirler, acizler ve hacılar için misafirhane de pek çoktur. Müthiş bir sağlık hizmetidir bu. Maalesef tahttan düştükten sonra bu eserlerin isimleri değiştirilmiş, bazıları yıkılmış ve bir kısmı da başka alanlarda kullanılmaya başlanmıştır. Kısacası bu büyük insan unutturulmak istenmiştir. Kasımpaşa, Haydarpaşa, Gülhane ve Mektebi Tıbbiye-i Şahane adlı eğitim ve üniversite hastanelerini açan da Abdülhamid olmuştur. Doç. Dr. Adem Ölmez ise Abdülhamid Han'ın özellikle eğitim, sağlık, ulaşım ve asayişe önem verdiğini anlattı. Zamanında yeni bulunan aşıları ülkeye getirmiş, aşı ve kuduz hastalığı üzerine merkezler kurmuş, Bimarhaneleri yani akıl hastanelerini ıslah etmiştir. Akıl hastalarına zincir kullanımını yasaklayarak bugün bile saldırgan hastalarda kullanılan gömleği yerine koymuştur. Dr. Şerif Esendemir konuşmasına Necip Fazıl'ın, "Abdülhamid'i anlamak her şeyi anlamak olacaktır." sözleriyle başladı. Abdülhamid'in tren yolları, bakteriyolojihane, cami ve mektepler yaptırdığını, çağına uygun yaşlılık politikası izlediğini, habitat yani biyosferi merkezi alan ekolojik politikaya önem verdiğini anlattı. Bunları dinlerken aklıma hep başbakanımız Recep Tayyip Erdoğan çağrışım yaptı. O da ülkeye duble yollar, hızlı trenler, Marmaray, üçüncü boğaz köprüsü, çok sayıda havaalanı gibi sayılamayacak eserler hediye etti. Sağlık alanında yeni hastaneleri hizmete açtı. Sağlık hizmetlerini halka yaydı. Eğitim alanını pek çok üniversite, sayısız derslik ve binlerce yeni öğretmenle destekledi güçlendirdi. Kısacası Abdülhamid'in çağdaş bir takipçisiyle karşı karşıyayız. Abdülhamid Han'ı nasıl ki bir takım vicdansız, merhametsiz ve acımasız kişiler, iç ve dış düşmanların oyununa gelerek, maşası olarak bir saray darbesi ile düşürdülerse aynı komplo şu an başbakanımıza karşı düzenlenmektedirler. Bu ülkeye hizmet etmek bazılarının gözüne batmakta ve ellerinden geleni yapmaktadırlar. Rabbim Başbakanımızı korusunu2026

Savaşla gelen KUTLU NETİCE

 
A -
A +
Savaşla gelen KUTLU NETİCE Abbasîlerin Türkler için Irak'ta kurdukları Samarra şehrindeki Ulu Camiinin meşhur minaresi. İslam'ı Talas Savaşında kılıç savururken tanıdılar. Kılıç zoruyla değil; gönül rızâsı ile Müslümanlığı seçtiler ve asırlarca İslamiyetin yeryüzündeki bayraktarı oldular. İslâmiyetin zuhurundan az bir müddet sonra, 641 yılında Müslümanlar Suriye ve Mısır'ı fethederek Doğu Roma İmparatorluğu'nun kanatlarını kırmaya muvaffak oldular. Ertesi sene de Sâsânî İmparatorluğunu yıkıp Ceyhun kenarına ulaşarak Türklerle ilk teması kurdular. Ancak bu devrede İslâm İmparatorluğu'nun merkezinde, Hazret-i Ömer ve yerine geçen Hazret-i Osman'ın suikast neticesinde öldürülmesi ve sonraki yıllarda başlayan iç mücadeleler, 8. yüzyıl başlarına kadar Türklerle Müslümanların münasebetlerini bir sınır komşuluğundan ileri götürmedi. Halife Muaviye devrinde Ubeydullah bin Ziyad, ilk Müslüman olan Türklerden bazılarını Kûfe'ye yerleştirdiği bildirilmektedir. Demek ki daha bu devirde Türkler arasında İslâmiyet yayılmaya başlamıştı. Savaşla gelen KUTLU NETİCEDOĞRU TARAFI TERCİH Emevîler devrinde İslâm İmparatorluğunun bütün şark mıntıkalarını içine alan Irak umumî vâliliğine Haccac'ın getirilmesi ve bunun da Horasan'a o devrin mümtaz kumandanlarından Kuteybe bin Müslim'i tayin etmesi (705), savaşları birdenbire alevlendirdi. Müslümanlar kısa zamanda Mâverâünnehr'e hâkim olduktan sonra, Talas Irmağına kadar akınlarda bulundular. Türgeş hakanı Şulu Han idaresindeki Türkler, 720 yılından itibaren cephelerdeki hâkimiyeti ele alarak Arap ordularını bozguna uğrattı. Ancak bu mücadeleler Türklerin İslâmiyeti yakından tanımalarına ve tedkik etmelerine zemin hazırladı. 751 yılında Müslümanlarla Çinliler arasında yapılan Talas Meydan Muharebesinde, Türkler Müslümanların safında çarpıştı. Bu tarih, Türklerin tarihinde mühim bir dönüm noktasıdır. Bundan itibaren, Türkistan'ın yeni hâkimlerinin dini olan Müslümanlık, öncelikle Mâverâünnehr bölgesinde yaşayan Göktürkler arasında yayılmaya başladı. Zamanla bütün Türk ülkesi İslâmiyet ile tanıştı. Sayıca az birkaç grup hariç, Türkler tamamen Müslümanlığı seçtiler. Türklerin, İslâmiyeti kabul etmeleri tarihlerinde bir dönüm noktasıdır. Acaba hangi sebepler, kendilerini bu yeni dine girmeye sevketti? Bu sebepler birkaç tanedir. 1. Dinî sebep: Türklerin inanç ve yaşayışları, İslâmiyete çok yakındı. Türklerdeki, tek bir yaratıcıya, âhirete, ruhun ölmezliğine iman ve yaratıcıya kurban sunma gibi temel inanışlar İslâmiyette de vardı. Buna ilâveten zinâ, hırsızlık, gasp, adam öldürme, yalancılık ve koğuculuk gibi kötü huylar Türklerde olduğu gibi İslâm dininde de şiddetle yasak ediliyordu. Türklerde de çok evlilik vardı. Türkler, domuz eti yemez, domuz beslemezlerdi. Nihayet, İslâmiyetteki cihad emri, Türklerin fütuhat görüşüne uygun düşüyordu. 2. İktisadî sebep: Türkistan'ın Müslümanlarca fethi üzerine, buranın yerli halkı ile Müslümanlar arasında kesif ticarî münasebetler kurulmaya başladı. Ticarî münasebetler, Müslümanlarla Türklerin birbirleriyle sıkı fıkı olmasına ve Türklerin yanı başlarındaki bu yeni dini tanımalarına sebep oldu. Böylece ilk olarak şehirlerde yaşayan ve ticaretle meşgul olan Türkler arasında İslâmiyet yayılmaya başladı. Zamanla, kuzeyde ve doğuda yaşayan Türkler, ticarî münasebette bulundukları ve aynı dili konuştukları ırkdaşlarının dinini benimsemeye başladılar. GÜZEL AHLAKIN TESİRİ 3. İctimaî sebep: O zamanki Müslümanların ahlâk prensiplerine riayetkârlığı, ticarî dürüstlükleri ve adalete verdikleri kıymet, ticaret veya komşuluk vesilesiyle bir araya gelme imkânı buldukları yerli halka müsbet tesir etti. Nitekim sonradan Müslüman olan milletlerin çoğu, meselâ Malaya halkı da, kendileriyle ticaret yapmaya gelen Müslüman tâcirlerin güzel ahlâkını görerek kitle halinde Müslüman olmuştur. Kumaş satarken gevşek, alırken gergin ölçen bu tüccarlar, Asya halkını büyülemiş; "Acaba bunlar insan mı, melek mi" diye düşünceye sevketmişti. 4. Siyasî ve askerî sebep: Bilhassa Abbasîler zamanında Türklere büyük bir teveccüh söz konusu olmuştu. Halifeler, bu yeni komşularından ordu teşkil ettiler. Bu ordular için de Samarra gibi garnizon-şehirler kurdular. Savaş kabiliyeti yüksek olan Türkler, orduda yüksek mevkilere geldiler. Devlet idaresinde de Türklerin vazifelendirildiği oldu. Böylece ordu ve devlet hizmetleri mühim ölçüde Türklerin eline geçti. Bu da, Türk topluluklarının İslâmiyete ısınmasına sebep oldu. GÖNÜL RIZASI... Türklerin kılıç zoruyla değil, gönül rızası ile Müslüman olduğu âşikârdır. İslâm hukukunda, insanları kılıç zoruyla İslâmiyete sokmak câiz değildir. Nitekim Türk ülkesinin Müslümanlar tarafından fethinin başlangıcı 8. asır başlarındadır. Türklerin kitle halinde İslâm dinine girişleri ise bundan neredeyse iki asır sonra, 10. asır başlarında olmuştur. Bu zaman zarfında Türkler arasında Müslüman olanlar vardır. Ama çok büyük kitleler teşkil etmez. Bu da, Türklerin kılıç zoruyla değil; gönül rızâsı ile İslâmiyeti benimsediklerini gösterir. Gayrı müslimlerin ödediği vergiler, Müslümanlardan daha fazladır. Dolayısıyla bunların kendi dinlerinde kalması, aslında devlet için daha menfaatlidir. Dolayısıyla gayrı müslimleri kılıç zoruyla Müslüman yapmaya kalkışmaları zaten beklenmez. Nitekim Emevîler zamanında gayrı müslimler arasında İslâmiyete girenlerin çok artması, vâlileri cizye ve harac gelirinin düşeceği endişesine sevk etmişti. Zamanın Mısır vâlisi, Şam'daki halîfe Ömer bin Abdülaziz'e mektup yazarak, gayrı müslimlerin cizye ve harac vergisinden kaçmak için Müslüman olduklarını düşündüğünü bildirmiş; duruma engel olup olmamak hususunu sormuştu. Halife, "Allah, bizi vergi tahsildarı olarak göndermedi. Binaenaleyh yapacak bir şey yoktur!" şeklinde tarihî bir cevap vermişti. İLK MÜSLÜMAN HÜKÜMDARLAR Toharistan hükümdarı Nizak Tahran, 704 yılında kardeşi ile beraber Müslüman oldu ve Abdullah adını aldı. Müslümanların kumandanı Kuteybe ile seferle katıldı. Oğlu Salih Emevîlerin Şaş (Taşkent) vâlisi idi. Zamanın Karluk hükümdarı Yabgu Bey de ilk Müslüman hükümdarlardandır. Soyu Abbasîler devrine kadar Toharistanda beylik sürdü. Buhârâ hükümdarı Tuğşad bir Göktürk prensi idi. 739 senesinde Müslüman oldu. Nesli Buhârâ'da vâlilik sürdürdü. Yine bir Göktürk prensi olan Cürcan hükümdarı Sul Tekin ziyarete gittiği Medine'de Müslüman oldu. Sulî adını taşıyan neslinden hükümdar ve şairler gelmiştir. Semerkand hükümdarı Ihşid Gürek, Halife Ömer bin Abdülaziz'in davet mektubu üzerine Müslüman oldu. Soyu Semerkand beyliğini muhafaza etti. Üsrüşene hükümdarı Kâvus, 730 senesinde ihtidâ etti. Soyundan gelenler Üsrüşene'de Abbasîlere tâbi olarak hüküm sürdü. Merv hükümdarı Bazam da ilk Müslüman Türk hükümdarlarındandır. Bunların hepsi Göktürklere tâbi beyler idi. SATUK BUĞRA HAN GERÇEĞİ Bir Türk boyu olan Bulgarların Volga nehri civarında yurt tutup devlet kuranları, Müslümanlığı da erken çağda benimsediler. Bunların hükümdarı İlteper Almış Han 920 yılında tahta çıktı ve Müslüman olarak Cafer adını aldı. Cafer, o zamanki Abbasî halifesinin de adı idi. Ancak ilk Müslüman Türk hükümdarı olarak asıl şöhret bulan Karahanlı hükümdarı Satuk Buğra Han'dır. Buğra Han gerçi ilk Müslüman Türk hükümdarı değildir ama, han (imparator) sıfatı nazara alınacak olursa bu payede Müslüman olan ilk Türk hükümdarıdır. Müslümanlıkla, 25 yaşlarından önce Artuç valisi iken, Müslüman tüccarlar vasıtasıyla tanıştı. Onların güzel ahlâkı kendisine tesir etmişti. Rivayete göre, bu sıralarda rüyasında Hazret-i Peygamber'i görerek "Müslüman olma zamanın gelmedi mi?" hitabına ermiş; bunun üzerine hemen Müslüman olarak Abdülkerim ismini almıştı. 924 yılında hanlık tahtına çıkan Buğra Han'ın İslâmiyete girişi ile, Türklerden binlerce çadır halkı Müslüman oldu. Almış Han Atamıza Destan Bir rivayete göre ilk Müslüman olan Türk hükümdarı Abdülkerim Satuk Buğra Han'dan yüz yıl kadar önce Müslüman olup Abdullah oğlu Cafer adını alan Volga Bulgarlarının hükümdarı İlteper Almış Han için Arab seyyahı İbni Fadlan'ın seyahatnamesinin verdigi habere göre Kervancıoğlu Kıbrıslı Mustafa'nın yazdığı destandır. İslâmın haberin Harzem elinden Varıp gelenlerden almış, Almış Han Hidâyet bağının akçe gülünden Derip erenlerden olmuş, Almış Han Dua etsin diye Türk'ün boyuna Elçiler göndermiş ABBAS soyuna Evvel yola giren HAK kervanına Coşup girenlerden olmuş Almış Han İdil Volga nere, Bağdad'ım nere Arada nice dağ aşılmaz dere Âşıklara nasib olan habere Hakk'ın lutfu ile ermiş, Almış Han Bağdad'da devletli halife varmış Nice kâmil âlim, bir nice ermiş Her tarafa iman nuru yayarmış Bu nurun kadrini bilmiş, Almış Han Görülmemiş çadır bin kişi alır Bağdad'dan devletli konuklar gelir Türk İslâm'a, İslâm Türk'e yar olur Vuslâtın toyunu kurmuş, Almış Han Hak yoluna nice sohbetler olmuş İman nuru ile kalpler nurlanmış Türk elleri bu nur ile şenlenmiş Bunu görüp şükr eylemiş Almış Han İbn Fadlan gezip gördüğün yazmış Kervancım da size nazmını düzmüş Türk hanlarından ilk Müslüman olmuş Bolkar ellerinde beymiş, Almış Han Kervancıoğlu Kıbrıslı Mustafa


.

TÜRKLER MÜSLÜMAN OLMAKLA NELER KAZANDI?

İslâmiyet, Türklerin millî benliğini koruyan ve onları dünyaya hâkim kılan başlıca kuvvet olmuştur. Nitekim Müslümanlığa girmeden Avrupa’yı istilâ eden Türkler, millî benliklerini koruyamadı.
4 Mayıs 2011 Çarşamba
4.05.2011

 

İslâmiyet, Türklerin millî benliğini koruyan ve onları dünyaya hâkim kılan başlıca kuvvet olmuştur. Nitekim Müslümanlığa girmeden Avrupa’yı istilâ eden Türkler, millî benliklerini koruyamadı.

Türklerin Müslüman oluşu, İslâmiyete ve Müslümanlara çok fayda sağladığı gibi; kendileri de İslâmiyetten pek istifade etti. Bünyesine uyan kuvvetli bir dinin, bir milleti ayakta tutup istikbale taşıyacak en mühim âmil olduğu inkâr edilemez. Nitekim bu sayededir ki, Yahudilik bir milleti asırlarca ayakta tutmuş, birleştirmiş ve hatta devlet kurmaya muvaffak kılmıştır. Sultan Alparslan’a izafe edilen şu kadirşinas söz bu hakikati ifade eder: “Biz Türkler temiz Müslümanlarız. Bid’at nedir bilmeyiz. Onun için Allah bizi aziz kıldı”.

Hani Kumanlar? Hani Peçenekler?

XI. asır içinde Türklerin üç büyük dalga hâlinde, üç istikamette yayıldı:

Birincisi, Gazne hükümdarları emrinde, Kalaç ve diğer Türk boylarının, Hindistan’a yayılmalarıdır. Buraya Müslüman olarak gittiler ve buralara İslâm dini ve medeniyetini de götürdüler. Bugün Hindistan ve havâlisinde 500 milyona yakın Müslüman topluluğunun varlığı, bu istilâ hareketinin neticesidir.

İkincisiOğuz Türklerinin, İran’dan geçerek Anadolu’ya yayılmasıdır. Oğuzlar buraya Müslüman olarak gelmişti. Şimdi o sayede bu topraklarda oturmaktadırlar.

Üçüncü istilâ hareketi, Karadeniz’in kuzeyinden Balkanlara doğrudur. Peçenek, Bulgar, Kuman ve Avarlar Balkan yarımadasına yerleşti. Avrupa içlerine kadar akarak asırlarca halkı titrettiler. Ne çare ki bunlar Müslümanlığa girmeden buraya gelmişti. Etraflarını saran Hıristiyan devletlerin tazyiki ile kısa zamanda dinlerini, dillerini ve benliklerini unuttular; geleneklerini kaybettiler. Bunlar arasında eriyip yok oldular. Görülüyor ki, İslâmiyet, Türk devletlerini ve milletlerini, ayakta tutan, yaşatan, büyük ve başlıca kuvvet olmuştur. Macaristan, Güney Almanya, Polonya, Romanya, Sırbistan, Ukrayna ve Gürcistan’da binlerce Türk kabilesi eriyip gitti. Bugün bile buradaki Hıristiyan halk % 50 ilâ % 80 nisbetinde Türk kanı taşır. Zeki Velidi Togan Hâtıralar’da der ki (s. 532): “Türklerin mühim bir kısmı 16. asırdan beri Rus hakimiyeti altında bulundukları halde, İslâmiyet sayesinde milliyetlerini muhafaza edebilmişlerdir. Babürlü Prensesi ve şaire Zibünnisa, şiirlerinde, Hindu kalabalığı içinde mahvolmadan hâkim bir unsur olarak kalabilmeleri için peygamberimize minnettar olduklarını söyler.”

Türkler esasen cengâver bir milletti. İslâmiyet yardımıyla birlik ve beraberliklerini korudular. Bu dinin alevlendirdiği cihad ruhu sayesinde sağlam, büyük ve uzun ömürlü devletler kurdular. Geniş topraklara hükmettiler. Gerek savaş ganimetleri, gerekse sulh ve âsâyiş ortamının geliştirdiği ticaret sayesinde dünyanın en zengin milleti hâline geldiler. Memleketlerine asırlarca servet aktı. Orta Asya’da yaşayan ve Müslüman olmayan Moğollar ise, dünyayı işgal ettikleri halde, medeniyet bakımından geri ve maddeten fakir kaldılar. Hıristiyanlık bizâtihi terakki sebebi olsaydı, bu dine çok bağlı HabeşistanPeru gibi ülkelerin hâli böyle olmazdı.

Macaristan'da Kumanların bugünki torunları

İlmi hazır buldular

Kur’an-ı kerim insanların kavimler hâlinde yaratıldığını, bunun birbirlerini tanımakta elverişli olduğunu söyler. Bununla beraber ırk, güzellik veya zenginliği değil, ancak Allah korkusunu üstünlük sebebi olduğunu kabul eder. Bu prensip kabile asabiyetini yıkmış ve millet şuurunu pekiştirmiştir. Müslüman Türkler, diğer halklarla evlenmek suretiyle karışarak, genlerindeki istidadı tazelemiştir. Kültürleri zenginleşmiştir. Zeki ve kabiliyetli Balkan çocukları, en fazla bulundukları kasabanın papazı olabilecekken, saraya alınıp hususî tahsil ve terbiye ile devletin en üst kademesine çıkabilmiştir. Böylece hem imparatorluk unsurlarının meziyetlerinden istifade edilmiş, hem bunlar İslâmiyet ile tanışmıştır. Böylece kavimler arasında kaynaşma meydana getirilmiştir. Amerika bu genetik avantaj sayesinde süper güç olabilmiştir. Dahası var, Avrupa, hele Amerika’da bir zenci ile beyaz aynı mekânda bile bulunmazken,  Müslüman Türkler kendi ırkından olmayan Müslümanlarla evlenip yuva kurmakta mahzur görmediler. Bu da cemiyette demokrat bir yapının varlığına delâlet eder.

İlk müslümanlar ilim ve teknikte ileri giderek, parlak bir medeniyet kurmuşlardı. İslâm dünyası pek çok buluşa ev sahipliği yaptı. Türkler, bu medeniyete halef oldular. Bir bakıma çok şeyi hazır buldular. Ama bu kültürü geliştirip yüksek bir estetik seviyeye getirdiler. Müslüman denince bugün Avrupalıların aklına Türklerin gelmesi boşuna değildir. Osmanlılar önceki Müslüman âlimlerin koyduğu ilim lisanını aynen benimsediler. Zaten Türklerin Müslüman oluşunun ardından yeni mefhumları karşılamak üzere çok sayıda Arapça ve Farsça kelimeler Türkçeye geçmişti. Böylece Türkler, çok zengin ve ahenkli bir lisana sahip oldular. Bunda da Türklerin coğrafya itibariyle yakın temasta bulundukları İranlıların mühim tesiri olmuştur. Arapça kelimeler bile Türkçe’ye Farslardan geçmiştir. Böylece Arap ve Farslarla müşterek bir ilim lisanı doğmuştur. Türklerden mühim sayıda fıkıh âliminin yetişmesi de, bu ilme dair tabirlerin Türkçe lisanına girişini kolaylaştırmıştır. Osmanlı Hukuku’nun dili, önceki yüzyıllarda İslâm hukukçularının teşkil ettiği sağlam bir hukuk mantığı ve buna bağlı edebiyatını yansıtmaktadır. İlk Osmanlı hukukçuları muayyen bir hukuk mantığını, felsefesini ve edebiyatını hazır buldular. Bu birikimi Osmanlı kültürü içinde geliştirerek onu klasik üslûbuna ulaştırdılar. Eğer Osmanlılarda yerleşik ve zengin birikim olmasaydı, Batı kültürüne geçiş tam bir fiyaskoyla neticelenirdi.


.


Türk isminin menşei

 
A -
A +
 Hun İmparatorluğu halkı arasında, Türk adında bir boy vardı. Daha sonra bu boy, Göktürk Devleti'ni kurmuştu. Çin ve Roma tarihlerinde, Türkler bu isimle anılır. M.Ö. III. asırda yaşayan Hun İmparatorluğu halkı arasında, Türk adında bir boy vardı. Bu boy, iktidarı ele geçirip Göktürk Devleti'ni kurunca, aynı dili konuşan bütün topluluklara Türk adı verilmiş; Arap, Fars ve Bizanslılarca da böyle anılmıştır. Nitekim Moğollar da, kavmi arasında en güçlü ve kalabalık bir topluluk iken, iktidarı ele geçirmesi sebebiyle bütün bir ırka adını vermiştir. Franklar, Almanlar, Ruslar, İtalikler, Angllar için de böyle söylenebilir. Türk kelimesinin aslı türemek fiilinden gelir. Bu fiilden, türemiş, yaratılmış, sayıca çok, soylu mânâsına türük ve nihâyet hece düşmesiyle türk kelimesi ortaya çıkmıştır. Nitekim Anadolu'da bir kısım göçebeler de yürümek fiilinden yürük adını almışlardır. Muhtemelen Türkler, aynı dili konuşup aynı soydan geldiklerini göstermek için, kendilerinden bahsederken millet karşılığı olarak türük kelimesini kullanmış; sonra bu bir kavim adı hâline gelmiştir. Göktürk, gökten türemiş demektir. Burada hânedanın mukaddes vasfı vurgulanmıştır. Gök ve mavi renk, eski Türklerde dinî bir semboldü. Türk kelimesi, sonradan Uygurlarda, kuvvetli ve olgun mânâsını kazanmıştır. Bir rivayette Türk, miğfer demektir. Eteklerinde yaşadığı dağ, miğfer şeklinde olduğu için, bu boya Türk ismi verilmiştir. Bir başka rivâyete göre, Araplar, İskender-i Zülkarneyn'in Yecüc ve Mecüc için yaptığı seddin önünde kalan millete, beri yanda kalmış, terk edilmiş (terîk) mânâsına Türk demişlerdir. Bir başka Arap rivayetinde de Yafes'in oğlunun yerleştiği bölge ıssız olduğu için terîk denmiştir. Çoğulu etrak'tır. Türk, Farsça, beyaz demektir. Farslar, Türklerle ilk karşılaştıklarında, bölge halkı gibi esmer veya sarı olmadıkları için bu ismi vermiştir. İran mitolojisine göre İrec ile Turec adlı iki kardeşten İranlılar ve Türkler türemiştir. İranlılar, Türklerden ilk Müslüman olanlara da "Türk'e benzer" mânâsına, Türk-mend (Türkmen) demişlerdir. Başka bir rivâyette Türkmen, Türk-i İman kelimesinden gelir ve Müslüman Türkleri ifade eder. Nitekim Türkmen, Müslüman Oğuzlara verilen isimdir. Avrupalılar, Osmanlılara, hatta Müslümanlara Türk demişlerdir. Bazı İslâm ve Osmanlı tarihçileri, Türklerin, Nuh peygamberin oğullarından Yafes'in Türk (Tevrat'taki söylenişe göre Togharma) adlı oğlunun (Tevrat'a göre torununun) neslinden geldiğini söyler. Beyaz ve sarı ırk Yafes'in başka çocuklarından türemiştir. Nuh Peygamberin oğullarından Sam, Arap ve Yahudîlerin; Ham da Hindli ve Zencilerin atasıdır. Türklerin, Hazret-i İbrahim'in Kantûra adlı hanımından olan oğlu Togarma'nın soyundan geldiğine dair bir Tevrat rivâyeti daha vardır. Bu sebeple Türkler, bazı Sâmî kaynaklarında Benî Kantûra (Kanturaoğulları) diye anılır. Etrak-ı bîidrak Türk kelimesinin bir de sosyolojik mânâsı vardır. Türkler, Müslüman olduktan sonra, Sâmânoğulları zamanında, Müslüman olmayan ırkdaşları ile İslâm kültürü zayıf göçebe ve köylüler hakkında Türk tabirini kullanmıştır. Yörükler, yerleşik hayata geçmiş; memurluk, ziraat ve esnaflıkla uğraşan, koyun beslemeyip yaylaya gitmeyen ırkdaşlarına Türk demiştir. Nitekim Anadolu'nun çok yerinde bu tabir, sipahi sınıfına girmeyen sıradan köylüler için kullanılmıştır. Etrâk-ı bî-idrak sözü de "anlayışsız köylüler" demek oluyor. Fatih Kanunnâmesi'nde der ki: "Eğer biregü (birisi) hamr (şarap) içse, Türk veya şehirli olsa, kâdı ta'zîr ura (cezalandırsın)". Bu inceliği bilmeyenler, yanlış değerlendirmelere kapılmıştır. Başta Selçuklular ve Osmanlılar olmak üzere, bütün Türk devletleri ırkçılıktan uzak bir biçimde milletleri ile iftihar etmiş; hepsi de Türk kültürüne unutulmaz hizmetlerde bulunmuşlardır. Hadislerde Türkler Türk kelimesi Hazret-i Peygamber'in birkaç hadîsinde de geçer: Size ilişmedikleri müddetçe Türklere ilişmeyin. Zira ümmetimin mülkünü onların elinden ilk kapacak olan Beni Kantûra'dır [Ebû Dâvud, Taberânî]; Siz Türklerle dövüşmedikçe kıyamet kopmaz. Onlar çekirge gibi küçük gözlü, basık burunlu, kırmızı meşin gibi suratlı, aynı zamanda keçe ayakkabılıdır [Buhârî, Müslim]; Türkler dünya ehlinin hepsine hâkim olurlar [Deylemî]; Âhir zamanda geniş yüzlü, küçük gözlü olan Beni Kantûra gelip Dicle Nehri kenarına inerler. Basra halkından bir fırka bunlarla harb eder ve şehid olur [ETürk isminin menşeibû Dâvud]; Benim Türk adında bir ordum vardır. Onunla haddi aşanlara haddini bildiririm [Divanu Lügatit-Türk]; Hıfzın onda dokuzu Türklerdedir [Hatîb]. Mamafih hadîslerde tasvir edilen Türk imajının pek de müsbet bir yönü yoktur. Ancak burada geçen Türk tabirinin, gerek ırk hususiyetleri ve gerekse tarihî gerçekler bakımından Moğolları tarif ettiği de şüphesizdir. Nitekim hadîs metinlerinin gelişinden bu anlaşılıyor. Kumral, buğday beniz, açık göz, orta boy gibi genetik hususiyetler taşıyan Türklerin, Moğollarla ortak hiç noktaları bulunmamaktadır. Türkler, Orta Asya'da yerleşen eski bir Âri ırkıdır. Hadîs âlimleri bu hadîslerde geçen Türkler ifadesini, Küffâr-ı Çin olarak tefsir etmiştir. Hadîslerde Türklerden hiç de iyi bahsedilmiyor. O zamanlar Türk kelimesinin, Moğol ve Çinliler için kullanıldığı âşikârdır. Muhtemelen Türkler de yakın bir coğrafyada yaşadığı ve ekseriya hükûmetler Türklerin elinde olduğu için, bu kavimlere Türk denmiştir. Hadîslerde zikredilmek veya zikredilmemek Türklerin İslâmiyete hizmet şerefini eksiltmez. İstanbul'un fethine dair hadîs yeter de artar bile! Türk isminin menşei
.

.

Türklerin İslâma katkısı

 
A -
A +
Türklerin İslâma katkısıALPARSLAN: BİZ TÜRKLER TEMİZ MÜSLÜMANLARIZ Anadolu'nun kapılarını İslâmiyete açan Sultan Alparslan, "Biz Türkler, temiz Müslümanlarız. Bid'at nedir bilmeyiz. Onun için Allah bizi aziz kıldı!" diyerek muvaffakiyeti temiz inançtan bilmiştir. Türkler, öteden beri muharip bir milletti. Uzun harplere, seferlere, tabiî şartlara mukâvemetleri güçlüydü. Müslümanlığa girdikten sonra, yeni dinlerini gönülden benimsediler. Eski âdetlerinden buna uymayan hususları tamamen terk ettiler. Eski günleri de özlemediler. Bu hasletleri, onları İslâmiyetin bayraktarı yaptı. İslâmiyet, Türklerin elinde geniş topraklara yayıldı. Avrupa içlerine, Çin ve Sibirya'ya dayandı. Buna, Türk Cihan Hâkimiyeti Mefkûresi deniyor. Türkler, Hıristiyanlığın merkezi olan Roma'ya "Kızılelma" demişler ve fütuhatlarının nihaî hedefi olarak burasını tesbit etmişlerdi. GÜZEL AHLÂKIN NETİCESİ Türklerden, İslâmiyet uğruna ilk cihada girişen Karahanlılar oldu. Uygurların Müslümanlığına vesile oldular. Gazneliler de, Afgan ve Hindlileri İslâmiyete kazandırdı. Anadolu'nun fethinden sonra İslâmiyet Türklerin eliyle Roma topraklarında yayıldı. Yerli halkın yanı sıra, Balkanlarda Pomak, Arnavud, Boşnak, Makedon (Torbeş) ve Patriyotiler; Kafkasya'da Moğol, Gürcü, Laz, Abaza ve Çerkezler; öte yandan Rum, Ermenî, Yezidî gibi Anadolu'nun yerli halklarından bazı kitleler Türkler vesilesiyle gönül rızâsıyla Müslüman oldu. Türk sultanları, ülkelerindeki cemaatler arasında, sosyal, kültürel ve dinî bakımından herhangi bir fark kabul etmediler, herkese eşit hak ve adalet tanıdılar. Türklerin müsâmahasını ve güzel ahlâkını görerek Müslüman olan gayrımüslimlerin sayısı hiç de az değildir. Haçlı Seferlerini defalarca durdurmak, Selçuklu ve Osmanlılara nasib oldu. Bu sayede İslâm dünyası müthiş bir felâketten kurtuldu. Yüz binlerce Müslümanı öldüren ve önünde kimsenin duramadığı Moğol ordusunu, yine bir Türk, Mısır Memlûk Sultanı Baybars durdurdu. İ'lâ-yı kelimetullah denilen, Allah'ın ismini (dinini) her yere duyurmak ve yaymak düşüncesi, fütuhâtı Hıristiyan dünyasına dönük olan Osmanlı Devleti'nde, en yüksek seviyeye ulaştı. XVI. asırda yeryüzündeki dört büyük müstakil İslâm devletinden üçü Türk idi: Osmanlı, Gürgâniye ve İran Devletleri. Dördüncüsü bir ara Osmanlılara bağlı olarak yaşayan Fas Sultanlığıdır. Türkler sayesindedir ki Müslümanlar uzun asırlar boyu birlik ve beraberlik içinde yaşamıştır. Türk hâkimiyeti Hindistan'da 1858; İran'da 1925'e dek sürdü. Türkler asırlar boyunca, İran kavmiyetçiliğini sembolize eden ve İslâm birliğini tehdit eden Şia inancıyla çok mücâdele ettiler. Selçuklu Sultanı Tuğrul Bey Bağdad'a girerek halîfeyi Şiî Büveyhoğulları'nın esâretinden kurtardı. Selçuklu kumandanlarından Salâhaddin Eyyûbî de İslâm ülkelerini karıştırmak üzere propaganda faaliyetleri yürüten Mısır'daki Şiî Fâtımîleri ortadan kaldırarak İslâmiyete büyük hizmet etti. Yavuz Sultan Selim de, Anadolu'da ajan faaliyetinde bulunan Safevî Devleti'ni bozguna uğratarak, Hurûfîlerin gücünü minimuma indirdi. Osmanlılar, ayrıca, XVIII. asrın sonlarında ortaya çıkan Vehhâbîleri de sindirdi. Türkler olmasaydı, İslâmiyetin ilk zamanki saflığıyla bugüne intikal edeceği şüphelidir. Nitekim Türk hâkimiyetinin çöktüğü son asırda, İslâm ülkeleri ya emperyalist devletlerce işgal edilmiş; ya da bu heretik grupların veya sosyalist ihtilalcilerin hükmüne girmiştir. TÜRKLERDE ÂLİM YOK MU? Türkler, İslâm âleminde asırlar boyu hep hâkimiyeti ellerinde tuttular. Bu sayede İslâmiyet bir hayat dini olma sıfatını devam ettirdi. Türk devletlerinde din ve fen ilimlerine çok ehemmiyet verildi. Karahanlılar zamanından itibaren pek büyük âlimler yetişti. Usul-i fıkıh ilminin esasını ilk defa bunlar kurdu. Hakîm-i Şehîd, Kerhî, Hindüvânî, Ebü'l-Leys Semerkandî, Ebû Bekr Hârezmî, Debbûsî, Hulvânî, Pezdevî, Hâherzâde, Sadrü'ş-Şehîd, Nesefî, Buhârî, Serahsî, Kâsânî, Kâdıhan, Merginânî, Üsrüşenî ve ismini sayamayacağımız kadar çok sayıda hukukçu bu coğrafyada ve Türkler arasından çıktı. Ebû Mansur Mâtüridî, Semerkandlı bir Türk idi. Gazne, Semerkand, Buhârâ, Delhi, Kazan, Herat, İstanbul gibi kültür merkezlerinde tanınmış Türk âlimleri yetişti. İbni Melek, Molla Fenârî, İbnü'l-Hümâm, Hızır Bey, Hayâlî, Molla Hüsrev, Sa'dî Çelebi, Şeyhzâde, Halebî, Taşköprüzâde, Birgivî, Ebussuûd, İbni Kemal, Hâdimî hep Osmanlı ülkesinde yetişmiş Türk asıllı âlimlerdir. Ahmed Yesevî, Bahaddin Buhârî, Ubeydullah Ahrâr, Mevlânâ Celâleddin Rûmî, Hacı Bayram Veli gibi mutasavvıflar da, hep Türk hâkimiyeti devrinde yetişti. Bunlar, Anadolu ve Rumeli'nin Müslümanlaşmasında; millî birlik ve beraberliğin, ayrıca cemiyet nizamının muhafazasında mühim rol oynadı. Osmanlılarda halk ve devlet adamları Türkçe konuşmakla beraber, İslâm dininin aynı zamanda dünya işlerini de tanzim etmesi sebebiyle Türkler Arapça'yı ilim dili olarak muhafaza ederek saf bir biçimde günümüze kadar intikalini sağladılar. Arapça'nın gramerine dair eserleri de hiç Arap ülkesinde yaşamayan Türkler yazmıştır ki, İmam Birgivî bunlardan en meşhurlarıdır. Fen ve sanatta birinci sınıf eserler verdiler Müslüman Türk devletlerinde sadece din ilimlerinde değil; müsbet ilimler sahasında da büyük ilerlemeler kaydedildi. Trigonometrinin kurucularından Bîrûnî ile İbni Türk, matematik ilminin doğudaki başlıca temsilcileri oldular. Algoritma ve cebirin babası Hârezmî; astronom Uluğ Bey hep Türk asıllıdır. Kâğıt, matbaa, barut, pusula, orijini Çin bile olsa, Uygurlar tarafından geliştirilip dünyaya tanıtılmıştır. Semerkand, zamanında, en kaliteli kâğıt imal edilen yer idi. Selçuklular devrinde bilhassa tıp ilmi çok gelişti. Anadolu'da birçok tıp fakültesi, hastahâne kuruldu. Akıl hastalarına ilk defa hasta muamelesi yapıp tedavi eden Türkler oldu. Pirî Reis, Seydi Ali Reis, Kâtib Çelebi, dünya çapında coğrafya âlimleri olarak kabul gördü. Yeni kıtaların keşfinden hemen önce bu coğrafyacıların yaptığı ve aslına oldukça yakın haritalar herkesi hayrete düşürmektedir. Türklerin yaşadığı şehirler, dünyanın en kalabalık ve en mamur şehirleriydi. Asya içlerinden Akdeniz'e, Oğuz bozkırlarından Hindistan ortalarına ve Mısır'a kadar uzanan geniş sahada o devrin Türk devletlerinden kalma çoğu birinci sınıf sanat eserleri görenlerin gözünü kamaştırmaktadır. Türkler bu çağda sanat dünyasına mühim yenilikler getirdiler. Kendilerine has bir üslup kullanarak İslâm medeniyetini inkişaf ettirdiler.


.





xxxxxxxxxxxxxxxxxxxx




Ya Türkler Müslüman Olmasalardı?..

 

 Bir üniversite rektörünün “Keşke Türkler Müslüman Olmasaydı?” tarzındaki sözleri kamuoyunda yine yoğun polemik konusu oldu.

Bilimsel yeterlilikte dünya üniversiteleri arasında ilk beşyüze bile giremeyen üniversitelerimizin sözde bilim adamlarıyla, edebiyatçı, sanatçı, fikir ve edebiyat insanı geçinen çoğu entelektüellerimiz, popüler olmanın, birilerinin gözüne girerek ikbal, mevki, makam ve maddi imkanlar devşirmenin yolunu kendi milletlerine ve dinlerine karşı bu tür haksız, gerçek ve insaf dışı, abuk sabuk isnat ve iftiralarda bulunmakta arıyorlar. Özellikle batılı oryantalist çevreler, bizimkilerin bilimsel yetersizliklerini çok iyi bildiklerinden, bunların başka ciddi alanlardaki sözüm ona bilimsel çalışmalarına ve görüşlerine zerre kadar itibar etmiyorlar, değer vermiyorlar. Ama mensup oldukları toplum ve medeniyet aleyhinde söyledikleri şeylere sıra gelince, bunlar ne kadar saçma ve gerçek dışı olursa olsun, hemen doğru ve gerçek kabul edip kendi söylemleri içine alıyorlar ve bu saçmalıkları yine onlara karşı kullanmaktan da asla geri durmuyorlar. Aslında bu tür isnat ve iftiraların çoğunun patenti de yine başkalarına ait. Bunlar,bize hiç de dost olmayan çevrelerde pişirilip kotarıldıktan sonra kendilerince uygun zaman ve zeminlerde servise konuyor. Bizimkiler ise sadece bunların dillendiricisi oldukları halde, sanki kendi görüşleriymiş gibi ortalarda dolanıyorlar.

 


Fakat ne dersiniz, biz bu konuya da olumlu tarafından bakmaya çalışalım?! Ne kadar üzücü ve kırıcı olsa da, bu tür abuk sabuk iddiaları, tarihimizle yüzleşme, tarihimizde olup bitenlerden dersler çıkarma fırsatı olarak değerlendirmeye çalışalım. Varlığımızı, kimliğimizi ve kişiliğimizi geliştirip devam ettirmemiz ancak doğru bir tarih şuuruyla mümkün olabilir. Nereden geldiğini, tarih yolculuğunda hangi badirelerden geçtiğini bilemeyen milletler hiçbir yere gidemezler. Pek tekin ve güvenli olmayan engin gelecek ufuklarında oradan oraya sürüklenerek kaybolup giderler.

Bu yüzden zaman zaman şöyle bir durup, benzer soruları ciddiyetle kendi kendimize sormamızda ve cevabını uzun tarih maceramız içerisinde bulmaya çalışmamızda sayısız faydalar vardır.
 


Sahiden, acaba Türkler Müslüman olmasalardı ne olurdu? Türkler, Müslüman olmakla neler kazanıp, neler kaybettiler? Müslüman olmakla iyi mi ettiler, kötü mü ettiler? Gelin bunun cevabını aramak için tarihe bir yolculuk yapalım.

İslamın ilk yayılma dönemlerinde Türkler, Asya ve Doğu Avrupa’da çok geniş bir coğrafya üzerinde değişik kavimler, kabileler, boylar, topluluklar halinde yaşıyorlardı. Genelde bölük pörçük, çoğu zaman da birbirlerine rakip ve düşman akraba topluluklar şeklinde zor bir hayat süren Türk boylarının arasında, başka yabancı milletlerden unsurlara rastlanmaktaydı. Bu dönemin en önemli Türk kavimleri Uygurlar, Kırgızlar, Kıpçaklar, Karluklar, Peçenekler, Avarlar, Ogurlar ve Oğuzlardı.
 


İrili ufaklı sayısız Türk devletlerinden üçü zamanında, Kuzey Asya’nın geniş düzlüklerinde yaşayan bütün Türkçe konuşan kavimler, tek bir bayrak ve imparatorluk çatısı altında toplanabilmişlerdir. Bunlar Büyük Hun, Göktürk ve Büyük Selçuklu İmparatorluklarıdır. Her üç imparatorluğu da Oğuzlar kurmuşlardı.

Göktürklere (552-745) kadar Türk milletinin ortak bir adı bile yoktu. Türk adını ilk defa Göktürkler kullandılar. Türkler, yine bu dönemde göçebe bozkır yaşantısından, yerleşik hayata geçmeye ve tarıma yönelmeye başladılar.

Siyasi çatışmalar, iç çekişmeler, taht kavgaları, yabancıların özellikle Çinlilerin entrikaları ve müdahaleleri yüzünden, Türkler siyasi birliklerini uzun süre devam ettiremiyorlar, bir türlü sürekliliği olan bütün Türk kavimlerini aynı bayrak altında toplayabilen büyük ve güçlü devletler kuramıyorlar, kurdukları büyük devletler de pek uzun ömürlü olamıyordu. Türk devletleri genellikle yine Türkler tarafından yıkılıyor, bunların yerine başkalarına ve çoğunlukla Çin’e bağımlı, parça buçuk küçük devletçikler oluşturuluyordu. Bazılarının kağanları bile Çinliler tarafından atanan bu devletlerin idaresindeki Türkler Çin örf ve adetlerini kabule zorlanıyorlardı.
 


Çin entrikaları, taht kavgaları, değişik Türk boyları arasındaki rekabet ve çekememezlik gibi sebeplerle Göktürk İmparatorluğu da fazla uzun ömürlü olamadı. Kuruluşunun üzerinden fazla bir zaman geçmemişti ki, önce Doğu ve Batı Göktürkler olarak ikiye ayrıldı, sonra da 630 yılında tamamen Çin egemenliğine girdi. 630-680 arasındaki 50 yıllık haysiyet kırıcı dönemde, bey olmaya layık oğulların köle durumuna, hatun olmaya layık kızların cariye durumuna düştüğü, Türk Milletinin: “Ülkeli bir kavim idim, nerede şimdi benim ülkem? Hakanlı bir kavim idim, nerede şimdi benim hakanım?” diye inim inim inlediği Orhun Abidelerinde de anlatılır.

Göktürkler, 50 yıllık acı ve ızdırap dolu yılların ardından 681’de yeniden bağımsızlıklarına kavuştularsa da 745’de yine başka bir Türk boyu olan Uygurlar tarafından tarih sahnesinden silindiler. Uygurlar da ancak 840 yılına kadar varlıklarını sürdürebildiler. Onlar da bu tarihte başka bir Türk hanedanlığı olan Karahanlıların hakimiyetine girdiler.

İslam öncesi dönemde Türkler arasında doğru dürüst bir dil birliği de yoktu. Her boy ve kabilenin başka bir lehçesi, başka bir ağız ve şivesi vardı. Türkler başka milletlerle çok kolay kaynaşıp karıştıkları için bu şiveler gittikçe birbirinden uzaklaşıyor, hatta başkalaşarak ya başka bir dil haline dönüşüyor, ya da kendi dillerini tamamen unutan Türkler başka milletlerin dillerini konuşmaya başlıyorlardı. Türklerin esas anayurdu, Aral Gölü-Altay Dağları-Tanrı (Tiyanşan) Dağları arasında kalan ve Balkaş Gölünü de içine alan büyük üçgendi. Ancak Türkler, çok erken zamanlardan beri hızla çevreye yayılmışlar, kuzey-doğuya ilerleyerek Çin’in kuzeyine yerleşmişler, İrani kavimlerle karışıp Saka (İskit) adı altında batıya akmışlardı. M.Ö. 1111 yılından M.Ö. 256 yılına kadar 855 sene Çin’de saltanat süren Çu hanedanının da Türk olduğunda çoğu tarihçiler birleşmektedir. Hunlar, Avarlar, Peçenekler, Kumanlar, Kıpçaklar, Uzlar, Bulgarlar da Avrupa’ya gelip yerleşen ve bazıları buralarda devletler kuran Türk kavimlerindendiler. Fakat Türkler buralara daha üstün bir kültür götüremedikleri için, gittikleri yerlerde çok geçmeden dillerini de, kimliklerini de, Türklüklerini kaybediyorlar, buralardaki milletler arasında eriyip yok oluyorlardı.
 


Eski Türkler Göktanrı dinindendiler. Fakat zamanla bu din ve inanış yeterli olmamaya, halkın içindeki manevi açlığı doyuramamaya başladı. İslamın yeryüzünü aydınlatmaya başladığı dönem, aynı zamanda Türklerin de, yeni bir din arayışına girdikleri döneme rastlamaktaydı.

Yavaş yavaş Göktanrı dinini bırakmaya başlayan Türkler arasında Şamanizm, Manihaizm, Budizm, Hıristiyanlık ve Yahudilik gibi dinler yayılmaya başladı. Türklerden, neredeyse o zaman mevcut olan dinlerin hepsine girenler vardı. Fakat bu sefer bir de din birliğinden yoksunluk, millet içinde yeni ayrılıklara ve çözülmelere yol açmaya başladı. Üstelik bu dinlerin çoğu onların milli karakterleriyle de bağdaşmıyordu. Nitekim Göktürk İmparatoru Bilge Kağan, ülkenin her tarafında Budist ve Taoist tapınaklar inşa ettirerek, bu din ve felsefeyi Türkler arasında yaymayı arzu ediyordu. Bu düşüncesini Veziri Tonyukuk’a açtığında Tonyukuk kendisini: “Bu dinler bizim karakterimize uymaz. Çünkü her ikisi de insandaki hükmetme ve iktidar duygusunu zaafa uğratıyor. Kuvvet ve savaşçılık yolu, bu değildir. Türk milleti’ni yaşatmak istiyorsak, ne bu öğretilere, ne de bunların tapınaklarına ülkemizde yer vermemeliyiz” diyerek kendisini uyarmıştı.

Göktürklerden sonra gelen Uygurlar Mani dinini benimsediler. Bu arada Hazarlar Mûsevî dinine ve batıdaki Tuna Bulgarları da Hıristiyanlık dînine girmişlerdi. Din ayrılığı, milletin hem birlik ve beraberliğinin, hem de kimlik ve kişiliğinin korunup geliştirilmesinin önünde en büyük engel durumuna gelmişti . Örneğin Tuna Bulgarları Hıristiyan olmalarının üzerinden daha bir asır bile geçmeden hem Türkçeyi hem de Türklüklerini tamamen unuttular. Doğu Avrupa’ya yerleşerek devletler kuran Türk boyları da, Hıristiyanlaştıktan sonra Slavlaşıp Türklüklerini kaybettiler.

Kısaca İslamla tanıştıkları dönemlerde Türkleri bir arada tutabilecek ne güçlü bir siyasi birlikleri, ne de doğru dürüst din, kültür ve dil birlikleri kalmıştı. Türk milleti belki de tarih sahnesinden silinme tehlikesiyle karşı karşıyaydı . Eğer Müslüman olmasalardı, büyük bir ihtimalle başka milletler içinde eriyip gideceklerdi. Nitekim daha önce çeşitli dinlere girenler Türklüklerini kaybettikleri gibi, Türklerin de en yaman düşmanları olmuşlardı. İlk defa Müslümanlık, bazı istisnalar hariç bütün Türkleri içine alacak kuvveti gösterdi ve Türkler içine düştükleri ayrılık ve dağınıklığın içinden ancak Müslüman olduktan sonra kuvvetli birlikler teşkil ederek çıkabildiler.
 


Türk milletinin İslamla şereflenmeden önceki ve sonraki durumları , şu Ayet-i Kerime’lerdeki tasvirlere şaşılacak derecede benziyordu: “Allah’ın üzerinizdeki nimetini düşünün! Hani siz (birbirinizin) düşmanlar(ı) idiniz de O, kalplerinizi (İslama ısındırıp) birleştirmişti. İşte O’nun (bu) nimeti sayesinde (din) kardeşleri olmuştunuz ve yine siz bir ateş çukurunun tam kenarında iken oradan da sizi O kurtarmıştı. (A’li İmran: 103)

Allah, onların gönüllerine sevgi verip birleştirendir. Sen yer yüzünde olan (her) şeyi toptan harcamış olsaydın bile yine de onların gönüllerini (böyle) birleştiremezdin. Fakat Allah onların aralarını bulup kaynaştırdı. Çünkü O mutlak galibdir, tam hüküm ve hikmet sahibidir. (Enfal:63)

Türklerle Müslümanlar arasındaki ilk münasebetler Hazreti Ömer devrine kadar uzanır. Bu dönemde Müslümanlar Sasani İmparatorluğunu yıkarak Türklerle sınır komşusu olmuşlardı. Daha sonra Horasan’ı alan Müslümanlar, Emevîler devrinde Amuderya’yı geçerek Mâveraünnehr’in hemen tamamını Türkler’den aldılar. Semerkand, Buhara gibi büyük merkezler, İslâm devletine katıldı. Buralarda yaşayan Türkler arasında da Müslümanlık yayılmaya başladı . 
Ancak Emevilerin kendilerinden olmayanlara karşı uyguladıkları ırkçı ve baskıcı “şuubiyye politikaları” yüzünden münasebetler pek olumlu yönde gelişemedi. İki taraf arasında sık sık çatışmalar yaşandı.

Emevilerin Arap olmayan Müslümanlara karşı âdil ve eşit davranmamaları, Müslümanlığı kabul eden Türkler arasında da huzursuzluğu artırmıştı. Müslüman Türkler, Emevilere karşı Abbasileri destekleyerek iktidarın Abbasilere geçmesinde önemli rol oynadılar. Horasan bölgesinin komutanı Türk asıllı Ebu Müslim, isyan edip Hz. Peygamber`in amcası Hz. Abbas`ın soyundan gelen Ebu`l Abbas Abdullah`ı halife ilan etti. Emevi idaresine son verilerek, Abbasi Devleti kuruldu (750). Türkler, Abbasi Devleti’ni daha çok benimsediler, yeni yönetime daha sıcak baktılar.
 


Bu arada 745 yılında Göktürk İmparatorluğu yıkılmış, Türklerin siyasi birlikleri dağılma noktasına gelmişti. İslam alemi ise iktidarın Emevilerden Abbasilere geçiş dönemi sıkıntılarıyla boğuşuyordu. Bölgedeki bu karışıklıklardan yararlanmak isteyen Çin, hakimiyet alanını genişletmek için batıya doğru ilerlemeye ve Türk topraklarını işgale kalkıştı.

Abbasi Devleti’nin kuruluşunun üzerinden daha bir yıl geçmemişti ki, büyük bir Çin ordusu Orta Asya`ya hakim olabilmek için batıya doğru ilerlemeye başladı. Çin kuvvetleriyle tek başlarına baş edemeyeceklerini anlayan Türkler, ortak düşmanlarına karşı Abbasîlerden yardım istediler. Türklerden ve Müslümanlardan oluşan müttefik kuvvetler, 751 yılı Temmuz’unda Talas Irmağı kenarında 100 000 kişilik Çin ordusuyla karşı karşıya geldiler. O zamana kadar genelde hep karşı cephelerde yer alan Araplarla Türkler, ilk defa bu savaşta ortak düşmanlarına karşı aynı cephede yer alıyorlardı. Beş gün süren bu kanlı savaşta Çinliler ağır bir yenilgiye uğratıldı.

Talas Meydan Muharebesinin zaferle neticelenmesi; Türk, Çin, İslam ve dünya tarihi ve medeniyeti açısından çok önemli sonuçlar doğurdu, tesirler bıraktı. Bu zaferle, Orta Asya’nın Çin egemenliğine girmesi ihtimali ortadan kaldırılmış oldu. Çinliler, Talas yenilgisinden sonra 20. yüzyıla kadar, bir daha Tanrı (Tiyenşan) Dağları’nın batısına geçemediler. Türkler de, yüzlerini artık batıya çevirdiler. Timur’un yarım kalan seferi hariç (1405), Çin’e karşı ciddi bir harekata kalkışmadılar. Türklerin zamanla Ötüken Vadisini de terk etmelerinden sonra, bu bölgeye Moğollar yerleşmeye başladılar.

Talas Savaşı, İslam aleminde de çok büyük yankılar uyandırdı. Abbasi Devleti bu zaferle gücünü ispat ederek, bütün Müslümanların gözünde sempati ve meşruiyet kazandı.

Talas Savaşı, Türk-Müslüman münasebetlerinde bir dönüm noktasıdır. Bu savaş l a, Türklerle, Arapların birbirlerine karşı kinleri azalmış, uzun yıllardan beri devam eden çetin savaşlar yerini barışa bırakmıştır. Artık, Türkler ile Müslüman Araplar arasında çetin savaşlar olmuyor, bunun yerini ticarî münasebetler, dostane ilişkiler alıyordu. Değişik dinlere mensup Türkler, Müslümanlarla tanışıp, İslam dînini yakından tanıma imkânına kavuştular. İslam dîninin üstün esasları, mütekâmil hâli, başka din ve inanışlara sahip Türklerin İslamiyet’i benimsemelerine sebep oldu. Orta Asya’da, yüzbinlerce Türk, İslam Medeniyeti dairesine girdi.

Türkler, 150 yıl kadar İslamiyeti incelediler. Türklerin kitleler hâlinde Müslüman olmaları özellikle X. yüzyılda hız kazandı. Henüz 900 tarihlerinde İtil (Volga) çevresinde bulunan Bulgar Türkleri arasında Müslümanlığa çok büyük ilgi vardı. Nitekim İtil Bulgarları hükümdarı Almış Han, 920 ‘de Abbasi halifesine müracaat ederek din âlimleri ve mimarlar göndermesini rica etmişti. Aynı tarihlerde Önce Karluk, Yağma ve Çiğil boyları, ardından Oğuzlar arasında İslâmiyet yayıldı.

Büyük Türk Hakanı sıfatıyla Karahanlı tahtında oturan Satuk Buğra Han’ın yüzbinlerce Türk’le birlikte İslamı kabul edip, resmi din ilan etmesi (924) hem Türk, hem İslam, hem de dünya tarihi açısından çok önemli bir dönüm noktasıdır. Hatta denebilir ki, Türk tarihinin en önemli olayı Türklerin başka dinlerden yüz çevirip neredeyse toptan Müslüman olmalarıdır.

Dünya tarihinde dışardan bakıldığında gayet önemsiz göründüğü halde, bu kadar büyük ve önemli sonuçlar doğurabilen olaylar pek nadirdir. Türklerin gönüllerinin İslama açılarak toptan Müslüman olmaları, doğurduğu olağanüstü sonuçlar bakımından üzerinde dikkatle durulması gereken olaylardandır.

Türkler İslamiyeti kendi istekleriyle, hiçbir baskı ve zorlama olmadan, samimi, içten ve kendiliklerinden benimsediler. Böylece o zamana kadarki 1200 yıllık yazılı tarihlerinden çok daha şanlı ve parlak olan yeni bir tarih devresine ayak bastılar.

Türkler, millî yapılarına uygun olduğu için İslam dinini kabul etmişler, bu sayede varlıklarını, birliklerini, dirliklerini hatta Türklüklerini de koruyabilmişlerdir. Türklerden Müslümanlık dışındaki dinleri seçenler, milli benliklerini ve Türklüklerini de kaybetmişlerdir.

Neredeyse toptan Müslüman oldukları IX. yüzyılın ikinci yarısı ile X. yüzyılın başlarında Türkler, Asya İmparatorluğu ve cihanşümul devlet olma vasıflarını artık kaybetmişlerdi. En büyükleri Uygur ve Karahanlı Kağanlıkları olan, irili ufaklı devletlere bölünerek siyasi birliklerini, çoğu milli karakterleriyle bağdaşmayan değişik dinlere girerek de din ve inanç birliklerini kaybetmişlerdi. Güç ve kuvvetleri dağılmış, birlik ve beraberlikleri, dirlik ve düzenlikleri kalmamıştı. Onları bir araya toplayıp yüceltecek bir ülkü ve ideale, bir mefkure birliğine her zamankinden daha çok ihtiyaçları vardı. Bunu da İslam’la buldular.

Türkler Müslümanlıkla yeni ve güçlü bir kimlik ve kişiliğe sahip oldular. İslamla (Et ve tırnak benzetmesi yetersiz kalır!) adeta beden ve ruh gibi oldular. Onların bu dine yaptıkları büyük hizmetlere mukabil, bu din de onların tarih sahnesinden silinmesini, eriyip yok olmasını engelledi.

Coğrafyanın vatan, insan yığınlarının millet olabilmesi için din, aile, ahlak, irfan, dil ve edebiyat, sanat, hukuk, devlet, ekonomi… gibi kurumlar meydana getirilmesi, ortak hedefler, ortak davranışlar, örf, adet, gelenek ve görenekler oluşturulması gerektiği, bunun da büyük fedakarlıklar, çile ve eziyetler, sonsuz kahırlar sonucu oluşabileceği yolundaki güzel ve doğru tespitlere katılmamak mümkün değildir. (Coğrafyadan Vatana, s.12-13, Remzi Oğuz Arık, Kültür ve Turizm Bakanlığı Yayını, Ankara, 1983)

Türkler büyük bir medeniyet kurabilmek ve bugün yaşayabildikleri yerleri kendilerine vatan edinebilmek için ihtiyaç duydukları her şeyi ancak İslam’la bulabildiler. Ünlü Arap Edibi ve Yazarı Cahiz (öl. 870), Türkler daha toplu olarak İslamiyet’i kabul etmeden önce, onların İslama ne kadar çok ihtiyaçlarının olduğunu, “Türklerin Faziletleri” isimli kitabında çok güzel özetler: “ Eğer Türklerin memleketlerinde de peygamberler ve filozoflar yaşayıp ta bunların fikirleri kalplerinden geçse ve kulaklarına çarpsaydı, onlar edebiyatta Basralıları, felsefede Yunanlıları, sanatta Çinlileri de geçerlerdi. Türklerin bu üstün özellikleri eğer onları motive edip harekete geçirebilecek önemli bir sebeple veya büyük bir ideal ve gaye ile birleşecek olsa, ne kadar büyük bir güç haline gelecekleri tahmin bile edilemez.”

Gerçekten de İslamiyet Türkleri hem motive edip harekete geçiren bir ideal ve gaye olmuş, hem onların manevi dünyalarının zenginleşmesinde, bedii zevklerinin, güzel sanatlar, edebiyat, bilim, kültür ve sanat alanlarındaki kabiliyetlerinin gelişmesinde çok büyük roller oynamış, böylece medeniyet yolunda geçmiş tarihleriyle kıyaslanamayacak büyük bir sıçrama yapabilmelerine imkan, zemin ve ortam hazırlamıştır.

Türkler, Müslüman olmadan önce, etrafı yüksek dağlarla çevrili bozkırlardan ve çöllerden oluşan bir kara ülkesi halkıydı. Eğer Müslüman olmasalardı, Türklerin bu kapalı alandan çıkabilmeleri, dünyaya açılabilmeleri mümkün değildi. Çünkü batı tarafları İslam hakimiyetindeydi. İçinde kendi milletlerden unsurların da bulunduğu, bu gücü kırarak batıya akabilmeleri, aksalar bile buralarda varlıklarını sürdürebilmeleri mümkün değildi. Çünkü İslamsız batıya akan Türklerin hepsi başka milletlerin içinde eriyip yok olmuştu. Türkler ancak, Müslüman olduktan, hele Selçuklularla birlikte İslamın bayraktarlığını da üstlendikten sonra, kendi milletlerinden olan ve olmayan Müslümanlarla da birleşerek yüzlerini batıya, sürekli batıya çevirip, kolaylıkla ve güvenli bir şekilde batıya akabildiler. Denizlere ulaşarak, kurdukları cihan devletleriyle dünya çapında bir millet olup dünyaya nizam verebildiler.

Türklerin önceleri Moğolistan civarında olan yönetim merkezleri sürekli doğudan batıya bir yol izlemiş, Uygurlarla Doğu Türkistan’a, Orta Asya’ya, Karahanlılar’la da biraz daha Yakın Doğu’ya doğru kayarak Batı Türkistan’a gelmiştir. 1040 yılında Karahanlılar’ın yerine geçen Büyük Selçuklu İmparatorluğu ile Türk Hakanlığı Akdeniz’e ulaşmış, Yakın Doğu’nun en büyük devleti olmuştur.

Anadolu’nun Türkler tarafından fethedilip ebedi vatan haline getirilmesindeki en önemli sebep, bunu mümkün kılan en büyük unsur ve daha önce gelenlerin eriyip yok olma akıbetlerine uğramalarını engelleyen en büyük dayanak da İslam olmuştur. 1071 yılındaki Malazgirt Zaferi ile Anadolu’nun kapılarının Türklere açılmasının üzerinden daha dört yıl geçmeden Müslüman Türk hakimiyetinin boğazlara ve Ege’ye kadar bütün Anadolu’yu kapsamasını, 1075 yılında Türkiye Selçuklu Devletinin kurulmasından sonra da Anadolu’nun adının artık “Türkiye” diye anılır hale gelmesini, buraların İslama ve Türklere ebedi vatan olmasını Müslümanlığın gücü ve desteğinden başka hiçbir şeyle yeterli bir şekilde açıklanamaz. Nihayet Türkler, Osmanlı İmparatorluğu ile cihan hakimiyeti mefkurelerini gerçekleştirebilmişler, hem kendilerinin, hem de bütün dünyanın gelmiş geçmiş en büyük ve en uzun ömürlü devletlerinden birini kurarak, bir cihan imparatorluğu haline gelmişlerdir.

İnsanlık tarihinin gelişme yolundaki en büyük ve en önemli hamlelerinden biri olan İslam Medeniyeti, Araplar, İranlılar ve Türklerin ortak eseri kabul edilir. VII. yüzyıldan itibaren İslam Medeniyeti tartışmasız olarak dünyanın en ileri medeniyeti durumundaydı. Bizansla temsil edilen Hıristiyan Medeniyeti ile Çin ve Hint medeniyetleri İslam Medeniyeti ile mukayese edilebilecek durumda değillerdi. Roma Medeniyetinin adı bile unutulmuştu. Orta ve Batı Avrupa fakirlik, yoksulluk ve iptidai bir gerilik içindeydi.

Son derece büyük bir dinamizm ve canlılıkla tarih sahnesine çıkan İslam Medeniyeti, inanılmaz bir hızla eski dünyanın en önemli topraklarını ve medeniyet merkezlerini hakimiyeti altına almıştı. Hazreti Muhammed’in vefatının (632) üzerinden daha yarım asır geçmeden Müslümanlar, Sasani İmparatorluğu’nu tarih sahnesinden silmişler, Bizans İmparatorluğu’nun topraklarının büyük bölümünü ele geçirerek Kafkasya’nın ötesine ve İstanbul kapılarına dayanmışlardı. Bütün Kuzey Afrika’yı fethedip 711 yılında İspanya’ya geçen Müslümanlar, Pirene Dağlarını da aşarak Fransa içlerine kadar ilerlemişler, bu ilerleyiş ancak 732 yılındaki Puvatya Savaşıyla durdurulabilmişti. Müslümanların en önemli gayelerinden biri İstanbul’u da alıp bir cihan hakimiyeti kurmaktı. Bunun için büyük bir donanma kurdular. Kıbrıs fethedildi. Bizans donanması 655’te Doğu Akdeniz kıyılarında yok edilerek İslam ordusu 668 yılında, yani Hazreti Peygamberin ölümünden sadece 36 yıl sonra ilk defa olarak İstanbul’u kuşattı.

İslamın, Müslüman Arapların önderliğindeki parlak dönemleri fazla uzun sürmedi. Türklerin Müslüman oldukları dönemde, İslam alemi hem fikri, hem de siyasi yönden büyük karışıklıklar içerisindeydi. Gerçekten Müslüman olmadıkları halde İslamın hızlı yayılışı ve gücü karşısında açıkça cephe alamadıkları için İslamı kabul etmiş görünen eski medeniyet unsurlarının İslam inancına, toplumuna, devletine ve halkına karşı giriştikleri örgütlü, sistemli, gizli ve sinsi mücadeleler, bunların toplumdaki iç çekişmelerden ve rekabetlerden de yararlanarak ortaya çıkardıkları kamplaşmalar, düşmanlıklar, iç karışıklıklar, İslamı özünden saptırmaya yönelik gayretler, anarşi, terör, suikast olayları, Emevi ve Abbasilerin izledikleri yanlış devlet politikaları ve daha pek çok iç ve dış sebepler yüzünden İslam Alemi iyice zaafa uğramış, tamamen içine kapanmış, gücü kuvveti kalmamış, çok tehlikeli ve hayati bir döneme girmişti. İslamın özüne aykırı aşırı fikirler, batıl inanç ve düşünceler almış yürümüştü. Batınilik, Hurufilik, aşırı Mutezililik, kaynağını Hint ve Yunan felsefelerinden alan, İslamın temel inanç ve düşünce sistemiyle bağdaşmayan mezhep, tarikat, görüş ve anlayışlar toplumda inanç bakımından da ayrılıklara, bölünmelere, kamplaşmalara ve düşmanlıklara sebep oluyordu. Başlangıçta hür düşüncenin savunucusu olarak ortaya çıkan ve bazı Abbasi halifelerince himaye gören Mu’tezile mezhebi, bir müddet sonra tam aksi bir tutuma bürünmüş, kendi düşüncelerini paylaşmayanlara karşı “mihne” diye adlandırılan engizisyon benzeri uygulamalara girişmişti. Bir yandan her şeyi akılla çözmeye çalışan aşırı Mutezileciler, diğer yandan Batıniler, Hurufiler, Haşhaşiler gibi aklı bir tarafa atanlar, öte yandan Budizm, Hinduizm, Manizm, Zerdüştlük gibi eski din ve inançlarını İslama katmak isteyenler, sayısız kollara bölünmüş Şiiler ve ehli sünnet mezhepleri arasında kapanmaz uçurumlar oluşmuş, toplumda birlik beraberlik kalmamıştı.

Emevilerin aşırı ırkçı politikalarından sonra Abbasi hükümdarlarının Devletin en üst görevlerine getirmekte sakınca görmedikleri bazı eski inanç ve medeniyet mensupları, eski dinlerinin ritüellerini ve inanç unsurlarını İslama dahil etme ve bunu Devlet gücüyle yapma gayretleri içerisine de girebilmişlerdi. Örneğin, Abbasiler döneminde halifeden sonra en üst yönetici durumundaki vezirliği elinde bulunduran eski budist Bermekiler, eski inançlarından kopmadıklarını mescidlerde buhur yakmakla ortaya koyabiliyorlar ve işi Halife Harun Reşid’e süslü bir şekilde Kâbe’nin ortasında, üzerinde ebedi olarak öd ağacı yakılacak bir buhurdanlık koymasını önermeye kadar vardırabiliyorlardı.

İlk Müslümanlardaki iman ve ihlas çoktan kaybolmuş, bunun yerini aşırı zenginliğin yol açtığı şımarıklık, lüks ve israf düşkünlüğü almıştı.

Halbuki her şeyin bilgisine sahip olan Allah, Kitabında Müslümanları böyle bir duruma düşmekten açık açık uyarıyordu:

“ Ey iman edenler! Sizden kim dininden dönerse (bilsin ki) Allah, sevdiği ve kendisini seven, müminlere karşı alçak gönüllü (şefkatli), kafirlere karşı onurlu ve zorlu bir toplum getirecektir. (Bunlar) Allah yolunda cihad ederler ve hiçbir kınayanın kınamasından korkmazlar (hiçbir kimsenin kınamasına aldırmazlar). Bu Allah’ın dilediğine verdiği bir lutfudur. Allah’ın lutfu ve ilmi geniştir. (Maide:54)

Bu Ayetin indiği dönemlerde Türk adının yeni yeni Göktürkler tarafından kullanılmaya başlanması, varolma mücadelesi içindeki bu milletin çeşitli mihnet ve iptilalarla sanki sanki bu ayette vasıfları anlatılan millet olma yolunda ilerideki önemli rollerine hazırlanıyor olması son derece ilgi çekicidir.

Topluca İslam’ı kabul ettikleri dönemde eski dinamizm ve canlılığını yitirmiş olan İslam Medeniyetine Türkler, büyük bir canlılık, dinamizm ve yeni unsurlar kattılar, onu daha evrensel hale getirdiler.

Türkler, toplu olarak Müslüman olduklarında İslâm dünyası siyasi ve fikri karışıklıklar, istikrarsızlıklar içerisinde kıvranıyordu. Müslümanlar, Anadolu’nun büyük bölümünü ve Bizans İmparatorluğunun üçte ikisini asırlar boyu idarelerinde tuttuktan sonra her şey tersine dönmüş, Bizanslılar Anadolu’nun tamamından Müslümanları çıkardıkları gibi Akdeniz’in doğusuna ve Suriye içlerine kadar da inmişlerdi.

Bağdat’taki Abbasi Halifesi uzun zamandan beri Şii Büveyhoğullarının tahakkümü altında yaşıyordu. Hilafet merkezinde ve civarında halkın neredeyse tamamına yakını Sünni olmasına rağmen, hilafet merkezinin zafiyetinden ve iç ihtilaflardan yararlanarak Büveyhoğulları İran’da bir Şii Devleti kurmuşlar ve Bağdat’taki Abbasi halifesini de tahakkümleri altına almışlardı. Büveyhiler, Kahire’deki Şii Fatımi Devleti imamını Halife olarak ilan etmeye hazırlanıyorlardı. Bunu öğrenen Halife El Kaim , 10 Aralık 1055 tarihinde Bağdat’ta kendi adından sonra hutbede, Selçuk’lu Sultanı Tuğrul Bey’in adını okutarak, onu Bağdat’a çağırdı. 10 gün sonra Bağdat’a gelen Tuğrul Bey, Şii sultasına son verdi. Şii Büveyhoğulları Devletini yıkarak, bölgede yeniden Sünnililiği hakim kıldı. Fatımi imamına da harp açarak, her yerde Abbasi Halifesi ile kendi adına hutbe okuttu. Bağdat’a Türk Vali tayin etti. Halifenin bütün İslam aleminin ruhani lideri olduğunu, dünyevi hakimiyetin ise Selçuklular’da bulunduğunu bütün dünyaya ilan etti. Abbasiler, İslam dünyasındaki siyasi güçlerini tamamıyla Selçuklu Türklerine bıraktılar. Böylece daha sonra Osmanlılarla devam edecek olan İslam Alemindeki 9 asırlık Türk hakimiyeti başlamış oldu. Bundan sonra Türkler, İslam dininin hem bayraktarlığını, hem de korumalığını yaptılar.

Selçuklular ve onların mirası üzerine kurulan Osmanlılar döneminde Türkler, bütün İslam aleminin ve Müslümanların hamisi oldular. Batıdan gelen haçlı, doğudan gelen Moğol akınlarına karşı asırlarca göğüs gerdiler. İmparatorluklarının sınırları içerisinde bulunsun ya da bulunmasın, İslâm ülkelerine ve Müslümanlara yapılan saldırıları kendilerine yapılmış bir saldırı olarak kabul ettiler. Güçlünün değil zayıfın, zalimin değil mazlumun yanında yer almayı temel ilke edindiler. Hangi dinden ve inançtan olursa olsun, kendilerinden yardım isteyen mazlumların, zayıfların imdadına koşmaktan geri durmadılar. Türkler, İslam dinini geniş bir hoşgörü çerçevesi içinde ele almışlar ve bu çerçevede yaşamışlardır. Bu hoşgörüyü hem kendi dinlerinden olanlara hem de başka dinden olanlara alabildiğine göstermişlerdir .

Türklerin İslâmiyet’e hizmetleri sadece siyasî ve askerî alanla sınırlı kalmadı. Devlet idaresi ve askerî yapılanmada bütün İslâm dünyasını etkileyen Türkler, İslâm Medeniyetinin gelişmesinde de inkâr edilemez hizmetlerde bulundular. Bilim, sanat ve edebiyat alanında İslâm rönesansı, Türklerin katkıları ve sağladıkları huzur ve emniyet sayesinde gerçekleşti. İslâm dininin ve medeniyetinin, dar Arap ve Fars çevresinde sıkışıp kalmaktan çıkarak evrensel hâle gelmesi yine Türkler sayesinde mümkün olabilmiştir.

Kuşkusuz Türklerin İslam’a büyük hizmetleri oldu. Ama Türkler de İslam sayesinde başka hiçbir millete nasip olmayan, sayıp dökmeye sayfaların değil ciltlerin bile yetmeyeceği büyük ve erişilmez nimetlere kavuştular.

Hz Ömer’in Peygamber Efendimizden naklettiği: “ Allah bu Kitap sebebiyle (yani Kur’anla amel edip etmemek yüzünden bazı) milletleri yükseltir, bazılarını da alçaltır.)” sözü, Araplardan sonra Türklerin de tarih içindeki maceralarıyla bir kere daha doğrulanmıştır.

Bugünkü sözde aydınlarımız, İslam’ın ve Türklerin İslam’la beden ve ruh gibi kaynaşmasının bu millet için ne kadar büyük bir nimet ve kazanım olduğunun farkına varamasalar da, eskinin gerçek ilim ve fikir adamları içinde bunun tam bilincinde olan pek çok abide şahsiyetler vardı. Yazımı bu bilincin Hazreti Mevlana’nın Mesnevisindeki yansımalarıyla noktalamak istiyorum:

“Sen bu dini anandan babandan bedava miras buldun da onun için başını şükretmekten çevirdin. Mirasyedi mal kadrini ne bilir?

Hz. Muhammed’in ve onun izinden gidenlerin çalışmaları olmasaydı, sen de ataların gibi puta tapar olacaktın! Hz. Muhammedin milletler üzerindeki hakkını iyi bil! Başın puta secde etmekten bunu bilesin diye kurtuldu.”

 

İslam Öncesi Türkler ve Türklerin İslamlaşma Süreci

 Yıl 2021, Cilt: 9 Sayı: 2, 655 - 678, 30.12.2021
https://doi.org/10.51450/ilmiyat.1005393

Öz

Bu makalede İslam’dan önceki hallerinden başlamak üzere İslam’ın Türkler tarafından kabul ediliş süreci ele alınmaktadır. Nitekim Türklerin İslam’a geçişleri, dini ve toplumsal hayatlarındaki değişimler yanında bu sürecin dünya tarihine yansıyan etkilerine kadar pek çok boyutu bulunan bir alan olması itibariyle önemlidir. Türkler tarih boyunca hareketli bir toplum yapısı arz etmekte olup çevrelerindeki medeniyetlerle irtibat halinde olmuşlar ve mevcut dinler ile karşılıklı etkileşim içinde bulunmuşlardır. Türklerin İslam’a geçmesinde etkili olan sebepler arasında ise sahip oldukları Göktanrı inancı ile İslam’ın tek ilah anlayışının benzerliği ve İslam’ı tabiatlarına uygun bulmalarından söz edilmiştir. Bununla birlikte çeşitli dinleri tanımış olan Türkler’in İslam’ı kabul etmelerindeki sebeplerin söylenmesi yanında bunun bir süreç içinde gerçekleştiği de ifade edilmelidir. Bu amaçla makalede Türklerin İslam’ı neden kabul ettiklerine de değinilmekle birlikte asıl ilgimiz bunun nasıl gerçekleştiği noktasında olmuştur. Tarihi açıdan Türklerin İslam’ı tanımaya başlamalarında 751 tarihinde gerçekleşen Talas savaşı bir anlamda milat kabul edilir. Bu makalede bunun öncesinde ve sonrasındaki bazı hadiselerin de rolünün bulunduğu gösterilmek istenmiştir. Böylece Türklerin İslam’a geçişleri birtakım tarihsel bilgilere dayanılarak açıklanmaya çalışılmıştır. Türklerin İslam’dan haberdar olmalarında ilk olarak Arap fetih hareketlerinin etkili olduğu, İslam dinini araştırıp onun hakkında bilgi sahibi olduktan sonra da Müslüman oldukları, böylece İslam’ın Türkler arasında yayıldığı kabul edilmektedir. Burada Türklerin İslam’ı kendi yapılarına uygun bulmalarının etkisi de belirtilmelidir. Bununla birlikte Türklerin İslamlaşma sürecinde etkili olan çeşitli etkenlerden söz edilebilir. Bu amaçla öncelikle Türklerin yaşadığı coğrafyaya bakıldığında bu bölgenin Çin, İran, Rusya ve Hindistan’ın arasında olduğu görülür. İslam’ın yayılmaya başladığı dönemde bu bölgede bir taraftan siyasi ve kültürel olarak Çin etkisi mevcutken diğer taraftan Hıristiyanlık ve Maniheizm’in misyoner faaliyetleri bulunuyordu. Bunun yanında Arap İslam orduları Türklerle karşılaştığında Göktürkler, Uygurlar ve Türkeş devletleri vardı. Yani Türkler fetih hareketleri gerçekleşirken siyasi varlıklarını kaybetmiş değillerdi. Türklerin İslam’la karşılaşması siyasi ve dini olarak böyle bir coğrafyada gerçekleşmiştir. Bu noktada Türklerin İslam’ı bireysel olarak tanımaları ve benimsemelerinde etkili olan sebepler arasında sahabe ve tabiinden kimselerin ve bölgeye gelip yerleşen Müslümanların tebliğ faaliyetlerinden söz etmek gerekmektedir. Bir diğer etken olarak Türklerin Arap İslam ordusunda asker olarak görev yapmaları sayılabilir. Nitekim Türklerin asker olarak görev yaptıkları sürede tanıdıkları İslam’ı kabul ettikleri ve diğer insanlara bunu ulaştırdıkları belirtilmektedir. Lakin Türklerin Emeviler döneminde asker olarak görev yaptıkları bunun Abbasiler döneminde daha da arttığı belirtilmekle birlikte bunların tam olarak ne zaman başladığı bilinmemektedir. Türklerin kitleler halinde İslam’a geçmesinde ilk dikkat çeken hadise Talas savaşı kabul edilir. Zira bu savaştan sonra bölgede Çin etkisinin zayıfladığı ve Müslümanların daha fazla etkili olduğu iddia edilmektedir. Bu olay dışında Karahanlıların kurucusu Satuk Buğra Han’ın halkı ile birlikte Müslüman olması da kitleler halinde İslam’a geçişlerde etkili olmuştur. Ayrıca Karahanlılar, Müslüman Türk âlimlerin yetiştiği bir dönem olması itibariyle de önemlidir. Bununla beraber Türklerin sahip olduğu özelliklerinin İslam’la uygunluk göstermesi ayrıca Türklerin Hz. Nuh’un oğlu Yafes’in soyundan geldiğini kabul etmeleri ile kendilerini İslam tarihinin içinde konumlandırmaları onu benimsemelerinde etkili olmuştur. Hz. Peygamber’in bazı hadislerinde Türklerden bahsetmesinin de bunda rolü bulunmaktadır. Dolayısıyla Türklerin İslam’ı kendi tercihleriyle kabul edip benimsedikleri söylenebilir. Buraya kadar anlatılanlarda görüldüğü üzere Türklerin bireysel ve kitleler halinde İslamlaşmasında öne çıkan tarihsel bazı olaylar yanında Türkler’in sahip olduğu özellikler, tebliğ faaliyetleri ve bazı hadislerin de rolünden söz edilebilir. Böylece Türklerin İslamlaşmasının bir süreç içinde gerçekleştiği ve bunda çeşitli sebeplerin etkili olduğu anlaşılmaktadır.

.

Türklerin İslam' ı Kabulü:
En Baştan Bir Düşünmek
Osman Karatai':
Tarihteki çok az elin değiştirme vakası Türklerin İslam'a kitlesel geçişine benzer
bir etki olu§tWmuştu.r. Hatta benzer veya
daha önemli sonuçlar doğurması açısından
karşılaştınlabilir tek örneğin Franklarm Hristiyanlığı kabulü olduğunu öne sürebiliriz. 1
Roma'nın hala Mare Nosbum sahibi dev bir
.imparatorluk sahibiyken ve başında Büyük
Konstantinos gibi bir imparator varken Hıristiyanlığı devlet dini olarak benimsemesini,
İslam'ın ilk dört asondaki Fergana' dan Atlas
kıyılarına kadarki dev imparatorluk görünümüyle müsavi tutmalıyız ve aynı yerden başatmalıyız. Bugünkü Belçika merkezli olup
Fransa ve Almanya arazisine yayılacak büyük
bir imparatorluğa dönüşecek olan Clovis
önderliğindeki Frank krallığı 507 yılından
hemen sonraki bir tarihte Roma üzerinden
Hıristiyanlığı kabul ettikten sonra Avrupa'da
dinsel manzara yavaş da olsa değişmeye başlamıştır.l
Vakıa, yaklaşık 500 yıl boyunca bu
din Franklar veya Latinler üzerinden Britanya adası dışında bir yere sıçramamış olsa
da, nihayetinde Rusya da dahil Ortaçağ' da
bütün Avrupa'nın Hıristiyan kimliği kazanmasında merkezde Frank mülkü bulunmuş
tur. Hırvat, Macar, Çek, Slovak ve Lehlerin
Hıristi.yanlaşması Franklar üzerinden olduğu
gibi, Bulgarlar öncelikle düşmanlan Bizans'a
karşı müttefik Franklardan Katolikliği almayı düşünmüşler, 989 yılında Ortodoksiuğu
kabul eden Kiev knezi Vladimir'in yanına
da ilk önce Alman rahipler uğramıştır.3 1000
senesi civarında İskandinav ülkelerinin de
Hamburg Kilisesi üzerinden ardarda bu dini
benimsediklerini düşi.inünce, süreçte Frankların belirleyiciliği vazıh göıükür.4
Burada ezberleri bozması açısından
bazı gerçekleri vurgulamak istiyoruz. Roma'nın Hıristi.yanlığı ile ~vrupa'nın Hıristiyantaşması arasında 700 yıllık bir bekleme
süresi var. Franklar ile fark ise 500 yıl. 860'lar
gibi erken bir tarihte kendilerine hem çok
uzak, hem de yabancı bir ırktan olan Bulgarları vaftize çabalıyorlar ama yanıbaşlanndaki
Danimarkalılann vaftizi için lOOO'li yillan
beklemek gerekiyor. Franklar ve DanimarkaWar tam 500 yıl boyunca ayn dinden olarak
yaşıyorlar. Bu gecikme için düşünebileceğimiz tek sebep aralanndaki sıkı düşmanlık
olarak gözüküyor. Ama İstanbul' a en yakın
halk olan Bulgarlar Franklardan gelecek bir
haçı kabule meyyal iken, 180 yıl boyunca Bizans'a direniyorlar. Burada da Bizans ile Bulgarlarm süreğen düşmanlığı sözkonusu gözüküyor. Macarlar 100 yıl boyunca Almanlarm
yaşadıklan topraklara büyük zarar veriyorlar
ama düşmanlık kesilip bir anda evliliklerle
dostluklar kurulunca her şey unutuluyor ve
en tepeden Hıristiyantaşma başlıyor. Bura-
(•) PtO/ Dr, Eıe Oniı:mılm, TDAE. ORCID: OOOfUJ002-156632BJ,
lt4r#ltSy osm.ıı@ı.pr,1 "'"'
(1) Bir ~ka ba1cq Tiltkkrin lsıam'ı kabulüııü, Kavimler Göçü ve
Hııçh Scfcrkri ilc: birlikte Otuçağın en Ooemli üç olayın biri y.ıpıır.
Oz,lyduı, "Tilrklcrin lslamiyeô Kabulü", s.253.
(2) Bu tariblcnıeyi Shanıcr J3par. "Daıiııa ıhe bapıism of Clovis",
s-'0. Clovis'in ıanassur sebeplerini .Moodıead incel~ "Ciovis'
Mocives for Bccoınina• Catholic CluisıWı".
{)) Bu konuda toplu -r olanıle Vlasto'oun kitabı dtmnskt:ıclır. The
Entry of the Slavtıiılo ChrislcıJom. Kiril ve Meıhodius kard~lcrin
Monıvyıı misyonu da dihil ilk gllnlerin kazıbilim destekli bir tahlilini Poullk yapar: "The Oriairu of Chrisôııniıy in S!avooic couoıries
Nortb of the Middle Don u be Basin". Macar ıaruı.ssunı için bkz.
Toth, "The Christiıınlıation of the Magyıırs".
(4) Yeni bir toplayıcı çıtlı~mo olamk bkz. Wınroth, The Convmio11 o/
Scandıiuıvio. Bu konunun temc:l kııynoğı olan Brcmcııli .1\d='ı.ıı
Hamb11rg !<ilimi Toribl101ırtı0 bir adla da olsa Türkçeye çevrilıııişıir : Adnmus Bremcns!s, Barbarlıklan Medeniyete Vikingler.
dan siyasetin birinci derecede belirleyici etmen olduğu sonucunu çıkarmak zor değildir.
Türklerin kitlesel İslamiaşması 7. yy ortalarındaki karşılaşma ile 10. yy ortalarındaki
toplu geçişlere kadar 300 yıllık bir beklemenin ardından gerçekleşiyor. Türkler Franklarm yaptığl kadar diğer uluslara İslam' ı taşıyamıyar arİıa kendi kabulleri ile bütün bir Orta
Asya ve İdil boylarının rengi değişiyor. Öte
yandan bugünkü Pakistan'ın da dahil olduğu
Hindistan'ın önemli bir kısmına ve Keşmir'e
İslam Türkler eliyle ulaşıyor. Buna Çin' deki
Dunganlan da eklemeliyiz.
5 Dalaylı olarak da
başlıca Hindistan üzerinden Güneydoğu Asya'ya İslam yine Türkler sayesinde ulaşıyor.6
Toplamda Frankların etkisine yakın bir etkide bulunuyorlar.
Avrasya çapında bir değerlendirme
yaparsak, MS ilk bin yıl biterken bu büyük
kıta neredeyse günümüzdeki görünümüne
ulaşmıştı ve İslam ve Hıristiyanlık birbirindeti çok uzak dünyalarda sanki bir yarışa girmişçesine y~yıldı. illus veya ülke çapında din
değiştirmeyi bütün Ortaçağ' a özgü bir kalıp
olarak görmek doğru olmaz, zira bu bahsettiğimiz süreç 1 O. yy' da kristalleşir. 900 senesi
itibariyle İslam Hıristiyanlıktan daha yaygın
ve büyük bir din iken, 1000 yılına gelindi-
~de Danimarka, İsveç, Norveç, Lehistan,
Macaristan ve Rusya'nın tanassuruyla Hıristiyanlık öne geçmiş bulunuyor. Öte y~dan,
Hıristiyanlık doğal sınırlara ulaşıyor ve sade-
~e Kuzey Avrupa'nın küçük topluluklarıyla
uğraşmak kalıyor; belki bu yüzden de enerjisini Kudüs'ü geri almaya harcıyar ve çok geç~
meden Haçlı Seferleri silsilesi başlıyor. İslam
ise hem Orta Asya'da kademe kademe ilerliyor, hem de ülkeler atlayarak Güney Asya'yı
kaplıyot :ve doğal sınıra, Filipinlerekadar gidiyor ve tekrar öne geçiyor. Durumun kökten
değişmesi keşifler çağlyla birlikte oluyor ve
Yeni Dünya neredeyse tamamen Hıristiyan
bir nitelik kazanıyor. Sibirya'nın renginin değişmesi de aynı dönemdedir.
10. yy'da insanlan kitleler halinde İslam veya Hıristiyanlığa eelbeden hava değişiidiğini tahlil etmemiz gerekiyor. Bunlar birbiriyle bağlantısız ve tesadüfi süreçler olabilir
mi? Türkler tarihin çok kritik bir anında din
değişikliğinin öznesi ve nesnesi oluyorlar ama
bunu tekil bir gelişme olarak görmek yerinde
bir tespit gibi gözükmüyor.
Türklerin İslamlaşmasıyla ilgili mevcut
düşünce ve kurarnların sadece tarihsel üstyapıyı değil, temel zaman bilgisini dahi kaçırdı
ğıru ve açıklamada yetersiz kaldığını düşünüyoruz. Burada anınayı gereksiz gördüğümüz
edebiyat, konuyu çoğunlukla iki uçta inceliyor: A) Türkler İslam'la karşılaşınca kucakladılar, B) Türkler kılıç zoruyla Müslüman
oldu.
Araplarm Ceyhun nehrini kuzeye ilk
geçişleri Horasan'daki uç birimlerin komutanı olan Hakem bin Ömer'in 667 yılındaki seferi olarak görülür. Bildiğimiz ilk savaş
680-681'de Hocend'e gönderilen birliklerin
Türklerce yenilmesidir.7 Orduların ilk karşılaşması ise çok önce gerçekleşmiş, 644 senesinde son şah Yezdigerd'in yardım çağrısıyla
gelip Belh' e kadar yürüyen Türk ve Soğdlulardan oluşan ordu, Müslümanların komutanı Ahnef bin Kays'ın savaşmak istememesi
· üzerine geri dönmüştür. 8 Ancak bir taraftan
(5) Etken !"ünf~rit örnt;kJer bulunmakla bi.dikte, daha çok Moğol ça·
ğında: Izgi, "Çin' de Islamiyer'in 'myılışı ve Gelişmesi" s.139·14.5.
(6) Hicri ilk asırdan itibaren Çin'in güneyindeki limanlara kadar ulaşan
Arap ve F:!rl rucc:ırlıır vasıtasıyla bölgenin İslam a tıını~ıığı biliniyor ama halk arasında İsl"="''ın Y..ayılı~ 12. yy' dan itibaren gerçek·
l~mişı:ir (Göksoy, Çağdaı Islam UlkelmTarihi, s212-213).
(7) Belazun, Ft7tıilı'ui-Buldôıı, s.601.
(8) Aycan, "Müslüman Araplann Tüıklerle İlk Münasebetleri", s.318.
İbn'ül-Esir'e göre, dağa yaslanarak iyi bir savunma konumu alan
Arap ordularnun durumunu gören Türk bakanı, meydan okumak
üzere ileri çıkan üç Türk askerinin de öldürülmesini kötüye yonıp
savaşmaktan iıntina etmiştir (İbn'ül Esir, Llam Tarihi m, s.4ll. Tabeı:i'ye göre ise 50.000 kişilik Türk, Bclh ve Tohar müttefik kuvveti
ile 20.000 askere sahip Ahnef iki ay boyunca savaşıyor ama aynı
şekilde üç adamının öldürülmesini uğurs'lwuk sayan kağan çekip
gidiyor (Thberi, Tarih-i Tabert m, s500). Buradaki hakana dikkar
etmek gerekiyor. O günlerdeki parçalanmış ve kargaşa içindeki
Batı Göktürk mülkünden bir büyiik yönericinin g~ini düşünmek
zor. Bu bölgenin 641 yılında On Okiann Nu·shi-pi kolunun başın·
da tahta çıkan p'i sha-po-lo l4bara) ~bgu nun nüfuz alanında
olduğunu düşünürsek (zira Toharistan, Thşkenr ve Semerkant da
dahil bu bölgenin yerel yöneticileri oruı bağlılık bildim#erdi; bkz.
Cbavannes, Çin Kııynaklarına Göre Batı Türkleri, s.90), kağaru teşhis edebiliriz ve öte yandan Nu-shi·pi'lerin o günlerde sürekli soy·
daşlan olan On Okiann diğer kolu Tu-lu'lann saldınsına uğrama·
sıyla, aklı ğeride ol-ın kağanın Araplada savaşma1:taki isteksizliğinin
sebebini çözınüş oluruz. Bu durum Yezdigerd'in de dikkatinden
kaçmamış olacak ki,İbn ül-Esir'e göre bir yerde 'Türk' ka ğarundan
333
334
Horasan'a yerleştirilen Arapların veya vali ve
komutanlarm isyanlan, bir taraftan da ileri
harekatın şimdiki Afganistan arazisirte yoğunlaşması sebebiyle Ceyhun'un kuzeyinde
bu ilkkuşak boyunca ciddi bir faaliyet gözükmüyor. Faaliyetler Semerkant ve Buhara gibi
önemli merkezlerin idarecilerinin haraçgüzar
kılınmasından ibaret gözüküyor.9
Burada kaynakların iyi okunmamasından kaynaklanan temel bir yanılgıya parmak
basmak gerek. Araplarm Türklerle karşılaşmak için Ceyhun'u geçmeleri gerekınediği
gibi, Ceyhun'u geçtiklerinde de illa Türklerle
karşılaşmıyorlardı. Afganistan'ın kuzeyindeki topraklarda Akhun ve Göktürk bakiyesi
ciddi bir Türk varlığı bulunuyordu ve daha
İslam ordulan son Sasani şahı Yezdigerd'i takip ederken Toharistan seferlerinde bunlarla
muhatap olmuşlardı. 0 Hatta Afganistan'ın
güney kesiminde, sonradan Gazne devletinin
yükseleceği bölge olan Kabil merkezli Zabulistan'da da Rutbil adında Türk as.ıllı bir hükümdar bulunuyordu ve Arapların başını çok
ağntacaktır. 11
Arapların Maveraünnehr ('Nehrin
Ötesindeki') 12 adını verecekleri Ceyhun'nn
kuzeyindeki topraklarda ise yine Göktürk bakiyesi yönetim, dolayısıyla Türk nüfus kalıntıları ile birlikte Soğd asıllı tüccar ve tanıncı yoğun bir nüfus yaşamaktaydı ve dinleri büyük
ölçüde Budacılık veya Maniheycilik idi. Buralar o dönemde bölünmüş bir yapı arz ediyordu ve şehir devletle.rinin ÇJkara dayalı zayıf
bir birliğinden öte bir şey gözükmüyordu.13
olayısıyla, Barthold'un ifadesiyle Araplar
Türkistan'a geldiklerinde karşılaştıklan şey
. sürekli birbirleriyle savaşan küçük emirlikler
ve cesur fakat tamamen teşkilatsız bir silalışörler sınıfıydı ve sonucun ne olacağı baştan
belliydi. 14 Golden da bölgeyi Sasantleri daha
yeni çiğnemiş Arap orduları için 'doğal hedef' olarak nitelemektedir. 15
Görünen o ki, Arapların ilk üç kuşakta
muhatap olduklan Orta Asyalıların kimliğiyle ilgili bir orta yol tespit etmemiz gerekiyor.
Bazı Batılı yazarların Türk varlığını hiç yok
saymalan ifrat olduğu gibi, ülkemizdeki avam
bilgisiyle veya günümüzdeki etnik yapıya bakarak (Türkmenistan ve Özbekistan) Horasan ve Maveraünnehr'i o dönemde Türk
yurtlan olarak görmek de tefrittir. Halbuki
bu tefrite düşen tarihçilerimizin kullandıklan kaynaklar etnik sınırlan açık şekilde tarif
ediyor. Örneğin, bir coğrafya eseri yazmakla birlikte Horasan valilerini ve etkinliklerini
de özetleyen Ya'kubi, 900 senesi civarında
yazmasına rağmen Huttal' dan ötesini "Türk
topraklarının sınırı" olarak verir. Buhara'da
'hap ve Acem karışımı bir halk vardır" der
ve Soğdlann yaşadığı Semerkant'tan ötesini
yine Türk sınırı olarak görür: Biraz daha ötede Şaş'ı (Taşkent) da bunlara katar: "Burası
yanlım isterken, başka bir yerde Hazar kıığo.rundıın yardun ister
(İbn'üJ.Esir,ls/om Tıınöi m, s.126). Hatta hemen aşağıda Yeıdi·
gerd'in Taı:lwı Nizele'le habedeşmesiuden bııhsederkea bu ikincisi
için 'TUrk hııkaru' ifadesinilrullanm•sı (s.l26), zihinleroe Göktürk·
lerden pek umut olmadığı kanaatini uyandınnaktııdır • .
(9) Apak:, "Emevilcr Dönemi TCırk·Arnp İli~J.:ileri", s.325; Yıldız,Jı/4.
mi)•etue Tt7rklttr, s.ll·12; Usuı, Türkleniı Islonılapna Senlimıi, s.42
vd. Naışahl, Tlirib-i Bublir4, s..55·67'de bugünleri aynnıılı olanık
:ınbıır.
(10) Konukçu, "Bir Akhuo Prensi Tıubıııı Nizek•, 5.306. Bu lci§inin
adının aslında 'Tırek' olabileceğini Konukçu iLıde etmektedir
(s.30.5). .
(ll) Gibb, Orta Asya'da Arap Ftlıöfen·, s-58. Bu muhtemelen Inuilil:ıruı 'şôh'ına denk bir unvandı (Thbeıi, Tizrib-i Tııbm m. s509)
ve ınuhıemelen sonr:ısuun Gazndi hiiküındarlıuı gibi, küçük
bir L'wk birüiiue sahip ol3rıik bölgeyi öneıen bir hükümcWdı
(İbn"üi-Esir,ISianı Tarihi N, s.4}5).
( 12) T:ırihçilikte dııha çok merkez (Soğd) bölgesini o.nlomaktayız ama
Maveraüıuıc:hr dııhıı g~tir ve beş bölgeye aynlı.r: Buhara ve Se·
meı:karır gibi Onemli kentlerin olduğu Sogd. bölgesi, kuzeybando·
ki Harcmı salwı, wilıi Çapııiyan ve HunıU bolgelerini içeren
güney bc'!lilmü, doğudaki, Ceyhwı'un yııkan boylanndaki dağlık
Bedehpn ve Vahan sahalan ve onun kuzeyinde olup Orta Asya
bozkırl:ı.n ile coğrafi bağlanosı daha güçlü olan Fergana bölgesi
(Kıın, "Maveraüıuıehr'e İslam'ın Girişi", s.279).
(13) Usta, Türklerili lslom/ap1111 Sm;umi, s-4.3-44; Gibb, Or/IJ Asya'da
Arap Fetih/eri. s.19-2.5. Gibb'in Ceybun'un güneyindeki Tiidt var·
lığını aynıııılı anlaun:ıkla birlilm: kuzeyde bunu lci:iÇÜIDSC!Jiesi ve
Arapbnı direni~in ·~efini' kenı devletlerinin nüfusunun 'Imnlılık
onuruna' vermesi gereksiz bir kayıt olarak duruyor. Birleşik Ban
Göktürk yapısının çökıüğü 630 yılından sonra bile bu bölgede
Göktürk erkinin devam ettiğini, özdlikle Ça~yan üzerinden
kendisi ıınlaım:ıkt11dtr (son kapn 659 yılında kııybolm~). Do- layısıyla, Mavenıümıehr kentlerinde Türk ıısıl.lı idarecilerin, bsna
go.m.izonlıırırı bulunmasını gııcipsemeye, oııJaruı T!ltkçe isim ve
Urıvanl:ırını Göktürklere öykünme ile açıklamaya gerek yoktur.
Öte yandan, örneğin Özaydın'ı okuyunca onndn neredeyse Arap·
lar ve Türklerden ba~ka kimse bulunmuyor ki (Öıaydın, "Türkle·
riıı İslamiyeıi K.bulu", s2.39-262), siyasi w:ilı yazımı etnik wihi
bu ölçüde ihmal eımemelidir. Kurt'un ıwakalesindc de benıer
~de Mavenıüruıehr esaslı Türk nüfusu ol.uı bir yer olamk g6-
n1luyor (Kurr, "Maveraünnehr'c İsianı'ın Gici~i·, s279-281). H.
D. Yıldız ise etnik yapıya neredeyse biç temas etmeyerek sad.ece
askerlerin tarihini verir ve TOrk ve Araplan snvıışııru (Yıldız, -Jı/4.
,,;ye/w Tıirkln-, s.7 vd.).
( 14) Banhold, Moto/ ktilamıa KAdar Ttirkistaıı, s.l97. Banhold bu böl·
gede Türk vııı:Lğına Gibb kadar dahi imkan ıaıumaz ve bölgenin
ıll'ıcak 12. yy'lo birli!.."te Tütkleşmeye b~ladığına inanır (s.l29).
(1') Gofden, "Orrn Asya'da İsiilmiyeiin ilk Dönemleri ve IGınıhanlılar", s.460.
Türklerle savaşılan bölgedir. Aynı zamanda
Semerkant'ın son arazisidir. İşte buralar, Toharistan, Soğd, Semerkant, Şaş ve Fergana
şehirlerinden oluşan ve düz bir hat üzere bulunan Maveraünnehr' dir. B uraların ötesinde
şirk beldeleri yer alır. Bunların hepsi Türk
beldeleridir."16 İbn Fazlan da 921 senesi itibariyle Har.ezm bölgesinde Türk bulundurmaz
ve Türk ülkelerini Aral' dan kuzeye koyar.17
Bu dönemde Arapların Ceyhun kuzeyinde Türk ordulan veya nüfusuyla karşılaşması nadirattandı; ilişkileri çoğunlukla İrani
nüfus ileydi ama bu yerleşik bölgelerin de
azınlıkta bulunan Türk asıllı kimselerce yö-
. netildiğini gözden kaçırmamak gerekiyor. 18
Hatta Togan bu dönem için tam tersi bir etnik
süreç öngörür ve Türk nüfusun Maveraünnehr ve Taharistan gibi iyi yerleştiği yerlerden
bile çıktığını ve bölgeye Arap ve Fars nüfusun
gelip yerleştiğini söyler.19 Barthold' a göre ise
süreç İslam'ın ilk asrıncia başlayıp günümüze
kadar devam etmek üzere, Farsçanın yerel
dilleri yutması, Türkçenin de Farsçayı süpürroesi şeklinde işlemiştir. o
Bir diğer konu da erken İslam kaynaklarındaki 'Türk' kelimesinin bağlamının
iyi anlaşılmasıdır. Öbür türlü, bu kaynaklara
kalırsa Arapların daha dün Sasarıilerden aldıkları Horasan'ın başkenti Belh Türklerin
başkenti olarak görülmektedir.21 Ve kaynaklar İran'ın ötesindeki tüm yerli halktan Türkler diye bahsetmektedir.
22 Ancak ayrıntılarda
kaynaklar halk ile yöneticileri açık şekilde
ayınrlar. Öıneğin İbn'ül-Esir'e göre Semerkant'ın tarhun sarılı yöneticisi Türk iken, halkından Soğd diye bahseder.23 Kendisi aslen
Horasan yakınlarından olan ve hem halkları,
hem de eski tarihi iyi bilen Ta beri' de ise etnik
tanımlamadaki kafa karışıklığı zirveye çıkıyor: "K-qteybe'nin ardından Soğd kavmi ile
Fergana tanesi baskın yaptılar. Abdurrahman
bin Müslim el-Bahili askerin arasındaydı.
Türkler onunla savaşa tutuştular."24 Yerinde
oturuı:ken Türk olmayanlan cepheye gelince Tüik olarak görüyoruz. Benzer çelişkiler
bir cümle arayla da görülür: "Kuteybe Türk
meliki Tarhun ile barış yaptı. Bu barış şundan
ötürü idi ki, Buhara Türklerinin başına gelen
hali görmüşler, ondan heybet duymuşlardı.
Bu tarhun Soğd meliki idi ... "25 Buhara'nın
tarihini yazan Narşahi ise noktayı koyuyor:
Buhara halkı Soğd idi.26
Bir diğer örnek ve çok konuşulan konu
olarak, Cürcan bugün de İran sınırları içerisinde kalan, Hazar'ın güney oğu köşesinde
bir kenttir. Halkı Farisi'dir ve "Türklerden
korunmak için" şehri büyük surlarla çevirmişler. Anlaşılan serazad Türk topluluklan
o dönemde İran topraklarında akın amaçlı
dolaşıyorlardı ki, Yezid bin Mühelleb 716 yılında Cürcan'ı almaya gittiğinde, yöneticileri
Sul (Çor?) adıni, bizce ünvanını taşıyan Türklerle karşılaştı ve savaştı, sonra da banştılar.27
(16) Ya'J.:ubi, Ülkeler Kitabı, s.72·74.
(17) İbn Fazlan, İbn Faılon Seyahohıomesi, s.29. Barthold'a göre bu
dönemde İslam topraklan ile Türk ülkeleri arasındili sınır İıani
halklarla Türk halklann ve taruncılarla g~ebderin arasındaki sİnıra uyuyordu (Barthold, Orta-Asya Türk Tarihi Hakkında Dersler,
s.46).
( 18) Hana kaynaklara yansıyan bir hikaye bağım ız veya özerk durumda olduğunu dü§ündüğümfiz yöneticilerin halini büe sorgulııur
niteliktedir. Bunlardan en önemlisi ve me§buru adı geçen Niıek
Tarhan'dır. Şah Yezdigerd Müslümanlara yenilip doğuya kaçtığın·
da Niıek Tarhan ona yardım eder ve kar§ılığında kızını ister. Şah
ona bakaret ederek "Sen benim kölemsin; bunu istemeye nasıl cüret edeiSin?" der (Belıizuri, Fıitlih'ul Buldt31t, s.452-453). Bundan
Akbun balciyderinin o günlere kadar tartı~masız İıan'a bağlılığı
sonucunu çıkarmak zor değildir.
(19) Togan, Umumi Tıirk TJJrihine Giriş, s.74-75. Ancak 14. yy' da, Mo·
ğol idaresi ·alanda bölge yeniden Türk!~ ecek ve Mıveraürıneh.r
ve Harezm'deki Türk dı§ı unsurlar, en başta da Arap muhacirler
dillerini unurup Türkçe konuşmaya ba§layacaklardır (s.82).
(20) Barthold, Orto-Asya Trirk TJJn'hi Hokl:ıuda Dm/u, s..34.
(21) Gibb, Orta Asya'da Arap Fetih/eri, s.23.
(22) Gibb, Orta Asya'da Arap Fetih/eri, s.47. Taberi'nin, aslında Be·
laınl ıı.in Farsça çeviri/telifinin Türkçe (Osmanlıca) çevirisi bu
bapta dikkatli oJ.:unmalıdır. En ba§ta !üı:kiye Türkçesine aJ.:ıaran
ki~i büyük ok"'lllla hatalan yapmıştır. Omeğİn Taharistan kelimesi
'Thtaristan olarak okunmuş ya da düzelıilmerıı.i§ . 'Thberi'nin bu çevirisinde Soğd vb. aynnolar biç geçmez ve Horasan'dan itibaren
herkes Türk'ıür. Muaviye'nin valisi Ziyad bin Ebu Süfyan ile oğlu
Ubeydullah lasaca Ceybiın'u geçeder ve Türklerle gaza ederler ve
iyi ganimet toplarlar ('Thberi, TJJrih-i Taberi IV, s.89-90). Zalcir Kadiri Ugan ve Ahmet Teınir'in Taberi'nin asd kitabından yapnklan
çeviri Hicri ll. yılda kaldığı için, sonralci dönem için maalesef isıi
fade eımek mümkün olmuyor. Bu eksiğin bir an evvd giderilmesi
gerekmel·:tec_lir. (23) Ibn'UI-Esir, b/om TJJrihi IV, s.454, 457.
(24) Taberi, TJJrih-i Taberi IV, s.245. Aslında Soğd asıllı olan Fergana·
War, İslam tarihçilerince ayrı bir halk olarok görülüı:l r ama Türklerden de kesin şekilde farklıdırlar. Örneğin, haüfeıı.in hassa birli·
ğindeki Türk savaşçılar için Saınarra şehri kurulduğunda Arap ve
Farslarla temasianna izin veı:ilııüyordu ve kom§Uluklannda sadece
Ferganalılarvardı (Ya'kubi, Ülkeler Kitabı, s.41).
(25) 'Thberi, TJJrih-i TJJberi IV, s.248.
(26) Nar§ahi, Tôrih-i Buharô, s.ıo.
(27) Belıizuri, Fıitühu'l-Buldô11, s.483. Araplar ancak bu Türklerle baD§lp başlarıodan savdıktan sonra Cürcan'ı almışlar ve şehir hal·
lanı layundan ge~lerdir (Bdiizuri, Fütlih'u/.Buldôn, s.485).
İbn'UI-Esir'e göre ise Süveyd bin Mukarrin Cürcan'ı Zernan Sul
adlı kimseden sava§Sız teslim almış, surları onardıktan sonra 'De·
histan Tüı:klerinin' korumasına emanet etmiştir (İbn'UI-Esir, İslo11t
335
336
Taberi'deki bir kayıt Sul'un o bölgeye yakın
zamanlarda geldiğini göstermektedir; zira
Yezid Cürcan'ı fethe gittiğinde bir köy görür
ve ahvalini sorduğunda 11
Burası bir şehirdi.
Sul adında bir Türk geldi. Bu şehri viran etti,
halkını kırdı. Bu köy o kınlan halktan geri
kalandır" cevabını alır.28 Bir diğer rivayette
Bela.zuri, Türk yöneticinin kendisi ve adamlanna dekunulmaması teklifini Yezid'in kabul
ettiğini ve sözünde durduğunu belirttikten
sonra, şehir halkından 14.000 Türk'ü, doğrusu Fars asıllı sakinleri öldürdüğünü söyler. 29
Kendi memleketine yakın oları Cürcan' daki savaşı Taberi anlaşılmaz ve karmaşa
ve abaruyla anlatır. Sul'un 200.000, Yezid'in
100.000 askeri vardır. Savaş uzayıp gidince
ve 'Türkler' 14.000 kayıp verince Sul barış
ister ve şehri teslim eder. Söz verildiği gibi
ona dokunulmaz ama şehirdeki herşey ganimet olarak alınır. 30 Ta beri, kendi memleketi
Taberistan'ın Yezid tarafından alınmasını
anlatırken, Cürcanlılann Taberistan hakimi
İsfanyed'e yardım etmesi üzerine cezalandınldıklannı söyler. Bu kez Sul ortada yoktur
ve sadece Cürcan meli.ki.nden bahsedilir. Savaşta Yezid galip gelir ve yakında akan Enderhiz nehri üzerinde şehri koruyan 12.000
kişiyi boğazlatır.31 Bu Yezid, kısa bir süre sonra Halife Ömer bin Abdülaziz tarafından yolsuzluk gerekçesiyle zindana atılmıştır.32 İbn
Hayyat'ın haberine göre de Yezid Cürcan'ı
aldıktan sonra Buhayre kalesine· gidip orada üslenen Sul ile savaştı, yeDişerneyince de
buradan aynldı. Ertesi yıl Cürcanlılar Müslümanlara ihanet edip başlarına atanan emici
öldürünce oraya yürüdü, zorlu bir savaştan
sonra aldı ve 12.000 kişiyi adı geçen nehir
kenarında boğazlattı.H Cürcan'da Türklerle
karşılaşılması başkadır, burarıın Türk yurdu
olarak değerlendirilmesi başka.
Nadirattan dediğimiz vakalarda Türk
ve Arap ordularının karşılaşması hemen tamamen Soğd nüfuslu şehir devletlerinin bozkırdaki Türk birliklerinden yardım istemesiyle alakalıdır. Yukanda Abnef bin Kays'ın
savaşsız savaşına değinmiştik. Bu ilk yıllarda
Türklerin dahil olduğu en önemli gelişme
'Hatun' yönetimindeki Buhara'nın direnişte Türk yardmıına başvurmasıdır.34 Bazen
Türkler öfke ve istihzalarını yeriilere yöneltmektedir. Örneğin Maveraünnehr'in kapısı
olan Tirmiz Araplarca kolay bir şekilde fethedilince Türklerden yardım istediklerinde
aldıklan cevap, "bir adam yüz kişiyle gelip de
sizi kovup şehrinizi aldıysa, size lanet olsun!"
şeklindedir. 35
Tarihi m, sJO). Bu Tiltk nsıllı yllncıici halifenin yanına giderek
Müslüman olm~. oradan Mekke ve Medln!'ye giımiş, Emev!
yöneticilerini de insanl4n İslam'don o~mıklıın için el~ıimıi§tir
(Özayduı, "Tiirklerin İsl:ııniyeıi Kabulü", s.254).
(28) Taberi, Tari/H Ta!Mri N , sJ04-305. Sul hanedaıunı aynnnlı inceleyen Asadov, onLmn Ar:ıplann İran'ı iıgııli sırasında lanlan savun·
madaıı f.ıydalananık bölgtye geldilderinl ve işg:ıl ettiklerini belirtir
(Asadov, "VVI-IX Yüzyıllıırda Güney Hıızar Bölgesinde Hülrumr:ınlık Silten Tütk Sali Haned:ını , s.312). Aıfın Yezid'in valiliğine
yalan bir zaınana, 716'd:ın hemen lineelere gitmesi, Sul'un bu
bölgeye geli§inin de )~ olduğunu gllsterir. Öıc yandan 705-715 yıllıın ımısındıı vııli olan Kuıeybe'ııin dllneminde böyle bir Türk
işgaline imkan gözükmtlyot Kuıeybe'nin Ciltcan'a sefer yapmak
istediği ama Haccac ıarnfından gözünün korkutulduğu belirtiliyor.
Hııtta Kuıeybe'ılln fetihlerini kilçak gören Yezid, "Kolaysa Cürcan'ı alsın!" demıiş (Tabeıi, Tarih·i Taberi IV, s.J04). 640'lardıuı
itib.u:en sav'*sız olarak Ar:ıplara itaat eden ve düzenli düzensiz
ve.rgisini veren bölgWıı Sul uırafındnn iıg:ıli Kuıcybe' den b emen
öncesindeki kargaşa döneminde gerçekl~ıniş olabiliı:
(29) BeiAzuri, Fü!Uh'ui-Bu/Jan, s.482.
(30) Tabeıi, 1iırib-i Taberi IV, sJOJ-306. Asadov'un. dikkat çektiği bir
aynnn, Sul ailesinin bölgede 830'Iua kadar lıikimiyeıi siltdiltdüğQne ~~ ediyor. Bunlar ~lııngıçıa Hiltreıı:ıi isyancı Bsbek'e
meyil gösıemıişler, daha sonr.ı )'elliden h:ılifeye döomii§leıdir
(Asadov, "VVI-IX Yilzytllarda Güney Hazar Bölgesinde Hnküm·
ranlık Silten Tiirk Sali Hıınedaru", s.J U). Dwum böyle ise Yezid'in Ciirc:nn isıilasının Sul ve ardasını etkilemediğini, oradaki
kilçOk bir Türk topluluğunun hakimiyetleri tarunmış olarak vaılı·
ğıru siltdürdüğünü düşGnebiliriz. Nitekim ilk Sul'un oğlu oldu~
anlaşılan Süleyman bin Sul 740' ıuda Ciltcnn beyi olarak geçer
(CI]lıiz, Hilafet Ordraımrm Mtmkıbtlm ve Türklerirı Fazilet/eri,
s.28). H. D. Yıldız ise, İsfdmiyetut Tlirkltr, s.47, 1lıber'i'deki bil·
giye dayananık onu 740 yılmda Nıasr bin Seyyar'ın mutemetleri
arıasma koyar; babası Sul'u ise Yezid'in mevlnsı olarak niteler. Sul
haneı:lanınıo Ahbasi döneminde de: iktidıuıru siltdümıesi, diğer
bir brd~ olduğunu ı:alıınin ettiğimiz Muhammed bin Sul'un Ebu
Müslinı'in ordusundıa kilit bir noktada buiUDarak ihtilalde kazanan tnrafa oyn:ııııaları sayesinde gllıilkilyor (Yıldız, İsldmiytl w
Türk/u, s.52-54).
(31) T:ıberi, Tarib-i Taberi IV, s.309-310.
(32) Tabeô, Tarib-i Taberi N, s.327-328.
(33) H:ılifc: bin Ha)ıyat, Tarih, s.386-388. .
(34) Beliizuö, Fıitiih'ui-Buldiin, s.596·'97. Soğdl:ır İslam'dan önce de
gerektiğinde Tiltkierden yardım isterlerdi. Naqahi'deki bir örnekte Buhıun'ya bıikim olıın bir znlim yönericiye karşı Türk b~·
dan medet :ıraıur (Nat§nlü, Tôrih·i BulıiirD, s.lO). Bu halk Tilticler
için tarih boyunca dü§man ve: daima yal!malanacak, kölel~ıirile·
cek bir topluluk olıuo.k göriilmemi~, aksine bozkır ekonomisinin
biltüııler bir parçası olan SoAdiyıına'nın t:ınm ve zanaat ürünleri
üzeıinden ol~an bir onak yaşamın diğer w:ı.fuu temsil eımişlerdir. Tarihin hiçbir döneminde Türlderiıı Soğdlanı Araplur gibi
davnnmaları vaki olmadığı gıôi, Ka~arlı Mahmud'un naklettiği
"'llıtsa T'urk bolmas, b3pız bllrk botmıas• (Soğdsuz Türk olmaz,
ba~sıı börk olmaz) sözünde bunu en sıımimi ifadeleriyle bulıını:z
(Diviimı I.ııgôti-1-Tcirk, sJ17).
(3.5) Belı1zuıi, Fiilfih'uf.B:Jdiill, s.608. Tutniz'in ba§ıbo§ bir Arap ııiııcenıa (aslında Hicaz'da Erneviiere kn11ı hilafet iddiımııdıı bulunan
ve doğudan iyi destek kazanan Abdullah bin Zubeyr'in Hor:ısan'a
atadığı, lakin sonradan öldilrillen v:ılin.in oğlu) olan Musa tarafın·
dan bu §ekilde alınması bir hlle aedir (Belizuri, Fıitüh'uf.Bu/Jtm,
s.598; İbn'ül-Esir, İslam Tarihi IV, s.4,). Benzer bir ıahk:ir, yardun isıemek için Çin'e göndeı:ilen Yeıdigerd'in elçisine imparaıor
Arapların bölgedeki başanlarında tarımcı, zanaatçı ve tüccar yerli nüfusun, dolayısıyla bunlardan devşirilen birliklerin savaşçılığının olmaması da etken gözüküyor.
Örneğin Tirıniz'i 100 kişiyle ele geçiren, Horasan'ın Arap yöneticileriyle de arası bozuk
olan Musa isimli maceracı 700 kişiyle Kiş'e
salınyor, oranın hakimi de Semerkant tarhunundan yardım istiyor. Semerkant'la birlikte
Buhara, Necef ve Kiş'ten 80.000 kişilik bir
ordu toplanıyor, fakat toplamda 800 askeri
olan Musa onları yeniyor.36 Burada müttefik
kuvvetlerin sayısının büyük abartı içerdiğini
kabul etmeliyiz ama her halükarda Araplardan sayı üstünlüğüne sahiptiler.
Öte yandan, o dönemde Orta Asya'nın
güney kuşağındaki kent devletçiklerinin yardım isteyebileceği ciddi bir Türk devleti de
bulunmuyordu. Batı Göktürk kağanlığı son
görkemli kağan T'ung Yabgu'nun 630 yılında öldürülmesinden sonra bir daha toparlanamamıştı ve 659 yılından sonra artık kağan
bulunmuyordu. Mirası sürdürmeye çalışan
On Ok blı:liği kendi içinde ikiye ayrılınıştı ve birbiriyle mücadele halindeydi. Bu on
boydan biri olan Türgişler 7. yy sonlarında
yükselip kağanlık sanını kullanmaya başladılar ama bu kez de doğuda 681 'den itibaren
yükselen İkinci Göktürk devleti hakimiyetini
Batı Türkistan' a genişletmeye çalışınca, Türgişler onlarla mücadeleye daldılar. Arapların
Orta Asya' daki en meşhur komutanı Kiıteybe
705' den itibaren Ceyhun'un kuzeyinde ciddi
fetih hareketleriyle meşgulken, Göktürklerle
Türgişler ölümüne bir mücadele halindeydiler ve ağır darbeler yiyen Türgişlerin hemen
güneylerindeki Arap faaliyetleriyle ilgilenme
imkanlan kalmarnıştı.37 O kadar ki, örneğin Kuteybe'nin 714 yılında hayli kuzeyde
buluna~ Şaş' a saldırması üzerine, bu kentin hükÜından hemen yanıbaşında bulunan
Türgişlerden değil, Çin' den yardım isternek
zorunda kalmıştı 38 Ancak ve ancak Göktürk
devleti Kapgan Kağan'ın son günlerinden itibareri sürekli ve kapsamlı iç isyanlada çalkalanırken Türgişlerin rahatladığını görüyoruz
ve Araplarla ciddi karşılaşmalan bundan sonradır. Kaldı ki, 715'de Kuteybe'nin ölümüyle
Arap cenahı da büyük sarsıntı geçirmiş, Orta
Asya genel olarak rahatlamıştır 39
Kuteybe'nin faaliyetlerine bu çalışmada geniş yer ayrılması beklenir ama maksadımız bir olaylar tarihi yazmak olmadığından
üzerinde fazla duramayacağız ve sadece o yılların karakter tahlilini yapacağız. Kuteybe'yi
ünlü Basra valisi Haccac bin Yusuf'tan ayn
göremeyiz ve onun bir ürünü olarak değerlendirmeliyiz. Bu zalim ama ilkeli vali Irak'taki ayaklanmalan bastırdıktan sonra çevre ile
ilgilenmeye başlıyor ve 697 senesinden itibaren Horasan ve Sicistan valilikleri de ona
bağlanıyor. 40 İlk zamanlan tamamen kendi
denetimini kurmalda geçiyor ve birkaç vali
harcıyar ve nihayet o güne kadar savaşçılığını
ispatlamış ve Rey valiliğiyle iyi bir siyasi özgeçmişi bulunan sadık Kuteybe'yi yükselterek Horasan valisi yapıyor. Kuteybe 705 yılında işe başlar başlamaz çok iyi bildiği bölgede
tarafından yapılmış, sayılan çok az olan Araplann İranlılan rahat
yenmeleeinin onlann 'haY!flı bir kavim' olduğu anlamına geldiği
söyle~tir (Ibn'U!-Esir, Islam Tarih~ m, s.42). Taberi'ye göre de
Çin imparatoru elçiye Araplan durdurmacun 'imk:ansız' olduğunu
söylcmi~tir ('Thberi, Tarib-i Taberi m, s.502).
(36) İbn'ill·Esir, lstam Tarihi IV, s.454, 458. 704 senesinde nihııyet
Horasan valisi Musa'yı yenip öldürüyor ama taebunun yardımıy
la (Bel:izuri, Ftlllih'ui-Buldôu, s.610; İbn'U!-Esir,lslom Tarihi IV,
s.459-460). Musa'nın ismi bölgede daha sonra destaniara konu
olmuştur (Yıldız, İslômiyet ve Ttirkler, s.l3).
(37) Gömeç,.Kök Türk Tarihi, s.143·155. \lıkııı, Araplann Ceyhun kıyı ·
lanna geldiği dönemde de bozkırdaki Türk topluluklan, en önemli
temsilcileri Türgişler olan On Oklı.r, Çin hakimiyeriDe kacyı mü·
cadele veriyorlardı ve güneyle meşgul olacak durumda değillerdi
(Salman, "Türmler", s.413).
(38) Gibb, Orta AJya'da Arap Fetih/eri, s.68. Çin bynaklan, Tobaristan,
Scm.erkanr ve ~ent yöneticilerinin ardım isteklerine impaı:ııto·
run cevabıru "Göğün oğlu cevap vecmedi" diye özedeyerek basit·
çe anlatmaktadır. Kaynaklarda bu yöneticilerin Çin imparatoruna
mektuplan da tam metin olarak verillı: (Chavannes, Çiu Kııyııakla·
mıo Göre Balt Ttirkleri, s.l87, 194, 26.3, 265-266).
(39) Arap fütuhatırun en geniş ve ba~nlı olduğu dönem onun valiliği zamanıdır ama bunu ~tsizce yazılan kitaplarda olduğu
gibi (örn. Biçer, Tıirkleniı Islamlop11a Süreci, s.47) hiçbir şekilde
Türkistan'ın fethi gibi bk ba~lıkla değerlendirme imk8.nı bulunmamaktadır. Araplar Mııvernllnodır kenderioi almışlar, kuzeyde
~kent' e ve doğuda Fergana'ya doğru uzanmışlardı ama buralar
sadece ve sadece Türkist:ın'ın güney sabilidir. Ayru yazann ·~ap·
lar Türk ülkelerinde urun mücadelelerden sonra siyasi ve askeri
hakimiyet sağlayabildiler" ifadesi de (s58) tarihte vaki bir duru·
mu belirı:mez. Ayru şekilde Özaydın'ın Emel Esin'den iktibas ile
Araplann savaşçılığ:ıyla temayüz e~ Türkler kaqısındaki askeri
başanlanru tahlil etme çabası da (Özaydın, "Türklerin İslam.iyeti
Kabulü", s.253) olmayan bir meseleyle meşguliyet gibi gözüküyor.
Ayru şekilde, Apak'ın makalesinde de konu daha 640'lardan itibaren "Horasan hakimiyeti il2erinde Türk-Arap mücadelesi" olarak
alıruyor ki ("Em eviler Dönemi Türk-Arap İli§kileri", s..325), ger·
çilie değil, Horasan'da hakimiyet, bir Tiirk tarafı bile bulunmuyordu. Büyük resimden bakınca, ortada ne Tiirkistan'm fethi, ne
de Tür.klerin askeri olarak mağlubiyeri vardır.
(40) İbn'ül-Esir, İslam Tarihi IV, s.40.3; 'Thbeı:l, Tarib-i Tab~rf IV, s.207.
337
338
kademeli ve akıllıca bir taarruza geçiyor ve
neredeyse savaşsız olarak Aherun, Şuman ve
Ahsiket'i ele geçiriyor. Nizek Tarhan'la 'dostluk kurup yanına alıyor ve ertesi yıl Ceyhun'u
geçince Buhara yolundaki en önemli durak
olan zengin Beykent'i ele geçiriyorY 'Türk'
desteği de almış olan Maveraünnehr ve Fergana'nın 200.000 kişilik ordusunu (yine, kırpılmas1 gereken bir sayı!) Nizek'in de desteğiyle yenıneyi başanyor.42 Böylece rabadamış
olarak 708 senesinde Buhara'yı kuşatıyor
ama alamıyor. Ertesi yıl kuşatma tekrarlanıyar ve yardıma gelen Türk ve Soğd birlikleri
'800 kişilik' bir öncü kuvvet tarafından dağıtılınca, ürnitsizliğe düşen kent teslim oluyor.~'
Fakat hep yanında bulunan ve sadakatini is patlayan Tarhan Nizek' e duyduğu kuşkulan gizleyemeyince, durumu sezen Nizek
ka çıyor ve Afganistan' daki yerli yöneticilere
yazı yazıp birlikte isyan çağnsında bulunuyor.
Kuteybe ise daha erken davranıyor ve Nizek' e
destek veren Toharistan'ın en önemli kenti
olan Talkan'a saldırıyar ve şehir hal.lo.nın büyük bir kısmını asıyor. Bunun ardından Farab
ve Cüzcan şehir eri savaşsız teslim oluyor. Bir
diğer rivayet Talkan hükümdannın da itaat
ettiği ve hiç savaşın olmaclığı şeklindedir, ancak güçlü olan rivayet şehir hal.lo.nın önemli
bir kısmının yok edildiği yönündedir.44 Bunun üzerine diğer Mgan kentleri itaat ediyor
ve sonuçta yalnız kalan ve Mgan ve Soğd bölgelerinden destek bulamayan Nizek kaçtığı
dağlık bir bölgede yakalanıp öldürülüyor.
Böylece Ceyhun'un güneyinde rabadayan Kuteybe, kuzeye yönelip en önemli kent
olan Semerkant' a saldınyor. Tarhunun yaşlı
ve aciz oluşundan şikayet eden halk, onun
yerine Gurek adında birini geçirirler. Belazurl ve Tabert sadece Taşkent'ten yarclırn geldiğini yazarken, İbn'ül-Esir buna Türkler ve
Ferganalılan da ekler. Bu yarclırncı kuvvetler
İbn'ül-Esir'e göre 400, Tabeıfye göre 700
kişilik Arap birliği tarafından yeniliyor (!) ve
çaresiz kalan şehir teslim oluyor (711).45 Arclından Fergana yönünde ilerliyor; Hocend ve
Kaşan'ı aldıktan sonra dönüyor ve ele geçirdiği Soğd kentlerinden toplaclığı büyük bir orduyla Taşkent' e yürüyüp ele geçiriyor. 46 Orta
Asya'daki Arap fütuhatının en ileri aşaması
budur. Ve tarihin garip bir cilvesidir, Kuteybe
isyancı Araplarca öldürüldüğünde, etrafında
onu savunan sadece Soğd asilzadeler vardıY
Bağunsız ve büyük siyasi yapılar sözkonusu olmak üzere, Türkistan'da Araplar
ile Türklerin savaşları gibi bir başlığın altında inceleyebileceğimiz neredeyse tek konu
Türgişlerin 720'ler ve 30'lardaki direniş ya da
taarruzudur. Türgişler belirttiğimiz gibi Batı
Göktürklerin etnik ardıllan olan On Okiann Tou-lou koluria aittiler.~8 690 senesinden
itibaren onları çevredeki diğ<;!t boyları toparlamış ve Wu-chi-le önderliğinde kağanlığa
adım atmış görüyoruz. Ancak daha en başta,
698 yılında Çinlilerle işbirliği yaptıklan için
Göktürk luşmına uğra.malanyla durumlan sarsıldı. 710 yılında Göktürklerce bir kez
daha ezildiler. Kağanlan So-ko ve çekiştiği
kardeşi öldürüldü. Ardından Soğdiyana'ya
kadar ulaşan bir Göletürk seferi 'Fürgiş devletinin ilk dönemini noktaladı. 9
716 yılından itibaren bir başka Türgiş
önderi olan Su-lu halkı etrafında toplamaya
(41) Bdiizw:i, Ftilt1h'ui-Buldôu, s.611; Halife bin Hayyür, Ttın'h, s.370;
Taberl, Tttrib.i Ttıbl!ri IV, ş.2J8·239; İbn'üi-Esir,ls/am Tttnhi lV,
s.470. 473; N:ltJahi, Tirib-t'Buhtirıi, s.69-71. 'Ilıbeıivc: N:ltlahi'dc:·
ki kayda göce Bcykentlilerin çoğu ku~aana esn:ısında ticaret için
uzaklarda bulunuyordu ve döndüklerinde §dıirler!ni harap, ruleleıinl esir halde bulm~lıırdı. Nat'§ahi Kuteybe'nin Beykent'teki ç1i
silah tuwı beıkesi öldütdüğüoü eldeJ'.
(42) Hallfe bin Hııyylt, Tttrih, s.371; İbn'üi-Esir, Mam Tarihi IV, s.4n.
Çok erken bir dönemde ynı:ın ve daha güvenilir olıın Belizwi,
Flitt1h'ui-Buld4u, s.611, sadece Soğd yıırdıııuııdan bahseder. Bu
yil:zden, İbn'üi·Esir'deki 'Tütk' kelimelerinin sorınıdan ilave ol·
ııwı konusunda haklı kuşkuya sahibiz.. N:111ahi'>oe gôce, Tarfb-i
Buh6rti, s.7}, Ar.ıplar yurdımıı gelen llırlıınu Türlderio onun ülkesini de yağmalayacaıııaı söyleyerek kork'"lltuyor ve oruı iruıoan
T:ı.rhWl, Ar.ıpwla berııber düzenledi~ bir hile ile yıılan haber yayıp
Tl1rkleri s:ıv~ınııd:ılı geri gOnd~yor. .
(43) Halife: bin Hayyat, Tttrih, s.372; Ibn'üi·.Esir, Islam Tanni IV, s-485;
Tabc:n, Tarih-i Taberi IV, s.246-248; Nat'§ahi, Tarib-i Buhara, s.74.
(44) İbn'üi·Esir,lslom1iıribi IV, s.487, 492; Tab~. Turib-i Taberi IV,
s.249.
(45) Bel:i:ruô, Ftiltih'ui-Buldôu, s.61J; Halife: bin Hoyyit, Tarih, s.375;
Taben, Tan'b.i Taberi IV, s.258-260; İbo'ül·Esir, İs/om Tan'hi IV,
s.514.
(46) Bel:i:ruô, Flittıh'ui-Buldôn, s.614-615; Halife bin Hayyat, Tarih,
s.376; Tabeıi, T4n'b-i Ta~n· IV, s.261; İbn'ül-Esir, lsttım Tarihi IV,
5.522·523.
(47) Bclıi.:zurl, Flitıih'ui-!Juldtiıı, ş.618. Onun yedi öndederle dosıfuAB
önem verişi ve bu yollıı İslam'ı yayınBya ~ması hk. bkZ. Kurt, "Maveı:ııünnehr'c İslam'ın Giı:iF", s.281-28.3; Aycıın, "Mfıslüınan
Aı:ııpbnn Ti!rkletle İlk MOnascbctleri", s.320; Apak, "Eıneviler
Dönemi Tilrk Aı:ııp ilişkileri", s.329.
( 48) Cbavaones, Çi11 KtıyıuıkltJnl/11 Göre &tt Ttirkleri, s.64.
(49) Salman, "Türgiıler", s-414·415.
başladı; bir taraftan Arap valisi Kuteybe'nin
(aslında ondan az önce, Türkistan harekatının beyni olan Basra valisi Haccac'm da), bir
taraftan da Göktürk kağaru Kapgan'm ölümü
onlan rahatlatmıştı. Su-lu hem Tibetlilerle,
hem de Göktürklerin başına geçen Bilge Kağan'la iyi ilişkiler kurdu ve Çin'i de kendi şartlanyla antlaşmaya getirdi. Ve ancak değuyu bu
şekilde emniyete aldıktan sonra kendisinden
yardım isteyip duran isyancı Maveraünnehr
yöneticilerinin sesine kulak verebildi.50 717
yılından itibaren Araplada yaptığı neredeyse
her savaşı kazandı . Maveraünnehr' de Semerkant haricindeki tüm önemli yerleri kurtardı. Araplara o kadar çok sıkıntı çıkardı ki
'Ebu Muzahim' (Zahmet Babası) adıyla anılır
oldu. Örneğin Semerkant yakınlarmdaki bir
savaşta Arap ordusundaki 20.000 ki§iden bir
kişi bile kurtulamamışo.$1 Hatta 735 senesinde Horasan'daki bir ayaklanmadan istifade
ile Cüzcan'a geldi ve Merverrud kasabasma
kadar ilerledi.'2 Ancak bu şekilde 20 yıllık
zaferler dönemi ani bir baskınla 737 yılında
Araplara yenilmesiyle son buldu. Durumu rahat toparlayacak haldeydi, lakin zaferlerinde
çok önemli katkısı olan en önemli komutanı
Kül Çor tarafından 7.38 yılında öldürüldü.53
Bundan sonra hem Araplar, hem de
Çinliler Batı Türkistan'a taarruza geçtiler.
Ortada ciddi bir güç bulunmadığı için de
nihayetinde tarihte ilk ve son olarak birbirleriyle karşılaştılar ve 751 yılında ünlü Talas
savaşı gerçekleşti. Buna aşağıda değineceğiz.
Ancak, öte yandan, hem Araplarm hem de
Çinlilerin iç kargaşaya düşmeleri, Araplarda hanedan ve dolayısıyla siyaset deği§ikliği,
Çiniilerde ise özellikle An-lu-shan isyanıyla
bütün bir devletin yok olma noktasına gelmesi Türkistan'ı kurtamuş, çok uzun süre rahat
nefes almasına imkan sağlamıştır. 750'lerle
birlikte tarih o güne kadarkinden çok farklı
cereyan etmeye başlamıştır.
Konuyu baştan özetlersek, karşılıklı iki
devlet yapılanması bağlamında olmak kaydıyla Araplada Türklerin savaşlarından ancak
717-737 arasındaki 20 yıllık dönemiçin bahsedebiliriz. Bu da açık ara Türk üstünlüğüyle
geçmiştir ve bu üstünlüğü sona erdiren yine
Türklerin kendileri olmuştur. Bölgenin erken
Ortaçağdaki etnik coğrafyasından haberdar
olmayıp Maveraünnehr'i, Harezm'i, hatta
Horasan'ı Türklerce meskU.n yerler olarak
sunmak'4 ve buralara yönelik son derece başanlı Arap harekatını Türklerle savaş olarak
yorumlamak, tarihi saptırmak bir yana, en
başta Türklüğe büyük hakarettir.
Bir de dönernin demegrafisinden haberdar olmak gerekiyor. Tonyukuk'un görev
başında olduğu bir zamanda, muhtemelen
687 yılında, Öruken'in yanıbaşında oturan
Dokuz Oğuzlar Çiniller ve Kitaolarla işbirliği yapıp ihanet edince, savaş kaçınılmaz
olur. Böyle hayati bir anda Göktürk ordulan
toparlarur ve İngek Gölü yakınında savaşırlar: "Onlar 6.000 kişi, biz 2.000 kişi idik".
"Bunun üzerine başka bir söz gerekmiyor.
Uluslararası bir komploya karşı varlık savaşı
verilirken ancak 2.000 kişi ile gidebiliyorlar.
Benzer bir durumda, 710 senesinde yukanda bahsettiğimiz üzere Türgişler üzerine
yürümeleri gerekiyor. Altay dağlarını batıya
doğru aşıp düzlüğe indikten sonra çaşıtlar,
daha doğrusu kaçaklar vasıtasıyla haber alıyorlar: "Yarış ovasında 10 tümen asker top-
(50) Usta, Ttirkl~rinlslomlaımo Striivl!ni, s.,0·51.
{.51) Thberi, Tariiri Ttı bm N, s.369. Hıılife bin Hoyyıit, Tarih, s.423, bu
yenllsiden bahseder ıuna sayı vermc:ı.
(52) Halife bin Hayyit, Tarih, s.428.
"3) Salm111, "TUtgiıler", s.417.
(.54) Bunda Z. Kitapçı'nın •zııva'lııruıa pdermede bulunuyoruz
~
(Kendisi Banhold
•zııva' dediği
ve Gibb
ve hana
sıöi
oob.n
boyılk
ala1
alimierin
Wikliğiyle
~
nitdedigi
için, bu nıvsifi hıık enijine in:uııyonız). Bir tane GOI."liuk ver•
bo urihi okumalcsızın o dönem haklanda mükenu kiuplar ra- u.n bu uı, mezlrur bölgelerin TllrldiliQ konusunda da kendisini
b)llak &österiyor {Kir:ıpçı, TtirkisWt'lll Mlisltiman Arapfor Ttırafm·
Jan F~thi, s.87·88, 114·11.5, vd.). Buna k Allılık ta 10 ve ll. yy'lardaki oynnıılı İslıım coğrafya kiıapl111nda geçen "Türklerin sının
buradan ln1lar" gibi auOan &önnezdc:n geliyor. Hıi.lbuki dönemin
eserleri, yulcands Yıa'kubi örneğinde göıdOiQmllı gibi, ne~deyse
klly köy nerede kimin y&Jadığını belirtmektedir ve özellikle yer
isimleri bunu açıkça &östc:rir. Ben kendim Bau ve Rus biliminde Oıu Asy:a•da bniliğin abanılınası \"C TOrk nrlıjını.ıı yok sa~ıl·
ausına bir itituname oW-ak Inn il~ Tımm adlı bir kitap yndım
ve de MÖ dönemlerde MaveıaQ.nnehr bOlgesinde Türk varlığıru
kabulu esas alan bir BuiF 111aywdu tui aclqtirdjm (bkz. "Ziezi
a quo \\ılpres: Orta Asya'da Bulpr Aramak", s.48-67). Am2
bu durum o bölgelerin )-ojwı bir So&d nofusla ~eıımiı olduğu
gerçeJini deği~tinnc:z. Sadece Maveroünndır'de değil, hatta sa·
dece Mgıınistan'ın kuzeyinde değil, Zııbulisıan örneğinde olduğu
gibi g(lneyinde de Tü.rklerin ''ıır~At ve halcim konumu ba§kadır,
burolan nüfusu baslanco. TOrklerden oluıan memleketler olarak
tQtumlıırnnk ba§kadır.
(5.5) Aydın, Orl/011 Ynvtfort, s. 110-Ul (Tonyıııkuk, Güney 8·9).
.339
340
lanmış".56 Bu haber beyleri korkutuyer ama
Tonyukuk'un yüreklendirici konuşmasıyla
gayrete geliyorlar ve savaşıp yeniyorlar:
Şimdi burada tarihçinin muhakemesi
işin içine girecektir. Hem savaş bilgisi, hem
de teçhizat ve eğitimde birbirinin tamamen
aynısı iki birlik meydan savaşında karşılaştığında sonucu birinci dereceden etkileyen
şey sayısal üstünlük olacaktır. Göktürklerin
sayısının az olduğunu, beylerin de bu yüzden korktuğunu Tonyukuk söylüyor ama ne
kadar az olabilir? Çin kaynaklarına göre sayılan 20.000 kişi idi.57 Bunu dinlemeyip sayıyı 50.000 civarına çıkarsak bile (elimizdeki
'içerden' tek veri Tonyukuk'un söylediği "onların iki kanadı bizim yanınızdan fazlaydı"
şeklindeki müphem ama aslında çok büyük
bir fark olmadığını akla getiren ifadelerdir),
bu çeyrek asır önceki Dokuz Oğuz savaşlanndaki sayıya göre çok fazladır.
Öte yandan, Türgişlerden kaçıp gelip
Göktürklere haber getiren kimselerin gerçek
niyetini sorgulamalı değil miyiz? Sözde ihanet ettikleri kendi ordulannın sayısını büyük
gösterip, aslında kendi taraflan adına psikolojik bir harekata girişmiş olamazlar mı? Ama
bir ayrıntı aslında büyük rakamlarla muhatap
olmadığımızın ipucunu veriyor. Savaş sonunda Türgişler bozulup dağılıyor, kaçanlan kovalayan Göktürk akıncıları Türgiş yabgusu ve
şadını yakalayıp öldürdükten sonra "50 kadar
askeri esir alıyor".58 Yüzbin kişilik bir orduyla
savaştan bahsediyoruz ama kısıtlı bir yüzeyde taşa kazınan yazıda 50 askerin yakalandığı
gibi bir ayrıntıya ihtiyaç duyuluyor.
Bu savaştan sonraki dönemde Türgişlerin başına geçen mezkO.r Su-lu Kağan halkın
sevgisini kazanmış ve On Ok boylarını etrafı.­
na toplamış olarak anlatılır. Böylece 200.000
nüfuslu bir halka sahip olur.59 Ve bu nüfustan
10 tümen asker çıkmaz, çünkü beşiktekinden kötürümüne bütün erkek nüfusun toplamı tam 10 tümendir. On Ok demek bütün
Batı Türkistan demektir ve çıkarabilecekleri
azami asker sayısı üç tümen kadar gözüküyor.
Arapların karşısında en fazla böyle bir ordu
vardı ve bu ordu hep üstündü. Çeşitli kaynaklardaki yüzbinlere varan Türk ordulannın
yenilmesinden, öldürülmesinden vs. bahseden cümleleri aynen okumak ve almak avam
işidir. Tarihçi ve aydın bunu yapamaz. Tarihçi
kaynağın yalancısı olamaz.
Ve Doğu veya Batı Göktürklerinin nüfusu bu şekilde düşük iken, kalabalık nüfuslu
tamncı Sağeliyana bölgesindeki kentleri kolonize ettikleri şeklindeki bir kanaat en başta
matematiğin gerçekleriyle uyuşmuyor. Evet,
Göktürk çağında Demirkapı'nın (Timıiz) kuzeyi tamamen ve kalıcı olarak ele geçirilmişti
ve şehirlere Türk yöneticiler atanmıştı; bunların garnizonları da vardı ama burada büyük
bir nüfus olayını göremeyiz. Bu bölgedeki
Akhun!Eftalit nüfusun 557 yılın~a İstemi
Kağanı idaresindeki Göktürk hücumu ile şehirlileşenler dışında (Bizans'a giden Gqktürk
elçileri hakimiyetlerine aldıklan Eftalit kalıntılarının ~ehirlerde yaşadığını söyler)60 neredeyse tamamen boşaldığını düşühmeliyiz ki,
bunlardan Avrupa'nın bağrında üç asır kalan
Avarlar te§ekkül etrni§tir.61 Güneyde, Taharistan sahasında kalanlar ise yukanda anlatılan Tarhan Nizek'in halkıdır ve devletleri istemi Kağan ile Sasani şahı Hüsrev Anuşirvan
arasında Ceyhlli1 sınır olmak üzere paylaştı-
(56) Ayd.uı, Orho11 Yovtlorı, s. 117 (Tonyukuk, Batı 1).
(57) Cha.vannes, Çin Ktıyıuıldon11a G6rt Dalı Tt1rküri, s.75.
(58) Aydın, Or/ıo11 Yovtlon, s. 119 (Tonyukuk, Bao 7).
(.59) Clutv:uın~, Çi11 KiıJmıldomıa Gör~ .&lt Tıirldm, s.76. Tiiıglş nO·
fusunu b~aplııııuıya ~ Gwnil!v, aniann :ısker sayıl=yLı ilgili
Çin kaynaklannd3ki kayıtlan aynen alır (Gumil!v, Eski Tıirklff,
s.36.3). Mesela, Göktürklerin tek drubede yenip itibardan dOşilr·
dOğ;ü ve 706 .yılında silik bir ~elQJde ölen Wu·chi·le'nin her biri
7.000 askere lrumnnda eckn 20 komutanı wmıış (Ciuvaruıes, Çin Ktıy~t~ı.ldamıa Gört! .&h Ttirklm, s.117). Çınliler bu halıeti babası
ad.uıa imparatoru elçilik vazifesiyle ziyaret eden Wu·chi·le'nin ojlu
Cbe·ou'dan öğreniyorlor. Türgişlerin, aslında her topluluJ..-ıan bek·
len~ gibi, kendilerini kıı.lab:ılık ve güçlü gösterme gibi bir itiy:ıdı
aLıbilir mi? Wu<hi·le'nin yerine geçen biiyi!k oglu So·ko'nun ise
oruıda fo! yok yumuna yokken .300.000 askeri oluyor (Ciuıvıınnes,
3}'nl yer). Böyle bir farkı ac;ıklayac:ı.k bir siyusi gelişmeden bahse·
dilı:ııiyor, zaten zıunıuı. aralığı çok dardır. Bu kadnr asker vıır iken,
Gökıilrklerin kııqısııu Yarış ovasında neden (bi.ıee o da J...~kulu)
100.000 ııskerle çıkıyodıır? Bu dwum, kendilerinden kayıt olma- dıkça, sayılıuuı obaruyıı ne kııdıır açık oklu~nu göstmnekredir.
Çin lle Göktürklere denk bir ~ki kumıak ineyen v~ silrekli te·
ma:sta bulunan Türgişlcrin kendi güçlerini azami gösterme çaba·
SUll anlıımalıyız.
(60) Mıuıg,ıltepe, Bkanr Ktıyııaklamula Tflrkli!T, s51.
(61) Bunlıınn nüfusu hakkında da veriye sahibiz. Menıındros'un bildir·
diğine göre, GöktürkJc[dı:n kaçıp kurn.ılıuı ve Avtupa'ya yeı:l~en
Avorlonn soyısı 'tohm.inen' 20.000 kiş dir (Mangnltepe, Bizıws
Kıı)waklamıda Tı7rkler, s.51).
nldığında İran idaresine düşmü§lerdir.62 Alıntıladığımız Nizek'in köle olarak görülmesi
bahsi bununla ilgilidir. Sadece Maveraünnehr
değil, Afganistan'daki.Türkleri de o zamanlar yeriilere nazaran öyle kalabalık bir kitle
olarak görmek yarultıcı olacaktır. A2. sayı ile
tatmin olamayanlara ise Gazneli ve Babürlü
devletlerinin kuruluş günlerini incelemeleri
önerilir.·
Buna karşılık, Türgişlerin karşısmda bulunan Arap güçlerinin sayısal durumu
hakkında sadece şu metin iyi bir fikir verecektir: "(Horasan valisi olarak tayin edilen)
Cüneyd bin Abdurrahman ... Türkleri uzaklaştırıncaya kadar savaşmaya devam etti. Sonunda (Halife) Hişam'a (723-742) mektup
yazıp yardım istedi. Hişam kendisine Amr
bin Müslim'i Basralılardan 10.000 kişi ile,
Abdurrahman bin Nuaym'ı da Ktlfelilerden
15.000 kişi ile yardıma gönderdi. "63 Bunlar
sadece yardımcı kuvvetlerdir ve toplam sayılan Türgişlerin azami asker sayısına yakındır.
Ama ortada ne ciddi bir başan, ne de Türk
yurtlannın ~aplarca fethi gibi bir durum vardır. Arapların ba§ansı iyi bir siyaset ve dikkatli bir inzibatçılık ile yerleşik İrani nüfuslu
bölgeleri elde tutmaktan ibaret gözüküyor.
İlk üç ku§ak boyunca, ki aslında çok uzun bir
zamandır, Türklerin ciddi bir devlet yapılanmalannın olmayışı, eski İran'ın dirileceğine
dair de bütün umutlarm da tükenmesiyle yerli halk arasmda İslam yayılmaya ve yerleşmeye başlıyor.
Fakat İslam'ın yerli nüfus arasmda
yayılması hızlı gerçekleşmiyor. Hatta Narşahi'ye göre, Müslüman olanlar da gizli putperestliklerini sürdürüyodardı 64 İslam'ın
önündeki en büyük engel bizzat Arap valiler
ve hududa yerleştirilen Araplar gibi gözüküyor. Halka zulümler ve mallannın sürekli gaspedilmesi; v~rgilerin ağırlığı, hatta Müslüman
olanlardan bile zımmi vergisi aluıması, valiler
ve komutanların sık isyanlan ve asayişin bir
türlü sağlanamaması ' gibi sebepler birlikte
düşünüldüğünde, Afganistan ve Maveraünnehr' deki halkuı gönlünde İslam'ın yerleşmesi zor görülüyordu. Durumu farkeden dindar halife Ömer bin Abdülaziz'in tedbirleri
de onun hilafeti gibi kısa süreliydi. 66 Üstelik
Türgişlede birlikte Arap hatlannın gerilemesi, onlardan sıkça yardım alan Soğd nüfusa
güven vermiş olmalıydı. Ancak Türgiş tehdidinin kalkması ve savaşçılığıyla Kuteybe'yi,
siyasetiyle de Ömer bin Abdülaziz'i andıran
Nasr bin Seyyar'ın vali oluşu (738-748) havayı büyük ölçüde değiştirdi ve onun gayretleriyle yerli nüfus arasmda İslam büyük ölçüde
yayıldı. 67 Ki, hiç hesapta yokken Kül Çor'u
öldürerek Türgiş birliğini dağıtan da odur.
Fakat onun sağladığı istikrar da kendi bölgesinde başgösterip nihayetinde Emevtleri
iktidardan indirecek olan Abbas!lehtan cereyanla, kısaca Ebu Müslim'in isyanıyla kesildi.
Kendisi de 'mevaii'den olan,68 yani
Arap asıllı olmayan Ebu Müslim'in isyanmda Erneviierin Arapçı tutumlannın etkili ve
kışkırtıcı olduğu bilinir.69 Bu 'ittihatçuıın'
çevresinde her türlü gayrirneronun, dolayısıyla gayrimüslim de toplanmıştı. Hatta onunla
birlikte Horasan ve Maveraünnehr'in henüz
Müslüman olmayan yerlileri arasında ihtidanın hızlandığı da görüldü. Bu bir nevi mevali
İslam'uıın ayağa kalkmasıydı. Ancak onun sa-
(62) Gumilev, Eski Türkler, s.67; Gömeç, Kök Tfirk Tarihi, s.53-54.
Hotıo Tumiz'in kuzeyinde k.alan Çağaaiyan'ın yöneticileri de
İron'a baglruunak için Hüsrev'e ba§VU!Uda bulunmuşlardır (Gu·
mil ev, Eski Türkler, s59).
{6.3) Belizuri, Fiitiib'ul-IJuldtin, s.625. Araplar Horıısan'a nüfus desteAinde de bulunınU§tur. Örneğin, 671 senesinde Rabi' bin Ziyad
vali ııt)in ~&ğinde y:ırurıa Bam ve KiıCdllerckn 50.000 ~i
g6ndeıilmijtir (İbo'üi-Esir, İr/am Taribi UI, s.491).
(64) Narphi, Tarih-i IJuhrita, s.74-75.
(6.5) Banhold, Mojol İstilttSTna Kadar Trirkistan, s.20.3·206; Özaycfın.
"Türklerin İslruniyeıi Kabulü", s~J-254; Usta, Tiirklerin İılomlapllo Smiutmi, s.49.
{66) VOglieı:i, "Rııpr Ha!ifdec ve Emevi Halifeleıi", s.105·106; Kurt,
"Maveroünnehr'e Islam'ın Giı:işi", s.283 ·284; Apak, "Emeviler
Dönc:.ıni Türk·Arap İ!iikileri", s . .327.
(67) Bonh?ld,Moğollrtilosıua KodarTiirkistoıı, s.208; Özaydın, "Türk·
!erin Islamiyeri Kabulü", s.254; Usta, Trirklerin fslomlapno Sert7· vtııi, s.52; Kurt, "Maver:ıünnehr'e İslam'ın G~i", s.286; Apak,
"Emeviler Dönemi Türk·Arııp İli§kileı:i", s.JJ0-.3.31. Konuyu geod
olarak değerlendiren Vaglieri, İslam'ın ıebüjjin e yöneıisnin kayıısız
kalmasını vurgular ve yerlilerin buna rakmen Mtlslünwı oluşunu
baıııı ı-eni efendilere yalan olma ve oıılano imıiyazlanıu paMaıa
istejiylc yorumlar (\I.ıglieri, "R&Fr Halifeler ve Eıncvi Halifderi", s.102).
(68) Arııp toplumunda bir kimse bir kabneye komi'l (cir) alıırak bağ·
lanabiliyor ve onlardan oluyordu. Fetbedilen topr:ıldMdalıi Arııp
olmayan kimseler de bu uygulaıı:ıadıın istifade ilc Müslüman ol·
malda bir Arııb'ın himayesini kazanmış sayılıyordu ve ken&sine
'mevli' (çoğulu 'mevaü') deniyordu ('hglieıi, "Rıışit Hıılifder ve
Emevi Halifeleıi", s.102).
(69) Özoydın, "Türklerin İslaıniyeti Kabulü", s.248.
341
342
yesind.e 750 yılında .iktidara gelen Abbasilerin
onun gücünden korkması ve aranın giderek
soğuması 755 yılında hile ile öldürülme~iyle
sonuçlanınca, taraftarlan arasındaki büyük
öfke kitlesel irtidadar ile sonuçlandı. ErneviIere siyaseten isyan eden bölge halkı, bu kez
Abbasllere dinen de başkaldımuş oldu.70
Hatta daha önce, Kuteybe'nin yerli dayanaklanndan olan ve Nasr'ın da kendisiyle dostluğu koruduğu Buhara hakimi Tuğşad(e)'nin
daha Abbas! devrimi tamamlanmadan önce
Ebu Müslim tarafından öldürülmesi gibi gelişmeler,71 Maveraünnehr halkını en baştan
Abbasllere kuşkulu hale getirmişti.
Böyle bir ortamda Abbasllerin talihi
ortada bir Türk siyasal gücünün bulunmamasıydı. Bıneviler gibi güçlü valiler bulamadılar
ve özell.ikle Maveraünnehr'e asla tam hakim
olamadılar. Çok uzun zaman sonra, 821 senesinde Tahir bin Hüseyin'in vali yapılması
nihayet bölgede istikran sağladı ama bu da
artık yeni bir dönemin habercisiydi ve yerel
iktidarlar oluşuyorduY Barthold'a göre, Abbasi döneminde yerli seçkinlerden valiler tayin edilmesi ve çocuklannın da aynı göreve
getirilmeleri, bir tarafıyla yerli hanedanların
çıkması ve halifeye bağlılığın sözde kalmasıyla sonuçlansa da, halk nazannda olumlu bir
tesir yapml§ ve İslam'ı nihai olarak kabullenrnişlerdir.73 Sonuçta İslam'ın gönüllü yerleşmesi için Halife Me'mun dönemi (813-833)
beklenecektir.74
Buraya kadar anlattığımız her şey aslında Türk dünyasının kenarındaki gelişmelerden ibaret. Aradan geçen bir asırlık zaman
diliminde yaşananlar kuşkusuz Türkleri etkiledi ama ortada ezberlerimizdeki gibi bir
durum yok. Ne Araplar etnik Türk bölgelerine girebildiler, ne de Türkler kısa bir Su-lu
Kağan dönemi haricinde doğru dürüst güney
hudutlanndaki bu gelişmelerle ilgilenme fırsatı bulabildiler.
Araplarm çekilmesi ve Türk devletinin
ortadan kalkmasıyla Güney Türkistan yerleşik bölgesi Çin nüfuzuna girmişti ki, kendileri
en başta bunu arzuluyorlardı. Ama Şaş hükümdan imparatora karşı vazifelerini yerine
getirmediği için idam edilince, oğlu hem çeşitli Türk topluluklarına hem de eski düşman
Araplara döndü ve yardım istedi Ebu Müslim tarafından Maveraünnehr' de hakimiyeti
yeniden sağlamakla görevlendirilen Ziyad bin
Salih, Talas yakınlarında bölgedeki Çin ordulannın komutanı olan Kao-hsien-chih ile karşılaştı ve yendi (751).75 Çinlilerin, kuşkusuz
Talas savaşıyla kısıtlı olmayan Batı Türkistan
ilerleyi§lerinin kesilmesi dışında, bu savaşın
önemli bir sonucu, esir alırup Semerkant' a
getirilen 20.000 Çinli arasındaki kağıt ustalannın burada kağıt üretimini başlatması ve
kağıdın kademeli olarak Batı'ya kadar yayılması suretiyle dünyanın entelektüel çehresinin deği§mesi olarak gözüküyor.76 Başka da
bir şey yok.
Muhtemelen Barthold'un 120 yıl önce
yaptığı tespitierin tesiriyle, 20. yy tarihçiliğinde Talas savaşına büyük önem verildi n
Bunun siyasi sonuçlannın abartıldığı.nı düşünüyoruz. Çin'in Batı Uç Valiliği'nin bir ordusunun Araplar karşısında yenilmesinin ülkede deprem etkisi yarattığını düşünmek Çin
tarihini bilmemektir, zira imparator yöneti-
(70) Ustıı, Tiirldoilllslıım/apllil Sm?tmıi, s.54-55. Abb:ısileri ilk d6nem
hayli uğnı§tıran bu isynnlar içinde en önemlisi Mukarına (Peçeli) olıı.nık nııınlıınıın yal:mc peygamberin isyaruydı. Kaynaklarda
çokça yer alan Mukanna'yı özdlikle Naqalıi iyi anlııtır: Tarih-i
Buhör4, s.98-ll O.
(11) Naqahi, Tarib-i Buhara, s.l2. Tuğşade nin K.uıeybe adını verdW
ondao sonra tnhın çıkan oğlu, Ebu Müslim'e öfkı:sinden inidaı
etti. Onun yerine geçen diğer oğlu Bünyat ise Mukanna'ya uydu
(Narplü, TMl>-{ Buhtirıl, s.l5).
(72) Usta, Tt7rkleriu Lılamlapna Seriivtmi, sS1.
(7J) Banhold, Mogollm1asma Kııdar Tiirkisları, s214.Buna örnek ola·
rıık i~bu bölgeden çıkan Abbasilerin ünlü vczir ailesi Bermekileri
verd>iliriı (N:ıqabi, Ttiri/ri Buharô, s.77).
(74) Bdizuri, Ftltıib'ui-BultJ6,, s.628. Bu dwum,lı.alk nezdinde İslam
tam yerle;mese bile, Maveraünoehr kenderlnin 8. yy sonlanndan
iıibawı önemli İslami merkezler olruU anılmasını engcl.lem=işıir (Kıın, Maverııüımehr'e İslam'ın G~·. s.287).
(75) Bnrthold, Moğo/ İshlaswa Kadar Tıirküta11, s.2ll·212; Ö:ıaydıo,
"Tıllkleıiıı İslamiyeri Kabulü", s.2-47; Gibb, Orta llıya'Ja Arap
Fetih/eri, s.ııJ.Jl4. Çin kaynaklanna göre, 'barbarlo.r' ve Çiniiierden o!uşm 30.000 kişilik ordunun yenilgisinin sebebi 'barbarların'
isyan etmesi ve Çin birliklerini aıkadıın vurarak iki ateş arasında
bırakmasıdır (Chavannes, Çıiı Kııy11aldamıa Göre Batı Tıirkleri,
s.194195; Yıldız, lslamiyztllt' Türkler, s.35). Bu sa~ bahseden İslam ka ynııklımnda d~a.n 100.000 ~ göst.erili.r ve barpıe
YIUU1 öldo.rıılüp 20.000'i ~sir alırur. Böyle bir haberi kaçırmıui:ıası
gereken Belıızuri, 'Uı'kubi ve 1lıbeo~de ise tek kdime geçmez (Yıl·
dız, İslömiyet ve Ttirlder, s.34).
(76) Yıldız, İsl4nıiy~ !lt' Tıirlder, s.38·.39; Özaydıo, "Türklerin İslamiyecl Kabulü", s.247.
(77} En büyük ubaı:olan H. D. Yı.ldız'da bult.ı.ru2: /ılômiy~l ve Ttirkler,
s . .37·38.
mindeki merkez ordulan defalarca yenilmişlerdir ama Çin böyle kargaşaya düşmemiştir.
Çin' deki kargaşa yı kendi iç dinamikleriyle
açıklamak gerekir. Önerilen bir diğer sonuç
olarak, Araplar bu savaşla birlikte Orta Asya' da üstünlük kurmuyorlar, zira belirttiğimiz
gibi arnk yeni bir döneme girilmiştir ve ilerlemeci tutum neredeyse tamamen terk edilmiştir. Değil üstünlük kurmak, yukanda geçtiği
gibi, Maveraünnehr' e hakim olmak konusunda zorlanmışlardır.
Esas sonuç ise Türklerle ilgili olarak
önerileni: Bu savaşta Karlukların Araplan desteklemesiyle aradaki buzlar eriyor ve
Türkler ile Araplar yakınlaşmaya başlıyor.
Böyle bir gelişme yakınlaşma sürecini başlatacaksa, daha önce benzer çok vakalar görülmüştür. Tarhan Nizek'in ittifakı, Sul Tekin'in
Müslüman oluşu, Buharalı Tuğşad'ın Araptarla işbirliği vs. Sılantı Ortaçağın başlarındaki bir toplumsal yapıyı 20. yy şartlannda
düşünmekten kaynaklanıyor gözükmekte.
Karluklar kendilerinden mesul bir boydur ve
yaptıklan o donerne göre sadece kendilerini
bağlar. Üstelik başlangıçta Çin ordusuna yarduncı olmuş, asker vermişlerdir. Karluklann
Müslüman olmasının da diğer Türk boylarını
etkilemesini bekleyemeyiz. Bu başka yerlerde de böyleydi. Örneğin, girişte bahsettiğimiz
Frankların 6. yy başında Hıristiyan oluşu aynı
soydan olan, üstelik Frank i.mparatorluğuna
bağlı bulunan Saksonlan etkilememiş, onlano tanassuru yüzyıllar sonra gerçekleşmiştir.
Bizim olayımızdaki şaşırtıcı gerçek ise Karlukların Talas savaşından sonra Müslüman
olmayışlandır. Bunun için tam iki yüzyıl bekleyecekler ve Karahanlı dairesindeki ana alcıma uyarak Müslüman olacaklardır. Karluklar
bile Talas'tan sonra Müslüman olmadılarsa,
bunu genelleyip bütün Türklere teşmil etmek
tarihteki gerçeklerle hiçbir şekilde bağdaşmamaktadır. :
Sonuçta 80 yıllık savaşlar dönemi kapandığında Türkler Müslüman olmamıştı.
Ne k:ılıç zoruyla, ne de gönüllü olarak slam'ı
kabul etmediler. Hatta bu dönem bittiğinde
doğudaki Fars, Soğd ve Mgan nüfusun İslamlaşması bile kitlesel nitelik kazanmamıştı.
Yukarıda Cürcan'ı Araplara teslim ettikten
sonra samimi bir şekilde Müslüman olan ve
Emevileri insanlan İslam'dan soğutmakla
suçlayan Sul Tekin'i alıntılamıştık. Olup biteni kenardan izleyen Türklerin izienimlerini
tahmin etmeye çalışalım. Arapların sunacağı
bir tevhit inancının Türkler açısından şaşırtıcı ve yeni bir ciheti yoktu, çünkü kendileri
zaten "kadir-i külli şey" olan bir tek Tanrı'ya
inanıyorlardı.78 İnançların benzeşmesinin kabulü hızlandıracağı. önermesinin sosyolojik
bir gerçekliğinin olmadığına inanıyoruz, zira
hem bu gerçekleşmemiş ve İslam bu dönemde Türkler arasında yayılmamıştır, hem de
Türkler veya başka topluluklar eski inançlaana hiç benzemeyen, hatta hayat tarziarına
çok aykırı gelen inançlan da benimsemişlerdir. Buna aşağıda tekrar değineceğiz.
İkincisi, Araplar bir örnek ahlak ile
inançlannı sunabilirlereli ama buradaki sıkıntı
Türklerde zaten yüksek bir ahiakın bulunması/9 buna karşılık Maveraünnehr'i işgal eden
ns> Doğudalci eski Tariderin en özg(ln meıinleri olan Odıon yuıt~a.
onda tek olAn, heqeye güdl )"ı: ten ve dencekyen bir 'Iluın iruma
bariı gönllmekle biılilne (bunu teyit eden bilgi, Gökrtlıkler "gök·
yüzünü ve yeryüzlin O yarııtiln tek bir IJ1llnyo inanır ve tapııdardı"
diyen 11ıcophy aktos Simokattes'ıc:n gelir: MaogaJıepe, Bivı zs
Kiıynaklorındo Tnrl:/", s.l,7), tn et.kileyici ve tart:ı~ılmaz tilrif;
Orta Avrasya dııki 'lclfu' Tarklcrin, Otuzlıuuı inançlannı eleştirirken gerçeA! de eçıklııyıın İbn Fazlıın'ıbn gelir: 1çlerirıden biri
ıulme up veya sevmediii bir teY sörilrse ~ını sema ya !Wdınp
'birTenpi' der. Bu, Türkçeele 'bir Allah' demektir. Zira Tütkçede
bir 'vahid' ve Tengri ise 'Allah' demelnir." (İbn Faz.lao, Jb, F4W" Seyahahıattltsi, sJl). Kalıınkaılı Moses ise b3odııkiTi!rkleıin, Kaf.
kaslarda ya~ayıın Hun kal.ınnlonrun inançlanru anlatırken, Tangri
Han dedikleri tdc bir ilaha ıapakl:ınru söyler Wbaulor Tarihi,
s.238}. Bunl.aı:ın <fııınds bir d (Izine kadar Çin, Arap, Fan, Bizans
vd.. kayıaj!ında Tarkleıin Taon inanaııt dsir anflu vardır.
(79} Hiçbir kimse Vey8 topluluk kendini ııhlaksız oJarak wuınJaımyacakıır. Bu konuda 6ıwum 6zncl wıımdır. Ama, harici kaynaklann 'baıbarhklaruu' anlata anlata bitiremediği T-uılılerirı söz geldiğiade ıdc bir aAızdıın ahlaklanndan bahsetmesi dikkat çekiyor. Bu
konuda öncmU ç~malar yapılnutnr. Her ikisi de ııslıncb eksikliğin ifadesi olan ahLık (n:ımus} beyinde ııü, "Pa§ arasında mı olur
sorusunu hiç nazara almakstzın, iki yııbancı kayıwwı alınayla
bunu ömelcJendim:ejiz. 576 senesinde Bimns impantonı ıwnına (Bab} G61ıtilddcıe elçi oluale giden V:ıleminus, isminde "TWk
Şad" ibaresi sönılen Göktürlc yöneticUi Twbanıhos tanı.fındao
hayli aurlıınır: MOn dil kullanan ve ı1lm bu dillerde yıılan söyleyen siz Romalılar deAiJ ııüsiniz? ... Yalan birTürlc'e biç yııkqmaz ve
ondan uzaktı.r." (Mııngalıepe, Bivıtzs Kiıy11aklannt/4 Tıirklo, s.79·
80). Aynı 1cyleri Türgit kağaru Su. lu da Arap valisine söyler: "Biz ~lcriıni.ıde hile )'lpmayan bir miUetiıız. Hile)i sadece hapne mübah sayarız." (Cihiz, Hi/4/d OrJusımtm M~ıkıbdm .,.. Türkinin
Fa:riktlm, s.87}. 921 senesindeki seyahatinde Tiitkleriıı uasuıd:ın
geçen ve gOılemlcyen İbn Fazlan Ojjuılar için "Zina diye bir şey
bilmezlcr. Böyle bir suç i~ eyen birini ortııyıı çıkarulnrsa onu iki
parçaya böleder" (İbn Fa1Jan, lbn Foı/a11 Seyahotnamesi, s.Jl),
Bulgıırlıır için ilc "Hcıhangi bir tckilde zina etmezler. Zina onlara
343
344
.Ara'plann hayran olacak bir fazilet sergilememesidlr. Halka yapılan zulüm ve gaspl3!, her
seferinde ihlal edilen antlaşmalar kuşkusuz
Türklerin ve diğer Orta Asyalılann gözünde
'ahlaksız' bir Arap lıngesi oluşturmuştu. 80 O
dönemde Türk'ün ahlak dünyasını en iyi bir
Arap yazar anlatıyor: "Türkler yaltaklanma,
yaldızlı sözler, kovuculuk, yapmacık, yerıne,
riya, dostlarma karşı kibir, arkadaşianna karşı
fenalık, bid'at nedlr bilmezler. Çeşitli fikirler
onlan bozmamıştır. Hile-i şer'iyye ile başkalannın malını helal saymazlar. Onlann tek
ayıbı ve başkalarını kendilerinden soğutan
husus vatanlarını çok sevmeleri ... "81
Üçüncüsü, Müslümanlara has olmayıp, Hıristiyan ve Yahudilerin eski eserlerinde
de çok görüldüğü üzere, vu.kuundan asırlar
sonra yazıya geçirilen hikayelerde okuduğumuz dasitani din değiştirtme örneklerinde
erenlerin kerametleriyle 'kafir' muhataplaı:ını
etkilernesi gibi birşeyin de Türkler nezdinde
hayranlık uyandıracak bir yol olduğunu düşünemeyiz. Türklerin kendi din adamlan olan
karnlar zaten deruni kimselerdi; onlar sürekli
'keramet' gösteriyorlarclı82 ve hatta ya da taşı
ile yağmur yağclınlması örneğinde olduğu
gibi, yaptıklarıyla Araplan etkiliyor veya dehşete düşürüyorlarclı.sJ
Dördüncüsü, İslam'ın siyasi bir çözüm
sunarak örnek bir toplum düzeni oluşturmasının diğer insanlan etkilernesi ve celbetmesi
beklenir. Ancak ilk asır boyunca Orta Asyalılarm gözlemleelikleri şey, Müslümanların
kendi içinde siyasi bir düzen ve asayiş oluş
turamamış olmalanyclı. Valiler ve komutanlar
sürekli birbiriyle ve Şam ile cedelleşiyor, isyan
· ediyor, birbiri aleyhine dolap çeviriyorlarclı.
Temlınliler ve Ezdliler başı çekmek üzere,
Horasan' a yerl~tirilen Araplar sürekli isyan
halindeydi.84 Diyebiliriz ki, Emevllerin Horasan vilayetinin nüfuz sahası içindeki Araplar arası cidalin toplamı Türkler ve bölgenin
yerlileriyle mücadeleden çok daha fazladır ve
buradaki Araplarm aklttığı Arap kanı belki
diğerlerinin akıttığından kat kat artıktır. Böyle bir keşmekeşe şahit olan kimselerin buna
sebep olanlarm dinlerine ilgi duyması beklenemezdi herhalde; nitekim sonuç da öyle
olmuştu.
Resmi biraz daha büyüttüğümüzde,
belirttiğimiz gibi 10. yy'da Türklerin kitlesel
İslamiaşmaya başlamalarmı görüyoruz. Ne
oldu, ne değişti sorusu gündeme gelecektir.
Kanaatim.izce sorulması ve sorgulanması gereken şey Türklerin İslam' ı kabulünün değil,
neden geç kabul ettiklerinin sebepleri olmalıdır. "Türklerin milli bünyesine, ruh ve karakterine uyan İslam"S$ tespitine itiraz etmesek
bile, bunun İslamiaşmayı ivmelend.irmesi gibi
bir durum, dolayısıyla açıklayıcılık göremediğimiz ortada. Çünkü Türkler bünyelerine
uymayan, hiçbir şekilde uymayan dinlere de
geçmişlerdlr. Türkler için 'sıradan' .olan şey
herhangi bir eline geçmektir. İslamiaşmanın
bu bapta olağandışı bir tarihselliği bulunmaz;
sadece sonuçlan diğerlerinden çok farklı olgöre en bilyük suçlıırdandır. İçlerinden biri zina ederse, kim olursa
olsun, dön bzık çakıp zina edenin d ve ayaklııruu bwıLı.nı bal!·
llltlar. Sonra onu boynundan uyluldamıa kadar b:ılra ile yıı.ıaıU iki
paıçaya ayırular. Kadına da B }'tu ce2.'1yt tatbik ederler." demektedir
(s.57). Şimdi bu ropluluAa ahl~ önermek için daha ahlııklı olmak
gerekir ııma Said bin Osmıın'dan itibııren antla~malan def:ılarc::ı
çiineyen ve 5Ö:ıiınde dunnayan vııli W! komutanlaı:tD İslam d3.i.leri·
ne söyleyecek faili söz bırakmadığı :ınl~ılıyor.
(80) Kurt, "Maveraünnehr'e İslam'ın Giri~i", s.28l.
(81) Cfthiz, Hilô/tl Ordıısrmım Meukıbelm" v~ Tiirkltmiı Faıiletleri, s.77.
(82) Turan, Türk Cilxm Hakimiyeti M4kı1r~i Taribi .[., s.1..51. Osman
Turan bunu İslıım'la ka}na~da olumlu bir öğe oluıık yorumlar.
Şamanlık, biz buna k.ııınlık diydim, "e.srime tekniğine ve elOterik
bilgilere dayanan dlnsel-sihirsel bir olgudur, uygulama ~eklidir."
(Bayat,Aiıa Hatlarıyla Tiirk Şamaulılt, s.l1..5,117). Eliade de daha
genel şamanlık t3lWJWlda esıimeyi merkeze koyar: Ş;ımaniı111,
s.22; Diluel lııauqlar ue DıiJı7ııulo- Tarihi m, s.20.
(83) Müslümnnl:ın çok ~a~ıruın ya dıı taşıyla ilgili çeşitli atıflar vııtdır
aıruı en toplayıcıstru kıyınew taşlardan bahsettiği eserinde Btıılol
yapar: "Ebıi &kr ei-Rhi, Kitöb'ıil-Haıi.ı:r adlı eserimk pyft der.
Tı7rkiston 'da Kıırluklarla P<'Çeııtklt!rin ıilkelm arasında bir yokıq
vardır. Bu yok1qa ordu 116/0 bir siirıl ttğrana; ltJJlor sr7rtı7mip dt ka- ranlık sis basmo.rm veya bardaktan boıamrcasma yaltmlf yağmo.rm
diye hayuan/ann hmoklanna yfiı1 bağ/amr IH! yiin7melm haftfletilir.
Ttiı-k/~yoğmur i1Jediklm Z/JIIJtJII bu taıfo yağmur )"ağt/mrlar. Belli bir
adom m gehnp ajxma bu mmtıkamıı ltJJianıulall bir 1/Jf a!Jr. E/((nni
hauket ellirir. Hemen )"Dlrmır gelir. Bu hikaye sadece Zekeriya tl·
Rbrd~ı (Ebiı Bekr) naklMilmedi. Bu konu imanlararo.tllldo ih~ilof
olmayan }'1111111 ıeylerılendir. • (Ş~,lslaın Coğrofyaalan, s.l99).
Birwıi'deki bu bilgiyi kısalııı.rak teyit eden Bdlıi nynca "(Kırgız!ar)
arasında kar, dolu yağdımn, rüzgar estiten kişiler olduğu söylenir"
ve demektedir (Şeşen,lslam Coğrafyadan, s.l93). Mervezi'den
nakil yapan Hamevi MOslnmıuıl:ınn bu konuda kendi ara!Muıdaki
wtışrnalan sundukwı sonr:ı, aıağıda değineceğim.iz, Karluk ülkesine sefer yapan Samani hükümdan İsmail'in y~adığı bir teaübe·
yi delı§etle :ınlaor (Şeş~n,lslam Cof!afyacıları, s.l36-137).
(84) Bazı örnekleriçin b.lu. Ibn'GJ.Esir, b/am Tarihi N , s.l48, 192-193,
.342. Ar.ıplann bu kabile çekişınesi ıabü ki merkez arazide en ll.st
düzey aıwJinin kaynağı olduğu gib~ Mağn"b'de, İşpaııya'da, hatta
Sicilya' da bile birbiıleriyle savaşıp duruyarlardı (Vaglieri, "Rsşit
Hallider ve Em evi Halifderi", s.96, 107).
(85) Özaydın, "Türklerin İslamlyeô KabuiO", s25J.
duğu için şu anda böyle bir çalışmada konuyu
ta.rt:ı§ıyoru.z.
Hızlı bir tarama yaparsak, Göktürk
devletini kuran Bumın Kağan'ın küçük oğlu
Taspar Kağan (572-581), Çin'de inançlan
yasaklanan Budacı rabipleri kendi ülkesinde
konduruyor ve himaye ediyor.86 Bunu Budacılığa geçiş olarak görmek zor olabilir ama niyet temelinde görmemek daha zordur. Devletin daha birinci kuşağında böyle bir meyil
göze çarpıyor. Bilge Kağan'ın iyi bilinen, Tonyukuk'un muhalefetiyle vazgeçtiği şehir ve
tapınaklar kurma hillyasında da bunu görebiliriz. Aynı şekilde, aynen Taspar gibi, bu kez
Uygurların üçüncü kağanı olan Bögü (758-
779), 762 senesindeki 'resmi' Çin ziyareti esnasında tamştığı Manihey rahiplerini ülkesine
davet ediyor ve dinlerini benimsiyor. 87 Devlet
kurulduktan sadece 15 yıl sonra bu gerçekleşiyor. 840 senesinde Ötüken havzasındaki
devletlerini kaybedip Doğu Türkistan'a göç
eden Uygurlar, zamanı tam belirgin olmamakla birlikte, burada da erken bir dönemde
Budacılığa geçtiler ve bu din toplum katında
Maniheylikten fazla kabul gördü. 88 Bu geçiş
lerde kaynaklardan bize yansıdığı kadarıyla,
fikir münakaşası dışında bir rahatsızlık gözükmüyor. Üstelik bu dinler milli yapıya hiçbir şekilde uygun değildir. 89
Hıristiyanlığa geçişler hep sıkıntılıdır.
Bizans kaynaklarına göre 'Bosphoros' Hunlanmo (Azalt'ın doğusunda yaşıyor olmalılar)
önderi Gordas/Grod 528 yılında İstanbul' a
giderek Hıristiyan olur ama memleketine
döndüğünde öldürülerek yerine kardeşi geçirilir.90 Bugünkü Dağıstan sahilinde, Derbent'in hemen kuzeyinde, dolayısıyla Müslüman arazisinin komşuluğurıda, Hazar
idaresinde özerk bir yönetim altında yaşayan
Hunlann ilieber üovanlı önderi 680'lerde
Albanya' dan ,gelen bir piskoposun telkiniyle
vaftiz olur ama gerek kendi halkının, gerekse
Hazarların tepkisi serttir.91
Tuna Bulgar'ın Hıristiyanlığı ise, işa
retleri önceden görülmekle birlikte, adeta
şapkadan çıkmıştır. 850'lerde Moravya devleti (kabaca şimdiki Slovakya ve Macaristan' ı
kaplayan bir Slav devleti) Rastislav önderliğinde yükselip güneyindeki Bulgar devletine de tehdit oluşturunca, Bulgarlar onların
dü§manı Franklar ile ittifak kurdular. Arada
kalan Moravyalılar da Hıristiyanlık vaadi ile
Bulgar'ın kaniısı Bizans'tan yardım istediler ve ünlü Konstantinos Kiril ve Methodius
kardeşler böylece 862'de Moravya'ya gitti.
Moravyalılar için Roma' dan alınacak Hıristiyanlık düşman Franklara tabüyet anlamına
geliyordu.
Bulgarlar ise düşmanlan Bizans'ın
dinine de şiddetli düşmanlık sergiliyorlarm
ve özellikle Omurtak Han (814-831) dönemi Hıristiyanlaşan Slav tebaarun üzerindeki
basla ile nitelendirilir. Ama Frankların fırsatı
kaçımıayıp sunduğu Katelik Hıristiyanlığa
çıkarları icabı göz kırptılar. O günlerde İstanbul ve Roma arasındaki ili§kiler de iyice
gerilmişti ve yeni papa olan 1. Nicolas ile
İstanbul' daki başpatcik Photius karşılıklı olarak birbirlerini aforoz ettiler. Fakat Bizans ile
Moravyalılar arasında kalmışken, beklenmedik bir şekilde Bizans kurmacasıyla doğudan
Macar saldınsına uğrayan ve Franklardan
yarclım da alamayan Boris Han (852-889),
ülkesinin içlerine ilerleyen Bizans ordusunu
durdurabilmek için Doğu Hıristiyanlığını kabul etmek zorunda kaldı ( 864). Buna isyan
eden beyler sınıfı ise neredeyse yok edildi.92
(86) Gomeç, KDk Tıirk Tarihi, s.62.
(87) Gömeç. Uygur Tıirküri Tarihi, s.85·88, 166-167; Banhold, Or·
ta·Asya Türk Tarihi Hakkıtula Derrler, s.38; Golden, Tıirk Hıılklan
Tarihine Giri[, s.204·206. Maniheyliğe geç4i Türk tarilıinde çok
önemli bir olay olarak gören Bartlıold, Türklerin "ilk defa tılıLı.ki
prensipiere dayalı bir din seçıiklmni" söyler (s.J9). Ahlak lasuı.sı
ise eski Türk inıırıaııdA admı öldümıeııiıı teşvik edilmesine mn· kabll, Manihe.ylikte yasaklanınasıdır. Fakaı kendisinin eski Türk
töresinde kasten adam öldUmıeııin lasasla cezalandınldığııu göz
önüne alması gerekirdi.
(88) Gömeç, Uygur Tıirkl~ri Tarihi, s.l2,5.
(89) Uyguraya Sanskritçeden çevı:ilmiş bir Budao metinde QSQtm;ora
tütü 12 günah sayılır: 1. Koyun öldürücüsü kasap olmak, 2. Ta.ıuk
besleyici.si olma.~(, J. Domuzcu olmak, 4. Bahkçı olmak, 5. Ava
ve ruzakçı olmak ... (Arat, "'Uygudarda Isrılahlara D:ıir", s.369).
Etten ba§ka yiyecek birşeyi olmayan insanlara bunlan öğil tleyip
bu inano knbul ettlnnek büyük ba§an olsa gerektir. Buna kıınjılık
Bartbold, bazı ınisııller vererek Mıniheylik ve Bud:ıolıpı Türklerin ssvaşçı ruhunu mıılıvetıiği 6krine itiraz eder (Bnrthold, Or· ta·Aıya Tıirk Tarihi Hıık.lwu/4 Dm/er, s.42-43).
(90) Golden, Türk Halkltın Tarihıiı~ Gırq, s. lll.
(91) Kalankatlı Moses,Aibon Tarihi, s.237-2.39, 244-245.
(92) Runcimsn, A History o/the Firrt Eulganim Empire, s.98-106.
345
346
. Boris'e isyan çok şiddetliydi ve hayatını zor kurtarı:nıştı. 1000 senesinde Katalik
inancım kabul eden Macar kralı Vajk da çok
şiddetli bir tepkiyle karşılaşımştı, ancak o
sonraki dalgayı temsil ettiği için burada aynntıya girmeyeceği.z. Sonuçta gördüğümüz
şey, Türklerin Hıristiyanlaşmaya sert tepki
gösterdikleri, buna mecbur kaldıklan veya
çıkarlannın öyle gerektirdiği durumlarda bile
toplumun önemli bir kesiminin muhalefet
ettiği.dir. Bunu itikat temelli olarak mı ele
almalıyız? Hıristiyanlığın Türk milli bünyesine uymaması gibi bir sav geliştirilebilir mi?
Kanaatim.izce hayır. Siyasi saikler öndeydi ve
açıkça inanç yoluyla başka bir güce tabi olmak istemiyorlardı. Üzerlerinde şu veya bu
şekilde başka bir egemenliğe idi itirazlan.
Öbür türlü, daha devletlerinin ilk kuşağı içinde, hayat tarzlanna hiç uymayan Budacılık
ve Maniheylik gibi dinleri benimsemişlerdi,
çünkü siyasi gücü bulunmayan uzak Hindistan' dan gelmiş zavallı Budacı rahipler veya
merkezleri Semerkant' 1 Araplara kaptırmış
kopuntudaki Manilieyler hiçbir şekilde siyasi
tehdit oluşturmuyorlardı ve bir üst egemenlik
sunmuyorlardı.
Aynısını Hazar örneğinde de gözlemlemek mümkün. Çağdaş Hazar çalışmalannın
en başından beri çok ilgi çeken Moseviliğin
tercihi konusunu Müslüman Şam/Bağdat
veya Ortodoks İstanbul arasındaki bağımsızlık anlamına gelen üçüncü yol olan Musevilikle açıklamakta bilim dünyasının ittifakı bu
gerçeğe parmak basıyor gözükmekte. Daha
önce çok ayrıntılı çalıştığımız Hazarların
Müslümanlarla ve Hıristiyanlarla münasebetleri ve nihayet Musevilikte karar kılmalan
· konusunu,93 bu makalenin içeıi.ğinde beklenmesine rağmen uzun olarak anlatamayacağı.z
ama birkaç cümle ile özetlersek: Sasa.nl devletinin çöküşü Arap ordulannı Dağıstan'ın
güneyindeki Derbent üzerinden Hazarlarla
komşu hale getiriyor. Coğrafyayı ama illa
da Hazar'ın gücünü iyi bilmeden yapılan ilk
Arap saldınlan bir başan getirmiyor ve ardından 95 yıl sürecek bitirici bir savaş dönemi
başlıyor. Bu savaşlar da aynen Orta Asya'daki
gibi 737 yılında sona eriyor. Son Emevi halifesi olacak olan, o zamanların Azerbaycan
ve ~yye' valisi Mervan, kağan Bulan'ı
yenerek banş imzalıyor. Bunun ardından
Mervan'ın bıraktığı fakihlerden İslam'ı dinleyen kağan, aynı anda Hıristiyan ve Musevi
temsilcilere de kulak verdikten sonra, bizce
meçhul sebeplerle bu üçüncü dinde karar
kılıyor. Bunda da Budacılık ve Maniheylikde
görüldüğü gibi, bir üst egemenlik önşartıyla
gelerek siyasi tehdit oluşturmayan 'zavallı'
Yahudilerin inancını benimsediklerini söyleyemez miyiz?
Örnekleri üst üste koyunca böyle bir
kalıp ortaya çıkıyor. Elbette her topluluk,
hatta her önder veya politbüro kendi şartlarına göre düşünmüş ve karar vermiştir, ama
belli bir yaşam alanı ve zaman diliminde ortak algıların varlığını da inkar edemeyiz. Dolayısıyla, Türklerin İslamiaşma sürecini siyaset bağlamında ele almak yanlış bir yönelim
gibi gözükmüyor. 7., 8. ve 9. yy'larda İslam
ve Hıristiyanlık kelimeleri imparatorluk ve
bağlayıcı bir tabilik anlamlarına geliyordu.
Halife dini önderden öte, dünyevi yöneticiydi
ve Müslüman olan kimse toprağıyla birlikte
ona bağlanmak zorundaydı. Bizans demek
Ortodoksluk demekti. İmparatorun atadığı
başpatcik Hıristiyanları İstanbul'un çıkarlan
çerçevesinde denetimde tutmakla görevliydi.
İspanya ve İtalya' da küçük krallıklar bulunmakla birlikte, esasında Kat~lildik için de
farklı bir gÖrünüm yoktu. Papanın atadığı
Frank, daha sonra Roma-Germen imparatorlannın şahsında, bu dini kabul etmek işbu
yüksek egemenlik alanına tabi olmak anlamı
na geliyordu. ~ Vıkinglerin Hıristiyanlaşmaya
neden uzun süre direndiklerini bu noktadan
tespit etmek güç değildir.
(93) Bkz. Kıtnııay, "Hauıc'ın Musevileşme 'liırilıi", s.59·92; "Haz:lflıır",
s.J62·374, 382·385; Fiıı'tiJrlar, s.77-136, 189-204.
(94) Koııu}ıı konumlaruu gilçlendiımek isteyen haı:ıd:ınlann gdi§mi§
diakıden birine tabi olmak tercihiyle açıldayan Golden, öte yan·
dan bir impaıuıocluk kom§Wl® ~mi dinine girmenin onun laik
otoritesine de teslim olunncağı anlamını taşıdığı için, bundan çok·
lukla kaçınıldığını vurgular (Tıirk flalklarr Tarihiue Girit, s.l86).
Makalenin başındaki tartışmaya dönersek, 10. yy'la birlikte bütün dünyada
birşeylerin değiştiğini düşünmemiz lazım ki,
ülkeler ve toplumlar birdenbire Hıristiyan ve
Müslüman olmaya başlıyorlar. Biz doğuda ve
batıda aynı anda gerçekleşen iki siyasi gelişmenin veya sürecin bu eski algıyı. dağıttığıru
ve insanları başka türlü düşünmeye sevk ettiğini, zihinlerdeki din > imparatorluk algı.­
sını gevşetmeye başlattığıru tahmin ediyoruz.
Abbasilerin en güçlü hükümdarlanndan biri
olan Mütevekkil (847-861), çocuklarının
ateşiediği veliahtlık kavgasında Türk komutanlar tarafından 861 senesinde öldürüldü.
Onun yerine geçen dört veliahdından üçü
daha Türklerce öldürüldü.95
Batıda ise 864 senesinde Bulgarlar
Roma'ya niyetlenmişken İstanbul'dan Hıristiyanlığı almakla birlikte, yörüngeye girmediler, kiliseyi hemen millileştiidiler ve Bizans ile
düşmanlığı 'başarılı bir şekilde' korudular.96
Aynı şekilde ve tam tersi olarak, Moravyalılar da İstanbul'a niyetlenmişken Roma'dan
Hıristiyanlığı · aldılar ve sonuçta Franklara
bağlanmayı.p ayn bir birim olarak varlıklannı
kabul ettirdiler. 97
Yani topluluklar Müslüman veya Hıristiyan olabiliyorlardı ama artık bu tercih halife
veya imparatora aracısız, özerkliği bile kabul
etmeyen bir yönetirole bağlanmak anlamına
gelmediği gibi, dünyanın tepesindeki bu iki
kişiyle dalaşmayı da sürdürüyorlar, hatta öldürebiliyorlardı. Dinlerin mücadele çağında
uzun bir zaman sonra kavimler kendi iradeleriyle din değiştirmeye başlamıştı. Hazar çalışanlar iyi bilirler, Musevileşmeyle ilgili çağdaş
hiçbir kaynak yoktur ve hep sonradan yazılmış eserlerden konuyu öğreniriz. Dünyada
yine uzun bir zaman sonra ilk kez bir eserde
kavimlerin din değiştirmesinden bahis Hazar
ve Bulg~larıa ilgilidir. 860'lann sonlannda
yazdığı tahmin edilen Svatelot'lu Christian
"Sadece çok savaşçı olan tek bir kabile vardır
ki, onlar Hun neslinden gelen ve kendilerini
Hazar olarak anan Yecüc ve Mecüc ülkesindekilerdir. İskender etrafıarını bir surla çevirmiş ve onlar kaçmışlardır. Ve onların hepsi
Museviliği benimsemişlerdir. Bununla birlikte, aynı ırka mensup Bulgarlar da son zamanlarda Hıristiyan olmuşlardır " der.98
Bu metni entelektüel camianın artık
din değiştirmeyi siyasetten ayn telakki ettiğinin resmi olarak görmeli değil miyiz? "Din
ayn, devlet ayn" anlayışının çok bariz ve etkileyici örneklerde görülerek yerleşmesi, artık
yöneticileri halklan içinde münferiden yayılan bu .imparatorluk dinlerinden korkmaktan
vazgeçirmeye başlamıştı. Bu 'korkulu' günlerin son demlerine dair bir haberi İbn Fazlan
verir: "Türklerin hükümdarlan ve reisierin
arasında ilk gördüğümüz Küçük Yınal (yabgunun veliahdı) idi. Daha önce Müslüman
olmuş, fakat kabilesi "Müslüman olursan
biz·e reislik edemezsin" demişler."99 Ortaçağ
toplumunda yöneticilerin tavnnın kitleler için
belirleyici olduğunu kabul etmemiz gerekiyor.
Fakat bu İslam, Hıristiyanlık veya başka bir
dinin yönetici(ler) kabul etınedikçe o topluma girmeyeceği anlamına gelmiyor. Nitekim
İbn Fazlan'ın sayfalara serpiştirdiği şekliyle
Oğuz toplumunda da o günlerde İslam'a ilgi
vardı ve bu kuşkusuz öncelikle ticari ili§kiler
ile husule gelen tanışıklık kaynaklıydı.
Bu konuda bütün dünyada en vazılı
örnek İdil Bulgar' dır. Tarihçilikte önemli bir
yanlış olarak Almuş Han'ın 920 senesinde
halifeye elçi göndererek ülkesine İslam'ı anlatacak fakihlerin gönderilmesini istemesini100
Müslüman olma tarihi olarak alıyoruz. Fakat
İbn Fazlan'ın kitabından o tarihlerde İslam'ın
çoktan yerleştiği bir toplum görüyoruz. Hatta
fıklU meseleleri bile çözmüşler. Almuş Han
babasının Müslüman olmadığını söylüyor,
ancak zaman bilgimiz yok. En azından kendi-
(95) Sourd~ "Abbıısi Hilafeti", s.US; Kırkpınar, "MOıevekkiJ .AJel.
Jııb", s.ın.
(96) Zlata.rski, NatsiomılizPtsiya 11a Btlgankata dırjava i tnrkua prez 9.
u& baılıkJı ~masındıı bu s~ W.cder.
(97} Makalenin b:ı;ında geçen, tarihçilikt~ 'Moravya Misyonu' oLırak
özedc:oen bu dini·siyasi gelişme Türkiye'de bemc:o biç bilinmemektedir. Gayretli bir tez çalıJması ise akim ~or. Bu konuda
toplu bir ıııakale olarak Havllk'e bakılabilir: "Conswııine and
Meıhodiuslıı Moravia", s.27·50.
(98) Pı:iısak, "HAzar HakanlıAırun Museviliğe Geçişi", s.25.
(99) İbnFazlan, İbn Faılou Se)•alıaflıomesi, s . .35.
(100) İbn Fazları, İbn Faz/1111 Sej·alıa/1/omesi, s.20.
347
348
sinili ne zaman İslam'da kararkıldığını bilmiyoruz. Bunun çok bir önemi de yok. Ç~
İslam'ın bu derece yerleşmesi için en az bir
kuşaklık bir aralık gerekiyor. Eğer bir ülkeyi
Müslüman saymak için yöneticinin Müslüman oluşu gerekliyse, bu konuda önemli bir
kaynağı kaçınyoruz. Eserini 903. veya 911 'de
yazan İbn Rüsteh, 101 ''Çoğu Islam dinine
mensuptur. Oturdukları yerlerde mescideri
ve mektepleri vardır. Müezzinleri ve imamlan bulunur" diyerek bu konuda noktayı koymaktadır. 102 943 yılı civarında y~an Mes0d1
de 913 senesinde Rusların (İsveç'ten gelen
Vı.kingler) Hazar denizinin güney ve batısındaki Müslüman topraklanna saklınlarından
bahseder. Hazar kağarunın izniyle ve ganimetin yarısının verilmesi şartıyla gerçekleştirilen
bu akın başanlı olur ancak dönerlerken Hazar ordusundaki Müslümaniann saldırısına
uğrayıp mahvolurlar. Kaçıp kurtulanlar da
İdil boyunca kuzeye giderken 'Müslüman'
Bulgarlar tarafından yok edilirler.103 Demek
ki, 913 yılı itibariyle Bulgarlar resmi seviyede
tutkulu Müslümanlar haline gelmi§ti.
İslam ülkelerinden çok uzakta bulunan ve arada Oğuzlar, Peçenekler, Burtaslar
ve illa da Hazadar gibi Müslüman olmamış
toplulukların bulunduğu Bulgarların İslam'ı
kabulünde yöneticilerin tercihini değil, tabandan gelen bir benimsemeyi g?rmek durumundayız, zira eldeki zaman bilgisine göre
Almuş Han'ın Müslüman olmayan babası
Şılkı'nın zamanında da bu din buralarda
yaygınlık kazanmış olmalı. Bu durumda, toplumların ilişkileri bağlamında ticareti düşünmekten başka fazla bir seçeneğimiz kalmıyor.
İbn Fazlan'ın bulunduğu elçilik heyetinin
Buhara'dan oraya giden 5.000 kişilik bir kervana katıldığını düşünürsek, ticaretin bü~­
lüğü hakionda bir fikir edinebiliriz. Ama Ibn
Rüsteh'teki bir aynntı bu fikri hayli açacaktır.
Ona göre, Bulgarlar "ülkelerine gelen Müslüman gemilerinden öşr alırlar." 104 Gemiler
H azar Denizi üzerinden gideceklerdir ve
·cürcan veya Azerbaycan'dan kalkacaklardır.
Ama bu gemiler Hazar ülkesinden, hem de
başkentin içinden geçeceklerdir.10
'
Bu durumda Hazar'ı yeniden gündeme alacağız. 737 senesinde Müslümanlada
Hazarlarm savaşlannın kesin olarak bittiğini
ve kalıcı bir barış dönemine girildiğini belirtmiştik Artamonov' a göre ~azar kağanı
Bulan o tarihten sonra ülkede Islam'ın yayılmasına müsamahalı davranmıştır. 106 750'lerde Azerbaycan valisi Yezid el-Sülemi kağanın
kızıyla evleniyor; 768'de Hazarlar Bizanslıla1 anlar d ek .. d . 107 ra karşı Müs üm a est gon enyor.
9. yy'a damgasını vuran haliEelerin Türk gulamları arasında da çok sayıda Hazar kökenli
vardı. Fakat bu iyi ilişkiler Hazarlar arasında
İslam'ın yayıldığı anlamına gelmez, bunu sadece tahmin edebiliriz. Aksine yayılması için
ortamın uygun hale geldiğini göstetir. Yıne
İbn Rüsteh'ten gelen ve ardılı coğrafyacılarca
da ayrıntılarla desteklenen Hazarlarm kentsel
merkezlerinde kurumlarıyla oturnıuş büyük
Müslüman topluluklann bulunduğu şeklindeki baberleri108 içeren 10. yy başındaki veriyi
dikkate alarak biz, öyle bir iddiada bulunmamakla birlikte, ilk Müslüman devleti olarak
Hazar' ı görmenin fazla bir yanlış içermeyeceği kanaatindeyiz.
Dolayısıyla, İdil Bulgar hem gemiler
hem de kervanlar üzerinden gelen Müslüman tüccarlar ile bernhaldi ve genel olarak
kervanlar sadece mal taşımıyorlardı; fikirler
{101) Ramazan Şqen,lslam Cctrah-acıfon, l2,1dtıtbın 90J'ıe yazıldığına in:ırur. Kc:ııdisiyl~ sohbet ettiAlın bu konunun~~~
Zimonyi ise 911 wihlııia chla muhtemel olduAuruı ~nı.
Ahmad'a göre eser 903·913 yıllan aıuınds IAm•mlanmışnr ("lbn
Rüsıe•, s.2.H). ., 'ıdri bilgi (102) Şqen bfam Cılf,nıbaafan, s.J7. Yazıa duon Rüsteh ye
dikkıı; çeker ve 9. yy sonhnnda İslam'ın burallllll büyük orand3
)-ede~tiğini yaz:ır ama Hııl.ifdik elçileri ile görO.tme sonucund3
Jeultt Jiııi !Wine geldiğini vurgular (1c!U ~lga) Bulgar Hanlı·
ğı' nda İslimiyet", s.J94).
(103) Mesiidi, Mt~nlc e.·Zdub, s.76·77; Şeien, Islam Ccifabacıfan,
s.49·50.
( 104) Şeşen,lı/4m Cıljra/yacılan, s.) 7. . . . . .
( 105) Müslüuwılann Hıı.z.ular:b deniı ~!zerinden ac:aıe~ b~ ulapıı
CD edcen wib1i (840'Jac?) copEya kiı.bıııın yazan Jbn Hmdid·
bih tnbar. Yolfllr ı:e OlkL/~ Kit#bı, s.I07. Bıılwwı ~ balaruk. Kovalev'e göre 800 senesi civannda bu ciaıcı ~e
b~~ (Kovalev. "KKı=ıria and Volp BuiAiria as hıteı:medi.aıies", s.44).
( 106) Aruımonov, H~ey~r 1im"hi, s.J43.
( 107) Bu olayiann bağlnnnlı bir incelemesi Jçin bkz . .Kanı tay, HtııPrlor,
s.l43, 191.
(108) Şeşen,lsfam Ccirah-aaflln, sJ6.
de aynı güzergahta seyahat ediyordu. 109 Peki,
İdil Bulgar ve Hazar için gördüğümüz ticaret ögesini Orta Asya için nasıl değerlend.irmeliyiz? Buhara ve Semerkant gibi büyük
merkezler doğudan gelen İpek Yolu'nun
üzerindeydi. Kaşgar'ın ötesinde, İpek Yolu
üzerinde, 840'larda Doğu Türkistan'a yerleşmiş olan Uygurlar vardı ama ne onlar ta
14. yy'a kadar Müslüman oldu; 110 ne de önceki yerli ahali arasında İslam'ın yerleştiğine
dair bilgimiz var. Maveraünnehr' den Kazak
bozkulanna doğru olan ticareti akla getirmeliyiz. Kervanlar sözkonusu olduğunda, Altay
dağlarının batısındaki düzlüklerde yaşayan ve
Bulgarlar gibi İslam dünyasına çok uzak olan
Kırgızlar ile dahi ticaret yapılıyor. 111 Dolayısıyla, kervanlar Çin ticareti için Uygurlardan,
Kırgız ticareti için Karluklardan ve Bulgar ticareti için Oğuzlardan geçmek durumunda.
Buna Kırgızların batısında, Güney Sibirya
kuşağında yaşayan Kiıneklerle (sonraki Kıpçaklar} ticareti de eklersek, hemen hiçbir
Türk topluluğu kuş uçmaz kervan geçinez
yerlerde yaşamıyor.
Bulgarlarla aynı konum ve şartlarda
(Müslümanlardan hem uzakta, hem de ilişkide) bulunan Uygur, Kırgız ve Kimekler
arasında erken dönemde İslam'ın neden yayılmadığı sorusunu -tahminen- cevaplamak
için elimizde veri bulunmuyor. Kalıyor böyle
bir makalede öncelikle incelenmesi gereken
iki diğer büyük Tük topluluğu: Oğuzlar ve
Karluklar. Bunlar Harezm'den Fergana'ya
kadarki -artık- İslam yurtlarının kuzeyini baştanbaşa tutan, doğrudan komşu iki topluluktu.112 İbn Fazlan ve Narşah1 dışında, yöreyi
bilmeyen ve uzaktan yorumda bulunan eserler, kuşkusuz doğruluk payı büyük olmakla
birlikte, Oğuz ve Karluk ywtlarını ddr'ül-harb
olarak nitelerler. Türkler akın ve yağma amaçlı olarak sür~kli gelirler; bu yüzden hudutlara
gözedeme kuleleri ve istihkam.lar kurulmuştur.U' Bu akınlardan Narşah1 de bahseder
ama bütün içindeki yerini abartmaksızın. 114
Neredeyse eski tüm yazariann ittifak ettiği
üzere, bütün dar'ül-harb hudutlan içinde en
kudretli savaşçılara sahip olan Türkler anlaşılan caydırıcı bir konumdalar ve Kudı1me bin
Cafer' e göre "Müslümanlar Türklere karşı
gaza yapmıyor." 115 Bunu anlamak mümkün,
çünkü Cahiz' den bir alınoyla kısaca ifade
edersek, o dönemin en korkulan savaşçılan
olan Haridler daha okunu yaya sürmeden,
Türk on ok atabilen bir savaşçıydı. 116
Görünen şey göçebe-yerleşik ilişkilerinin 8. yy' ın ilcinci yansı ve 9. yy' da en kitabi
tanımına dönmüş olması. Göçebelik bir üretim tarzı teşkil eder ama kendine yeterliliği
asgari seviyeded.ir. Yerleşik dünyanın ürünlerine muhtaçtır. Bunlan olağan şekilde ticaretle, makbul olarak haraçla, gerektiğinde de
çapul ile temin ederler. Göçebenin ticarette
sunacak çok fazla ürün çeşidi yoktur. Gerçi et
tek başına yeter; İstahri'nin dediği gibi, "Maveraünnehr halkı TürkJerden gelen eti yer."117
Ama bozkır ekasisteminin hassas dengesi altı
yedi yıldan fazla olmayan aralıklarla yaşanan
kıtlık ve salgın günlerinde göçebeleri komşularına zorwılu çapul ziyaretine sevk eder. 118
(109) Hem idll Bulpr, bem de aend olarak dönem ve bölge için fikirk.
rin yayıimmnda ı:ica.reıin önemini 'Wıcı çok gii%d wrgular: "İdll
(Volga) Bulgar H:ınlıAt'od a İsl&miyet", s.396-400. Butlıold ise
İslam'ın bölgeye erkence girişini Bulgarlımo 'mederu' (biz kentlilik diyeliıo) olu§uyla nçıklnr (Orta-Asya Ttirk Tarihi Haklımda
• Dmltr, s.,6).
(110) Hatta Oıüken Uygur döneminden bahseniği anlaşılan ıonraki
kayıtlarda, orası ile d:ıhi Müslilman nlkd!!r ansında tiCAretin bu·
luodutu ,Orillil)'OC: Hutfıitl;i'l Aion, s.48; Şqen, büm Coğrafyt:­
alan, s.61·62. Buou Çin kayn:sldan da teyit eder. Banhold, Orta-hp Ttirl: Tarihi Haklımda Dmltr, s.34. Bu bam İpek \blu'n2
cklcmlemeliyiı. I<!:rgı.zlıırla ilgili en ayrınuh haber Gudizi'de buluour, Kııgızlnrln Otüken'deki Uygurlar anısındaki güzerga~ bile
tarif eder: Şeıen, blam Coğrafyilalan, s.76. İbo Havkal, Istahı:i
ve Hamevl' nin ı ek:= metinleı:üıe aore Kırgızlardan Mavı:münodır'e ıeıirilen eo önemli ilriln misirtir (Şqen, bkm Coğrrzfp
alan,
apğıda
s.ı43,
delinettjiıniz
161). Uygwlaıda
~re, Müslilmanlaş2n
Müslilmaohğın
Karluldano
~
ooW:a
yöndik dil\ınanca ıunımunuo cıkili olduğunu d~Gyon.ız.
(ll 1) Hutlrıdti'l Aitm, s.'l; Şeşc:o, btam Coira/yat:ılan, s.63.
(112) Bozkınn İsla.m'a hudut bölgelerinin ernik yapuı için bla. Gol·
den, "Oıu Asya'da İsl&mi)·eıin ilk Dönemleri ve Kanhanlılar",
s.466-468.
(113) Om. lbn Havk.al (Şqen, Js4,, Cotrafracılızn, s.l71, 2 10), onu
izleyip )'ÜZ)'\Üar sonra Sicilya'dan yazan idrisi (s.96, 103), Swi-
-ye' dea JU&Il Hamevi (s.I.U).
(1 14) Naqıahl, Tirib-i Buh4nf, s-'1.
(1 ı 5) Şqeo, bl am Cotrafyı~t;~lon, s. ı 90.
(116) Cahiz, Hil4ftt Ordu.srmım Mtukı«leri ue Tıirklmu Fıniletlm,
s.67. (117) İsWıri, Olkı!lmu Yolltm, s.24'; Şeo;eo,lslam Coira/yaaları, s.ı6ı.
( 118) Golden, Tıirk Halklan Tarı'hi11e GiriJ, s.26-28. Golden, İslam
coğrafya kitaplanndaki dar'ül-barb ıabirioi abaıtılı bulur ve bu
sözde nvq haliııiıı doğ~lltnı wrgulu (s.22J). Göçebelerin
yerlc~ik dnnya ilc ili~kilerinl betimleyen dünyadaki temel ~
Kluuıınov'n nltı.lr: G6çtbt Ul! Dıı DD11ya, ö:zl. s.324 vd., bu bahis·
leri aynnnlı incclcr.
349
350
· Abbas! idaresinin ilk 150 yılında hem
eldeki bölgelerde hakim.iyetin tam sağlanamamasının sebep olduğu meşguliyeder ve
dolayısıyla ileri harekat için fazla enerjinin
bulunmaması, hem de en kapsamlı şekilde
bile yapılsa bozkırdaki ileri harekatın serneresinin getirisinden pahalı olması, sınırlardaki belirttiğimiz gibi olağan bir göçebe-yerleşik kalıbının oturmasını sağlamış gözüküyor.
Orta bozlarların doğusunda mağlubiyetten
kaçarak gelmiş ama öte yandan Göktürk
hamleleriyle batıya itilen Türgişlerden kalan
boş ve rakipsiz bir yurt bularak ileri fütuhata
ihtiyaç duymamış bir Karluk birliği bulunuyordu.119 Onların batısında ise, Aral gölüne
kadarki sahada Türgiş kalıntılanrun merkezde bulunduğu yeni bir etnik oluşum süreci
dünyanın ikinci binyılına damgasını vuracak bir kavmi, Oğuzlan ortaya çıkartıyordu .
Dinlenme safhasındaki Karluklar ve oluşum
çağındaki Oğuzlar, dolayısıyla henüz yerleşik
dünya için işgalci potansiyeli taşımıyorlardı ve
hayat durağan şekilde sürüyordu.
Karluk ve Oğuzlar çoğunlukla ticaret,
arada da akınlar ile artık iyice İslamlaşan Maveraünnehr bölgesi halla.yla hemhal oluyorlardı. Sadece büyük kentsel merkezler değil,
bunların arasındaki vakıflarda da belli zamanlarda ticaret için toplanılıyordu ve bazen
10.000 kişi bir araya geliyordu. uo Barthold ve
Golden, buralarda gördükleri zengin İslam
medeniyetinin cazibesine kapılan Türklerin,
tüccar ve safiler eliyle Müslüman olmaya
başladıklarını ileri sürerler. 121 Aynı vurgular
Osman Turan' da da görülür. 122 Yalruz o, sebepleri sıralarken birinci amil olarak Golden
gibi İslam ın üstürılüğünü vurgularken, ikinci
sıraya eski Türk inançlarının İslam ile uyuşmasını koyar. 123
Halbuki bu, kendisinin de belirttiği
üzere, 12. yy sonlarında yazan Süryani tarihçi Mikail'in fikridir. 'Ye'cüc ve Me'cüc'ün
soyundan gelen" ve istilalarının haberi Ezeykel kitabında yer alan Türkleri daha Sasa.nl
çağında Horasan' a yerleştiren yazar, Türklerin tek Tann inancının İslam' ı kabuldeki üç
sebepten birincisi olduğunu belirtir. İkinci
sebebi Horasan'a yerleşen Türklerin Sasanilerin düşüşüyle birlikte Arap idaresine girip
İslam'ı kabul etmeleri ve ardından kuzeyden
sonra gelen Türklerin dildaşlannı Müslüman
görerek etkileurneleri ve üçüncü sebebi ise
kısaca memluk müessesesi içinde İslam ordularına dahil olan Türklerin bu işten kan ile
açıklar. t24
Yukarıda inanç benzerliğinin ivmelendicici bir etki yaptığının hiçbir delilinin
bulunmadığına değinmiştik. Bunu yaşam
tarzına, toplum düzenine, ahlak anlayışına
ve töreye doğru yayabiliriz. Cahiz, Hişam döneminin Horasan valisi Cüneyd bin Abdurrahman'ın Türgiş kağanı Sulu ile sohbetini
nakleder. Buna göre kağan valiye ceza hukukuyla ilgili çeşitli sorular sorar. Aldığı cevaplan "burılar bizde de var" edasıyla ariaylayan
kağan, bazı hükümleri hafif dahi bulur. Yani
uyuşmazlık yoktur, dolayısıyla Türkler için
şaşırtıcı veya cazlp bir yenilik de yoktur. En
sonunda Cüneyd, Türklerin bu uygulamalan
akılla, Müslümanların ise Allah'ın bildirmesiyle yaptıklarını söyleyerek, insanların dış
görünüşe göre hüküm verdiklerini, herşeyin
iç yüzünü Allah'ın bildiğini belirtir. Kağan
bunun üzerine "Sen bundan daha değerli bir
söz söylemedin. Bu söıünle kalbime derin bir
kaygı attın." der. 125
Çok çalışılmış bir konu olan memlukl
gulam kurumunun Türklerin İslam'ı kabulü
bahislerinde de hemen eklendiğini görüyoruz. Ancak bunun Abbas! Halifeliğine özel
bir yanı yoktur; göçebe-yerleşik ilişkilerinin
genelgeçer kalıplan içinde incelenmesi gere-
(119) Karluk konusund:ı genel olarak bkz. Salınan, ''Karlukbr", s.421·
424.
(120) N~ııhi. Törib-i Buhara, s.20, 24-25.
(121) Banhold, Or/o-Asya Türk Ttırihi Hakkmda Dmler, s.57; Golden,
Türk flıılklan Ttırih:iıe GiriJ, s.205, 223; "Ona Asya'da İslimlye
tin ilk Dônı:.aıleri ve Karalıanlılar", s.473·474. Ancak, yüzyıllar
boyu ıengin ve üstün Çin medeni •er:icin Tilıkieri inanç noktasuı·
dıı eıkilemedlğj gerçeğini de görmek gerekir. BugOn de Batı'nın
açık ara üstlinlüğü insanlan Hıristiyanlığa hayr:ınlık gibi bir nokta)'a ba§ımt)'Or.
(122)Tumn, SelçukMar Tarihi •'1! T:irk-İ.rfanı MLd~:iyeli, s.63-64; Tu·
ran, Tıirk Ciboıı Hôl.:>iııiyeli Mqkılresi Ttıribi ·1·, s.l49·150.
( 123) Turan, Tıirk Cilxu: Hakimiyeti Me/kltresi Ttırihi .J., s.l50.
(124) Michel le Syrien, Chrot~ique dt Michel le Syrieıı, s.U6·157. (125) Cahi:ı, Hı1ôfot Orduıumm ML11kıbeleri ve Tıirkleriıt Faziletleri,
s.86·89.
ken bir konudur. Paralı askerler bozkmn ihracat kalemlerinden birini teşkil edeL Aynca
gulam olarak gelip Ortadoğu' da İslam'ı kabul
eden Türkler, kendileri münferiden İslam'ı
kabul etmiştir; İslam'ın ilk kuşağından itibaren münferit kabullerin gerçekleştiğini iyi
biliyoruz. Bum~ Türk yurtlarının İslamiaşma
sürecinin bir parçası veya katmanı olarak göremeyiz. Ancak Türk yurtlarında veya komşuluğundaki bölgelerde (Harezm ve Maveraünnehr kentsel alanında) münferit ihtidaların
çoğalmasının eliğer Türkler üzerinde olumlu
veya düşündürücü bir etki yaptığını hesaba
katmamız gerekiyor.
İslam'ın cihad anlayışının Türklerin
savaşçı ruhuna uygunluğu bir eliğer sebep
olarak sunulur.U6 Fakat bunu 'kafir' hudutlan için değil, Ortaçağ Türkistan'ı şartlarında düşürımemiz gerekiyor. 9. yy itibariyle Türkistan'ın yerleşik dünyası tamamen
Müslüman' dı veya Müslümanların elindeydi.
Göçebe iktisadının ayrılmaz bir parçası olan
yağma için en yakın yerleşik saha Çin veya
Doğu Avrupa'nın güney veya batı uçlanydı.
Müslüman olmak aı1lk dindaşlara yağma a~­
nı yapmamak anlamına gelecektir. Nitekim
Hamevi'nin naklettiği bir olayda hakanın cevabında bunu görüyoruz. Halife Hişam bin
Abdulmelik Türk hükümdarına, dolayısıyla
Türgiş kağanı Su-lu'ya Müslüman olması için
davetçi gönderir. Daveti nezaketle dinleyen
kağan, elçiye törensel bir mahiyette 100.000
kişilik ordusunu gösterir (bunu da yukandaki
nüfus bahsine ekleyebiliriz) ve aradaki tercüınana der: ''Bu elçiye söyle. Bunların arasında
hacamatçı, ayakkabıcı, terzi bulunmadığını
söylesin. Bunlar Müslüman olup şartlarını yerine getirirlerse, nereden yiyip içecekler?" 121
İslam'ın Türkler arasında sofiler, mutasavvıfl.ar eliyle yayılmasına yerli ve yabancı
alimler büyi,ik vurgu yaparlar. 128 Muhtemelen
Anadolu ve
1
Balkanlardan iyi bilinen ve zihinlere işlemiş örnekler, aynı olguyu erken dönem Türkistan'ına da uygulamak için ilham
veriyor. Abartmamak kaydıyla, bunun tarihsel gerçekliği aleyhine söyleyecek fazla söz
bulunmamaktadır. Ancak dikkatli olunması
gereken birkaç nokta var. Bu bahsi "tarikat
eliyle İslamlaşma" gibi bir noktaya getirmernek gerekiyor, çünkü bu sonraki bir kavram
ve olgunun erken bir zamana uygulanması
anlamına gelecektir. Erken dönemdeki menkıbelere yansıyan zahit ve sofi kişilikleri sonrasının, hele günümüzün tarikat yapılannın
mensuplanyla telif etmek büyük haksızlık
olur ve konuyu açıklayamaz. Taraftar toplamaya çalışan tarikat ile safi İslam'ı yaymaya
çalışan sofi aynı yerde durmam.aktadır.
Bununla bağlantılı ikinci konu, İslam'ı
yaymak ile yerleştirmenin tefrik edilmesi gereğidir. Tasavvufun 9. yy'da çıktığı ve Horasan ve Maveraünnehr' de isimleri günümüze
kalan ünlü safiler eliyle temsil edildiği biliniyor.129 Bu kişilerin o dönemde bozkırdaki
Türkler arasında İslam'ı yaymakla mı, yoksa
İslam idaresindeki topraklann yerli ahalisini İslam' a çevirmekle mi (daha çok) meşgul
olduğunu söyleyeceğiz? Birincisi ise, olağan
akış dışında bir sonuç gözükmüyor. İkincisi ise, evet, Soğd ve Afgan nüfusun ve tabü
aynı bölgede yaşayan Türk asıllı kopuntulann
arasmda İslam'ın 9. yy zarfında iyice yerleştiğini görüyoruz. Örneğin Şak:i.k Belhive İbrahim Edhem'in Türkistan'daki Budacı nüfus
arasında faaliyet gösterdiği belirtiliyor. Şa
kik Belhi, isminin de gösterdiği üzere, Türk
belgelerine giderek puthandere girip putları
kırmış. 130 Hangi Türk ülkelerindeki hangi
puthaneler? Bunu Doğu Türkistan' da başardığını söylemek mümkün olabilir mi? Putlan
kırmanın, insanların kutsalına saidırmanın İslam' ı yayma mı, yoksa nefreti körükleme mi
anlamına geldiğini hiç tartışmaya gerek yok.
Bu konunun daha ayrıntılı çalışılması gerekiyor. İlk mutasavvıflaı·, biz tahmini olarak
(126) 1i.ınıı, Türk Cihan Htikimiy~ti M~jkıitw Tarihi -1-, s.15 1. Bu görilşO reddeden Bıuıhold, des[ekleyecek delil bulunmadıfııru söy·
ler: Orta-Asya Tıirk Tarihi Hakkmda D.!TTI~. s.56.
(127) Şeşen, İslam Coğrafyacılan, s.l34·135.
(128) İncelernesi için bkı. Biçer, TtirkleriJI ulamlaf>1t11 Sıi~ci. s.65 vd.
Banhold onlıın medreseli fakihlere gore daha ~arılı bulur: Or·
14·AJ)·a Türk TarilJi Hakkında_ Dmltr, s.56.
(129) Klieriilii, Türk EJebiyatmda lik MutaS4vınf/ar, s. IS; Usıa, Tıirklenit Jslamlapua s~riivmi, s.559.
(130) Ozaydın, "Türklerin İslamiyeri Kabulil", s.255; Biçer. Türklenit
lslamlapua Sıim:i, s.67.
351
352
söylüyoruz, daha çok İslam tabiliğindeki nüfus arasında faaliyet sergilemiş gözii.küyorlar.
Buna aynı dönemde yükselen medresderin
etkisini de katmalıyız. 131
Bu bağlamdaki tarihçi açısından
önemli üçüncü bir konu ise, genel toplumsal
süreçleri kişi veya olaylara indirgeyerek çalışmanın sonuçta bizi tarihi gerçekliği kaçırma
noktasına sürükleme tehlikesidir. Bunu çok
fazla uzatmadan, İdil Bulgar merkezli iki
örnek ile anlatmak istiyoruz. 1800 yılı civaonda yazıldığı sanılan ve söylenceleri anlatan
Hüsameddin el-Bulgari'nin Rısale-i Tevarih-i
Bulgariyye adlı kitabında Sahabe?en üç kişinin İslam'ı yaymak maksadıyla Idil Bulgar
memleketine gönderildiği ve Aydar Han adlı
hükümdarıo kızı Toybike'nin şifasız hastalığına şifa bularak hanı etkileyip Müslüman
yaptıklan anlatılır. 132 Biz bir taraftan tarihi
süreci şöyle veya böyle biliyoruz; öte yandan,
bildiğimiz başka bir şey ise 7. yy' da henüz
İdil Bulgar memleketinin bulunmamasıdır.
Elbette Bulgad'nin kitabı geç dönemde yazıldığı için tarih kaynağı olarak kullanılması
dii§ünülemez ama erken dönemde olsaydı
da, menkıbeleşme tahdidini bir kenarda tutmamıza rağmen yanıltıcı olacaktı.
Bir diğer örnek 1220'lerde yazan Yakut
el-Hamevi'den. Kendisi Halep'te medrese
öğrencisi Macarlarla taruşıyor. Onlardan birine nasıl Müslüman olduklarını sorduğunda
"Bizden önceki bazı kimselerden işittiğiiDe
göre, eski zamanda bizim diyarımıza Bulgar
ülkesinden yedi Müslüman gelmiş, aramıza
yerleşmişler. Sapıklıkta. olduğumuzu tatlı bir
dille anlatmışlar. Bize Islamiyet'in doğru yolup.u göstermişler .. . " cevabını alıyor. 133 Gerçekte ise Macaristan'a 10. yy' ın ilk yansında,
Hıristiyanlaşmadan çok ön:e, "Bular (Bulgar) ülkesinden büyük bir Ismaill ordasıyla
birlikte isimleri Billa ve Boçu olan bazı çok
asil beyler geldiler ... Aynı zamanda yine aynı
bölgeden Reten adında çok asil bir savaşçı
geldi ... "134 Ortaçağ Macaristan'ında ön~
bir nüfus teşkil eden Müslümaniann kökenı
İdil Bulgar' dan göçen büyük bir topluluğa
dayanırken, göçten 300 yıl sonraki söylencelerde mesele yedi kişiye tahvil ediliyor.
Bu. yüzden, genel olarak İslamiaşma
balıisierini kişilere, bu bağlamda elbette zihinlerdeki ilk ve tek aday olan safilere veya
erenlere indirgemenin konuyu açıklamakta
yetersiz kalabileceği, hatta bazı durumlarda
yanıltıcı olabileceği ortay~ çıkmaktadır. T~~
kistan' daki erken dönem Islamiaşma sürecını
de bu temkinle ele almalıyız.
Biz , Türklerin İslam ı kabulü için sebep aramanın mantıksız olacağını düşünüyoruz. Belirttiğimiz gibi, her türlü .dini, hatta
hemencecik kabul etmişlerdir ve Islam'ı kabul etmeleri de doğaldır. Ancak bunu neyin
hızlandırdığı ve neyin yavaşlattığı üzerinde
düşünülmelidir. Daha açık söylersek, Türkler
İslam'ı diğer diniere göre çok geç k~bul etmişlerdir. Bekleme süresini uzatan etmenler
üzerinde kafa yormak gerekir. Siyasi Iıak:im.iyete müdahale endişesinin sadece yöneticiler
değil, halk nazarında da olumsuz bir bakış
doğurduğunu tekrar edeceğiz. Savaşların ise
kesinlikle durdurucu bir etkisinin olduğunu
düşünüyoruz, zira hiçbir halk kendisine saldıran topluluğun dinini benimsernek istemez.
Bunu en acık Hazar örneğinde görüyoruz;
savaşlar dö~eminde İslam' a tamamen kapalı iken, samimi ve kalıcı banş döneminin başladığına ikna olduktan sonra değişiveriyorlar.
Ancak Hazar ve Uygu.rlardan eşzamanlı iki örnek, Türklerin inanca müdahaleye tahammüllerinin olmadığını gösteriyor.
İbn Fazlan'ın anlaşılan Bulgar'dan dönüş
yolunda iken duyduğu bir habere göre, 922
senesinde Hazar kağanı Müslümanların bir
havrayı yıktıklarını öğrenince başkentteki
camiin minaresinin yıkılmasını ve müezzinlerin öldürülmesini emretti ve "İsl!lm ülkelerindeki bütün havraların yıktınlmasından
korkmasam camii de yıktırudım" dedi.l35
Yaklaşllk aynı günlerde, İbn ün-Nedim'e gö~e
( 131) Barthold, Orta-Asya Tıirk Ton1ıi Hakkında Dmi", s.47.
(132) Y=o, "İdll {Volga) Bulgar Hanhğı'ndalslimiyet", s.401.
{DJ) Ş~ htom Cof.mfyıwftm, s.U2.
(134) Rady :'The Gesta Hungarorum of Anonymus•, s.726·727.
(135) İbn :Fazıan, İbn Fa:da11 Seı·11hatıuımesi, s.SO.
Halife Muktedir zamanında (908-932) Samanı hükümdan Semerkant'taki Maniheyleri
sıkıştınr (Bunun Nasr bin Ahmed (914-943)
olduğu anlaşılıyor). Bunun üzerine Uygur hükümdan ona mektup yazar ve "Benim memleketimde birkaç misli Müslüman vardır. Eğer
oolan öldürürsen, ben de Müslümanlan yok
eder ve mescitlerini yıkarun" der.D6 Havranın
yeri olarak verilen Dar'ül-Babunec'in neresi
olduğu bilinmiyar ama Buhara'da eskiçağdan
beri önemli bir Musevi nüfus bulunduğundan,m Nasr'ın onlara da basla. uyguladığını
düşünmek ihtimal dışı gözükmüyor.
Birbirinden uzak iki Türk yurdunu
içeren bu iki örnekten gördüğümüz şey, banş döneminde gayrimüslim Türk ülkelerinde
İslam'ın rahatça yayıldığı ve kendilerine müdahale edilmediği, ancak İslam ülkelerinde
oradaki Türk yöneticilerin dindaşlarına karşı
bir hamle olduğunda sert tepki verd.ikleridir.
Dolayısıyla, dönemin Türk zihniııde dinin siyasi müdahale, hatta siyasi tutumun tamamen
dışmda bireysel bir konu olarak görüldüğünü
gözlemleyeb~iz. Öte yandan, yukandaki
mektuptan artık Doğu Türkistan' da da kayda
değer miktarda Müslüman'ın birikt:iğin.i anlamaktayız. Aynı şeyi daha fazlasıyla Karluklar
için de düşünmemiz icap eder.
Bu vesileyle gelinen noktayı vurgulamaımz gerekiyor. Yukanda 750'lerden itibaren Türkistan' da uzun sürecek durağan bir
döneme girilcliğini be~ti.k. 9. yy sonları
sınırın her iki tarafında da tersi istikamette
köklü değişikliklere sahne oldu. Tah.irilerle
başlayan valilik hanedanlan 892 yılında vali
olan Sa.rnanl İsmail ile birlikte devlet kıvamını kazandı. Artık Maveraünnehr' de geleneksel Abbasi siyasetlerinin izinden ziyade kendi
gündemlerini takip ettiği anlaşılan yerel hükümdarlar vardı. Sıruno öbür tarafında ise,
Turan illerindeki çok uzun süren kağansızlık
çağından sdnra Karluk ve Oğuz yabgulan
yönettikleri boy birliklerinin pekişmesiyle kağanlık yoluna girmişler& Birinciler Karahanlı
devletinin şahsında bunu başardılar. 138 Oğuzlarda kağanlığın kapı komşusu Hazar' da bir
kağan bulunması sebebiyle geciktiğini düşünüyoruz. Gerçi Ruslarla elele verip Hazar'ı
yıkacaklardır ama aynı. günlerde yükselen
Selçuk Bey idaresindeki aynlıkçı hareket
merkezi yabgu iktidannın aleyhine gelişmiş
ve nihayetinde Türkistan'da kalan Oğuzların
neredeyse tamamı 'Selçuklu' olmuştur.
İsmail'in ilk icraatı 893 yılında Karlukların merkezi olan Talas' a bir sefer düzenlemek oldu. Bundaki saikio Türklerin İslam
topraklanna akınlarını önlemek olduğu görülüyor. Sefer başanlı oldu; Talas ele geçirildi ve kağanın babası ve eşi de dahil, 10.000
kadar Türk esir alııidı. Karluk arın ummadığı
anlaşılan bu saldırının ardından toparlanmalan uzun sürdü ve 10 yıl sonra karşı saldınya
geçtilerse de, bu saldın püskürtüldü ve Talas
Samantlerde kaldı.u9 Bundan sonra durumun kabullenildiği ve sınırın Talas'm ötesine
çekildiği görülüyor.
Bundan sonraki ilginç gelişmeler
Karluklan Samanllerin içine çekti. 914'te
İshak'ın ve 922'de onun oğlu .İlyas'ın taht
iddiasıyla isyanlan Türklerden derled.ikleri
birliklere dayanıyordu. İlyas yenilince artık
Kaşgar'a taşınmış olan Türk başkentine, Togao Tigin' e sığındı. 140 Ondan bir yıl önce de,
Samani devletinin Horasan'daki arazisinde
Taberistao 'da kümelenen Şilierin çıkardığı isyanlar karşısında zor durwnda kalan Nasr'ın
Karluk/Karaharılı hükümdarıodan yardım
istediği ·görülüyor ki, sonra karşımıza hükümdar olarak çıkacak Buğra Han yardımcı
Türk birliklerinin başındadır ve ayrıca külli
miktarda Türk asıllı gula.rn birlikleri vardır. 141
(136) Twıın, Tiirk Cihan Hakıiniyei M4ktn~i TArihi.[., s.68; Banhold,
OrtıJ.Al)·a Türk Tarihi H4kJ.:mda Dm/n-, s.42.
(137) Golden, "Orta Asya'da İslamiyelin ilk Dl!nemleri ve Kıı.ralıanlı·
lar",s.463.
(138) Golden, "Orta Asya'da Islimiyeıin ilk Döne.ınleri ve Kıı.ralıanlılar", s.469-470, l<ırgızlıınn Uygur devletini 840'ta yıkmasından
ve kendilerinin imparatorluk hevesine düşmemesinden soora
doğan kağanlık bo~luauııu Eııııu bilip Katııh:anldAruı l.:ullandığını
düşilnilr. Biz bunıda Kar:ıhanW nn kökeninin 'tığına, Çiğil veya
Karluklardan hansisinde olduğuna dııir ~malarn gimıeyece·
ğiz. Konumuz ve ııhınımı.ı olmadığı gibi, bunun konu olmasının
dahi ııııLıııuız olduğunu dü§ilnüyoruz.
(139) Usta, Tıirldn-iu l.rlamlapmı Serı1ueui, s.91; Thran, Tıirk Cihan Ha·
l:imiyeti Mejkilrcsi Ttırihi .[., s.147.
(140) Usta, Tı7rl:fmiı lılamlofma Strı7ueui, s.ll9; Turan, Tıirk Cihau
Hôkimiyeti M~llrcsi Tarih/ ·1·, s.l47.
(141) Usta, Tfirkltrill lılamlaıma Strı1ueui, s.126·127.
353
354
·-
z
~
İsyapın söndürülmesi siyasi, Buğra Han'ın
muhtemelen bu esnada İslam ile yakından
tanışması ise dini bir gelişme olarak yerini almıştır. Kendisi 944 senesinde amcasına karşı
taht mücadelesini kazandıktan sonra Müslüman olduğunu ilan edecektir.
Burada artık ne Karahanlılarm, ne de
Selçuklularm siyasi tarihlerine temas edeceğiz. Makale boyutlarını aşan bu çalışmanın
amacı siyasi tarih aktanmını içermediğinden,
o yıllarm bir betimlemesiyle yetineceğiz. Bulgarlar, Hazarlar, Oğuzlar, Karluklar ve Uygurların yöneticileri istisnası olmayan bir kaide ile, geleneksel Türk anlayışının bir tecellisi
olarak, ülkelerinde şu veya bu yolla İslam'ın
yayılmasına müsamaha gösteriyorlar. 142 Hatta
üst kademeden de İslam' a ilgi duyanlar görülüyor.143 Ama aynı şeyi İslam ülkelerindeki
yöneticilerden de bekliyorlar: Kendi ülkelerine ve İslam ülkelerindeki dindaşlanna müdahale edilmemesi.
Biz bugünden bakarak göçebe-yerleşik ilişkilerinin olağan kalıpları içinde değerlendirsek de, Türklerin İslam topraklarına
yağma akınlannın bir düşmanlık işareti olarak algılandığında kuşku yoktur ve kuşkusuz bu merkezden hareketle Türkler Ye'cüc
ve Me'cüc taifesiyle ilişkileodirilmiştir. Ama
Türk yöneticileri bu konuda rahatlatan husus, akınların budun seviyesinde olmayıp boy,
uruk veya kazak topluluklan eliyle gerçekleştirilen faaliyeder olmasıydı. Gerçekten de,
büyük Türk birliklerinin bu durağan dönemde İslam ülkelerine salclınsına dair bir kayıt
bilmiyoruz, öbür türlü Maveraünnehr'io
·böyle salclınlan göğüsleme imkam bulunmuyordu. Yıne de, Türk yöneticiler nezdinde
Samao1lerin ileri harekatlannın ve gayrimüsli.mlere -belki Yahudilere de- yönelik baskı
lannın büyük rahatsızlık uyanclırdığmı yukandaki örneklerden görmelc zor değil. Süreci
İslamlaşma lehine işleten şey ise Samao1lerin
iç isyanlarının Katluklan ve belki başka topluluklan kendine dahil etmesiydi.
En baştan beri yeri geldikçe vurguladığımız kendi kuramımıza göre örneklendirirsek, Buğra Han için Müslüman olmak devletini halifeye bağlamak anlamına gelmiyordu.
Kendisi Buhara merkezli bir devletin daha
batıda, Eağdat yakınlanndaki bölgeleri (Taberistan ve Cürcan) ele geçirme gayretlerine
şahit olmuştu. Dolayısıyla İslam ayrı, devlet
ayn idi. Nitekim baştan bu kalıbı benimsedikleri görülen Karahanlılar kısa zamanda
Maveraünnehr' e girerek Samani devletine
son verecekler ve kendi merkezlerini buraya
taşıyacaklarclı.
Özetle, 640'lardan itibaren yanıbaşlarına ulaşan İslam ile tanışmaya başlayan
Türkler, hem Kafkaslar hem de Türkistan' da
Erneviierin saldırgan/savaşkan tutumlarını
görünce cephe aldılar. Ahbasi döneminde savaşlar durdu ancak İslarolaşmarun siyaseten
halifeye bağlanmak anlamına gelişinin uzun
süre Türkleri bu yeni dinden uzak tuttuğunu düşünüyoruz. Savaşlann durması olağan
göçebe-yerleşik ilişkilerinin başl~ası anlamına geldi. Bu dönemde bozkın boylamasma
geçen kervanlar ve Orta Asya'nın güney kuşağındak:i yerleşik bölgelerin pazar yerleriyle
temsil edilen ticari hayat, Türklerin İslam'ı
sakin kafayla tanımalarma imkan sağladı. Aricak bozkır iktisadının bir bileşeni olan yağmanın kaçınılmaz gerekliHğinin aynı yerleşik
bölgeleri hedef olarak görmesi bir taraftan
Türkleri Müslüman olarak yağmadan cayma
gibi bir gereklilikten ötürü İslam' a yaklaşma
konusunda tereddütte bıraktı, bir taraftan da
bu bölgelere. hakim olan yöneticilerin Türkleri saldınlarını kesmeyen düşinanlar olarak
algılamalarını sürdürdü.
Tarafların birbirine tutumlan dışmda
herhangi bir sebebin ( tevhit inancında uyuşma, İslam felsefesinin üstünlüğü, dolayısıyla
(142) Selçuk Bey Müslüınan olmadan önc:e Oğuz)ara bağlı bölgelerde
b:ılkı wruımen Müslümıı.ııWdıın ollJ:ian kentler bile vaıdı (Bart·
bold, Orta·Asya Tıirk Tarihi Hııkkmda Dm/er, s.48). .
(!43)\iıko.nda 0Auzlıırdaki KOçok Yllll\l bahsine ilaveten, İstalıri'nin
\'erdiği bir hnbue dikkııt çekec:eğiz. Hazar ka~anı öldüğünde
tahtta en fıızLı bakla olan bir genç v~ aın:ı Müslümıı.n oldu·
ğu için kağruılık baJ?a bulıı'!_llii!YOrm~. Bu genç ~da dı_ındc
satarak geçinirıniş (Istıılıri, Ulkelerin Yol/on, s.201; Şe§en, Islam
Coğrofyoalan, s.l59).
Horasan ve Maveraünnehr' de gerçekleşen
medeni palazlanmanın cazibesi vb.) Türklerin İslamlaşması gibi bir konuda hızlandıncı
etki yaptığını gözlemlemek çok zor. İslamlaşma çok geç gerçekleşmiştir ve uzun süren
bir taruma evresinden sonra, daha ziyade
zihinlerde oluşan İslam eşittir halifeye siyaseten bağlanma algısının çöküşünden sonra
kendiliği.D.den gerçekleşmiş gözüküyor. Hızlandıncı husus birinci kadernede Emevtlerin
çöküşü, ikinci kadernede ise Abbasimerkezi
iktidarının çöküşü olarak gözüküyor. Hatta
Türkler bu bekleme döneminde açıkça üstün
ve saldırgan taraftı; Samanllerin Orta Asya' da baskınlığı çok kısa sürmüş tü ve genel
olarak Müslümanlar artık zarar umulmayacak durumda görülüyorlardı; bahsettiğimiz
tehdit algısı yoktu. Acaba, 10. yy'ın ilk yarısındaki Türkler artık Araplar değil, Farslaşan
Soğdların elinden, hele de zahit dervişlerden
gördükleri İslam'ı, daha önceki 'zavallı' Budacı, Manihey ve Musevi inançlan gibi mi
değerlendiriyorlardı?
Bu yüzden, gönüllü olarak, ellerinde
kılıçlanyla bu yeni dine giren Türldecin aslında en baştan 'Türk İslam'ına girdiklerini
söylemek yanlış olmayacaktır. Barthold'un
dikkat çektiği tarihi tezat ise, Oğuz ve Karlukların Müslüman olduktan sonra İslam ülkelerini hedef almaları, Oğuzların Horasan
ve İran'ı, Karluklarm ise Maveraünnehr'i ele
geçirmeleridir. 144 Genel olarak Türklük için
İslamlaşmanın sonuçları ise başka veya daha
uzun bir çalışmanın konusudur.
Kaynaklar
Adamus Bremensis, Barbarlıktan Medeniyete
Vikingler, çev. S. Özkan, İstanbul2017.
Ahmad, Sayyid Maqbul, "İbn Rüste", Diyanet
İslam Ansiklopedisi, XX, İstanbul 1999, s.253-254.
Apak, Adem, "Emeviler Dönemi Türk-Arap
İlişkileri ve .Tü,rklerin İslamlaşma Sürecinin Başlangıcı", Türkler W, yay. H. C. Güzel- K Çiçek- S. Koca,
Ankara 2002, s.324-335.
Arat, R Rahmeti, "Uyg


.

Türklerin İslamiyeti Kabulü

Türklerin, İslam ordularının ilk karşılaşmasının, 751 Talas Savaşı olduğu söylenmektedir ancak bu söylem gerçeği yansıtmamaktadır. Talas Savaşı, Türklerin, İslam ordularıyla ilk defa aynı safta savaştıkları savaştır. Türkler, Talas Savaşı’na kadar bir çok kez İslam ordularına karşı savaşmış, İslamiyet dinini benimsememiştir.1

İslam dinini ilk kabul edenleri kesinlikle tespit etmek güçtür. Kabul gören genel görüşe göre İslamiyeti kabul eden ilk Türk topluluğu Karluklulardır. Bir kısım Hazarlar da pek önceden Müslüman olmuşlardı, denebilir.2  İslamiyet dinini benimseyen ilk Türk devleti ise Karahanlılar olarak  kabul görmüştür.

Türk boylarının İslamiyeti kabul edişlerindeki zaman farklılıklarının ve inanışta oluşan farklılıkların temel nedeni İslamiyet öncesi dönemde tek bir inanca mensup olmamaları denilebilir. Manihezm, Gök-Tanrı inancı ve Budizm Türkler arasında yaygındı dolayısıyla önceki dinlerinden taşıdıkları inanç ve uygulamalar da farklı oldu.3 Ayrıca şunu unutmamak gerekir ki, Altay, Ötüken ve Baykal çevreleri yabancı din etkilerinin dışında kalıyordu. İslamiyet’in etki ve bilgisi buralara o ilk yıllarda pek az sokulabilmişti.4

Türklerin İslamiyet’e geçiş sebeplerinden en önemlisi olarak sayılan Gök Tanrı inancının İslamiyet’e benzer olduğu görüşü ise eksik bir  önermedir. Gök Tanrı inancının Semavi dinlere benzediğini söylemek daha doğru olacaktır. Bu durum, Türklerin aynı dönemlerde Yahudiliği ve Hristiyanlığı da benimsemesini de açıklayabilir. Dolayısıyla Türklerin İslamiyete geçişinin temel etmeninin din benzerliği olduğunu söylemekten ziyade misyonerlik faaliyetlerinin olduğunu söyleyebiliriz. Bu faaliyetler ilk dönemlerde Arap seyyahlar tarafından üstlenilmişse de Türklerin İslamiyeti benimsemesinden en önemli rolü İslamiyeti benimsemiş Türkler üstlenmiştir. Türkistan coğrafyasında Hoca Ahmet Yesevi, Anadolu’da Tapduk Emre, Yunus Emre ve Mevlana Celaleddin Rumi gibi isimler bu görevi üstlenen en önemli isimlerdendir.  Yine Anadolu coğrafyasında ise tekkeler, zaviyeler, “derviş” olarak adlandırılan dini önderler ve tasavvuf anlayışı İslamiyet’in yayılmasında  önemli bir rol oynamıştır.

Türklerin İslamiyete geçiş  dönemini 3 ana evreye ayırabiliriz:             

   1) Türklerin bireysel olarak İslamiyete geçişleri: 642 – 751 .
   2) Grup halinde din değiştirme, orduda ve yönetimde görevler üstlenme: 751 – 868 .
   3) Toplu din değişiklikleri ve ilk Müslüman Türk devletlerinin kuruluşları: 868 – 940. 5 

Ancak dördüncü bir evrenin var olduğunu da söylemek gerekir. Bu konuda  bu üç evre sonunda Türklerin tamamen İslamiyet’i kabul ettiği görüşü gerçeği yansıtmamaktadır. İbni Fadlan’ın seyahatnamesi ve kaleme alınan diğer seyahatnameler bu görüşü çürüten kaynaklardan olmakla birlikte İlber Ortaylı da Anadolu’ya göç eden Türklerin büyük bir kısmının -özellikle Toroslar bölgesine göç edenleri vurgular- Gök-Tanrı inancına mensup olduğunu, Selçuklu Devleti döneminde Türk boylarının İslamiyeti benimsemesinin önemsenmediğini belirtmiştir. Hatta Osmanlı Devleti döneminde kadim dinin izlerinin görüldüğü vurgulanır. Bu konuda bir iddia da Halil İnalcık tarafından ortaya atılmıştır. Fatih Sultan Mehmet Han’ın akıl hocası olan Ak Şemseddin’in dahi yarı şaman (bu tabir Gök-Tanrı inancını sürdüren Alevi toplumu için kullanılır) olduğunu iddia eder.6  Dolayısıyla bu sürecin sonuç aralıkları hakkında net bir bilgi vermek mümkün değildir. Türklerin inandığı İslam anlayışının da Arap yada Fars toplumuyla birebir aynı olduğunu söylemekte mümkün değildir. Nitekim özellikle Anadolu Türkünün, Gök-Tanrı inancından, İslam inancına taşıdığı bir çok adet, Türkler tarafından İslam dini açısından kutsal görülmekte; fakat Arap toplumları tarafından bu inanışlar bidad ilan edilmektedir. Bunlara örnek olarak, vefatın yedinci gününde mevlit yapma, doğumda ve ölümde kırkıncı güne özel anlam yükleme, dua ederken kıbleye dönmek yerine göğe bakma, mezarlık ziyaretlerinde bulunma, yağmur duasına çıkma, kötü rüyayı suya anlatma, türbe vb. yerlerde dua etme verilebilir. Türkler gibi İslamiyeti benimseyen hemen hemen her toplumda da benzer eski örf ve ananelerin aktarıldığı da görülmektedir. Sonuç olarak Türklerin İslamiyeti kabulü yaygın görüşün aksine kısa sürede tamamlanmamıştır.


[1] Talas Savaşı’nda Türkler, Türkistan coğrafyasına seferler düzenleyen Araplarla yine düşmanları Çinliler arasında tercih yapmak zorunda kalmıştır. Savaşın başında Çinliler ile ittifak yapan Türkler, taraf değiştirip Araplarla birlikte Çinlilere karşı savaşmıştır. Bu taraf değiştirmenin sebepleri ve Türklerin, Çinliler ile savaşın başında ittifak yapmasına , makalemizin ana konusu olmaması sebebiyle detaylı değinmeyeceğim. Ancak konu hakkında okuma yapmak isterseniz Talas Savaşı hakkında okuma yapmanızı önermekteyim.

[1] Hikmet Tanyu, Türklerin Dini Tarihçesi, Birinci Baskı, 1978 İstanbul, s.108

[2] Yaşar Kalafat, Altaylar’dan Anadolu’ya Kamizm, s.32

[3]Hikmet Tanyu, a.g.e, s.108

[4] Şerafettin Turan, Türk Kültür Tarihi, s.136

[5] Çevrimiçi Bağlantı: https://www.youtube.com/watch?v=yYdu1EKPgLI

Türklerin İslamiyet’i Kabulü ve İlk Türk İslam Devletleri, Türklerin farklı dinlere mensup oldukları dönemden sonra Müslüman Araplarla temas etmeye başladıkları ve İslam dinini benimsedikleri dönemi kapsar. Türklerin Müslümanlarla ilk teması 624 yılında Nihavend Savaşı’yla olmuştur. Emeviler döneminde Türkler, İslam ordularında yer almış ancak Emevilerin Arap olmayanlara uyguladığı ırkçı politika nedeniyle İslamiyet’e geçişleri gecikmiştir. Abbasiler döneminde ise Türkler, Abbasileri destekleyerek Emevileri yıkmış ve Abbasilerin iktidarını sağlamıştır.

İslamiyet’i kabul eden ilk Türk devleti Karahanlılar Devleti’dir. 840 yılında Karluk, Yağma ve Çiğil gibi Türk boylarının bir araya gelmesiyle Doğu Türkistan’da kurulan Karahanlılar Devleti, 932 yılında İslamiyet’i resmi din olarak kabul etmiştir. Karahanlılar Devleti, Türk-İslam kültürünün temelini atmış, ilk posta teşkilatını kurmuş, burslu eğitim sistemini başlatmış ve Uygur alfabesini kullanmıştır.

Karahanlılar Devleti’nden sonra kurulan diğer önemli Türk-İslam devletleri şunlardır:


-Gazneliler Devleti (963-1187): Alp Tigin tarafından Afganistan’ın Gazne şehrinde kurulmuştur. Gazneli Mahmut döneminde Hindistan’a 17 sefer düzenleyerek İslamiyet’i yaymış ve Abbasi halifesini kurtararak “sultan” ünvanı almıştır.

-Büyük Selçuklu Devleti (1038-1157): Oğuzların Kınık boyu tarafından kurulmuştur. Tuğrul Bey döneminde Nişabur şehrinde hutbe okutup para bastırarak devletin kuruluşunu ilan etmiştir. Alparslan döneminde Malazgirt Muharebesi’ni kazanarak Anadolu’nun kapılarını Türklere açmıştır.

-Harzemşahlar Devleti (1097-1230): Büyük Selçuklu Devleti’nin Harzem bölgesindeki valisi olan Anuştekin tarafından kurulmuştur. Harzemşah Muhammed döneminde bağımsızlığını ilan etmiştir. Ancak Moğol istilası sonucu yıkılmıştır.

Bu devletler, Türk-İslam medeniyetinin gelişmesine katkı sağlamış, siyasi, kültürel ve ekonomik açılardan önemli eserler ortaya koymuşlardır.

1,882 görüntülenme
0
Cevap
Türklerin ilk defa Müslüman Araplarla münasebeti 7. asırda başlamıştır. İslâm dünyası ile Türklerin arasındaki münasebetler Halife Ömer zamanında (634-644), İrmîniye ve Azerbaycan’ın İslâm orduları tarafından fethedilmesi üzerine askerî çatışma şeklinde başlamış. Daha sonraları ise ticari şekilde devam etmiştir.[1]

İslamiyeti ilk kabul eden Türk devleti genellikle Karahanlılar olarak bilinir fakat bu konuda farklı görüşler var.Kimi tarihçi ilk Müslüman Türk devletini Karahanlılar, kimi tarihçiler ise İdil Bulgarları olarak kabul eder. Net olan bilgi Orta Asya'da kurulan ilk Müslüman Türk devleti Karahanlılar Devletidir.

İlk Türk İslam devletleri şunlardır;

-Karahanlılar Devleti: 840 yılında Bilge Kül Kadir Han tarafından kurulmuştur. (1041-42) yılları arasında Batı Karahanlı ve Doğu Karahanlı devleti olarak ikiye bölünmüştür. Batı Karahanlı Devleti Harzemşahlar tarafından 1212 yılında yıkılmıştır. Doğu Karahanlı Devleti ise Karahitaylar tarafından 1211 yılında yıkılmıştır.

-İdil Bulgarlar Devleti: Devlet, X. yüzyılda kurulmuş XV. yüzyılda yıkılmıştır. 922 yılında İslamiyeti kabul etmiştir.

Gazneliler Devleti: Devlet, 963 yılında Alp Tegin tarafından Gazne şehrinde kurulmuştur. 1186 yılında Gurlular tarafından yıkılmıştır.

Büyük Selçuklu Devleti: Devlet, 1040 yılında Tuğrul Bey tarafından kurulmuştur. 1157 yılında Oğuzlar ve Harzemşahlar tarafından yıkılmıştır.

1,323 görüntülenme
Kaynaklar
Ahmet Taşağıl. Tdv İslâm Ansiklopedisi. Alındığı Tarih: 17 Haziran 2023. Alındığı Yer: TDV İslâm Ansiklopedisi | Arşiv Bağlantısı
2
Cevap Ver
Evrim Ağacı Soru & Cevap Platformu, Türkiye'deki bilimseverler tarafından kolektif ve öz denetime dayalı bir şekilde sürdürülen, özgür bir ortamdır. Evrim Ağacı tarafından yayınlanan makalelerin aksine, bu platforma girilen soru ve cevapların içeriği veya gerçek/doğru olup olmadıkları Evrim Ağacı yönetimi tarafından denetlenmemektedir. Evrim Ağacı, bu platformda yayınlanan cevapları herhangi bir şekilde desteklememekte veya doğruluğunu garanti etmemektedir. Doğru olmadığını düşündüğünüz cevapları, size sunulan denetim araçlarıyla işaretleyebilir, daha doğru olan cevapları kaynaklarıyla girebilir ve oylama araçlarıyla platformun daha güvenilir bir ortama evrimleşmesine katkı sağlayabilirsiniz.


.

Türklerin İslamiyet'i Kabulü Ve Etkileri

Türklerin İslamiyet'i Kabulü ve Etkileri

Türklerin İslamiyet’i kabul etmesi, dünya tarihindeki en önemli dönüşümlerden biri olarak kabul edilir. Bu süreç, sadece Türk toplumunu değil, İslam dünyasını ve dünya siyasetini de derinden etkilemiştir. 8. yüzyılda başlayan bu büyük değişim, Türklerin sosyal, kültürel ve siyasi yaşamında köklü değişimlere yol açmıştır. Bu blogda, Türklerin İslamiyet’i kabul sürecini, bu sürecin nedenlerini ve sonuçlarını detaylı bir şekilde ele alacağız.

Türklerin İslamiyet’i Kabul Süreci

Türkler, tarih boyunca Orta Asya’da büyük imparatorluklar ve devletler kurmuş bir millettir. 7. yüzyılda İslamiyet’in doğuşuyla birlikte, Arap İslam orduları Orta Asya’ya doğru ilerlemeye başladı. Özellikle Talas Savaşı (751) Türklerin İslam dünyasıyla yakınlaşmasında kritik bir dönüm noktası oldu. Çinlilerle Müslüman Araplar arasında yapılan bu savaşta Türkler, Müslümanların yanında yer alarak zafer kazanmış ve bu olay, Türklerin İslamiyet’e yönelmesine zemin hazırlamıştır.

Türk boyları, 9. ve 10. yüzyıllarda İslamiyet’i kitleler halinde kabul etmeye başladı. Özellikle Karahanlılar Devleti, İslamiyet’i kabul eden ilk büyük Türk devleti olarak bilinir. Karahanlı hükümdarı Satuk Buğra Han’ın İslamiyet’i kabul etmesi, Türk dünyasında İslamiyet’in yayılmasını hızlandıran bir gelişme olmuştur.

Türklerin İslamiyet’i Kabul Etme Nedenleri

Türklerin İslamiyet’i kabul etmesinin ardında çeşitli nedenler yatmaktadır. Bunların başında, İslamiyet’in Türklerin kültürel ve sosyal yapısıyla uyumlu olması gelir. İslamiyet’in adalet, yardımlaşma, kardeşlik gibi değerleri, Türklerin göçebe yaşam tarzıyla örtüşmüş ve İslam, Türkler arasında hızla kabul görmüştür.

Ayrıca, İslamiyet’in Türkler arasında hızla yayılmasında ticaret yollarının ve İslam dünyasıyla kurulan ekonomik ilişkilerin de büyük bir rolü olmuştur. Türk boyları, İslamiyet’i kabul ederek İslam dünyasıyla daha yakın siyasi ve ekonomik bağlar kurmuşlardır. Bu durum, hem Türklerin İslam dünyasında güç kazanmasını sağlamış hem de İslamiyet’in yayılmasına katkıda bulunmuştur.

İslamiyet’in Türk Kültürüne Etkileri

Türklerin İslamiyet’i kabulü, Türk kültürünü derinden etkilemiştir. Bu süreçte Türkler, İslam medeniyetinin bir parçası haline gelmiş ve İslam dünyasında büyük bir kültürel dönüşüm yaşamıştır. Türkler, İslamiyet’i kabul ettikten sonra, İslam sanatını, mimarisini ve bilimini benimsemiş ve bu alanlarda büyük gelişmeler kaydetmişlerdir.

Özellikle Selçuklu İmparatorluğu ve Osmanlı İmparatorluğu, İslam mimarisinin ve sanatının zirveye ulaştığı dönemler olmuştur. Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde inşa edilen camiler, medreseler ve kervansaraylar, İslam medeniyetinin en güzel örnekleri olarak kabul edilir. Aynı zamanda Türkler, İslam medeniyetine katkıda bulunan büyük âlimler ve düşünürler yetiştirmiştir.

Siyasi Etkiler: Türklerin İslam Dünyasındaki Rolü

Türklerin İslamiyet’i kabul etmesi, siyasi alanda da büyük etkiler yaratmıştır. Türkler, İslamiyet’i kabul ettikten sonra İslam dünyasında hızla yükselmiş ve büyük devletler kurmuştur. Özellikle GaznelilerSelçuklular ve Osmanlılar, İslam dünyasının liderliğini üstlenmiş ve İslamiyet’in korunmasında ve yayılmasında önemli bir rol oynamıştır.

Selçuklu İmparatorluğu, Haçlı Seferleri sırasında İslam dünyasının savunucusu olmuş ve Batı’dan gelen saldırılara karşı İslam topraklarını korumuştur. Selçuklular, aynı zamanda İslam dünyasında bilim, sanat ve mimarinin gelişmesine büyük katkılarda bulunmuşlardır.

Osmanlı İmparatorluğu ise İslam dünyasının en büyük devleti olarak, yüzyıllar boyunca İslamiyet’in bayraktarlığını yapmıştır. Osmanlı padişahları, halife unvanıyla İslam dünyasının lideri olmuş ve İslam’ın yayılmasında, korunmasında ve dünya siyasetindeki etkisinin artırılmasında önemli roller üstlenmişlerdir.

İslamiyet’in Türk Kimliği Üzerindeki Etkisi

Türklerin İslamiyet’i kabul etmesi, Türk kimliğinde derin bir değişime yol açmıştır. İslamiyet, Türklerin dünya görüşünü, yaşam tarzını ve değerlerini şekillendirmiştir. Türkler, İslamiyet ile birlikte sosyal adalet, dayanışma ve yardımlaşma gibi değerleri benimsemiş ve bu değerler, Türk toplumunun temel yapı taşları haline gelmiştir.

Aynı zamanda İslamiyet, Türklerin edebiyatına, müziğine ve sanatına da önemli katkılarda bulunmuştur. Divan edebiyatı, İslam kültüründen beslenen önemli bir edebi akım olarak ortaya çıkmış ve Türk şiiri, İslamî temalarla zenginleşmiştir.

Türklerin İslamiyet’i kabul etmesi, hem Türk tarihi hem de İslam dünyası açısından büyük bir dönüm noktası olmuştur. Bu süreç, Türklerin sosyal, kültürel ve siyasi yaşamında köklü değişimlere yol açmış ve Türkler, İslam dünyasında önemli bir güç haline gelmiştir. İslamiyet, Türk kimliğini şekillendirmiş ve Türkler, İslam medeniyetinin en önemli temsilcilerinden biri olmuştur.


.

.


Bugün 363 ziyaretçi (2500 klik) kişi burdaydı!


Bu web sitesi ücretsiz olarak Bedava-Sitem.com ile oluşturulmuştur. Siz de kendi web sitenizi kurmak ister misiniz?
Ücretsiz kaydol