 |
|
|
 |
|
| ABDULHAMİD HAN |
ABDÜLHAMİD HAN
Osmanlı padişahlarının 34'üncüsü olan Sultan II. Abdülhamid Han aklı, zekası ve ilmi fevkalade üstün olan bir zattı. Batılıların ve iç düşmanların asırlar boyunca devleti yok etmek için hazırladığı yıkıcı, sinsi planlarını sezip, önlerine aşılmaz bir set olarak dikildi. Hazırlayanları ve maşa olarak kullandıkları yerli işbirlikçilerini, sahte kahramanları işbaşından uzaklaştırdı.
İşte bu büyük zatın 10 şubat, 96. yıldönümü idi. Yıldönümü vesilesi ile Yıldız Üniversitesi ve İstanbul Medeniyet Üniversitesi işbirliği ile iki açık oturumdan oluşan etkinlik düzenlendi. İlk panel Abdülhamid'in sağlık politikasıyla ilgiliydi. Oturum başkanlığını yaptığım bu panelde konuşmacılar özet olarak şunları anlattılar:
Prof. Dr. Hüsrev Hatemi; Abdülhamid'in çok iyi niyetli, sağlam karakterli ve vefalı bir insan olduğunu söyledi. Kendisinden çok devleti düşünürdü. 33 sene zalimlik yapmadan devleti ustalıkla idare etmişti. Ona atılan iftiralardan biri de pinti olduğuna dairdi. Bu çok çirkin bir suçlama olduğunu ifade etti. Aristokrat havada, halktan uzak yaşamamıştı. Atatürk'ün Abdülhamid'i küçümseyici veya kötüleyici bir sözünün olmadığını da ekledi.
Prof. Dr. Nil Sarı ise Abdülhamid'in sağlık alanındaki eserlerinden söz etti ve bazılarının fotoğraflarını gösterdi. Abdülhamid 90 adet gureba hastanesi, 19 adet belediye hastanesi, 89 adet askeri hastane ayrıca eğitim hastaneleri, kadın hastaneleri, akıl hastaneleri açmıştı. Bu hastaneler ülkemizden Lübnan'a, Yemen'den İsrail'e, Makedonya'dan Suriye'ye, Yunanistan'dan Libya'ya, Suudi Arabistan'dan Irak'a pek çok yerleşim bölgesine yayılmıştı. Ayrıca eczaneler, hapishane, sağlık merkezleri, fakirler, acizler ve hacılar için misafirhane de pek çoktur. Müthiş bir sağlık hizmetidir bu. Maalesef tahttan düştükten sonra bu eserlerin isimleri değiştirilmiş, bazıları yıkılmış ve bir kısmı da başka alanlarda kullanılmaya başlanmıştır. Kısacası bu büyük insan unutturulmak istenmiştir. Kasımpaşa, Haydarpaşa, Gülhane ve Mektebi Tıbbiye-i Şahane adlı eğitim ve üniversite hastanelerini açan da Abdülhamid olmuştur.
Doç. Dr. Adem Ölmez ise Abdülhamid Han'ın özellikle eğitim, sağlık, ulaşım ve asayişe önem verdiğini anlattı. Zamanında yeni bulunan aşıları ülkeye getirmiş, aşı ve kuduz hastalığı üzerine merkezler kurmuş, Bimarhaneleri yani akıl hastanelerini ıslah etmiştir. Akıl hastalarına zincir kullanımını yasaklayarak bugün bile saldırgan hastalarda kullanılan gömleği yerine koymuştur.
Dr. Şerif Esendemir konuşmasına Necip Fazıl'ın, "Abdülhamid'i anlamak her şeyi anlamak olacaktır." sözleriyle başladı. Abdülhamid'in tren yolları, bakteriyolojihane, cami ve mektepler yaptırdığını, çağına uygun yaşlılık politikası izlediğini, habitat yani biyosferi merkezi alan ekolojik politikaya önem verdiğini anlattı.
Bunları dinlerken aklıma hep başbakanımız Recep Tayyip Erdoğan çağrışım yaptı. O da ülkeye duble yollar, hızlı trenler, Marmaray, üçüncü boğaz köprüsü, çok sayıda havaalanı gibi sayılamayacak eserler hediye etti. Sağlık alanında yeni hastaneleri hizmete açtı. Sağlık hizmetlerini halka yaydı. Eğitim alanını pek çok üniversite, sayısız derslik ve binlerce yeni öğretmenle destekledi güçlendirdi. Kısacası Abdülhamid'in çağdaş bir takipçisiyle karşı karşıyayız.
Abdülhamid Han'ı nasıl ki bir takım vicdansız, merhametsiz ve acımasız kişiler, iç ve dış düşmanların oyununa gelerek, maşası olarak bir saray darbesi ile düşürdülerse aynı komplo şu an başbakanımıza karşı düzenlenmektedirler. Bu ülkeye hizmet etmek bazılarının gözüne batmakta ve ellerinden geleni yapmaktadırlar.
Rabbim Başbakanımızı korusunu2026 |
|
|
|
|
 |
|
"Resulün hürmetine kurtar beni"
01-01-2015 01:00
Efendimizin âzâtlı kölesi Zeyd bin Harise (radıyallahü anh), bir defa kira ile katırcı tutup sefere çıktı.
Medine'den ayrılıp vurdular sahraya...
Şehirden iyice uzaklaşınca katırcı asıl yüzünü gösterip Hazret-i Zeyd'i öldürmeye kalkıştı!..
Zeyd bin Harise;
"Dur!.." dedi ona.
Biraz mühlet istedi.
? ? ?
Katırcı sordu:
"Ne yapacaksın?"
"Şuracıkta iki rekât namaz kılayım, sonra öldür" dedi.
Adam kabul edince namaza durdu.
Selâm verdi.
Açtı ellerini...
Ve içinden "Yâ Rabbî! Resulünün hürmetine kurtar beni bu adamın şerrinden" diye dua etti.
Yalvardı Rabbine.
? ? ?
O esnada biri geldi.
Kılıcı da belindeydi.
Çekti kılıcı, öldürdü katırcıyı.
Hazret-i Zeyd, "ilâhi yardım"ın geldiğini anlamıştı.
Şükretti Rabbine.
Ve sordu o gelene:
"Siz kimsiniz?"
O gelen kişi;
"Ben, yedinci kat gökte vazifeli bir meleğim. Sen dua ettiğinde yerimdeydim. Rabbimin emriyle bir anda geldim... Biz her şekle girer, insanlara yardım ederiz" dedi.
."Filân kâfir burada öldürülür!"
02-01-2015 01:00
Bedir Harbi'nden bir gün önce Peygamber Efendimiz, Eshabın büyükleriyle harp sahasını gezdiler.Eshab-ı kirama bir noktayı işaret etti ve "Yarın filân kâfir burada öldürülür!" buyurdu.
Sonra başka bir noktayı işaret ederek "Burası da falan kâfirin öldürüleceği yerdir" buyurdu.
Böylece azılı Kureyş müşriklerinden her birinin öldürüleceği noktaları, santimi santimine gösterdiler.
Aynen öyle oldu.
Hem de milim şaşmadan.
***
Peygamber Efendimiz Zeyd bir Harise'yi çok severdi... Bir gün onu alıp Kâbe-i Muazzama duvarındaki "Hacer-i Esved" taşının yanına götürdü.
Kalabalık da vardı.
Onlara döndü ve;
"Şahit olunuz ki Zeyd benim oğlumdur. O bana vâris, ben ona vârisim" buyurdu.
Eshap bunu duydu.
Ve Zeyd'in kıymetini anladılar.
****
O günden sonra Hazret-i Zeyd'e, Zeyd bin Muhammed, yani "Muhammed'in oğlu Zeyd" demeye başladılar. Bu hadise olduğunda henüz İslâmiyet gelmemişti.
Sonra bir âyet geldi.
Bu âyette mealen;
"Evlâtlarınızı, babalarının ismiyle çağırın. Muhammed aleyhisselâm, sizden hiçbir erkeğin babası değildir" buyuruluyordu.
.Müşriklerden çok eziyet gördü
03-01-2015 01:00
Zeyd bin Harise (radıyallahü anh) Mekke'deyken müşriklerin pek çok eziyet ve cefalarına, zulümlerine maruz kaldı!
Sevgili Peygamberimiz, Taif halkını İslâmiyet'e davet için Taif'e gitti.
O da yanındaydı.
Birlikte gitmişlerdi.
Halkı imâna davet etti.
Ama kimse inanmadı.
Hiç ilgilenen de olmadı.
Hatta alaya aldılar.
Ve hakaret ettiler.
Bir ay içinde hiç kimse imân etmeyince ikisi birlikte oradan ayrıldılar.
? ? ?
Ancak nasipsiz Taifliler, arkalarından gidip onları yuhaladılar!
Çocuklar taşa tuttular!
Efendimizin mübarek ayakları yaralandı!
Zeyd'in başı kanadı.
Kan revan içinde kaldı!
Zira Hazret-i Zeyd (radıyallahü anh), Peygamber Efendimize siper oluyordu.
? ? ?
Atılan taşlardan Onu korumak için, bir önüne geçiyor bir arkasına; bazen sağına, bazen de soluna geçiyordu.
Ve Ona siper oluyordu.
"Resulullaha bir şey olmasın da bana olsun" diyordu.
Çok yaralar aldı.
Bedir Harbi'nden Mute Harbi'ne kadar Peygamber Efendimizin bulunduğu bütün gazvelere katıldı.
Birçoğunda da "kumandanlık" yaparak şecaati ve kahramanlığıyla diğer mücahit gazilere örnek oldu
.Bu, ne büyük bir şereftir
04-01-2015 01:00
Allahü teâlânın Hazret-i Zeyd'e ihsanı, Müslüman olmakla şereflendirmesi; Peygamber Efendimizin ihsanıysa onu hürriyetine kavuşturmasıdır.
Kur'ân-ı kerimde ismi zikredildi.
Bu nimet, yalnız ona mahsustur.
Başkasına nasip olmadı.
Bu, ne büyük şereftir!..
? ? ?
Zeyd bin Harise (radıyallahü anh), hicretin sekizinci yılında Mute Savaşı'nda şehit oldu!
Kendisi ordu kumandanıydı.
Bu harpte "üç bin" mücahit vardı.
Rumlarsa "yüz bin" kişiydi.
Üç bine karşı, yüz bin...
Resulullah Efendimiz, bu üç bin mücahide "Ordu kumandanı, Zeyd'dir... O şehit olursa yerine Cafer, o da şehit olursa Abdullah bin Revaha kumandan olsun" buyurdular.
? ? ?
Üç kimseyi saymışlardı.
Üçü de şehit oldu!
Hazret-i Zeyd'in Mute savaşında öldürülmesinin intikamını, oğlu Hazret-i Üsame aldı. Resul aleyhisselâm, Hazret-i Üsame kumandasında bir ordu tertip etti.
? ? ?
Fakat kendileri hastaydı.
Bu, "ölüm hastalığı"ydı!
Bu yüzden onları uğurlayamadı.
Hazret-i Ebu Bekir (radıyallahü anh) halife seçilip orduyu Şam üzerine gönderdi... Hazret-i Zeyd beyazdı.
Hazret-i Üsame ise esmer.
Resul Aleyhisselâm, Hazret-i Zeyd'in fazileti hakkında "Zeyd, bana kavmimin en sevgilisidir" buyurmuşlardır.
.Meleklerin yıkadığı zat!..
05-01-2015 01:00
Hazret-i Hanzala (radıyallahü anh), Medineli bir sahabi olup "Gasil-ül melâike" lâkabıyla meşhurdur.
Uhud Cengi'nden bir hafta önce nikâhlandı.
Bir gün önce de düğünü oldu.
Ve gerdeğe girdi...
Ama o, başka bir heyecan içindeydi o gece!
Yarınki savaşı düşünüyor, "ya yetişemezsem..." diye korkuyordu!
Bu korkuyla kırpmadı gözünü.
Bir ara geciktiğini hissedip fırladı yataktan.
Kılıcını kapıp koşturdu Uhud'a.
Gusletmeyi bile unuttu telâşeden...
Cenk yerine vardığında Resulullah safları düzeltiyordu.
Süratle koşup girdi son safa.
Ooh, cenge yetişmişti...
Şimdi bir şeyi düşünüyordu.
"Şehit olmayı."
Nihayet harp bitmiş, müşrik ordusu bozulmuş, küffar sağa sola kaçıyordu artık!
Ama Hazret-i Hanzala mahzundu.
Çünkü şehit olamamıştı...
İşte tam o esnada sırtına soğuk bir çeliğin girdiğini hissetti!
O giren şey "mızrak"tı.
Vücudundan oluk gibi "kan" fışkırırken ikincisi saplandı!
Derken üçüncüsü.
Sonra dördüncüsü.
Kanlar içinde yığılıverdi oracığa!
İstediğine kavuşmuştu...
Resulullah Efendimiz "Hanzala'yı, yerle gök arasında gördüm... Melekler cennet suyu ile yıkıyorlardı onu" buyurdular.
Bunun için almıştı bu lâkabı:
"Gasil-ül melâike."
.Sanki aradığını bulmuştu
06-01-2015 01:00
Şeyh Lütfullah Efendi, Balıkesir toprağını şereflendiren Allah dostlarındandır.
Nurlu kabri, kendi ismiyle anılan câminin avlusunda bulunuyor.
Gençliğinde Balıkesir'den Ankara'ya geldi bir gün.
Devir, Hacı Bayram-ı Veli devriydi.
Ama habersizdi bu büyük veliden.
Tanımıyordu kendisini.
? ? ?
Olacak bu ya...
Hacı Bayram-ı Veli, bir gün evden çıktı.
Ve yolda Lütfullah Efendi'yle karşılaştı.
Durup selâm verdi:
"Selâmün aleyküm!"
"Aleyküm selâm!"
Ayaküstü sohbet ettiler.
İşte o vakit Lütfullah Efendi'nin kalbi meyletti bu Allah dostuna...
Gönülden sevdi onu.
Bir mıknatısın tesir alanındaki maden gibi çekildi ona doğru.
Aradığını bulmuştu...
Rica etti hemen:
"Hocam, Balıkesir şirin bir beldedir. Zât-ı âlinizi davet etsem teşrif eder misiniz?"
? ? ?
O da aradığını bulmuştu.
Ve sevmişti kendisini.
Memnun oldu bu teklife.
Ve hemen kabul edip;
"Hayhay, gidelim" buyurdu.
Ve o gün yola çıktılar...
Yolda hep sohbet ettiler.
Balıkesir'de bir müddet kalan Hacı Bayram-ı Veli hazretleri onu tez zamanda yetiştirip irşada memur eyledi.
.Olur geliriz, hem sohbet ederiz"
07-01-2015 01:00
Şeyh Lütfullah Efendi, Balıkesir erenlerindendir... Bir gün dergâhına zenginlerden biri geldi ve;"Hocam, müsaitseniz bütün talebelerinizle birlikte bu akşam yemeğine fakirhaneye bekliyorum" dedi.
Mübarek zat;
"Olur, hem sohbet ederiz" buyurdu.
Adam çok sevindi...
Talebeler daha çok sevindiler.
Zira böyle davetlerden sonra
hocalarının sohbetine doyum olmazdı... Yemekten ziyade sohbet için sevinmişlerdi onlar.
***
Ancak henüz yeni gelen "Mustafa" adında bir talebe vardı ki başka türlü sevinmişti bu garip çocuk...
"Hele şükür" dedi içinden. "Her gün darı ekmeği yiyip darı çorbası içiyoruz. Bu akşam şöyle nefis yemekler yeriz."
Böyle düşündü...
Ve çarıklarını hazırladı.
***
Sabırsızlıkla akşamı bekliyordu ki Lütfullah Efendi çağırdı kendisini.
Koştu hemen huzura.
"Buyurun hocam."
"Evlâdım, biz bu akşam davete gidiyoruz. Sen dergâhta kal... Mutfakta darı ekmeğiyle darı çorbası var. Onlarla karnını doyurursun!" buyurdu
Genç, anladı hatasını.
Köşesine çekildi.
Ve kendini azarlayıp "Ey alçak nefsim! Sen yalnız mideni düşünürsen böyle mahrum kalırsın işte... Çek şimdi cezanı. Sen buna müstehaksın" dedi.
.Burası benim mezarım olacak"
08-01-2015 01:00
Veli Şemseddin Efendi'nin talebesinden biri sefere çıktı bir gün... Sahrada ilerliyordu ki şaşırdı yolunu!Bitmez tükenmez bir çölün ortasında yapayalnız kalmıştı... Dört bir yan uçsuz bucaksız "kum denizi"ydi.
Acıkmış ve susamıştı.
Yorgun ve bitkindi...
Ne yapacağını şaşırdı.
Olduğu yere yığılıp kaldı!
Ve "Herhâlde burası benim mezarım olacak" diye düşünüp üzülüyordu ki, hocasını hatırladı birden...
Bu, moral oldu ona.
Sevinip açtı ellerini.
Ve "Yâ Rabbî! Hocamın hürmetine kurtar beni bu sıkıntıdan" diye yalvardı. Gözlerini açtığında "hocası"nı gördü karşısında.
Şaşırıp kaldı...
****
Mübarek zat, üzerinde "leziz yemekler" ve "serin su" bulunan bir tepsiyi önüne koyup kayboldu gözden...
Genç, karnını doyurdu.
Ve uyuyakaldı oracıkta.
Rüyasında hocasını gördü... Mübarek zat bu defa da gideceği yönü eliyle gösterip "Şu yöne git evlâdım!" dedi
****
Uyanıp o yöne yürüdü.
Ve az sonra düze çıktı.
Ölümden kurtulmuştu...
Evet... Allah dostlarından birini rehber edinenler, işte böyle kurtulurlar tehlikelerden. Yeter ki ihlâsla sevilsin o büyükler... Allah'ın izniyle yetişip kurtarırlar sevenlerini.
.Büyük zatlara itiraz etmeyin!
09-01-2015 01:00
Balım Sultan, Balıkesir velilerindendir. Hacı İlbey Mahallesindeki nurlu türbesinde yatıyor...
Osmanlı devletinin kuruluşu sırasında çok büyük hizmetler görmüş ve "manevi önder" olmuştu insanlara.
Kerametleri vardı...
Mesela o yerin vâlisi bir gün bu zata gelip "Hocam, kısmetse bugün uzun bir yolculuğa çıkıyorum, dua buyurun" dedi.
Balım Sultan düşündü.
Sonra vâliye dönüp;
"Bugün gitmeseniz" buyurdu.
"Neden hocam?"
"Korkarım başınıza bir şey gelir!"
Vâli "peki hocam" dedi.
Ama yine de çıktı o sefere.
Çıktı ama pişman oldu tabii.
Zira yolda çok hızlı gidiyordu ki atı birden tökezleyip attı valiyi üzerinden.
Zavallı hızla yere çakıldı!
Ve kanlar içinde yığıldı oraya!
Yolcular onu alıp baygın vaziyette evine götürdüler...
Evinde açtı gözlerini.
Kendine geldiğinde;
"Tövbeler olsun... Allah adamlarının sözünden bir daha hiç çıkmayacağım" diye mırıldandı.
Yanındakiler sordu merakla:
"Niçin böyle söylüyorsun?"
"Sormayın... Hocam beni ikaz etmiş ve 'bugün gitme!' buyurmuştu. Onu dinlemedim ve bu iş geldi başıma... Siz siz olun, büyük zatlara itiraz etmeyin. Onların her sözünde muhakkak bir hikmet vardır" dedi.
.Padişahın size selâmı var"
10-01-2015 01:00
Balıkesir velilerinden Sinan Efendi, bir gün bahçesinde çalışırken şık giyimli iki beyefendi geldi yanına.
Bunlar; sultanın adamları olup payitahttan gelmişler ve padişahtan hediye olarak 'bir kese altın' getirmişlerdi.
"Selâmün aleyküm baba."
"Aleyküm selâm efendiler."
"Sinan Efendi siz misiniz?"
"Evet benim."
Memurlar, içi "altın"la dolu keseyi uzatıp "Padişahımızın selâmları var, bunu size gönderdi" dediler.
Sinan Efendi;
"Padişah Efendimizin selâmını aldık, kabul ettik. Ancak bu keseyi kabul edemeyeceğiz" buyurdu.
"Niçin efendim?"
"Çünkü ihtiyacımız yok, siz bunu ihtiyacı olana verin" dedi.
Memurlar;
"Ama biz vazifeli geldik, bunu geri götüremeyiz. Lütfen kabul edin" dediler.
Sinan Efendi, elindeki kürekle bahçeden bir miktar "toprak" alıp döktü ayaklarının önüne.
Adamlar toprağa baktılar.
Ve hayretten donakaldılar!
Zira çil çil "altın" vardı ayaklarının dibinde.
Hem de kürek dolusu... Gayr-i ihtiyari "rüya mı görüyoruz?" dediler.
Sinan Efendi;
"Gördünüz ya, bizim bunlara ihtiyacımız yok... Padişah Efendimize mukabil selâm ve dualarımı iletiniz. Hediyesini almamakta bizi mazur görsün" buyurdu.
Diyecek bir şey bulamadılar.
Ve elini öpüp ayrıldılar.
."Ey açları doyuran Rabbim!"
11-01-2015 01:00
Sevgili Peygamberimizin yanına bir gün kendi kızı Hazret-i Fatıma geldi.
Uzun süre aç kalmıştı.
Hatta benzi sararmıştı.
Ona sevgiyle baktı.
Ve elini göğsüne koyup:
"Ey açları doyuran Rabbim! Muhammed'in kızı Fatıma'yı aç bırakma" diye dua buyurdu.
Bu duası kabul oldu.
Ve Fatıma'ya kuvvet geldi.
Nurlu yüzü kanlandı.
Ve ânında canlandı.
Ölünceye kadar da hiç açlık duymadı.
? ? ?
Resulullah Efendimizin amcası Ebu Leheb'in oğlu Uteybe, Resulullah Efendimizin kızı Ümmü Gülsüm'le nişanlanmıştı.
Ama imân etmedi.
Üstelik düşmanlık etti.
Ve o Server'i çok üzdü.
Kızı Ümmü Gülsüm'le evlenmeyeceğini söyledi.
Ve çirkin şeyler söyledi.
Efendimiz buna çok üzülüp "Yâ Rabbî! Buna, canavarlarından birini musallat eyle" diye dua etti.
? ? ?
Bu duası kabul oldu.
Uteybe bir sefere çıktı.
Şam'a doğru gidiyordu...
Bir yerde mola verdiler.
O gece arkadaşlarının arasında yatıyordu ki, o ara bir "aslan" gelip arkadaşlarını tek tek koklayıp bıraktı.
Sıra Uteybe'ye geldi.
Onu kapıp sürükledi.
Ve paramparça etti...
.Hepsi de imânla şereflendiler
12-01-2015 01:00
Medine'deki münafıkların reisi olan Abdullah bin Übey bin Selul, öleceğine yakın Resulullah Efendimizi çağırdı.
Teşrif edince:
"Arkanızdaki gömleği bana kefen yapınız" diye yalvardı.
Efendimiz de:
"Peki" dedi.
Ve öyle yaptı. Hatta cenaze namazını da kıldı. Medine'de bulunan "bin münafık", Resulullah'ın bu merhametine hayran kalıp hepsi imânla şereflendiler.
? ? ?
Efendimiz aleyhisselâm Acem padişahı Hüsrev Perviz'e imân etmesi için bir mektup göndermişti. O alçak, mektubu açtı.
Okuyunca yırtıp parçaladı!
Ve elçiyi de şehit etti...
Efendimiz bunu işitti.
Ve hâliyle çok üzülüp "Yâ Rabbî! O benim mektubumu parçaladığı gibi, sen de onun mülkünü parçala" buyurdu.
Fazla zaman geçmedi.
Hüsrev'in bir oğlu vardı.
Eline hançerini aldı ve babasını bununla parçaladı!
Hazret-i Ömer halife iken de Müslümanlar, Acem memleketinin tamamını fethedip Hüsrev'in nesli de mülkü de silinip gitti...
? ? ?
Enes bin Mâlik'te (radıyallahü anh) Resulullah'ın verdiği bir mendil vardı ki bununla mübarek yüzünü silmişlerdi... Hazret-i Enes de bununla yüzünü siler, kirlendiği zaman ateşe bırakırdı.
Kirler ateşte yanardı.
Mendil yanmaz ve tertemiz olurdu...
.Kamçının ucunda "kandil" yandı
13-01-2015 01:00
Devs kabilesinin reisi Tufeyl, hicretten önce Mekke'de imâna gelmişti. Kavmini imâna davet için Resulullah'tan bir alâmet, işaret ve keramet istedi.
Efendimiz kabul buyurdu.
Ve ellerini açıp;
"Yâ Rabbî! Buna bir keramet ihsan eyle" diye dua etti.
Duası kabul oldu.
Şöyle ki; Tufeyl kabilesine gidince iki kaşı arasında "bir nur" parlamaya başladı.
? ? ?
Tufeyl bunu gördü.
Ve ellerini açıp:
"Yâ Rabbî! Bu nûru yüzümden başka yere naklet" diye dua etti.
Duası kabul edildi.
Nur, yüzünden gitti.
Kamçısına geçti.
Ve kamçının ucunda "kandil" gibi parladı.
Kabilesi bunu gördüler.
Böylece Tufeyl'e inanıp topluca imânla şereflendiler...
? ? ?
Bir kimse de "sol eliyle" yemek yiyordu.
Efendimiz onu görüp;
"Sağ elinle ye!" buyurdu.
O kimse:
"Sağ elim hareket etmiyor" dedi.
Halbuki hareket ediyordu.
Bilerek yalan söylemişti...
Efendimiz;
"Sağ elin hareket etmesin!" buyurdu.
Bu duası kabul olundu.
Adamın sağ eline bir şey oldu.
Şöyle ki o elini ağzına götüremiyordu.
Hem de ölünceye kadar...
."Yâ Rabbî! Gözünü güzel eyle"
14-01-2015 01:00
Uhud Gazası'nda Ebu Katade'nin (radıyallahü anh) bir gözü çıkıp yanağının üzerine sarkmıştı!
Onu Resulullah'a getirdiler.
Mübarek elini uzattı.
Çıkan gözünü alıp yerine koydu ve "Yâ Rabbî! Bunun gözünü eskisinden güzel eyle" diye dua etti.
Bu göz diğerinden güzel oldu.
Hatta ondan daha iyi görüyordu.
? ? ?
Ebu Katade'nin torunlarından biri halife Ömer bin Abdülaziz'in yanına gelmişti.
Halife sordu:
"Sen kimsin?"
O, bir beyit okudu.
Sonra da Resulullah'ın mübarek eliyle gözünü yerine koymuş olduğu zatın torunu olduğunu bildirdi.
Halife bunu öğrendi.
Ve çok duygulanıp kendisine türlü türlü ikram ve ihsanlarda bulundu...
? ? ?
Iyas bin Seleme diyor ki:
"Hayber Gazası'nda, Efendimiz beni gönderip Ali bin Ebi Talib'i istedi. O esnada Ali'nin gözleri ağrıyordu.
Gidip elinden tuttum.
Ve güçlükle getirdim.
Efendimiz, "mübarek tükrüğü"nden Ali'nin gözlerine sürdü ve sancağı eline verip Hayber Kalesi'ne gönderdi...
O da hemen gitti.
Kalenin "demir kapısı"nı tuttu.
Ve Resulullah'ın himmetiyle/manevi yardımıyla yerinden söküp çıkardı! Böylece İslâm askeri kaleye girip Hayber'i fethettiler."
.Cennette yerin nasıldır?"
15-01-2015 01:00
Büyük âlim İkrime hazretleri hakkında zamanın bazı büyükleri "Hazret-i İkrime Basra'da bulundukça Hasan-ı Basri hazretleri vaaz etmekten ve fetva vermekten çekinirdi" demişlerdir.
O, büyük hadis âlimiydi.
Ve pek çok hadis bildirdi.
Biri de şudur:
Allahü teâlâ cennetten ve cehennemden birer kişi çıkardı.
Cennetten çıkana sordu:
"Ey kulum! Yerini nasıl buldun?"
O kul cevaben:
"Bana anlattıklarından daha iyi buldum yâ Rabbî!" dedi.
Öbürüne de sordu:
"Yerini nasıl buldun?"
O da cevaben:
"Bana anlattıklarından daha kötü buldum" dedi ve akreplerinden, azaplarından, acılarından bahsetti.
Allahü teâlâ sordu:
"Ey kulum! Seni cehennemden kurtarsaydım bana ne verirdin?"
Dedi ki:
"Her şeyimi verirdim."
"Altından bir dağın olsaydı verir miydin?"
"Verirdim yâ Rabbî!"
Allahü teâlâ:
"Yalan söyledin" dedi.
O kul:
"Niçin yâ Rabbi" deyince de;
"Ben senden dünyada daha azını istemiştim... 'Bana dua et, kabul edeyim. Benden af dile, affedeyim' demiştim... Ama sen yüz çevirmiştin" buyurdu.
.Cansız heykeller ilah olamaz!
16-01-2015 01:00
Mus'ab bin Umeyr (radıyallahü anh) insan güzeli bir gençti.
Mekke'nin en zarif, en narin, en kibar delikanlısıydı.
Tahsilli ve kıvrak zekâlıydı.
Üstün fesahat ve belâgata sahipti.
Zengin bir ailenin çocuğuydu.
Bütün ailenin gözü onun üzerindeydi.
Ama mutsuzdu!
Çok sıkılıyordu.
Boşlukta gibiydi.
? ? ?
Birçok şey mânâsız geliyordu ona.
Mesela şu putlara "tanrı" diye tapmayı kabul edemiyordu bir türlü.
"Hayır! Cansız heykeller asla ilah olamaz" diyordu.
O bunları düşünürken Efendimiz aleyhisselâm gizli gizli İslâm'ı anlatıyordu...
Kenardaki bir evde.
Erkam'ın evinde...
? ? ?
Mus'ab, o sokaktan geçerken bazı gençlerin bir eve girdiklerini gördü.
Kendi de gayriihtiyari süzüldü içeriye.
Ve çöktü bir yere.
Nefes almadan dinledi sohbeti.
Dinledikçe hoşuna gitti.
Kendi kendine "Ne güzel sözler... İşte ben bunu arıyordum" dedi.
? ? ?
Bütün "acaba?"larına cevap bulmuştu.
Şehadeti getirdi.
Ve İslâm'a girdi.
O şimdi daha bir güzeldi...
Zahirî güzelliğine, 'batınî güzellik' de eklenmişti.
."Atın şunu karanlık mahzene!"
17-01-2015 01:00
Mus'ab bin Umeyr (radıyallahü anh), Efendimizin sohbetini dinleyip imânla şereflendi.
Ama babası müşrikti.
Ve habersizdi bundan.
Bir müşrik, onu namaz kılarken görüp koştu babasına ve:
"Gördüm, gördüm!" dedi.
"Neyi gördün?"
"Mus'abın namaz kıldığını gördüm!"
Bu ihbar "bomba" gibi patladı evde.
Ve babası sorguya çekti onu:
"Sen dinden mi çıktın?"
"Hayır! Dine girdim."
Adamın yüzü gerildi:
"Söyle! Müslüman olduğun doğru mu?"
"Evet, doğru!"
İşte o anda çileden çıktı adam...
Üzerine titrediği sevgili oğlu, "can düşmanı"ydı artık!
Emretti evdekilere:
"Atın şunu mahzene!"
Attılar hemence.
Ardından işkence!
Mus'ab bin Umeyr'i, bizzat "öz babası" karanlık bir mahzene tıkmış işkence ediyordu...
Peki niye?..
Dininden dönsün diye.
Ama hayır!.. Hiçbir şey, onu hak dininden döndüremeyecekti.
Adam şaşırdı!
Artık çaresizdi...
İşkence kâr etmeyince alttan aldı.
"Oğlum, cahillik etme... Muhammed'i inkâr et. Sen bu şehrin en akıllı genciydin. Ona nasıl kandın?" dedi.
Hazret-i Mus'abın cevabı tek cümleydi:
"Lâ ilâhe illallah. Muhammedün Resulullah!"
.Habeşistan'a hicret etti
18-01-2015 01:00
Mus'ab bin Umeyr (radıyallahü anh) imân edince babası kudurdu!
Ve zindana attı onu.
Çok işkence yaptı!
Bir gün saatlerce kırbaçlayıp yüzünü kumlara sürttü. Elleri kabarasıya değnek vurdu!
Kızgın kayalara bağlayıp terk etti sahraya.
Ama Mus'ab, bir yolunu bulup çözdü urganlarını, koştu Efendimize...
Babası delirdi!
Ama pes etmedi.
Şehirde bir nevi "ambargo" uyguladı ona karşı... Hazret-i Mus'ab için "anne baba" yoktu artık.
Aile, akraba, konu komşu yoktu...
Ama "Allah" vardı. (celle celâlüh)
"Allah'ın Habibi" vardı.
Bir de "müminler."
Bunlar da ona kâfiydi. Derken Habeşistan'a hicret etti... Ama bir süre sonra Efendimizi özledi. Burnunda tüttü âdeta.
Dayanamayıp;
"Ölümse ölüm!" dedi.
Ve düştü yollara... Şehre girdiğinde Efendimiz aleyhisselâm Hazret-i Ali ile bir kenarda oturmuş, sohbet ediyordu...
Onu gördüler.
Ve hüzünlendiler!
Mübarek gözleri yaşla doldu!
Çünkü üzerinde iplikleri sökülecek kadar pörsümüş ve yamalı bir elbise vardı.
Bir an eskiyi hatırladı...
Ve Hazret-i Ali'ye dönüp;
"Anne ve babasının, ona en iyi yiyecek ve içecekleri verdiğini bilirim... Ama Allah ve Resulünün sevgisi uğruna ne hâle gelmiş" buyurdular.
.Bu ne güzel söz, ne tatlı kelâm..."
19-01-2015 01:00
Birinci Akabe Biatı'nda Müslüman olan Medineliler, Resulullah'tan kendilerine İslâmiyet'i öğretecek bir öğretmen istediler.
Efendimiz bu iş için Mus'ab bin Umeyr'i görevlendirdi.
O bu emri aldı.
Ve Medine'ye varıp reisleri olan Es'ad bin Zürare'nin evine yerleşti. Burada hem Kur'ân-ı kerim öğretiyor, hem de İslâmiyet'i anlatıyordu insanlara.
? ? ?
Bir gün bir bahçede bazı Müslümanlarla sohbet ediyordu ki Evs kabilesinin reislerinden Üseyyid oraya geldi.
Elinde de mızrak vardı.
Onu yere sapladı.
Ve olanca hiddetiyle "Sen burada insanları aldatıyorsun... Hayatından olmak istemiyorsan, derhâl çek git buradan!" dedi.
O bunları dinledi.
Hiç sinirlenmedi, hatta tam aksine nazik bir lisanla "Hele biraz otur, bizi dinle; belki beğenir kabul edersin. Beğenmezsen giderim" dedi.
Üseyyid sakinleşti.
Ve bir yere oturdu.
Mus'ab, ona Kur'ân-ı kerim okudu... Kur'ân-ı kerimin eşsiz belâgatı ve tatlı üslubunu işiten Üseyyid duygulandı!
Kendini tutamadı.
Ve ona dönüp;
"Bu ne güzel söz, ne tatlı kelâm. Bu dine girmek için ne yapmalıyım?" diye sordu.
Hazret-i Mus'ab, ona İslâmiyet'i anlattı.
"Kelime-i şehadet"i öğretti.
O da söyleyip Müslüman oldu...
."Ben sizi birine göndereyim..."
20-01-2015 01:00
Mus'ab bin Umeyr (radıyallahü anh) Evs kabilesinin reislerinden Üseyyid bin Huday'a İslâm'ı anlattı.
O da Müslüman oldu.
Sevincinden yerinde duramayan Üseyyid "Ben sizi birine göndereyim. Eğer o imân ederse bu beldede imân etmedik kimse kalmaz" dedi.
Ve ayrılıp geri gitti.
Sa'd bin Muaz'ı bulup ona her şeyi anlattı.
Müslüman olduğunu da söyleyince Sa'd bin Muaz kızdı, hiddetlendi ve doğruca Mus'ab bin Umeyr'e koştu.
Onu azarlayacaktı.
Ve haddini bildirecekti!
Nihayet yanına vardı ve olanca kızgınlığıyla konuşmaya başladı... Ancak Mus'ab bin Umeyr sakindi.
"Buyurun, oturun" dedi.
Dinlenmesini söyledi. Sa'd, bu nazik ve kibar konuşma karşısında yumuşayıp bir yere oturdu. Hazret-i Mus'ab, ona önce İslâmiyet'i anlattı.
Kur'ân-ı kerim okudu...
O esnada Sa'd'ın yüzü birdenbire değişiverdi. O kızgınlığı gitti ve o nefreti "sevgi"ye döndü.
Kalbi yumuşadı.
Ve Müslüman oldu... Huzur içinde ayrılıp kavmine gitti. Onları toplayıp;
"Ey kavmim! Allah'a ve Resulüne imân ediniz... İman etmedikçe sizinle konuşmak bana haram olsun!" dedi.
Onlar bunu duydular.
Ve hep Müslüman oldular.
Öyle ki; o gün kavminden imân etmedik hiç kimse kalmadı.
.Cenklerde sancağı o taşırdı
21-01-2015 01:00
Mus'ab bin Umeyr (radıyallahü anh) Bedir Savaşı'na katılıp sancağı taşıdı. Uhud Savaşı'na da katılıp sancağı yine o taşıdı. Bu cenkte Sevgili Peygamberimizin yanından ayrılmayıp saldıranlara şiddetle karşı koydu.
İki zırh giyinmişti.
Fiziken çok güzeldi.
Ve Efendimize benzerdi.
Müşrik ordusundan İbni Kamia adında biri, Sevgili Peygamberimize saldırırken Mus'ab bin Umeyr onun karşısına çıktı.
Müşrik, ona kılıç vurdu!
Ve "sağ kolu"nu kesti...
Ama o, sancağı düşürmedi.
Ve hemen sol eline aldı.
İkinci darbeyle "sol kolu" da kesilince sancağı kesik kollarının pazularıyla tutup göğsüne bastırdı! İbni Kamia kâfiri, bir mızrak daha saplayarak onu şehit etti!
Müşrikler çok sevindiler...
Zira Efendimiz öldü zannettiler.
Çünkü Ona çok benziyordu.
Hazret-i Mus'ab şehit olunca aynen onun suretinde ve ona çok benzeyen "bir melek" geldi ve sancağı aldı. Ancak Hazret-i Mus'ab'ın şehit düştüğünden Resulullah Efendimizin haberi yoktu...
Meleği Mus'ab sandı.
Onun için o meleğe;
"İleri yâ Mus'ab!" diye seslendi. Bunun üzerine bayrağı elinde tutan melek geri dönüp Resulullah Efendimize "Ben Mus'ab değilim" deyince; sancağı tutanın "melek" olduğunu anladı.
Sancağı ondan aldı.
Ve Hazret-i Ali'ye verdi...
."Bir sıkıntın olursa bizi hatırla!"
22-01-2015 01:00
Abdürrezzak Ali Efendi, 1842'de Erzurum'da doğdu. Türbesi Adana'nın İsmailiye köyündedir. Talebesinden biri bir gün bu zatın huzuruna gelip;
"Hocam, uzun bir sefere çıkıyorum, duanızı almaya geldim" dedi.
Hocası da cevaben;
"Selâmetle git evlâdım... Yolda bir sıkıntıyla karşılaşırsan bizi hatırla" dedi.
Genç talebe;
"Başüstüne hocam" dedi.
Ve ertesi gün yola çıktı...
Bir müddet gitmişti ki ıssız bir yerde "vahşi hayvanlar" çıktı önüne... Ne bir ağaç vardı etrafta, ne de bir çukur.
Delikanlı çaresizdi.
O ara hocasını hatırladı.
Zira "Bir sıkıntıya düşersen beni hatırla" buyurmuştu... O da açtı ellerini "Yâ Rabbî! Hocamı imdadıma gönder" diye yalvardı. O anda hocası belirdi önünde.
Gayet heybetliydi!
Aslanlar tam saldırıyordu ki bu "Allah dostu"nu görünce büktüler boyunlarını.
Ve sessizce uzaklaştılar.
Âdeta birer suçlu gibi...
Yolcu kurtulmuştu... Hocasına teşekkür etmek istedi ama göremedi onu bir daha.
Kaybolmuştu gözden...
Kendi kendine;
"Şükürler olsun yâ Rabbî! Hocamın sayesinde kurtardın beni o vahşilerden" diye söylendi.
Seferden döndü.
Ve hocasını görmeye gitti. Tam bu hadiseden bahsedecekti ki hocası;
"Sus! O meseleyi unut" buyurdu.
.O üzümleri bana satsana!"
23-01-2015 01:00
Abdürrezzak Ali Efendi, 1800'lü yıllarda Erzurum'da yaşamış ve feyz saçmış insanlara. Bir gün yolda giderken bir Hristiyana rastladı mübarek.
Adam "üzüm" götürüyordu pazara. Bir şarapçıya satacaktı onları. Büyük zat durup bir teklifte bulundu Hristiyana:
"Bu üzümleri bana satsana."
Adam şaşırdı:
"Neden sana satacakmışım?"
"Üzümler öyle istiyor da ondan."
"Üzümler mi öyle istiyor?"
"Evet ya, onlar istiyor."
Adamın kafası karıştı.
"Ne diyorsun yâhu! Kim, ne istiyor?"
"Şu üzümler bana satılmayı istiyorlar, haydi sat onları bana."
Bu defa sinirlendi iyice!
"Git be adam! Üzüm konuşur mu hiç?"
"Konuşuyorlar işte."
"Ne diyorlar peki?"
"Bu adam bizi bir şarapçıya satacak. Bizse şarap olmak istemiyoruz... Ne olur satın al da kurtar bizi diyorlar."
Hristiyan donup kalmıştı...
Rengi "kül" gibi oldu.
Ve bayılıp yere düştü oracıkta! Ayılınca seve seve Müslüman oldu.
Yakınları sordular:
"Niçin Müslüman oldun?"
Cevaben "Benim bu niyetimi kimse bilmiyordu... Bu zat bildiğine göre 'dini haktır' diye düşündüm ve imânla şereflendim" dedi.
Ve ilave etti:
"Siz de imân edip kurtarın kendinizi sonsuz cehennemden!"
.Olmaz, 'altın' vermen lâzım!"
24-01-2015 01:00
Antakya'da yaşayan büyük velilerden Ahmed bin Âsım Antaki Hazretleri zamanında bir genç, köyünden çıkıp bu velinin dergâhına geldi ve hürmetle talebe olmak istediğini arz etti.
Büyük zat:
"Olur ama bir şartla" buyurdu.
"Şartınız nedir efendim?"
"Altın vermen lâzım!"
Gencin "kırk altın"ı vardı ve evinin elbise dolabında saklıyordu.
Ama boynunu büküp:
"Efendim, bizde 'altın' ne arasın" dedi.
"Sende 'altın' olduğunu biliyorum."
"Kaç altınım var peki?"
"Kırk tane."
"Nerede olduğunu da biliyor musunuz?"
"Tabii, elbise dolabında."
Diyecek bir şeyi kalmamıştı.
"Peki" dedi mecburen.
Ve koştu köyüne.
O "kırk altın"ı getirip teslim etti. Büyük veli, onlardan "bir altın"ı ayırıp gerisini kendisine iade etti ve:
"Al bunları evlâdım... Ben şaka yapmıştım. Bizim 'altınla' ve 'gümüş'le işimiz yoktur" buyurdu.
Sonra o 'bir altın'ı gösterip sordu:
"Şu 'altın'dan haram kokusu geliyor... Nereden aldın bunu?"
Genç, büktü boynunu.
Ve mahçup bir edayla:
"Onu, haksız olarak birinden almıştım" dedi.
Büyük zat;
"Hemen git, bunu sahibine teslim et oğlum... Çünkü üzerinde 'kul hakkı' olduğu müddetçe hiç feyz alamazsın!" buyurdu.
.Korktuğu başına gelmişti!
25-01-2015 01:00
Ahmed bin Âsım Antaki Hazretleri Antakya'da yaşayan bir Allah dostudur.
Bir gün tanıdığı bir "kasap dükkânı"nın önünden geçerken durdu ve dikkatle baktı içeriye. Soyulup asılmış bir "koyun gövdesi" vardı çengelde.
İçeri girip selâm verdi.
"Kolay gelsin evlât!"
"Hoş geldin baba."
O çengelde asılmış koyunu gösterip "Şu koyun bana bir şeyler söylüyor" buyurdu.
Adam irkildi birden!
Ve korkuyla sordu:
"Koyun ne diyor baba?"
"Ben leşim, çünkü beni 'Besmelesiz' kestiler diyor."
Korktuğu başına gelmişti!
Kızardı, bozardı, utandı.
Ne diyeceğini bilemedi.
Ve bayılıp yere yığıldı!
Ayıldığında itiraf etti suçunu.
Ancak bu "son" oldu.
Artık yeltenemedi böyle yanlış bir işe.
? ? ?
Bu zat bir sohbetinde:
"Bir Müslüman günah işlediğinde eğer pişmanlık duyarsa bu pişmanlığı onun için bulunmaz nimettir" buyurdu.
Hikmetini sordular.
Buyurdu ki:
"Çünkü bu pişmanlığı 'tövbe' demektir. Allah korusun, eğer üzülmek olmaz ve günah işlemek tatlı gelirse bu hâl, günahta ısrardır ki çok tehlikelidir o insan için!"
"Nasıl tehlike efendim?"
"Yani imânına zarar verebilir maazallah!"
."Haydi buyurun, canınız çekmiştir"
26-01-2015 01:00
Şeyh İsmail Efendi, Anadolu erenlerinden olup türbesi, Adapazarı'na bağlı Hendek ilçesinde, kendi ismiyle anılan kabristandadır. O devirde başka bir vilayette okuyan "üç arkadaş" işittiler bu zatı.
Evliyadan olduğunu öğrenip ziyaretine gittiler. Ancak "veli" olduğunu kesin anlamak için akılları sıra imtihan edeceklerdi kendisini!
Yolda konuştular.
Biri şöyle dedi:
"Arkadaşlar, o zat gerçekten 'evliya' ise bize yemek çıkarsın. Bana 'kızarmış et' ikram etsin meselâ."
İkincisi aldı sözü:
"Ben 'pilav' istiyorum."
Üçüncüsü atıldı bu defa:
"Bana da 'helva' ikram etsin öyleyse."
Nihayet vardılar dergâha.
Mübarek buyur etti gençleri.
Hoşbeşten sonra kalktı ve:
"Gençler! Uzak yoldan geldiniz. Hem yorgun, hem de açsınızdır... Siz dinlenedurun, ben size yiyecek bir şeyler hazırlayayım" buyurdu.
Sonra çıkıp girdi mutfağa.
Az sonra bir siniyle girdi içeri.
Sinide şu yemekler vardı:
Kızarmış et, pilav ve helva...
Gençlere dönüp "Haydi buyurun... Bunları canınız çekmiştir" dedi.
Gençler sofraya oturdular.
Ve hayretle birbirlerine baktılar.
Zira her birinin önünde "kendi istediği" yemek vardı...
Mahcubiyetten rahat yiyemediler.
Elini öpüp "talebesi" oldular aynı gün.
Ve bir daha ayrılmadılar yanından...
.Başüstüne komutanım!
27-01-2015 01:00
Şeyh İsmail İzzeddin Efendi, Adapazarı'nın Hendek ilçesine bağlı Şeyhler köyünde yaşadı. Kabri de oradadır.
Osmanlı ordusu, bu köyün yakınlarında mola verdi bir gün.
Komutan, bir eri çağırıp:
"Şu ilerdeki köye git. Yiyecek bir şeyleri var mı diye sor bakalım!" dedi.
Er çıkıp bir ihtiyara rastladı.
Yaşlı adam sordu ere:
"Nereye gidiyorsun?"
"Erat için yiyecek bakacaktım."
"Asker evlâdım, var git kumandanına selâm söyle. Ben şimdi gider, size yemek getiririm" dedi.
Ve koştu eve.
Bir ufak tencere "pilav" ile birkaç adet "çöreği" çıkın yapıp aldı bir eline... Öbür eline de bir güğüm "ayran" alıp hızla geldi ordu kumandanına:
"Paşam! Asker için yiyecek getirdim."
Kumandan güldü.
"Baba, şuncağız yemek, koca bir orduya yeter mi hiç?"
"Yeter yeter, haydi bekletme eratı."
Kumandan "Hayırdır inşallah" dedi.
Ve çıktı çadırından.
İhtiyar da arkasından.
Tabağını alan geldi... O, Besmeleyle bir kepçe "pilav" ile bir "çörek" koydu her bir erin tabağına. Birer tas da "ayran".
Binlerce asker, yedi, içti ve doydular... Sevimli ihtiyar izin alıp giderken kumandan seslendi arkasından:
"İsminizi bağışlar mısınız?"
"Bana Şeyh İsmail derler" dedi.
Ve kayboldu gözden.
.Eshap arasında çok sevilirdi
28-01-2015 01:00
Huzeyfet- übnü Yeman (radıyallahü anh), Sahabe-i kiram arasında çok sevilir ve ona ayrı bir itibar gösterilirdi. Çünkü o, Resulullah'ın verdiği "sırlarla" doluydu. Ebu Hureyre de öyleydi.
Zira bu iki sahabi:
"Efendimiz (aleyhisselâm), âlemin yaratıldığı günden yok olacağı güne kadar olmuş ve olacak şeyleri bize bildirdi. Bunlardan bildirilmesi caiz olanları bildirdik, örtülmesi lâzım olanları sakladık" demişlerdir.
Hazret-i Huzeyfe dünyayı sevmezdi.
Daima ahireti düşünürdü.
Hazret-i Ömer, fethedilen memleketlere "Huzeyfe ne isterse veriniz!" diye emir buyurduğu hâlde o, kendi yiyeceğinden fazlasını almadı.
Bir ara vâlilik yaptı.
Medayin vâlisiydi.
Oranın halkı, onun idaresinden son derece memnundu... Döndüğü zaman Hazret-i Ömer, onun hâlini değiştirmediğini gördü.
Boynuna sarıldı.
Ve muhabbetle:
"Sen benim kardeşimsin, ben de senin kardeşinim" buyurdu.
Hazret-i Ömer, halifeliği devrinde Hazret-i Huzeyfe'nin, bir cenazenin namazını kılmadığını gördü.
Ve sebebini sordu.
O da cevap verip:
"O kişi münafıktı!" dedi.
Bunun üzerine "Benim memurlarım arasında münafık var mı?" diye sordu.
"Bir tane var" dedi.
Fakat Hazret-i Ömer'in bütün ısrarına rağmen ismini söylemedi.
."Ey müminlerin emiri!"
29-01-2015 01:00
Bir gün Hazret-i Ömer (radıyallahü anh), bazı Eshab-ı Kiram'a "Resulullah Efendimizin 'fitne' hakkındaki sözlerinden hatırında olan var mı?" diye sordu.
Hazret-i Huzeyfe:
"Benim var" dedi.
"O nedir?" deyince:
"Peygamberimiz fitne hakkında 'Kişi; ailesinden, malından, çocuklarından ve komşusundan dolayı fitneye düşer. Böyle günahlara, oruç tutmak, namaz kılmak ve iyiliği emredip kötülükten menetmek, kefaret, karşılık olur' buyurdu" diye arz etti.
Hazret-i Ömer:
"Muradım o değildi" dedi.
"Ya neydi?" deyince:
"Deniz gibi dalgalanacak fitneyi soruyorum" buyurdu.
Hazret-i Huzeyfe:
"Ey müminlerin emiri! Senin zamanınla onun arasında bir kapalı kapı var" diye cevap verdi.
Hazret-i Ömer:
"Bu kapı kırılacak mı, yoksa açılacak mı?" diye sorunca:
"Kırılacak!" dedi.
Hazret-i Ömer:
"Desene ümmet-i Muhammed, kıyamete kadar bir araya gelemeyecek!" diyerek üzüntüsünü dile getirdi.
Aradan günler geçti...
Hazret-i Huzeyfe'ye geldiler.
"O kapı neydi?" dediler.
Cevabında:
"Ömer'di" dedi.
Daha sonra Hazret-i Ömer şehit edildi!
.Onlar da bizim gibi insanlardır"
30-01-2015 01:00
Huzeyfe-i Yemani (radıyallahü anh), anlatıyor:
Bir gün Resulullah Efendimize "Yâ Resulallah! Biz Müslüman olmadan önce kötü kimselerdik. Allahü teâlâ senin şerefli vücudunla bize İslâm nimetini ihsan etti. Bu saadet günlerinden sonra yine kötü zamanlar gelecek mi?" diye sordum.
Buyurdular ki:
"Evet gelecek."
"Kötü günlerden sonra hayırlı günler gelir mi?"
"Evet gelir, fakat o zaman bulanık olur."
"Bulanıklık ne demektir?"
Buyurdu ki:
"Benim sünnetime uymayan ve yolumu tutmayan kimselerdir. İbâdet de yaparlar, günah da işlerler."
Ben tekrar:
"Bu hayırlı zamandan sonra şer, kötülük olur mu?" dedim.
Peygamberimiz:
"Evet... Cehennemin kapılarına çağıranlar olacaktır. Onları dinleyenleri cehenneme atacaklardır" buyurdu.
"Yâ Resulallah! Onlar nasıl kimselerdir?" diye sorunca:
"Onlar da bizim gibi insanlardır. Bizim gibi konuşurlar" buyurdu.
Sordum ki:
"Onların zamanlarına yetişirsem ne yapmamı emredersiniz?"
"Müslümanların cemaatine ve hükûmetine tâbi ol" buyurdu.
"O da yoksa?" dedim.
"Bir kenara çekil. Aralarına hiç karışma, ölünceye kadar yalnız yaşa" buyurdu.
.Ben saraydan geliyorum"
31-01-2015 01:00
Ahmed Âmiş Efendi, 1800'lü yıllarda yaşadı. Kabri, İstanbul'da Fatih Câmii yanındaki kabristandadır. Bir grup talebesi huzuruna geldi bir gün.
Ve hürmetle:
"Hocam, izin verirseniz biz umreye gitmek istiyoruz" dediler.
"Tabii iyi olur, selâmetle gidin."
Ancak gençlerin parası yoktu ve bunu söylemeye çekiniyorlardı.
Biri cesarete geldi:
"Şeyy... efendim."
"Söyle evlâdım."
"Bizim paramız yok hocam."
O zaman üzüldü mübarek!
"Çok mu istiyorsunuz umreye gitmeyi?"
"Evet hocam, çok istiyoruz."
"Peki öyleyse" buyurup çekildi köşesine.
Ve açtı ellerini.
"Yâ Rabbî! Sen her şeye kâdirsin. Şu garipleri mahrum etme bu ulvi seferden" diye yalvardı.
Az sonra vuruldu kapısı. Açtığında "şık giyimli" biri vardı eşikte.
Büyük bir edeple:
"Efendi Hazretleri ben saraydan geliyorum" diye arz etti.
"Buyur evlâdım, hoş geldin."
Elindeki "kese"yi uzatıp "Bu, padişahımızın size hediyesidir efendim" dedi ve izin isteyip geri döndü.
Kese "altın" doluydu.
Büyük veli o keseyi o gariplere verip "Alın bakalım, bunlar sizi hem götürür, hem getirir" buyurdu.
Gençler çok şaşırmıştı!
Elini öpüp sevinçle ayrıldılar.
.Ben de seni bekliyordum"
01-02-2015 01:00
Ahmed Raufi Efendi, 1600'lü yıllarda İstanbul'da yaşadı.
Üsküdar'da vefat etti.
Kabr-i şerifi, Koca Sinan Paşa Câmii bahçesindedir.
"Ahmed" adında bir genç, bu zatı merak edip ziyaretine gitti bir gün.
İlk defa görecekti kendisini.
Mübarek de yaşlıydı.
Doksanın üzerindeydi.
Genci karşısında görünce ona ismiyle hitap edip:
"Hoş geldin Ahmed evlâdım, ben de seni bekliyordum" dedi.
Sonra yerinden kalktı.
Ve sevgiyle kucakladı onu.
Müsafaha ederken gencin elini öyle kuvvetli sıktı ki, kemikleri birbirine geçti delikanlının. Hatta bağırmamak için zor tuttu kendisini.
Çok da şaşırmıştı!
Mübarek fark etti.
Ve sordu hemen:
"Hayret ettin değil mi?"
"Evet efendim, çok şaşırdım!"
"Bu kuvvet, gençliğimdeki kuvvettir evlât... Hiç değişmedi."
Merakla sordu genç:
"Bunu neye borçlusunuz hocam?"
"Helâl lokma yemeye" buyurdu.
Sonra sohbet ettiler.
Delikanlı zevkle dinliyordu.
O, son cümle olarak:
"Sözün özü şudur ki; ahirette cehennemden kurtulabilmek için İslâmiyet'e yapışmaktan başka çare yoktur. Asıl iş, İslâmiyet'i öğrenmek ve ona göre yaşamaktır" buyurdu.
Bu beldenin sahibi gelsin!"
02-02-2015 01:00
Babam Sultan, Allah dostlarından olup Adapazarı'na bağlı Pamukova beldesindedir nurlu türbesi.
Bir gün bu zata:
"Bir kâfir imân ederse ilk yapacağı iş nedir efendim?" dediler.
Cevabında:
"Resulullah Efendimizin hayatını öğrenmektir" buyurdu.
? ? ?
Babam Sultan'ı çekemeyenler vardı o devirde. Hem de devlet erkânından... Üstelik o yerin vâlisi de onlardandı. Ancak o gece bir rüya gördü vâli.
Şöyle ki:
Sevgili Peygamberimiz teşrif edecekti o beldeye. Ancak şehrin kapısına kadar gelmiş, içeri girmiyorlardı.
Vâli haber alıp koştu kapıya.
Ve büyük bir heyecanla:
"Buyurun yâ Resulallah, niçin girmiyorsunuz?" diye sordu.
Efendimiz, vâliye:
"Bu beldenin sahibi gelsin" buyurdu.
Vâli hayretle sordu:
"O kimdir yâ Resulallah?"
"Babam Sultan'dır... O gelmedikçe şehrinize girmem!"
Koşup çağırdılar bu "büyük veli"yi.
Efendimiz, onu görünce iltifat etti.
Ve birlikte şehre girdiler.
O anda vâli uyandı.
Ve koştu dergâha. Babam Sultan vâliyi görünce "mânâlı mânâlı" bakıp "Ne o, buraya gelmek için illâ ki Resulullah'ın işareti mi lâzımdı?" buyurdu.
Vâli bir daha şaşırdı!
Elini öpüp "talebesi" olmakla şereflendi.
."Yâ Rabbî! Bana yardım et"
03-02-2015 01:00
Alaaddin Arabi Efendi, Osmanlı Devleti şeyhülislâmlarındandır. 1495 senesinde İstanbul'da vefat etti.
Bir grup talebesi, hac için yola çıktılar bir gün. Lâkin birinin hayvanı çok zayıf ve çelimsizdi. Nitekim bir müddet sonra yorulup yattı yere.
Arkadaşları gördü.
Ve sordular buna:
"Hayrola, neyi var bu hayvanın?"
"Bilmiyorum, yürümüyor. Ama siz beklemeyin, ben size yetişirim" dedi.
Onlar devam etti yola.
O talebe, uzunca bir zaman bekledi hayvanın başında.
Ama nafile...
Hayvancağızın kalkacağı yoktu.
Vakit de epey ilerledi.
Çölün ortasında "tek başına" kalakalmıştı. Delikanlı kafileye yetişemeyeceğim diye telâşlanıp açtı ellerini.
Ve gözyaşlarıyla:
"Yâ Rabbî, Hocamın hürmetine bana yardım et" diye yalvardı.
O anda "hocası" belirdi önünde.
Onu görünce şaşırdı.
Bir o kadar da sevindi.
Ve sarılıp öptü ellerini.
Mübarek zat, kaldırdı hayvanı yerden.
Sırtını sıvazladı.
Ve talebeye dönüp:
"Haydi evlât! Bin de yetiş kafileye" buyurdu.
Sonra kayboldu gözden...
Hayvan "küheylân" kesilmişti âdeta.
Birkaç adımda yetişti kafileye.
Hatta geçti onları!..
.Ey oğul! Beni kır, onu kırma!"
04-02-2015 01:00
Şeyh Edebali hazretleri, Osmanlı Devleti'nin kuruluşuna "manevi destek" veren bir büyük zattır. Kabr-i şerifi, Bilecik merkezde bir vadinin içerisindedir.
Bu zat, büyük İslâm âlimidir.
Ve gönül ehli bir "Allah dostu."
120 yıl ömür sürdü.
Ve Bilecik'te vefat etti.
Ertuğrul Gazi'nin, oğlu Osman Gazi'ye vasiyeti şöyledir:
"Ey oğul!.. Beni kır ama Şeyh Edebali'yi kırma... Bana karşı gel, ona asla... O, bizim boyumuzun ışığıdır!"
***
Ertuğrul Gazi, bir gece âlimlerden birinin evine misafir olmuştu.
Oturup sohbet ettiler.
Ve yatma vakti geldi.
Ev sahibi "Hayırlı geceler!" dedi ve ayrıldı odadan.
Ertuğrul Gazi tam yatacaktı ki kıble duvarında, işlemeli bir kılıf içinde "Kur'ân-ı kerim" asılı olduğunu gördü.
Ve edebinden yatamadı.
"Allah kelâmı"na olan saygısından o geceyi "diz üstü" oturarak geçirdi.
Ve hiç uyumadı...
Ancak sabaha karşı içi geçti bir ara.
Ve kısa bir rüya gördü
Rüyasında, gaibden:
"Ey Ertuğrul!.. Sen benim kelâmıma hürmet ettin... Ben de senin evlâdına bir 'ulu devlet' ihsan ederim ki kıyamete kadar yeryüzünde devam eder" denildi kendisine.
.Oğul, öyle görünüyor ki!.."
05-02-2015 01:00
Şeyh Edebali hazretleri, Eskişehir yakınlarında "İtburnu" denen bir köye yerleşti. Burada yaptırdığı mütevazı dergâhında ilim öğretip "feyiz" saçtı taliplere.
İnsanlar, akın akın koştular bu "ilim irfan yuvası"na.
Çaresiz kalanlar; suallerine cevap, dertlerine çare buluyordu bu ocakta.
"Dünya sultanları" bile hürmetle gelir, istifade ederlerdi bu "ahiret sultanı"ndan.
Osman Gazi de müdavimi olmuştu bu kutlu dergâhın.
O günlerde bir rüya gördü Osman Bey. Bu, "çok mânâlı" bir rüya idi.
Şöyle ki:
Edebali hazretlerinin göğsünden "bir nur" çıkıp kendi göğsüne girdi. Sonra o 'nur'un girdiği yerden bir "ulu ağaç" çıktı.
Ve dört bir yana dal budak saldı.
Gölgesinde "devletler" kuruldu.
Bir nice "nehirler" aktı.
Ve "şehirler" inşa edildi.
Uyanınca dergâha koştu hemen... Rüyayı hocasına anlatıp tâbirini istedi.
Şeyh Edebali;
"Ey oğul! Öyle görünüyor ki babandan sonra 'bey' sen olacaksın. Kızım 'Malhûn Hatun' hanımın olacak... Benden çıkıp sana giren 'nur' buna işarettir... Sizin asil ve temiz soyunuzdan nice 'padişahlar' gelecek... Allahü teâlâ nice insanın İslâm'la şereflenmesine 'senin neslin'i vesile kılacak... Rüyanın tâbiri bu olsa gerektir" buyurdu.
Sonra alnından öptü.
Ve "gözünün nuru" kızını nikâh etti bu asil insana.
.Onu sevmiyordu ama...
06-02-2015 01:00
Dursun Fakih hazretleri zamanında bir kimse, bu zatı sevmiyordu. Bir gece rüyada Resulullah'ı gördü.
Yanında Dursun Fakih hazretleri de vardı.
Yaklaşıp elini öpmek istedi Efendimizin.
Fakat o da ne?!
Resulullah, mübarek başını çevirdiler ondan. Adam çok üzülüp Dursun Fakih hazretlerine sokuldu bu defa.
Ve ağlayarak:
"Ne olur, bir şeyler yapın da beni kabul etsinler" diye yalvardı.
Büyük veli dayanamadı.
Ve kalkıp gizlice bir şeyler arz etti Efendimize.
Bunun üzerine kabul buyurdu onu Peygamberimiz. Mübarek ellerini öperken uyandı adamcağız.
Kan ter içindeydi!
Sabah erkenden dergâhta aldı soluğu.
Dursun Fakih hazretleri, ona tebessümle bakıp "Mübarek olsun... O eli öpmek herkese nasip olmaz" buyurdu.
Şaşkınlığı iki kat oldu adamın!
Nefreti, "hayranlığa" dönüştü.
Ve sarıldı ellerine.
Öptü, öptü ve;
"Size haksızlık etmişim... Ne olur affedin beni" diye yalvardı.
***
Bu zat, bir sohbetinde;
"Bir mümin öleceği vakit melekül mevt, yani Azrâil aleyhisselâm gelir ve;
'Hiç korkma... Erhamürrâhimîne gidiyorsun... Asıl vatanına kavuşuyorsun... Büyük devlete eriyorsun!' der. Böyle olan kimseye, bundan daha 'sevinçli' bir haber olmaz" buyurdu.
."İşini sakın bırakma!"
07-02-2015 01:00
Hindistan velilerinden Bediüddin Seharenpuri hazretleri, bir gün hocası İmam-ı Rabbani hazretlerine geldi.
Ve huzuruna varıp:
"Efendim, izniniz olursa memuriyeti bırakıp gece gündüz hizmetinizle şereflenmek istiyorum" diye arz etti.
Hazret-i İmam:
"Hayır, memuriyeti sakın bırakma!" buyurdu.
Aradan zaman geçti.
Bediüddin yine sordu.
Yine izin vermediler.
Yıllar sonra İmam-ı Rabbani hazretleri ona icazetini verdi.
O, icazetnameyi aldı.
Ve memleketine vardı.
Dostlarından biri de onu yolcu etmek için şehrin dışına kadar birlikte gitti ve bir ara:
"Efendim, babam vefat etti. Hâlini merak ediyorum, acaba azapta mı, yoksa nimette mi?" diye sordu.
O da başını eğdi.
Ve gözünü kapadı.
Biraz sonra açıp:
"Şu boyda, şu evsafta, şu kıyafette, beyaz elbiseli bir şahıs göründü.
Hâlini sordum:
'İyiyim, bana yüksek bir makam verdiler. O makamdan buraya gelmek istemezdim ama siz çağırınca geldim' diyor" buyurdu.
Adam sevindi...
Ve kendisine:
"Efendim, benim babam, tam sizin tarif ettiğiniz gibidir" dedi.
Hâlbuki Şeyh Bedi'uddin hazretleri onun babasını hiç görmemişti ve tanımazdı!..
.Yılanlar ona zarar vermedi!..
08-02-2015 01:00
Molla Hattap Karahisari hazretleri, Bilecik toprağını nurlandıran bir "Allah dostu"dur...
Uzak diyarlarda bir "veli türbesi"ne gitmiş ve gecelemişti orada.
Ama orası viranelikti.
Koca koca "yılanlar" mekân tutmuştu o yeri.
Üstelik zehirliydiler.
Yöre halkı bunu öğrenince telâşlandılar!
Ellerini ovuşturup yakınmaya başladılar.
Herkes bir şey söylüyordu:
"Eyvâh! Yazık oldu mübarek zata."
"Evet, muhakkak zehirlenip ölmüştür."
"Tüh, haberimiz olsaydı mâni olurduk."
Böylece söylenip koştular o türbeye...
Ancak onu sağ salim ve selâmette görünce sevindiler.
Ve kendisine:
"Elhamdülillah! Sizi hayatta bulduk hocam. Çok şükür zehirlenmemişsiniz" dediler.
O ise gayet sakindi:
"Neden zehirleneyim ki?"
"Burada zehirli yılanlar vardı, doğrusu çok korktuk sizin için!"
"Evet doğru, sabaha kadar dolaşıp durdular etrafımda."
"Size zarar vermediler mi?"
"Hayır, bana zarar vermezler."
Hayretle birbirlerine bakışıp:
"Anlamadık efendim, onlar size neden zarar vermezler ki?"
Onlara sevgiyle bakıp:
"Çünkü ben, hayatımda kimseye zarar vermedim ki onlar da bana zarar versin. Unutmayın... Kim Allah'tan korkarsa Onun mahlûkları da ondan korkar! Kim Allah'a itaat ederse mahlûklar da ona itaat ederler" buyurdu.
.Kuru ekmeği suya banıp yedi!..
09-02-2015 01:00
Kumral Abdal, Bilecik'in Bozüyük ilçesini nurlandıran bir "Osmanlı akıncısı".
Bozüyük'ün üç kilometre yakınında, Kandilli köyüne giderken solda kalıyor türbesi.
Bir gün aldı çıkınını.
Ve çıktı bir sahraya.
Sevenlerinden biri de gizlice takip ediyordu arkasından... Mübarek zat, bir dağın eteğine varıp açtı çıkınını.
Kuru ekmeği suya banıp yedi.
Sonra zikre başladı:
"Allah, Allah, Allah!.."
Fakat o da ne?!
Dağ taş iştirak ediyordu bu zikre...
Ağaçlar ve vahşi hayvanlar da katılınca yer gök "Allah, Allah!" sesleriyle inledi uzun zaman.
? ? ?
Bir ramazan ayında Konya'ya gitmişti.
Konyalılar ona iftarlık yemek getirdiler.
Ancak kendi yemedi.
Ve götürüp bir fakire verdi.
Ertesi gün yine getirdiler.
Onu da verdi bir fakire.
Nihayet onuncu gün gelip:
"Hocam, lütfen bugün getireceğimiz yemeği siz yiyin" dediler.
Mübarek zat:
"Peki, etli ve yağlı olsun" buyurdu.
Sevinip getirdiler istediği yemeği.
Tam iftar edecekti...
O an çalındı kapısı.
Açtığında "bir fakir" vardı kapıda.
Ve "Çok açım, Allah için biraz yemek" diye yalvarıyordu.
Yemeği, olduğu gibi verdi o fakire.
Kendisi "su ile" iftar etti yine.
."Hocamın hürmetine kurtar beni"
10-02-2015 01:00
Bursa Evliyasından Alaaddin Ali Fenari hazretlerinin bir talebesini "haydutlar" yakaladılar bir gün.
Elini ayağını bağlayıp attılar bir zindana.
Garip, çaresizdi!
Hocasını düşündü.
Ve gözyaşlarıyla:
"Yâ Rabbî! Beni bu zindandan ancak sen kurtarabilirsin. Hocamın hürmetine beni kurtar" diye dua etti.
Ve yalvardı Rabbine.
Ellerini yüzüne sürerken "hocası" belirdi yanıbaşında. Gencin zincirlerini çözüp kayboldu gözden...
Talebe, önce şaşırdı!
Sonra fırladı yerinden.
Ve baktı ki kapılar açık.
Nöbetçiler de uyuyor...
Rahatça çıkıp doğruca hocasının huzuruna geldi. Elini öpüp oturdu karşısına.
Mübarek zat onu gördü.
Fevkalâde sevindi.
Ve ona sevgiyle bakıp:
"Hoş geldin evlâdım!" dedi.
"Hoşbulduk hocam."
"Geçmiş olsun, çok şükür kurtuldun." "Sayenizde hocam."
"Estağfirullah... Her iyilik ve yardım, ancak Allah'tandır" buyurdu.
Genç, olanları anlatacaktı ki hocası parmağıyla "sus" işareti yaptı.
Ve kulağına eğilip:
"Ben hayatta oldukça bunu kimseye anlatma!" diye fısıldadı.
Genç adam "başüstüne" dedi.
Ve tuttu sözünü, anlatmadı.
.Yatsıyı kılmadan sakın yatma!
11-02-2015 01:00
Bursa'da medfun bulunan Alaaddin Ali Fenari hazretlerinin bir talebesi, yatsı namazını kılmadan yatmayı âdet edinmişti.
Hocası bunu biliyordu.
Bir gün bu talebeye:
"Yatsıyı kılmadan yatma! Namazı kazaya bırakmak çok büyük günahtır" buyurdu.
Delikanlı "peki efendim" dedi.
Ama o gece yine kılmadan yattı.
Ancak korkuyla uyandı birazdan!
Zira hocası rüyasında girmiş ve "Hani söz vermiştin, ne oldu?" diye ikaz etmişti kendisini.
Lâkin yine kalkamadı.
Ve tekrar uyuyakaldı.
Az sonra korkuyla uyandı yine!
Zira büyük veli kızgındı!
Bu sefer yüksek sesle:
"Haydi kalk evlât, kıl namazını!" diye ikaz etmişti kendisini.
Genç uykudan uyandı.
Ama yine uyuyakaldı.
Üçüncüde daha sert bir ikaz aldı.
"Haydi kalk, yatsıyı kıl da yat... Namazı kazaya bırakmak, çok büyük günahtır!"
Fırladı yataktan.
Kıldı namazını.
Ertesi gün gitti hocasının huzuruna.
Büyük veli onu gördü.
Ve sordu hemen:
"Niçin sözünde durmazsın?"
Genç mahçuptu. Boynunu büküp:
"Bir daha olmayacak hocam" dedi.
Ve tuttu bu sözünü. Şu nasihati da unutmadı hayatı boyunca: "Namazı kazaya bırakmak, çok büyük günahtır..."
.Peygamberinin hatırı için"
12-02-2015 01:00
Bir köylü, Resulullah Efendimizin mübarek türbesine gelip:
"Yâ Rabbî! Köle âzât etmeyi emrettin. Bu, senin Peygamberindir. Ben de kölelerinden biriyim... Peygamberinin hatırı için beni cehennem ateşinden âzât et" dedi.
Ve yalvarıp dua etti.
O anda gaipten:
"Ey kulum! Niçin yalnız kendini düşündün?.. Bütün kullarımın âzât olmalarını niçin istemedin?.. Haydi git, seni cehennemden âzât ettim" sesi işitildi.
***
Evliyanın meşhurlarından Hâtim-i Esam, Resulullah Efendimizin türbesine geldi.
Önce ziyaret etti.
Sonra el kaldırıp:
"Yâ Rabbî! Peygamberinin kabrini ziyaret ettim... Beni, eli boş olarak çevirme" dedi.
Böyle dua etti...
O anda gaipten:
"Ey kulum! Habibimin hürmetine seni ve seninle beraber ziyaret edenlerin hepsini mağfiret ettim" sesi işitildi.
***
İmam-ı Ahmed Kastalani (rahmetullahi aleyh) diyor ki: "Birkaç sene hastalık çektim.
Doktorlar çaresini bulamadı. Mekke'de bir gece Resulullah'ı vesile edip çok yalvardım.
O gece rüya gördüm.
Bir kimse geldi.
Elindeki kâğıtta:
'Burada Ahmed Kastalaninin hastalığı için Resulullah'ın izni ile bir ilâç yazılmıştır' yazıyordu.
O anda uyandım.
Ve o ilâcı kullanıp sıhhat buldum."
.Yâ Rabbî! Sen bunları affet"
13-02-2015 01:00
Resulullah Efendimizin cennette bulunduğu bir makam vardır.
İsmi "Vesile"dir.
Ve en yüksek derecedir. Cennettekilerin hepsine birer dalı yetişecek olan "Sidret-ül-münteha" ağacının kökü oradadır. Cennettekilere her nimet bu dallardan gelecektir.
***
Resulullah Efendimiz, dostundan ve düşmanından gördüğü eziyetleri affederdi.
Hatta onlara acırdı.
Ve karşılık vermezdi.
Uhud Gazası'nda kâfirler mübarek yanağını kanatıp dişlerini kırdıkları zaman bile beddua etmedi.
Ve onlar için:
"Yâ Rabbî! Bunları affet... Cahilliklerine bağışla" diye dua buyurdu...
***
Efendimiz (aleyhisselâm) Eshabıyla bir yolculukta mola verip bir koyun kebabı yapacaklardı. Eshabdan biri:
"Ben keserim" dedi.
Bir başkası:
"Ben derisini yüzerim" dedi.
Bir diğeri de:
"Ben pişiririm" dedi.
Resulullah Efendimiz:
"Ben de odun toplarım" buyurdu.
Eshab-ı kiram:
"Yâ Resulallah! Sen istirahat buyur, biz toplarız" dediklerinde:
"Evet, sizin her şeyi yapacağınızı biliyorum. Fakat iş görenlerden ayrılarak oturmak istemem... Allahü teâlâ, arkadaşlarından ayrılıp oturanı sevmez" buyurdu ve kalkıp odun toplamaya gitti.
.Niçin namaz kılmıyorsun?"
14-02-2015 01:00
Hindistan'ın büyük velilerinden Bediüddin Seharenpuri hazretleri, İmam-ı Rabbani Hazretlerine talebe olmadan önce Hazret-i İmam'ın sohbetlerini dinlemeye giderdi.
Bir gün evden çıktı.
Yolda "bir kız" gördü.
Ve âşık oldu. O günden itibaren namazı bırakıp günahlara daldı. Hazret-i İmam, ona:
"Bedi'uddin, niçin namaz kılmıyor ve neden günahlardan sakınmıyorsun?" buyurdu.
İmamı çok seviyordu.
Ama ters cevap verip:
"Ben böyle nasihatleri çok dinledim. Bana böyle nasihatler tesir etmiyor" diye arz etti.
İmam- Rabbani Hazretleri "Yarın gel, bir şeyler yaparız" buyurdu.
Ertesi gün oldu.
Ama gidemedi.
Zira tam çıkacaktı ki "sevdiği kız" onlara misafir geldi. Onunla konuşmaya dalıp Hazret-i İmam'a üç gün sonra gidebildi.
Ve huzura vardı.
Hazret-i İmam:
"Geç geldin ama yine iyi ettin. Abdest al, iki rekât namaz kıl ve hemen yanıma gel" buyurdu.
Bediüddin:
"Peki efendim" dedi ve emri yerine getirdi. Hazret-i İmam, kalbini ona çevirip bir teveccüh buyurunca kendinden geçip yere yıkıldı!.. O hâlde onu kaldırıp evine götürdüler.
Bir gün geçti...
Kendine gelip kalbini yokladığında "o kıza tutkunluk"tan iz bile kalmadığını gördü ve çok çalışıp yüksek derecelere kavuştu.
.Nereye gidersiniz?
15-02-2015 01:00
Büyük hadis âlimi İkrime Hazretleri bir gün hastalandı. Tanıdıkları, Hristiyan bir doktora giderken yolda "güzel yüzlü biri"yle karşılaştılar. Nurlu zat sordu:
"Nereye gidersiniz?"
"Filân zatın hastalığı için falan doktora gidiyoruz" dediler.
O nurlu zat:
"Sübhanallah! Bir 'Allah dostu'nun hastalığı için bir 'Allah düşmanı'ndan mı deva soracaksınız? Ona söyleyin. Elini, ağrıyan yere koyup 'Ve bil-hakkı enzelnahü ve bilhakkı nezel' âyet-i kerimesini okusun" dedi ve gözden kayboldu...
Bunu ona bildirdiler.
O zat da böyle yaptı.
Ve derhâl iyileşip onlara döndü ve "O, Hızır aleyhisselâm'dı" dedi.
? ? ?
İkrime Hazretleri anlatır:
"Hazret-i Ömer (radıyallahü anh), bir gün Resulullah'ın huzuruna girdi... Efendimiz, bir hasır üzerinde uzanmış ve hasır, mübarek yan tarafına iz yapmıştı.
Bu hâli gördü.
Ve çok üzülüp:
'Yâ Resulallah! Size bir yatak edinseydik' diye arz edince 'Bu dünyada benim hâlim, sıcak bir günde bir ağaç altında biraz gölgelenip sonra terk edip giden yolcu gibidir' buyurdu."
? ? ?
İkrime Hazretleri bir sohbetinde "İnsan çok namaz kılar, çok oruç tutar ama kalbinde bunun için riya; yani gösteriş ve yaptığı ibâdeti beğenme hâli olursa yaptığı ibâdetler 'hiç' olur" buyurdu.
.Bana üç taş getir!.."
16-02-2015 01:00
Ebu Bekir Ya'furi hazretlerine kalabalık bir cemaat, Haçlıların Akka'da yaptıkları zulümden şikâyette bulundular.
O da cevaben "İnşallah o kaleyi şu tarihte fethederiz" buyurdu.
Aradan az bir zaman geçti...
Ve küffarla harp başladı.
Ancak fetih "bir gün" gecikti.
Herkes merak içindeydi.
Kalenin fethi niçin gecikiyordu?
İnsanlar, Ebu Bekir Ya'furi hazretlerinin talebelerine gelip:
"Hocanızın bir va'di vardı, ona fethin niçin geciktiğini sorun" dediler.
Talebeler gittiler.
Ve durumu bildirdiler.
Mübarek zat kalkıp atına bindi ve harp alanına gelip talebeden birine "Bana üç tane taş getir!" buyurdu.
Birinci taşı Allahü Ekber! diyerek attı.
İkinciyi yâ Muhammed! diyerek kale burçlarına fırlattı ve "İnşallah yarın kale fethedilir" buyurdu.
Perşembe günüydü...
Cumaya fethedildi.
İnsanlar sevindiler ve "bu veli"ye gelerek "Efendim, attığınız o iki taşla surlar param parça oldu... İnsanlar, gökten belâ indi sandılar" diye anlattılar.
Ancak bir husus vardı.
Ve onu merak ediyorlardı.
Ebu Bekir Ya'furi hazretlerine "Efendim, o gün üçüncü taşı neden atmadınız?" diye sordular.
Cevabında:
"Eğer onu da atsaydım koca okyanus altüst olurdu!.. Buna izin verilmedi" buyurdu.
.Burada harp var!.."
17-02-2015 01:00
Ebu Abdullah Mehai hazretlerinin bulunduğu köye düşman askeri saldırıp köylüleri öldürmek için hücum ettiler! Ancak kime kılıç vursalar tesir etmiyor ve hiç kan akmıyordu.
Bu, inanılmaz şeydi.
Çok şaşırdılar!
Bir talebesi, içinden "Burada harp var, kaçıp memleketime gideyim, harp bitince geri dönerim" dedi.
Ve yola çıktı...
Ama hocasından izin almamıştı. Köyden bir miktar uzaklaşınca düşman askerleri onu görüp yakaladılar.
Ve vurup öldürdüler.
Hayret!.. Kılıçları başkalarına tesir etmezken buna tesir etmişti. Hikmetini köylülere sorduklarında:
"Burada Ebu Abdullah Mehai diye bir zat var. Onun hürmetine kılıçlarınız bize tesir etmez" dediler.
Bunun üzerine bu veliyi yakaladılar.
Ve çok kılıç çaldılar.
Yoruluncaya kadar...
Nihayet Ebu Abdullah hazretleri yere düştü.
Askerler "öldü" deyip gittiler. Ebu Abdullah Hazretlerinin talebeleri, hocalarının evine gelince şaşırdılar!
Zira hayattaydı.
Ve namaz kılıyordu.
Selâm verince "Hocam, size kılıç vurdukları vakit hiç acı duydunuz mu?" dediler.
Ebu Abdullah:
"Hayır, duymadım" buyurdu.
Talebeleri:
"O anda ne ile meşguldünüz?" dediklerinde "Yasin suresini okuyordum. Onlar gidince namaza durdum" buyurdu.
."İnşallah bereketini görürsün"
18-02-2015 01:00
Alevi bin Muhammed hazretleri zamanında Müslüman olmayan biri, fevkalâde mâli sıkıntıya düşmüştü... Seyyid Alevi Hazretlerine gelip hâlini arz edince; ona bir adet "Hindistan cevizi" verdi ve "İnşallah bereketini görürsün" buyurdu.
O da alıp evine götürdü.
Ve özel bir yere koydu.
O günden sonra hep kâr etti.
Ve kısa zamanda "zengin" oldu.
Dış ülkelere gönderdiği malların üzerine, teberrüken "Seyyid Alevi" ismini yazardı. Bir gemide yine çok malı vardı. Ancak bir kısmının üzerine "Seyyid Alevi" yazılmış, diğerlerine yazılmamıştı.
Unutulmuştu.
Ve gemi battı.
İçindeki mallardan "Seyyid Alevi" yazılı olanlar dışında hepsi telef oldu... İsim yazılı olanlarsa su üzerinde yüzerek sahile çıktı.
? ? ?
Bu zatın olduğu Milibar'da "taun hastalığı" görüldü. Halk, Seyyid Hazretlerine gelip hâllerini bildirince "İnşallah selâmet buluruz" diye dua etti...
Allahü teâlâ duasını kabul etti.
Taun oradan gitti.
O tehlike de bitti.
? ? ?
Bir gün de Milibar köylerinden dört kişi bu zata gelerek köylerindeki bir hastalıktan bahsettiler.
Ve dua istediler.
Hazret-i Seyyid:
"Siz köyünüze dönün. İnşallah şifa bulursunuz, hastalık da kalkar" dedi.
Buyurdukları gibi de oldu.
.Sen güneş isen biz de ateşiz!"
19-02-2015 01:00
Alevi bin Muhammed hazretleri Hindistan halkını senelerce irşat etti... Milibar beldesinde yaşardı. Bir ara Milibar civarındaki putperest ve Hristiyanlar, Milibar'ı ele geçirdiler.
Ve İslâm'a saldırdılar!
Halkı ifsad ettiler.
Daha önce Müslüman olmuş bazı kimseler de hak yoldan döndüler.
Milibar beldesinde hak yoldan dönenlerle, hak yolun temsilcisi olan Alevi bin Muhammed hazretleri arasında çekişme ve münazaralar başladı.
Ama netice "hayırlı" oldu.
Zira müminler kazandı.
Bu büyük velinin gayret ve çalışmalarıyla, "İslâm güneşi" Milibar'da tekrar parladı.
***
Bir gün Seyyid Alevi Hazretleri yolda giderken şehrin Hristiyan hâkimi onu görüp ağır hakaretler etti.
Hazret-i Seyyid üzüldü!
Ve ona sordu:
"Sen kimsin?"
O kibirli olarak "Ben bu şehrin hâkimiyim. İsmim Şems'dir" dedi.
O da cevaben:
"Sen güneşsen biz de ateşiz" buyurdu.
Ve oradan ayrıldı.
O da evine döndü.
Ancak evden içeri adım atar atmaz etrafı "alev topu"na döndü birden!
Birkaç dakika içinde kendi de evi de yanıp "kül" oldu...
Ancak "bu ateş"in nereden geldiği ve nasıl olduğu asla anlaşılamadı.
.Gidip o putu kırdı ve yaktı!
21-02-2015 01:00
Tufeyl bin Amr (radıyallahü anh), Mekke'nin fethinde Resulullah Efendimizin yanında bulundu. Sevgili Peygamberimiz Mekke'nin fethinden sonra Huneyn'de Hevazinlileri bozguna uğrattı.
Sonra Taif'e yürüdü.
Hazret-i Tufeyl'i çağırdı.
Ve ona bir vazife verdi.
Şöyle ki:
Huzaalılarla Devslilerin beraberce tapındıkları "Zülkeffeyn" adında bir put vardı ki, o putu yakmaya gönderdi...
Bu put, ağaçtandı.
Ve putun içi boştu.
Bunlar Kâbe'ye gider, hac edip dönünce bu putun yanına uğrayıp hürmet ve tazim vazifelerini yerine getirmedikçe evlerine girmezlerdi.
Tufeyl bin Amr:
"Yâ Resulallah! Beni, Amr bin Humame'nin putu olan Zülkeffeyn'e gönder de onu kırıp yakayım" dedi.
Efendimiz de:
"Peki" dediler.
Ve ardından "Zülkeffeyn'in işini bitirdikten sonra kavminle beraber İslâm ordusunu desteklemek üzere Taif'e gel ve bize yetiş" buyurdular.
Tufeyl bin Amr:
"Başüstüne" dedi.
Ve harekete geçti.
Putun bulunduğu yere gelip onu yıktı, kırdı ve içine "ateş" doldurup yaktı... Devs kabilesi, tapılacak bir şey kalmayınca İslâmiyet'in bütün emirlerine tam uymaya söz verip "Müslüman" oldular.
.Melekler tebrik ediyorlardı!..
22-02-2015 01:00
Resulullah Efendimiz, her sabah namazını kıldırdıktan sonra mübarek yüzünü Eshab-ı kirama çevirirlerdi.
Ama bir sabah öyle olmadı.
Hazret-i Ali'yi aldı.
Ve onunla birlikte çıkıp gitti. Zira Hazret-i Hüseyin doğmuştu... Bu sebeple Hazret-i Fatıma'nın evine gitmişlerdi. Efendimiz, Hazret-i Ali'ye:
"Sen kapıda dur, kimseyi içeri alma!" buyurdu.
Melekler geliyorlardı.
Ve Efendimizi tebrik ediyorlardı.
Hazret-i Ebu Bekir duramayıp Hazret-i Ali'nin evine gitti... Sonra Hazret-i Ömer, sonra Hazret-i Osman, daha sonra da bütün Eshab-ı kiram o eve gittiler. Hazret-i Sıddık, Hazret-i Ali'ye sordu:
"Resulullah içeride mi?"
"Evet içerideler" dedi.
"İzin verirsen ben de gireyim."
"Allah'ın Resulü meşguller, ayrıca dört yüz yirmi dört bin melek tebrik için geldiler" dedi.
Hazret-i Sıddık şaştı!
Eshap da şaşırdılar.
Bir ara Efendimiz dışarı çıkıp herkesin içeri girmesini emredince bütün Eshab-ı kiram içeri girdiler.
Selâm verdiler.
Ve Hazret-i Ali'nin, "meleklerin sayısı" hakkındaki sözünü Efendimize arz ettiler.
Resulullah sordu:
"Yâ Ali, bunu nasıl bildin?"
"Melekler grup grup geliyor ve sayılarını bana bildiriyorlardı" dedi.
Efendimiz:
"Allah aklını ziyade etsin yâ Ali!" buyurdular.
.Cennet çocuklarının efendisi
23-02-2015 01:00
Hazret-i Hüseyin (radıyallahü anh) doğduğu zaman Resulullah Efendimiz, onu kucağına aldı.
Sevdi, okşadı.
Ve kulağına "Sen, cennet çocuklarının seyyidi, yani efendisisin" diye seslendi.
Bir hadîs-i şerif var.
Hazret-i Üsame bildiriyor:
Efendimiz, Hasan ve Hüseyin (radıyallahü anhüma) için "Bunlar benim oğullarımdır ve kızımın oğullarıdır. Allah'ım, ben onları seviyorum, sen de sev, onları sevenleri de sev" buyurmuştur.
Bir hadis de şöyledir:
Resul aleyhisselâm:
"Hüseyin benden, ben de Hüseyin'denim. Allahü teâlâ, Hüseyin'i seveni sever" buyurmuştur.
Hazret-i Hüseyin (radıyallahü anh) daha birçok hadîs-i şeriflerle methedilmiştir.
? ? ?
Hazret-i Hüseyin şöyle anlatıyor:
"Bir gün yüksek dedemin huzuruna varmıştım. Yanlarında Eshab-ı kiramdan bir kimse daha vardı.
Bu, Ubeyy bin Kâ'bdı.
Dedem bana baktı.
Ve 'Merhaba ey göklerin ve yerin süsü!' diye hitap etti.
Ubeyy bunu duydu.
Ve 'Yâ Resulallah! Göklere ve yere senden başka süs var mıdır?' dedi.
Dedem cevabında:
'Beni insanlara peygamber olarak gönderen Allahü teâlâ hakkı için Hüseyin bin Ali, yeryüzünün merkezinin süsüdür' buyurdu."
.Onları kendime tercih ederim"
24-02-2015 01:00
Hazret-i Hüseyin (radıyallahü anh), henüz küçüktü ve dedesinin evindeydi. Bir zaman sonra annesine gitmek arzu etti.
Hava ise yağmurluydu.
Çıksa ıslanacaktı...
Efendimiz dua etti.
Ve yağmur durdu.
Hüseyin (radıyallahü anh) eve gidinceye kadar yağmasına ara verdi.
Yani o evine vardı...
Yağmur da başladı.
***
Bir gün de Resulullah Efendimiz, Hazret-i Hüseyin'i sağ dizine, oğlu İbrahim'i de sol dizine aldı.
Onları sevdi.
O ara Cebrail aleyhisselâm, Efendimize gelip "Hak teâlâ bu ikisinden birini alacak, birini seç" dedi.
Efendimiz üzüldüler.
Ve cevabında:
"Hüseyin vefat ederse benim canım yandığı gibi Ali'nin ve Fatıma'nın da canları yanar... Ama İbrahim giderse en çok ben üzülürüm. Onları kendime tercih ediyorum" buyurdular.
Üç dört gün geçti...
Ve İbrahim vefat etti...
***
Hüseyin (radıyallahü anh), Resulullah Efendimizin yanına her gelişinde Efendimiz onu öper ve "Selâmet ve saadet o kimseye ki oğlum İbrahim'i ona feda ettim" buyururdu.
O hem güzeldi.
Hem de nurluydu.
Öyle ki karanlık gecede etrafını "fener gibi" aydınlatırdı.
.Fakirim, bana yardım edin!.."
25-02-2015 01:00
İslâm âlimlerinden İkrime hazretlerine bir gün birisi gelip "Fakirim, bana yardım edin" diye yalvardı.
O da o kimseye:
"Falan tüccara git, istediğin parayı sana versin" dedi.
Fakir "peki" dedi.
Ve o tüccara gidip derdini arz etti ve kendisini bu zatın gönderdiğini söyledi.
Ancak tüccar, o fakire istediği parayı vermekten kaçındı. Fakir de mahzun ve üzgün olarak geri döndü.
Aradan az bir zaman geçti...
O tüccar, yardımcısına "Bana kasadan 'bir kese altın' getir" dedi. O da "altın dolu bir keseyi" alıp tüccara teslim etti. Ancak tüccar keseyi açtığında içinde "altın" değil, "çakıl taşları" olduğunu gördü.
Ve şaşırdı tabii!
Çok da üzüldü!
Ancak düşününce anladı hatasını ve koştu hemen bu zatın huzuruna. Elini öpüp özür dileyince çakıl taşları tekrar "altın" oldu.
? ? ?
İkrime hazretleri bir gün sevdikleriyle sohbet ediyordu ki cemaat "Hocam, bize bir hadîs-i şerif okur musunuz" diye rica ettiler.
O da "peki" dedi.
Ve şunu nakletti:
Efendimiz (aleyhisselâm);
"Kendilerini kusurlu bilenlere, helâlden kazanıp hayırlı yerlere sarf edenlere, dinini öğrenip öğrendiğiyle amel edenlere, işlerini Allah için yapanlara, kimseye kötülük yapmayanlara ve malının fazlasını dağıtıp lâfının fazlasını saklayanlara müjdeler olsun!" buyurdu.
.Sol elini kestiler!..
26-02-2015 01:00
Evliyanın büyüklerinden Ahmed Yekdest Cüryani hazretleri, gençliğinde Cüryan'dan ticaret için Hindistan'a gidiyordu. Yoldayken çoluk-çocuğunun "taun hastalığından" vefat ettiklerini haber aldı.
Çok üzüldü, ağladı!
Hatta ciğerleri yandı.
Bu acı haberin etkisindeyken eşkıyalar kervana baskın yapıp kervandakilerin bütün mallarını aldılar. Onun mallarını aldıktan başka sol elini de bileğinden kestiler.
Bir tek eli kaldı.
Bu, onun lâkabı oldu.
Kendisine bu sebeple "Yekdest", yani "tek elli" denildi. O, bütün bu sıkıntılara rağmen hiç şikâyet etmiyordu.
Ve hep sabrediyordu.
Kervandakiler ona:
"Çocukların öldü, malın mülkün gitti, üstelik elin de kesildi. Buna rağmen sesin çıkmıyor!" dediler.
O ise cevaben:
"Bu belâ ve sıkıntılar Allah'ın takdiriyle oldu. Sabretmekten başka kurtuluş yolu yoktur" diyordu.
Bir gece yattı.
Rüyada ona:
"Ey Ahmed! Serhend'e git" denildi. Bu "manevi işaret" üzerine Serhend şehrine geldi. Orada İmâm-ı Rabbâni hazretlerinin oğlu Muhammed Masum hazretlerini tanıdı.
Ve onun "talebesi" oldu.
Hizmetiyle şereflendi.
Onun sohbetlerinin bereketiyle kemale gelip insanlara doğru yolu göstermek üzere Mekke'ye gönderildi. Orada otuz dokuz sene halkı irşat edip orada vefat etti..
.Namaz, tâatlerin en üstünüdür
27-02-2015 01:00
Ahmed Hulusi Efendi, 1800'lü yıllarda Denizli'de yaşadı ve orada vefat etti.
Şehrin vâlisi çok kibirliydi.
Hulusi Efendi onu ziyarete gitti.
Maksadı, ders vermekti ona.
Otururken "bir sürü sinek" doluştu içeri. Ama hep vâliye musallat oldular.
Adam ne kadar kovduysa da baş edemedi bu küçük yaratıklarla. Sinekler inadına hep ona konuyorlardı.
Aciz kaldı, bunaldı.
Hulusi Efendi, valiye:
"Kovsana şu sinekleri!" dedi
Vâli cevaben:
"Kovuyorum ama gitmiyorlar" dedi.
Bu defa da:
"Sen nasıl vâlisin ki bir sineğe bile hükmün geçmiyor?" dedi.
Sonra kalkıp açtı pencereyi.
Sinekler bir anda terk ettiler odayı.
Sanki emir almış gibi.
Vâli almıştı alacağını...
Sıyrıldı o gurur ve kibrinden
Ve müdavimi oldu o dergâhın.
? ? ?
Bu zat bir sohbetinde "Allah sevgisi, Onu zikreden kalplere yerleşir. Allah'ı zikreden kalplerden dünya muhabbeti çıkar gider" dedi.
Sordular ki:
"Başka ne ile çıkar efendim?"
Cevaben:
"Allah dostlarının sohbetiyle de çıkar, böyle zatlar yoksa kitaplarını okumak da bu işi görür... 'Dünya sevgisi' çıkınca 'Allah sevgisi' kendiliğinden kalbe girer" dedi.
."Bu takunya nereden geldi?"
28-02-2015 01:00
Yahya Kaptan, Enez toprağını nurlandıran bir büyük zattır. Akrabasından "genç bir hanım" yolculuğa çıktı bir gün. Ancak tenha bir yerden geçiyordu ki birden "ahlâksız" bir adam çıktı karşısına.
Ama niyeti bozuktu!
Kadınsa yalnız ve çaresiz!.. Gözlerini kapatıp "Yâ Rabbî! Kurtar beni şu adamdan" diye dua etti içinden.
Yalvardı Rabbine...
O anda o ahlâksız adam, kafasına yediği "bir takunya" darbesiyle yere yıkıldı ve kalkamadı bir daha... Kadıncağız gözünü açtığında onu yerde gördü.
"Kanlar içinde" yatıyordu!
"Ooh çok şükür" dedi.
Ama bir şeyi çok merak etmişti.
Zira nereden gelmişti o takunya?
Ancak döndüğünde öğrendi hakikati. Meğer o vakitte Yahya Kaptan abdest alıyormuş dergâhın şadırvanında.
Bir ara ayağından takunyasını çıkarıp şiddetle fırlatmış karşı duvara!
Talebeler korkmuş.
Hatta şaşırmışlar?!
Sormaya da cesaret edememişler ve "bu gizemli sır" çözüldü böylece.
? ? ?
Bir gün bir genç bu zata gelerek:
"Efendim, çok günah işliyorum, bana ne tavsiye edersiniz?" diye sordu.
Yahya Kaptan ona:
"Günah ateştir evlâdım, hem sonra 'ölüm' var, 'ahiret' var, 'hesap' var!" dedi.
Bu söz çok tesir etti gence.
Halisen bir tövbe etti hemence.
Öyle ki günah işleyemez oldu artık.
.Üzüntünün sebebi ahiretse...
01-03-2015 01:00
Muhyiddin İskilibi hazretleri âlim ve veli bir zattı. Bir gün dergâhında sohbet ediyordu sevdikleriyle.
Cemaatten biri:
"Efendim, dinde kocanın yeri nedir?" diye sordu bu zata.
Cevaben şunu anlattı:
"Asr-ı saadette bir hanım vardı ki beyine çok iyi hizmet ederdi.
Akşam eve gelince paltosunu alır ve 'güleryüzle' karşılardı kendisini.
Bir gün 'üzüntülü' geldi adam!
Hanımı merak etti:
Ve sordu hemen:
'Hayrola bey, neyin var?'
'Yok bir şey' dedi.
'Üzgün görünüyorsun ama.'
'Evet, üzgünüm biraz.'
O vakit kadın:
'Üzüntünün sebebi ahiret derdiyse Allah derdini arttırsın, yok dünya için üzgünsen üzülme boş yere' dedi.
Adam şaşırdı:
'Neden böyle diyorsun?'
Hanımı 'Asıl dert, ahiret derdidir bey, dünya için üzülmeye değer mi?' dedi."
Büyük zat bunu anlatıp:
"Beyinin hukukunu gözetmeyen kadın, Allahü teâlânın hakkını da gözetmemiş sayılır" dedi.
Sordular:
"Ya rızasını kazanırsa hocam?"
"O zaman cennete kolay girer... Nitekim hadîs-i şerifte 'İnsanın insana secde etmesi caiz olsaydı hanımların beylerine secde etmelerini emrederdim' buyuruldu" dedi.
.Kadın için en üstün amel...
02-03-2015 01:00
Muhyiddin İskilibi hazretleri âlim ve veli bir zattı. Bir gün akrabasından bir hanım "Allah'ın rızasını kazanmak istiyorum, ne yapayım?" diye sordu bu zata.
Cevabında:
"Beyinin rızasını kazan" dedi.
Ve şunu anlattı:
"Fatıma validemiz (radıyallahü anha) bir gün Resulullah'ın hanesine gelip ağlamaya başladı!
Efendimiz merak ettiler:
'Kızım niçin ağlıyorsun?'
Hazret-i Fatıma:
'Bu sabah beyim Ali'yle konuşuyorduk. Bir kelimem yüzünden kırıldı bana, ben de çıkıp buraya geldim' dedi.
Efendimiz, ona:
'Hemen eve dön, beyinden özür dile. Bir hanımın beyi ondan razı değilse Allah da razı olmaz. Ey kızım, kadın için en üstün amel nedir biliyor musun?' buyurdu.
Hazret-i Fatıma:
'Bilmiyorum' deyince:
'Kocasına itaat etmektir. Beyini razı eden kadına müjdeler olsun... Onun bu hâli, bin yıllık ibâdetten daha üstündür' buyurdu."
? ? ?
Bir gün de bazı gençler:
"Efendim, kâfir ve mürtedlerin; İslâm'ın bazı emirlerine uymaları, kendilerine fayda verir mi?" diye sordular.
Cevabında:
"Sadece bu dünyada fayda verir. Yani dünyada rahat ve mesut yaşamalarına sebep olur ise de kıyamet gününde hiçbir faydasını göremezler" dedi.
.Pişmanım, ne olur affet!"
03-03-2015 01:00
Dai Mehmed Efendi Gelibolu'da yaşamış bir Allah adamıdır.
Bu zat bir gün çıktı köyden.
Gelibolu'ya gidecekti.
Yolda yorulup oturdu bir gölgelikte.
Ve uyuyakaldı... Ancak Gelibolu kolağası, "sarhoş" sandı bu Allah dostunu.
Dürtüp uyandırdı.
Ve sordu kabaca:
"Kalk, kimsin sen, sarhoşsun üstelik?"
Mübarek zat:
"Hayır, ben içki içmem" dedi.
Kolağası:
"Yalan söylüyorsun, düş önüme" dedi.
Ve götürüp hapsetti.
Büyük zat tekrar ikaz etti:
"Yapma, pişman olursun."
Cevap bile vermedi.
Ama kalbi incinmişti mübareğin!
Kırık kalple "Hasbünallah!" dedi.
Yani Allah bana kâfidir.
O "Hasbünallah" dediğinde kolağası "felç" oldu evinde...
Tutmaz oldu eli ayağı.
Ama anladı hatasını.
"Eyvâh, ben ne yaptım?" dedi.
Ve sedyeyle gitti hapishaneye.
Onu hapisten çıkarıp:
"Pişmanım, ne olur affet" dedi.
Mübarek zat acıdı yine.
"Tamam, affettim" dedi.
O 'affettim' der demez iyileşti...
Sedyeyle geldiği hapishaneden "yürüyerek" gitti evine.
Dahası "talebesi" oldu.
Ve ömür boyu hizmet etti kendisine.
Çok da duasını aldı.
.Onu gayrimüslim zannettiler!..
04-03-2015 01:00
Allah dostlarından Zeynel Arap Efendi Gelibolu'da yaşadı. Bir gün Gelibolu dışındayken birileri geldi yanına.
Kıyafetine bakıp "gayrimüslim" zannettiler.
Ve yanına yaklaştılar:
"Merhaba arkadaş!"
"Merhaba!"
"Sana bir şey desek, yapar mısın?"
"Olur, yaparım."
"Öyleyse tekrar et dediklerimizi!
"Eşhedü."
"Eşhedü."
"En lâ ilâhe illallah."
"En lâ ilâhe illallah."
Böylece "kelime-i şehadeti" sonuna kadar okuyup tekrar ettirdiler.
Sonra da o yerin kadısına götürüp "Kadı Efendi, bu kişi Müslüman olacak, biz şehadeti söylettik, bir de senin yanında söylesin" dediler.
Ancak kadı efendi yakinen tanıyordu bu mübarek zatı.
Hayretle baktı onlara:
"Siz neler diyorsunuz?"
"Ne oldu kadı efendi?"
"Yâhu bu zat Zeynel Arap Efendidir, hem âlim hem velidir" dedi.
Ve döndü bu zata:
"Efendim nedir bu hâl?"
"Bilmiyorum, bana şehadeti okutup sonra buraya getirdiler" dedi.
Adamlar çok mahcuptu!
"Efendim, niçin kendinizi tanıtmadınız?" dediler.
Cevaben:
"Niyetiniz halisti, kalbiniz kırılır diye korktum" dedi.
."Hanım, al şu pilici kızart!"
05-03-2015 01:00
Allah dostlarından Zeynel Arap Efendi'yi, bir sevdiği yemeğe davet etti.
İki piliçleri vardı.
Birini kesti hemen.
Ve kızarttırdı hanımına. Ancak hanımı pek memnun olmadı bu işten... Zira pek bilmezdi Allah adamlarının kıymetini. O kişi, bu zatı başka gün de davet etti.
Ve öbür pilici kesip:
"Hanım, şunu kızart!" dedi.
Kadının yüzü ekşidi!
"Canım piliç şart mı, bugün de çorba olsun" deyiverdi.
"Hayır, kızartacaksın."
"Peki peki, kızma hemen" dedi.
Ve gönülsüz kızarttı pilici.
Adam kızarmış pilici sofraya getirip "Buyurun efendim" dedi.
Lâkin o el uzatmadı pilice.
Adam üzülerek sordu:
"Efendim neden yemezsiniz?"
Mübarek zat "Canım piliç şart mı, bugün de çorba olsun" dedi.
Hanım duydu bunu içeriden.
Alacağını almıştı... Artık sevgi ve saygı duydu bu "Allah dostuna".
Öyle ki geçti kocasını.
? ? ?
Bu zat bir sohbetinde:
"Helâl lokma yiyenler istekle ve zevkle namaz kılar" dedi.
Hikmetini sorunca:
"Çünkü namaz kılmaya engel, haram lokmadır, haram yiyenlere namaz kılmak zor gelir. Helâl lokma yiyen, koşarak namaza gider, hem zevk alır kıldığı namazdan" dedi.
.Bu, keramet değil de nedir?
06-03-2015 01:00
Hasan Feyzi Efendi, Denizli toprağını nurlandıran bir Hak dostudur. Her veli gibi keramet göstermekten kaçınırdı.
Bu, zihnine takılırdı talebenin.
Bir sabah ders başladığında çocukların zihninde yine aynı şey vardı:
Keramet...
"Hocamız neden hiç keramet göstermiyor?" diyorlardı.
Bu, malûm oldu büyük zata...
Dersi kesip döndü onlara.
Ve "Biz şu günahkâr hâlimizle yerin dibine lâyıkız, buna rağmen bakın yer üstündeyiz... Bu, keramet değil de nedir?" dedi
Talebeler şaşırdılar!..
Birbirlerine bakıştılar.
Hocaları, bu defa:
"En büyük keramet nedir biliyor musunuz?" diye sordu.
"Bilmiyoruz" dediler.
Hasan Feyzi Efendi:
"En büyük keramet; istikamettir, istikamet, doğru yolda yürümekte sebat etmektir... Asıl hüner; İslâm'a tam uymaktır, İslâm'dan kıl kadar ayrılan kimsede bir harikulâde hâl görürseniz hiç kıymet vermeyin" dedi.
Merakla sordular:
"Neden hocam?"
"Çünkü o, keramet değil istidraçtır. Kâfirlerde ve günahkârlarda görülen fevkalâde hâllere istidrac denir" dedi.
Gençler bunu öğrendiler.
Ve rahatladılar...
Zihinlerindeki "soru işareti" de çözülmüş oldu böylece.
.Ömrümüz her gün azalıyor
07-03-2015 01:00
Hasan Feyzi Efendi, Denizli toprağını nurlandıran bir "Allah dostu"dur. Bir gün bu mübarek zata "Bu gece nasıl sabahladınız?" diye sordular.
Başladı ağlamaya!
Soranlar şaşırdı...
"Efendim, iyi misiniz?"
"Ölümü unutmuş, günahı da çok olan bir kimsenin hâli nasıl olur? Ömrümüz azalıyor, günahımız artıyor, akıbet cennet midir, cehennem mi, o da belli değil. Bu hâlde olan bir insan ağlamasın da ne yapsın?" dedi.
? ? ?
Hasan Feyzi Efendi'yi bir gün bir eve çağırdılar. Kalkıp gitti o eve. İçeride, ölmek üzere olan "bir hasta" vardı.
Yakınları:
"Hocam! Hastamıza 'Kelime-i şehadet'i telkin etseniz, biz bir türlü söyletemedik" dediler.
Mübarek zat yanaştı hastaya.
"Haydi, Allah de!"
Cevap yok...
"Lâ ilâhe illallah de!"
Yine cevap yok...
Israr edince; hasta gözlerini açıp "O kelimeyi diyemiyorum, boşuna uğraşma" dedi.
Ve öldü o haliyle.
Hasan Feyzi Efendi, sordu hastanın yakınlarına:
"Önceki hayatı nasıldı?"
"Her gün şarap içerdi."
"Namaz kılar mıydı?"
"Hayır."
"Tövbe eder miydi?"
"Maalesef."
Mübarek zat, başını eğip "Nasıl yaşarsanız öyle ölürsünüz!" diye mırıldandı kendi kendine.
."Beni niçin bırakıyorsunuz?"
08-03-2015 01:00
Ebu Rafi (radıyallahü anh), önce Resûl-i Ekrem Efendimizin amcası Hazret-i Abbas'ın kölesiydi. Hazret-i Abbas, onu Resulullah'a hibe etti.
Ve "Ehl-i Beyt'ten" sayıldı.
Efendimiz, Erkam bin Ebil-Erkam'ı, zekât memuru olarak göndermişti.
Hazret-i Erkam, Ebu Rafi'ye:
"Bana yardımcı olursan, toplanan zekâttan, toplayanlara ne verilirse onu sana veririm" dedi.
Ebu Rafi:
"Danışayım" dedi.
Ve Efendimize arz etti.
Efendimiz:
"Yâ Eba Rafi! Biz Ehl-i Beyt'teniz. Onun için bize zekât helâl değildir. Bir kavmin kölesi, kendilerinden sayılır" buyurdu.
? ? ?
Resûl-i Ekrem Efendimiz, amcası Hazret-i Abbas Müslüman olunca sevincinden Ebu Rafi'yi âzât edip Selma ismindeki âzâtlısıyla evlendirdi.
Ondan "bir oğlu" oldu.
İsmini Abdullah koydu.
Bu oğlu büyüyüp yetişti.
Ve Hazret-i Ali'nin kâtibi oldu.
Ebu Rafi âzât edildiğinde ağladı!
Ve Resulullah Efendimize "Yâ Resulallah, beni niçin bırakıyorsunuz? Bundan sonra da sizin yanınızda kalıp size hizmet etmek istiyorum" dedi.
Efendimiz kabul buyurdu.
Böylece hür iken de Ondan ayrılmadı ve Resûl-i Ekrem'in hizmetinde bulunma nimetine kavuştu
.Arzunu reddetmek istemezdim!"
09-03-2015 01:00
Hazret-i Ebu Talha (radıyallahü anh), "İslâm güneşinin" Mekke'de doğduğu sırada "yirmi" yaşına erişmişti.
Yani gençlik çağını yaşıyordu.
Henüz imân etmemişti.
Ve evlenmek istiyordu...
Hanım sahabilerden "Ümmü Süleym" ile evlenmek istedi.
Ve bu isteğini ona bildirdi.
Ümmü Süleym, cahiliye devrinde Mâlik bin Nadr ile evliydi... Ancak İslâmiyet gelince kendisi imân ettiyse de kocası imân etmedi. Üstelik Ümmü Süleym'i de İslâm dininden döndürmek için çok uğraştı.
Önce tatlı söyledi...
Sonra tehdit etti!
Ama asla başaramadı.
Velhasıl Ümmü Süleym'i (radıyallahü anha) hiçbir surette dininden döndüremeyince çok sinirlendi!
Ağır hakaretler etti ve onu terk edip Şam'a doğru yola çıktı. Ama yolda eşkıyalar tarafından öldürüldü.
Ümmü Süleym, kendisiyle evlenmek isteyen Ebu Talha'ya bir yakınıyla haber salıp;
"Ben Müslümanım, sen ise müşriksin. Eğer Müslüman olursan seninle evlenirim, mehir de istemem" dedi.
Ebu Talha bu haberi aldı.
Severek Müslüman oldu...
Ve onunla evlendi...
İkisi "mutlu" bir hayat yaşadılar.
Hazret-i Ebu Talha'nın Hazret-i Ümmü Süleym'den "Abdullah" ve "Ümeyr" adında iki oğlu oldu...
.Nârasıyla düşmana korku salardı!
10-03-2015 01:00
Hazret-i Ebu Talha (radıyallahü anh), harplerde Resulullah'a saldıran müşriklere karşı vücudunu "siper" eder, hiç kimseyi Ona yaklaştırmazdı.
Ok atmakta "usta" olduğundan maharetle düşmana "ok" yağdırırdı.
Efendimiz de ona dua ettiği için okları hep isabet eder ve her oku "bir müşriki" cehenneme gönderirdi.
? ? ?
Harplerde daima Resulullah'la birlikte olur, Onu takib eder ve müşrik oklarının Sevgili Efendimize isabet edeceğinden çok fazla korkardı.
Bu sebeple;
"Yâ Resulallah! Anam babam, canım sana feda olsun... Mübarek başınızı kaldırmayın ki size bir 'düşman oku' isabet etmesin" derdi.
Bu konuda tir tir titrerdi!
Sonra yine ok atardı.
O, "okçuların pîri" idi.
Onun asıl derdi "Resulullah"tı.
Zira sık sık kendilerine;
"Yâ Resulallah! Onlar beni öldürmedikçe sana ulaşamazlar ve ben ölmedikçe size bir şey olmaz" der ve Resulullah'ı "kendi nefsine" tercih ederdi.
Sesi de gayet gürdü.
Ve harplerde "nâra" atardı.
Yani şiddetli bağırır ve gür sesiyle düşmana "korku" salardı!
Bunun içindir ki Efendimiz;
"Asker içinde Ebu Talha'nın sesi, 'yüz askerden' daha tesirlidir" buyururdu.
."Ben cenge gideceğim!"
11-03-2015 01:00
Sahabenin büyüklerinden Hazret-i Ebu Talha'nın yaşı hayli ilerlemişti.
Bu ihtiyar hâlinde "Ey müminler! Mallarınızla ve canlarınızla Allah yolunda cihad edin" mealindeki âyet-i kerimeyi hatırladı...
Yaşı "yetmişe" varmıştı.
Heyecana kapıldı birden!
Ve oğullarını çağırıp:
"Rabbim beni, kâfirlerle cihada davet ediyor. Çabuk beni harp için hazırlayın ki harbe gideyim!" dedi.
Ama onlar razı olmadılar.
Ve kendisine cevaben;
"Babacığım! Sen, Resulullah'la birlikte çok cihadda bulundun. Hazret-i Ebu Bekir ve Hazret-i Ömer zamanlarındaki harplere de katıldın, şimdi sıra bizde. Sen otur, biz gidelim" dediler.
Ve izin vermediler.
Fakat o, ısrar edip:
"Hayır hayır!.. Ben cenge gideceğim" diyerek bundan vazgeçmedi. Hicretin 34. senesinde bir "deniz harbi" için hazırlıklar yapılıyordu.
O da bu orduya katıldı.
Nihayet gemiye bindiler.
Bir müddet sonra hastalandı ve o gemide vefat etti!
Bu yüzden defnedilemedi.
Nice günler geçtiyse de mübarek cesedi asla bozulmadı.
Hatta sanki hayattaydı...
Ve tebessüm ediyordu.
Nihayet gemi sahile yanaştı.
Mübarek cesedini aldılar.
Ve karada bir yere defnettiler.
.Resulullah'ı baygın görünce!..
12-03-2015 01:00
Hayber seferinde Resulullah Efendimiz "harp ganimeti" olarak kendisine düşen "Hazret-i Safiyye"yi (radıyallahü anha) devesinin arkasına aldı.
Ve geriye dönüyorlardı.
Bir ara devenin ayağı kaydı.
Ve ikisi birden deveden düştüler!
Hazret-i Ebu Talha bunu işitince derhâl oraya koştu... Resulullah'ı "baygın hâlde" görünce aklı başından gitti!
Efendimizi kaldırdı.
Ve deveye bindirdi.
Kendisi ve Enes bin Mâlik, develerine binmiş oldukları hâlde Resulullah'ın iki yanına geçip "dengeli" bir vaziyette Onu Medine'ye getirdiler.
? ? ?
Hazret-i Ebu Talha, Medine'deki Eshabın "en zenginlerinden" olup bütün malları ve hayvanları "Berha" mevkiinde bulunuyordu.
Burası Medine'deydi.
Ve mescide yakındı.
Resul aleyhisselâm sık sık buraya uğrar, manzarasını seyreder ve "meşhur suyundan" içerlerdi.
Yine bir gün uğradılar.
İşte o gelişlerinde "Sevdiğiniz mallarınızdan yoksullara vermedikçe sevaba kavuşamazsınız" mealindeki âyet-i kerime nazil oldu.
Ebu Talha bunu işitti.
Bütün mallarını topladı.
Ve hepsini Efendimize bağışladı.
Ancak Resulullah Efendimiz; bu malları "akrabasına dağıtmasını" isteyince emir buyurdukları şekilde bütün mallarını akrabalarına sadaka olarak dağıttı.
."Bu, peygamberlerin vazifesidir"
13-03-2015 01:00
Hazret-i Ebu Talha'nın evinde "güzel bir yemek" pişirildiğinde mutlaka Resûl-i Ekrem Efendimiz hatırlanır ve Onun da bu yemeğe iştirakini isterlerdi.
Onsuz yapamazlardı.
Hazret-i Enes anlatır:
"Bir gün üvey babam Ebu Talha 'tavşan' avlamış, evde pişirilmiş ve Resûl-i Ekrem Efendimiz için de 'bir hisse' ayrılmıştı..."
O, böyle anlatıyordu.
Eshap da dinliyordu.
O mecliste olanlar;
"Resûl-i Ekrem Efendimiz bu yemekten yediler mi?" diye sordular.
Enes bin Mâlik;
"Evet, Resulullah Efendimiz o yemekten yediler" dedi.
Ümmü Süleym (radıyallahü anha) bu gibi "fırsatları" hemen değerlendirirdi.
Hazret-i Enes diyor ki:
"Annem Ümmü Süleym, beni bir gün Resûl-i Ekrem Efendimize gönderdi...
Elime de 'bir kap' verdi.
İçi de 'hurma' doluydu.
Hurmalar da tazeydi.
Resulullah Efendimiz, mübarek elleriyle o hurmadan 'avuç avuç' alarak hanımlarından her birine gönderdi...
Geri kalan hurmaları 'kendisi' yedi.
Hem 'arzu ve iştahla' yediği belliydi."
? ? ?
Bir gün Ebu Talha'ya;
"En hayırlı iş nedir?" diye sordular.
Cevabında;
"İnsanlara din öğretmektir, çünkü bu, peygamberlerin vazifesidir" buyurdu.
.Neşeli ve güler yüzlü gördüm
14-03-2015 01:00
Hazret-i Ebu Talha anlatır:
"Bir gün Resulullah Efendimizin huzuruna girmiştim.
Onu, tarif edilemeyecek bir şekilde 'neşeli ve güler yüzlü' gördüm.
Ve pek çok sevindim.
Sebebini sordum.
Cevaben bana;
'Nasıl sevinmeyeyim yâ Eba Talha?! Az önce kardeşim Cebrail yanıma gelip (Ümmetinden bir kimse senin üzerine bir salat ve selâm getirse, Allahü teâlâ ve melekleri on salat ve selâm getirir) diye müjde verdi' buyurdu."
? ? ?
Yine o anlatır:
"Bir gün bir grup eshap oturuyorduk ki Resulullah Efendimiz yanımıza geldi ve:
'Ne yapıyorsunuz?' diye sordu.
Biz cevaben;
'Konuşuyoruz' dedik.
Bunun üzerine;
'Meclis hâlinde oturduğunuz zaman meclisin hakkını veriniz!' buyurdu.
Biz sorduk ki:
'Meclisin hakkı nedir yâ Resulallah?'
Bize, cevaben;
'Meclisin hakkı, arkadaşının kusurunu görmemek, selâmına cevap vermek ve güzel söz söylemektir' buyurdu."
? ? ?
Bir gün de Hazret-i Ebu Talha'ya;
"En zor iş nedir?" diye sordular.
Cevabında;
"İnsanlara din öğretmektir, ancak niyetinde az bir 'dünyalık' olsa sözleri 'zehir' olur" buyurdu.
."Kaldır şu çakıl taşlarını!.."
15-03-2015 01:00
Fikirli Sinan Efendi, hâlis "Allah dostu" bir zattı. Kendi fakirse de zengindi gönlü. Rabbinden isterdi her ihtiyacını.
Bir gün sevdikleriyle sohbet ediyordu ki "mağrur bir zengin" girdi içeri.
Bilmiyordu bu zatın büyüklüğünü. Alelâde "bir çoban" gözüyle bakıyordu ona.
Altın dolu "bir keseyi" uzatıp;
"Al şunu!" dedi kibirle.
Mübarek zat baktı.
Ve sordu bu kendini bilmeze.
"Nedir bu kesedeki?"
"Altın!" dedi, "al da kullan ihtiyacına."
Ama tavrı küstahcaydı!
Büyük zat, elini keseye sürmeyip "Kaldır şu 'çakıl taşlarını' önümden!" dedi.
Mağrur zengin diklendi:
"Ne taşı be, altın bunlar, altın!"
O hiç cevap vermedi.
Ve sohbetine devam etti.
Adamsa uzanıp aldı o keseyi.
Bakınca donakaldı hayretten!
Zira kesenin içi "çakıl taşlarıyla" doluydu gerçekten.
Gözlerine inanamadı?!
Tekrar tekrar baktı.
Evet "çakıl taşları" vardı kesede.
Zenginde "gurur kibir" kalmamıştı.
Eğilip sarıldı ellerine.
"Hata ettim, affedin" dedi.
Ve "talebesi" olmakla şereflendi...
? ? ?
Bu zat, bir gün bazı sevdiklerine "Şu insan ne ahmaktır" dedi.
Sordular:
"Neden efendim?"
"Allah varken kuldan isteyen, ahmak değil de nedir?" dedi.
."Arayın, bulursanız alın götürün!"
16-03-2015 01:00
Fikirli Sinan Efendi, hâlis Allah adamıydı. Onu vesile ederek dua edenler kavuşurdu muratlarına.
İşte bir vakıa:
Sevenlerinden biri "iftiraya" uğradı bir gün.
Yakalanıp hapsedilecekti ki gidip sığındı bu "Allah dostunun" evine.
Ancak memurlar peşindeydi.
Onu takip edip o eve girdiğini görünce gelip çaldılar kapıyı.
Çaresizdi garip!..
Açtı ellerini köşeciğinde.
"Yâ Rabbî! Bu zatın hürmetine beni gizle" diye yalvardı içinden...
Adamlar "hışımla" girdiler içeri.
Ancak fena hâlde şaşırdılar!
Zira yoktu içeride o kişi.
Hâlbuki "tek odadan" ibaretti ev.
Sordular bu zata:
"Bu eve kimse girmedi mi?"
"Hayır girmedi."
"Nasıl olur, gözümüzle gördük."
"Siz kimi arıyorsunuz?"
"Filân kimseyi."
Mübarek, açtı ellerini iki yana.
"İşte evim" dedi. "Arayın, bulursanız alın götürün!"
Bakacak başka yer yoktu ki...
Bir tek odaydı zaten.
Çıkıp giderken homurdanıyorlardı:
"Yer yarıldı da yere girdi sanki..."
"Ya da havaya uçtu..."
Hâlbuki ne yer yarılmıştı.
Ne de uçmuştu havaya.
Hak teâlâ, "bir dostu" hürmetine gizlemişti o Müslümanı.
.Deniz de Allah'ın mahlukudur
17-03-2015 01:00
Allah dostlarından Hacı Keçeci Efendi'yi seven bir delikanlı, gemiyle uzak bir yolculuğa çıktı bir gün.
Hava da sakindi.
Ama az sonra "fırtına" çıktı.
Ve deniz kabarıp parçalandı geminin yelken ve direkleri.
Yolcular, feryat figan "kelime-i şehadet" getirmeye başladılar!
Delikanlı, ellerini açıp;
"Yâ Rabbî! Sevdiğin bir kulunu bize imdada gönder" diye dua etti.
Yalvardı Rabbine...
Henüz duası bitmemişti ki, "nurlu bir zat" belirdi yanında.
Ve kulağına eğilip;
"Korkma evlâdım! Deniz de Allah'ın bir mahlukudur, Cenâb-ı Hak dilerse sakinleşir" diye fısıldadı.
O zat böyle söyledi.
Deniz birden sakinleşti.
Ve gemi düzeldi.
Selâmete çıktı gemidekiler.
Ancak kimse bilmiyordu bu imdadı yapanın Hacı Keçeci Efendi olduğunu.
Genç baktı, göremedi onu bir daha.
Kaybolmuştu gözden...
? ? ?
Bir genç, bu zata "Efendim, İslâm ahlâkı nedir?" diye sordu.
Büyük zat:
"İslâm ahlâkı, kimseye yük olmamak ve herkesin yükünü çekmektir" dedi.
Sordu yine:
"Başarının sırrı nedir hocam?"
Buna da;
"Sabır ve güleryüzdür" dedi.
.Bu hayat bir hayaldir...
18-03-2015 01:00
Ahmet Mekki Efendi (rahmetullahi aleyh) bir gün bir gence "Bu hayat hayaldir. Dün öldü, yarın belli değil, öyleyse bugünü değerlendir. Önce dinini öğren ve öğrendiğinle amel et" buyurdu.
Delikanlı sordu:
"Dinimi nereden öğreneyim efendim?"
Cevaben;
"Bir ehlisünnet âliminden. Öyle âlim yoksa o âlimlerin ilmihâl kitaplarından öğren. Bir İslâm âliminin kitabını okuyan, hem dinini doğru öğrenir, hem de ondan feyiz alıp kalbi temizlenir" dedi.
? ? ?
Bir gün de bazı dostları;
"Efendim! Kötü huylu olmanın alâmeti nedir?" diye sordular.
Cevaben;
"Başkasını kötülemektir. Gayrinin kötü huylu olduğundan bahsediyorsak bu, kendimizin kötü huylu olduğunun alâmetidir" dedi.
Sordular ki:
"Güzel ahlâk nedir efendim?"
"Güzel ahlâk, başkalarını iyi, kendimizi kötü bilmektir" dedi.
? ? ?
Bir sohbetinde de "Mümin olmanın alâmeti, güler yüzlü olmaktır" buyurdu.
Sordular ki:
"Herkese karşı mı efendim?"
Cevaben;
"Evet, herkese karşı... Müslümana çatık kaşlı olmak yakışmaz... Mümin olmanın alâmeti 'güleryüz' olduğu gibi, münâfık olmanın alâmeti de 'çatık kaşlı' olmaktır" dedi.
.Üzülme, muradına kavuşacaksın"
19-03-2015 01:00
Abdülhakim Hüseyni, Anadolu toprağını şereflendiren bir "Allah adamı"... O devirde bir hoca, bu büyük zatı sevmiyor ve aleyhinde konuşuyordu ötede beride.
Bu zatın sevenleri;
"Efendim! Filân hoca aleyhinizde konuşuyor" dediler.
Büyük zat onlara;
"Onun bu düşmanlığı, yakında dostluğa dönüşecek" dedi.
Ve az sonra kapı çalındı.
Açınca "o hocayı" gördü.
Hoca ağlıyordu!..
Mübarek zat "Gördüğünüz rüyadan haberdarız, muradınızı söyleyin" dedi.
O da edeple arz etti:
"Efendim! Dün gece kendi kendime 'Yâ Rabbî! Bunca yıldır Habibinin hadîs-i şeriflerini okutuyorum, lâkin mübarek cemalini görmek hiç nasip olmadı, acaba ne kusurum var?' diye düşündüm...
O ara uyumuşum.
Rüyada bana 'Resulullah sana kırgın... Çünkü sen, Onun sevdiklerini sevmiyorsun' dediler.
O ara sizi gördüm.
Efendimizin yanında oturuyordunuz. Ben sizi görüyor ama Resulullah'ı göremiyordum. Ne olur beni affedin, sizi çok seviyorum" dedi.
Mübarek zat;
"Üzülme, muradına kavuşacaksın" dedi.
Hoca sevinçle ayrıldı.
Ertesi sabah tekrar geldi ve "Gördüm gördüm... Rüyada Resulullah'ı gördüm. Bu, sizin himmetiniz" dedi.
Ve diz çöktü önünde.
.Ey ahali, bakın görün ki!"
20-03-2015 01:00
Selahaddin Eyyubi, bir ömrü müddetince İslâm'a hizmet etti. Nihayet "ölüm hastalığına" yakalandı ve vefat edeceğini anladı.
Sandıktan kefenini aldı... Mızrağının ucuna bağladı ve onu bir tellâla verip "Bunu sokak sokak gezdir ve 'Ey ahali! Bakın görün ki Sultan Selahaddin'in sonu budur işte... Bu kadar şan şöhret sahibiyken dünyadan bir şu kefenle gidiyor' diye seslen!" dedi.
Tellâl;
"Başüstüne Sultanım" dedi.
Ve emrini yerine getirdi.
Onun bu hareketi, dünya mağrurlarına bir ders ve ibret oldu.
? ? ?
Yanına "çöpçü" de gelse rahatça oturur, en ufak bir korkuya kapılmazdı. Çok mühim işlerle meşgulken bile halkıyla ilgilenir, isteklerini yerine getirirdi. Bir gün küffarla savaşıyordu...
Tam bu esnada yaşlı bir kadıncağız gelip sokuldu yanına. Bir sıkıntısını anlatıp "Bu işimi hâllet" dedi.
Cevaben kadına;
"Bak bacım, şu an zorlu bir savaş hâlindeyiz" dedi.
Kadın ısrarlıydı:
"Ben anlamam!"
"Yarın gelsen olmaz mı?"
"Olmaz, şimdi hâllet."
"Şimdi zor, yarın hâlledeyim."
"Şimdi hâlledemeyeceksen ne diye hükümdar oldun?" dedi.
Koca Sultan boynunu büküp "Peki bacım" dedi. Savaşa ara verip o kadının sıkıntısını giderdi ve helâllik dileyip savaşa devam etti.
."Ey Sultan! Seninle bir işim var!"
21-03-2015 01:00
Veliyyullah Dehlevi hazretleri, sevdiklerine "Kibir felâkettir" der ve şu menkıbeyi anlatır:
"Vaktiyle kibirli bir padişah vardır. Bir gün azametle biner atına! Alır avanesini de yanına. Bir ihtişamla giderken karşısına biri çıkar.
Eski elbiseli "bir ihtiyar"...
Yaklaşıp selâm verir.
Ama o, selâmını almaz.
Ve sorar o ihtiyara:
'Kimsin, ne istiyorsun?'
'Seninle bir işim var.'
'Benimle ne işin olabilir?'
'Gizlidir, az eğil' der.
Eğilince 'Ben Azrailim!' diye fısıldar kulağına.
Sultanın morali bozulur.
Eli ayağı soğur.
Dizinin bağı çözülür.
Ve kekeleyerek 'Az mühlet ver, ailemle görüşeyim' der.
Ama melek;
'Olmaz!' der, vermez izin.
Ve alır ruhunu hiç de beklemeksizin.
Ölüm meleği oradan ayrılır, aynı kıyafetle 'sâlih bir Müslüman'a varır:
'Selâmün aleyküm!'
'Aleyküm selâm!'
'Ey Müslüman, seninle bir işim var.'
'Hayhay, kimsiniz siz?'
'Ben Azrailim!'
'Oo, hoş geldiniz, ben de sizi bekliyordum. Ne olur çabuk olun, bir an önce beni Rabbime kavuşturun.'
'Ruhunu nasıl alayım?'
'Namaza durayım, ben secdedeyken ruhumu alıver.'
Melek 'peki' der.
Secdeye inince ruhunu kabzeder."
.Hazreti Musa'nın cennetteki komşusu
22-03-2015 01:00
Pîr Ali Aksarayi hazretleri bir gün sohbetinde şu menkıbeyi anlattı:
"Musa Nebi bir gün 'Yâ Rabbî! Cennette benim komşum kim olacak?' diye sorar.
Hak teâlâ buyurur ki:
'Falan beldede filân kasaptır.'
O bunu öğrenir, o beldeye varır.
Evini öğrenip kapıyı çalar.
Ancak kasap onu tanımaz.
Ama güler yüzle karşılar.
'Hoş geldiniz!' der, içeri alır.
Başköşeye oturtur, hâl hatır sorar.
Sonra izin isteyip mutfağa varır.
Önceden pişirdiği eti alır.
Ve küçük küçük lokmalara ayırır.
Tavanda asılı bir 'zembil' vardır.
Onu yavaşça indirir. Musa Nebi bakar ki zembilin içinde 'yaşlı bir kadın' var.
Pîr-i fani bir ihtiyar.
Bezini değiştirir, etini yedirir ve yerine asar.
Odaya döndüğünde Musa Nebi sorar:
'Zembildeki kimdi?'
'Annemdi.'
'Onu indirip ne yaptın?'
'Bezini değiştirdim, karnını doyurdum ve yerine astım.'
'Peki, hizmetin bitince o bir şeyler mırıldandı, sana dua mı etti?'
'Evet, (Yâ Rabbî! Oğlumu Musa Peygambere komşu et) diye dua etti, ben de (âmin) dedim.'
'Her gün böyle dua eder mi?'
'Evet, her gün eder.'
Musa Nebi kendini tanıtıp 'Musa benim, seni tebrik ederim. Cenâb-ı Hak, annenin duasını kabul etti ve bizi cennette komşu eyledi' buyurur."
."Bizi korktuklarımızdan emin eyle!"
23-03-2015 01:00
Ebu Said-i Hudri (radıyallahü anh), Benî Mustalak Gazası'na, sonra da Hendek Gazası'na katıldı. Gösterdiği fevkalâde kahramanlıkları Sevgili Peygamberimiz pek beğenmişti.
Hendek Savaşı'ydı...
Ve harp biraz hafiflemişti.
Resulullah Efendimize gelip evine gitmek için izin istedi.
Efendimiz izin verdi.
Ve kendisine;
"Yanına silâhını al. Zira Benî Kureyza Yahudilerinin sana zarar vermelerinden korkarım!" buyurdular.
"Başüstüne" dedi.
Ve huzurdan ayrıldı.
O ara harp şiddetlendi.
Müşrikler her yandan saldırıyorlardı!
Ebu Said-i Hudri, Efendimize yaklaşıp;
"Yâ Resulallah! Yüreğimiz ağzımıza gelmiş bulunuyor, okuyacağımız bir dua var mıdır?" dedi.
Ve bir dua istedi.
Peygamberimiz;
"Evet var. 'Ey Allah'ım! Açık ve korkulu yerlerimizi kapa ve bizi korktuklarımızdan emin eyle' diyerek dua ediniz" buyurdular.
Kendisi diyor ki:
"Hepimiz dua ettik.
Ve Allah'a yalvardık.
Çok geçmeden şiddetli bir 'fırtına' esti! Öyle ki; düşman karargâhını altüst etti ve böylece düşman hezimete uğradı.
Şaşırıp bozuldular.
Ve çaresizlik içinde dağılıp gittiler!
.Reislerini akrep sokmuştu!..
24-03-2015 01:00
Ebu Said-i Hudri (radıyallahü anh), otuz kişilik bir seriyyeye kumandan tayin edildi.
Ve birlik hareket etti.
Yolda gayrimüslim bedevilere rastladılar ve orada bir ağaç gölgesinde istirahat ederken bunların reislerini "akrep" soktu!
Ama şifa bulamadı.
Ve ölecek hâle geldi.
Bazıları "Şu karşıda istirahat eden kafileye gidip soralım, belki bilen vardır" dediler.
Bir ümitle geldiler.
Ve onlara yaklaşıp;
"Reisimizi akrep soktu, her çareye başvurduk fakat şifa olmadı. İçinizde tabiplikten anlayan var mıdır?" dediler.
Ebu Said-i Hudri;
"Ben bir göreyim" dedi.
Ve reisin yanına vardılar. Ebu Said-i Hudri, reisin üzerine yedi defa "Fâtiha-i şerife" suresini okudu... Okuma biter bitmez reis doğrulup ayağa kalktı.
Ve yürümeye başladı.
Sapasağlam olmuştu... Bedeviler sevindiler ve çok teşekkürler edip kendilerine bir "koyun sürüsü" hediye ettiler.
Onlar da kabul etti.
Ebu Said-i Hudri Eshab-ı kirama "Bu hadiseyi Peygamber Efendimize anlatıp koyunları da kendilerine arz ederiz, ne dersiniz?" dedi.
Öbür sahabiler;
"İyi olur" dediler.
Ve seferden dönünce hadiseyi Resulullah'a anlattılar.
Efendimiz dinleyip Ebu Said-i Hudri hazretlerine "Fâtiha'nın bu kadar tesirli bir dua olduğunu sana kim öğretti?" buyurarak kendisini taltif buyurdular.
.Ben adalet etmezsem kim eder?"
25-03-2015 01:00
Bir gün Sevgili Peygamberimiz Eshabına "ganimet malını" taksim ediyorlardı.
Bir köylü geldi.
Ve Efendimize;
"Yâ Resulallah! Adalet üzere hareket et" deyiverdi.
Efendimiz üzüldü!
Ve o köylüye dönüp "Ben adalet etmezsem kim eder?" buyurdu.
Hazret-i Ömer oradaydı.
Bu adama çok kızdı!
Ve Efendimize bakıp "Yâ Resulallah! İzin ver, şu adamın cezasını vereyim" dedi.
Zira çok sinirlenmişti!
Resul aleyhisselâm;
"Hayır bırak! Onun birtakım arkadaşları olacak ki sizin namazlarınızı, oruçlarınızı beğenmeyecek. Ok yaydan nasıl çıkarsa dinden öyle çıkacaklar" buyurdu.
? ? ?
Bir gün de Sevgili Peygamberimize bir kimse gelip "Kardeşim ishal oldu, ne yapayım?" diye sordu.
Efendimiz;
"Bal şerbeti içir" buyurdular.
O da gidip "bal şerbeti" içirdi.
Ertesi gün tekrar gelip;
"İçirdim, ama ishali arttı" dedi.
Resulullah yine;
"Git, bal şerbeti içir" buyurdu.
O kişi gitti. Ertesi gün gelip;
"İçirdim, ishali arttı" dedi.
Efendimiz "Allahü teâlânın kelâmında yanlışlık olamaz, git ona bal şerbeti içir" buyurdu.
Gidip "bal şerbeti" içirdi ve kardeşi tamamen iyileşti.
."Bu, kız kardeşimin oğludur"
26-03-2015 01:00
Ebu Seleme bin Abdülesed (radıyallahü anh) ve arkadaşlarının Müslüman olduğunu haber alan Kureyş kâfirleri, bunların üzerine hücum edip bazısını bağladılar!
Sonra da dövdüler.
Ve kan revan içinde bıraktılar!
Bazısını da hapsettiler. Hazret-i Ebu Seleme, Peygamber Efendimizin amcası Ebu Talib'e sığındı. Kendi kabilesi, onu ısrarla Ebu Talib'den istediler.
Ama Ebu Talib vermedi.
Çok ısrar ettiler.
Yine vermedi ve;
"Bu, benim kız kardeşimin oğludur" diyerek himayesi altına aldı.
Uhud Harbi'nden bir müddet sonra Sevgili Peygamberimiz Hüveylidoğulları üzerine bir "askerî birlik" gönderdi...
Kumandan "Ebu Seleme" idi.
Zira ona güveniyordu.
Sancağı da ona verip;
"Ey Ebu Seleme! Seni bu birliğin başına kumandan tayin ettim. Onların yurduna gir ve mallarına el koy... Sakın Allahü teâlânın emirlerine aykırı bir iş yapma ve emrindeki askerlere iyi muamele et" diye tavsiyelerde bulundu.
Hazret-i Ebu Seleme;
"Başüstüne" dedi.
Ve o yere gitti. İslâm mücahitlerinin şiddetli hücumuyla Esedoğulları darmadağın oldular! Ebu Seleme "pekçok ganimetle" Medine'ye döndü.
Tavsiyelere tam uymuştu.
Ve emri yerine getirmişti.
Böylece Uhud'dan sonra Müslümanların üzerine saldırmak isteyen düşmanın yuvası dağıtılmış oldu.
.Ölü için feryat etmeyiniz!
27-03-2015 01:00
Katan Seferinde Ebu Seleme (radıyallahü anh) yaralandı ve yarası deşilip yatağa düştü!
Tam "beş ay" kan aktı.
Kan bir türlü durmadı.
Ve tehlikeli bir hâl aldı!
Resul aleyhisselâm durumdan haberdar olur olmaz süt kardeşi ve çok sevdiği bu sahabisinin yanına gittiler.
Hazret-i Ebu Seleme vefat etmek üzereydi...
Ev halkı üzgündüler.
Ve ağlamaya başladılar!
Nihayet vefat etti...
Ama gözleri açıktı.
Resulullah Efendimiz mübarek elleriyle gözlerini kapayıp "hayır dua" etti ve ağlaşan ailesinin yanına geldi.
Onları teselli etti.
Nasihatte bulundu...
Ve kendilerine;
"Siz kendinize hayırdan başka dua etmeyiniz. Çünkü melekler ölünün yanında bulunur ve ölü sahiplerinin söylediklerine 'âmin' derler" buyurdu.
Yine nasihat etti.
Sonra onlara;
"Bu yüzden ölü için ağlayıp feryat etmeyiniz!" diye emretti.
Ebu Seleme için çok dua etti...
Ve Rabbinden mağfiret dileyip;
"Ey Allah'ım! Onun kabrini genişlet ve rahat kıl... Kabrini aydınlık yap ve nurunu çoğalt. Günahını affet, derecesini yücelt... Arkada bıraktıklarına sen vekil ol ve bizi de onu da mağfiret eyle" diye dua buyurdu
.Ağlamaya izin vermediler
28-03-2015 01:00
Hazret-i Ebu Seleme'nin ölümü hakkında, hanımı Ümmü Seleme (radıyallahü anha) şöyle anlatır:
"Ebu Seleme vefat ettiği zaman kendi kendime 'Gurbet ilde ölen bir gariptir. Ona, dillere destan olacak bir ağlayışla ağlayacağım!' dedim.
Ve kendimi hazırladım.
Çok ağlayacaktım.
O ara Efendimiz geldi.
Ve beni görünce;
'Sen; Allahü teâlânın şeytanı çıkarmış olduğu bir eve, onu tekrar sokmak mı istiyorsun?' buyurdular.
Ben bu sözü işittim.
Bu fikrimden vazgeçtim."
? ? ?
Ebu Seleme hazretlerinin; fazileti, imânı uğrundaki gayret ve fedakârlığı anlatılamayacak derecededir. Resul aleyhisselâm onu çok severdi.
Ve sık sık ziyaret ederdi.
Hanımı, Ümmü Seleme'dir.
O şöyle bildiriyor:
"Ebu Seleme bir gün Resulullah'ın sohbet meclisine gitmiş ve buradan son derece sevinçli olarak dönmüştü.
Onu böyle görünce;
'Niçin neşelisin?' dedim.
Bana dedi ki:
Efendimizden işittim.
'Bir Müslüman bir belâya uğrar da (İnna lillahi ve inna ileyhi raci'un) der ve sonra (Ey Rabbim! Bu uğradığım musibetin mükâfatını ihsan et ve beni ondan daha hayırlısına kavuştur) diye dua ederse Allahü teâlâ onun duasını kabul eder' buyurdular."
.Ben kıskanç bir kadınım!"
29-03-2015 01:00
Ümmü Seleme (radıyallahü anha) şöyle anlatıyor: "Beyim vefat edince 'Yâ Rabbî! Uğradığım felâketin sevabını ihsan et ve beni Ebu Seleme'den daha hayırlısına kavuştur' diye dua ettim.
Ve Rabbime yalvardım.
Sonra kendi kendime 'Resulullah'ın sahabisi olan Ebu Seleme'den daha hayırlısı kim olabilir?' dedim.
Bir müddet geçti...
Evimize Resulullah Efendimiz teşrif edip içeriye girmek için benden izin istedi. O esnada bir hayvan derisini dabağlamakla meşguldüm.
Ellerimi yıkadım.
Ve Resul'ü içeri alıp içi hurma lifiyle dolu bir şilteyi takdim ederek oturmasını istirham ettim...
Oturup söze başladı.
Ve bana 'evlilik' teklif etti.
Ben cevap olarak;
'Bende istenecek ne var ki? Ben, kıskanç bir kadınım... İstemeyerek uygunsuz bir şey söyleyip sizi incitirim de Hak teâlânın azabına uğrarım. Sonra ben, yaşlı bir kadınım. Başımda çoluk çocuğum var?' diye arz ettim.
Resul aleyhisselâm;
'Kıskançlığını Cenâb-ı Hak giderecek. Yaşına gelince ben de öyleyim. Senin çocukların, benim çocuklarım demektir' buyurdular.
Çok sevindim.
Ve teklifini kabul edip evlendim... Cenâb-ı Hak bana, Ebu Seleme'den daha hayırlı olan 'Resulullah Efendimizi' ihsan etmişti. Böylece çocuklarım da Onun 'feyizli kucaklarında' büyüdüler."
.Herkesin duasını almaya bakın
30-03-2015 01:00
Allah adamlarından Şemseddin-i İzniki hazretleri bir sohbetinde "Dua almaya bakın. İnsan dua alarak Allah'a yakın olur" buyurdu.
Ve şu menkıbeyi anlattı:
"Evliya-yı kiramdan Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerinin, gençliğinde bir âdeti vardır.
Şöyle ki; her görüştüğü kişiden dua ister. Bir gün birinden buğday satın alır.
Ve parasını ödeyip ayrılır.
Ancak 'dua istemeyi' unutmuştur. Üzülerek 'Eyvâh! Ben o kimseden dua istemedim' der.
Ve geri döner hemen.
Hem de 'üç günlük' mesafeden.
O köye gider tekrar. O köylüyü bulup çalar kapısını.
Köylü, onu görünce telâşlanır:
'Hayrola arkadaş, yoksa bozuk mu çıktı buğdaylar?'
'Hayır, buğdayda bozukluk yok, bir şeyi unutmuşum.'
'Hayırdır, neyi unuttun?'
'Dua istemeyi.'
'Ne duası?'
'Ben, her görüştüğüm kimseden dua isterim. Bu, benim âdetim, senden istemeyi unutmuşum.'
'Bunun için mi geri döndün?'
'Evet, bunun için.'
'Hem de üç günlük yoldan?'
'Evet.'
'İyi de benim duamdan ne olur ki?'
'Olsun, sen yine de dua et.'
Köylü açar ellerini ve 'Yâ Rabbî! Aç bunun kalp gözünü' diye yalvarır.
Kabul olur duası.
Hace Ubeydullah'ın açılır kalp gözü."
."Tek başıma da olsa giderim!"
31-03-2015 01:00
Şah Kubad-i Şirvani hazretleri bir sohbetinde "Allah, göğsü kabarık insanları sevmiyor. Başı önünde olanları beğeniyor" dedi.
Ve şunu anlattı:
"Huneyn Harbi'nde İslâm ordusu 'on bin' mücahittir. Bu, 'büyük bir kuvvettir' o gün için... Mücahitler bir an gaflete düşüp 'Bu ordunun önünde kim durabilir?' derler.
Yani biraz böbürlenirler.
Ama 'ikaz' tez gelir.
Düşmanın karşısına dağılırlar.
Ve kısa bir 'bozgun' yaşanır!
Ama Resulullah Efendimiz 'bir milim bile' ayrılmaz yerinden. Hatta atını mahmuzlayıp sürer düşmana.
Hem de 'tek başına.'
Hazret-i Ali ardından yetişir.
Ve atının dizginine yapışıp 'Gitme yâ Resulallah! Hazretine zarar gelir' der.
Efendimiz onun ricasıyle durur.
Ve 'Ben Abdullah'ın oğlu Muhammed'im, tek başıma da olsa giderim' buyurur.
Ama 'bir milim' bile gerilemez.
O sırada 'Hazret-i Abbas' da yetişir.
O, sesi gür bir kişidir.
Gazilere hitaben;
'Ey Resulün Eshabı! Nereye gidersiniz? Bakın burada yalnız kaldı Peygamberimiz' diye nida eder.
Gaziler bu sesi duyar.
Ve 'Biz ne yapıyoruz?' deyip toparlanırlar.
Anlamışlardır hatalarını.
'Tevazuya' bürünürler.
'Kırık kalple' saldırırlar bu kere.
Ve yardım gelir.
Kavuşurlar zafere."
.Dünya, müminlere zindandır...
01-04-2015 01:00
Abdülkâdir-i Geylani hazretleri, üstüne kıymetli bir elbise giyer.
Cins bir ata biner.
Sırtına da muhteşem "bir şal" alır ve çıkar yola.
Heybet ve saltanatla giderken onu bir Yahudi görür birden.
Sırtında bir denk çalı diken.
Geçer atının önüne ve "duuur!" diye seslenir.
Durunca sorar:
"Ey Gavs! Sizin peygamberiniz 'Bu dünya mümine zindan, kâfire cennettir' demiş, öyle mi?"
"Evet, öyledir."
"Nasıl olur? Bir kendi hâline bak bir de bana... Yani sen, şu saltanatınla 'zindandasın' ben de şu perişan hâlimle 'cennetteyim' öyle mi?" der.
Mübarek zat iner attan.
Sağ kolunu ona doğru uzatıp "Bak, ne görüyorsun?" der.
Yahudi kol ağzından baktığında "cenneti" görür. Gavs-ı âzam da içinde oturmaktadır.
Hazret-i İmam sorar:
"Şimdi söyle, ben burada neredeyim?"
"Zindandasın" der.
Sonra sol kolunun içini gösterip "Ne görüyorsun?" diye sorar.
Yahudi "cehennemi" der.
Ve titremeye başlar!
Dehşet sarar içini!
Zira cehennemde yanarken görmüştür kendisini.
Gavs-ı âzam sorar:
"Sen burada neredesin?"
"Cennetteyim" der ve ellerine yapışıp "Vallahi o söz doğru. Biz burada cennetteyiz, siz zindandasınız" der ve okur şehadeti!
İman eder, kazanır sonsuz saadeti...
.Dua et, zengin olayım!.."
02-04-2015 01:00
Asr-ı saadette Sa'lebe diye biri vardır.
Bu bir gün Resulullah'a gider ve "Yâ Resulallah! Dua et zengin olayım" der.
Efendimiz ikaz eder:
"Hayırlısını iste!"
Sa'lebe "Hayır, dua et zengin olayım. Bıktım bu fakirlikten" der.
Eyvâh!.. Resulullah'a "hayır" demek "küfür"dür.
Efendimiz ikinci defa ikaz eder:
"Hayırlısını iste!"
O yine diretir:
"Dua et, zengin olayım."
Efendimiz yine merhamet eder ve son kere ikaz edip "Bak, ben peygamberim. Dua edersem kabul olur. Ama ola ki sen sıkıntıya girersin. Hayırlısını iste" buyururlar.
Ama o, söz dinlemez.
"Dua et, zengin olayım" der.
Resulullah dua buyurur, zengin olur.
Malları katlanarak artar.
Öyle ki sürülerini almaz olur ağıllar.
Şehir dışında bir çiftlik açar.
Artık namazlara da gelmez olur.
Ve o sene "zekât" farz olur.
Resulullah'ın emriyle zekât memuru gider ve Sa'lebe'den zekât ister.
Ancak o "düşüneyim" der.
Memur gider, dolaşır, tekrar gelir. Ama Sa'lebe'nin niyeti bozuktur. "Ne zekâtı!.. Siz düpedüz haraç istiyorsunuz, ben bu malı sizin için mi kazandım?" der.
Ve bu sözle yıkar ahiretini.
Sonsuz ateşe atar kendini.
Memur döner, durumu arz eder. Efendimiz "Sa'lebe'ye yazıklar olsun!" buyururlar.
."Eshabım hasta olmaz!.."
03-04-2015 01:00
Peygamber Efendimiz Rum imparatoruyla mektuplaşırlardı. Hediye gönderirlerdi birbirlerine. Bir gün yine Heraklius'tan bazı hediyeler gelir.
Hepsi de kıymetlidir.
Ama farklıdır biri.
Heraklius bir "doktor" göndermiştir bu defa.
Bu kişi Resulullah'a gider ve "Efendim, imparator beni size hizmet için gönderdi. Burada istediğiniz kadar kalıp hastalarınıza bedava bakacağım" der.
Resulullah memnun olur.
"Hoş geldiniz" buyurur.
Sonra emreder Eshaba.
Ona bir ev verirler.
Her gün nefis yiyecek getirirler.
Adam yer içer, hasta bekler.
Ama gelen olmaz.
Günler, hatta aylar geçer.
Hiç kimse uğramaz.
Artık canı sıkılmaya başlar ve Resulullah'a gidip "Efendim, buraya hizmet için geldim, çok da rahat ettim... Ama bugüne kadar tek bir hasta gelmedi. Sıkılmaya başladım" der ve memleketine gitmek için izin ister.
Efendimiz ona;
"Sen bilirsin... Daha kalırsan sana hizmet ederiz. Gidersen uğurlar olsun... Ama şunu bil ki yıllarca da kalsan sana hasta gelmez" buyurur.
Adam şaşırır:
"Neden?"
"Çünkü Eshabım hasta olmaz. Dinimiz bize hasta olmamak yolunu göstermiştir. Şöyle ki; Eshabım çok temizdir. Acıkmadan sofraya oturmaz, doymadan kalkar" buyururlar...
.Karıncayı kendime örnek aldım!"
04-04-2015 01:00
Timur Han (rahmetullahi aleyh), dünya çapında bir devlet adamıdır.
Ve büyük bir kumandan.
Bir gün biri ona "Bu başarınızı neye borçlusunuz?" diye sordu.
Cevaben;
"Bir karıncaya" dedi.
Ve başından geçen şu hadiseyi anlattı ona:
"Gençliğimde bir savaşa girmiştik. Aslında kuvvetliydik, ama yenildik.
Ordumuz perişan oldu!
Her birimiz bir tarafa dağıldık. Moralim sıfırdı... Bir duvar dibinde çöküp kaldım.
Perişandım!
Ne yapacağımı düşünüyordum ki 'bir karınca' ilişti gözüme. Baktım, ağzında 'bir buğday tanesi', duvara tırmanıyor. Belli ki duvardan aşıracaktı onu.
Ama başaramıyordu.
Yarı yola kadar tırmanıyor, aşağı düşüyordu. Tekrar tırmanıyor, yine düşüyordu.
Ama hiç yılmıyordu.
Merak edip saydım.
Tam 'yetmiş defa' tırmandı, hepsinde de aşağı yuvarlandı. Ama yılmadı ve 'yetmiş defa' düşmesine rağmen vazgeçmedi hedefinden.
Ne azim vardı onda.
Ne de kararlılık...
Ama başardı sonunda. Bu azmine hayran kaldım. İbret ve ders aldım. Kendi kendime;
'Karınca kadar da olamaz mıyım?' dedim.
O günden sonra yılmadım bir işte. Her işe, âlimlere sorarak başladım.
Onların duasını aldım.
Rabbime dayandım. Ona güvendim. Çalıştım ve Allah'ın izniyle başardım..."
.Emri başım gözüm üstüne!"
05-04-2015 01:00
Timur Han (rahmetullahi aleyh); bir gün adamlarıyla bir yerde oturmuş, âlim ve velilerden konuşurken ileriden "bir grup insanın" geçtiğini gördüler.
Sorup araştırdılar...
Meğer Hak dostlarından Seyyid Emir Külal ve talebeleriymiş o gidenler. Timur Han, âlim ve velileri çok sever ve sayardı.
Bunu öğrenince koşup yetişti bu büyük zata. Edeple yaklaşıp "Efendim, duanıza çok muhtacım" dedi
Büyük veli durdu.
Çok dualar etti ve;
"İleride çok mühim işlerin olacak. Hepsinde muvaffak olacak ve bu ülkeyi baştan başa mülküne katacaksın" dedi.
Ve yoluna devam etti.
Bir müddet geçti...
Bir gün bir talebeyi çağırıp "Süratle Emir Timur'a git. Oturuyorsa kalksın, ayaktaysa durmasın. Ordusunu alıp hızla Harezm'in fethine gitsin. Oradan da Semerkant'a yürüsün! Velilerin ruhları Onunla beraberdir" dedi.
Talebe "başüstüne" dedi.
Ve koştu Emir Timur'a.
Hocasının emrini iletti aynen. Timur Han bu haberi alır almaz "Emri başım gözüm üstüne!" dedi ve ordusunu alıp Hareket etti o gün.
Buyurduğu gibi önce "Harezm'i" fethetti.
Ardından "Semerkant'ı" kattı ülkesine.
Hiç de zorlanmadı.
Velilerin ruhları Onunla beraberdi çünkü...
Büyüklerimiz "Evliyanın himmeti, dağı bile devirir" buyurmuşlardır.
.Timur Han çok âdil ve dindardı
06-04-2015 01:00
Timur Han, âlim ve velileri çok sever ve hürmet gösterirdi. Hatta hep yanında bulundurup özel değer verirdi onlara.
Seyyitlere saygılıydı.
Evliya türbelerine giderdi.
Onları ziyaret ederdi.
Büyük veli Ahmed Yesevi hazretlerinin kabri üzerine mükemmel "bir türbe" yaptırmıştır.
Yine evliyanın büyüklerinden Behaeddin-i Buhari hazretlerini de çok sever, istifade etmeye çalışırdı bu "büyük veli"den. Nitekim bir gün Buhara caddesinden geçiyordu ki bazı kimselerin halı silkelediklerini gördü biraz ileride...
Yaklaşıp sordu:
"Bu silkelenen halılar kimindir?"
"Behaeddin-i Buhari hazretlerinin halılarıdır" dediler.
O, bunu öğrendi.
Çok duygulandı ve hazine bulmuş gibi sevindi âdeta... Bereketlenmek istedi o tozlarla. Atından inip edep ve tevazuyla girdi o tozların içine.
"misk ve anber" sürünür gibi yüzüne gözüne sürdü o tozları. Ve büyük zevk aldı. İşte "Evliya sevgisi" bu olsa gerek...
Onu böyle görenler;
"Koca sultan böyle ne yapıyor?" diye çok merak ettiler...
Ama o, ne yaptığını çok iyi biliyordu... İşte onun, "Allah dostlarına" gösterdiği bu hürmet ve onlara beslediği muhabbet sayesindedir ki zaferle çıktı girdiği her savaştan.
Vefat ettiği gündü.
Velilerden biri "Timur öldü, 'imân'ı da beraber götürdü" demiştir...
."Biz Timur Han'dan razıyız..."
07-04-2015 01:00
Timur Han, Seyyid Emir Külal hazretlerinin sohbetinde bulunmuş, "manevi evlâtlığa" kabul olunmuştu. Kendisi Semerkant'taydı.
O zatsa Buhara'da.
Bir gün bu veli zata;
"Buhara'ya gelmemize izin var mıdır? Eğer izin yoksa lutfedip kendileri gelseler. Zira çok özledik" diye haber gönderdi.
O da oğlu Emir Ömer'e emretti ki:
"Oğlum! Biz Timur Han'dan razıyız ve duacıyız lâkin buraya gelmesi uygun olmaz. Biz de oraya gidemeyiz. Semerkant'a git, bunu bildir ve ona de ki ölmeden önce ahirete yarar iş yapsın!"
Emir Ömer gitti.
Ve bunu nakletti kendisine.
Koca sultan;
"Emirleri baş göz üstüne! Buhara'nın mülkünü onun emrine vermek istiyorum, lütfen kabul etsin" diye rica etti.
Emir Ömer başını kaldırdı:
"Hayır, babam bunu kabul etmez."
"Öyleyse filân şehri ona bağışlayayım."
"Bunu da kabul etmez."
"Hiç olmazsa ikamet ettiğiniz köyü bağışlayayım."
"Onu da kabul etmez."
"Peki, babanızın bana bir emri var mı?"
"Evet var. 'Timur Han'a söyle. Ölmeden önce ahirete yarar iş yapsın!' diye tembih etti" dedi.
Timur Han sordu:
"O yarar iş nedir acaba?"
Emir Ömer "Babamdan duymuştum. 'En kârlı iş, Resulullah'ın yolunda olmaktır. İslâm'a uyan, dünyada da ahirette de rahat eder' buyurmuştu" dedi.
."Ey Abdülmuttalip oğulları!"
08-04-2015 01:00
Ne zaman ki İslâmiyet geldi. Allahü teâlâ mealen "Ey Resulüm! Sen, en yakın akrabanı Allah'ın dinine davet ederek ahiret azabıyla korkut" buyurdu.
Efendimiz bu emri aldı.
Ve akrabalarını toplayıp;
"Ey Abdülmuttalip oğulları! Ben sizi; Ondan başka İlah olmayan, bir olan, eşi ortağı bulunmayan Allahü teâlâya imân etmeye davet ediyorum... Ben; Onun, bütün insanlara gönderdiği son Peygamberiyim" dedi.
Akrabalar dinledi.
Birçoğu imân etti.
Bir kısmı inanmadı... Fatıma binti Esed (radıyallahü anha) hemen imân etti. Zevci Ebu Talip dışında bütün çocukları da İslâm'ı kabul ettiler.
Efendimiz daha sonra "Hanginiz bu yolda bana tâbi olup vezirim ve yardımcım olur?" diye sordu.
Hazret-i Ali kalktı.
Resûl-i Ekrem, ona;
"Sen otur!" buyurdu ve aynı suali üç defa tekrarladı.
Üçünde de Hazret-i Ali;
"Yâ Resulallah! Her ne kadar yaşça en küçük isem de ben sana yardımcı olurum" cevabını verdi.
Ama henüz çocuktu.
On üç yaşındaydı...
Onun bu yiğitçe cevabı, Resûl-i Ekrem Efendimizi son derece sevindirdi... İşte Allahü teâlâ Hazret-i Fatıma binti Esed'e böyle sâlih bir evlât vermişti.
Efendimiz onun için;
"O, benim annemdi" buyurmuştu.
.Yetmiş bin melek geldi
09-04-2015 01:00
Hazret-i Ali'nin annesi Fatıma binti Esed'in (radıyallahü anha) ömrü sona ermişti.
Nihayet vefat etti.
Efendimiz, gömleğini sırtından çıkararak Fatıma binti Esed'e kefen yaptı...
Cenaze hizmetini gördü.
Namazını kıldırdı...
Ve sonra Eshaba;
"Allahü teâlânın emriyle 'yetmiş bin melek' onun cenaze namazına katıldı" buyurdular.
Cenazesi kılınmıştı.
Artık defnedilecekti.
Resulullah Efendimiz, bizzat kendileri onun kabrine indiler.
Kabir hayatının rahat ve hoş olması için kabrin köşelerini genişletir gibi elleriyle işaret buyurdular.
Ve kabirden çıktılar.
Gözlerinden yaş aktı.
Hatta kabre damladı.
Orada bulunan Hazret-i Ömer ve başkaları, Resulullah'ın; Fatıma binti Esed'den başka hiçbir kimseye böyle yapmadığını söyleyip hayretlerini ifade etmişlerdir!
Defin işi de bitti...
Artık dağılacaklardı.
Efendimiz kabre döndü.
Ve bu hatuna hitaben;
"Ey annem!.. Allahü teâlâ sana rahmet eylesin... Kendin açken beni doyurdun. Kendin giymez, bana giydirir; yemez, bana yedirirdin... Allah'ım! Annem Fatıma binti Esed'i affeyle. Kabrini genişlet. Benim ve geçmiş peygamberlerinin hakkı için bu duamı kabul buyur" diye dua etti.
."Allah ve Resulü bize kâfidir"
10-04-2015 01:00
Feyruz bin Deylemi (radıyallahü anh), Resulullah'ın Peygamberliğini haber alınca Medine'ye geldi.
Efendimizi gördü.
Ve İslâm'ı kabul etti. Sonra Peygamber Efendimize "Yâ Resulallah! Biz uzaklardan gelip burada Müslüman olduk. Bize kim yardım eder?" diye sordu.
Resul Aleyhisselâm;
"Allah ve Resulü" buyurdu.
Hazret-i Feyruz da;
"Allah ve Resulü bize kâfidir" dedi.
Ve ardından sordu:
"Yâ Resulallah! Ben Müslüman oldum fakat nikâhım altında iki kız kardeş var, şimdi ne yapayım?"
Resul aleyhisselâm;
"Onlardan hangisini istersen onu tut, hangisini istersen boşa" buyurdular.
Hazret-i Feyruz;
"Yâ Resulallah! Biz, üzüm ve içki sahibi kimseleriz. Allahü teâlâ ise içkiyi haram kılmıştır. Bu üzümleri ne yapacağız?" diye sordu.
Efendimiz buyurdu:
"Kurutup kuru üzüm yapın."
"Kuru üzümü ne yaparız yâ Resulallah?"
"Kırba içinde hoşaf yapıp için."
Hazret-i Feyruz;
"Yâ Resulallah! Biz soğuk bir memlekette yaşıyoruz. Bu yüzden buğdaydan yapılmış içki içiyoruz" diye arz etti.
Resulullah sordu:
"O sarhoş ediyor mu?"
"Evet, ediyor" deyince;
"Onu içmeyiniz!" buyurdular.
.Efendimiz çok üzüldüler!
11-04-2015 01:00
Araplar arasında bazı kimseler "peygamberlik dâvâsına" kalktı. Bunların birincisi, yalancı Esved-i Ansi idi.
Peygamber Efendimiz bunu işitince çok üzüldüler! Feyruz bin Deylemi o sırada Yemen'de bulunuyordu.
O, bu haberi duydu.
Ve iki arkadaş buldu.
Onlarla konuşup anlaştı.
Üçü birlikte çıkıp Esved'in yattığı evin yakınına geldiler.
Duvarını deldiler.
Hazret-i Feyruz (radıyallahü anh), o delikten içeri girdi. Sonra Esved'in yattığı odaya sessizce yaklaştı.
Horladığını duydu.
Zira derin uykudaydı.
Yine sessizce odadan içeri girip bu münafığın yatağına yaklaştı ve bir vuruşta canını cehenneme gönderdi...
Bir pislik temizlendi.
O gece yalancı Esved-i Ansi'nin öldürüldüğü, Sevgili Peygamber Efendimize malûm olmuştu...
Aradan bir gün geçti.
Efendimiz, Eshaba;
"Dün gece yalancı Esved-i Ansi sâlih bir Müslüman tarafından öldürüldü" diye müjdeyi verdi.
Eshab-ı Kiram;
"Onu öldüren kişi kimdir yâ Resulallah?" diye sordular.
Resulullah;
"Feyruz bin Deylemi'dir" cevabını verdiler.
Feyruz bin Deylemi'nin; yalancı Esved'in başını Peygamber Efendimize getirdiği rivayet edilir.
.Bir ihtiyacın mı vardı evlat?"
12-04-2015 01:00
Edirne evliyasından Veli Dede'nin birçok kerametleri anlatılıyor bu yörede.
Biri şöyle:
Bir gece evine hırsız girer bu zatın.
Ancak adam nereden bilsin bu evin bir "Allah dostuna" ait olduğunu.
Bir şeyler almak ister.
Ama hiçbir şey alamaz.
Daha doğrusu eşyalar gelmez.
En son bu zatın "cübbesi" ilişir gözüne.
Kuvvetle çeker.
Onu da alamaz.
Sanki bütün eşyalar oldukları yere zamkla yapışmıştır.
Yahut çakılmıştır çiviyle.
Hiçbir şey anlayamaz.
Şaşırır kalır?!.
Hiç böyle şey görmemiştir ömründe.
Çaresiz "eli boş" çıkar. Tam kapıdan çıkmıştır ki Veli Dede seslenir:
"Evlât! Bir ihtiyacın mı vardı?"
Sesi duyup geri döner.
Mahçup ve başı yerdedir!
Veli Dede, cübbesini gösterip "Gel al şunu, hediyem olsun" der.
Adamcağız ürkek adımlarla gider ve hafifce tutar cübbeyi.
Cübbe kolaylıkla gelir eline.
Hayretten donakalır!
Zira az önce olanca kuvvetiyle asılmış, ama ayıramamıştır onu yerinden.
İşte o zaman anlar bir "evliya zatın" evine girdiğini.
"Pişmanlık" içindedir.
Diz çöküp tövbe eder huzurunda.
Ertesi gün dergâhta alır soluğu.
Katılır dervişler arasına...
.Neresi dökülüyor, göstersene!"
13-04-2015 01:00
Edirne evliyasından Veli Dede, herkese karşı çok cömertti. Geleni gideni çoktu.
Hanesi genişti.
Ama biraz eskiydi.
Hanımı bir gün;
"Efendi! Gelenimiz gidenimiz çok. Şu harap evimizi bir tamir ettirsek ha, ne dersin? Bak, her tarafı dökülüyor" dedi.
Mübarek zat bakıp;
"Neresi dökülüyor hanım, haydi göstersene!" dedi.
Kadıncağız;
"İşte bak!" diyecek oldu.
Ama şaşırdı birden!
Çok da mahçup oldu! Zira "harap" diye gösterdiği ağaç direk, "altın" olmuştu...
"Som altın!.."
Işıl ışıl parlıyordu önünde.
Kadın anladı hatasını!
"Affet" dedi. "Bir daha senden bir şey istemeyeceğim."
Tekrar baktı o direğe.
Bu defa "ağaç" gördü.
? ? ?
Veli Dede'nin sohbeti tatlıydı. Bir gün "Öyle yaşayın ki ahirete gidince hiç mahçup olmayasınız" dedi.
Bir gün de gençler;
"Efendim, cennette Allahü teâlâyı görecek miyiz?" diye sordular.
Cevabında;
"Evet, mümin olanlar cennette Allahü teâlâyı göreceklerdir. Fakat Onu, nasıl olduğu bilinmeyen görmekle görecekler. Nasıl olduğu bilinmeyeni, anlaşılmayanı görmek de nasıl olduğu anlaşılmayan bir görmek olur" dedi.
.Elimden tutan sendin!.."
14-04-2015 01:00
Allah dostlarından Şücaeddin Karamani hazretleri, Edirne'nin Debbağlar Mahallesinde medfundur.
Mübarek bir zattır.
Kerametleri anlatılır.
İkinci Murad Han zamanında yaşamış bu güzel yörede.
Hâl sahibi bir kişiymiş.
Ve gizlermiş kendisini.
Ancak bir zaman "garip bir hadise" olur ve açığa çıkarır onu.
Şöyle ki:
Sultan İkinci Murad Han bir gün abdest tazeleyecektir.
Çıkar avluya.
Ancak ayağı kayar birden.
Tam düşecektir ki biri peydah olur.
Ve yapışır elinden.
Düşmekten kurtulur.
İyi de kim tutmuştur?
Bakınır etrafa, göremez kimseyi.
Çağırır Edirne'nin bütün sâlih kimselerini.
Tek tek bakar...
Ama göremez aradığı zatı.
İyice artar merakı.
Bu sefer bütün Edirne halkını toplar.
Gelenlere tek tek bakar. Şücaeddin Efendi de halkın arasındadır.
Sultan bir bakışta tanır onu.
"Sendin!" der. "Elimden tutan sendin!"
Hürmetle alır onu.
Götürür sarayına.
"Bir arzunuz var mı?" diye sorar.
O, bir dergâh ister sultandan.
Murad Han "derhâl!" der.
Ve bir mescit yaptırır adına.
Bir de dergâh...
.İslâmiyet "namaz" demektir!..
15-04-2015 01:00
Allah dostlarından Şücaeddin Karamani hazretleri, hâl ehli zattır.
Bir gün talebesine;
"Bir kul ki günah işlediğinde yüreği sızlamıyorsa ölüm ve hesap aklına gelmiyorsa hele 'kul hakkı'ndan korkmuyorsa o kişi allâme de olsa azaptan kurtulamaz!" buyurur.
Bir gece çok ibâdet yapar.
Sabaha yakın uyuyakalır.
Uyandığında güneş doğmuştur.
Ve namazı kazaya kalmıştır.
Başlar ağlamaya!
Üzüntüsünden yatağa düşer.
Yakınları ziyaretine gelirler.
Ve kendisine;
"Efendim, neden bu kadar üzülüyorsunuz? Bile bile kazaya bırakmadınız ya" derler.
Onlara sertçe bakıp;
"Bilmez misiniz ki; İslâmiyet, namaz demektir... Bir vakit namazım kazaya kalacağına bin defa ölmeyi tercih ederim" buyurur.
Bir sohbetinde de;
"Kâfirler hesaptan sonra cehenneme girecek ve o azapta ebedî kalacaklardır. Müminlerse cennete girecek ve cennet nimetlerinde sonsuz olarak kalacaklardır" buyurur.
Dinleyenler;
"Günahı sevabından çok olan müminlerin hâli nedir efendim?" derler.
Cevabında;
"Onlar cehenneme girip günahlarına karşılık bir müddet azap görmeleri caiz ise de cehennemde sonsuz kalmayacaklardır" buyurur.
.Takva sahibi kullar öfkelenmez!
16-04-2015 01:00
Abdülaziz Dehlevi hazretleri bir gün sevdiklerine "Öfke, aklı örter" buyurur.
Ve şu menkıbeyi anlatır:
"Hükümdar Me'mun, akşam eve gelir.
Emreder hizmetçiye:
'Bana yemek getir!'
Hizmetçi, emri ifa eder.
Daha doğrusu edemez.
Zira çorbayı getirirken ayağı kayar.
Ve devirir sıcak çorbayı Sultanın üzerine.
Hükümdar fena hiddetlenir!
Hizmetçiye bağırır, çağırır!
Hatta dövmek için fırlar ayağa.
Ama dövemez.
Zira hizmetçisi;
'Bir dakika Sultanım, acele etmeyin, dinin emri üzere amel edin' der.
Hükümdar duraklar.
Ve indirir elini.
Hizmetçi 'Bakın efendim! Hak teâlâ (Takva sahibi kullar öfkelenmezler) buyuruyor' der.
Sultan biraz teskin olur ve 'Peki, ben de öfkelenmiyorum' der.
Ve geçip oturur hemen.
Vazgeçer dövmekten.
Hizmetçi 'Sultanım! Âyetin devamı var. Allahü teâlâ (Onlar kusurları affederler) buyuruyor' der.
Hükümdar az daha yumuşar.
'Peki, ben de seni affettim' der.
Ancak hizmetçi çok akıllıdır.
'Sultanım! İş bitmedi. Hak teâlâ (Biz, ihsan edenleri çok severiz) buyuruyor' der.
Sultan başlar gülmeye.
Bir kese altın getirtir.
Verir hizmetçisine..."
."Kalp kıranlara feyiz gelmez!.."
17-04-2015 01:00
Abdülaziz Dehlevi hazretleri bir gün sevdiklerine "Münakaşa zararlıdır" buyurur.
Ve şu menkıbeyi anlatır:
"Vaktiyle 'bir genç' medreseye gider.
Gece gündüz çalışır.
Ama hiç ilerleyemez.
Hocası, sorar gence:
'Evlât! Çok çalışıyorsun, ama hiç ilerleyemiyorsun değil mi?'
'Evet hocam' der.
Hocası sorar:
'Sebebini biliyor musun?'
'Hayır efendim, bilmiyorum.'
Hocası;
'Dinle öyleyse... Sen buraya gelirken yolda bir kişiyle münakaşa edip kalbini incittin. Hâlbuki kalp kırana feyiz gelmez' buyurur.
'Peki ne yapayım hocam?'
'Gidip ondan af dileyeceksin. Affederse ilerlersin.'
Genç 'Başüstüne' der.
Gidip adamla helâllaşır.
Ve birkaç günde yüksek derecelere ulaşır."
***
Bir gün de bazı gençler;
"Efendim 'kelime-i şehadet'in mânâsı nedir?" diye sordular.
Cevabında;
"Bunun mânâsı; 'Görmüş gibi bilir ve inanırım ki, Allahü teâlâdan başka ibâdet ve itaat olunmaya hakkı olan hiç ilah, hiçbir kimse yoktur... Yine görmüş gibi biliyor ve inanıyorum ki Muhammed aleyhisselâm, Allahü teâlânın hem kulu ve hem de Peygamberidir' demektir" dedi.
.Ey hayâsız! Utanmıyor musun?.."
18-04-2015 01:00
Bir gün Resulullah Efendimizle Hazret-i Ebu Bekir (radıyallahü anh) birlikteyken yanlarına biri gelir.
Ama hayâsızın tekidir.
Resulullah'a hakaret eder.
Peygamberimiz sabreder.
Hazret-i Ebu Bekir, önce susar.
Ama sonra sinirlenip;
"Ey hayâsız! Utanmıyor musun? Allah'ın Resulüne hakaret ediyorsun" der.
İşte o zaman Resulullah ayrılır oradan.
Hazret-i Sıddık üzülür yaptığına!
Koşup gider Efendimizin yanına.
Ve "Yâ Resulallah! Niçin ayrılıp gittiniz?" diye sorar.
Efendimiz;
"Ey kardeşim! O bize hakaret ederken melekler bizimleydi ve ona 'Sen öylesin' derlerdi... Ama sen sinirlenip de cevap verince melekler gitti. Şeytan geldi yerine" buyurur.
Hazret-i Sıddık çok üzülür buna!
Ve lüzumsuz konuşmamak için "taş" koyardı ağzına.
? ? ?
Efendimiz, bir gün bazı Eshaba;
"Namazı doğru kılmaya çok dikkat etmelidir. Kırâatte, rükûda, secdelerde, kavmede, celsede ve diğer yerlerinde en iyi olarak yapmaya uğraşmalıdır" buyurdu.
O sahabiler;
"Kavme ve celse nedir?" dediler.
Cevabında;
"Kavme, rükûdan kalkınca dik durmak, celse de iki secde arasında oturmaktır" buyurdu.
.İnsanüstü bir metanet!..
19-04-2015 01:00
Habbab bin Eret (radıyallahü anh), kalbi "Allah sevgisiyle" yanan bir sahabidir.
İlk imân edenlerdendir.
Müşrikler onun imân ettiğini öğrenince deliye döndüler...
Ne yapacaklarını şaşırdılar?!
Ve işkenceye başladılar!
Önce gömleğini çıkardılar.
Kızgın kuma yatırdılar!
Ve kızgın taşları alıp çıplak vücuduna bastırmaya başladılar.
Bir yandan da bağırıyorlardı:
"Haydi, dininden dön!"
"Lât ve Uzzâ'ya inan!"
"Muhammed'i inkâr et!"
Ama hepsi nafile...
Hazret-i Habbab dişlerini sıktı.
Yüzünü buruşturdu.
Ve insanüstü bir metanetle;
"Lâ ilâhe illallah Muhammedün Resulullah!" diye haykırdı.
Zalimler öfkeden çıldırdılar!
? ? ?
Bu defa dikenli çalılarla çıplak vücudunu taradılar.
Vücudu "kanlar içinde" kaldı.
Ama o, aldırmadı.
Yine Rabbini andı:
"Allah! Allah! Allah!"
Sahibesi Ümmü Enmar, her akşam ateşte ısıtıp "nar gibi" kızarttığı bir demir çubukla başını dağlıyordu!
Daha neler, neler...
Aklı sıra dininden döndürecekti onu.
Peki, muvaffak olabildi mi?
Tabii ki hayır!
Ne onu döndürebildi.
Ne de bir başkasını...
."Başını ateşle dağlatırsan geçer!"
20-04-2015 01:00
Habbab bin Eret (radıyallahü anh) imân edince; sahibesi müşrik Ümmü Enmar ve diğer müşrikler deliye dönüp hemen işkenceye başladılar .
Türlü eziyetler yaptılar.
Dövdüler, tekmelediler.
Bir gün de bir meydana yığdıkları odunları ateşlediler.
Sonra onu tuttular.
Ve o ateşe attılar.
Hâlbuki "ateş" de Allah'ın emrindeydi.
Hazret-i İbrahim'i yakmış mıydı?
Yakmamıştı...
Hazret-i Ammar'ı da yakmadı.
Korkunç ateş söndü birden!
Yorumları hazırdı:
"Sihir!.."
Böyle dediler.
Ve işkenceye devam ettiler.
Fakat "eden bulur" demişler ya.
Zalim Ümmü Enmar'ın başına "şiddetli bir ağrı" saplandı bir gün! Öyle ki; hekim ilâç kâr etmiyordu.
Yerleri tırmalıyordu.
Bir gün müşrikler;
"Başını ateşle dağlatırsan o şiddetli ağrı geçer" dediler.
Zalim kadın, Habbab'ı çağırdı ve "Şu seni dağladığım demir çubuğu ateşte iyice kızdır da getir!" dedi
Habbab sordu:
"Ne olacak?"
"Başımı dağlayacaksın!" dedi.
Hazret-i Habbab;
"Peki olur" dedi.
Ve başladı işe.
Mübarek sahabinin işi buydu artık!..
.İşkence üstüne işkence!..
21-04-2015 01:00
Habbab bin Eret'in (radıyallahü anh) imân etmesine müşrikler önce aldırış etmediler.
Fakat her geçen gün imân edenlerin sayısı artıyordu.
Müşrikler mecbur kaldı.
Bu işi ciddiye aldılar.
Hazret-i Habbab'a daha fazla eziyet etmeye başladılar!
İşkence üstüne işkence!
Merhametten mahrum ve şefkatten nasipsiz olan bu gaddar kişiler Hazret-i Habbab'ın gözü önünde büyük "bir ateş" yaktılar.
Onu ateşin üstüne yatırdılar.
Ayaklarıyla da bastırdılar.
Ama netice alamadılar.
Hazret-i Habbab, imânından, Allah ve Resulünün sevgisinden zerre miktarı taviz vermedi.
Her an o sevgiyle yaşadı.
Ama işkenceler sürdü.
Son haddine vardı.
Artık dayanamıyordu!
Bir gün Resûl-i Ekrem'e "Yâ Resulallah! Bu işkencelerden kurtulmamız için bize dua buyurun" dedi.
Efendimiz ona;
"Sizden önceki ümmetler içinde öyle kimseler vardı ki vücutları demir taraklarla kazınırdı da yine dinlerinden dönmezlerdi. Testereyle tepesinden ikiye bölünürdü de yine dinlerinden vazgeçmezlerdi" buyurdu.
Sonra şefkatle sırtını okşadı.
Ve dua buyurdular.
O vakit acısı dindi.
Artık hiç acı duymuyordu.
.Muhammed'i inkâr etmedikçe...
22-04-2015 01:00
Habbab bin Eret'in (radıyallahü anh), azgın müşrik Âs bin Vail alçağından bir miktar alacağı vardı.
Bir gün gidip istedi.
Müşrik kendisine;
"Muhammed'i inkâr etmedikçe alacağını vermem" dedi.
Hazret-i Habbab;
"Vallahi ben, ölünceye kadar da öldükten sonra da Peygamberimi ret ve inkâr etmem. Her şeyden vazgeçerim, Ondan vazgeçmem" cevabını verdi.
Böyle imân sahibiydi...
Zira onlar, sahabiydi.
Dereceleri çok yüksekti.
Âs bin Vail sordu:
"Öldükten sonra dirilecek miyiz?"
Hazret-i Habbab;
"Elbette" deyince;
Alçak kâfir;
"Öyleyse o zaman malım da evlâdım da olacak. Borcumu sana o gün öderim" dedi.
Maksadı başkaydı.
İslâm'ı alaya almaktı.
Fazla zaman geçmedi.
Taha suresi geldi.
Allahü teâlâ, Meryem suresinin 77. 78. 79. âyet-i kerimelerini gönderdi ki, mealen "Âyetlerimizi inkâr eden adamı (Âs İbni Vail'i) gördün mü? Biz onun dediğini yazacağız ve azabını da çoğalttıkça çoğaltacağız" buyuruyordu.
Evet... Cevap tez gelmişti.
Hem de Rabbimizden.
Hazret-i Ömer'in kız kardeşi Fatıma ile kocası Said, bunu yazdırıp Habbab bin Eret'i evlerine getirmiş, okuyorlardı...
.Henüz Müslüman olmamıştı
23-04-2015 01:00
Ömer bin Hattab (radıyallahü anh) henüz Müslüman olmamıştı ki Müslümanlar gün geçtikçe kuvvetleniyordu.
Müminler çoğalıyordu.
Mâni olamıyorlardı.
Bir şeyler yapmalıydı.
Bir şekilde buna mâni olmalıydı.
Ebu Cehil, Resulullah'ın öldürülmesinden başka çare olmadığını düşündü...
Hemen kavmini topladı.
Ve bu fikrini onlara söyledi.
Herkes heyecanlandı! Ömer bin Hattab, bu iş için kılıcını çekti ve düştü yola.
Güya Resulullah'ı öldürecekti!
Bu niyetle çıktı.
Yolda birine rastladı.
Ve ondan, kız kardeşinin ve eniştesi Said'in imân ettiğini öğrendi.
O eve gidince olan oldu...
Kalbinde "imân güneşi" parladı... İşte Hazret-i Habbab, o esnada o evdeydi ve yeni nazil olan Taha suresini okuyorlardı.
Ömer bin Hattab'da imân alâmetleri görülünce gizlendiği yerden çıktı.
Ve tekbir söyledi.
"Allahü ekber!.."
Sonra ona dönüp "Müjde yâ Ömer! Resulullah Efendimiz dün gece 'Yâ Rabbî! Bu dini Ebu Cehil ile yahut Ömer ile kuvvetlendir' diye dua etmişti. Bu saadet, sana nasip oldu" dedi.
Birlikte evden çıktılar.
Onu Efendimize götürdü.
Ömer bin Hattab (radıyallahü anh), Hazret-i Habbab'a daima sevgi ve hürmet göstermiş, hatta halifeliği sırasında bir gün onu kendi yerine oturtmuştur.
.Herkesten dua almaya bakın
24-04-2015 01:00
Vaktiyle bir ateşperest, oğlunu evlendirmek ister. Düğün günü gelir.
Çok koyun ve inek kesilir.
Ocaklar yanar, yemekler pişer.
Et kokuları mahalleye yayılır.
Ancak evin bitişiğinde Müslüman, dul "bir kadın" yaşamaktadır.
Dört de yetimi vardır.
Hepsi de günlerdir açtır. Kadıncağız gider, düğün evinin kapısını çalar. Açılınca biraz "ateş" ister. Hâlbuki ateş için gitmemiştir.
Belki yemek verirler diye ümitlenmiştir.
Fakat adam ateşperesttir.
Müslümanları sevmez.
Kadının niyetini anlasa da bir şey vermez.
Kadın, az sonra yine gider.
Yine "eli boş" döner.
Üçüncüde yine öyle.
O ara ne olur bilinmez, adam bu defa kadına acır. Hâllerini anlamaya çalışır.
İner dehlize, kulak verir.
Yetimciğin sesini işitir.
"Anneciğim! Ne olur bir daha gidiver, belki bu sefer bir şey verirler."
Kadın ağlamaklıdır!
"Üç defa gittim yavrum, artık utanıyorum" der. Adam bunu duyar, kalbi sızlar!
Bir sofra hazırlatıp gönderir evlerine.
Dehlize iner yine.
Konuşmaları dinler.
Yetimlerin en küçüğü "Yâ Rabbî! O nasıl bize ikram ettiyse sen de ona ikram et. İmanla şereflendir" diye dua eder.
Ardından;
"Âmin, âmin" sesleri yükselir. İşte o anda ateşperestin kalbi değişir. Söyler şehadeti, imânla şereflenir
.Muvaffak olmak için ne lâzım?
25-04-2015 01:00
Bir gün Hazret-i Ömer (radıyallahü anh), ordu tertip edip cihada sevk eder. Ordu komutanı Sa'd bin Ebi Vakkas'tır.
Ancak düşman çok güçlüdür.
Halife mektup yazar.
Gönderir komutana.
Mektupta "Ya Sa'd! Düşmandan korkma, Allah'tan kork... Askerin arasında günah işleyen varsa onu ordudan at. Yoksa sana imdad-ı İlâhî erişmez" diye yazmıştır.
? ? ?
Bir gün de bizzat Hazret-i Ömer, bir kaleyi muhasara eder.
Ama kale düşmez.
Uğraşır didinirler.
Bir türlü düşüremezler.
Hazret-i Ömer "Ey Gaziler! Bu kale çoktan düşmeliydi... Düşmediğine göre aramızda muhakkak bir günah işleyen var. Her kimse vazgeçsin o günahtan" der.
Gaziler çok üzülür!
Hatta ağlaşırlar!
Her biri kendinde arar bu hatayı. Nihayet erlerden biri çıkıp arz eder:
"Suçlu benim!"
Halife ona sorar:
"Ne günah işledin?"
"Bir gece teheccüde kalkmıştım. Karanlıkta misvakımı bulamadım. Misvaksız aldığım abdestle namaz kıldım, lütfen affedin" der.
Hazret-i Ömer;
"Peki evlâdım! Tövbe et ve bir daha terk etme bu sünneti" buyurur.
Er "başüstüne" der.
Ve tövbe eder.
İlk hücumda kale düşer.
.Ücretinden fazla para ver!"
26-04-2015 01:00
İslâm âlimlerinin büyüklerinden İkrime hazretlerinin, yevmiyeyle çalışan bir işçisi vardı. Akşam talebesine;
"Buna fazla ücret ver" dedi.
O da ücretinden fazla verdi.
Ama işçi almadı.
Ve ayrılıp gitti...
Hazret-i İkrime;
"Arkasından yetiş, şimdi alır" dedi.
Dediği gibi işçi parayı aldı.
Talebe, merak etti bunu.
Hikmetini sorunca şöyle izah etti:
"Önce umuyordu.
Onun için almadı.
Alsaydı tevekkülüne zarar verirdi. Ama ayrılıp gidince 'bu düşünce' onda yok oldu. Alması tevekkülünü bozmayacağı için aldı."
Talebe sordu:
"Tevekkül nedir hocam?"
Cevaben;
"Tevekkül, rızkın Allah'tan olduğuna inanmaktır" dedi.
? ? ?
İkrime hazretlerinin bir sevdiği anlatıyor:
"Bu zat harikulâde hâller sahibiydi...
Şöyle ki;
Ona çok kere gaybdan rızk gelirdi.
Yanındakiler bunu açıkça görürlerdi.
Bir seccadesi vardı.
Onda namaz kılardı.
Başka şeye de yarardı.
Hizmetçileri ihtiyaç için para istediklerinde alacakları şeyleri onlara sorar, o kadar parayı seccadenin altından alır, onlara verirdi.
Başka zaman hizmetçiler seccadenin altına baktıklarında bir şey bulamazlardı."
.Bu gördüğünü kimseye anlatma!"
27-04-2015 01:00
Abdülhakim Arvasi hazretlerini sevenlerden Abdülkâdir isminde bir pamuk tüccarı şöyle anlatıyor:
"Efendi Baba ile Eyüp Câmii'nde bir gün beraberdik.
Öğle namazını kıldık.
Birlikte dışarı çıktık.
Ve Hazret-i Halid'in mübarek türbesine girip bir kenarda oturduk.
O esnada ikimizden başka kimse yoktu türbe içinde.
Efendi Baba;
'Bana sokul, gözlerini kapat!' buyurdu.
Ben de öyle yaptım.
Gözlerimi kapatınca Hazret-i Halid bin Zeyd'i gördüm karşımda.
Uzunca boyluydu.
Ve 'heybetli' bir zattı!
Kalkıp elini öptüm hürmetle.
İkisi yavaşça bir şeyler konuştular.
Ben bir şey duymuyordum.
Sadece seyrediyordum.
Bir müddet sonra;
'Gözünü aç!' buyurdu.
Açınca Hazret-i Halid kayboldu gözden... Efendi Baba ile ikimiz yan yana oturuyorduk...
Sonra dışarı çıktık.
İkindi ezanı okunuyordu.
Efendi, bana;
'Neler gördün?' diye sordu.
Aynen arz ettim.
Kulağıma eğilip;
'Ben hayatta oldukça bu gördüğünü kimseye söyleme!' buyurdu.
'Başüstüne' dedim.
O vefat ettiği için anlatabiliyorum bunları..."
."Sen, iyi bir muhasebeci olursun"
28-04-2015 01:00
İslâm âlimlerinin büyüklerinden büyük veli Abdülhakim Arvasi hazretlerinin yakınlarından bir Âbidin Bey vardı.
Bu kimse vefat etti bir gün.
Teçhiz ve tekfinini yaptılar.
Sonra kabrine doğru götürdüler cenazeyi.
Abdülhakim Arvasi'nin evi de o yol üzerinde ve yoldan yüksekçe bir setin üstündeydi.
Nihayet cenaze geldi.
O evin hizasından geçerken Abdülhakim Efendi, set üstünden "bir nazar" etti eller üstünde giden tabuta.
Tabut ânında durdu.
Ve bir miktar bekledi.
Taşıyanlar çok gayret ettilerse de "bir milim" götüremediler ileri.
"Mıh gibi" çakılmıştı sanki...
Büyük veli kısa bir dua okudu.
Dua bitince de;
"Haydi götürün!" diye işaret etti eliyle.
Tabut yürümeye başladı.
Mesele o zaman anlaşıldı.
? ? ?
Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretlerinin Behik adında bir torunu vardı.
Ve henüz çocuktu.
Bir gün bu torununa;
"Sen büyüyünce ne olacaksın?" diye sordu mübarek.
O da cevaben;
"Kaptan olmak istiyorum" dedi.
O zaman büyük veli;
"Sen, iyi bir muhasebeci olursun... Hem erkek, akşam olunca erken eve gelmeli" buyurdu.
Aradan yıllar geçti...
Behik Bey muhasebeci oldu hakikaten.
.Çocuğunuzu çatıda görürseniz...
29-04-2015 01:00
Abdülhakim Arvasi hazretlerinin Akhisarlı bir talebesi, bizzat yaşadığı bir hadiseyi şöyle anlatıyor:
"Efendi'nin vaazına gitmiştim.
Bayezid Câmii'nde vaaz ediyordu.
Oturup dinlemeye başladım.
Enteresan şeyler anlatıyordu.
Ama ben camiye girip de oturunca birden değiştirdi mevzuyu.
Ve bana bakarak;
'Kardeşlerim! İçinizden biriniz akşam eve gittiğinde görse ki küçük oğlu evin damına çıkmış güvercin kovalıyor.
Hiç heyecana kapılmasın.
Çocuğa da bağırmasın.
Ürkütmesin yavrucağı.
Şefkatli bir sesle ve güzellikle (Evlâdım, gel bak, sana şeker aldım) desin.
Çocuk gelince kucaklasın.
Ve içeri alsın.
Azarlayacaksa o zaman azarlasın.
Böyle yapmazsa çocuk ürker.
Ve çatıdan düşebilir maazallah' buyurdu.
Nihayet vaaz bitti.
Kalkıp eve gittim.
Bir de ne göreyim...
Bizim çocuk çatıya çıkmış.
Hem de güvercin kovalıyor.
Birden hecanlandım!
Hızla çatıya çıktım ve tam bağıracaktım ki Efendinin sözünü hatırladım.
Çocuğa bağırmadım.
Onu ürkütmeden, güzellikle ve yumuşak bir sesle 'Gel evlâdım, bak sana şeker aldım' diyerek yaklaştım.
Usulca kucakladım.
Ve salimen yere indirdim."
.Çocuğumuz hiç konuşamıyor!"
30-04-2015 01:00
Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretleri, Van'da yetişen büyük âlim ve evliyadandır.
Talebesinden biri şöyle anlatıyor:
"Bir gün Efendi Baba ile câminin önünde oturuyorduk...
'Dilsiz bir çocuk' getirdiler huzuruna.
On on iki yaşlarındaydı.
Ve hiç konuşamıyordu.
Anne baba çare aramış.
Ama bulamamışlar.
Çok üzülüyorlarmış.
Nihayet o yere Abdülhakim Arvasi adında bir 'Evliya zatın' geldiğini duymuşlar.
'Allah'tan ümit kesilmez' diyerek çocuğu kapıp acele getirmişler.
Babası çocuğu getirdi.
Ve Efendi'ye gösterip;
'Efendim, bu çocuğumuz konuşamıyor. Çok yerlere başvurduk, çare bulamadık' diye arz etti.
Efendi, çocuğa şefkatle baktı.
Eliyle başını okşadı.
Ve tebessümle sordu:
'Senin adın ne bakayım?'
Çocuk cevap verip;
'Adım Ahmed' dedi.
Biz çok sevindik.
Ve şaşırdık hâliyle.
Çünkü 'konuşmuyor' demişlerdi.
Meğer 'ilk defa' böyle konuşmuş...
Annesiyle babası, gördüklerine inanamıyor, sevinçlerinden ne yapacaklarını, ne diyeceklerini bilemiyorlardı!
Ben de çok duygulanmıştım!
Teşekkür edip ayrıldılar.
Baktım, ikisi de sevinçlerinden ağlıyorlardı giderken..."
.Evet, tıpkı söylediğin gibi!"
01-05-2015 01:00
Abdülhakim Arvasi hazretlerinin yıllarca özel hizmetini yapmakla şereflenen Şakir Efendi şöyle anlatıyor:
"Efendi Baba ile Zeynep Kâmil'de, büyük veli Abdülfettah-i Akri hazretlerinin kabrini ziyarete gittik.
Böyle büyük zatların ziyaretinde çok edepli davranırdı mübarek. Ayakkabılarını kabristanın dışında çıkarırdı mesela.
O gün de öyle yaptı...
Kabristana çorapla girdi.
Sonra bana dönüp 'Gözlerini yum ve ne gördüğünü bana söyle' buyurdu.
Gözlerimi yumdum.
Uzun boylu, heybetli, esmer ve çok nurani 'bir zat' belirdi karşımda.
Gördüğümü arz ettim.
'Evet, tıpkı söylediğin gibidir. O, İstanbul'daki en büyük üç evliyadan biridir' buyurdu..."
***
Abdülhakim Efendi hazretlerinin yeğeni Faruk Işık bey de şöyle anlatıyor:
"Bir gün balkondan taş zemine düşmüştü bizim Nevzat. Süratle aşağı inip koma hâlinde hastaneye yetiştirdik.
Aklî melekesini kaybetmişti.
Çok tabiplere gösterdik.
'Ümit yok' dediler.
Efendi'ye arz ettik.
'Bana getirin!' buyurdu.
Götürüp şefkatli kollarına teslim ettik Nevzat'ı.
Sevgiyle baktı ona.
Okuyup dualar etti...
Çok şükür kavuştu şifaya.
Öyle ki, iz bile kalmadı o hastalığından.
Hatta avukatlık yaptı uzun yıllar..."
."Sipariş veren oldu mu bu ara?"
02-05-2015 01:00
Abdülhakim Arvasi hazretlerini çok seven İlyas Efendi vardı.
Ayvansaray'da marangozluk işleri yapıyordu. Bir gün yaşlıca "bir kadın" geldi bu zatın dükkânına.
Kapı pencere siparişi verdi.
İlyas Efendi sordu kadına:
"Nasıl bir şey istiyorsun?"
Kadıncağız;
"Tek odalı bir evim var. İlâve bir oda yaptırıyorum. O ikinci odayı kiraya verip geliriyle geçinip gideceğim" dedi.
Yine sordu ki:
"Nasıl ödeyeceksin?"
"Alacağım kira paralarından ödeyeceğim inşallah" dedi.
İlyas Efendi, olur veya olmaz diye bir cevap vermedi kadına.
"Pekâlâ, yarın konuşuruz" dedi.
Maksadı, Efendi Baba'ya sormaktı.
O gün gitti dergâha.
Oturup dinledi sohbeti.
Ancak unutmuştu bu şeyi.
Büyük veli, sordu ona:
"İşler nasıl İlyas?"
"İyidir efendim" dedi.
Ama hatırlayamadı yine.
"Müşteri geliyor mu bari?"
"Hamdolsun efendim, işsiz kalmıyoruz."
Mübarek zat hatırlatmak istiyordu.
Sordu yine:
"Peki bir şey sipariş veren oldu mu bu aralar?"
Yine hatırlayamadı.
"Hayır efendim, olmadı" dedi.
O zaman büyük veli "Bugün gelen kadının işini hâllediver" buyurdu.
.Bu zamanın kutbu hangi veliyse..."
03-05-2015 01:00
Bitlis'te bir kış günü "bir genç" köyden şehre gidecekti. Atına atlayıp düştü yollara... Fakat yolda "tipiye" yakalandı.
Öyle ki göz gözü görmüyor, bir adım ilerisini fark edemiyordu!..
Geri de dönemiyordu.
Gözlerini kapayıp "Yâ Rabbî! Bu zamanın kutbunu imdadıma yetiştir" diye yalvardı.
Gözünü açıp birini gördü önünde.
Nurlu ve sevimli bir zattı.
Eliyle işaret ederek "Şu taraftan git, şehre ulaşırsın!" dedi.
Ve kayboldu gözden.
Genç, kurtulmuştu...
İyi de kimdi o zat? Şekl-i şemaili iz bırakmıştı zihninde...
Aradan "otuz sene" geçmişti ki İstanbul'a geldi bir gün.
Namaz için girdi Bayezid Câmii'ne.
Bir hoca kürsüde vaaz ediyordu.
Ama bu sima hiç de yabancı gelmemişti ona. Kendi kendine "Ben bu zatı bir yerde gördüm" diyordu.
Zihnini zorladı, çıkaramadı...
Nihayet bitti vaaz. Abdülhakim Efendi kürsüden inip doğruca bunun yanına geldi ve kulağına eğilip "Beni hatırlayamadın mı?" diye sordu.
"Hayır efendim, ama..."
"Hani Bitlis'te, otuz yıl önce..."
Hatırlar gibi oldu.
"Evet efendim, galiba siz..."
"Hani tipiye yakalanmıştın da..."
O zaman hatırladı...
"Tamam efendim, tipiden yolumu kaybetmiştim de imdadıma yetişmiştiniz" dedi.
Ve hürmetle sarıldı ellerine.
Büyük veli giderken o ağlıyordu!
.Çok merak etmiştim o zatı!..
04-05-2015 01:00
Abdülhakim Arvasi hazretlerini sevenlerden Tahir Efendi şöyle anlatıyor:
"Ben Kerkük'te iyi bir tahsil görmüştüm. Arabi ve Farisiyi çok iyi öğrenmiştim.
Keza din ilimlerini de.
Tefsir, hadis ve fıkıh...
İlim meclislerinde 'söz sahibi' bendim... Bir gün yanıma bir arkadaşım geldi ve 'Ben, büyük bir âlim tanıdım' dedi.
Merakla sordum:
'Kimmiş bu âlim?'
'Abdülhakim Arvasi' dedi ve uzun uzun faziletlerinden bahsetti.
Sordum hemen:
'Onunla görüşebilir miyim?'
'Elbette' dedi ve ertesi gün götürdü beni o zatın dergâhına.
Yolda kalbimden;
'Ben de âlimim. Ne kadar bilgili olduğumu o zat da bilmeli' diyordum.
Nihayet huzuruna vardık.
Nurlu ve heybetli bir zattı.
Tam yanındaki sandalyeye oturdum. Biz içeri girdiğimizde bir şeyler anlatıyor, inci gibi ilim hikmet saçılıyordu dilinden.
Hiç duymadığım şeylerdi.
Yanında oturmaya hayâ ettim.
Zira kendimi onun yanında 'çok cahil' hissettim ve yavaşca yere indim.
Sonra daha geriledim.
Sonra biraz daha...
Derken dış kapının kenarına iliştim ve orada rahat ettim ancak... Buraya gelirken 'bir şey' zannediyordum kendimi.
Meğer ne kadar 'cahil'mişim.
Hatta bir 'hiç'mişim.
Onun yanında anladım..."
."Kitapları çıkardın mı evden?"
05-05-2015 01:00
Abdülhakim Arvasi hazretlerini sevenlerden Tahir Efendi anlatıyor:
"Efendi Baba bir sohbetinde 'Evliyanın huzuruna dolu giden, boş döner; boş giden dolu döner' buyurdu.
Sonra bana dönüp sordu:
'Evinde zararlı kitap var mı?'
'Çok kitabım var' dedim.
Ve birkaçını saydım.
'Onları evden çıkar!' buyurdu.
'Peki efendim' dedim.
Ve ayrıldım huzurdan.
Eve varıp tek tek baktım kitaplarıma. Hiçbirini çıkarmaya kıyamadım.
Ama 'peki' demiştim.
İstemeyerek bir ikisini çıkardım.
Ve yattım, ama uyuyamadım.
Çünkü 'hepsini çıkar!' buyurmuştu.
Uyuyup Efendi'yi gördüm rüyada.
Sordu hemen:
'Tahir! Kitapları çıkardın mı evden?'
Uyanıp fırladım yataktan.
İki rekât namaz kılıp yattım.
Yine rüyama girip heybetle yanıma geldi ve 'Hâlâ çıkarmadın mı o kitapları evden?' diye çıkıştı bana!
Kan ter içinde uyandım
Fırlayıp kalktım ve evde ne kadar 'zararlı kitap' varsa attım hepsini. Ertesi gün yanına vardığımda sevinçliydiler.
Bana gülümseyıp;
'İyi yaptın' dediler.
Ve onların yerine başka kitaplar verip 'Bunları oku!' buyurdular.
'Başüstüne' dedim.
Ve o kitapları okuyunca ilmin tadına varabildim ancak. Öbürlerini atmakla ne iyi etmişim. Geç de olsa anladım."
.Sabri hasta mısın, neyin var?"
06-05-2015 01:00
Abdülhakim Arvasi hazretlerinin sevdiklerinden Sabri Bey anlatıyor:
"Bir gün rahatsızlandım birden.
Acele hastaneye gittim.
Apandisit teşhisi koydular.
Ve ameliyat için gün verdiler.
O gün hastaneye gitmeden önce Efendi'ye uğradım.
Ellerini öpüp oturdum yanında.
Bana şöyle bir bakıp sordu:
'Sabri, sen hasta mısın?'
'Biraz efendim' dedim.
'Neyin var?'
Ağrıyan yeri gösterdim.
O yere mübarek elini sürdü.
Ve 'burası mı?' buyurdu.
'Evet efendim' dedim.
O yeri biraz ovdu.
O anda hissettim tesirini.
Ağrı falan kalmamıştı.
Tamamen iyileşmiştim.
Kırk beş sene oluyor.
Apandisit ağrısı görmedim bir daha..."
***
Bu zât bir sohbetinde;
"Düşman karşısında bir farz namazı kılmak mümkün olduğu hâlde terk etmek, yediyüz büyük günah işlemiş gibidir. Velhasıl Müslüman demek; her gün beş vakit namazını kılan insan demektir" buyurdu.
Dinleyenler;
"Namazı kazaya bırakmak için hiç özür yok mu efendim?" dediler.
Cevabında;
"İki özür var. Biri uyumak, öbürü unutmaktır" buyurdu.
."Kitapları çıkardın mı evden?"
05-05-2015 01:00
Abdülhakim Arvasi hazretlerini sevenlerden Tahir Efendi anlatıyor:
"Efendi Baba bir sohbetinde 'Evliyanın huzuruna dolu giden, boş döner; boş giden dolu döner' buyurdu.
Sonra bana dönüp sordu:
'Evinde zararlı kitap var mı?'
'Çok kitabım var' dedim.
Ve birkaçını saydım.
'Onları evden çıkar!' buyurdu.
'Peki efendim' dedim.
Ve ayrıldım huzurdan.
Eve varıp tek tek baktım kitaplarıma. Hiçbirini çıkarmaya kıyamadım.
Ama 'peki' demiştim.
İstemeyerek bir ikisini çıkardım.
Ve yattım, ama uyuyamadım.
Çünkü 'hepsini çıkar!' buyurmuştu.
Uyuyup Efendi'yi gördüm rüyada.
Sordu hemen:
'Tahir! Kitapları çıkardın mı evden?'
Uyanıp fırladım yataktan.
İki rekât namaz kılıp yattım.
Yine rüyama girip heybetle yanıma geldi ve 'Hâlâ çıkarmadın mı o kitapları evden?' diye çıkıştı bana!
Kan ter içinde uyandım
Fırlayıp kalktım ve evde ne kadar 'zararlı kitap' varsa attım hepsini. Ertesi gün yanına vardığımda sevinçliydiler.
Bana gülümseyıp;
'İyi yaptın' dediler.
Ve onların yerine başka kitaplar verip 'Bunları oku!' buyurdular.
'Başüstüne' dedim.
Ve o kitapları okuyunca ilmin tadına varabildim ancak. Öbürlerini atmakla ne iyi etmişim. Geç de olsa anladım.
.Sabri hasta mısın, neyin var?"
06-05-2015 01:00
Abdülhakim Arvasi hazretlerinin sevdiklerinden Sabri Bey anlatıyor:
"Bir gün rahatsızlandım birden.
Acele hastaneye gittim.
Apandisit teşhisi koydular.
Ve ameliyat için gün verdiler.
O gün hastaneye gitmeden önce Efendi'ye uğradım.
Ellerini öpüp oturdum yanında.
Bana şöyle bir bakıp sordu:
'Sabri, sen hasta mısın?'
'Biraz efendim' dedim.
'Neyin var?'
Ağrıyan yeri gösterdim.
O yere mübarek elini sürdü.
Ve 'burası mı?' buyurdu.
'Evet efendim' dedim.
O yeri biraz ovdu.
O anda hissettim tesirini.
Ağrı falan kalmamıştı.
Tamamen iyileşmiştim.
Kırk beş sene oluyor.
Apandisit ağrısı görmedim bir daha..."
***
Bu zât bir sohbetinde;
"Düşman karşısında bir farz namazı kılmak mümkün olduğu hâlde terk etmek, yediyüz büyük günah işlemiş gibidir. Velhasıl Müslüman demek; her gün beş vakit namazını kılan insan demektir" buyurdu.
Dinleyenler;
"Namazı kazaya bırakmak için hiç özür yok mu efendim?" dediler.
Cevabında;
"İki özür var. Biri uyumak, öbürü unutmaktır" buyurdu.
.Teyemmümü niçin öğretmiş?
07-05-2015 01:00
Abdülhakim Arvasi hazretlerinin sevdiklerinden Sabri Bey anlatıyor:
"Efendi hazretleri bir gün 'teyemmüm'den bahsetti bana.
Ne zaman yapılır?
Ve nasıl yapılır?
Tafsilâtlı olarak anlattı.
Hatta bir 'tuğla' getirip onun üzerinde bizzat göstererek tarif etti.
Sonra bana yaptırdı.
Sonra bir daha, bir daha...
Ve sordu bana:
'Sabri, iyice öğrendin mi?'
'Evet öğrendim' dedim.
Gerçekten de iyi öğrenmiştim.
İyi de niçin öğretmişti bunu bana?
Doğrusu merak etmiştim...
Kendi kendime 'Niye bana teyemmümü öğretti?' diyordum.
Bildiğim kadarıyla 'su' olmayan yerlerde lâzım olurdu teyemmüm.
Bizse şehirdeyiz.
Ve her yerde su bulunuyor.
Bunu yıllar sonra anladım.
Efendi'nin vefatından sonra.
Şöyle ki:
O günün üzerinden 'otuz sene' geçince ellerimde 'egzama' ve 'yaralar' çıktı bir ara.
Doktor ilâç kâr etmedi.
Ne yaptıysam geçmedi.
Hatta baş parmağımı kestiler bu yüzden.
Ameliyattan sonra;
'Ellerine su değdirmeyeceksin!' diye sıkı sıkı tembih ettiler.
İşte o zaman anladım bu işin hikmetini. Her teyemmüm edişimde onu hatırlıyor ve 'Fâtiha' gönderiyorum mübarek ruhuna."
.Çimen hiç gül olabilir mi?.."
08-05-2015 01:00
Abdülhakim Arvasi hazretlerinin sevdiklerinden Tahir Efendi anlatıyor:
"Bir gün Efendi'ye gittim.
Yolda kendi kendime;
'Biz, ne kadar uğraşsak da tasavvufta yükselemeyiz. Efendi'ye rica edeyim. Bana bir teveccüh etsin de yüksek derecelere kavuşayım' dedim.
Bu düşünceyle vardım huzuruna.
Elini öpüp oturdum yanına.
'Manolya ağacı' vardı bahçede.
'Çimenler' büyümüştü.
'Güller' de açmıştı.
Efendi, manolyayı gösterip sordu:
'Tahir, şu ne ağacıdır?'
'Manolya efendim.'
Sonra gülü gösterdi:
'Bu nedir?'
'Gül efendim.'
'Peki, şunlar nedir?'
'Çimen efendim.'
'Tahir, bunların toprağı, suyu ve havası aynı da boyları neden farklı acaba, hiç düşündün mü?'
Ben sükût ettim.
O sordu yine:
'Meselâ şu çimene daha çok su, gübre ve ilâç verseler gül olur mu?'
'Olmaz efendim.'
'Peki, şu güle de çok su ve gübre verseler manolya olur mu?'
'Olmaz elbette.'
'Demek ki bu farklılık, her birinin kendi istidatlarından geliyor' buyurdu.
'İstidat' kelimesinden anladım meseleyi.
Mahçup olmuştum!
'Bağışlayın efendim' dedim..."
.İmâm-ı Rabbâni'nin âşıkıyım"
09-05-2015 01:00
Büyük İslâm âlimlerinden Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretlerini sevenlerden bir kimse şöyle anlatıyor:
Bir gün bu büyük zata;
"Seyyid Abdülkâdir-i Geylani mi yüksektir, yoksa İmâm-ı Rabbâni mi?" diye sordular.
Ben de o meclisteydim.
Ve çok merak etmiştim.
Kendi kendime "acaba nasıl cevap verecek" diyordum.
Dikkatle dinledim.
Başladı Abdülkâdir Geylani hazretlerini anlatıp onu methetmeye:
"Gavs-ül âzam büyük bir velidir.
Kim çağırsa imdadına yetişir.
Onun duasıyla ölüler hayata dönerdi. Kendi devrindeki evliyanın hepsinden daha yüksekti.
Her veliye 'feyizler' onun kalbinden akar.
Onu gören, Allah'ı hatırlardı.
Sözleri hikmet saçardı.
O vaaz ettiğinde sözlerini 'dört yüz kişi' yazardı..."
? ? ?
Abdülhakim Arvasi hazretleri böyle anlatıyor, cemaat de dinliyordu...
Bir saat sürdü vaaz.
Herkes bu zata hayran olmuş, kalpleri onun muhabbetiyle dolmuştu... Ancak bir hususu çok merak ediyorlardı.
Ben de merak ediyordum.
"Acaba İmâm-ı Rabbâni için neler söyleyecek?" diyordum.
Ve sıra ona geldi...
Tek cümle olarak;
"Ama ben, İmâm-ı Rabbâni'nin âşıkıyım" buyurdu.
.Bu, imânın kuvvetini gösterir
10-05-2015 01:00
Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretlerinin bir terzisi vardı.
Habil Efendi.
Bu kimse bu büyük veliyi çok seviyor, her ne müşkülü, derdi, sıkıntısı olsa ona danışıyordu hemen.
Bir gün ona;
"Efendim, izninizle size bir şey sormak istiyorum" dedi.
"Tabii sor" buyurunca;
"Kalbime bazen kötü kötü düşünceler geliyor efendim" dedi.
"İstemeden mi geliyor?"
"Evet efendim, hiç kurtulamıyorum bu vesveselerden."
"Nasıl düşünce bunlar?"
"Daha ziyade Allahü teâlâ hakkında kötü kötü düşünceler efendim. İmanıma zarar verir diye korkuyorum!"
Buyurdu ki:
"Bir Müslümanın hâtırına istemeden fena düşüncelerin gelmesi imânına zarar vermez. Bilâkis o kimsenin imânının kuvvetli olduğunu gösterir."
Habil Efendi sevindi...
Hemen sarıldı ellerine.
Ve huzurla döndü evine.
Bir gün de bu veliye;
"Efendim, teheccüd zamanında ne gibi ibâdetler yapmalı?" diye sordular.
Cevabında;
"Teheccüd zamanında; tövbe istiğfar etmek, sonra günahlarını düşünmek, ayıplarını, kusurlarını hatırlamak, kıyamet azaplarını düşünüp korkmak, cehennemin sonsuz acılarından titremek lâzımdır!" buyurdu.
."Bunu Ziya Ağa'ya duyurmayın!"
11-05-2015 01:00
Büyük veli Abdülhakim Arvasi hazretlerinin sevdiklerinden Yusuf Ziya Bey, bu büyük veliyi çok sever, üzülmesine hiç dayanamazdı!
Hocası da bunu bilir, üzüleceği şeyleri duyurmazdı ona.
Ona "Ziya Ağa" derdi.
Üzüldüğü şey olursa;
"Bunu Ziya Ağa'ya duyurmayın!" diye tembih ederdi yakınlarına. Ziya Bey, bu veliye çok ihsanlarda bulunur ve "ahiret sermayesi" bilirdi bunu.
Abdülhakim Efendi;
"Yâ Rabbî! Hazinende ne varsa hepsini Ziya kuluna ver" diye dua ederdi. Onu çok seviyor, daha fazla ilgi ve itina gösteriyordu.
Şöyle ki;
Sohbetlerinde bir Arabi kitaptan okutur, kendi de izahını yapardı. Kitabı, Ziya Bey'e okuturdu ekseriya.
Birinin kalbinden;
"Niçin hep ona okutuyor. Hâlbuki onun Arabisi yok... Ben ise medresede okudum, Arabiyi çok iyi bilirim" diye geçti.
O gece yattı yatağına.
Mânâlı "bir rüya" gördü.
Şöyle ki;
Abdülhakim Arvasi hazretleri ile Ziya Bey, çok samimi şekilde sohbet ediyorlardı. Üstelik de Ziya Bey'in başında bir "âlim sarığı" vardı
Gidemedi yanlarına.
Büyük veli ona bakıp;
"Ey filân! Bu fikirleri bırak. Zira biz boşa emek vermeyiz" buyurdu.
Uyanıp öyle düşündüğüne pişman oldu.
Ve inandı Ziya Bey'in üstünlüğüne.
."Gece rüyada öptüğün gibi öp!"
12-05-2015 01:00
Büyük veli Abdülhakim Arvasi hazretlerinin sevdiklerinden Yusuf Ziya Bey bir gece bu veliyi gördü rüyada.
Elini öpmek için eğildi.
Abdülhakim Efendi, elinin ayasını açtı ona.
O da öptü ve uyandı...
Sabah huzuruna vardı.
Elini öpmek için eğildiğinde yine elinin ayasını uzatıp "Gece öptüğün gibi öp!" buyurdu.
? ? ?
Abdülhakim Arvasi hazretleri, bazen sevdikleriyle birlikte deniz sahillerine giderdi.
Rumelikavağı'na.
Altınkum sahiline.
Vapurun üst ve arka kısmında oturur, karşısına da sevdiği birini oturturdu genellikle.
Sebebi sorulunca;
"Uygunsuz biri gelip oturmasın diye sizi oturtuyorum" buyururdu.
? ? ?
Bir gün de Beylerbeyi'ne gidip sahilin tenha bir yerine oturdular.
Uzun sohbet oldu.
Hava da çok sıcaktı... Kalktı ve denize girdi mübarek. Onu tanıyan biri, bu zatın denize girdiğini görünce "Evliya, hiç denize girer mi?" dedi kalbinden.
O anda sıkıldı birden.
Bir darlık girdi kalbine. Ve gitmedi bu sıkıntı ondan. Doktor ilâç, kurtulamıyordu. Kendi kendine "Ben, o evliya zat hakkında yanlış düşündüm" dedi hemen.
Mahcup hâlde huzuruna vardı.
Ve özür diledi bu büyük veliden.
O gün o darlık gitti ondan.
Ve kurtuldu bu sıkıntıdan...
.Sultan sizi iftara çağırıyor"
13-05-2015 01:00
Bir kimse, öğrenmek istediği on "dinî meseleyi" bir kâğıda yazdı ve Abdülhakim Arvasi hazretlerine sormak gayesiyle gelip girdi Bayezid Câmii'ne.
Büyük veli vaaz ediyordu.
Gidip karşısında oturdu.
Mübarek zat onu görünce "Bazıları bazı meseleleri merak eder" buyurup birer birer izah etti bu on meseleyi.
Onuncuyu bitirince;
"Şimdi kaldığımız yerden dersimize devam edelim" buyurdu.
Ders bitti nihayet.
Abdülhakim Efendi dışarı çıkarken o kimsenin yanına geldi ve "On meseleyi şimdi öğrendin mi?" diye fısıldadı kulağına.
? ? ?
Abdülhakim Efendi, Beşiktaş Sinanpaşa Câmii'nde vaaz edip çıktığında bir "saray arabası" gördü kapıda.
İçinden kibar bir bey indi.
Ve kendisine yaklaşıp "Efendi hazretleri! Sultan Vahideddin'in selâmı var, zât-ı âlinizi iftar için saraya çağırıyor" dedi.
Birlikte saraya geldiler.
İstanbul'un en mümtaz hoca, vaiz ve imamları oradaydı. Mükellef bir yemekten sonra sermusahib seslendi:
"Efendiler! Sultanın selâmları ve sizden ricaları var. Şu anda bütün Anadolu halkı düşmanla çarpışıyor. Onlara dua ediniz. Kuva-yı milliye'nin galip gelmesi için halkı teşvik ediniz. Eli silâh tutan cepheye koşsun. Tâ ki vatanımız düşman işgalinden kurtulsun!"
Abdülhakim Efendi, bu dâvâya sarılmış ve çok insanı Anadolu'ya göndermiştir.
.Abdülhakim Arvasi nerededir?"
14-05-2015 01:00
Sultan Vahideddin Han (rahmetullahi aleyh), mübarek "Hırka-i saadeti" ziyaret edecekti bir gün.
Yanında Abdülhakim Arvasi hazretlerinin de olmasını arzu etti.
Ve davet etti biriyle.
Ayrıca çok sayıda "din adamı" da çağrılmıştı. Efendi hazretleri, yardımcısı Şakir Efendiyle birlikte oraya gelmişti.
O ara Sultan teşrif etti.
Ve cemaat arasından büyük bir vakarla ve heybetle geçip "Hırka-i saadet" odasının kapısına kadar geldi.
Ve cemaate;
"Abdülhakim Arvasi nerededir?" diye seslendi ordakilere.
Ama cevap alamadı.
Zira ordakilerden kimse tanımıyordu bu isimde birini. Abdülhakim Arvasi hazretleri, Sultanın sesini işitip en gerilerden geldi padişahın yanına.
Evet... Bir "dünya sultanı" ile bir "ahiret sultanı", az sonra "Kâinatın Sultanının" mübarek hırkasını ziyaret edecekti.
Ve edeple içeri girdiler.
Hürmetle ziyaret ettiler.
Sultan Vahideddin Han, "teberrük olsun" diye oraya gelen herkese birer "mendil" hediye etti o gün.
Lâkin Abdülhakim Arvasi hazretlerine "iki mendil" vermişti.
Ziyaret işi bitti.
Seyyid Abdülhakim Efendi hazretleri, Şakir Efendi'nin yanına geldi ve Mendilin birini ona uzatarak;
"Bu senin, Sultan senin için gönderdi" buyurdu.
.Hayır Necip, biz harbe girmeyiz!"
15-05-2015 01:00
Merhum Necip Fazıl anlatıyor:
"Yıl, bin dokuz yüz kırk bir...
Ben, gazetenin birinde yazıyorum.
İkinci Dünya Harbi'nin patladığı günler.
Almanlar sınırımıza dayanmış.
Harbe girmemiz 'an' meselesi.
'Muhakkak' gözüyle bakıyoruz.
Günlük yazılarımda bunu savunuyor ve 'muhakkak harbe gireriz' diyordum.
Zira durum bunu gösteriyordu .
Başka ihtimal yoktu.
Bana göre tabii...
Fakat yanılmışım.
Herkes de yanılmış.
Nitekim bir gün Efendi'ye gittim.
Oturup sohbetini dinledim.
Sonra mevzuyu açtım ve bu büyük velinin huzurunda fikrimi savundum.
'Biz de harbe gireriz' dedim.
Mübarek zat büyük bir sabırla dinledi beni.
Sonra bana bakıp;
'Hayır Necip, biz bu harbe girmeyiz' buyurdular.
Şaşırmıştım!
Sordum hemen:
'Girmeyiz mi efendim?'
'Evet, harbe girmeyiz, ama bu defa da pahalılık ve yokluk olur' buyurdu.
Bir şey diyemedim.
Zaman, onu haklı çıkardı.
Ve biz harbe girmedik.
Ama müthiş bir pahalılık, yokluk ve 'kıtlık' oldu memlekette.
'Boş' çıktı benim tahminlerim.
O zatın buyurduğu gibi oldu.
Hak teâlâ bildiriyor onlara.
İlerisini görüyorlar..."
.Dayansınlar! Zafer bizim olacak"
16-05-2015 01:00
Abdülhakim Arvasi hazretlerinin sevdiklerinden Cevat Bey anlatıyor: "Sakarya Savaşı'nda üsteğmendim.
Ric'at emri verilmişti.
Ordu geri çekiliyordu.
Nitekim 'Ankara boşalıyor' haberleri geliyordu her taraftan.
Bir gün Efendi'ye gittim.
Beni görünce;
'Cevat, âcilen Ankara'ya git! Ordu komutanına çık ve de ki; 'Beni, kendi hâlinde bir Müslüman gönderdi... Az daha dayansınlar. Zafer inşallah bizim olacak' diyor' buyurdu.
'Başüstüne' dedim.
Ve Ankara'ya gittim.
İlettim bunu ilgili Paşa'ya.
Çok memnun oldu.
Ve emir verip durdurdu ric'atı.
Ben de bilfiil katıldım ordumuza.
Erlerimle omuz omuza savaştık!
Çok da yaralandık!
Gerçekten buyurduğu gibi oldu.
Harbi biz kazandık..."
? ? ?
Bu zat bir gün bazı sevdiklerine;
"Belâlardan ve sıkıntılardan kurtulmak için istiğfar okumak çok faydalıdır. Tecrübe edilmiştir. Ölümden başka her dertten kurtarır" buyurdu.
Sordular ki:
"Başka ne faydaları vardır efendim?"
Cevaben;
"Eceli gelenin de ağrısız ve sıkıntısız ölümüne yardım eder. Her sıkıntıdan kurtaracağı ve rızkı arttıracağı hadîs-i şerifte bildirildi" buyurdu.
.Benim kadar ilmi var mı acaba?"
17-05-2015 01:00
Büyük İslâm âlimi Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretlerini çok seven bir Hüseyin Efendi vardı.
Eyüp Sultan'da otururdu.
Bu zat anlatıyor:
"Ben, Kadiri şeyhiydim.
Yüzlerce müridim vardı.
Bir gün 'Eyüb'e Abdülhakim Arvasi diye büyük bir âlim gelmiş' diye işittim...
Kendi kendime;
'Gidip bir göreyim, benim kadar ilmi var mı acaba?' dedim.
Ve o gün gittim evine.
Oturdum sohbetine.
Hiç duymadığım şeylerden bahsediyordu.
Çok yüksek ilimler ve pek ince hikmetler sunuyordu cemaate.
Hemen oracıkta;
'Sohbet biter bitmez arz edeyim, beni de talebeliğe kabul etsin' diye karar verdim...
Nihayet bitti sohbet.
Herkes kalkıp gitti.
İkimiz kaldık sadece.
Tam vektiydi...
'Efendim, izninizle size bir şeyi itiraf etmek istiyorum' dedim.
Mübarek zat;
'Buyurun' dedi.
'Efendim, ben, kendimi yıllarca (şeyh) bilirdim ve insanlar benden (Eşşeyh Hüseyin Efendi) diye bahsederdi. Ama şimdi anladım ki ben meğer (eşşeyh) değil, hâzâ (eşşek)mişim. Kabul buyurursanız kapınızda hizmetçi olmak istiyorum' dedim.
Tebessüm edip;
'Estağfirullah' dedi.
Ve kabul etti dileğimi..."
."Niçin çok bardak koydun?"
18-05-2015 01:00
Büyük İslâm âlimi Abdülhakim Arvasi hazretlerinin çok sevdiklerinden Şakir Efendi şöyle anlatıyor.
"Bir sabah, Efendi'yle sabah namazı kıldık.
Beni imam yapmışlardı. Biz namaz kılarken zevcem çay yapmış.
Ve bardakları hazırlamış.
Namaz bitince sofaya geçtik.
Baktım, tepsi bir sürü bardakla dolu.
Koşup sordum hanıma;
'Ne bu bardaklar?'
'Ne olmuş ki?'
'Biz iki kişiyiz, sense bir sürü bardak koymuşsun tepsiye.'
'Nasıl iki kişisiniz?'
'Basbayağı, Efendi'yle ben.'
'Ama siz namaz kılarken baktım. Onlarca cemaat vardı arkanızda' dedi.
Velhasıl ikimiz de bir şey anlamamıştık!.."
? ? ?
Abdülhakim Efendi hazretleri, Bayezid Câmii'nde vaaz ediyordu bir gün.
Hac mevsimiydi.
Bir ara "Şu anda yüz binlerce Müslüman kutsal topraklarda. Siz de orada olmak ister miydiniz?" diye sordu.
Cemaat, sevinçle;
"Tabii isterdik" der gibi ona baktılar.
O zaman;
"Yumun gözlerinizi!" buyurdu.
Yumunca o yerlerde buldular kendilerini.
Kimi sa'y yapıyordu, kimi tavaf.
Kimi vakfeye durmuştu.
Kimi de şeytan taşlıyordu.
Bir ara "Açın gözlerinizi!" diye bir ses duydular. Açtıklarında yine Bayezid Câmii'nde buldular kendilerini.
.Niçin çocuğa iftira ediyorsun?"
19-05-2015 01:00
Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretleri bir gün evinin önünde oturuyordu ki bir kişi, hanımı ve bir çocuğuyla birlikte geldi bu büyük zatın yanına.
Edeple yaklaştı.
"Selâmün aleyküm!"
"Aleyküm selâm!"
O çocuğu göstererek;
"Hocam! Bu çocuğumuz dilsizdir, bir duanızı almaya geldik" dedi.
Efendi hazretleri, çocuğa şefkatle baktı ve "Mâşallah, çok da sevimli" buyurdu.
Babası üzüntüyle;
"Evet, ama konuşamıyor" dedi.
"Hiç mi konuşmuyor?"
"Maalesef efendim. Bugüne kadar bir kelime bile konuşmadı."
Abdülhakim Efendi, çocuğun başını şefkatle okşayıp sordu:
"Senin adın ne bakayım?"
"Ahmed."
"Kaç yaşındasın?"
"On yaşındayım."
"Kardeşin var mı?"
"Yok efendim."
Anne baba, hayretle birbirlerine bakıştılar! Şoka girmişlerdi sevinçten. Evet... Çocuk konuşuyordu... Büyük veli, döndü onlara:
"Niçin çocuğa iftira ediyorsunuz?"
"Estağfirullah hocam."
"Az önce konuşmuyor demediniz mi? Ne güzel konuşuyor işte."
Evet... Çocuğun dili açılmıştı.
Ve "bülbül gibi" konuşuyordu.
Anne baba, "sevinç gözyaşlarıyla" döndüler evlerine. Allah'a şükrederek.
.Şu sayfayı oku bakalım!.."
20-05-2015 01:00
Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretlerinin sevenlerinden Halid Turan Bey, gençliğinde ziyarete gitmişti bu zatı.
Bir süre sohbet ettiler.
Büyük velî, kitaplıktan Arapça bir kitap çekti ve rastgele bir sayfa açıp;
"Oku şu sayfayı!" dedi.
O da çat pat okumaya çalıştı. Mübârek zât, yanlışlarını düzeltip tekrar okuttu aynı yeri.
Sonra bir daha, bir daha... Tâ ki yanlışsız okuyuncaya kadar.
Bu iş tamam olunca;
"Şimdi de tercüme et" dedi.
O başladı tercümeye. Yanlışları olunca büyük veli düzeltiyordu.
Tekrar tekrar okuttu...
Tâ ki hiç yanlışı kalmayıncaya kadar. Öyle ki; ezberlemişti o sayfayı.
İyi de niye böyle yapmıştı?
"Bir hikmeti vardır" dedi içinden...
Aradan nice yıllar geçti. Hocası göçtü dünyadan. Bir gün "kütüphane müdürlüğü" için imtihan açıldı. Bu da gidip girdi imtihana.
Çünkü iş arıyordu.
Hocalar bir Arabi kitaptan rastgele bir yer açıp "Şu sayfayı oku" dediler.
O, bu sayfayı gördü.
Donup kaldı birden...
Zira yıllar önce Efendi'nin tekrar tekrar okutup ezberlettiği sayfaydı bu.
Bir çırpıda okudu tabii.
Hocalar takdir edip "Okuman çok güzel, şimdi de tercüme et" dediler.
Takır takır yaptı tercümeyi de.
Birincilikle kazandı imtihanı.
Evine gelince hüngür hüngür ağladı!
Ve "Fâtihalar" gönderdi mübarek ruhuna.
."Değneğin acısı hâlâ geçmedi mi?"
21-05-2015 01:00
İslâm âlimlerinden İkrime hazretlerinin "Hoca Paşa" adlı bir talebesi; günahlar içinde yuvarlanıp kötülerle düşüp kalktığı günlerden birinde rüyasında, bu veli zat yanına geldi ve ayağının tabanına öyle bir değnek vurdu ki acısı tepesine çıktı.
O sabah uyandı...
Ve hatasını anladı.
Hemen hocasına vardı.
Mübarek zat onu görünce "Değneğin acısı hâlâ geçmedi mi" dedi.
O da cevaben;
"Geçti hocam" dedi.
Hürmetle öptü elini.
Ve tövbe edip el çekti günahlardan.
? ? ?
İkrime hazretlerini sevenlerden biri de bir yolda "yalnız başına" giderken önüne "yırtıcı bir hayvan" çıktı.
Tam kendisine saldırmak üzereyken o kimse sesinin çıktığı kadar bağırarak bu zattan yardım istedi.
O anda birini gördü.
Çok "heybetli" biriydi!
O hayvanı tutup öyle sıktı ki, hayvan "mengeneye sıkışmış" gibi oldu.
"Bir milim" hareket edemedi.
Adam da kurtuldu tabii.
Ve hocasının yanına döndü.
Bunu söyleyecekti ona.
Ama o, izin vermeyip;
"Bir sıkıntıda kalırsan yine bizden yardım iste. Fakat o kadar şiddetle bağırmana lüzum yok... Hafif bir sesle söylesen, hatta kalbinden geçirsen bile Allahü teâlânın izniyle onu duyar ve yardıma geliriz" dedi.
.Ne kadar doğru söylüyor"
22-05-2015 01:00
Halid bin Said (radıyallahü anh) henüz imân etmemişti ki bir gece "cehennemi" gördü rüyada. Kendi de hemen kıyıcığında duruyordu... Bu, kaynayan, homurdayan ve fokurdayan bir ateşti.
Çok korktu ve titredi!
Derken babası geldi.
Ve arkadan onu ateşe itekledi. Halid tam ateşe düşüyordu ki Efendimiz aleyhisselâm yetişip yukarı çekti onu.
Böylece kurtuldu ateşten.
Dehşet içinde uyanıp "Bu rüya hak" diye mırıldandı. Ferahlamak için dışarı çıktı. Tek tük geçen insanlardan bir "dost çehresi" arıyordu ki Hazret-i Ebu Bekir'i gördü ileride.
"İşte aradığım kişi" dedi.
Sevinçle koştu ona.
Ve anlattı rüyasını. O, rüyayı dinleyip "Sahih rüyadır. Anlaşılan o ki sen Onun dinine gireceksin" dedi.
Halid merakla sordu:
"Sen imân ettin mi?"
"Evet" deyince "Öyleyse ben de Ona gidiyorum" dedi ve o kapıya koşup "Yâ Muhammed! Sen insanları neye çağırıyorsun?" diye sordu.
Resul aleyhisselâm;
"Eşi ve benzeri olmayan bir tek Allah'a, Muhammed'in de Onun kulu ve Resulü olduğuna imân etmeye çağırıyorum... Yâ Halid! Görmeyen ve işitmeyen taş parçalarına hiç ibâdet edilir mi?" buyurdu
Halid bunu duydu.
Çok duygulandı!
Yüzü nurlandı ve kalbinden "Ne kadar doğru söylüyor" dedi ve "Kelime-i şehadeti" söyleyip Müslüman oldu...
.Anam babam sana feda olsun!"
23-05-2015 01:00
Peygamber Efendimiz Veda Haccı'nda mübarek saçlarını tıraş ettiriyordu. Bütün Eshab-ı kiram (aleyhimürrıdvan) oradaydı.
Ve gayeleri bir tekti.
Niyetleri aynıydı.
Sevgili Peygamberimizin etrafında toplanmış, kesilen mübarek saçları yere düşürmemek için havada yakalıyor ve kapışıyorlardı. Sıra, mübarek alnındaki saçlarına gelmişti.
O ara Hazret-i Halid geldi.
Ve Efendimize yaklaşıp;
"Anam, babam, canım sana feda olsun yâ Resulallah! Ne olur mübarek alnınızdaki saçları bana verir misiniz?" diye istirham etti.
Ve çok yalvardı.
Efendimiz kırmadılar.
Ona tebessüm ettiler.
Ve istediğini verdiler.
Mübarek saçları alan Hazret-i Halid (radıyallahü anh) onları öptü, kokladı ve yüzüne gözüne sürdü.
Sonra sarığını açtı.
O kılları içine yerleştirdi.
Eshabın gençleri onu çok severlerdi. Bir gün onu yolda gördüler.
Hemen yanına gittiler.
Ve selâm verip "Efendim, her savaşta muvaffak oluyorsunuz. Hep muvaffak olmanızın sebebi nedir?" diye sordular.
O, sarığını çıkardı.
İçinden birkaç "saç teli" aldı.
Ve onlara göstererek "İşte, muvaffak olmamın tek sebebi, şu mübarek saç telleridir. Başka şey değildir" dedi.
.Buyurun efendim safâ geldiniz!"
24-05-2015 01:00
Abdülkerim Efendi, Sultan Fatih devrinde Edirne'de yaşamış bir velidir.
Keramet ehlidir.
Sözleri tesirlidir.
Vezirlerden biri "bir günaha" müptelâ olur ve bir türlü kurtulamaz.
Fakat çok üzülür!
Kurtulmak için çareler düşünür. Derken çalınır kapısı bir sabah erkenden. Açtığında Abdülkerim Efendi'yi görür eşikte.
Çok sevinip;
"Buyurunuz, safâ geldiniz!" der
Bir müddet sohbet ederler.
Sonra kalkar mübarek.
Ve gitmek için izin ister.
Tam kapıdan çıkacaktır ki geri döner ve "Ben sana Allah rızası için bir şey söyleyeyim mi?" der.
Paşa cevap verir:
"Buyurun efendim."
Abdülkerim Efendi, şefkat dolu bakışlarını ona çevirir ve "Günah ateştir. Akıllı insan; kendini cehennem ateşinden koruyandır!" buyurur.
Sonra ayrılır.
Vezir çok duygulanır.
Bu iki çift söz, söküp atmıştır vezirin kalbinden o günah arzusunu. Artık istese de günah işleyemez.
? ? ?
Bazı dostları;
"İyi Müslüman nasıl olur efendim?" diye sordular ona.
Cevabında;
"İyi Müslüman; kimseyi üzmeyen ve herkese güler yüz, tatlı dil gösteren insandır" buyurdu.
.Müslüman, önce dinini öğrenir
25-05-2015 01:00
Edirne'de yaşayan Allah dostlarından Abdülkerim Efendi bir gün sevdikleriyle sohbet etmektedir.
Cemaat sorar:
"Efendim, iyi bir Müslüman nasıl olur?"
Cevabında;
"İyi Müslüman; önce dinini öğrenir, doğru anlar, öğrendiğiyle amel eder ve bunları başkalarına da öğretir ve kimseyi incitmez" buyurur.
Dinleyenler;
"Hiç namazdan ve oruçtan bahsetmediniz efendim" derler.
Cevap olarak;
"Namaz ve oruç; kulluk vazifemizdir, elbette yapacağız. Ama bilin ki Müslümanlık; sadece namaz ve oruçtan ibaret değildir. Bunları yaptıktan sonra mühim olan, kimseyi incitmemektir" buyurur.
? ? ?
Abdülkerim Efendi bir gün çarşıdan eve dönmektedir ki "bir genç" edeple yaklaşır.
Ve selâm verir.
Mübarek zat gencin selâmını alır.
Ve şefkatle bakıp sorar:
"Buyur evlâdım, benden bir isteğin mi var?"
"Evet efendim."
"Buyur, ne istiyorsun?"
"Biraz nasihat."
Mübarek zat elini kaldırır.
Ve gencin omuzuna koyup;
"Bak evlât!.. Bu dünyada her ne yaparsan, bil ki ahirette hepsinin hesabı var. Cevabını verebileceğin her işi yap, ama cevap veremeyeceksen yapma" buyurur.
Ve ilâve eder:
"Çünkü günah ateştir, seni yakar."
.Dur baba, ne yapıyorsun?.."
26-05-2015 01:00
Aşçı Yahya Baba, Edirne'de, Bayezid-i Veli zamanında Tunca Nehri kıyısındaki bir külliyede aşçıbaşıdır.
Ve kalp gözü açıktır.
Bir gün sohbetinde;
"Kendi karnınız doyarsa başka açları düşünün ki asıl hüner budur" der.
Kendi de buna dikkat eder.
Her mahlûka şefkat besler.
Her gün yemeklerden artan "pilavı" alıp Tunca Nehri'ndeki balıklara serper.
Ambar memuru durumu anlar.
Artan pilav kadar kısar pirinci.
Ama pilav yine artar.
Yarıya indirir, yine artar.
Durum Padişaha arz edilir.
Sultan, kalabalık bir grup devlet erkâniyle gelir, sofraya otururlar.
Ama pilav yine artar.
Yahya Baba, her zamanki gibi alır balıkların nasibini, nehre varır.
Padişah da ardındadır.
Pilavdan ilk kepçeyi alır.
Tam serpmek üzeredir ki padişah "Dur baba!.. Ne yapıyorsun? Bu yaptığın israf değil mi?" diye seslenir.
Yahya Baba sükût eder.
Cevap, balıklardan gelir.
Binlerce balık "bir anda" başlarını sudan çıkarırlar ve lisan-ı hâlleriyle "Ey sultanım! Devletin artığını bize çok mu görüyorsun?" derler sanki...
Padişah duygulanır.
Aşçı Baba secdeye kapanır.
Secdede uzun müddet kalır.
Daha doğrusu kalkmaz secdeden.
Zira ruhunu teslim etmiştir...
.Yâ Rabbî! Bu hâli benden al!.."
27-05-2015 01:00
Cerrahzade Muslihiddin Efendi, Anadolu erenlerinden gizli bir hazinedir. Çocukken bir "ilim sevdası" sarar onu.
Sonra "bir ateş" düşer içine.
Tasavvufa yönelir.
Tasavvuf konaklarını hızla aştığı sıralarda bir gün gözünden perdeler kaldırılır. Kabir ehlinin hâllerine vâkıf olur.
Derken yakınlarının hâlini merak eder. Kalbiyle teveccüh ettiğinde kimini nimetler içinde görür, kiminiyse azapta.
Bazısının kabri öyle sıkmıştır ki birbirine geçmiştir kemikleri.
Bunları görünce dehşete kapılır!
Korkar ve titrer!
Dayanamaz!
Kaldırır ellerini.
"Yâ Rabbî! Bu hâli benden al" diye yalvarır, dua eder.
O anda geri gelir perdeler.
Onu gören, Allah'ı hatırlar.
Sözleri tesir eder gönüllere.
Daima "Allah korkusu" içindedir!
? ? ?
Bir sohbetinde;
"Allahü teâlânın emirlerini yapmamak, hep kalbin bozuk olmasındandır. Kalbin bozuk olması da İslâmiyet'e tam olarak inanılmamasıdır. Mümin olmak için yalnız 'kelime-i şehadeti' söylemek yetişmez" buyurdu.
Dinleyenler sordu:
"Başka ne lâzım efendim?"
Büyük veli;
"Kalpte imân bulunduğuna alâmet, İslâmiyet'in emirlerini seve seve yapmaktır" buyurdu.
."Ölümü çok hatırlamak ömrü uzatır!"
28-05-2015 01:00
Cerrahzade Muslihiddin Efendi bir sohbetinde, cemaate;
"Allah kimseye zulmetmez! Herkes ahirette işlediği günahların cezasını görecektir" buyurur.
Sevdiği "bir genç" vardır.
Bu genç, bu zata gelip;
"Hocam hiç huzurum yok, bana ne tavsiye edersiniz?" diye sorar
Büyük veli cevaben;
"Evlâdım! Sen huzurlu olmak mı istiyorsun?" diye sorar.
Delikanlı;
"Evet efendim" deyince;
"Öyleyse ölümü hiç unutma! Ölüme hazırlan, ölüme hazır olmak insana huzur ve mutluluk verir" buyurur.
Ve ilâve eder:
"Kim ölüme hazır değilse eceli geldiğinde bir telâşa kapılır! Ne yapacağını şaşırır, eli ayağına dolaşır... Hem sonra ölümü çok hatırlamak ömrü uzatır."
? ? ?
Cerrahzade Muslihiddin Efendinin talebesinden biri, gece evde mum ışığında ders çalışırken uyuyakalır.
Bir süre sonra mum erir.
altındaki ahşap tutuşur.
Ancak o, derin uykudadır.
Rüyasında Cerrahzade Efendi görünür ve telâşla seslenir:
"Kalk, mumu söndür!"
Korkuyla uyanır genç!
Fırlayıp söndürür ateşi.
Sabah hocasına gittiğinde "Evlâdım! Bir daha mumu söndürmeden sakın uyuma. Neredeyse evi yakacaktın" buyurur.
.Yağı ve fitili hazır iki kandil"
29-05-2015 01:00
Ahmed ve Muhammed Bican kardeşler; kendilerine "mürşit" aradıkları günlerde Hacı Bayram-ı Veli hazretleri birkaç kişiyle Edirne'den Ankara'ya doğru yola çıkar.
Bir müddet giderler.
Bir ara yanındakiler telâşlanır!
Zira Gelibolu'ya sapmışlardır.
Ancak büyük veli sakindir.
"Devam edelim! Belki bu havalide bizi bekleyenler vardır" buyurur.
Nihayet Gelibolu'ya varırlar.
Ve bir evde konaklarlar.
Az sonra kapıya "iki genç" gelir.
Bunlar; Ahmed Bican ve Muhammed Bican kardeşlerdir.
Girip edeple otururlar.
Kendilerini tanıtmak isterler.
Lâkin büyük veli "Lüzum yok, biz sevdiklerimizi tanırız" buyurur.
Onlar çok sevinirler.
Büyük veli, bu iki gence sevgiyle bakıp "Yağı ve fitili hazır iki kandil. Bize yalnız kibriti çakmak kalmış" buyurur.
İki kardeş, bulmuşlardır aradıklarını.
Huzurunda kemale gelirler.
? ? ?
Hacı Bayram-ı Veli hazretlerine bir gün bazı sevdikleri gelip;
"Evliyâ öldükten sonra ruhlarından feyiz alınır mı efendim?" diye sordular.
Büyük zat cevaben;
"Evet, hatta vefatlarından sonra daha çok feyiz verirler, ama şartları var. En mühimi, o büyükleri çok sevmek ve ehl-i sünnet itikadında olmaktır. Ayrıca günah işlememek ve namazları dosdoğru kılmaktır" buyurdu.
.Niçin ayakta dinliyormuş?
30-05-2015 01:00
Allah dostlarından Ahmed Bican (rahmetullahi aleyh) bir gün câmide vaaz etmektedir.
Bir ara başını kaldırır.
Ağabeyi Muhammed Bican'ı görür caminin hemen girişinde.
Fakat o da ne?!..
Ayakta dinlemektedir kendisini.
Akşam eve gelir.
Ve bunu annesine anlatıp;
"Anneciğim! Ağabeyimden bunun sebebini öğren" diye rica eder.
Kadıncağız;
"Peki oğlum" der.
Ve öbür oğluna sorar bunun hikmetini.
O da cevabında;
"Anneciğim! Kardeşim Ahmet, Hacı Bayram-ı Veli hazretlerini gördükten sonra bir başka Ahmet oldu. Sözleri hikmet saçıyor, ben de istifade etmek için câmiye gittiğimde sayısız melekler gördüm içeride. Huşuyla dinliyorlardı sohbeti. İzdihamdan oturacak yer bulamadım. Mecburen ayakta dinledim" diye söyler.
Annesi bunu öğrenir.
Ve oğlu Ahmed'e anlatır.
Ahmet Bican, sevineceğine mahzunlaşır.
Hatta üzülür!
Ve annesine;
"Ben niçin melekleri göremiyorum anneciğim?" diye sorar.
Annesi de cevabında;
"Evlâdım! Sen bebekken bir gün namaza durmuştum. Birden ağlamaya başladın! Çünkü acıkmıştın. Bir komşu kadın seni kucağına alıp emzirdi. Meğer abdesti yokmuş" diye anlatır.
."Ona benim ismimi koy!.."
31-05-2015 01:00
Peygamberimiz "sallallahü aleyhi ve sellem" bir gün Eshab-ı kiram ile bir yerde oturuyordu.
Buyurdu ki:
"Bana Cebrail aleyhisselâm gelip Hamza bin Abdülmuttalip için 'Göktekiler katında Allah'ın ve Resulünün aslanıdır' diye yazıldığını haber verdi."
Hazret-i Hamza (radıyallahü anh), orta boyluydu. Kılıcını çok iyi kullanır, pek mükemmel ok atardı.
Pehlivan ve çok mert bir kimseydi. Efendimiz onun kabrini ziyarete giderdi.
Ve selâm verirdi.
Mezardan ânında;
"Ve aleyküm selâm yâ Resulallah!" diye cevap gelirdi.
? ? ?
Hazret-i Fatıma der ki: "Bir gün Hazret-i Hamza'nın kabrini ziyarete gittim ve 'Esselâmü aleyke ey Resulullah'ın amcası!' dedim.
O an kabirden;
'Aleyküm selâm ve rahmetullah ey Resulallah'ın kızı!' diye cevap geldi."
? ? ?
Yine nakledilir ki:
Şeyh Muhammed isminde âlim ve veli bir kimse de Hazret-i Hamza'nın kabrini ziyarete gitti.
Selâm verdi...
Kabr-i şeriften;
"Aleyküm selâm yâ Şeyh Muhammed! Bu sene senin bir erkek evlâdın olacak, ona benim ismimi koy" diye cevap geldi.
Hakikaten oğlu oldu.
Adını Hamza koydu.
..Biliniz ki kibir büyük felâkettir!"
01-06-2015 01:00
1600'lü yıllar... Ahmed Cahidi Efendi bir gün sohbetinde "Evlâtlarım! Biliniz ki kibir insanın en büyük felâketidir" buyurur.
Anlatıldığına göre; bu zat bir gün çıkar evden, gider iskeleye.
Çanakkale'ye geçecektir.
Ancak parası olmadığı için kayıkçılar almazlar onu kayıklarına.
Mahzun hâlde eve döner.
Ve anlatır hanımına.
Kerime hatun da hâl ehlidir.
Onu üzgün görünce üzülür!
Ve eline bir seccade verip;
"Al şu seccadeyi, bin üstüne, geç karşıya. Gizleme artık kendini" der.
Mübarek zat bunu pek istemez.
Ama mecbur kalmıştır.
Yapar dediğini, geçer karşıya.
Ertesi gün ne kadar kayıkçı varsa hepsi dergâhta alır soluğu.
"Talebesi" olmuşlardır.
Hatta âşıkları.
Ahmed Cahidi Efendi, sevdiklerinin gönlüne "Allah korkusunu" nakşeder! Ölümü hatırlatır.
Bir gün sohbetinde;
"Sabırlı, cömert, yumuşak ve affedici olun! Kendinize; 'İnsan, ancak bu kadar iyi olabilir' dedirtin" buyurur.
Dinleyenler;
"İyi Müslüman olmak için ne lâzım efendim?" derler.
Cevabında;
"Üç şey lâzım, ilim, amel ve ihlâs. Yani İslâmiyet'i öğrenmek, öğrendiklerini yapmak ve her şeyi yalnız Allah için yapmaktır" buyurur.
.Dünyalığa ihtiyacımız yoktur"
02-06-2015 01:00
Devrin padişahı olan Dördüncü Mehmet Han, Ahmed Cahidi Efendi'yi bir gece rüyada görür. Uyanınca kalbini "onun sevgisiyle" dolu bulur.
Onun hasretiyle yanar kavrulur.
Ve dayanamaz, ziyaretine gider.
Önünde diz çöker.
Hayır duasını alır.
Huzurdan ayrılacağı zaman önüne bir kese dolusu "altın" bırakır.
Ancak o, kabul etmez.
Sebebini sorunca da;
"Dünyalığa ihtiyacımız yoktur. Onu ihtiyacı olanlara ver!" buyurur.
? ? ?
Osmanlı Sultanı, anlamıştır bir "Gönül Sultanının" huzurunda olduğunu.
Ona "Sultan" unvanını verir.
Ve huzurundan ayrılır.
Bu mübarek zat o günden sonra "Evliya Sultan" diye anılır.
Ahmed Cahidi Efendi'nin mübarek kabri, Gelibolu'da, Kilid-ül bahr köyündedir.
? ? ?
Bir gün sohbetinde;
"Kardeşlerim! İmânsız ölene ahirette merhamet edilmeyecek, cehennemde sonsuz yanacaktır. Ama büyük günah işleyip de tövbesiz ölen bir Müslüman; şefaat ile veya İslâmiyet'i yaydığı için affedilecektir" buyurdu.
Dinleyenler sordu:
"Hikmeti ne efendim?"
Ahmet Cahidi Efendi;
"Çünkü büyüklerimiz; 'Allahü teâlânın en çok sevdiği amel, Onun dinine hizmet etmektir' buyuruyorlar" diye cevap verdi.
.Geçim sıkıntısının sebebi nedir?
03-06-2015 01:00
Gelibolulu velilerden Ahmed Cahidi Efendi'ye bir gün sevdikleri gelerek "Efendim, geçim sıkıntısı çekiyoruz, sebep ne olabilir?" diye sordular.
Cevabında;
"Evde bereketsizlik, namaz kılmamaktandır" buyurdu.
Ve şunu anlattı:
"Sahabeden biri bir gün Efendimize gelip 'Yâ Resulallah! Kazancım bol, ama geçim sıkıntısı çekiyorum' diye arz etti.
Efendimiz sordu:
'Evinizde namaz kılmayan var mı?'
'Yoktur yâ Resulallah!'
'Komşularınızdan var mı?'
'Hayır yâ Resulallah yoktur.'
'Mahallenizde var mı?'
'O da yoktur yâ Resulallah!'
O zaman Efendimiz;
'Bir araştır bakalım. Acaba mahallenizden namaz kılmayan biri geçmiş mi?' diye sordular.
Gidip araştırdı...
Ve gelip 'Öyle biri geçmemiş yâ Resulallah!' diye arz etti.
Resûl-i Ekrem;
'Yine de bu bereketsizlik, namaz kılmamaktandır' buyurdu.
O sahabi izin alıp gitti.
Bir müddet sonra gelip 'Yâ Resulallah! Geçenlerde namaz kılmayan birinin cenazesi bizim mahalleden geçerken tabutu bizim evin duvarını çizmiş' diye arz etti.
Peygamberimiz;
'İşte sebep bu. O duvarı yıkıp yeniden yapın!' buyurdu.
Denileni yapınca eve bereket geldi..."
.Dua etseniz de yağmur yağsa"
04-06-2015 01:00
1400'lü yıllar... Kalpleri nurlandıran bir "Allah dostu" vardır Edirne'de.
Evliya Kâsım Paşa.
Hak âşığı bir evliya.
O yörenin halkına "manevi zırh"olur.
Hem sebeb-i bereket.
Bir sene çok şiddetli sıcak olur Edirne'de.
Gökten damla düşmez yere.
Toprak âdeta kavrulur.
İnsanlar perişan olur!
Ve "kıtlık" başlar...
Halk çaresizdir!
Bu zata koşar ve "Paşam, bir dua etseniz de yağmur yağsa yoksa mahvolacağız!" diye yalvarırlar.
Mübarek zat açar ellerini.
Yağmur için dua eder.
Ellerini yüzüne sürmeye vakit bulamaz, gürülder gök.
Ardından "rahmet" boşanır.
Hem kovadan boşalırcasına.
İnsanlar da kanar suya, hayvanat da.
Öyle ki; "yeter!" derler.
? ? ?
Evliya Kâsım Paşa bir gün sohbetinde "En kıymetli ibâdet namazdır. Namaz, zikirdir. Çünkü günde en az beş defa Allah'ı hatırlatıyor bize" buyurur.
Cemaat anlamaz.
"Nasıl?" derler.
Şöyle izah eder:
"Meselâ 'namaza ne kadar var', 'ezan okundu mu', 'namaza on dakika kaldı', 'vakit tamam', 'kalkıp abdest alayım' gibi konuşmaların hepsi namazla ilgili konuşmalardır ki Allahü teâlâyı hatırlatır ve hepsi de zikirdir..."
.Ben senden sirke istemedim ki!.."
05-06-2015 01:00
Evliya Kasım Paşa bir gün dereye iner.
Orada abdest alacaktır.
Hava da çok sıcaktır...
Tam o sırada Nasrani bir adam, "şarap" yüklü katırıyla çıkagelir.
Köprüden geçecektir.
Ancak katır ürker, yükler yıkılır!
Büyük veli, abdestini yarım bırakır.
Koşup yardım eder adama.
Yükleri birlikte yüklerler hayvana.
Nasrani çok duygulanır!
Ve teşekkür edip ayrılır.
Az sonra bir dükkânın önünde durup yükleri içeri taşır.
Lâkin şişeleri gören dükkân sahibinin suratı asılır.
Ve kendisine;
"Ben senden 'sirke' istemedim ki 'şarap' istedim" der.
Gerçekten de şişelerde "sirke" vardır.
Nasrani ne diyeceğini bilemez.
Az önceki hadiseyi düşünür.
Ve başlar ağlamaya!
Zira o anda kalbine "tatlı tatlı bir şeyler" başlamıştır akmaya.
Hızla geri döner.
Bulur Kasım ?Paşa'yı.
"Bana İslâm'ı anlat!" der
Diz çöküp söyler şehadeti!
Hatta "talebesi" olur o an.
Ve bir daha ayrılmaz yanından.
? ? ?
Bu zat sohbetlerinde;
"İyi Müslüman; önce dinini öğrenir, doğru anlar, öğrendiğiyle amel eder, bunları başkalarına da öğretmeye çalışır ve kimseyi incitmez" buyurur sık sık...
.Halil İbrahim bereketi...
06-06-2015 01:00
Vaktiyle iki kardeş vardır.
Büyüğü Halil, küçüğü İbrahim.
Halil evli çocuklu, İbrahim bekârdır. Ortak bir tarlaları vardır bunların. Ne mahsul çıkarsa iki pay ederler.
Böylece geçinip giderler.
Bir yıl yine buğdayı harman yapıp ikiye ayırırlar.
Halil, teklif yapar;
"İbrahim! Ben gidip çuvalları getireyim, sen buğdayı bekle."
İbrahim "peki âbi!" der.
Halil ambara gider.
O gidince İbrahim içinden;
"Abim evli ve çocuklu, onun evine daha çok buğday lâzım" der.
Ve kendi payından onunkine aktarır.
Az sonra Halil gelip;
"Haydi İbrahim! Önce sen doldur da ambara taşı" der.
İbrahim kendi yığınından bir çuval doldurup düşer yola.
Bu defa Halil;
"Ben evliyim, kurulu düzenim var. Ama kardeşim bekâr. O daha çalışıp para biriktirecek, ev kurup evlenecek" der.
Ve kendi payından onunkine atar.
Bu, böyle sürüp gider...
Nihayet akşam olur.
Ve karanlık basar.
Görürler ki bitmiyor buğdaylar.
Hak teâlâ bu hâli çok beğenir.
Buğdaylarına "bin bereket" verir.
Günlerce taşır, bitiremezler.
Aksine çoğalır buğdayları.
Dolar taşar ambarları.
Bugün "bereket" denilince gayriihtiyari bu kardeşler akla gelir.
Halil İbrahim bereketi...
.Dergâhı terk edip dağa çıktı!..
07-06-2015 01:00
Yunus Emre, hocası Taptuk Emre hazretlerine (rahmetullahi aleyhima) "otuz sene" hizmet etti.
Ama istifade etmediğini zannetti...
Öyle vehmetti kendi kendine.
Bu üzüntüyle terk etti dergâhı.
Ve çıktı dağlara.
Baş açık yalın ayak dolaşırken "iki kişiye" rastladı oralarda.
Oturup sohbet ettiler.
Birbirlerini sevdiler.
Yemek vakti gelince o kimselerden biri dua etti. O anda gökten yemek dolu bir "tepsi" indi önlerine.
Yiyip doydular...
Akşama öbürü dua etti.
Yine bir "tepsi" indi gökten.
Yine yiyip doydular.
Ve ertesi gün oldu...
Sohbet muhabbet derken acıktılar.
O "iki kişi" Yunus'a dönüp "Haydi sıra sende... Şimdi de sen dua et" dediler
Yunus Emre;
"Ben mi? Benim duamla ne yaprak deprenir, ne yemek gelir" dedi.
O kimseler;
"Hayır hayır, dua etmen lâzım... Usulümüz böyle" dediler.
Mecbur kaldı.
Ve el kaldırıp;
"Yâ İlâhî!.. Onlar kimin hatırına dua ettilerse o makbul zatın hürmetine bize sofra gönder" diye yalvardı.
Duası bitti.
Gökten "iki sofra" indi.
Öbürleri şaşırdılar! (Devamı yarın)
.Senin yerin bizim kalbimizdir"
08-06-2015 01:00
(Dünden devam)
Onlar; Yunus Emre'ye "Arkadaş, hani senin duan kabul olmazdı. Sen kimin hürmetine dua ettin?" dediler.
Cevap verdi ki:
"Önce siz deseniz."
O kimseler;
"Biz, 'Taptuk dergâhına hizmet eden Yunus Emre hürmetine' diye dua etmiştik" dediler.
Yunus Emre;
"Ben de 'Yâ Rabbî! Arkadaşlarım kimin hürmetine dua ettilerse o makbul zatın hürmetine' diye dua ettim" dedi.
Onlar da şaşırmıştı?!
Biri, Yunus'a dönüp;
"Bir garip insansın. İsmin ne senin arkadaş?" dedi
Cevaben;
"Şaşkın Yunus!" dedi.
Ve ayrıldı onlardan.
Geri dönüyordu.
Ama ne dönüş...
Hücrelerine kadar pişmandı dergâhı terk ettiğine. Gelip boylu boyuna uzandı dergâhın eşiğine.
Hocasının gözleri görmüyor, el yordamıyla zorlukla yürüyordu.
O ara dışarı çıkacaktı.
Kalktı ve eşiğe kadar geldi.
Ayağı bir şeye takıldı.
O vakit anladı meseleyi.
"Bu, bizim Yunus mu? Senin yerin kalbimizdir, burada ne ararsın?" buyurdu.
Ve elinden tutup kaldırdı.
İşte "Yunus", Yunusluğunu o gün aldı.
Yüzyıllar geçtiyse de unutulmadı...
.Merak etme! Akşama alırsın!"
09-06-2015 01:00
Hayyat-ı Vehbi hazretlerinin meşhur ismi "Terzi Baba"dır. Kumaşa her iğne batırışta "Allah!" dermiş.
Çekerken bir daha.
Allah! Allah! Allah!..
Bir gün fakir "bir seyyah" gelir Erzincan'a.
Öyle ki; paltosu görünmez yamadan.
Çok eski, yırtık ve lime lime.
Tamir ettirmek ister.
İster, ama nafile.
Zira bütün terziler;
"İşimiz çok" deyip savarlar başlarından.
Hatta bir tanesi, ona Terzi Baba'nın dükkânını gösterip;
"Şu terziye git!" der.
Ardından da güler.
Garip buna inanır.
Ve çekinerek gidip;
"Efendi baba! Acaba şu paltoyu tamir eder misin?" diye sorar.
Terzi Baba hazretleri;
"Hayhay!" der ve içeri alır.
İltifat eder, yer gösterir.
Hâl hatır sorup gönlünü alır.
Palto için de;
"Merak etme, akşama alırsın" der.
Adam sevinerek ayrılır.
O gidince pejmürde paltoyu önce bir güzel yıkayıp temizler.
Yamar, diker, tamir eder.
Ve akşama teslim eder.
Üstelik para da istemez.
Garip açar ellerini.
"Yâ Rabbî! Aç bu kulunun kalbini" diye Rabbine yalvarır.
Duası ânında kabul olur.
Terzi Baba'nın kalp gözü açılır.
."Ben, dünya için Allah demem!"
10-06-2015 01:00
Bağdat'ta Mevlâna Halid hazretleri; bir talebesini, irşat için Anadolu'ya göndermiştir.
O zat da Bağdat'tan çıkar.
Doğruca Erzincan'a gelir.
Ve Terzi Baba ile görüşüp;
"Sana bir teklifim var. Dediğimi yaparsan çok 'menfaatlere' kavuşursun. Yapacağın iş, sadece 'Allah' demek" der.
Terzi Baba ânında reddeder.
Sebebini sorunca da;
"Ben, dünya için Allah demem!" der.
Çünkü "menfaat" kelimesinden, "dünya menfaatini" anlamıştır.
O gelen zat;
"Hayır hayır!.. Allah demekle 'dünya sevgisinden' kurtulup 'Allah sevgisine' kavuşacaksın" der.
Terzi Baba;
"O zaman tamam" der.
Ve onun irşadiyle açılır kalp gözü.
Büyük devlete erer.
? ? ?
Bu zat bir gün sohbetinde;
"Bir farz namazı özrü yokken kazaya bırakmak büyük günahtır. Bu büyük günah, her namaz kılacak kadar 'boş vakitler' geçince bir misli artar" buyurdu.
Dinleyenler sordu:
"Hikmeti nedir efendim?"
Büyük veli cevaben;
"Çünkü o namazı boş zamanlarında hemen kaza etmek de farzdır. Hesaba ve sayıya sığmayan bu müthiş günahtan ve azabından kurtulmak için kazaya kalan bu namazları bir an önce kılıp bitirmelidir" buyurdu.
.İman ettiğinde yaşı altmış idi
11-06-2015 01:00
Hassan bin Sabit (radıyallahü anh), Müslüman olmadan önce de meşhur şâirlerden olup Gassani hükümdarları sarayına mensuptu.
Resulullah Efendimizin geleceğini Yahudi âlimlerinden işitmişti.
Şöyle ki;
Bir Yahudi âlimi vardı.
O, bir gün Medine'ye geldi.
Ve yüksek bir yere çıkıp;
"Ey Yahudiler!" diye seslendi.
Cümle Yahudiler toplandılar.
Ve "Ne var, ne diyorsun?" dediler.
O, yine yüksek sesle;
"Bu gece âhir zaman Peygamberi Ahmed'in yıldızı doğdu" diye bağırdı.
? ? ?
Resul aleyhisselâm, peygamberliğini açıklayıp dine davete başlayınca Hazrec kabilesi de İslâmiyet'le şereflendi...
Müslüman olanların arasında Hassan bin Sabit de vardı.
Ve yaşı altmış idi.
Hassan bin Sabit Müslüman olduktan sonra Efendimizin yanından ayrılmadı.
Onu metheden çok şiir söyledi.
Bedir'e katılmadı.
Medine'de kaldı.
Sevgili Peygamberimiz ona, yaşlı ve bedenen zayıf olduğundan Medine'de vazife vermişlerdi.
Savaşa katılamadı.
Ama boş da durmadı.
Müslümanları cihada teşvik eden şiirler yazdı. Müşrik şâirlerin Müslümanlara karşı yazdığı şiirlere cevap verip onları hicvetti. Bu şiirleri pek tesirli olmuştur.
.Efendimizin çok hoşuna gitti
12-06-2015 01:00
Eshab-ı kiramdan Hassan bin Sabit hazretlerine bazıları;
"Yâ Hassan! Sen Bedir Gazası'na katılamadığın için cihad sevabına ve cihada katılanlara verilen müjdelere kavuşamadın" demişlerdi.
O da buna çok üzülmüştü!
Efendimiz bunu işittiler.
Ve onu teselli ettiler.
Şöyle ki;
Onun, İslâm düşmanlarına karşı yazdığı şiirlerin her bir kelimesine verilen sevabın, cihat sevabından daha çok olduğunu beyan buyurdular.
Hassan bunu duydu.
Çok sevindi.
Ve teselli buldu.
Yine Sevgili Peygamberimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), onun hakkında;
"Hassan'ın beyitleri, düşmana ok ve kılıç darbesinden daha çok tesirlidir" buyurmuştu.
***
Hassan bin Sabit (radıyallahü anh) bir gün mescid-i şerif içinde müşriklerin aleyhinde "bir şiir" okudu...
Efendimiz de mescitteydi.
Bu şiiri dinledi.
Çok hoşuna gitti.
Ve "Ey Hassan! Sen müşriklerin yüz karalarını ortaya koydukça Cebrail seninledir... Eshabım silâhla harb ettiği gibi sen de dille harb et" buyurdu.
Hazret-i Hassan sevindi.
Huzur bulup neşelendi.
Ve böylece cihadın en kıymetlilerinden olan "sözle ve yazıyla cihad etmek" şerefine kavuşanların ilki olmakla şereflendi...
.Ölümü bilen kötülük yapamaz
13-06-2015 01:00
Kâ'b bin Eşref adlı Yahudi bir şâir vardı.
Bu bedbaht adam, Bedir'de ölen Mekkeli müşrikler için "bir şiir" söylemişti.
Peygamberimiz Hassan bin Sabit'e bir şiir yazmasını emretti.
O da bu emri aldı.
"Başüstüne" dedi.
Ve bir şiir yazdı.
Bu şiir o derece tesirli oldu ki; Mekkeli müşriklerden hiçbiri o Yahudi şâiri evinde misafir etmeye cesaret gösteremedi...
Hazret-i Ömer'in halifeliği devrinde iyice yaşlanmıştı.
Gözleri görmez oldu.
Daha sonra vefat etti...
Resulullah Efendimiz;
"Muhakkak ki Allahü teâlâ Resulünü övmek ve müdafaa etmek hususunda Hassan'ı, ruh-ül-kudüs (Cebrail aleyhisselâm) ile takviye etmektedir" buyurmuştur.
? ? ?
Bu sahabiye sordular:
"En iyi nasihatçi nedir?"
Cevabında;
"Ölümdür. Zira ölümü düşünen, kötülük yapamaz. Çünkü öldüğünde her yaptığından hesaba çekileceğini bilir. Cehennemi düşününce günah işlemeye güç bulamaz" buyurdu.
Bir gün de;
"Teheccüd ne demektir?" diye sordular bu büyük sahabiye.
Cevabında;
"Teheccüd, uykuyu terk etmektir. Peygamberimiz muhârebelerde bile teheccüd kılardı" buyurdu.
."Hutbeyi okumaya şu zat lâyıktır"
14-06-2015 01:00
Yıldırım Bayezid Han Niğbolu seferinden dönünce Bursa'da Ulu Câmi'yi inşa ettirdi.
Câmi tamamlandı.
Bir cuma günü idi.
Açılış yapılacaktı. İnsanlar akın akın geliyordu... Yıldırım Bayezid Han, damadı Emir Sultan, Molla Fenari ve diğer âlimler, hocalar, hâfızlar, veliler...
Padişah, hutbe okuma vazifesini Emir Sultan hazretlerine verdi. O ise Somuncu Baba'yı gösterip "Hutbeyi okumaya ancak şu zat lâyıktır" dedi.
O da ayağa kalktı.
Emir Sultan'ın yanına geldi ve kulağına eğilip "Beni ele verdiniz?" dedi. Cemaat bu olanları görüyor, neticeyi merak ediyordu.
Zira Somuncu Baba, onların nazarında ekmek satan "bir ihtiyar"dı.
İşte bu zat minbere çıktı.
Ve "Fâtiha"nın yedi türlü tefsirini yaptı... Birinciyi herkes anladı. İkinciyi bir kısmı, üçüncüyü çok azı anladı. Dördüncü ve sonrakileri kimse anlayamadı.
Nihayet namaz bitti.
Cemaat çıkmaya başladı.
Câminin üç kapısı vardı. Üçünden de çıkan, "Elhamdülillah Somuncu Baba'nın elini öptüm" diyordu.
Bu veli bunu işitıp;
"Bu şehirde sırrım fâş oldu" dedi ve terk etti Bursa'yı... Molla Fenari hazretleri koşup bir "çınarın" dibinde yetişti ve geri döndürmek için çok dil döktü.
Ama kabul ettiremedi.
Büyük veli yüzünü Bursa'ya çevirip şehre ve Bursalılara dua etti... Bursalılar, o çınara "Dua Çınarı" diyorlar.
.Ankara'da genç bir âlim var
15-06-2015 01:00
Evliyanın büyüklerinden Hamid-i Aksarayi hazretleri (rahmetullahi aleyh) bir gün bir talebesini çağırıp;
"Ankara'da Numan adında genç bir âlim var. Onu bul, buraya davet eyle" diye emretti bu gence.
Talebe cevaben;
"Başüstüne efendim" dedi.
Ve o gün gitti Ankara'ya.
O âlimi sorup buldu.
Hocasının emrini bildirdi.
Numan, zâhiri ilimleri bitirmişti.
Daveti kabul etti.
Ve birlikte Kayseri'ye döndüler.
Ancak genç Numan, kendisini çağıran zatı çok merak ediyordu...
Kurban Bayramı idi.
O gün girdi huzuruna.
Hamid-i Aksarayi hazretleri, onu çok sevdi. Bu yüzden "Bayram" diye hitap etti kendisine. İşte bu Numan, yetişip "Hacı Bayram-ı Veli" hazretleri oldu.
? ? ?
Hamid-i Aksarayi hazretleri; Bursa'da, insanlardan gizlerdi kendisini.
Büyüklüğünü kimse bilmezdi.
Zira o, dağlardan merkebiyle odun getiriyor, fırını yakıyor ve pişirdiği ekmekleri bir küfeye doldurup "Somun! Somun!" diye bağırıp satıyordu sokaklarda.
Bursalılar onu severlerdi.
Ekmeği de çok lezzetliydi.
Kapışırlardı ekmeklerini.
İşte bu büyük veli, Bursa sokaklarında dolaşıp "Somun! somun!" diye bağırıp ekmek sattığından "Somuncu Baba" diye tanınmıştı halk arasında...
.Şunu pişirir misiniz efendim?"
16-06-2015 01:00
Evliyanın büyüklerinden Hamid-i Aksarayi hazretleri bir gün fırından çıkarken Emir Sultan hazretleriyle karşılaştı kapıda.
Onu görünce durdu.
Ayaküstü konuştular.
Hazret-i Emir, elindeki çömleği büyük veliye uzatıp "Şunu pişirir misiniz" dedi.
O da "peki olur" buyurdu.
Ve çömleği alıp sürdü fırına.
Ardından çıkarıp verdi ona.
Emir Sultan çömleği aldı.
Hayretinden şaşıp kaldı.
Bu işi hiç aklı almadı.
Zira bu kadarcık kısa zamanda çömleğin piştiğine çok şaşırmıştı?!
Eğilip baktı fırının içine.
Bir de ne görsün?!
Hiç "ateş" de yoktu.
Ateşsiz pişmişti...
? ? ?
Bu zat bir gün sevdiği bazı kimselerle sohbet ediyordu. Cemaatten biri cehennemle ilgili bir şey sordu.
O kişiye cevaben;
"Cehennem şimdi var... Sıcaklığı çok şiddetlidir, bir an dayanılmaz. Oradan 'bir kıvılcım' dünyaya gelse dünya erir ve yok olur" buyurdu.
Yine sordu ki:
"Soğuk cehennem de mi var efendim?"
Cevabında;
"Evet, 'Zemherir' denen soğuk cehennem vardır ve soğukluğu pek şiddetlidir! Bir an dayanılmaz. Kâfirlere; bir soğuk bir
sıcak, sonra soğuk daha sonra da sıcak cehenneme atılarak azap yapılacaktır" buyurdu.
.Yâ Rabbî! Hâlim sana malûm"
17-06-2015 01:00
Şaban-ı Veli hazretleri zamanında birinin bir kimseye "beş yüz" akçe borcu vardı.
Ve ödeyemiyordu.
Ama alacaklı bu...
Sıkıştırıyordu zavallıyı!
Bir gün yine gelip alacağını istediğinde "Biraz mühlet ver" dedi. Vermeyince koştu bir "veli zatın" türbesine.
Bir "Fâtiha" gönderdi.
Sonra el kaldırıp;
"Yâ Rabbî! Hâlim sana malûm. Bu veli hürmetine bana borcum kadar akçe gönder" diye yalvardı.
Geri gelirken birini hatırladı.
"Şaban-ı Veli" hazretlerini.
Hemen koştu evine.
Diz çöktü karşısında.
İyi de nasıl söyleyecekti? O, bunu düşünüyordu ki o anda büyük veli, ona bir "minder" gösterip "Şu minderi kaldır da altındaki paraları al" buyurdu.
O da minderi kaldırdı.
Utanarak birazcık aldı.
Ama onun, "beş yüz" akçeye ihtiyacı vardı.
"Bunlar yetmez" diye düşünürken mübarek zat "Sıkılma evlât! Ne kadar varsa hepsini al!" buyurdu
"Başüstüne" dedi.
Ve hepsini alıverdi.
Şaban-ı Veli "Yâ Rabbî! Bu kulunu bir daha darda koyma" diye yalvardı.
Adamcağız "âmin" dedi.
Parayı ve duayı alıp döndü.
Acele saydı, şaşırıp kaldı!
Zira tam "borcu" kadardı.
Koşarak gitti alacaklısına.
Borcunu ödeyip şükretti Mevlâsına...
."Hemen hazırlanın, vaktimiz yok!"
18-06-2015 01:00
Şems-i Tebrizi hazretleri Konya'ya gelince Hazret-i Mevlâna onu görüp âşık oldu.
İkisi "bir odaya" kapandılar.
Gece gündüz sohbet ediyorlardı.
Fakat Mevlâna hazretlerinin talebeleri, sevenleri ve şehrin ileri gelen âlimleri bu hâli beğenmediler.
Bir cuma gecesiydi...
Bütün âlimler anlaşarak "Mevlâna bizi bıraktı" diye Konya'yı terk edip Denizli'ye gittiler. Sultan Alaaddin buna çok üzüldü!
Bir hayli içerledi.
Ve ertesi gün oldu...
Sultan, Sadreddin-i Konevi'ye "Efendi hazretleri! Âlimler Konya'yı terk edip Denizli'ye gitmişler. Diyorum ki Denizli'ye gidesin ve onları alıp geri getiresin" dedi.
"Hemen mi sultanım?"
"Evet, cuma namazına burada olsunlar."
"Başüstüne" dedi ve Allah'ın izniyle "bir anda" vardı Denizli'ye.
O âlimleri buldu ve;
"Sultanımız sizi bugün cuma namazına bekliyor" dedi.
Âlimler şaşırdılar!
"Bu imkânsız. Konya üç günlük yol. Cuma namazına iki saat var" dediler.
Cevaben;
"Siz 'peki' deyin. Hak teâlâ her şeye kâdirdir" buyurdu.
"Pekâlâ" dediler.
Ve bindiler hayvanlarına. Bir iki konak gitmişlerdi ki Konya göründü karşıdan.
Padişah çok sevindi...
Teşekkür etti Sadreddin Konevi'ye. Âlimler bu "kerameti" gördüler. Sadreddin Konevi hazretlerini daha çok sevdiler...
.Onun gibi bir âlim şimdi yoktur!
19-06-2015 01:00
Mevlâna Halid-i Bağdâdi hazretleri, çok büyük bir veliydi.
Asrın müceddidiydi.
Hazret-i Osman'ın evlâdındandır. O devirdeki âlimler "Onun gibi bir âlim şimdi yoktur" demişlerdir.
Yirmi bir yaşında "büyük bir âlim" oldu. Tek düşüncesi, Medine'ye varıp Resulullah Efendimizi ziyaret etmekti.
"Onun aşkıyla" yanıyordu.
Ve bir gün Medine'ye vardı. Edeple ziyaretini yaptı ve kalbinden "Bir rehber bulsam gerek" diye düşündü.
O gün bir zata rastladı.
Huzuruna varıp "Bana nasihat eder misiniz" dedi. O zat cevaben "Kâbe'yi ziyarete gittiğinde edebe aykırı bir şey görürsen hemen reddetme" diye öğüt verdi.
O da hemen;
"Peki efendim" dedi.
Ve Mekke'ye geldi. Kâbe'ye yaklaşınca bir zatın Beytullah'a sırt çevirmiş hâlde kendisine baktığını gördü.
Bu hâli beğenmeyıp;
"Utanmadan Kâbe'ye sırt çevirmiş oturuyor. Beytullah'ta böyle edepsizlik olur mu?" diye düşündü...
O zat ona;
"Ey kişi! Bilmiyor musun ki mümine hürmet, Kâbe'ye hürmetten önce gelir. Bunun için yüzümü sana çevirmiştim. Hem Medine'deki zatın nasihatini ne çabuk unuttun?" dedi.
O, bunu işitince özür diledi ve "Beni de talebeliğe kabul edin" diye rica etti. O zat ise "Senin işin Hindistan'da hâllolur. Sen acele oraya git" dedi...
."Senin işin Hindistan'da hâllolur"
20-06-2015 01:00
Mevlâna Halid-i Bağdâdi hazretlerine, Mekke'de bir veli zat "Senin işin Hindistan'da hâllolur" demişti. Derken Hindistan'dan "bir genç" geldi.
İsmi Mirza Abdürrahim.
Abdullah-ı Dehlevi hazretlerinin talebesiydi ve "Efendim, hocam Abdullah-ı Dehlevi hazretleri, zât-ı âlinizi Hindistan'a davet ediyor" diye arz etti.
O da bunu bekliyordu zaten.
Baş başa sohbete başladılar.
Talebeler "bu gence" kızıyorlardı.
Ancak bunda "gizli hikmet" vardı.
Şöyle ki;
Resulullah'tan gelen ilim, feyiz ve nurlar, Abdullah-ı Dehlevi hazretlerinin kalbine akmış, o da "bu emaneti" teslim etmek için "ehil" birini arıyordu.
Kalp gözüyle baktı.
Ve o kimseyi gördü.
Bu ehil kişi, Bağdat'ta "Mevlâna Halid" adında genç bir âlimdi. Ama Hindistan ile Bağdat arası "bir senelik" yoldu o devirde. İşte o talebeyle Mevlâna Halid hazretleri, Hindistan yolculuğuna çıktılar bir gün.
Ama talebeleri üzülüyordu.
Halk da onu çok seviyordu.
Onu bu yoldan çevirmek için çok yalvardılar, ama fayda etmedi. Son olarak "Hindistan yolu tehlikelerle dolu, karanlık ve zulmetlidir, gitmeyin" dediler.
O ise kesin kararlıydı.
Böyle söyleyenlere;
"Öyle ama âb-ı hayat zulümatta bulunur" buyurdu. Bir "gülün" kokusunu alan "bülbül" misali bir an önce Hindistan'a varmayı istiyordu. Kimseyi dinlemeyip yola koyuldular.
Herkes, gözyaşlarıyla uğurladı onları!..
."Ey nefsim, boşuna sızlanma!"
21-06-2015 01:00
Mevlâna Halid-i Bağdâdi hazretleri, Bağdat'tan çıkıp bir senelik yolculuktan sonra "Delhi"ye vardı.
Delhi toprağına ayak bastığında sevincinden yanında ne varsa dağıttı oranın halkına. Sonra Abdullah-ı Dehlevi hazretlerinin huzuruna varıp elini öperek "talebesi" olmakla şereflendi...
Ve başladı vazifeye.
İlk işi dergâh temizliğiydi.
Elinde kova ve süpürgeyle aylarca devam etti bu işe. Kovasını kuyudan "su ile" doldurur, onu bir sopaya takarak omuzunda taşırdı her gün.
Dergâhtan kuyuya.
Kuyudan dergâha...
Bir gün nefsinin "Sen buna mı lâyıksın?" dediğini hissetti.
Ama aldırmadı.
Ve "Ey nefsim! Boşuna sızlanma. Eğer bu iş zoruna gidiyorsa bil ki elimdeki süpürgeyi atar, sakalımla süpürtürüm sana bu yerleri" dedi.
Böyle payladı nefsini.
Su taşımaktan omuzları yara oldu... Bir gün yine omuzunda su taşıyordu ki üstadıyla karşılaştı âniden.
Abdullah-ı Dehlevi hazretleri, Halid-i Bağdâdi hazretlerinin omuzundan Arş'a doğru muazzam bir "nurun" yükseldiğini gördü.
Melekler de vardı.
Ve onu seyrediyorlardı.
Buna şahit olunca kemale geldiğini anladı artık. Temizlik işinden, "hususi hizmetine" aldı onu. Beş ay da üstadına bizzat hizmetle şereflendi... Ve o "manevi emanet" Halid-i Bağdâdi hazretlerine nasip oldu.
.Halid her şeyi alıp götürdü!"
22-06-2015 01:00
Mevlâna Halid-i Bağdâdi hazretleri, hocası Abdullah-ı Dehlevi hazretlerinin himmetiyle yetişip kemale gelmişti.
Üstadı bunu gördü.
Ve icazetini verip;
"Ey Halid! Şimdi memleketine dön. Sen de bu nurları, Hak âşıklarının kalbine sal" buyurdu.
O ise cevaben;
"Efendim, bizim diyarda öyle âlimler var ki pek fazla itibar ve şöhret sahibidirler, hatta diğer âlimler de onlara saygılıdırlar. Ben bu işe kalkışırsam halk beni kabul etmez, serzeniş yaparlar" dedi.
Üstadı ona baktı ve;
"Ey Halid! Sen oraya gidince vaziyet değişecektir. Ve göreceksin ki herkes gelip ayağının tozuna yüz sürerler. O itibarlı dediğin âlimler de sana hizmetçi olurlar" buyurdu.
O, buna çok sevindi...
"Peki efendim" dedi.
Ve elini öpüp ayrıldı. Üstadı, bütün talebesi ve bütün ahâliyle birlikte uğurladı kendisini. Hem de şehirden dört mil kadar yürüyerek.
Ve gözyaşları içinde!
Mevlâna Halid gitti.
Abdullah-ı Dehlevi hazretleri, talebeye döndü ve "Halid her şeyi aldı götürdü" buyurdu.
Sonra "bir mektup" yazdı.
Ve gönderdi kendisine.
Mektup özetle şöyledir:
"Ey Allah'ın sevgili kulu Mevlâna Halid, sizinle iftihar ediyorum. Çünkü bu yol, sizinle kuvvetlenip yayılacaktır. Rabbime şükürler olsun, şimdi sizin eliniz benim elimdir. Sizi görmek beni görmektir, vesselâm..."
.Din adamından zarar gelmez...
23-06-2015 01:00
Mevlâna Halid-i Bağdâdi (rahmetullahi aleyh) hazretleri; Delhi'den ayrılıp da "büyük bir veli" olarak Bağdat'a döndüğünde şehrin ileri gelenleri, büyük bir ilgiyle karşıladılar bu zatı.
Herkes sevinçliydi.
Sanki bayram gibi...
Bir yıl önce Bağdat'tan ayrılıp da Hindistan yolculuğuna çıkarken "Efendim, Hindistan yolu tehlikelerle doludur, karanlık ve zulmetlidir, ne olur gitmeyin!" diye dil döküp yalvarmışlardı.
Ama şimdi çok sevinçliydiler.
Kavuşmuşlardı hocalarına.
Hak âşıkları ona koşuyordu.
Onu gören âşık oluyordu.
Zira "ilim ve feyizler" onun kalbinden başka kalplere akıyordu.
Ama bir şey daha vardı.
Fesatçılar...
Meselâ "Hâlet Efendi" diye bir fesatçı vardı ki koştu hemen Halifeye.
Huzuruna çıktı.
Bir şeyler anlattı.
Hem de bire bin katarak...
Sonra da "Sultanım! Bu zat devletimiz için çok tehlikelidir. O, burada oldukça saltanatınız her an yıkılabilir. Zira onbinlerce adamı var. Ortadan kaldırılmazsa devletiniz için büyük tehlikedir" dedi.
Padişah, Mahmud Han'dı.
Onu sonuna kadar dinledi.
Ama hiç itibar etmedi.
Hatta onu azarlayıp "Din adamından devlete zarar gelmez!" diyerek kovdu huzurundan... Halid-i Bağdâdi hazretleri bunu işitince sevinip "hayır dua" etti padişaha.
.Ey vâli! Kıyamet dehşetli yerdir!"
24-06-2015 01:00
Mevlâna Halid hazretleri Bağdat'a döndüğünde âlimler gelip edeple diz çöktüler önünde.
Vakur ve heybetliydi bu zat!
Sohbete gelen, ayrılmıyordu.
Cemaat her gün artıyordu.
Bağdat vâlisi Said Paşa da işitip koştu bu zatın ziyaretine. Gördü ki; birçok âlimler bu zatın önünde edeple oturmuş, başlarını da önlerine eğmişler.
Bu hâl garibine gitti.
Ve içinden söylenip;
"Bu kadarı da fazla" dedi.
O esnada Mevlâna Halid hazretleri, "bir nazar" etti vâliye... Vâli, onun heybetinden titremeye başladı! Nice zaman sonra sakinleşti ancak.
Mübarek zat bunu fark etti.
Ve ona nazar edip;
"Ey vâli! Kıyamet daha dehşetli yerdir. O gün öyle gündür ki analar körpe yavrularını unutur, hamile kadınlar vakitsiz doğururlar. O gün herkesi sarhoş olmuş görürsün, ama değillerdir. Fakat Hak teâlânın azabı çok şiddetlidir" buyurdu.
Vâli bunları dinledi.
Ve korkudan titremeye başladı!
? ? ?
Bu zat bir sohbetinde "Dünyada en mesut insan; hak söze 'peki' diyendir. Olmak için ölmek lâzım" buyurdu.
Ve bunu izah için;
"Yani iyi mümin olmak isteyen kızmasın ve sabretsin. Huzurlu olmak isteyen de yüzünü ahirete çevirsin. Bırakın gayriyi, kendinize dönün. Ahirette size sizden sorulacak, başkasından değil" buyurdu.
.Câmiden çıkınca öldürelim!.."
25-06-2015 01:00
Mevlâna Halid-i Bağdâdi hazretleri, Hindistan'dan dönüp Bağdat'a geldiğinde halk tarafından coşkuyla karşılanmışsa da ona haset edenler de vardı ahâliden.
Gittikçe artıyordu.
"İki yüz" kadar oldu.
Bu hasetçiler bir gün toplanıp "öldürmek" kararı aldılar bu zatı.
Hem de aynı günde.
Ama güçleri yeterse...
Günlerden cuma idi...
Silâhlanıp cami çıkışında bir yerde gizlice beklediler.
"Câmiden çıkar çıkmaz saldırıp öldürelim!" dediler.
Nihayet namaz bitti.
Cemaat dağılıp gitti.
Mübarek zat çıkınca fark etti durumu. Niyetlerinin "suikast" olduğunu anladı... Tam hücum edeceklerdi ki hiddetli "bir nazar" etti her birine! Mübarek nazarı kime isabet ettiyse yerinde kalakaldı!
Bir adım bile atamadılar.
"Mıh gibi" yere çakıldılar.
Cansız "heykel" olmuşlardı sanki...
"Taş" kesilmişlerdi âdeta!
Silâhları düştü ellerinden.
Bir müddet böyle kalıp sonra büyük bir dehşete kapılarak kaçıp uzaklaştılar!
Onlara sordular ki:
"Niçin kaçıştınız?"
Cevaben;
"O, câmiden çıkıp da bize hiddetle baktığında, omuzları üstünde 'koca bir aslan' gördük. Gözlerini bize dikmiş, neredeyse üstümüze saldıracaktı ki selâmeti kaçmakta bulduk!" dediler.
.Efendim, ne olur bizi affedin!.."
26-06-2015 01:00
Bağdat'ta bir kişi Mevlâna Halid-i Bağdâdi hazretlerine düşmanlık besliyor, her fırsatta bunu belli ediyordu.
Bir gün de taklidini yaparak alaya aldı bu büyük zatı.
Ne demiş büyüklerimiz?
"Eden, kendine eder."
O da kendine yapmıştı.
Cezası gecikmedi. Durup dururken "aklını oynatıp" cinnet getirdi.
Yakınları, bu zata koşup "Efendim, ne olur affedin" diye yalvardılar.
Yine merhamet etti.
Ve o kimseyi affetti.
O "affettim" dediği anda, adam iyileşti tamamen.
Bin pişmandı yaptığına.
Hemen gidip özür diledi.
Ve "talebesi" olmakla şereflendi...
? ? ?
Mevlâna Halid-i Bağdâdi hazretleri, talebesiyle birlikte Bağdat'tan Şam şehrine hicret ediyorlardı ki yolda karşılarına bir "soyguncu grubu" çıktı.
Çok kalabalık idiler.
Biri şöyle anlatıyor:
"Tam hücum edecektik ki kafileden beyaz kaftanlı biri, beyaz at üzerinde ileri çıktı ve heybetle dikildi karşımıza!
Hem gitgide de büyüyordu.
Sonra "dağ kadar" oldu.
Hiç böyle şey görmemiştik.
Korkumuzdan atların üzerinden yerlere yuvarlandık!
Hata ettiğimizi anladık.
Sonra o kişinin yerinde Halid-i Bağdâdi hazretlerini gördük.
Meğer o kişi, bu zatmış.
Hürmetle ona yaklaştık.
'Bizi affedin' diye yalvardık.
Affedince bıraktık soygunculuğu.
Talebesi olmakla şereflendik."
."Ey kadı! Bu kişi katırımı çalmış!.."
27-06-2015 01:00
Mevlâna Halid-i Bağdâdi hazretleri bir gün hacca gitmek üzere katırına binip çıktı Bağdat'tan. Mekke'ye gidiyordu...
Derken Şam'a geldi.
Orada mola verdi.
Ama burada bir hadise geldi başına.
Bir adam, kadıya gitti.
Ve bu zatın ismini verip;
"Kadı Efendi! Bu kişi katırımı çalmış, görür görmez tanıdım" diye şikâyet etti bu büyük velîyi.
İki de şahit gösterdi.
Ama yalancı şahit...
Kadı, şahitleri dinleyip bu sahtekârın lehine hüküm verdi. Mevlâna Halid hazretleri mahkemeden çıkınca katırını verdi o yalancıya.
Ve hemen ardından;
"Ey kişi! Bu hayvan benim evde dünyaya gelmiş, benim yanımda büyümüştü. Ama yine de hiç kimseye suizan etmiyorum. Çünkü Allahü teâlâ her şeye kâdirdir. Bu duruma göre; benim evimde doğan bu katırı senin eve, senin katırını da benim eve koymuş olduğu anlaşılıyor" dedi.
Sözüne devamla;
"Senin olan bu katıra, Bağdat'tan Şam'a kadar binip geldim. Bunun ücretini de vereyim ki üzerimde hakkınız kalmasın" buyurdu.
Ve parayı çıkardı.
Tam veriyordu ki yalancının katırı çıkageldi oraya...
Adam baktı ki kendi katırı.
Ne diyeceğini bilemedi?!..
Mahcup olmuşlardı!
O ve yalancı şahitler özür dilediler bu velîden. Hâkim de hadiseyi öğrendiyse de arayıp bulamadı Halid-i Bağdâdi hazretlerini.
Zira ayrılıp gitmişti...
."Kimden borç para alabilirim?"
28-06-2015 01:00
Mevlâna Halid-i Bağdâdi hazretleri zamanında bir vâli, Abdülbâki adında bir kimseyi, Bağdat'a vazifeli olarak göndermişti.
Abdülbâki Efendi, Bağdat'a geldi.
Orada bir ay kaldı.
Derken parası bitti.
Ve sıkıntıya düştü!
Kimseden de isteyemiyordu.
Zira hiç tanıdık kimse yoktu bu şehirde.
Kendi kendine;
"Kimden borç para alabilirim?" diye düşünürken Halid-i Bağdâdi hazretlerini hatırladı...
O zaman ferahladı...
Ve kendi kendine;
"O, Allah'ın veli bir kuludur, benim hâlim, muhakkak o zata malûmdur" diye düşündü.
Ve kalktı hemen.
O zata gidecekti.
Tam giyinip hazırlanıyordu ki kapısı çalındı birden!
Açtığında biri vardı kapıda.
Ama tanımıyordu.
Merakla sordu:
"Kimi aramıştınız?"
"Abdülbâki Efendi siz misiniz?"
"Evet benim."
Elindeki zarfı uzatıp;
"Halid-i Bağdâdi hazretlerinin selâmları var. 'Belki parasız kalmıştır. İşbu hediyemizi lütfen kabul etsin' buyurdular" dedi.
Ve zarfı ona verdi.
"İzninizle" dedi.
Ve ayrılıp gitti...
Abdülbâki Efendi saydı parayı.
Bir hayli para vardı.
Çok sevindi.
Ve şükretti Rabbine.
."Hazırlan, vâliye gideceğiz!"
29-06-2015 01:00
Mevlâna Halid-i Bağdâdi hazretleri zamanında Hacı Halil Efendi vardı ki Padişahın "hususi hizmetlerini" yapardı. Bu kişi hac yolculuğuna çıktı İstanbul'dan.
Üsküdar'da biri çıktı önüne:
"Halil Efendi! Nereye böyle?"
"Beytullaha gidiyorum."
Cebinden "bir mektup" çıkarıp "Şu mektubu Şam'a varınca Mevlâna Halid hazretlerine takdim eder misin" diye rica etti.
O da mektubu alıp;
"İnşaallah veririm" dedi.
Derken Şam'a vardı.
Ve vâlinin konağına yerleşti.
Mevlâna Halid hazretleri, o akşam vâlinin konağına gitti.
Halil Efendi oradaydı.
Fakat Üsküdar'da aldığı o "emanet mektubu" unutmuştu.
O, mektubu vermeyince Mevlâna Halid hazretleri, hatırlatmak mecburiyetinde kaldı:
"Yanınızda, bize teslim edecek bir emanet olsa gerek."
"Hayır efendim, bende öyle bir emanet yoktur."
"Bir bakın cebinize. Üsküdar'da birisi vermişti size."
O zaman hatırladı...
Ve çıkarıp takdim etti.
Hacdan sonra İstanbul'a avdet edip Üsküdar'a varınca aynı kimse çıktı karşısına:
"Mektubu verdin mi?"
"Evet verdim."
"Hangi gün hangi saatte?"
"Şu gün, şu saatte."
Adamcağız sevinip;
"Ben de tam o gün ve o saatte sıkıntıdan kurtuldum" dedi.
.Bir namazı kılmayan kimse…
30-06-2015 01:00
Mevlâna Halid-i Bağdâdi hazretlerinin sevdiklerinden Halil Efendi bir gün bu zata gelerek "Efendim, hacca gidiyorum... Bize dua buyurun. Hac dönüşü size misafir olup inşallah yüksek himmetinize kavuşurum" diye arz etti.
Büyük zat ona;
"Dönüşte buraya uğrarsınız, ama belki bizi bulamazsınız" buyurdu.
Halil Efendi hacca vardı.
Aradan birkaç gün geçti...
Bir gün Mekke'de yürüyordu.
Bir topluluk gördü.
Yaklaşınca cenaze namazı kılmak için toplandıklarını anladı.
Çok merak etti...
Ve sordu birine:
"Ortada cenaze yok... Siz, kimin namazını kılacaksınız?"
"Bugün Mevlâna Halid hazretleri vefat etmiş. Gıyabi olarak Onun namazını kılacağız" dediler.
O da iştirak etti.
Namazını kıldı.
Ve "Fâtiha" okudu mübarek ruhuna.
? ? ?
Bu zat bir günkü sohbetinde;
"Bir namazı, özürsüz kılmayan kimse seksen hukbe cehennemde kalacaktır!" buyurdu.
Dinleyenler;
"Bir hukbe ne kadar zamandır efendim?" dediler.
Cevabında;
"Bir hukbe seksen senedir ve bir ahiret günü, bin dünya senesi kadar uzundur. Yani bir farzı özürsüz kılmayan kimse tövbe etmeden ölürse seksen kere üçyüzaltmış bin sene cehennemde yanacaktır" buyurdu.
.Yanımıza bir zulmet geliyor!.."
01-07-2015 01:00
Mevlâna Halid-i Bağdâdi hazretleri bir gün talebeleriyle sohbet ederken bir ara sohbeti kesip;
"Yanımıza bir zulmet geliyor" buyurdu.
Az sonra biri geldi.
Rafızi âlimiymiş.
Yanında "on kişi" getirmiş.
Bu zatı imtihan edeceklerdi güya.
Ancak onlar huzura girince hiç iltifat etmedi mübarek zat.
Yüzlerine bile bakmadı.
"Oturun!" bile demedi.
Onlar; bu zatın heybetinden korkup bir müddet ayakta dikilip beklediler!
Ne oturabiliyorlardı.
Ne de gidiyorlardı...
Yarım saat böyle geçti...
Büyük veli;
"Şimdi oturun!" diye işaret etti.
Ve sohbetini bitirip yüzlerine bakmadan çıkıp gitti.
Onlar bir müddet daha titreyip sonra kendilerine geldiler.
Durumu anlamışlardı.
Oturup konuştular.
Ve neticede;
"Bu âlimde bir manevi hâl var ki onu anlamak bizim kârımız değil" demek zorunda kaldılar...
Kalpleri değişti.
Büyük zatı sevdiler.
Ve "talebesi" olmakla şereflendiler.
? ? ?
Bu zat bir sohbetinde;
"Muvaffak olmanın sırrı ikidir. Biri; günah işlememek, öbürü, insanlara iyilik etmektir" buyurdu.
Ve ekledi:
"İyi Müslüman; herkesle iyi geçinen ve kimsenin kalbini kırmayandır."
."Teşrifinizi bekliyoruz efendim"
02-07-2015 01:00
Mevlâna Halid-i Bağdâdi hazretlerini çekemeyen bazı din adamları, onu mahçup etmek için başka bir şehirdeki Şeyh Yahya-yı Mezveri adındaki bir âlime mektup yazıp maksatlarını açıkladılar.
Mektup şöyle:
"Burada, Halid diye genç bir âlim var ki Hindistan'a gidip geldikten sonra mürşitlik dâvâsına kalkıştı. Onu mağlup etmekten biz aciz kaldık... Ümidimiz sizdedir. Bu tarafa gelip buna 'dur!' demek size vacip olmuştur. Teşrifinizi bekliyoruz. Vesselâm."
Şeyh Yahya, bu mektubu alır almaz bazı talebesiyle birlikte Bağdat'a geldi hemen.
Âlimler karşıladılar.
Ve çok iltifat ettiler.
Ama o, bu ilgi ve iltifata aldırmayıp "Beni, o zata götürün" dedi.
Gösterdiler dergâhı.
O, bu dergâha vardı.
Çalmadan kapı açıldı.
Mevlâna Halid hazretleri, ayakta karşıladı kendisini.
"Hoş geldiniz!" deyip içeri aldı. Müsafaha edip yanına oturttu.
Çok da ilgi gösterdi.
İltifatlarda bulundu...
Şeyh Yahya'nın zihninde ince ve zor dinî meseleler vardı ki onları sormayı tasarlıyordu bu büyük veliye.
Ama lüzum kalmadı.
Zîra normal sohbetin akışı içinde bütün suallerinin cevaplarını en mükemmel şekilde aldı.
Müphem bir şey kalmadı.
İmtihan için gelmişti.
Ama "talebesi" olarak ayrıldı huzurundan...
.Bir kabir de bana kazınız!"
03-07-2015 01:00
Mevlâna Halid-i Bağdâdi hazretlerinin dört oğlu vardı. Şihabüddin, Necmüddin, Abdurrahman ve Behaeddin.
Şihabüddin Urfa'da vefat etti...
Behaeddin dört yaşındaydı...
Taundan vefat etti...
Namazını kıldılar.
Ve Kasiyun tepesine defnettiler.
Mevlâna Halid hazretlerinin bir talebesi vardı.
Adı, Molla Îsa idi.
O da tauna yakalandı.
Mübarek zat onu teselli etti ve;
"Yâ Îsa! Oğlum Behaeddin'e benden selâm söyle ve pek yakında baban da gelecek diye kendisine haber ver" buyurdu.
O arada oğlu Abdurrahman da vefat edip Kasiyun tepesine defnedildi.
Bu oğlunun defin işi bitti.
Talebelerine;
"Bugün benim için de bir kabir kazınız!" diye emretti.
Oradan evine geldi.
Bir daha dışarı çıkmadı.
Soranlara da;
"Bundan sonra tek bir yere gitmek istiyorum. O da oğullarımın yanıdır" buyurdu.
Sevenleri üzüldüler!
"Allah ömür versin" dediler.
Onlara;
"Ecelimiz yaklaştı, bugün yarın gideriz. Keramet gösteriyor demeseler, dostlarla tek tek vedalaşırdım. Çünkü bu cuma gecesi, şu saatte Mevlâna Halid aranızdan ayrılır" buyurdu.
Herkesle vedalaştı.
Cuma gecesi oldu.
Ve bildirdiği saatte vefat etti.
.Yüksek sesle ağlamayınız!
04-07-2015 01:00
Mevlâna Halid-i Bağdâdi hazretlerinin son günleriydi...
Vasiyet etmek istedi.
Sevdiklerini çağırdı.
Huzuruna geldiler.
Onlara dönüp "Size, benim ölümüm gibi musibet gelmez. Ancak sabrı tavsiye ederim. Ölürsem yüksek sesle ağlamayın ki bu bana eza verir!" buyurdu.
Sevdiği bir talebesi vardı.
İsmi Seyyid İbni Âbidin.
Bazı fıkhi sualler sordu.
Cevaplarını aldı ve fevkalâde edeple "Bu gece bir rüya gördüm efendim" diye arz etti.
Mübarek zat sordu:
"Hayırdır, ne gördün?"
"Osman-ı Zinnureyn hazretleri vefat etmişti efendim... Cenazesinde çok büyük kalabalık toplanmıştı. Namazını da ben kıldırdım" dedi.
Büyük veli, ona;
"Bu rüyanın tâbiri şöyledir ki; çok yakında ben vefat ederim. Namazımı sen kıldırırsın. Zira ben, Hazret-i Osman'ın evlâdıyım" buyurdu.
Sonra odasına çekildi.
O gece mübarek benzi sarardı.
Ölüm alâmetleri belirdi.
O anda her âzâsından, hatta saç tellerinden bile Rabbini zikrettiği açıkça belli oluyordu.
En son bir âyet okudu...
Bu âyet-i kerimede mealen (Ey mutmainne olan nefs! Sen Rabbinden, Rabbin de senden razı olmuş olarak cennetime gir) buyuruluyordu.
O esnada vefat etti.
Namazını, talebesi İbni Âbidin kıldırdı ve Kasiyun tepesinde defnedildi...
."İşte babalarınızı öldüren adam!"
05-07-2015 01:00
Zeyd bin Hârise (radıyallahü anh) şöyle anlatır:
"Bir gün Resulullah Efendimiz Eshabıyla otururken kendisine vahiy geldiği zamanki gibi bir hâl kapladı.
Biz bu hâli gördük.
Sonra Efendimiz;
'Ve aleykesselâm' dedi.
Sahabe-i Kiram 'Yâ Resulallah, bu selâmı kimin selâmına karşılık verdiniz?' dediler.
Resul Aleyhisselâm;
'Kardeşiniz Hubeyb'in selâmına karşılık verdim. Cebrail, Hubeyb'in selâmını bana ulaştırdı' buyurdu."
Müşrikler, Mekke'de onu îdâm etmek için darağacına çekmişlerdi.
Reisleri, diğerlerine;
"İşte babalarınızı Bedir'de öldüren, bu adamdır!" diyerek gençleri, onun üzerine mızraklarıyla saldırttılar.
Bir anda "onlarca mızrak" saplandı vücuduna!
Hazret-i Hubeyb;
"Allah'ım! Eğer ben, senin katında hayırlı bir kul isem yüzümü kıbleye çevir" dedi.
Duası kabul oldu.
Yüzü kıbleye döndü.
Ve müşriklere karşı "Allah'ım! Kureyş müşriklerinin hepsini mahvet, topluluklarını dağıt, birer birer canlarını al, onları sağ bırakma!" diye beddua etti.
Müşrikler duydular.
Korkup uzaklaştılar!
Müşriklerden birinin fırlattığı mızrak, Hubeyb'in mübarek göğsüne sapladı, sırtından çıktı.
Hazret-i Hubeyb, vücudundan kanlar fışkırırken "şehîd" oldu!
.O, benim cennette komşumdur!"
06-07-2015 01:00
Hubeyb bin Adiy hazretlerini (radıyallahü anh) müşrikler asmışlardı. Cenazesi kırk gün darağacında asılı kaldı.
Çürüyüp kokmadı.
Hep taze kan aktı.
Sanki gülüyordu.
Resul aleyhisselâm; onun cenazesini getirmek üzere Eshab-ı kiramdan Zübeyr bin Avvam ile Miktad bin Esved'i (radıyallahü anhüma) Mekke'ye gönderdi...
İki mümtaz sahabi;
"Başüstüne" dediler.
Ve yollara düştüler...
Bir gece vakti gizlice Mekke'ye girdiler. Ve şehit edilen hazret-i Hubeyb'i darağacından indirdiler... Şehit edilişinin üzerinden çok günler geçtiği hâlde mübarek vücudu kokmamıştı.
Hiç değişmemişti,
Taptaze duruyordu...
Onu deveye yüklediler.
Ve yola koyuldular.
Medine'ye götüreceklerdi.
Ancak durumu öğrenen müşrikler büyük "bir kalabalık" hâlinde gelip üzerlerine hücum ettiler!
Bu iki sahabi, kendilerini savunmak için cenazeyi yere koydular.
Müşriklerle dövüştüler!
O anda yer birden yarıldı.
Hazret-i Hubeyb'in mübarek cenazesini içine aldı.
Ve tekrar kapandı.
Onlar bu hâli görüp hızla oradan uzaklaşarak Medine'ye döndüler. Resul aleyhisselâm, Hubeyb bin Adiy için "O, benim cennette komşumdur" buyurdular.
."Günahına öyle pişman olur ki!"
07-07-2015 01:00
İmâm-ı Gazali hazretleri bir gün sevdiklerine;
"Günah işlenince kalbe 'siyah bir leke' gelir. Bu lekeyi, ancak bir şey temizler" buyurdu.
Dinleyenler;
"O şey nedir efendim?" dediler.
Büyük İmâm;
"Pişmanlık ateşidir" buyurdu.
Ve şunu anlattı onlara:
"Bir gün Resulullah Efendimiz Eshab-ı kirama;
'Öyle kul vardır ki günahı sebebiyle cenneti kazanır' buyurdu.
Eshab-ı kiram;
'Bu nasıl olur yâ Resulallah?' diye sordular.
Efendimiz;
'Günahına öyle pişman olur ki, o günahı silinip yerine sevap yazılır, hatta şeytan bile hayret edip (Keşke onu günaha sokmasaydım) der' buyurdu..."
? ? ?
Bir gün de sohbetinde;
"Bir farzı vaktinde yapmak, vakti geçmiş ise hemence kaza etmek, bin sene nafile ibâdet yapmaktan daha iyidir" buyurdu.
Dinleyenler;
"Namaz da dâhil mi efendim?" diye sordular.
Cevabında;
"Evet, nafile namaz, sadaka, oruç, zikretmek ve başka nafilelerin hepsi böyledir... Hatta bir farzı yaparken bunun bir sünnetini ve bir edebini gözetmek veya bir mekruhundan sakınmak da böyle çok kıymetlidir" buyurdu.
.Allah beni affeder mi acaba?"
08-07-2015 01:00
Da'lec bin Ahmed hazretleri (rahmetullahi aleyh) bir gün sohbetinde;
"Yetmişüç fırka içinde cehennemden kurtulan, yalnız 'Ehl-i sünnet velcemâat' fırkasıdır. Her Müslüman; Ehl-i sünnet itikadını öğrenmeli, imânını buna göre düzeltmelidir" buyurdu.
Ve şunu anlattı:
İsrailoğulları zamanında bir kişi vardır.
Fasık olup her işi günahtır.
Ama bir gün pişman olur.
Günahlarına tövbe etmek ister.
Gider, sorar bir âlime;
"Doksan dokuz kişi öldürdüm. Tövbe etsem kabul olur mu?"
Âlim cevaben;
"Hayır, kabul olmaz!" der
Kızar, onu da öldürür.
Gider, başka âlime sorar:
"Yüz kişiyi öldürdüm. Tövbem kabul olur mu?"
O âlim cevaben;
"Olur, ama sen terk et bu diyarı. Falan köye git, insanları iyidir" der.
Sevinip hemen tövbe eder.
Ve o köye doğru yola çıkar.
Ama yarı yolda vefat eder.
"Azap" melekleriyle "rahmet" melekleri, ruhunu götürmeye gelirler.
Ama anlaşamazlar.
Zira iki taraf da;
"Bu mevta bize ait" demektedir.
Hakk teâlâya arz ederler.
Cenab-ı Hakk;
"Ölçün iki tarafı. Nereye daha yakın?" buyurur.
Ölçerler.
İyi köye, "bir karış" daha yakındır.
Durum anlaşılır.
Ruhunu "rahmet melekleri" alır...
.Sen niçin böyle üzgünsün?"
09-07-2015 01:00
Osmanlı Evliyasından Geyikli Baba bir gün sevdiklerine;
"Namaz, ibâdetlerin en mühimi ve en kıymetlisidir" buyurdu.
Ve şunu anlattı cemaate:
"Bir gün Eshab-ı kiramdan 'bir genç', Resulullah Efendimizin huzuruna geldi. Ancak genç, fevkalâde üzgün ve perişandı!
Efendimiz ona sordular:
'Niçin böyle üzgünsün?'
'Yâ Resulallah, ben mahvoldum! Dün falan yerden gelirken 'haramiler' yolumu kesti. Bütün eşyamı, paralarımı aldılar... Dünyalık neyim varsa hepsi gitti. Beş parasız kaldım' dedi.
Efendimiz tebessüm etti.
Sonra o sahabiye dönüp;
'Allah iyiliğini versin, ben de zannettim ki bir vakit namazın kazaya kaldı da onun için böyle çok kederlisin. Dünya malı için üzülmeye değer mi?' buyurdu."
? ? ?
Bu zat bir gün de sohbetinde;
"Kardeşlerim! Sevgili Peygamberimiz 'İki farz namazı bir araya getirmek, büyük günahtır' buyuruyor" diye nakletti.
Dinleyenler;
"Nasıl yani efendim?" dediler.
Cevabında;
"Yani bir namazı vaktinde kılmayıp, da vaktinden sonra kılmak, en büyük günahtır. Zira bir hadîs-i şerifte; 'Bir namazı vakti çıktıktan sonra kılan kimseyi, Allahü teâlâ seksen hukbe cehennemde bırakacak' buyuruldu" diye cevap verdi.
.Askerden dönünce alırım"
10-07-2015 01:00
Hacı Bayram-ı Veli hazretlerini seven temiz kalpli "bir genç" askere çağrılmıştı.
Yetim ve öksüzdü.
Kimi kimsesi yoktu...
Biraz miras kalmıştı babasından.
Hani birkaç "bilezik" birkaç da "altın."
Bir kutu içine koydu onları.
İyi de kime teslim edecekti?
Güvendiği kimse yoktu... O ara Hacı Bayram-ı Veli hatırına geldi hemen.
Koştu türbesine.
Bildiği sureleri okudu...
Ve gönderdi ruhuna.
Sonra sandukaya yaklaşıp;
"Yâ Hazret-i Hacı Bayram-ı Veli! Vatani vazifemi ifa etmek üzere askere gidiyorum. Şu kutuyu emanet edecek kimsem yok... Çaresizim. Size emanet ediyorum. Askerden dönünce alırım" dedi.
Sonra çıktı türbeden.
Kalbi müsterihti artık.
Askerliği bitip köyüne gelince "emanet kutuyu" hatırlayıp koştu türbeye.
Gördü ki yerinde duruyor.
Yaşlı türbedara yaklaştı.
"Efendi baba! Şu kutuyu yıllar önce şuraya ben koymuştum, şimdi izninizle alacağım" dedi.
Türbedar, ona;
"Al alabilirsen. Ben, o kutuyu birkaç defa alıp daha emniyetli bir yere koymak istedimse de oynatamadım onu yerinden. Sonra 'bu işte bir hikmet var' deyip bir daha da elimi sürmedim" dedi.
Genç, uzattı elini.
Koyduğu yerden emanetini aldı.
Ve sevinç içinde köyüne vardı.
.Onu yakalayıp bana getirin!"
11-07-2015 01:00
Hacı Bayram-ı Veli hazretlerini bazı çekemeyenler, padişaha koşup "Sultanım! Ankara'da 'Hacı Bayram' diye biri var ki insanlar akın akın ona gidiyorlar. Korkarız, ileride isyan bile çıkarabilir!" dediler.
Sultan bunu haber aldı.
Ve bir grup askeri çağırıp;
"Yakalayıp getirin onu! Gelmezse zincire vurup zorla getirin!" diye emretti.
"Başüstüne" dediler.
Ve yola revan oldular.
Ankara girişinde nur yüzlü ve sevimli "bir ihtiyar"a rastladılar.
Yaşlı zat sordu onlara:
"Evlâtlar, nereye böyle?"
"Ankara'ya efendi baba. Orada sultana baş kaldıran 'isyancı' biri varmış. Adı 'Hacı Bayram'mış. Onu tutup Sultanımıza götüreceğiz" dediler.
Büyük veli gülümseyip;
"Aradığınız benim evlâtlar. Padişahın fermanı başım gözüm üstüne. Haydi gidelim. Padişahı bekletmeyelim" dedi.
Askerler "pekâlâ" dediler.
Ve birlikte Edirne'ye geldiler.
Sultan, bir "eşkıya" beklerken nur yüzlü "bir veli" gördü karşısında.
Baş köşeye oturttu.
Sohbetini dinledi.
Onu ihsanlara boğmak istedi.
Kabul etmeyince ısrar etti.
Hacı Bayram-ı Veli "Padişahım! Mutlaka bir ihsan gerekiyorsa talebemiz vergi ve askerlikten muaf olsun" buyurdu.
Padişah "emriniz olur" dedi.
Ve bir "ferman" yazıp takdim etti...
."Bana, talebelerinin listesini ver!"
12-07-2015 01:00
Hacı Bayram-ı Veli hazretleri, talebelerinin askerlik ve vergiden muaf olduğuna dair padişahtan "bir ferman" alıp Ankara'ya döndü.
Ancak "kötü niyetli" kimseler, bunu fırsat bilip bu zata talebe oluyorlardı.
Sahte talebeler çoğaldı.
Padişah, büyük veliye;
"Bana, talebelerin listesini ver!" diye rica etti.
Büyük zat "pekâlâ" dedi.
Ve aynı gün; "Cümle talebelerim filan meydanda toplansınlar!" diye emretti.
Haberi duyan koştu...
Meydan tez vakitte doldu.
Hacı Bayram-ı Veli, bir çadırın içinde bulunuyordu.
Biraz sonra dışarı çıktı.
Elinde "bir bıçak" vardı.
Kalabalığa hitaben "Ey benim dervişlerim! Ben, talebelerimi kurban etmek isterim. Canını benim için verecek kim varsa gelip şu çadıra girsin!" diye seslendi
Kalabalıkta çıt yoktu...
Herkes birbirine bakıyor ve "Hocamız aklını kaçırmış" diyorlardı.
Derken "iki kişi" yürüyüp çadıra girdiler.
Büyük veli, çadıra bir "koyun" getirip koymuştu geceden.
Girip kesti o hayvanı.
Çadırdan dışarıya aktı kanları.
Bunu görüp şaşırdılar.
Dört bir yana kaçıştılar!
Meydan boşaldı bir anda.
Büyük veli;
"İki talebem varmış. Gayrisi askerlik yapıp vergi versinler" buyurdu.
Ve liste Saray'a gönderildi.
Listede iki isim vardı.
Biri kadın, biri erkek...
."Bizim, dünyalıkla işimiz olmaz"
13-07-2015 01:00
Edirne vâlisi bir memuruna iki kese altın verir bir gün. "Birini Enis Dede'ye götür!" der, "Öbürünü Hasan Sezai Efendi'ye."
Memur, altınları alır.
Ve Enis Dede'ye varır.
Altınları takdim edip 'Bunu vâlimiz gönderdi efendim' der.
Ama o kabul etmeyip;
"Bizim, dünyalıkla işimiz yoktur. Bunları fakirlere versin" buyurur.
Memur 'peki' der, ayrılır.
Hasan Sezai'ye varır.
O sırada, dergâhın alacaklı esnafı toplanmış, alacaklarını istemeye gelmişlerdir.
Hasan Sezai hazretleri;
"Az bekleyin, para yolda" buyurur.
O anda kapısı çalınır dergâhın.
Hasan Sezai kapıyı açıp;
"Evlât! Çabuk ver şu altınları da borcumuzu ödeyelim" buyurur.
Vâli bunu da haber alır.
Ve Enis Dede'ye varır.
'Efendim, gönderdiğim altınları almamışsınız, ama Hasan Sezai almış. Acaba sebep nedir?' diye sorar.
O da cevaben;
"Allah adamlarının hâlleri değişiktir vâli bey. O, bir bahr-i ummandır ki az necasetle kirlenmez" buyurur.
Vâli, oradan ayrılır.
Hasan Sezai'ye varır.
'Efendi hazretleri! Gönderdiğim altınları almışsınız, ama Enis Dede almamış, hikmeti nedir?' diye sorar.
O da cevaben;
"O, bir zümrüd-ü ankadır ki yükseklerde uçar. Para, leştir ona göre, tenezzül etmez" buyurur.
Vâli bu cevabı da duyar.
Onlara sevgisi kat kat artar.
.Hac sevabını nasıl kazandı?
14-07-2015 01:00
Abdullah bin Mübarek hazretleri, "nafile hacca" gider bir sene.
Hac bitince "bir rüya" görür.
Gökten "iki melek" yere iner.
Ve hasbihal ederler.
Biri sorar diğerine:
"Bu sene kaç kişi geldi hacca?"
"Altı yüz bin kişi."
"Kaçının haccı kabul oldu?"
"Hiçbirinin. Ama Şam'da 'Ali bin Muvaffak' diye birisi hac sevabını kazandı."
Abdullah bin Mübarek, rüyanın burasında uyanır .
O zatı bulmak için Şam'a varır.
Evini bulup çalar kapıyı.
Ve rüyasını anlatıp;
"Sana hac sevabı kazandıran iş nedir?" diye sorar.
O da şöyle anlatır:
Ayakkabı tamircisiyim.
Otuz yıldır hacca gitmek isterim.
Bu sene yol parasını tedarik edip hacca niyetlendim.
Ama gidemedim.
Çünkü "fakir" bir komşum vardı.
Bir gün evine gittim.
Odada "et kokusu" hissettim.
Şakayla "Ocakta et pişiyor galiba. İkram et de beraber yiyelim" dedim.
Âh, demez olaydım...
Çünkü başladı ağlamaya!
Ve şöyle anlattı:
"Çocuklarım üç gündür aç.
Günlerce iş aradım, bulamadım.
Yol kenarında 'ölü bir hayvan' gördüm. Zaruret kadar kesip eve getirdim. Pişen, işte o ettir."
Ben bunu öğrendim.
Sızladı yüreğim.
Yol parasını ona verdim.
Abdullah bin Mübarek;
"Çok iyi yapmışsın" der.
Ve ağlayarak çıkıp gider!..
.Büyük veli önceleri sabreder
15-07-2015 01:00
Hasan Sezai hazretleri devrinde bir kadın "kötü yola" düşer.
Sonra pişman olup evine çekilir.
Günahlarına ağlar, sızlar!
Ancak eski tanıdıkları onu rahat bırakmaz, tekrar o "kötü yola" çekmek için baskı yaparlar.
Kadın çaresizdir!
Gider, sığınır Hasan Sezai dergâhına.
Ama "fitneciler" boş durmaz.
Bu defa Hasan Sezai hazretleri hakkında "çirkin iftiralar" uydururlar.
Daha da ileri gidip, dergâhın kapısına bir "geyik boynuzu" asarlar.
İş çığırından çıkınca incinir mübarek. Eh, Allah dostlarıyla uğraşan iflâh etmez tabii.
Nitekim o incinir incinmez bir "uyuz illeti" çıkar Edirne'de.
Ama enteresandır.
Hastalık, herkese gelmez.
Sırf bu "iftiracılara" musallat olur, bir de bunları dinleyip susturmayanlara.
Gün boyu kaşınıp dururlar.
Edirneli perişandır!
Mübarek yine acır onlara.
Bir gece "tebdil-i kıyafetle" çıkar evden, girer bir kahvehaneye.
Herkes "uyuz" illetinden dert yanmaktadır birbirlerine.
Yanlarına sokulup;
"Bu illetin ilâcı Hasan Sezai Efendi'de, siz ona gidin!" diye fısıldar.
Ertesi gün olur.
Dergâhın önü ana-baba günüdür.
Büyük veli, fitnecilerin kapıya astıkları o "geyik boynuzundan" kazıyıp birer parça "toz" verir bunlara.
O toz, "şifa" olur onlara.
Fitneciler insafa gelir.
Toplanıp huzuruna giderler.
Af dileyip "talebesi" olmakla şereflenirler...
.İnsanlar zahirlerini süslüyorlar
16-07-2015 01:00
Hasan Sezai Efendi, Edirne'de medfun olan bir velidir.
Bir gün "bir genç" gelir.
Nasihat ister bu veliden.
Mübarek zat o gence;
"Evlât! Bugün insanlar, yalnız zahirlerini süslüyorlar. Sen öyle yapma! Cenâb-ı Hakk kullarının mal ve mevkilerine değil, kalplerine bakar" buyurur.
? ? ?
Bir gün de bir grup genç, sepetlerini "yiyecek" ve "içkiyle" doldurup kıra gidiyorlardı ki Hasan Sezai Efendi, onları görüp sordu:
"Evlâtlar, nereye böyle?"
"Kıra gidiyoruz Efendi baba."
"Şişelerinizde ne var?"
"Şerbet var."
Büyük veli;
"Pekâlâ, öyle olsun!" buyurdu.
Gençler yollarına devam ettiler.
Biraz uzaklaşınca muzipçe gülüşüp "Nasıl da aldattık ihtiyarı" dediler.
Nihayet kıra vardılar.
Ve çimenlere yayıldılar.
Ancak şişeleri açınca hayretten donup kaldılar...
Zira şişelerde "şarap" değil, "şerbet" vardı gerçekten.
Bu, hidayetine sebep oldu gençlerin.
O gün tövbe ettiler.
Ve bu zata "talebe olmakla" şereflendiler.
? ? ?
Bu zat sohbetlerinde sık sık;
"İyi Müslüman; önce dinini öğrenir, doğru anlar, öğrendiğiyle amel eder, bunları başkalarına da öğretmeye çalışır ve kimseyi incitmez" buyururdu.
.Sen kendini kurtardın, ya biz?
17-07-2015 01:00
Kanuni Sultan Süleyman'ın, vefat ettiğinde yerine getirilmesini istediği bir vasiyeti vardı.
Şöyle ki;
Şahsına ait bir "çekmecenin" mezarına konmasını istiyordu. Hayatı seferlerde geçen Sultan Süleyman, yine bir seferdeyken vefat etti... Cenazesi İstanbul'a getirilince derhâl defin işlemlerine başladılar.
O vasıyeti bildirildi.
Çekmece getirildi.
Ve hazır tutuldu.
Devlet erkânı, şeyhülislâm Ebüssüud Efendi'ye "Sultanımızın böyle böyle bir vasıyeti var" diye arz ettiler.
Ebüssüud Efendi;
"Zinhar böyle bir vasıyeti yerine getirmeyesiz! Zira dîn-i mübine aykırıdır" dedi.
Bunun üzerine vasıyetin yerine getirilmesinden vazgeçildi.
İyi de ne vardı çekmecenin içinde?
Herkes bunu merak ediyordu...
Uzun istişareler yapıldı.
Danışılıp konuşuldu.
Ve sonunda karar verildi:
"Çekmece açılsın."
Açtılar çekmeceyi.
Baktılar ki çekmecenin içi, Hükümdarın ömrü boyunca yaptığı her icraat ve her sefer kararı için "dinimize uygundur" diye Şeyhülİslâm'dan aldığı fetvalarla dolu.
Ebüssüud Efendi bunu gördü.
Bir tuhaf oldu ve
"Hey büyük sultan! Sen, Allah katında kendini temize çıkardın. Mesuliyeti bize yıktın. Bakalım biz bunun altından nasıl kalkacağız?" dedi.
Ve uzun uzun ağladı!
.'Bunun parasıyla fakirleri doyur!''
18-07-2015 01:00
Ebüssuud Efendi, Osmanlının büyük âlimlerindendir. "Müftiyüssekaleyn" denir kendisine.
Bir gün başında çok kıymetli "bir sarık" varken yanına biri gelir.
Sarık dikkatini çekmiştir.
Kendi kendine "Çok pahalı bir şey. Şunu satsa, parasıyla çok fakirin karnını doyurur" der.
Ancak bu, Ebüssuud Efendi'dir.
Anlar böyle düşündüğünü.
Derhâl çıkarır sarığı.
Ve o kimseye uzatıp;
"Bunu sat da gel" buyurur.
Adam sarığı alırken;
"Niçin satayım?" diye de sorar.
O da cevaben;
"Bunun parasıyla çok fakirin karnı doyar" buyurur.
Adam kalkıp pazara gider.
Birine satıp geri döner.
Ancak içeri girince çok şaşırır!
Zira sattığı sarığı Ebüsuud Efendi'nin başında görür.
Bir mânâ veremez.
"Efendim, ben bu sarığı satmıştım, şimdi sizde ne arar?" der.
O da ona bir adres verip;
"Bu kimseye git sor" buyurur.
Adam o adrese gider.
Onu görünce hayret eder!
Çünkü bu kimse, az önce sarığı sattığı adamdır.
Ona sorunca şöyle anlatır:
"Denizde fırtınaya tutuldum. Tam boğulmak üzereyken 'Eğer kurtulursam Ebüssuud Efendi'ye çok kıymetli bir sarık alıp hediye götüreceğim' diye adakta bulundum. Bugün senin elinde o sarığı görünce 'İşte Ebüssuud Efendi'ye lâyık bir sarık' dedim ve satın alıp ona hediye götürdüm."
.Dile benden ne dilersen...
19-07-2015 01:00
Eşrefzade Rumi hazretleri, İznik toprağını nurlandıran bir Allah dostudur. Kabr-i şerifi, kendi adıyla anılan câminin avlusundadır.
Bu zat bir gece dergâhta ibâdet ediyordu ki "bir ışık" belirdi.
Ardından "bir ses".
Ona hitap ediyordu.
"Ey Eşrefoğlu! Bütün haramları sana helâl kıldım" diyordu.
Büyük veli bunu duydu.
Anladı "şeytan" olduğunu.
Yakalayıp avcunun içine aldı.
Ve sıkmaya başladı.
Şeytan feryat ediyor;
"Yâ şeyh! Ne yapıyorsun? Beni öldüreceksin" diyordu.
O sıkmaya devam ediyordu ki yalvardı bu defa:
"Ne olursun bırak beni! Allah, kıyamete kadar bana mühlet verdi."
Eşrefoğlu dedi ki:
"Ey mel'un! Bir şartla bırakırım."
"Peki peki, her şarta razıyım."
"Beni sevenlerin imânına zarar vermeyeceksin, tamam mı?"
"Tamam."
"Söz mü?"
"Söz."
Eşrefzade inanmadı tabii.
Onu elinden bırakırken;
"Defol git bre mel'un! Sen, Allah'la olan ahdinde durmadın, bana verdiğin sözü mü tutacaksın" dedi.
Talebeleri;
"Efendim, onun şeytan olduğunu nasıl anladınız?" dediklerinde;
"Şeytan bana 'Bütün haramları sana helâl kıldım' dedi. Bu mümkün mü? Haramlar, Peygamber Efendimize bile helâl kılınmamıştır, bize mi helâl edilecek?" diye cevap verdi.
.Beni nasıl suale çekersiniz?
20-07-2015 01:00
Eşrefzade Rumi hazretleri bir gün şunu anlattı talebesine:
"Evliyadan biri vefat etmiş.
Melekler sual için kabre gelmişler.
Şu konuşmalar geçmiş aralarında.
Mübarek zat sormuş:
'Ey melekler! Siz şimdi beni suale mi çekeceksiniz?'
'Evet.'
'Ama Peygamber Efendimizin bir hadîs-i şerifi var.'
'Nedir o?'
'Saçını, sakalını İslâm'da ağartan bir kimseye sual sormaktan, Allahü teâlâ hayâ eder, buyuruyor. Buna ne dersiniz?'
Melekler tasdik edip;
'Evet doğru' demişler.
Buyurmuş ki;
'Öyleyse beni nasıl suale çekersiniz?'
Melekler;
'Tamam, gidiyoruz' demişler.
Ve geri gitmişler..."
? ? ?
Bu zat bir gün de sohbetinde;
"Kardeşlerim! Zekât vermek farz olduğu için bir altın lira zekât vermek, dağlar ağırlığında altınları sadaka vermekten daha iyidir. Hadîs-i şerifte; 'Bir insanın mâlâyânî ile vakit geçirmesi, Hakk teâlânın, onu sevmediğinin alâmetidir' buyuruldu" diye nakletti.
Dinleyenler;
"Mâlâyânî nedir efendim?" diye sorduklarında;
"Mâlâyânî, faydasız iş demektir. Bir farzı yapmayıp, bunun yerine nafile ibâdet yapmak, mâlâyânî ile vakit geçirmek olur" buyurdu.
.Çiçeği niçin koparmamış?
21-07-2015 01:00
Eşrefoğlu Rumi hazretleri, gençliğinde Hüseyin Hamevi hazretlerinin dergâhında hizmet edip nefsini temizliyordu.
Bir ilkbahar günüydü.
Çevrede renk renk çiçekler açmıştı ki hocası seslendi cümle talebesine;
"Canlarım benim!"
Çocuklar koştular.
Ve huzurunda toplanıp;
"Emredin hocam" dediler.
Buyurdu ki:
"Her biriniz birer demet menekşe toplayıp getirin bana!"
Çocuklar fırlayıp her biri bir yöne dağıldı...
Ve demet demet menekşeleri toplayıp yetiştirdiler hocalarına.
Yalnız biri hariç...
Eşrefoğlu Rumi.
O, tek menekşeyle geri döndü.
Üstelik kırıktı sapı da.
Hocası onu gördü.
Ve buyurdu ki:
"Ey Rumi! Sen bu yerin yabancısı olduğun için menekşelerin yerini bulamadın herhâlde."
O, edeple arz etti:
"Buldum, ama koparamadım."
"Neden yavrum?"
"Hangisinin yanına gittiysem zikrediyordu, kıyamadım koparmaya."
"Demek zikrediyorlardı."
"Evet efendim... Hem de 'Ne olur beni koparıp da zikrimden ayırma' diye yalvarıyorlardı."
"Peki, sen ne yaptın?"
"Zikretmeyen bir çiçek gördüm. Bitirmişti zikrini. Onu koparabildim ancak" dedi.
Ve uzattı o "kırık çiçeği" hocasına.
.Anne baba evlâdından razı ise...
22-07-2015 01:00
Allah dostlarından Eşrefzade Bursavi hazretleri, bir sohbetinde;
"Anne baba evlâdından razı olursa Allahü teâlâ da o evlâttan razı olur" buyurdu.
Ve şunu anlattı:
"Biri sordu Resulullah'a:
'Annem yaşlandı. Aklı da azaldı. Bütün hizmetlerini yapıyor, sırtımda taşıyorum. Hakkını ödemiş olur muyum?'
Efendimiz dinledi.
Ve buyurdular ki:
'Olmazsın.'
'Neden yâ Resulallah?'
'Çünkü annen, yaşamanı isteyerek sana hizmet etti. Sen ise ne zaman ölecek diye bekliyorsun' buyurdu."
? ? ?
Bu zat bir gün bazı sevdiklerine;
"Namaz dinin direğidir. Namaz kılan, dinini doğrultmuş, namaz kılmayansa dinini yıkmış olur. Bir hadîs-i şerifte; 'Kıyamet günü imândan sonra ilk sual, namazdan olacaktır' buyuruldu" diye anlattı.
Dinleyenler;
"Namaz bu kadar mı mühim efendim?" dediler.
Cevabında;
"Evet, Allahü teâlâ kıyamet gününde mümin olanlara; 'Ey kulum! Namaz hesabının altından kalkarsan bugün kurtuluş senindir. Öbür hesapları kolaylaştırırım!' buyuracaktır" diye cevap verdi.
? ? ?
Bir gün de "Îmân edip, kendini İslâmiyyete uyduran kimse, Müslümândır. İslâma uymayıp, İslâmiyyeti kendi arzûsuna uydurmak isteyenler Müslümân değildir" buyurdu.
.Ne ekersen yarın onu biçersin
23-07-2015 01:00
Eşrefzade Bursavi hazretleri bir gün şunu anlattı sevdiklerine;
"Bir kimsenin babası birden 'felç' olur.
Tutmaz olur eli ayağı.
Bütün hizmetlerine oğlu bakar.
Aylar yılları kovalar.
Derken iyice bıkar.
Önce 'severek' yaptığı hizmetler artık 'zor' gelmeye başlar.
Düşünür taşınır.
Kendi kendine;
'Götürüp ıssız bir yere bırakayım' der.
Ve bir gece sırtlar adamcağızı.
Sessizce çıkar evden.
Gider 'ıssız' bir dağa.
Başlar yer aramağa.
Babası anlar niyetini.
Oğluna seslenip;
'Evlâdım! Üzme kendini, beni şuracığa bırak... Zira vaktiyle ben de babamı bu yere bırakmıştım' der.
Ve şöyle anlatır:
'Benim babam da felç olmuştu...
Yıllarca severek bakmıştım.
Sonra senin gibi ben de usanmıştım.
Ve bir gece sırtımda getirip tam bu yere bırakmıştım.
Ee, kim ne ekerse onu biçer.'
Oğlu bunları dinler.
Pişman olur yaptığına.
Bu sözler 'ok gibi' saplanır yüreğine.
Tekrar sırtlar babasını.
Götürür evine.
Ama bin pişman olarak.
Ve yalvarır ağlayarak:
'Yâ Rabbî! Affet beni. Babama çok iyi bakacağım. Bir daha böyle şey yapmıyacağım.'
Bu, iyi bir ders olur ona.
Artık ona çok iyi bakar.
Hem de ölünceye kadar..."
"Senin rızan için yaptıysak!.."
24-07-2015 01:00
Vaktiyle "üç kişi" bir yolculuğa çıkarlar. Bir dağda akşam olur.
Bir mağaraya sığınırlar. Dağdan koca "bir kaya" yuvarlanır.
Mağaranın ağzını kapatır.
İçeride mahsur kalırlar.
Açmayı denerler.
Ama ne mümkün.
Kaya tonlarca ağırlıktadır.
"Bir milim" oynamaz.
Çaresizdirler!
Bir tanesi açar ellerini.
"Yâ İlâhî!.. Benim çok yaşlı annem babam vardı. Onları doyurmadıkça biz yemezdik... Bunu senin rızan için yaptıysak, kaldır bu musibeti üstümüzden" diye yalvarır.
Kaya biraz aralanır.
Ama henüz dardır.
Bu defa ikincisi yalvarır;
"Yâ İlâhî!.. Komşumuzun 'çok güzel bir kızı' vardı. Onunla buluşmayı çok isterdim, ama o reddederdi. Sonra bir 'kıtlık' oldu... Bize muhtaç oldular. Bunu fırsat bilip onlara erzak verdim ve kıza, 'haydi!' dedim... O, 'Allah'tan kork!' deyince vazgeçtim. Senin rızan için vazgeçtimse bizi kurtar."
Kaya az daha aralanır.
Ama yine dardır.
Bu sefer üçüncüsü el kaldırır;
"Yâ İlâhî!.. Amele tutmuştum. Birisi ücretini almadan gitti, ben onun parasını çalıştırdım. Yüzlerce koyun birikti hesabına. Gelip ücretini isteyince 'koca bir sürüyü' verdim ona. Bunu senin rızan için yaptıysam bizi kurtar."
O anda taş biraz daha kayar.
Artık çıkmaya müsaittir.
Çıkar ve kurtulurlar...
."Önceleri melekleri görürdüm!"
25-07-2015 01:00
Eshab-ı kiramdan İmran bin Husayn (radıyallahü anh), midesinden rahatsızlanmış, ishale yakalanmıştı.
Hastalandığı sıralarda karnının dağlanmasını tavsiye ettiler.
O, kabul etmedi.
Çok ısrar ettiler.
O vakit dağlandı.
Ancak yakınlarına;
"Dağlanmadan önce melekleri görürdüm. Dağlanınca melekleri göremez oldum" buyurdu.
Sonra Allahü teâlâya yalvardı.
Tövbe istiğfar etti.
Tekrar görmeye başladı.
Hastalık sebebiyle ne oturabilir ne de ayakta durabilirdi.
Kendisine hurma dallarından bir sedir yapmışlardı. Orada günlerini geçirir, Rabbini zikrederdi.
? ? ?
Eshabdan Mitraf vardı.
Onu ziyarete gitti.
Ama o hâlini görüp ağladı!
Hazret-i İmran;
"Niçin ağlıyorsun?" deyince "Senin hâline ağlıyorum" diye cevap verdi.
İmran bin Husayn;
"Ağlama, ben ölünceye kadar da kimseye söyleme! Melekler benim ziyaretime gelip selâm veriyorlar. Meleklerin selâmını alıyor, onlarla konuşuyorum" dedi.
O sahabi rahatladı...
Çok memnun oldu.
İmran bin Husayn;
"Bu hastalığımdan dolayı verilen nimetlere şükrediyorum. Böyle hastalık hâlinde Melekleri gören kimse bu dertlere hiç razı olmaz mı?" dedi.
.Bu dünya, çalışmak yeridir
26-07-2015 01:00
İmran bin Husayn (radıyallahü anh) anlatır:
"Resulullah Efendimiz düşman askerleriyle karşılaştığı zaman en önce vuran O olurdu...
Merhametten ayrılmamakla beraber harp meydanlarında insanların en şiddetlisiydi.
Huneyn Savaşı'ydı...
Müşrikler sardılar.
O, atından inip 'Ben peygamberim. Ben Abdülmuttalib'in torunu ve Abdullah'ın oğlu Muhammed'im!' buyurarak düşmana saldırdı!
O gün Ondan daha cesur ve daha metin kimse yoktu."
? ? ?
Yine o anlatır:
"Bir gün Resulullah Efendimiz Eshab-ı kirama, mahlûkatın yaratılışını ve kıyametin kopmasını anlatıyordu...
Bir kimse gelip;
'Yâ İmran! Bindiğin deve, yularını sıyırıp kaçtı' dedi.
Bu habere üzüldüm!
Hemen çıkıp baktım.
Ama pişman oldum.
'Keşke deveyi bıraksaydım da Resulullah'ın mübarek sözlerini dinlemek fırsatını kaçırmasaydım' dedim."
? ? ?
Bu zat bir sohbetinde;
"Bu dünya, çalışmak yeridir. Ücret alınacak yer, ahirettir. Öyleyse sâlih amelleri yapmaya uğraşınız!" buyurdu.
Dinleyenler;
"O sâlih ameller nelerdir" dediler.
"Beş vakit namaz kılmaktır. Namaz, bu dinin direği, müminin mîrâcıdır. O hâlde onu iyi kılmaya gayret edelim" buyurdu.
.Bilirsin ki biz seni çok severiz"
27-07-2015 01:00
İmran bin Husayn (radıyallahü anh) anlatır:
"Bir gün Efendimiz bana 'Yâ İmran! Kızım Fatıma rahatsızmış. Gel seninle ziyaretine gidip hatırını soralım' buyurdu.
Ben cevap verip;
-Anam, babam canım sana feda olsun yâ Resulallah! Olur gidelim, dedim.
Ve Fatıma'nın evine geldik.
Efendimiz kapıyı çalıp;
'Esselâmü aleyküm yâ ehle Beytî!' diye seslendi.
Fatıma kapıyı açtı.
Efendimizi görünce;
'Ve aleyküm selâm sevgili babam, buyurunuz' dedi.
Resulullah Efendimiz;
'Kızım, yanımda İmran bin Husayn vardır, başını ört' buyurdu.
Fatıma-tüz-Zehra;
'Babacığım, Allahü teâlâya yemin ederim ki, bu yün örtüden başka örtünecek bir şeyim yoktur' dedi.
Efendimiz;
'Kızım, işte onunla örtün' buyurdu.
Hazret-i Fatıma;
'Ey Babacığım! Başımı örtsem vücudum, vücudumu örtsem başım açık kalır' dedi.
Resul Aleyhisselâm;
'Bu örtüyü düz düzüne değil de köşeleme, yani uzunlamasına ört ki vücudunun her tarafını kaplasın' buyurdular.
Ben de dinliyordum...
Konuşmaları işittim...
Gözlerimden yaş geldi.
Hazret-i Fatıma'nın dünyaya hiç değer vermemesine gıpta ettim." (Devamı yarın)
.Cennet kadınlarının efendisi
28-07-2015 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Fatıma, Peygamberimizin tarifleri üzere güzelce başını bağlayıp örttükten sonra içeri girmeme izin verdiler.
İkimiz içeri girdik.
Ben geri oturdum.
Peygamberimiz "Kızım rahatsızlığın nasıl oldu?" diye hatırlarını sordular.
Hazret-i Fatıma;
"Babacığım, bu gece çok rahatsızdım. Sancıdan sabaha kadar uyuyamadım" diye arz etti.
Bitkin bir hâli vardı...
Sözüne devamla;
"Babacığım! Şimdi öyle bir hâldeyim ki bir lokma ekmek yemeye bile takatim kalmadı. Açlıktan çok bitkinim" dedi.
Efendimiz üzüldüler!
Hatta ağladılar!
Gözlerinden yaş aktı.
Ona sevgiyle bakarak:
"Ey kızım! Hâlinden şikâyet etme. Allahü teâlâya yemin ederim ki ben, yaratıkların en üstünü olduğum hâlde üç gündür mideme bir lokma ekmek girmedi" buyurdu.
Onu teselli etti.
Omuzunu tutarak;
"Müjdeler olsun sana ey kızım, sen cennet kadınlarının efendisisin!" buyurdular.
Hazret-i Fatıma;
"Hazret-i Âsiye ile Hazret-i Meryem için ne buyurursunuz babacığım?" dedi.
Resul aleyhisselâm;
"Âsiye, Meryem ve annen Hatice, kendi kadın âleminin efendisidirler. Sen de kendi kadınlık âleminin efendisisin" buyurdu.
.O, Allah'ın sevgili kuludur"
29-07-2015 01:00
Mevlâna hazretleri zamanında "bir âlim" vardır ki bu büyük velinin kıymetini bilmez.
Onu sevmez.
Bir gün âlimler bir evde toplanırlar.
Aralarında "bu âlim" de vardır.
Ve bunu fırsat bilir.
"Mevlâna" aleyhinde sözler söyler.
Hatta ileri gidip;
"O geldiğinde her ne derse ben tersini söyleyeceğim" der.
Âlimler şaşırırlar!
Bu sözü beğenmezler.
Sadreddin-i Konevi;
"O, Allah'ın sevgili kuludur. Böyle yapmakla eline ne geçecek? Eden, kendine eder" diyerek ikaz eder.
Ama adam inatçıdır.
Bu söze kulak asmaz.
"Dediğimi yapacağım" der.
O esnada kapı açılır.
Hazret-i Mevlâna girer içeri.
Herkes, meraklı gözlerle ona dönerler. Öyle ya, Hazret-i Mevlâna ne söyleyecek, o âlim nasıl ters cevap verecektir?
Hazret-i Mevlâna, o âlime dönüp;
"Lâ ilâhe illallah. Muhammedün Resulullah! Haydi cesaretin varsa tersini söyle!" der.
Adam hayrette kalır!
Ne diyeceğini şaşırır!
Tersini söylese küfre girecektir.
Mahçup olur, utanır!
İşte o zaman Mevlâna'yı iyi tanır.
Yapacağı tek şey vardır...
Elini öpüp affını diler.
Dahası, hizmetine girer.
Ve Onun himmetiyle tasavvuf yolunda hızla ilerler...
.Hemen çıkıp gidin bu evden!"
30-07-2015 01:00
Mevlâna hazretleri, âlim ve velidir.
Kalp gözü açıktır.
Keramet sahibidir.
Bir gün zamanın padişahı Sultan Rükneddin, evinde oturmaktadır ki önünde Hazret-i Mevlâna belirir birden...
Ve kendisine dönüp;
"Hemen çıkın bu evden!" der.
Başka şey söylemez.
Ve gözden kaybolur.
Sultan şaşırır birden!
Ne olduğunu anlayamaz.
"Niçin, neden?" diye soramaz.
Hanım ve çocuklarını alır.
Birlikte acele çıkarlar.
Hikmeti o zaman anlaşılır.
Zira ev, büyük "bir gürültüyle" yıkılır!
Öyle ki; birazcık gecikmiş olsalar helâk olacaklardır.
Sultan, secde-i şükre varır.
Ve teşekkür olarak "bin altın" hediye gönderir Mevlânâ'ya.
O da bunları alır.
Talebeye dağıtır.
? ? ?
Bir gün de Aksaray'da, bazı kötü niyetli beyler Sultan Rükneddin'i Aksaray'a davet ederler.
Hazret-i Mevlâna niyetlerini anlar.
Ve Sultana gidip;
"Sakın gitme!" der.
O da söz dinler.
Bu davete gitmez.
Ve ölümden kurtulur.
Ancak kararlıdır o beyler.
Başka gün yine davet ederler.
Bu sefer Mevlânâ'ya sormaz.
Ve çağırdıkları yere gider.
Hâlbuki "su-i kast" kurmuşlardır kendisine.
Gider gitmez öldürürler!..
.Şu dergâhı görüyor musun?"
31-07-2015 01:00
Hazret-i Mevlânâ bir gün çok sevdiği Hüsameddin Çelebi adındaki talebesinin bağına gider.
Oturup sohbet ederler.
Bağın yakınında bir dergâh vardır.
Mübarek zat o dergâha bakar.
Ve Hüsameddin'e sorar:
"Şu dergâhı görüyor musun?"
O da cevap verir:
"Görüyorum hocam."
"O dergâh senin olsa diyorum."
Hüsameddin şaşırır!
"Estağfirullah hocam. Başkasının yerinde gözüm yoktur" der.
Hazret-i Mevlâna;
"Senin gözünde yoksa, benim gönlümde var" buyurur.
Hüsameddin Çelebi bu konuşmalardan bir şey anlamaz.
Derken ertesi gün olur.
Ve bir vefat haberi duyulur;
Merak ederler.
Vefat eden kimdir?
Araştırıp öğrenirler ki;
O dergâhın şeyhidir.
Ve o gün Çelebi Hüsameddin o dergâha müderris tayin edilir.
Ne demiş büyükler;
"Bir 'Allah adamı'nın kalbi neyi isterse Hakk teâlâ ihsan eder. Çünkü Onlar; Allah'ın nazlı kullarıdır. Kalplerinden geçeni hemen yaratır."
? ? ?
Bu zat bir gün sohbetinde;
"Müslüman, çok kıymetlidir. Dünyaya bedeldir Müslüman. Hem Müslümanın yüzüne bakmak ibâdettir ve müminin yüzüne sevgiyle bakana cenâb-ı Hakk yüz ömre sevabı verir" buyurdu.
..Yedi gündür bu hayvan aç
01-08-2015 01:00
Mevlâna hazretleri, her veli gibi merhamet sahibidir.
Hatta hayvanlara da.
Bir gün eline bir "ekmek" alır.
Yakındaki bir viraneliğe varır.
Sevdiklerinden biri onu görür.
"Ne yapacak?" diye meraklanır.
Ardından takip eder.
Bakar ki bir "anne köpek" var orada.
Mübarek zat, o ekmeği lokma lokma ona yediriyor.
Yanına kadar gider.
Ve hikmetini sorar.
Hazret-i Mevlâna "Yedi gündür bu hayvan aç, yavruları da var. Bir yere ayrılamıyor. Bir anne şefkatiyle onlara bakıyor. Ona ekmek yedirdim" der.
? ? ?
Bir gün de birbirinden habersiz "kırk kişi", Hazret-i Mevlâna'yı evlerine davet ederler.
Hiçbirini kırmaz.
"İnşallah gelirim" der.
Ve kırkının da evine teşrif eder.
Oturup gece boyu sohbet ederler.
Ertesi gün olur.
O "kırk kişi"den ikisi karşılaşır ve o akşamı konuşurlar.
Biri der ki:
"Dün gece Hazret-i Mevlâna bizdeydi. Oturup sohbet ettik."
Öbürü şaşırır!
"Nasıl olur, Mevlâna dün gece bizdeydi, yemek yiyip sohbet ettik."
"Hayır, bizdeydi."
İkisi de şaşırırlar!
Birbirlerine bakışırlar.
Sorup araştırırlar...
Meğer hiçbirine gitmemiş mübarek.
Geceyi, evinde yalnız geçirmiş!..
.Üzülme, kapat aç gözlerini
02-08-2015 01:00
Bir gün Hazret-i Mevlâna geç vakit eve gelir.
Akşamdan sonra.
Hanımı, ayakkabılarını çevirirken kenarlarında "Mekke'nin kumları"nı görüp sual eder:
"Efendi! Nereden geliyorsun?"
"Mekke'ye, bir dostumu ziyarete gitmiştim. Oradan geliyorum."
Hanımı şaşırır!
Ve kalbinden;
"Bu kısacık zamanda Hicaz'a nasıl gidilip gelinir?" der.
Mevlâna bunu anlayıp;
"Veliler ruh gibidir. Bir anda uzak yerlere gidip gelebilirler" buyurur.
? ? ?
Hazret-i Mevlâna zamanında "bir genç" hac için bir kafileye katılır.
Öğleyin "bir sahrada" mola verirler.
Genç, dinlenirken uyuyakalır.
Uyandığında kafileyi göremez.
Issız sahrada yalnız kalır.
Ne yapacağını şaşırır!
Açar ellerini, "Yâ Rabbî! Sevdiğin bir kulunu bana yardıma gönder" diye yalvarır.
O anda "bir çadır" görür ileride.
Merakla gidip bakar.
Biri "helva" yapmaktadır.
"Yalnız mısın?" diye sorar.
"Hayır, hocamız var, az sonra gelir."
"Hocanız kim?"
"Hazret-i Mevlâna."
Az sonra Mevlâna gelir.
O helvadan yer ve ona da yedirir.
O genç derdini anlatınca da "Üzülme, kapat aç gözlerini" buyurur.
"Başüstüne" der.
Kapatıp açar gözlerini.
O anda bulur kafilesini...
.Hazret-i Mevlâna'nın selâmı var"
03-08-2015 01:00
Hazret-i Mevlâna'yı çok seven bir tüccar vardır.
Bir gün İstanbul'a gitmeye niyet eder.
Hazret-i Mevlâna'ya sorar:
"Bana bir emriniz var mı efendim?"
Mevlâna;
"Falan câmiye git! Orada genç bir âbid göreceksin. Ona bizden selâm söyle" buyurur.
Tüccar;
"Başüstüne" der.
Ve yola çıkar.
İşlerini bitirip o câmiye varır.
İçeride genç bir "âbid" görür.
Yanına yaklaşıp;
"Konya'dan geliyorum. Hazret-i Mevlâna'nın size selâmları var" der.
Ama fevkalâde şaşırır!
Zira Mevlâna oradadır.
O âbidin yanındadır.
Bayılıp yere düşer!
Ayıldığında görür ki "âbid" yalnızdır ve kendisine gülümsemektedir.
O tüccara;
"Siz de benden Mevlâna'ya selâm söyleyin" der.
Tüccar;
"Peki söylerim" der.
Ve Konya'ya geri döner.
Âbid'in selâmını Hazret-i Mevlâna'ya söyler.
Fakat o da ne?!..
Yine hayrette kalır!
Zira âbid de oradadır.
Mevlâna'nın yanındadır.
Bayılıp yine düşer!
Ayılınca görür ki "Mevlâna" yalnızdır.
Ve kendisine gülümsemektedir.
Hazret-i Mevlâna;
"Ben hayatta oldukça bu gördüğünü kimseye söyleme!" buyurur...
."Benden bizim Saka'yı istediler"
04-08-2015 01:00
Mevlâna hazretleri bir gün dergâhında sohbet etmektedir ki içeri "üç kişi" girer.
Üçü de yeşil cübbe giymiş, nurani kimselerdir.
Hazret-i Mevlâna'nın karşısında edeple otururlar.
Alçak sesle bir şey sorarlar.
Hazret-i Mevlâna;
"Uygundur" der.
Bu cevabı alırlar.
Veda edip ayrılırlar.
Oğlu Sultan Veled, merakla sorar:
"O gidenler kimlerdi babacığım?"
Buyurur ki:
"Onlar 'rical-i gaybden'di evlâdım... Halk arasında bunlara 'kırklar' denir."
"Size ne sordular?"
"Kırklardan biri vefat etmiş, benden, bizim Saka'yı istediler. Ben de 'uygundur' dedim" buyurur.
? ? ?
Bu zat bir sohbetinde;
"İyi Müslüman; önce dinini öğrenir, doğru anlar, öğrendiğiyle amel eder, bunları başkalarına da öğretmeye çalışır ve kimseyi incitmez" buyurdu.
Dinleyenler;
"Hiç namaz ve oruçtan bahsetmediniz" dediler.
Cevabında;
"Namaz ve oruç; kulluk vazifemizdir, elbette yapacağız. Ama şunu bilin ki; Müslümanlık; sadece namaz ve oruçtan ibaret değildir. Bunları yaptıktan sonra mühim olan, kimseyi incitmemektir" buyurdu.
."Mevlâna hürmetine affetti"
05-08-2015 01:00
Hazret-i Mevlâna'yı çok seven bir kişi "ölüm hastalığına" yakalanır.
Öleceğini anlar.
Evlâdını çağırıp;
"Oğlum! Ben ölürsem Hazret-i Mevlâna, kabrimde biraz dursun. Affım için Allah'a niyazda bulunsun" diye vasiyette bulunur.
Sonra vefat eder.
Hazret-i Mevlâna'ya giderler.
Bu vasıyeti bildirirler.
"Memnuniyetle" buyurur.
Ve gidip kabir başında durur.
O zatın affı için yalvarır.
Ölen kişinin fazla bir ameli yoktur.
Ama Mevlâna'ya sevgisi çoktur.
Çocuklarından biri, rüyasında görür ki; babası çok yüksek bir mertebededir.
Merak edip sorar:
"Babacığım, bu yüksek makama nasıl kavuştun?"
Babası da;
"Amel defterimde fazla bir amelim yoktu evlâdım... Ama Hazret-i Mevlâna'yı çok seviyordum" der.
"Sebep bu mu?"
"Evet bu" der.
Ve şöyle anlatır:
"Ben kabre girince Münker-Nekir melekleri çok 'korkunç' şekilde geldiler!
Ve bana sordular ki:
'Rabbin kim, dinin nedir?'
O an 'iki melek' geldi.
Çok güzeldiler.
Ve sevimliydiler...
Münker ve Nekir'e;
'Bunları, bu kimseye sormayın. Çünkü Allahü teâlâ Hazret-i Mevlâna hürmetine bunu affetti' dediler.
Sonra bana dönüp 'Sen müsterih ol, rahatça uyu!' deyip geri gittiler."
.Etin en lezzetli yeri neresidir?
06-08-2015 01:00
Hazret-i Mevlâna zamanında biri vardır ki aleyhinde konuşur bu zatın.
Dedikodusunu yapar.
Tâ ki "bir rüya" görene kadar.
Rüyada Efendimizi görür.
Hem de Mevlâna dergâhında.
Onun minderinde oturmuş, Eshabıyla sohbet buyurmaktadır.
O, geriden bakar.
Az sonra bir sofra gelir ortaya.
Sofrada "et yemeği" vardır.
O da yanlarına gitmek ister.
Ama cesaret edemez.
Efendimiz onu görüp davet ederler.
Ve yanlarında yer verirler.
Hatta kendi tabaklarındaki bir et'i elleriyle alıp buna ikram ederler.
Alıp yer ki çok lezzetlidir.
Efendimiz;
"Etin en lezzetli yeri kemiğe bitişik olandır" buyurur.
O sırada uyanır adam...
Rüyanın tesiriyle kalbi bir hoş olmuş.
Mevlâna'ya karşı sevgiyle dolmuş.
Onu görmek için duramaz daha.
Koşar dergâha.
Görür ki gece Resulullah'ın oturduğu yerde "Hazret-i Mevlâna" oturmuş. Kendisi geriden bakar.
Az sonra bir sofra gelir ortaya.
Sofrada "et yemeği" vardır.
O da yanlarına gitmek ister.
Ama cesaret edemez.
Hazret-i Mevlâna onu davet eder.
Ve yanında yer verir.
Hatta kendi tabağından bir eti kendi eliyle alıp ona ikram eder.
Adam alıp yer ki çok lezzetlidir.
Hazret-i Mevlâna ona;
"Etin en lezzetli yeri, kemiğe bitişik olandır" buyurur.
Adam mest olmuştur.
En sevdiği "talebesi" olur...
."Onları şu çamurun içine at!"
07-08-2015 01:00
Bir gün Selçuklu padişahı Sultan Rükneddin, bir adamıyla bir kese "altın" hediye gönderdi Hazret-i Mevlâna'ya.
Mevlâna hazretleri kabul etmedi.
Ve o kimseye;
"Onları şu çamurun içine at!" buyurdu.
Adamcağız onları aldı.
Ve çamurların içine attı.
Duyanlar oraya koştular.
Bir "altın" ele geçirmek için çamurlara battılar.
Berbat oldu elbiseleri.
Hazret-i Mevlâna sordu talebelerine:
"Şunları gördünüz mü?"
"Gördük hocam" dediler.
"İşte 'dünya sevgisi' de böyledir çocuklar. Girdiği kalbi berbat eder" buyurdu.
Gençler sordular:
"Yani dünyaya çalışmayalım mı efendim?"
"Hayır, öyle değil. Bilâkis çok çalışın. Müslüman çalışkan olur. Tembellik yoktur bizim dinimizde. Dünyaya çalışın, ama kalbinizde sevgisi olmasın" buyurdu.
? ? ?
Bir gün de bazı sevdiklerine;
"Kardeşlerim! Her sıkıntının ve her başarısızlığın, her derdin bir tek ilâcı vardır. O nedir, biliyor musunuz?" diye sordu.
Onlar;
"Bilmiyoruz efendim" deyince;
"Her sıkıntının ilâcı istiğfar etmektir kardeşlerim. Yani günahlarına pişman olup boyun bükmek ve Hakk teâlâdan af dilemektir. İstiğfâr, her kapıyı açar" buyurdu.
.O gelmesin, ben giderim"
08-08-2015 01:00
Hazret-i Mevlâna zamanında Bedreddin-i Tirmizi adında biri "simya" ilmiyle, yani "altın yapmakla" uğraşmaktadır. Bir ara Mevlâna hazretlerinin bu işte mahir olduğunu işitir.
Sevinir ve merak eder.
Oğlu Sultan Veled'e gider.
"Ben simyagerim, babanızı görmek istiyorum" der.
Sultan Veled;
"Pekâlâ" der.
Ve o akşam babasına arz eder.
Hazret-i Mevlâna;
"O gelmesin, ben giderim" buyurur.
Ertesi gün olur.
Gider o kimsenin evine.
O sırada "altın yapmakla" uğraşmaktadır adam...
Hazret-i Mevlâna'yı görür.
"Buyurun efendim" der.
İçeri alır, iltifat eder.
Ancak kalbinde "gurur" vardır.
Hazret-i Mevlâna bunu anlar.
Ve kurtarmak ister onu gururundan.
Yerde "paslı bir demir" görür.
Eğilip onu alır.
Evirir, çevirir.
Paslı demir "altın" oluverir.
Adam gözlerine inanamaz.
Merakla sorar hemen:
"Hayret, bu nasıl oldu?"
Mevlâna da;
"Çok kolay" buyurur.
Ve ekler:
"Zor olan başka şeydir."
Adam daha bir meraklanır.
Ve hemen sorar ki:
"Altın elde etmekten daha zor olan iş nedir?"
Hazret-i Mevlâna;
"İlim, amel ve ihlâs elde etmektir ki, asıl 'simya' budur işte" buyurur.
.Allah, kendine sığınanı korur
09-08-2015 01:00
Hazret-i Mevlâna zamanında Moğol vâlisi zalim Noyan Han Konya'yı muhasara eder.
Müslüman halk sıkıntıya düşer.
Hazret-i Mevlâna'ya giderler.
Ve duasını isterler.
Büyük veli onlara;
"Korkmayın, Allah, kendine sığınanları korur" buyurur.
Ve çıkar evden.
Gelir şehir meydanına.
İnanılmaz derecede "heybetli" ve vakurdur.
Meydanda namaza durur.
Askerler Noyan Han'a koşar, durumu bildirirler.
"Hemen öldürün!" der.
"Heybetinden yaklaşamıyoruz!" derler.
Noyan Han kızar, köpürür!
"Bir kişiden mi korkuyorsunuz?" der.
Askerler boyunlarını bükerler.
Okçuları çağırıp;
"Çabuk onu oklayın!" der.
"Başüstüne" derler.
Hemen ileri çıkarlar.
Ama elleri tutmaz olur.
Bir tek ok atamazlar.
Bu defa süvarilere döner.
"At binip kılıçla vurun boynunu!" diye emreder.
"Peki Efendimiz" derler.
Ve atlara binip hücuma geçerler!
Bu defa da başka şey olur.
Hayvanların ayakları yere gömülür.
"Bir milim" ileri gidemezler.
Âdeta çakılır kalırlar.
Noyan Han'ın hiddeti kat kat olur!
Olanların hikmetini düşünmez.
Askerini azarlar şiddetle.
"Ne biçim askersiniz! Bir işi beceremediniz!" diye bağırır. (Devamı yarın)
."Siz ne biçim askersiniz!"
10-08-2015 01:00
(Dünden devam)
Noyan Han'ın hiddeti kat kat olur!
Olanların hikmetini düşünmez.
Askerini azarlar şiddetle.
"Ne biçim askersiniz! Bir işi beceremediniz!" diye bağırır.
Kendisi ileri atılır.
Yayını gerer, üç ok fırlatır.
Üçü de ayağının dibine düşer.
Daha bir öfkeye kapılır!
"Atımı getirin!" diye kükrer.
Koşup getirirler.
Hiddetle atına biner!
Ama bu defa da at yürümez.
Mahmuzlar, kamçı vurur.
Ama hayvan öylece durur.
Adam hiddetinden kudurur!
Attan inip yaya gitmek ister.
Ama ayakları birbirine dolanır.
Ve "felç olup" yere yuvarlanır.
Konya halkı bu olanları hayret ve dehşetle seyretmektedir o anda.
"Tekbir" sedaları yükselir meydanda!
Noyan Han, sonunda itiraf eder:
"Bu zat bildiğim insanlardan değilmiş" der.
Askerine döner.
"Çabuk toparlanın!" der.
Ve Konya'yı terk eder.
? ? ?
Bu zat bir sohbetinde;
"Kıyamet günü makbul olanlardan ve kurtulanlardan olmayı istiyorsanız Allahü teâlânın razı olduğu yani beğendiği iyi işleri yapınız!" buyurdu.
Dinleyenler;
"Meselâ ne yapalım efendim?" dediklerinde;
"Sünnet-i seniyyeye, yani Resulullah'ın yoluna sarılınız! Bu yola uymayan hiçbir şey yapmayınız!" buyurdu.
."O düşünceyi bırak!.."
11-08-2015 01:00
Hazret-i Mevlâna'nın ilim sahibi bir talebesi vardı.
Bir gün onu çağırıp;
"Sen bir kitap yaz!" dedi.
Talebe;
"Başüstüne hocam" dedi
Ve kısa zamanda bitirip takdim etti.
Hazret-i Mevlâna, kitaba göz gezdirdi.
Ve çok beğenip;
"Aferin, güzel olmuş" buyurdu.
Ve "hırkasını" çıkarıp hediye etti ona.
Lâkin o, az gördü bunu.
Fazlasını bekliyordu.
Kendi kendine "Gece gündüz çalıştım, göz nuru döktüm. Mükâfat olarak bir hırka az değil mi?" diye düşündü...
Mevlâna buna vâkıf oldu.
Zira kalbini okuyordu.
Kendisine şefkatle bakıp;
"O düşünceyi bırak!" buyurdu.
Kitap yazan talebe de Mevlâna'dan bunu dinleyince öyle düşündüğüne pişman oldu.
Aradan yıllar geçti...
Hazret-i Mevlâna dünyadan göçtü.
Ve bir "kuraklık" oldu ki; aylarca "damla" düşmedi gökten.
Yağmur duasına çıktılar.
Hiçbir şey fark etmedi.
Sonunda buna gelip Hazret-i Mevlâna'nın "hırkasını" istediler.
"Hayhay" dedi.
Ve getirip verdi.
Bir âlim, onu giyip başladı duaya.
Henüz duası bitmemişti ki başladı yağmur. Hem de şakır şakır.
Günlerce, gecelerce yağdı.
İnsanlar rahatladı...
Teşekkür için herkes "bir hediye" getirdi ona. Öyle ki; dünyalığa boğuldu.
Hatta o yerin "en zengini" oldu.
.Bir işte "ihlâs" yoksa...
12-08-2015 01:00
Bir genç, bir gün zengin bir tüccarla yolculuğa çıkar.
Talebe, fakirdir, gariptir.
Elbisesi yırtık ve eskidir.
Ayakkabı mı, ne gezer!
Yalın ayaktır zavallı.
Zengin bunu fark eder.
Garibi sevindirmek ister.
Bir mola yerinde bir çift "pabuç" alıp giydirir. Talebe sevinir.
Sonra yola devam ederler.
Fakat tüccar ikide bir ikaz eder garibi:
'Aman hâ iyi yürü, eskimesin pabuçlar!'
Zavallı 'peki' der.
Daha bir dikkatli yürür.
Ama ikazlar bitmez.
'Yolun düzgün yerinden yürü!'
Sonra bir ikaz daha;
'Sivri taşlara basma!'
Zengin sürdürür talimatını.
'Dikkatli yürü!'
'Sürüme ayağını!'
Garibin canı sıkılsa da belli etmez önceleri. Sabredip 'peki' der hep.
Ama ikazlar bitesi değildir.
Devam edince sabrı taşar.
Pabuçları çıkarıp önüne atar.
Adam şaşırır!
'Ne yapıyorsun öyle?'
Talebe, o kızgınlıkla;
'Pabuçların senin olsun... Ben yıllardır yalın ayak yürüdüm. Bana, hiç kimse böyle şartlar koşmadı. Yine öyle yürürüm' der.
Ne diyeceğini bilemez adam...
Pabuçlarını geri vermek ister.
Ama o, reddeder.
'Kusura bakma. Bir ayakkabı için kimseye köle olamam!' der.
Ve ayrılır ondan...
.Ezan, İslâm'ın bayrağıdır
13-08-2015 01:00
Belh şehrinde "sâlih bir Müslüman" vardır.
Ezana çok saygılıdır.
Ne zaman "ezan sesi" işitse ânında işini bırakır.
Ne iş olursa olsun...
Edeple, "dizüstü" oturur.
Ezanı hürmetle dinler.
Sonunda salevat okur.
Sonra kalkıp namaza durur.
Bir ömür böyle geçer.
Nihayet ömrü biter. Ve vefat eder.
Teçhiz ve tekfini yapılır.
Cenaze namazı kılınır.
Sonra tabutunu omuzlayan cemaat, kabristana doğru yola koyulur.
İşte o zaman enteresan bir şey olur.
Tabut, eller üstünde giderken ezan-ı Muhammedi okunur.
Fakat o da ne?!..
Müezzin ilk tekbiri okuyunca tabut havada durur.
"Bir milim" gitmez ileri.
Cemaat şaşkına döner!
Bu hâl, ezan bitene kadar devam eder.
Bitince yürür tekrar.
Nihayet kabre varırlar.
Defnini yaparlar.
Cemaat içinde hâl ehli bir zat vardır.
Kalp gözü açıktır.
Gönlünü çevirir mevtanın kabrine.
Vâkıf olur kabir ahvâline.
Görür ki Münker-Nekir hiddetle gelir.
Şiddetle suale çekerler;
"Rabbin kim?" "Dinin nedir?"
O anda hitab-ı İlâhî gelir.
Hakk teâlâ; "Ey melekler! Bu kulumu incitmeyin. O, benim ismime hürmet ederdi. Siz de onu hiddetle sorguya çekmeyin" buyurur.
.Vazifemden ayrılayım mı?"
14-08-2015 01:00
Hazret-i Mevlâna'yı çok seven biri vardı ki bir an olsun ayrılmak istemezdi yanından.
Ama devlet memuruydu..
Sordu Hazret-i Mevlâna'ya:
"Efendim, vazifemden ayrılayım mı?"
"Niçin ayrılacaksın?"
"Hep sizinle olmak için."
"Olmaz" buyurdu."
Ve şu menkıbeyi anlattı ona:
"Harun Reşid devrinde bir kişi vardır.
Zabıta âmirliği yapmaktadır.
İşini mükemmel yapar.
Zayıfları korur, zalimleri korkutur!
Sayesinde halk rahat eder.
Hızır aleyhisselâmla sık sık birlikte olur.
Bu, bir gün karar verir âniden.
Ve ayrılır işinden.
Maksadı, inzivaya çekilmektir.
Kendini ibâdete vermektir.
Arzusuna kavuşur.
Ama Hızır aleyhisselâmı göremez olur. Buna çok üzülür!
Çok da merak eder.
'Acaba ne hata ettim?' der.
Bir gece Hazret-i Hızır'ı rüyada görür.
Ve sorar hemen:
'Bana gelmiyorsun, sebep nedir?'
Buyurur ki:
'Ben sana geliyor idiysem ibâdetinden dolayı değildi. İnsanlara hizmet ediyordun. Sayende halk rahattı. Ama istifa ettin. İnsanlara hizmeti terk ettin. Yerine zalim biri geldi. Bozuldu halkın dirliği.'
O anda uyanır uykudan.
'Eyvâh, ben ne yaptım!' der.
Koşar hükümdara. Eski vazifesini ister.
Ve tekrar başlar hizmete. İnsanlar "huzur"a kavuşur. Kendi de "Hızır"a.
.Oğlum Celâleddin'i gözet!"
15-08-2015 01:00
Mevlâna hazretlerinin ismi Celâleddin'dir.
Belh şehrinde dünyaya gelir.
Sonra Anadolu'ya, yani Rum diyarına hicret eder.
Bunun için "Rumî" diye anılır.
Henüz çocukken manevi hâlleri vardır.
Babası da farkındadır.
Ancak endişe eder!
Zira henüz çocuktur.
Nitekim talebeden birine;
"Sen oğlum Celâleddin'i gözet" diye emreder.
Talebe sorar:
"Neden efendim?"
Buyurur ki:
"Çünkü onu melekler ziyaret ediyor, melekût âleminde onu gezdiriyorlar. Bunlar iyi güzel. Ama o, henüz küçüktür. Korkarım aklına zarar gelir!"
? ? ?
Bir gün bu zata;
"Şehitler ölüm acısı duyar mı?" diye sordular.
Büyük veli cevabında;
"Bir yerde kâfirler, zâlimler, suçsuz Müslümanları, kadınları ve çocukları öldürürlerse öldürülen Müslümanlar, şehit olur ve öldürülürken yapılan işkencelerin acısını duymazlar" buyurdu.
İşitenler hayret ettiler.
Ve sordular hemen:
"Hiç mi duymazlar efendim?"
Cevabında;
"Evet, hiç duymazlar, hatta ölürken kabirde kendisine ihsan edilecek olan cennet nimetlerini görerek çok sevinir ve neşelenirler" buyurdu.
.Bunu kediler de yapar!"
16-08-2015 01:00
Celâleddin-i Rumi hazretleri henüz beş yaşında bir çocukken bir gün çıkar evlerinin damına.
Başka çocuklar da gelirler yanına.
Onlardan biri, sorar diğerine:
"Bu damdan öbür dama atlayabilir misin?"
O çocuk;
"Atlarım" der.
"Hayır atlayamazsın."
"Atlarım."
"Atlayamazsın.
Celâleddin araya girer:
"Hey, arkadaşlar, dediğiniz bu şeyi kediler de yapabilir" der.
Onlar merak eder.
Ve sorarlar hemen:
"Ne demek istiyorsun?
Celâleddin;
"Ruhani kuvvetiniz varsa melekler âlemini dolaşalım" der.
Onlar bir şey anlamaz.
O ise göğe doğru uçmaya başlar.
Çocuklar korkup bağırışırlar!
Feryat, figan, çığlıklar!
Celâleddin tekrar aşağı iner.
Ve arkadaşlarına;
"Korktunuz mu?" der.
"Evet, çok korktuk!" derler.
Celâleddin;
"Niçin korktunuz, ben yalnız değildim."
Derler ki:
"Biz kimseyi görmedik. Kim vardı senin yanında?"
Celâleddin;
"Ben de bilmiyorum... Sizinle konuşurken yeşiller giymiş nurani kimseler geldi yanıma, beni kucaklayıp semaya çıkardılar. Melekler âlemini dolaştırdılar. Çığlıklarınızı duyunca acele indirdiler" dedi.
."Korkmayın, yerin karnı acıktı!.."
17-08-2015 01:00
Hazret-i Mevlâna'nın vefatı yaklaşınca sevenlerini bir "firak heyecanı" sarar. Ev içinde bir telâştır başlar!
Yanına yanaşıp;
"Efendim, siz vefat ederseniz kime tâbi olalım?" diye sorarlar.
Büyük veli;
"Hüsameddin Çelebi'ye tâbi olun. Vekilim Odur" buyurur.
O anda hafif bir "zelzele" olur.
Ev halkı korkuya kapılır!
Hazret-i Mevlâna;
"Korkmayın, yerin karnı acıktı, yağlı bir lokma ister" buyurur.
Vefatı iyice yaklaşır.
Hazret-i Mevlâna'nın yanında sadece Hüsameddin Çelebi vardır.
O ara içeriye bir kişi girer.
Güzel bir "delikanlı"dır bu.
Hazret-i Mevlâna, onu görünce yatağından fırlar.
O yiğidi ayakta karşılar.
Hüsameddin Çelebi'ye de;
"Döşeğimi kaldır!" der.
Ancak kimdir bu yiğit?
Edeple yaklaşıp sorar:
"Siz kimsiniz efendim?"
O yiğit cevaben;
"Ben Azrailim. Geldim ki Mevlâna'yı Hakk teâlâya davet edeyim" der.
Hazret-i Mevlâna işitir bunu
Ölüm meleğine döner.
"Ey Azrail! Çabuk ol, beni Rabbime çabuk kavuştur" diye rica eder.
Beş Cemaziyel-âhir.
Günlerden pazardır...
Hazret-i Mevlâna dünyadan ayrılır.
Rabbine varır.
O anda gaipten "Âşık mâşukuna kavuşmuştur! Bugün onun bayramıdır. Artık ona korku ve hüzün yoktur" diye "bir ses" duyulur.
.Tabut eller üstünde parçalanır!..
18-08-2015 01:00
Mevlâna hazretleri ne zaman ki vefat eder.
Ânında duyulur acı haber.
Büyük küçük, genç ihtiyar.
Haberi duyan koşar.
İnsanlar, akın akın Konya'ya akar.
Meydan hıncahınç dolar.
Öyle ki; Konya halkı böylesi kalabalığa az şahit olmuştur.
Gayrimüslimler de koşar.
Cenazeye sahip çıkarlar.
Onun şiirlerini, yanık sesle okur, feryat figan ederler!
Hazret-i Mevlâna'nın sevdiklerinden biri onların önde gelenlerden birine sorar:
"Hazret-i Mevlâna Müslümandı. Sizinse dininiz farklıdır. Böyleyken sizin Onunla ne ilginiz vardır?"
O kişi cevaben;
"Hazret-i Mevlâna, bizim de üstadımızdı. O, Müslim-gayrimüslim ayırmaz, ilmiyle bizi de aydınlatırdı" der.
Velhasıl cenaze namazı kılınır.
Tabut omuzlara alınır.
Fakat onu taşımayı herkes arzu etmektedir. Tabuta yaklaşmak için halk hücum eder.
"Hiç olmazsa bir adım taşıyayım" diyen, tabutu kendine çeker.
Tabut, eller üzerinde bir o yana, bir bu yana gider.
İş kontrolden çıkar.
Tabut, eller üstünde parçalanır.
Yerine, yenisini getirirler.
O da dayanmaz, kırılır.
Bir daha, bir daha...
Altı defa tabut değiştirilir.
Altıncıda kabre varırlar.
Dualarla defnini yaparlar.
Ve sessizce ayrılırlar...
.Allahü teâlâ Onu göğe kaldırdı"
19-08-2015 01:00
Hazret-i Mevlâna'nın bir talebesi, dergâhtan çıkmış evine gitmektedir ki yolda, tanıdığı yaşlı bir Müslümanla karşılaşır.
Adam onu görüp şaşırır.
"Ben de sana geliyordum" der.
Talebe merak eder:
"Hayrola amca."
"Fıkıhtan bir şey soracaktım" der.
Ve sualini sorar.
Ama talebe, cevabını bilemez.
"Akşam kitaplara bir bakayım, yarın söylerim" der.
Ve acele eve gider.
Saatlerce araştırır.
Çok kitaplar karıştırır.
Bir türlü bulamaz cevabını.
Sonunda yorulup uyuyakalır.
Rüyada Hazret-i Mevlâna'yı görür.
Büyük veli ona;
"Hidaye kitabının filân sayfasına bak" buyurur.
O anda uyanır.
Açar Hidâye kitabını.
Orayı okur, cevabı öğrenir.
Ve sorana bunu bildirir.
? ? ?
Bir gün sohbetinde;
"İsa Aleyhisselâm, ülül'azm bir peygamberdir. Yahudiler kendisini öldürmek istedikleri zaman Allahü teâlâ Onu 'diri olarak' gök yüzüne kaldırdı" buyurdu.
Dinleyenler;
"Şimdi gökte mi efendim?" dediler.
Cevabında;
"Evet, kıyamete yakın bir zamanda gökten Şam'a inecek ve Muhammed aleyhisselâmın dinine tâbi olacak ve İmâm-ı âzam Ebu Hanife mezhebine uygun ictihad edecektir" buyurdu.
.Ey müminler! Çabuk geçin!.."
20-08-2015 01:00
Hazret-i Mevlâna zamanında "kırk rahip" birleşir, Konya'ya gelirler.
"Kırk sual" seçmişlerdir İslâmiyet'ten.
"Bunları cevaplayamaz" derler.
Ve birden Mevlâna ile karşılaşırlar.
Ne diyeceklerini şaşırırlar.
Büyük veli, anlar niyetlerini.
"Haydi sorun" buyurur.
İlk darbeyi yemişlerdir.
Ayaküstü sorarlar:
"Kur'ânda 'Her nefis, cehennemden geçecek' buyuruluyormuş, öyle mi?"
"Evet, öyledir."
"Yani kâfir de Müslüman da cehennemden geçecek öyle mi?"
"Elbette."
"Peki, Müslümanlar da cehennemden geçecekse İslâm'ın üstünlüğü nasıl belli olacak?"
Mevlâna cevaben;
"Müslümanlar Sırat'tan geçerken cehennem 'Ey müminler! Çabuk geçin ki nurunuz ateşimi söndürüyor' diye seslenecek ve ateş, o nurlara dayanamayıp sönecek. Ama aynı ateş, kâfirleri yakacak" buyurur.
Rahipler itiraz edip;
"Olmaz öyle şey" derler.
Hazret-i Mevlâna;
"İsterseniz deneyelim. İşte fırın, çıkarın gömleklerinizi" buyurur.
Hepsi de çıkarırlar.
Hazret-i Mevlâna, onları top yapar.
Üzerine de "kendi hırkasını" sarar.
Ve fırına atar.
Az sonra çıkarıp birlikte bakarlar.
Hırkada yanıktan "iz bile" yokken içindeki gömleklerin hepsi yanmıştır.
Bunu görüp hepsi insafa gelir.
Kırkı da imânla şereflenir..
.Savaşı biz kazandık!"
21-08-2015 01:00
Hazret-i Mevlâna'nın bir talebesi vardır ki mesleği at alıp satmaktır.
Hazret-i Mevlâna ona;
"Bana bir at getir!" buyurur.
O da hemen;
"Başüstüne efendim" der.
Ve kuvvetli bir at seçer.
Ancak at huysuzdur.
Eğerlemekte zorluk çeker.
Az sonra Mevlânâ gelir.
O huysuz at sakinleşir
Büyük velî bir sıçrayışta biner ata.
Ve süratle gider bir tarafa.
Akşam, "tozlar içinde" geri döner.
Ertesi gün yine bir at ister.
Ona binip hızla aynı yöne gider.
Akşam, çok yorgun geri döner.
Üçüncü gün de öyle olur.
Ama akşam döndüğünde "sevinçlidir." "Elhamdülillah, savaşı biz kazandık" buyurur.
Hiçbir şey anlamazlar.
"Niçin?" diye de soramazlar.
Üç gün geçer aradan.
Konya'ya "bir kafile" gelir o taraftan.
Moğollarla olan savaşı anlatırlar:
"Kâfirler kalabalıktı, biz zayıftık.
Neredeyse mağlup olacaktık.
Derken Mevlâna yetişti imdada.
Üç gün geldi art arda.
'Allah Allah!' diyerek hücum ediyor, düşman askerini kırıp geçiriyordu!
Onu görüp moral bulduk.
Yâni mânen güçlendik.
Toparlanıp hücuma geçtik!
Düşman komutanına bir kılıç çaldı Mevlâna. O can çekişirken askerleri kaçıştı dört bir yana!
Hâlbuki sayıca biz azdık.
Ama elhamdülillah!
Hazret-i Mevlâna geldi.
Savaşı biz kazandık.
.Mahcup etmek ister, ama...
22-08-2015 01:00
Hazret-i Mevlâna zamanında ilim sahibi bir kimse vardır ki bu zata düşmanlık besler.
Aleyhinde sözler söyler.
Bir gün de toplar talebesini.
"Haydi kalkın, Mevlâna'ya gidelim. Çetin sualler sorup onu mahçup edelim" der.
Ve kollarını sıvarlar.
Zor sualler hazırlarlar.
Kendi de çalışmaya koyulur.
Bir ara karşısında Hazret-i Mevlâna'yı görür gibi olur.
Gözlerine inanamaz.
Derken büyük velî kaybolur.
"Herhâlde hayal gördüm" der.
Ve çalışmaya devam eder.
Ama içi rahat değildir.
Çözemez bu muammayı.
Zira gözleriyle görmüştür Mevlâna'yı.
Tekrar başlar çalışmaya.
Çetin sualler bulmak için uğraşırken "büyük zatı" yine görür.
Bu defa gençler de görmüştür.
Büyük velî, bütün heybetiyle karşılarında bir müddet durur!
Sonra birden kaybolur.
Evet bu, hayal falan değildir.
Gördükleri, bu "büyük velî"dir.
Derken namaz vakti girer.
Namaz için yan odaya geçerler.
Fakat o da ne?!..
Odanın dört duvarında yazılar vardır.
Merakla okurlar ki hazırladıkları suallerin cevaplarıdır.
Hepsi bir dehşete düşer!
O âlimin de kalbine 'pişmanlık' çöker.
Yapacağı tek şey vardır...
Özür dilemek.
Alır talebesini, dergâha gider.
Elini öpüp affını diler.
"talebesi" olur, bu yolda ilerler..
."Tepsiyi sahibine gönderdim"
23-08-2015 01:00
Hazret-i Mevlâna'nın talebesinden biri bir sene hacca gider.
Hanımı da mübarek bir hatundur.
Hazret-i Mevlâna'yı çok sever.
Medresede okuyan talebeye, ara ara yemek yapıp gönderir.
Beyi hacdayken bir gün yine "helva" basar bir tepsiye.
Arefe gecesi, gönderir medreseye.
Hazret-i Mevlâna, tepsiyi alır.
Bütün talebeye dağıtır.
Yüzlerce talebesi vardır.
Doya doya yerler hepsi de.
Ama helva azalmaz tepside.
Hazret-i Mevlâna, tepsiyi alır.
Dışarı çıkıp Beytullaha doğru uzatır.
Sonra içeri girer.
Ve talebelerine;
"Tepsiyi sahibine gönderdim" der.
Ertesi gün hanım medreseye gider.
Helva tepsisini ister.
Talebeler tepsiyi ararlar.
Bulamayıp merakta kalırlar.
Nihayet hac mevsimi biter.
Hacılar döner birer birer.
Hanımın beyi de avdet eder.
Kadıncağız adamın eşyalarını çıkarırken "o tepsiyi" görür.
"Efendi! Ben bu tepsiye helva basıp medreseye göndermiştim. Burada ne arıyor?" der.
Beyi de şaşırmıştır?!
Şöyle anlatır:
"Arefe gecesiydi...
Biz, çadırımızda oturuyorduk.
Haccın erkânından okuyorduk.
O ara bir tepsi uzatıldı içeriye.
Aldık ki, içi helva dolu.
Üstelik de sıcacıktı.
Ama kim uzattı, görmedik.
Çok da açtık, oturup yedik.
O bunu anlatınca hakikat çıkar ortaya.
Artar sevgileri hazret-i Mevlâna'ya..."
.Yâ İlâhî!.. Pişmanım vallahi"
24-08-2015 01:00
Hazret-i Mevlâna'yı çok seven genç bir tüccar, Mısır'a gitmek için bu zattan izin ister.
Mevlâna izin vermez.
Ama o, dinlemez.
Gizlice yola çıkıp gemiye biner.
Tam Mısır'a yaklaşırken kâfirler saldırır, gemi halkıyla birlikte onu da esir alırlar.
Ağır işlerde çalıştırırlar.
Genç tüccar, açar ellerini.
"Yâ İlâhî!.. Pişmanım vallahi. Hazret-i Mevlâna hürmetine bu esaretten kurtar beni" diye dua eder.
Çok gözyaşı döker!
O gece rüyada Mevlâna'yı görür.
Ve ondan himmet diler.
Büyük veli, ona;
"Yarın bu kimseler bir hasta için senden bilgi isterler. Şu şu otları, şu oranda karıştır, hastaya yedir" buyurur.
Hakikaten sabahleyin ona gelirler.
"Doktorluktan anlar mısın?" derler.
"Evet anlarım" der.
Sevinip genci hükümdara iletirler.
Meğer hasta olan, hükümdarmış.
Genç tüccar, "bir doktor" edasıyla "Bana şu şu otlardan getirin" der.
Koşup getirirler.
Onları bir güzel karıştırır.
Ve hükümdara yedirir.
Hükümdar, yer yemez şifa bulur.
Sevinip ona der ki:
"Dile benden ne dilersen."
"Hiçbir şey istemem."
"Lütfen, kırma bizi."
O vakit kendini tanıtır;
Ve işin doğrusunu anlatır.
Hükümdar öğrenir hakikati.
Kendisine "yüklü bir para" verir.
Ve memleketine gönderir...
.Gözüne bir ok isabet etti!..
25-08-2015 01:00
Katade bin Numan (radıyallahü anh), Uhud Harbi'nde Sevgili Peygamberimize hücum eden müşriklere karşı vücudunu "siper" ederken gözüne "bir ok" isabet etti!
Ve o gözü çıktı.
Gözü eline aldı.
Efendimizin huzuruna gelip "Yâ Resulallah! Benim çok sevdiğim bir hanımım var, beni bu hâlde görürse hoş karşılamayabilir" dedi.
Resul aleyhisselâm, Hazret-i Katade'nin elinden gözü aldı ve eliyle çıktığı yere koydu.
Derhâl şifa buldu.
Sapasağlam oldu.
Ve görmeye başladı.
Hatta bu gözü diğer gözünden daha iyi görürdü.
Mekke fethinde kabile bayrağını Hazret-i Katade taşıyordu...
? ? ?
Katade (radıyallahü anh) bir gece karanlıkta yatsı namazına giderken yolda Peygamber Efendimize rastladı.
Peygamberimiz sordu:
"Katade, sen misin?"
Hazret-i Katade;
"Evet yâ Resulallah!" dedi.
Efendimiz;
"Dönüşte bana uğra!" buyurdular.
Namazdan sonra uğradı.
Sevgili Peygamberimiz ona bir "hurma dalı" verdi.
Resul'ün himmetiyle, o dal geceleri "lamba" gibi ışık verirdi.
Bu sahabi gençlerle sohbet ediyordu ki bir ara onlara;
"Sizin hastalığınızın sebebi günah işlemeniz, ilâcı ise tövbe ve istiğfardır" buyurdu.
.Ömrü savaşlarda geçmişti...
26-08-2015 01:00
Miktad bin Esved (radıyallahü anh), Eshab-ı kiramın meşhurlarındandır. Hazret-i Ömer vefat edeceği zaman onu yanına çağırdı.
Hilâfet işini görüştü.
Vasıyette bulundu...
Ve kendisine;
"Yâ Miktad! Beni kabre koyduktan sonra danışma heyetini çağır ve onları bir evde topla. İçlerinden birini halife seçinceye kadar onları orada tut" emrini verdi.
O da hemen;
"Başüstüne" dedi.
Emri yerine getirdi.
Hazret-i Osman'ın halifeliği sırasında da ihtiyarlamış olduğu hâlde savaşlara katıldı.
Ömrünü savaş meydanlarında cihadla geçirip yetmiş yaşlarında Medine'de vefat etti...
***
Cenaze namazını Hazret-i Osman (radıyallahü anh) kıldırdı... Efendimiz, kumandanlarından olan Miktad bin Esved'i çok severdi.
Onun hakkında;
"Allah bana Eshabımdan dört kişiyi özellikle sevdiğini bildirip benim de onları sevmemi emir buyurdu. Bunlar; Ali, Miktad, Selman ve Ebu Zer'dir" buyurdu.
O da Efendimizi severdi.
Sohbetlerini dinledi.
Hadisler nakletti.
Bunlardan biri de;
"İnsanlar kıyamet gününde günahlarına göre tere batacaklardır. Ter, kiminin topuğuna kadar; kiminin dizlerine, kiminin beline, kiminin de ağzına kadar yükselir" hadîs-i şerifidir.
.Sade bir hayat yaşardı
27-08-2015 01:00
Miktad bin Esved (radıyallahü anh), çok sade bir hayat yaşar, herkes ona imrenirdi. Kimseyi incitmez, herkese iyiliği emrederdi.
Resulullah'ın sünnetinden ayrılmazdı.
Bir derdi olsa, Ona sorardı.
Bir gün yine geldi.
Ve Efendimize;
"Yâ Resulallah! Kâfirlerden biri bana hücum edip kolumu kesse, sonra da Kelime-i şehadet getirip 'Ben, Allah'tan başka ilah olmadığına ve Muhammed aleyhisselâmın, Onun kulu ve Peygamberi olduğuna inandım' dese onu öldürebilir miyim?" diye sordu.
Efendimiz;
"Hayır, öldürme!" dediler.
Hazret-i Miktad tekrar;
"Fakat o adam, benim kolumu kesmiş, sonra 'Kelime-i şehadet' getirmişti. Böyle olduğu hâlde de onu öldürmeyeyim mi?" diye sordu.
Resulullah yine;
"Onu öldürme! Onu 'Kelime-i şehadet' getirdikten ve böylece Müslüman olduktan sonra öldürecek olursan, onun şehadetten evvelki hâline dönersin. O da senin öldürmeden evvelki hâline döner" buyurdu.
? ? ?
Bir gün de bazı gençler;
"Helâl ve haram ne demektir?" diye sordular bu sahabiye.
Cevabında;
"Her şeyi Allahü teâlâ yaratmıştır. Her şeyin sahibi ve maliki Odur. Kullanmamız için izin verdiği şeylere, 'helâl', izin vermediği şeye de 'haram' denir" buyurdu.
.Bunları sağın ve taksim edin!"
28-08-2015 01:00
Miktad bin Esved "radıyallahü anh" şöyle anlatıyor:
"Bir gün iki arkadaşımla birlikte, yorgunluk ve açlıktan gözlerimiz kararmış, kulaklarımız sağırlaşmıştı.
Eshab-ı kiramdan birkaçına müracaat ettik.
Yiyecek bir şey bulamadık.
Zira onların da yoktu...
Resulullah'a arz ettik.
Bizi alıp hane-i saadetine götürdü.
Bize iki keçi verip;
'Bunları sağınız, sütünü aranızda taksim ediniz!' buyurdu.
Biz onları sağardık.
Sütünü paylaşırdık.
Kendi payımızı içer, Peygamberimizin hissesini de ayırır saklardık.
Resul aleyhisselâm; geceleyin gelir, uyanık olanlara selâm verir, namaz kıldığımız yerde namazını kılar, sonra da sütünü alıp içerdi.
Bir gece öyle olmadı.
Şeytan musallat oldu.
Bana vesvese verip;
'Ey Miktad! Bu gece Muhammed aleyhisselâm Ensar'ın evine gidecek. Onlar Ona türlü ikramlarda bulunacaklar. Onun da bu sütü içmeye ihtiyacı kalmayacak. O hâlde sen şu sütü içiver' dedi.
Şeytana aldandım.
Onun hissesini içtim.
Ama pişman oldum.
Aklım başıma geldi ve kendi kendime 'Sen ne yaptın ey Miktad, Resulullah'ın sütünü neden içtin? Şimdi kendisi gelecek, sütünü arayacak. O zaman helâk olacaksın. Dünyanı da ahiretini de kaybedeceksin!' dedim." (Devamı yarın)
.İçiniz yâ Resûlallah!"
29-08-2015 01:00
(Dünden devam)
"Derken Efendimiz aleyhisselâm geldi.
Bize selâm verdi.
Ve namâzını kıldı.
Sonra süt kabının kapağını açtığında içinin "boş" olduğunu gördü. Mübârek başını göğe doğru kaldırdı.
Bedduâ eder diye çok korktum.
Ama bedduâ etmeyip;
'Yâ Rabbî! Beni doyuranları sen de doyur! Bana içirenleri sen de susuzluktan kandır' diye duâ etti.
Ben bunu duydum.
Fırlayıp kalktım.
Ve keçileri yokladım.
Hepsinin de memeleri sütle doluydu.
Koşup bir keçiyi sağdım.
Kap ağzına kadar doldu.
Köpükle de süslenmişti.
Resûl aleyhisselâma uzatıp;
'İçiniz yâ Resûlallah!' dedim.
İçip kabı bana verdi.
Tekrar doldurup;
'İçiniz yâ Resûlallah!' dedim.
Tekrar içtiler.
Ben de kalan sütü içtim.
Efendimiz aleyhisselâmın duâsına mazhar olduğumu düşünerek, sevincimden gülmeye başladım.
Efendimiz bana bakıp;
'Ne oldu yâ Miktâd?' diye sordu.
Ben olanları anlattım.
Resûl aleyhisselâm;
'Bu hâl Cenâb-ı Hakk'ın rahmetidir. Niçin arkadaşlarımızı uyandırmak için bana haber vermedin? Onlar da hisselerini alırlardı' buyurdu.
'Yâ Resûlallah! Allahü teâlânın rahmetine sizinle birlikte kavuştuktan sonra sevincimden başka şey düşünemedim' dedim."
.Pamuk ve ateş koru!
30-08-2015 01:00
Ahmed Yesevi hazretleri; kepçe-kaşık imal edip onları satar, parasını talebenin ihtiyaçlarına kullanırdı.
Yaptığı kepçe ve kaşıkları, öküzünün "heybe"sine doldurup salardı onu çarşıya.
İsteyen, o heybeden istediğini alıp ücretini koyardı heybeye.
Kendisi, kalplere hayat sunan sohbetleriyle halka faydalı olurdu.
Şöhreti gittikçe arttı...
Gelenlerin sayısı "yüz binleri" aştı.
Kendisini çekemeyenler türedi.
Hakkında "iftiralar" attılar.
Ve her tarafa yaydılar.
Daha çok "Horasan"da yayıldı fitne.
Ahmed Yesevi buna üzülüyordu!
Zira o yalanlara, bazı saf Müslümanlar da inanıyordu.
Büyük veli çare düşündü...
Talebeden birine "bir kutu" verip "Bu kutuyu Horasan'daki hasetçilere götür" buyurdu.
Talebe, kutuyu aldı.
Ve Horasan'a vardı.
O fitnecileri bulup;
"Hocamın emriyle geldim" dedi.
Ve cebindeki "kutuyu" önlerine koydu.
Hasetçiler kutuyu merak ediyordu...
İçinde ne vardı acaba?
Merak ve heyecanla açtılar.
İçindekini görünce şaştılar.
Zira kutu içinde bir miktar "pamuk", pamuğun üzerinde de yanar vaziyette kıpkızıl bir "ateş koru" duruyordu...
Bir müddet konuşamadılar.
Hepsinin başı öne eğildi.
Yaptıklarına pişman oldular. Ve toplanıp huzuruna gittiler bu büyük velinin.
Özür dileyip sadık birer "talebesi" oldular hepsi de...
.Hele şöyle oturup dinlenin"
31-08-2015 01:00
Ahmed Yesevi hazretleri zamanında "Mervezi" adında meşhur bir müderris vardı ki bu büyük veliyi sevmiyor, hatta kalbinde "düşmanlık" besliyordu bu Allah dostuna.
Ve verdi kararını...
İmtihan edecekti onu.
Kendisine inanmış ilim ehli "dört yüz kişi" vardı. İslâmiyet'ten "yüz mesele" seçtiler.
Kendilerince "en zor" meselelerdi.
Onları defterine yazdı.
Ve hepsini ezberledi.
Bir sabah toplanıp geldiler.
Bir gurur içinde girdi dergâha.
Ve büyük bir hırsla "İnsanları aldatan sen misin?" diye çıkıştı bu zata.
Ahmed Yesevi sakindi.
Yumuşak bir sesle;
"Efendim, uzak yoldan geldiniz, hele şöyle oturup dinlenin. Görüşecek bir mesele varsa sonra görüşürüz" buyurdu.
Hiç böyle bir şey beklemiyordu.
Mağrur Mervezi mahçup oldu!
Ama vazgeçmedi niyetinden.
Ertesi gün dergâha geldi.
Ve çıktı Ahmed Yesevi hazretlerinin kürsüsüne. Hazırladığı o "çetin" sualleri sorup güya zor durumda bırakacaktı bu zatı.
Fakat o da ne?!..
Tek kelime konuşamıyordu.
Silinmişti zihnindeki bilgiler.
Defterini çıkardı.
Oradan bakıp hatırlayacaktı güya.
Ama defterdeki yazılar da silinmişti.
Bomboştu sayfalar.
O zaman anladı işi.
Büyüklüğünü kabul edip "talebesi" oldu. Yanında beş sene kaldı.
Ve "mutlak icazet" aldı...
.Yer altında yaşadı!..
01-09-2015 01:00
Ahmed Yesevi hazretleri; küçük yaşından beri Resulullah aleyhisselâmın her sünnetine riayet ederdi. Her işte Ona uyardı.
Yaş konusunda da Ona uydu.
Şöyle ki:
Altmış üç yaşına geldi.
O vakit kendi kendine;
"Resûl aleyhisselâm, bu yaşta dünyadan ayrılmışken benim yeryüzünde durmam Onu sevmeye yakışmaz" diye düşündü.
Ve bir "hücre" yaptırdı yer atında.
Kalan ömrünü o hücrede geçirdi.
Mezar gibi bir yerdi orası.
Dar, küçük ve karanlık.
O yerde ibâdet ederdi.
Bu şekilde ömrü sona erdi.
Yüz yirmi üç yaşına geldi.
Ve o hücrede vefat eyledi..
¥¥¥
Bir gün bir talebesine;
"Evlâdım! Sakın ola, gittiğin yerde 'Allahlık' ve 'Peygamberlik' dâvâsında bulunmayasın!" diye tembih etti.
Talebe şaşırdı;
"Tövbe hocam! Hiç öyle şey olur mu?"
"Olabilir evlâdım."
Genç anlayamadı.
"Nasıl olur efendim?"
Büyük veli;
"Her istediğinin olmasını istemek, 'Allahlık' iddiasında bulunmak, her sözünün dinlenmesini istemek de 'Peygamberlik' dâvâ etmektir" dedi.
Ve ilave etti:
"Çünkü biz âciz kuluz. Yalnız Allahü teâlânın istediği olur ve yalnız peygamberin aleyhimüsselâm sözüne mutlak itaat edilir" buyurdu.
.Sığırımız çalınmış, siz aldınız!"
02-09-2015 01:00
Yesi şehrine yakın bir belde vardı ki oradaki halk "düşmanlık" besliyorlardı Ahmed Yesevi hazretlerine.
Onun şöhreti artıyordu.
Düşmanları da artıyordu.
Bu nasipsizler bir gün toplandılar.
Ve Onu, "hırsızlık" suçuyla karalamak için karar aldılar.
Ama nasıl yapacaklardı?
Her biri bir şey teklif etti.
Sonunda karar verdiler.
Bunun için "bir sığırı" kesip gizlice bu zatın dergâhının avlusuna bıraktılar bir gece yarısında.
Ertesi sabah oldu.
Dergâha geldiler.
Ve edepsizce;
"Sığırımız çalınmış, siz aldınız!" diye yaygara kopardılar.
Kapıda gürültü çıkardılar.
Sesleri duyan oraya koştu.
İçeri girmek istiyorlardı.
Başka insanlar da toplandılar.
Güya sığırı avluda bularak "hırsız" damgasını basacaklardı bu Allah dostu mübarek zata.
Gürültüler çoğaldı.
Ve büyük veli gelip;
"Haydi girin köpekler!" diyerek açtı bahçe kapısını.
Çapulcular avluya girer girmez "köpek" şekline girdiler o anda...
Her biri köpek oldular.
Ve kendi kestikleri sığıra hücum edip kısa zamanda yiyerek bitirdiler koca hayvanı.
Ancak üzüldüler "köpek" olduklarına!
Kurtulmaları için yalvardılar Ona.
Yine acıdı mübarek zat.
Dua etti onlara yine.
Tekrar girdiler "insan" şekline.
.Bu fetih bize nasip olur mu?"
03-09-2015 01:00
Sultan İkinci Murad Han, Hacı Bayram-ı Veli'yi çok sever, devlet işlerinden fırsat buldukça ziyaretine giderdi.
Bir gün yine gitti.
Şehzade Mehmed'i de götürdü.
O zaman dört yaşındaydı.
Sultan Murad, her İslâm padişahı gibi "İstanbul'u fethetmek" arzusundaydı.
Tek gayesi bu idi.
Hacı Bayram-ı Veli'ye;
"Efendim, İstanbul'u fethetmek, tek emelimdir. Bu diyarı 'İslâm'ın nuruyla' aydınlatmak, çan sesleri yerine, 'ezan sesi' duymak istiyorum" diye arz etti.
Mübarek zat da;
"Çok iyi olur" buyurdu.
Sultan sordu:
"Bu fetih bize nasip olur mu?"
Büyük veli;
"Cenâb-ı Hakk ömr-ü devletinizi payidar, bu hâlis niyetinizi mübarek eylesin. Ancak sen ve ben, bu fethi göremeyiz" buyurdu.
Sultan bu cevaba üzüldü.
Büyük veli devam etti.
Ve bir köşede oynayan "Şehzade Mehmed" ile "Molla Akşemseddini" ona gösterip "Onlar bu fethi görürler" buyurdu.
Sultan, sevindi o zaman.
Akşemseddin'i çağırdı.
Ve onu Şehzade Mehmed'e hoca tayin eyledi o gün.
Ayrıca o devrin en meşhur âlimleri, velileri, şehzade Mehmed'e ders vermeye başladılar.
Tarihi, coğrafyayı iyi öğrendi.
Geçmiş hükümdarları okudu...
Ders ve ibret çıkardı kendine.
Hem kudretli bir askerdi.
Hem kültürlü bir insan...
.İstanbul yeni fethedilmişti…
04-09-2015 01:00
İstanbul'un fethinden sonra Fatih Sultan Mehmed Han, hocası Akşemseddin hazretlerini ziyarete gitti.
Ve kendisine;
"Elhamdülillah hocam, himmet ve yardımınızla İstanbul'u fethettik" diye arz etti.
Büyük veli bunu duydu.
"Allah'ın yardımıyla" buyurdu.
"Evet hocam, şimdi sizden bir ricam var."
"Buyurun Sultanım."
"Beni de talebeliğe kabul etseniz."
"Olmaz Sultanım."
"Neden?"
"Çünkü siz bu manevi lezzeti tatmış olsanız devlet işlerini aksatırsınız. İslâm'a hizmet işi yapılmaz olur bu ülkede. Halkın huzur içinde yaşaması için bu devletin başında kalmanız lâzım sizin" buyurdu.
Ve ilâve etti:
"Şunu da arz edeyim ki dervişlikle sultanlık bir arada yürümez."
Genç Fâtih boynunu büküp;
"Peki, siz bilirsiniz" dedi.
? ? ?
Bir gün de bir komşusu "bir tabak pilav" yapıp gönderdi Akşemseddin hazretlerinin evine.
Sofra kuruldu...
Pilav ortaya kondu.
Ama ne hikmetse büyük veli el uzatmıyordu yemeğe.
Hanımı merak etti...
"Niçin yemiyorsun efendi?"
"Bu pilav başkasının rızkı hanım, bizim değil" dedi.
O esnada kapı çalındı.
Kapıda "bir fakir" vardı.
Ve "çok açım!" diyordu.
Pilav tabağını ona verip gönderdiler...
.Namazımı Akşemseddin kıldıra!.."
05-09-2015 01:00
Hacı Bayram-ı Veli hazretlerinin vefatı yaklaşınca "Cenazemi Akşemseddin yıkasın, namazımı da o kıldırsın!" diye vasiyet etti.
Ardından vefat etti...
İyi de Akşemseddin neredeydi?
Kimse bilmiyordu yerini.
Herkes bir şey söylüyor, her kafadan bir ses çıkıyordu.
Bir ara "İşte Akşemseddin geliyoor!" diye seslendi birisi.
Koşup karşıladılar kendisini.
Vasiyeti bildirdiler.
"Başüstüne" dedi.
Ve ne kadar borcu olduğunu sordu yakınlarına.
"Doksan bin altın" dediler.
"Otuz bin altını" kendi üzerini aldı.
Kalanını yakınları üstlendiler.
Akşemseddin, bu "otuz bin altın"ın, yirmi dokuz binini peşin ödedi.
"Bin altın" kaldı.
Ancak alacaklı hemen istiyordu bu "bin altın"ı da.
Akşemseddin'in küçük bir bahçesi vardı evinin önünde.
Alacaklıya;
"Şu bahçeye gir de topla!" buyurdu.
Adam şaşırdı:
"Ne toplayayım?"
"Alacağın kadar altını."
"Benimle alay mı ediyorsun?"
"Hayır kardeşim, gir de topla."
"Nereden toplayayım?"
"Yaprakların üzerinden."
Adam bahçeye girer girmez hayretten donakaldı!
Zira ağaçların her bir yaprağı üzerinde "bir altın" duruyordu...
Anlamıştı hatasını.
Şaşkın hâlde çıktı bahçeden!
"Ben alacağımı aldım" dedi.
Ve "talebesi" oldu bu büyük velinin.
.Kurdun boğazını tutup sıkar!..
06-09-2015 01:00
Akşemseddin hazretleri, İstanbul'un manevi Fatihi'dir.
Babası Şeyh Hamza'dır.
O da büyük velidir.
Keramet sahibidir.
Şöyle ki;
O zamanlar o beldenin kabristanında "bir kurt" peyda olur.
Ne vakit bir kimse ölse,
Ve kabrine gömülse,
Kurt, gece gidip kabrini açar.
Ve ölüyü çıkarıp parçalar!
Bunu herkes bilir.
Ama mâni olamazlar.
Nihayet Şeyh Hamza vefat eder.
Namazını kılarlar.
Kabrine defnederler.
O gece aynı kurt gelir.
Ve mezarı eşelemeye başlar.
Bedenini çıkarıp parçalayacaktır güya.
Ama bunu ona yapamaz.
Zira mübarek bedenine ulaşınca Şeyh Hamza tutar kurdun boğazını, sıkmaya başlar.
Kurt kurtulmaya çabalar.
Ama kurtulamaz.
Zira "mengene gibi" sıkılmaktadır kurdun boynu.
Az sonra canı çıkıp oraya serilir.
Ertesi gün insanlar ziyarete gelir.
Ancak hayrete düşerler ânında!
Zira bir "kurt ölüsü" vardır kabrin hemen yanında.
Şeyh Hamza'nın eli de dışarıdadır.
Eh, manzara her şeyi anlatmaktadır.
"Bu, Şeyh Hamza'nın bir kerameti" derler.
Ve hürmetle kolunu içeri çekerler.
İşte Akşemseddin hazretleri, "bu velinin" oğludur.
.Senin aradığın, işte o zattır"
07-09-2015 01:00
Akşemseddin hazretleri, ilim öğrenmeye genç yaşta başlar.
Zeki ve kabiliyetlidir.
Onun için çabuk ilerler.
Ve akranlarını geçer.
Osmancık'ta yerleşir.
İnsanların kalbini aydınlatır.
"Fen ve tıp" üzerinde de derin bilgisi vardır.
Zâhiri ilimleri bitirince "bâtıni" ilimlerde yükselmek ister.
Ancak bu, rehbersiz olmaz.
Bunun için bir "rehber" arar.
Bunu, güvendiklerine sorar.
Ona, Hacı Bayram-ı Veli hazretlerini işaret ederek "Senin aradığın, işte o zattır" derler.
O da hemen;
"Pekâlâ" der.
Ve düşer yollara.
O büyük veli Ankara'dadır.
O da Ankara'ya varır.
Hacı Bayram-ı Veli hazretlerini bulur.
Kendisiyle görüşür.
Ancak aradığını onda bulamaz.
Zira görünüşe bakıp aldanmıştır.
Başka "rehber" bulmak için oradan da ayrılır.
Ve Halep'e varır.
Zira Halep'te "bir velî zâtın" olduğunu söylemişlerdir kendisine.
O gece "bir rüya" görür.
Şöyle ki;
Boynuna, nurdan "bir zincir" geçirilmiş, zorla Hacı Bayram-ı Veli hazretlerinin yanına çekilmektedir.
Zincirin ucu da "bu velinin" elindedir.
Çekile çekile bu velinin kapısının eşiğine kadar gelir.
O anda uyanır. (Devamı yarın)
."Zincirle gelen, böyle ağırlanır!.."
08-09-2015 01:00
(Dünden devam)
Boynundaki "nurdan zincir"in ucu Hacı Bayram-ı Veli hazretlerinin elindedir.
Çekile çekile bu zatın kapısının eşiğine kadar gelir.
Rüya gayet açıktır.
Anlar hata ettiğini.
"Ben o zatı tanıyamadım" der.
Ve Ankara'ya geri döner.
Gönlüne bu velinin "aşkı" düşmüştür.
Ankara'ya vardığında, Hacı Bayram-ı Veli hazretleri, talebesiyle tarlada çalışmaktadır.
Bunu öğrenip tarlaya koşar.
Ama ilgi görmez bu büyük veli'den.
O böyle yapınca, talebeleri de yüz göstermezler.
Ama o, kesin kararlıdır.
Onlar gibi çalışmaya başlar.
Yine ilgi göremez.
Çalışmaya devam eder.
Az sonra yemek vakti gelir.
Yemekler getirilir.
Büyük veli, onu görmezden gelir.
Yemeği talebelerine taksim eder.
Artanı, köpeklere gönderir.
Herkes yemek yerken o bir kenarda mahzun, üzgün kalır.
Kalbi iyice kırıktır.
Ama kendi kendine;
"Ey nefsim! Senin saadetin bu kapıdadır. Sen kıymetini bilemedin bu zatın, öyleyse köpeklerle yemeye müstahaksın" der.
Ve köpeklerin kabına yanaşır.
O kaptan yiyecektir.
Tam elini uzatmıştır ki büyük veli;
"Ey köse! Tez girdin kalbimize. Gel, yanıma otur!" diye seslenir.
Ve ekler:
"Zincirle gelen, böyle ağırlanır."
.O kabrin yeri, işte burasıdır!.."
09-09-2015 01:00
Fatih Sultan Mehmed Han, İstanbul'u fetihten sonra bir gün hocası Akşemseddin hazretlerine;
"Bir şeyi çok merak ediyorum. Sahabe-i kiramın büyüklerinden, mihmandar-ı Resul, Eba Eyyub Ensari hazretlerinin kabr-i şerifi, İstanbul surlarına yakınmış. Zât-ı âlinizden bu yerin tespitini istiyorum" dedi.
Büyük veli, ona;
"Ben, şu karşıki tepenin eteğinde devamlı bir 'nur' görürüm. Kabr-i şerif orada olmalı" dedi.
Ve o bölgeye gittiler.
Orada bir çınar ağacı vardı...
Büyük veli, çınardan iki dal kopardı.
Onları, eliyle az aralıkla dikti ve "O mübarek kabir, bu iki dal arasında olabilir" buyurdu.
Padişah, bu tespite inanmıştı.
Ama içi rahat etsin istiyordu.
Silâhtar ağasına;
"Gidiniz, o dalların yerini, bu gece değiştiriniz" dedi.
Emir yerine getirildi.
Ertesi gün üçü geldiler.
Lâkin büyük veli;
"Dalların yeri değişmiş" buyurdu.
Ve asıl yeri gösterip;
"O kabrin yeri, burasıdır. Bu yeri iki arşın kazın, mezar taşını görürsünüz" buyurdu.
O yeri kazdılar.
Mezar taşı göründü.
Hatta üzerinde "bir yazı" vardı.
"Bu yer, Halid bin Zeyd'in kabridir" yazıyordu.
Genç Padişah;
"İstanbul'un fethine sevinmiştim. Ama şimdi daha çok sevinçliyim. Çünkü bizim zamanımızda böyle keşif sahibi 'bir veli' bulunuyor" dedi.
.Niçin sultana iltifat etmemiş?
10-09-2015 01:00
Fatih Sultan Mehmed Han, İstanbul'u fethettikten sonra hocası Akşemseddin hazretlerini ziyarete gitti bir gün.
Fakat o da ne?!..
Hiç iltifat etmedi kendisine.
Hâlbuki fetihten önce ne zaman gitse hemen ayağa kalkar, iltifat ederdi.
Üzüldü genç padişah!
Sebebini merak etti...
Kendi kendine;
"Hocama karşı bir hata mı işledim" diyordu. O gün hep bunu düşündü...
Sonra bu hâli Akşemseddin hazretlerinin bir yakınına anlatıp;
"Hikmeti ne olabilir?" diye sordu.
O da cevaben;
"Ben bunu öğrenirim" dedi.
Ve gitti büyük zata.
Vaziyeti arz edip;
"Hikmeti nedir?" diye sordu.
Büyük veli;
"Hakk teâlâ ona feth-i mübini nasip etti. Bu, eski padişahlara nasip olmayan bir büyük devlettir. İşte bu sebeple, kendisinde olabilecek muhtemel bir 'gurura' mâni olmak istedim" buyurdu.
O kişi çıktı huzurdan.
Sultana koştu hemen.
Cihan Sultanı bu haberi işitince rahatladı...
Çok sevindi...
Hatta o gün;
"İstanbul'un fethine bu kadar sevinmedim" demiştir.
İşte hoca sevgisi bu olsa gerek.
Böyle olur üstada muhabbet.
Nitekim o gün;
"Beni sevinçli görünce İstanbul'un fethine sevindiğimi zannetmeyin. Akşemseddin hazretleri gibi büyük bir veli, bizim zamanımızda geldi. Asıl buna sevinirim" dedi.
.Eşyalarla birlikte yere yıkıldı...
11-09-2015 01:00
Merkez Efendi hazretleri, küçük yaşta başlar ilim tahsiline.
Aklı, fikri, zekâsı.
İlme karşı hevesi.
Öyle çoktur ki şaşırtır herkesi.
Ne zaman ki tahsilini bitirir.
"Sümbül Sinan" ismini işitir.
Ama pek aldırmaz.
O gece bir rüya görür.
Şöyle ki, kapısı çalınır.
Görür ki, gelen Sümbül Sinan'dır.
Açmaz kapıyı.
Zira istemez içeri girmesini.
Yığar kapı arkasına eşyasını.
Kendi de üzerine oturur.
Ama o zat, kapıyı açar.
Merkez Efendi, eşyalarla birlikte yere yıkılır!
Uyanıp anlar hata ettiğini.
Sabahı zor bekler.
Ve erkenden çıkar evden.
O zatın camiine gider.
Mübarek zat o esnada kürsüde vaaz etmektedir. O da gider, tam kürsünün arkasına çömelir.
Güya ona görünmeden.
Ama o, görmüştür kendisini.
Zira bekliyordur gelmesini.
Bir surenin tefsirini yapmaktadır.
Nihayet tefsir biter.
"Bu tefsiri hepiniz anladınız. Merkez Efendi de anladı" der.
Ve tefsire devam eder.
Daha yüksek mânâlar verir.
Sonra dersine ara verip;
"Bunu anlamadınız, hoş Merkez Efendi de anlamadı" buyurur.
Merkez Efendi almıştır alacağını.
Düşünür ki:
"Vallahi doğru çıktı o rüya, ben istemesem de girdi gönül evime."
.Sen evlenmek mi istiyorsun?"
12-09-2015 01:00
Merkez Efendi, hocası Sümbül Sinan Efendi'nin bir defa sohbetinde bulunmakla âşık olmuştu ona.
Hocası da onu çok sevdi.
Ve verdi mutlak icazetini.
Her şey yolundaydı.
Ama bir şey hariç...
Yaşı yirmi dokuza geldiği hâlde bekârdı henüz.
Hocasının "bir kızı" vardı.
Ama nasıl diyecekti bunu ona?
Bir aracı koyarak arz etti.
Ertesi gün hocası çağırıp sordu:
"Sen evlenmek mi istiyorsun evlâdım?"
Büktü boynunu:
"İzin verirseniz hocam."
"Peki, kiminle evleneceksin?"
Mahcubiyetinden önüne baktı.
"Anladım, bizim kıza talipsin. Onu sana veririm, ama bir şartla."
"Her şartı kabul ediyorum hocam."
"Şartım ağırdır, yapabilecek misin?"
"Himmetinizle inşallah."
"Pekâlâ bir yük 'altın' getir bizim eve."
"Başüstüne hocam" dedi.
Ve hemen geçti faaliyete.
Önce üç-beş çuval buldu.
İçlerini toprakla doldurdu.
Ağızlarını dikip gönderdi hocasının evine.
Sonrası malum.
Evde çuvallar açıldı.
Etrafa "altınlar" saçıldı.
Hocası hiç hayret etmedi.
Buyurdu ki:
"Evlâdım! Muradım 'altın' değildi. İstedim, hanım da tanısın seni, o da seve seve versin kerimesini."
Ve evlendiler.
Cenâb-ı Hakk şefaatlerine kavuştursun...
.Âniden baskına uğrarlar!..
13-09-2015 01:00
Bir gün Yavuz Sultan Selim Han'ın kızı ve efendisi Sadrazam Lütfü Paşa, Yanya'dan İstanbul'a doğru yola çıkarlar.
Ancak yolda "eşkıya" pusu kurmuştur.
Âniden baskına uğrarlar.
Kurtulmaları zordur.
Zira hem yalnızdırlar.
Hem de silâhsız.
Çaresizdirler!
O anda Merkez Efendi belirir yanlarında.
Şaşırırlar.
Mübarek zat, inanılmaz bir "heybet" ve "azametle" ortaya çıkar!
Onu görür bu eşkıyalar.
Her biri bir yana kaçar!
Hatta korkudan titrer bedenleri!
Bir anda terk ederler o yeri.
Lütfü Paşa ve hanımı kurtulurlar.
Ama bir şeyi anlayamazlar.
Merkez Efendi, nasıl ve nereden gelmiştir oraya?
Bunu düşünürken onu göremezler.
Zira kaybolmuştur gözden...
Onlar görürler bu hadiseyi.
Daha çok severler bu velîyi.
Ve İstanbul-Bahariye'de bir cami inşa ettirirler.
Câmiye, "onun ismini" verirler.
? ? ?
Bu zat ömründe hiç cemaatsiz namaz kılmamıştır.
Eğer cemaate yetişemezse, namazı cemaatle kılanlara;
"Gelin, size imam olayım, benimle bir daha kılın" der.
Sorarlar:
"Olur mu böyle?"
"Olur olur" buyurur; "Benimki farz olur, sizinki nafile."
."Çabuk kalkın, köyü terk edin!"
14-09-2015 01:00
Ahmed Kuseyri hazretleri, 1500'lü yıllarda Hatay'da yaşadı ve orada vefat etti...
Türbesi, Şenköy'dedir.
Bir akşam, talebeyi toplayıp;
"Çabuk köyü dolaşın! Herkes, kıymetli ne eşyası varsa alıp çıksın köyden!" buyurdu.
Talebeler kalktılar...
"Peki" deyip koştular.
Ve bir çırpıda verdiler bu mühim haberi köylüye.
İnsanlar apar topar çıktılar.
Ve toplandılar köy dışında.
Ama niye çıkmışlardı?
Kimse bilmiyordu sebebini.
Ama hepsi de;
"Mademki Ahmed Kuseyri buyurmuş, elbet bir hikmeti vardır" diyorlardı.
Az sonra hikmeti anlaşıldı...
Köyde bir fert kalmayınca müthiş bir "gümbürtü" koptu köy üzerinde.
Ve bir "toz bulutu" yükseldi ardından.
Evet... Şiddetli "bir zelzeleyle" yerle bir olmuştu o köy!
Ama kimsenin burnu kanamamıştı...
? ? ?
Bu zat şöyle anlatıyor:
Büyüklerden biri, bir kimseyi namaz kılarken rükû ve secdelerini tamam yapmadığını gördü.
Buna çok üzüldü.
Ve sordu hemen:
"Sen ne kadar zamandır böyle namaz kılıyorsun?"
O kimse;
"Kırk senedir" deyince;
"Sen kırk senedir namaz kılmamışsın. Ölürsen Muhammed Resulullah'ın dini üzere ölmezsin" buyurdu.
.Artık son nefeslerini alıyordu!..
15-09-2015 01:00
Hazret-i Muaviye'nin "radıyallahü anh" ölümü yaklaşmış, artık "son nefeslerini" alıp veriyordu.
Bütün ailesi baş ucundaydı.
Onu dinliyorlardı.
Onlara hitaben;
"Ben öldükten sonra cömertlik ve ihsan da kalmaz. Çok kimselerin gelirleri kesilir, isteyenler 'eli boş' döner" dedi.
Ardından;
"Keşke 'Zi Tuva' denilen köyde bir Kureyşli olsaydım da emirlik yapmasaydım" dedi.
Üzüldüğünü bildirdi!
60 yılında vefat etti...
Kabr-i şerifi, Şam'dadır.
? ? ?
Hazret-i Muaviye, uzun boylu, beyaz tenli ve heybetliydi!
Güzel konuşur, idareli davranırdı. Çalışkan, gayretli ve azimliydi. Arabistan'da şöhret yapmış dört Sahabiden birisidir.
Sanki her bakımdan "devlet başkanı" olmak için yaratılmıştı.
Hazret-i Ömer onu severdi.
Ve takdir ederdi.
Ona her bakışta;
"Bu, ne güzel bir Arap Sultanıdır" derdi.
Cins atlara biner, kıymetli elbiseler giyer, saltanat sürmekten zevk alırdı. Fakat Resulullah'ın sohbeti bereketiyle İslâmiyet'ten hiç ayrılmazdı.
Takva ehli bir zattı.
Hazret-i Ali der ki:
"Muaviye'nin hâkimliğini kötülemeyiniz. O giderse başların koptuğunu görürsünüz.
.Allah kime iyilik murat ederse..."
16-09-2015 01:00
Efendimiz bir gün hayvanına bindi.
Hazret-i Muaviye'yi de arkasına bindirdi.
Ve giderken;
"Yâ Muaviye! Bana en yakın hangi uzvundur?" buyurdu.
Hazret-i Muaviye;
"Karnımdır" dedi.
O zaman;
"Yâ Rabbî! Bunu ilimle doldur ve yumuşak huylu eyle" diyerek "hayır dua" buyurdu...
? ? ?
Abdullah bin Mübarek hazretlerine bir kimse geldi.
Ve kendisine;
"Hazret-i Muaviye ile Ömer bin Abdülaziz'den hangisi daha üstündür?" diye sordu.
O da cevabında;
"Resulullah'ın yanında giderken Hazret-i Muaviye'nin bindiği atın burnuna giren 'toz', Ömer bin Abdülaziz'den kat kat kıymetlidir" buyurdu.
? ? ?
Hazret-i Muaviye çok hadis rivayet etmiştir.
Biri de şudur:
"Allahü teâlâ kime iyilik murat ederse, onu 'din âlimi' yapar."
? ? ?
O rivayet eder ki:
Resulullah bir gün;
"Ben her kime gönül hoşnutluğuyla bir şey verirsem, Allah onu, ona hayırlı kılar. Her kime de açgözlülüğü sonucu verirsem, onun durumu yiyip yiyip doymayana benzer" buyurdu.
."Beni bir daha göremezsin!.."
17-09-2015 01:00
Muaz bin Cebel (radıyallahü anh) Yemen'e gitmek üzere yola çıkınca Peygamberimiz onun yanında bir miktar yürüdü...
Sonra vedalaştı...
Ve buyurdu ki:
"Yâ Muaz! Belki bundan sonra beni bir daha göremezsin. Dönüşünde belki benim mescidime ve kabrime ziyarete gelirsin."
O, bu sözü duydu.
Ağlamaya başladı!
Efendimiz ona "Ağlama yâ Muaz! Bana yakın olanlar, nerede olursa olsunlar Allah'a hakkıyla kulluk edenlerdir" buyurdu.
Ve şöyle sordu ona:
"Sana bir dâvâ getirilip insanlar arasında hüküm verirken ne ile hüküm vereceksin?"
Cevaben;
"Allah'ın kitabıyla hüküm veririm" diye arz etti.
"Onda açıkça bulamazsan?"
"Peygamberin sünnetiyle hüküm ederim."
"Onda da bulamazsan?"
"İctihad ederek anladığımla hükmederim" dedi.
Efendimiz sevindi.
Ve elini onun göğsüne koyup;
"Elhamdülillah, Allahü teâlâ Resulünün elçisini, Resulullah'ın rızasına uygun etti" buyurdu.
Ve ardından;
"Cenâb-ı Hakk seni her musibetten korusun. İnsanların ve cinlerin şerrini senden uzaklaştırsın. Senin sebebinle Allahü teâlânın bir kişiyi hidayete erdirmesi, senin için dünyadan hayırlıdır" diye dua buyurdu.
."Bize kimi halife bırakıyorsun?"
18-09-2015 01:00
Muaz bin Cebel (radıyallahü anh) âlim bir zat idi.
Hazret-i Ömer'e;
"Bize kimi halife bırakıyorsun?" diye sordular.
Cevaben;
"Muaz bin Cebel sağ olsaydı onu bırakırdım" buyurdu.
Hikmetini sordular.
Şöyle cevap verdi:
"Rabbim bana 'Yerine kimi bıraktın?' diye sorunca 'Yâ Rabbî! Senin Habibinin 'Muaz, kıyamet günü, âlimlerin önünde tek başına bir cemaattir' buyurduğu kimseyi bıraktım' derdim."
? ? ?
Muaz bin Cebel anlatıyor:
"Bir gün Resulullah'ın huzurunda bir adamın 'çok aciz' bir kimse olduğunu söylediler.
Resulullah;
'Kardeşinizi gıybet etmeyiniz!' buyurdu.
'O, öyledir' deyince de;
'Öyle olmasaydı iftira etmiş olurdunuz' buyurdular."
? ? ?
Abdullah bin Seleme anlatır:
"Muaz bin Cebel "taun" hastalığına yakalanmıştı. Rahatsızlığı çok arttığı bir sırada, talebelerinden biri ziyarete geldi. Durumunun çok ağır olduğunu görünce ağlamaya başladı!
Hazret-i Muaz sordu:
"Niçin ağlıyorsun?"
O, cevaben "Sen benim hocamsın, ben senden dinimi öğreniyordum. Senden sonra dinimi öğretecek kimsenin bulunmamasından korkuyorum!" dedi.
."Bu gece nasıl sabahladın?"
19-09-2015 01:00
Meymun-i Evdi anlatır:
"Muaz bin Cebel "radıyallahü anh" bir gün ayağa kalktı.
Ve halka hitaben;
'Ey Evd kabilesi! Ben, Resulullah'ın elçisiyim. Hepinizin dönüşü Allahadır. Öldükten sonra ya cennet ya da cehennem vardır. İkisi de sonsuzdur, ikisinde de ölüm yoktur!' buyurdu."
? ? ?
Muaz bin Cebel "radıyallahü anh" şöyle anlatıyor:
"Bir gün Resulullah'ın huzuruna vardım.
Bana sordu ki:
'Yâ Muaz! Sen bu gece nasıl sabahladın?'
Ben cevaben;
'Yâ Resulallah! Allahü teâlâya imân etmiş olarak sabahladım' diye arz ettim.
Efendimiz dinledi.
Ve bunun üzerine;
'Yâ Muaz! Senin her sözünün doğruluğuna bir delilin vardır. Bu sözünün doğruluğunun delili, hücceti nedir?' buyurdular.
Ben düşündüm.
Ve cevap verip;
'Yâ Resulallah! Ben, sabah olunca akşama çıkacağımı bilmem. Akşam olduğu zaman da sabaha çıkacağımı ümit etmem... Bir adım attığımda, ikinci adımı atacağımı sanmam' diye arz ettim
Memnun oldular.
Ve bana bakıp;
'Yâ Muaz! Çok iyi yapmışsın. Böyle düşünmeye devam et ve bundan hiç ayrılma' buyurdular."
.Allahü teâlânın kullarından sakladığı sır!
20-09-2015 01:00
Muaz bin Cebel "radıyallahü anh" bir gün dostlarına;
"Sırat köprüsünü geçinceye kadar müminin huzuru olmaz" buyurdu.
Bir gün de ağlıyordu!
Ona sordular ki:
"Niçin ağlıyorsun?"
Cevaben "İnsanlar iki gruptur. Biri cennetlik, diğeri cehennemlik. Acaba ben hangisinden olacağım diye ağlıyorum" buyurdu.
? ? ?
Hazret-i Muaz anlatır:
"Allahü teâlâ bir kulunu hastalığa müptelâ kıldığı zaman sol yandaki meleğe buyurur ki:
'Kalemi ondan kaldır.'
Sağdakine de;
'Bu kuluma sağlığında işlediği amelden daha iyisini yaz. Çünkü o, benim teminatım altındadır' buyurur."
? ? ?
Muaz bin Cebel Abdullah bin Seleme'ye de;
"Allahü teâlânın emrettiği beş vakit namazı kıl. Ye, iç ve uyu. Helâl kazan, günahkâr olma! Müslüman olarak öl! Mazlumun âhından ve bedduasından sakın!" buyurdu
? ? ?
Bir gün kaderden sordular ona.
Cevaben;
"Kaza kader bilgisi, Allahü teâlânın kullarından sakladığı sırlardan biridir... Bu bilgiyi en yakın meleklerine ve din sahibi peygamberlerine bile açmadı... Bu bilgi büyük bir deryadır. Kimsenin bu denize dalması ve kaderden konuşması caiz değildir" buyurdu.
.Yüz defa okusan da, olmaz!..
21-09-2015 01:00
Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri devrinde bir kimsede "kimya ilmine" karşı bir merak uyanır.
Hazret-i Hüdayi'ye;
"Efendim, bana 'kimya ilmi'ni öğretir misiniz?" der.
"Olur, öğretirim" buyurur.
Asmadan "bir yaprak" koparır.
Üzerine bazı dualar okur.
Adam, dikkatle tâkip eder.
Ne okuduğuna kulak verir.
Ve hayretle görür asma yaprağının "altın"a döndüğünü!
Rica eder:
"O duayı bir daha tekrar eder misiniz?"
Mübarek zat;
"Peki" der, tekrar eder.
Bir daha, bir daha...
Nihayet ezberler ve "Tamam, ben de bu duayı okur, yaprağı 'altın' yapabilirim artık" der.
Asmadan bir yaprak koparır.
Üzerine aynı duayı okur.
Ama heyhat!
Yaprak, yine yapraktır.
Bir yaprak daha koparır.
Okur duayı, netice değişmez.
Bir daha, bir daha...
Ne kadar uğraşsa da yaprağı "altın" yapamayınca;
"Efendim, ben de aynı duayı okudum. Neden olmuyor?" der.
Büyük veli ona;
"Yüz defa okusan yine olmaz" buyurur.
"Neden?" deyince de;
"Dua aynı dua, ama ağız aynı ağız değil. Önce nefsini temizlemelisin evlâdım!.. Nefsi 'kimya' etmeden bu ilme kavuşulmaz. Nefis 'altın' olmadan, bu yaprak 'altın' olmaz" buyurur.
."Sultanlar rikâbında yürüsün!"
22-09-2015 01:00
Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri, hocası Üftade hazretlerine çok hizmet eder.
Ne emrederse yerine getirir.
Çok duasını alır.
Derken hocası hastalanır.
Derhâl hizmetine koyulur.
Hocası çok memnun olur.
Bir gün açar ellerini:
"Sultanlar, rikâbında yürüsün!" diye dua eder.
Yani sen at üstünde giderken padişah ardınca yürüsün, der.
Çok geçmez, vefat eder.
Hocasının vefatıyla insanlar ona yönelirler.
Zengin fakir, yaşlı genç.
Hatta sultan, vezir, kumandan.
Bu veliyi "Gönül Sultanı" olarak bilir, duasını almaya çalışırlar.
Ve bir gün gelir.
Sultan Ahmed Han, Üsküdar'a geçtiğinde bu veliyi görür.
Kendisi at üstündedir.
O ise yaya yürümekte.
Derhâl yere iner.
Ve edeple yaklaşıp;
"Kıymetli efendim, lütfedip siz ata binseniz" der.
Dönüp bakar ki "Cihan Sultanı"dır böyle söyleyen.
Kabul eder teklifini.
Padişah, bindirir onu atına.
Kendi düşer rikâbına.
Büyük veli, at üstünde az gider.
Sonra atı durdurup;
"Bu teklifinizi bir sebeple kabul ettik. Zira üstadım bir gün bana 'Sultanlar rikâbında yürüsünler' buyurmuştu. Hocamın o sözü şimdi yerine gelmiş oldu" der.
Sonra attan iner.
Ve yürüyerek evine gider.
.Yemeyin Sultanım, bu et zehirli!.."
23-09-2015 01:00
Sultan Ahmed Han "rahmetullahi aleyh" bir gün fazla yorulur.
Ve dinlenmek ister.
Alır erkânını yanına.
Gider bir koruluğa.
Oturup temiz hava teneffüs eder.
Hizmetçiler koyun kesip kızartırlar.
Sofrayı donatırlar.
Padişah gelir, oturur.
Ve "bir lokma" koparır kızarmış etten.
Tam ağzına götürecektir ki, biri tutar elinden.
Dönüp bakar kim diye?
Görür ki Hüdayi hazretleridir.
Çok şaşırır tabii.
Mübarek zat gülümser.
Ve sultanın kulağına eğilip;
"Yemeyin onu sultanım, zira bu et zehirli" der.
Padişah da;
"Peki hocam" der, yemez.
Ama onu bir daha göremez.
Kaybolmuştur gözden...
"Bu, hocamın bir kerameti" der.
O eti bir köpeğe verirler.
Hayvancağız onu yer.
Ve oracıkta ölüverir.
? ? ?
Bir gün bazı sevdikleri;
"Efendim, meâlen 'Sünnetimi terk edene şefaatim haram oldu' hadîs-i şerifinin mânâsı nedir?" diye sorarlar bu büyük veliye.
Cevabında;
"Bu hadîs-i şerifte geçen 'sünnet' kelimesi, 'İslâmiyet yolu' demektir. Çünkü mümin kimse büyük günah işlese de şefaatten mahrum olmaz. Nitekim hadîs-i şerifte; 'Büyük günah işleyenlere şefaat edeceğim' buyuruldu" diye cevap verir.
."Bu işi ancak Hüdayi hâlleder!"
24-09-2015 01:00
Bir gün Sultan Ahmed Han "rahmetullahi aleyh" bir vezirine kızar.
Ve derhâl azleder.
Yâni alır onu vazifeden.
Yerine, bir başkasını tayin eder.
Sonra mührü de alır.
Bir memuruna verip;
"Bunu, yeni vezire götür!" der.
Memur da:
"Başüstüne sultanım" der.
Ve mührü alıp yola düşer.
Yeni vezir, Üsküdar yakasında oturmaktadır.
Gidip bir kayığa biner.
Ama ne hikmettir bilinmez, o mührü denize düşürür.
Ne yapacağını şaşırır.
Üzülerek geri döner!
Ve Padişaha gelir.
Vaziyeti ona arz eder.
Sultan kızmaz memuruna.
"Olur böyle şeyler" der.
Hatta onu teselli eder.
Ve kendisine;
"Sen Hüdayi'ye git... Bu işi ancak o hâlleder!" der.
Vazifeli yine;
"Başüstüne" der.
O büyük zata gider.
Ve sultanın dileğini arz eder.
Büyük veli, hemence seccadenin altına elini sokar.
"Mühür"ü çıkarıp avcuna koyar.
Öyle ki; keseden sular damlar.
? ? ?
Bu zat vefat etmeden önce bütün sevdikleriyle helâlleşir.
Vasiyetini yazar.
Şehadeti söyler.
Ve "Allah!" deyip ruhunu teslim eder.
Türbesi, Üsküdar'da, kendi dergâhındadır. Ziyaret edenler çok istifade ederler
."Bundan büyük keramet mi olur?"
25-09-2015 01:00
Bir gün Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri, padişahın davetiyle saraya gider.
Oturup sohbet ederler.
Daha sonra "mübarek zat" yeni abdest almak ister.
Padişah "ibrikle" su döker.
Sultanın annesi de kafes arkasında elinde "havluyla" bekler.
Hem de gönlünden;
"Ne büyük bir veli, bir kerametini görsem" diye geçer.
Nihayet abdest biter.
Büyük veli kurulanırken "hayret" diye mırıldanır.
Padişah meraklanır;
"Hayırdır hocam" der.
Mübarek zat ona dönüp;
"Bazısı keramet görmek istiyor. Hâlbuki Padişah eğilmiş, elimize su döküyor. Annesi, havlu tutmak için ayakta bekliyor. Bundan büyük keramet olur mu?" buyurur...
? ? ?
Padişah bu zata;
"Efendim, Abdülkâdir-i Geylani hazretleri; kendi talebelerine, kıyamet günü şefaat edecekmiş, bu haber doğru mudur?" diye sorar.
Büyük veli;
"Doğrudur" buyurur.
Sultan arz eder:
"Peki, zât-ı âlinizin de bu hususta bir vaadi var mıdır acaba?"
O, ellerini açar.
"Yâ Rabbî! Kıyamete kadar bize tâbi olanlar ve ömründe bir kere türbemize gelip bir Fâtiha okuyanlar, denizde boğulmasınlar, fakirlik görmesinler, ahirete imânla gitsinler, öleceği günü bilsin ve haber versinler" diye dua eder.
.Al hanım! İşte sana dünyalık!"
26-09-2015 01:00
Padişah Sultan Ahmed Han, bir gece rüyasında bir küffar kralıyla güreşe tutuşmuş, ama kendisi sırtüstü yere düşmüştür.
Görünüşte korkunçtur.
Ama bu, "bir rüya"dır.
Ve her rüya tâbire muhtaçtır.
Acele bir mektup yazıp gönderir Hüdâyi hazretlerine.
"Rüyamızın tâbiri nedir?" diye.
Haberci, dergâha varır.
Kapı, vurmadan açılır.
Büyük zat, elinde "bir zarfla" çıkar.
Padişahın mektubunu alır.
Zarfı onun eline tutuşturur.
Ve "Bu, Padişahımızın mektubuna cevaptır" buyurur.
Mektup şöyle:
"İnsan vücudunda, en kuvvetli olarak 'sırt' yaratılmıştır. Cansızlarda ise 'toprak'. Rüyada bu iki kuvvet bir araya gelmiştir ki bu da rüya ilminde 'kuvvet'e işarettir. Yani padişahımız galip gelir demektir."
Padişah bunu okur.
Vesveseden kurtulur.
Ve bu sevinçle;
"Hüdayi hazretlerine, 'bin altın' götürülsün!" diye emreder.
O an Hüdayi'nin hanımı;
"Ay efendi, yakında çocuğumuz olacak. Onu sarmak için bir bez parçası bile yoktur" diye yakınmaktadır beyine.
O anda kapıları çalınır.
Memur arz eder "bin altın"ı
Mübarek zat alır onu eline.
Getirip koyar hanımın önüne.
"Al hanım" buyurur. "İşte sana dünyalık. Padişah göndermiş, üzülme artık!"
."Padişah çağırdı, gitmeliyim!"
27-09-2015 01:00
Birinci Sultan Ahmed Han, büyükçe bir cami yaptırmaya karar verir.
Yer, Sultanahmet'tir.
Derken inşaat başlar.
Ve bir cuma günü tamamlanır.
Açılış için etrafa haber salınır.
İyi de, hutbeyi kim okuyacaktır?
Aslında bellidir isim:
"Hüdayi hazretleri."
Büyük zat Üsküdar'da oturmaktadır.
Haberi alır almaz iskeleye varır.
Fakat o da ne?!..
Bir fırtına, bir rüzgâr...
Dalgalar, "sıra dağlar" gibi gelir, kıyıya çarpar.
Ama mutlaka karşıya geçmelidir.
Zira bu, Padişah emridir.
Ancak kayıkçılar görünmez o ara.
Öyle ya, bu havada kim geçmek ister Üsküdar'a?
Nihayet birini bulur.
"Evlât! Karşıya geçmek istiyorum" buyurur.
Şaşırır adam...
"Delirdin mi baba? Baksana şu havaya, şu fırtınaya!"
"Çıkılır evlât, Allah büyüktür."
"Amenna, işin çok mu mühim?"
"Evet, padişah çağırdı, gitmeliyim."
"Pekâlâ baba, gel bakalım" der.
Büyük veli, 'Bismillah' deyip biner adamın kayığına.
Çabucak varırlar Sarayburnu'na.
Sakin, sessiz ve rahat.
Dalgalar, adam boyu sıralanırlar.
Ama kayığa dokunmazlar.
Kayığın etrafını, çevirir sakin bir alan.
Su, olur sütlimân.
Kayık, "gelin gibi" süzülüp karşıya varır. Bu yüzden Üsküdar-Sarayburnu arası "Hüdayi Yolu" adını alır.
.Canımız üzüm ister, kim getirir!"
28-09-2015 01:00
Üftade hazretleri; bir kış gecesi, talebelerine hitaben;
"Evlâtlar! Canımız üzüm ister, kim bulup da getirir?" der.
Talebeler şaşırırlar.
Birbirlerine bakışırlar.
Öyle ya, vakit gecenin bir yarısıdır.
Yerlerde bir metre kar vardır.
Şu anda imkânsızdır.
Ama Aziz Mahmud öyle düşünmez.
"Mademki hocam istedi, elbette bulmalıyız" der.
Fırlar ayağa. "Derhâl bulup getireyim" der.
Hazret-i Üftade; "Peki evlât, git getir" buyurur.
Çekirge'de bir üzüm bağları vardır.
Kar tipi dinlemez, oraya varır.
Asmalar kar altında kalmıştır.
"Bismillah!" der, bir yer açar.
Alttan salkım salkım üzümler çıkar.
Doldurur sepeti düşer yola.
Kar, soğuk, karanlık, vız gelir ona.
Çünkü az sonra dergâha varacaktır. Hocasının duasını alacaktır.
Bu, onun için büyük kazançtır.
Derken "bir çukur" çıkar ününe.
Adımını atar atmaz düşer içine.
"Yâ Rabbî! Hocamın hürmetine beni kurtar" diye yalvarır.
O anda "bir ihtiyar" belirir.
Elini uzatıp yukarı çeker.
Çıkınca göremez onu bir daha.
Sepeti omuzlar, varır dergâha.
"Kardan adam" gibi girer içeri.
Hazret-i Üftade sorar:
"Seni kim çıkardı o çukurdan?"
"Bilmiyorum efendim" der.
Büyük veli;
"O, Hızır'dı" buyurur.
Ve öyle dua eder ki, o Aziz Mahmud, "Aziz Mahmud Hüdayi hazretleri" olur
.Aralarında kan bağı vardı
29-09-2015 01:00
Eshab-ı kiramdan Nevfel bin Hâris (radıyallahü anh), Resulullah Efendimizin İslâmiyet'i bütün insanlara duyurmaya başladığı zaman Müslüman değildi.
Ona muhalefet etti.
Yani karşı çıktı.
Ama isteyerek değildi.
Zorlamışlardı kendisini.
Sonra Efendimizle Nevfel'in arasında kan bağı vardı.
Akrabalık sevgisi, onda fazlaydı.
Onun için Bedir Savaşı başlayınca Efendimize karşı gelmek ve Müslümanlarla savaşmak istemiyordu.
Ama müşrikler zorladılar.
O da mecburen katıldı.
Ve savaş neticelendi.
Müşrikler mağlup olup birçok esir verdiler.
Esirler arasında Hazret-i Nevfel de bulunuyordu.
Resulullah ona;
"Yâ Nevfel, fidye verip kendini kurtar!" buyurdu.
Nevfel cevaben;
"Kendimi esirlikten kurtarmak için verecek bir şeyim yok" dedi.
Ama Resulullah;
"Cidde'deki mızraklarını versene" buyurdular.
Nevfel şaşırdı!
Çok hayret etti!
Çok da duygulandı!
Ve Efendimize;
"Allah'a yemin ederim ki Cidde'de mızraklarımın olduğunu benden ve Allah'tan başka kimse bilmiyordu. Ben şehadet ederim ki sen Allah'ın Resulüsün" dedi.
Ve Müslüman oldu...
.Hızır'ı görmek istiyordu, ama…
30-09-2015 01:00
Kanuni Sultan Süleyman Han zamanında Yahya Efendi hazretleri vardı ki Sultan, "ağabey" diye hitap ederdi ona.
Dahası, hürmet ederdi.
Bu zat Hazret-i Hızır'la sık görüşüyordu.
Sultan da bunu biliyordu.
Bir akşam, kayıkla gezintiye çıkmıştı.
Yahya Efendi'yi hatırlayıp yanaştırdı kayığı Ortaköy'e.
Ve bir kimse ile;
"Ağabey, gel beraber dolaşalım" diye haber saldı.
Niyeti, onun bereketiyle Hızır'ı görmekti.
Büyük veli, gelip bindi kayığa.
Ama biri daha vardı yanında.
O kişi, Sultanın parmağındaki "yüzüğe" dikkatle bakıyordu ki Sultan fark edip çıkardı yüzüğü.
Ve o kişiye uzatıp;
"Al, yakından bak" dedi.
Aldı o da yüzüğü.
Evire çevire baktı, baktı.
Ve kaldırıp denize attı.
Daha sonra;
"Ben ineyim" dedi.
Denizden bir avuç "su" aldı.
Padişaha uzattı ve gitti.
Padişah "neler oluyor?" diye düşünürken avcundaki suda "yüzüğünü" gördü.
Sordu hemen Yahya Efendi'ye:
"Ağabey, neler oluyor?"
Buyurdu ki:
"O kişi, Hızır'dı Sultanım."
"İyi ama neden önce söylemedin?"
Buyurdu ki:
"O, kendini tanıttı hünkârım. Ama siz geç kaldınız, ne yapayım?"
."Buyurun efendim, hoş geldiniz"
01-10-2015 01:00
Ahmed bin Harb (rahmetullahi teâlâ aleyh), Nişâbur'da doğdu, 848 senesinde vefat etti...
Bu zatın bir komşusu vardı.
Maalesef ateşe tapardı.
Büyük veli, ona İslâmiyet'i teklif etmek istiyorsa da müsait bir zamanını bekliyordu.
Nihayet bir gece "hırsız" girdi evine.
Ne var ne yok götürdü bütün malını.
Bunu fırsat bilip ziyaretine gitti.
"Uğradığınız musibeti duydum. Çok geçmiş olsun" dedi
Adam çok rahattı:
"Evet, öyle bir şey oldu... Ama mühim değil. Bu gibi şeyler musibet gözükse de aslında nimettir" dedi.
Büyük veli beğendi bu cevabı.
Ve sordu hemen:
"Peki, niçin ateşe tapıyorsun?"
O cevaben;
"Şimdi ona tapıyorum ki yarın yakmasın beni cehennemde" dedi.
Buyurdu ki:
"Sen, yıllarca ona tapıyorsun, ben ise hiç tapmadım. Gel, ikimiz de şu ateşe sokalım elimizi. Bakalım sana iltimas edecek mi?"
Adam çok rahattı.
"Olur, sokalım" dedi.
Önce büyük veli soktu elini ateşe.
Az bekletip sonra çekti.
Allah'ın izniyle eli yanmadı.
Sıra ona gelmişti.
Adam güvenle uzattı elini ateşe.
Uzatmasıyle çekmesi bir oldu.
Sokmak değil yaklaştıramadı bile...
O anda döndü kalbi.
Ve "hidayet nuruyla" aydınlandı yüzü.
Hakikati anlamıştı artık.
Hemen Müslüman oldu...
."Bilin bakalım avucumda ne var?"
02-10-2015 01:00
Ahmed Kuddusi hazretleri, Anadolu'da yetişen evliyânın büyüklerindendir. Bir gün Padişahın davetiyle İstanbul'a varır.
Mecliste başka âlimler de vardır.
Padişah bir ara avucuna bir şey alır.
Ve sorar ordakilere:
"Bilin bakalım. Avucumda ne var?"
Her biri bir tahminde bulunur:
"Para var."
"Hayır."
"Şeker var."
"Değil."
Sultan, Kuddusi hazretlerine;
"Siz söyleyin!" der.
O, buyurur ki:
"Dünyaya göz gezdirdim. Bir balığı yavrusunu ararken gördüm."
Padişahın avcunda bir "balık yavrusu" vardır gerçekten.
Firasetine hayran olur.
"Hocam, sarayda kalsanız" der.
Ama o, nazikçe reddeder.
Ve izin alıp köyüne döner.
Sultan, iki memuru ile bu zata bir torba "altın" gönderir.
Memurlar geldiğinde o, bahçe bellemektedir.
Ama maksatlarını bilmektedir.
Memurlar gelirler.
"Hocam! Padişah emriyle geldik, size biraz 'altın' getirdik" derler.
Büyük veli;
"Pekâlâ, açın eteğinizi" der.
Açarlar.
Bir kürek "toprak" alır, eteklerine doldurur.
Toprak, o anda "altın" olur.
Ardından;
"Onları yere dökün!" buyurur.
Dökerler.
Altınlar "yılan, çıyan" olur bu sefer.
Ama o altınları yine alır.
Hepsini fukaraya dağıtır.
."İstersen beraber gidelim"
03-10-2015 01:00
Ahmed Kuddusi hazretleri uzun yıllar Mescid-i nebevide hizmet etti.
Efendimiz ona;
"Bor'a dön!" buyurdular.
"Başüstüne" deyip döndü Bor'a.
Ama din düşmanları azgındı o ara.
Bu yüzden kapandı evine.
On üç sene hiç çıkmadı...
? ? ?
Bir cuma günü dostlarından biri geldi.
Oturup sohbet ettiler.
Az sonra cuma vakti yaklaştı.
Misafir izin istedi:
"Ben kalkayım efendim."
"Niçin kalkıyorsun?"
"Cuma vakti geldi hocam. Ancak yetişiriz."
"Az beklersen beraber gideriz."
"Yok yok, ben çıkayım" dedi.
Büyük zat ısrar etmedi.
"Pekâlâ, bekleseydin beraber giderdik. Ama cumadan sonra yine beklerim" buyurdu.
"Peki hocam, gelirim" dedi.
Cumayı kılıp yine geldi.
Gördü ki ortada bir sofra var.
Üzerinde çeşitli meyveler.
Özellikle ağacından yeni kopmuş "taze hurma"lar.
Merak edip arz etti ki:
"Efendim, bu hurma bizim buralarda yetişmiyor."
"Evet yetişmiyor."
"Hocam merakımı bağışlayın, öyleyse nereden geldi bunlar, hem de yeni kopmuş dalından."
"Beytullah'tan getirdim."
"Beytullah'tan mı?"
"Evet, söz dinleyip gelseydin sen de cumayı Beytullah'ta kılardın."
Pişman olmuştu, ama ne fayda!..
."Bu anlattığınız kimse benim"
04-10-2015 01:00
İstanbul'da devlet ricalinden biri, evine âlimlerden birkaçını çağırmış dinî sohbet ederken sordu onlara:
"Günümüzde kalp gözü açık bir veli var mıdır acaba?"
Âlimlerden biri;
"Evet var, Ahmed Kuddusi hazretleri. Niğde'nin Bor kazasında ikamet ediyor" dedi.
Adamcağız "peki" dedi.
Ve mektupla davet etti onu İstanbul'a.
Kuddusi hazretleri daveti aldı.
Ve gelip bu zatın kapısını çaldı.
Ev sahibi açtı kapıyı.
"Hoş geldiniz" deyip içeri aldı.
Ve âlim olduğunu anladı.
Hâl hatır sorduktan sonra;
"Hocam, bir şeyler anlatınız da istifade edelim" dedi.
Kuddusi hazretleri;
"Peki" deyip şunu anlattı:
"Geçen gece birisi Sarayburnu'nda gezinirken 'güzel bir hanım' gelip bindi bir sandala. Kadın, fena cezbetmişti kendisini.
Başka sandalla takip etti izini.
Kadın Üsküdar'da sahile çıktı.
O da çıkıp gitti peşinden.
Hanım, girdi bir köşkten içeri.
O kimse ümitsizce döndü geri.
Ama onu bir an unutamıyor.
Utancından kimseye de anlatamıyor!
Şimdi bu derdine çare arıyor..."
Adam bunları dinleyince;
"Aman hocam! Bu anlattığınız kimse benim işte. Başımdan geçenleri aynen anlattınız ve beni rahatlattınız. Çünkü himmetinizle o kadını şimdi unuttum tamamen. Sayenizde kurtuldum bu dertten" dedi.
Ve sordu nihayet:
"Sahi siz kimsiniz?"
"Bana, Kuddusi derler" buyurdu.
.Ben bu makama lâyık değilim!"
05-10-2015 01:00
Ahmed Mekkî Efendi hazretleri, âlim ve velîydi.
Kabr-i şerîfi, Ankara-Bağlum'da, babası Seyyid Abdülhakîm Efendi hazretlerinin yakınındadır.
Bendeniz bu zâtı 60'lı yıllarda tanıdım.
O zaman Kadıköy müftüsüydü.
Bense yirmi yaşındaydım.
Ve üniversitede okuyordum.
Yanında "müftülük kâtibi" olarak iki sene çalışmakla şereflendim.
Son derece edepliydi.
Şaşılacak kadar tevâzu sâhibiydi.
Öyle ki:
Tevâzuundan müftülük koltuğuna oturmaz, kenarda misâfirler için konulmuş olan sandalyelere otururdu.
Bu, benim dikkatimi çekerdi.
Ve merak ederdim.
Sevdikleri de merak ederdi.
Ve hikmetini sorarlardı.
Dikkat ederdim.
Hep aynı cevâbı verirdi:
"Ben bu makâma lâyık değilim."
Hâlbuki Onun gibi "büyük âlim" yoktu o devirde.
Ben, müftülükte işe başladığım ilk günlerde bunu yadırgardım.
Çünkü bilmiyordum sebebini.
Sonradan öğrendim.
? ? ?
Bir gün bu zata sordular:
"Güzel huy nedir efendim?"
Cevâbında;
"Herkese yumuşak davranmak ve hep kolaylık göstermektir" buyurdu.
Zira hadîs-i şerîfte;
"Cehenneme hiç girmeyecek olan ve Cehennem ateşinin hiç yakmayacağı kimse, yumuşak olup, hiç kızmayan ve her insana kolaylık gösterendir" buyuruldu.
.Adam kıtlığında müftü benim!"
06-10-2015 01:00
Bir gün Ahmed Mekkî Efendi yine kenardaki sandalyelerde oturuyordu ki içeri bir adam girdi.
Uzun boyluydu.
Kırk yaşlarında ve kasketliydi.
Müftü koltuğunu boş görünce;
"Müftü Efendi yok mu?" diye sordu.
Biz sükût ettik.
Ahmed Mekkî Efendi cevap verdi:
"Müftüyü ne yapacaksın?"
"Dînî bir mesele soracaktım."
"Bize sorabilirsin."
"Hayır, size sormam."
"Sor kardeşim, biliyorsak söyleriz."
Adamın canı sıkıldı.
"Bu, dînî meseledir, onun için Müftüye soracağım, Müftü Efendi ne zaman gelecek?" dedi.
O zaman mecbur kaldı mübârek.
"Adam kıtlığında müftü benim" buyurdu.
Adam şaşırdı?!
Suâlini sordu.
Cevâbını aldı.
Ve huzur içinde ayrıldı.
O adam kadar ben de şaşırmıştım?!
Ama merâkım da zâil olmuştu böylece.
***
Ahmet Mekkî Efendinin yanında benim kimyâ hocam Hüseyin Hilmi Işık Efendinin küçük kitapları bulunurdu.
"Îmân ve İslâm"
"Ehli Sünnet Yolu"
Müftülüğe gelenlere, bilhassa gençlere o kitaplardan hediye verirdi.
Ben de veriyordum.
Ama o, daha çok veriyordu.
Bâzan ihtidâ edenler oluyordu. Yâni gayrimüslim iken Müslüman olmak istiyenler, müftülüğe gelirdi. Mekkî Efendi onlara Kelime-i şehâdeti söyletiyor, sonra da ellerine "Îmân ve İslâm" kitabını verip gönderiyordu...
.Çok günâh işliyorum!"
07-10-2015 01:00
Allah dostlarından Ahmed Mekkî Efendi hazretlerine bir gün "bir genç" gelip;
"Efendim, çok günâh işliyorum, bundan kurtulmak için ne yapayım?" diye sordu.
Büyük zât sordu ona:
"O günâhları herkesin gözü önünde mi işliyorsun evlâdım?"
"Hayır efendim, gizli işliyorum."
"Kimse görmüyor mu?"
"Hayır efendim, görmüyor."
Mânâlı mânâlı baktı gence:
"Peki, Allah da mı görmüyor evlâdım?"
Genç şaşırdı:
Benzi "kül gibi" oldu.
Ve sesi titreyerek sordu:
"O görür, değil mi efendim?"
"Tabii ya, Ona gizli mi var evlâdım?"
Genç kızardı, bozardı.
Anlamıştı işin esâsını.
Kalbi değişti.
Günâhlara karşı "nefret" duydu içinde.
Artık istese de yapamazdı o günâhları.
? ? ?
Mekkî Efendi hazretleri, torunlarından Baha Beyin oğlu Mehmed'i çok sever, onu bizzât okuturdu. Her hafta bir gün evlerine giderdik. Ona iki kitap okuturdu.
"Elifbâ"
"Îmân ve İslâm"
Bu iki kitabı, sırtlarından kendi eliyle dikip kaplamıştı.
Önce "Elifbâ"yı okuturdu.
Sonra "Îmân ve İslâm"ı.
Ayrıca benim kimyâ hocam Hüseyin Hilmi Efendi'nin kitabı olan bu "Îmân ve İslâm" ile "Ehl-i Sünnet Yolu" kitâplarından müftülüğe bolca getirir, kendisini ziyârete gelenlere hediye ederdi.
.Hâzâ Allah adamıydı
08-10-2015 01:00
Ahmed Mekkî Efendi hazretleri, hâzâ Allah adamıydı.
Bendeniz iki sene bu zatla birlikte çalışmakla şereflendim.
O müftüydü, ben kâtip.
Bâzen sevdiği imâmların evlerine giderdik.
Bunu, bana üç gün evvelinden söyler;
"Sakın kendisine söyleme, bilmesin!" diye de tembîh ederdi.
Ansızın giderdik.
Sebebini bilmiyordum.
Sonradan öğrendim.
Meğer yemek için külfete girmesinler diye böyle yaparmış mübârek.
Sonra bir hafta içinde yapacağı işler belliydi.
Ben bile biliyordum.
Çünkü söylerdi bana.
"Şu gün şuraya gideceğiz, falan gün falan yere gideceğiz" diye haber verirdi.
Dediği gibi de uygulardı.
? ? ?
Mekkî Efendi hazretleri, dînini iyice öğrenmeden, üniversitede okuyan gençlere çok acırdı.
Hallerini görüyordu çünkü.
Namaz kılmadıklarına, kız erkek, kol kola okula gittiklerine şâhit oluyordu. Ve çok üzülüyordu.
Zîra merhametliydi.
Sonlarını düşünüyordu.
Yanmasınlar diyordu.
Oğlu Medenî bey, okumamıştı.
Buna seviniyordu ve;
Elini göğsüne koyarak;
"Elhamdülillah, iyi ki okumadı, okusaydı, günde iki ekmek mi yiyecekti" derdi.
."Mahcup olmasın!"
09-10-2015 01:00
Bir gün de müftülüğe bir adam geldi.
Ve Müftü Efendi'ye;
"Ben Kars'tan buraya iş için geldim. Fakat iş bulamadım, şimdi memleketime döneceğim, ama param yok. Bana bir bilet parası verir misiniz" dedi.
Mübârek sordu:
"Bilet ne kadar?"
"Elli lira."
"Veririm, ama bir şartla, hemen şimdi otobüse binip gideceksin" buyurdu.
Adam yemîn billah ederek;
"Hayhay! Zâten otobüs hazır, motoru bile çalışıyor, birazdan kalkacak" dedi.
O zamanlar Anadolu'ya otobüsler Kadıköy'den de kalkardı.
Çıkarıp verdi 50 lirayı.
Bütün maaşı 350 liraydı.
Adam parayı alıp gitti.
Derken mesâi bitti.
Biz Müftü Efendiyle çıktık.
Ve karşıya geçmek için vapura bindik.
Aa, bir de ne görelim?!
Aynı adam karşımızda.
Biraz ilerimizde oturuyor.
Gitmemiş.
İçimden kızdım.
Ve kendi kendime;
"Sahtekâr, Müftü Efendi'yi aldattı" diye düşündüm.
O da fark etti adamı.
Ama bir şey demedi.
Bana dönüp;
"Abdüllatîf, kalk şu kenara gidip oturalım, adam bizi görüp de mahcup olmasın" buyurdu.
Kalkıp adamın görmeyeceği bir yere oturduk.
İnceliğe bakınız!
.Çok sadaka verirdi...
10-10-2015 01:00
Ahmed Mekkî Efendi'nin maddî durumu iyi değildi.
Bir maaşla geçinirdi.
Bununla berâber çok da sadaka verirdi.
Bu, dikkatimi çekerdi benim.
Kadıköy iskelesinden müftülüğe kadar, yol üstünde aralıklarla oturmuş dilenciler vardı o zamanlar.
Mekkî Efendi merhametliydi.
Bunlara mutlaka bir şey verip sevindirirdi.
Ben içimden;
"Bu dilencilere vermese olmaz mı sanki?" diye düşünürdüm.
Bir gün yine böyle düşünüyordum.
Mübârek, bana dönüp;
"Essadakatü tedfe'ül belâ ve tezîdül ömür" dedi.
Anlamadım tabii.
İlk defâ duyuyordum.
O zaman yirmi şaşındaydım.
Üstelik Arapça bir ibâreydi bu.
Hemen sordum:
"Bu okuduğunuz nedir efendim?"
"Hadîs-i şerîf."
"Ne mânâya geliyor acaba?"
"Sadaka, gelecek belâları önler ve ömrü uzatır, Efendimiz öyle buyuruyor."
Öyle düşündüğüme pişmân olmuştum.
Tövbe ettim hemen.
? ? ?
Bir gün bu zata:
"Dünya sevgisinden kurtulmak nasıl olur efendim?" diye sordular.
Cevabında;
"Bunun için âhirette işe yarayan işlere yapışmak, yani İslâmiyet'in iyi olarak bildirdiği işleri yapmak lâzımdır" buyurdu.
.Fetva defterini getir!"
11-10-2015 01:00
Ahmed Mekkî Efendi'ye, dînî bir suâl sorulduğunda bâzen hemen cevap verirdi.
Bâzen de cevap vermez;
"Kitaplara bir bakayım, sen şu gün gel, cevâbını al!" derdi.
Bir gün yine böyle demişti birine.
Adam gidince bâzı kitapları açtı.
Okuyup araştırdı.
Ve bana;
"Fetva defterinigetir!" buyurdu.
Alıp götürdüm.
Bu, dar fakat enine doğru bayağı uzunca bir defterdi.
Soldan sağa doğru "Sual soranın ismi, adresi, sual, cevap ve cevabın nereden alındığı" gibi birçok bölümleri vardı.
O söyledi.
Ben yazdım.
Özellikle cevabın hangi kitabın, hangi sayfasından alındığı ilgimi çekmişti.
Ve duygulanmıştım.
Ama Ahmed Mekkî Efendi vefât etti.
O defterin de işi bitti.
Çünkü yerine gelen genç müftü, bakmazdı kitaba!
Kafadan cevap verirdi.
? ? ?
Bir gün bu büyük zata;
"Cennet ve cehennem nedir efendim?" diye sordular.
Cevabında;
"Cennet ve cehennem, sizin amellerinizdir" buyurdu.
Anlayamadılar?!
Ve îzâhını istediler.
O vakit onlara;
"Zilzâl sûresinde 'Zerre kadar iyilik eden onun mükâfâtını, zerre miktarı kötülük işleyen de onun cezâsını görecektir' buyuruldu" diye îzâh etti.
.Başka kitaba lüzum yoktur!"
12-10-2015 01:00
Ahmed Mekkî Efendi hazretleri "rahmetullahi aleyh", büyük âlim ve velî bir zattı.
Kadıköy müftüsüydü.
Bir gün müftülüğe bir zât geldi.
50'li yaşlardaydı.
Gâyet vakur ve heybetli bir kişiydi.
Seyyitlere benzettim.
Müftü Efendi'ye çok saygılı davranması dikkatimi çekti.
Bir miktar sohbet ettiler.
Sonra asıl geliş sebebini arz edip;
"Efendim, dînî konularda bir kitap hazırladım, şu anda baskıya hazır. Matbaaya vermeden önce tasvîbinizi ve duânızı almak istemiştim" dedi.
Ben işimi bırakıp dikkat kesildim.
Ne cevap verecekti acaba?
Merak etmiştim.
Müftü Efendi;
"Tam İlmihâl Seâdet-i Ebediyye kitâbı varken başka kitâba lüzum yok. Çünkü ben o kitâbı inceledim. Bir Müslümana lâzım alan her şey var onun içinde" buyurdu.
Sonra ekledi:
"Yırt at o yazdıklarını!"
O heybetli zât;
"Peki efendim, nasıl emrederseniz" dedi.
Az daha sohbet ettiler.
Sonra o zât izin aldı.
Müftü Efendinin elini öptü.
Ve ayrıldı.
O günü hiç unutamıyorum.
Bana çok tesîr etmişti.
Ancak o zâtı merak etmiştim.
Sordum Müftü Efendiye;
"O şahıs kimdi efendim?"
Buyurdu ki:
"Senatör Fâruk Işık Bey'di."
."Rızka mani olanın rızkını Allah keser"
13-10-2015 01:00
Ahmet Mekkî Efendi "rahmetullahi aleyh" Kadıköy müftüsüydü.
Âlim ve velî bir zattı.
İşi, İslâma hizmet, yani gençlere öğüt ve nasihatti.
Müftülüğün, yaşlıca ve oldukça kilolu, çirkin, üstelik de kirli pasaklı, bir "kadın hademesi" vardı.
Din ile ilgisiyse hiç yoktu.
Önceki müftü işe almış.
Müftü Efendi, onun yaptığı çayı içmezdi.
Çay içmek istediği zaman veya müftülüğe bir misâfir geldiğinde dönüp bana bakardı.
Ben hemen anlardım.
Ve "ok gibi" fırlardım.
İki sokak ileride bir kahvehâne vardı.
Koşarak gider ve âdeta uçarak getirirdim çayları.
Ne güzel günlerdi yâ Rabbî!
Bazı sevdikleri üzülürlerdi.
"Efendim, bu kadını çıkarsanız da şöyle Müslüman; eli yüzü düzgün genç bir erkek hademe alsanız olmaz mı?" derlerdi.
Ama o, kabul etmezdi.
Sebebini sorunca da;
"Bunu yapamam, rızka mani olanın rızkını Allah keser" buyururdu.
? ? ?
Bir gün de bir sohbetinde;
"Allahü teâlâ; günâh işleyip de pişman olan kulunu, istiğfâr etmeden önce affeder" buyurdu.
Şaşırdılar?!
Ve sordular:
"Tövbe etmeden mi efendim?"
"Evet, pişmânlık tövbedir zâten, ama diliyle de istiğfâr ederse daha iyi olur" buyurdu.
.Çok mütevâzıydı
14-10-2015 01:00
Ahmed Mekkî Efendi büyük âlim olduğu hâlde son derece tevâzu sahibiydi. Tevâzuundan, müftü koltuğuna oturmazdı.
Hâlbuki O vefât edince; yerine gelen genç müftü, Onun "lâyık değilim" diye oturmadığı müftülük koltuğunu ve masasını beğenmemiş, yenileriyle değiştirmişti.
Kendisi döner koltuğuna oturur, sigarasını yakar, gelenlerle "siyâsî meseleler" konuşurdu.
Dînî suâllere de kitâba bakmadan;
"Bana göre şöyledir" der ve îzâh etmeye çalışırdı güyâ.
Ama dinleyenler bir şey anlamazdı.
Nitekim bir "şekerci amca" vardı o devirde.
Zaman zaman müftülüğe gelir, Ahmed Mekkî Efendi'ye dînî suâller sorar, cevâbını alır, memnun olarak giderdi.
Bu şekerci bir gün yine geldi.
Yeni müftüye bir mesele soracaktı.
Yarım saat kaldı içeride.
Sonra bir hışımla geldi yanıma.
Burnundan soluyordu.
"Yâhu bu nasıl müftü?"
"Neden?" dedim.
"Bir şey sordum, yarım saat konuştu, Vallahi hiçbir şey anlamadım. Hâlbuki ben rahmetli Müftü Efendi'ye bir şey sorduğumda iki kelimeyle cevap verir, beni doyururdu, sen de biliyorsun."
"Evet, öyleydi."
"Buraya bir daha gelmem!" deyip gitti.
Hakîkaten gelmedi bir daha.
Zâten Ahmed Mekkî Efendi'den sonra dînî soru sormak için gelenler günden güne azalmış, daha sonra tamamen kesilmişti...
.Çocuklar gibi saftı
15-10-2015 01:00
Ahmed Mekkî Efendi hazretleri, çocuklar gibi saf ve temiz kalpliydi.
Çok hassas ve ince ruhluydu.
Çabuk kırılırdı.
Ben ise kaba ve câhildim.
Oğullarından Baha Bey, kanser hastalığına yakalanmıştı.
Her gün ziyâretine giderdik ikimiz.
Bir gün yine gidecektik.
Zemzem götürecektik.
Küçük bir şişeye doldurmuş olduğu "zemzemi", tam müftülükten çıkarken bana verdi.
Ve "Bunu iyi muhâfaza et, Baha'ya içireceğiz" dedi.
Elinden aldım.
Ve pardösümün sağ cebine koydum.
Koydum, ama...
O cebin "delik" olduğunu unutmuşum.
Daha müftülükten çıkmamıştık ki, güzelim şişe "pat!" diye yere düştü.
Ve kırıldı tabii.
Zemzem de gitti.
Mübârek çok üzüldü.
Hattâ "çocuk gibi" küstü bana.
Akşama kadar hiç konuşmadı.
Ama akşam vapurda gönlümü aldı yine.
***
Babasının talebelerinden Hüseyin Hilmi Efendi'yle Fâtih'te yürüyorduk bir gün.
Ahmed Mekkî Efendi'yi gördük.
Karşıdan bize doğru geliyordu.
Hilmi Efendi onu gördü.
Ve bana dönüp;
"Bak, Mekkî âbi, Abdülhakîm Efendi Hazretlerine ne kadar çok benziyor, aynen babası" buyurdu.
Ben Abdülhakîm Efendi'yi görmedim.
Fotoğraflarından tanıyorum.
Gerçekten de çok benziyordu babasına...
.Dün ne yediniz Abdüllatif?"
16-10-2015 01:00
Bir pazartesi günüydü.
Ahmed Mekkî Efendi "rahmetullahi aleyh", müftülükte sordu bana:
"Dün ne yediniz Abdüllatif?"
"Pilav yedik efendim."
"Üzerinde karabiber de var mıydı?"
"Yoktu efendim."
O zaman şu beyti okudu:
Dâne-i fülfül siyah
Hâl-i mahbûbân siyah
Her dû dil sûzend ammâ
An kücâ, in kücâ!
Bir şey anlamadım tabii.
Mânâsını sordum.
Buyurdu ki:
"Karabiber tânesi siyahtır. Sevgilinin yanağındaki 'ben' de siyahtır. İkisi de yakıcıdır. Ama biri dili yakar, öteki gönlü. O nerdee, bu nerde!"
? ? ?
Bir gün bâzı gençler, bu büyük veliden nasihat istediler.
Onlara cevaben;
"Kendinize, Peygamber Efendimizi örnek alın. Çünkü Onun her sözü, her hâli İslâmiyet'tir" buyurdu.
Gençler dinliyordu.
O devam edip;
"Onun herhangi bir sözüne, hattâ oturuşuna, kalkışına ve bakışına îtiraz etmek, 'hayır' demek, küfürdür" buyurdu.
Bu, çok önemliydi.
Şöylece îzâh edip;
"Çünkü O, açık duran bir Kur'ân-ı kerîmdir. Kur'ân-ı kerîmin yaşayan şeklidir. Onun her hareketi, Allahü teâlânın râzı olduğu harekettir. Cenâb-ı Hakk'ın râzı olmadığı bir söz, bir fiil, bir hareket, bir bakış, Onda olmaz, olamaz" buyurdu.
."İşte büyüklük budur"
17-10-2015 01:00
Bendenizin Ahmed Mekkî Efendi'nin "rahmetullahi aleyh" yanında çalıştığım senelerde oğullarından Baha Bey "kansere" yakalanmıştı.
Mübârek zât, oğlunun hastalığına çok üzülüyordu.
Birlikte ziyâretine gidiyorduk.
Karşıda bir evde kalıyordu.
Her gidişinde Yûsüf sûresi'ni okuyordu üzerine.
Her vaazının sonunda uzun uzun duâlar ediyor, şifâ bulması için Allah'a yalvarıyordu.
Ne gerekiyorsa yapıyordu.
Kendini paralıyordu âdeta.
Ben kendi kendime;
"Baha Bey vefât ederse Ahmed Mekkî Efendi'ye bir hâl olur" diyordum.
Ve bir gün geldi acı haber.
Hemen koşup o eve gittim.
Yolda hep Ahmed Mekkî Efendi'yi düşünüyordum.
Acabâ ne hâldeydi?
"Herhâlde kendinde değildir, baygın yatıyordur" diyordum.
Nihâyet eve vardım.
Fakat şaşırıp kaldım?!
Zîrâ yanılmıştım.
Mübârek neşeli görünüyor, gelenleri güler yüzle karşılıyordu.
Ev, cenâze evi değildi.
"Bayram evi"ydi sanki.
Çok duygulandım.
Hayrette kaldım.
Kalbimden;
"İşte büyüklük budur" dedim.
Onu daha iyi anladım.
Velhâsıl "tevekkül"ün,
"Kadere rızâ"nın,
Ve "Hakk'a teslimiyet"in müşahhas misâlini görmüştüm orada.
.Yazıklar olsun sana!"
18-10-2015 01:00
Ahmed Mekkî Efendi "rahmetullahi aleyh" şöyle anlattı:
"Ben gençliğimde Van'da ilim okuyordum.
Bir gün dersi bıraktım.
Bahçede geziniyordum.
Yaşlı bir tanıdığım beni gördü.
Ve yanıma geldi.
Kulağıma eğildi.
Ve 'Tuu sana!.. Sen, Abdülhakîm Efendi'nin oğlu olasın da içeride ders yapılırken buralarda vakit geçiresin, yazıklar olsun!' dedi.
Çok utandım.
Mahcup oldum.
Haklıydı çünkü.
Bu söz, bana çok tesîr etti.
Öyle ki, o günden sonra kendimi tam ilme verdim.
Ne zaman gevşeklik yapacak olsam, o ihtiyârın sözünü hâtırlar, derslerime sarılırdım.
Allah ondan râzı olsun.
Nûr içinde yatsın.
Yıllar geçtiği hâlde o zâtı rahmetle anıyor, rûhuna 'Fâtiha' gönderiyorum..."
? ? ?
Bir gün Ahmet Mekkî Efendi hazretlerine bazı gençler geldi.
Ve kendisine;
"Efendim, Allahü teâlânın sevdiği kullar nasıldır?" diye sordular.
Mübârek cevaben;
"Hâdiselerin değişmesi, onların ahlâklarını değiştirmez. Başkalarının ayıplarına bakmaz, dâima kendi ayıp ve kusurlarını görürler. Kendilerini hiçbir Müslümandan üstün bilmez, herkesi, kendinden üstün görürler" buyurdu.
.Bir çuval da altın ver, deseydin ya!.."
19-10-2015 01:00
Ahmed Mekkî Efendi hazretleri "rahmetullahi aleyh", ilim deryâsı bir zâttı.
Kendisi anlatıyor:
Annem bana çok duâ ederdi.
"Yâ Rabbî! Oğluma hayırlı ilim ver" derdi.
Duâları kabul oldu.
Biraz ilim öğrendim.
İyi de, "bir çuval da altın ver deseydin ya be kadın" der ve neşelenip gülerdi mübârek.
Gerçekten eli dardı.
"Maddî sıkıntıyla" yaşardı.
Kışlık odun parasını, bir yıl müddetle masasındaki bir kutuda biriktirdiği 2,5 liralıklarla temîn edebildiğini bana söylemişti.
Yine tramvay bileti için "beş kuruş" bulamayıp uzunca bir yolu yürüdüğünü söylerdi.
? ? ?
Bir sohbetinde;
"İbâdet yapanların kendilerini beğenmeleri, fâsıkların günâhlarından daha kötüdür" buyurdu.
Ve şunu anlattı:
Bir velî câmide îtikâf yapıyordu.
Birden çıkıp gitti.
"Niçin çıktınız?" dediler.
"Hâfızların, kendilerini beğendiklerini görüp onlardan kaçtım" dedi.
? ? ?
Bir gün de kendisine;
"Efendim cehenneme hiç girmemenin yolu nedir?" diye sordular.
Cevâbında;
"Doğru îmân ve îtikat sâhibi olmaktır. Zîrâ îtikâdı bozuk olan bir kimse dînimizin bütün emirlerini yapsa ve bütün yasaklarından kaçınsa bile tövbesiz öldüyse cehenneme girmeme ihtimâli yoktur" buyurdu.
.Onu sana alalım..."
20-10-2015 01:00
Bir gün kayınbirâderim Yüksel Ekinci, sabah müftülüğe gelerek Ahmed Mekkî Efendi'yi "rahmetullahi aleyh" öğlen yemeğine dâvet etti evlerine.
Müftü Efendi kırmadı.
"Peki, Abdüllatîf'le geliriz" buyurdu.
Öğlen vakti birlikte gittik.
Sıcak bir gündü.
Bahçede oturduk.
Merhum Enver Ören bey de geldi.
Onu görünce çok sevindi mübârek. Çünkü onu çok seviyordu. Lakab bile vermişti ona:
"Zeyn-ül mecâlis." Yani (Meclislerin süsü.)
Sohbet oldu. Benim kimyâ hocam Hüseyin Hilmi Efendiden bahsedip şunları anlattı:
"Babamın son günleriydi. Yeğeni Fâruk Işık beyin evinde, yer yatağı sermiştik. Gelen misâfirler kenardaki sandalyelerde otururdu. Ama Hilmi bey gelince, onu yatağına oturtur ve 'Senin yerin, hep burası' derdi.
Dikkat ederdim.
Elini ona sıktırırdı.
Az gevşetse, yine "sık" derdi. Öyle zannediyorum ki o günlerde babam, kalbinde ne varsa hepsini onun kalbine akıttı..."
Yemeği yiyip ayrıldık.
Mübârek döndü bana;
"Yüksel beyin sâliha bir kız kardeşi var, onu sana alalım!" buyurdu.
Ben "şaka" sandım.
Ama yine de;
"Peki efendim" dedim.
Aradan beş sene geçti. Ahmed Mekkî Efendi vefât etti. Ben bu işi unutmuştum bile. Ama hâdiseler öyle gelişti ki, biz o kızla evlendik ve çok da mutlu olduk. Nur içinde yatsın.
."Hakkımızı helâl etmeyiz!"
21-10-2015 01:00
Ben üniversitede okurken, ayrıca bir işte çalışıp da para kazanmama, annem babam râzı olmayıp;"O işten ayrıl, biz sana her ay para göndeririz!" dediler.
Ben onlara;
"Çok mübârek ve âlim bir zâtın yanında çalışıyorum" dediysem de;
"Hayır, ayrılacaksın, yoksa hakkımızı helâl etmeyiz" dediler.
Bunu, Müftü Efendi'ye arz ettim.
"Benim rızâm yok!" buyurdu.
Zor durumda kalmıştım.
O zamanki câhilliğime göre ayrılmaya karar verip bir ay işe gitmedim.
Bir akşam, abimlere gitmiştim.
Otururken kapı çalındı.
Açtığımızda Ahmed Mekkî Efendi'yi gördüm kapıda.
Eyvaah!.. Ne yapacağımı, nereye saklanacağımı bilemedim.
Âdeta yakalanmıştım.
Ama o, hiçbir şey olmamış gibi davrandı bana.
Eskisi gibi hâlimi hatırımı sordu.
Ve bana bir "zarf" uzatıp;
"Bu ayki maaşın!" buyurdu.
Ertesi gün babamdan bir telgraf gelmiş müftülüğe.
"Oğlum Abdüllatîf işten ayrılmasın" diye yazıyormuş.
Utana sıkıla müftülüğe gittiğimde büyük bir sevinçle karşıladı beni.
Muhabbetle sarılıp;
"Hoş geldin!" dedi.
Öyle çok sevindi ki, o anda müftülükte bulunan on kişiye dönüp;
"Hepinizi, Abdüllatîf'in şerefine bugün öğle yemeğine dâvet ediyorum" buyurdu.
Ve mükellef bir ziyâfet çekti bize.
Nûr içinde yatsın
.Tevâzu budur işte...
22-10-2015 01:00
Ahmed Mekkî Efendi hazretleri "rahmetullahi aleyh", şaşılacak kadar tevâzu sâhibiydi.
Şöyle ki:
Özel yazı ve özel konuşmalarında kendisi için hep "Adam kıtlığında Kadıköy müftüsü" diye yazar ve söylerdi.
Ama yapmacık değildi bu.
Kalpten söylüyordu.
Öyle inanıyordu.
Nitekim bir gün yanıma geldi.
Bir tanıdığına mektup yazdırdı bana.
Acele acele söylüyordu.
Ben de yazıyordum.
Ama zor yetiştiriyordum.
Nihâyet mektup bitti.
Son cümle olarak;
"Selâm eder, gözlerinden öperim. Adam kıtlığında Kadıköy müftüsü" deyiverdi.
Ben, birinci cümleyi yazdım.
İkinci cümlenin yarısını, yâni "Adam kıtlığında" yazmıştım ki, uyandım.
Yazdığımı silip sâdece "Kadıköy müftüsü" diye yazdım.
Çünkü öyle tabii söyledi ki, zor uyanabildim.
Velhâsıl tevâzu nedir?
Mütevâzı insan kimdir?
Onda gördüm müşahhas misâlini.
***
Bir gün bizlere:
"Bir araya geldiğinizde İslâmiyet'ten konuşun, yâhut açın bir ilmihâl kitâbı okuyun" buyurdu.
Hikmetini sorduk.
Cevâben bize;
"Allah rızâsı için üç beş kişi bir araya gelir de Allah'tan ve Peygamberden bahsederlerse gökteki melekler onlara imrenirler" buyurdu.
.Çok da vefâkârdı...
23-10-2015 01:00
Kadıköy müftülüğünde çalıştığım yıllarda cumartesi günleri yarım mesâi vardı.
Bir cumartesi mesâi bitti.
Tam çıkıyorduk kapıdan.
Ahmet Mekkî Efendi, bana;
"Gel, eczacı Fâtih Beyin annesini ziyârete gidelim. Zavallının beyi vefât etti, iki oğlundan Metin İngiltere'de, Fâtih de askerde, gidip duâsını alalım" buyurdu.
Meğer Fâtih beyin babasını çok severmiş.
Ve ailece görüşürlermiş.
O gün birlikte Fâtih'te Müstakimzâde Sokağındaki evlerine gittik.
İçeri girip oturduk.
Hâl hatır sorup gönlünü aldı.
Câliyet-ül ekdâr kitâbını çıkardı.
Salevât-ı şerîfeler okudu ona.
Okuyan ferahlarmış.
Fâtih beyin rahmetli annesi, kapı dibinde diz çöküp dinledi.
Sonra ayrıldık.
Rahmetli teyze, o günkü ziyâretimizi hiç unutamadığını zaman zaman söylerdi bana.
İşte "vefâkârlık" bu olsa gerek.
***
Bir gün kendisine;
"Sâdık kul kimdir?" dediler.
Cevâbında;
"Sâdık kul, Allahü teâlâdan başka her şeyi kalbinden çıkaran ve Onun kaderine rızâ gösteren kişidir" buyurdu.
"Muhlis kimdir?" dediler.
Cevâben;
"Muhlis, Allahü teâlâyı seven ve Peygamber Efendimizin emirlerine uyan kimsedir" buyurdu.
.Çay için söylenen beyit
24-10-2015 01:00
Yıl 1966... Bendeniz Kadıköy müftülüğünde "müftülük kâtibi" olarak çalışıyorum.
Müftümüz, Ahmed Mekkî Efendi "rahmetullahi aleyh".
Derin âlim.
Kalp gözü açık bir evliyâ.
İkimiz de Fâtih'te oturuyorduk o zaman.
Sabahları müftülüğe ayrı ayrı giderdik.
Ama akşamları, birlikte dönerdik Fâtih'e.
Vapurda hiç boş durmazdı.
Umûmiyetle "Câliyet-ül ekdâr" isimli salevâtı şerîfe kitâbını okurdu.
Bâzen de beyitler okurdu.
Ve onları yazdırırdı bana.
"Bunları ezberle! Gün gelir, dost sohbetlerinde işe yarar" buyururdu.
Bir gün de şu beyti yazdırdı:
Meclis-i erbâb-ı dil,
Bir lâhza sensiz kalmasın.
Hürmetin inkâr eden,
Dünyâda hürmet bulmasın.
Defterimi çıkarıp yazdım hemen.
Kendi kendime;
"Bu beyit, herhâlde büyük bir zât için söylenmiş olmalı" dedim.
Ve sordum hemen:
"Efendim, bu beyit hangi mübârek zât için söylenmiş acabâ?"
Mübârek güldü.
Ve "Çay için söylenmiş" buyurdu.
? ? ?
Bir gün sevdiklerine:
"Rabbimizin rızâsını kazanmanın en kestirme yolu, Onun kullarını sevindirmektir" dedi.
Bir gün de;
"Bir insanı bir dünyâ sıkıntısından kurtarmak, bütün cihânın nâfile ibâdetlerinin toplamından daha çok sevaptır" buyurdu.
."Sen şimdi 'Lâ havle' oku!"
25-10-2015 01:00
Bir gün de müftülükte bir hâdise olmuştu. Benimle ilgili olmalı ki üzülmüştüm.
Nihâyet akşam oldu.
Birlikte vapura bindik.
Ekserî vapurun altına iner, orada otururduk.
O, öyle isterdi.
O günkü hâdiseden dolayı moralim bozuktu.
Üzüntüm devam ediyordu.
Suratım da asıkmış gâliba.
Bir ara bana bakıp;
"Abdüllatîf! Sen şimdi on defâ 'Lâ havle velâ kuvvete illâ billâhil aliyyil azîm' de, ferahlarsın" buyurdu.
"Peki" dedim.
Ve okudum.
Onun emriyle okuduğum için midir bilmiyorum, moralim düzeldi.
Ferahladım.
? ? ?
Bir gün kendisine;
"Efendim, insanlar neden ölmek istemez?" diye sordum.
Cevâbında;
"Çünkü o insanlar dünyâlarını mâmur, âhiretlerini harâb ettiler. İnsan, mâmur yerden harap bir yere gitmek ister mi?" dedi.
? ? ?
Bir gün de bir evde oturuyorduk.
Ahmet Mekkî Efendi de vardı.
Bir genç nasîhat istedi.
Ona sevgiyle bakıp;
"Evlâdım! Dost düşman, herkesi güler yüz ve tatlı dille karşıla. Hiç kimseyle münâkaşa etme, herkesin özrünü kabul et. Kabâhatlerini affedip zararlarına karşılık yapma" buyurdu
.Yıllarca giyersiniz inşallah"
26-10-2015 02:00
Ahmed Mekkî Efendi'nin "rahmetullahi aleyh" yanında müftülük kâtibi olarak çalıştığım günler, ömrümün en kıymetli günleriydi.
Maaşımdan, elbiselik kumaş alıp hediye etmiştim kendilerine.
Açık mavi, kıymetli bir kumaştı.
Kabul buyurdu.
Çok da memnun oldu.
Dostlarından rahmetli terzi Hâbil Amca'ya diktirmeye verdik beraberce.
Sonra provaya gittik.
Hâbil Amca prova yaptı.
Ve "Efendim, bu elbiseyi sıhhat ve âfiyetle uzun yıllar giyersiniz inşallah" diye duâ etti.
Ben de içimden;
"Âmin" dedim.
Çünkü onu çok seviyordum.
Uzun yaşamasını istiyordum.
Ama Mekkî Efendi;
"Hiç zannetmiyorum, bu elbiseyi fazla giyemeyeceğim" buyurdu.
Üzülmüştüm.
Tuhaf gelmişti bu sözü bana.
Hatta içimden;
"Niye böyle söylüyor ki?" dedim.
Ama gerçekten de fazla giyemedi.
Birkaç ay sonra vefât etti.
Yıl 1967.
Eylül'ün 6'sıydı.
Cenâb-ı Hak şefâatine kavuştursun.
? ? ?
Bir gün kendisine;
"Efendim, Allahü teâlânın bir kulundan râzı olduğu nasıl anlaşılır?" diye sordular.
Cevabında;
"O kulun ibadet yapmaktan 'lezzet' alması ve günahlardan 'nefret' duymasıyla anlaşılır" buyurdu
.Fâizden hayır gelmez!"
27-10-2015 02:00
İstanbul'da Kadıköy müftüsüyken vefât eden Ahmed Mekkî Efendi hazretlerinin sevdiği bir komşusu vardı ki, ticâret işleriyle uğraşırdı.
Ve gitgide büyüttü işini.
Fakat sonunda "fâize" bulaştı.
Mübârek zât bunu öğrendi.
Ve îkâz etti kendisini.
"Fâizden hayır gelmez, vazgeç, bulaşma fâize!" buyurdu
Adamcağız;
"Peki hocam" dedi.
Ama vazgeçemedi.
Devam etti fâizle iş yapmaya.
Büyük velî onu seviyordu.
Onu kurtarmak istiyordu.
Yine haber gönderdi biriyle.
"Ona söyle, bıraksın fâizi, yoksa..."
O kişi sordu:
"Yoksa ne olur hocam?"
"Yoksa yanar" buyurdu.
O kişi gitti bu tüccarın dükkânına:
"Hocamızın sana selâmı var."
"Aleyküm selâm."
"Seni bir hususta îkâz etmemi tembîh etti."
"Hayırdır, ne buyurdular?"
"Fâizle iş yapmayı bıraksın, yoksa yanar" dediler.
Adam bunu öğrendi.
"İnşallah bırakacağım" dedi.
Ama yine bırakamadı.
Bu "açık ihtâra" rağmen fâizle iş yapmaya devam etti.
Ve olacak oldu tabii.
Birkaç gün geçti.
Yangın çıktı dükkânında.
Yandı bütün malları.
İşte bu musîbet, ancak aklını başına getirdi adamın.
Tövbe edip fâizi terk etti.
Ama pahalıya mal oldu bu ona...
.Doktor getirmeyin!.."
28-10-2015 02:00
Ahmet Mekkî Efendi'nin "rahmetullahi aleyh" vefâtından birkaç gün önceydi.
Ev halkına;
"Hasta olursam, doktor getirmeyin!" buyurmuş.
Birkaç gün sonra bir sabah kahvaltı yaparken çay bardağını düşürmüş elinden.
Kalkıp giyinmek istemiş.
Bu defâ da yere yıkılmış.
Kaldırıp yatağına yatırmışlar.
Oğlu Medenî Bey'in içi rahat etmedi.
Gidip doktor getirdi.
Ama nâfile...
Çünkü doktor muâyene etti.
Ve "Beyin kanaması,pek ümityok" dedi.
Öğlen vakti vefât etti.
Yıl 1967.
Eylül'ün altısıydı.
Edirnekapı kabristanına defnedildi...
Dört yıl geçti aradan.
Çevre yolu, bu kabristandan geçeceği için Ahmed Mekkî Efendi'nin kabri, buradan alınıp Ankara-Bağlum'a nakledilecekti.
Mübarek kabri açıldı.
Hiç çürümemiş olduğu görüldü.
Sanki yeni defnedilmiş gibi taptâze duruyordu.
Tabutu bile çürümemişti.
Şehitlerin vücudunu toprak çürütmezmiş.
O da dakîkasını boşa geçirmezdi.
İnsanlara bir şeyler öğretmek için çırpınırdı âdeta.
Ben şâhidim.
İslâm âlimleri;
"Gece gündüz İslâm'a hizmeti düşünen kimseyatağında ölse bile şehittir" buyuruyorlar.
Bu büyük velî gibi...
."İnşallah elimden tutacak"
29-10-2015 02:00
Bendeniz Ahmed Mekkî Efendi hazretlerinin "rahmetullahi aleyh" yanında müftülük kâtibi olarak iki sene kadar çalışmakla şereflendim.
Onu çok seviyordum.
O da beni çok severdi.
Yirmi yaşındaydım.
Câhildim, toydum.
Üniversitede okuyordum.
Onu çok sevdiğimden, hiç ölmeyecek sanıyordum.
Ama âniden vefât etti.
İnanamadım.
Onun vefâtı beni çok üzdü.
Derinden yaraladı.
Dünya bana dar geldi.
Babamın vefâtında bu kadar üzülmemiştim.
Bütün neşem kaçtı.
Üç dört ay, hiç gülmedi yüzüm.
Sanki yetîm ve öksüz kalmıştım.
Üç ay kadar istisnâsız her gün mezarını ziyâret edip sonra işe gidiyordum.
O günlerde rüyâda çok görürdüm kendisini.
Bir defâsında o, bir yoldan gidiyordu.
Ben de peşinden.
Ama yürüyerek değil.
Yerde sürünerek.
Ona yetişmeye çalışıyordum.
Yetişemeyeceğim diye üzülüyordum.
Dönüp gördü bu hâlimi.
Acıyıp yanıma geldi.
Eğilip tuttu elimden.
Ve kaldırdı ayağa.
Birlikte yürümeye başladık.
O anda uyandım.
Ooh, rahatladım.
Ve kendi kendime;
"İnşallah âhirette elimden tutacak" diye tâbir ettim.
.Dakikasını boş geçirmezdi...
30-10-2015 02:00
Ahmet Mekkî Efendi ve ben ikimiz de Fâtih'te oturuyorduk.
Sabahları çoğu zaman Karaköy iskelesinde buluşur, birlikte giderdik müftülüğe.
Dikkatimi çeken bir şey vardı o günlerde. Bir dakikasını boş geçirmezdi mübârek.
Ya kendi bir şey okurdu.
Veya birine okuturdu...
***
Müftülüğün bitişiğinde bir Kur'ân-ı kerîm kursu vardı o zaman.
Daha müftülüğe girmeden o kursa uğrar, bir talebenin kolundan tutup müftülüğe getirir ve okutmaya başlardı hemen.
Bana da öyle yapmıştı.
Daha önceki senelerdi.
Ziyâretine gitmiştim.
Kendisini ilk defa görüyordum.
Hâlimi hatırımı sordu.
Sonra elime Osmânlıca bir kitap tutuşturup;
"Oku bakalım!" dedi.
Ben de okudum.
Çok memnun oldu.
Ve "Âferin, Osmânlıca okuyabiliyorsun" buyurdu.
***
Mekkî Efendi hazretleri vefat edince, bir gün kimya hocam Hilmi Efendi'ye gitmiştim, bana;
"Mekkî âbiden Arapça öğrendiniz mi?" diye sordular.
Ben cevaben;
"Hayır efendim" dedim.
O zaman;
"Büyük bir fırsatı kaçırdınız" dediler.
Aslında öğretmek istedi, hatta fiil çekimlerine başladık, ancak bende o kabiliyeti göremeyince vazgeçti mübarek...
."Men hademe, hudime"
31-10-2015 02:00
Ahmet Mekkî Efendi'den "rahmetullahi aleyh" ilk duyduğum Arabî cümle "Men hademe hudime" idi.
"Bu da ne?" diyeceksiniz.
Mânâsını ben de bilmiyordum o zamanlar.
Ama sonra öğrendim.
"Hizmet eden, hizmet görür" demekmiş.
Yâni bir kimse gençliğinde yaşlılara hizmet ederse, yaşlandığı zaman da gençler ona hizmet edermiş.
Bu söz, çok tesîr etmişti bana.
Yaşlılara hizmet etmeyi "ganîmet" bildim.
Allah ondan râzı olsun.
Onun sözü tesîr etti.
Kalbime işledi.
Anneme babama da çok hizmet ettim.
Çok duâlarını aldım.
Babam, vefâtına yakın;
"Oğlum! İnşallah sen de evlâtlarından gülersin!" dedi.
Böyle duâ etti.
Çok sevinmiştim.
O zaman 84 yaşındaydı.
Hasta ve pîr-i fânîydi.
Hiç unutamıyorum...
? ? ?
Bu zât, bir gün bize;
"Bir şey var ki; o bir şeye kavuşan, her şeye kavuşur. O bir şeye kavuşamayan, hiçbir şeye kavuşamaz" buyurdu.
"O nedir efendim?" dedik.
Cevâbında;
"Hakîkî bir 'İslâm âlimi'ni tanıyıp onu sevmek ve sohbetinde bulunmaktır. Çünkü o büyük âlimlerin nasîhatlerine göre yaşayan, dünyada rahat ve huzurlu olur. Âhirette de sonsuz cennet nîmetlerine kavuşur" buyurdu.
.Büyüklüğe bakınız!
01-11-2015 02:00
Ahmet Mekkî Efendi'nin "rahmetullahi aleyh" yanında kâtip olarak çalıştığım günlerde bir müezzin askere gitmişti.
Fakir ve garipti.
Kimi kimsesi yoktu.
Gitmeden müftülüğe geldi.
Mekkî Efendi'nin elini öptü.
Duâsını aldı.
Müftü Efendi, ona;
"Birliğine gidince adresini bana yaz!" buyurdu.
Gariban;
"Peki efendim" dedi.
Ve ayrılıp askere gitti.
Bir müddet sonra mektupla bildirdi birlik adresini.
Aradan bir ay geçiyor.
Komutanı bunu çağırıyor.
"Oğlum! İstanbul'dan sana para gelmiş, git de al paranı!" diyor.
Çocuk şaşırıyor?!
Ve diyor ki:
"Komutanım, bir yanlışlık olmasın."
"Neden oğlum?"
"Benim İstanbul'da kimsem yok ki, kim bana para gönderecek?"
Komutan da merak ediyor:
"Git, bak bakalım, kimmiş gönderen?"
O da gidip öğreniyor.
Ahmed Mekkî Efendi'ymiş parayı gönderen.
Büyüklüğe bakınız!
? ? ?
Bir gün Mekkî Efendi hazretlerine;
"Hakîkî tövbe nedir efendim?" diye sorduk.
Cevâbında;
"Tövbe, bir günâhı işledikten sonra gönülden pişmân olup o günâhı terk etmek ve bir daha yapmamaya kuvvetli karar vermektir" buyurdu.
.Kim kimi severse, ona benzermiş
02-11-2015 02:00
Mekkî Efendi bir gün bizim gariphâneye gelmişti. İhsan Uzungüngör âbimiz, "balık" aldı ve kızarttı.
Onu sofraya koyduk.
Ayrıca "peynir" de vardı. Mekkî Efendi hazretleri balıkla peyniri birlikte görünce; "Peyniri kaldırın" buyurdu.
Hemen kaldırdık.
Sebebini sormadık.
***
Mekkî Efendinin yanında çalıştığım zamanlar, hiç farkında olmadan konuşmalarım onun konuşmasına benziyormuş.
Ben farkında değilim.
Çevremdekiler söylüyorlardı.
Nitekim yukarıda bahsettiğim evde bir akşam arkadaşlarla oturmuş bir şeyler konuşuyorduk.
Hiç unutmuyorum.
Merhum Ali Taban;
"Abdüllatif, sen konuşurken Mekkî Efendi hazretlerini hatırlıyorum, çünkü aynen onun gibi konuşuyorsun" dedi.
Ben şaşırdım tabii.
Farkında değildim.
Yâni Onun gibi konuşmak için gayret sarf etmiyordum. Ama kendisini çok seviyordum. Mektûbât'ta okumuştum. İnsan kimi severse, zamanla ona benzermiş.
Bu, gayr-i ihtiyârî olurmuş. Hattâ bu benzeyiş, sadece hâl ve davranışlarda değil, fizîken de sevdiğine benzemeye başlarmış o kişi.
Ben de çok seviyordum.
Keşke yalnız konuşmada değil, her hususta benzeyebilseydim. Ama bu, mümkün değil. Biz neredee, onlar gibi olmak nerede. Onların bir kılı bile olamayız. Cenâb-ı Hak, şefâatine kavuştursun cümlemizi.
.Oku bakalım, beğenecek misin?"
03-11-2015 02:00
Sene 1967. Kadıköy müftülüğünde kâtip olarak çalışıyorum. Benim liseden kimya hocam ve "Tam İlmihâl Seâdet-i Ebediyye" kitâbının yazarı Hüseyin Hilmi Işık Efendi, bir gün "Seâdeti Ebediyye" kitabını, benimle Mekkî Efendi'ye gönderip, kitabın başına, kendi eliyle bir "takrîz" yazmasını ricâ ettiler.
Birkaç gün geçti.
Bir sabah müftülüğe geldiğimde, Mekkî Efendi'nin benden önce gelmiş olduğunu gördüm. Tebessüm ederek beni yanına çağırdı.
Bir sandalye çektim.
Ve yanına oturdum. Önünde "Seâdeti Ebediyye" kitabı açık olarak bulunuyordu.
Onu önüme sürüp "Oku bakalım, yazdığımı beğenecek misin" dedi.
"Estağfirullah" dedim.
Kitabın ilk sayfasına, takrîzi arabî olarak yazmıştı. Arabça olduğu için okuyamadım. Bu defa kendisi kelime kelime okudu ve mânâsını verdi.
Sonra bana dönüp;
"Nasıl, güzel olmuş mu?" dedi.
"Estağfirullah efendim, çok güzel olmuş" dedim.
Az sonra, şimdi hayatta olan eczacı Fâtih Güner bey geldi. Kitabı ona verip hocama gönderdi. O günden birkaç ay sonra da vefât etti. "Rahmetullahi aleyh."
Takrizi yazdığı gün;
"Abdüllatif, ümit ediyorum ki, bu kitabı hazret-i Mehdî okur ve bununla amel eder" buyurdu.
Hiç şaşırmadım.
Çünkü aynı şeyi başka arkadaşlara da, çok sevdiği Enver Ören Abiye de, hattâ Hilmi Efendi'nin kendisine de, hem de defâlarca söylediğini çok iyi biliyordum.
.Bunları ezberle, lâzım olur"
04-11-2015 02:00
Sabahları müftülüğe umumiyetle ayrı ayrı gidiyorduk. Bazen de Karaköy İskelesinde karşılaşır, birlikte giderdik müftülüğe.
Ama akşamları, her zaman birlikte dönerdik Fâtih'e. Vapurda hiç boş durmaz, "Câliyet-ül ekdâr" salevât-ı şerîfe kitabını okurdu.
Ama her gün okurdu.
Ben merak ederdim.
Bir gün sebebini sorunca "Bunu her gün okumasam, şimdiye kadar çoktan deli olmuştum" buyurdu.
"Câliyet-ül Ekdâr" isminin mânâsını sordum. "Kederleri giderici" demekmiş. Bunu okuyan, ferahlarmış.
O da iki oğlunu kaybetmişti.
Ve bunlara çok üzülüyordu.
Meğer bunun için okuyormuş mübârek. Okuması bitince, bana bazı beyitler söyler ve;
"Bunları yaz" derdi.
Ben de yazardım.
Bir gün yine yazdırıp;
"Bunları ezberle, dost meclislerinde lâzım olur" buyurdu.
Gerçekten de bazen yeri geliyor, onlardan okuyorum ve "Ben bunları Ahmet Mekkî Efendi'den öğrendim, bana böyle böyle demişti" diyorum. Dinleyenler memnun oluyorlar.
Bir gün de şunu yazdırdı.
Küllü ilmin leyse fil kırtâsı dâ'.
Küllü sırrın câvezel isneyni şâ'.
Bakın, bunu bana yazdıralı neredeyse elli seneye yaklaştı, hâlâ unutmamışım. Mekkî Efendi hazretlerinin himmeti, bereketi.
Beytin mânâsı:
Her ilim, her bilgi, kâğıda yazılmazsa zâyi olur, unutulur. Her sır da iki kişiye söylenirse, şâyi olur, yayılır.
.Hanımına karşı öyle ol ki...
05-11-2015 02:00
Yıl 1967. Ahmed Mekkî Efendi, bir gün evlilikle ilgili bana nasîhat edip;
"Abdüllatîf! İleride evlendiğin zaman hanımına karşı öyle ol ki, senin, onu çok sevdiğini bilsin. Hattâ 'Beyim beni; anasından, babasından bile çok seviyor' desin, öyle inansın" buyurdu.
Ve ekledi:
"Bunu yapabilirsen mesut olur, rahat yaşarsın."
Çok hoşuma gitmişti.
Ve kalbime işlemişti.
O an içimden;
"İnşallah öyle olurum!" dedim.
Ve tuttum bu nasîhati.
Gerçekten de mesut oldum.
Ve rahat ettim.
Büyüklerin sözü, ilâç gibidir.
Kullanan, faydasını görür.
Nasîhat, bir kimseye söylense de aslında herkes içindir. Büyüklerimiz "Kılıç, kullanan içindir" buyurmuşlar.
***
Bir gün de bazı gençler müftülüğe gelerek "Efendim, dînimizi nereden öğrenelim?" diye sordular.
Ahmet Mekkî Efendi;
"Ehl-i sünnet âlimlerinin yazmış olduğu doğru ilmihâl kitaplarından öğrenin" buyurdu.
Gençler bu defâ;
"Öyle doğru bir ilmihâli nereden bulacağız?" dediler.
Müftü Efendi;
"Bende var" deyip, masasının üstünde duran "Tam İlmihâl'i" alıp uzattı onlara.
Gençler;
"Bunun fiyatı nedir?" dediler.
"Bana duâ etmektir" buyurdu.
Gençler sevinerek çıkıp gittiler.
.Müftülük makamına oturmazdı
06-11-2015 02:00
Ahmet Mekkî Efendi hazretleri, yüksek tevâzuundan müftülük makamına pek oturmazdı.
Sebebi sorulunca;
"Zekeriyya Efendi'nin oturduğu yere nasıl oturayım?" derdi. Meğer Zekeriyya Efendi, önceki müftü olup, ilim sahibi bir zât imiş.
Halbuki kendisi de büyük âlim idi. Ama yine de kendini bu makama lâyık görmezdi.
Ancak bir evrak imzalayacağı zaman masanın köşesine ilişir, diğer zamanlarda, kenardaki sandalyelerde otururdu.
Müftü koltuğu boş dururdu...
***
Ahmet Mekkî Efendi dünya malına ve mevkiine kıymet vermezdi. Kendisine İstanbul Müftülüğü teklif edildi.
Hem de ısrarlı olarak.
Ama kabul etmeyip;
"Ben hâlimden memnunum, o iş bana göre değil" der ve şu beyti Van şivesiyle sık sık söylerdi:
Mâl-ü mülke olma mağrur,
Deme var mı ben gibi.
Bir muhâlif yel eser,
Savurur harman gibi.
O vefât edince, yerine gelen genç müftünün ilk işi, Mekkî Efendinin "lâyık değilim" diye oturmadığı müftülük koltuğunu ve masasını âcilen değiştirmek oldu.
Döner koltuğa otururdu.
Sigarasını yakardı.
Ziyârete gelenlerle daha ziyâde "siyâsî" meseleler konuşurdu.
Dînî konuda suâl soran olunca da, hiçbir kitaba bakmadan "Bana göre şöyledir, bana göre böyledir" diyerek îzah etmeye çalışır, fakat dinleyenler bir şey anlamazdı
.Bu kitapta her şey var"
07-11-2015 02:00
Ahmet Mekkî Efendi "rahmetullahi aleyh" pazar günleri Fatih Câmii'nde vaaz ederdi.
Yine bir pazar günü vaaza gitmek için hazırlanırken hanımları; "Efendi! Bugün gitmeseniz olmaz mı?" diyor.
"Neden hanım?"
"Hava çok soğuk, şiddetli tipi var dışarda, göz gözü görmüyor."
O giyinmeye devam ederken;
"Gitmem lâzım" buyuruyor.
Hanımefendisi diretince;
"Hanım, bir müslüman vaaz için gelir de beni bulamazsa, bunun hesâbını nasıl veririm âhirette, bu işin vebâli var" buyuruyor.
Ve çıkıp gidiyor.
Hem şiddetli kar ve tipide.
Hem de yarım saat yürüyerek...
? ? ?
Bir gün müftülüğe bir genç geldi. Müftü Efendiye bir şeyler sordu ve cevaplarını aldı.
Tam giderken;
"Efendim, bana, okuyacağım bir 'din kitabı' tavsiye eder misiniz" dedi.
Müftü Efendi eğildi.
Masasının altındaki çantadan, bir "Îman ve İslâm" kitabı alıp verdi ve "Bunu oku, gel, sana başka kitap vereyim" buyurdu.
Delikanlı ertesi gün gelip;
"Bunu okudum" dedi.
Bu defâ ona bir "Ehl-i Sünnet Yolu" kitabını uzattı ve "Bunu da oku, gel başka vereyim" dedi.
Ertesi gün geldiğinde "Tam İlmihâl Seâdet-i Ebediyye" kitabını verip, "Bu kitabı okursan, başka şey okumana lüzum kalmaz. Çünkü bu kitapta, bir Müslümana lâzım olacak her bilgi var" buyurdu.
.İçlerini okurdu insanların...
08-11-2015 02:00
İstanbul'da vefât eden Ahmed Mekkî Efendi hazretleri "rahmetullahi aleyh", kalp gözü açık bir zâttı.
İçlerini okurdu insanların.
Şöyle ki:
Bir gün İmâmlık imtihanı açılmıştı o yörede.
Jüride bu zat da vardı.
Bir genç de girecekti imtihana.
Bunun için geldi imtihan yerine.
Ancak mürâcaat çoktu.
Bunu görünce kırıldı ümîdi.
Morali bozuldu.
Kendi kendine;
"Bu kadar insan arasında benim kazanmam imkânsız" dedi.
Ve geri dönmeye karar verdi.
O anda imtihan odasının kapısı açıldı.
Ve nurlu bir zat çıktı.
Doğruca bu gencin yanına geldi.
Ve kulağına eğilip;
"Sakın geri dönme evlâdım! İmtihana gir, inşallah kazanacaksın!" buyurdu.
Ve tekrar içeri girdi.
Genç şaşırmıştı?!
"Allah Allah" diye mırıldandı.
"Kimdi bu zât?
Hem nasıl bildi benim düşüncemi?"
Bu zâtı dinleyip girdi imtihana.
Ve birinci olarak kazandı imtihanı.
O zât Ahmet Mekkî Efendiydi.
Allah şefâatine kavuştursun.
? ? ?
Bir genç de, bu zâta gelip "Efendim, ben namazdan hiç lezzet alamıyorum" diye dert yandı.
Mübarek zat;
"Evlâdım! Rabbini, yalnız namazda değil, her zaman hâtırla, yani günâh işleme, günâhı terk edersen namazlarından lezzet alırsın" buyurdu.
."Benim telkînimi de sen ver"
09-11-2015 01:00
Ahmet Mekkî Efendi hazretleri çok mütevâzı idi. Bizim gibileri adam yerin koyar, evimize gelir, bizimle yemek yerdi.
Bir gün yine geldi bize.
Yâni gariphânemize.
Babası Abdülhakîm Arvâsî hazretlerinin vefâtını şöyle anlattı:
Babamın son günleriydi. Yeğeni Fâruk Işık Bey'in evinde, yer yatağı sermiştik. Misâfirler, kenardaki sandalyelerde otururdu. Ama Hilmi Bey gelince, onu yatağının üstüne çekip oturtur ve kendisine "Senin yerin hep burası" derdi.
Dikkat ederdim.
Elini sıktırırdı Ona.
Az gevşetse, yine "sık" derdi. Öyle zannediyorum ki o günlerde babam, kalbinde ne varsa, hepsini onun kalbine akıttı.
Vefât edince, o evden dâmâdı İbrâhîm Bey'in Keçiören'deki evine götürüp bahçede gaslettik ve Bağlum'a götürdük.
Namâz kılındı.
Sonra kabre koydular. Oranın imâmı bana "Haydi in de, babanın başındaki sargıyı aç, sünnettir" dedi.
Ben devamlı ağlıyordum.
"Ben inemem, Hilmi insin" dedim. Sağolsun kabre o indi.
Sonra toprakla örtüldü.
İmâm, bu defa bana "Gel, babanın başında telkîn ver" dedi.
Ben yine imama;
"Babam Hilmi'yi çok severdi, sesini iyi tanır, hoşuna gider, telkîni o versin" dedim.
Telkini de o verdi.
Şimdi de kendisine;
"Ölürsem, benim telkinimi de sen verirsin" diye vasiyyet ettim. O da kabul etti, siz de şâhit olun."
."Hayır! Koş çağır, gelsin!"
10-11-2015 01:00
Ahmed Mekkî Efendi'nin "rahmetullahi aleyh" en büyük zevki talebe okutmaktı. Yani bir şeyler öğretmekti Allah'ın kullarına.
Hasta da olsa,
Halsiz de olsa,
Üşenmez, öğretirdi yine.
Bir gün evinde hasta yatarken bir talebesi gelip çalıyor kapıyı.
Oğlu Medenî Bey kapıyı açıyor:
"Buyurun kardeşim."
"Ders için gelmiştim efendim."
"Babam hasta, sonra gelseniz olmaz mı?"
Genç boynunu büküp;
"Peki, sonra gelirim" diyor.
Ve dönüp gidiyor.
Bu konuşmaları içeriden duyan Mekkî Efendi hazretleri, sesleniyor oğluna:
"Medenî, kimmiş gelen?"
"Bir talebeniz babacığım."
"Ne diyor?"
"Ders için gelmiş, hastasınız diye geri gönderdim, sonra gelecek."
Mübârek çok üzülüyor.
Yattığı yerden sesleniyor:
"Hayır hayır, çağır gelsin."
"Ama hastasınız babacığım."
"Olsun, dînini öğrenmek için gelen, hiç geri çevrilir mi evlâdım?"
Medenî Bey koşup çağırıyor genci.
Mübârek kalkıyor.
Hasta olduğu hâlde yine okutup gönderiyor.
? ? ?
Bir gün de bir genç kendisinden nasihat istemişti.
Ona cevaben;
"İslâmiyet'i öğren... Ve onu tatbîk et. İslâm'a uyan, dünyada da huzurlu olur, âhirette de" buyurdu
.Bu kitap öyle bir kitap ki..."
11-11-2015 01:00
Ahmet Mekkî Efendi'yi "rahmetullahi aleyh", vefat ettikten sonra bir gece rüyâda gördüm. Sultân Selîm Câmiinin şadırvanında abdest alıyordu.
Yaklaşıp;
"Efendim âhirette bana şefâat edecek misiniz?" diye sordum.
Başını kaldırdı.
Ve bana bakıp;
"Edeceğim, edeceğim!" buyurdu.
Sevinçle uyandım.
O günlerde babasının talebelerinden Hilmi Efendi'nin evine gitmiştim.
Beni görünce;
"Abdüllatîf, senin Mekkî Abi'ye yaptığın hizmet, sana dünyada da yeter, âhirette de yeter" buyurmuştu.
Çok sevinmiştim.
? ? ?
Bir gün müftülüğe bir kişi geldi, Müftü Efendi'ye selâm verip oturdu.
Çantasını açtı.
Bir kitap çıkardı.
Dikkat ettim, "Tâm İlmihâl Seâdet-i Ebediyye" kitâbı idi.
Onu Müftü Efendi'ye uzatıp "Efendim, ben bu kitâbı okuyorum ve zevk alıyorum. Ancak bir akrabam 'Sakın o kitâbı okuma, içinde yanlış şeyler var' dedi. Kafam karıştı, siz ne dersiniz?" diye sordu.
Mekkî Efendi de;
"Bu, öyle bir kitap ki, bunun gibisi bugüne kadar yazılmamış, kıyâmete kadar da zor yazılır. Bir Müslümana lâzım olan bütün bilgiler bunda var, sen bunu okumaya devam et" buyurdu.
Adam sevindi.
Teşekkür etti.
Ve Müftü Efendi'nin elini öpüp huzur içinde ayrılıp gitti.
"Tam İlmihâl kitabını okuyun!"
15-11-2015 01:00
Bir gün, Mekkî Efendiyle birlikte ikimiz, benim liseden kimya hocam olan Hüseyin Hilmi Efendi'ye gittik. Hocam kendisine çok hürmetkâr davrandılar.
Sıcak bir gündü.
Limonata getirdiler.
Üç bardak vardı tepside.
Birini ben içtim, çok leziz ve serindi. Birini de Mekkî Efendi içti. Üçüncü bardağı merak ettim.
Kendileri içmedi çünkü.
Meğer onu da Mekkî Efendi için getirmişler. Birinci bardağı içince, hemen ikinci bardağı ikram ettiler.
Onu da içti mübârek.
Soğuk içmeyi severdi.
Müftülükte bâzen beni bir fırıncı dostunun evine gönderir ve buz dolabından buz getirtirdi.
Uçarak giderdim.
Getirdiğimde, ona biraz su katar, buzlu buzlu içerdi. Bâzan da kahveden çay aldırırdı.
Koşarak giderdim.
Uçarak getirirdim.
Ne güzel günlerdi yâ Rabbî.
? ? ?
60'lı yıllarda arkadaşlarımızın çoğu işsiz ve parasızdı.
Hepimiz gariptik.
Onun için birlikte kaldığımız evlere "gariphâne" denirdi.
Ahmet Mekkî Efendi bizim gariphânelere gelir, bizimle oturur, yemek yerdi.
Bir gün yine gelmişti.
Oturup yemek yedik.
Sonra bize "Kıymetinizi bilin, bugün dünya yüzünde böyle bir arkadaş topluluğu, böyle Ehl-i sünnet bir cemaat yoktur. Tâm İlmihâl'i okuyun ve dağıtın. Bu zamanda en iyi emr-i mâruf, böyle doğru ve kıymetli kitapları yaymakla olur" buyurdu...
."Seâdet-i Ebediyye kitabı varken..."
17-11-2015 01:00
Ahmed Mekkî Efendi "rahmetullahi aleyh" hiç abdestsiz durmazdı.
Yaz aylarında müftülük sıcak olurdu.
Zîrâ ikindide güneş alırdı.
Klima da yoktu o zamanlar.
İşte bu yüzden olacak, bâzen oturduğu yerde uyukladığı olurdu.
Hani üç beş dakîka kadar.
Ama uyanır uyanmaz, doğruca şadırvana gider, abdestini tâzelerdi.
Bu hâl, dikkatimi çekerdi benim.
Hayranlık duyardım...
? ? ?
Bir gün bize gelmişti.
O zaman bekârdım.
Beş altı kişi aynı evde kalıyorduk. Masanın üstünde Türkçe "Kimyâ-yı Seâdet" kitabını görüp;
"Bunu kim okuyor?" diye sordu.
Filan arkadaş dedik.
"Seâdet-i Ebediyye kitabı varken bu okunur mu?" buyurdu.
Biz şaşırdık.
Anlayamadık.
Ve kendilerine "İmâm-ı Gazâlî hazretleri büyük âlim değil mi?" dedik.
Mekkî Efendi;
"Elbette büyük âlim. Hattâ bizim anlayamayacağımız kadar büyük âlim. Ama İmâm-ı Gazâlî hazretlerinin bu kitâbı, bin sene evvelki insanların hâline göre yazılmış" dedi.
Biz durumu anladık.
O, sözüne devamla;
"Hâlbuki "Tam İlmihâl" kitabı, bu zamanın şartlarına göre, yâni şimdiki insanların ihtiyaçları göz önünde tutularak yazılmıştır. Ben bu kitabı uzun uzun inceledim ve ilk sayfasına bir "takrîz" yazdım. Bir Müslümana lâzım olan bütün bilgiler var onda. Bu kitap varken başka kitap okunmaz" buyurdu.
."Müjdelenen cemaat, sizlersiniz!"
18-11-2015 02:00
Ahmed Mekkî Efendi'nin “rahmetullahi aleyh” vefâtından bir hafta önce muhterem hanımları, banyoyu yakıp;
“Banyo yapar mısınız?” diye sormuş kendisine.
Mübârek istememiş.
Hanımefendisi;
“Neden?” deyince;
“Lüzum yok, yakında Ali Sezer beni yıkar” buyurmuş.
Ali Sezer, Kadıköy'de bir câmide imâmdı o zaman.
Ama ilim sâhibi bir imâm.
Hâlen hayâtta kendisi.
Bu mübârek zâttan yıllarca okumuş, ilminden çok istifâde etmişti.
En sevdiği talebesiydi mübâreğin.
Gerçekten de lüzum yokmuş banyo almasına.
Bir hafta sonra vefât etti çünkü.
Cenâzesini Ali Sezer hoca yıkadı.
Namâzını da o kıldırdı...
● ● ●
Ahmet Mekkî Efendi sık sık bir şey söylerdi bize. Ben şahsen belki on, onbeş defa duymuşumdur. Çünkü her mevzu açılışta bunu söylerdi. Başka sevdikleri de bilirler. O da şu:
Kıymetinizi bilin ve ona göre çalışın. Zîra Peygamber Efendimiz “Benim ve eshâbımın yolunda yürüyen bir topluluk, benim zamanımdan tâ kıyamete kadar, dünyada kesintisiz olarak, devamlı, hep bulunacaktır” buyuruyor.
Sayıları bâzen çoğalır.
Bâzen azalır.
Bâzen de yer değiştirir.
Ama hep bulunur. İşte Peygamber Efendimizin müjdelediği o cemaat, sizlersiniz, ama siz de tembelsiniz, ilme çalışmıyorsunuz, der ve sitem ederdi bize...
.
."Hanımını hoş tut!.."
12-11-2015 01:00
Ahmed Mekkî Efendi'yle "rahmetullahi aleyh" bir akşam müftülükten eve dönüyorduk.
Vapurdan inip otobüs durağına doğru yürüdük.
Karaköy'de tam alt geçide giriyorduk ki bir ara durdu.
Ve bana dönüp;
"Abdüllatîf, ileride evlenirsen hanımını hoş tut, onu sakın üzme. Hanımlar zayıftır, üzülünce hasta olurlar" buyurdu.
Ve ilâve etti:
"Sözümü dinlersen rahat edersin."
Bu nasîhatini hiç unutmadım.
Daha doğrusu unutamadım.
Büyükler, kalpten konuşurlarmış.
Kalpten çıkan da kalbe girermiş.
Benim de kalbime girmişti.
Hattâ kazınmıştı sanki.
Onu dinledim.
Ve rahat ettim...
? ? ?
Bir gün gençler; "Efendim, dînimizi nereden öğrenelim?" diye sordular.
Ahmet Mekkî Efendi;
"Ehl-i sünnet âlimlerinin kitaplarından, meselâ Tam İlmihâl Seâdet-i Ebediyye kitâbından öğreniniz. Bu kitâbı okuyan, hem dînini doğru olarak öğrenir hem de feyiz alır" buyurdu.
Sordular ki:
"Feyiz nedir efendim?"
"Feyiz, nûr demektir. Yâni bu kitâbı okuyanın kalbi nurlanır. Çünkü bu kitâbın içindeki bilgilerin hepsi, Ehl-i sünnet âlimlerinin sözleridir. İşte o büyüklerin kalbindeki feyizler, bu kitâba sinmiştir. Bu kitâbı okuyanlar, o feyizlerden istifâde ederler" buyurdu.
.Benim burada ne işim var?"
13-11-2015 01:00
Bir gün, benim kimya hocam Hüseyin Hilmi Efendi müftülüğe teşrif etti. Biraz oturduktan sonra kimya hocam, Mekkî Efendi ve ben, üçümüz Ehibbâ'dan Cevat Bey'in evine gittik.
Yemeğe dâvet etmişti.
Sofralar bahçeye kurulmuştu. Bir miktar evde oturduktan sonra yemek için bahçeye çıktık.
Kimya hocam ve Mekkî Efendi önde, ben ve terzi Hâbil Amca arkadan yürüyorduk. Hâbil Amca, bana hocamı işâret ederek, "Senin hocan, benim arkadaşım" dedi.
Sofralara oturduk.
Ben hocamın yanına oturmuştum. Bu manzara beni çok duygulandırdı. Zîra Hüseyin Hilmi Efendi, Mekkî Efendi, Cevat Bey, Hâbil Amca ve ben... Nasıl duygulanmayayım?!.
O anda içimden;
"Yâ Rabbî, benim, bu mübârek zâtların arasında ne işim var. Bu zâtların hürmetine beni affet, feyizlerinden istifâde etmemi nasib eyle" diye duâ ediyordum.
Gözlerimi yummuşum.
Her şeyi unutmuşum.
Kimyâ hocamın dürtmesiyle gözümü açtım. Kulağıma eğilip "Yemeğini ye" buyurdular.
Yemekler yendi.
Sonra ayrıldık.
Dönüşte bir dolmuşa bindik. Ben öne oturdum, hocamla Mekkî Efendi arkaya oturdular.
Ben yavaşça elimi cebime uzattım, güyâ ücretleri verecektim ki, o anda kimya hocam "Sakın davranma!" buyurdu ve ücreti kendileri ödediler.
Vapurda Hilmi Efendi ile Mekkî Efendi muhabbetle sohbet ettiler...
.Âlimi, âlim anlar...
14-11-2015 01:00
Ahmed Mekkî Efendi pazar günleri, Fâtih Câmiinde ikindiden sonra vaaz ediyordu.
Bir gün vaazdan sonra çıktık.
Malta çarşısından geçtik.
Müstakimzâde Sokağına girdik.
Âbim Ispanakçı Sokakta oturuyordu.
Onun evine gidiyorduk.
Ona Arabî okutuyordu.
Müstakimzâde Sokağında, babası Abdülhakîm Efendi'nin talebesinden, Hüseyin Hilmi Efendi oturuyordu.
Vakit akşama yakındı.
Yürüyerek Hilmi Efendi'nin evinin köşesine gelmiştik ki durdu birden.
Ben de durdum.
Bana döndü ve;
"Abdüllatîf! Şimdi Hilmi beyin evinin önünden, selâm vermeden, bir hâl hatır sormadan yürüyüp gidersek, ona karşı edepsizlik yapmış oluruz. En iyisi gel şuradan gidelim" dedi.
Ben arz ettim ki:
"Kapıyı çalıp selâm verelim."
"Hayır, akşam ezânı yakın, belki abdest hazırlığı yapıyordur, rahatsız etmeyelim" dedi.
Ve sol aşağıya kıvrıldık. Büyükçe bir adayı dolaşıp âbimin evine gittik.
Hâlbuki kendisi büyük âlimdi.
Hilmi Efendi'den daha yaşlıydı.
Ona hocalık da yapmıştı.
Hatta icazet de vermişti.
Üstelik de seyyiddi.
İnceliğe bakar mısınız!
İlme hürmete.
Âlime saygıya.
Ve tevâzuya.
Bu davranış, çok tesîr etmişti bana. Büyüklerimiz "Âlimi, âlim anlar" buyurmuşlar ya, işte misâli...
."Ben cennete mi geldim?!."
16-11-2015 01:00
Müftülükte vazifeye başladığım ilk günü hâtırlıyorum. Baktım, Mekkî Efendinin talebeleri geldiler.
Ali Sezer.
İbrahim Boğalı.
Ve Kemâleddin.
Arabça bir kitap açıldı ve derse başladılar. Aynen medrese gibi. Ben Fâtih Vergi Dairesinden gelmiştim.
Nasıl şaşırmayayım?
Kendi kendime;
"Allah Allah, ben nereye geldim böyle. Burası cennet mi?" dedim. Çok sevinçliydim. Çok mutluydum. İçim içime sığmıyordu.
İşte o anda Mekkî Efendi bana dönüp; "Abdüllatif, burasını nasıl buldun?" diye sordu.
Zâten hazırdım.
Hiç tereddütsüz "Efendim, hani âhirette günahkâr Müslümanlar cehennemden çıkıp cennete girecekler ya, işte ben de öyle oldum" diye arz ettim.
Tebessüm etti mübârek.
? ? ?
Yirmi yaşındaydım, câhil ve toydum. Üniversitede okuyordum. Her gün yeni bir şey öğreniyordum.
Tevâzû nedir?
Tevekkül nedir.
Sabır nedir?
Kadere rızâ nedir?
Velhâsıl insanlık nedir? Bunları, sırf Ondan görerek ve yaşayarak öğreniyordum. Çünkü Mekkî Efendi hazretleri, bütün bu insanlık meziyetlerinin zirvesindeydi.
İnsan-ı kâmildi.
Âlim ve velî idi.
Peki kazancım ne oldu?
Sâdece Onu sevmek.
Bu da bana yetti...
.
Aklı olan erkek...
19-11-2015 02:00
Ahmet Mekkî Efendi hazretleri, bir gün müftülükte bana dönüp;“Abdüllatîf! Sana mühim bir nasîhatte bulunayım mı?” dedi.
Cevâben;
“Buyurun efendim” dedim.
O vakit;
“Akıllı bir Müslüman; hanımını üzmez, onu hoş tutar” buyurdu.
Ve devam edip;
“Hanım, ilk zamanlar tahammül etse de daha fazla dayanamaz. Hanımların bünyesi zayıftır, birkaç sene sonra sinir hastası olur çıkar. Eski sıhhatini kaybeder ve eskisi gibi beyine hizmet edemez” buyurdu.
Ve sordu bana:
“Zararı kime olur?”
“Kendine olur” dedim.
Mübârek;
“Evet, çünkü hanımının hizmetlerinden mahrum kaldığı gibi ömrü, hep onun hastalıklarını dinlemekle, ona doktor ve ilâç aramakla geçer” buyurdu.
Ne kadar doğru yâ Rabbî.
Ne güzel nasîhat.
İşte reçete!
İşte ilâç!
Mutlu olmak isteyen gençlere, bundan iyi nasîhat olur mu?
Tecrübeler de bunu gösteriyor zâten...
¥ ¥ ¥
Bir gün kendisine;
“Dünyâda en zor iş nedir efendim?” diye sorduk.
Cevabında;
“En zor iş, hakkı bâtıldan, yâni doğruyu yanlıştan ayırmaktır” buyurdu...
."Edebsizlik yapmış oluruz!"
20-11-2015 02:00
Mekkî Efendi hazretleri, benim kimyâ hocam Hüseyin Hilmi Efendi’ye hürmetli davranırdı.
Ben buna şaşardım.
Çünkü ondan yaşlıydı.
Sonra Ona hocalık yapmış ve icazet de vermişti.
Üstelik de seyyiddi.
Buna rağmen, Ona karşı saygısızlık olmasın diye kapısının önünden öyle yürüyüp geçmezdi.
Sebebini sorunca;
“Bir selâm vermeden, bir hâl hatır sormadan kapısının önünden öyle yürüyüp gidersek, Ona karşı edebsizlik yapmış oluruz” buyurmuştu.
Çok duygulanmıştım.
Bir gün bir evdeydik.
Birkaç arkadaş oturuyorduk. Ben, hayranlık duyduğum bu hâdiseyi orada anlatınca, kayınbirâderim Yüksel Ekinci “Anlattığın bu şeye ben de şâhit oldum” dedi.
“Nasıl?” dedim.
Şöyle anlattı:
Fâtih Câmiinden beraber çıktık. Ben çantasını taşıyordum. Hilmi Efendi’nin evinin köşesine yaklaşınca sağa saptı ve “Gel şuradan gidelim, Hilmi Bey’e karşı saygısızlık yapmayalım” dedi ve bir üst sokaktan yürüyüp gittik.
Eczâcı Fâtih Güner Bey’in kardeşi Metin Güner de oradaydı.
O da bize dönüp;
“Anlattığınız bu hadiseyi ben üç defa yaşadım” dedi.
“Nasıl oldu?” deyince;
“Aynen sizin dediğiniz gibi oldu. Hattâ her defâsında ‘Hilmi bey, babamın göz nûruydu, Ona karşı edebsizlik yapmayalım, şöye gidelim’ der ve öbür sokaktan giderdik” diye anlattı
.Ey temiz gençler!..
21-11-2015 02:00
Bir gün bir arkadaşın evindeydik. Mevzû Mekkî Efendi hazretlerinden, Onun büyüklüğünden açıldı. Ben “Mâdem öyle, Mekkî Efendi ile ilgili bir hâtıramı anlatayım” dedim.
“İyi olur” dediler.
Şöyle anlattım:
“Mekkî Efendi, bir gün bizim gariphâneye gelmişti. Bize “Kıymetinizi bilin. Şu anda dünya yüzünde böyle sizin gibi bir arkadaş topluluğu, Ehl-i sünnet bir cemaat yoktur. Siz, Peygamber Efendimizin müjdelediği kimselersiniz” buyurdu.
Bunu anlattım.
Ve arkadaşlara;
“Ben bu müjdeyi, Mekkî Efendi’den bir defâ değil, belki on, on beş defa duymuşumdur” dedim.
Meğer ordaki arkadaşların hepsi işitmiş bunu Mekkî Efendi’den.
Arkadaşlar bana;
“Yine anlat” dediler.
Ben şöyle anlattım:
“Bir gün bizim gariphâneye gelmişti. Masanın üstünde “Tam İlmihâl”i gördü ve bize dönüp sordu:
“Bunu okuyor musunuz?”
“Okuyoruz” dedik.
Mekkî Efendi bize;
“Ben bu kitâbın başına bir ‘takrîz’ kaleme aldım. Orada Arabî olarak ‘Ey temiz gençler! Dînî ve millî bilgilerinizi, bu latîf, benzeri bulunmayan, belki de ileride bir benzeri yazılamayacak olan bu kitaptan alınız’ diye yazdım. Bu kitapta, bir Müslümana lâzım olan bütün bilgiler var. Hem de Ehl-i sünnet âlimlerinin kitaplarından kaynak göterilerek yazılmış. Bu kitâbı hem okuyun, hem de dağıtın” buyurdu..
.Yüksekten düşmek zordur!..
22-11-2015 02:00
Ahmet Mekkî Efendi, şaşılacak derecede tevâzû sâhibiydi.
Kendini setr ederdi.
Dünyâlıkla işi yoktu.
Mevkî makam düşünmezdi. Kendisine “İstanbul müftülüğü” teklîf edildi.
Ama kabul etmedi.
Israr ettiklerinde;
“Kadıköy müftülüğü bana yeter, yüksekten düşmek zordur” diye cevap vermişti.
Bizim gibileri adam yerine koyup evimize kadar gelir, bizimle yere oturur, yemek yerdi.
Bizlerle şakalaşırdı.
Bâzımıza lakap da vermişti.
Enver Ören âbimize;
“Zeyn-ül mecâlis” (meclisin ziyneti)
Hayâtî Çiftlik âbiye, Bilecikli olduğundan “Osmânlı torunu” derdi.
Müftülüğe gelip dînî suâl soranlara, bâzan hemen cevap verir, bâzan da;
“Yârın veya şu gün gel, cevabını al” derdi.
Sonra kitapları açar.
O meseleyi araştırır.
O kimse geldiğinde, o kitaba bakar ve cevap verirdi.
Bizlere bir şeyler öğretmek için âdeta çırpınırdı. Şunu üzülerek îtiraf edeyim ki, o mübârek zât bize bir şeyler öğretmek için peşimizde dolaştığı hâlde, çoğumuz bu fırsatı kaçırdık.
İstifâde edemedik.
Ama edenler de oldu.
Meselâ;
Fahreddin Tacer
Lütfü Uyan (abim)
Mehmet Yücel (merhum)
Bu abilerin, Mekkî Efendi hazretlerinden pek çok istifâdeleri oldu. Arabî ve Fârisîyi mükemmel şekilde öğrendiler...
."Ben Lütfü’nün kardeşini alacağım"
23-11-2015 02:00
Sene 1966... İş bulmak çok zor, hatta imkânsız gibi. Bir de işittik ki Kadıköy Müftülüğüne "kâtip" aranıyormuş. Beş altı arkadaş, hepimiz bu işe tâlip olmak istedik.
Merhum Ethem Kırçın abi, bize “Arkadaşlar, biliyorsunuz ben nişanlıyım, işsiz olduğum için düğün yapamıyorum. İzin verin, bu işe ben gireyim” dedi.
Kendisini çok severdik.
“Başüstüne abi” dedik.
Ve hep birlikte kalkıp Mekkî Efendi’ye gittik. Ethem abi, işe tâlip olduğunu arz edecek, biz de bereketlenecektik.
Ethem abi;
“Efendim, müftülüğe bir kâtip arıyormuşsunuz. İzin verirseniz, ben…” dedi. Henüz cümlesini bitirmemişti ki Mekkî Efendi “Hayır hayır, ben Lütfü’nün kardeşini alacağım” buyurdu.
Lütfü’nün kardeşi bendim.
Arkadaşlar bana baktılar.
Mekkî Efendi “Lütfü’nün kardeşi burada mı?” diye sordu.
Ben ayağa kalkıp;
“Benim efendim” dedim.
İyi de bu nasıl oldu?
Hepimiz şaşırıp kaldık.
Oradan çıkınca, abilere “Vallahi benim de bir şeyden haberim yok, yarın anlarız” dedim.
Ertesi gün oldu.
Hakikati anladık.
Meğer İlyas Çetin diye bir abimiz vardı. Mekkî Efendi o gün onu görüp “İlyas, müftülüğe kâtip arıyorum, tanıdığın biri var mı?” diye sormuş.
O da cevaben;
“Efendim, Lütfü’nün bir kardeşi var ki, tam size göre, yumuşak huylu, sizi hiç üzmez” demiş.
Allah ondan râzı olsun.
."Hocanızın kıymetini bilin!.."
24-11-2015 02:00
Bir gün merhum Mahmut Genç ağabeyimizin evine gitmiştim. Baktım, Ahmet Mekkî Efendi de orada idi.
Birkaç arkadaş daha vardı.
Nâfiye Abla’nın yaptığı nefis çayı ve lezzetli çörekleri yedik.
Sonra sohbet oldu.
Ahmet Mekkî Efendi;
“Hocanızın kıymetini bilin. Hilmi bey, babamın göz nûruydu. Ehibbâ arasında Onun yeri ayrıydı. Babamın son günlerinde yer yatağı sermiştik. Ziyaretine gelenler elini öpüp sandalyelere otururdu. Ama Hilmi bey gelince Onun elini bırakmaz, kendi yatağına oturtur ve “Senin yerin, her zaman burası” derdi.
Elini eline verir ve “Sık” derdi.
Öyle zannediyorum ki, o günlerde babam, kalbinde ne varsa, hepsini onun kalbine akıttı...”
Bunları anlattı.
Ve şöyle devam etti: “Ben Tam İlmihâl'i inceledim. Hilmi Bey, babamdan işittiği dînî bilgileri, Ehl-i sünnet âlimlerinin kıymetli kitaplarından kaynak göstererek bu kitâba yazmış. Benden, bu kitabın başına bir 'takrîz' yazmamı ricâ etti. Ben de Arapça birkaç kelime yazdım...”
Nâfiye Abla diyor ki:
“Ben sekiz yaşında iken, Kur’ân-ı kerîm hocam beni alıp, Bayezid Câmiine götürdü ve Abdülhakîm Arvâsî hazretlerini gösterdi. Oturup sohbetini dinledik.
Sonra Mekkî Efendi hazretlerinin ailesiyle tanıştım. Müftü Efendi zaman zaman bizim eve gelir, evlenecek gençlerin nikâhlarını da, bazen bizim evde kıyardı.”
.İki kutucuğun hikmeti...
25-11-2015 02:00
Müftülükte vazifeye başladığımda yirmi yaşındaydım. Daha önce Fatih Vergi Dairesinde çalışıyordum. Oradan buraya gelince, sanki cennete gelmiş gibi oldum.
Müftülük makamı vardı.
Ama hep boş duruyordu.
Müftü Efendi yerinde oturmuyordu. Zamanla sebebini öğrendim. Meğer kendisini bu makama lâyık görmediği için oturmuyormuş.
Bunu öğrendim.
Bir şey daha var.
Masasının üzerinde yan yana iki küçük kutu duruyordu. Birinin içinde demir bir liralıklar, öbürünün içinde 2,5 liralıklar vardı. Merak ediyordum, ama soramıyordum.
Sonra sordum.
Birinci kutudaki bir liraları, torunu Mehmet için biriktiriyormuş. Zannederim Mehmet 7-8 yaşlarındaydı. Her hafta Cuma geceleri o torununa gidiyorduk. O bir liralıkları ona verip sevindiriyordu.
Sonra onu okutuyordu.
Önce “Elifbâ”dan okutuyordu.
Sonra “Îmân ve İslâm” kitâbından.
Gelelim ikinci kutuya.
Bu kutuda sadece 2,5 liralıklar vardı. Onun da hikmetini sordum.
Meğer odun almak içinmiş.
Yâni kışlık odun parasını, bir sene müddetle bu kutuda biriktirdiği 2,5 liralıklarla ancak temin edebiliyormuş.
Maaşı 350 lira idi.
Benimki 180 lira.
O günün 350 lirası, bugünün bin lirası bile değildi. Yâni sıkıntıyla yaşardı. Buna rağmen sadaka vermeyi çok sever, fakir fukaraya bolca verir, o garipleri sevindirirdi.
."Bir talebe bileti verir misin!"
26-11-2015 02:00
Ahmet Mekkî Efendi hâzâ Allah adamıydı. Akşamları birlikte çıkar, vapurla Karaköy'e gelir, oradan Fatih’e gitmek için 34 veya 28 numaralı belediye otobüslerine binerdik.
Kendisi bilet almazdı.
Müftü pasosu vardı.
Ben alırdım. Talebe bileti 25 kuruştu. Bir gün yine 34 numaraya bindik. Ama bir baktım ki, cebimde hiç para yok.
Cüzdanımı almamışım.
“Eyvah!” dedim içimden.
Şimdi ne yapacağım?
Biletçi de bana bakıyor. Tam o anda Müftü Efendi cebinden 25 kuruş çıkarıp, biletçiye uzattı ve “Bir talebe bileti ver” deyiverdi.
Ben bir tuhaf oldum.
Zîra iki sene birlikte gelip gittik, ilk defa o gün bilet aldı bana.
O zaman Kadıköy’de otuz küsur câmi, o kadar da imam vardı. Fakat Mekkî Efendi’ye göre "iki buçuk" imam vardı.
Ali Sezer (bir)
İbrahim Boğalı (bir)
Kemâleddin (yarım)
Ölçü, “ilim” idi. Kemâleddin, ilim öğrenmeye yeni başladığı için "yarım imam"dı.
Yine Mekkî Efendiyle, sevdiği imamların evlerine habersiz giderdik. Sebebini sorduğumda “Bizim için külfete girmesinler” buyururdu.
Ali Sezer hocanın, Mekkî Efendiye inanılmaz saygısı vardı.
Câmide O varsa, imâmete geçmezdi. Cuma ise, hutbeye çıkmazdı.
Onun câmisine gitseydik,
Câminin içine girmezdik.
İlk sünneti dışarıda kılardık. O hutbeden inip de farzı kıldırmaya başlayınca, biz içeri girer, en arkada namaza dururduk.
."Abdüllatif içerse ben de içerim"
27-11-2015 02:00
Ahmet Mekkî Efendi hazretleriyle birlikte geçirdiğim iki sene, hayatımın en tatlı yıllarıydı.
Her yere beraber giderdik.
Arabî ders verdiği âbiler vardı.
Onlara da birlikte giderdik.
Çayı severdi.
Gittiğimiz yerlerde ev sahipleri çay ikram ederlerdi. Üç bardaktan sonra “Çay getireyim mi efendim?” diye sorarlardı kendisine.
Mübarek bana döner;
“Abdüllatif içerse ben de içerim” derdi.
Ev sahibi bana bakardı.
Ben ne diyebilirdim ki?
“İçerim” derdim tabii.
O bitince yine sorarlardı.
Yine aynısı olurdu.
Böylece beş, altı, yedi…
Ve ben “çay tiryâkisi” oldum.
● ● ●
Bir gün abim Lütfü Uyan’ın evindeydik. Abdest konusunda abimde vesvese vardı. Şöyle ki, abdest alırken, bir yer ıslanmadı deyip tekrar baştan abdest alırdı.
Sonra bir daha...
Mekkî Efendi bunu görünce “Niçin tekrar takrar abdest alıyorsun?” diye sordu.
Abim;
“Vesvese” deyince;
“Abdestin var, ama sen yok diyorsan, tekrar alma, namazını abdestsiz kıl” buyurdu.
Abim bu defâ;
“Niyeti de takrar tekrar yapıyorum” deyince;
“Niyetsiz kıl” buyurdu.
Vesvesesi olanlara:
İşte reçete, işte ilâç...
."Abdüllatif içerse ben de içerim"
28-11-2015 02:00
Ahmet Mekkî Efendi hazretleriyle birlikte geçirdiğim iki sene, hayatımın en tatlı yıllarıydı.
Her yere beraber giderdik.
Arabî ders verdiği âbiler vardı.
Onlara da birlikte giderdik.
Çayı severdi.
Gittiğimiz yerlerde ev sahipleri çay ikram ederlerdi. Üç bardaktan sonra “Çay getireyim mi efendim?” diye sorarlardı kendisine.
Mübarek bana döner;
“Abdüllatif içerse ben de içerim” derdi.
Ev sahibi bana bakardı.
Ben ne diyebilirdim ki?
“İçerim” derdim tabii.
O bitince yine sorarlardı.
Yine aynısı olurdu.
Böylece beş, altı, yedi…
Ve ben “çay tiryâkisi” oldum.
● ● ●
Bir gün abim Lütfü Uyan’ın evindeydik. Abdest konusunda abimde vesvese vardı. Şöyle ki, abdest alırken, bir yer ıslanmadı deyip tekrar baştan abdest alırdı.
Sonra bir daha...
Mekkî Efendi bunu görünce “Niçin tekrar takrar abdest alıyorsun?” diye sordu.
Abim;
“Vesvese” deyince;
“Abdestin var, ama sen yok diyorsan, tekrar alma, namazını abdestsiz kıl” buyurdu.
Abim bu defâ;
“Niyeti de takrar tekrar yapıyorum” deyince;
“Niyetsiz kıl” buyurdu.
Vesvesesi olanlara:
İşte reçete, işte ilâç...
.Son görüşmemiz, vedâlaşmamız!..
29-11-2015 02:00
Tarih 5 Eylül 1967, yani Ahmet Mekkî Efendi hazretlerinin vefât ettiği günün bir öncesi.
Mesâi bitiminde her zamanki gibi vapurla Karaköy'e geldik, orada 34 numaralı troleybüse bindik.
Mekkî Efendi Vefâ semtinde oturuyor ve Şehzâdebaşı durağında iniyordu.
Ama âdeti üzere bir önceki Vezneciler durağında yerinden kalkar, çıkış kapısı önüne gider, ortadaki demirden tutunur, beklerdi.
Yine öyle yaptı.
İniş kapısına gitti. İnecekler inip de troleybüsün kapıları kapanınca, mübârek acı acı bağırdı.
Hemen koşup gittim.
Elinde sefer tası vardı ve o eli, iki kapının arasına sıkışmıştı. Ben ve yolcular, şöföre “çabuk kapıyı aç” diye seslendik.
Adam yavaştan aldı. Üstelik de geriye dönüp, lâubâli bir tavırla “Behey ihtiyar, orada elinin ne işi var?” demez mi?!..
Bende şalter attı!
O arada kapı açıldı ve Mekkî Efendi aşağı indi. Ben, o ahlâksız şöföre, bütün hiddetimle “Sus be! Terbiyesiz herif!.. O zât, Kadıköy müftüsüdür” diye bağırdım.
Kendimde değildim.
Her yerim titriyordu.
Sonra aşağı inip;
“Eliniz acıyor mu?” dedim.
“Biraz acıyor” buyurdu.
“Hakkınızı helâl edin” dedim, elini öptüm ve ayrıldık.
Meğer bu, son görüşmemizmiş. Nitekim ertesi sabah kahvaltı yaparken beyin kanamasından vefat etti. Allah, şefâatine kavuştursun cümlemizi...
.Bu, şehitlik alâmetidir...
30-11-2015 02:00
Tarih, 6 Eylül 1967. Yani Ahmet Mekkî Efendinin vefât ettiği gün. Bir gün önce, yaşadığımız müessif hâdise üzerine helâlleşip, elini öpüp üzgün vaziyette eve geldim.
Ertesi gün Müftülüğe gittim.
Mekkî Efendi gelmemişti.
Saat 9.30 oldu, gelmedi.
Talebeleri Ali Sezer ve İbrahim Boğalı, ders için geldiler. Onu göremeyince, merak ettiler.
Saat 10.00 oldu.
Yine gelmedi. Müftülükte telefon yoktu. Ali Sezer “Ben iskeleden telefon edeyim” deyip gitti.
Ama geri gelmedi.
İbrahim Boğalı da telefona gitti. O da geri gelmedi. İyice meraklanıp ben de iskeleye gidip telefon ettim. Telefona muhterem kerimeleri çıktı.
Ve ağlamaklı bir sesle;
“Babam çok hasta” dedi.
Derhal koşup vapura bindim.
Nihayet eve vardım.
Yatağında yatıyordu.
Meğer kahvaltı yaparken beyin kanaması geçirip yere düşmüş. Kaldırıp yatağına yatırmışlar.
Kendinde değildi.
Birkaç gün evvel, evdekilere “Hasta olursam, doktor getirmeyin” demiş.
Ama evlatları rahat etmedi.
Gidip doktor getirdiler.
Doktor vaziyete bakınca;
“24 saat içinde her şey olabilir” dedi.
Bir saat sonra vefat etti.
Ağzından kan sızdı.
Hilmi Bey Hocamız bunu görünce “Bu, şehitlik alâmetidir” dediler.
Nitekim büyükler;
“Gece gündüz İslâmiyyete hizmeti düşünen kimse, yatağında ölse de şehittir” buyurmuşlardır.
.Dîn-i İslâmın direği yıkıldı!"
01-12-2015 02:00
Ahmet Mekkî Efendi hazretleri vefat edince, benim dünyam karardı.
Sanki yetim kalmıştım.
Kendi babam vefat etti.
Bu kadar üzülmemiştim.
Her şey “boş” geliyordu bana.
Bir ay hiç yüzüm gülmedi.
Onu ne kadar sevdiğimi vefat edince daha iyi anladım.
Hilmi bey hocamız da çok üzüldüler.
O günlerde bir iş için gitmiştim. Mekkî Efendi’nin vefâtına pok çok üzüldüklerini söylediler.
Ve ardından;
“O vefât etti, dîn-i İslâm’ın direği yıkıldı” dediler.
Bir daha gittiğimde;
“Mekkî abinin vefâtıyla sanki İstanbul başımıza yıkıldı” buyurdular.
Çok büyük zâttı.
Büyük âlim idi.
Nitekim büyükler;
“Bir âlimin ölümü, bir âlemin ölümüdür” buyuruyorlar.
İşte misâli.
Mübârek, sağlığında evden müftülüğe, müftülükten de eve, otobüslerle ine bine gider gelirdi.
Beraber gider gelirdik.
Ama ben gençtim.
O ise 70 yaşındaydı.
Hiç de şikâyet etmezdi.
O devirde Hilmi bey hocamız da bir yere gideceği zaman, belediye otobüsleriyle giderlerdi.
Mekkî Efendinin vefâtından takrîben on sene sonra bir araba aldılar. O günlerde;
“Kardeşim, Mekkî abinin zamanında böyle bir arabamız olsaydı, hiç onun ayaklarını toprağa değdirir miydik?” buyurdular...
.Giydikçe bana dua edersin"
02-12-2015 02:00
İmâm-ı âzam Ebu Hanife hazretleri; geçim için kumaş ticareti yapar, kolaylık gösterirdi müşteriye.
Nitekim bir gün “bir kadın” geldi dükkânına.
Gayet fakirdi.
Bir elbise gösterip;
“Şu elbiseyi bana şu fiyata ver” diye rica etti.
Hazret-i İmam;
“Para verme, al götür” buyurdu.
Kadının suratı asıldı.
Ve Hazret-i İmama;
“Benimle alay mı ediyorsun?” dedi
Büyük İmam;
“Hayır bacım estağfirullah, hediyem olsun... Al götür, giydikçe bana dua edersin” buyurdu.
Kadın mahcup oldu!
Elbiseyi alıp çıktı.
Giderken dua ediyordu İmâm-ı âzam hazretlerine.
● ● ●
İmâm-ı âzam hazretleri; mal satın alırken de titiz davranıyor, “kul hakkı” korkusundan kılı kırk yarıyordu!
Şöyle ki;
Bir gün tüccarın biri bir parti mal getirdi Hazret-i İmamın dükkânına. Kıymetli kumaşlardı bunlar.
Büyük İmam sordu:
“Metresi ne kadar?”
“Şu kadar” dedi.
Ancak fiyat düşük geldi İmam hazretlerine.
“Bu mal için bu fiyat çok ucuz. Ya bunu geri götür ya da pahalıya sat” buyurdu.
Tüccar şaşırdı!
Büyük İmam “Dinimizde aldanmak da yoktur, aldatmak da” buyurdu.
.Ne yaparsam beni takip edin!"
03-12-2015 02:00
İmâm-ı âzam Ebu Hanife hazretleri zamanında bir kimse vardı ki Hazret-i İmama haset ediyordu.
Düşmanlık besliyordu.
Bir bahçesi vardı nehir kenarında.
Bir gün bu bahçede ziyafet tertip edip, Hazret-i İmamı, talebesiyle birlikte yemeğe davet etti.
Hazret-i İmam kabul etti bu teklifi.
Ancak talebesine;
“Ben yemek yemezsem siz de yemeyin. Ne yaparsam beni takip edin” buyurdu.
Ve geldiler davet yerine.
Adam güler yüzle karşıladı.
Ancak Hazret-i İmam;
“Önce ellerimizi yıkayalım!” buyurup akar suya doğru yürüdü...
Talebeler de arkasından.
Gençler tahmin etmişlerdi ters bir şeylerin olacağını.
Ve içlerinden;
“Bakalım bu işte ne hikmet var?” diyorlardı.
Velhasıl ellerini yıkayıp da geri döndüklerinde kıvranan bir kediyi gördüler hemen sofranın yanında.
Meğer zehirliymiş yemek.
Yemeden geri döndüler.
● ● ●
Bir gün de bu büyük İmâm’a;
“Bir mümin için en kötü hâl nedir efendim?” diye sordular.
İmâm cevaben;
“Yanına rahat gidilememesidir” buyurdu.
Ve şöyle açıkladı:
“Yani bir kişi, bir arkadaşının yanına korkarak, çekinerek gidiyorsa bu hâl, o kimse için çok tehlikelidir. Zira böyle olanların ‘son nefesi’nden korkulur!”
.Komşusu sarhoştu, ama...
04-12-2015 02:00
İmâm-ı âzam hazretlerinin dergâhının hemen bitişiğindeki evde oturan “bir genç” vardı ki her gece meyhaneden “sarhoş” gelir ve bağırıp çağırarak rahatsızlık verirdi etrafa.
Hazret-i İmam bu şeylerden rahatsız olsa da bir şey söylemezdi.
Zira komşusuydu.
Onun için sabrederdi.
Bu genç bir gece yarısı yine sarhoş olarak evine gelirken güvenlik memurları yakalayıp hapsettiler kendisini. Ertesi gün gencin sesi gelmeyince Hazret-i İmam merak etti...
Talebeden birkaçına;
“Komşumuzun sesi gelmiyor, başına bir musibet gelmesin” dedi.
Gençler araştırdılar...
Ve gelip arz ettiler ki:
“Efendim, o genç, dün gece meyhaneden sarhoş vaziyette gelirken gece bekçilerinden biri onu yakalayıp hapse atmış.”
Hazret-i İmam çok üzüldü!
Ve kalkıp vâliye gitti hemen.
Ve kendisine;
“Bekçiler komşumuzu hapse atmışlar. Onu hapisten çıkarırsanız sevinirim” buyurdu.
Vâli önünü ilikledi.
“Emriniz olur” dedi.
Ve çıkarttı genci hapisten.
Hazret-i İmam, vâliye teşekkür etti.
Komşu gencin koluna girdi...
Vâliye veda edip ayrıldılar.
Yolda giderken de;
“Komşu, kusurumuza bakma. Hâlinize geç vâkıf olduk” dedi.
Ve bir kese “para” verip;
“Eve bir şeyler al da çocukları sevindir” buyurdu.
."Bu suale cevap bulamadım"
05-12-2015 02:00
İmâm-ı âzam hazretleri bir gün evden çıkıp çözdü atını.
Bir yere gidecekti.
Bir ayağını kaldırıp üzengiye koymuştu ki bir genç gelip bir şey sordu kendisinden.
Hazret-i İmam, öteki ayağını diğer üzengiye koyarken;
“Evlâdım! Kur’ân-ı kerimi baştan sona taradım, bu suale cevap bulamadım. Yarın gel, cevabını al” buyurdu.
O genç geldiğinde içtihat yaparak cevapladı sualini.
● ● ●
İmâm-ı âzam hazretleri zamanında Vasıt vilayetinde bir kimse vardı ki “Numan'ın Kölesi” diye tanınmıştı halk içinde.
Bir gün tanıdıkları geldi.
“Bu isim nasıl konuldu?” diye sordular kendisinden.
Şöyle anlattı:
“Annem, beni doğururken vefat etmiş.
Ben, annemin karnında kalmışım.
Bu duruma, cenazeyi yıkarken vâkıf olmuş insanlar.
Annemin karnında hareket edişimden anlamışlar bir bebek olduğunu. Telâş içinde İmâm-ı âzam hazretlerine koşup;
‘Efendim, hâl vaziyet böyledir, ne yapalım?’ diye sormuşlar.
İmam dinlemiş.
Ve buyurmuş ki;
‘Annesinin karnını sol tarafından yarıp çocuğu alın, çocuk oradadır.’
Cerrah da öyle yapmış.
Beni oradan almışlar.
Ve annemi defnetmişler.
İşte böyle; ben, o büyük İmam'ın fetvasıyla hayata gelmişim.”
."Bu, benim değil, sizin rızkınızdır"
06-12-2015 02:00
İmâm-ı âzam Ebu Hanife hazretleri, ticaretle iştigal ederdi.
“Zengin” olduğu gibi cömertti de.
Talebesinin her ihtiyacını kendisi temin ederdi.
Ayrıca onlara para verip;
“Bu, benim değil, Rabbimizin benim vasıtamla gönderdiği sizin kendi rızkınızdır” buyururdu.
Onlar da bu şeyleri düşünmeyip gece gündüz ilme çalışırlardı.
● ● ●
Bir gün talebesine ders veriyordu ki bir kimse gelerek;
“Efendim, sizin malı götüren gemi fırtınaya tutulup içindeki mallarla birlikte batmış” dedi.
Hazret-i İmam;
“Elhamdülillah” dedi.
Ve derse devam etti.
Biraz vakit geçti.
Aynı kişi gelerek;
“Özür dilerim efendim... Batan gemi sizinki değil, başka gemiymiş” dedi.
İmam yine;
“Elhamdülillah” dedi.
Ancak talebenin dikkatini çekti bu hâl.
Zira her iki habere de “Elhamdülillah” demişti büyük İmam.
Merak ettiler...
Ve sordular:
“Efendim, geminin battığını duyunca da ‘Elhamdülillah’ dediniz, batmamış olduğunu öğrenince de, hikmeti nedir?”
Cevabında;
“İlk haberde ‘üzüntü var mı?’ diye kalbime baktım... Olmadığını görünce şükrettim... İkinci haberde de ‘sevinç var mı?’ diye baktım... Olmadığını görüp yine şükrettim” buyurdu.
.Siyasette beni desteklersen!.."
07-12-2015 02:00
İmâm-ı âzam Ebu Hanife “rahmetullahi aleyh” hazretlerinin tek maksadı, İslâm’ın hükümlerini kitaplara geçmekti.
İlim ve içtihatta zirveye ulaşmıştı. Cafer-i Sadık hazretlerinden ‘feyiz’ alıp bu büyük zata iki yıl hizmet etti.
Hem ilim öğrendi.
Hem de “feyiz” aldı.
Ömrünün sonlarına gelmişti ki Abbasi devletinde karıştı ortalık!
O zamanın Sultanı olan kişi, bir gün onu çağırdı.
Ve kendisine;
“Siyasette beni desteklersen sana temyiz reisliğini veririm” dedi.
Büyük İmam;
“Yapamam” dedi.
Teklifi kabul etmedi.
Siyasete karışmadı.
Sultan ısrar etti.
Hazret-i İmam yine kabul etmedi.
Bu defa kızdı, sinirlendi ve hapse attırdı kendisini.
Hatta hapiste “kırbaç” vurdurdu mübarek ayaklarına.
Sonra hapisten çıkardı...
Teklifini tekrarladı.
Ama o, yine reddetti.
Kızdı ve hapsetti tekrar.
Üstelik “sopa” vurdurdu.
Hatta her gün daha da arttırdı sopa sayısını.
Fakat halk galeyana gelir endişesiyle onu sırt üstü yatırıp ağzına “zehirli şerbet” akıttı.
Şehit olduğunda “yetmiş” yaşındaydı...
Ruhunu teslim ederken secde etti.
Duyanlar, şehadetine çok üzülüp “Dünyaya böyle bir zat tekrar gelmez” dediler.
.Onun vefatıyla dünya karardı
08-12-2015 02:00
İmâm-ı âzam hazretlerinin cenazesini yıkayan kimse;
“Ey Numan! Allah sana çok rahmet eylesin ki otuz yıl ilim için gayret ettin. Kırk sene müddetle yatağa yatıp uyumadın. Her ânını dine, İslâmiyet’e hizmetle geçirdin” dedi.
Ve ilâve etti:
“En çok ilim sahibi, en çok ibâdet eden ve iyi huylara en çok sahip olan sendin.”
Elli bin kişi geldi cenazesine. Cenaze namazı, tâ ikindi vaktine kadar devam etti.
İnsanlar, grup grup namazını kılıp rahmetle yâd ettiler.
O vefat eyledi.
Birçok âlimler;
“Ey müminler! Dînin büyük direği yıkıldı. O, ilmin ışığıydı ve bugün söndü. Onun vefatıyla dünya karanlık oldu” dediler.
Nitekim hadîs-i şerifte;
“Yüz elli hicri senesinde dünyanın ziyneti gider” buyuruldu.
Çok âlimler;
“Bu hadîs-i şerif, İmâm-ı âzam hazretlerini bildiriyor” demişlerdir.
● ● ●
Bir gün talebelerine;
“Müminler arasında sevgi muhabbet varsa işte bu, Allah’ın en sevdiği bir ibâdettir, hatta bu sevgi, imânın şartıdır” buyurdu.
Talebeler;
“Ya bu sevgi yoksa efendim?” dediklerinde;
“Bu sevgi yoksa o imân da yok olur. Yani bir mümin, bir mümine, sırf Müslümanlığından ötürü kin güder, buğz ederse o kişi Müslüman olamaz” buyurdu.
.Bir âliminiz varsa, konuşalım"
09-12-2015 02:00
Ebu Hanife hazretlerinin çocukluk yıllarında bir dehri (ateist) türemişti. -Hâşâ- “Allah yoktur” diyor, bu kâinatın kendi kendine var olduğunu iddia ediyordu.
Bir gün de Kûfe'ye gelip;
“Bir âliminiz varsa çağırın da onunla konuşalım” dedi.
Numan bin Sabit'e haber saldılar.
On yaşındaydı o zaman...
Gecikerek geldi biraz.
Dehri, dudak bükerek sordu:
“Sen misin âlim dedikleri?”
“Evet, benim.”
“Peki, neden geciktin?”
“Bir köprüden geçecektim. Geldiğimde köprü yoktu, sel götürmüş. O anda bazı ağaçlar durup dururken devrildi. Sonra kendi kendilerine biçilip, yontulup sandal oldu. O sandala binip geldim.”
Dehri güldü:
“Kendi kendine mi oldu sandal?”
“Evet.”
“Sen neler saçmalıyorsun çocuk. Hiç ağaçlar kendi kendine sandal olabilir mi. Bu söylediğine, deliler bile güler.”
Numan, bu ânı bekliyordu.
“Peki, bir ufacık sandal kendi kendine olamazsa, şu koskoca kâinat kendi kendine nasıl oluyor, söylesene?” dedi
Dehri şaşırdı.
Kıvırdı hemen.
“Peki, diyelim ki Allah var.”
“Elbette var.”
“Peki nerede?”
Numan bir bardak “süt” getirtip sordu:
“Bu sütün içinde yağ var mı?”
“Var tabii.”
“Peki, göster bakalım, nerede?”
Dehrinin verecek cevabı yoktu...
"Şehadeti” getirip Müslüman oldu...
.O, Ehl-i sünnetin reisiydi
10-12-2015 02:00
İmâm-ı âzam Ebu Hanife hazretleri, İslâm âlimlerinin en büyüklerindendir. Tâbiindendir kendisi.
Hanefi mezhebinin ve Ehl-i sünnetin reisidir.
Kendisine “Ebu Hanife” de denir.
Bu, “müminlerin babası” demektir.
Hanife diye bir evlâdı yoktur.
Üstün kabiliyetliydi.
Ve keskin zekâlıydı.
Âlimler bunu fark ettiler.
O zamanın büyük âlimlerinden, Hazret-i Şa'bi de ondaki bu cevheri sezmişti.
Bir gün onu görüp sordu:
“Sen ne iş yapıyorsun?”
“Ticaret yapıyorum.”
“Bir ilim meclisine devam et... Çünkü sen zeki ve kabiliyetli bir gençsin. İlme devam edersen büyük bir âlim olursun” dedi.
Onun sözüyle bıraktı ticareti.
Ve ilme sarıldı büyük bir arzuyla.
Önce “ilm-i kelâmı” öğrendi.
Parmakla gösterilir oldu bu ilimde.
Sonra “fıkıh ilmini” öğrendi.
Kendi kendine;
"Ebedi saadete kavuşmak, ancak İslâm’ın ahkâmına uymakla olur. Bu da fıkıh ilmiyle ilgilidir" dedi.
Hocası, Hammad idi.
Yirmi sekiz yıl dersine devam etti:
Sonunda, öyle bir dereceye geldi ki bu, ondan başka kimseye nasip olmamıştır.
Başta Eshab-ı kiram olmak üzere “dört bin” âlimden ders aldı.
Şanı, şöhreti her tarafa yayıldı.
Ve methedildi herkes tarafından.
Cenâb-ı Hakk cümlemizi şefaatine kavuştursun..
.
."Ben savaşacak olsaydım!.."
11-12-2015 02:00
Resulullah Efendimizin “sallallahü aleyhi ve sellem” halası olan Safiyye binti Abdülmuttalip “radıyallahü anha”, Abdülmuttalip'in kızıydı.
Gazaların çoğuna katıldı.
Gayet cesurdu.
Uhud Gazası’na katıldı.
Kahramanca çarpıştı.
Bu da şöyle olmuştu:
Resûl-i Ekrem Efendimiz Uhud Savaşı'na gittikleri zaman kadınlar da Hassan bin Sabit hazreterinin köşkünde bulunuyorlardı.
Bir erkek vardı.
Gerisi kadındı.
Yahudiler bunu fırsat bilip bu Müslümanlara saldırmak istediler. İçlerinden birisi köşkün dibine kadar sokuldu.
Olup biteni dinlemek istedi.
Hazret-i Safiyye onu gördü.
Hazret-i Hassan'a;
"Şu kâfiri öldürsene!" dedi.
Hazret-i Hassan;
"Ben savaşacak bir hâlde olsaydım, şimdi burada değil, Resulullah Efendimizin yanında olurdum" dedi.
Zira hastalık geçirmişti.
Kılıç sallayamıyordu.
Hazret-i Safiyye “radıyallahü anhâ” “peki ben hâllederim” dedi.
Bir çadır direğini kaptı.
Ve sessizce aşağı indi.
Yahudinin kaçmaması için ses çıkarmadan kapıyı araladı.
Çadır direğini kaldırıp Yahudinin başına şiddetle çaldı!
Yahudi yere yıkıldı!
Bir daha da kalkamadı.
Ve oracıkta öldü. (Devamı yarın)
."Hamza'nın cesedini görmesin!"
12-12-2015 02:00
(Dünden devam)
Hazret-i Safiyye “radıyallahü anhâ” o hain Yahudi'yi öldürdükten sonra eline “bir kılıç” alıp Uhud'un yolunu tuttu.
Bu sırada Uhud karışmıştı.
Eshab-ı kiram, kâfirlerin kalabalık oluşu ve Müslümanların dağılması üzerine geri çekilmeyi düşünüyorlardı.
Bu ise mağlubiyetti.
Ve hezimet demekti...
Hazreti Safiyye durumu gördü.
Elindeki kılıçla saldırdı küffara.
Hem onlara saldırıyor, bir yandan da Müslümanlara seslenip “Resulullah’ı bırakıp nereye gidiyorsunuz?" diyordu.
Efendimiz onu gördü.
Oğlu Hazret-i Zübeyr'e;
"Annen, Hamza'nın cesedini görmesin. Bir kadın bu cesedi böyle görse aklını kaçırır" buyurdu.
O, bu emri aldı.
Annesine vardı.
"Anneciğim! Resulullah Efendimiz senin geri çekilmeni buyuruyor" diye bildirdi.
Hazret-i Safiyye;
“Efendimizin emri başım gözüm üstüne. Ama ben, kardeşime ne yaptıklarını öğrendim" dedi.
Efendimiz bunu öğrendi.
Ve ona izin verdi.
O da cesedin yanına geldi.
Parçalandığını gördü!
Pek çok üzüldü!
Ve kendini zaptedip;
"İnnâ lillah ve innâ ileyhi râci’ûn" âyet-i kerimesini okudu.
Ellerini açıp dua etti...
Ve oradan ayrıldı.
.O, şehrin vâlisiydi, ama…
13-12-2015 02:00
Eshab-ı kiramın büyüklerinden olan Said bin Âmir “radıyallahü anh”, Hazret-i Ömer'in emrine itaat ederek Humus'a vâli olarak gitti.
Vazifeye başladı.
Dikkatli ve âdildi.
Fakir bir hayat yaşardı.
Herkes bu hayatına şaşırıp hayret ediyordu!
Hazret-i Ömer, Şam'a teşrif etti.
Oradan da Humus'a geçti.
Fakirlerin listesini istedi.
Hazırlayıp verdiler.
Halife listeyi aldı.
İnceleyip hayret içinde kaldı!
Zira listenin başında Said bin Âmir'in ismini görmüştü.
Onlara bunun hikmetini sordu.
Listeyi hazırlayanlar;
"Vâlimiz fakirdir" dediler.
Ve sözlerine devamla;
"Vâlimiz Said bin Âmir, bize devamlı surette ‘Rüşvet alan da veren de cehennemdedir’ hadîs-i şerifini okur ve en küçük bir hediyeyi dahi kabul etmez" dediler.
Hazret-i Ömer sevindi...
Onu daha çok sevdi.
Ve kendisine “bin dirhem” tahsis etti.
Hazret-i Said, bunu aldı.
Hanımının yanına vardı.
Ve "Halife Ömer, bize şu bin dirhemi göndermiş" buyurdu.
Hanımı sevindi...
Ve cevabında;
"O para ile bir miktar yiyecek ve katık al, kalanını biriktir" dedi.
Hazret-i Said;
"Ben, bundan çok daha iyisini sana söyleyeyim mi?" dedi.
Hanımı “söyle" dedi. (Devamı yarın)
.Onun geliriyle geçinip gideriz...
14-12-2015 02:00
(Dünden devam)
Hazret-i Said, hanımına "Biz bu parayı, işletecek ve kâr getirecek birine ortaklığa verelim. Onun kârıyla geçinip gideriz" dedi.
Hanımı memnun oldu.
"Peki öyle yap!" dedi.
Hazret-i Said de gidip bu paranın hepsini Humus'taki fakirlere dağıttı. Kendine bir şey kalmadı.
Bir müddet geçti...
Hanımı kendisine;
"Paramızı işletmek için ortaklığa verdiğin adamdan, paramızın kârını al ve onunla şunları şunları satın alıp getir" dedi.
O, cevap vermedi...
Ve çıkıp işine gitti.
Eve döndüğünde elinde hanımının istediği şeyler olmayınca hanımı aynı istekleri yine söyledi.
Hazret-i Said yine sustu.
Hanımı sinirlendi!
Ve beyini biraz üzdü.
O da çıkıp gitti ve akşam eve gelmedi. Sevdiklerinden birinin evinde kaldı.
Akraba hanımlarından biri, bu zatın hanımına;
"Kocana eziyet etme. O, malını muhtaçlara veriyor" dedi.
Kadın üzülüp ağladı!
Hazret-i Said geldi.
Ve ağlayan hanımına;
"Allahü teâlânın razı olduğu bir iyilik, gökyüzüne ‘lâmba’ gibi asılsaydı, nurunun parlaklığı yanında ‘güneş’ sönük kalırdı" buyurdu.
Ve devam edip;
"İşte ben, bu iyilikleri yapabilmek için icabında senden ayrı kalırım. Ama bu hayırları terk etmem" dedi.
.Vâlimizin dört kusuru vardır!.."
15-12-2015 02:00
Hazret-i Ömer, Humuslulara, vâlileri olan Said bin Âmir’in kusuru olup olmadığını sordu.
Onlar cevaben;
“Dört kusuru var” dediler.
Ve birer birer saydılar.
Hazret-i Ömer, onu Medine’ye çağırdı. Geldiğinde;
"Yâ Said! Sen vazifene kuşluk vaktinde geliyormuşsun, sebebi nedir?” diye sordu.
Hazret-i Said;
"Çünkü hanımım hastadır. Evde bütün hizmetleri kendim yaparım. Hamur yoğurur, ekmek yapar, pişirir, öyle çıkarım" dedi.
Halife sordu:
“Geceleri insanlar arasına çıkmazmışsın, sebebi nedir?”
Dedi ki:
"Gündüzleri halkın hizmetleriyle meşgul olur, geceleri de gündüz yaptığım işlerin, verdiğim hükümlerin muhasebesini yapar, yanlış kararlarımı düzeltirim" dedi.
Hazret-i Ömer sordu:
“Haftada bir gün evine çekilir, kimseyi kabul etmezmişsin, sebep nedir?”
Hazret-i Said;
"Sebebi şu ki; giyecek başka elbisem yoktur. Kirlenince onu yıkıyor, kuruyuncaya kadar da kimseyi kabul edemiyorum" dedi.
Halife sordu:
“Hazret-i Hubeyb'in şehit edildiği söylenince bayılır, kendinden geçermişsin, niçin?”
Cevabında;
"Müşrikler onu asarlarken ben oradaydım. Fakat henüz imân etmemiştim ve seyirci kalmıştım. Niçin mâni olmadım diye üzüntümden bayılıyorum" dedi...
.Seni derslerde göremiyorum!"
16-12-2015 02:00
İmâm-ı Ebu Yusüf hazretleri, İmâm-ı âzam hazretlerinin talebesidir.
Kendisi şöyle anlatıyor:
Ailem fakirdi.
Pek para bulunmazdı elimde.
Babam da vefat edince “yetim” kaldım.
Ne yapacağımı şaşırdım?!
Ben, İmâm-ı âzam hazretlerinin medresesinde ilim öğrenirken bir gün annem çıkageldi.
Ve beni bulup;
“Evlâdım! Sen onunla bir misin? Onun ekmeği hazır, sense yetimsin. Bir sanat öğrensen iyi olur” dedi.
“Peki anneciğim” dedim.
Üç gün derse gitmedim.
İmâm-ı âzam fark etmiş.
Beni çağırıp sordu:
“Seni derslerde göremiyorum, sebep nedir?”
“Geçim sıkıntısı efendim” dedim.
“O kolay, sen derslere devam et” buyurdu.
Ders bitip talebeler dağıldılar...
Beni yanına çağırdı.
Ve bolca para verip;
“Biterse bana gel... Sakın ders halkamızdan ayrılma!” buyurdu.
“Peki efendim” dedim.
Param bitmeden tekrar verirdi.
Söylememe lüzum kalmazdı.
Çok maddi ihsanına kavuştum
İlminden de çok nasibim oldu.
Bir tek dersini kaçırmadım.
Muntazam devam ettim.
Hatta babam ölmüştü...
Cenazesinde bulunamamıştım.
Zira cenazeye gitseydim; onun bir tek dersini kaçırırdım ki, bunun acısı benden hiç gitmez, tâ kıyamete kadar devam ederdi..
.Dört karış boynuzlu koç!..
17-12-2015 02:00
İmâm-ı Ebu Yusüf hazretleri zamanında bir kişi, bir oğlu olmasını çok istiyor, ama bir türlü olmuyordu.
Muradına kavuşmak için adak yapmak hatırına geldi.
“Yâ Rabbî! Bana bir oğul verirsen senin rızan için ‘dört karış’ boynuzlu bir koç kurban edeceğim” diye nezretti.
Çok geçmedi.
Bir oğlu oldu.
Sıra nezrini yapmaya gelmişti.
İyi de “dört karış” boynuzlu koçu nerede bulacaktı?.. Ne kadar arasa da bulamıyor, bunun için de nezrini yapamıyordu.
Birçok âlime sordu.
Çıkar yol bulamadılar.
Bir ahbabı, ona;
“Sen Ebu Yusüf hazretlerine git, O, bu işi hâlleder” dedi.
Hemen koştu bu büyük âlime.
Ve anlattı derdini.
Büyük İmam;
“Bu iş kolay, ancak bir şartım var. Okumak isteyen çok genç var, ama mektebimiz yok... Sen zenginsin, bu gençler için şöyle büyük bir mektep yaptırırsan, işini hâllederim” buyurdu.
Adam “kabul” dedi.
Ebu Yusüf hazretleri;
‘Öyleyse bir ‘koç’ ile bir ‘çocuk’ bul getir” buyurdu.
Koşup getirdi bu ikisini.
Ebu Yusüf hazretleri, karışlattı o çocuğa koçun boynuzunu. Çocuğun karışıyla dört karıştan fazlaydı.
“Bu koçu kurban et” buyurdu.
Adam nezrini yerine getirdi ve büyükçe bir mektep inşa ettirdi o beldede...
.Mescitler senin mülkün değil!.."
18-12-2015 02:00
Ebu Yusüf hazretleri zamanında devrin Sultanı bir akşam hanımıyla münakaşa ederken bir an öfkeye kapılıp “Bu geceyi, benim mülkümde olan toprakta geçirirsen boş ol!” dedi.
Sonra siniri geçti.
Ve sakinleşti.
Pişman oldu böyle dediğine.
Ancak ok yaydan çıkmıştı.
“Şimdi ne yapacağım?” diye düşünürken Ebu Yusüf hazretlerini hatırladı birden...
Hemen koştu huzuruna.
Başından geçeni anlatıp;
“Bir çaresi var mı?” diye sordu.
İmâm-ı Ebu Yusüf;
“Evet var” buyurdu.
Hükümdar çok sevindi:
“Aman hocam, nedir çaresi?”
“Hanımın, bu geceyi mescitte geçirsin, zira mescitler senin mülkünden sayılmaz” buyurdu.
Hükümdar, İmamın ilmine hayran oldu. Ve “temyiz reisliğine” tayin etti kendisini.
***
Biri de bu zata dinî bir sual sordu.
Büyük İmam;
“Bilmiyorum” dedi.
Adam şaşırdı!
Hatta sinirlenip;
“Nasıl olur, hazineden bu kadar çok ücret alırsınız, yine de bilmiyorum dersiniz!” dedi.
Büyük İmam;
“Kardeşim! Bize hazineden bildiğimiz kadar ücret veriliyor. Eğer bilmediğimiz kadar verilseydi, bunun için ‘hazineler’ yetmezdi” buyurdu
."Hayır! Ebu Yusüf vefat etmedi!"
19-12-2015 02:00
Büyük âlim İmâm-ı Ebu Yusüf hazretleri “rahmetullahi aleyh” yoğun olarak ilim tahsil ettiği yıllarda hastalandı bir gün.
Ve gittikçe ağırlaştı!
İyi olma ümidi kalmamıştı...
Hatta nefes alamaz hâle gelmişti ki, bir yakını İmâm-ı âzam hazretlerine gidip;
“Efendim, İmâm-ı Ebu Yusüf bu akşam vefat etti” diye haber verdi.
Hazret-i İmam;
“Hayır, vefat etmemiştir” buyurdu.
Adam şaşırdı.
Ve tekrar etti sözünü:
“Maalesef efendim, çok iyi biliyorum, bu gece vefat etti.”
Hazret-i İmam yine;
“Yok, vefat etmemiştir” buyurdu.
Adamcağız;
“Peki efendim” dedi.
Ve ayrılıp gitti.
Ancak tatmin olmamıştı.
Dönüp geldiğinde Ebu Yusüf hazretlerini hayatta buldu.
Çok hayret etti!
Tekrar geri geldi.
Ve Hazret-i İmam’a;
“Efendim, buyurduğunuz gibi Ebu Yusüf hazretleri vefat etmemiş. Ancak Onun ölmediğini nasıl anladınız?” diye sordu.
İmâm-ı âzam;
“Çünkü O, ilme çok çalıştı, çok gayret gösterdi. Bunun meyvelerini almadan ölmez” buyurdu.
Hakikaten öyle oldu.
İmâm-ı Ebu Yusüf hazretleri, İmâm-ı âzam hazretlerinin ilmini yaymakla meşhur oldu.
Hatta bu hususta “ilk kitap yazan” da yine odur.
.Tevazu edeni Allah yükseltir
20-12-2015 02:00
Anadolu velilerinden Şeyh Seyda hazretleri; fakir ve düşkün kimselerle oturur, onlarla yemek yer ve herkese de böyle yapmalarını tavsiye ederdi.
Bir gün bir hamal gördü.
Onu yemeğe davet etti.
Üstü başı dağınıktı.
Onun, yük taşımak için sırtında gezdirdiği ipi öperek helâl kazancın önemine işaret etti.
Ve "Allah için tevazu edeni Allahü teâlâ yükseltir” hadîs-i şerifini okudu...
● ● ●
Bir defasında Dicle Nehri taşmış, Cizre şehrini bir çember içerisine almıştı. Şeyh Seyda'nın Dergâhının duvarından içeriye “su” akıyordu.
Şeyh Seyda’ya gittiler.
Ondan yardım istediler.
Şeyh Seyda hazretleri, parmağındaki yüzüğünü çıkarıp;
“Benden bir yüzük istiyor” buyurdu ve yüzüğünü nehre attı.
Nehir o anda yatağına çekildi.
● ● ●
Yine bir yaz mevsimiydi.
Dicle Nehri taşmıştı.
Her yeri kaplamıştı.
Kaymakam ve belediye reisi gelerek Seyda hazretlerinden dua istediler.
Şeyh Seyda dua ettikten sonra onlara seccadesini verip;
"Şunu alın gidin. Uğradığınız her yerde nehir önünüzden kaçıp gidecektir” buyurdu.
Onlar seccadeyi aldılar.
Şehrin her yerini dolandılar.
Hakikaten uğradıkları her yerde nehir önlerinden çekilip kendi yatağına gitti ve bu sıkıntı da böylece bitti.
.Hak teâlâ lütfederse erersin!"
21-12-2015 02:00
Bir kimse Şeyh Seyda hazretlerine gelerek "Kurban, Allahü teâlânın rızasına nasıl erebiliriz?" dedi.
Şeyh cevaben;
"Cenâb-ı Allah lütfederse o zaman erersin” buyurdu.
O kimse aynı soruyu ikinci ve üçüncü defa sordu ve aynı cevabı aldı.
Yine tatmin olmadı.
Bir daha gelip sordu.
Büyük veli bu defa;
"Bak Molla Muhammed! Kalbinin üzerindeki paraları ne zaman yakarsan işte o zaman Allah'ın rızasına erersin” buyurdu.
Meğer “takva ehli” görünürmüş ama parayı çok severmiş.
Onun kalbindeki “para sevgisini” ve dünyaya bağlılığını görüp böyle cevap verdi.
● ● ●
Şeyh Seyda'nın talebelerinden “bir çoban” vardı.
Bu zatı çok severdi.
Bir gün sürüsünü otlatırken “bir ayı”nın kendine doğru hızla geldiğini gördü.
Korkusundan hiçbir yere kaçamadı!
Ayı tam yanına geldi.
Arka ayaklarının üstünde dikildi.
Pençelerini kaldırdı.
Çobanın hiç şansı yoktu...
Çaresizlik içerisinde;
"Medet yâ Şeyhim!” diye Şeyh Seyda'dan “imdat” istedi.
O anda bir şey oldu...
Koca ayı “taş” kesildi!
Kıpırdayamıyordu…
Ayının bu durumunu gören çoban “Elhamdülillah” dedi ve sürur içerisinde sürüsünü önüne katıp oradan uzaklaştı.
."Eğer o hakikaten veliyse!.."
22-12-2015 02:00
Bir gün Cizre kaymakamı, belediye başkanı, hâkim ve diğer vazifelilerden bazıları anlaşarak Şeyh Seyda'yı ziyarete karar verdiler.
O, Serhadlı köyündeydi.
O köye gittiler.
Yolda konuşuyorlardı.
"Eğer bu kimse hakikaten veliyse bize şunu yedirsin” diye her biri ayrı ayrı şeyler istediler.
Öğleden sonra köye ulaşıp Şeyh Seyda'nın evine vardılar.
Sohbete başladılar.
Sonra yemekler geldi.
Her birinin istediği yemek sofraya geldikçe, orada bulunanlar birbirlerinin gözüne bakmaya başladılar.
Yemekler yendi.
İkindi vakti girdi...
Şeyh Seyda, onlardan biri hariç diğerlerine “Haydi abdest alın da namaz kılalım” dedi.
Birinin ayağında çizme vardı.
O misafire dönüp;
"Sen dur, senin çizmelerini çıkarman zor olur” dedi.
Namaz kılındıktan sonra misafirler müsaade isteyip ayrıldılar.
Yolda gidiyorlardı...
Yine konuşuyorlardı.
O namaz kılmayan, diğerlerine "Ben cenabettim... Şeyh Efendi, benim durumumu anladı... Bana onun için ‘sen dur’ dedi. Yoksa çizmelerimi çıkarıp giymek zor değildir” dedi.
Meğer hep öyle gezermiş.
Şeyhin sözünden etkilendi.
Ve bu kötü âdetini terk etti.
Bu büyük velinin himmetiyle hidâyete erip “sâlih bir Müslüman” oldu..
.Bir kaz yollasam yolar mısın?.."
23-12-2015 02:00
Şah Veli Ayıntabi hazretleri, Gaziantep velilerindendir... Bir gün Gaziantep vâlisi, yardımcısıyla yolda yürürken câminin duvarını tamir eden Şah Veli'yle karşılaştı... Ona bir şeyler sorup cevaplarını aldı, sonra ayrıldı.
Sonra yardımcısına “Biz ne konuştuk?” diye sordu.
“Hiçbir şey anlamadım” deyince, “Yarına kadar anlamazsan, seni vazifeden alırım” dedi.
Yardımcı geri döndü.
Ve Şah Veli hazretlerine gelip “Siz az önce birbirinizle ne konuştunuz, ne olur bana söyleyin. Ne isterseniz vereceğim” dedi.
Şah Veli hazretleri, ondan câminin tamir edilmesini isteyip şöyle izah etti:
O bana sordu ki:
“İkiylen nasılsın?”
Yani ayakların tutuyor mu demek istedi.
Ben “Üçlen iyiyim” dedim.
Yani bastonla yürüyorum demek istedim.
O bana sordu ki:
"Niye er kalkmadın?"
Yani neden evlenip çocuk sahibi olmadın? demek istedi.
Ben de ona dedim ki;
“Er kalktım da el aldı.”
Yani çocuklarım oldu, ama evlenip gittiler, demek istedim.
Yardımcı sordu:
“Peki bir kaz yollasam yolar mısın dedi, ne demek istedi?” deyince Şah Veli hazretleri “Bana acıyıp maddi yardımda bulunmak istedi. Bu iş için de seni gönderdi” dedi.
Adam işi anladı...
Ve câmiyi tamir ettirdi.
.Kimin bir derdi, sıkıntısı varsa...
24-12-2015 02:00
Şemseddin Pani Püti hazretleri “rahmetullahi aleyh”, Hindistan’ın büyük velilerindendir...
Seyyid olup Hazret-i Hüseyin’in neslindendir.
Hace Şemseddin hazretleri; bir gün yanında bulunan atını, dua ederek salıverdi.
At süratle uzaklaştı.
Meğer uzakta bir yerde dul bir “kadın” ve bir de “kızı” vardı.
Ve o kadın, kızını evlendirecekti.
Fakat evlendiremiyordu.
Zira hiç malı yoktu...
Parası da yoktu...
Yani yardıma muhtaçtı.
Şemseddin Pani Püti hazretleri; Allahü teâlânın izniyle onların bu hâline vâkıf olup, atını bunun için göndermiş ve bunun için dua etmişti...
O dua bereketiyle o at gidip o “dul kadının” yanında durdu.
Kadın bu hâle şaştı!
Bir mânâ veremedi.
Bu at ne istiyordu?
Bu sırrı çözemedi.
Hayretle o ata bakarken gaipten “bir sesin”, kendisine;
“Ey ihtiyar hatun! Bu atı sat, kızının ihtiyaçlarına harca” dediğini duydu.
Kadın bildirileni yaptı...
O atı götürüp sattı.
Parasıyla kızını evlendirdi.
Böylece rahatladı...
Ve sıkıntıdan kurtuldu...
Hace Şemseddin-i Pani Püti hazretleri; Allahın kullarına böyle maddi yardımlarda bulunduğu gibi, onlara İslâmiyeti öğreterek manevi yardımda da bulunurdu.
.Görmek istiyor musun?.."
25-12-2015 02:00
Anadolu velilerinden Şeyh Abdurrahman Eşşaviri hazretleri, hocasının vefatından sonra Van’da bulunan Şeyh Ramazan hazretlerine tâbi oldu.
Ona bağlandı.
Sebebi şöyledir:
Ramazan Efendi, Siirt’te bir evdeki sohbette Sevgili Peygamberimizi şiirlerle methediyordu. Şeyh Abdurrahman çok duygulanıp Şeyh Ramazan Efendi’ye “Resulullah’ı öyle methediyorsunuz ki sanki Onu görüyor gibisiniz” dedi.
O da cevaben;
“Görüyorum” dedi.
Şeyh hayret etti!
"Biz, bunca yıl ilim tahsiliyle meşgul olduk, ama göremedik. Siz nasıl görüyorsunuz” dedi.
Ramazan Efendi “Resulullah’ı görmek ister misiniz?” diye sordu.
“Elbette isterim” dedi.
Derken sohbet bitti.
Ve cemaat dağıldı...
Ramazan Efendi, Şeyh Abdurrahman’a, gusül abdesti almasını söyledi.
Sonra yanına oturtup;
“Gözlerini kapa!” dedi.
O da kapattı.
O anda kendisini, Medine-i Münevvere’de, Şeyh Ramazan Efendi’yle birlikte Resulullah’ın huzurunda buldu. Efendimiz, Şeyh Abdurrahman’a oturmasını, Şeyh Ramazan’a da huzurda bulunanlara “su” dağıtmasını emir buyurdu.
Şeyh gözlerini açtı.
Gördüklerine şaştı!
Bu kerametini görünce “Vallahi bütün insanlar benden yüz çevirse, ben Şeyh Ramazan hazretlerini terk etmem” diyerek ona talebe oldu.
."Sen artık Sultan-ül ulemasın"
26-12-2015 02:00
Mevlâna Celâleddin-i Rumi hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” babası olan Behaeddin Veled hazretleri, evliyanın büyüklerindendir...
Kerametleri vardır.
Rivayet edilir ki:
“Üç yüz” kadar müfti ve müderris bir gece Peygamberimizi rüyalarında gördüler.
Şöyle ki:
Efendimiz “sallallahü aleyhi ve sellem” bir kürside oturuyor, etrafında binlerce veli ve âlimler, huşu içinde Onu dinliyorlardı.
Behaeddin Veled hazretleri, Efendimizin hemen yanındaydı.
Resûlullah, onu gösterip;
"Ey insanlar!.. Bugünden itibaren Muhammed Behaeddin'e ‘Sultân-ül-ulemâ’ denilecek ve imzasını ‘Sultân-ül-ulemâ’ olarak atacaktır” buyurdular.
Nihayet sabah oldu.
Bu rüyayı gören çoktu.
Akın akın geldiler.
Bu büyük müjdeyi kendisine söyleyeceklerdi.
Ancak lüzum kalmadı.
Zira onlar henüz bir şey demeden, kendisi onlara;
"Bu gece Sevgili Peygamberimizin bu fakire ihsan buyurduğu lâkabı bana müjdelemek için geldiniz değil mi?" buyurdu.
Âlimler şaşırdılar!
Hayranlıkları arttı...
Saygı ve hürmetle;
"Efendim, Allahü teâlâ ve Resulü şahittir ve biz de şahidiz ki, sen Sultan-ül-ulemâ'sın ve bundan böyle bu isimle tanınacaksın” dediler...
.Ben, fakirlikle iftihar ederim"
27-12-2015 02:00
Behaeddin Veled hazretlerinin zâhiri ve bâtıni mertebeleri yükselince başta annesi, talebeleri ve akrabaları bir gün kendisine;
"Başımıza padişah ol, emirlerini yerine getirmek için hazırız" dediler.
Lâkin kabul etmedi.
Asla tâlip olmadı.
Ve onlara cevaben;
“Efendimiz aleyhisselâm ‘Ben fakirlikle iftihar ederim’ buyuruyor. Saltanat tâcını giymek bize yakışmaz” buyurdu.
Ve ekledi:
“Bizim yolumuz; Peygamberimize tâbi olmak ve sünnet-i şeriflerine uymaktır” buyurdu.
● ● ●
Bir kimse günah işleyip tövbe etmeden Sultan-ül-ulema'nın huzuruna gelse, o kimseye;
"Günah işleyince güzel bir tövbe edip gözyaşı akıtın ki günah kirleri yıkansın, temizlensin!” buyururdu.
● ● ●
Bir gün sohbet ediyordu...
Cemaate bakıp;
“Evliyanın huzuruna, günahlarınıza tövbe ve istiğfar etmiş olarak girip onların yüzlerine muhabbetle bakınız ki onların feyiz ve bereketlerinden istifade edesiniz” buyurdu.
● ● ●
Bir gün de bu zata;
“Efendim, Allahü teâlânın bir kulunu sevmediği nasıl anlaşılır?” diye sordular.
Cevabında;
“Vaktini malayaniyle yani boş ve faydasız şeylerle geçirmesinden anlaşılır” buyurdu.
.İnşallah orada beraber oluruz"
28-12-2015 02:00
Sultân-ül-ulemâ Muhammed Behaeddin Veled hazretleri bir gün hasta olup yatağa düştü.
Alaeddin-i Keykubat ziyaretine gelip "Efendim, inşallah tez zamanda sıhhate kavuşur, devletimizin başına geçersiniz. Biz de zât-ı âlinizin hizmetiyle şerefleniriz” dedi.
Zira onu seviyordu.
Büyük veli;.
"Biz, bu hastalıkla fâni dünyadan hakiki âleme göç ederiz. Kısa zaman sonra siz de bize kavuşursunuz. İnşallah sizinle orada beraber oluruz” buyurdu.
Sonra helâlleştiler.
Aradan üç gün geçti...
Öğleye doğru idi.
“Kelime-i şehadet” getirerek ruhunu teslim etti... Onun vefatından sonra Alaeddin-i Keykubat günlerce ata binmedi, sarayında tahtına oturmadı.
Kuru hasır üzerine oturarak taziye için gelenleri karşıladı.
Hatimler yaptırdı.
Fakirleri doyurdu.
Garip ve öksüzleri giydirdi. Sevabını, hocası Sultân-ül-ulemâ hazretlerine gönderdi...
● ● ●
Bir talebesi anlatır:
“Rüyamda, Sultân-ül-ulemâ'nın mübarek başını, Arş'a kadar yükselmiş gördüm.
Ve sordum ki;
‘Hâliniz nasıldır?’
Bana cevaben ‘Oğlum Celâleddin-i Rumi'nin ilim ve amellerinin nuruyla yüksek derecelere ulaştım. Oğlumun mertebesine, bütün veliler ve melekler gıbta ediyorlar. Ondan çok memnunum’ dedi
."Kızımı kime vereyim acaba?"
29-12-2015 02:00
Behaeddin Veled hazretlerinin annesiyle babasının evlenmeleri şöyle olmuştur:
Sultan Alaeddin, bir gün vezirine, kızının evlenme çağına geldiğini, bu sebeple kiminle evlenmesinin münasip olduğunu sordu.
Vezir hiç düşünmedi.
Hiç tereddüt etmedi.
Hemen cevap verip “Sultanım! Kerimenizi, ilim ve irfan sahibi bir kimseye vermelisiniz” diye arz etti.
Sultan sordu:
"Bu, sizce kimdir?"
Vezir cevaben;
"Âlimler arasında kızınıza en lâyık olan Hüseyin Hatibi'dir” dedi.
Sultanın gönlünden geçen kimse de bu olduğu için vezirinin bu cevabına memnun oldu.
Ve o gece yattı.
Rüyada Resulullah’ı gördü.
Resûl-i Ekrem "Ey Alaeddin! Kerimenizi Hüseyin Hatibi'ye nikâh ediniz” buyurdular.
Bu rüya üzerine, kızı Emetullah’ı Hüseyin Hatibi’yle evlendirdi. Bu evlilikten, Muhammed Behaeddin isminde bir evlâtları oldu.
● ● ●
Bu zat bir sohbetinde;
“Küfürden çok sakının! Zira küfrün cezası, ebediyyen cehennemde yanmaktır” buyurdu.
Dinleyenler;
“Müminin çok günahı olursa efendim?” dediler.
“Olsun... Doğru imânı hürmetine yine sonsuz azapta kalmaz. Sonsuz cennet nimetlerine kavuşmak için imân ile ölmek şarttır” buyurdu.
.Anlattıklarının hepsi doğru"
30-12-2015 02:00
Alaeddin Keykubat, bir gün Sultân-ül-ulemâ’nın bütün halka vaaz ve nasihat vermesini arzu etti.
Meydanda kürsü kuruldu.
Yanda bir mezarlık vardı.
İnsanlar kürsünün etrafında toplandılar. Hâfızlar Yasin-i şerifi okuduktan sonra Sultân-ül-ulemâ hazretleri, bu sureyi tefsir etmeye başladı.
Kıyametin kopmasını,
Kabirden kalkmayı,
Mahşerde toplanmayı anlattı.
Halk dinliyordu.
Sonra güneşin bir mızrak boyu yaklaşmasını, insanların grup grup ayrılmasını söyledi.
Ayrıca;
Defterlerin uçarak ele gelmesini, mîzan terazisini, sırat köprüsünü, ceza ve mükâfatı hatırlattı.
Uzun uzun anlattı.
Ehemmiyetini bildirdi.
Ve ardından;
“İnanmayan yanar!” dedi.
Buna ilaveten;
“Bu söylediklerimin hepsini kabul edip de Ehl-i sünnet itikadına uygun inanarak amel edenler, ebediyyen cennete girecektir” dedi.
Herkes duygulandı!
Ağlamayan kalmadı.
O gece yattılar.
Rüyalarında, kabristanda yatan mevtaların Allahü teâlânın emriyle kefenleri boynunda olduğu hâlde kabirlerinden çıkarak;
"Ey Allah’ın veli kulu!.. Senin bu anlattıklarının hepsi doğru. Biz burada hepsini yaşıyoruz” deyip tekrar mezarlarına girdiklerini gördüler.
.Biz hesaba dahil değiliz"
31-12-2015 02:00
Abdülhakim Arvasi hazretleri “rahmetullahi aleyh” sülâle-i Resul’den bir büyük âlim zattır. İlmiyle âmil büyük bir veli idi.
Yanında çok âlimler yetişti.
Güzel simalı, buğday benizliydi.
Nurlu ve sevimliydi.
Kaşları hilâl gibi kabarık ve inceydi.
Gözleri irice görünür, hürmet telkin edici bir vakar sahibiydi...
Her hâli İslâmiyet’e uygundu.
Onun varlığı bir ihsan-ı ilâhiydi bu millete. Çok da mütevazıydı.
"Ben" demezdi asla.
Kendisine iltifat edilince:
“Bizler hesaba dahil değiliz” buyururdu daima.
Sohbetlerinde;
“Bizler hazır olsak sayılmayız, gaip olsak aranmayız” derdi.
Hâlbuki her ilimde derya idi.
Tasavvufta büyük evliya idi.
Birçok fen adamının, hatta profesörlerin, çözülmez sandıkları çetin meseleleri bir kalemde çözer, aydınlatırdı zihinleri.
Bazan sormadan cevaplardı.
Keramet göstermekten kaçınırdı.
Onda Resulullah’ın ahlâkı vardı.
Sanki o devirden bugüne yadigârdı.
Misafiri çok severdi.
Ziyaretlere giderdi.
Sohbetlerinde “Tek bir vakit namazım kazaya kalacağına, bin defâ ölmeyi tercih ederim” buyururdu.
Yine sevdiklerine;
“Bir veli, ‘ben’ demez. Zira bunu söylemek için mevzu bulamaz” buyururdu.
Ve sık sık;
“Hakk teâlâ bir kula imân verdiyse ne ki ona vermedi. İman vermediyse ne ki ona verdi?” derdi
.
|
| Bugün 292 ziyaretçi (584 klik) kişi burdaydı! |
|
 |
|
|
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
Üzülmeyiniz ve telâş etmeyiniz!"
01-01-2016 02:00
Sultan Veled zamanında Mustafa isminde zalim bir kimse vardı. Malı, mülkü ve akrabalarının çok olmasından istifade ederek bazı kimselere eziyet ederdi. Bunu, Sultan Veled'e şikâyet ettiler.
Sultan Veled o kişiyi çağırdı.
Ve nasihatler etti.
Ancak o, kaba sözlerle karşılıkta bulundu... Mustafa'nın bu kaba sözlerine sükût eden Sultan Veled hazretleri, o çıkınca "Bunun bir hafta ömrü kaldığı hâlde hâlâ yiğitlik taslayıp sıhhatine güveniyor” buyurdu.
O kimse dergâhtan çıktı.
Evine gidiyordu...
Âniden bir ok geldi.
Ve şiddetle göğsüne saplandı!.. Nereden geldiği bilinmeyen o okun verdiği ızdırapla bir hafta yattı, sonra öldü!
● ● ●
Sultan Veled hazretleri, “seksen dokuz” yaşındayken “ölüm hastalığına” yakalandı. Hastalığı sırasında yedi gün Konya'da “zelzele” oldu.
Herkes bir telâşa düştü!
O, bu hâli gördü.
Ve sevdiklerine;
"Telâş etmeyin. Bu, benim vefat edeceğimin haberidir. Zahiren aranızdan ayrılacağım ama bâtınen sizinle beraber olacağım, bunda şüpheniz olmasın” buyurdu.
Dinleyenler üzüldü!
Ve hepsi ağladılar!
O, sözlerine devamla “Allahü teâlânın veli kulları, vefat ettikten sonra da darda kalanlara, dost ve yakınlarına yardımda bulunurlar” buyurdu.
Recep ayının onuydu.
“Allah” deyip Rabbine kavuştu...
."Niçin kötü düşünüyorlar?"
02-01-2016 02:00
Sultan Behaeddin Veled anlatır:
Babamla bir gün Hüsameddin Çelebi'nin bağına gidiyorduk.
Babam beni katıra bindirdi.
Kendisi, diğer talebelerle yaya yürüyordu.
Babam önde gidiyordu.
Ben ardında gidiyordum.
Bir ara babam Mevlâna hazretlerinin mübarek vücudunu, Allahü teâlânın izniyle büyük bir “nur”un kapladığını gördüm.
Etrafa ışık saçıyordu.
Aynen “güneş” gibi.
Buna hayran kaldım.
Çok da duygulandım!
Aklıma, babamın büyüklüğünü inkâr edenler geldi.
Ve kalbimden;
“Böylelerine şaşıyorum, niçin anlamıyorlar, böyle mübarek bir zâtı nasıl tanımıyor ve inkâr ediyorlar?” diye düşünüyordum.
Babam geriye döndü.
Ve bana seslendi:
“Ey Behaeddin!”
“Buyur babacığım.”
“Sen babanı inkâr edenleri bırak da kendi nefsine bak! Sakın ucub ve kibir hastalığına yakalanmayasın” buyurdu.
Mahçup olmuştum!
Özür dileyecektim.
Babam devam edip;
“Herkes yaya yürürken sen binek üzerindesin. Bu kadarcık gönül yüksekliği, insanı ucba, kendini beğenmeye götürebilir, amân dikkat et” buyurdu.
.Sancaktar, Hazret-i Salim idi...
03-01-2016 02:00
Eshab-ı kiramın meşhurlarından Salim Mevlâ Ebu Huzeyfe (radıyallahü anh); Bedir, Uhud, Hendek ve diğer bütün gazalara katıldı. Müseylemet-ül-kezzab kâfirine karşı yapılan Yemame Gazası’na da katıldı.
Çok gayret etti.
Ve şehit düştü!
Sancaktar, Hazret-i Salim idi.
Eshab-ı kiram ona "Yâ Salim! Senin başına bir zarar gelmesinden korkarız" dediler.
Hazret-i Salim;
"Eğer sancağı taşımayacak olursam Kur'ân ehlinin en bedbahtı olurum" buyurdu.
Ve sancağı kaldırdı.
Düşmana daldı.
Kâfirler, şiddetle hücum edip hazret-i Salim'in sancak tutan kolunu bir kılıç darbesiyle kestiler. Hazret-i Salim "Allah!” diye bağırdı.
Harp meydanı inledi!
Ama sancağı düşürmedi.
Öbür eliyle tuttu.
Bir kılıç darbesiyle o kolunu da kestiler. Fakat İslâm sancağı yine yere düşmedi.
Çünkü Hazret-i Salim, bütün vücudu ve kesik kollarıyla sancağa sarılmıştı!
Küffar saldırıyordu.
O, bırakmıyordu.
Sanki Hazret-i Salim'e vurulan her kılıç darbesi, onun, sancağa daha sıkı yapışmasını ve daha “bir kuvvetle” dik durmasını sağlıyordu!
Mücahitler geldi.
Sancağı aldılar.
Hazret-i Salim (radıyallahü anh), işte o zaman yere düştü ve şehadet şerbetini içti!..
."Beni onun yanına götürün!"
04-01-2016 02:00
Hazret-i Salim (radıyallahü anh), kâfirlerin en şiddetli kılıç darbeleri altında şehit düşerken “Vemâ Muhammedün illâ resûl" âyet-i kerimesini okuyordu.
Eshap ona koştular.
Gördüler ki kanlar içinde bu âyet-i kerimeyi okuyor. Eshâba Ebu Huzeyfe'yi sordu.
“Şehid oldu” dediler.
"Beni onun yanına götürün" diye mırıldandı.
Vasıyetini yaptı.
Ve şehadete erişti.
Eshab-ı Kiram, onu Ebu Huzeyfe ile beraber, birinin başı diğerinin ayağının yanında olduğu hâlde defnettiler.
● ● ●
Hazret-i Ömer'in ona hususi bir muhabbeti ve hürmeti vardı.
Onun hakkında;
"Salim hayatta olsaydı hilâfeti şûraya havale etmez, hiç düşünmeden yerime onu halife seçerdim" buyurmuştur.
Güzel Kur’ân okurdu.
Resul aleyhisselâm;
"Kur’ân-ı kerimi şu dört kimseden öğreniniz; Abdullah İbni Mes'ud, Salim Mevlâ Ebu Huzeyfe, Übey bin Kâ’b ve Muaz bin Cebel" buyurdular.
Kendi de zevkle dinlerdi.
Zira sesi çok güzeldi.
Hazret-i Ömer der ki:
“Resûlullah’ın huzurlarında Hazret-i Salim zikredildiğinde ‘Salim, Allahü teâlâyı çok severdi. Eğer Allah'tan korkusu olmasaydı bu sevgisi sebebiyle yine Ona isyan etmezdi’ buyurdu.”
.Tam bir İslâm kahramanıydı
05-01-2016 02:00
Hicretten önce İslâmiyet’i ilk kabul eden Medineli Sahabilerden Sehl bin Hanif (radıyallahü anh), tam bir İslâm kahramanıydı. Çok güzel ata biner ve gâyet iyi ok atardı.
Onu herkes severdi.
Hatta saygı duyardı.
Atına bindiği zaman gidişi, duruşu, herkesin dikkatini çekerdi. Sevgili Peygamberimiz de Hazret-i Sehl'in bu hâlini beğenirdi.
Uhud cenginde vardı.
Büyük yararlık gösterdi.
Sevgili Peygamberimizi çok sever, Onun uğrunda her şeyini feda ederdi. Uhud Gazası’nda bir ara Müslümanlar zor durumda kaldı.
Ve geri çekildiler.
Dağılır gibi oldular.
O ise sebat etti ve hep Resulullah’ı düşündü, canla başla Onu korumaya çalıştı, vücudunda onlarca ok yarası varken savaşa devam etti.
Savaş şiddetlendi!
İki taraf birbirine girdi...
O, yine Efendimizi düşünüyordu.
Etrafında “pervane” oldu.
Müşriklere karşı ok attı...
Hatta müşrikleri kendi üzerine çekmek için bir taktik uyguladı.
Ortaya çıktı.
Ve gür sesiyle;
"Sehl’i nişan alınız, oklarınızı Sehl’e atınız" diye haykırdı!
Ve devamlı ok attı...
Nihayet oku bitti.
Efendimiz bunu fark ettiler.
Ve eshaba dönüp;
“Sehl'e ok yetiştiriniz. Çünkü o, Sehl'dir; rahat ve iyi ok atar" diye seslendiler.
.Lütfen bunu kabul buyurunuz"
06-01-2016 02:00
Resulullah Efendimiz Tebük Harbi için Eshabından yardım isteyince Eshabın zengin olanları, güçleri nisbetinde yardımda bulundular.
Hazret-i Sehl bunu işitti.
Üzülüp kederlendi!
Zira kendisi fakirdi.
Yardım edemeyecekti.
Hemen evine gitti.
Çocuklarının ihtiyaçları için ayırmış olduğu “bir avuç hurma” vardı. Onu aldı ve Sevgili Peygamberimizin mübarek huzuruna vardı.
O hurmayı uzatıp;
"Ey Allah’ın Resulü! Evimizde bundan başka yiyecek bir şeyimiz yoktur. Bu hurma, benim ve kızımın yardımlarıdır. Lütfen kabul buyurunuz ve bize bereketle dua ediniz" diye yalvardı.
Efendimiz onu aldı.
Sevinip duygulandı...
O “bir avuç hurmayı” bizzat kendi mübarek elleriyle alıp diğer bütün hediyelerin üstüne koydu.
Ve bereket için dua etti.
Münafıklar bunu gördüler.
Ve onu küçümsediler.
"Allahü teâlânın, Sehl bin Hanif'in bir avuç hurmasına ihtiyacı yoktur" diyerek onu kınadılar.
Hatta aşağıladılar.
Alay konusu yaptılar.
Aralarında gülüştüler.
Münafıkların bu davranışı üzerine, Allahü teâlâ, mealen;
“Sadaka hususunda, gücünün yettiğinden başkasını bulamayan fakirlerle eğlenenlere, pek acıklı azap vardır" âyet-i kerimesini gönderdi.
.O anda ortalık zifiri karanlıktı!..”
07-01-2016 02:00
Osmanlılar zamanında Anadolu’da yetişen evliyanın en büyüklerinden Seyyid Sâlih hazretlerinin evine, hırsızın biri, gece gelip evi soymaya karar verdi...
O gece “Ay” çıkmamıştı.
Ortalık zifiri karanlıktı.
Hırsız bahçe duvarından içeri atladı, fakat o anda bahçenin birdenbire “gündüz” gibi aydınlandığını gördü.
Hayret etti!
Nasıl olabilirdi?
Kendisini görürler korkusuyla hemen kendini dışarı attı!
Fakat o da ne?!..
Ortalık yine karardı.
Zifirî karanlık oldu.
Tekrar bahçeye girdi...
O içeri girer girmez ortalık “bir anda” yine aydınlandı...
Yine dışarı çıktı.
Sonra tekrar girdi.
Şaşkın vaziyetteydi.
Nihayet evin penceresine baktığında Seyyid Sâlih hazretlerini gördü.
“Nur” gibi parlıyordu.
Hırsıza hitaben;
“Buyurun, ne isterseniz vereyim. Bir şey almaya geldiyseniz söyleyin” buyurdu.
Hırsız şaşırdı.
Ne diyeceğini bilemedi.
Onun “güneş” gibi parlayan mübarek yüzünü görüp, tatlı sözünü işitti.
Kendisine hayran kaldı.
Yaptığına pişman oldu.
Kalbi değişti.
Huzuruna gitti.
Ve candan tövbe etti...
Ondan sonraki günlerde Onun derslerine giderek ilim öğrenmeye başladı. Talebelerinden oldu ve çok istifade etti.
."Ne buyurursa yapacak mısın?"
08-01-2016 02:00
Seyyid Taha hazretlerinin oğlu Ubeydullah, babasının yerine geçen amcası Seyyid Sâlih hazretlerine talebe olmayıp, diğer halifesi Seyyid Fehim hazretlerine tâbi olmak istedi.
Ama O, istemedi.
Buna razı olmadı.
Ve kendisine "Muhterem babanız, yerine Seyyid Sâlih hazretlerini tayin ettiler. Bu sebeple siz de, biz de onun sohbetine gidip, ona tâbi olmamız lâzımdır” buyurdu.
Lâkin o, kabul etmedi.
Hemen itiraz etti.
Bunun üzerine Fehim-i Arvasi, ona "Mübarek hocamızın kabr-i şerifine gidip soralım. Ne buyururlarsa yapacak mısın?" buyurdu.
O da "yaparım” dedi.
Birlikte kabre gittiler.
Daha hiçbir şey söylemeden, Taha-i Hakkâri hazretlerinin; "Ey Fehim! Ubeydullah'ı, kardeşim Sâlih'e götür” buyurduğunu işittiler.
Ubeydullah işi anladı...
Babasının emrine uydu.
Ve oradan ayrılıp, süratle amcasının huzuruna koştu. Amcası kendisine sarıldı ve sıktı. O anda Ubeydullah'a o kadar muhabbet geçti ki amcası “Ubeydullah’ın muhabbet ateşi, kemiklerimi eritti” buyurdu.
● ● ●
Bir gün bir talebesi, Seyyid Salih hazretlerine gelerek “Ahirette en çetin şey nedir efendim?” diye sordu.
O da cevabında;
“Kul hakkıdır, ama ‘kul hakkı’ deyince yalnız maddî haklar gelmesin hatırına. Mümini çekiştirmek, gıybet ve su-i zan, hatta mümine sert bakmak bile ‘kul hakkı’dır” buyurdu...
.Kabrimi ayak ucuna kazın!"
09-01-2016 02:00
Seyyid Sâlih hazretleri bir zaman hastalandı. Bu, son hastalığıydı. Talebelerini toplayarak her biriyle vedalaştı...
Herkesle helâlleşti.
Vasiyetini bildirdi.
Kabriyle ilgili olarak;
"Kabrimi, ağabeyim Seyyid Taha hazretlerinin kabr-i şerifinin ayak ucuna kazın. Bizden sonra Seyyid Fehim'e tâbi olun” buyurdu.
Kur’ân-ı kerim okunuyordu.
“Allah!” deyip vefat etti...
Sevdiklerine kavuştu...
Vasiyetini aynen yaptılar.
Kabrini, hocasının ayak ucuna kazdılar. Şimdi bu iki kabrin üç taşı vardır. Yani Seyyid Taha hazretlerinin kabrinin ayak ucundaki taş, Seyyid Sâlih hazretlerinin baş taşıdır.
● ● ●
Bu zat bir gün sevdiklerine “Bu dinde en zor iş, doğru yolu bulduktan sonra hep o yolda kalmak, sebat etmek, o yoldan hiç ayrılmamaktır” buyurdu.
Ve ilâve etti:
“Hud suresinde, Efendimize ‘Emrolunduğun doğru yolda yürü, o yoldan ayrılma!’ mealindeki âyet-i kerime inince, Efendimiz aleyhisselâm ‘Hud suresi, sakalıma ak düşürdü’ buyurdular.”
● ● ●
Bir gün de “Kardeşlerim! İki şey olmasaydı, dünyada yaşamaya değmezdi" buyurdu.
“Onlar nedir?” dediler.
Buyurdu ki:
“Biri; seher vakitlerinde tövbe istiğfar etmek, öbürü, ‘Allah dostlarıyla’ beraber olmaktır.”
."Gavs’ın üzerine yağmur yağmaz!"
10-01-2016 02:00
Seyyid Sıbgatullah Hizani hazretlerinin bir talebesi anlatıyor:
"Abdürrahman Tâgi, henüz hocamızın talebesi olmak şerefine kavuşmamıştı ki, hocamızın, ‘zamanın gavsı’ olduğu hakkında tereddüdü vardı. Bir gün kitaplardan ‘gavslık alâmetlerini’ okuyup huzuruna gitmeyi ve bu alâmetlerin onda olup olmadığını anlamak istedi.
Gavs ne demektir?
Öğrenmek istiyordu.
Nihayet bir kitapta;
‘Gavs’ın üzerine yağmur yağmaz’ ibaresini gördü. O esnâda bir talebe geldi ve ‘Hocam Sıbgatullah hazretleri, sizi evlerine davet ediyor’ dedi.
Buna memnun oldu.
Ve birlikte çıktılar...
Seyyid Sıbgatullah, talebeleriyle bir tepe üzerinde beklemeye başladı.
Mevsim ilkbahardı.
Gökte bulut yoktu...
Nihayet misafirler geldi.
Ve bir sohbet başladı.
O anda masmavi olan gökyüzünde ‘bulutlar’ birikmeye, şimşekler çakıp gök gürlemeye; derken şiddetli bir yağmur başladı.
Hem de ne yağmur.
Abdürrahman Tâgi, kitaplardan okuduklarını hatırladı ve dikkatle Sıbgatullah hazretlerini takip etti. Gördü ki, gökten inen yağmur taneleri, mübarek Seyyid'in üzerine inmeden etrafına meyledip yere düşüyor, hiç Onun üzerine yağmıyordu.
Herkes ıslandı.
O, hiç ıslanmadı.
Her şey ortadaydı. Abdurrahman Tâgi bu hâli görünce kalbi değişti ve hocamızın büyüklüğünü kabul ederek en önde gelen talebelerinden oldu...”
.Bizden ne kötülük gördün ki!.."
11-01-2016 02:00
Seyyid Sıbgatullah Hizani hazretlerinin bir talebesi anlatıyor:
“Molla Abdülgafur isminde hocamızın büyüklüğüne inanmayan biri vardı.
Namazı eda ederdi.
Sonra çıkıp giderdi.
Bir gün câminin kapısında birden hocamla karşılaştı.
Hocam o kişiye;
‘Ey Molla Abdülgafur, sen bizden ne kötülük gördün ki, arkamızdan aleyhimizde konuşup gıybetimizi yaparsın?’ diye sordu.
O, hiç cevap vermedi...
Hatta kolundan tutup;
“Bunca insanı aldatıp peşinde koşturduğun yetmez mi ki, beni de onların arasına katmak istersin’ diyerek hocamı itmeye başladı.
Hocam kolunu çekti.
Ve ona öyle bir celâlli baktı ki, Abdülgafur, yıldırım isabet etmiş çınar ağacı gibi birden yere yıkıldı!
Bir müddet öyle kaldı.
Kendine gelince hürmetle hocamın elini öpmeye başladı.
O ‘nefret’ hâli gitmişti.
Yerine ‘sevgi’ gelmişti.
Hocamın elini öperken; ‘Ne olur efendim beni affediniz, yaptıklarıma pişman oldum. Sizin büyüklüğünüzü anlayamadım’ diyordu.
Hepimiz hayret ettik!
Sonra Abdülgafur'a;
‘Ne oldu ki, böyle birden değiştin?’ diye sorduk.
Cevabında;
‘Gavs bana öyle celâlli bakınca başım Arş’a kadar yükseldi, oradan yere düştüm, bu kerameti görünce nasıl pişman olmam?’ dedi...”
.Koca taş aşağıya yuvarlandı!..
12-01-2016 02:00
Seyyid Sıbgatullah hazretleri bir gün talebelerine; “Filân tepeye çıkalım da orada sohbet edelim” buyurdular.
Talebeler sevindiler...
Birlikte yola çıktılar...
Tepenin eteklerine gelince, talebelerden bazıları önden yürüyüp oturulacak yerleri, hocaları tepeye çıkıncaya kadar düzeltmek istediler.
Seyyid Sıbgatullah,
Oğlu ve yakınları,
Abdürrahman Tâgi,
Bu üçü arkada olup, yukarıya doğru yavaşça tırmanıyorlardı.
O anda bir şey oldu...
Önden giden talebelerin birinin ayağının altından koca “bir taş” aşağıya yuvarlanmaya başladı.
Gittikçe hızlanıyordu.
Yapacak bir şey yoktu.
Koca taş, hocaları Seyyid Sıbgatullah hazretlerinin ve diğerlerinin üzerine doğru hızla iniyordu.
Korkuya kapıldılar!
Abdürrahman Tâgi, hocasına zarar gelsin istemiyordu.
Taş ise hızla geliyordu.
Hocasına çarpacaktı.
Hemen kendini öne attı.
Böylece koca taşın, hocasına çarpmasına mâni olacaktı.
Hocasını kurtaracaktı.
Allah yardım etti.
Ve taş, hikmet-i İlâhî tam önlerindeki bir kayaya çarptı.
Ve arkasında kaldı.
Tehlike de ortadan kalktı.
Seyyid Sıbgatullah hazretleri, Abdürrahman Tâgi’nin, canı pahasına yaptığı bu hareketten, son derece memnun olmuştu...
."Gelin imânımızı tazeleyelim"
13-01-2016 02:00
Seyyid Sıbgatullah hazretleri anlatır:
“Bizim yolumuzun esası, sohbet ve muhabbettir.
Sohbet muhakkak lâzımdır. Sohbet; dünya bağlılıklarını keser ve insana hakiki imânı kazandırır.
İşin başı, sohbettir.
İnsan sohbetle yücelir.
Eshabın, birbirlerine;
‘Gelin, Efendimizden bahsedelim de imânımız tazelensin’ sözlerindeki imândan maksat, sohbettir.
Yani ‘Bir miktar sohbet edelim de imânımız kuvvetlensin’ derlerdi.”
● ● ●
Komşu kasabadaki talebelerinden biri hastalanmıştı.
Ölüm döşeğindeyken;
"Ey mübarek hocam, himmetinizi istirham ediyorum" diyerek hocasından yardım istedi.
Zira çok seviyordu.
Ve büyük biliyordu.
Seyyid Sıbgatullah hazretleri, o anda talebeleriyle sohbet ediyorlardı. Bir ara sohbeti yarıda kesip, Abdürrahman Tâgi'yi, o talebesine gönderdi.
O da bu emri aldı.
Hemen yola çıktı...
Kısa bir zaman sonra o hasta talebenin evine vardı ve onu, iyileşmiş, oturuyor gördü.
Sıhhate kavuşmuştu.
● ● ●
Bu zat bazen konuşurdu.
Bazan da sükût ederdi.
Bu yüksek insanların hâllerini bilmeyenler, “acaba niçin bize bir şey anlatmıyor?” deyince;
"Sükûtumuzdan istifade edemeyen, konuşmamızdan da edemez” buyururdu...
.Din kitapları ortadan kalksa da!.."
14-01-2016 02:00
Şeyh Halid isminde “bir âlim” vardı ki, Şark vilayetlerinin adliye müfettişliğini yapardı. Bütün zâhiri ilimlerde İbni Hacer ve Seyyid Şerif Cürcani hazretleri kadar âlim olduğunu söylerdi.
Aslında öyle değildi.
Ama böyle inanıyordu.
Hatta “Bütün din kitapları ortadan kalksa, ben bu ilimleri yeniden ihya ederim” derdi.
İşte bu Şeyh Halid, Seyyid Sıbgatullah hazretlerinin ismini ve nâmını işitmiş, görmek istiyordu.
Niyeti, imtihan etmekti.
Kitapları karıştırdı.
Zor sualler hazırladı. Bunları o büyük veliye sorup güya Onu zora sokacaktı. Şeyh Halid geldiğinde Seyyid Sıbgatullah, onu karşıladı.
İltifatlarla içeri aldı.
Misafir edip ağırladı.
Başköşeye oturttu.
Ve sohbet esnasında bu mağrur şeyhin hazırladığı bütün sualleri, teker teker cevaplandırdı.
Mağrur şeyh utandı!
Ve bu büyük veliye;
"Ey üstadım, beni affediniz, tövbe ettim” diyerek elini öptü ve müfettişliği terk edip Seyyid Sıbgatullah hazretlerinin önünde diz çöktü...
Onun “talebesi” oldu.
Seyyid Sıbgatullah hazretleri ata bineceği zaman derhâl koşar ve sırtıma bassın diye eğilirdi.
O ise buna üzülürdü.
Ve onu bundan meneder, bir daha böyle yapmamasını tembih ederdi.
Ama elinde değildi.
Onu çok severdi.
Ve bu büyük velinin teveccühüyle evliyalıkta yüksek makamlara ulaştı.
.Kıyamette mahcup olmamak için!..
15-01-2016 02:00
Seyyid Sıbgatullah hazretleri bir gün sohbetinde;
“Kardeşlerim! Namazlarınızı vaktinde kılın ki kıyamet günü pişman olmayasınız!” buyurdu.
Ve ilâve etti:
“Efendimiz;
‘Bir namazı vaktinde kılmayarak kazaya bırakan ve eda etmeden önce vefat eden kimsenin mezarına, cehennemden yetmiş pencere açılır ve kıyamete kadar azap çeker’ buyurmuştur.”
● ● ●
Sevdiği bir talebesi anlatır:
“Hocamız bir gün murakabe hâlinde otururken tebessüm ettiler.
Bu hâli ilk gördüğümüz için;
‘Tebessüm etmenizin hikmeti neydi efendim?’ diye sorduk.
Zira merak etmiştik...
Büyük veli bize baktı.
Yine gülümseyerek;
‘Bir talebemiz Botan Çayında başını yıkamış, saçını tararken tarak saçına takıldı. Canı acıyınca bizden yardım istedi. Onun için tebessüm ettim’ buyurdu.”
● ● ●
Bir gün de sohbette;
“Birinin çok nadide inci ve mücevherleri olsa, bunları koyacak bir yer bulamaz. Üstelik hırsız çalmasın diye de türlü çareler arar, hatta bu yüzden uykusu bile kaçar, değil mi?” buyurdu
Dinleyenler;
“Evet efendim” dediler.
Büyük veli;
“İşte imânımız da böyle çok kıymetlidir, onu korumak için tir tir titremeliyiz!” buyurdu.
.Allahü teâlâya hamd olsun ki..."
16-01-2016 02:00
Sultan Âlemgir Han, bir gün Seyfeddin Faruki hazretlerini, bahçesine davet etti. Bahçenin ortasında süslü bir havuz, içinde gözleri elmas, bedeni altından “balık” şekilleri vardı.
O, bahçeye geldi.
Havuzu fark etti.
Ancak o balık şekillerini görünce, sultana "Önce şu putları kırın” dedi.
Hepsini kırıp yok ettiler.
Sultan, “Allah adamlarına” muhabbet beslediği için bu durumlara memnun oluyordu.
Allah’a şükretti.
Ve ellerini kaldırıp;
"Yâ Rabbî! Benim zamanımda böyle evliya yetiştiği için sana sayısız şükürler olsun” dedi.
Onun bir oğlu vardı.
Şehzade Âzam Şah.
Bu büyük velinin sohbetiyle şereflenmek için dergâha geldi. Ancak dergâh çok kalabalıktı...
İçeri girmek zor oldu.
Girdi ama bu arada başından sarığı düştü ve izdihamdan elbisesi bir yerlere takılıp yırtıldı. Muhammed Seyfeddin hazretlerinin feyizli ve bereketli sohbetiyle şereflendi...
Sonra eve geri döndü.
Yaşadıklarını anlattı.
İnsanların, bu büyük veliye karşı duydukları iştiyakı, arzuyu ve gösterdikleri rağbet ve gayreti babasına anlatınca Sultan çok sevindi...
Çok memnun oldu.
Gönlüne huzur doldu.
Ve o sevinçle "Allahü teâlâya hamd olsun ki benim zamanımda sultanların bile huzuruna zorlukla çıkabileceği evliya kullar yarattı” diye şükretti.
."Bu şeyh çok büyükleniyor!"
17-01-2016 02:00
Bir gün Muhammed Seyfeddin-i Fârûkî hazretleri sohbet ediyordu.
Mecliste biri vardı.
Onun hatırından;
"Bu şeyh de çok büyükleniyor” diye geçirdi.
Seyfeddin-i Fârûkî hazretleri, bu hâli Allahü teâlânın yardımıyla sezdi.
Düşüncesini anladı...
Üzüldü tabii.
Ve ona dönüp;
"Benim bu hâlim, Allahü teâlânın kibriya sıfatının, yâni Onun büyüklüğünün tecellisidir” buyurdu...
● ● ●
Halktan biri de vardı.
Seyfeddin-i Faruki hazretlerinin büyüklüğünü inkâr ederek kabul göstermemişti.
O gece rüyasında bir grup gece bekçisi gelip onu şiddetli bir şekilde dövdüler!
O kimse şaşırdı!
“Suçum ne?” dedi.
Dediler ki:
"Allahü teâlânın sevgili kulu olan Muhammed Seyfeddin hazretlerinin üstünlüğünü inkâr ediyorsun.”
Bu korkuyla uyandı!
Yaptığına tövbe etti...
Ve onun talebeleri arasına girdi...
● ● ●
Bir gün bu zata;
“Âhirette en zor şey nedir efendim?” diye sordular.
Büyük zat cevabında;
“Kul hakkıdır. Çünkü Allahü teâlâ kendisiyle ilgili günahları affedebilir, ama ‘kul hakkı’nı affetmez. Alacaklı olsanız da helâlleşin, ahirete bırakmayın. Zira hiç belli olmaz, belki de o haklıdır” buyurdu.
."Kendinizi, vermeye alıştırın!"
18-01-2016 02:00
Seyfeddin-i Faruki hazretleri, bir sohbetinde “Kendinizi, vermeye alıştırın, vermeye alışmayanların, son nefeste işi zordur” buyurdu.
“Niçin efendim?” dediler.
Cevabında;
“Vermeye alışık olmadıkları için ruhlarını da zor verirler. Ölüm meleği, onların ruhlarını, yaş keçeden diken söker gibi çekip alır” buyurdu.
● ● ●
Bir hanım, bir gün bu zata gelerek; “Efendim, ben, Allah’ın rızasını kazanmak istiyorum, ne yapayım?” diye sordu.
Büyük zat;
“Beyinin rızasını kazan” buyurdu.
Ve şunu anlattı ona:
Fatıma validemiz, bir gün Resulullah Efendimizin hanesine gelip ağlamaya başladı!
Efendimiz sordular:
“Kızım niçin ağlıyorsun?”
Arz etti ki:
“Babacığım, bu sabah zevcim Ali’yle konuşuyorduk. Bir kelimem yüzünden kırıldı bana, ben de çıkıp buraya geldim.”
Buyurdular ki:
“Hemen geri dön kızım, beyinden özür dile, bir hanımın beyi ondan razı değilse, Allah da razı olmaz.”
Böyle buyurdu.
Ve sordu ona;
“Ey kızım! Kadın için en üstün amel nedir biliyor musun?”
“Nedir babacığım?” dedi.
Efendimiz;
“Kocasına itaat etmektir. Beyini razı eden kadına müjdeler olsun... Onun bu hâli, bin yıllık ibâdetten üstündür” buyurdu.
.Uhud Savaşında yaşı küçüktü
19-01-2016 02:00
Sehl bin Sa'd (radıyallahü anh), Uhud Savaşı sırasında yaşı küçük olduğu için bu savaşa katılamamıştı. Diğer yaşı küçük Sahabiler gibi Medine'de kalmıştı... Peygamberimizin yaralandığı haberi Medine'ye ulaşmıştı!
Herkes üzgündü!
O da çok üzüldü!
Ve Uhud'a koştu.
Kendisi o günü şöyle anlatır:
“Resûl-i Ekrem’in yaralandığını duyunca çok üzüldük!
Kızı Hazret-i Fatıma bir kalkan içinde “su” getirdi.
Babasının kanlarını sildi.
Bir hasır parçasını yaktı.
Küllerini yaralara koydu.
Bunları bizzat gördüm.”
● ● ●
Sehl ibni Sa'd (radıyallahü anh), hicretin beşinci senesinde yapılan Hendek Savaşına da yaşı küçük olduğu için katılamadı. Çünkü bu sırada on yaşındaydı.
Ama boş durmadı.
Eshap hendek kazıyordu.
O da yardımcı oldu.
Sevgili Peygamberimizin yanından hiç ayrılmazdı.
● ● ●
Kendisi şöyle anlatıyor:
Hendek'te Peygamberimizle hep beraberdim.
Onlar kazıyordu.
Biz küçük yaştakiler de omuzlarımız üzerinde toprak taşıyorduk.
Bir ara Resulullah’ın;
“Yâ Rabbî! Asıl hayat, ahiret hayatıdır, Muhacirle Ensar’ı mağfiretine kavuştur” dediğini işittim.
.Kendini tutamaz, hep ağlardı!
20-01-2016 02:00
Sehl ibni Sa'd (radıyallahü anh), kendisine soru sormak için müracaat edenleri samimi olarak dinlerdi.
Sözlerini kesmezdi.
Bir şey sorarlardı.
Sevgili Peygamberimizden duyduğu hadisleri aşkla, şevkle, içten gelen bir saygı ve edeple anlatırdı.
Bazen duygulanırdı.
Kendini tutamazdı.
Gözyaşıyla ağlardı!
● ● ●
Kendisi şöyle anlatıyor:
Bir kadın, Sevgili Peygamberimize gelip, yanında getirdiği ve kendi eliyle dokumuş olduğu güzel bir elbiseyi uzatarak “Yâ Resulallah! Bunu, sizin için elimle dokudum, ne olur kabul ediniz” dedi.
Efendimiz onu kırmadı.
Ve hediyesini kabul etti.
Hemen içeri girdi...
O elbiseyi giydi.
Sonra dışarı çıktı.
O anda ziyaretine gelenlerden biri, bu elbiseyi görüp “Yâ Resulallah! Bu ne güzel elbise, bunu bana verir misiniz?” dedi.
Efendimiz içeri girdiler.
O elbiseyi çıkardılar.
Ve o kimseye verdiler.
Diğerleri ona sitem edip “Bilirsin ki, Hazret-i Peygamber bir şey isteyeni reddetmez, niçin istedin?” dediler.
O pişman değildi.
Öyle söyleyenlere;
“Ben, bu elbiseyi giymek için istemedim, aksine ben ölünce, bu elbise kefenim olacak” dedi.
Bir süre sonra öldü.
Onunla kefenlediler.
Ve defnettiler...
.İnsanların eline bakma ki…
21-01-2016 02:00
Sehl ibni Sa'd (radıyallahü anh) rivayet ediyor:
Sevgili Peygamberimize biri geldi ve “Yâ Resulallah! Allahü teâlânın ve insanların, beni sevecekleri bir işi bana öğretir misiniz” dedi.
Resul aleyhisselâm;
“Dünyadan yüz çevir ki Allah seni sevsin. İnsanların eline bakma ki insanlar seni sevsin” buyurdu.
● ● ●
Resul aleyhisselâm zamanında “Kuzman” isminde biri, Hayber Savaşı’na iştirak etmişti ve iyi dövüşüp yararlılıklar gösteriyordu.
Mücahitler onu gördüler.
Ve kendisini takdir ettiler.
Onun bu hâlini Resûlullaha da sitayişle anlatıp;
“Onun yaptığı bu hizmeti biz yapamadık" dediler.
Efendimiz dinleyip;
"Fakat o adam cehennemliktir” buyurdular.
Bu sözü işittiler.
Çok hayret edip;
"Yâ Resulallah! Bir kişi Hazret-i Peygamberin safında, Onunla omuz omuza, canla başla çarpışır da nasıl cehennemlik olur?" dediler.
Efendimiz sükût etti.
Kuzman yaralandı.
Ve acısına dayanamayıp intihar etti.
Eshab-ı kiram, Kuzman'ın intihar ettiğini Peygamberimize haber verince, Efendimiz;
"İnsanlar içinde öyleleri vardır ki, cennetlik gibi görünürler fakat cehennemliktirler. Öyle insanlar da vardır ki, cehennemlik gibi görünürler fakat cennetliktirler" buyurdu.
.Cehennemden çok korkardı!
22-01-2016 02:00
Resûl-i Ekrem Efendimiz, bir gün bir topluluğa, dünyanın boş, gerçek hayatın ahirette olduğunu anlatmak için onları bir koyun ölüsünün başına götürdü.
Ve onlara;
"Şu gördüğünüz koyun ölüsünün, sahibi yanında bir kıymeti var mı?" diye sordu.
Orada olanlar;
"Yoktur" dediler.
Efendimiz de;
"Nefsim yed-i kudretinde olan Allahü teâlâya yemin ederim ki, dünyanın, Allahü teâlâ katında ‘sivrisinek kanadı’ kadar bir kıymetli olsaydı, ondan kâfirlere ‘bir yudum su’ içirmezdi" buyurdular.
***
Sevgili Peygamberimiz, bir gün de Eshâbı ile oturuyordu.
Onlara hitâben;
"Ey Eshâbım! Ümmetimden yedi yüz bin kişi cennete girecektir. Bazısı bazısının elinden tutacak, sondakiler girmedikçe öndekiler de girmeyecek. Yüzleri, Bedir gecesindeki ‘dolunay’ gibi olacaktır" buyurdular.
Ardından;
“Cehennemden bir ‘kıvılcım’ bu dünyaya gelse, onun hararetinden bu dünya erir, yok olur” dediler.
Orada “bir genç” vardı.
Cehennemden korkardı!
Efendimiz onu kucakladı.
Bu sırada genç vefat etti...
Efendimiz;
"Bunun teçhiz ve tekfinine bakın. Zira cehennem korkusu onun ödünü patlatmıştır!" buyurdular
.Sepet örüp satarak geçinirdi
23-01-2016 02:00
Selman-ı Farisi (radıyallahü anh), Müslüman olup kölelikten kurtulduktan sonra geçimini sağlamak için ince hurma dallarını toplardı.
Sepet örüp satardı.
Böyle para kazanırdı.
Ve sadaka dağıtırdı.
Resulullah’ın yakınlarındandı.
Çoğu geceler huzurunda bulunur, saatlerce baş başa sohbetinde kalır, çok istifâde ederdi.
Eshab-ı kiram (aleyhimürrıdvan) Efendilerimiz tarafından da çok sevilip hürmet görürdü.
Dünyadan kaçardı.
Paraya rağbet etmezdi.
Çok ibâdet ederdi.
Şöyle ki, ayakta duramayacak hâle gelinceye kadar namaz kılardı.
Yorulunca otururdu.
Diliyle zikrederdi.
Dili de yorulurdu.
Bu defa tefekkür ederdi.
Allahü teâlânın büyükyüğünü, kudretinin sonsuzluğunu, Cehennemin şiddetini düşünüp ağlardı.
● ● ●
Resul aleyhisselâm, bir gün Eshâb-ı kirâmına;
"Bir miktar tefekkür etmek, bin sene ibâdetten hayırlıdır" buyurmuşlardı.
O, bunu biliyordu.
İbâdette yorulsaydı,
Tefekkür ediyordu.
Böyle dinleniyordu.
Sonra kendi kendine;
"Ey nefsim! İyi dinlendin, şimdi kalk, Rabbine ibâdet et" derdi.
Diline de;
“Ey lisanım! Sen de Allahü teâlânın zikrine başla" derdi.
.Ziynet ve süs, Kâbe’ye yakışır
24-01-2016 02:00
Selman-ı Farisi (radıyallahü anh), Müslüman olunca “Kinde” kabilesinden bir hanımla evlendi.
Evlendiği kadının evine girdiği zaman duvarlarına süs eşyalarının asılmış olduğunu gördü.
"Ziynet ve süs, ancak Kâbe-i şerîfe yakışır" dedi.
Ve eve girmedi.
Süsleri kaldırdılar.
O zaman girdi...
Bu defa da hayli eşya görüp “Bunlar kimin içindir?" diye sordu.
"Senin ve hanımın içindir" dediler.
Bu cevabı aldı.
Ve o kimselere;
"Resulullah bana ‘Evinde, yolcunun ihtiyacından fazla şey bulundurma’ diye tavsiye etti" dedi.
Sonra bir hizmetçi gördü.
"Bu hizmetçi kimin?" dedi.
"Senin ve hanımınındır" dediler.
Cevabında;
"Resulullah Efendimiz bana ‘Evinde nikâhlı zevcenden başka kadın bulundurma’ buyurdu" dedi.
Ve onu gönderdi...
Sonra hanımına;
"Sen bana, emrettiğim şeylerde itaat edecek misin?" diye sordu.
Hanımı da;
"Ben seninle, itaat etmek üzere evlendim" dedi.
Bu cevabı aldı.
Çok memnun oldu.
Ve namaza kalktı.
Hanımına da “Sen de kalk!” dedi.
Çok ibâdet edip gözyaşı döktü!
Hanımıyla gayet zahidane bir hayat sürdüler. Eshab-ı Suffe ile beraber, Resulullah’ın önünde “İslâm ilimlerini” öğreniyordu..
.Dört kişi var ki onları seviniz"
25-01-2016 02:00
Selman-ı Farisi hazretleri; senelerce fakirlik ve kölelik içerisinde çektiği sıkıntıları, vahiy pınarının berrak sularından kana kana içip gideriyordu.
Ehl-i Suffe’dendi.
O Resule yakındı.
Hazret-i Âişe "Selman, geceleri uzun zaman Resulullah’ın sohbetinde bulunurdu. Neredeyse Resulullah’ın yanında bizden fazla o kalırdı" buyurmuştur.
● ● ●
Resul aleyhisselâm "Allahü teâlâ bana dört kişiyi sevdiğini bildirdi ve bu dört kişiyi sevmemi emretti. Bunlar; Ali, Ebu Zer, Miktad ve Selman" buyurdular.
Medayin şehri alındı.
Bir vâli gerekiyordu.
Hazret-i Ömer düşündü...
Selman-ı Farisi hazretlerini oraya vâli tayin etti.
İlmi, basireti, vazifesindeki adaleti ve nezaketiyle Medayin halkı tarafından çok sevilip sayıldı.
Çok itibar gördü.
İslâmiyet yayıldı...
Selman-ı Farisi, Hazret-i Ömer zamanında Medayin vâlisiyken “otuz bin kişiye” hutbe okuduğu zaman üzerinde iki parçadan müteşekkil bir “hırkası” vardı.
Başka elbisesi yoktu...
Ne zaman ki vâli oldu.
Ona maaş tayin ettiler.
Maaşını aldığı zaman ondan hiçbir şey harcamaz, hepsini fakirlere dağıtırdı.
Topraktan çanak yapardı.
Üç dirheme satardı.
Biriyle malzeme alır, birini sadaka verir, bir dirhemiyle de geçinirdi.
.Vefat ettiğinde iki yüz elli yaşındaydı
26-01-2016 02:00
Selman-ı Farisi hazretleri, tavanı olmayan bir evde yaşardı.
Medayin'de vâliydi.
Şam'dan birisi geldi.
Yanında bir çuval “incir” vardı.
Selman-ı Farisi'yi tek bir “hırka” ile görünce işçi zannedip;
“Gel şunu taşı" dedi.
O, hiç itiraz etmedi.
Çuvalı yüklenip başladı yürümeye.
Onu tanıyanlar;
"Sen ne yapıyorsun, bu kişi vâlidir" dediler.
Adam üzüldü!
Ve kendisine;
"Kusurumu bağışlayın, tanımadım, çuvalı indirin" dedi.
Hazret-i Selman;
“Hayır, niyet ettim, dediğin yere kadar götüreceğim" dedi.
Adamın evine kadar götürdü.
● ● ●
Bir vakit hastalandı.
Kendisini ziyarete gelen Sa'd bin Ebi Vakkas'a dünyadan ayrılacağını ve bütün servetinin bir “tas” bir “leğen” bir “kilim” ve bir “hasır”dan ibaret olduğunu söyledi.
Medayin'de vefat etti...
İki yüz elli yaşındaydı...
Hanımı anlatır:
Vefatına yakın bana “Evde biraz misk olacak, onu suya koy ve başımın etrafına saç, zira yanıma melekler gelecek” dedi.
Dediği gibi yaptım.
Sonra dışarı çıktım.
Az sonra odadan;
“Esselâmü aleyke ey Allah'ın velisi ve Resulullah’ın arkadaşı!" diyen bir ses duydum...
İçeri girdiğimde ruhunu teslim etmişti.
.Üç şey var ki, beni ağlatır
27-01-2016 02:00
Selman-ı Farisi (radıyallahü anh) gayet az yerdi. Bir sofrada, fazla yemesi için ısrar edildi.
O yine yemedi.
Ve Efendimizin kendisine "İnsanların ahirette çok açlık çekecek olanları, dünyada doyuncaya kadar yemek yiyenlerdir" buyurduğunu haber verdi...
Çok da cömertti...
Gelirinin çoğunu dağıtırdı.
El emeğiyle geçinirdi.
Fakirleri doyururdu.
Onlarla beraber yerdi.
Kendisi çok ihtiyarlamıştı.
Öyle ki elleri titrerdi.
Yine kendi işini kendi görür, kimseye gördürmezdi.
Halk yanına koşup;
"İzin ver, taşıyalım" derlerdi.
Kabul etmezdi.
Ve o kimselere;
"Hayır, ben götürürüm" derdi.
Hâlbuki o yerin vâlisiydi.
Emrinde binlerce kişi vardı.
● ● ●
Kendisi bir gün;
"Üç şey beni ağlatır. Birincisi, Resulullah’ın vefatını düşününce ağlıyorum.
İkincisi, kabirden kalktığımda hâlim ne olur, onu bilmediğim için ağlıyorum" buyurdu.
Dinleyenler;
"Üçüncüsü ne?" dediler.
Cevabında;
"Öldüğümde cennete mi giderim, yoksa cehenneme mi? Eğer ki Cehennneme gidersem hâlim nice olur, bunları düşündükçe ağlıyorum" buyurdu.
.Hangimiz önce vefat edersek!.."
27-01-2016 02:00
Said bin Müsseyyeb (radıyallahü anh) anlatıyor:
Selman-ı Farisi, bana;
“Ey kardeşim! Hangimiz evvel vefat edersek, vefat eden, kendini hayatta olana göstersin” dedi.
Ben de sordum:
“Bu mümkün mü?”
“Mümkündür” dedi.
Ve ardından;
“Müminin ruhu bedeninden ayrılınca istediği yere gidebilir. Kâfirlerin ruhu ise cehennemde, Siccin denen bir yerde hapsedilmiştir” dedi.
Sonra vefat etti.
● ● ●
Yine o anlatır:
“Bir gün kaylule yapıyordum. Yâni öğleden evvel uyuyordum.
Hazret-i Selman'ın geldiğini gördüm.
Selâm verdi ve;
“Tevekkül et, zira tevekkül, güzel haslettir” dedi.
Hazret-i Ali de;
“Selman-ı Farisi, evvelkilerin ve sonrakilerin ilmini bilen, bitmez tükenmez bir denizdir” buyurdu.
● ● ●
Selman-ı Farisi (radıyallahü anh) hakkında, Muhacirlerle Ensar arasında;
“Selman sizden mi, yoksa bizden mi?" diye bir ihtilâf çıktı.
Sevgili Efendimiz;
"Selman bizdendir, yâni Ehl-i Beyt’tendir" buyurdu.
Hadîs-i şerifte;
"Cennet üç kişiye âşıktır. Aliyy-ül- Mürteza, Ammar bin Yaser ve Selman-ı Farisi" buyuruldu.
.Üç şey var ki, beni ağlatır
28-01-2016 02:00
Selman-ı Farisi (radıyallahü anh) gayet az yerdi. Bir sofrada, fazla yemesi için ısrar edildi.
O yine yemedi.
Ve Efendimizin kendisine "İnsanların ahirette çok açlık çekecek olanları, dünyada doyuncaya kadar yemek yiyenlerdir" buyurduğunu haber verdi...
Çok da cömertti...
Gelirinin çoğunu dağıtırdı.
El emeğiyle geçinirdi.
Fakirleri doyururdu.
Onlarla beraber yerdi.
Kendisi çok ihtiyarlamıştı.
Öyle ki elleri titrerdi.
Yine kendi işini kendi görür, kimseye gördürmezdi.
Halk yanına koşup;
"İzin ver, taşıyalım" derlerdi.
Kabul etmezdi.
Ve o kimselere;
"Hayır, ben götürürüm" derdi.
Hâlbuki o yerin vâlisiydi.
Emrinde binlerce kişi vardı.
● ● ●
Kendisi bir gün;
"Üç şey beni ağlatır. Birincisi, Resulullah’ın vefatını düşününce ağlıyorum.
İkincisi, kabirden kalktığımda hâlim ne olur, onu bilmediğim için ağlıyorum" buyurdu.
Dinleyenler;
"Üçüncüsü ne?" dediler.
Cevabında;
"Öldüğümde cennete mi giderim, yoksa cehenneme mi? Eğer ki Cehennneme gidersem hâlim nice olur, bunları düşündükçe ağlıyorum" buyurdu.
.Niye güzel elbise giymiyorsun?
29-01-2016 02:00
Selman-ı Farisi hazretleri (radıyallahü anh), gayet fakîrane yaşardı.
Ebu Vail diyor ki:
Bir dostumla birlikte Selman'ın ziyaretine gittik.
Karnımız da açtı.
Bize arpa ekmeğiyle tuz getirdi.
Arkadaşım;
“Şu tuzun yanında biraz da kekik olsaydı” dedi.
Selman-ı Farisi çıktı.
Matarasını rehin verdi.
Biraz kekik alıp getirdi.
Biz yiyip doyduk.
Arkadaşım dua edip;
“Bize verdiği nimete kanaat ettiğimiz Allahü teâlâya hamdü senâ ederiz” dedi.
Selman dinledi.
Ve şaka yollu;
“Eğer kanaat etseydin, benim matara rehin olmazdı” buyurdu.
● ● ●
Kendisine “Niçin güzel elbise giymiyorsun?" dediler.
Cevabında;
"Kölenin, güzel elbiseyle ne münasebeti olabilir. Cehennemden kurtulursa, kendisine çok güzel ve hiç eskimeyecek elbiseler giydirilecektir" buyurdu.
● ● ●
Selman-ı Farisi hazretlerine bir gün birisi, durup dururken hakaret edip kötü şeyler söylemişti.
Ona döndü ve;
"Eğer ahirette günahlarım ağır gelirse, senin söylediğinden daha kötüyüm. Yok, sevaplarım ağır gelirse, senin bu sözlerinin bana hiç zararı olmaz" buyurdu.
.Bu kimse benim misafirimdir"
30-01-2016 02:00
Selman-ı Farisi (radıyallahü anh), öleceği vakit ağladı!
Yakınları geldiler.
Sebebini sordular.
Cevabında;
"Dünyadan ayrıldığım için ağlamıyorum. Resûl-i Ekrem Efendimiz bana; ‘Dünyadan ayrılırken sermayeniz bir yolcunun yol azığından fazla olmasın’ buyurmuştu. Ben bu tavsiyeye uyamadım, onun için ağlıyorum" dedi.
● ● ●
Bir gün bir misafiriyle bir yere gidiyorlardı.
Bir ara acıktılar
Yiyecek bir şey de yoktu...
Selman-ı Farisi hazretleri, ileride bir geyikle bir kuş gördü.
Onları yanına çağırdı.
Hiç itiraz etmediler.
Hemen yanına geldiler.
O iki hayvana;
"Bu kimse benim misafirimdir, sizi bu arkadaşıma ikram etmek istiyorum" buyurdu.
Boyunlarını büktüler.
Yani “pekâlâ” dediler.
O zat çok hayret etti!
Ve kendisine;
"Ey efendim! Siz geyik ve kuşu çağırdınız. Hiç itiraz etmeyip ve kaçmayıp yanınıza geldiler, ben hayret ettim" dedi.
Selman-ı Farisi de;
"Bunda şaşacak ne var? Bir kimse Allahü teâlânın emirlerine itaat eder, isyan etmezse, Onun mahlûkları da ona itaat eder, isyan etmezler" buyurdu.
.Gidin, beni affetmesini söyleyin"
31-01-2016 02:00
Anadolu'da yetişen ve Anadolu'yu aydınlatan evliyanın meşhurlarından Mustafa Safi Efendi, Bolu'ya, insanları irşat için geldiği ilk sıralarda orada meşhur biri vardı.
Hâfız Kavvam Efendi.
Kendini beğenirdi.
Safi Efendi’yi sevmezdi.
Hatta onu kötülerdi.
Hakkında “dedikodu” yapardı.
Onun bu uygunsuz davranışını, Mustafa Safi Efendi duydu.
Ve hâliyle üzüldü.
Onu huzuruna çağırıp nasihat etti. Böyle şeyleri yapmaktan vazgeçmesini ona tembih eyledi.
Ancak o, terk etmedi.
Bildiğinden şaşmadı.
Aleyhinde konuştu.
Dedikodusunu yaptı.
Ama bir gün geldi!..
Tam o mübarek zatın aleyhinde konuşuyordu ki, dili ağzından dışarıya çıkıp acı acı bağırmaya başladı.
Ordakiler korktular.
Ve bu hâle şaştılar!
“Bu ne hâldir?” dediler.
Ama o anlamıştı...
Hatasını bilmişti.
Suçunu itiraf edip;
“Mustafa Safi Efendi’nin aleyhinde konuştuğum için, ondan gelen manevi bir ok, bana isabet etti. Gidin, beni affetmesini söyleyin” dedi.
Gidip söylediler.
“Çok pişman” dediler.
Ve “affedin” diye rica ettiler.
“Yoksa ölecek” dediler.
Mustafa Safi Efendi;
"Evliyaullahın terbiyesi bazen böyle olur. Onun vefat etmesi, hakkında daha hayırlıdır” buyurdu.
Ve o gün öldü!
.Aman efendim ben kimim ki?"
01-02-2016 02:00
Anadolu'da yetişen evliyanın meşhurlarından Mustafa Safi Efendi’nin türbesi inşa ediliyordu.
Bu işle meşgul olanlar, bu büyük zatın kabri yanında, ona karşı lâzım olan edebi tam göstermiyorlardı.
Ayaklarını uzatıyorlardı.
Edepsizce oturuyorlardı.
Yine bu kabir yanında ayaklarını uzatıp oturdukları sırada, Safi Efendi’nin ruhaniyeti onlara gözüktü.
Acı acı tebessüm etti.
Ve onlardan birine bakıp;
"İbrahim Bey! Sen artık büyüdün de, bizi tanımaz ve saymaz mı oldun?” buyurdu.
O, bu zatı gördü.
Ve kelâmını işitti.
Yerinden fırlayıp “Aman efendim, ben kim omuyorum ki sizi saymayayım” dedi.
Ve uzun uzun ağladı!
Çok gözyaşı döktü!
Ayaklarına kapanıp, affını istedi.
O zât da;
“Peki, affettim” dedi.
Ve gözden kayboldu...
O kişi, kendinden öyle geçmişti ki, ancak affedildiğini öğrenince kendini toparlayabildi.
Artık bu hadiseden sonra türbenin yanına yaklaşırken tâ uzaktan ayakta durarak edep gösterirlerdi.
● ● ●
Bir gün bu zata;
“Efendim, dünya ve ahirette saadetine ne ile kavuşulur?” diye sordular.
Cevabında;
“İki şeyle kavuşulur. Biri; bir ‘Allah dostu’nu tanıyıp onu sevmek, ikincisiyse; dosdoğru kılınan bir namazdır” buyurdu.
."Ey Hatun! Senin sığırın sağdır"
02-02-2016 02:00
Evliyanın büyüklerinden Pîr Muhammed Erzincani hazretlerinin köyünde bir kadıncağızın ineği akşam evine dönmedi.
Kadın, ineğini, Şeyh Muhammed hazretlerinin talebelerinden birinin aldığını zannetti.
Onlara su-i zan etti.
Hatta dergâha gitti.
Bazı sözler sarf etti.
Bunun üzerine Pîr Muhammed Erzincani hazretleri, kadına hitaben "Ey Hatun! Senin sığırın sağdır, dağda kalmıştır, hele yarına kadar sabret” buyurdu.
Dediği gibi de oldu.
Tam seher vaktiydi...
Gerçek ortaya çıktı.
Kadıncağız etrafı gözlerken baktı ki karşıki dağdan bir aslan, kendi sığırını önüne katmış getiriyor.
Gözlerine inanamadı.
Aslan, o sığırı, sahibinin yanına kadar getirip geri gitti.
Pîr Muhammed Erzincani hazretleri oraya geldi.
Sığırı görünce;
"Ey hayvan! Nerede kaldın? Bize ve talebelerimize su-i zan edilmesine sebep oldun” diyerek sitem etti.
Sahibi de oradaydı.
O sığır dile geldi ve;
"Sahibim insafsızdır. Sütümü sağdığı zaman buzağıma bir şey bırakmıyor, ben de daha fazla otlamak için geciktim” dedi.
Kadın bunu işitti.
Aklı başından gitti.
Çok pişman oldu.
Ve Şeyh Muhammed hazretlerinden özür dileyince mübarek zat ona "Ey Hatun! Ben sağ oldukça bu olanları kimseye söyleme” diye tenbih etti.
.Arzu edenler bizimle gelsin!"
03-02-2016 02:00
Evliyanın büyüklerinden Pîr Muhammed Erzincani hazretleri bir yaz günü sabah namazından çıkınca talebelerine "Erzincan'a inmek dileriz. Sevdiklerimizden arzu eden bizimle gelsin” buyurdu.
Kırk talebesini aldı.
Erzincan'a vardı.
Ve talebelerine “Allahü teâlâ bu beldeye yakında bir zelzele takdir etmiştir. Bu belânın geri çevrilmesi için yalvaralım. Umulur ki içimizden birinin duası kabul olur da halk kurtulur” buyurdu.
Ve ibâdete başladılar.
Bir müddet geçtiğinde;
"Kardeşlerim! Şu anda kalbime ‘Ey Pîr Muhammed! Eğer bu belânın geri çevrilmesini istersen bizim yanımıza gelmelisin’ diye ilham olundu” buyurdu.
Mutlu görünüyordu.
Ve yüzü gülüyordu.
Onlara dönerek “Şimdi kim bizimle beraber şehadet şerbetini içmek isterse burada kalsın. İstemeyenlere de izin veriyoruz, dışarı çıksınlar” buyurdu.
Yedi talebesi kaldı.
Diğerleri çıktılar.
O gece “zelzele” oldu.
Câmi-i Kebir yıkıldı! Yedi talebesiyle birlikte Pîr Muhammed Erzincani hazretleri, şehitlik şerbetini içtiler. Câmiden başka hiçbir yerde bir zarar olmadı.
Ahâli bunu öğrendi.
Çok üzüldüler!
Ve “Allahü teâlânın takdiri böyleymiş” deyip Pîr Muhammed Erzincani hazretleriyle yedi talebesini defnettiler.
.Uzun boylu ve nur yüzlüydü
04-02-2016 02:00
Anadolu'da yetişen evliyanın büyüklerinden olan Müştak Baba, uzun boylu, geniş göğüslü, nurani yüzlü, elâ gözlü, çekme burunlu, heybetli, sohbeti hoş bir zattı.
Çok da cömertti...
Vermeyi severdi.
Hakkâri beylerinden olduğu hâlde dünya malı ve rütbelerinden yüz çevirmiş, babalarından kendilerine kalan yirmi yedi köyde ne kadar mal varlığı varsa hepsini terk etmiş, manevi saltanatı, dünya saltanatına tercih etmişti.
● ● ●
Müştak Baba Efendi, elini ne zaman cebine soksa avuç avuç “altın” çıkarır, fakir fukaraya dağıtırdı. Ömrü, insanlara hizmetle geçti.
Muş'ta bulunuyordu.
Bozuk itikatlı biri vardı.
Onun hücumuna uğradı!
Evinde seccadesi üzerinde ibâdetle meşgulken bu zalim kişi gizlice eve girdi...
Ve ibâdet hâlindeki bu Allah dostunu boğarak şehit etti!
Yaşı yetmiş beş idi.
Şehit olmadan önceydi.
Kırk kurban kestirdi.
Hepsinin etlerini şehrin fakirlerine taksim etti.
Fakir fukara, o gün bayram yaptılar.
Büyük zat ellerini açıp;
"Yâ Rabbî! Bu aciz kuluna şehitlik rütbesini ihsan et. Ancak o zaman sevgili kulun hocam Hasan Şirvani hazretlerine kavuşurum” diye dua ve niyazda bulundu...
Duası kabul edildi.
.Efendi hazretleri burada değil ki!"
05-02-2016 02:00
Müştak Kadiri hazretlerinin Erzurum'da konağı ve meyve bahçeleri vardı. Bir zaman İstanbul'a gitti. O sırada Erzurum'daki evinin bahçesinde meyveler olgunlaşmıştı.
Bahçıvan bunu gördü.
Olgunlaşanları topladı.
Ve kendi kendine "Âaah, Müştak Efendi burada olsaydı şu taze meyvelerden ona takdim eder, o da bana bahşiş verirdi” diye düşündü...
O anda “bir ses” oldu.
Müştak Efendi geldi.
Ve ona selâm verdi...
Hâlini hatırını sordu.
Bahçıvan bu hâle çok sevinip topladığı meyvelerden getirip takdim etti. Müştak Baba Efendi, “sedef çakısını” çıkardı.
Bir iki meyve soydu.
Onları afiyetle yedi.
Sonra koynundan bir avuç “altın” çıkarıp bahçıvana bahşiş verdi.
Sonra da geldiği gibi gitti...
Ama çakısını unutmuştu.
Bahçıvan onu gördü.
Çakıyı alıp eve koştu.
Kapıya çıkan hanımına "Efendi hazretleri, çakıyı bahçede unutmuş, onu getirdim” dedi.
Hanım şaşırdı!
Hayretler içinde "Nasıl olur, Efendi hazretleri burada değil ki... Geçen gün İstanbul'a gitmişti, sen de biliyorsun” dedi.
Ve çakıyı alıp sakladı.
Üç ay sonra Müştak Efendi dönüp de hanımı bu hadiseyi ona anlatınca "Bunlar olağan şeylerdir hanım. O çağırdı, ben de gönlü hoş olsun diye gittim, o kadar” buyurdu.
."Bize yabancı gibi bakmayınız!"
06-02-2016 02:00
Nasuhi Efendi, Allah adamlarındandır. Sakız Adası zaferinden sonra dergâhın borçlarını ödemekle meşguldü ki, Sakız’ı fetheden Hüseyin Paşa dergâha geldi.
Ve tevazu gösterdi.
Saygı ve hürmetle bu büyük veliyi konağına davet etti. Muhammed Nasuhi hazretleri, davetini kabul etti.
Konağına varınca Paşa, saygıyla ayağa kalktı.
“Buyurunuz” dedi.
Hürmetle içeri aldı.
İltifatlarda bulundu...
Ancak mübarek zat, Paşa’nın bu hâl ve hareketine hayret etti!
"Bu ne hâldir?” dedi.
Bir mânâ veremedi.
Çünkü Paşa, Nasuhi Efendi’ye daha önce böyle yakınlık göstermez, iltifat etmezdi, şimdi böyle ilgilenmesi dikkatini çekti. Sebebini soracaktı.
Ama lüzum kalmadı.
Zira kendisi anlattı.
Nasuhi Efendiye dönüp;
"Efendi hazretleri! Bize niçin yabancı gibi bakıyorsunuz? Sakız önündeki şiddetli muharebede bize zaferi müjdeleyen siz değil miydiniz?" dedi.
Evet, öyle olmuştu...
Nasuhi Efendi, muharebe ânında donanma komutanı olan Hüseyin Paşa’nın bulunduğu kalyona gelmiş, kendisine zaferi müjdelemiş ve gözden kaybolmuştu...
Paşa bunu biliyordu.
Ertesi sabah geldi.
Dergâhın borçlarını sorup hepsini ödedi. Ayrıca ne gibi ihtiyaçları varsa onları da temin etti ve büyük velinin elini öpüp ayrıldı.
."Allah kerimdir, şifa ihsan eder"
07-02-2016 02:00
Nasuhi Efendi’nin devrinde yaşayan İsa Efendi’nin kızı hastalandı. Hastalık o dereceye ulaştı ki artık ümit kesmişlerdi. İsa Efendi, Nasuhi Efendi’yi çok severdi.
Büyüklüğünü bilirdi.
Sevdiği birini çağırdı.
Ve kendisine "Nasuhi Efendi’ye git, selâmımı söyleyip hâlimi arz et. Ömrümün meyvesi biricik kızımın şifası için dua buyursun” dedi.
O da Üsküdar’a gitti.
Dergâhına vardı ve geliş maksadını arz etti. Nasuhi Efendi bir miktar durakladıktan sonra;
"İsa Efendi’ye selâm söyle. Cenâb-ı Hakk kerimdir, şifa ihsan eder” buyurdu.
Bir de “müjde” verdi.
O kimse geri geldi.
İsa Efendi’nin dergâhına vardığında, kendisine, hastanın kalkıp çorba içtiğini ve kendine geldiğini, iyileştiğini söylediler. Çok sevinip İsa Efendi’nin huzuruna girdi...
Elini öpüp oturdu.
Onu neşeli gördü.
Nasuhi Efendi hazretlerinin selâmını tebliğ edip hastanın iyileşeceğine dair müjdelerini bildirdi. Dergâhta bir “bayram” havası vardı ve herkes seviniyordu.
İsa Efendi’nin kızı iyileşti, ama bu defa Nasuhi Efendi’nin ergenlik çağına ulaşmış olan kızı hastalandı.
Gittikçe ağırlaştı!
Doktorlar aciz kaldılar...
İlâçlar kâr etmedi.
Nasuhi Efendi “Onun için gerekli hazırlıkları yapın, vefat edecektir” buyurdu. O gece kızı vefat etti.
Ertesi günü defnedildi...
."Kızınıza isim koymaya geldik"
08-02-2016 02:00
Allah dostlarından Nasuhi Efendi’nin sevenlerinden birinin bir “kız çocuğu” oldu. Hanımıyla konuşup çocuğun ismini “Fatıma” koymayı düşündüler...
Bu sırada Nasuhi Efendi kapıyı çaldı.
Ev sahibi çıktı.
Hürmetle karşıladı.
Ellerini öpüp;
“İçeri buyurun” dedi.
Nasuhi Efendi içeri girip "Oğlum! Biz, sizin kızınıza isim koymak için geldik” buyurdu.
Ev sahibi içeri geçip durumu hanımına söyledi.
O da çok sevindi...
"Ne iyi olur” dedi.
Çok da duygulanıp;
“Biz aramızda ‘Fatıma’ olsun dedik ama Nasuhi hazretleri ne derse o olsun” dedi.
Bebeği getirdiler.
Nasuhi Efendi’nin kucağına verdiler.
Muhabbetle aldı.
Sağ kulağına ezan okudu...
Sol kulağına da ikamet.
“Fatıma” ismini verdi.
Ve onlara "Allah bilir ya, sizin gönlünüzden de Fatıma ismi geçiyordu değil mi?” buyurdu.
Bu hadise üzerine ona olan muhabbetleri kat kat arttı...
● ● ●
Bir kişi bu zata gelip;
“Efendim, ibâdetlerimin kabul olacağını ümit etmediğim için ibâdet yapmakta bazan gevşek davranıyorum” dedi.
Büyük veli ona;
“Biz kuluz, kabul olacağını bilsek de bilmesek de ibâdet yapmalı ve peşinden istiğfar edip kabul olması için yalvarmalıyız” buyurdu.
."Bu makamda, son vaazımdır!.."
09-02-2016 02:00
Muhammed Nasuhi Efendi, 1718 senesi şaban ayının son haftası, vaazında "Bu makamda son vaazımdır” buyurdu.
Ve cemaate veda etti.
Dergâhlarına geldi.
Onlara da veda etti.
Bunu işiten talebeleri “Herhâlde hocamız Kastamonu'ya gidip oradaki büyükleri ziyaret edecek” dediler.
O hafta hastalandı.
Ramazanın ilk günleriydi...
Bir gece evden çıktı.
Bahçesinde dolaşıyordu ki, hanımı onu görüp "Efendi! Bu gece vaktinde bahçede niçin gezinip durursun?" diye sordu.
O da hanıma baktı.
Tebessüm etti ve;
"Allah bilir ama bu bayramı burada geçirsem gerektir. Kendime yer hazırlıyorum” buyurdu.
Hanımı bunu duydu.
Kederlenip “Niçin böyle söyleyip de yüreğimizi yakarsın” deyince "Takdir-i İlâhi böyle hanım” cevabını verdi.
Aradan günler geçti...
Ramazanın ortası oldu.
Mübarek zat ailesini topladı. Yerine, oğlu Alaeddin Efendi’yi tayin etti ve vasıyetini bildirdi.
Talebelerinden Şami Ahmed Efendi, vefat edeceği gün kendisini ziyarete gelip yanına oturdu.
Hâlini hatırını sordu.
Hürmetlerini arz etti.
Ve "Efendim, bir şeyler yiyip ilâç alsanız” deyince “Oğlum! Cenâb-ı Hakk bilir, ama biz İnşallah bu gece dergâh-ı izzete mülâki oluruz” buyurdu.
Ve o gece vefat etti...
."Arzu eden bizimle gelebilir"
10-02-2016 02:00
Muhammed Nasuhi Efendi (rahmetullahi aleyh), bir ara üç gün müddetle, sevenlerinden birinin daveti üzerine hava değişikliği için Çamlıca civarındaki Bulgurlu'ya gitti.
O kişi anlatıyor:
O, gece yarısı kalktı.
Teheccüd namazı kıldı.
Yanında bulunanlara;
“Bize bugün Üsküdar'a gitmek gerekiyor. Hizmeti yerine getirdikten sonra inşallah yine geliriz. Arzu eden bizimle gelebilir” buyurdu.
Sabah namazını kıldık.
Ve Üsküdar’a yola çıktık.
Yolda karşıdan biri geldi.
Nasuhi Efendi’yi gördü.
Ve ona şöyle arz etti:
“Efendim, ben duacınız da size geliyordum. Sebebi şu ki; Üsküdar'da bir mağarada ‘tek başına’ yaşayan bir zat var... Bana ‘Dünya hayatım bitmek üzeredir... Vefat edersem teçhiz ve tekfinimi Nasuhi Efendi yapsın’ dedi.
Kendisi çok bitkindi.
Ve zor konuşuyordu...
Son olarak;
‘Vefatımı ve vasıyetimi ona bildirmene lüzum yok... Ona Allahü teâlâ bildirir’ dedi.
Ben yine işgüzarlık yapıp geldim. Bu gecenin son üçte birinde vefat etti.”
O böyle anlattı.
Ve öyle de oldu...
Nasuhi Efendi hazretleri, talebeleriyle birlikte Bülbülderesi’ne geldi.
Kabrini kazdırdı.
Cenazesini yıkadı, kefenledi. Namazını kılıp kabre koydu ve telkinini de kendisi verdi.
.Ada, ehl-i İslâm’a nasip oldu
11-02-2016 02:00
Büyük velilerden Şeyh Şaban-ı Veli hazretlerinin torunu olan Nasuhi Üsküdari hazretleri, İslâmiyete tam uyardı.
Haramdan kaçardı.
Allah’tan korkardı.
Şüpheli korkusuyla mübahların çoğunu terk ederdi.
Dünyayı sevmezdi.
Ve ona meyletmezdi.
Çok da ağlardı!
Allahü teâlânın korkusundan gözünden yaş eksik olmazdı!
Osmanlı yiğitleri Sakız adasını Venediklilerden almak için çarpıştıkları günlerdi.
Nasuhi Efendi, o ara Üsküdar'daki dergâhında insanları irşat ediyordu.
Sevdiklerine;
"Elhamdülillah, Osmanlı askeri, Sakız adasını düşmandan geri aldılar. Ada, ehl-i İslâm’a nasip oldu” buyurdu.
Cemaat bunu işittiler.
Pek fazla sevindiler...
Ve o tarihi bir yere kaydettiler.
Birkaç gün geçti...
Fetih haberi geldi.
Ve haber doğrulandı.
Sakız adasının fethine katılan bazı gaziler gelip, fetih sırasında, eli kılıçlı, başı sarıklı, fakat asker kıyafetinde olmayan pek çok yiğitle birlikte Nasuhi Efendi’yi de düşmanla çarpışırken gördüklerini söylediler.
Soruldu ki:
“O, hangi gündü?”
“Filân gündü” dediler.
O günün tarihini söylediler.
Öbür tarihi tutuyordu.
İkisi de aynı gündü...
."Yine de gönlümüz beraberdir"
12-02-2016 02:00
Hazret-i Sevban (radıyallahü anh) köle idi. Resûl-i Ekrem kendisini satın alıp âzât ettiği vakit “Seni âzât ettim, ama gönlümüz beraberdir. Sen, bizim Ehl-i Beytimizden sayılıyorsun" buyurmuştu.
O, buna çok sevindi...
Ve hizmete devam etti.
Resûl-i Ekrem’e olan bu sevgisinden dolayı çok sıkıntılar çekti.
Bir gün bir Yahudi geldi.
Ve Resûl-i Ekrem’e;
"Yâ Muhammed!" diye hitap etti.
Hazret-i Sevban ona;
"Niçin yâ Resulallah demedin?" deyip onunla dövüştü.
Hatta yaralandı!
Hazret-i Sevban "Peygamberimizin mübarek ismini, hürmetsiz söylemeyi günah kabul ederim" derdi.
● ● ●
Hazret-i Sevban, bir gün Resûl-i Ekrem’in huzuruna geldi ve mübarek yüzüne bir süre baktı.
Resul aleyhisselâm;
“Yâ Sevban, nedir bu hâlin? Bir yerin mi ağrıyor?" diye sordu.
Hazret-i Sevban;
"Anam babam sana feda olsun yâ Resulallah! Şuna üzülürüm ki, ben öldüğümde cennete girsem bile sizin dereceniz pek yüksek olacağı için sohbetinizde bulunamayacağım. Bu endişe beni perişan ediyor!" dedi.
O, bu sözü söyledi.
İki âyet nazil oldu.
Âyetlerde mealen "Allahü teâlâya ve peygamberlere imân edenler, ahirette sevdikleriyle beraber olacaklardır" buyuruldu.
O, bunu duydu.
Sevincinden uçacak gibi oldu...
.Bir kimse Allah'a inanıyorsa…"
13-02-2016 02:00
Süheyb-i Rumi (radıyallahü anh) Eshabın büyüklerindendir...
Efendimizin;
"Bir kimse Allah'a ve ahiret gününe inanıyorsa, bir ananın evlâdını sevmesi gibi Süheyb'i sevsin" hadîs-i şerifiyle metholundu.
● ● ●
Ammar bin Yaser (radıyallahü anh), Hazret-i Erkam'ın evinin önündeydi.
Hazret-i Süheyb'i gördü.
Ve ona sordu ki:
"Burada ne yapıyorsun?”
Hazret-i Süheyb dedi ki:
"Sen ne yapıyorsun?”
Hazret-i Ammar da;
"Ben içeri gireceğim ve Hazret-i Muhammed'in sözlerini dinleyip bildirdiği dine gireceğim ve Müslüman olacağım" dedi.
Hazret-i Süheyb;
"Ben de aynı niyetle geldim, haydi birlikte girelim" dedi.
Ve birlikte içeri girdiler.
Efendimizle görüştüler.
Ve Müslüman oldular.
● ● ●
Peygamber Efendimiz İslâmiyet’i tebliğden önce de Hazret-i Süheyb ile konuşur ve birbirlerini severlerdi.
Hazret-i Süheyb imân etti.
İşkencelere maruz kaldı.
Zira kimi kimsesi yoktu.
Müşrikler de zâten garip ve kimsesi olmayan zavallılara çok işkence ederlerdi ekseriya!
Onun da kimsesi yoktu...
Akrabası yoktu...
Dayanağı yoktu...
Onun için müşrikler ona çok zulmeder, konuşamayacak hâle getirinceye kadar döverlerdi!
.Süheyb kazandı, kazandı!.."
14-02-2016 02:00
Hazret-i Süheyb (radıyallahü anh), hicret için Mekke’den çıktı.
Bin türlü sıkıntılarla Medine’ye vardı.
Peygamber Efendimizin mübarek huzurlarına gelince;
"Yâ Resulallah! Hicret etmek için yola çıktığımda, müşrikler beni yakaladılar. Onlara bütün servetimi teklif ettim ve bütün malımı vererek kendimi ve ailemi kurtarıp huzurunuza geldim" diye arz etti.
Efendimiz dinledi.
Ve memnun oldu.
Cevap olarak;
"Süheyb kazandı! Süheyb kazandı!" buyurdular.
Çok sevinmişlerdi.
Ve bir vahiy geldi.
Onun hakkındaydı.
Efendimiz, Eshâba;
"İnsanlardan bir kısmı, Allahü teâlânın rızasını isteyerek Ona ibâdet yolunda canlarını feda ederler" mealindeki âyet-i kerimeyi okudular...
● ● ●
Bir defasında Resulullah Efendimizin de bulunduğu bir mecliste taze hurma ikram edilmişti.
Hazret-i Süheyb de vardı.
Ve o hurmadan yiyordu.
Hâlbuki gözü ağrıyordu.
Efendimiz ona baktı.
Ve latife olarak;
"Yâ Süheyb! Gözlerinde rahatsızlık var, yine de hurma yiyorsun" buyurdu.
Hazret-i Süheyb;
"Yâ Resulallah! Gözümün birisinin yarısı sağlamdır, onun hakkını yiyorum" dedi.
Efendimiz ve orada bulunanlar hoşlanıp tebessüm ettiler.
.Bu belâyı dua gidermez!"
15-02-2016 02:00
Allah adamlarından ve evliyanın büyüklerinden Necmeddin-i Kübra hazretleri, çok kimselerin hidayetine vesile oldu.
Cengiz askeri geldi.
Harezm’e hücum etti!
O vakit talebelerine "Memleketinize gidiniz. Şarktan ‘fitne ateşi’ geliyor. Her tarafı yakıp yıkacaktır. İslâmiyet’te bu kadar zararlı fitne görülmemiştir” dedi.
Müminler üzüldüler!
Ve huzuruna gelerek;
"Efendim, dua buyursanız da bu belâ Müslüman memleketlerinden uzaklaşsa” dediler.
Ama dua etmedi.
"Bu, kaza-i mübremdir, dua bunu gideremez” buyurdu.
Talebeleri Horasan'a gitti.
Kâfirler şehre girdiler.
O da cihada çıktı.
Ve şehit oldu!
Bir kâfirin saçını tutmuş, asla bırakmıyordu. Şehadetinden sonra da kimse o saçı elinden alamadı.
Sonunda saçı kestiler.
O kadar yüksek bir zattı ki Allahü teâlânın aşkıyla kendinden geçmişken bir kimseye teveccüh etse, onu evliyalık derecelerine yükseltirdi...
● ● ●
Bir gün bir tüccar, onu görmek maksadıyla Necmeddin-i Kübra hazretlerinin hanegâhına geldi...
Büyük veliyi gördü.
Huzurunda oturdu.
Necmeddin-i Kübra hazretleri bir teveccüh edip, onu evliyalık mertebesine ulaştırdı.
Sonra da talebe yetiştirmesi için “icazet” verip memleketine gönderdi..
.Kıymetli olmak ister misiniz?"
16-02-2016 02:00
Necmeddin-i Kübrâ hazretleri, bir gün “Eshab-ı Kehf” hakkında sevdikleriyle sohbet ediyordu...
Talebeden biri, kalbinden "Acaba bu devirde sohbeti köpeğe tesir eden kimse var mıdır?" diye düşündü...
Kalbinden geçirdi.
Büyük veli anladı...
Etrafına bakındı.
Tam o sırada uzaklardan bir “köpek” çıkageldi ve bu büyük veliye yaklaşıp kuyruğunu sallamaya başladı.
Necmeddin-i Kübra'nın nazarı o köpeğe isabet edince; köpek derhâl değişti.
Bir hâllere girdi...
Kendinden geçti.
Ve bu “Allah adamının” etrafında “pervane” gibi dönmeye başladı.
● ● ●
Bu zat bir gün, bazı gençlerle sohbet ediyordu.
Onlara;
“Siz Allah katında kıymetli olmak ister misiniz?” diye sordu.
O gençler çok sevinip;
“İsteriz hocam” dediler.
“Öyleyse Allahü teâlânın kıymet verdiğine kıymet verin. Hakiki Müslüman, Allahü teâlânın emirlerine kıymet verir” buyurdu.
● ● ●
Bir gün de sevdiklerine;
“Kendinizi hiçbir Müslümandan üstün bilmeyin, bilâkis her Müslümanı kendinizden daha üstün tutun” buyurdu.
Ve ekledi:
“Her Müslümanı görünce kendi saadetinizi, onun duasını almakta bilin ve kendinizde hakkı bulunanların ‘kölesi’ gibi olun” buyurdu.
.İman eden filozof!...
17-02-2016 02:00
Evliyanın büyüklerinden Muhyiddin-i Arabi hazretlerinin sohbetine bir gün inkârcı bir felsefeci gelmişti.
Bu adam, peygamberlerin mucizelerini inkâr ediyor, filozof olduğu için her şeyi felsefeyle çözmeye kalkışıyordu.
Soğuk bir kış günüydü...
Ortada, mangal vardı.
İçi “kor ateşle” doluydu.
Filozof söze başlayıp "Avamdan bazı insanlar, İbrahim Aleyhisselâm’ın ateşe atıldığını, fakat yanmadığını söylerler. Bu mümkün mü? Zira ateş her şeyi yakar. Çünkü yakma özelliği vardır” dedi.
Muhyiddin-i Arabi;
"Allahü teâlâ Enbiya suresinin 69. âyet-i kerimesinde mealen ‘Biz ateşe, İbrahim'e serin ve selâmet ol dedik’ buyurmaktadır” dedi.
Sonra mangalı aldı.
Onun eteğine boşalttı.
Eliyle de karıştırdı.
Bu hâli gören filozof donup kaldı. Şaşkın vaziyette olanları seyrederken mübarek zat eteğindeki “kor ateşleri” eliyle avuç avuç alıp tekrar mangala doldurdu!
Sonra ona;
"Sen de elini sok!” dedi.
Filozof elini uzattı.
Ve hızla geri çekti.
Az daha eli yanıyordu.
Kafası allak bullak oldu. Ne diyeceğini, ne söyleyeceğini bilemedi?!..
Muhyiddin-i Arabi;
"Ateşin yakıp yakmaması, Allahü teâlânın dilemesiyledir” buyurdu.
Filozof insafa geldi.
“Kelime-i şehadeti” söyledi.
Ve Müslüman oldu...
.Anne babanın mühim vazifesi
18-02-2016 02:00
Evi, Muhyiddin-i Arabi hazretlerinin türbesine çok yakın olan Ahmed Halebi, bizzat gözleriyle gördüğü şu kerameti anlattı:
“Bir gece, Muhyiddin-i Arabi hazretlerini sevmeyenlerden biri, elinde “ateşle” türbeye yaklaştı.
Maksadı belliydi.
Orayı yakacaktı.
Sonra da kaçacaktı.
Ateşi attı, ancak ateş ânında sönüverdi. Adam şaşırdı ve kaçmaya başladıysa da ayaklarının altında âniden ‘bir çukur’ açıldı ve içine düşüp kayboldu...
Gözlerimle gördüm...
Ev halkı meraklandı.
Ve aramaya çıktılar.
Ben gördüklerimi onlara anlattım. Gelip gömüldüğü yeri kazmaya başladılar ve başını buldular. Çıkarmak istedilerse de, uğraşmaları boşa gitti.
Zira çıkmıyordu.
Onlar çekiyorlardı.
O daha çok batıyordu.
Nihayet kurtaramayacaklarını anlayınca, kazdıkları yeri tekrar toprakla doldurup yorgun ve perişan bir hâlde bırakıp gittiler.”
● ● ●
Bir gün bu zata “Efendim, anne babanın, çocuklarına karşı en mühim vazifesi nedir?” diye sordular.
“Dinini öğretmektir” buyurdu.
Ve ilâve etti:
“Hadîs-i şerifte;
‘Ey Eshabım! Her biriniz bir sürünün çobanı gibisiniz. Nasıl ki çoban sürüsünden mes’ulse, siz de emriniz altındakileri cehennem ateşinden korumalısınız’ buyuruldu”
."Her günahtan sonra tövbe et!"
19-02-2016 02:00
Anadolu velilerinden Muhammed Said hazretleri; Cizre Ulu Câmi’de vaaz ve nasihatlere başladı. Pek çok kimse Onun sohbetlerinde hidayete geldi.
Alkolik biri vardı.
Bu zata geldi ve;
"Efendim, tövbe edeceğim, fakat içkiden bir türlü kurtulamıyorum. Zira bu, irademin dışında” dedi.
Büyük zat kalktı.
Ve bir nazar edip;
"Her günahtan tövbe et ve yapmamaya azmet. O zaman içkiyi de içemeyeceksin” buyurdu.
O kişi bu defa;
"Kendimi tutamıyorum” deyince,
Mübarek ciddileşip;
"İç içebilirsen!” buyurdu.
Bu söz, ona öyle çok tesir etti ki, hemen tövbe etti...
Öğle saatleriydi.
Meyhaneye gitti.
Yine içecekti.
Lâkin ne zaman kadehi eline alsa, kadehin içinde Muhammed Said hazretlerinin kamasının ucunu görüyordu.
Meyhaneciyi çağırdı.
Bardağı değiştirdi.
Olmadı bir daha.
Üç defa değiştirdi.
Her seferinde bardağın içinde Muhammed Said hazretlerinin kamasının ucu duruyordu...
Sonunda meyhaneden çıktı ve doğruca onun vaaz verdiği câmiye gitti.
Büyük zat onu gördü.
Ve tebessüm ederek;
"Üç kere yetmedi mi? Bardağını bir daha değiştirseydin kamayla iki parça olurdun” buyurdu.
O da kuvvetli tövbe etti ve ömrünün sonuna kadar bu tövbesini bozmadı.
.Otuz iki yaşında şehit edildi
20-02-2016 02:00
Büyük âlim ve veli Muhammed Sıddık Arvasi, Seyyid Fehim Arvasi hazretlerinin oğludur.
“Otuz iki” yaşında Ermeniler tarafından şehit edildi!
Abdülmecid Efendi der ki:
Benim yazım düzgündü.
Hocamız Abdülhakim Efendi, Muhammed Sıddık'ın hilâfetnamesini bana yazdırdı.
Bunu yazdırdıktan sonra bizimle bir hafta hiç ilgilenmedi.
Muhammed Sıddık Efendi;
“Herhâlde benim bir kabahatim oldu” diye üzülüyordu!
Başını kaldıramıyordu.
“Ne hata yaptım?” diyordu.
Abdülhakim Efendi, bana;
"Muhammed Sıddık'a söyle, yarın atına binsin ve buralardan gitsin” buyurdu.
Kendisine söyledim.
O da yola çıktı...
Ve ayrılıp gitti...
Çevkan Suyunun yanına vardığı sırada Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretleri, ardından gidip onu geri çağırdılar. Koluna girip iki âşık gibi beraber yürüyerek geri geldiler.
Herkes onlara bakıyordu.
Muhammed Sıddık'a hilâfetnamesini verip, onunla halkın gözleri önünde çok fazla ilgilendi.
Çok iltifatlar etti.
Ve uğurlayıp gönderdi...
Ona, önce gösterdiği sert muameleye temasla;
"Her şeyi tamamdı, ancak kalbinde ‘Seyyid Fehim Arvasi hazretlerinin oğluyum’ diye bir nokta vardı, onu da sildik” buyurdu.
.Duanın kabul olacağı anlar...
21-02-2016 02:00
Büyük âlim ve veli Muhammed Sıddık Arvasi hazretleri Van'da müftü olduğu sırada Birinci Dünya Savaşı çıktı.
Bir gün Mejingir (Yukarı Kaymaz) köyünde Mejingir Suyu kenarında kollarını sıvamış abdest alıyordu.
Sağ ayağını yıkadı.
Solu yıkayacaktı.
Ermeniler onu gördü.
İki kişiydiler.
Saklandıkları yerden ateş edip Muhammed Sıddık Efendi’yi vurdular. Atılan kurşun sağ omuzundan girip sol böğründen çıktı.
Vurulduğunu hissetti.
Belindeki silâhı çekti.
Bir Ermeni'yi öldürdü!
Öbürünü de yaraladı.
Yetişen Müslümanlar da o yaralının cesazını verdiler...
Muhammed Sıddık hazretleri birkaç saat sonra şehit oldu!
O ara nasihat etti.
Vasiyetini yaptı...
Kabr-i şerifi, Mejingir köyündedir.
Fehmi Efendi adında fazilet sahibi bir oğlu vardı.
O da 1969 senesinde vefat etti...
Kabri, babasının kabri yanındadır.
Keramet sahibi bir veliydi...
● ● ●
Bir gün bu zata;
“Efendim, duanın kabul olacağı anlar var mıdır?” diye sordular.
Buyurdu ki:
“Elbette vardır. Farz namazlardan sonra, Kâbe-i şerifi ilk görünce ve mümin mümini görünce, yapılan dualar kabul olur. Onun için müminle karşılaşınca selâm veriyoruz. Zira selâm, en büyük duadır.”
.Allah’ın kullarına yardım edin
22-02-2016 02:00
Anadolu'da yetişen meşhur velilerden Misali Baba, Osmanlı Sultanlarından Dördüncü Murad Han’la görüşmüştür. Bağdat Seferi sırasında ziyaretine gelen Sultana, kış mevsiminde koynundan, yeni açılmış taze “bir gül” çıkarıp vermesi sebebiyle “Gül Baba” lâkabıyla anılmaktadır.
Kabr-i şerifi, Niğde'de.
Güllüce köyündedir.
Köy, ismini ondan almıştır.
Yakınındaki kubbeli türbede, misafirlerin aydınlanması için konulan gaz lâmbaları ve gaz yağı, bir gece biri tarafından çalınmak istendi.
Hırsız bunları aldı.
Ama içeride mahpus kaldı!
Ve dışarı çıkamadı...
Zira tam çıkacağı sırada türbe kapısı âniden kapandı. Açmak için ne kadar uğraştıysa da açamadı.
Aldığı şeyleri yerine koyunca kapı kendiliğinden açıldı.
Tekrar niyetini bozdu.
Onları tekrar aldı.
Yine çıkamadı...
Zira kapı kapanmıştı.
Bu sefer akıllanıp aldıklarını yerine koydu, pişman olup tövbe edince; kapı tekrar açıldı. Şaşkın vaziyette çıkıp gitti!
● ● ●
Misali Baba bir sohbetinde “Kardeşlerim! Allah’ın kullarına yardım edin” buyurdu.
Ve ekledi:
“Hadîs-i şerifte Peygamberimiz aleyhisselâm (Bir mümin kardeşinin bir ihtiyacını karşılamak için giden kimseye, her adımı için ‘yetmiş sevap’ verilir ve ‘yetmiş günahı’ affolunur) buyurdu.”
."Bu bulgurla askere pilav yap!"
23-02-2016 02:00
Osmanlı Sultanı Dördüncü Murad Han, Bağdat Seferine giderken Misali Baba'nın bulunduğu köyün yakınında bir yerde ordusunu istirahate çekmişti. Bu sırada çevreyi dolaşan Sultan, Misali Baba’nın köyüne uğradı.
Bir “kulübe” gördü.
Gidip kapısını çaldı.
Kapı hemen açıldı.
Ve Sultanı, nur yüzlü bir mübarek zat karşılayıp tebessüm ederek içeri aldı. Onun, velilerden olduğunu fark eden Sultan, hürmetle huzurunda oturup bir müddet sohbetini dinledi.
Duasını da aldı.
Ve ayrılıp gitti...
Ancak Misali Baba, Sultana birkaç avuç “bulgur” ve bir torba da “saman” verdi. Sultan “Bunlar nedir?” gibilerden bakınca “Bulgur ordun için; saman da atların için” dedi.
Sultan bunları aldı.
Ordusuna döndü.
Aşçıbaşını çağırıp;
“Bu bulgurla askere pilav yap!” diye emretti.
Bulgur pilav olurken gitgide artıp o kadar çoğaldı ki kazanlar dolusu olup bütün orduyu doyurdu.
Saman da atlara yetti.
Sultan, Misali Baba'nın bu kerameti üzerine tekrar huzuruna gitti. Ona bazı hediyeler verdi. Misali Baba, Sultanın hediyesine karşılık, elini koynuna sokup yeni açılmış bir “gül” çıkardı...
Sultana verdi.
Gül mevsimi değildi.
Sultan bunu gördü.
Misali Baba’nın duasını aldı, elini öptü ve ayrıldı. Misali Baba'nın duası bereketiyle tarihte benzeri az görülen bir zafer kazandı.
."Bana öyle bir şey öğretin ki!.."
24-02-2016 02:00
Hirat'ta yetişen âlim ve büyük velilerden Mevlâna Abdurrahman Câmi hazretleri; şöhret ve itibar kazanmaktan kaçar, halkın övmesine ve yermesine ehemmiyet vermezdi. Daima namazda oturur gibi otururdu.
İnsanlar ona giderdi.
Kederlerini unuturlardı.
Ferahlık duyarlardı.
Sofrasında misafir olmadan yemek yemez, hizmetini görenlerle beraber yemekten zevk alırdı.
● ● ●
Bir kimse Molla Câmi'ye gidip “Bana öyle bir şey öğretin ki kalan ömrümde onu yaparak Cenâb-ı Hakk'ın rızasını kazanayım” dedi.
O da cevaben;
"Hocam Sadüddin-i Kaşgari'ye de aynı suali sordular. Mübarek sağ elini kalbinin üzerine götürüp ‘Bununla meşgul olun!’ dedi. Yani kalbinizden ‘kötü huyları’ çıkarıp,‘iyi huyları’ yerleştirin demek istedi” buyurdu.
● ● ●
Molla Câmi hazretleri, bir gün birine "Ne iş yapıyorsun?" diye sordu.
O kimse de;
"Hamdolsun huzur ve afiyetteyim. Dünyayı terk ederek bir köşeye çekildim, cenâb-ı Hakk'ın zikriyle meşgul oluyorum” dedi.
Molla Câmi;
“Huzur ve afiyet bu değildir kardeşim” buyurdu.
Adam şaşırdı:
“Ya nedir efendim?”
Cevaben;
“Huzur ve afiyet, nefsin itminana kavuşmasıdır. Nefsini îmâna getir de, ister bir köşede otur, ister insanların arasında” buyurdu.
.Bir bakışa, bir tokat!..
25-02-2016 02:00
Mevlâna Câmi hazretlerinin bir talebesi anlatır:
Bir gün hocamın mübarek cemalini ve tatlı sohbetini arzulayarak huzuruna gitmek için yola koyuldum. Yolda karşıma, fevkalâde güzel “bir kadın” çıktı.
Gayriihtiyari baktım...
İstemeyerek gördüm.
Bu, günah değildi.
Ama güzelliği kalbime işlemişti. İkinci defa bakmanın günah olacağını bile bile başımı çevirip bir daha bakmak istedim. İşte o anda bir el, şiddetli “bir tokat” vurdu bana!
Öyle ki; canım yandı!
Gözümden kan aktı.
Ama hak etmiştim.
“Yabancı bir kadına” bakmanın cezasını hemen görmüştüm.
Kan durduktan sonra hocamın bulunduğu mescide gittim. Yanındaki kimselere nasihat ediyordu…
Bir kenara oturdum.
Dinlemeye başladım.
Hocam bana baktı.
Sonra cemaate dönüp buyurdu ki:
“Birisi buraya gelirken güzel ‘bir kadın’ görmüş. İkinci defa bakayım derken o anda ‘bir el’ belirip, kendisine şiddetli bir ‘tokat’ vurmuş! Tokadın dehşetinden gözünden kan akmış! O esnada gaipten ‘Bir bakışa bir tokat, ikinciye ikinci tokat!’ diye bir ses duymuş...”
● ● ●
Hocam bunu anlattı.
Sonra bana baktı.
Ve gülümseyerek;
“İnsan, harama bakmaktan gözünü korumalı ki, ona el uzatmasınlar” buyurdu.
.Padişahın şahitliğini kabul etmedi!..
26-02-2016 02:00
Osmanlı Devletinin ilk Şeyhülislâmı ve büyük veli Molla Fenari hazretleri, Bursa’da kadıyken bir dâvâda Sultan Yıldırım Bayezid Han’ın şahitliğini kabul etmedi.
Sultan sordu:
“Sebep nedir?”
Buyurdu ki:
“İslâmiyet’in aradığı şahitlik şartlarından biri sizde yoktur.”
Yine sordu ki:
“O hangi şart?”
“Cemaate gelmiyorsunuz. Dinimizde, cemaatle namaz kılmayı terk edenin, mahkemede şahitliği makbul değildir” buyurdu.
Sultan bunu dinledi.
Kendisine hak verdi.
Ve hemen sarayının yanına bir cami inşa ettirerek, beş vakit namazı, hep cemaatle kılmaya başladı.
● ● ●
Bir gün de bazı gençler bu zata geldiler ve “Dinimizi nereden öğrenelim?” diye sordular.
Buyurdu ki:
“Dininizi ‘Allah dostları’ndan, Ehl-i Sünnet âlimlerinin kitaplarından öğreniniz. Bu büyüklerin kitabını okuyan, hem dinini doğru olarak öğrenir, hem de feyiz alır.”
Sordular ki:
“Feyiz nedir efendim?”
“Feyiz, nur demektir” buyurdu.
Ve daha açıklayıp;
“Yani bu kitapları okuyanın kalbi temizlenir, nurlanır ve parlar. Çünkü o büyüklerin kalbindeki ‘feyizler’ kitaplarına sinmiştir. Okuyanlar, satırlar arasında onları görür ve o feyizlerden istifade ederler” buyurdu.
."Rabbimden ümidim şudur ki!.."
27-02-2016 02:00
Bursa'da müderrislik ve kadılık yapan Molla Fenari hazretleri, ipekçilik yaparak nafakasını temin eder, kazandığı paralarla çok hayrat ve hasenatta bulunurdu...
Ömrü sona yaklaştı.
Gözlerine perde geldi.
Sultanın bir veziri vardı.
İsmi Hacı İvaz Paşa olan bu vezir, bir konuda Molla Fenari'ye kızmış ve gözleri görmez olunca, hırsından "Dilerim o âmâ ihtiyarın namazını ben kıldırayım” demişti.
O, bunu duydu.
Ve buyurdu ki:
"Ol kimse cahildir. Cenaze namazını kıldıramaz. Rabbimden ümidim şudur ki; bana şifa buyurup onu âmâ eyleye ve onun namazını ben eda edeyim.”
Bir müddet geçti...
Gece “bir rüya” gördü.
Efendimiz ona “Taha suresini tefsir et" buyurdu. O da, “Yüksek huzurunuzda, Kur’ân-ı kerimi tefsir etmeye gücüm olmadığı gibi gözlerim de görmüyor” dedi.
Server-i âlem, mübarek “hırkasından” bir parça “pamuk” çıkarıp mübarek tükrüğüyle ıslattıktan sonra gözlerinin üzerine koydu.
Molla Fenari uyandı...
Pamuğu, gözlerinin üstünde buldu.
Usulca onu aldı.
Ve görmeye başladı.
O pamuğu saklayıp; “Öldüğümde, bunları gözlerimin üzerine koyun” diye vasıyet etti.
Bir müddet geçti...
O vezir “kör” oldu.
Sonra vefat etti. Cenaze namazını Molla Fenari hazretleri kıldırdı..
.Zeki ve celâlli Şehzade!..
28-02-2016 02:00
Osmanlı âlimlerinden, büyük veli Molla Gürani hazretleri zamanında Şehzade Mehmed (Fatih), bu sırada Manisa'da emîr idi. Babası İkinci Murad Han, oğlunun yetişmesi ve eğitilmesi için pek çok âlimi ona hoca olarak göndermişti.
Şehzade zeki ve celâlliydi!
Yâni ele avuca sığmıyordu...
Onun için giden hocalar, onu bir türlü derse yanaştıramadılar. Bu sebeple Padişah, bu oğlunu yetiştirecek “heybetli” bir muallim arıyordu. İşte Molla Gürani’de bunlar vardı.
Hem heybetliydi!
Hem de vakur...
Sultan, Onun bu hâlini görünce, bu iş için onu tayin etti. Onu iyi bir eğitimden geçirmesini söyledi, “Gerekirse dövebilirsin” dedi.
Ve Manisa'ya gönderdi...
Molla Gürani geldi.
Ve vazifeye başladı.
Şehzade Mehmed'in (Fatih'in) yetişmesi için gerektiği şekilde davrandı. Hırçınlık yaparsa, vakur ve sert tutumuyla, onu yatıştırdı.
Hatta bir gün ders yapıyordu.
Şehzadeye sertçe bakıp;
“Darabtühu te'dîben" dedi.
Ona da bunu tekrarlattırdı.
Bu ibare, “Terbiye için onu dövdüm” mânâsına geliyordu ki bu tutum karşısında Şehzade Mehmed derslere devam edip kısa zamanda Kur’ân-ı kerimi hatmetti.
Ve ilim öğrendi.
Padişah buna sevindi...
Çok memnun oldu.
Ve hocası Molla Gürani hazretlerine bol miktarda mal ve para hediye gönderdi..
.Yalan söyledin ey yalancı!.."
29-02-2016 02:00
Bir gün Gavs-ül âzam Abdülkâdir-i Geylani hazretleri, sıcağın tesiriyle pek fazla susamıştı.
Ama içecek “su” yoktu...
Zira çölün ortasındaydı.
Hakk teâlâ ona bir “bulut” gönderdi...
O, buluttan bir “yağmur” boşandı.
Kana kana içip ferahladı...
O ara bir “ışık” belirdi.
O, buluttan bir “ses” duydu...
Kendisine hitap ediyordu.
Kulak verip dinledi ki;
“Ey Abdülkâdir! Ben, senin hâlıkınım. Bütün haram şeyleri, sana helâl kıldım” diyordu.
O, bu sesi işitti.
Ve hiddetlenip;
“Kezzebte yâ kezzab!” buyurdu.
Yani “Yalan söylüyorsun ey yalancı!” dedi.
Zira ona böyle hitap eden, Şeytan'dı.
Şeytan bu defa;
“Ey Abdülkâdir! Sana benim vesvesem hiç tesir etmedi. Hâlbuki ben bu yolla, nice tasavvuf ehlini aldatıp doğru yoldan çıkarmıştım” dedi.
Oğlu merak edip;
“Babacığım, onun şeytan olduğunu nasıl bildin?” diye sordu.
Gavs-ı âzam;
“Çok kolay” buyurdu.
“Nasıl kolay babacığım?”
Oğluna bir baktı.
Ve ona şefkatle;
“Evlâdım! O mel'un bana ‘Ey Abdülkâdir! Her günahı sana helâl kıldım’ dedi. Hâlbuki bu dinin sahibi olan Resulullah Efendimiz bile her haramdan kaçmıştı. Allahü teâlâ haramı Ona bile helâl kılmazken bana helâl kılar mı? İşte bundan anladım” buyurdu.
."Kendinizi üstün görmeyin!"
01-03-2016 02:00
Molla Gürani hazretleri; heybetli, vakur ve sarsılmaz bir ilim haysiyetine sahipti!
Uzun boylu, gür sakallı, doğru ve açık sözlüydü. Vezirleri adlarıyla çağırır, Sultanın huzuruna girince yüksek sesle selâm verirdi.
Bir arefe günüydü...
Sultan, Molla Gürani'ye bir haberci göndererek "Yarın bayramı kutlamak üzere teşrif eder misiniz” diye ricada bulundu.
O, bu haberi aldı.
Ve o haberciye;
"Yağışlı günlerdir, her yer çamur. Gelirsek, kılık kıyafet değiştirmek icap eder. Yarın bizi bağışlasınlar. Biz uzaktan dua ederiz. Bayramı uzaktan kutlayalım” dedi.
Haberci geri döndü.
Bunu Sultana iletti.
Padişah, haberciye "Biz, ancak onların gelmesiyle bayram yaparız. Her şeye rağmen gelmelerini bekliyoruz” dedi.
Ve üzerlerinin çamur olmaması için sarayın selâmlığına kadar atıyla girmesine izin verildi.
● ● ●
Bu zat bir gün sevdiklerine “Kendinizi hiç kimseden üstün görmeyin. ‘Allah dostları’; kendilerini hiç kimseden üstün görmezler ve böyle olduğuna inanırlardı” buyurdu.
Sordular ki:
“Açıkça günah işleyen fasıklardan da mı üstün görmezlerdi efendim?”
Buyurdu ki:
“Evet, bir Müslümanı görünce ‘Benim saadete kavuşmam, bu kardeşimin kalbini kazanmakla ve duasını almakla olabilir’ diye düşünürlerdi.”
.Rabbimden ümidim odur ki..."
02-03-2016 02:00
Molla Gürani hazretleri, vefat ettiği sene kış geldiğinde iyice halsizleşti. İstanbul'daki konağına göçüp yatak hazırlanmasını istedi.
Kuşluk namazını kıldı.
Kıbleye dönerek sağ yanı üzerine yattı. O gün kendisinden Kur’ân-ı kerim ve kıraat ilmi öğrenen hâfızların toplanmasını istedi.
Onlara haber gitti.
Yanında toplandılar.
Talebelerine "Üstünüzde olan hakkımı ödeme zamanı bugündür. İkindi vaktine kadar üzerime Kur’ân-ı kerim okuyunuz” dedi.
Hâfız talebeleri;
“Başüstüne” dediler.
Ve okumaya başladılar. Vezir Davud Paşa, Molla Gürani hazretlerinin hâlini görünce ağlamaya başladı!
Molla Gürani baktı.
Ağladığını gördü!
"Niye ağlarsın ey Davud!" dedi.
Davud Paşa "Sizi böyle zayıf görünce kendimi tutamadım” dedi.
Molla Gürani;
"Sen kendi hâline ağla! Ben, dünyada huzur içinde yaşadım. Rabbimden ümidim odur ki; ‘son nefesimde’ de selâmette olurum” dedi.
Rahat görünüyordu.
Sonra o vezirlere;
"Bayezid Hana selâm söyleyin. Adalet üzere olup kulları himaye etsin. Namazımı kıldırsın ve borçlarımı, defnimden önce ödesin" dedi.
Öğle namazının vakti girdi.
Îma ile eda etti.
"İkindiye ne kadar var?" dedi. O esnada müezzin “Allahü ekber” diye ezana başlayınca, o da "Lâ ilâhe illallah" diyerek vefat etti..
.Siz, bunun öleceğini sandınız!"
03-03-2016 02:00
Muhammed Masum-i Faruki hazretlerinin büyük oğlu Muhammed Sıbgatullah, daha beş-altı aylıkken şiddetli bir hastalığa yakalandı.
Hekimler aciz kaldı.
Çare bulamadılar.
Ölecek zannettiler. Nihayet nabzının atması bile hissedilemez olmuştu.
Ebeveyni cenaze hazırlıklarına, başladılar.
Bu haber İmâm-ı Rabbâni hazretlerine ulaşınca hemen torununun yanına geldi.
Örtüsünü kaldırdı.
Yüzüne dokundu.
Ve tebessüm ederek "Bâbâ! Annene-babana yaptığın naz yetişir. Onları üzdüğün yeter... Haydi kalk artık. Kalk ki rahat bir yemek yesinler ve huzurla uyusunlar” buyurdu.
O, bunları buyurdu.
Çocuk gözlerini açtı.
Ve ağlamaya başladı!
Sonra hareketlendi, mırıldandı ve etrafa gülücükler saçtı.
Velhasıl tamamen iyileşti.
İmâm-ı Rabbâni, oğlu Muhammed Masum’a dönüp "Siz, bunun öleceğini sandınız, ben ise bu evlâdımı, yetişip kemale gelmiş, olgunlaşmış, sakalları beyazlamış, binlerce insan huzurunda oturmuş istifade ediyor görüyorum” buyurdular.
● ● ●
Muhammed Sıbgatullah hazretlerine “Dünya sevgisinden kurtulmak nasıl olur efendim?” diye sordular.
Cevabında;
“Bunun için ahirette işe yarayan işlere yapışmak, yani İslâmiyet’in iyi olarak bildirdiği işleri yapmak lâzımdır” buyurdu.
.Aniden bir gürültü koptu!..
04-03-2016 02:00
Kayyum-i Zaman Muhammed Sıbgatullah hazretleri, Emk beldesinde, o memleketin kadısının evinde misafir bulunuyordu.
O sırada kadı evde yoktu...
Âniden bir gürültü koptu...
Kavga sesleri geldi.
Nihayet bin kişi kadar olduğu tahmin edilen bir kalabalığın, Kadı Efendi'nin evini yağmaya geldikleri anlaşıldı. Kadının ailesi ve yakınları çok korktular!
Ağlamaya başladılar!
O anda bir şey oldu...
O hırçın kalabalık, birden geri çekilmeye başlayıp birbirlerine girdiler. Ağlama ve feryat sesleri yükseldi! Çoğunun başı kesilip yere düştü!
Çil yavrusu gibi dağıldılar...
Ve gözden kayboldular…
İyi de kimdi bunlar?
Maksatları neydi?
Meğer zamanın kadısını çekemeyen “fitneci” insanlar toplanmış, karışıklık çıkarmak ve Kadı Efendi’ye zarar vermek için gelmişler.
Onlardan biri geldi.
Ve şöyle anlattı:
“Biz Kadı Efendi’nin evine yaklaştığımızda, beyaz sakallı, heybetli ve nurani bir zat gördük. Elinde uzun bir kılıç vardı. Onu her sallayışında onlarca baş yere düşüyordu! Kaçanlar kurtuldu, gerisi telef oldu.”
Merak edip sordular:
“Kimdi o zat?”
“Tanımıyorum” dedi.
“Nasıl biriydi?” dediler.
O zaman tarif etti.
Evet, tarife göre; o şahsın Kayyum-i Zaman Muhammed Sıbgatullah hazretleri olduğu anlaşıldı... Hâlbuki kendisi o sırada o evde namaz kılıyordu.
.Öyle pınarlar vardır ki...
05-03-2016 02:00
Bir kimse şöyle anlatır: Kayyum-i Zaman hazretleri (rahmetullahi aleyh); bir zaman Kabil'e gelmiş, benim evimde misafir kalıyordu.
Benimse ayaklarımda “nikris” denen bir rahatsızlık vardı.
Bu sebeple doktorlar soğuk su içmemi yasaklamışlardı.
Mevsim yaz idi.
Hava çok sıcaktı...
Hararet oluyordu.
Kayyum-i Zaman hazretleri bir gün bana dönüp;
“Öyle pınarlar vardır ki, suyu kardan soğuk olur. Bu yakınlarda böyle bir pınar var mı?” diye sordu.
Ben cevaben;
“Yoktur efendim” dedim.
Bana bir baktı.
Ve tebessümle;
“Görmeden cevap verme, kalk, o pınarı ara” buyurdu.
Olmadığını biliyordum.
Lâkin emirlerine uymuş olmak için aramaya çıktım.
Daha kapıdan çıkar çıkmaz bir “pınar” gördüm az ileride.
Hemen oraya koştum.
Yerden kaynıyordu.
Sütten beyazdı.
Kardan soğuk...
Eğilip avucumla içtim.
Gayet nefis su idi.
Evden bir kap getirdim.
Doldurup kendilerine arz ettim.
Ve merak içinde;
“Efendim, burada hiç böyle bir su yoktu. Bu, zât-ı âlinizin himmetiyle hâsıl oldu” dedim.
Allahü teâlâya şükretti.
Bu pınara, “Nur Pınarı” ismini verdi.
O pınar, uzun yıllar öylece aktı...
.“Kıtlık ve veba salgınından perişan olduk”
06-03-2016 02:00
Kayyum-i Zaman hazretlerinin zamanında Hindistan’da büyük bir “kıtlık” vaki oldu ve uzun zaman devam etti. Aynı zamanda “veba salgını” da başgösterdi.
İnsanlar bunaldı.
Huzurlarına gelip;
“Efendim bu ‘kıtlık’ ve ‘veba’ salgınından perişan olduk! Dua buyursanız da bu belâdan kurtulsak” diye ricada bulundular.
Ona yalvardılar.
Büyük veli;
“Sabredin!” buyurdu.
O günden sonra ne zaman gökte “bir bulut” görülse, insanlar Kayyum-i Zaman’ın huzuruna gelir;
“Havada bulut var, acaba yağmur yağacak mı?” derlerdi.
O zat da dinler ve;
“Bu bulutta yağmur yok” derdi.
Ama bir gün geldi.
Ve etrafındakilere;
“Gökyüzündeki bulutu görüyor musunuz?” diye sordu.
İnsanlar baktılar.
“Evet gördük” dediler.
Ancak o bulut, yağmur bulutuna benzemiyordu. Hiç ümitlenmeyip “bundan yağmur yağmaz” dediler.
Büyük veli, onlara;
“Bu, her tarafı yağmurla dolduracak bir buluttur” buyurdu.
Gerçekten öyle oldu.
Bulut gittikçe büyüdü.
Ve her tarafa yayıldı...
Derken gök gürültüsü, ardından rüzgâr, şimşek ve nihayet “bir yağmur” başladı ki, insanlar da doydu suya, hayvanlar da.
Üç gün üç gece yağdı.
“Kıtlık” da bitti, “veba” da...
.Hastalığı kendi üzerine çekti!..
07-03-2016 02:00
Kayyum-i Zaman hazretlerinin kıymetli oğlu Meyan Şeyh Ehlullah “sıtma” hastalığına yakalandı.
Bir sene geçti.
Ama iyileşmedi.
Doktorlar aciz kaldıklarını söylediler.
Büyük veli üzüldü.
Bir gün dergâha geldi.
Ve talebe arasına girip;
"Sevgili oğlumun hastalığı çok uzadı, üstelik de gittikçe ağırlaşıyor. Hastalığı kendime çekip, bundan sonraki ağrılarını ben yüklenmek istiyorum” buyurdu.
Vaktâ ki böyle buyurdu.
Çocuk sıhhat buldu.
İyileşip ayağa kalktı.
Bu defa kendisi hastalandı.
İki sene kadar hasta yattı.
Sonra şifaya kavuştu...
● ● ●
Bir gün bazı sevdikleri;
“Efendim, kıyamette cehennem azabından kurtulmak için acaba ne yapmak lâzımdır?” diye sordular bu büyük veliye.
Cevabında;
“Önce itikadı düzeltmeli, sonra fıkıh bilgilerini öğrenip yapmalıdır. Yani farzları, vacipleri, hatta sünnet ve müstehapları yapmak, helâli ve haramı gözetmek ve İslâmiyet hududunun dışına taşmamak lâzımdır” buyurdu.
● ● ●
Bir gün de “Efendim şehid olmak için ne yapalım?” diye sordular.
Cevabında;
“Ehl-i Sünnet âlimlerini ve evliyâları seven ve İslâm’a hizmet eden mümin, yatağında ölse bile şehiddir” buyurdu.
."Ona arz edersen, kurtulursun!"
08-03-2016 02:00
Kayyum-i Zaman hazretlerinin muhlis talebelerinden olan “Gülendam” isimli bir zat şöyle anlatır:
Şeytan bana çok musallat olur, lüzumsuz hayal ve düşüncelerle beni meşgul ederdi.
Beni günaha sürüklerdi.
Ama ben istemiyordum.
Ve çok üzülüyordum!
Bir gün ‘can kulağım’a “Sen, Kayyum-i Zaman'ın talebesisin. Bu derdini niçin ona açmıyorsun? Ona arz edersen kurtulursun” diye bir ses geldi.
Bir gece teheccüde kalktım.
Ve bunu Ona arz ettim.
Hocam beni dinledi.
Bu hâlime acıdı.
Ve şefkatle bakıp;
“Korkma, şeytan senden ümidini kesti” buyurdu.
O anda kalbimde bir ferahlama hissettim ve o günden sonra bir daha musallat olmadı...
● ● ●
Kayyum-i Zaman'ın talebelerinden birisi huzuruna gelip "Efendim, bizim bahçede bir ağaç var, meyve vermiyor” diye arz etti.
Büyük veli;
“Pekâlâ” buyurdu.
Ve asasını ona verip "Bunu o ağacın gövdesine dokundur, inşallah meyve verir” buyurdu.
O talebe, asâyı aldı.
Ağaca dokundurdu.
Kendisi bu hususta;
"Allahü teâlâ hocamın hürmeti ve asasının bereketiyle ağacı meyveyle donattı ve bu hâl, bütün şehirde ‘darb-ı mesel’ oldu, herkes ondan bahsederdi” demiştir.
."Onun her hâli İslâmiyet’tir"
09-03-2016 02:00
Kayyum-i Zaman'ın halifelerinden Sufi Abdüllatif-i Kabili anlatır:
Üstadım Kayyum-i Zaman Muhammed Sıbgatullah hazretlerini çok görmek istiyordum.
Bir gün arzum şiddetlendi...
Yerimde duramıyordum.
Ancak ben Kabil'deydim, O ise Serhend şehrindeydi. Birden hatırıma geldi ki, yüksek babası Muhammed Masum hazretleri, bir talebesinin daveti üzerine “bir anda” Serhend'den Kabil'e gelmişti.
Bunu hatırladım.
Hocam da büyük veliydi.
Tam babası gibiydi.
O da gelebilir ve bu zavallı âşığı şereflendirirdi. Bu lütuf, onun kereminden beklenir, diye düşündüm... Bu düşünce içinde çarşıya doğru gidiyordum ki birden hocamı gördüm.
Gülerek geliyordu...
Ellerine kapandım.
Hürmetle öptüm.
O da benim alnımdan öptü. Ayaküstü bir müddet sohbet ettik, sonra gözden kayboluverdi...”
● ● ●
Bir gün bazı gençlere “Kendinize, Peygamber Efendimizi örnek alın. Çünkü Onun her sözü, her hâli İslâmiyet’tir” buyurdu.
Gençler dinliyordu.
O ise devam etti ve;
“Onun herhangi bir sözüne, hatta oturuşuna, kalkışına, bakışına itiraz etmek, 'küfür’dür. Çünkü O, açık duran bir Kur’ân-ı kerimdir. Kur’ân-ı kerimin yaşayan şeklidir. Cenâb-ı Hakk’ın razı olmadığı bir söz, bir fiil, bir hareket ve bir bakış, Onda olmaz” buyurdu.
."Hepsini pişiremedim efendim"
10-03-2016 02:00
Kayyum-i Zaman Muhammed Sıbgatullah hazretleri henüz gençken babası Muhammed Masum hazretleri hacca gidiyordu...
Yanlarında talebelerinden bir kısmıyla Muhammed Sıbgatullah da vardı ve kafilenin ekmek ve su ihtiyaçlarını temin vazifesi ona verilmişti.
Bir müddet gittiler.
Sonra mola verdiler.
Hizmetçiler, Sıbgatullah'a "Hamur hazır, fakat etrafta çalı çırpı olmadığı için ateş yakıp ekmek pişiremiyoruz. Arkadaşlar da acıktı, şimdi ne yapacağız” dediler.
O, hizmetçilere;
"Hamuru getirin!” buyurdu.
Koşup getirdiler.
Hamuru eline aldı.
"Kimse gelmesin, ben bunları şu tümseğin arkasında pişirip getireyim” dedi ve oraya gitti.
Orada başını açtı.
Bir parça hamur aldı.
Başına koyunca çabucak pişiverdi.
Bir daha koydu.
Onu da pişirdi.
Bir daha, bir daha, böylece bütün hamuru pişirip ekmek yaptı. Bitmesine az kalmıştı ki talebeden biri “Gidip bakayım, ekmeği ne ile pişiriyor?” deyip yanına geldi.
Bu vaziyeti gördü.
O ise başını örttü ve hiçbir şey belli etmeden “sıcak ekmekleri” ve artan “hamuru” alıp babasının yanına geldi ve "Odun kâfi gelmedi, hepsini pişiremedim efendim" dedi.
Babası gülümsedi.
Ve ona tebessümle;
“Şu arkadaş gelmeseydi odun yetişecekti değil mi?" buyurdu...
."Hastalığının şifası bunlardadır"
11-03-2016 02:00
Kayyum-i Zaman Muhammed Sıbgatullah hazretlerini çok seven bir kimse, ağır bir hastalığa yakalanmıştı.
Doktora gitti.
İlâç kullandı.
Ama şifa bulamadı.
Bir akşam derdini arz etmek ve kendisinden dua istemek üzere bu büyük velinin yüksek huzuruna geldi. Kayyum-i Zaman o sırada yemek yiyordu.
Onu da içeri aldı.
Sofraya buyur etti.
Ve tebessüm ederek “Tam üzerine geldin, ne iyi ettin, bu yemeklerin hangisinden yemek istersin?" buyurdu.
Adam yemeklere baktı.
Hepsi de ona yasaktı.
Zira doktor, ona “Şu şu yemekleri yeme!” demişti.
Cevap olarak;
"Efendim, hepsinden de yemek isterim. Çünkü hepsini de çok seviyorum. Ama ne yapayım ki doktor bana perhiz verdi” dedi.
Tesadüf bu ya...
Doktor da oradaydı.
Perhizi o vermişti...
Büyük veli doktora dönüp "Bu yemekler ona zarar verir mi?" diye sordu.
Doktor, edeple;
"Tıp bilgimize göre zarar verir, hatta öldürebilir” diye arz etti.
Büyük veli, hastaya;
"Sen ona bakma, bu yemeklerden ye, zîra hastalığının şifası bunlardadır” buyurdu.
Adam çok sevinip;
“Başüstüne” dedi.
Oturup iştahla yedi.
Ve tamamen iyileşti...
.Kötü huylu insan nasıl olur?
12-03-2016 02:00
Vaktiyle iyi kalpli biri, çıkar evinden.
Bir dostunu ziyarete gider.
Yolda yorulur ve acıkır.
Bir fırından “ekmek” ister.
Ancak parasını evde unutmuştur.
Ne yapsın? Fırıncıya;
“Üzerime para almamışım, sonra versem olur mu?” der.
Fırıncı, inanmaz. Üstelik içinden;
“Bıktım bu yalancılardan” der.
Bir ekmeğin içine zehiri doldurur, bu zavallıya verir.
Bir şeyden haberi yoktur garibin.
Zehirli ekmeği alıp ayrılır.
Az ileride rastlar “genç” birine.
Askerliği bitmiş, dönüyormuş evine.
Gencin çok aç olduğunu öğrenir.
Ekmeğini ona verir ve yoluna devam eder.
Genç ise ekmeği yer, eve gider.
Gider, ama başlar zehirin tesiri.
Zangır zangır titrer her yeri!
Ev halkı merak ve telâş içindedir!
Zira genç, ölüm döşeğindedir.
Ne yapacaklarını bilemezler.
Genç, “son nefeslerini” verirken “Yolda ekmek aldım birinden, ne olduysa onu yedikten sonra oldu” diye mırıldanır.
Genç, o fırıncının oğludur.
Fırıncı, bunu duyunca başlar dövünmeye!
“Eyvâh, o zehiri ben koymuştum ekmeğe, ben ne ettim... Oğlumu kendi elimle zehirledim’ der.
Bin pişmandır yaptığına.
Ama ne fayda! Ne kadar pişman olsa, ne kadar üzülse de içten.
Artık faydasızdır. Geçmiştir iş işten.
."Peygamber efendimizin kabrini aç!"
13-03-2016 02:00
Tâbiinin büyüklerinden Kâsım bin Muhammed (rahmetullahi aleyh), çok alçak gönüllü idi.
Bir gün bir “köylü” geldi.
Huzuruna girdi...
Ve "Sen mi daha çok biliyorsun, Salim bin Abdullah mı?" diye sordu.
O da "Salim çok iyidir” dedi.
Başka şey söylemedi.
● ● ●
Kâsım bin Muhammed hazretleri şöyle anlatıyor:
Resulullah Efendimizin Eshabından birinin gözleri “kör” oldu.
Ziyarete gittiler.
Sebebini sordular.
O da cevabında;
“Ben, bu gözlerle Sevgili Peygamberimizin güzel yüzünü görmekle şerefleniyordum. O, şimdi yok... Allah'a yemin ederim ki Yemen'de, Tübâle beldesinin geyiklerinden birinin güzel gözlerini verseler, artık istemem” dedi.
● ● ●
Kâsım bin Muhammed hazretleri diyor ki: Bir gün halam Hazret-i Âişe'nin yanına vardım. Ona “Ey Anacığım! Bana, Peygamber Efendimizin kabrini aç” dedim.
“Peki açayım” dedi.
Ve hücre-i saadeti açtı.
Üç kabir gördüm.
Pek yüksek değillerdi.
Yerle beraber de değillerdi.
Peygamberimizin kabr-i şerifi, hepsinden ilerideydi. Hazret-i Sıddık'ın başı, Fahr-i Kâinat’ın mübarek sırtı hizasında; Hazret-i Ömer'in başı, Resulullah’ın ayağı hizasındaydı.
.Vallahi her şeyi bilmiyorum"
14-03-2016 02:00
Tâbiinin büyüklerinden Kâsım bin Muhammed hazretleri, fıkıh ilminde de yüksek bir âlimdi.
Yine de korkardı!
Bir şey sorulsaydı.
Hemen fetva vermezdi.
Ve o soranlara;
“İnsanın, Allah’ı bildikten sonra cahil yaşaması, bilmediği şeyde fetva vermesinden hayırlıdır” buyururdu.
Ona bir mesele sorarlardı.
“Bilmiyorum!” derdi.
Israr ederlerdi.
O zaman da;
“Vallahi her şeyi bilmiyorum... Bilseydim sizden saklamazdım. Bildiğini saklamak caiz değildir” derdi.
● ● ●
Kâsım bin Muhammed hazretleri şöyle anlatıyor:
“Âdetim üzere bir gün sabah namazını kıldıktan sonra halam Hazret-i Âişe’yi ziyarete gittim.
Kuşluk kılıyordu.
Kulağımı verdim.
Zamm-ı sure olarak;
‘Allah, lütfedip bizi kavurucu azaptan korudu’ meâlindeki âyet-i kerimeyi tekrar tekrar okuyor, ağlıyor ve yine aynı âyeti okumaya devam ediyordu...
Biraz bekledim.
Namazı bitmedi.
Az daha bekledim.
Yine bitmedi. Bir işim vardı, ‘onu hâlledip de geleyim’ dedim.
İşimi bitirip döndüğümde yine aynı hâlde, aynı âyet-i kerimeyi tekrar tekrar okuyup ağlamakta olduğunu gördüm.”
."Niyet ettiğin şey güzeldir"
15-03-2016 02:00
Sultan Hasan'ın devlet adamlarından “iki kişi” İbrahim Gülşeni hazretlerini ziyarete geldiler.
Onları içeri aldı.
Hâl hatır sordu.
Sonra birine bakıp "Niyet ettiğin şey güzeldir, fakat buradaki malından değil, köyden gelecek olandan ver” dedi.
Sonra öbürüne baktı.
Ve kızgın olarak;
"Niçin gusletmeden buraya geldin? Kalk git, gusül abdesti al da öyle gel!” buyurdu.
İkisi de şaşırdılar!
Meğer birincisi; kendi yerine, hacca vekil gönderecekmiş. Düşündüğü bir kimsenin bu işi yapıp yapamayacağı hakkında tereddüt ediyordu. Vereceği paranın helâlden olup olmadığında da şüphesi vardı.
Adam bu kerameti gördü.
Sultan Hasan'a gitti.
Ve olanları anlattı.
Sultan, İbrahim Gülşeni hazretlerinin büyüklüğünü daha iyi anladı ve onu memnun etmek için Kadı Hasan'la bazı hediyeler gönderdi.
Kadı Hasan geldi.
Hediyeleri arz etti.
Ancak büyük veli, hediyeleri kabul etmedi. Kadı, kabul etmesi için ısrar ediyordu ki, "Kadı Efendi! Israrı bırak da çabuk evine koş, kitapların yanıyor!" buyurdu.
Kadı hızla eve koştu.
Gördü ki ev yanıyor.
Su döküp söndürdü.
Meğer mangaldan sıçrayan ateşle kütüphanesi yanmaya başlamış. Az gecikseydi evi de, kitapları da yanacaktı.
."Bu koku, cennet kokusudur!"
16-03-2016 02:00
İbrahim Gülşeni hazretlerinin oğlu Ahmed Hayali, babasından otuz yedi sene sonra vefat etti... İbrahim Gülşeni'nin türbesine defnedildi.
Kabrini kazıyorlardı.
Güzel bir koku yayıldı...
Gönül ehli olanlar “Bu koku, cennet kokusudur” dediler.
Birisi o kabre indi.
Çıkıp şöyle anlattı:
İbrahim Gülşeni'nin kabrini açtım. Aradan “otuz yedi” sene geçmesine rağmen cesedi, gömüldüğü gibi taptaze duruyordu...
Selâm verdim.
“Aleyke selâmullah!” diye cevap verdi. Ahmed Hayali'nin cesedini kabre koyup çıktım. Üzerimdeki bütün yorgunluk gitmişti.
***
İbrahim Gülşeni hazretlerine bir gün talebeleri "Efendim, kabirdeki ölülerin azap veya nimet içinde oldukları bilinir mi?" diye sordular.
“Bilinir” buyurdu.
Ve şöyle anlattı:
Allahü teâlânın sevdiklerinden biri, bir kabre uğradığında, kabirdekinin azap içinde olduğunu gördü. Aradan bir müddet geçtikten sonra tekrar aynı kabristana geldi.
O kabre uğradı.
Ve teveccüh etti.
Önce gördüğü azabın kaldırılmış olduğunu gördü. Hayret ederek düşünceye daldı! O anda gaipten “can kulağı”na bir hitap geldi.
Merak edip dinledi.
“Bu mevtanın küçük bir çocuğu vardı, annesi onu Kur’ân-ı kerim öğrenmeye gönderdi. Çocuk ‘Besmele’yi öğrenince babasının azabı kaldırıldı” diyordu.
."Oltana ilk takılan şey ne olursa!.."
17-03-2016 02:00
Fakir bir adam oltayla “balık” tutuyordu bir gün. Padişah da oradan geçiyordu. Bu garibe;
“Oltana ilk takılan şey ne olursa, sana onun ağırlığınca ‘altın’ vereceğim” dedi.
Oltaya bir “kemik” takıldı.
Ortası da delikti.
Hükümdar “Ne yapalım, şansın bu kadarmış” dedi ve saraya geldiller.
Sultan, adamlarına;
“Bu balıkçıya, elindeki kemiğin ağırlığınca ‘altın’ verin!” dedi.
“Başüstüne” dediler.
Ve o kemiği alıp, terazinin bir kefesine koydular. Öbür kefeye de "altın liralar" koymaya başladılar.
Bir, beş, on.
Yirmi, elli, yüz...
Ama hayret!.. Kemiğin bulunduğu kefe, yerinden oynamıyordu. Hâlbuki "üç beş altını” zor tartardı görünüşte.
“Altın” koymaya devam ettiler.
Kefe doldu.
altınlar taştı.
Ama "kemik" tarafı bir milim bile oynamadı. “Bunda bir sır var” dediler.
Bir âlim çağırdılar.
Hadiseyi anlattılar.
Ve “Bu işin sırrı nedir?” diye sordular.
Âlim kemiği aldı.
Şöyle bir bakıp;
“Bu kemik, açgözlü bir insanın göz çukurudur. Bunu tartmak için ‘bütün hazineyi’ koysanız, yine tartamazsınız” dedi.
“Neden?” deyince;
“Çünkü bu, doymaz, bunu ancak bir avuç ‘toprak’ doyurur” dedi.
Hemen koştular.
"Bir avuç toprak" getirip öbür kefeye koydular. Kefe ânında yukarı kalktı!..
.Bu suyu sakla, lâzım olacak!.."
18-03-2016 02:00
Kayyum-i cihan Muhammed Seyfullah hazretleri bir gün abdest aldı.
Ve hizmetçisine;
“Bu abdestten artan suyu sakla, şifâ için ihtiyaç olacak” buyurdu.
Biraz sonra kapı çalındı.
Ve huzuruna birini getirip;
"Bu kimseyi yılan soktu, ölmek üzeredir" dediler.
Hizmetçisine;
“O suyu getir!” buyurdu.
Getirince, o suyu alıp yılanın soktuğu yere eliyle sürdü. Biiznillah adam şifaya kavuştu...
● ● ●
Muhammed Seyfullah hazretlerinin cenazesini yıkayan kimse şöyle anlatmıştır:
“Yıkama işi bitince, yüzüyle işaret yapıp ayaklarını gösterdi.
Bakınca gördüm.
Az yer kuru kalmış.
Orayı da yıkadım.
Sonra namazını kılıp kabrine indirdik.
Mübarek yüzünü kıbleye karşı çevirecektim ki kendisi çevirdi.
Yüzünde, görülmedik bir ‘nur’ parlıyor ve gittikçe artıyordu ki akıl onu anlayamaz.”
● ● ●
Muhammed Seyfullah hazretlerinin kabr-i şerifi, Ruşeni Hindi Mescidi yanındadır.
Vefat etmeden bir gün önce sevdikleriyle buraya geldi.
Bir yere oturdu.
Uzun sohbet etti.
Sonra orada olanlara "Burası yakında, kâmil ve mükemmil bir zatın mekânı olacak” buyurdu.
Az sonra vefat etti...
Ve o yere defnedildi.
.Tabipler tedavide aciz kaldı!
19-03-2016 02:00
Bir defasında Timur Şah hastalandı.
Bir türlü çare bulunamadı. Nihayet Kayyum-i Cihan hazretlerine haber gönderip;
"Tabipler tedavisinde aciz kaldı, zât-ı âlinizin himmetini beklemekteyiz” dediler.
Kayyum-i Cihan;
“Çaresi var” buyurdu.
“Nedir?” dediler.
"Esferze bitkisinden bir miktar ilâç yapıp üç gün yutsun, inşallahü teâlâ şifa bulur” buyurdu.
Tabipler bunu duydu.
Ama akıllarına yatmadı.
Ve söz birliğiyle "Onun hastalığı soğuk sebebiyle olmuştur. Eğer ‘esferze’ bitkisinden yapılan ilâç verilirse ölümüne sebep olur. Ama mademki Kayyum-i Cihan böyle buyurmuş, bir tecrübe edilsin” dediler.
Ve harekete geçtiler.
Timur Şah'ın tabibi meşhurdu. Diğer doktorlara "Hayır, tecrübe etmeyelim. Bu ilâç fayda yerine zarar verir, hatta ölümüne sebep olabilir. Bunu tecrübe etmek bir canla oynamaktır” dedi.
Şaşırıp kaldılar...
Durum bu zata bildirildi.
Mübarek zat kalktı.
Biraz "esferze otu” aldı.
Kendi eliyle ilâç hazırlayıp Timur Şaha gönderdi ve "Hiç endişelenmeyin. Bu ilâcı üç gün kullanırsa inşallah sıhhate kavuşur” buyurdu.
Timur Şah onu kullandı.
Biiznillah şifa buldu.
Bu hâle, kendisi ve bütün tabipler hayret ettiler! Kayyum-i Cihan hazretlerinin ilim ve marifet sahibi bir veli olduğunu anlayıp sohbetine katıldılar...
.Gücün yettiği kadar ikram et!..
20-03-2016 02:00
Büyük âlim, veli ve mücahit İbrahim bin Şehriyar hazretleri, “Kazeruni” ismiyle meşhur oldu.
Cömert bir zattı.
Kerem sahibiydi...
Misafirperverdi. Maddi yönden zayıf olduğunu bilen babası, ona “Oğlum! Sen fakirsin, gelen misafirleri ağırlama gücün yok... Bunda acz içine düşmeyesin” dedi.
Kazeruni onu dinledi.
Ama cevap vermedi...
Derken ramazan geldi.
Cömertliğiyle tanınmış olduğundan bir gün kalabalık bir misafir topluluğu geldi evine. Ancak mübarek zatın evinde ikram edecek bir şey yoktu... “Ne yapsam?” diye düşünürken bir kimse geldi ve;
“Bunu alın” dedi.
“Nedir bunlar?”
“Ekmek, muz ve incir, misafirlere ikram edersiniz” deyip gitti.
Hâlbuki o kimseyi tanımıyordu.
Babası bunu gördü.
Ve oğluna;
"Gücün yettiği kadar insanlara ikram et, korkma, Hakk teâlâ seni yalnız bırakmaz” deyip memnuniyetini bildirdi.
● ● ●
Bir gün, bu veli zata; “Efendim, Allahü teâlânın sevdiği kullar nasıl olur?” diye sordular.
Mübarek zat;
“Hadiselerin değişmesi, onların ahlâklarını değiştirmez. Başkalarının ayıplarına bakmaz, daima kendi ayıp ve kusurlarını görürler. Kendilerini hiçbir Müslümandan üstün bilmez, hepsini kendinden üstün görürler” buyurdu...
.Ondan manevi yardım istediler...
21-03-2016 02:00
“Kazeruni” diye meşhur olan Şeyh Ebu İshak hazretleri zamanında mücahitler, Rumlarla savaşırken zor durumda kalmışlardı.
Hemen hocaları Kazeruni'nin ruhaniyetinden yardım istediler.
O anda mescitteydi.
Âniden ayağa kalktı.
Ve asâsını eline aldı.
Hızla mescitten çıktı, atına atlayıp süratle uzaklaştı. Bu esnada mücahitler heybetli bir “süvari”nin, tozu dumana katmış geldiğini gördüler.
O süvari hızla geldi.
Düşman içine daldı.
Ve darmadağın etti.
Bu hâl, Müslümanların kalplerine kuvvet verdi. Nihayet hocalarının yardımıyla düşmana gâlip geldiler.
Kazeruni hazretleri de mescide döndü ve yerine oturdu.
Talebeleri Ona;
“Efendim ne oldu? Bir an mescitten çıkıp kayboldunuz, sonra geldiniz, merak ettik” dediler.
Mübarek yorgundu.
Onlara cevaben;
"İslâm ordusu Rum diyarında küffarla çarpışıyordu. Yardım istediler, imdâda gittim” buyurdu.
Çok hayret ettiler!
O günü ve saatini kaydettiler.
İslâm ordusu döndü.
Bu hâli sorduklarında şöyle anlattılar:
“Kâfirlerle savaşıyorduk.
Bir ara zor durumdaydık ki hocamızdan yardım istedik.
Hemen imdâdımıza yetişti.
Onun gelmesiyle moral bulduk.
Böylece küffâr hezimete uğradı.
Ve biz galip geldik...”
.Buraya kadar boşuna gelmişim!"
22-03-2016 02:00
Ebu İshak Kazeruni hazretlerinin zamanında, Basra'da Yahya bin Hasan adında bir mescit imamı vardı.
Şeyh Kazeruni hazretlerini ziyarete geldi bir gün.
Sabah namazı vaktiydi...
Bu zatın mescidine girdi...
Büyük veli imamdı.
Ona uyarak namaza durdu.
Kazeruni hazretleri, okuduğu uzun bir surede bir âyeti unutarak okumadı.
O, bunu fark etti.
Ve tuhafına gitti.
Kendi kendine "Yazıklar olsun bana! Buraya kadar boşuna yorulmuşum. Tâ Basra'dan buraya, bu adamı ziyarete geldim. Bir sureyi bile doğru okuyamıyor” dedi.
Geldiğine pişman oldu.
Nihayet namaz bitti.
Dua edildi.
Kazeruni hazretleri, o kimseyi yanına çağırıp "Gördüğünüz gibi biz böyle hata işleyip duruyoruz. Çünkü Âdemoğluyuz. Âdemoğlu hatadan, yanılmaktan, unutkanlıktan kurtulamaz” buyurdu.
O, bu sözleri dinledi.
Mahçup oldu, utandı!
Ve bu büyük velinin ellerine kapanıp özür diledi ve affını diledi.
● ● ●
Bu zat bir sohbetinde;
“İbâdet yapanların kendilerini beğenmeleri, fasıkların günahlarından daha kötüdür” buyurdu.
Ve şunu anlattı:
Bir veli câmide itikâf yapıyordu.
Sonra birden çıktı gitti.
“Niçin çıktınız?” dediler.
“Hâfızların, kendilerini beğendiklerini görüp, onlardan kaçtım” buyurdu.
."Beni bu sıkıntıdan kurtarın efendim!”
23-03-2016 02:00
Zamanın devlet adamlarından Ebül Fadl adında biri, bir gün Ebu İshak Kazeruni hazretlerini ziyarete gitti. Şeyh hazretleri, ona “Şarabı bırak, tövbe et!” diye nasihat etti.
Adam şaşırdı!
Ve cevap verip;
"Bırakamam efendim, çünkü ben, hükümdarımız Fahr-ül Mülk'ün şarap arkadaşıyım, o razı olmaz” dedi.
Kazeruni hazretleri;
"Olsun, sen yine de bırak, eğer hükümdar ısrar ederse beni hatırla” buyurdu.
O zaman;
“Peki efendim” dedi.
Ve tövbe etti...
Bir müddet sonra hükümdar; bir ziyafet tertip edip devletin ileri gelenleriyle birlikte Ebül Fadl'ı da davet etti. Ziyafette “şarap” da vardı. Ebül Fadl hükümdara;
“Ben şarabı bıraktım” dedi.
Hükümdar ise;
“İçeceksin” dedi.
Ebül Fadl, kalbinden Kazeruni hazretlerini düşünüp "Efendim himmetinizle beni bu sıkıntıdan kurtarın” dedi.
O an bir “kedi” belirdi.
Birden çıktı ortaya.
Ve masaların üstüne atılıp sürahi, bardak, tabak, ne varsa hepsini devirip kayboldu. Şaraplar ve yiyecekler dökülüp saçıldı. Ebül Fadl ağlıyordu!
Hükümdar sordu:
“Niçin ağlıyorsun?”
O da bu olanların Kazeruni hazretlerinin bir kerameti olduğunu anlatınca hepsi insafa geldi. Onlar da şarabı bıraktılar ve Kazeruni hazretlerinin huzurunda tövbe edip “talebesi” oldular.
.On yedi yaşında ders verirdi!..
24-03-2016 02:00
Mâliki Mezhebinin kurucusu olan Mâlik bin Enes (rahmetullahi aleyh), dokuz yüz âlimle sohbet etti. Yüz bin hadîs-i şerifi yazdı. On yedi yaşındayken ders vermeye başladı. Dersinde bulunanlar, hocalarının derslerinde bulunanlardan daha çoktu.
Sonra kapıcı tuttu.
Zira buna mecburdu.
Çok kişi geliyordu...
Önce talebelerine, sonra da herkese izin verir, içeri girerlerdi.
Helâya üç günde bir gider ve "Helâda çok bulunmaktan hayâ ediyorum” derdi.
Muvatta kitabını yazmaya başladı.
Nihayet yazma işi bitti.
“İhlâsından” şüphe etti.
Ve kitabı suya koyup "Eğer ıslanırsa, bu kitap bana lâzım değil” dedi.
Hiçbir yeri ıslanmadı.
İmâm-ı Mâlik hazretlerinin, Peygamber Efendimize karşı olan sevgi, saygı ve edebi sınırsızdı.
İsmi anılsaydı,
Rengi değişirdi.
Yüzü sararırdı!
Bu hâl, orada olanlara garip gelir, hikmetini anlayamazlardı.
Bir gün bu husus sorulduğunda "Benim gördüğüm kişileri siz de görseydiniz, bu hâlimi beğenir, hoş karşılardınız” dedi.
İnsanlar merakla;
“Kimi gördünüz?” dediler.
“Muhammed bin Münkedir'i gördüm. Ona ne zaman bir hadîs-i şerif sorulsaydı hemen ağlamaya başlardı!” buyurdu.
.Allah için tevazu eden, yükselir
25-03-2016 02:00
Mâlik bin Enes (rahmetullahi aleyh), bir gün mescide geldi.
Ve sohbete başladı.
Tevazudan bahsedip;
"Allah için tevazu edeni, Allahü teâlâ yükseltir” hadîs-i şerifini rivayet ettiğinde, cemaat arasında halife Harun Reşid de vardı.
Hazret-i İmama bir katır, bir deve, bir merkep ve beş yüz altın gönderdi...
İmam, altınları aldı.
Hayvanları geri verdi.
Sebebini sordular.
“Resulullah’ın toprak altında bulunduğu bir yerde hayvana binmem” buyurdu.
● ● ●
İmâm-ı Mâlik hazretleri “Resulullah’ı rüyada görmediğim hiçbir gece geçmedi” buyurmuştur.
Fetva vermede aceleciliği sevmez, çok kere “bilmiyorum" der ve “Bilmiyorum demek, âlimlerin zinetidir” buyururdu.
Halife, Harun Reşid idi.
Bir gün bu İmama geldi.
Ve "Yâ İmam! Senin kitaplarını çoğaltıp her yere göndereceğim. Herkesin bunlara uymasını ve senin mezhebinde olmalarını emredeceğim” dedi.
Ancak hazret-i İmam, bunu münasip görmedi.
Ve kendisine;
“Öyle yapma! Zira hadîs-i şerifte ‘Ümmetimin âlimlerinin ihtilâfı rahmettir’ buyuruldu” dedi.
Ve ilâve edip;
“Âlimlerin ihtilâfı, Allahü teâlânın bu ümmete rahmetidir. Hepsi hidayet üzeredir. Müslümanları bu rahmetten mahrum bırakma” buyurdu.
.İlmi aziz eden, aziz olur
26-03-2016 02:00
Halife Harun Reşid, İmâm-ı Mâlik hazretlerinden, her gün evine gelip oğulları Emin ile Me'mun'a ders vermesini istedi.
Ama o, kabul etmedi.
Sebebini de bildirdi.
Ve kendisine;
“Ey halife! Uygun olanı, çocuklarınızın bizim eve gelmesidir. İlmi aziz eden, kıymet veren, aziz ve kıymetli olur, zelil eden ise zelil olur... İlim bir yere gitmez, ilmin yanına gelinir” buyurdu.
Halife bunu duydu.
Çok pişman oldu.
Derhâl özür diledi.
Ve her gün çocuklarını bu büyük İmama göndererek, Onun evinde kendisinden ders aldırttı.
● ● ●
Halife Ebu Cafer Mensur, İmâm-ı Mâlik hazretlerine;
"Ey İmam! Resulullah’ın huzurunda dua ederken, yüzümü kıbleye mi döneyim yoksa Resulullah’a mı yönelteyim?" diye sordu.
Hazreti İmâm, cevaben;
"Ey müminlerin emîri! Yüzünü Resulullah’tan başka tarafa çevirme. Çünkü O, Allahü teâlâ katında dileklerimiz için biricik vesilemizdir. Yüzünü Resulullah’a dön de öyle dua et” buyurdu.
● ● ●
Bir gün de hazret-i İmâm’a;
“Allahü teâlânın, bir kulundan razı olduğu nasıl anlaşılır efendim?” diye sordular.
Büyük İmâm;
“İbâdet etmek tatlı, günah işlemek acı geliyorsa, Allahü teâlâ o kimseden razıdır” buyurdu...
.Namazımı Şeyh Îsa kıldırsın!"
27-03-2016 02:00
Anadolu'da yetişen evliyadan Mecdüddin Îsa hazretleri rahmetullahi aleyh, bir gece rüya gördü.
Kendisine;
“Kalk, hemen yola çık" denildi.
Sesi duyup uyandı...
Kendi kendine;
“Bunda bir hikmet var” dedi.
Ve hemen kalktı.
Giyinip dışarı çıktı.
Ve yola düştü...
Ama nereye gidecekti?
Onu bilmiyordu.
O anda Trakya istikametine gitmekte olan bir kervan gördü.
Ve o kervana katıldı.
Malkara kasabasına vardığında, vaktiyle Bursa'da iken kendisinden ilim öğrendiği bir hocasının, oralı olduğunu hatırladı...
Ziyaret etmek istedi.
Kalbine öyle geldi.
Sorup soruşturdu.
Nihayet evini buldu.
Meğer bu hocası, bir haftadan beri ağır hasta olup, son anlarını yaşamaktaymış ve bir hafta evvel kendi yakınlarına;
“Vefat edersem, cenaze namazımı talebem Şeyh Îsa kıldırsın” diye de vasiyet etmiş.
Kapısını çaldı.
Ve içeri girdi...
Hocasını gördü ki, tam da vefat etmek üzere. Şeyh Îsa hazretleri içeri girince hocası gözlerini açıp;
"Evlâdım Îsa, nerede kaldın, bir haftadır seni bekliyorum" dedi.
Herkesle helâlleşti.
Ve ruhunu teslim etti...
Şeyh Îsa hazretleri, hocasının namazını kaldırıp yurduna döndü..
."Babamı hiç uyurken görmedim!”
28-03-2016 02:00
Doğu Anadolu'da yetişen evliyanın meşhurlarından Seyyid Mehmed Emin Efendi’nin rahmetullahi aleyh mübarek kabri, Doğu Bayazıd'da aile kabristanındadır...
Geceleri, parmaklarından sızan ışıkla yazı yazardı. Bu kerametini görenler, “Biz bu ışıkta satırları sayardık” demişlerdir.
Zayıf yapılı bir zattı.
Soğuktan sakınırdı.
Ekseriya evinde oturur, hep ilimle meşgul olurdu...
Kimseyle görüşmezdi.
Sebebi sorulunca da;
"Herkes fasulyeden, patatesten söz ediyor, Allah’tan Peygamberden bahseden yok” derdi.
Geceleri uyumazdı.
Bunu merak ettiler...
Oğlundan sordular.
Oğlu, cevabında;
“Ben zaten babamı hiç yatakta görmedim ki” dedi.
● ● ●
Seyyid Abdülhakim Arvasi hazretleri kuddise sirruh, Doğu Bayazıd'a akraba ziyareti ve irşat için her gidişinde Seyyid Mehmed Emin Efendi'nin evinde misafir olurdu...
Sohbet ederlerdi.
Bir defa yine gitti.
O gün Mehmed Emin Efendi’nin bir oğlu dünyaya geldi.
Ona muhabbetinin çokluğundan, bu bebeği kucağına alıp, ismini kendi ismi gibi “Abdülhakim” koydu ve hayır dualer etti.
● ● ●
Bu zat bir gün “Allah’ın kullarına yardım etmek çok sevaptır ve din kardeşine yardım edenin yardımcısı, Allahü teâlâdır” buyurdu.
.Misafirini teskin etti...
29-03-2016 02:00
Doğu Anadolu evliyasından Seyyid Mehmed Emin Efendi’nin zamanında Seyyid Muhammed Berzenci, müftü olarak Doğu Bayazıd'a tâyin olunmuştu.
Şehrin eşrafı ona gidip;
“Hoşgeldiniz” dediler.
Müftü efendi sordu:
"Bu şehirde âlim ve ariflerden kimler var acaba?"
Onlar da Seyyid Mehmed Emin'den bahsettiler. Ancak Onun büyüklüğünü bilmediği için, bir müddet “hoşgeldine” gelmesini bekledi.
Ama o, gelmedi.
Bu defa kendisi ona gitti.
Selâm verip kendini tanıttı.
Sonra da hoşgeldine gelmediği için sitemde bulundu. Ancak bu, büyük zata ağır geldi.
Müteessir oldu.
Ama belli etmedi.
“Buyurun oturun” dedi.
Müftü Efendi oturur oturmaz büyük bir dehşet ve korku içinde zangır zangır titremeye başladı! Rengi “kül gibi” oldu... Mehmed Emin Efendi’nin hanımı Seyyide Medine Hanım, kerametiyle bunu sezdi.
Kendisi alt kattaydı.
Oradan efendisine;
"Şeyh Efendi! Misafiriniz çok korkuyor, onu teskin ediniz” diye seslendi.
Meğer Mehmed Emin Efendi hazretlerinin oturduğu sedirin altında, “bir aslan” saldırmaya hazır vaziyette işaret bekliyormuş.
Mübarek zat kalktı.
Ve eliyle işaret etti.
Aslan da kayboldu...
Sonra misafirini teskin etti, rahatlattı. Ancak bu keramet, iradesi dışında vukû bulmuştu...
."Yâ Rabbî! Bizden azabı kaldır"
30-03-2016 02:00
Irak evliyasından Mekârim en-Nehr hazretleri, bir gün cehennem azabını anlatıyordu. Herkes korkup ağlamaya başladı! Lâkin orada Müslüman olmayan “yabancı biri” vardı.
O, hiç umursamadı.
Ve asla etkilenmedi.
Kendi kendine "Bu, bir korkutmadır! Yoksa gerçekten kimseyi yakacak bir ateş değildir” diye düşündü...
Büyük veli bunu sezdi.
Ve ona, mânâsı "Onlara, Rabbinin azabından ‘bir kıvılcım’ dokunsa, elbette ‘vây hâlimize, biz zalimlerden olmuşuz’ derler” olan âyet-i kerimeyi okudu...
O an garip bir şey oldu...
İnkârcının rengi soldu.
Titremeye başladı ve "İmdat, imdat!" diye bağırdı. O anda adamın burun deliklerinden “siyah dumanlar” çıkıyordu.
O, bunu gördü.
Ve çok korktu!
Büyük zat bu defa “Duhan” suresinden, mânâsı; "Ey Rabbimiz! Bizden azabı kaldır, şüphe yok ki biz müminlerdeniz” olan âyet-i kerimeyi okudu...
Adam rahatladı...
Korkusu kalmadı.
Sonra ayağa kalkıp Mekârim hazretlerinin ayaklarına kapandı ve îman edip hâlini şöyle anlattı:
“Sizin anlattıklarınızı inkâr edince içimde bir ‘ateş koru’ hissettim.
İçim ‘duman’ doldu.
Boğulacak gibi oldum.
O sırada ‘İşte bu, yalanladığınız ateştir, yoksa siz inkâr mı ediyorsunuz’ mealindeki âyeti işittim. Sayenizde kalbim açıldı ve imân etmekle şereflendim.”
.Zünnarını kesip îmân etti!..
31-03-2016 02:00
Irak evliyasından Mekârim en-Nehr rahmetullahi aleyh hazretlerinin bir sevdiği şöyle anlatıyor:
Bir gün Mekârim hazretlerinin yanındaydım. Allahü teâlâya olan sevgi ve muhabbetten konuşuyordu.
Bir aralık;
“Kalbi, Allahü teâlânın aşkıyla yanan âşıkların nûru gizlense, her yer karanlık olur” buyurdu.
Vaktâ ki o böyle dedi.
Kandiller söndü.
Zifirî karanlık oldu.
Şaşırıp kaldım.
Karanlıkta kalmıştık...
Mekârim hazretleri, bir müddet sessizce beklediler.
Biraz sonra;
“Allahü teâlânın âşıklarının nûru ortaya çıkınca, bütün kandiller pırıl pırıl yanar” buyurdu.
O böyle söyledi.
Kandiller tekrar yandı.
Mescit aydınlandı.
Etraf pırıl pırıl oldu
● ● ●
Bir sevdiği de şöyle anlatıyor:
Mekârim hazretlerinin yanındaydım... İçeri yabancı biri girdi.
Büyük veliye yaklaşıp;
“Efendim, manevî sırlara âşina olan kişilerin alâmeti nedir?" dedi.
Büyük zat cevaben;
"Bunun alâmeti şudur ki; yanına hiç tanımadığı biri gelse, onun ‘hristiyan’ olduğunu anlar ve belindeki ‘zünnar'ı görür” buyurdu.
Adama bir hâl oldu.
Feryat edip düştü!
Sonra kalkıp Mekârim hazretlerinin ellerine kapanıp hürmetle öptü ve belindeki “zünnar"ı kesip îmân etti.
."Yaş ağaçları kesmeyin sakın!"
01-04-2016 02:00
Gaziantep’te yaşayan velilerden Memik Dede, Göksüncük köyünde bir ailenin yanında uzun süre “kâhyalık” yaptı...
Burada çift sürerdi.
Ekin eker ve biçerdi.
Hayvan güderdi.
Dağdan odun kesip taşırdı. Yalan ve kötü söz söylemez, harama el uzatmazdı. Ağasından aldığı parayı hak etmek için hilesiz çalışırdı.
● ● ●
İnsanlara derdi ki:
“Yaş ağaç kesmeyin!”
“Niçin?” dediklerinde;
“Gereksiz yaş ağaç kesmek, adam öldürmek kadar kötüdür” derdi.
Bu yüzden dağa oduna gittiğinde kuruyup kendiliğinden yıkılmış ağaçların dallarından kesip getirirdi.
● ● ●
Bir gün yine öyle yaptı...
Ağası buna kızdı!
Ve sebebini sordu.
O da cevaben “Ne yapayım, yaş ağaçlardan kestiğimde o yerlerden sanki insan öldürmüş gibi ‘kan’ fışkırıyor” dedi.
● ● ●
Hayvanlara da iyi davranılması gerektiğini sık sık söylerdi. Bir gün hayvanlardan “bir inek” geç geldi. Memik Dede ineğe “Niçin geç geldin?” diye sordu.
Hayvan dile geldi...
Ve cevap verdi ki:
“Buna mecburum. Çünkü evin hanımı, beni sağarken fazla süt almaya çalışıyor, iyice doymadan gelirsem yavrum aç kalıyor. Bu yüzden tam doymaya çalışıyorum
.Ağan olsaydı da şunu yeseydi!"
02-04-2016 02:00
Gaziantep'de yaşayan velilerden Memik Dede’nin ağası hac için Mekke’ye gitmişti. Ağanın hanımı “içli köfte” yapıp, “Âh oğlum Memik! Ağan olsaydı da şundan yeseydi” dedi.
Memik Dede dedi ki:
“İstersen götüreyim.”
Kadıncağız, “herhâlde yanlış anladı, bir arkadaşına götürecek” diye düşündü ve bir tabak doldurup verdi... Derken ağa hacdan döndü.
Ziyaretine geldiler.
Hürmet gösterdiler.
Ağa, o gelenlere “Hürmet gösterilmesi gereken kişi ben değilim, bizim kâhyadır” dedi.
Sebebini sorduklarında, onlara bu hadiseyi anlatıp “köfte tabağını” gösterdi.
Memik Dede yoktu...
Tarlayı sürüyordu.
Tarladan dönüp de kerametinin ortaya çıktığını anlayınca oradan uzaklaştı. Bu iş unutuluncaya kadar kimseye görünmedi.
Derken ölümü yaklaştı.
Ölümünden az önceydi.
“Şimdiye kadar ben size hizmet ettim, bundan sonra siz bana hizmet edeceksiniz” dedi.
Nihayet vefat etti...
Aynı köye defnedildi.
Gaziantep’in Fransızlar tarafından işgalinde, Ermeniler birkaç defa Göksüncük köyünü ve Memik Dede’nin türbesini yıkmaya geldilerse de birden geri döndüler.
Sordular ki:
“Niçin geri döndünüz?”
Cevaben “Türbenin ve köyün etrafında çok kalabalık bir ‘askerî birliğin’ mevzilenmiş olduğunu görünce geri döndük” dediler.
.Bu tabaktaki etler bize lâyık!"
03-04-2016 02:00
Zebid şehrinde yetişen evliyanın büyüklerinden Merzuk Sarifi hazretleri “ümmî” idi. Yani okuyup yazması yoktu... Fakat Allahü teâlânın inayetiyle çok ilim sahibiydi...
Sultan, bu zatı severdi.
Bir gün haber gönderdi...
Ve ziyafete davet etti.
Maksadı, onun hâlini iyice anlamak, imtihan etmekti.
“Bu zâtın keramet sahibi olduğu söyleniyor, bakalım aslı var mı?” diyordu.
Bir “sığır” alıp kesti.
Bir de “at” kesti.
Ayrı ayrı pişirttirdi.
Ve ayrı ayrı tabaklara koydurdu. Sonra Merzuk Sarifi hazretlerini sofraya davet ettiler.
Mübârek zât, birkaç talebesiyle gelip sofraya oturdular.
Sultanın adamları da oturdu.
Merzuk Sarifi şöyle bir baktı.
İçinde “sığır eti” olanları alıp, kendine ve talebelerine dağıttı.
İçinde “at eti” bulunan tabakları da Sultanın ve adamlarının önlerine koydu. Sultan, dikkatle takip onu ediyordu. “Sığır etlerini” kendi talebelerine, “at etlerini” ise onlara dağıttığını gördü.
Çok şaşırdı tabii.
Yine de kendisine;
“Bunların hepsi ettir. Niçin böyle ayırıyorsunuz?” diye sordu.
Merzuk Sarifi hazretleri;
“Bu tabaktaki etler biz fakirlere, diğer tabaklardaki etler de size ve adamlarınıza lâyıktır” buyurdu.
Sultan bunu duydu.
Büyüklüğünü anladı...
Hatta, “evliyâ” olduğunda zerre kadar bir şüphesi kalmadı.
."Bir an önce cennete girersin!"
04-04-2016 02:00
Zebid şehrinde yetişen evliyanın büyüklerinden Merzuk Sarifi hazretlerinin oğullarından birinin, bir kimsede alacağı vardı. Bir zaman sonra o kimseden alacağını istedi. Lâkin o, borcunu inkâr ettiği gibi Merzuk Sarifi’ye gelerek “Oğlun, hiç alacağı olmadığı hâlde benden para istiyor” dedi.
O da oğlunu çağırdı.
Ve kendisine;
“Oğlum! Sen borcu alacağı, malı parayı boş ver! Nasıl olsa öleceksin. Zaten ecelin de geldi, helâl et gitsin. Böylece ahirette hesaplaşmayı beklemeden bir an önce cennete girersin” buyurdu.
Oğlu başını eğip;
“Peki babacığım” dedi.
Ve o gece vefat etti...
● ● ●
Zamanın kadısı, Zebid’de bir cami yaptırmıştı. Câmi inşaatı tamamlanmış, sıra, “mihrab”ın yerleştirilmesine gelmişti.
İnsanlar toplanmıştı.
Merzuk Sarifi de vardı.
Mübarek zât mihraba dikkatle baktı, tam kıble istikametinde yerleştirilmediğini görünce kadıya, mihrâbın biraz sağa çevrilmesi gerektiğini söyledi.
Ancak o, itiraz etti.
Bu zâta karşı çıktı.
Merzuk Sarifi, kadıya “İnanmıyorsan gel sen de bak. İşte, Kâbe-i şerîf şu istikamette” buyurdu.
Kadı, merakla baktı.
Ve Allahü teâlânın izni, Merzuk Sarifi’nin bereketiyle Kâbe-i muazzamayı karşısında gördü.
Çok mahcup oldu.
Ve Merzuk Sarifi hazretlerinden özür dileyip, mihrâbı tam kıble istikametine çevirip tekrar yerine yerleştirdiler...
.Ateşten sandık getirdiler!..
05-04-2016 02:00
Zebid şehrinde yetişen velilerden Merzuk Sarifi hazretlerinin vefatından seneler sonra, vâlilerden İbni İydemir İsminde birisi vefat etti... Onu, Merzuk Sarifi’nin kabrinin yakınında bir yere defnettiler.
O zaman bir âdet vardı.
Ve herkes buna uyardı.
Şöyle ki;
Birisi vefat etseydi, o gece biri onu beklerdi. Kabir yanında bir “çadır” kurulur, ölenin yakınlarından birisi, o gece o çadırda yatardı. Bu ölen için de amcasının oğlu çadırda yattı.
Ve bir “rüya” gördü.
Şöyle ki;
Bir grup melek geldiler.
Ateşten “sandık” getirdiler.
Ve o gün vefat etmiş olan vâliyi kabrinden çıkarıp, getirdikleri “ateşten sandığa” koymak istediler.
O ise feryat ediyor ve;
“İmdât” diye bağırıyordu.
Merzuk Sarifi kabrinden çıktı.
Ve o meleklere;
“Onu bırakınız!” dedi.
Melekler onu gördüler.
Ve çok hürmet gösterip;
“Ey Efendimiz! Biz buna böyle yapmakla emrolunduk” dediler.
Merzuk Sarifi, onlara;
“İyi ama Rabbim beni, bu kimseye ve yakınımdaki mevtâlara şefaatçi eyledi” buyurdu.
Melekler bu defa;
“Peki efendim” dediler.
Ve onu bırakıp gittiler.
Nihayet sabah oldu.
Rüyayı gören kimse rüyasını insanlara anlatınca, yakınları sevince gark oldular. Onun büyüklüğünü daha iyi anlayıp ruhuna “Fâtiha” gönderdiler...
.Yumuşak huylu, açık sözlüydü...
06-04-2016 02:00
Medineli sahâbilerden Şeddad bin Evs “radıyallahü anh”, yumuşak huylu, açık sözlü, hiddet zamanında gadabına hâkim olan bir zattı.
Çok ibâdet ederdi.
Çok da gayretliydi.
“Allah korkusu” kalbinden çıkmazdı!
Hep tefekküre dalar, Allahü teâlânın rahmetiyle birlikte, azabını da hatırlayıp “Yâ Rabbî! Cehennem ateşinin şiddetini düşündükçe uykularım kaçıyor" derdi.
Nasihat ederdi.
Bu şeyleri, güler yüz, tatlı dille insanlara anlatırdı. Hazret-i Şeddad'ın hususiyetlerinden biri de ağzından lüzumsuz sözlerin çıkmamasıdır.
“İhlâs” sahibiydi...
Bir zat anlatıyor:
Şam Câmii’ne gitmiştim.
Şeddad bin Evs'i gördüm.
Bir yere gidiyordu.
Nereye gittiğini sordum.
Hasta bir arkadaşını ziyaret edeceğini söyledi.
"Ben de gelsem" dedim.
"Peki olur" dedi.
Beraberce gittik.
Oraya varınca hastaya, hâlini sordu. O da "Elhamdülillah, nimetler içindeyim" dedi.
Hazret-i Şeddad sevinip;
"Günahlarının affedildiğini sana müjdelerim" dedi.
"Niçin efendim?"
"Çünkü Hak teâlâ; ‘Mümin kullarımdan birine hastalık verdiğimde eğer şikâyet etmez ve hâline şükrederse; yatağından, anasından doğduğu günkü gibi günahlardan temizlenmiş olarak kalkar’ buyuruyor" dedi.
.Bu rüyayı sen göremezsin!.."
07-04-2016 02:00
İmâm-ı âzam Ebu Hanife hazretleri bir gün odasında uyurken Resulullah Efendimizi gördü rüyasında. Sabah uyanınca İbni Sirin hazretlerine gidip rüyasını anlattı ve “Bu rüyanın tâbiri nedir?” diye sordu.
Zira o, Tâbiin’dendi.
Hem âlim bir kişiydi...
Hem rüya tâbircisiydi.
İbni Sirin cevabında “Böyle bir rüyayı sen göremezsin. Bunu ancak Ebu Hanife görebilir” dedi.
İmâm-ı âzam hazretleri de;
“Ebu Hanife benim” buyurdu.
İbni Sirin şaşırdı:
“Sen misin?”
“Evet efendim.”
“Sırtını aç, göreyim.”
Açtı mübarek sırtını. İbni Sirin, sırtındaki “ben”i görünce;
“Sen öyle birisin ki, Resulullah Efendimiz, senin hakkında ‘Ümmetimden biri gelir ki onun iki omuzu arasında bir ‘ben’ vardır. Allahü teâlâ onunla bu dîni ihya eder’ buyurmuştur” dedi.
● ● ●
İmâm-ı âzam hazretleri; bir gün mescitte yatsı namazını kılıp çıkmak için bir ayağını dışarı atmış, öbür ayağı mescidin içindeyken talebesi Züfer bir sual sordu kendisine.
O da uzun uzun anlattı.
Derken sabah ezanı okundu.
Hazret-i İmam, ikinci ayağını dışarı atmadan tekrar içeri girdi...
● ● ●
Onu “Allah korkusu” öyle sarmıştı ki bu korkuyla uyuyamaz, ağlayıp gözlerinden yaş akardı!
Ağlama seslerini komşuları duyup, ona acırlardı...
.Tam elli beş defa hac yaptı
08-04-2016 02:00
İmâm-ı âzam hazretleri, “elli beş” defa hac yaptı... Sonuncuda Kâbe-i şerife girip iki rekât namaz kıldı. O namazda Kur’ân-ı kerimi baştan sona okudu...
Ellerini kaldırdı.
Gözyaşlarıyla;
“Yâ Rabbî! Sana lâyık ibâdet yapamadım. Ama seni, hiç kimsenin anlayamayacağını iyi anladım... Hizmetimdeki kusurumu bu anlayışıma bağışla” diye yalvardı.
O an “bir ses” duydu...
Gaipten geliyordu...
“Ey Ebu Hanife! Sen beni iyi tanıdın ve bana hakkıyle ibâdet yaptın. Seni ve senin mezhebinde bulunup kıyamete kadar senin yolunda olan kulları af ve mağfiret ettim. Kalbin rahat olsun, üzülme” diyordu.
● ● ●
İmâm-ı âzam Ebu Hanife hazretleri çok zengindi... Bir gün evinden çıkmış dükkânına gidiyordu ki karşıdan gelen “bir kimse” onu görünce durdu.
Yüzünü Ondan çevirdi.
Hatta yolunu değiştirdi.
Hazret-i İmam o kişiyi çağırıp sordu:
“Niçin yolunu değiştirdin?”
“Size onbin akçe borcum var. Ödeyemediğim için mahcubum size karşı.”
Böyle söyledi
Ve önüne baktı.
İmâm-ı âzam, elini adamın omuzuna atıp “Ben o borcu sildim kardeşim... Düşünme onu artık. Hakkını da helâl et” buyurdu.
Adam şaşırdı;
“Benim ne hakkım var ki efendim?”
“Beni görünce sıkılıp mahcup oldun ya, onun için hakkını helâl et” buyurdu.
Adam “Helâl olsun efendim” dedi.
Ve sevinerek evine gitti...
.Malın kusurunu mutlaka söyle!"
09-04-2016 02:00
İmâm-ı âzam Ebu Hanife hazretleri “rahmetullahi aleyh”, kazancına haramın zerresini sokmazdı.
Şüpheliyse, o kârın tamamını dağıtırdı fakirlere.
Bir gün ortağına;
“Son gelen malda kusurlu elbiseler var. Onları satarken kusurunu söylemeyi unutma!” diye tembih etti.
Ortağı “peki” dedi.
Ama unuttu yine.
Ve kusurlu elbiseden bir tane sattı o gün. Sonradan hatırladıysa da bulmak imkânsızdı o kimseyi.
Zira tanımıyordu.
Yapacak bir şey yoktu.
Ama üzüldü hâliyle.
Hazret-i İmam geldi.
Ve sordu bu meseleyi.
Vaziyeti öğrenince;
“O partiden ne kadar kâr edildiyse hepsini fakirlere dağıt, kasamıza o kârın zerresi girmesin” buyurdu ortağına.
Ve öyle yaptılar.
Kâr, doksan bin akçeydi.
Hepsini fakirlere dağıttılar...
● ● ●
Bir gün bazı Müslümanlar bu büyük İmâm’a gelerek;
“Efendim, namaz kılarken kalp ne ile meşgul olmalı?” diye sordular.
Buyurdu ki:
“Namazla meşgul olmalıdır.”
Sordular:
“Namazın nesiyle efendim?”
Cevabında;
“Farzlarını, vaciplerini, sünnetlerini, müstehaplarını ve her edebini en mükemmel şekilde yapmayı düşünmekle” buyurdu...
."Ey İbrahim! O dergâhı tamir et!.."
10-04-2016 02:00
Kahire'de yaşayan evliyanın büyüklerinden Metbuli hazretleri, çocukken Resulullah Efendimizi rüyasında çok görür ve annesine anlatırdı.
Annesi onu dinlerdi.
Ve ona derdi ki:
“Er o kimsedir ki, Resulullah Efendimizi uyanıkken görür ve görüşür...”
Bir müddet geçti...
Uyanıkken gördü.
Annesi sevindi ve;
“İşte şimdi erlik mertebesine kavuştun” dedi.
Metbuli hazretleri, kendi dergâhının tamiri için Resulullah Efendimizle istişarede bulundu...
Danışıp konuştu.
Efendimiz dinledi.
Ve “Ey İbrahim! O dergâhı tamir et. Allahü teâlânın izniyle o dergâh; hacılar, yolcular ve misafirler için çok güzel bir 'barınak', doğudan gelecek her çeşit belâya da 'kalkan' olacak. Burası mamur olduğu müddetçe, Mısır da mamur olacaktır” buyurdu.
● ● ●
Metbuli hazretleri, dergâhının bahçesine hurma ağaçlarını dikerken birkaç yerde “kuyu” açtırdığı hâlde su bulamayınca zor durumda kaldı.
Düşündü taşındı...
Resulullah’a arz etti.
Server-i Âlem; “İnşallahü teâlâ yarın sana Ali bin Ebi talip’i gönderirim. O sana; Hazret-i Şuayb’ın, vaktiyle koyunlarına su verdiği kuyusunu gösterir” buyurdu.
Ertesi gün oldu...
Alâmetler gördü.
Orasını kazdırınca Hazret-i Şuayb aleyhisselâmın kuyusuna rastladı ve onu açtı. O “kuyu” hâlâ açıktır ve istifade edilmektedir...
.Ne olur oğlumu kurtarın!
11-04-2016 02:00
Bir kadın, Kahire evliyasından Metbuli hazretlerine gelip yana yakıla ağlayarak “Kâfirler oğlumu esir alıp götürdüler, ne olur oğlumu kurtarın!” diye yalvardı.
Büyük zât çok üzüldü!
Kalbinden dua etti...
Ve hemen ardından;
“İşte, oğlun geliyor” buyurdu. Kadıncağız baktı, gerçekten oğlu geliyordu... Sevinçle koşup, sarıldı oğlunun boynuna...
● ● ●
Bir gün de makamına güvenip başkalarını hafife alan ve zulmeden birisi, haddini aşıp Metbuli hazretlerine de dil uzattı ve “Varsın Şeyh beni üflesin!” diye de alay etti.
O zât, bunu duydu.
Gayretine dokundu.
Ve o kendini bilmeze haber gönderip “Ben üfürükçü değilim. Ancak okumu hangi hedefe yöneltirsem tam isabet eder” buyurdu.
O an adam helâdaydı.
Çıkması hayli gecikti.
Adamları merak edip helânın kapısını açtılar. Onun, helâ çukuruna yüzüstü düşüp, orada can verdiğini gördüler...
● ● ●
Metbuli hazretlerinin Mısır’da öğle namazını kıldığını hiç kimse görmediği için, bazı kimseler ileri geri konuştular. O kimselerden biri, bir işi dolayısıyle Şam’a gitti ve öğle namazı için oranın Beyaz Câmii’ne girdi...
Baktı, Metbuli hazretleri orada.
Şaşırıp, hemen imamına gitti.
Ve bu hususu ona sordu.
İmam cevaben “Metbuli hazretleri, her gün öğle namazını bizim câmimizde kılar” deyince, hakikati anladı... Ve öyle düşündüğüne pişman olup, tövbe etti
.Ondan intikam alacaklardı!
12-04-2016 02:00
Kahire’de yaşayan evliyadan Metbuli hazretleri, talebeleri ile bir yere giderken, yolda Kemalüddin adında bir çocuğun güvercinlerle oynadığını gördü. Bu çocuk nesep olarak Türk idi.
Metbuli hazretleri geldi.
Kuşlarıyla oynamakta olan Kemalüddin’e dönüp “Şeyhülislâm Kemalüddin’e merhaba!” diye seslendi. Talebeleri, o çocuğa latife/şaka yapıyor zannettiler.
Çocuk, o an oyunu bıraktı.
Ve ilim tahsîline başladı.
Metbuli hazretlerinin talebelerinden çok yaşayanlar, o çocuğun ileride büyük “âlim” olduğunu, hatta “şeyhülislâm” olup ün saldığını ve “Şeyhülislâm Kemalüddin” olarak anıldığına şahit oldular.
● ● ●
Bir zaman nasıl olduysa, o civarda koyun otlatan çobanlarla, Metbuli hazretlerinin talebeleri arasında bir “anlaşmazlık” oldu.
Zaman ilerledi...
Husumete döndü.
Ve giderek büyüdü.
Bunun üzerine çobanlar, Mısır’dan gelmekte olan İbrahim Metbuli hazretlerinin üzerine köpeklerini salıvermek suretiyle intikam almak istediler!
Boyunları demir halkalı ve “çivili” olan on kadar “çoban köpeği”ni, bu zatın üzerine saldılar.
Hayvanlar onu gördü.
Birden munisleştiler.
Sonra birden geri dönüp, kendi sahiplerinin üzerine saldırdılar ve onları yaralayıp kan revan içinde bıraktılar. Sonra Metbuli hazretlerinin yanına gelip, etrafında edeple oturdular..
."Baban senden razı değil!.."
13-04-2016 02:00
Kahire’de yetişen velilerden Metbuli hazretleri, bir gün çok ibâdet eden, çok çalışan ve herkesin takdirini kazanan bir talebesine;
“Evlâdım! Çok ibâdet etmene rağmen ilerleyemiyorsun. Öyle zannediyorum ki baban senden razı değil” buyurdu.
Talebe az düşündü.
Ve hocasına dönüp;
“Evet efendim. Babam benden razı değilken vefat etti” diye arz eyledi.
Büyük zat üzüldü!
Ona merhamet etti.
Ve şefkatle bakıp;
“Gel babanı ziyaret edelim. Belki senden razı ve hoşnut olur da yüksek derecelere çıkarsın” buyurdu.
Genç çok sevinip;
“Peki efendim” dedi.
Ve beraberce gittiler.
Babasını ziyaret ettiler.
Adam kabirden çıktı.
Başındaki toprakları sağa sola saçtı.
Sonra doğruldu.
Metbuli hazretleri, ona;
“Ey Allahü teâlânın kulu! Buraya oğlun için geldik. Ona hakkını helâl et ki, kavuşamadığı manevi derecelere yükselebilsin’ buyurdu.
Adamcağız biiznillah konuştu.
Ve büyük veliye cevaben;
“Siz şahit olunuz ki, ben oğlumdan razı oldum ve hakkımı da ona helâl ettim” dedi.
Bunu ikisi de duydular.
İkisi de sevindiler...
Metbuli hazretleri;
“Pekâlâ, Cenâb-ı Hakk da senden razı olsun” buyurunca; gencin babası gözden kayboldu... Bu kabir, Hüseyniyye’deki Şerefüddin Câmii’nin yakınındadır.
.Yavrum, senin ismin ne?"
14-04-2016 02:00
Türkistan'da yetişen velilerden Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerinin talebelerinden Mevlâna Seyyid Hasan, henüz küçük bir çocuk idi.
Babası onu aldı.
Ve Ubeydullah-ı Ahrar hazretlerinin sohbetine götürdü.
Küçük Hasan odaya girdi...
Bir “bal kavanozu” gördü.
Hemen ona koştu.
Ve yemeye başladı.
Hâce Ubeydullah hazretleri, gülümseyerek durumu seyretti.
Ve küçük Hasan'a;
"Yavrum! Senin ismin ne?" diye sordu.
Hasan ona baktı.
Ve cevaben:
"İsmim bal” dedi.
O, bu cevabı duydu.
Çok hoşuna gitti.
Ve babasına;
"Kabiliyeti, yeteneği çok kuvvetli. Zira ‘bal’ın lezzetini alınca kendisini ona verdi, ‘bal’ın sevgisinde eridi, ‘bal’da fâni oldu. Kendini ‘bal’ zannetti... Başka şey tadınca da öyle olacak” buyurdu.
● ● ●
Bir gün bazı gençler geldi.
Ve bu büyük velîye;
“Efendim, insanlığa hizmet düşüncesi ile çalışarak faydalı bilgiler ve eserler bırakmış olanlar, bu hizmetlerinin faydasını görürler mi?” diye sordular.
Büyük veli dinledi.
Ve cevap verip;
“Evet, böyle kimseler başka dinden olsalar bile, ömürlerinin sonlarında Hakk teâlânın hidâyetine kavuşmaları umulur. Eskiden Müslümanlar, böyle insanlar için ‘gizli din tutar’ derlerdi” buyurdu.
.Ben buna salahiyetli değilim!"
15-04-2016 02:00
Mısır’da yetişen evliyanın büyüklerinden Midyen bin Ahmed Eşmuni hazretlerine, yaşlı bir kadıncağız geldi.
Huzuruna girdi ve;
“Efendim, otuz dinar altınım var, bunları size vereyim. Siz de benim cennete girmeme kefil olun” dedi.
Büyük zat dinledi.
Ve o kadıncağıza;
“Böyle şey olmaz... Hem sonra ben böyle bir şeye salahiyetli kimse değilim” buyurdu.
Ancak kadın kararlıydı.
Bu isteğinde diretti.
Ve otuz dinar “altını” bırakıp gitti.
Aradan birkaç gün geçti.
Kadıncağız vefat etti...
Vârisleri geldiler.
Bu büyük veliye;
“Onun size verdiği o vekâlet sahih değildir. O altınları bize vermeniz lâzımdır” dediler.
Ve altınları istediler.
Mübarek zat;
“Peki olur” dedi.
Ama birkaç gün sonra verebileceğini bildirdi onlara.
Vefat etmiş olan kadın, o gece rüyada vârislerine göründü.
Hâlini anlattı.
Sonra onlara;
“Gidiniz, benim nâmıma Eşmuni hazretlerine teşekkür ediniz… Ben o altınları, kendisine hediye etmiştim. Allahü teâlâ da karşılığında bana işte bu cennetini ihsan etti. Sakın o altınları geri almak için uğraşmayınız” dedi.
Vârislerin sayısı çoktu.
Hepsi bu rüyayı gördüler.
Ve Eşmuni hazretlerinden “otuz altını” istemekten seve seve vazgeçip, durumu kendisine bildirdiler.
."Sert olana, yumuşak davranın!"
16-04-2016 02:00
Mısır’da yetişen evliyadan Midyen Eşmuni hazretleri, bir gün dergâhının yakınında bulunan bir dereden abdest alıyordu. Bir ara takunyasının birini hızla çıkarıp, şiddetle bir yöne doğru fırlattı!
Talebeler bunu gördü.
Sebebini anlamadılar.
Sormaya da çekindiler.
O günün üzerinden “bir sene” geçmişti ki, bu zatın, uzak doğu beldelerinden birinde bulunan bir talebesi, dergâha geldi. Eşmuni hazretlerine, kâğıda sarılı bir tek “takunya” arz etti.
Ve şöyle anlattı:
“Benim bir kızım var.
Onu bir yere gönderdim.
Issız bir yerden geçerken “ahlâksız bir adam” kızıma musallat olmak istemiş. Kızım çok zor durumda kalınca, gözlerini yummuş ve kalbinden “Yâ Rabbî! Babamın üstadı olan zatın hürmetine beni bu adamın şerrinden koru” diye yalvarmış.
İmdat istemiş.
Sonra gözünü açmış.
Ama hayrette kalmış!
Zira baktığında; o ahlâksız adam kan revan içinde yerde yatıyor, bu “takunya” da kanlı vaziyette orada duruyormuş. Sevinç içinde o takunyayı alıp eve dönmüş.”
● ● ●
Bu zat bir gün sevdiklerine “Kardeşlerim! Size karşı sert olana, yumuşak davranın, size zulmedeni affedin. Zîra hadîs-i şerifte;
‘Sert olana karşı yumuşak davrananı, zulüm yapanı affedeni, kendisini aramayanı ziyaret edeni, Allahü teâlâ yüksek derecelere kavuşturacak ve cennette köşkler ihsan edecektir’ buyuruldu” dedi.
."Bunun cevabı falan kitapta var"
17-04-2016 02:00
Mısır evliyasından Eşmuni hazretlerine bir fıkhi mesele sual edildiğinde, bazen cevap vermez ve sual edene “bunu, filân kişiye sor” buyurup, “ümmî” olan bir kimseye gönderirdi.
Yine bir gün biri geldi.
Bir fıkhi mesele sordu.
Eşmuni hazretleri “Sen bunu filân kimseye sor” buyurunca, “Ben, bunun cevabını yalnızca senden almak istiyorum” dedi.
Fakat niyeti bozuktu...
İmtihan için sormuştu.
O zat bunu anlayıp;
“Bu sualin cevabı falan kitapta var. O kitap sizde mevcuttur ve kütüphanenizin ikinci rafındadır. O kitabın onuncu sayfasının yedinci satırını okursan, o sualin cevabını öğrenirsin” buyurdu
Adam çok utandı!
Çok mahcup oldu!
Ve gidip o kitabın onuncu sayfasını açıp yedinci satırını okuyunca, hem o meseleyi, hem de bu zatın büyüklüğünü öğrenmiş oldu.
● ● ●
Bir gün bazı gençler geldiler.
Bu zattan nasihat istediler.
Cevaben onlara;
“Kardeşlerim! Biliniz ki herkes sizi, Allah’ı sevdiğiniz kadar sever, Allah’tan korktuğunuz kadar sizden korkar, Ona itaat ettiğiniz kadar size itaat eder, Ona hizmet ettiğiniz kadar size hizmet ederler” buyurdu.
Gençler;
“Allah’a hizmetten maksat nedir efendim?” dediklerinde;
“Ona hizmet, Onun dinine hizmet demektir” buyurdu.
.Birkaç gün sabredin bakalım!"
18-04-2016 02:00
Mısır’da yetişen Eşmuni hazretlerinin dergâhına yakın bir yerde, Yahudi bir “doktor” vardı. Zaman zaman dergâha gelip, talebeleri ücretsiz muayene ederdi.
Bazısı bunu anlamazdı.
Aralarında konuşur ve;
“Bu mübarek zat, bu Yahudi doktoru dergâhına niye sokuyor ki?” deyip, akıllarınca onu ayıplarlardı.
Bir gün huzuruna gittiler.
Ve bunu ona arz ettiler.
O da bunlara; “Birkaç gün sabredin, bakalım ne göreceksiniz?” buyurdu.
Birkaç gün geçti...
Doktor dergâha geldi.
Ve Müslüman olmakla şereflendi...
● ● ●
Midyen Eşmuni hazretlerinin bir talebesi, bir gün hocasına; “Efendim, memleketimdeki malımı mülkümü satıp, burada yerleşmek istiyorum, ne buyursunuz?” diye arz etti.
Büyük veli;
“İyi olur” buyurdu.
O da diyarına gitti.
Ve neyi varsa sattı. Bunların ücreti olan “altınları” bir keseye koyup onu da sarığının arasına bağladı! Sonra hocasının yanına gitmek üzere bir gemiye bindi.
Yolda fırtına çıktı.
Çok şiddetli esiyordu!
Bu esnada o talebenin sarığı, şiddetli rüzgârda başından uçup denize düştü ve “altınlar” gitti.
Çok üzüldü tabii!
Yola devam etti.
Gelip de başından geçenleri hocasına anlatınca, mübarek zat seccadesinin ucunu kaldırdı. O “kese”yi alıp talebeye uzattı. Genç baktı ki kendi kesesi. Islaktı ve su damlıyordu.
.İyi huy, yumuşak davranmaktır
19-04-2016 02:00
Hindistan'ın büyük velilerinden Seyyid Mir Muhammed Numan hazretleri şöyle anlatır:
Resulullah Efendimizi rüyada gördüm. Ebu Bekr-i Sıddık da yanındaydı. Ona buyurdular ki:
"Yâ Eba Bekir! Oğlum Muhammed Numan'a de ki;‘Şeyh Ahmed'in makbulü benim makbulümdür. Şeyh Ahmed'in merdudu/reddettiği benim de merdudumdur, benim merdudum da Allahü teâlânın merdududur.”
Bu müjdeyi işittim...
Son derece sevindim.
Kalbimden “Elhamdülillah; ben, Hazret-i İmam'ın makbulüyüm. O hâlde Allahü teâlânın da makbulü oluyorum” diye düşündüm...
Ve çok sevindim.
Efendimiz, Sıddık-ı ekber'e “Oğlum Muhammed Numan'a de ki; 'Onun makbulü, Şeyh Ahmed'in de benim de Allahü teâlânın da makbulüdür. Onun merdudu, Şeyh Ahmed'in, benim ve Allahü teâlânın da merdudumuzdur’ buyurdu.”
● ● ●
Bir gün bu zata “Güzel ahlâk nedir efendim?” diye sordular.
Cevabında;
“Güzel huy, herkese yumuşak davranmaktır” buyurdu.
Ve ilâve etti:
Hadîs-i şerifte Peygamberimiz “Allahü teâlâ refiktir, yumuşaktır. Her işinde yumuşak huylu olanları sever” buyurdu.
Yine buyurdu ki:
“Allahü teâlâ yumuşak huyu sever, böyle kimseye hep yardım eder, aksine, sert kimseye yardım etmez.”
."Rüyada Resulullah’ı gördüm"
20-04-2016 02:00
Hindistan velilerinden Seyyid Mir Muhammed Numan hazretleri anlatır:
“Bir gün sabah namazından sonra câmide oturmuş murakabeyle meşgul oluyorduk. Hocam İmâm-ı Rabbâni hazretleriyle karşı karşıya oturmuştuk...
Bir müddet geçti...
Başımı kaldırdım.
Ve çok şaşırdım?!
Zira Hazret-i İmam'ın yerinde Resulullah Efendimizin oturduğunu gördüm. Beni bir korku ve heyecan kapladı! Hemen başımı önüme eğdim.
Bir müddet durdum.
Başımı kaldırdım.
Yine şaşırdım?!
Bu defa Hazret-i İmamın da Server-i kâinatın yanında oturduğunu gördüm.
Tekrar murakabe için başımı eğdim.
Bir müddet durdum.
Başımı kaldırdım.
Gördüm ki, Resulullah Efendimizin yerinde Hazret-i İmam, Hazret-i İmam'ın yerinde de Resulullah Efendimiz oturuyor.
Yine başımı eğdim.
Murakabe ettim.
Az zaman geçti...
Başımı kaldırınca iki yerde de Resulullah Efendimizi gördüm. Biraz sonra ikisini de Hazret-i İmam buldum.”
● ● ●
Bir gün bu büyük zata “Efendim, insanlar neden ölmek istemezler?” diye sordular.
Cevaben;
“Çünkü o insanlar; dünyalarını mamur, ahiretlerini harap ettiler. İnsan, mamur bir yerden harap bir yere gitmek ister mi?” buyurdu.
."Bu kiraz kurtludur, size yaramaz!"
21-04-2016 02:00
Buhara’da yetişen evliyadan Muhammed Buharalı hazretleri, bir gün bahçelerin arasından geçerken bir bahçe sahibinin kiraz topladığını gördü. Bir miktar almak istedi. Ancak kirazın sahibi "Kurtludur, size yaramaz” dedi.
Aslında kurtlu değildi.
Ama vermek istemedi.
O da cevaben; “Pekâlâ öyle olsun!" buyurdu.
Ve ayrılıp gitti...
O günden sonra o bahçenin kirazlarına bir çeşit “kurt” musallat oldu. Öyle ki, o kurttan ötürü o bahçenin kirazlarını yemek hiç mümkün olmadı.
Sahibi bu işe şaştı!
Sebebini anlayamadı...
Ancak ertesi sene, kirazlar henüz olgunlaşmadan yine kurtlanınca, hatasını hatırladı.
Koştu o kapıya...
Elini öpüp özür diledi.
Mübarek zat affedince, kirazlar kurttan kurtuldu...
● ● ●
Bu zat bir gün “Bir şey var ki, o bir şeye kavuşan, her şeye kavuşur. O bir şeye kavuşamayan, hiçbir şeye kavuşamaz” buyurdu.
“O nedir ki?” dediler.
Cevabında;
“Hakiki bir İslâm âlimini tanıyıp onu sevmek ve sohbetinde bulunmaktır. Çünkü o büyüklerin nasihatlerine göre yaşayan, dünyada huzurlu olur, âhirette de sonsuz cennet nimetlerine kavuşur” buyurdu.
Sordular ki:
“Böyle bir zat yoksa efendim?”
Cevabında;
“Onlar yoksa kitapları var. Onların kitabını okuyan da her nimete kavuşur” buyurdu.
."İmâm-ı Ali Rıza'nın oğluyum"
22-04-2016 02:00
Oniki İmam'ın dokuzuncusu olan Muhammed Cevad Taki hazretleri çocukken bir gün Halife Me'mun ava gidiyordu... Çocukların oynadığı sokaktan geçerken çocuklar onu görüp kaçıştılar!
O ise hiç kaçmadı.
Yerinden ayrılmadı.
Me'mun ona yaklaşıp "Bütün çocuklar kaçtığı hâlde sen neden kaçmadın?" diye sordu.
İmâm-ı Taki de;
"Yâ emîr-el-Müminin! Yol dar değil ki kenara çekilip genişleteyim. Suçum yok ki korkup kaçayım. Senin, suçsuz kişileri incitmeyeceğini de biliyorum” dedi.
Halife bunu duydu.
Ve “Sen kimin oğlusun?" diye sorunca “İmâm-ı Ali Rıza'nın oğluyum” cevabını verdi. Halife, İmâm-ı Ali Rıza'yı rahmetle andı. Muhammed Cevad, o zaman “dokuz” yaşındaydı...
Halife ayrıldı.
Av yerine vardı.
Orada, yaman avcı olan “doğan kuşunu” serbest bıraktı. Doğan kuşu az sonra pençesinde yarı canlı bir “balıkla” geri geldi.
Halife avdan döndü.
Aynı yere geldi ve Muhammed Cevad’ı görüp "Ey Muhammed! Benim av kuşum, bugün ne avladı, biliyor musun?" diye sordu.
O da cevaben;
"Evet ey halife, Allahü teâlâ suda küçük bir ‘balık’ yarattı. Halifenin av kuşu da bunu avladı” dedi.
Me'mun hayret etti!
Ona hayran olarak;
“Sen, gerçekten İmâm-ı Ali Rıza'nın oğlusun” dedi ve onu, ihsan ve ikramlarda bulunarak kendi yanına aldı.
.İmâm-ı Ali Rıza'nın oğluyum"
22-04-2016 02:00
Oniki İmam'ın dokuzuncusu olan Muhammed Cevad Taki hazretleri çocukken bir gün Halife Me'mun ava gidiyordu... Çocukların oynadığı sokaktan geçerken çocuklar onu görüp kaçıştılar!
O ise hiç kaçmadı.
Yerinden ayrılmadı.
Me'mun ona yaklaşıp "Bütün çocuklar kaçtığı hâlde sen neden kaçmadın?" diye sordu.
İmâm-ı Taki de;
"Yâ emîr-el-Müminin! Yol dar değil ki kenara çekilip genişleteyim. Suçum yok ki korkup kaçayım. Senin, suçsuz kişileri incitmeyeceğini de biliyorum” dedi.
Halife bunu duydu.
Ve “Sen kimin oğlusun?" diye sorunca “İmâm-ı Ali Rıza'nın oğluyum” cevabını verdi. Halife, İmâm-ı Ali Rıza'yı rahmetle andı. Muhammed Cevad, o zaman “dokuz” yaşındaydı...
Halife ayrıldı.
Av yerine vardı.
Orada, yaman avcı olan “doğan kuşunu” serbest bıraktı. Doğan kuşu az sonra pençesinde yarı canlı bir “balıkla” geri geldi.
Halife avdan döndü.
Aynı yere geldi ve Muhammed Cevad’ı görüp "Ey Muhammed! Benim av kuşum, bugün ne avladı, biliyor musun?" diye sordu.
O da cevaben;
"Evet ey halife, Allahü teâlâ suda küçük bir ‘balık’ yarattı. Halifenin av kuşu da bunu avladı” dedi.
Me'mun hayret etti!
Ona hayran olarak;
“Sen, gerçekten İmâm-ı Ali Rıza'nın oğlusun” dedi ve onu, ihsan ve ikramlarda bulunarak kendi yanına aldı.
.“Selâmetteler, kurtuldular, korkma!"
23-04-2016 02:00
Muhammed Cisr hazretleri, Trablus'ta yetişen büyük velilerdendir. Hacı Abdülkâdir Efendi anlatır:
Babam Hacı Osman, bir sene Süveyş yoluyla Hicaz'a gittiğinde, Şeyh Muhammed Cisr, bir gece bizim eve teşrif etti.
O gece bizde kaldı.
Birlikte oturuyorduk...
Bir ara Muhammed Cisr, sıkıntılı bir hâlde ve yüksek sesle “Yâ Latif, yâ Hâfız, yâ Allah, selâmet ver!” diye yalvarmaya başladı.
Ben çok korktum!..
Biraz sonra önceki normal hâline döndü ve bana dönüp “Selâmetteler, selâmetteler, kurtuldular, korkma!" buyurdu. Ben, babam için endişe etmiştim!
Aradan zaman geçti...
Babamdan mektup geldi.
Mektubunda, “Falan gece, Kızıldeniz'de yolcuyduk. Gemimiz kayaya çarpıp parçalandı ve eşyalarla birlikte battı. Biz ve yolcular kurtulup bir kaya üzerine çıktık ve geçen bir gemiye bindik” diye yazıyordu.
Tarihine baktık.
O günkü tarihti.
Yani o hadisenin geçtiği tarih ve saat, Muhammed Cisr'in bizde kaldığı gün ve saatin aynıydı.”
● ● ●
Bir gün bu zata “Ölüm, nimet midir, musibet mi efendim?” diye sordular.
Büyük veli;
“Ölüm; müminlere nimet, kâfirlere ve günahı çok olan müminlere musibettir. Sâlih olan mümin; ölümle dünyanın eziyet ve yorgunluğundan kurtulur. Zalimlerin ölümüyle de insanlar rahata kavuşur” buyurdu
."Sen bunu niçin üzüyorsun?"
24-04-2016 02:00
Trablus’ta yetişen velilerden Muhammed Cisr hazretleri, bir ara İstanbul'a gitti. İstanbul'dayken Mekke Şerifi Abdülmuttalip, bu büyük veli zâtı üzmüştü.
O gece rüyasında Şerif Abdülmuttalip, Peygamber Efendimizi, Muhammed Cisr'in elinden tutmuş olarak gördü.
Sevinip onlara yöneldi.
Hemen yanlarına gitti.
Lâkin Resûlullah Efendimiz, mübarek yüzünü çevirdi ondan.
Şerif Abdülmuttalip;
"Yâ Resulallah! Mübarek yüzünü benden niçin çeviriyorsunuz?" diye sordu.
Zira çok üzülmüştü!
Çok da merak etmişti.
Resûl-i Ekrem, Muhammed Cisr'i işaret ederek;
"Bunu niçin üzüyorsun? Sen benim evlâdım isen bu da benim evlâdımdır” buyurdu.
O anda uyandı...
Hatasını anladı...
Sabah olunca hemen Muhammed Cisr'in yanına gitti. Gördüğü rüyayı anlatıp kendisinden af diledi.
● ● ●
Bir gün bu zata “Dünyada en güzel şey nedir efendim?” diye sordular.
Buyurdu ki:
“Dünyada en güzel şey, dünyaya düşkün olmamaktır.”
Bir gün de bu zata;
“En kıymetli maden nedir efendim?” diye sordular.
“Altındır” buyurdu.
Sordular yine:
“Peki, altından kıymetli olan nedir?”
Buyurdu ki:
“O altını bir muhtaca vermektir.”
.Sen bunu niçin üzüyorsun?"
24-04-2016 02:00
Trablus’ta yetişen velilerden Muhammed Cisr hazretleri, bir ara İstanbul'a gitti. İstanbul'dayken Mekke Şerifi Abdülmuttalip, bu büyük veli zâtı üzmüştü.
O gece rüyasında Şerif Abdülmuttalip, Peygamber Efendimizi, Muhammed Cisr'in elinden tutmuş olarak gördü.
Sevinip onlara yöneldi.
Hemen yanlarına gitti.
Lâkin Resûlullah Efendimiz, mübarek yüzünü çevirdi ondan.
Şerif Abdülmuttalip;
"Yâ Resulallah! Mübarek yüzünü benden niçin çeviriyorsunuz?" diye sordu.
Zira çok üzülmüştü!
Çok da merak etmişti.
Resûl-i Ekrem, Muhammed Cisr'i işaret ederek;
"Bunu niçin üzüyorsun? Sen benim evlâdım isen bu da benim evlâdımdır” buyurdu.
O anda uyandı...
Hatasını anladı...
Sabah olunca hemen Muhammed Cisr'in yanına gitti. Gördüğü rüyayı anlatıp kendisinden af diledi.
● ● ●
Bir gün bu zata “Dünyada en güzel şey nedir efendim?” diye sordular.
Buyurdu ki:
“Dünyada en güzel şey, dünyaya düşkün olmamaktır.”
Bir gün de bu zata;
“En kıymetli maden nedir efendim?” diye sordular.
“Altındır” buyurdu.
Sordular yine:
“Peki, altından kıymetli olan nedir?”
Buyurdu ki:
“O altını bir muhtaca vermektir.”
.Ben de size geliyordum"
25-04-2016 02:00
Trablus’ta yetişen velilerden Muhammed Cisr hazretlerinin vefatından sonra, kardeşi Mustafa Efendi, maddi bir sıkıntıya düştü... Bir gün sabah vakti üzüntülü ve kederli olarak çıktı evinden!
Yürümeye başladı.
Nereye gidiyordu?
Kendi de bilmiyordu...
Nihayet yolda Hristiyan bir kimse ile karşılaştı...
Hristiyanın yaşı ileriydi...
Muhammed Cisr'i severdi.
Mustafa Efendi’yi gördü.
Gülümseyerek yanına geldi ve büyük bir hürmetle elini öpüp şöyle anlattı:
“Efendim, ben de size geliyordum, bu akşam rüyamda ağabeyiniz Muhammed Cisr'i gördüm. Bana ‘Kardeşim Mustafa'nın maddi sıkıntısı var. Ona bir miktar para ver’ dedi.
Uykudan uyandım.
Ve tekrar yattım.
Yine onu gördüm.
Tekrar aynı şeyleri söyledi. Şeyhin emrini yerine getirmek için şimdi size geliyordum” dedi ve cebinden bir “kese” çıkarıp Mustafa Efendi’ye verdi.
O da teşekkür etti.
Ayrılıp eve döndü.
Keseyi açıp baktı.
İçinde “yirmi beş altın” vardı. Çok sevindi ve işin içyüzünü, bir akrabasına şöyle anlattı:
“Ben iflas etmiştim... Dün gece kederli bir şekilde yattım! Sabah kalktığımda gayriihtiyari evden çıktım.
Yürümeye başladım.
Nereye gidiyordum?
Ben de bilmiyordum.
Sanki zorla çekiliyordum. Nihayet o Hristiyanla karşılaştım ve maddi sıkıntıdan kurtuldum.”
.Kur’ân-ı kerimi güzel okurdu
26-04-2016 02:00
Übeyy bin Kâb (radıyallahü anh) Eshab-ı kiramdandır. Peygamber Efendimiz "Kur’ân-ı kerimi en iyi okuyanınız Übeyy bin Kâb'dır" buyurmuştur.
● ● ●
Resulullah Efendimiz, bir gün Hazret-i Übeyy'e "Ey Münzir’in babası! Allah'ın kitabından ezberlediğin âyetlerden hangisi büyüktür?" diye sordu.
O da cevaben;
"Âyet-el kürsi'dir" dedi.
Efendimiz sevindiler...
Ve mübarek elini Übeyy bin Kâb'ın göğsüne koyup "İlim, sana mübarek olsun" buyurdular.
● ● ●
Übeyy bin Kâb, Kur’ân-ı kerimi çok güzel okurdu. Bir gün Resulullah Efendimiz;
"Yâ Übeyy! Allahü teâlâ bana, senin üzerine Beyyine suresini okumamı emretti" buyurdu.
Hazret-i Übeyy;
"Yâ Resulallah! Rabbim, zât-ı âlinize, bizzat benim ismimi verdi mi?" diye sual etti.
Efendimiz;
“Evet” buyurdular.
O, bu cevabı aldı.
Sevincinden ağladı. Resulullah Efendimiz, kendisine “Ebu Münzir” künyesini vermiş ve "Seyyid-ül-Ensar” lâkabını koymuştur.
Hazret-i Übeyy;
"Kim ki, Allahü teâlâyı zikreder ve O’nun korkusundan gözlerinden yaş gelirse, o kimsenin vücudunu ateş yakmaz! Kim ki, sünnet-i seniyye üzere yaşyıp Allahü teâlâdan çok korkarsa, bütün günahları dökülür" buyurmuştur.
."Amcan oğlu Muhammed’im"
27-04-2016 02:00
Ümmü Hani (radıyallahü anha), Mekke'nin fethi günü Müslüman olan kadın Sahabilerdendir. Ebu Talip'in kızı ve Hazret-i Ali'nin kız kardeşidir.
Mert ve cesurdu.
Güzel ahlâklıydı.
Peygamber Efendimiz, sekiz yaşından itibaren amcası Ebu Talip'in yanında büyüdüğünden, onu çok iyi tanır ve öz kız kardeşi gibi severdi.
● ● ●
Hazret-i Ümmü Hani de Peygamber Efendimizi aynı şekilde sever ve ona hürmette kusur etmezdi.
Hicretten bir yıl önceydi.
Efendimiz Taif'e gitti.
Halka bir ay nasihat etti.
Onları imâna davet etti.
Ancak Taif halkından hiç kimsenin imân etmemesi ve işkence yapmaları üzerine tekrar Mekke'ye döndü.
Çok üzgün ve kederliydi...
Her taraf düşmandı.
Gidecek yer yoktu...
Ümmü Hâni’yi hatırladı.
Evi, Ebu Talip Mahallesindeydi.
Ona gitmeye karar verdi.
Gece vakti onun evine geldi.
Ve usulca kapıyı çaldı.
Ümmü Hani henüz imân etmemişti.
"Kimdir o?" dedi.
Resul aleyhisselâm;
"Amcan oğlu Muhammed’im, kabul edersen misafir geldim" buyurdu.
Ümmü Han kapıyı açıp;
"Senin gibi doğru sözlü, emin, asil ve şerefli misafire can feda olsun! Yalnız teşrif edeceğinizi önceden bildirseydiniz bir şeyler hazırlardım, şimdi yedirecek bir şeyim yok" dedi. (Devamı yarın)
.Sabaha kadar onu gözeteyim!.."
28-04-2016 02:00
(Dünden devam)
Ümmü Hani üzgündü... Zira Efendimize ikram edecek hiç yiyeceği yoktu evinde...
Bu hâli arz etti.
Efendimiz ona;
"Yiyecek içecek istemem, hiçbiri gözümde yok... Rabbime ibâdet etmek, yalvarmak için bir yer bana yetişir" buyurdu.
Ümmü Hani;
“İçeri buyur” dedi.
Efendimiz içeri girdi.
Ümmü Hâni, Efendimize bir hasır, leğen ve ibrik verdi.
Misafire ikram etmek, Araplar için en şerefli vazife sayılırdı. Bir evdeki misafire zarar gelmesi, ev sahibi için büyük “yüzkarası” olurdu...
Ümmü Hani düşündü:
“Bunun düşmanı çok. Öldürmek istiyorlar. Şerefimi korumak için sabaha kadar onu gözeteyim" dedi.
Babasının kılıcını aldı.
Ve evin etrafında dolaşmaya başladı...
Resul aleyhisselâm o gün çok incinmişti.
Abdest alıp Allahü teâlâya yalvarmaya, af dilemeye, kulların imâna gelmesi, saadete kavuşmaları için duaya başladı.
Ama çok yorgundu.
Çok da üzüntülüydü.
Hasır üzerinde uzanıp uyuyuverdi.
O anda Allahü teâlâ Cebrail aleyhisselâmı Sevgili Habibine gönderdi...
Efendimizin mîracı bu gece vâki oldu.
Bu evden çıkıp gitti.
Sonra bu eve geldi.
Ne zaman ki Mekke fethedildi. Ümmü Hani imân etti ve Müslüman oldu..
.Sirke bulunan ev fakir olmaz
29-04-2016 02:00
Resulullah Efendimiz “sallallahü aleyhi ve sellem”, bir gün amcasının kızı olan Ümmü Hani'ye geldi.
Orada abdest aldı.
Ve sekiz rekât kuşluk namazı kıldı.
Ümmü Hâni mutfağa girdi.
Yiyecek bir şeyler getirdi.
Ekmek, su, tuz ve sirke.
Efendimiz, ekmeği su ile ıslattı.
Tuz ve sirkeyle birlikte yedi.
Sonra Ümmü Hani'ye;
"Ey Ümmü Hani! Sirke ne iyi yiyecektir. Sirke bulunan ev fakir olmaz" buyurdu.
Ve iltifatta bulundu...
Sık sık ziyaretine giderdi.
Bir gün yine gitti.
Ümmü Hani oruçluydu.
Her zaman olduğu gibi Peygamber Efendimize kâseyle “şerbet” ikram etti.
Efendimiz alıp içtiler.
Ama hepsini içmediler.
Dibinde biraz kalmıştı.
Onu Ümmü Hâni’ye uzatıp;
“Al, sen de iç" buyurdu.
O ise oruçluydu.
Ama bunu, Ona söylemedi.
Onu çok sevdiği ve hürmet ettiği için mübarek elinden şerbeti alıp içti.
Bir müddet geçti. Efendimiz bu durumu öğrendi.
Ve kendisine;
"Ey Ümmü Hâni! Orucunu neden bozdun?" buyurdu.
Hazret-i Ümmü Hani;
"Yâ Resulallah! Size karşı olan sevgim ve hürmetimden, emrinizi geri çeviremedim. Mübarek artığınızı severek içtim" dedi.
Efendimiz memnun oldular.
Ve hayır duâda bulundular...
.Kimseyle evlenmeyeceğim!.."
30-04-2016 02:00
Ümmü Süleym (radıyallahü anha), Peygamber Efendimize on yıl devamlı hizmet etmekle şereflenen Enes bin Mâlik'in annesidir.
Medine'de İslâmiyet yayılmaya başladığında ilk imâna gelenlerdendir.
Kocası imân etmedi.
Ve Ümmü Süleym’e;
"Sen dinden mi çıktın?" dedi.
Ümmü Süleym;
"Hayır, ben dinden çıkmadım. Bilâkis dîne yeni girdim" dedi.
Oğlu Enes'e de öğretti.
Ona İslâm’ı telkin etti.
Kocası Mâlik, kızıp "Benim çocuğumu dinsiz yapıyor, onu bozuyorsun, vazgeç bundan!" dedi.
O da cevaben;
"Ben onu bozmuyorum. Bilâkis ona dînini öğretiyorum" dedi.
Mâlik diyecek şey bulamadı.
Ümmü Süleym'in, dîninden asla vazgeçmeyeceğini anladı.
Ve ayrılıp Şam tarafına gitti.
Orada bir hasmıyla karşılaştı.
Ve öldürüldü.
Böylece Ümmü Süleym “dul” kaldı.
Kendi kendine;
"Oğlum Enes büluğ çağına girip söz sahibi oluncaya kadar kimseyle evlenmeyeceğim" dedi.
Kendine söz verdi.
Bir süre “dul” kaldı.
Bir müddet sonra Medine'de kabilesinin reisi olup, “okçuluğu” ile meşhur olan Ebu Talha, kendisine evlenme teklifinde bulundu...
Ebu Talha zengindi.
Hatırı sayılır biriydi...
Ama Müslüman değildi.
Kabilesi gibi putlara tapıyordu... (Devamı yarın)
."Kalk yâ Enes! Gereğini yap!.."
01-05-2016 02:00
(Dünden devam)
Hazret-i Ümmü Süleym "Ben seni istememezlik etmem. Senin gibisi reddolunmaz, fakat sen müşriksin, bense Müslümanım" dedi.
Ve açıkça söyledi.
Sözüne devamla;
"Ey Ebu Talha! Sen; sana hiçbir faydası ve zararı olmayan bir taşa, bir ağaca tapmayı nasıl uygun görürsün? Senin, İlah diye taptığın bu ağaçlar, yerden biter, sonra onu bir marangoz yontar. Sen bir tahta parçasına tapmaktan utanmıyor musun?" dedi.
Ebu Talha onu dinledi.
Bu söz, ona tesir etti.
Hazret-i Ümmü Süleym;
"Eğer Müslüman olup Allah'tan başka İlah olmadığına ve Muhammed aleyhisselâmın, Onun kulu ve Peygamberi olduğuna şehadet edersen seninle evlenirim. Hatta bunun için mehir dahi istemem" dedi.
Ebu Talha mehil istedi.
Aradan bir müddet geçti.
Ve Ümmü Süleym'e gelip;
"Teklifini kabul ettim... Allah'tan başka İlah olmadığına ve Hazret-i Muhammed'in, Onun Peygamberi olduğuna şehadet ederim" dedi.
Ümmü Süleym sevindi...
Ve evlenmeyi kabul etti.
Büluğ çağına giren oğluna "Kalk yâ Enes! Ebu Talha'yı benimle evlendirmek için gereğini yap" dedi.
Nikâhlandılar
Ve evlendiler.
Bu evliliklerinden "Umeyr" adında bir erkek çocukları oldu.
."Allahü teala emanetini geri aldı"
02-05-2016 02:00
Enes bin Malik’in annesi olan Ümmü Süleym hatunun, “Umeyr” adında bir oğlu vardı.
Bu, bir gün hasta oldu.
Ve giderek ağırlaştı.
Babası evde yokken de öldü!
Ümmü Süleym onu yıkadı, kefenledi, evin bir köşesine koydu.
Buhurlayıp üzerini örttü.
Ev halkına da;
"Ebu Talha'ya oğlunun öldüğünü hiçbiriniz söylemeyin" diye de tembih etti.
Nihayet akşam oldu.
Ebu Talha geldi ve;
"Yâ Ümmü Süleym! Çocuğumuz nasıl oldu, iyileşti mi?" diye sordu.
Ümmü Süleym;
"Çok şükür, çocuğumuzun acısı dindi, rahatladı... Bak, artık sesi çıkmıyor" dedi.
Ebu Talha anlamadı.
Çocuğun iyileştiğini sandı.
O gün de oruçluydu.
Yemeklerini yediler...
Hazret-i Ümmü Süleym, o güne kadar hiç yapmadığı şekilde süslendi.
Neşeli görünmeye çalıştı.
Daha sonra yattılar.
Sabah namaza kalktılar...
Ebu Talha giyindi, tam mescide çıkıyordu ki, Ümmü Süleym;
"Ey Ebu Talha! Şu komşumuzun yaptığına bakar mısın!" dedi.
O merakla sordu:
"Ne yaptı komşu?"
"Ona, bir emanet vermiştim. Bugün onu geri aldım diye üzülüp ağladı!"
Hazret-i Ebu Talha;
"Yoksa Umeyr mi?" dedi.
Ümmü Süleym;
"Evet, Allahü teâlâ bize verdiği emanetini geri aldı" dedi.
."Enes terbiyeli bir çocuktur..."
03-05-2016 02:00
Ümmü Süleym “radıyallahü anhâ” oğlu Abdullah'a hamile idi. Bu çocuk; Ümmü Süleym'in, Resulullah ile beraber katıldığı bir harpte dünyaya gelmişti..
Efendimiz, ona “Abdullah” ismini verip, hakkında hayır dua etmişti.
Ümmü Süleym, İslâmiyete son derece bağlıydı.
Ve “sabırlı” bir kadındı.
Efendimizi çok severdi.
Evinde pişirdiği yemekten, mutlaka Ona da ayırırdı.
Yoksa rahat etmezdi.
Resulullah Efendimiz, Medine'ye yeni hicret etmiş, Hazret-i Ebu Bekir’le birlikte Ebâ Eyyub Ensari hazretlerinin evine gelmişlerdi.
O evde kalıyorlardı.
Hizmetçileri yoktu...
Müslümanlardan güçleri yetenler, Efendimize birtakım hediyeler takdim ediyorlardı.
Ancak Ümmü Süleym’in Efendimize hediye edecek bir şeyi yoktu...
Ama oğlu “Enes” vardı.
On iki yaşlarındaydı...
Enes'in elinden tuttu.
Ve Resulullah’a getirip; "Yâ Resulallah! Enes, terbiyeli bir çocuktur ve zekidir. Haddim olmayarak size hediye ettim. Benim oğlum, sizin de hizmetkârınızdır" diye arz etti.
Efendimiz memnun oldu.
Ve kabul buyurdular.
Enes bin Mâlik der ki:
“Peygamberimize hazarda ve seferde hizmet ettim. Herhangi bir işten dolayı bana ‘Bunu neden böyle yaptın?’ veya ‘Şunu niçin yapmadın?’ buyurmadı.”
."O, aramızda sırdır anneciğim!"
04-05-2016 02:00
Bir gün Enes bin Mâlik'i, Resulullah Efendimiz bir yere gönderdiğinden eve geç gelmişti.
Annesi Ümmü Süleym;
"Niçin geç kaldın?" dedi.
Hazret-i Enes;
"Peygamberimiz, beni bir işe gönderdi de onun için" dedi.
Annesi sordu:
"Ne işiydi bu?"
Hazret-i Enes;
"O, aramızda sırdır anneciğim, söyleyemem" diye cevap verdi.
Annesi sevindi...
Ve oğlu Enes’e;
"Aferin oğlum!.. Resulullah’ın sırrını iyi muhafaza et, herkese söyleme" dedi.
● ● ●
Ümmü Süleym (radıyallahü anha); Eshab-ı kiramın diğer hanımları gibi, harplerin çoğuna iştirak edip bizzat dövüşmüş, harplerin her birinde önemli hizmetler görmüştür.
Uhud Harbi’ne de gitti.
Ve askere hizmet etti.
Kocası Hazret-i Ebu Talha, iyi bir “okçu” ve cesur bir “asker” olduğundan hep Resulullah Efendimizi korumakla meşguldü.
Oğlu Enes’in yaşı küçüktü.
Ama bu harpte o da vardı.
Su tulumlarını doldurup annesi Ümmü Süleym'e ve Hazret-i Âişe'ye veriyordu.
Harbin en şiddetli ânıydı!
Bir panik başlamıştı
Dost düşman karışmıştı...
Bu çok tehlikeli günde Hazret-i Âişe ile Hazret-i Ümmü Süleym, kırbalarla “su” taşıyorlar ve yaralı mücahitlerin ağzına su veriyorlardı.
.Eline bir hançer alıp saldırdı!..
05-05-2016 02:00
Hazret-i Âişe ile Hazret-i Ümmü Süleym “radıyallahü anhümâ”, Hendek Harbi’nde çocuklarla birlikte, kale gibi bir evde mahfuz kalmışlardı. Ümmü Süleym, hicretin yedinci senesinde Hayber Savaşı’nda Resulullah’ın yanında bulundu.
Bizzat savaşa katıldı.
Çok hizmetler yaptı...
Mekke'nin fethinde de bulundu.
Huneyn Savaşı’na da iştirak etti.
Bu sırada oğlu Abdullah'a hamileydi.
Eline bir “hançer” aldı.
Ve beklemeye başladı.
Kocası onu gördü.
Tebessüm ederek Resulullah Efendimizin yanına geldi ve “Yâ Resulallah! Ümmü Süleym'in hançerini gördünüz mü?" diye sordu.
Efendimiz baktılar.
Onu böyle gördüler.
Ve kendisine seslenip “Ey Ümmü Süleym! Bu hançerle ne yapacaksın?" buyurdular.
Ümmü Süleym;
"Bunu ben, bu günler için hazırlamıştım yâ Resulallah! Müşriklerden biri hele bana yaklaşsın, bununla karnını deşerim" dedi.
Ve çekti hançerini.
Düşmana saldırdı!
Hem de aslanlar gibi.
Dağılanlara darıldı. Resulullah’a gelip;
"Yâ Resulallah! İzin verirseniz paniğe kapılıp senin yanından ayrılanları da öldüreyim" dedi.
Peygamberimiz;
"Hayır yâ Ümmü Süleym, gerek yok... Allahü teâlâ bize zafer ihsan etti" buyurdular.
."Rüyamda cennete girdim!"
06-05-2016 02:00
Hazret-i Ümmü Süleym'in “radıyallahü anhâ” faziletleri çoktur.
Efendimize hizmeti fazladır.
Hanımlarına da hizmet etti.
Çok duâlarını aldı.
Efendimiz bir gün;
"Rüyamda cennete girdim. Bir de baktım ki, Ebu Talha'nın hanımı Ümmü Süleym de oradaydı" buyurdular.
Resulullah’ı çok severdi.
Efendimiz de onu severdi.
Hanımlarından başka kimsenin evine gidip istirahat etmediği hâlde, Hazret-i Ümmü Süleym'in evine giderdi.
Kaylule yapardı.
Biraz uyurlardı.
Ve dinlenirlerdi.
Namaz vakti gelince, hasırdan seccadeleri serip onun çocuklarıyla birlikte namaz kılardı.
● ● ●
Bir gün yine geldiler.
İstirahat için uyudular.
Mübarek alınları terlemişti.
Ümmü Süleym baktı.
Terlediklerini gördü.
Hemen eline bir şişe aldı.
Ve mübarek alınlarının “terini” bir şeyle alıp o şişeye koymaya başladı.
Efendimiz uyuyordu.
O esnada uyandılar.
Ve kendisine;
"Yâ Ümmü Süleym, böyle ne yapıyorsun?" diye sordular.
Cevabında;
"Yâ Resulallah! Mübarek alnınızın terini alıyorum” dedi.
“O teri ne yapacaksın?” diye sorunca da;
“Saklayıp esans olarak kullanacağız yâ Resulallah" dedi.
.Sen bunun için yaratılmadın!"
07-05-2016 02:00
Tâbiinden İbrahim bin Edhem hazretleri hükümdarken bir gün adamlarına "Atımı getirin!" diye emretti.
Derhâl getirdiler.
Av köpeğini aldı.
Ve ava çıktı.
Az sonra bir “geyik” gördü ileride. Onu yakalamak için mahmuzladı atını. Ancak gaipten bir “ses” duydu...
Hemen durdu.
Ve dinledi sesi.
O ses, ona hitaben;
"Ey İbrahim! Sen bunun için yaratılmadın" diyordu kendisine.
Sağa sola baktı.
Kimseyi görmeyince atını mahmuzlayıp devam etti yoluna.
Bir müddet gitti.
O sesi yine işitti.
Daha gür olarak kendisine hitaben "Ey İbrahim! Sen bu işler için yaratılmadın" diyordu.
Durdu, düşündü...
Bir şey anlamadı.
Kendi kendine;
“Bunda bir hikmet var" dedi.
Ve geri döndü.
Bir “çobana” rastladı.
Kendi elbisesini çıkarıp ona verdi. Çobanın “âbâsını” giydi.
Ve kararını verdi.
Terk etti o yeri.
Merv şehrine doğru at koştururken bir “kör” adamın köprüde yürürken ayağı kayıp düştüğünü gördü!
Ânında durdu.
Ve el kaldırıp;
"Ey büyük Allah’ım! Sen onu koru" diye dua etti içinden...
Adamcağız tam suya düşecekti ki, yavaşça süzülüp karaya iniverdi.
.Var git, işin sonunu gözle!.."
08-05-2016 02:00
Muhammed Çelebi Sultan, seyyit olup nesebi, yirmi üçüncü batında Hazret-i Hüseyin'e ulaşır.
Bir ortağı vardı.
Onun da çiftliğinde bir “değirmeni” vardı ki, bu değirmeni çalıştırarak geçimini temin ederdi. Köyün ileri gelenlerinden birinin de değirmeni vardı.
Ama “insafsız” biriydi...
Menfaatini düşünürdü.
Sırf “düşmanlık” olsun diye birini gönderir, o kimsenin değirmeninin oluğuna “taş” koydurup çalışmasına mâni olurdu.
Öbürü, bunun farkına vardı.
Çelebi Sultana gitti.
Ve onu şikâyet etti.
Zulme uğradığını söylediyse de, adam bir türlü vazgeçmiyordu. Bir gün yine şikâyet edip çok mağdur olduğunu arz etti.
Çelebi Sultan hazretleri az düşünüp "Ayruk etmesün” buyurdu.
Başka söz söylemedi.
Ve ayrılıp gitti...
Şikâyette bulunan kimse bu sözden pek bir şey anlayamayıp, o zatın talebelerine dert yandı.
Gençler sordular:
“Hocamız ne dedi?”
"Ayruk etmesün” dedi.
Talebeler "Öyleyse tamamdır. Artık kurtuldun, var git işin sonunu gözle” diye teselli ettiler.
O kimse değirmene gittiğinde, değirmenin yine çalışmadığını gördü.
Su oluğunu yokladı.
Taş var zannediyordu.
Ancak taş yerine, bir “adam” vardı.
Meğer o insafsız kimse, değirmenin su oluğuna taş bırakması için gönderdiği adam, taşı bırakırken “kendisi” oluğa düşmüş ve ölmüştü.
."Siz kumar mı oynuyorsunuz?"
09-05-2016 02:00
Son asırda Irak ve Mısır'da yaşamış olan velilerden Muhammed Emin Erbili hazretleri, bir gün tavla oynayanları görmüştü.
Onlara yaklaşıp;
"Kumar mı oynuyorsunuz?" dedi.
Başka şey söylemedi.
Ve oradan ayrılıp gitti...
Tavla oynayan kimseler çok müteessir olup o anda oyunu bıraktılar ve bir daha da oynamadılar.
● ● ●
Onu sevenlerden fakir bir kimse, çocuğunu sünnet ettirecekti. Ancak davet edeceği kimselere ikram edecek bir şeyi yoktu...
Muhammed Emin Erbili hazretlerine gelip, çocuğunun sünnet merasimine davet etti.
Mübarek zat sordu:
"İkram edecek neyin var?”
O kimse boynunu büktü.
Ve mahcubiyet içinde;
“Bir tavuğum, bir avuç da unum var efendim” dedi.
Büyük zat ona;
"Allahü teâlâ bereketini ihsân eder. Başka şey için kendini zorlama, ben gelinceye kadar kimseye bir şey ikram etme” buyurdu.
Adamcağız;
“Başüstüne” dedi.
Davetliler geldiler.
“Dört yüz” kişiydiler.
Muhammed Emin Erbili, yiyeceklere bereket için dua buyurdu... Onun duası bereketiyle o azıcık yemek, hepsine yetti.
Hepsi yiyip doydular...
Yemek hiç azalmadı...
Çünkü Allahü teâlâ, peygamberlerine “mucize” ihsan ettiği gibi, veli kullarına da “keramet” ihsan etmiştir.
."Dua edelim ve yalvaralım!.."
10-05-2016 02:00
Son asırda Irak ve Mısır'da yaşamış olan velilerden Muhammed Emin Erbili hazretleri, sevdiklerinden birini ziyarete gitti, fakat kendisi üzüntülüydü. Ziyaretine gittiği kimse sebebini sordu.
Buyurdu ki:
"Edirne'nin küffar eline düştüğü haberi sana ulaşmadı mı?”
O kimse;
"Ulaştı efendim, ama elimizden ne gelir ki?" dedi.
Buyurdu ki:
"Dua edelim ve yalvaralım.”
Böyle dedi.
Ve gözden kayboldu...
Bir müddet gözükmedi.
Sonra sevinçle geldi ve;
"Allahü teâlâ Edirne şehrini Müslümanlara tekrar ihsan edecek” dedi. Söylediği gibi de oldu. Bir müddet sonra “Edirne'nin kurtulduğu” haberi duyuldu.
● ● ●
Bir defa da cenazeden dönen bir talebesine "Nereden geliyorsun?" diye sordu.
“Kabristandan” deyince;
"Kabristana gidip de geri dönmeyeceğin gün de gelecek” buyurdu.
Sonra sohbet ettiler.
Ölümden bahsettiler.
Nihayet kalkarken;
“Şimdi kalkıyoruz, bir gün de mezardan kalkacağız” buyurdu.
● ● ●
Bir gün bu zata;
“Hakiki tövbe nedir efendim?” diye sordular.
Cevabında;
“Hakiki tövbe, bir günahı işledikten sonra gönülden pişman olup o günahı terk etmek ve bir daha yapmamaya kuvvetli karar vermektir” buyurdu.
."Eğer ben hacca gitmezsem!.."
11-05-2016 02:00
Hârezm’de yetişen evliyanın büyüklerinden Muhammed Harezmi hazretleri zamanında birisi, hanımına karşı öfkeyle; "Eğer ki bu sene hacca gidemezsem, sana talak verdim!” dedi.
Sonra pişman oldu.
Hacca gidemezdi ki!
Zira hiç parası yoktu...
Aslında hanımını seviyordu, ama “kızgınlıkla” öyle demişti. Ne yapacağını şaşırdı!
Velhasıl hacca gidemedi.
Bunu kadıya söyleyince;
"Dinin emri gereği, hacılar gelince senin nikâhın bozulur ve hanımın boş olur” dedi
Adam araştırdı...
Hocalara sordu.
Bir çare bulamadı.
Herkes, hanımının “boş olacağını” söylüyordu. Nihayet Şeyh Muhammed Harezmi hazretlerine gelip yaşlı gözlerle hâlini arz etti.
Harezmi, başını eğdi.
Bir müddet düşündü.
Sonra kendisine;
“Sen, Zilhiccenin dokuzuncu günü yanıma gel! İnşallahü teâlâ işin hâllolur. Bizim dinimizde keramet haktır” buyurdu.
Bunun üzerine adamcağız arefe günü Harezmi hazretlerinin huzuruna geldi.
Merak ediyordu...
Acaba ne diyecekti.
Nasıl hâlledecekti?
Harezmi hazretleri, ona "Allah’ın izni ve evliyanın himmetiyle inşallah şimdi Arafat'a varacaksın. Haccını eda et. Hemşehrilerinle görüş. Onların birinden biraz ödünç para al. Gelince verirsin” buyurdu. (Devamı yarın)
.Ben sağ olduğum müddetçe!.."
12-05-2016 02:00
(Dünden devam)
Ridasını yere serdi.
Onu üzerine oturttu.
Ve içinden dua etti...
O kimse, tayy-i mekânla “bir anda” kendini Arafat'ta buldu. Vakfe ve diğer hac vazifelerini yaptı... Hemşehrileriyle görüştü. Birinden biraz borç para aldı. Sonra bir anda kendini aynı yerde buldu.
Harezmi hazretlerinin ayaklarına kapanıp "Elhamdülillah, maksadıma kavuştum” diye arz etti.
Harezmi hazretleri;
"Ben sağ olduğum müddetçe bu hâli kimseye söyleme” buyurdu.
O da söz verdi.
Birkaç gün geçti...
Bu zaman içinde herkes ona “Hacılar dönünce hâlin ne olacak, hanımından ayrılacaksın” diyorlardı.
O da bunlara karşı;
"Ben hac yaptım” derdi.
Bunu duyanlar;
“Bu adam delirmiş” diyorlardı.
Bir zaman sonra hacılar geri döndü. Tanıdıkları ona;
“Ne zaman döndün?" diyorlardı. Derken ödünç para aldığı adam geldi.
Ve parasını istedi.
O da “isbat et” dedi.
İş kadıya intikal etti.
Alacaklı, dâvâ edip; "Ben bu kişiye, arefe günü şu kadar borç para verdim. İşte senet, altında kendi imzası var” dedi.
Ve senedi arz etti.
Kadı senede baktı.
Hiç şüphesi kalmadı. Neticede dâvâsında doğru olduğu, hacca gittiği anlaşıldı ve böylece hanımından ayrılma tehlikesinden kurtuldu...
.Allah’ın öyle kulları vardır ki…
13-05-2016 02:00
Anadolu'da yetişen büyük velilerden Muhammed Hazin hazretleri, ömrünün sonuna doğru rahatsızlanıp yatağa düştü!
Derken ağırlaştı.
Ve vefatı yaklaştı.
Hanımı yanındaydı.
Bir ara gözlerini açtı.
Ve hanımına;
"Bazı kullar öldüğünde; gökler, kendilerine yükselen amellerin son bulması sebebiyle, yerler de üzerlerinde yapılan iyi amellerin kesilmesinden dolayı ağlarlar!” buyurdu.
Sonra yine daldı.
Az sonra ayıldı.
Hanımına bakıp;
“Melekler ‘garip kuşlar’ şeklinde gelip cenazeyle birlikte giderler. Sübhanallah!.. Velilerin ruhları ne kadar hızlı hareket ediyorlar” dedi.
Sonra hanımına;
“Kur’ân-ı kerim oku!” dedi.
O da okumaya başladı.
O okurken vefat etti...
Cenazesi evden çıkarıldığında, etrafta hiç görülmemiş “garip kuşlar” uçmaya başladı.
Muhammed Hazin hazretleri, vefat etmeden önce, Siirt'teki Firsaf köyünde, türbesinin yerini yakınlarına göstererek;
"Vefattan sonra mekânımız burasıdır. Halid bin velid (radıyallahü anh), muharebede çadırını buraya kurmuştur” dedi.
Bir sene geçti...
Türbe yaptırıldı.
Türbenin yapımı sırasındaki kazıda, toprağın altından birkaç tane “ok” çıktığı rivayet edilir.
.Allah katında en iyi olanınız…
14-05-2016 02:00
Hindistan'ın büyük velilerinden Muhammed İsmail hazretleri, haramlardan şiddetle kaçar, mubahların bile fazlasını terk ederdi.
Âlimler; onun, "Allahü teâlânın indinde en iyiniz, takvası en çok olanınızdır" âyet-i kerimesiyle metholunanlardan olduğunu bildirirdi.
Nitekim henüz “genç” idi.
Garip bir hadise yaşadı.
Şöyle ki:
Kendisi gayet yakışıklıydı.
O memleketin ileri gelenlerinden birinin genç kızı, kendisine tutuldu.
Sırılsıklam âşık oldu.
Sabrı ve iradesi kalmadı.
Bu zatın babası vardı.
Bir gün onu hatırladı.
Ve bir plân yaptı kendince...
Babasının yanına gitti.
Ve kendisine;
"Efendim, evimizde bir hasta var. Ona Kur’ân-ı kerim okumak üzere oğlunuzu bize gönderebilir misiniz” diye rica etti.
Babası buna inandı.
Ve oğlunu gönderdi...
Genç İsmail, gitti o eve.
Ancak içeri girer girmez aldatıldığını anladı.
Yüzüne bile bakmadı kızın.
Ve “haram” işlemekten kurtulmak için ikinci katın açık penceresinden aşağı atladı.
Fakat ayağı kırıldı.
Acısına aldırmadı.
Ve hızla uzaklaştı oradan.
Babasının huzuruna geldi ve durumu olduğu gibi anlattı.
Adam çok sevindi.
Ve memnuniyetinden, kalkıp Cenâb-ı Hakk'a “şükür secdesine” kapandı...
.Oğlum, niye merak ediyorsun?"
15-05-2016 02:00
Anadolu velilerinden Muhammed Kadri Hazin’in babası ve annesi, Peygamberimizin neslindendir. İlim öğrenme çağı gelince, anne ve babasını kaybetti.
Buna çok üzüldü!
Ertesi gün oldu...
Abdülkâdir-i Geylani hazretlerinin ruhaniyeti ona görünüp "Oğlum! Ne merak ediyorsun? Baban, Rabbinin davetine gittiyse işte ben varım ve her hususta senin babanım, endişe etme!” buyurdu.
Birinci Dünya Harbi’ydi...
İngilizler Musul’u aldı.
Sonra Kerkük’ü aldılar.
Ve Cizre'ye elli kilometre uzaklıktaki “Zaha” kasabasına kadar geldiler. İngiliz komutanı, birkaç gün sonra Cizre'ye de geleceğini bildirdi. Bunun üzerine Cizre halkını korku sardı!
Bir kısmı silâha sarıldı.
Kimi göçe hazırlandı.
Muhammed Hazin "Hiç kimse endişe ve hicret etmesin. İngiliz kâfiri Cizre'ye giremeyecektir. Herkes rahat olsun” buyurdu.
Derken sabah oldu.
İngiliz ordusu kalktı.
Cizre'ye hareket etti. O sırada Londra'dan gelen yıldırım telgrafla "Hudud, Hizil Irmağıdır. Irmağı geçmiş olsan da hemen dön!" emri geldi. İngiliz komutanı Cizre'ye girmeden geri döndü.
● ● ●
Bir gün bu zata “Allahü teâlânın en çok sevdiği ibâdet nedir efendim?” diye sordular.
Cevabında;
“Müslümanların birbirini sevmesidir. Bu, zaten imânın da şartıdır” buyurdu.
.Kıymetli olmak ister misiniz?
16-05-2016 02:00
Anadolu velilerinden ve Allah dostlarından Muhammed Hazin hazretleri, henüz çocukken, hocasının oğlu Mahmud’la aynı dersleri okuyordu medresede.
Mahmud’un babası Molla Abdurrahman'ın bir kitabı vardı.
Onu oğluna verip;
"Yarın şu kadarını ezberleyeceksiniz?" dedi.
Muhammed Hazin’in kitabı yoktu...
Çok yerlerde aradı.
Fakat bulamadı.
Düşünceli ve üzgün bir şekilde evine gitti.
O gece rüyasında Hazret-i Ali'yi (radıyallahü anh) gördü.
Hazret-i Ali, kendisine;
“Mahmud'un babasının kitabı var da senin babanın kitabı olmaz mı?" buyurdu.
Ve ezberlenecek kısmı kendisine talim ettirdi, öğretti.
O da hemen ezberledi.
Sabah derse geldiler.
Mahmud okuyamadı.
Molla Abdurrahman, oğluna kızıp, Muhammed Hazin'e;
“Sen oku!” dedi.
Muhammed Hazin bir çırpıda okuyunca, bunun “manevi bir hâl” olduğunu hemen anladı.
Ve sebebini sordu.
O da aynen arz etti...
● ● ●
Bu zat bir gün gençlere;
“Siz, insanlar nezdinde kıymetli olmak ister misiniz?” diye sordu.
Cevap verdiler ki:
“İsteriz efendim.”
O zaman onlara;
“Öyleyse insanların kıymet verdiğine, siz kıymet vermeyin” buyurdu.
."Niçin bir hocaya bağlanıyorum ki?"
17-05-2016 02:00
Konya’nın Bozkır kazasında dünyaya gelen Muhammed Kudsi Bozkıri hazretleri, keramet göstermekten çok sakınırdı. Talebesinin “ihlâsına” sebep olacaksa izhar ederdi.
Bir talebesi vardı.
Ama kabiliyeti azdı.
Bir gün kendi kendine "Niçin bir hocaya bağlanıp sıkıntı çekiyorum, ben de diğer insanlar gibi, yalnız dünya işiyle meşgul olayım?" dedi.
Böyle düşündü...
Ve hocasına geldi.
Muhammed Kudsi, o talebeye “Güzel evlâdım! Rehbersiz olmaz. Rehberi, yol göstereni olmayana, ‘şeytan’ yol gösterir" buyurdu.
Genç, bu sözü duydu.
Pek fazla duygulandı!
Kendi kendine; “Ben, bu niyetimi kimseye söylemedim. Hocam nasıl bildi?” diye düşünüp, hocasını daha çok sevdi ve artık ondan ayrılmayı hiç düşünmedi...
● ● ●
Bu zâtın vazife verdiği bir talebesi, rahatsızlanarak, verilen vazifeyi yapmaya dayanamadı ve memleketine gitmek istedi. Muhammed Kudsi, ona da “Gitme, vazifeyi tamamla, korkma, ölmezsin" buyurdu.
Ama o, söz dinlemedi.
Ve o gün köyüne gitti.
Evinde, “hasta” ve “ümitsiz” hâlde yatarken bir gece rüyada, “hocasını” gördü.
Doktor kıyafetindeydi.
Beyaz önlük giymişti.
Ameliyat bıçağını aldı.
Ve karnını yarıp, ağrı yapan o şeyi çıkarırken uyandı... Gördü ki, hastalığından eser kalmamış. Tekrar gidip hocasına teslim oldu.
.Teyzeciğim, bu gece bizim evde ol!"
18-05-2016 02:00
Onikinci İmam Muhammed Mehdi hazretleri, Samarra'da doğdu, Medine’de vefat etti ve orada defnolundu.
Doğacağı geceydi.
Babası eve geldi.
Teyzesini gördü ve “Teyzeciğim bu gece bizim evde bulun. Allahü teâlâ bize, yerimize geçecek bir evlât verecek” dedi.
Teyzesi şaşırdı!
Ve "Hanımın Nercis'te hamilelik alâmetleri yok. Oğlun kimden olacak?" diye sordu.
O da cevaben;
"Nercis, hamilelik yükünü çekmeyecek” dedi.
Teyzesi şöyle anlatır:
O gece kalktım.
Teheccüd kıldım.
Nercis de kalktı. Kendi kendime “Sabah oluyor, henüz bebekten bir haber yok” diyordum.
Merak ediyordum.
Bir “ses” duydum...
Babasının sesiydi ve “Teyzeciğim, Nercis'in odasına git!” diyordu.
Gittiğimde Nercis beni karşıladı. Vücudu titriyordu! Onu bağrıma basıp “İhlâs” ve “Kadir” surelerini okudum.
Bir “ses” duydum...
Nercis’in karnından geliyor ve “bebek” de benimle birlikte okuyordu... Sonra birden oda aydınlandı. Baktım, çocuk doğmuştu.
Babası, bana;
“Teyzeciğim, oğlumu getir!” dedi.
Sarıp götürdüm.
Kucağına aldı.
Ve dilini, bebeğin ağzına verip “Allahü teâlânın izniyle konuş!” dedi. Çocuk “Besmele” çekip, bir âyet-i kerime okudu. Etrafımızı bazı garip “kuşlar” sardı. Bunlar, kuş değil, galiba “melek” idi.
."Bunu filân kimseye hediye et!"
19-05-2016 02:00
Mısır'da yetişen büyük velilerden Muhammed Şazili hazretleri, çok kıymetli elbiseler giyerdi.
Bir kimse vardı ki;
Bu hâli beğenmezdi.
Kendi kendine;
"Evliyanın, sultanlara yakışır elbise giymesi uygun değil. Bu zat gerçekten ‘veli’ ise o elbiseyi bana hediye eder, ben de satar, parasını çoluk çocuğuma harcarım” diye düşündü...
Büyük veli bunu sezdi.
O elbiseyi çıkardı...
Bir talebesine verip;
"Bunu filân kimseye hediye et. Satsın da parasını çoluk çocuğuna harcasın” buyurdu.
“Peki hocam” dedi.
Emrini yerine getirdi.
Adam elbiseyi aldı.
Ve hemen satıp parasını çoluk çocuğuna nafaka yaptı...
Ancak ikinci gelişinde, aynı elbiseyi yine Muhammed Şazili'nin üzerinde gördü. Meğer elbiseyi satın alan, bu zatı sevenlerden imiş.
Elbiseyi çok beğenmiş.
“Bu, ona lâyık” demiş.
Ve getirip hediye etmiş...
● ● ●
Mâliki kadılarından biri, bu zatı imtihan etmek niyetiyle huzuruna geldi. Niyetini saklayıp, öğrenmek için bir şeyler soracağını arz etti.
Ama o, bunu sezdi.
Bu niyetini anladı ve;
“Peki sor” buyurdu.
Kadı düşündü, düşündü ve “Soracağım şeyi unuttum?" dedi.
Ama anladı hatasını.
Tövbe etti ve bir daha, “Evliyayı imtihan etmeyeceğine” dair söz verdi.
.Takunyasını şiddetle fırlattı!
20-05-2016 02:00
Emîrlerden biri, Mısır’da yetişen evliyadan Muhammed Şazili hazretlerini öldürtmek istedi.
Şöyle ki:
Bir davette, “zehirli” bir kaba yemek koyup ona sundular. Ancak Şazili hazretleri ondan yemedi.
Çünkü anlamıştı...
Oradan kalktı.
Bineğine bindi.
Ve zaviyesine gitti.
O ayrılınca oradaki kaplar karıştı... Emîrin iki oğlu geldi ve Muhammed Şazili için konulan tabaktan yiyip zehirlendiler.
Adam kendi eliyle, kendi oğullarını zehirledi!..
● ● ●
Muhammed Şazili hazretleri bir gün abdest alıyordu.
Bir ara takunyasının birini alıp şiddetle bir yöne doğru fırlattı! Takunya havada uçup gitti...
Hizmetçisine;
"Eşi gelinceye kadar bu tek takunyayı sakla" buyurdu.
Bir müddet geçti...
Şam'dan biri geldi.
O tek nalını getirdi.
Ve şöyle anlattı:
Cenâb-ı Hakk size hayırlar versin efendim... Bir yolculuğa çıkmıştım. Tenha, ıssız bir yerden geçerken önüme âniden bir “eşkıya” çıktı.
Vurup yere yıktı.
Göğsüme oturdu.
Beni öldürecekti!
Çok korktum! Ama yapacağım bir şey yoktu... Kalbimden sizi düşünüp; ‘Yâ Muhammed Şazili!’ dedim.
O anda havadan bir tek “takunya” hızla geldi ve eşkıyanın göğsüne şiddetle çarpıp yere yıktı. Ben kurtuldum.
.Borç alıp, sadaka verirdi!..
21-05-2016 02:00
Mısır evliyasından Muhammed Şazili hazretleri; sadaka verecek bir şey bulamadığı zaman sevenlerinden ödünç alır, sonra Cenâb-ı Hakk ona para nasip edince öderdi. Bu şekilde aldığı borçlar “altmış bin” dirhem oldu.
Lâkin ödiyemiyordu.
Ve buna üzülüyordu!
Bir gün bir kişi geldi.
"Muhammed Şazili'de kimin alacağı varsa bana gelsin!” diye herkese haber saldı. Alacaklılar geldiler. Alacaklarını alıp gittiler.
Ancak bu zat kimdi?
Kimse tanımıyordu.
Bu büyük zâta sordular.
Muhammed Şazili hazretleri “Ben de tanımıyorum. Allahü teâlâ onu, bizim borcumuzu ödemek üzere göndermiştir” buyurdu...
● ● ●
Yusuf isimli bir kimse de Muhammed Şazili hazretlerini sık sık ziyarete gelir ve içinden "Sofraya çok az ekmek konuyor, karnım doymuyor” derdi.
Bir defa yine geldi.
İki de “ekmek” getirdi.
Ama belli etmedi.
Ekmekleri koynuna saklamıştı. Her zaman olduğu gibi yine sofra kuruldu... Yine her zamanki kadar ekmek ve yemek kondu.
Fakat o kimse, ne kadar çok yediyse de ekmeği bir türlü bitiremedi. Bitmediği gibi hiç de eksilmedi...
Büyük zat ona döndü.
Sonra kulağına eğildi.
Ve yavaşça “İyi ye, sofradan aç kalkma ki, o iki ekmeğe ihtiyacın kalmasın” buyurdu. O kimse çok mahçup oldu! Ekmekleri çıkarıp sofraya bıraktı ve öyle düşündüğüne pişman olup tövbe etti..
."Abdest için kuyudan su getir!"
22-05-2016 02:00
Mısır velilerinden Muhammed Şazili hazretlerine, bir gün bir adam geldi ve "Ey efendim! Ben çoluk çocuk sahibi fakir biriyim. Bana ‘kimya’yı öğretir misiniz” dedi.
Mübarek zat, ona;
“Bir şartla” buyurdu.
Adam sevindi ve;
“Her şarta razıyım” dedi.
Büyük velî;
“Pekâlâ, yanımızda bir sene kalıp, sohbetimize her gün devam edeceksin” buyurdu.
Bir sene doldu.
Muhammed Şazili;
“Yarın inşallah sizin işinizi yerine getiririz" buyurdu.
Ertesi gün oldu...
Büyük veli ona;
"Kalk, abdest için kuyudan su doldur da getir” buyurdu.
Adam kuyudan bir kova doldurup çektiğinde, kovanın “su” değil, “altın” ile dolu olduğunu gördü. Fakat kalbinde “para sevgisi” kalmamıştı ki...
Huzuruna geldi.
Kovayı arz etti.
Ve hürmetle;
"Ey Efendim, sayenizde ‘dünya sevgisi’ kalbimden çıkıp gitti. Bir tek kuruş dahi isteğim kalmadı” diye arz etti.
Büyük veli sevinip;
"Onu yerine dök!” buyurdu.
O da döküp geldi.
Büyük velî ona;
“Sen ‘kimya’ olmuşsun… Memleketine git ve oranın halkını irşat eyle!” buyurdu.
O da memleketine döndü. Ve yıllarca insanları Allahü teâlâya davet etti.
.Ne benimdir, ne de senin!"
23-05-2016 02:00
Sultan Ferec, önemsiz bir sebepten dolayı kendi halkının üzerine ok attırıyor, Muhammed Şazili hazretleriyse buna karşı geliyordu... Mağrur sultan, bu zâtı çağırttı.
Büyük veli geldi.
Sultan Ferec, ona;
"Bu memleket benim midir, yoksa senin mi?” diye sordu.
Muhammed Şazili;
"Ne benimdir, ne de senin... Kahhar ve tek olan Allahü teâlânındır” buyurdu.
Ve kalkıp gitti.
Sultan o gün hastalandı.
Ve bir türlü iyileşemedi
Tabipler aciz kaldılar...
Sultanın has adamları bu durumu anlayıp "Bu hâl, Muhammed Şazili hazretlerinin kalbinin kırılmasındandır” dediler.
Sultan dinledi.
Ve bu veliden özür dileyince tekrar sıhhatine kavuştu...
● ● ●
Bir gün de, bazı sevdikleri bu büyük zâta “Huzura ermenin yolu nedir efendim?” diye sordular.
“Sabır'dır” buyurdu.
Ve şöyle izah etti:
“Huzuru, bir odanın içinde ‘kilitli’ farz edin. İşte o odanın anahtarı ‘sabır’dır. Sabrederseniz kapı açılır ve huzura kavuşursunuz.”
● ● ●
Gencin biri de “Hocam! Başarılı çalışma nasıl olur?” diye sordu bu zata.
Cevabında;
“Başarılı çalışma; ahirette işe yarayan çalışmadır. Meselâ kendini cehennemden kurtaramayan bir kimse, bütün dünyayı elde etse bile ne kıymeti vardır ki. Sonunda yanacak” buyurdu.
."Peki, teklifini kabul ediyorum"
24-05-2016 02:00
Mısır’da yetişen velilerden Muhammed Şüveymi hazretlerinin yanına, bir gün “bir genç” gelerek “Efendim çok sıkıntıdayım. Bana yardım edin” diye yalvardı.
Büyük zat sordu:
“Derdin nedir?”
“Bir kıza âşık oldum efendim. Onunla evlenmek istiyorum, ama kabul etmiyor” dedi.
Büyük veli;
“Şu odaya gir, o kızın ismini tekrar tekrar söyle” buyurdu.
Genç sevinip;
“Peki efendim” dedi.
Sebebini sormadı.
Gösterdiği odaya girip, devamlı o kızın ismini söyledi. Üçüncü gün odanın kapısı tıklandı.
“Kim o?” dedi.
O kız, cevaben;
“Ben filân, teklifini kabul ediyorum” dedi.
Genç adam düşündü... Kendi kendine “Birinin ismini çok söylemekle ona kavuşuluyorsa, Rabbimin ismini çok zikreder, Ona kavuşurum” dedi.
Ve kapıyı açmayıp;
“Ben vazgeçtim” dedi.
Ve onu gönderdi...
Rabbini zikre başladı.
Kalp gözü açıldı.
Ve “evliya” oldu.
● ● ●
Bir gün bu zata “Efendim, ‘Ölümü düşünmek, ölüm getirmez’ deniyor. Bu söz doğru mu?” diye sordular.
Cevabında;
“Evet doğrudur, hatta ölümü düşünmek, ömrü uzatır ve çok da faydaları vardır. Mesela ölümü hatırlamak, insanı günah işlemekten korur” buyurdu.
."Al arkadaş, bu altınlar senindir!"
25-05-2016 02:00
Hindistan evliyasından Ubeydullah Serhendi hazretleri bir gün şunu anlattı sevdiklerine;
Vaktiyle bir Müslüman, birinden “tarla” satın almıştı...
Tarlayı sürerken bir küp “altın” çıktı toprağın altından.
Küpü kucakladı.
Gitti mal sahibine.
| | |
