 |
|
|
 |
|
| ABDULHAMİD HAN |
ABDÜLHAMİD HAN
Osmanlı padişahlarının 34'üncüsü olan Sultan II. Abdülhamid Han aklı, zekası ve ilmi fevkalade üstün olan bir zattı. Batılıların ve iç düşmanların asırlar boyunca devleti yok etmek için hazırladığı yıkıcı, sinsi planlarını sezip, önlerine aşılmaz bir set olarak dikildi. Hazırlayanları ve maşa olarak kullandıkları yerli işbirlikçilerini, sahte kahramanları işbaşından uzaklaştırdı.
İşte bu büyük zatın 10 şubat, 96. yıldönümü idi. Yıldönümü vesilesi ile Yıldız Üniversitesi ve İstanbul Medeniyet Üniversitesi işbirliği ile iki açık oturumdan oluşan etkinlik düzenlendi. İlk panel Abdülhamid'in sağlık politikasıyla ilgiliydi. Oturum başkanlığını yaptığım bu panelde konuşmacılar özet olarak şunları anlattılar:
Prof. Dr. Hüsrev Hatemi; Abdülhamid'in çok iyi niyetli, sağlam karakterli ve vefalı bir insan olduğunu söyledi. Kendisinden çok devleti düşünürdü. 33 sene zalimlik yapmadan devleti ustalıkla idare etmişti. Ona atılan iftiralardan biri de pinti olduğuna dairdi. Bu çok çirkin bir suçlama olduğunu ifade etti. Aristokrat havada, halktan uzak yaşamamıştı. Atatürk'ün Abdülhamid'i küçümseyici veya kötüleyici bir sözünün olmadığını da ekledi.
Prof. Dr. Nil Sarı ise Abdülhamid'in sağlık alanındaki eserlerinden söz etti ve bazılarının fotoğraflarını gösterdi. Abdülhamid 90 adet gureba hastanesi, 19 adet belediye hastanesi, 89 adet askeri hastane ayrıca eğitim hastaneleri, kadın hastaneleri, akıl hastaneleri açmıştı. Bu hastaneler ülkemizden Lübnan'a, Yemen'den İsrail'e, Makedonya'dan Suriye'ye, Yunanistan'dan Libya'ya, Suudi Arabistan'dan Irak'a pek çok yerleşim bölgesine yayılmıştı. Ayrıca eczaneler, hapishane, sağlık merkezleri, fakirler, acizler ve hacılar için misafirhane de pek çoktur. Müthiş bir sağlık hizmetidir bu. Maalesef tahttan düştükten sonra bu eserlerin isimleri değiştirilmiş, bazıları yıkılmış ve bir kısmı da başka alanlarda kullanılmaya başlanmıştır. Kısacası bu büyük insan unutturulmak istenmiştir. Kasımpaşa, Haydarpaşa, Gülhane ve Mektebi Tıbbiye-i Şahane adlı eğitim ve üniversite hastanelerini açan da Abdülhamid olmuştur.
Doç. Dr. Adem Ölmez ise Abdülhamid Han'ın özellikle eğitim, sağlık, ulaşım ve asayişe önem verdiğini anlattı. Zamanında yeni bulunan aşıları ülkeye getirmiş, aşı ve kuduz hastalığı üzerine merkezler kurmuş, Bimarhaneleri yani akıl hastanelerini ıslah etmiştir. Akıl hastalarına zincir kullanımını yasaklayarak bugün bile saldırgan hastalarda kullanılan gömleği yerine koymuştur.
Dr. Şerif Esendemir konuşmasına Necip Fazıl'ın, "Abdülhamid'i anlamak her şeyi anlamak olacaktır." sözleriyle başladı. Abdülhamid'in tren yolları, bakteriyolojihane, cami ve mektepler yaptırdığını, çağına uygun yaşlılık politikası izlediğini, habitat yani biyosferi merkezi alan ekolojik politikaya önem verdiğini anlattı.
Bunları dinlerken aklıma hep başbakanımız Recep Tayyip Erdoğan çağrışım yaptı. O da ülkeye duble yollar, hızlı trenler, Marmaray, üçüncü boğaz köprüsü, çok sayıda havaalanı gibi sayılamayacak eserler hediye etti. Sağlık alanında yeni hastaneleri hizmete açtı. Sağlık hizmetlerini halka yaydı. Eğitim alanını pek çok üniversite, sayısız derslik ve binlerce yeni öğretmenle destekledi güçlendirdi. Kısacası Abdülhamid'in çağdaş bir takipçisiyle karşı karşıyayız.
Abdülhamid Han'ı nasıl ki bir takım vicdansız, merhametsiz ve acımasız kişiler, iç ve dış düşmanların oyununa gelerek, maşası olarak bir saray darbesi ile düşürdülerse aynı komplo şu an başbakanımıza karşı düzenlenmektedirler. Bu ülkeye hizmet etmek bazılarının gözüne batmakta ve ellerinden geleni yapmaktadırlar.
Rabbim Başbakanımızı korusunu2026 |
|
|
|
|
 |
Yeni bir ‘ömür kredisi' daha kazananlar
2 Ocak 2026 Cuma
*Önce, muhterem okuyuculara dün sabah için kısa bir rapor sunayım:
Çarşamba günkü yazımın girişinde, özellikle İstanbul'daki okuyucular için yazdığım kısa notta, dün sabah için, Eminönü'nde, Galata Köprüsü üzerinde ve çevresinde, -tıpkı 1 Ocak 2025 sabahında olduğu gibi-, yüzbinlerin, büyük kitlelerin Filistin üzerinde oynanmak istenen Siyonist-emperyal entrikalarını protesto ve Filistin dâvasına sahip çıkmak bâbında yapacakları gösteriden söz etmiş ve toplumum küçümsenmeyecek bir kesiminin 'yılbaşı gecesi' adına yaptıkları çılgınlıklar sonunda daldıkları uykuları içindeyken; 'rûşendil'/ kalp ve gönül gözleri açık olan büyük kitlelerin, Siyonist- emperyal güç odaklarının, özellikle de Filistin-Gazze konusundaki entrikalarını protesto etmek üzere, 1 Ocak 2026 -Perşembe sabahı, yine Galata Köprüsü ve çevresinde yapacakları gösteriyi hatırlatmıştım.
Dün sabahın ilk ışıklarıyla birlikte yollara dökülen dudakları dualı yüzbinleri, Edirnekapı'dan Eminönü'ne kadar seyrettim.. Kimileri otobüsle, kimileri yaya olarak, pek çok aile de 10 yaşın altındaki çocuklarıyla birlikte yollardaydılar..
Hava sıcaklığı, sıfırın altında, 'eksi 2-3' derecede, oldukça soğuktu.. 'Tekbîr' sadâlarıyla birlikte sakin akan bir sel gibi ilerleyen on binler arasında, 7-8 yaşındaki çocukların, bazen, 'Anne.. Baba.. Çok üşüdüm..' sözlerini ve anne-babalarından da 'Bak yavrum, Gazzeli çocukların sığınacak evleri bile kalmadı..' cevaplarını duyuyordum..
Sabahın o erken saatinde, o soğukta, niceleri sıcak evlerinden, hatta o tatil sabahında sıcak yataklarından bile çıkmaya üşenirken, sel gibi akan ve genel olarak, orta ve alt gelir gruplarından oluştuklarının resmini yansıtan bu insanlar, uzak coğrafyalardaki Müslümanların ve diğer mazlum halkların yaşadıkları acıları bu yöntemle yüreklerinin derinliklerinde de bizzat hissediyor gibiydiler.. Kendilerinden önce başkalarının acılarını da hatırlayan ve unutmayan kalp ve gönül gözleri açık bu gibi insanları olan bir toplumun mensubu olmanın hazzını duymamak kabil değildi.
Anlaşılıyordu ki, o anne-babalar, yavrularını, o soğukta, evleri-barkları, Siyonist İsrail rejiminin bombardımanları altında yıkılan Gazzeli çocukların halini, fiîlen kendi üzerlerinde de denemek suretiyle anlamaları için getirmişlerdi. Yüzbinlerin yarısına yakın kısmı da -elbette, hepsi de tesettürlü- hanımlardı ve elleri bayraklı, dilleri 'tekbîr'li..
Özellikle İbrahim Beşinci ve N. Bilâl Erdoğan tarafından yapılan konuşmalar, okunan şiirler ve marşlar dikkatle seçilmişti..
Eski Gen. Kurmay Başkanları'ndan bir 'paşa'nın geçen aylardan birinde, böyle bir halk kitlesini izlerken, 'Bu vatanı, bu milleti yarınlarda, gerektiğinde, canlarını vererek korumaya koşacak olanlar, yine işte bu insanlar olacaktı; kafelerde veya diğer yerlerde vakit geçiren, zevk içinde yaşayanlar değil..' kabilinden sözlerini hatırladım..
Galata Köprüsü ve Yeni Câmi çevresi yüzbinlerle doluydu.. (Bu arada, program sonrasında Üsküdar'da buluştuğumuz Resul Tosun kardeşim, ilginç bir teklif dile getirdi, 'Niçin Galata Köprüsü gibi dar bir alanda yapılıyor bu program?.. Hem ulaşımı zor, hem dar bir alan.. Meselâ Aksaray- Yenikapı veya rahatlıkla ulaşılan ve geniş başka alanlarda yapılmalı değil mi?' dedi..
Bu programı tertip eden ilgili komite veya ekibin, bu teklifi dikkate alması gerektiğini düşünüyorum..)
*
Gelelim sohbetimizin bir başka bölümüne..
Kendi 'değerlerimizin hâkimiyetini kurmaktan başka her yol çıkmazdır..
Genel olarak hemen her yaş veya meslek grubundan İslami hassasiyet sahibi olarak bilinen ve ideallerinde, inandıkları değerlere bağlı olarak yaşayabilmek için, İslam'a göre kurulu bir dünya hedefine erişmek bulunan niceleriyle sohbet ettiğimizde, o ideale ne zaman ve nasıl erişeceğimizin pratiği geliyor gündeme..
Dün yine böyle bir mahfilde, yine böyle bir konu konuşulurken, bir takım yakınmalar dile getirilince, bu yakınmaları sessizce dinleyen bir kardeşimiz, 'Kardeşler, bırakalım intizarı da; inandığımız o ideallerin gerçekleşmesi için gerekli olan cehdi göstermeye hangimiz, hazırız? Çünkü, Allah'ın yardımı, yine insanlar eliyle ulaşacak.. ' deyince, hiç birimiz, 'Biz varız..' diyecek mecali bulamadı kendisinde.. Belki tevazudan da sayılabilirdi, ama, aslî sorumluluklarımızdan ne kadar uzak düştüğümüzün bir itirafı da vardı bunda..
Halbuki, Allah'u Tealâ , kullarına, kaldıramayacakları mükellefiyetler yüklemiyor..
Evet, doğruluğuna kesin olarak inandığımız değerlere göre kurulu bir hayat nizamını kurmak ve bu yolda çaba harcamakla ve mücadele etmekle mükellef değil miyiz? Ve de hangimiz, kararlılık isteyen böyle bir dünyanın kurulmasında rol almaya hazırız?
Sonra o arkadaşımız, okuduğu bir yazıdan bazı paragrafları dile getirerek noktayı koydu, o tartışmaya..
Arkadaşımızın okuduğu yazı, benim Samsun'da orta mektep yıllarımdan beri yakın bir arkadaşım olan ve kendisini inandığı değerlerin tebliğinde de vazifeli ve sorumlu bilmek idrakine sahip (Ziraat Prof.'u) Orhan Arslan'ın yeni milâdî yıl dolayısıyla yazdığı bir yazıdan bir bölüm idi.. O yazıdan bazı paragrafları buraya da aktarayım:
*
'...
Şimdi zaman zenginisin..,
Rabb'in sana 365 gün tutarında bir zaman kredisi daha açtı.
Bu, 8760 saat, 525.600 dakika. Ve 31 (milyar) 536 000 (milyon) saniye eder.
Hayırlı olsun, güle güle kullan..
İzin verirsen, sahip olduğun bu zaman dilimi için bazı hatırlatmalar yapmak istiyorum:
Sana verilen bu ömür buz'a benzer. Değerlendiremezsen, her saniye erip gidecek ve yok olacaktır. Bilmelisin ki, ömrün, en kıymetli rızktır, nimettir, emanettir, her rızk gibi mahduttur ve hesabı sorulacaktır. Bunun bilincinde ol..
Yaşadığın hayatın farkına var. Şu soruları kendine sor ve cevabını araştır:
Hayat ne? Ben kimim? Bu hayata niçin geldim? Ve ne yapmalıyım?
(...)
Bugünün dünden farklı olsun.. (...) Hayat, bisiklet üzerinde durmak gibidir. Sürekli pedal çevireceksin, yoksa düşersin.. (...) Sıkıntı ve dertlerinin gelişmen için birer rahmet olduğunu, dertsiz adam olmayacağını, -varsa da adam sayılmayacağını- gözden kaçırma.. (...) Acılarının, hocaların olduğunu idrak et. (...) Risk almayı öğren..(...) Risk almaktan korkma..
Hayatın sonu ölüm olduğunu sen de biliyorsun.. (...) Öyleyse hep sağ kal ve seni (hayırla) ansınlar.. (...)Ve dünyaya tek başına meydan okuyacak donanım ve yazılıma sahip olduğunu unutma ve bu müstesna yaratılışının hakkını ver.. (...) Yolun açık ve insanlık mücadelen kutlu olsun..
(...) Okumak, öğrenmek , öğretmek, gelişmek, paylaşmak, başarmak ve dünyaya temiz bir ad bırakmak için henüz vaktin var.. Sana verilen ömür ve hayat nimetinin hakkını ver..
Haydi kolay gelsin..'
*
Orhan Hoca'nın bu tavsiyelerini dinlerken, Eyüpsultan Mezarlığı'nda yatan ve isminin Süleyman olduğu ve 70-80 yıl öncelerde vefat ettiği anlaşılan bir zatın 'seng-i mezâr'ında, / mezar taşında yazılmış ince nükteyi hatırladım:
'Ben de bir zamanlar, Süleymân idim..
Âteşe- rüzgâra hükümrân idim..
Sanmayın Hazret-i Süleymân idim..
Galata'da 'körükçü Süleymân idim.'
Evet, Hz. Süleymân'ın ateş ve rüzgâra ve diğer tabiî hadiselere hükmedecek güçte kerametler gösterdiği rivayetini telmihen, işbu Süleyman Efendi de, 'körükçülük' yaparak, ateş ve rüzgâra, -kendi çapında- hükmettiğini zarif bir dille anlatmış..
Hayat biraz böyledir ve söyletir.
.Bir ‘yeni Haçlı lideri' ve ‘Yeni zamanlar Neron'unun maceraları…
4 Ocak 2026 Pazar
Okuyucularla Hasbihal...
Pazar günleri, okuyucuların eleştiri ve görüşleri etrafında 'Hasbihal'e ayırdığımız bu sütunda, bu hafta için yeni bir hasbihal tarzıyla, okuyucularımızı selamlayarak başlıyoruz...
*
Evet... Dün sabahtan beri, dünyada olup bitenler üzerinde, yeni 'oldu-bitti'ler, zorbalıklar ve terörist uygulamaların en barbarcası, kural tanımazı etrafında sohbet edelim bu kez. Kendisine '2. Roma İmparatoru' dedirtmekten büyük zevk alan ve bu yüzden bir 'yeni zamanlar 'Neron'u' konumundaki mâlum kişi, geçen hafta, 'Bizim sevgili Hristiyanlarımız öldürülüyor, bizim değerlerimiz çiğneniyor. Buna seyirci kalamayız, karşılığını vereceğiz.' diye tehdit ettiği Orta-batı Afrika'daki ve halkının yüzde 70'inden fazlası Müslüman olan Nijerya ülkesine hava saldırıları yaptı, pek çok şehirleri bombardımana tuttu ve oralardaki Müslüman halktan yüzlercesini katletti. Dünyada hemen herkes, bu 'ısırıcı kuduz'dan uzak durmak istercesine, sessizliği tercih etti. O da, Sudan'a da aynı dersin verileceğini hatırlatarak, 'Nijerya'ya yaptığımı size karşı da yaparım.' tehdidinde bulundu. Hemen ardından da İran'a da tehditler savurarak...
80 yaşına gelmiş olmanın da etkisiyle anlaşılmaz hale gelen laflarıyla dolu olan ve birbirini tutmayan konuşmalarında, 'Matûhiyet' emâreleri de gösteren bu kişi, seçimlerden önceki konuşmalarında pek üzerinde durulmayan ve 'Beyaz Hristiyan Milliyetçiliği' diye isimlendirilen bir cereyanının liderliğine de soyunmuştu. Şimdi işte o sözünü yerine getiriyor ve bir 'Din savaşı' yapıyor havasında.
Evet, kendi inanç dünyasına, yeni şekillerde bir 'Haçlı Savaşı' mesajı vermekte olduğunu gizlemiyor... Nice toplumları da, 'Çöplükler, Pislikler...' diye aşağılayarak... Hattâ sonunda, Amerikalı bir Rahib, geçen hafta medyaya da yansıyan bir konuşmasında, 'Mr. Başkan, sen nice halkları 'çöplükler, pislikler' olarak niteliyorsun ama unutma ki İsâ Mesih de onların içinden çıkmıştı.' diye itirazını yükseltmek zorunda kaldı.
Ama o haklı itirazı dinleyecek bir idrak onda, nerede?
'Yeni zamanlar Neron'u edâlı işbu kişi, 'filan kişi ve 'rejim'i 'terörist' ilan ettiyse, o öyledir ve onun sözünün üstünde söz olmaz.
Halbuki, terör, normalde, bir talebi muhatabına yaptıramayan veya kabul ettiremeyenlerin, zorla, korkutarak kabule zorlamak eylemi, baskısı ve zulmüdür. Ve muhataplarına bu yöntemle davranan da 'terörist'tir. Böyleyken, kendi ülkesini bir zorbanın dayatmalarına, taleplerine teslim etmeyen kişiyi ve de onun başında bulunduğu 'rejim'i de 'terörist rejim' ilan eden güç odağı var ya; asıl terör odağı ve o terör odağını harekete geçirenler teröristlerdir; zorbalara, zorbalıklara boyun eğmeyenler değil!..
Düşünce tarzı, dünyaya bakışı, sadece maddî serveti ve askerî gücüyle sınırlı olan ve bu haliyle kendisini nisbet ettiği Hz. İsa takipçiliği'ne de ters düşen kişi, tıpkı, 1989'da, Panama Devlet Başkanı Nuriega'nın kendi ülkesinden kaçırılıp, Amerika'ya götürülüşünde olduğu gibi Maduro ve hanımını Amerika'ya kaçırmıştır. Hani, içerde bir askerî darbe ile Maduro'yu indirselerdi, iktidardan, yine içerideki muhalifler tarafından yapılmış olurdu. Ama Amerikan emperyalizmi, dünyaya bir gözdağı vermek istercesine, böyle bir örneklik oluşturmaktan fayda ummuştur. -Ekleyelim, Nuriega da Amerika'da sözde muhakeme edilmiş, hapse atılmış ve orada ölmüştü.-
Evet, Maduro'nun iktidardan indirilmesi gerekiyor idiyse, bu, Venezuela halkının hakkı olurdu, bir başkasının değil. Bu açıdan, bu basit ve sıradan bir şey değil. Şimdi, onu, Amerika'da, 'Amerikan adaleti karşısında ve Amerikan kanunlarına göre yargılanacaklar ve cezalarını çekecekler'miş. Benzer bir uygulama, Amerikan emperyalizminin başındaki o acayip mantıklar geliştiren kişiye yapılsaydı, bunu mâkul karşılar mıydı?
Ama bugün yapılan, o 'kafa'nın kendisinden güçlü olmayan herkese, her ülkeye bir 'gözdağı' vermek zorbalığı ve barbarlığıdır. 'Uluslararası hukuk kuralları' mı dediniz? O 'uluslararası hukuk kuralları' denilenleri de onun gücü belirliyor. Nitekim, 'kuralları güçlü olanlar koyar.' diye vecizeler de üretmiyor muydu, bu kişi...
*
1956'da da Macaristan halkı, kendilerini esir almak isteyen Sovyet Rusya komünist İmparatorluğuna karşı Başbakan İmre Nagy'nin liderliğinde ayaklandığı zaman, şimdi kapitalist Amerikan imparatorluğunun yaptığı gibi, komünist Rusya İmparatorluğu güçleri de Budapeşte'ye gidip İmre Nagy'yi Başbakanlık binasından alıp yargılamak üzere diyerek Sibirya'ya götürmüşlerdi ve orada birkaç ay sonra da orada öldüğü açıklanmıştı. Bugün, Budapeşte'de, Meclis'in girişinde İmre Nagy'nin bir heykeli duruyor. O zorbalıkları yapanlardan ise saygıyla anılacak bir isim bırakan kimse kalmadı; Sovyet Rusya komünist İmparatorluğu'ndan da.
*
Amerikan emperyalizminin defteri de dürülür, bir gün; vaktine hazır olsun. Beşeriyet tarihi, sonu gelmez sanılan ve isimlerini hatırlayamayacak kadar çok sayıda nice güçler de, tarihin karanlık dehlizindedirler.
Böyleyken, burada sözünü ettiğimiz kişi, geçen hafta Netanyahu ile görüştükten sonra, "İran'ın yeniden güçlenmeye çalıştığını duyuyorum ve eğer öyleyse, onları yerle bir etmemiz gerekecek," demekle de yetinmemiş ve "Onların canına okuyacağız.' demişti.
Biz, beşer tarihinin geçmişinden bitmek tükenmek bilmeyen nice sahneleri hatırlayınca, 'Mevlâ görelim neyler, neylerse güzel eyler...' diye sığınacağımız yeri biliyoruz. Tarihin nice zorbaları ve gücetaparları ise, geleceğe intikal etmek için cesedlerinin mumyalanmasından meded umacak kadar zavallılaşmışlardı.
*
Bu haftaki hasbihal aslında, dün öğleden sonra, İstanbul'da, Büyük Çamlıca Camiinin konferans salonunda, Yalova Üni. hocalarından Fethi Güngör dostumun oğlu ve de merhum Prof. Mustafa Küçükaşçı hocanın kızının nikah törenleri dolayısıyla yapılan merasime katılan ve davetlilere sunulan o güzel Kafkas oyunları ve folklorundan sergilenen güzel sahnelerden ayrı olarak, çok sayıda kardeşlerle de bu konular etrafında şekillenmişti...
*
Emperial bir haydutluk, ancak bu kadar olur...
5 Ocak 2026 Pazartesi
Eğer, geçmişteki devletler arası irtibatlar ve Miladî- 17 ve 18. yüzyıllar boyunca Avrupa'yı derinden meşgul eden devletlerarası savaşlardan sonra imzalanan 'Aix La Chapel' (Ekslaşapel) Andlaşmaları etrafında geliştirilen diplomatik teamüllerden veya Birleşmiş Milletler Teşkilatı'na üye olarak kabul edilmek için, bu teşkilata kabul edilen devletlerin her birinin, diğerlerinin iç işlerine müdahale etmeyeceklerine dair taahhüdlerinden vazgeçilip, 'Gücü yeten yetene..' dönemine tekrar dönülecek olursa.. Bu anlayıştan zarar görmeyecek devlet kalmaz gibi bir kanaat de belirtilebilir.
Maduro'nun şahsında sergilenen 'insan kaçırma' eyleminin, hele de bir ülkenin başkanının kaçırılması şeklindeki bir eylemin, Amerikan toplumunca genelde benimsenip Trump'a karşı çıkılmayışı, gelecekte yeni bir dünya düzeninin kurulmak isteneceği ve kendisini tehlikede gören veya başka yerlerde toprak hakkı iddiası veya etnik ya da inanç kökenli tartışmaların dünyayı eskisinden de beter buhranlara sürükleyebileceğini tahmin etmek, dayanaksız bir kehanet olarak görülmemelidir.
Amerikan Başkanı, apaçık bir kural tanımazlık ve de bir 'uluslararası haydutluk' olarak nitelenebilecek bu son adam kaçırma ve hattâ Devlet Başkanı çapındakileri kaçırma eylemini öve öve bitiremiyor ve dünyada hiç bir ülkenin yapamayacağı ustalıkta, harika bir iş çıkardıklarını söylüyor ve 'Maduro'nun yakalanmasının ardından, barışçıl bir geçiş sağlanana kadar Venezuela'yı, şimdilik "Biz yöneteceğiz" diyor.
Ancak, bu 'şimdilik..' denilen süreç, ne kadarlık bir zaman dilimi olacaktır? İngiliz emperyalizminin yüzlerce yıl süren sömürgecilik geleneğinin miraslarına da sahip olan Amerika için, o geçmişe bakınca, 'şimdilik'in ne kadar bir süreyi ifade ettiğini belirlemek zor..
Üstelik de, Venezuela gibi, dünyanın en büyük petrol rezervine sahip ülkesi söz konusu olunca.. ABD Enerji Enformasyon İdaresi'ne (EIA) göre, bütün dünyadaki petrol rezervlerinin yaklaşık beşte biri Venezuela'da bulunuyor.
Trump ise, Venezuela halkına da bir elinde 'havuç' gösteriyor ve diğer elindeki sopayı ise, arkasında gizliyor ve yeni bir yapılanmadan söz ederek, Venezuela halkının da zengin olacağını müjdeliyor.. Ama, o halk, Venezuela petrolünün işletilmesini engelleyenin de Amerika olduğunu biliyor.. Tıpkı İran gibi.. Amerika İran'dan petrol alınmasını yasaklıyor ve alan ülke ve şirketlere yasaklar uyguluyor. Amerika, hattâ bu petrol yasaklamalarını Rusya petrolleri için de uyguluyor ve düşman veya rakip bildiği ülkeleri güç duruma düşürmek için, uluslararası banka ödemelerinin neredeyse tamamının kayıtlarını elinde tutan bu emperial güç merkezi, istediği oyunu tezgâhlayabiliyor..
Aynı durum, Venezuela için de geçerliydi, hele de Hugo Chavez (1998-2013) arasındaki 15 yıllık ve onun ölümünden sonra da yardımcısı ve takipçisi Nikolas Maduro dönemleri boyunca..
Ki, Hugo Chaves, 2009 yılında bir hanım muhabire verdiği röportajda, bu konuya çok net ifadelerle açıklık getiriyor ve şöyle diyordu:
*Bir savaş ihtimali var mı, ekselans?
-Görmüyor musunuz?
Amerikan emperyalizminin bize yönelik tehditlerini görmüyor musunuz?
*Amerika size niye saldırmak istesin?
-Bu gezegendeki en büyük petrol rezervi burada da onun için..
Bizim bize 100 yıl yetecek kadar petrol kaynaklarımız var..
Amerika'nın ise petrol kaynakları tükeniyor..
Onun için de kendilerine ve emperyalizme hizmet edecek bir hükümet kurmak istiyorlar..
*Sizi kırmadan bir soru sormak istiyorum.. Amerika konusunda biraz 'paranoyak' değil misiniz?
-Hayır, hiç de değil.. Sadece gerçekçi davranıyorum..
Bu soruyu, bu bölgede nice önceki devlet başkanlarına da sorsaydınız ya.. Ama soramazsınız, çünkü onların çoğu öldüler.
Guatemala'nın cumhurbaşkanı.. Öldürüldü.. Brezilya'nın cumhurbaşkanı da öldürüldü.. Şili'de Salvador Allende de öldürüldü.. Dominik cumhurbaşkanı öldürüldü.. Benim generalim Omar Torrijos, bir suikast ile öldürüldü.. Hepsi de CIA tarafından.. Ben de sorumluluğumu yerine getiriyorum.. Paranoyak başkalarıdır.. Amerika'nın pabuçlarını yalayan- öpen burjuvalardır.. Amerika'daki 11 Eylûl 2001 Saldırılarından sonra, Amerika dünya çapında terörist listelerini hazırladı. Ben de o listedeydim..
Hiroşima'ya Atom bombası atıp yüzbinleri öldüren Amerika değil miydi? Asıl terörist onlar!.
Evet, Chavez'in 15-16 sene öncelerde dile getirdiği görüşler böyle.. Ve onun ölümünden sonra yerini alan yardımcısı Maduro ve hattâ Venezuela rejimi , hepsi de Trump tarafından terörist ilân edilmişti.. Gerekçesi de, Amerika'ya uyuşturucu ticareti yapıyorlar, gönderiyorlarmış..
Ama, bir ülkenin devlet başkanını ve anlaşılmaz bir zorbalıkla hanımını da, bir gecede sahnelenen askerî baskınla kaçırıp, başka ülkelere götürmek, 'terörizm' değilse nedir ve bu durumda asıl 'terörist' olanlar kimlerdir?
Son birkaç ay içinde Venezuela'dan Amerika'ya doğru hareket halinde olan gemilerden onlarcası, uyuşturucu taşıdıkları gerekçesiyle açık denizlerde vurulup batırıldı, yüzlerce insan öldü.. Ama, onların uyuşturucu taşıdığına dair bir belge gösterilemedi.
Trump, uyuşturucu kullanan kendi vatandaşlarını tedavi ettirmeyi akletmek yerine, hayalî bir suçlamayla açık denizlerde korsanlık yaptırıyordu..
Elindeki tek delil, kendi düşünceleri veya iddialar.. Trump'ın, Meksika, Kanada, Panama, Grönland vs. coğrafyaların, ABD için hayatî derecede gerekli olduğuna dair görüşleri son 1 yıla yakın zamandır dile getirmesinden, en fazla memnun olacakların başında herhalde Rusya lideri Putin gelir. Çünkü, daha 35 sene öncesine, 1991'e kadar yüzlerce yıldır, Rusya İmparatorluğu'nun bir parçası olan nice coğrafyalar ve onların başında da 4. senesine girecek olan Rusya- Ukrayna Savaşının rakip tarafındaki Ukrayna'yı, Putin'in de -Trump'ın , Venezuela'yı gerekli gördüğümüz zamana kadar biz yöneteceğiz..' mantığına benzer bir anlayışla-, 'Ukrayna'yı gerekli gördüğümüz zamana kadar biz yöneteceğiz..' diye bütünüyle işgale bile kalkışıp, Zelensky'yi de tıpkı Maduro gibi kaçırmaya kalkışırsa, böyle bir zorbalık karşısında, hangi uluslararası hukuk kuralı devreye sokulabilir?
Evet, Trump'ın ve Amerikan emperyalizminin bu uluslar arası haydutluk gösterisi, dünya siyaseti için alışılmamış yeni anlayışların şekillenmesini ve hattâ alışılmamış ve de yaygın mücadele şekillerini bile geliştirebilir..
Trump'ın hayali, Venezuela'yı çok daha büyük bir petrol tedarikçisi haline getirmek.. Bunu söylerken de Batılı petrol şirketleri için fırsatlar oluşturacağı müjdesini vermeyi ve onların iştahlarını daha bir kabartmayı da ihmal etmiyor.. 'Ülkesinin, Venezuela'nın devasa petrol rezervlerinin kontrolünü üstleneceğini ve Amerikan şirketlerini ülkenin harap olmuş petrol endüstrisini yenilemek için milyarlarca dolarlık yatırım yapmaya davet edeceğini' de ekliyor; Venezuela'nın yönetiminin de şimdilik, gerekli gördüğü sürece, ABD'nin elinde olacağını' bilhassa vurgulayarak tekrarlıyor.
Ne güzel, 'ülkelerin iç işlerine karışmamak ve istiklallerine bağımsızlıklarına saygı göstermek, işte böyle olmalı ' demek ki, Trump'a göre..
Bu arada, bu konu etrafında dikkatimi çeken bir açıklama oldu dün..
20-25 yıl öncelerde, Türkiye tarafından yapılacağı düşünülmeyen yüksek teknolojik icatlar kazandırmış olan Baykar Yönetim Kurulu Başkanı Selçuk Bayraktar, dün, Venezuela'daki son gelişme ile ilgili olarak yaptığı açıklamada,, 'Uluslararası sistemdeki adaletsizlik ve hukuksuzluk uygulamalarının yeni normal haline geldiğini' belirterek, 'Türkiye'nin ancak yerli ve millî teknolojiyle güçlü bir duruş sergileyebileceğini' , 'bütün bu yaşananlar yeniden göstermiştir ki, milyonlarca gencimizle birlikte yoluna hayatımızı adadığımız Millî Teknoloji Hamlesi, ülkemiz ve bütün dost, kardeş coğrafyalar için vazgeçilmezdir. (...) Böyle bir dünyada ayakta kalmanın şartı kendi gücünü, caydırıcılığını ve bağımsızlığını inşa etmektir. Bu yıkıcı kaostan korunmanın yolu, milli birlik ve beraberlik içinde güçlü olmaktır. Türkiye olarak evlatlarımızın geleceğini, bu adaletsiz yeni dünya düzeninde ancak güçlü bir duruşla koruyabiliriz.' diyordu, haklı olarak..
Bu gibi sözleri hemen her birimiz de söyleriz- söyleyebiliriz ama, Selçuk Bayraktar, o söylediklerinin gereklerini, bu zamana kadar ülkeye kazandırdığı yüksek teknolojik icatlarla da sergilemiş bulunuyor. Ona, bu hayırlı hizmetlerinin devam etmesi için de sağlık -âfiyetler niyaz ediyorum.
Dünyayı ele geçirmek isteyen ''emlak taciri'' kafalı bir Amerikan kralı
7 Ocak 2026 Çarşamba
Evet, Almanya'nın eski ünlü 'Federal Başbakan'ı Angela Merkel'e, Trump hakkındaki görüşleri sorulduğunda 'Dünya meselelerine bir emlâk tâciri mantığıyla bakıyor..' demişti..
Maduro'nun Devlet Başkanı iken, Amerikan emperyalizminin bir gece baskınıyla yatağından yakalanıp götürülüşünün gösterildiği video filmini izlemeyenler, o filmi hazırlatıp medyaya bizzat servis ettiren Trump'ın ibretlik bir firavunluk tavrı sergilediğini ve bütün 'gücetaparlar'da görülen özellikleri hem de en basit ve kaba şekliyle sergilediğini fark edememiş olabilirler.
Hani, 2-3 bin öncelerde, tahakküm ettiği halklara, 'Ben sizin Rabbinizim..' diyen firavunlar vardı ya, onların yeni zaman örneklerinden birisi olan Trump denilen kişi de işte öyle bir zamâne firavunu..
Kur'an'da, Nâziat Sûresi'nin 15-26. âyetler arasında anlatılanlara bir bakalım, ( meâlen) :
15-Sana Mûsâ'nın haberi geldi mi?
16-Rabbi ona kutsal vâdi Tuvâ'da şöyle seslenmişti:
17-"Firavun'a git! O hakikaten azdı."
18-19- Ona de ki: "Arınmayı ve seni Rabbinin yoluna iletmemi ister misin? Böylece O'na saygılı davranırsın."
20- Ve Mûsâ ona en büyük mûcizeyi gösterdi. (Hz. Mûsâ'nın Firavun'a gösterdiği en büyük mûcizeden maksad, yılana dönüşen âsâsıdır.)
21- O (Firavun) ise hemen yalanladı ve karşı çıktı.
22-Sonra dönüp gitti.
23-Derhal adamlarını toplayıp seslendi:
24-"Ben sizin en yüce Rabbinizim!" dedi.
25-Allah da ona ibretlik dünya ve âhiret cezası verdi.
26- Elbette bunda Allah'a itaatsizlikten korkanların alacağı büyük bir ders vardır!'
Evet, İnsanları uyarmak için gönderilen peygamberi yalanlayanların sonunun ne derece kötü olacağı bildirilerek bundan ibret alınması istenmiştir..
İmam Gazzalî de, (İhyâ'ul'Ulûm-id-dîn), . III,281 ve devamında), 'Firavun'a, "Ben sizin en büyük tanrınızım" dedirten enaniyet, aslında her insanın içinde saklıdır; fakat kimi bunu dışarı vurur, kimi de bazı sebeplerle içinde tutar veya bastırır. Firavun tipiyle uyuşan insanlardaki bu küstah iddia, her insanda bulunan yetkinlik, yükselme ve özgürleşme arzusu ve arayışının saptırılmış şeklidir.' Oysa gerçek yetkinliğe, yükselme ve özgürleşmeye ancak ve ancak Allah'a yönelmek, O'nu tanımak (mârifet), buyruğuna ve rızâsına göre yaşamak, ilâhî ahlâk ile bezenmekle ulaşılabilir. Bunun dışındaki bütün benlik ve yetkinlik iddiaları tam tersine gerçekte bir alçalıştır, düşüştür.'
*
Şimdi karşımızdaki firavun edalı mağrur kişiye bakarken bunları hatırlamakta fayda var..
Gerçekten ibretlik ve 'yeni zamanlar Amerikan Kralı' olan bu kişi, bizzat hazırlatıp, -gerçekte, hep karanlık ve kanlı olsa da-, 'Beyaz Saray' diye anılan mekândan, medyaya resmen servis ettirdiği video filminde, Maduro'yu Venezuela ülkesinin Devlet Başkanlığı'ndan alıp, elleri kelepçeli ve ayakları zincirli şekilde zelil duruma nasıl düşürttüğünü göstermekle yetinmemiş ve asıl kendisinin, 'ne büyük ve asla karşı konulamaz bir güç sahibi' olduğunu göstermek ihtiyacını da hissetmiş.. Ama bunu yaparken, kendisinin ne kadar basit ve kaba birisi olduğunu düşünememiş..
(Halbuki, askerlikte, savaş esnasında karşı tarafın kumandanı esir alındığında bile, o kişinin rütbesinin gözetildiğini ve sıfatını küçük düşürmeyecek şekilde davranıldığını bu güçperest kişi nereden bilsindi..
Hatırlayalım,
Selçukoğulları'nın büyük sultanı Alparslan, Bizans İmparatoru Romenos Diogenes'i 1071'de Malazgirt'te yenip esir aldıktan sonra, onu teselli etmiş ve 'Ben senin eline esir düşseydim, ne yapardın?' diye sormuş, esiri de, 'Gözlerini oydurur ve sonra öldürtürdüm' cevabını vermişti, açıkça..
Sultan Alparslan, -Benim sana ne yapacağımı hayal ediyorsun?' deyince, Diogenes, Alparslan'ın da aynı cezalandırmayı yapacağını düşünerek tekrarlamıştı..
Ama, Alparslan, 'Hayır, ben seni cezalandırmayacağım, seni özel bir muhafız ekibinin koruması altında ülkene göndereceğim..' demiş ve aynı şekilde yapmıştı..
Ama, Diogenes, Bizans ülkesine teslim edildikten sonra, onu askerleri taa İstabul'a kadar bile götürmekte sabır gösteremeyip, Tokat Kalesi'ne hapsetmiş ve sonra da gözlerini oyduktan sonra öldürmüşlerdi; o da ayrı bir konu..
*
Kezâ, 1877-1878'deki (Hicrî takvimle 1293'e tekabül ettiği için, tarihimizde kısaca, '93 Harbi' diye bilinen) savaşta Gazi Osman Paşa, 5-6 aylık bir muhasaradan sonra Plevne'de yaralanıp esir düşünce, Rus Çarı'nın huzuruna götürülmüş ve o da, esir düşmüş bir kumandan olarak- yenilgiyi kabullenmek işareti olarak- kılıcını Çar'a takdim etmiş ve amma, Çar ona, 'Paşa, bu sizin kılıcınızdır ve onun hakkını verdiniz.. Onu taşımak da yine sizin hakkınızdır..' diye iade etmişti.
Yani, bir siyasî veya askerî mücadelede, kazanmak kadar kaybetmek de tabiî neticelerdendir ve amma, 'galib gelenin mağlub olanı aşağılaması ise.. Asıl aşağılık, galibin, hele de yenip esir aldıktan hasmını aşağılamasıdır.'
*
Yine hatırlayalım, -topal' olduğu için, Farsçada topal mânasındaki 'leng' kelimesiyle- Timur-leng diye anılan ünlü Emir, 1402'de taa Buhara ve Semerkand taraflarından gelip Ankara'da Osmanlı'nın en savaşçı sultanlarından birisi olan Yıldırım Bayezid'i ve ordusunu yenmişti..
Yıldırım esir düşmüş ve Timur'un huzuruna getirilince, Timur'un güldüğü, bunun üzerine, -bir gözü şaşı olan- Yıldırım'ın da 'Sultanların savaşlarda yenmek ve yenilmenin her ikisiyle karşılaşmaları da olabilir, ama galibin, mağlub olanla alay etmesi, savaş adâbında yoktur..' demesi üzerine, Timur, 'Yoo.. Yooo.. Ben onun için gülmüyorum.. Dünya, benim gibi bir topal'la senin gibi bir şehlâ / şaşı bakışlı olan elinde kalmış.. Ben, zamanın bu cilvesine tebessüm ediyorum..' cevabını vermiş..
*
Bazı okuyucular diyebilirler ki, 'Sen bu örnekleri zikrediyorsun, ama, 250 yıllık bir tarihi olan Amerika'nın bugünkü işbu deli-dolu ve 'Ne oldum delisi ' kabilinden sahneler sergileyen bir kişi olan Trump'dan böyle ârifâne bir tavrı takınmasını nasıl bekliyorsun?' diyebilirler..
Evet, işin bir de bu tarafı var..
Trump'ın koltuklarını kabartarak, gururlu yüz mimikleri ve tuhaf beden hareketleriyle yavaş yavaş yürüyüşünün dünyaya yansıtılan o videodaki utanç verici anlayışı ve görüntüsü, dünyada başka Maduro örneklerini korkutmuş mudur bilmiyorum, ama, şahsen, aklıma, firavunların davranışları geldi..
Trump, şimdi de Grönland'ı istiyor: "Grönland'a ihtiyacımız var. Amerikan çıkarları için hayatî öneme sahip. Güzellikle vermezse Danimarka ekonomisini çökertirim.. Etrafı Çin ve Rus gemileriyle çevrili. Savunma için buna ihtiyacımız var.' diyor..
*
Danimarka Başbakanı Mette Frederiksen ise, 'ülkelerimizin saldırıya uğramaması için NATO'ya üye olmuştuk.. Şimdi, NATO'nun başı olan ABD, ülkemizden bir bölümü istiyor.. Amerika Birleşik Devletleri'nin Grönland'ı ele geçirmesinin gerekliliğinden bahsetmenin hiçbir mantığı yok.
Danimarka Krallığı -ve dolayısıyla onun bir parçası olan Grönland- NATO üyesidir ve bu nedenle İttifakın kolektif güvenlik garantisi altındadır.. Bu nedenle, Amerika Birleşik Devletleri'ni, yakın bir müttefikinin ve 'satılık değiliz' diye çok açık bir şekilde ifade ettiği bir coğrafyasını ele geçirmek tehditlerine son vermeye şiddetle çağırıyorum." diyor..
Danimarka Başbakanı'nın bu sözlerinin altında, aslında, 'NATO'nun başı olan ABD bize saldırırsa NATO ne içindir?' sorusu vardır be bu soruyu bütün NATO ülkeleri de sormalıdırlar.. Esasen, Trump da, 'NATO'yu dağıtırım' deyip durmuyor mu? Ve o zaman, Amerikan emperyalizmi olarak ele geçirmek istediği daha nereler-nereler listeye konulur; ya da şimdiden konulmuştur.
Hırsız, NATO aracılığıyla evin içine girmişse, hangi kilidiniz veya tedbirli olabilir?
Tabiî, bu durumu pusuda sabırla ve amma, ilgisizmişçesine seyreden birisi var: Rusya lideri Putin..
Çünkü, Rusya'nın nice hesaplarına NATO geçmişte gem vurmuşken, şimdi artık o NATO intihar peşinde.. Ve, Avrupa ülkeleri de derin korku içinde.. Hele de, 'Ukrayna yenilirse, Rusya'nın Avrupa önündeki bir seddi yıkılmış olur, o zaman bizi kim koruyacak? ' diyorlar.. Avrupa, başını taşa çarpacağının korkusu söz olunca, 'NATO'nun Amerika'dan sonraki en büyük askerî gücü Türkiye'dir, bizi Türkiye koruyacaktır, korunmalıdır..' havasındalar da, Türkiye kamuoyundan ise, 'Yok yavv..' dercesine bir 'nanik' işareti alıyorlar..
.Şen Olasın Haleb şehri ve bütün Suriye...'
9 Ocak 2026 Cuma
'27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'ni, milletin bütün değerlerini, şeref ve haysiyetini ve vatanını saldırılardan korumak için TSK adına yaptığını iddia eden 39 üyeli (ilk günlerde birisi trafik kazasında ölünce, 38 üyeli) Millî Birlik Komitesi'ndeki subaylardan birkaç tanesi, 30 yaşın altındaydılar. Hele onlardan bir yüzbaşı vardı ki, 27 yaşındaydı. Ama o ihtilâlden 5,5 ay kadar sonra, MBK'de meydana gelen bölünme ve bir grubun diğer grubu tasfiye etmesi sonunda, 14 üye yurt dışındaki Türkiye Elçilikleri'nde askerî ataşe unvanıyla vazifelendirilmişlerdi. 'M.Ö' isimli yüzbaşı da, Tokyo'ya sürgün edilince, rüzgâra göre yön değiştiren yelkenler misali, bazı yorumcularca; -Türkiye'nin nüfusu o yıllarda 24 milyon kadardı ve 24 milyonun kaderi, 27 yaşındaki bir subaya bırakılamazdı...' gibi eleştiriler yazılmaya başlanmıştı... 'M.Ö'ın Tokyo'da dünyaya gelen oğlu 'Ü.Ö', şimdi, var mı- yok mu, belli olmayan küçük bir siyasî partinin lideri olan tuhaf kişi olarak, darbeci babasının genlerinden tevarüs ettiği düşünülebilecek kontrolsüz bir tutarsızlıkla, 'Suriye'de keşke Esed rejimi çökmeseydi...' demiş, evvelki gün.
Bu kişi, Beşşar Esed'in, Suriye'de 'YPG' ve benzeri isimlerle anılan örgütlerin dayandığı etnik grubu Türkiye'ye karşı örgütlenmeleri için silahlandırdığını, medyada yer alan bir röportajında açıkça beyan ettiğinden hiç söz etmiyor ya da habersiz gözüküyordu.
*
(Bu vesileyle belirteyim ki, bu satırların sahibi, Suriye'deki meselelerle de devamlı meşgul oluyordu, 1978'de sorumluluğunda çıkan haftalık dergilerden birinde, Suriye konusu ve Hâfız Esed'in Baasçı ideolojik diktatörlüğüne karşı tavrını kapakta da işlemişti.
Dahası, 1977'lerden beri, özellikle, Mısır, Suriye, Irak ve hele de İran'da meydana gelen Müslüman halk hareketlerini dikkatle takib etmeye çalışıyorduk. Hele de, 5 Ocak 1979 günü İran'dan bütün aile efradıyla, gizlice İran'dan kaçan Şah M. Rıza Pehlevî'nin ardından, 11 Şubat 1979'da da İran'da, 'İslam İnkılabı Hükûmeti'nin kurulduğunun açıklanması günlerinde, bütün dünyayı derinden ilgilendiren ve sarsan gelişmeleri desteklemeyi İslamî sorumluluğumuzun gereği biliyorduk.
'İslam İnkılabı Hareketi'nin 1. zafer yıldönümü için Şubat-1980 başında bir resmî davetle, (merhûm Şevket Kazan ve matbuat hayatından 7-8 kişi, İran'a gittiğimizde, bir uluslararası toplantıda, Suriye Evkaf (Vakıflar) Nâzırı da, Suriye lideri Hâfız Esed'in mesajını okumak istediğinde, 'Esed'e ölüm!' mânasına gelen (El'Mevtu li-Esed!) cümlesini yüksek sesle dile getirip konuşmasını kestiğimizde, niceleri ve en başta da, İnkılab Mahkemeleri Başkanı olarak ünlü olan 'Âyetullah Sâdeq Khalkalî' (ki, kendisi İran Azerbaycanı'ndan, Khalkhal şehrinden ve Türkçe biliyordu ), 'Esed'e ölüm!' deyişimizin sebebini anlamadığını belirtmiş ve kendisine, 'Hâfız Esed'in Hama, Humus ve Şam'da Müslüman halka ne zulümler yaptığından haberiniz yok galiba; kezâ, Haleb Topçu Okulu'nu topa tutarak 100'den fazla kumandan ve 300 kadar askerî öğrenciyi öldürttüğünü' anlattığımızda; samimiyetle, 'Birader, biliyor musunuz, biz, inkılab cereyanı içinde ve Amerika'nın ve diğer küffarın oyunlarını kırmak isterken, Khâver-Miyâne'de /Orta-Doğu'da ve Âlem-i İslâm'ın diğer köşelerinde olan bitenle ilgilenemedik...' demişti...
Evet, o günlerde öyleydi.
Ve... 22 Eylûl 1980 günü de, Irak lideri Saddam Hüseyin, İran Şahı ile 1975'te Cezayir'de imzaladığı antlaşma ile Irak'ın güçsüzlüğüne rastladığını ve artık kendilerini o antlaşmaya bağlı hissetmediklerini belirten bir açıklama ile TV ekranında o antlaşmayı yırtıp atıyor ve arkasından da İran'a saldırıyordu... (8 yıl sürecek olan ve iki taraftan 1 milyondan fazla insanın ölümüne yol açan o savaş boyunca) Baas ideolojisinin Arab Dünyası'ndaki liderliği konusundan dolayı aralarında derin bir düşmanlık bulunan Suriye lideri Hâfız Esed, Saddam'a karşı İran'ı destekledi...
Bu da, İran'ı o destek karşılığında vefa borcu olarak Suriye'ye yaklaştırdı. Ama Hâfız Esed, defalarca Tehran'a gidip, İslam İnkılabı Hareketi'nin lideri İmam Rûhullah Khomeynî ile görüşmek istiyordu. Ancak, bu istek, güvenlik konusundan sıkıntılar olacağı gerekçesiyle kabul edilmedi. Ama İran-Irak Savaşı zamanında, İran'ın dünyadan aldığı silahlar Doğu Akdeniz sahillerinde Suriye'ye indiriliyor ve oradan da uçaklarla, Türkiye üzerinden İran'a taşınabiliyordu; bir de Pakistan'dan... Ama İran'ın o silahlarını, Hind Okyanusu üzerinden ve Hürmüz Boğazı'ndan deniz yoluyla alma imkânı yoktu. Çünkü Körfez'in güneyindeki bütün Arab ülkelerinin rejimleri Saddam'dan korkuyordu.
Bu arada, Suriye'deki Hâfız Esed Baas rejiminin Müslüman halka büyük zulümler yaptığı haberlerini, o zaman İran'ın Şam'daki Büyükelçisi Muhteşemîpur, Tehran'a gelip İmam Khomeynî'ye aktardığında, İmam Khomeynî'nin, son derece kırgın ve kızgın olarak, 'Git ona söyle... Müslüman halka öyle davranmasın...' dediğini, İran medyasında yayınlanan açıklamalarında ifade etmişti.
*
Ama Amerika'nın özellikle 2001'deki '2. Körfez Savaşı' sırasında Saddam rejimini çökertmesi, Irak'ı işgali ve Saddam'ı idam ettirmesi ve daha sonraki yıllarda da halk kitlelerinin hemen hemen bütün Arab diyarlarını ve rejimlerini derinden sarsan 'Arab Baharı' denilen patlamalar sırasında, Suriye rejimi, İran'ın büyük desteğiyle ve de Irak'ta Saddam sonrası kurulan Malikî rejimi sırasında, İran'ın 'İnkılab Muhafızları Ordusu' benzeri tavsiyesiyle, 'halk gönüllüleri'nden oluşturulan 'Haşd-i Şa'abi' isimli örgütün Suriye rejimine büyük destek vermesi, Suriye'de İran rejimine ve İran'a karşı ilk kez büyük çapta bir düşmanlık ve nefret beslediği bir dönemi getiriyordu. Ama 'Arab Baharı' denilen derin sosyal sarsıntılar sırasında Irak'tan Suriye'ye yardıma giden 'Haşd-i Şa'abî' güçlerinin, Suriye'de nasıl acımasız ve üstelik, asırlardır yaşanmayan bir 'şiî-sünnî mezheb savaşı havasında, başta Haleb olmak üzere, Suriye'de derin yaralar açması, milyonlarca Suriyeliden 5 milyon kadarının Türkiye ve milyon kadarının da başka ülkelere sığınması, en fazla da İran'ın 1979'daki büyük inkılab başarısı yıllarında Müslüman dünyasında kazandığı bütün desteği kaybetmesiyle de sonuçlandı...
*
Elbette, bütün bu gelişmeler, sadece belli coğrafyalarda konuşulmuyordu; hemen bütün dünyadaki Müslümanlar bütün bu gelişmeleri konuşuyorlar, tartışıyor ve değerlendiriyorlardı.
Bu vesile ile hatırlatayım.
3-4 sene kadar önce, Beşşar Esed'in saltanat günlerinde; İstanbul'da bir arkadaş, '30 kadar arkadaşın bir sohbet toplantısında bir araya geleceğini' belirtip, bu satırların sahibini de davet edince gittim... Akşam namazı ve yemekten sonra çaylar içilip Müslüman coğrafyalarının meseleleri üzerinde sohbet edilirken, Suriye de gündeme geldi, tabiatıyla... 'Türkiye'nin, Suriye iç siyasetiyle ilgilenmemesi gerektiği'ne dair görüşler de dile getirilince, bu satırların sahibi ise, 'Suriye'yle Amerika 8-10 bin km., Rusya 3 bin km. ve İran da en yakın noktasında 400 km. kadar uzağında olduğu halde, Suriye'yle yakından ilgilenirken, 910 km'lik ortak sınırı bulunan bir coğrafyadaki yangından elbette etkileneceğinden, Türkiye geç bile kalmıştır...' demiş ve bunun üzerine birbirimizi 50 yıla yakın bir zamandır tanıyan bir kadîm kalem arkadaşımızdan, 'İşte tam bir Türk milliyetçiliği görüşü...' diye beklemediği bir değerlendirmeyi işitince, 'Bu değerlendirmeyi reddediyorum, benim dünya görüşümün İslâm Birliği ideali olduğunu sen de bilirsin...' demek zorunda kalmış ve bunun üzerine, o sözlerin sahibi de, -isteksizce olsa bile- 'Tamam... Bu sözlerim söylenmemiş kabul edilsin...' gibi bir tevil yoluna başvurmuştu...)
*
Evet, bu satırlar yazılırken, Suriye'de henüz neyin-nasıl olacağı bilinmese de ve bütün İslâm Âlemi ve mazlum halklar için yeni ve hayırlı gelişmelerin yaşanacağı bir cuma sabahına kavuşmak niyaz ve ümidiyle...
**
Dün, bugün ve yarınıyla- İran'da neler oldu, oluyor ve olabilir?
12 Ocak 2026 Pazartesi
Yerküre üzerindeki hemen her kara parçasının geçmişine dar yığınla efsaneler ve gerçek hayat sahneleri anlatılmıştır; ve yarınlara aid tahayyüller de olduğu gibi.. Ve tabiatiyle, tarih'in iki yüzü vardır: Galiplerin tarihi ve mağlubların tarihi..
Galiplerin yazdırdığı tarih ile mağlubların tarihi birbirinin neredeyse tam tersidir, tabiatiyle.. Hattâ mağlubların kendi yazdırdıkları tarihleri, genelde gizlidir ve üzerine yığınla sis bulutlarının çöktüğü uzun asırlardan sonra ve sonra kaleme alındığı uzun süre gizli kalmış ve o yenilmişlik hali bertaraf edildikten sonra -o da, belki- gün ışığına çıkabilmiştir. (Bizde de öyle olmadı mı? Son asırlarımızın ve hele de son 100 yılımızın tarihini yazmak, okumak ve değerlendirmek nasibinden hâlâ da mahrum oluşumuz devam etmiyor mu?)
*
İki haftaya yakın zamandır, dünya efkâr-ı umûmiyesinde, -ve tabiatiyle Türkiye'de de-en çok konuşulan konulardan birisi, İran oldu..
Şimdi hayatta olmayan bazılarının, üstelik de tarihçilik adına yaptıkları ve 'İran, İslam tarihi boyunca hiçbir zaman İslam'a aid olmadı ve hep engel oldu..' gibi konuşmalarına rağmen, bir 'Ehl-i Sünnet âlimi ve hattâ Kafkaslar ve Azerbaycan'da etkili bir Naqşibendi Şeyhi olup, 'Safeviyye Hükümeti'ni teşkil eden Şeyh Safiyüddin-i Erdebilî'nin 4. göbekten torunu, -hakezâ, Suriye-Irak ve Doğu Anadolu Kafkaslar'da hükümferma olan Akkoyunlu Hükümdarı Uzun Hasan'ın da kızının oğlu - olan Şah İsmail'in, Milâdî -1500'lerin ilk çeyreğinden itibaren, -o zamana kadar pek çok büyük Ehl-i Sünnet âlimlerini yetiştirmiş olan İran kültür havzasındaki halk kitlelerini ağır baskılarla, Hz. Peygamber (S)'den sonraki İslam tarihini, sadece, 'Hz. Ali ve Fatime Evlâdı' tarafından devam ettirmeyi esas alan bir itiqadî anlayışa bağlaması'ndan önceki ilk 900 yıl, İran, İslam kültür ve medeniyetinin en verimli havzalarından birisi durumundaydı. Dahası, Sultan Alparslan'ın Büyük Selçuklu Devleti'ni kurduğu coğrafya da İran idi ve bugün, Tahran'ın güney mahalleleri arasında kalan 'Şehr-i Rey' (Rey Şehri) de Alparslan'ın başkenti idi.
Ama, 1070'lerdeki Selçuklu Sultanı Alparslan'dan 500 yıl sonralarda İran halkının büyük bir kısmının, Şah İsmail tarafından hem de en ağır baskılarla mezhebî bir ayrılığa yönlendirilmesi ve ana gövdeden uzaklaştırılmasının tarihi, sadece son 500 yıllık bir dönemi içine alırken, İran'ı, taa baştan beri dışlamaya, dışarıda tutmaya heves edenlerin gerçekte Müslüman dünyasının birbirleriyle uğraştırmak isteyen emperial güç odaklarının oyunlarına gelebileceklerini olsun, düşünmeleri gerekmez mi?
*
İran'da da, elbette birileri, İran'ı 'Kadisiye (Qadisiye) Savaşı'yla Müslüman dünyasına katan Hz. Ömer'e ve emrindeki İslam ordusuna, İran'ın binlerce yıllık muhteşem medeniyetini yıkan 'Çöl insanları, bedevîler..' diye aşağılayan emperializm uşaklarından oluşan güç odaklarının da bulunduğu ve o gibilerin bununla neyi hedefledikleri, bir daha düşünülmeli değil mi?
*
Şunu da ekleyeyim ki, 1980-88 arasında ve Irak'ın İran'a saldırmasıyla başlayan ve iki taraftan 1 milyona yakın insanı yutan 8 yıllık korkunç tahrib edici ve kanlı geçen 'İran-Irak Savaşı' sırasında Irak'ın lideri olan Saddam Huseyin, Bağdad ve bütün Irak şehirlerinin ana caddelerinde her tarafta kendi dev fotoğraflarının altına, 'Kahraman-ı Qadisiye' yazdırarak, kendisine, yeni bir Qadisiye Kahramanı görüntüsü veriyordu.. O zaman, İran'daki İslam İnkılabı' rejiminin lideri olan İmam Rûhullah Khomeynî bir tv. konuşmasında, Saddam'ın bu 'Qadisiye Kahramanlığı' iddiasına değinerek, 'Sen ki, İslam düşmanı Baas ideolojisinin bir savaşçısısın, sen kim oluyorsun ki 'Qadisiye Zaferi'ne sahib çıkıyorsun? 'Qadisiye', bizim zaferimiz, İran halkı ve coğrafyası o zaferle, İslam'la şereflendi' demişti..
*
O halde, bugün, hele de Müslüman dünyasını kendisinin ve kendi dünya görülerinin gücü önünde yeni bir Haçlı kumandanı mantığıyla eğilmeye çağıran ve 'Karşımızda direnirseniz, ekonominizi mahvederim..' diyen ve sırf Müslüman olduğumuz için hepimize düşmanlığını ve nefretini sergileyen bu zamâne firavunu Amerikan Kralı'nın hesapları ortadayken, Kur'an-ı Kerim'i ve Kelime-i Şehadet'i esas alan ve 'Ehl-i Kıble' olanların 'tekfir' edilemiyeceğine dair itidal ölçüsünün korunamaması ve Müslüman halkları, hükûmet eden güç odaklarının yorumuna göre düşman kutuplarda tutmaktan medet uman kavgaların İslam Milleti'ne geçmişte ve günümüzde ne kazandırdığını ve kaybettirdiğini -bugün de- düşünmemiz gerekmez mi?
*
Bu vesileyle şunu da ekleyelim, N. M. isimli bir hanım yorumcu, ekranlarda, 'İran devrim sürecine mi girdi?' başlığıyla sunduğu haber-yorumunda, Hollandalı bir araştırma merkezinin anket sonuçlarını da vermiş ve bu iddiaya göre, İran halkı, en çok Şah'ın oğlu Rıza Pehlevî'ye güveniyormuş..
Halkın yüzde 53'ü de Amerika'ya, yüzde 39'u da İsrail'e sempati besliyormuş..
Ama, onun iddiasına göre, daha ilginç olanı ise, İran halkının, yüzde 73'ü Türkiye'ye sempati duymuyor veya nefret ediyormuş..
İran uzmanı sayılan bu hanım yorumcuya göre, İran halkı Netanyahu'dan da yardım istiyormuş..
Bu gibi anketleri yaptıranların o kadar da mankafa olduklarını sanmamak gerekir.. Elbette, 'Trumpgil'ler İran halkını kurtarmak isterken, Türkiye'den İran'ın Müslüman halkına, sempati ile bakmaması için gereken tedbirleri de böyle alıyorlar işte..
Yani, 'Ey Türkiye halkı, İran halkı sizden nefret ediyor..' diyeceklerdir elbette.. Psikolojik savaş taktikleri içinde, bu gibi şeytanî oyunlar da hesaplanmıyacak mıydı?
*
Bu genel çerçeveyi hatırlattıktan sonra..
İran'da 2500 yıllık olduğu iddia olunan Şahlık / Şehinşahlık rejiminin sona erdiği ve binlerce yıllık bir geçmişinden sonra.. Milâdî-1977 yılı ortasında başlayan ve en önde, yüzbinlerce -çarşaflı/ tesettürlü hanımlar olmak üzere- on milyonların Şahlık rejimine karşı, bütün İran şehirlerinde 'Allah'u Ekber!' nidâlarıyla yaptıkları büyük protesto yürüyüşleri ve onları bastırmak için ilân olunan 'Askerî Hükûmet' (Sıkıyönetim) tedbirlerine rağmen, Şahlık rejiminin, 100 bini aşkın insanı öldürmekle de, o görkemli halk ayaklanmasını bastıramayışı ve tam tersine, kurbanlar/ ölümler arttıkça, 'Merg ber Şah! / (Şah'a ölüm!.) nidalarının 'âsumana daha bir yükseldiği günleri bir hatırlamak gerekiyor..
Ekleyelim ki, o günlerde, bizde de en üst askerî makam, TRT ve medya organlarına verdiği talimatla, 'İran'da yapılan Şah aleyhdarı gösteriler ekranlardan verilirken, örtülü hanımların görüntülerinin ve erkeklerin de sözlerinin yansıtılmamasını istiyordu..
TC'nin 3. Cumhurbaşkanı Celâl Bayar ise, 100 yaşına merdiven dayamışken bile, o günlerde, 'Türkiye'ye de şeriat gelebilir..' diyor; kendi laik dünyasının bekçiliğini sürdürmek dikkatini sergiliyordu..
*
Amerika da işin içindeydi tabiatiyle; güçlü sayılan Avrupa devletleri ve Sovyet Rusya da.. Jimmy Carter Başkanlığı'ndaki Amerika, açıkça Şah'a destek veriyordu, ama, bu destek Şah'ın ve rejiminin bir işine yaramıyacaktı..
o zamanki (Sovyet) Rusya lideri Leonid Brejnev de, 'İran çapulculara bırakılamaz..' diyordu, ama, bütün bu emperial odakların kararları, İran halkının 'Allah'u Ekber' feryadları karşısında eriyip gidiyordu..
Şah M. Rıza Pehlevî, askerî hükûmet'in yerine, rejimin en hızlı eski muhaliflerinden ve Fransa'da uzun yıllar yaşamış olan Şapur Bahtiyar'ı 'Başbakan' (nukhust-vezir) olarak vazifelendiriyordu. (Ki, o vazifelendirme öncesinde Bahtiyar'ı kabul eden Şah, gayet sıkıntılı durumdadır ve Bahtiyar'ın hâtıratında belirttiğine göre, aralarında şu minvalde bir konuşma geçer:
-Alâ hazret! -Ki, Şah'a hitab şekli böyleydi- devran-ı zaman, ne acaîb bir seyr takib ediyor.. Zât-i âlinizin pederi (Rıza Han), benim babamı idâm ettirmişti.
Şah da Bahtiyar'ı teyid eder ve,
-Evet, bak, ben de şimdi seni Başbakan yapıyorum..' der.
*
Ve, Şah'tan başbakanlık hükmünü alan Bahtiyar, Şah rejiminin Millî Meclisi tarafından 'rey-i itimad /güven oyu' verilerek resmen Başbakan oluyordu..
Evet, o şartlarda olsa da, ortada bir hükümetsizlik durumu ve bir kargaşa olmaması için, Şapur Bahtiyar Başbakan yapıldıktan sonra, Şah Pehlevî, 5 Ocak 1979 sabahı, bir uçakla gizlice kaçıyordu, göz yaşları içinde..
Burada belirtelim ki, İran o tarihte dev sosyal çalkantılar içindeyken, hemen hemen bütün dünyanın medya kuruluşları muhabirlerini Tahran'a göndermişlerdi.. Bir günde bazen 10-15 bini bile bulan ölümlerin-kurbanların sayısı sona ermek bilmiyordu ve 5 Ocak 1979 sabahı, yerli- yabancı bütün muhabirler, Şah'ın yapacağı toplantı için, Sadâbâd Sarayı'na çağrılmıştı.
Yüzlerce medya mensubu, o sabah, Saray'da Şah'ın kendilerine yapacağı konuşmayı kaydetmek için bekleşirken..
Şah ve aile efradı, Tahran -Mehrâbâd Havaalanı'ndan bir uçağa binerek ve gözyaşları içinde İran'ı terkediyordu.
Henüz İran halkının bu kaçıştan haberi yoktu..
Bahtiyar ise, hemen 'üyelerini Şahlık rejiminin belirlediği' m. vekillerinden oluşan İran Meclisi'ne geliyor ve orada, yaptığı konuşmada, 'Ben okyanusların dalgaları arasından, kasırgaların içinden çıkıp gelmiş birisi olarak, ilân ediyorum ki, Şah, bu sabah, bu ülkeye bir daha gelemiyecek şekilde İran'dan çıkarılmıştır..' gibi cümlelerle ateşli bir nutuk irad ediyordu..
Şah'ın kaçtığından habersiz milyonların hançeresinden yükselen yeni bir slogan şekilleniyordu: 'Bahtiyar- Bahtiyar.. /Âdemek-i bî-ihtiyar..' (yani, iradesiz kukla!..)
*
(Bu konuya, bir yazıyla daha yarın da devam edelim, inşaallah..)
Dün-bugün ve yarınlarda İran'da neler oldu ve olabilir? -2-
14 Ocak 2026 Çarşamba
(12 Ocak tarihli yazımızda, İran'daki son gelişmelere değinirken, en azından yakın geçmişi de çok derinlemesine dalmaksızın anlatmak istemiş ve Şah'ın İran'dan kaçış sahnelerini ve sonra İmam Rûhullah Humeynî'nin, 15-16 yıl İran dışında yaşamak zorunda kaldıktan sonra Şubat -1979 başında İran'a döndüğünü belirtmiştik.)
Ancak, üniversite tahsili yapmış ve bölgemizde yaşanan hadiseler konusunda sıradan halk kitlelerinden biraz daha fazla bilgi sahibi oldukları kabul edilebilecek yeni nesillerden bir çoğunun, bırakınız bütün Müslüman coğrafyalarını, en yakınımızdaki İran hakkında da fazla bir bilgilerinin olmadığı görülüyor.. Hattâ, Amerikan Başkanı Trump'ın İran'ın içişlerine karışmak istemesine ve 1979 başında İran'dan kaçmak zorunda kalan eski İran Şahı Muhammed Rıza Pehlevî nin oğlu olup, babasının kaçışıyla birlikte Amerika'ya giden ve o zamandan beri Amerika'da yaşayan Rıza Pehlevî'nin bugün Amerika eliyle İran'ın başına oturtulacağı yönündeki yorumlara bakarak; '47 yıl önce, Şah İran'dan kaçınca, Fransa, orada eğittiği Humeyni'yi göndermişti İran'a; şimdi de Amerika, orada eğittiği Şah'ın oğlunu göndermeye hazırlanıyor.. İran'ın kaderi hep böyle olacak?' gibi, konuların derinlemesine bilmeyenlerin, zâhiren doğru gibi gelebilecek ve amma tarihî değerlendirmeler yaparken, büyük yanılgıları beraberinde getirecek bu gibi ağır yanlış bilgi yüklemeleriyle karşılaşacaklarını görerek, konunun bazı bölümlerini biraz açmak gereği ortaya çıktı..
*
Osmanlı'nın son yüzyılında, özellikle de içerdeki Batılılaşma cereyanlarına kapılanların ve hem de Avrupa'da tahsile gönderilen zengin kesim nesillerinin geri döndüklerinde 'ilmiye / ulemâ' sınıfıyla zıtlaşmaya başladıkları görülüyordu. Bu durum, hattâ o kadar ki, bizdeki, 2. Meşrutiyet yıllarında İran'da da, Meşrutiyet tartışmaları yapılıyordu. Padişah veya Şah'ların yetkilerini, iktidarlarını sınırlandırmak, şart'a bağlamak mânasına gelen Meşrutiyet kelimesi o kadar câzibeli olmuş ki, hemen herkes 'Meşrutiyetçi' kesilmiş ve hattâ ne mânaya geldiğini bilmeyenler bile.. Ama, o sırada, Tahran ve civarındaki halkın çok itibar ettiği bir İslam âlimi vardı; Fazlullah Nuri adında.. O, 'Biz Meşrutiyet değil, Meşruiyyet (yani, İslam şeriatine dayalı bir yönetim) istiyoruz..' dediği için, 'halk düşmanı' ilan edilip, Meşrutiyetçilerin kurduğu bir halk mahkemesinde, iki saatlik bir sözde yargılama sonunda idamına karar verilmiş ve Tahran'da, ona bağlı ve taraftar olan yüzbinlerin korku ve şaşkınlık dolu bakışları önünde ve Meşrutiyetçilerin 'Hurraaa!' diye yükselen sevinç çığlıkları arasında idam edilmiş; ve Müslüman kitleler ise hep sindirilmişti.
Evet, 1979'da Şah düzenini yıkan ve Şah'ı kaçıran İslam İnkılabı Hareketi'nin lideri olan Rûhullah Humeynî de son 100 yıldaki o ideolojik kavgaların içinde, kendisine Fazlullah Nurî'yi örnek almıştı..
İran ülkesi (bir Türk Hanedanı olan) Kacar (Kaçar değil) Hanedanı'nın elindeydi ve o Hanedan'ın ordusunda Savunma Bakanı olan Rıza Han isimli bir subay, Osmanlı'nın sonunun İran'da da tekrarlanmasını isteyen İngiliz emperyalizminin planına göre 1925'lerde İran'da Kacar Hanedanı'na son veriyor ve Pehlevî Hanedanı'nı kuruyordu.. Bu Rıza Han, son Şah olan Muhammed Rıza Pehlevî'nin babası idi. Rıza Han da, Meşrutiyet yıllarından beri, 'ulemâ sınıfı' ile kendilerini 'münevver/ aydın' diye niteleyen kesimler arasındaki kültürel, psikolojik ve itikadı savaşta, ulemâ sınıfına göz açtırılmamasını isteyen mâlum tarafta idi. Ama, Şiî Müslüman halk, dinini, rejime bağlı olmayan medreselerdeki ulemâ sınıfından öğrenmeye çalışıyordu..
1960'lı yıllarda, Şah M. Rıza Pehlevî 'İnkılab-ı Sefid' (Ak Devrim) adını verdiği bir sosyal değişikliğe gitmiş ve ulemâ sınıfını daha bir susturmaya çalışmıştı. Ve amma, bu devrim geri tepmiş ve 4-5 Haziran 1964 (İran takviminde Ponzdeh (15) Khordad) tarihinde, halk kitleleri Şahlık rejimine karşı ayaklanmış ve yaklaşık 15 bin kişi o ayaklanmada can vermişti.. O ayaklanmaya destek verenlerden birisi de -medreseleriyle ünlü Kum şehri ulemâsından, 'Âyetullah' unvanına sahip Rûhullah Humeynî idi ve yakalanıp zindana atılmıştı..
Ancak, ulemâ sınıfından öyle yüksek mertebeli bir âlimi zindana atmak kolay değildi.. Halk kitleleri ona sahip çıkıyordu.. Bunun üzerine, Şah M. Rıza Pehlevî , Türkiye'de o sırada Başbakan olan İsmet İnönü ile anlaşıp, Rûhullah Humeynî'yi gizlice zindandan çıkarıp, Türkiye'ye gönderiyor ve Türkiye de onu, devamlı göz altında tutulacak şekilde, Bursa şehrinde Muradiye mıntıkasında bir mekâna yerleştiriyordu..
Ama, o mekân, İran'dan gelen pek çok bağlıları tarafından bir ziyaret merkezi haline getirilince, Bursa'da 11 ay kalan Humeynî, Irak'ın -Osmanlılar zamanından beri Şia medreseleriyle ünlü- Necef şehrine gönderiliyordu.. Ve oradaki medreselerde ders veren Rûhullah Humeynî bir İnkılap Lideri havasında, İslamî devlet nazariyesine ağırlık veren dersleriyle ve Şah'ı hedef alan ve Şah'ın İsrail, İngiliz ve Amerika uşağı olduğuna dair sert vaaz ve hutbeleriyle ve konuşmalarıyla tanınıyor ve bu konuşmaların ses kayıt cihazlarıyla, teyplerle İran içindeki kitlelere de etkin ve yaygın şekilde ulaştırılması üzerine, Şahlık rejimini tedbirler almaya sevk ediyordu.
1977 yılı ortalarında İran'da, Şahlık rejiminin hem İslamî ahlâkı tahrip eden uygulamaları alabildiğince teşvik etmesi ve hem de ekonomik dengesizlikler açısından halk kitleleri bir daha gösteriler yapmaya başlayınca, en başta da, Şah ve babasının heykellerinin yıkılması ve devlet dairelerindeki ve her yerdeki fotoğraflarının yakılmasıyla başlayan ayaklanma giderek genişliyor ve gösterilerde ölenlerin sayısı bazı günler 5 bin ölümü bile geride bırakıyor; milyonluk halk kitleleri, hareketlerinin liderinin 80 yaşına yaklaşmış olan Humeynî olduğunu 'Allah'u Ekber / Humenynî Rehber' nidalarıyla ilân ediyorlardı..
Şah bu durumda, Irak lideri Saddam Hüseyin'den Necef şehrindeki 'Humeynî'yi Irak dışına atmasını istedi ve o da onu oradan alıp, Kuveyt Havaalanı'na götürüp bıraktı, Eylûl-1978 ortasında.
Ancak, Humeynî oradan nereye gidecekti? Halkı Müslüman olan ülkelerin liderlerine birer mektup göndererek, kendisine iltica hakkı tanınmasını istiyordu, ama, hiç bir muhatap ülke lideri, Şah'la karşı karşıya gelmemek için onu kabul etmiyordu.
Kuveyt Havaalanında 5-6 gün bekleyen Humeynî, nihayet, o dönemin Fransa Devlet Başkanı 'Valéry Giscard d'Estaing'den (Jiskar d'Esteyn) alınan bir izinle Paris'e uçacak olan bir Fransız uçağına bindiriliyordu..
Ve Paris'te kiralanan bir mekânda Humeynî ve İran'daki milyonların 'Allah'u Ekber'li dev gösterileri dünyayı ve İran'ı derinden sarsıyordu..
Ve nihayet 5 Ocak 1979 sabahı, Şah ve ailesi İran'dan gizlice kaçıyor ve 1 Şubat 1979 günü de Âyetullah Humeynî, bir Fransız uçağıyla İran'a dönüyor ve Tahran'da milyonlar tarafından karşılanıyor, İran hadisleri dünyayı sarsmaya devam ediyordu. (Bunu şunun için anlatmak gerekiyor.. Bu teferruatı bilmeyen niceleri, şimdilerde, Amerika, Şah'ın oğlu Rıza Pehlevî'yi veya bir başkasını İran'ın başına geçirmeye hazırlanırken, 'Humeynî de Fransızlar tarafından eğitilip gönderilmişti, İran'a..' diyebiliyorlar.. Halbuki, Humeyn'nin Fransa'da kalışı sadece 4 ay kadardır ve eğitilmekten söz edilecekse, 80 yaşına gelmiş sıradan bir insan bile o sürede ne kadar eğitilebilirdi, onun da hesap edilmesi gerekir..)
*
Sözün burasında, ilk yazıda değindiğim konuların devamına dönebiliriz..
Önce, ilk gençlik yıllarıma ait bir hâtıramı nakledeyim..
1958 Temmuz'unda, 14-15 yaşında bir çocuk olan Irak Kralı ile amcası ve Veliaht olan Abdulillah ve de Osmanlı döneminden kalma bir 'Paşa'lık ünvanını da kullanarak, Irak ülkesine, tam da İngilizlerin istediği gibi 40 yıl hükmeden Irak Sadrâzamı/ Başbakanı 'Nuri Said Paşa', Ankara'da bekleniyorlardı resmî bir ziyaret için.. Her taraf, Irak bayraklarıyla donatılmıştı..
Ama, gün ortası olmuş, ancak henüz de gelen giden olmamıştı.
Mutlaka bütün dünya gibi, Ankara'nın da haberi olmuştu, ama, henüz durum halka açıklanmamış ve gerekli iç güvenlik tedbirleri daha da sıkılaştırılmıştı.. Ve öğleden sonra, Irak'ta, 'Saray'ın güvenilir generali olan Gen. Abdulkerim Kasım kanlı bir darbe yapmış ve o çocuk Kral ve amcası Veliaht Abdulillah ve aile efradı, tamamıyla öldürülmüştü.. (Ki, General Kasım'ın tank birliklerinin geceleyin Bağdat'ta hareket halinde olduğu, Sadrâzam Nuri Said Paşa'ya bildirildiğinde, 'Tamam, onun tanklarıysa, mesele yok..' demişti; o kadar güven vermişti...)
Kraliyet Ailesi toptan ve kanlı şekilde tasfiye edildiği halde, Nuri Said Paşa'dan ise haber yoktu..
Ancak, 3 gün sonra, çarşafa bürünmüş bir kadın görünümünde yakalanan Nuri Said Paşa, hemen iple bir arabanın arkasına bağlanmış ve Bağdat sokaklarında canlı canlı süründürülerek öldürülmüştü..
Bu korkunç ihtilal veya askerî darbe, genç hâfızamda korkunç bir iz bırakmıştı.. Çünkü tarihten okuduğum, 1789- Fransız İhtilali ve 1917'de Rusya'da meydana gelen Bolşevik/ Komünist İhtilali ve sonrasında yüzbinler ve milyonların ölümüyle neticelenen sosyal patlamalardan sonra, - 1923 sonrasında bizde nelerin-nasıl gerçekleştirildiğinden de bir haberimiz olmadığından ve hâlâ da pek bilinmeyen uygulamaları yok sayarak- Türkiye'de 1958-Irak İhtilali gibi korkunç kanlı bir darbe yapılacağına asla ihtimal vermiyordum..
Ama, 2 yıl sonra, 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi yapıldığında, henüz 15 yaşında olan bir genç çocuk olarak, bu gibi işlerin bizde de olabileceğini öğreniyordum..
*
27 Mayıs 1960 Darbesi'nden birkaç gün sonra Ankara'daki yatılı okulumuz tatil edilmiş ve öğrenciler evlerine- şehirlerine gönderilmişti.. 1 hafta kadar sonraydı ve Samsun'daydım.. Sanırım, Ramazan veya Kurban Bayramı vardı.. Sabahleyin babamla birlikte Samsun'un Büyük Camii'ne namaza gitmiştik..
Bir vaaz hocası, Laz şivesiyle ateşli bir vaaz veriyor ve 'Aziz vatandaşlarimuz, hirsuzlar yakalanmişdur, cezalarını çekeceklerdur, memleketimizu aydinluk yarinlar bekleyuu...' vs. cümleleri çok ateşli şekilde arka arkaya sıralıyordu.. Ayrıca, o askerî darbe, 27 Mayıs 1960 Cuma günü yapılmasaymış, o gün, bütün ülkede, Demokrat Partililer, Halk partilileri ülke çapında öldürecekmiş..' gibi korkunç iddiaları fısıltı halinde, köylere bile yayılıyor ve insanlar da, Ordu'nun uyanıklığına daha bir teşekkür ediyorlardı..
Gazeteler, Adnan Menderes ve Demokratların hırsızlıklarını çarçaf-çarşaf yazıyorlardı.. Babamın tuğla ocağında çalışıyordum.. Babamla siyaset de konuşuyordum elbette, babam her ne kadar okuma-yazmayı sonradan öğrenmiş olsa da, bir köy filozofu ayarında bana da hayat dersleri veriyordu..
Bir gün babam dedi ki:
'Oğlum, bu ihtilalcilerin iddiaları eğri mi- doğru mu, bilemem.. Ama, ben sana şunu söyleyeyim..
İran'da bir Şah varmış..
Bir gün halk ayaklanmış ve Şah'ı alıp hapse veya idâma götürürken, Şah ağlamış..
'Niye ağlıyorsun, bize çektirdiklerinin cezasını göreceğinden mi korkuyorsun?' demişler..
Şah, 'Yooo.. demiş; ben bu milletin geleceğine ağlıyorum.. Çünkü, benim bunca yıllık Şahlığım sırasında Hazine'min dolmasına az bir şey kaldıydı. Hazinem dolunca, gerisini halka verecektim..
Ama, şimdi benden sonra gelenlerin hazineleri de, cepleri de bom-boş.. Bu milletin çekeceği var, ben buna ağlıyorum..' cevabını vermiş..
*
Bu sözlerdeki 'kıssa'lardan alınacak hisseler olmalı..
Şimdi, bugünlerde İran'da olup bitenleri anlamaya çalışanlardan niceleri, '10-12 yıl öncelerde Türkiye'de yaşanan ve 2-3 ay kadar devam eden 'Gezi Hadiseleri'nin cereyan ettiği günleri' hatırlattığını belirttiler.. O günleri hatırlıyorum. Almanya'da idim ve Almanya TV. kanalları, 'Türkiye'deki Erdoğan Hükûmeti'nin birkaç saat içinde düşebileceğini' ileri sürüyorlardı, heyecanla ellerini ovuşturarak..
Ama, onlar beklentilerinin gerçekleşmediğini gördüler, hayal kırıklığı ve yeis içinde.. Çünkü o hadiselerin giderek azgınlaştığı günlerde, o Gezi Hadiseleri'nin öncüleri olduklarını ileri süren grup, Hükûmet'e, 'filan konularda yapılan yatırımlardan da vazgeçeceksiniz.' gibi acayip şartlar bile ileri sürmek cüretkârlığında bulunuyorlardı.
O günlerde yurt dışı bir resmî gezide oluşu yüzünden, Erdoğan'ın ülkede olmamasını bile, göstericiler, kendi hareketlerinin gücü haline dönüştürebileceklerini hayal ediyorlardı.. Üstelik, Tayyip Bey'e vekalet edenler de Başbakan Vekili olsalar bile karar almakta etkili olamıyorlardı..
Esasen, sosyal psikoloji de, liderliğin, sadece unvan veya görüntüden ibaret olmadığını söyler.
Nitekim, günler boyu, Türkiye dışında olan Erdoğan'ın bir gece yarısı İstanbul'a dönüşünde, havaalanında on binler tarafından karşılanması, o hareketin başarısızlığa uğrayacağının ilk ciddî işareti olarak değerlendirilmişti. Çünkü, halk kitleleri kendiliklerinden harekete geçemese de, arkasından gideceği cesur ve kararlı bir lider arayışı içindeydiler.. Ve, nitekim de öyle oldu..
Tayyip Bey, 2 aydan fazla bir süredir ülkede karışıklık çıkarmak ve kamu mallarına zarar vermek isteyenlere karşı çok kesin bir tavır takınmakla kalmamış, fitne çıkarmak için kendilerine Taksim Meydanı ve etrafını hareket alanı olarak seçenlerle halkı karşı karşıya getirmemek dikkatiyle, kitleleri, Zeytinburnu yakınlarındaki Kazlıçeşme'de bir mitinge davet etmiş ve o bir çağrı ile oraya koşan milyonlardan oluşan büyük kalabalıklar, karşı tarafın sinmesini sağlamıştı.. Bu hususa dikkati çeken Tayyip Bey, 'Biz bu halk kitlelerini de Taksim Meydanı'na da davet edebilirdik, ama, karşıt grupların karşı karşıya gelmemesi ve ortaya buhranlı bir durumun meydana gelmemesi için, o uzak bir semti seçtik..' diyordu; sorumluluk taşıyan bir yönetici olarak..
Bunu şunun için hatırlatıyorum.. İran'da da zaman zaman ve çoğu, toplum kesimlerinin itiraz duygularını tahrik edebilecek bir takım beklenmeyen gelişme ve hadiseler karşısında, bazı muhalefet odaklarının, itiraz duygularını dile getirmeleri için kitleleri sokağa çağırmaları sahneleri yaşanıyordu.. Ama, kontrolden çıkmadıkça, bu gibi gösteriler bir sosyal rahatlama da getirebilirdi.
Nitekim, İstanbul'daki 'Gezi Hadiseleri' sırasında bir çok otobüs ve diğer kamu malları tahrip edilmiş, halkın rahatsızlığını başka alanlara kanalize etmek isteyenlerin yolunu açmak entrikası devreye sokulmak istenmiş ve amma, Tayyip Bey'in, endişelenmeden, kararlı bir tavırla aldığı tedbirler, o büyük oyunları bozmuştu.
İran'da da, evvelki gün, benzer bir yolun denenmesi, halk kitlelerinin, 'İslam İnkılabı'nın ilkelerine ve Rehberlik makamına bağlılıklarını bildirmeleri için bir karşı yürüyüş'e çağrılmaları, her şeyden önce 'İran halkının bu protesto yürüyüşlerini seyretmek , özgürlük isteklerini duymak insana büyük bir haz veriyor..' diyen Trump ve Netanyahu ve emsali zamâne firavunlarının rüyalarını bir kâbusa, korkulu rüyaya dönüştürmüş olmalıdır..
İran'da hafta sonu tatil günleri olan Perşembe ve Cuma günlerinde değil, bir iş günü olan 12 Ocak Pazartesi günü yapılan yürüyüşlerde, milyonların İnkılab'a ve mevcut yönetime bağlılıklarını göstermelerinin; 2 haftadır, dünyadaki mâlum odakları heyecanlandıran göstericilerin Amerika ve dünyanın diğer firavun odaklarındaki bütün Trumpgil'leri hayal kırıklığına uğrattığı ifade olunabilir..
Çünkü, 20 milyonluk Tahran'ın merkezini, batıdan Azâdî Meydanı'ndan İnkılab Meydanı'na ve oradan da, Doğu Tahran'daki İmam Huseyn Meydanı'na kadar uzanan -10 km'yi aşkın ve Tahran'ın merkezini batıdan doğuya kesen İnkılab Caddesi'ni baştan başa tıklım-tıklım dolduran milyonlarca insanın hançerelerinden yükselen , 'Allah'u Ekber' nidaları ve de Trump ve Netanyahu' gibiler için 'hayır duaları'yla yaptıkları dev gösteri, fitne çıkarmak isteyenlerin iştahlarını kursaklarında bırakmıştır.
*
Şimdi, Trump, İran'daki göstericilere, 'Yardımlarımız yolda.. Devirin İslamcı rejimi..' diye yol gösterirken İran'da ruhlarını emperyalist -şeytanî güçlere satmış öyle büyük kitleler bulacak mıdır; bu sorunun cevabı gelecek günlerde görülecektir.
Ancak, Müslüman coğrafyalarıyla oynamak için fırsat kollayan Trump ve Haçlı ruhu taşıyan diğer benzerlerinin İran'da muvaffak olmaları halinde, bunun bütün Müslüman coğrafyalarında da derin sarsıntılar meydana getirebileceğini emperyalistler hesap ederken, biz bütün bunları görmemezlikten mi geleceğiz?
*
Evet, bu konuyu dikkatle izlemeye devam edeceğiz, inşaallah....
Bütün ‘Firavun'lara duamız, ‘yok olmaları' içindir…
16 Ocak 2026 Cuma
İster-istemez her mahfilde İran konuşuluyor bugünlerde...
İran genelindeki yaygın gösterilerde, ölümler olduğu gizlenmiyor. Dün, resmen 600 küsur olarak açıklandı ölümler... Ve bunlardan 60 kadarının resmî güvenlik güçleri mensupları olduğu da belirtilerek... Ama yurt dışındaki ABD ve AB destekli İranlılarca ajanslara, medya organlarına yapılan açıklamalarda ise 4 rakamlı ölümler bile söyleniyor. Bizdeki ekran tartışma ve yorumlamalarında ise daha çok emperyal güç odaklarınca dile getirilen iddialar tekrarlanıyor.
Bu arada, 'mevcud rejim tarafından kabul edilen İran Bayrağı'nın yırtıldığı ve yakıldığı'na dair haberler ve video görüntüleri ekranlardan yansıtılıyor.
Ne kadar doğrudur, meçhul. Çünkü artık şu 'yapay zekâ' yöntemleriyle nice uyduruk haberler ve neler-neler yapılmıyor ki.
Ama eğer gerçekten de o bayraklar yırtılıp yakıldıysa, onu yapanlar alçaktır. Çünkü 47 sene öncelere kadar, Şah dönemindeki 'şîr-i hurşit' / (güneş- aslan) denilen İran Bayrağı, 'yeşil, beyaz ve kırmızı' üç şerit halinde ve ortadaki beyaz şerit üzerinde de, 'elinde kılıç tutan bir aslan' ve arkada da bir yarım güneş resmi bulunurdu.
1979 başında İslam İnkılabı Hareketi, 2500 yıllık olduğu ileri sürülen (bizde de başka türlü yapılan takvim değişikliğinden ilhamla) Hicrî takvimi kaldırtan Şah, 2535'li yıllarda olunduğu iddiasını kabul eden Şehinşahlık takvimini kaldırmış, Ay ve Güneş yılı takvim hesaplamalarına göre ve Hz. Peygamber (S)'in Hicret'ini esas alan Hicrî takvime dönmüştü... Ki, şimdi Hicrî-kamerî (354 günlük) Ay Yılı açısından 1447 yılındayız; Hicrî- Şemsî /(365 günlük) Güneş Yılı açısından da 1404 yılında.
*
Şah dönemine son verilince, o takvim gibi, bayraktaki o 'kılıçlı aslan' resmi de kaldırıldı, yerine kabul edilen yeni bayrakta o renkli şeritler korundu ve ortadaki beyaz şerit üzerine 'Lâilaheillallah' yazısı konuldu ve beyaz şeridin üst ve alt kenarlarına da, 'kufî' hattıyla yazılmış onlarca 'Allah'u Ekber!'ler...
Böyle 'mübarek' kelimeleri bilerek yırtıp atan yakan veya çiğneyenler gerçekte neyin düşmanı olduklarını sergileyen alçaklardır.
Tabiî burada, Şahlık yerine kurulan bu yeni rejimin ismine bakılarak, ne kadar İslamî olduğu tartışılabilir. O, ayrı bir konu... Kaldı ki, en iyi rejimler bile uygulamada, kendi aslî temelleri aynen koruyamazlar. Bu açıdan, resmî isimlerinde 'İslam Cumhuriyeti' yazılı, Pakistan, Afganistan ve Moritanya'nın da, taşıdıkları o ismi ne kadar temsil ettikleri de düşünüldüğünde benzer tablolar ortaya çıkar.
Ama en azından hedef olarak, o isme lâyık olmak ideali esas alınmaktadır. Diğerleri ise devlet hayatında, 'ilâhî vahy'i red esası üzerine kurulu 'laicism'i /laik'liği esas edinmek söz konusudur ki, bu iki ayrı dünya anlayışı mukayese bile edilemez.
*
Evet, İran da taşıdığı o isme uymayan bir sürü hata yapmıştır, özellikle de Suriye'de ve Saddam sonrasındaki Irak'ta da... Irak'ta, 'Halk Gönüllüleri Ordusu' mânasındaki 'Haşd-i Şa'bî' denilen ve belli bir mezhebin hâkim kılınmasında kullanılan 300 bine yakın bir 'silahlı güc'ün resmî ordu dışında tesis olunması ve onların hele de Irak ve Suriye'de neler yaptıkları henüz açıkça ortaya konulamamıştır.
Ama biz Müslümanlar olarak, başka Müslüman halkların başındaki rejimlerin ve yönetici kadroların pek çoğunun tahakküm ettikleri Müslüman halkların inançlarına yaptıkları ve yapmakta oldukları nice zulümleri hatırlamıyoruz bile.
(Bu arada belirteyim... Evvelki gün, Devlet Bahçeli Bey, partisinin Meclis Grubu'nda konuşurken, Temmuz-1919'da Erzurum Kongresi'nin 'Reis'inin, o sırada Bitlis Valisi de olan Mazhar Müfid'e, gelecekte neler yapmak istediklerini yazdırırken, 'neyin, ne zaman yapılacağının iyi hesap edilmesi gerektiği'ni bir siyaset ilkesi olarak belirtince, o hatırlatmanın devamının da anlatılacağını dinlemek isterdim. Bahçeli Bey ise, sadece o ilkeyi belirtmekle yetindi.
Halbuki o ilke hatırlatmasından sonra Mazhar Müfid'e yazdırılan notta, 'T. Tarih Kurumu'nca -kemalist açıdan teyid olunarak- yayımlanan o hâtıratta asıl çarpıcı cümleleri de dinlemek güzel olurdu. Çünkü Mazhar Müfid'e -gizli kalması kaydıyla- yazdırılan notta, 'Günü gelince Saltanat ve Hilâfet için gerekenin yapılacağı, hanımlara tesettür yasağını getiren düzenlemelerin kaldırılacağı ve halka şapka giydirileceği ve latin alfabesinin kabul edileceği'ne dair konular birer birer yazdırılınca, -evet Müslüman Milleti, dinini, vatanını, haysiyetini korumak için çetin bir mücadeleye, olmak ya da olmamak savaşına hazırlanırken; Mazhar Müfid, hele de son olarak söylenen 'latin alfabesinin kabul edileceği' konusuna gelince, 'Paşam çok hayalcisiniz...' der ve Paşası da ona, 'Bir gün başarılı olduğumuzda, bunlar, zamanı gelince yapılacak ve ben sana hangi maddeye geldik diye soracağım...' der... Bahçeli Bey keşke bu noktaları da hatırlatsaydı.
*
Ama İran konusunda Devlet Bey'in yaptığı değerlendirmeler ve aslında emperyalist güç odaklarının Müslüman coğrafyalarının tamamı üzerinde oynanmak istenen entrika ve oyunlara da bir ihtar mahiyetinde olması açısından, o konuşmanın en çarpıcı bazı bölümlerinden bir özet sunmakta fayda var, geleceğe de taşınması açısından.
Evet; Bahçeli Bey'in şu sözlerinin üzerinde bilhassa durulmalıdır:
'(...) İran'da para birimi riyalin rekor seviyede değer kaybetmesinin ardından başkent Tahran'daki Tarihi Kapalı Çarşı esnafının 28 Aralık 2025 tarihinde başlattığı protestolar 16'ncı gününde kitleselleşerek ülke geneline yayılmıştır.
Bu anlattığım madalyonun bir yüzüdür.
Diğer yüzü ise İran'a yönelik organize ve çok aktörlü istihbarat ve emperyalist provokasyonlar, kumpas ve tertiplerdir.
Mühim olan, dikkatle tefrik ve tefsir edilmesi gereken de bu yüzdür.
İran'daki şiddet olaylarında çok sayıda kişi hayatını kaybetmiştir.
Hem olan, hem de olması gereken siyasi gerçekliğe bakarak diyebilirim ki, İran'ın huzursuzluğu, İran'ın bölünmüşlüğü, İran'ın sancı içinde kıvranması Türkiye'yi ve bölge ülkelerini her açıdan tehdit etmektedir.
Komşu ülke İran'ın siyasi ve toprak bütünlüğü, iç barış, istikrar ve huzur iklimi Türkiye için hayat memat konusudur.
Hangi mihrakların devrede olduğunu, hangi planların uygulamaya geçildiğini, nasıl bir İran'ın hedeflendiği parkta oynayan çocuklara sorsak onlar bile itiraf ve ifade edeceklerdir.
Buzdağının yalnızca görünen kısmına değil, su altında kalan bölümüne bakmak lazımdır.
İran'a neşter vuran, İran'ı felç etmek için örtülü operasyon yapan; siyasi, askeri ve ekonomik tehditlerle köşeye sıkıştırmaya çalışan mihrakların hüviyetleri belli, habis ve hayasız hedefleri bilinmektedir.
Tehdit son derece tanıdık ve yakındır.
Gezi Parkı olaylarıyla İran'daki malum olaylar arasındaki benzerlikler üzerine dikkatle düşünmenizi özellikle temenni ediyorum.
ABD ve İsrail'in, İran'a karşı saldırı pozisyonuna geçmesi, doğrudan müdahale amacıyla ülkenin daha da karışmasını gözlemeleri, daha doğrusu karıştırılmasını temin etmeleri az evvel bahsettiğim küresel konvansiyonel savaşa bir adım daha yaklaşmaktır.
İran'daki olaylara siyasi, ahlaki, inanç, kültür ve komşuluk bağları gereğince mutlaka karşı durulmalı, karşı çıkılmalıdır.
Üzerinde yaşadığımız coğrafyanın Siyonist ve emperyalist kuşatma ve kurcalamayla alt üst edilmesi, etnik ve mezhebi fay hatlarının kırılarak husumet mevzilerinin çok daha güncellenip güçlenmesi hepimizin aleyhine olacaktır.
Bu nedenle gün bir ve beraber olma günüdür.
İran Türklüğünün olaylara soğuk ve mesafeli tavrı da ayrıca değerli ve tebrike layıktır.
İran halkı emperyalizmin köstebek lider projesine ve siparişine müsaade etmeyecektir.
(...)
Bakınız, Suriye'nin orasına burasına yuvalanan Siyonist alçaklık suyu bulandırmak, iç bütünlüğü yıkmak, iç bölünmeleri kışkırtmak için her yola tevessül ve teşebbüs halindedir.
Halep'in Eşrefiye ile Şeyh Maksud mahallerini içine alan çatışmalar her açıdan düşündürücüdür.
SDG/YPG yanlış üstüne yanlış yapmıştır.
Halep oradaysa, arşının Şam'da olduğu netleşmiştir.
Trump ise ayaküstü bunları satmıştır.
Şu gerçeği tekrar vurgulamakta yarar olacaktır.
Halep'te sivilleri canlı kalkan yapan, masumların arkasına saklanan, onları ölüme sürükleyen SDG/YPG'dir.
Çok şükür Suriye ordusu sivilleri sabırla ve tam tekmil halinde tahliye etmeyi başarmış, onların kılına bile dokunmamıştır.
DEM Parti yetkililerinin "Türkiye'yi uyarıyoruz" diyerek başlayan söz ve açıklamaları, SDG/YPG'yi aklama ve arkalama niyetleri hakikaten çok üzücü ve sorunlu bir dildir.
Terörsüz Türkiye'nin adım adım gerçekleştiği bir süreçte her türlü fedakârlık yapılıyorken birden bire Halep gerekçesiyle sokaklara dökülmek, sivri dile saplanıp kalmak, Diyarbakır'dan İstanbul'a kadar meseleyi bağlamından koparıp istismar etmek hiç kimseye bir şey kazandırmayacaktır.
Bilinmelidir ki, Türk'ün kanı Kürt'e, Kürt'ün kanı da Türk'e haramdır.
Çünkü biz kardeşiz, biz kader ve keder ortağıyız.
(...)
Tarih ve coğrafyayı birbirine bağlayarak barış kuşağının sıcaklığı milletimizin ve bölge halklarının bahtını ve yolunu açacaktır.
İnancımız, irademiz, ümidimiz ve hedefimiz de bu şekildedir.
(...)
Türk'ün kaderi Kürt, Kürt'ün kaderi Türk'tür diyeceğiz.
Eli silahlı, eli kanlı, vicdanı lekeli, kalbi nasırlı teröristleri aramızdan çekip çıkaracağız.
Türkiye'mizin ve bölgemizin telafisi mümkün olmayan bir yıkıma sürüklenmesini önlemek hepimiz için millî bir görevdir.
Herkes üstüne düşen sorumluluğu, siyasî hesapları bir kenara bırakarak yerine getirmelidir.(...)'
Vicdanların giderek daha bir galeyana gelmesi, bir şuûrlanmanın yükselmesidir de...
18 Ocak 2026 Pazar
Okuyucularla Hasbihal...
Muhterem okuyucularımızın eleştiri ve görüşleri etrafında pazar günleri yaptığımız bir Hasbihal'e daha sağlık-âfiyet üzere, hayırlı çalışmalar dileği ve selâmlarımızla başlıyoruz.
*Diyarbekrî isimli kardeşimiz, 'İran'da son günlerde meydana gelen karışıklıkları biz hüzünle seyrederken, ekranlardaki tartışmalarda ise 'molla rejimi' diye, örtülü bir aşağılama edâsıyla öyle bir anlatılıyor ki ancak o kadar olur. Halbuki, 'Molla' bizim oralarda İslamî ilimleri temsil eden 'en yüksek ilmî mercideki şahıs'lar için kullanılır. 'Molla bir işi yönetirse şeriatla yönetir demektir.' Batılılar ve batıcılar ise bu ıstılah'ı ironi ve aşağılayıcı bir ifade olarak kullanıyorlar. Şimdi iyice bakarsak, İran'ı, İslam âleminde bir çıbanbaşı olan siyonist rejim ve onun baş hâmisi/ koruyucusu ABD'nin karıştırdığını görebiliriz.
-- Bu okuyucumuzun dile getirdiği hassasiyete ekleyerek belirtelim ki, İran'daki rejimin ve uygulamalarının yanlışları olmaz mı ve hem, nasıl olmaz? Yanlışsız bir devlet iddiasıyla ortaya çıkmak ancak, Hz. Peygamber(S)'in devleti için söz konusu edilebilir. Evet, ekranlarda, İslam Devleti ve İslam Cumhuriyeti gibi nitelemeleri öyle bir kullanıyorlar ki, sanki onlar bu terimlerin gerçeğini istiyorlarmış gibi... Haydi yapsınlar da görelim... Ama onların derdi daha iyisini gerçekleştirmek değil, demokrasi adına sığınarak emperyalistlerin değirmenine su taşımaktan ibarettir...
*Bingöl'den Râmiz Haşmetli diyor ki: 'Selahaddin ağabey, sizin yazılarınızdan istifade ediyoruz. Ama Devlet Bahçeli'nin geçen haftaki konuşmasını sütunlarınıza kabul mânasında almanız beni düşündürmedi değil... Yani, Devlet Bahçeli'nin hele de şu sözlerine inanalım mı?
'Hem olan, hem de olması gereken siyasi gerçekliğe bakarak diyebilirim ki, İran'ın huzursuzluğu, İran'ın bölünmüşlüğü, İran'ın sancı içinde kıvranması Türkiye'yi ve bölge ülkelerini her açıdan tehdit etmektedir.
Komşu ülke İran'ın siyasi ve toprak bütünlüğü, iç barış, istikrar ve huzur iklimi Türkiye için hayat memat konusudur.
(...) Buzdağının yalnızca görünen kısmına değil, su altında kalan bölümüne bakmak lazımdır.
İran'a neşter vuran, İran'ı felç etmek için örtülü operasyon yapan; siyasî, askerî ve ekonomik tehditlerle köşeye sıkıştırmaya çalışan mihrakların hüviyetleri belli, habis ve hayasız hedefleri bilinmektedir.
Tehdit son derece tanıdık ve yakındır.
Gezi Parkı olaylarıyla İran'daki mâlum olaylar arasındaki benzerlikler üzerine dikkatle düşünmenizi özellikle temenni ediyorum.
ABD ve İsrail'in, İran'a karşı saldırı pozisyonuna geçmesi, doğrudan müdahale amacıyla ülkenin daha da karışmasını gözlemeleri, daha doğrusu karıştırılmasını temin etmeleri az evvel bahsettiğim küresel konvansiyonel savaşa bir adım daha yaklaşmaktır.
(...) Üzerinde yaşadığımız coğrafyanın Siyonist ve emperyalist kuşatma ve kurcalamayla alt üst edilmesi, etnik ve mezhebi fay hatlarının kırılarak husumet mevzilerinin çok daha güncellenip güçlenmesi hepimizin aleyhine olacaktır.
Bu nedenle gün bir ve beraber olma günüdür.
(...) Şu gerçeği tekrar vurgulamakta yarar olacaktır.
Halep'te sivilleri canlı kalkan yapan, masumların arkasına saklanan, onları ölüme sürükleyen SDG/YPG'dir.
Çok şükür Suriye ordusu sivilleri sabırla ve tam tekmil halinde tahliye etmeyi başarmış, onların kılına bile dokunmamıştır.
(...)
Terörsüz Türkiye'nin adım adım gerçekleştiği bir süreçte her türlü fedakârlık yapılıyorken birden bire Halep gerekçesiyle sokaklara dökülmek, sivri dile saplanıp kalmak, Diyarbakır'dan İstanbul'a kadar meseleyi bağlamından koparıp istismar etmek hiç kimseye bir şey kazandırmayacaktır.
Bilinmelidir ki, Türk'ün kanı Kürt'e, Kürt'ün kanı da Türk'e haramdır.
Çünkü biz kardeşiz, biz kader ve keder ortağıyız.
(...)
Türk'ün kaderi Kürt, Kürt'ün kaderi Türk'tür diyeceğiz.
Eli silahlı, eli kanlı, vicdanı lekeli, kalbi nasırlı teröristleri aramızdan çekip çıkaracağız.(...) Herkes üstüne düşen sorumluluğu, siyasî hesapları bir kenara bırakarak yerine getirmelidir.(...)'
*
--Evet, bu okuyucumuz, Bahçeli'nin bu sözlerinin samimiyetine inanalım mı?' diyor...
Bu muhterem okuyucumuza şu kadarını belirtelim ki, Hz. Peygamber (S)'den rivayet olunan, aktarılan 'Ben kalblerde olanı bilmek için gönderilmedim...' meâlindeki bir cümlede, başkalarının kalbinde veya zihninde geri planda neler olduğunu keşfetmeye çalışmak konusunda bizi ikaz etmelidir... Söylenenlerin manasının doğru olup olmadığına dair...
Elimizi vicdanımıza koyar, şer'î sorumluluğunu kabullenerek ona göre bir değerlendirme yaparız.
*İsmini yazmayan bir okuyucu da, 'TRT, İran içinde silah dağıtanları gösterdi, iç savaş istiyor, büyük patron ABD...' diyor.
*Atilla imzasıyla yazan okuyucu da, 'daha yakın geçmişe, 1 yıl öncesine kadar Suriye'de, mezhebçi politikaları uğruna katledilen on binlerce Sünni Müslümanı kimse konuşmuyor. Devrimin 47. yılında İran 'da kitleler, seküler taleplerle sokaklara çıkıyorsa kimse sormaz mı 'dışarıyla uğraşmaktan içeriyi unutmuşsun, demez mi? diyor...
*Ahmet Ercan isimli okuyucu da diyor ki, özetle: 'Suriye' de, Yemen'de, Irak'ta döktükleri kan, işledikleri korkunç cinayetler ve mazlumların arşa çıkan feryatları unutuldu mu?
"Eğer Allah'ın, insanların bir kısmıyla diğer kısmını engellemesi olmasaydı, -Allah'ın adı çokça anıldığı- manastırlar, kiliseler, havralar ve mescidler- yıkılıp giderdi." mealindeki âyeti unutmayalım.
*Abdullah Kul isimli okuyucu da, şöyle diyor: 'Bütün güç ve kudret Allah'a aittir. Yeter ki Müslüman halklar O'na dayansın, şeytanın hileleri yıkılmaya mahkûmdur. 'Lâilaheillallah ve Allah'u Ekber'den güç alan mümin halklar inşaallah küfrü yerle bir edecekler, zafer inananların olacaktır.
Ya şehadet, ya zafer...
Müminlere bu dikkatte oldukları müddetçe, yenilgi yoktur. Şehadeti saadet bilen bir milletin esareti de yoktur.
'Emperyalist müstekbir haydutlar çetesi'ne karşı Müslümanlar her şeye rağmen birleşmeli, küfrün bütün entrikalarını bozmalıdırlar. İlâhî ya Rabb, şeytanî güçleri KAHHAR ismin ile kahr'u perişan eyle. Müslümanlara da birbirlerine karşı merhametli, küfre karşı ise şiddetli olma şuûru nasib eyle...'
Âl-i İmrân Sûresi 103. ayet (Meali) "Hep birlikte Allah'ın ipine sımsıkı sarılın; ayrılığa düşmeyin. Allah'ın size olan nimetini hatırlayın. O'nun lütfuyla kalpleriniz birleşti ve kardeş oldunuz. Siz bir ateş çukurunun tam kenarında iken, oradan da sizi Allah kurtarmıştı. İşte Allah size âyetlerini böyle açıklar ki doğru yolu bulasınız..."
İlahî emir böyleyken başka bir şeye, tevile-tefsire ihtiyaç var mıdır? Küfür tek millet. Müminler her şeye rağmen kardeştirler. Emperyalist müstekbir şeytani tağuti güçlere karşı mazlum, mustaz'af (yani, güçleri ellerinden haksızca alındığı için zayıf kalmış, zayıflatılmış) olan Müslüman insanlar, birleşmeli, birlikte mücadele vermelidirler.
'Ey İman Edenler! Eğer fasık bir kimse, size bir haber getirirse doğru olup olmadığını araştırın. Yoksa bir topluma cahilce kötülük edersiniz de sonra yaptığınız şeye pişman olursunuz. (Hucûrât-6)
Evet, medya manipülasyonları ile bir bilgi kirlenmesi mevcuttur, buna karşı koymak doğru bilgilenmek güvenilir kaynaklardan beslenmek ve adaletli davranmak ile olur. Ey Müslümanlar BİRLEŞİN!'
Selahaddin ağabey, ne olacak halimiz, çözüm belli de, niye kimse yanaşmıyor? Ümmetin vahdeti, tabiî ki BAŞ baş olmadan, gövde ne kadar büyük olursa olsun, bir şey yapamaz. Selahaddin ağabeye teşekkürler...
*Nazmi Uçkan isimli okuyucu da özet olarak diyor ki: 'Biz Müslümanlar olarak, elbette ABD, İsrail ve bütün seküler-laik putperestlerin karşısındayız. Özellikle konuya Türklük açısından bakanlara da bir sözüm var; İran'ı Türkler şiîleştirdi 500 yıl önce, Şah İsmail zamanında... İslam'ı bizden farklı yorumlayanlarla İslam düşmanlarını bir tutamayız.'
*Hakan Pakdil isimli okuyucumuz da şöyle diyor, 13 Ocak tarihli mesajında...
'Ben kimseyi tekfir etmiyorum. Ama Suriye'yi cehenneme çevirmedeki rolü açısından İran yönetiminin sorumluluğunu hatırlamasını ve ders almasını; İran halkının da onların yaptıklarından zarar görmemesini dilerim.'
İnşaallah Trump daha da iğrençleşir de ondan daha iğrenç olan Amerika'nın ne olduğunu dünya hiçbir zaman hatırdan çıkarmaz.
Belki de petrol kralları bu iğrençlik sayesinde yıkılacak!
*Özgürder Genel Başkanı Rıdvan Kaya kardeşimiz de, Selahaddin ağabeyin İran'da dünden bugüne yaşananları detaylarıyla aktarması ufuk açıcı...
İran'ın ABD ve İsrail tarafından hedef alındığı çok açık ve böyle bir vasatta sevsek de sevmesek de İran'da bir rejim değişikliğine karşı tavır almakla yükümlü olduğumuzu düşünüyorum. Mamafih görkemli bir devrimden kısa bir süre sonra halkı İslam'dan, imandan soğutan, ABD ve İsrail'e -hangi oranda olursa olsun- sempati beslemeye iten bir zihniyetin yapıp etmelerinin de sorgulanması şarttır.
Ne yazık ki İran yönetiminin yaptığı hatalar sonucunda ortaya çıkan yabancılaşma olgusu sadece dış güçlerin planları, saldırıları ile açıklanamayacak kadar bârizdir.
*Mehmet Yılmaz isimli okuyucu da, 'bölgemizin birliğe ihtiyacı var, bu kadar siyonist-emperyalist şeytanların üzerimize hücum ettiği bir ortamda bizleri birleştirici yazılar bekliyoruz. Teşekkürler...' diyor.
*Ali Karadeniz isimli okuyucu da 'Bilgi-hikmet, itidal-maslahat' meş'alesini kendisine 'yol azığı' yapıp bizleri aydınlatanlara teşekkürler...' diyor...
*Fatima Zehra isimli kardeşimiz de özetle diyor ki: İran halkı bizim kardeşimizdir. Hiç bir Müslüman, mezhebini-meşrebini din edinip dinin önüne geçiremez. Bugün ümmetin yanlışı buradadır... Bugün dava, mezheb-meşrep davası değildir... Bugün dava, İslâm'dır. Küfür tek millet olurken, bizim mezhebi farklılıklarımızı din edinmememiz gerekir. Emperyalist kâfirler, Müslüman dünyasını ezmek imkânı bulurlarsa, hiç birimize şu filanca mezhebden, şu filanca meşrebden diye farklı muamele yapmayacaktır... Tarihteki sürtüşmelerin, karşılıklı boğuşmaların bertaraf edilemeyeceğini biliyorum. Ama bugün ümmet birlik olmaz ise daha nice yüzyıllarımızı kaybedeceğizdir... Ayrılıkları-gayrilikleri mesele etmeyelim. Ayrılığımız- gayriliğimiz küffara yarıyor, görmüyor muyuz? Bir olalım, iri olalım, diri olalım; lûtfen...
*
''İslâm Milleti''nin bugün çektiği, ''Ulus-Devlet'' teorisi ve ''dil'' takıntısından...
19 Ocak 2026 Pazartesi
Son 100-150 yıldır, yani Osmanlı'nın çöküş sürecine girdiği dönemde, emperial güçler odakları tarafından 'Ortadoğu' olarak isimlendirilen coğrafya, Müslüman coğrafyalarının kalbi mesabesinde idi. Bu konuda elbette, İslam açısından en mukaddes beldelerin Mekke, Medine ve 'Beyt'ul-Maqdis' olarak da bilinen Kudüs'ün olmasının rolü büyüktü. Ancak, Müslümanların ekseriyet halinde yaşadığı diğer coğrafyalar da 1300 yıla yakın bir süre boyunca, artık sıradan bir coğrafya değil, 'İslam vatanı' hükmündeydiler..
İslam vatanı, yani, Müslümanların kesin doğru olduğuna inandıkları inanç değerleri ve sınırları ve o değerlerin kendi hayatlarına hâkim olduğu, hür olarak yaşadıkları coğrafyalar.. Sırf bu özellikleri dolayısıyla, orada daha önce yaşayan başka inançlardan halkların da, İslam'ı kabul etmeleri için asla bir dinî zorlamaya maruz kalamıyacakları, 'Kur'an-ı Mûbîn'in ifadesiyle kesin hükme bağlandığından, kendi değerlerine göre hür olarak yaşamalarına izin veren bir hayat nizamı içinde yaşamak hak ve imkânına sahib idiler.
Başka dinlerden, başka hayat tarzları içinde yaşayanlar, kamu nizamı açısından, İslam hukukunun belirlediği kuralların genel çerçevesine riayet etmeleri şartıyla,
tıpkı Müslümanlar gibi, 'inanç, can, ırz ve mal dokunulmazlıkları'na sahib oluyor ve insan hak ve haysiyetlerinden faydalanıyorlardı. 'Gayri-Müslimler'in bu yaşayış tarzı, İslam hukukunun genel çerçevesi içinde, 'zimmî hukuku' diye anılan bir bölümde tanzim ediliyordu..
Bu, nazarî- teorik açıdan genel çerçevedir.. Uygulamada, elbette İslam hukukunun genel çerçevesine riayet olunmayan dönemler ve yönetici kişiler/ kadrolar da olmuştur; Haccâc-ı Zâlim gibi.. Ve muhakkak ki nice Haccâc-ı Zâlim örnekleri de az değildir..
Ama, 600 yılı aşkın bir ömrüyle 'Müslümanlar tarihi'nin en uzun süreli devleti olan ve 'Devlet-i alîyye' (Yüce devlet) olarak anılan Osmanî Saltanatı, denilebilir ki, Hz. Peygamber (S) ve Hulefâ-y'ı Râşidîn ve de Emeviler'in son dönemlerine hükmeden (ve İkinci Ömer diye anılan) Ömer bin abdulaziz döneminde en ideal seviyelerde nitelenen diğer hükûmet tarzları ve yöntemleri açısından, 1400 yıla yakın tarih içinde hükümet ediş tarzında en az eleştiri alan bir dönemi temsil etmektedir, elbette çöküş dönemi hariç..
Asıl örnek olarak alınabilecek o dönemler bir hayal de olmayıp, gerçekleştirilebilmiş olduğundan, bugün de bir hayal, bir ütopya olarak değerlendirilemez. Çünkü, geçmişte uygulanmış ve yaşanmış örneklere sahibiz ; öyleyse yine o örnekler yine temel olarak alınabilir; bugün ve yarınlarda,
içinde yaşanılan zamanların şartlarını da göz önünde bulundurarak..
*
Gerek Hz. Peygamber (S) ve gerekse sonrasındaki örnek alınabilecek dönemlere bakıldığında, bugün Müslüman toplumlarını derinden meşgul eden etnik hâkimiyet veya coğrafî hâkimiyet tesis etme çabaları yoktur.. Hz. Peygamber'in etrafında Yemen diyarından Ebû Zer, Habeş diyarından Bilâl, Fars diyarından Selman, Anadolu taraflarından Suheyb gibi insanlarla; Mekke ve Medine'de çocukluk yaşından beri yanıbaşında olan Ali'den ayrı olarak, Mekke'nin önde gelen isimlerinden Ebubekr, Ömer ve Osman gibi yüksek karakterli şahsiyetler, evet, bir 'Millet', bir İslam Milleti'nin çekirdeğini oluşturuyorlardı.. Ve Mekke'nin önde gelen isimlerinden Ebû Cehl ve bizzat Hz. Peygamber'in amcası Ebû Leheb, 'millet-i küfr'ün Hak dinin inkârcıları olarak, putlar edinip onlara tapınan taifenin en önde gelenlerindendi..
Hz. Peygamber'in amcasının Kur'an diliyle nasıl anıldığını tekrara gerek bile yok.. Farklı dillerden olanlar inanç ve gönül dilinde birleşmişler, aynı dili konuşanlardan niceleri de birbirleriyle savaşmışlardı..
Çünkü, İslam'da etnik unsur birliği veya kan bağı yakınlığı ya da hemşehrilik, ve aynı toprakların insanı olmak veya aynı ana dili konuşmak gibi bir üstünlük veya düşkünlük iddiaları asla söz konusu olamazdı.. Hz. Bilâl'i ırk ve renginden dolayı aşağılayan -hem de seçkin- bir sahabe'yi, Hz. Peygamber'in nasıl ikaz ve te'dib ettiğini de tekrar etmiyoruz.
İslam Milleti'nin temeli, evet, Allah'dan başka bir ilâh , hayatın aslî yaşama şeklini belirleyen bir güç tanımamak; Lâilaheillallah'da birleşmek..
*
Muhakkak ki, okuyucuların çok büyük bir kısmı için, bunlar bilinen hususlar.. Öyleyse niye tekrarlıyoruz?
Şunu hatırlatmak için..
En uzun ömürlü olan Osmanlı'yı göz önüne getirelim.. İnsanların etnik kökenlerine, renklerini veya ana dillerine, geldikleri coğrafyalara; daha önce bir başka dine mensub iken İslam'ı kabullenenlerin önceki hallerine göre değil, içinde bulundukları son duruma göre değerlendiren ve bütün inananları aynı inanç potasında yoğuran ve bir İslam Milleti anlayışı..
Evet, Osmanlı'ya bakınız.. Her kavimden, etnik kökenden, renkten- ırktan, boydan- soydan insanlardan müteşekkil bir İslam Milleti ve onlarla birlikte yaşamayı kabullendikleri için onlarla aynı haklara sahib olarak 'Zimmî' statüsündeki 'gayrimüslimler..'
İslam'ın gösterdiği kurallar içinde, âdilâne işletildiği zaman güçlü ve o temel ölçüden uzaklaşınca da, İslam düşmanlarının beklediği fırsatlar onlara verilmiş olup, ana dillerine veya yaşadıkları toprakların geçmişine dair, eğri- doğru bir takım sahte sahiplenme iddialarına göre yeni bir 'millet' anlayışı ve ortalığa yığınla 'milletler çıkarıldı..
Hele son 150-200 yıldır...
Evet, 'Millet', din ve o dine tâbi olan insanlar mânasındayken; bu terim, sonra, inanç birliği yerine, aynı dili veya aynı coğrafyada yaşayan insanlar topluluğu olarak gösterilmeye başlanarak bir mâna çarpıklığına uğratıldı ve elbette ardından da, inanç birliğinden kaynaklanan iman kardeşliği yerine, dil birliği, soy-sop veya coğrafya aidiyeti gibi özellikler öne çıkarıldı ve kimi kavimler üstün sayıldı, kimileri alt gruba itildi. Ya da, filanca coğrafya veya şehirden olanlar da aynı şekilde tasnife, sınıflandırmalara uğradılar..
Ve sonra, emperial güçler, Müslüman toplumunun içine attıkları bu kavim üstünlüğü ve aşağılaması gibi fitne tohumlarının fiderini gördüklerinde, bu kez de 'ulus-devlet' teorisinin kaçınılmaz bir sosyal gerçeklik olduğunu bir takım diktatör ruhlu kimselere kabul ettirdiler ve son 100 yılımız, aynı inanç potasında asırlarca kardeşçe yaşayan Müslüman kavimlerin gizli veya açık daimî bir savaşa psikolojik olarak hazırlandığı şartları hazırladılar.
Hattâ aynı etnik gruptan olan Arab halklarını da yaşadıkları coğrafyalara veya bir takım sosyal güç odaklarına göre 23-24 devletçiğe böldüler.. Bugün sadece şu Ortadoğu coğrafyasında bile, Türk, Kürt, Arab, ve 100 yıl önce Osmanlı parçalanırken daha başka irili-ufaklı gruplar, sırf etnik gruplarına göre Müslüman kimliklerini geri plana atarak, diğerleriyle veya devletle isyan veya savaşlara girdiler..
100 sene sonra.. Amerikan emperyalizminin sözcüsü durumundaki NYT gibi medya kuruluşları geçen hafta Suriye'de 4 ve İran'da 6 ayrı devletçik planları olabileceğini yazarken, bir çok Müslüman etnik gruplar, birbirlerine galebe çalmaya çalışırken, uzakta olanların niceleri de kendilerinin de mensubu oldukları etnik gruplarının hâkim olması için dualar ediyorlar, gösterişler yapıyorlar, gözyaşı döküyorlar ve hattâ bazı emperial güçlerin kendi işlerine gelecek şekilde devreye girmesini istiyorlar ve bekliyorlar.. Ki, 100 sene öncelerde de öyle olmuştu..
*
Topraklarını, hâkimiyet alanlarını fiilen de genişletmek için, Grönland ve nice coğrafya ve ülkeleri almaktan bahseden Trump çılgınlığı , Müslüman topraklarında daha başka Trump'ların ve onların kuklalarının çabalarıyla da sergilenmeye çalışılıyor.
Böyleyken.. Müslüman toplumlar son 100 yılda, askere alırken, veya vergiye tâbi tutarken dışlamadıkları kendi inanç kardeşleri olan toplum gruplarını bile, hele de 'ulus-devlet'in varlığını ya da üstünlüğünü korumak adına, dışlamaları ve kendi toplumları içinde var olan bazı 'ana dil'lerini yasaklamak gibi ilkel uygulamalarla kendi toplumlarından insanların bir grubunu bazı temel haklarından mahrum etmenin bir çıkmaz sokak olduğunu hâlâ düşünemeyecekler midir? Ki, bunun hiç de zor olmadığını, Suriye lideri Ahmed Şara evvelki gün yayınladığı bir kararnameyle ve bütün vatandaşların en tabiî insan haklarından faydalanmakta eşit olduklarını açıklayarak gösteriverdi.
Suriye'deki hesaplaşma devam ederken; USA emperyalizminin ilginç itirafı…
21 Ocak 2026 Çarşamba
Sadece devletleşme değil, hattâ dernekleşme sürecindeki sosyal ve sosyo-politik hareketlerde, kendilerini en iyi ifade ve temsil edecek ortak bir işaret, bir sembol belirlenir. Bu semboller, devletler planında, genellikle 'resmî bayrak'larda da yerini alır.
Dünyadaki 192 devletten, halklarının ekseriyeti Hristiyan olan devletlerden 17-18'inin bayrağında; Hz. İsâ'nın, Yahudilerin Roma İmparatorluğu yönetimine baskısıyla, o zamanki idam şekillerinden birisi olarak, kişinin el ve ayaklarının bir yere gerilip çakılarak katledilmesinin (-farsça- çehar mıh / dört çivi, arabçada, salîb) şeklinde bir terim haline gelmesiyle, o 'çarmıh'a gerilerek katledilme halinin bir inanç temeli ve o cinayetin intikamının alınmasının takipçisi olduğunu nesiller boyu geleceğe taşımak için (çarmıh'ın sembolize edildiği) 'Haç' işareti vardır.
Halklarının ekseriyeti Müslüman olan devletlerden ise 12'sinde 'Hilâl' ve Suûdî Arabistan bayrağında, 'Lâilaheillallah, Muhammed'un Resulullah' yazısı; 'İran bayrağında ise 1979 başından beri, sembolize edilmiş şekilde 'Lâilaheillallah' ve ortasındaki beyaz şeridin iki tarafında da, kufî hattıyla yazılmış onlarca 'Allah'u Ekber!' yazısı; Afganistan bayrağında da, komünist Rusya'nın Afganistan'dan çekilmesini takiben, 35 sene öncelerde 'Lâilaheillallah, Muhammed'un Resulullah ' yazısı; kezâ, Saddam Huseyn'in de Irak bayrağına 35 sene öncelerde yazdırdığı 'Allah'u Ekber!' yazısı bulunmaktadır.
*
Dünya Yahudiliği adına 1948'de Filistin Müslüman topraklarını işgal ederek, emperyalist güçlerin işbirliğiyle devlet statüsü elde eden siyonist İsrail rejiminin bayrağında ise, 'dinler tarihi'nde, 'Hz. Süleyman Peygamber'in mührü olarak kabul edilip 'Mühr-i Süleyman' diye anılan 'çift-üçgen' işareti vardır... Ki, bu 'mühür' nice sanat eserlerinde, Müslüman sanatkârlarca, birçok camilerde mermerlere ve hattâ Sultan Fatih'in Topkapı Sarayı müzesinde, 14 yaşında iken giydiği gömleğin üzerine de ipekli olarak; Siyonist Yahudiler ise, dinî bir temeli olan bu işareti bayraklarına işlemişlerdir.
Aslı itibarıyla 'ilâhî vahy'e dayalı, İslam öncesi dinlerden Hristiyanlık ve Yahudiliğe ait bu sembollerin bugüne ve gelecek nesillere neleri aktardığı ve aktarmak istediği ayrı bir konu...
İdeolojik hareketlerde de, özellikle komünistler arasında, 100 yıla yakın bir süredir, Sovyet Rusya bayrağında resmedildiği 'orak-çekiç' işaretlerinin devlet veya diğer sosyo-politik hareketlerin bayrak veya flamalarında komünist sistemin çöküşüne kadar korunduğu biliniyor.
*
Dün, 'Kamışlı' ismi gündeme, TC. resmî bayrağına yapılan alçakça bir saldırıyla, gündeme daha bir oturuverdi. Ahmed Şara Suriyesi'nden ağır darbeler yiyince, Kamışlı sınır kapısındaki Türkiye Bayrağı'nı indirmeye kalkışmışlar, 'Suriye'de sizin yüzünüzden darbe yedik...' dercesine... Her halkın bayrağı, o halkın aslı değerlerinin sembolüdür ve ona yapılan saldırı, onda temsil edildiği kabul edilen değerlere de saldırıdır.
*
Nusaybin şehir merkezinden 1-2 km. kadar güneye gittiniz mi, Türkiye-Suriye sınırı başlar ve orada tarafların resmî makamlarınca kontrollerin yapıldığı giriş- çıkış kapısı vardır; gerekli belgeleri haiz olanlar kontrol sonrasında karşı tarafa geçerler.
Birinci Dünya Savaşı'nın son demlerinde, 1917'de yenilmemizle, Müslümanların hâkimiyetinden çıkan ve İngiliz güçlerinin işgaline uğrayan toprakların büyük kısmını kendisine ayırırken, Suriye'yi de müttefiki Fransa'ya 'ikram' etmişti. Kamışlı da o zaman bütün Suriye ve Lübnan gibi Fransızların eline geçmişti. Büyük ekseriyetiyle Müslüman olan bölge halklarının sadece Osmanlı döneminde bile kesintisiz olarak 400 yılı aşkın bir süre aynı hâkimiyet altında ve tek millet olarak, İslam Milleti olarak yaşadıkları bir dönemden sonra, emperyalistler sadece toprakları ele geçirmemişler, Müslüman halkları parça parça edip her bir parçayı, beyinlere ve kalblere şırıngaladıkları fitne haber, yorum ve ideolojileriyle diğerlerine düşman eden tahriklerle aramıza görünmez duvarlar örmüşlerdi. (Dün, bir kişi, bir İngiliz emperyalizminin tahakkümlerini gizleyerek, bir kişiyi övüyor ve 'Batı dünyasının 400 yılda yapamadığını Türkiye'ye hâkim kılmıştır...' diye yazıyordu, bir yorumunda...)
Evet, öyle de denilebilirdi. Onunla da yetinmedi, hele de Araplar için, bir asra yakın zamandır, en ilkel ve bayağı bir şekilde, ve bizlere ilk mektep sıralarında bile 'Pis Araplar!.' diye tanıtılan ve nefret duyguları beslememiz öğretilen ve İslam açısından ise haram olan yöntemlerle Müslüman halkların o emperyal emellere hizmet eder hale getirilmeleri daha büyük facia idi...
Halbuki, emperyal güçler tarafından sınırları çizilen Türkiye- Suriye devletlerinin halkları 400 seneyi aşkın bir süredir aynı ülkenin insanları olarak bir arada yaşıyorduk...
Bu acı bir durumdur. Yüreğinizin bir yerinde bir sızı sizi alır götürür tarihin labirentlerine.
*
Suriye'ye 60 yıl öncelerde ilk geçişimi hatırlıyorum. Mardin- Nusaybin taraflarında bir-kaç kuduz vak'ası görülmüştü ve Diyarbekir'den Sağlık Bakanlığı'nın bir ekibi olarak oraya gönderilmiştik, birkaç arkadaşla... Nusaybin'den gerekli çalışmaları yaptıktan sonra, sınırın 1-2 km. öte tarafındaki Kamışlı'nın sağlık makamlarıyla da işbirliği yapılması gerekiyordu. Nusaybin Kaymakamlığı'ndan gerekli yazı alınıp, Kamışlı Kaymakamlığı'na hitaben yazılan bir yazıyla geçmiştik. Alınması gereken tedbirler konusunda görüşler teati olundu ve resmî işlerimiz bittikten sonra, Kamışlı şehrinin merkezine gittik. Bizim sınırın öte tarafından geldiğimizi duyanlardan 20-30 kişi etrafımızı sarmışlardı, hasret duygularıyla... Çoğu, 4 yıl öncelerde Osmanlı'nın parçalanmasıyla sınırın o tarafında kaldıklarından ve ailelerinin , akrabalarının pek çoğunun Türkiye tarafında kaldıkları için geliş gidişler bile olmadığını ve nice sevdiklerinin vefat haberlerini çoook sonralarda aldıklarını anlatıyorlardı.
Sohbetimiz 2-3 saat kadar devam ederken, yukarıda, /tepede kışlada askerî bir hareketlilik var, ne olur ne olmaz, askerî darbe olabilir, siz bir an önce o yana geçin...' dediler... Esasen, her 8-10 ayda veya 1-2 yılda bir, bir askerî darbe oluyordu, Suriye'de.
Biz bu ikaz üzerine alel-acele toparlandık, sınır kapısından altımızdaki resmî arabayla Nusaybin'e geçtik. Nusaybin merkezindeki bir camiden ikindi namazı sonrası çıkışta, cami avlusunda, 'Vay be, karşıda bir askerî darbe daha oldu...' sözleri halk arasında yayılıverdi. Yani, demek ki, 20-25 dakika gecikseydi, o karışıklıkta orada kalabilirdik.
**
Bu gibi durumlardan birinde, hattâ bir gece, askerî darbe sırasında Bakan olan bir zat, evinin penceresinden Şam'daki TC Elçiliği'nin bahçesine atlayarak, darbecilerin eline düşmekten kurtulmuş, 5- 6 ay kadar sonra bir başka askerî darbe daha yapılınca serbestçe çıkmıştı.
Çünkü Suriye'de o zaman neredeyse, her yıl bir darbe yapılıyordu. Erken davranan darbe yapıyordu. Darbecilerin dayandığı bir halk tabanı yoktu. Askerî güçle indiriyorlardı halkı.
Daha sonraki yıllarda, Suriye Hava Kuvvetleri generallerinden birisi olan Hâfız Esed de bir darbe yapmıştı. Onun iktidarı, 30 sene kadar sürecekti. Çünkü (Baba-Oğul Hâfız ve Beşşar) Esed'lerin bir imtiyazları, dayandıkları bir halk tabanı vardı. Esed'in doğum yeri Lazkiye liman şehri ve çevresi de Nusayrî alevîlerinin yaşadığı yerlerdi ve Esed de onlardandı. Suriye nüfusunun yüzde 10-12'si kadar Nusayri idiler ve Hâfız Esed, darbe yaptığı zaman, sırtını dayayabileceği işte bu halk kitlesi vardı arkasında. Nitekim o zamana kadar devlet sistemi içinde pek yer alamamış olan Nusayrîler artık, resmî vazifelendirmelerde ilk tercih edilecek bir konuma gelmişlerdi ve ordu, polis ve diğer silahlı resmî güçler ve Baas Partisi mensupları karar mekanizmalarında en çok da Lazkiye ve çevresinden oluşuyorlardı.
Öyle bir halk tabanı olmasaydı, Hâfız Esed ve oğlu Beşşâr, yarım asırdan fazla süren uzun ömürlü bir iktidar dönemini göremezlerdi herhalde.
*
Evet, şimdi... Hele de Suriye Devlet Başkanı Ahmed Şara'nın evvelki gün yayımladığı kararnameyle, gerçek mânada büyük bir inkılab çapında yeni bir dönem başlattı. Suriye vatandaşları arasında, özellikle de Müslüman Kürd halkına kimlik ve pasaport bile verilmiyordu. Başkan Erdoğan, münasebetlerinin iyi olduğu günlerde, Beşşar'a bu konuyu düzeltmesini hatırlatmıştı; ama o ve Baas rejimi buna yaklaşmamıştı.
Ve Türkiye, Irak ve İran'da -en azından son çeyrek yüzyıldır gözlenen müsbet uygulamalarla artık dışlanmadıkları halde, 'Biz dört ayrı ülkede parçalanmış mazlum bir halkız...' diyerek, silahlı mücadele veren PKK, YPG veya SDG gibi mâlum silahlı unsurlar, işledikleri cinayetleri, timsah göz yaşı dökerek mâzur ve hattâ mâkul ve gerekli gösterenler, oradaki Kürd halkı adına diyerek yaptıkları görüşmelerde, verdikleri sözlere bile bağlı kalmadılar. Halbuki, Samsun köylerinden olan benim rahmetli babam, Van Çaldıran'da geçen 4 yıllık askerlik hatıralarını anlatırken, 'Bu kürd insanları, 'He vallah seninle barabarım, / birlikteyim...' dedi mi, sözlerinin eri olurlar ve o yolda, senin için kendilerini fedâ ederler...' diye anlatırdı, Kürd halkını... Şu YPG denilen silahlı isyan grubunun liderinin, Suriye Devlet Başkanı Ahmed Şara ile yaptığı mutabakatlardan/ sözleşmelerden nasıl dönüverdiğini görünce, Müslüman Kürd halkının sıfatlarına bile zarar verdiğini düşünmekten kendimi alamadım.
Ama artık, Amerikan emperyalizminin (ve elbette siyonist İsrail'in de) emellerine hizmet edemeyecek bir hezimetle karşılaşınca... Amerikan Başkanı Trump'ın, Türkiye sefiri ve Suriye Özel temsilcisi Tom Barrack, 'YPG' isimli silâhlı güçlerin verdikleri sözlere, altına imza attıkları anlaşmalardan döndükleri için dün açıkça, 'Sizinle 10 yılı aşkın bir zamandır yaptığımız işbirliği sona ermiştir...' diyordu.
Bu açıklama aslında, sadece Suriye'de değil Müslüman coğrafyalarının her bir yanında da emperyal güçlerin şimdilerdeki en etkilisi olan Amerikan emperyalizminin ne kadar kanlı ve kirli işler yaptığının da itirafıdır...
Bu utandırıcı ve ‘fitne-engiz' gözyaşları niçindir?
23 Ocak 2026 Cuma
Suriye'deki durum pek çok şeyin 'turnusol kağıdı' rolü oynadı.
Tamam, ('baba-oğul', Hâfız ve Beşşâr) Esed Hanedanı'nın Müslümanlara kan kusturmayı hedefleyen 50 yılı aşkın diktatörlüklerinin, Ahmed Şara liderliğindeki İslami direniş güçleri eliyle sona erdirilmesinden sonra, ortaya çıkan tablo, ilk anda, hemen bütün sosyal kesimlerin ve farklı etnik unsurların tamamını memnun etti' denilebilir.
Ancak, ilk memnuniyet havası geçtikten sonra, bir çok farklı unsurların yarınlara ait tahayyül ve idealleri de hatırlanacaktı, tabiatıyla.. Ama hemen her birinin silahlı güçleri de bulunan bu farklı unsurların bir çoğu, bir 'merkezî hükûmet'in emrine girmeye hazır değillerdi.. Çünkü, geçmiş dönemde, bir zulüm düzenine karşı direnirken, ülke çapında bir tek liderliğin kontrolü altında değillerdi ve herkes kendi sosyal çevresinde elde ettikleri etkili oluş durumunu yitirmek istemiyor gibiydiler..
Bu farklı organize güçlerin önde gelenlerinden birisi, Suriye'nin Halep, Haseke, Rakka gibi şehirlerinde ve yerleşim merkezlerinde etkili olan M. Abdi liderliğindeki güçler idi.. 8 Aralık 2024 günü Suriye'de duruma hâkim olan Şara, diğer grupları Şam'daki 'merkezî hükümet' otoritesi altında birleşmeye davet ediyordu ve bu yönde, SDG grubun lideri M. Abdi ile 10 Mart 2025 günü vardıkları bir 'mutabakat' gereğince bütün silahlı güçler, 'merkezî hükûmet'in ordusu içinde -yerleşik terimle- entegre olacaklar, onların içinde yer alıp bütünleşeceklerdi..
Bu gibi entegrasyon meseleleri hemen daima problemli olmuştur.. Çünkü, entegrasyon, bir 'bütün'ün içine girmek ve onun içinde, ayrı bir unsur hissi vermeyecek şekilde erimeyi ve çok güçlü bir iradeyle fedakârlığı gerektirir. Suriye'deki SDG (Suriye Demokratik Güçleri) denilen ve Amerika tarafından da büyük çapta desteklenen güçlerin liderinin liderlik iradesini gösteremediği görüldü. Şara ile yaptığı ilk 'mutabakat'tan döndüğü gibi, 10 gün önce imzaladığı ikinci bir 'mutabakat' metni için 4 gün mühlet istedikten sonra, ondan da çekildiğini- döndüğünü açıklayıverdi.. ABD'nin Ankara'daki Elçisi ve de Suriye Özel Temsilcisi olan Barrack'ın, -herhalde, Amerika'nın beklediği savaş gücünü gösteremediği için olmalı- 'artık SDG ile İşbirliklerinin sona erdiğini' açıklaması ilginç bir gelişme.. Görelim, Büyük Şeytan bundan sonra hangi oyunları kuracak..
Uzaktan görüldüğü kadarıyla, Suriye Cumhurbaşkanı Ahmed Şara'nın ağırbaşlı ve samimî yaklaşımları belki karşı tarafta da vardı, ama o taraf başında veya temsilcisi olduğu grubun üzerinde o kadar etkili değildi ki; geçen 10 Mart'taki mutabakatın gereklerini yerine getiremedi, uygulama da gerçekleşmedi ve taraflar ister-istemez silahlı bir mücadeleye girdiler ve Ahmed Şara liderliğindeki güçler duruma hâkim oldu..
*Bu konu, genel hatlarıyla, çoğu okuyucularla da biliniyordur, sanıyorum.. O halde niye tekrarlamak gereği duyuldu?
Şunun için..
TBMM'de bir m.vekili, yaptığı konuşmada, 'Binler- on binler halinde Kürtler öldürülüyor..' diye feryat edercesine bir nutuk irat etti.. İki tarafı silahlı olan bir ihtilafta, silahlar ateşlendiği zaman, o silahlarla öldürülenler sadece bir taraf değildir.. O m.vekilinin ve arkadaşlarının böyle tahrik edici bir konuşma yapmaktansa, tarafları birbirine yakınlaştırmak için çaba harcaması ve taraflarca varılan mutabakat' hükümlerine bağlı kalınmasına riayet çağrısı yapmaları gerekmez miydi?
Tam da o günlerde DEM Parti'nin haftalık Meclis Grubu Toplantısı'nı Nusaybin'de yapmak kararı almaları, bir yerlere, 'Yalnız değilsiniz..' mesajı vermek için idiyse, bu konu sadece o partinin meselesi değil ve halkımızın, dış siyaset konusunda görüş açıklamak durumunda olan bütün kesimlerinin de paylaştığı bir davranıştır. Ama, o toplantının Nusaybin'de yapıldığı sırada, bir takım kendini bilmezlerin, ya da özel olarak vazifelendirilmiş fitne unsurlarının Türkiye bayrağını indirip parçalamaya kalkışmaları, sıradan bir hadise olarak geçiştirilemeyecek cinstendir..
İş orada da kalmadı.. Evvelki gün, bir görüntü ile karşılaştım.. Bir kişi, hüngür hüngür ağlayarak, -fiilen Amerikan Kralı konumunda olan- Trump'a hitaben, -affedersiniz- 'salya-sümük- birbirine karışmış vaziyette, 'Kürtleri kurtar!' diye uzun uzun, Kürtçe olarak imdat dileniyordu..
Bu kişi, âşinâ bir sima gibi gelmişti, ama, biraz tereddüt etmiştim.. Sonra gördüm ki, 20-25 yıl öncelerde, çok güzel Kürtçe müzikleriyle, -Kürtçe bilmeye gerek yoktu-, zevkle dinlediğimiz ve o zamanlar Kürtçe müziğin en ileri gelen isimlerinden biri olan Şivan Perver idi. Muhakkak ki, onun bu Kürtçe yalvarışlarının görüntüsü ve tercümesi Trump'a da ulaşmıştır.. Trump da, hangileri olduğunu bile doğru-dürüst sayamadığı halde, 'Son 1 yılda 8-9 savaşı durdurdum' diye hava atmasına, 'durdurduğu savaşların 10-11'incisi' diye gösterebileceği bir savaş iddiası daha elde etmiş oluyordu..
Evet, bugünlerde, Müslüman Kürt halkı adınaymışçasına Trump karşısında utanç verici şekilde ağlayıp yakaran Şivan Perver'le, 15 sene öncelerde, -o sıralarda bazı müzik parçalarına İslamî muhtevalı birkaç söz de yerleştirdiği için-, Bonn'da 2-3 saat kadar bir sohbetimiz olmuştu.. O görüşmede, Kürdistan'a dönmeyi, yüzbinler tarafından karşılanacağını hayal ediyordu..
Yıllar sonra, Irak Kürdistanı bölgesine gittiğinde umduğu gibi karşılandığına dair, dış dünyaya yansıyan hiç bir haber duymadım.. Ama, şimdi, Kürtlerin hâmisi ve temsilcisiymişçesine, Trump'a, 'N'olur, Kürtleri kurtar!' diye yalvarması, Trump ya da kendisi açısından ne mâna ifade ederse etsin; o utandırıcı ve -içinde Müslüman dünyasına Amerikan askerlerinin müdahale etmesi gibi üstü kapalı 'fitne-engiz' davetler de taşıyan- yalvarışların Müslüman Kürt halkı adına yapılmasından, bir Müslüman olarak acı duydum ve de utandım.. Umarım ki, Müslüman Kürt halkı, Amerikan Başkanı'ndan, Kürt halkı adına yardım isteyen bu seviyesiz yaklaşımın karşılığını o kişiye gösterir.
(Trump dün de, İsviçre'de 'Gazze Barış Kurulu' adına yaptığı konuşmada, Gazze'yi yeniden yapmak, ayağa kaldırmak ' gibi -sözde- barışçı nutuklar çekerken, tabiatıyla, kimsecikler ona, 'Gazze'yi yerle bir eden 'Netanyahu'yla görüştüğü günlerde, -O başarıyı bizim silahlarımıza borçlusun havasında-, 'Bu konuda istediğiniz bütün silahları biz verdik,..' diyerek, o barbarlık örneği olan yıkım zaferinde pay sahibi olduğunu hatırlattığını yüzüne çarpamıyordu..)
*
İlgi çekici bir diğer husus da şu ki, Trump, bir adet geliştiriyor ve gittiği her uluslararası toplantılarda, diğer devletlerin Başkanları veya Başbakanları gibi en üst temsilcilerinin toplandığı mekânlarda, onların karşısına geçip, 'orta mektep çocuklarını karşısına alıp onlara nasihat eden okul müdürü havasında, uzuun-uzun konuşuyor..
Bunu ilk kez, bir-kaç ay önce Mısır'da da denemişti..
Geçen hafta da aynı şekilde davrandı ve Avrupa Birliği üyelerinin devlet ve hükümet başkanlarını karşısında yine topladı ve onlara uzun uzun nutuklar çekti ve Grönland konusunda kararlılığını, orayı almaya kararlı olduğunu açıklamakla birlikte onları ürkütmeyecek bir yöntem uygulayacağının işaretlerini verir gibi cümleler kurdu.. Bu arada ABD olmasa, 'NATO'nun bir işe yaramayacağını' da hatırlatarak..
Trump, ortaokul öğrencilerine talimat veren ortaokul müdürü havasındaki tavrını dün, Zürich ve Davos'taki toplantılarda da sürdürdü.. Ki, İsviçre'deki bu toplantıya Başkan Erdoğan'ın da katılması davetiyesini Trump'ın bizzat göndermesine rağmen, Türkiye C. Başkanı olarak Tayyip Bey'in o toplantıya katılmayıp, sadece Dışişleri Bakanı'nı göndermesi ilginçti.
Emperyalizm, bize elbette yerli ve yabancı kültür elçileri göndermeyi yeğleyecektir!
25 Ocak 2026 Pazar
Okuyucularla Hasbihal...
Muhterem okuyucularımızın eleştiri ve görüşleri etrafında Pazar günleri yaptığımız bir Hasbihal'e daha sağlık-âfiyet üzere, hayırlı çalışmalar dileği ve selâmlarımızla başlayalım..
*Geçmişte, 'MEB Talim-Terbiye Kurulu' üyeliği de yapan eğitimci Kâmil Yeşil bey'in bir değerlendirmesini özetleyelim. Ancak, o yazıya değinmeden, bir noktaya belirtmekte fayda olsa gerek.
Almanya, Fransa, Hollanda, Belçika gibi, yabancılara daha mülayim davrandıkları düşünülen Batı Avrupa ülkelerinde, büyük ekseriyeti işçi olan insanlarımızın üniversitelerde okuyan, yeni nesilleri, 'doktora' tezleri hazırlamak merhalesine geldiklerinde, elbette 'doktora' tezlerini bir 'tez hocası'nın kontrolünde yapmak zorundalar... Böylelerinden birçoğuna rastladım, oralarda... Bu yeni nesiller, orada özellikle, o 'toplumların tarih, din-mezheb, sosyoloji vs. konuları etrafında bir araştırma yapmak istediklerinde, bu tez hocalarının çoğu, onlara, 'Bu konuları siz kendi ülkenizde veya diğer Ortadoğu ülkelerinde inceleyiniz. Hem kendi ana diliniz ve hem de müşterek kültür kaynaklarını araştırma kolaylığınız da var...' diyorlar. Ve bu incelemeler yapıldığında da, onlar, o ülkelerin istihbarat birimlerinin eline ilmî kaynak olarak verilmiş oluyor. Yani, Avrupa tarihi üzerinde araştırma yaptırmıyorlar. Ama kendileri Müslüman dünyasının, hattâ unutulmuş, kıyıda-köşede kalmış en ufak çaplı gerilimli konularını allayıp pullayarak doktora tezleri hazırlatıyorlar ve onların hazırladıkları çalışmalar da Türkçeye, iddialı isimlerle aktarılıyor ve bizden nice saf kesimler de 'Vay be... Adamlar bizim tarihimizden neleri bulmuşlar, ne büyük ilmî çalışmalar yapmışlar, ilim adamı dediğin de böyle olmalı işte...' gibi laflarla o çalışmaları daha bir parlatıyorlar.
*
Evet, bu girizgâhtan sonra, Kâmil Yeşil bey kardeşimizin uzun yazısını özetlemeye çalışalım.
'Yurt Dışına Burslu Giden 1416'lıklar Nasıl Dönüyor?'
Talim ve Terbiye Kurulu Üyesi olarak görev yaptığım dönemde iki kere "Ecnebi Memleketlere Gönderilecek Talebe Kanunu"na uygun öğrenci seçmek için teşkil edilen komisyona çağrıldım. Kamuoyunda '1416'lıklar' olarak bilinen bu uygulamaya göre öğrenciler burslu şekilde yurtdışına gönderiliyor, yüksek lisans, doktora eğitimi aldıklarından dönüşte mecburi hizmetle yükümlü oluyorlar. Yüksek Öğrenim Kurulu dahil, kamu kuruluşları ve Millî Eğitim Bakanlığı, memleketin zeki, çalışkan, hizmet etmek isteyen gençlerine böyle imkan ve fırsatlar sunuyor. Bu dönemde, Millî Eğitim Bakanlığı adına İngiltere başta olmak üzere Avrupa'ya ve ABD'ye gönderilen, Türk Dili ve Edebiyatı branşından öğrencilere danışmanlıkla da görevlendirildim.
Bahse konu kanuna göre ecnebi memleketlere talebe gönderme komisyonuna görevlendirildiğimi öğrenince aklıma merhûme Samiha Ayverdi'nin 1977'de yazdığı bir makale geldi. Toplantılara bu makaleyi tekrar okuyarak gittim. Ayverdi, Fatih Sultan Mehmed'in o dönemin Semerkand'lı matematik, astronomi ve kelâm âlimlerinden Ali Kuşcî'yi, her konak başı için, üç bin florin bedel vererek İstanbul'a getirtip Ayasofya Medresesi'ne müderris tâyin etmesinden bahsediyordu. "Fatih, dünyanın neresinde bir âlim varsa, onları İstanbul'a getirmiş, imkanları önlerine sermiş ve o büyük medeniyet böyle vücut bulmuştur" diyordu.
Şimdi ise Avrupa'ya biz gönderiyoruz öğrencileri. Bir de, üstüne para vererek...
Batı'nın Türk gençlerine niye kur yaptığını anlamak için Batı'da, ABD'de özel olarak sosyoloji, din, tarih alanlarında doktora yapanların konularına bakmak gerekir. İngiltere'de, Amerika'da doktora yapan T.C. vatandaşı öğrenci, Türkiye'de heteredoksi (ana akım dışında), azınlıklar, etnik kültürler ve diller gibi konuları niye seçer? Batı, bunları onlardan niye ister?
Devlet kurumları, beyin ihraç etmenin kendisi için iflâsa doğru atılmış bir adım olduğunu göz önünde tutmak zorundadır artık. (...) zararları elle tutulmasa da gözlerden uzak olmayan gerçekler, şiddetle aleyhimize ağır basmaktadır.
Türkiye, '1416 sayılı kanun'la yurt dışına öğrenci göndermeden de yerli kalmış ve millî olabilme şartlarının icapları içinde yetişmiş bir gençlik kitlesinden hemen hemen mahrum idi. Aydınları parmakla gösterilecek kadar az, aydın özentisi ile yetişmişler ise dağa taşa sığmayacak kadar çoktu. Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi'nde, İstanbul Darulfünûnu'nda en etkin hocalar yurt dışından getirilmişti. Yurt dışına gönderilecek öğrenciler de onlardan referans alıyordu. Seçilenler de "Bizim ölçümüze göre millî bir idrak ve haysiyet seviyesine varmış mı" demeden, yabancı ülkelerin kültür ve medeniyet çarkı içine atılıyor, gidenler bu çarkların dişleri arasında öğütülüp o solüsyonun içinde bir damla hâline geliyordu.
ABD'ye, Avrupa'ya, bilgi üstüne bilgi katmaya giden Türk genci, kendi târihini, dilini, bin yıldır kendisi ile et-tırnak olmuş dînini öğrenmişlerden seçilmiyordu. (...)
Mânevi silâhları elinden alınmış masum gençlerimiz, aileden ve cemiyetten götürebildikleri şifahî ve perakende değerleri de, girdikleri çarkın dişleri arasında kısa zamanda kaybedip, memlekete bir yabancı, hatta sahte aydın olarak döndüler, dönüyorlar veya hiç dönmeyenler de var. (...)
Öğrencileri karşımda tartarken aklımda hep bu düşünceler oluşurdu.
Bu memleketin toprağı, suyu ve maddî imkânları ile boyanmış gençleri, bir târih, dil, din ve görenekler zırhının içinde 'sağlama almadan', yabancı ülkelerin koynuna atmak, acaba memleketin yararına mıdır, zararına mıdır? Zira, gidenlerin çoğunun dönmediği, dönenlerin de çoğundan hayır gelmediği, fikir dağarcıklarında getirip kendi vatanlarında tutmayacak aşılar vurmaları sadece içtimai yara değil, bir siyasi dava ve tuzak olmak noktasına gelmiştir.
(...)Mülâkatlarda, seçici kurulda bakanlık üst düzey yöneticilerinden temsilciler olduğu gibi akademisyenler ve ilgili branşlardan yetkin kişiler de vardı. (...)Bu vesileyle gördüm ki hukuk, siyasal bilgiler fakültelerinden mezun olmuş nice adayların kendi branşlarıyla ilgili konularda gayet boş olduğunu görünce üzülmemek elde değil... (...)
Benim üzerinde durmak istediğim esas konu (branşım açısından) yurt dışına giden (...) öğrenciler ve diğer branşlardan ne kadar faydalandığımız hususudur. Diyoruz ki; kamu, kendi adına milletin parasıyla ecnebi memleketlere gönderdiği bu uzmanlardan gerçekten hakkıyla faydalanıyor mu? (...)
Meselenin diğer yönü daha elzem ve can yakıcı. O da ecnebi memleketlere gönderdiklerimizin kaçta kaçı ecnebi olmadan, ecnebi hayranı olmadan geliyor? Yüzde kaçı, ilk fırsatta yurt dışına kaçıyor? Milletin parasıyla okuyan gençleri beyin göçü ile kaybetmiyor muyuz?
Burada üzerinde durulması gereken diğer bir konu, yurt dışında bilgi ve görgüsünü artıran bu gençlerin bilgilerini, millî değerlerin süzgecinden geçirdikten sonra kullanıp kullanmamalarıdır. Artık günümüzde Fulbright tesiri yok çünkü "yerli Fulbright'ler", UNICEF'ler, Erasmus'tan gelen "yerli"ler var.(...)
Son yıllarda, özellikle tıp ve mühendislik alanında yetiştirdiğimiz uzmanların, memleketteki ücretleri yetersiz buldukları ve çalışma şartlarını beğenmedikleri için yurt dışına kaçtıkları söyleniyor. Yurt dışına sadece maddi imkânlar için giden, ülkesine hizmet etmeyi birinci plana almayanların arasında ne kadar 1416'lık var acaba? (...)
*Ömer Kaplan isimli okuyucu da mesajında, şöyle diyor, özetle:
Bir Kürt olarak söylüyorum. PKK tek kelime ile Kürtleri İslam'dan uzaklaştırma projesidir. Zaten Abdullah Öcalan da söylüyor. 'T.C.'nin yapamadığını ben yaptım. Kürtleri değiştirdim...' diyor ki; tam olmasa bile, kısmen doğru söylüyor. Bilhassa gençlik bundan büyük çapta etkilenip Nakşibendî geleneğinden gelen Barzanî ailesini sevmezler. PKK her zaman Barzanî'ye ve Barzanî ailesine düşman oldu ve hep onlara hakaret etti durdu.
Saddam'a yaranmak için de peşmergelere saldırdı. On binlerce Müslüman peşmergeyi katletti.
Peşmergeler tamamen imha edilmek üzereyken, Türkiye yardımlarına koştu ve bu imhadan kurtuldular.
Saddam'ın Halepçe Katliâmı' yaptığı günlerde on binlerce Müslüman Peşmerge kürdü, Türkiye'ye sığınmak için yollara dökülmüştü. Saddam ile anlaşan PKK, peşmergeler korumasında yollara dökülen o insanları katletti. Katlettiklerinin bedenlerini de Saddam'ın askerline teslim ediyorlardı.
Suriye'de de PKK'nın ilk yaptığı iş Barzanî'ye bağlı Müslüman Kürtleri Suriye'den sürmek oldu. PKK işte böyle bir hareket.
Şimdi kalkmışlar, Barzanî'ye yalvarıyorlar. Barzanî'yi dinleselerdi bu hâle gelemezlerdi.'
*Ankara'dan Recaî Çobanoğlu isimli kardeşimiz de diyor ki: 'Eniştem Amerika'da... Oradaki medya kuruluşlarından bazı bilgileri aktardığım zaman, 'Sen bunları nereden biliyorsun, ben buradayken, burayı bu kadar takip edemiyorum...' diyor... Ben de sizin sütununuzda ABD medyasından aktardığınız ilginç yorumları söylüyorum... Artık o da, takip etmeye başladı...'
--Mâdem ki öyle, o kardeşimize 22 Ocak tarihli 'Daily Beast' isimli yayın organında, 'Why World Leaders Think Trump's an Idiot:' 'Dünya Liderleri Trump'ı Neden Aptal Olarak Görüyor' başlıklı bir makaleden bir özet sunalım:
Foreign Policy dergisinin eski yönetmeni David Rothkopf, Davos'taki son konuşmasına, Trump'ın II. Dünya Savaşı sonrası ABD müttefiklerine karşı tutumunu 'Trump, utanç vericiydi. Trump, saldırgandı. Trump, kaba biriydi. Trump, bir aptaldı.' diye niteliyor ve Davos'a giderken, Grönland talebine karşı çıkan AB ülkelerine gümrük vergilerini arttıracağı tehdidinde bulunan 'yaşlı Başkan'ın, Avrupalı müttefiklerini, 'II. Dünya Savaşı'ndaki ABD hizmetlerini unuttuklarından dolayı "nankörlükle" suçladığına ve 'ABD olmasaydı "hepiniz Almanca ve biraz da Japonca konuşuyor olurdunuz..." dediğine değiniyordu. Keza, Davos'a ayak basmadan önce, Kanada Başbakanı Mark Carney bir konuşmasında Trump'a hitaben, jeopolitik ilişkilerin bir "kopma" sürecinden geçtiği uyarısında bulunuyordu. Almanya Başbakanı Friedrich Merz de Davos'ta yaptığı konuşmada Carney'nin görüşünü yineleyip "Uluslararası hukuka dayanan son otuz yılın uluslararası düzeni her zaman kusurluydu. Bugün ise temelden sarsıldı büyük güçlerin yeni dünyası; güç, kuvvet ve gerektiğinde zorlama üzerine kuruluyor..." uyarısında bulundu.
Trump ise Grönland toprakları üzerinde "Grönland, ABD Bölgesi, 2026" yazan bir tabelânın yanına Amerikan bayrağı diktiği bir fotoğrafı sosyal medyada paylaşarak Avrupalı liderlerle alay etti. Danimarka'nın başkenti Kopenhag'da yaklaşık 10.000 Danimarkalı ise, "Amerika'ya Defolun!" yazılı şapkalar takmıştı.
Bu gelişmeleri sessizce ve memnuniyetle izleyen Putin'in, -Trump'ın Grönland talebinin- Rusya'nın da Avrupa'daki bazı stratejik noktalara hâkim olmak isteğine bir gerekçe olacağını düşündüğü tahmin ediliyor...
*Abdullah Kul isimli okuyucu da -özetle- şöyle diyor: 'Eski İngiliz emperyalizmini şimdi Amerika devam ettirmeye çalışıyor. Bunlara karşı tek çözüm İslam Milleti'nin birliği, yani tek ÜMMET olabilmek.
Osmanlı çok uzun asırlar hakimiyet sürmekle birlikte, dünyanın gerçeklerine göre İslamî bir çözüm oluşturamadı ve yöneticiler İslam'ın özünden ayrı düştü, düşmanlar da zaten fırsat kolluyorlardı ve Birinci Dünya Savaşı sonunda parçaladılar ve cetvelle sınırlar çizildi. Böylece İslam Milleti ve Ümmeti arasında 'Ulus-Devlet'ler oluşturulmuş olundu. Yani, klasik sömürge anlayışı; 'Parçala, aralarına tefrika düşür, hükmet!'
· *Nazmi Uçkan isimli okuyucu da şöyle yazıyor: 'Bize de bu savrulma ve toparlanma zamanında yaşamak düştü. Ama en zoru da 'Müslümanım' diyenlere, İslam'ı anlatmak... Kur'an'a inandıklarını söyleyen, ama beşerî kanunlara teslim olmaktan rahatsız olmayanlara çelişkilerini anlatmak o kadar zor ki...
· İlk Müslümanları düşünüyorum da, birbirlerine, İslam öncesindeki, Cahiliye dönemindeki yaşayış tarzlarını hatırlatmak var mıydı?
--Biz bu kardeşimize şu kadarını belirtelim ki Hz. Mûsa, Firavun'la görüşmeye giderken bile, Allah'u Teâlâ, Resulüne, 'Firavun'a 'qavl-i leyyîn' ile, 'yumuşak bir uslûb' ile hitab et...' emrini veriyordu; Kur'ân'ın açıkça belirttiğine... İslam'ın 'aslî tebligat yöntemi' budur.
*
Tahmin edilenden de öte, bir ‘çılgın', bütün dünyaya hükmetmeye çalışıyor
26 Ocak 2026 Pazartesi
Amerikan İmparatorluğu'nun başında , kendisini, krallığa heveslenmekle suçlayanlara karşı, 'Evet, ben kralım.. Babanızım..' diye takdim etmekten de çekinmeyen bir problemli kişi var.. O sözleri latife şeklinde söylediği kabul edilse bile, icraatı sıradan bir krallıkla , hele de İngiliz kraliyet sistemiyle kıyaslanamayacak derece, her emri kanun hükmünde sayılan ve Amerikan iç hukuk sistemi açısından ABD Kongresi'nde, hattâ kendi partisi olan Cumhuriyetçiler arasından bir çok temsilcinin bile, gelişmeleri şaşkınlıkla izlediklerini ifade edenler görülüyor..
Amerikan Başkanı Trump, Norveç Başbakanı Jonas Gahr Store'e geçen hafta gönderdiği bir mesajda, -defalarca çürütülmüş olan- '8 savaşı sona erdirdiği' iddiasını tekrarlayarak, buna rağmen Nobel Barış Ödülü'nün kendisine verilmemesinin 'suçlu'su olarak Norveç'i gösterip, hattâ Danimarka toprağı olan Grönland'ı ele geçirme teşebbüsünün de bu yüzden başarıyla sonlanamadığını ifade etmiş.. Anlaşılıyor ki, 'Nobel Ödülü'nün kendisine verilememesi Trump'ı çok etkilemiş.. Norveç Başbakanı ise, 'Nobel Ödülü'nün kendileriyle ilgisinin olmadığını, bağımsız bir Nobel Komitesi'nin bir tercihi olduğunu' söylüyor..
Buna mukabil, Trump ise, "Eğer birileri Nobel Ödülü'nün Norveç'in kontrolünde olmadığını düşünüyorsa, sadece şaka yapıyor demektir. Bir takım kurulları var, ama Norveç tarafından kontrol ediliyor.' diyor.. Sonra da 'Norveç'in ne dediği umûrumda değil!" diyor; ama, ne derse desin, Trump'ın içine işlemiş bu konu..
Bu 'umûrunda olmayış'ı, kendisine 'Nobel Barış Ödülü'yle ilişkilendirerek, "Artık, barışı düşünme yükümlülüğünü hissetmediğini" yazıyor Norveç Başbakanı'na.. Onun bu madalya düşkünlüğünü görmüş olmalı ki, Venezuela muhalefet lideri María Machado kendisine verilen 'Nobel Barış Ödülü'nü Trump'a verdi, o da bunu memnuniyetle kabul etti ve " çok değerli bir kadın benim bunu hak ettiğimi düşündü ve gerçekten Nobel Ödülü'nü almamı istedi, bunun için minnettarım" diyerek, Nobel Komitesi'ne de bir taş atmış oldu..
Trump, Norveç Başbakanı'na şöyle yazmış: "Sevgili Jonas: Ülkenizin, 8 savaşı durdurduğum halde, bana Nobel Barış Ödülü vermemeye karar verdiğini göz önünde bulundurarak, artık barışı düşünme yükümlülüğüm olmadığını hissediyorum, her ne kadar barış, her zaman baskın olsa da, artık Amerika Birleşik Devletleri için neyin iyi ve doğru olduğunu düşünebilirim."
Ama, şimdilerde Trump'ın zihnini asıl meşgul eden 2 konudan birincisi, Grönland ise; ikincisi, aslen Somalili olup, 20 yıl öncelerde Amerikan vatandaşı ve sonra Amerikan Temsilciler Meclisi'ne seçilip parlamenter de olan İlhan Ömer isimli Müslüman hanımın sadece Amerikan Kongresi'nden değil ve hattâ Amerika'dan da atılması yolunda, son 2 aydır devamlı çağrılar yapması..
Trump'ın esasen İslam ve Müslümanlar konusunda bir alerjisinin olduğu görülüyor.. İki ay önce, halkının büyük ekseriyetini Müslümanların teşkil ettiği Batı Afrika ülkesi Nijerya'da -kendi ifadesiyle- 'sevgili Hristiyanlarım ve değerlerimiz öldürülüyor... bunun karşılığı verilecektir' deyip, Hristiyanların öldürüldüğüne dair hiçbir ciddî delil ve belge göstermeden, birkaç gün sonra Nijerya'nın kuzey bölgelerini bombardıman ettirerek yüzlerce Müslümanı katletti..
Şimdilerde de, İran'ı bir daha vurmak için Amerikan Donanması'ndan bir çok savaş gemilerini Hint Okyanusu'na gönderiyor..
Grönland konusunda ise geçen hafta ortaya attığı yeni görüş, daha da ilginç.. Ve bu konuda, ilginç bir iddia ortaya atarak, 'Grönland'a ait olduğuna dair destekleyen hiçbir yazılı belge yok. Danimarka o toprakları Rusya veya Çin'den koruyamaz ve zaten nereden 'mülkiyet hakkına' sahipler ki? Yazılı bir belge yok, sadece yüzlerce yıl öncelerde bir geminin oraya yanaştığı söyleniyor, ama bizim de oraya yanaşan gemilerimiz vardı.." diyor..
Tarihçiler ise, 'İskandinav gemilerinin Grönland'a Amerika Birleşik Devletleri kurulmadan yüzyıllar önce gelmeye başladığını; Danimarka'nın, Norveç'i İsveç'e devredip; ancak Grönland'ı elinde tuttuğu 1814 tarihli bir antlaşma'ya atıfta bulunuyorlar. Dahası, Grönland, ABD bağımsızlığından 70 yıl öncelerde, 1700'lerin başlarında Danimarkalı-Norveçli misyonerler tarafından Danimarka egemenliğine verildiği ve bu konuda çok sayıda tarihî belgeler olduğu bildiriliyor.. Ama, o belgeler ABD elinde olmadığından ve de Trump görmediğinden, yok sayabiliyor..
'Bundan bize ne denilemez..' Çünkü, 1923-Lozan Antlaşması müzakerelerine imzacı olarak değil, sadece 'gözlemci devlet' olarak katılan ABD, aradan 100 yıl geçtiği halde, Lozan Antlaşması, Amerikan Kongresi tarafından da henüz de teyit olunmadı.. Yani yarınlarda, baş ağrısı yapmak istediklerinde, 'Bizde bu yönde geçerli bir belge yoktur. Asıl olan, bizim belgemizdir..' demek noktasına bile gelebilirler. Çünkü, Trump'ın sık sık vurguladığı üzere, kuralları güçlüler koyar..
Bu gün de Grönland konusu , Avrupa Devletleri Birliği olan 'AB' ile Amerikan emperyalizminin karşı karşıya gelmesine yol açacak gibi gözüküyor ve AB, kendi üyesi olan Danimarka'nın toprağı olan Grönland'a ABD'nin el atmasına seyirci kalınamayacağını açıkça ifade ediyor.
Daha da ilginç olan, Rusya'nın da Trump'ın Grönland yaklaşımına 'yeşil ışık' yakması..
Rusya Dışişleri Bakanı Sergei Lavrov'un, 20 Ocak 2026 günü Moskova'da yaptığı açıklamada, 'Grönland'ın Norveç ve Danimarka'nın "doğal bir parçası ve uzantısı " olmayıp, bir sömürge toprağı olduğunu " söylemesi..
Bu çılgın kişi, geçen seneki seçim meydanlarında, 'Amerika'yı daha da büyük yapalım..' sloganıyla kitleleri heyecanlandırıyordu..
'Bundan bize ne denilemez..' Çünkü, konu, Avrupa Devletleri Birliği olan 'AB' ile Amerikan emperyalizminin karşı karşıya gelmesine yol açacak gibi gözüküyor ve AB, kendi üyesi olan Danimarka'nın toprağı olan Grönland'a ABD'nin el atmasına seyirci kalınamayacağını açıkça ifade ediyor..
NOT: Malezya'nın ünlü devlet adamı Mehatir Muhammed'in dün 97 yaşında vefat ettiği haberi ulaştı. Mehatir, 20 seneyi aşkın bir süre boyunca kesintisiz başbakanlık yapmış ve 75 yaşını geçince, üstelik partisi de iktidarda iken, kenara çekilmişti. Ancak, kendi döneminin ve partisinin parlak isimlerinden (şimdiki Malezya Başbakanı) Enver İbrahim'le hoş olmayan bir siyasî ihtilafa düşüp, onu, yersiz olduğu anlaşılan suçlamalarla 4-5 yıl hapsettirmesi ona yakışmamıştı..
Mehatir'den sonraki hiç bir hükûmet başarılı olamamış ve Malezya'nın parlaklığı solmaya başlamıştı.. Mehatir 88 yaşındayken, halk kitleleri, kendisini 'Halkına bir babalık daha yap..' diye siyasete dönmeye çağırdıklarında, 'Kendi eski partime karşı nasıl mücadele verebilirim..' diyerek o davetlere sıcak bakmamış ve bunun üzerine,'Mehatir'i yeniden başbakan yapmak' sloganı etrafında bir araya gelip seçime giren kitleler, bütün partileri kenara itmişler ve Mehatir, 89-90 yaşındayken, yeniden başbakan olmuş ve 'Enver İbrahim hapisten çıktıktan sonra, siyasete girip yeniden seçilirse onun yolunun açılması için gerekli düzenlemeleri yapacağını' da belirtmiş ve dediğini de yapmıştı. Mehatir'in tekrar iktidara gelişiyle birlikte -onun yokluğunda- Malezya yönetimine ârız olan gevşeklik veya boşvermişlik zail olup, Malezya kendisini kısa zamanda yeniden toplamıştı.
Ama, Mehatir, 92 yaşındayken, süresini tamamlamadan, 'Benim gücüm bu kadar..' diyerek, son bir kez daha kenara çekilmişti..
Mehatir'in ve Malezya'nın geçtiği bu merhalelerden alınacak dersler var.. Mehatir Muhammed'e rahmetler diliyor ve Malezya'nın Müslüman halkına başsağlığı dileyip, bugün başlarında Enver İbrahim gibi bir seçkin liderleri olmasının bir teselli hükmünde sayılabileceğini belirtmek istiyorum.
En sefîl hayat, başkalarının istediği şekilde yaşanan hayattır!'
30 Ocak 2026 Cuma
Özbekistan Devlet Başkanı Şevket Mirziyoyev, 2-3 gündür Türkiye'de... Önce bir bayrakta formüle edilmiş güzel bir yıldızlı yaldızlamaya:
Özbek kardeşlerin telaffuz şekliyle, Şovket Mirziyoyev...
Mirziyoyev' de, 'Mîr Ziyayev'den geliyor; 'Mîr Ziyâlar' mânasında... (Özbek Türkçesinde-lehçesinde 'a' sesi, genelde 'o'ya dönüşür.) Tacikler de 'Tocik' derler kendilerine...
Bu vesileyle belirteyim ki, önce fark etmemiştim; bir Özbek kardeşim, 'mavi, beyaz ve yeşil' üç şerit halindeki Özbekistan bayrağında, üstteki mavi şeridin sol köşesinde yer alan beyaz renkli 'Hilâl'in önündeki 12 yıldızın dizilişi, aslında, 'Allah' yazısında yer alan harflere işaret olup, güzel bir sembolize ediliş söz konusudur.' demişti.
Özbekistan, 40 milyon eşiğini aşmak üzere olan nüfusuyla, Rusya egemenliğindeki Sovyetler Birliği'nin 1991'de dağılmasından sonra, Orta Asya'da ve Kafkaslar'da ortaya çıkan 7-8 yeni devlet yapılanmalarının nüfus bakımından en büyüğü olan 'Ûzbekistan'ın halkı, genel olarak sadakatli, temiz ve nazik ve zeki insanlardır.
Özellikle Buhara, Semerkand, Hive gibi tarihî şehirleri ve de Orta Asya Müslümanlığının medreseleri, başkent Toshkend (Taşkent) gibi merkezlerin her birisi insanı, 'Mavera'un-Nehr' dünyasına doğru alır- götürür... Miladî 1402'de, ordusuyla taa Ankara'ya kadar gelip orada henüz 103 yaşında olan Osmanlı Devleti'nin, ismiyle müsemmâ olan 'yıldırım' gibi Sultanı, Yıldırım Bayezid'i ağır şekilde yenilgiye uğratan Timur'un yetiştiği diyarlar.
Türkiye'den Özbekistan'a gidenlerin, genelde bilmedikleri bir hassasiyete de değinmeliyim... Osmanlı'ya saldırdığı ve yendiği için Emir Timur hakkında ölçüsüz beyanlarda bulunulması Özbek kardeşlerimizi çok yaralar... Nasıl ki, Osman Gazi, Yıldırım veya Fatih gibi isimlere saygısız sözler edenlerden biz rahatsız oluyorsak, Semerkand'daki türbesinde medfûn Timur'a, Osmanlı'ya sahip çıkmak adına saygısız sözler edilmesinden Özbek halkı da rahatsız olurlar.
O topraklar ayrıca bir başka açıdan da görülmeli...
'İttihad-Terakki Yönetimi' içindeki en yetkili kumandanların başında gelen ve amma bir takım yanlışlarından dolayı, kemalist tarihçilerce devamlı suçlanan ve amma, son dönem 'Osmanlı Paşaları' içinde İslâm'a karşı saygısızlık yapmayan ve hele de muasırları arasında, özel hayatında 'şeair-i İslamiye'ye, 'İslamî prensipler'e riayette nâdir isimlerden olan Enver Paşa'nın o topraklarda, Mareşal Frunze liderliğindeki bir Bolşevik/ komünist Rus ordusunun, 4 Ağustos 1922 günü, Kurban Bayramı sabahı yaptığı saldırıda, -İnşaallah- şehîd olduğunu da hatırlayalım. O, Bolşevik kumandanı ve -sonraları mareşal de olan- Frunze, şimdi, Taksim Meydanı'ndaki heykel kompleksinde, ikinci sırada, 'Sovyet sefiri Arolov, Mareşal Voroşilov ve Mareşal Frunze' üçlüsü olarak hâlâ da arz-ı endam etmektedirler.
*
Dr. Mustafa Yılmaz kardeşim, dün Enver Paşa'nın 'şehadet tutanağı'nın fotokopisini gönderdi... O tutanağı buraya da alıyorum:
Tutanakta Türkçe olarak şöyle deniliyor:
'Şehîd-i muhterem Enver Paşa hazretleri,
Pek mukaddes ve âli bir maksad peşinde Buhara'y-ı Şerîf'in 'Belh-i Cevân' vilayetinin 'Çegan' nam mahallinin; Miladî, 4 Ağustos 1922 ve Rumî, 21 Temmuz 1338 ve Qamerî 11 Zilhicce 1340 senelerinin Kurban Bayramı'nın ikinci Cuma günü, güneş öğle vaktine karîb bir zamanda 'hûn-i pâk'ini mahall-i mezkûrun toprakları üstüne akıta-akıta, kahramanâne ve merdâne bir sûrette şehadete nail olmuştur.'
'Turan İhtilal Ordusu ve
Türkistan Cebhesi Kumandanı ve
'Emîr-i Leşker-i İslamiye-i Buhara
Enver Paşa'nın naibi
Miralay Ali Rıza...
(Mühür ve imza...)
*
Özbekistan Devlet Başkanı 'Şovket Mîrziyayev' beyefendiye, -Tayyib Bey'in de söylediği üzere-, 'İkinci vatanına, Hoş geldin...' diyorum...
*
Gelelim, günümüzdeki asıl konumuza...
Evet, Amerikan emperyalizmi kendisine karşı direnen her kim olursa, onu hemen 'terörist' sayacak sihirli bir formül keşfetti...
Bu 'Trumpist' anlayış, dün Avrupa Birliği'nce de kabul edildiği için; İran'da, 47 yıl önce Şah M. Rıza Pehlevî'yi ülkeden, milyonların âsumanı tutan 'Allah'u Ekber' sadâları arasında kaçmaya mecbur eden bir Müslüman halkı ve onların o büyük İnkılab hareketiyle işbaşına getirdikleri yönetim tarzını, rejimini 'terörist' olarak ilân etti. Bu modern barbarlık, her ülkeye ve her rejime; kısaca, 'Haçlı dünyası'nın dayatmalarına direnirseniz, 'terörist' sayılacaksınız!' diyor; asıl teröristlerin kendileri olduğunu ve rakip tanımayız.' dercesine... Ve Avrupa Birliği de dün, terör suçlamasında USA emperyalizmiyle tam bir ittifak içinde olduğunu ilan etmiş oldu... Yani, 'her nasıl olursa olsun yaşamak için biz her şeyi kabul ederiz...' diyenler rahat olabilirler, çünkü öyleleri 'terörist' sayılmayacaklardır.
*
Bu vesileyle, yazımızın başlığındaki cümleyi bir daha telaffuz edelim:
'En sefil hayat, başkalarının istediği şekilde yaşanan hayattır...'
*
Aziz okuyucularımızın bu satırları okuyacakları cuma sabahında, dünya belki de yeni bir büyük savaşın içinde olacaktır. Dün akşam, ajanslardan verilen haberlere göre, Trump, Başkan Erdoğan'a, ABD'nin İran'a saldırmak konusundaki planları hakkında ne düşündüğünü sormuş ve Başkan Erdoğan da, bunun çok yanlış olacağını ve diplomatik müzakere yöntemine ağırlık verilmesini tavsiye etmiş... Tahran'da, büyük bir merkezî meydandaki dev bir binaya yapılan ve savaş sahnelerini hatırlatan ilginç tablonun altında, 'Rüzgâr eken, tufan biçer...' mânasındaki bir farsça beyt de dikkat çekiyordu.
USA'nın Türkiye'deki büyükelçisi Tom Barrack, 1916'da İngiltere ve Fransa arasında imzalanan, Rusya ve İtalya tarafından da desteklenen, Osmanlı ve diğer Müslüman coğrafyaları üzerinde yaptıkları 'Sykes-Picot (Says- Piko) isimli taksim Antlaşması'nın bütünüyle iflas ettiğini açıklamış, evvelki gün...
Dahası NATO da en etkisiz olduğu bir noktaya gelmiş bulunuyor... Ve bu durum, Rusya ve Çin'i de, daha bir sevindiriyordur, her halde...
'Hakk şerleri hayreyler,
Zannetme ki gayreyler...
Ârif 'an'ı seyreyler,
Mevlâ görelim neyler,
Neylerse güzel eyler...'
.
|
| Bugün 144 ziyaretçi (252 klik) kişi burdaydı! |
|
 |
|
|
