ehlisunnnetde - ÇAKIRGİL STR 21-22

ABDULHAMİD HAN

ABDÜLHAMİD HAN Osmanlı padişahlarının 34'üncüsü olan Sultan II. Abdülhamid Han aklı, zekası ve ilmi fevkalade üstün olan bir zattı. Batılıların ve iç düşmanların asırlar boyunca devleti yok etmek için hazırladığı yıkıcı, sinsi planlarını sezip, önlerine aşılmaz bir set olarak dikildi. Hazırlayanları ve maşa olarak kullandıkları yerli işbirlikçilerini, sahte kahramanları işbaşından uzaklaştırdı. İşte bu büyük zatın 10 şubat, 96. yıldönümü idi. Yıldönümü vesilesi ile Yıldız Üniversitesi ve İstanbul Medeniyet Üniversitesi işbirliği ile iki açık oturumdan oluşan etkinlik düzenlendi. İlk panel Abdülhamid'in sağlık politikasıyla ilgiliydi. Oturum başkanlığını yaptığım bu panelde konuşmacılar özet olarak şunları anlattılar: Prof. Dr. Hüsrev Hatemi; Abdülhamid'in çok iyi niyetli, sağlam karakterli ve vefalı bir insan olduğunu söyledi. Kendisinden çok devleti düşünürdü. 33 sene zalimlik yapmadan devleti ustalıkla idare etmişti. Ona atılan iftiralardan biri de pinti olduğuna dairdi. Bu çok çirkin bir suçlama olduğunu ifade etti. Aristokrat havada, halktan uzak yaşamamıştı. Atatürk'ün Abdülhamid'i küçümseyici veya kötüleyici bir sözünün olmadığını da ekledi. Prof. Dr. Nil Sarı ise Abdülhamid'in sağlık alanındaki eserlerinden söz etti ve bazılarının fotoğraflarını gösterdi. Abdülhamid 90 adet gureba hastanesi, 19 adet belediye hastanesi, 89 adet askeri hastane ayrıca eğitim hastaneleri, kadın hastaneleri, akıl hastaneleri açmıştı. Bu hastaneler ülkemizden Lübnan'a, Yemen'den İsrail'e, Makedonya'dan Suriye'ye, Yunanistan'dan Libya'ya, Suudi Arabistan'dan Irak'a pek çok yerleşim bölgesine yayılmıştı. Ayrıca eczaneler, hapishane, sağlık merkezleri, fakirler, acizler ve hacılar için misafirhane de pek çoktur. Müthiş bir sağlık hizmetidir bu. Maalesef tahttan düştükten sonra bu eserlerin isimleri değiştirilmiş, bazıları yıkılmış ve bir kısmı da başka alanlarda kullanılmaya başlanmıştır. Kısacası bu büyük insan unutturulmak istenmiştir. Kasımpaşa, Haydarpaşa, Gülhane ve Mektebi Tıbbiye-i Şahane adlı eğitim ve üniversite hastanelerini açan da Abdülhamid olmuştur. Doç. Dr. Adem Ölmez ise Abdülhamid Han'ın özellikle eğitim, sağlık, ulaşım ve asayişe önem verdiğini anlattı. Zamanında yeni bulunan aşıları ülkeye getirmiş, aşı ve kuduz hastalığı üzerine merkezler kurmuş, Bimarhaneleri yani akıl hastanelerini ıslah etmiştir. Akıl hastalarına zincir kullanımını yasaklayarak bugün bile saldırgan hastalarda kullanılan gömleği yerine koymuştur. Dr. Şerif Esendemir konuşmasına Necip Fazıl'ın, "Abdülhamid'i anlamak her şeyi anlamak olacaktır." sözleriyle başladı. Abdülhamid'in tren yolları, bakteriyolojihane, cami ve mektepler yaptırdığını, çağına uygun yaşlılık politikası izlediğini, habitat yani biyosferi merkezi alan ekolojik politikaya önem verdiğini anlattı. Bunları dinlerken aklıma hep başbakanımız Recep Tayyip Erdoğan çağrışım yaptı. O da ülkeye duble yollar, hızlı trenler, Marmaray, üçüncü boğaz köprüsü, çok sayıda havaalanı gibi sayılamayacak eserler hediye etti. Sağlık alanında yeni hastaneleri hizmete açtı. Sağlık hizmetlerini halka yaydı. Eğitim alanını pek çok üniversite, sayısız derslik ve binlerce yeni öğretmenle destekledi güçlendirdi. Kısacası Abdülhamid'in çağdaş bir takipçisiyle karşı karşıyayız. Abdülhamid Han'ı nasıl ki bir takım vicdansız, merhametsiz ve acımasız kişiler, iç ve dış düşmanların oyununa gelerek, maşası olarak bir saray darbesi ile düşürdülerse aynı komplo şu an başbakanımıza karşı düzenlenmektedirler. Bu ülkeye hizmet etmek bazılarının gözüne batmakta ve ellerinden geleni yapmaktadırlar. Rabbim Başbakanımızı korusunu2026

ehlisunnnetde

28 Nisan 2021 Çarşamba

İran Dışişl. Bakanı M. Cevad Zarif'in aylarca önce ingiliz yayın kuruluşu BBC'nin muhabirine söylediklerinin ses kaydı sadece İran'ı ve Ortadoğu bölgesini değil, dünya siyasetini de etkileyecek derecede, çok-çok önemli.. O, o sözleri, hem de BBC gibi bir emperial yayın kuruluşunun muhabirine hangi niyetle söylemiştir ve o kuruluş da, aylarca yayınlamadığı bu sözleri, İran'da iki ay sonra yapılacak olan C. Başkanlığı seçiminde aday olacağı iddialarının güçlü şekilde dile getirildiği Zarif'i hangi noktaya sürükleyeceğinin anlaşılması zor, hangi saik ve niyetle açıklamıştır ve Zarif bu sözlerin altından nasıl kalkacaktır; bu konuyu inşaallah, Cuma gününe bırakalım da, bugün yine değineceğimiz 'Ermeni Meselesi' üzerine, İran'dan ilginç bir yaklaşımı aktaralım.

Pause
Unmute

Picture-in-Picture
Fullscreen
Sözlerini aktaracağım kişi, Tahran Cuma İmamları'ndan Seyyid Muhammed Hasan Turabîferd isimli ve 'Huccet-ul'İslâm' unvanlı birisi.. (Ki, İran'da, Cuma namazı her şehirde bir yerde kılınır ve Cuma İmamı olan kişi, doğrudan, İnkılab Rehberi Seyyid Ali Khameneî'ye bağlı bir kuruluşça ve her şehrin en önde gelen ulemâsı arasından belirlenir. Ve Cuma İmamları o şehirlerdeki en üst dereceli kamu yöneticisi durumundadır.) Şimdi sözlerini aktaracağım ve bu 'seçkin şahsiyet'in, Ermeni halkına 'soykırım uygulandığı' iddialarının yıldönüm günü olarak anılan '24 Nisan'da, Tehran'daki Ermeni topluluğuna hitaben yaptığı ve 'youtube'a da yüklenmiş olan 2 dakikalık bir videoda söylediklerinin tercümesini, buyrunuz:

'Aziz kardeşlerim, siyasî ve askerî güç ve servet, eğer insanî ve ilâhî yüce değerlerle birlikte olmazsa, bizim Hristiyan kardeşlerimiz ve bacılarımıza karşı işlenen yürek parçalayıcı 'neslkuşî' /(soykırım) gibi cinayetlerle birlikte olmaktadır, maalesef..

Kudreti frenleyecek olan, yüce dinî değerlerdir. Ben şimdi mübarek huzur ve hizmetlerinde bulunduğum Ermeni ve Âşûrî cemaatindeki meslektaşlarıma iftiharla, samimiyet, gönül birliği ve dostluk duygularıyla arzedeyim ki, Hak nizâmının şekillenmesi ve insan'ın savunulması için çaba harcıyoruz. Bugün dünyada, beşeriyete zulmeden güç sahiblerinin karşısında, (ki, sizler programınızda biraz önce gösterdiniz) onlar ki, dün elleri Ermenilerin kanıyla kirlenmişti; bugün de onların elleri Suriye'deki kardeşlerimizin kanıyla kirleniyor.(...)'

Burada kim kasd ediliyor diye sormaya gerek yoktur, herhalde..

Evet, yarım asır öncelerde, 'Osmanlı Devleti, bir çok yanlışlarına rağmen, Müslümanların, ıslah edilmesi kaabil büyük bir gücü idi.. Maalesef, emperyalist güçlerce tarih sahnesinden silindi..' gibi sözlerle hayıflanan İmam Khomeynî'nin çizgisinde olduğunu söyleyenlerin geldiği nokta, ilginç..

Evet, Hâfız-i Şirazî, 650 yıl öncelerde , 'Dünya, hiçbir zaman aynı kararda kalmaz; döner-durur.' diyordu.

Geçelim..

Kâzım Karabekir Paşa'nın kızı 80 yaşındaki Timsal Karabekir'i evvelki akşam, Amerikan Başkanı Biden'ın ' 'Ermenilere 1915'de soykırım uygulandı..' demesi etrafında yapılan bir tv. programına HT ekranında dinlerken onun yaşadığı rûhî ızdırabı derinden hissettim. 'Evet, özür dilemeliyiz.. Ama, ecdâdımızdan..' diyordu.. (Karabekir Paşa'nın, 'Ermeni Tehciri' sırasında çeşitli sebeplerle sahibsiz kalmış onbinlerce çocuğun, bölgede güvenilir ve hali vakti yerinde ailelere, 'Allah'ın bir emaneti olarak' verdiğini Erzurum, Malatya, Diyarbekir, Van ve Trabzon'daki yaşlı insanlardan dinlemişimdir, 50-60 yıl öncelerde..) Timsal Hanımefendi, o, devletin iyice zayıf anlarında, devlet otoritesinin yok denilecek hale geldiği 'muqatele/ karşılıklı öldürüşme' ve boğuşma sahnelerini bizzat yaşamış olan babasının hatırâtından aktardı.

Savaşın en acı sahnelerini yaşamış olan Karabekir Paşa'nın Doğu Anadolu'da ve Kafkaslar'da o dönemin PKK'sı konumunda olan 'ermenici' silâhlı komitacıların işledikleri korkunç cinayetleri yeni nesillere okutmadık.. Ama, onlar 100 yıldır, tekrar ediyorlar.. (Tıpkı, Bosna'da 250 bin kadar silahsız, mâsum insanların sırf Müslüman oldukları için öldürüldükleri 25 yıl öncelerdeki katliâmın yeni nesillere anlatılmaması için, Birleşmiş Milletler Yüksek Komiseri'nin emrine uygun olarak, korkunç trajedinin okullarda okutulmaması gibi bir durum.. Bizde de, sosyal hâfızâmız ibtal edilmek istendi, 100 yıldır..)

10 sene öncelerde, Paris'te, 'toplumların tarihindeki büyük acıların ve de düşmanlık duygularının, yeni nesillerin yarınlarına taşınmaması için, anlatılmaması gerektiği' görüşünü tartışan bir eğitim seminerinde, genel bir ortak görüş benimsenmişti. Pedagoji bilginlerinden birisi, 'Tabiî, Yahudiler de bu konuyu kabullenmelidirler..' deyince, Yahudiler, 'Biz varlığımızı geçmişin felaketlerini unutmamak temeli üzerine kurduk, kendimizi iki bin yıldır o duyguyla ayakta tuttuk..' diye karşı çıktılar. O tartışmaları, 'Ermenistan' dışında yaşayan 'ermeni diasporası' da dikkatle takib ediyordu. Onlar Ermenistan'da yaşayan, çoğu orta ve alt gelir grubunda yaşayan ve maceralara sürüklenen ermeni halkını kobay gibi kullanmaktan hâlâ da el çekmiyorlar.. Çünkü, onları oynatan etken, kendi hayalî tatmin duygularıyla emperial güç odaklarının Anadolu coğrafyası üzerindeki Müslüman gücünü kırmak stratejisi.. 100 yıl öncelerde olduğu gibi..

100 yıl önce de, 'ermenici' silâhlı mücadele teşkilatları, Selçuklu ve Osmanlı'dan beri Müslümanlarla en iyi ilişkiler içinde yaşayan ermeni halkını rehin almışlardı; tıpkı, kamalistlerin halkımızı, ve bugün PKK'nın Müslüman kürd halkını rehin almaya çalışmaları gibi..

Çözüm yolumuz, inadına; hiçbir kişi veya halka, bir inanç dayatılmasına asla cevaz vermeyen inancımızdır.

.

Zarif, çok önemli ve hattâ dehşetli şeyler söylüyor,

30 Nisan 2021 Cuma

İlk haberler, 'İran Dışişl. Bakanı M. Cevad Zarif'in aylarca önce, BBC muhabirine verdiği mülâkat'tan söz ediyordu. Ama, sonra, bu mülâkatın, İngiltere'de yayın yapan Iran International isimli bir yayın kuruluşunun İran'lı bir muhabiriyle yapılmış bir özel görüşme olduğu iddiası eklendi, haberlere..

Advertisement: 0:04

Zarif ise, yaptığı yazılı açıklamada, bu iddiaları da reddetti ve, '8 yıllık Dışişl. Bakanlığı'ndan, ileride ders çıkarılması için yapılan ve gizli kalması şartıyla devlet arşivine emanet edilmiş, gizli bir konuşmanın, resmî arşivlerden çalınıp, yabancı bir medya kuruluşuna sızdırıldığını, bu konunun ülke içi çekişme konusu haline getirilmesine çok üzüldüğünü' belirtti.

Bu arada belirtelim, İran'da Cumhurbaşkanlığı'na bağlı, 'Stratejik Araştırmalar Kurumu', yüksek makamlarda bulunan şahsiyetlerin bilgi ve tecrübelerini ve kamuoyuna yansımamış hassas konuları, gelecek nesillere yansıtmak üzere, bu gibi resmî gizli kayıtlar yapıyormuş..

İlginç.. Herhalde, faydalı bir yöntem olsa gerek.. Ama, iyi korunması şartıyla..

Zarif'in sızdırılan konuşmaları da, gerçekten de bu kabilden..

Ancak, resmî bir belge niteliğinde tarihe emanet edilmiş ise, o gizli resmî kayıtların dışarıya sızdırılmasının son derece tehlikeli neticeleri olabilir.

Hatırlayalım ki, 22 Kasım 1963'de öldürülen B. Amerika Başkanı J.F. Kennedy Suikasdi yıllarca araştırıldı, ama, 'Bazı noktaların ancak, o suikasdin üzerinden 66 sene geçtikten sonra, yani 2029 yılında açıklanabileceği' kararlaştırıldı. Çünkü, açıklanacak olursa, sosyal düzenin bozulmasına sebep olunabileceğinden korkuluyordu. Hem Clinton, hem Trump da, 'Kennedy Suikasdi'ndeki 15-16 hassas gizli noktayı açıklayacaklarına söz vermişlerdi, ama, ikisi de açıklayamamışlardı. Ama, üzerinde 66 sene geçtikten sonra bu tehlikenin artık ortadan kalkacağı hesab ediliyor.. Çünkü, üzerinden en az üç nesil geçmiş ve yeni nesiller için ise, o suikasd artık, bir masal haline dönüşecektir.

Zarif'in sızdırılan açıklamaları da öyle..

İki saati aşkın bu sohbetin ses kaydını dinledim. Bazı konularda sadece İran'ın değil, dünya efkâr-ı umûmiyesinin de bildiklerinin ötesinde, perde gerisinden, bilinenin çok ötesinde sözler ediyor, Zarif..

Sorular, rahatça sorulmuş ve en hassas sorulara, verilmesi çok zor cevaplar verilmiş.. Ve, önceden doğru sanılan birçok konunun yanlış olduğu ortaya konuluyor.

Ne var ki, kimbilir hangi hesaplar için, üstelik de iki ay sonra yapılacak seçimlerde aday olacağı güçlü şekilde dile getirilen Zarif'i daha bir büyütecek veya 'hain' diye üzerine yürünmesine vesile olacak sarsıcı açıklamalar..

Dahası, İran medyasında, 3 Ocak 2020 gecesi, Amerikalıların, Bağdad Havaalanı'nda nokta atışı bir bombardımanla, dünyayı dehşete sürükleyen bir cinayetle katledilen serdar/general Suleymanî'nin, hayatta iken bir beyânatında yer alan, 'Makam sahibi olanlar camiaya, topluma yanlış adres gösterirlerse, hıyanet etmiş olurlar..' cümlesi 'sosyal medya'da, Zarif'i suçlamak için tekrarlanıyor.

Ama, bu sözler sessiz büyük çoğunluğu Zarif'e yaklaştırabilir de..

Qaasım Suleymanî'nin öldürülmesinden 4-5 gün geçmekteyken, Tahran'dan Ukrayna başkenti Kiev'e gitmek üzere havalanan, 80 kadarı İranlı üniversite gençleri olmak üzere, 180 küsur yolcusu bulunan bir uçağın havalandıktan hemen sonra düşmesi ve İran rejiminin, 'uçağın, İran güçlerince fırlatılan bir füzeyle vurulduğunu bildiği halde 3 gün boyunca açıklamaması' konusuna Zarif karşı çıkar. Büyük baskı altında tutulur; kendisinden yanlış beyanlarda bulunması istenir, ama asla kabul etmez.

Ama, Zarif'in, İran'ın nükleer teknolojiden, nükleer silahlara geçmemesi şartıyla istifade etmesine izin veren ve karşılığında İran'a uygulanan ambargoların kaldırılması konusunda, '5+1'ülkeleri (Güvenlik Konseyi'nin 5 Daimî Ülkesi ve Almanya) ile İran arasında varılan ve İran'da 'BERCAM' diye anılan andlaşmanın sonra bozulmasında, asıl rolü Rusya'nın oynadığını açıklaması ilginç.. Yani, kendisinin de imzaladığı andlaşmanın bozulması için çalışan bir Rusya..

Zarif'in bu konudaki kanaati -özetle- şöyle: 'Rusya, İran'la Amerika arasındaki ihtilaflar yatışırsa, o zaman, Amerika'nın, Rusya ve Çin'e yöneleceği endişesiyle, İran- Amerika gerginliğinin sürmesini istiyordu.'

Kendileri açısından elbette önemli bir Rusya siyaseti..

Ama, Zarif'in özellikle Süleymanî konusunda söyledikleri son derece çarpıcı ve sarsıcı..

Çünkü, İran'ın en yetkili makamları, yıllarca Süleymanî'nin Moskova'ya gidip Putin'le 2 saat kadar görüştüğü, ve Putin'i Suriye'ye müdahale etmekte Süleymanî'nin etkilediği açıkça yazıldı, söylendi.. Zarif, tam tersine, Süleymanî kanalıyla İran güçlerini, Suriye'ye müdahaleye Putin'in sürüklediğini, Rusya'nın iradesiyle o siyasetin takib edildiğini' söylüyor ve devam ediyor, -özetle- : 'Aslında bizim askerimiz yoktu, Suriye'de.. Arablar ve çoğu Afganistan'dan gelen gönüllülerdi.. Rusya, hava saldırısının yetmiyeceğini bildiğinden, Süleymanî'yi Suriye'ye kara askeri göndermeye Putin ikna etti!.'

Bu sözün evveli-sonrası önemli değil.. Bu beyanlar son derece açık..

Ayrıca, Zarif, Süleymanî'nin diplomasiyi, 'askerî hedefleri için kullanmak istediğini', halbuki, diplomasinin, askerî güçleri kendi hedefleri için hazır bulundurması gerektiğini dile getiriyor.

Bu arada, Haşimî Refsencanî'nin, Suriye konusunda, Esed Hanedanı'nı koruyacak duruma düşülmemesi konusundaki görüşleri de kısaca geçti konuşmalar arasında..

Gerçekten sarsıcı, çarpıcı görüşler..

.

Üsküdar Müftülüğü, Zarif'in sözleri ve ‘Kırgız-Tacik' sınır sürtüşmesi..

2 Mayıs 2021 Pazar

Şair, 100 yıl öncelerde,

'Yerin altında öküz var mı?' dedi, bir meczûb,

Altını bilmem dedim, üstünde fakat pek çoktur!' demişti ya, işte öyle bir durum..

Advertisement: 0:04

Bilindiği üzere, eski zamanların efsanelerine depremleri izah etmek için, 'Yerin altında bir öküz vardır, dünya onun boynuzları üzerinde durur ve öküz başını sallayınca da deprem olur..' denilirmiş..

Şair de beytinde, 'Yerin üstünde de öküzler vardır..' diyor..

Cuma sabahı, saat 9.30 civarında int. sitelerine düşen bir video ile, 'yerin üstünde olanlar'dan bazıları, nice Müslümanların hâlet-i rûhiyesini alt-üst ediyor; laik kesimleri de sevindiriyordu.

Haber sitelerinde yayınlanan sözkonusu videoda, -hangi câmi olduğu yazılamamış ve sadece- 'Üsküdar'da bir câmi..' denilmiş.. Fakîr de, görüntülerden, hangi câmi olduğunu çıkaramadı.

İddiaya göre, namaz kılmak için camie girmek üzere olan bir hanım kıza, 40 yaşlarında bir kişi, 'Kadınlar camie giremez..' diye engel olmaya çalışmış, bu yönde bazı kitablarda bazı 'rivayet'ler olduğundan söz ederek..

Genç kız da kendisinin, 'Marmara İlâhiyât mezunu olduğunu' söyleyip, 'o konuları senden iyi bilirim..' diye karşılık veriyor.

O civarda bulunan 4-5 kişi daha gözüküyor, ama, sadece seyrediyorlar.. Kimse, o 'yerin üstündeki'nin görünmeyen yularını tutup, 'Hemşehrim, bir dakka.. Câmie, namaz için gitmek isteyen birisine nasıl engel olursun?' diyememiş..

O genç kız ise, kırılmış vaziyette; o 'yerin üstündeki'nin yaptığına karşı, içinde tufanları yansıtan sözleri sıralayarak, kolundan tutan bir yaşlıca hanımla oradan uzaklaşıyor.

'Bu görüntü, Ramazan günlerinde tv. ekranları için yeni bir tartışma konusu icad etmek için, bir düzmece, kurulu bir oyun sahnesi olamaz mı?' diye de düşünmedim değil..

Çünkü, câmi cemaati içinde böylelerinin olabileceğini düşünemiyorum. Üstelik, namaza gelen, hele de gençleri gördükçe bir de memnun oluyor, cemaat..

*

2-3 gündür bu konu tartışılıyor, medyada.. Bilen-bilmeyen herkes konuşuyor.. Üsküdar Müftülüğü, en başta da elbette bizzat Müftü Efendi'nin, bu konuya el koyup, 'hangi câmide ve öyle bir hadise gerçekten de olmuş mudur, görgü şahidleri var mıdır?' diye araştırıp, konuya açıklık getirmesi ve Emniyet makamlarına bildirip, bu hassas konuda efkâr-ı umûmiyeyi ve zihinleri karışıklığa sürükleyebilecek kişinin belirlenmesi için soruşturma yapılmasını istemesi gerekmez mi?

C. Zarif'in iddiaları doğruysa, kim kimi oynatmış?

Diğer bir konu...

İran Dışişl. Bak. M. Cevad Zarif'in sözlerine değindiğim önceki yazım üzerine bazı okuyucular, 'Zarif'in sözleri sizi yalanlıyor. Çünkü, Süleymanî'nin Moskova'ya gidip, Suriye'ye müdahale etmesi için Putin'i 2 saatlik bir görüşmeyle iknâ ettiğini siz defalarca yazmamış mıydınız?' diye sormuşlar.

Evet, ama, kendiliğimden değil, İran'ın İnkılab Muhafızları Ordusu'nun en üst dereceli komutanlarının ve İran Dışişl. Bakanlığı'nın Genel Md. seviyesindeki yetkililerinin iftiharla dile getirdikleri iddiaları yazmıştım. Ama , şimdi Zarif'in devlet arşivindeki gizli beyânından sızdırılanlardan anlaşılıyor ki, Süleymanî'yi, 'Suriye'ye karar ordusu sevketmeye', Putin, en kibar ifadeyle söylersek, iknâ etmiş..

Üstelik, her iki ihtimal de birbirinden beter.. Ve eğer Zarif'in iddiaları doğru ise, Suriye'de Rusya İran'ı kullanmış; amma İran makamları, 'Biz Rusya'yı..' diye göstermişlerdi, yıllardır..

Şimdi İran kamuoyu'ndaki tartışma furyasında kim, kime güveneceğini bilmiyor. Beni eleştirenler, İran medyasında yazılıp çizilebilenleri bir bilseler, ne diyeceklerdir?

Çavuşoğlu'nun derhal mesaj göndermesi, yetmez!

Ve, bir diğer konu..

Kırgızistan ile Tacikistan arasında, iki tarafını da Müslüman halkların oluşturduğu mahallî gruplar arasındaki sınır çatışmalarında çoğu Kırgızistan vatandaşı olmak üzere 40 kişi ölmüş, yüzlerce yaralı.. İki tarafın askerî güçleri de sınırlarda mevzilenmişler, ama, askerî bir sürtüşme henüz sözkonusu değil..

İki tarafın başkanları da, o mahallî çatışmaların büyümemesi için ılımlı mesajlar yayınladılar. Bu, güzel elbette..

Bu çatışma, aslında Sudan'ın Darfur bölgesindeki kabilelerin su kaynaklarını ve otlakları paylaşmaktan kaynaklanan ve sonunda arab olanlarla olmayanlar arasında yıllarca kanlı çatışmalara dönüşen ve Ömer el'Beşîr yönetiminin suçlanmasına ve sonunda da devrilmesine kadar giden, dışarıdan bakınca basit sebeplere dayanıyordu. Ama, çöl şartları altında hayatta kalabilmek için en hayatî ihtiyaçlardan olan su ve otlak konuları, kabileler arasında hiç de basit değildi.

Şimdi, Kırgızistan- Tacikistan sınırında da benzer ve basit gibi gözüken, ama, oradaki mahallî yöre halklarının sahiplenme ihtiraslarından veya güç gösterinden bu noktaya gelindiği anlaşılıyor. Buna benzer sınır ihtilaflarının Anadolu'da da köyler ve hattâ biolojik kardeşler arasında bile ölümlü kavgalara - çatışmalara vardığı gerçeğiyla karşılaşılmıyor mu?

Bu noktada, Dışişl. Bak. Mevlûd Çavuşoğlu, taraflara gönderdiği mesajlarla, gerilimin barışçı ve kardeşçe duygularla çözülmesi temennisini dile getirmiş.. Elbette bu güzel ama, yeter mi?

Gönül isterdi ki, böyle bir durumda, Çavuşoğlu, hemen Bişkek ve Duşenbe'ye gönderilsin ve iki tarafı mesajla değil, bizzat bir masa etrafına çağıracak kadar konuya müdahil olsundu.

.

Sadece karşıtlıkta değil, aslî değer ve hedeflerde birleşebilmek..

3 Mayıs 2021 Pazartesi

Günübirlik düşünüldüğünde, 'Dostumun Dostu dostumdur / Dostumun Düşmanı ve Düşmanımın Dostu düşmanımdır/ Düşmanımın Düşmanı dostumdur..' gibi ölçüler, kendi mantığı içinde tutarlı gibi gözükebilir, ama, temel insanî- imanî ilkelerimiz açısından, müslüman mantığı bize başka bir formül belirlemiştir:

Advertisement: 0:07

Prensibimiz, 'Aslolan, Ebû Cehl'e düşman olmak değil, Resulullah (S)'a dost olmaktır.'

Çünkü, 'Ebû Cehl'e düşman olmak', mutlaka Peygamber'e dost olmayı getirmeyebilir; ama, 'Peygamber'e dost olan, otomatik olarak , Ebû Cehl'e de düşman olur.'

Bu, bir Müslümanın diğer insanlarla irtibatındaki temel ölçüdür.

Ama, Peygamber'e dost olmayan bir kişiyi,, bu tutumundan dolayı, illâ da Ebû Cehl'e düşman olmaktan da elçektirmek için teşvikte bulunmanın bir mantığı yoktur.

Ama, Müslümanlar olarak, bizimle aynı değerlere bağlı olmayan veya bizi kendi değerlerine bağlı görmeyenlerle illâ da kavgalı olmamız gerekmiyor. Bize saldırmayana, saldırmayız, Çünkü, aslolan, karşı tarafı fizikî olarak bertaraf etmek, etkisiz hale getirmek, onlarla mücadele ve savaş değil; lisan ve ahvalimizle onlara kendi değerlerimizin tebliğini yapmaktır.

Genel olarak, bu sözleri söyleriz de, lisanımızı ve hareketlerimizi bu anlayışa göre ayarlamakta pek başarılı olduğumuz söylenemez..

Bunun için, geliniz, Anadolu coğrafyasından biraz uzakta, Afganistan'daki kardeşlerimizin son 40 yılı aşkın zamandır ve hâlen de yaşamakta olduğu, 'birbirimizle savaşmaktan elçekmeyi bir türlü öğrenemeyen hallerimiz'den örnekler aktarayım.

27 Nisan 1978 gecesi, Nur Muhammed Tarakî isimli, bir Afgan komünistinin, Sovyet Rusya'nın askerî desteği ve sonra da işgaliyle gerçekleşen çok kanlı bir darbesiyle, sadece Cumhurbaşkanı Davud Han ve ailesi ve devlet yönetiminde vazife alanlar değil; kendilerine karşı çıkması muhtemel olan herkesi katletmeyi kendileri için gerekli gören komünistler, sadece Herat şehrinde bir haftada sivil halktan 25 binden fazla insanı öldürmüşlerdi.

Sovyet Rusya desteğindeki o kanlı komünist darbe ve işgale karşı Müslüman halk, ellerindeki her türlü imkânlarla, ölümüne bir mücadeleye atıldıklarında, her herbirisinin isminde mutlaka 'İslâm' kelimesinin de bulunduğu 10-15 kadar 'cihad teşkilatları' oluşuvermişti.

Çok güzeeel, alkışlanası bir imanî refleks idi bu..

Amma, gel-gelelim, bütün bu güçlerin birleştirilmesi meselesine gelince, bir reis- başkan etrafında birlik olmanın mantıkî gerekliliğini herkes kabul ediyordu, ama, o kim olacak denilince, sessiz bir çığlık halinde, 'Benden başka kim olabilir ki?' mânası yükseliyordu..

Yazık ki, Afganistan, bunun en canlı misali olarak hâlen de o yapısını sürdürüyor.. Rusya güçleri, oluk oluk insan kanı-müslüman kanı döktükten sonra, işgallerinin 12-13'ncü yılında çekildiler -gittiler; ve Afganistan kurtuldu ümidi yeşermeye başlamıştı ki, 'mücahid teşkilatları'nın herbirisi, diğerini tökezletmek, yere sermek için ellerinden geleni arkalarına atmadılar.

Onca kanlar döküldü... İşgalci Rusya'ya karşı onca çetin ve düşmana kök söktüren savaşlar veren Ahmed Şah Mesud gibi seçkin komutanlar bile, o İslamî mücadele teşkilatları arasındaki husûmet ve liderlik rekabeti, hattâ mücadelesinden dolayı, bombalı suikasdlerle parça-parça edildiler. O da yetmedi, Müslüman gruplar arası mücadelelerde kan dökülmemesi için olanca titizliği gösterdiğine bizzat ve defalarca şâhid olduğum, Müslüman gruplar arasındaki sonu gelmez ihtilafları, Tahran'a geldiğinde, 'Gel de biraz dertleşelim..' diye oteline çağırdığı 'fakîr'e anlatırken ağladığını bile gördüğüm Burhanedddin Rabbânî bile, bir bombalı suikasdde parça-parça edildi.. Komunistler zamanında bile olmamış şekilde, sivil halktan insanlar ve , Müslümanların yetişmiş insan gücü bile eritildi- gitti; sırf, 'benlik ve riyaset' dâvası yüzünden..

Sonra da Amerikan emperyalizmi geldi, onları kurtarmak, özgürleştirmek adına..

Merhûm Muhammed İqbâl, 'Bıktım, bîzâr oldum ben bu Müslümanlardan..' diye feryad ediyor ve beytinin ikinci mısraında da, 'Ve, sığındım Müslümanlara..' diyordu.

Evet, açık bir paradoks, bir ruhî- zihnî çelişkili söz.. Ama, o bize, Müslümanlar arasındaki bu zaaflardan bîzâr olduğunu söyledikten hemen sonra da, 'Ve sığındım Müslümanlara..' diyerek, kendisinin de, Müslümanım diyen hiç kimsenin de yine de sığınacağı başka kimsenin olmadığını anlatmaya çalışıyordu, kendi dönemindeki perişanlığa bakarken..

Ve bugün de, aynı durum yok mu? Sadece Afganistan'da değil.. Ki, Afganistan'da, birbiriyle boğuşan gruplardan uzak ve berî olduklarını ilân ederek ayrı bir grup halinde ortaya çıkan 'Tâlibân' denilen grubun, Afganistan'ın yüzde 80'inde fiilen hâkim olduğunu bizzat kendileri de , başkaları da kabul ettiği halde, hemen her gün, 15 -20, hattâ bazan 40- 50 kişinin bombalı saldırılarda can verdiğini kimse izah edemiyor.

Topu tâca atıyorum, Afganistan'a doğru.. Kendi içimizde de, sanki, herşeyi yapabilecek bir durumdaymışız ve henüz de, yolun başında değilmişiz gibi, kendi saflarımız arasındaki bağları koparmaya yönelik yıpratıcı , karamsarlık yayıcı bir hava estirilmiyor mu, devamlı..

Meselemiz, sadece şu veya bu coğrafya veya kişi- grup veya yönetimlerle ilgili değil... Biz bir bedeniz, her yerdeki acılarımız, hücrelerimizin tamamı tarafından hissedilmiyorsa, ciddî bir müşkülümüz var demektir..

Ve, yine İqbâl'in deyimiyle, 'Merz'u bûm-u mâ, be'cûz' İslâm nist../ Bizim için İslam'dan başka sınır da yok; vatan da..'

.

‘Hükûmet'in önünden geçtim' diyen ‘büyük kahraman'!..

5 Mayıs 2021 Çarşamba

Muhalefet'in en büyüğünün lideri, ömür adam.. Keşke siyasetçi olmasaydı da, bir tulûât tiyatrocusu olsaydı. Belki o zaman, yarım asır öncelerde vefat eden İsmail Dümbüllü'nün doldurulamayan yeri boş kalmamış olurdu.. Dümbüllü, hiç beklenmeyen ve en mantık dışı sözü bile, sanki mantıklı bir sözün içindeki bir çelişkiyi gösteriyormuş gibi ifade eder ve bizi gülmekten kırıp geçirirdi.

Advertisement: 0:03

Bu muhalefet öncüsü siyasetçi de çok laflar dinledim, ama, bu seferki lafları, 'mısra-ı berceste' gibi oldu..

Bütün dünyanın başa çıkamadığı 'Corona Salgını' üzerine, 'Hükûmet'e yol gösterirken, 'Bütün dünya nasıl mücadele ediyorsa, siz de öyle edersiniz.. Bilim Kurulları'nı toplarsınız, o kadar basit..' derken bile bu kadar komik değildi..

Evet, böyle bir sığ muhalefet öncüsüne sahib olması, bu ülkenin büyük talihsizliklerinden bir diğeri olsa gerek.. Çünkü, tebessüm ettirmesi bile acı veriyor.

Düşünebiliyor musunuz, nice yıkımlara, idâmlara yol açmış olan 'askerî darbeler'den bir diğeri daha sahnelenirken, bu 'kahraman siyasetçi'miz, tankların arasından, bütün o darbecilerin üzerine, âdetâ, ölü toprağı serpmiş gibi, dimdik , kahramanca geçmiş ve bir yandaşının evine, oradan o askerî darbeyi tv. ekranından seyretmiş, kahvesini yudumlayarak..

Halbuki, birkaç sene önce, 'Bir darbe olursa, tankın üzerine ilk ben çıkar, karşı koyarım..' diye, nutuk çekmiş; 1991'de, Moskova'da Kızılordu Şefleri'nin kalkıştığı darbe teşebbüsüne karşı, tankların üzerine çıkarak halka önderlik eden ve kahramanlaşan Yeltsin gibi davranacağını çağrıştırmıştı..

Ama, haydi o olmadı..

Ama, 15 Temmuz 2016'daki kanlı askerî darbe sırasında, yüzbinler sokaklara dökülüp, 'Allah'u Ekber!' diye ve Ezân sesleri arasında, o darbe hıyanetine direnirken; bu 'kahraman muhalefet öncüsü', o zaman hiç bir şey yapamamıştı..

Ama, aradan 5 yıl geçmekteyken, bir tv. kanalında, ona, '15 Temmuz gecesi, tankların ve darbecilerin arasından geçip gitmesi'nin nasıl olduğu sorulmuş..

O 'darbe kırıcı' büyük kahraman siyasetçimiz, öylesine büyük bir laf etmiş ki, bu zamana kadar nice 'darbeci zorbalar' karşısında, böyle sihirli bir darbe kırıcı formülü uygulayamayıp, sadece iktidarlarını değil, canlarını da yitirmiş olan mağdurların talihsizliklerine yanmamak elde değil.. Çünkü, 'Ben tankların arasından geçip gittim.. O da geçip gitseydi, benim gibi..' demiş..

('O da geçip gitseydi ya..' dediği kişi ise, hem kendisini, hem de arkasından gelen milyonları, tanklara, helikopterlere, savaş uçaklarına, yüzlerce kurban vererek, geride binlerce yaralı bırakarak direnmeye çalışan, emsali bunca darbeler sırasında görülmemiş bir 'halk lideri' idi. Ve o halkını bulmuştu yanında, ve milyonlardan oluşan halk kitlesi de ilk olarak böylesine yürekli bir liderini..)

Yemin edebilirim, bir 'seçme-saçma lafları belirleme' yarışması yapılsaydı, bir hükûmet darbesi karşısında söylenebilecek laflar arasında hiçbir laf, bu büyük muhalefet öncüsünün bu sözüyle yarışamazdı.

Meğer büyük muhalefet siyasetçimiz, ne büyük kahramanlık yapmış da, tevâzûundan dolayı, bu zamana kadar söylememiş; ve, bizler de o kahramanca yürüyüşü değerlendirememişiz..

Ne Anibal sergilemiştir öyle bir kahramanlığı, ne Napolyon, ne de, Köşk'ünü basan fedaîlerinin eline düşmemek için, 'çarşaf' giyerek kaçtığı söylenen kendi lideri..

Sahi, hiç aklımıza gelmemişti? Amerika ve diğer bütün emperial güçler, bir askerî darbe sonundaki başarı haberini, 12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi yapıldığında, 'Bizim çocuklar başardı..' dedikleri gibi almaya hazırlanmışken; bu darbeyle devrilmesi beklenen lider, nasıl olmuştu da bu büyük muhalefet lideri gibi tankların, zorbaların arasından geçip gidememişti..

Bu büyük muhalefet öncüsünün, o kahramanlığı sergilediği saatlerde, o tarihlerde Birleşmiş Milletler'de Amerikan Baştemcilcisi olan John Bolton isimli kişi, bir Amerika tv. kanalında, henüz, darbenin hangi merhalede olduğunu öğrenememişken; Türkiye saatiyle 23.30 civarında, 'Evet, Türkiye'de bir askerî hareket var.. Eğer askerler kazanırsa, laiklik güçlenir.. Erdoğan kazanırsa, o zaman da laik rejim zayıf düşer.. Ve Erdoğan devrilirse, onun için göz yaşı dökmem.. Çünkü, o Amerika'nın dostu değil'..' kabilinden laflarını sıralıyordu..

Evet, büyük muhalefet öncümüzün yaptığı kahramanlığı nasıl selâmlamalıyız, bilmiyorum?

12 Eylûl 80 Darbesi öncesinde, 40 yıl öncelerinin İstanbul'unda yaşayanlar hatırlarlar belki..

Fatih, Bayezid, Aksaray, Eminönü, Beşiktaş, Üsküdar, Kadıköy vs. gibi şehrin en merkezî yerlerinde, duvarlarda yarım metre büyüklüğünde harflerle, çok da düzenli olmayan bir şekilde bir yazı çıkardı, karşımıza.. O yazıda çok sâde bir mesaj vardı:

'-Hökümetin önünden geçtim..'

Bu yazıyı kim yazardı, kimse bilmiyordu.. Ve kimbilir 'Hökümet'i nasıl tasavvur ediyordu, ve önünden nasıl geçmişti ki, bu yazıyı her tarafa yazıyordu..

Çok garib bir ifadeydi bu.. Başka hiç bir şey de yoktu, baş tarafında ve sonunda..

Sadece o cümle , 'Hökümetin önünden geçtim..' yazısı vardı, ve insanları bir tuhaf tebessüme sevkederdi.

Bu yazıyı o zamanlar, 15 Temmuz 2016 gecesi bir darbe zorbalığı ve hıyaneti sırasında 'tankların arasından korkusuzca geçen' böyük muhalefet öncüsü de yazmış olamazdı..

Ama, bazı tipler, böyle hassas zamanlarda, toplumu tebessüm ettirmek gibi bir rolü üstleniyorlar demek ki..

. ÇAKIRGİL

secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
İlginç ve tuhaf ‘İtiraf'lar ve de yığınla sorular..

7 Mayıs 2021 Cuma

Sözün başında, önce, 8 yıldır İran Dışişl. Bakanı olan Cevâd Zarif'in itirafı etrafındaki gelişmelere kısaca değineyim:

Ona ve onun gibi önemli vazifelerde bulunanların, 'gelecektekilere aktarılmak üzere bilgi, görgü ve tecrübelerinizi, gizli kalacak şekilde emanet ediniz' diye, ses kayıtları alınıyor.

Advertisement: 0:09

Ama, Zarif'in sözleri, devletin verdiği söze rağmen korunamamış: dışarıya sızdırıldı. İlginç ve hattâ tehlikeli görüş ve itiraflardı. Bunlara geçen hafta bu sütunda da değinildi.

Bu 'gizli resmî ses kaydı'nın korunamayıp, açığa çıkmasından sonra Zarif'in suçlanmasıyla, gelecekte kimse bir daha öyle bir 'emanet'te bulunamayacaktır herhalde..

Zarif'in sözleri üzerine İnkılab Rehberi Ali Khameneî'nin, Zarif'e, 'Sen Devlet'in kararlaştırdığı dış siyaseti icra etmekle vazifelisin..' demesi, doğru.. Ama, onu, 'Amerikan ağzıyla konuştuğu' mânâsında sözlerle suçlamasından sonra, Zarif, Süleymanî hakkındaki sözlerinden dolayı ailesinden özür dilemek zorunda kaldı. Söz dudaktan çıktı mı, yaydan fırlayan ok misali, geri döndürülemez. Nitekim, tartışmalar sürüyor ve Zarif'in C.Başkanlığı adaylığının kabulü, herhalde sürpriz olur. Ama, daha da önemli olan, İran siyasetinin seçkin isimlerinden Said Heccarian'ın sosyal medyadaki sorusu olsa gerek..

Diyor ki: 'Bütün bu tartışmalar içinde anlamadık.. Suriye'de biz mi Rusya'nın 'kara gücü' idik; ; yoksa, Rusya mı bizim 'hava gücü'müz idi?'

Evet, Zarif'in itiraflarından sonra, cevabı asıl verilmesi gereken okkalı soru, bu olsa gerek..

Gelelim, ikinci konumuza..

Ve, laiklerin 'akademik özgürlük' balonunu patlatan bir vefat..

Prof. Aydın Işık'ı tanımazdım..

İzmir- Kâtib Çelebi Üni. Felsefe Bölüm Başkanı, 50 yaşlarında bir akademisyenmiş..

Corona Salgını'na verilen kurbanlar kervanına geçen hafta katılıp, ebediyet âlemine doğru bir yolculuğuna çıkmış..

Benim kendisini tanımama, çıktığı ebediyet yolculuğunda 'rahmet-i ilâhî'nin kendisinin hemrâhı/ refiki, yoldaşı olmasını niyaz edişime, son yazdığı ilginç ve hattâ tuhaf 'itiraf' notu vesile oldu.

İ'tiraf, bilindiği üzere, gizli ve açıklığa kavuşturulmamış bir konuda kendi dahli, bilgisi, ilgisi olan kişinin gerçek olduğuna inandıklarını ikrar etmesi, açıklamasıdır.

13 Nisan, 18.31'de yazdığı bu notunda diyor ki, merhûm Aydın Işık:

'Birazdan yoğun bakıma yatacağım, entübe, çare olmuyor. İletişim imkânı sadece telefon için, olur inşaallah..

İtiraf ediyorum; Müslümanım, müslümanca yaşamaya gayret ettim, inşallah müslümanca canımı veririm.

İtiraf ediyorum: Müslümanım.

Hepinize selâmlar..'

Avucumuza konulan bir kor parçası gibi olan bu 'i'tiraf'ın nasıl anlamak gerektiğinde zorlanan herhalde sadece ben değilimdir. Bu merhûm, bu sözleriyle, akademik ve sosyal hayatta tutunabilmek için, kendisini gizlemek zorunda kaldığına itiraz mahiyetinde bir feryadla dile getirmiyor mu, gerçekte? Yoksa, çevresi onu başka dünyaların adamı olarak mı biliyordu? Kendisini, 'kendisi olarak' ortaya koyamamış olmasından dolayı, bizzat kendisine de son ânında bir itiraz değil mi bu 'itiraf?'

Kişinin, kendisinin kim ve ne olduğunu, dünyaya nasıl baktığını, ortaya koymaktan çeşitli sebeplerle kaçınması, kendi şahsiyetine ipotek koyması değil midir?

Merhûm Prof. Aydın Işık'la ilgili olarak, -herhalde felsefe alanında- bir 'lisans öğrencisi' olan Burhan Çolak isimli bir kalem sahibinin, bir int. sitesinde yayınlanan 'Modern Türk Akademisinin Ölümü' başlıklı yazısında da bu suallere cevap aranmış.. Yazı sahibi, '...varmak istediğim nokta, (...) kıymetli hocalarımın öznel/ kişisel yorumlarını yargılamak değil, makro bir kurum olarak 'Türk Akademisi' içerisinde cereyan eden ve değişik hallerde vuku' bulan psiko-sosyal tahakkümlerin, artık nihaî anlamda bir sona ulaştığını ortaya koymaya çalışmaktır' diyor ve şöyle devam ediyor:

'(...) Merhûm Prof. Dr. Aydın Işık hocamızın vefatından önce, (...) yayınladığı bu paylaşım, onun kişisel inançları ve eyleyiş pratiklerinde gizli bulunan saiklerin mahiyeti bağlamında, gerek özel gerekse kamusal yaşamda maruz kaldığı psiko-sosyal tahakkümü ve(...) adeta, "başına dert olan ve yalanla idare etmek zorunda kaldığı şahsî dinî inancını" (...) ciddî manada ortaya koyar niteliktedir. (...) hocamızın bir felsefe profesörü olarak gerçekleştirmiş olduğu bu paylaşım açıkça göstermektedir ki, bu tahakkümün ifade ediliş uğraşısı, boşunadır. Çünkü Modern Türk Akademisi, (...) Aydın Işık hocamızın "itirafı ile beraber" ölmüştür. (...) Batı'nın ölmüş bulunan Tanrı'sı ve ahlâkî normları, artık bizim coğrafyamızın kamusal ilişkilerine de sıçramış bulunmaktadır. (...)'

Evet, birkaç cümlesini aktardığım bu notlar da bir faciadan haber vermektedir.

Bu 'müslüman', durumunun ağırlaşmakta olduğunu anlayınca, bu notu yazmak gereğini duyduğuna göre, onun içinde geçmişte ne fırtınalar koptuğunu düşünmekten kendimi alamadım.

Ve o en hassas son andaki beyanlarını esas alarak, kendisine rahmetler niyaz ediyor ve sözü, 'Âl-i İmrân Sûresi'nin 193- 194'ncü âyetlerinde yer alan ve müminlerin ettiği /etmesi gereken dua meâlini tekrarlıyarak bağlıyorum:

"Rabbimiz! Biz, 'Rabb'inize inanın' diye çağıran bir davetçiyi işittik de imân ettik.

Rabbimiz! Günahlarımızı bağışla , kötülüklerimizi ört, canımızı iyilerle beraber al..

Rabbimiz! Peygamberlerinle vâ'dettiklerini bize ver, Kıyâmet günü bizi rüsvâ etme.."

. ÇAKIRGİL

secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
‘İsrail'in devlet terörü' yaptığı değil, ‘terör devleti olduğu' gerçeği..

9 Mayıs 2021 Pazar

Kudüs'de, evvelki gece, namaz kılmakta olan Müslümanlara sionist İsrail rejimi güçlerinin saldırması hepimizi dilhûn eyledi, tabiatiyle.. Dün akşam Karagümrük'te, daha çok orta ve alt gelir grubuna mensub halk kesiminin uğrak yeri olan semt pazarında, yanlarından geçtiğim, o orta sınıftan ve orta yaşlı iki hanım, 'namaz kılan Müslümanlara saldırdı, Allah'ın belâları.. O kadar yaralı, o kadar acı ve gözyaşı...' şeklinde lânet okuyan sözlerle bu alçakça ve barbarca saldırıya karşı içlerindeki gayzı dile getiriyorlardı.

Pause
Unmute

Picture-in-Picture
Fullscreen
Evet, hepimizi yaralayan bir alçaklık ve barbarlıktı, bu.. Modern, çağdaş barbarlığın temsilcileri olan emperialist devletlerden ve 'insan hakları' denilince hemen 'havari'liğe soyunan diğer güç odakları ve kuruluşlardan, ciddî, kaale alınacak bir itiraz duyuyor muyuz?

Hayır!.

Sadece, 'gerilimi tırmandıracak davranışlardan kaçınılması' temennileri..

Tam da, 'El'kufr-i millet'un vâhideh../ Küfür tek millettir..' şeklinde gelen hadis-i nebevî 'rivayet'ini de teyid etmiş oluyorlar.

Müslüman dünyaya gelince.. Perişanlığımızı yansıtıyor.. O tek millet olan dünya karşısında, Müslümanlar da tek millet olarak, 'İslâm Milleti' olarak yekvücûd olabiliyorlar mı?

Ne gezer..

Hani, Dede Korkud hikâyelerinde geçen bir örnek vardır ya.. Dede Korkud diye anılan kişi, 8-10 evlâdını yanına çağırır, onların sayısınca çubuk ister ve her birisini birer birer kırar.. Ama, aynı sayıda sağlam çubukları bir araya getirip kırmak isteyince, kıramaz ve çocuklarına, 'İşte siz de böyle ayrı ayrı olursanız kırılırsınız; ama, birlikte olursanız, kırılmazsınız..' der. Bizim durumumuz da 'İslâm Milleti' olarak böyle, bugün.. Halkının ekseriyetini Müslümanların oluşturduğu için, 'Müslüman ülke' diye isimlendirilen ülkeler parça-bölük.. Herbirisi birbiriyle gizli-açık bir mücadele halinde.. Ve, 'müslüman dünya' adına söz söyleyecek 'tek yetkili' bir makam yok.. Ve biz dünya nüfüsunun dörtte bir kadarını temsil eden Müslümanların başında, kendilerini temsil edecek 'tek yetkili' bir kurum olmadığından, dev bir 'kalabalık' durumundayız.. Her kafadan bir ayrı ses, ya da, bir sessizlik..

'Kahrolsun! Allah belâsını versin.. Yok edeceğiz/ etmeliyiz..' gibi laflarla bir yere varamıyacağımız hâlâ anlaşılmadı mı?

Karşımızda bir 'devlet terörü' değil, 'terör devleti' var , ve taa baştan beri.. Müslüman coğrafyasına saplanan bir hançer durumunda olan bu 'terör devleti'yle hesaplaşmak isteyenler, onu bu coğrafyaya diken dünyadaki bütün devletler ve güç odaklarıyla, bütün emperyalist-şeytanî güçlerle hesablaşmayı göze almak zorundadırlar.

Bunun için de bütün Müslüman halkların tek kalb ve tek yumruk olmaları gerekmektedir. Yoksa, işbu sionist rejim, her ne yaparsa yapsın, onun koruyucusu olan bütün emperial güçler, onun her yaptığı zulmü, bundan sonra da, kendi varlığını, hayatiyetini korumak için bir 'meşrû müdafaa hakkı' olarak değerlendireceklerdir.

Sadece Türkiye'ye baktığımızda da.. Bir 'kınama' lafıdır, gidiyor..

Âkif merhumun, 'Utandım, ağlayarak ve ağladım utanmayarak..' mısraında anlattığı bir durumumuz var..

'Kınamak', kabahatler için kullanılan bir kelime olup, 'Yapmasaydın, daha iyi olurdu, seni ayıplıyorum, sana yakıştıramıyorum, bir daha yapma emi..' havasındadır türkçede..

Kınamak yerine, eskiden, 'tel'în etmek' kullanılırdı; yani lânetlemek ifadesi vardı. Lanetlemede, düşmanlıktan öte, bir de derin öfke ve nefret vardı.. Düşmanına derin öfke ve nefret beslemiyorsan, onunla nasıl savaşacaksın ki?

Yahudilere değil, hattâ sionist Yahudilere de kızmayalım..

Taa baştan, bütün varlıklarıyla işgalci olan sionist bir rejimden ne beklemeliydik? Onlar inançlarının gereğince hareket ediyorlar.

Sionizm, nihaî hedefi uğrunda hiçbir cinayetten el çekmeyecektir!

Biz de kendi inancımızın gereğince hareket edebiliyor muyuz?

Ünlü Yahudi fizikçi Albert Einstein, 1938'lerde, psikiatrinin ünlü isimlerinden ünlü Yahudi Sigmund Freud'a yazdığı mektuplardan birinde, 'Yahudilerin devlet kurmasına karşı olduğunu, çünkü, yahudilerin tarih boyunca hayatlarını mazlumiyetleriyle sürdürdüklerini; devlet kuracak olurlarsa, kaçınılmaz olarak zulmedeceklerin, zâlim olacaklarını' ifade etmişti. Ama, 1948'de İsrail rejimi kurulduktan sonra, 'Mâdem ki kuruldu..' diye karşı çıkmamıştı..

Bugün sionist İsrail rejiminin sergilediği tablo, 73 yıldır, Einstein'ın o öngörüsünü doğrulamıyor mu?

Elbette, sionist rejimi , sionist Yahudilerden anlayış bekleyecek değiliz. Sadece, sionist Yahudilere, inandıklarını söyledikleri Tevrat'ın, 'Exodus/ Hurûc' faslının 23. Bâb'ının 21-24 âyetlerinde, 'Garibe haksızlık etmiyeceksin; çünkü siz (de) Mısır diyarında garib idiniz. Hiçbir dul kadını ve öksüzü incitmeyeceksiniz. Eğer onları incitirseniz ve (onlar) bir yolla bana feryad ederlerse, onların feryadını mutlaka işitirim (...)' meâlinde yer alan ifadelerden yansıyan bir 'vahy-i ilâhî' kokusunu, 'İnşaallah..' diyerek hatırlatmakla yetinelim.

. ÇAKIRGİL

secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
Kudüs, inancımızın haysiyetidir; Tek kişi de kalsak teslim olmayacağız!

10 Mayıs 2021 Pazartesi

Aslında bugün Amerika'nın Afganistan'dan çekilmesine ve dün sabah bir okul yanında patlatılan ve 60'dan fazla çocuğun can verdiği faciaya değinecektim, ama, Filistin'de yaşananlar her yerde yaşadığımız faciaların bir özeti olup, o faciaları da Nizâr Qabbânî, şiirlerinde feryat halinde dile getirdi. Qabbânî, Şâm doğumlu bir şairdi..

1998'de vefat etti..

Advertisement: 0:08

Öyle şiirleri var ki, bir kor parçası gibi.. O, Müslüman halkların tepesine zorbalık yöntemleriyle gelen zâlim yöneticileri yerden yere vurur.. O, daha çok Arap kavminden olanları eleştirdi.. Kendi kavmini övmekten daha iyi, bu..

*

Filistin'de, Kuds-ü Şerif'de yaşananlar sadece Arapları ilgilendiriyormuş gibi, '300 milyonu aşkın arab dünyası, seyirci..'diyor bazıları; 7-8 milyonluk siyonist İsrail rejiminin karşısında sergilediğimiz facia için... Halbuki, karşımızda, 7-8 milyonluk ve siyonist İsrail rejimi yok, bütün emperial güçler var..

Onların karşısında İslâm Milleti olarak, durmak gerektiğini ve sorumluluklarımızı düşünmek istemeyenler, sadece Arap rejimlerinin başındaki kuklaları bahane ederek, o mazlum halkları suçluyorlar.

*

Bu konuda, Qabbanî'nin 'Horoz' isimli uzun şiirinden bir-kaç kıt'a, konuyu daha iyi anlatır, herhalde..

*

HOROZ

Mahallemizde / sadist, kan döken bir horoz var (...) Gün doğarken bağıran bir horoz var../ Mahallemizde../ Zorba Samson gibi/ Salar kızıl sakalını/ Gece gündüz hükmeder/ Nutuk çeker bize/ Marş okur/(...) Tekdir, / İktidar sahibi, zorbadır.

Mahallemizde/ Saldırgan, faşist, Nazi fikirli/ Bir horoz var/ tankla çaldı idareyi/ Tutukladı hürriyeti ve hür insanları/ bir vatanı feshetti/ bir halkı feshetti/(...)/bir geçmişi feshetti..(...)

Mahallemizde/ bayramlarda general elbisesi giyen, /Bir nesli yiyen/ (...) bir nesli sarhoş eden/ (...) Mahallemizde/asabî, zırdeli bir horoz var./ (...) /Nasıl gelecek bize bereketli yağmur?/ Nasıl yetişecek buğday?/ 'Hayır', nasıl inecek üzerimize/ ve bereket nasıl örtecek bizi?/ Allah'ın hükmünün değil,/ horozun hükmettiği bir memlekette?

Mahallemizde, /horozun biri gider, biri gelir/zulüm aynı zulümdür./ Leninci hükümet gider /Amerikancı saldırır, /ezilen hep insandır.(...)

"Bilir misiniz, ben kimim?/ (...) ben acılar içinden geliyorum./ çirkinlikler zamanından./ bozgun diyarından./ Korkmuş bir kuş gibi yazıyorum../ sürüp giden patlamalar arasında../ yalnız olduğumuzu mu sanıyorsunuz.? Boğazlanmışken vatan, (...) odam dopdoluyken./kurbanların cesetleriyle, /ve yoksulların gözleriyle..'

*

Nizâr'ın anlattıkları, sadece Arap rejimlerinin tahakkümündeki Müslüman toprakları mıdır?

Evet, savaşlarda- Müslümanlar da zafer veya yenilgiyle karşılaşırlar. Belki, fizikî olarak esir yaşadılar; ama, beyinlerini ve kalplerini düşmanlarının ölçülerine göre kullanmayı asla kabullenmediler.

Bugün de yapılması gereken, hak ölçüsünü ve o aslî ölçüye bağlılığı yitirmemek ve de, düşmanlarının dayattığı yöneticileri ve onların, 'Bizim istediğimiz gibi yaşayacaksınız' diye dayattıkları hayat tarzlarını, yine de kabullenmemektir.

*

Biz yine dönelim, Nizâr Qabbânî'nin kalp sancılarına.. Ki, hepimizin kalp sancılarıdır, onun mısraları..

Onun 'Yâ Salâhaddin!.' isimli şiirinden bazı mısraları da okuyalım.. O, Arap halklarının yaşadığı manevî çöküşleri dile getirmiştir; ama, onun sadece Arap halkları değil, bütün Müslüman halkların bugünkü hayatına uygulanabilecek acılar değil midir?

*

'EY SALÂHADDİN!'

Hâlid bin Velîd'in işten çıkarılma kararnâmesidir:

(...)Ey Salâhaddîn! /(...) /Seni ve bizi toptan sattılar açık artırmada./Arabın geleceğini çaldılar bizden/

Şam'ı fethettikten sonra işten çıkardılar Hâlid'i, /Cenevre'ye elçi olarak atadılar/ Siyah fötr şapka giyiyor artık o, sigara tüttürüyor, havyar yiyor/Fransızca homurdanıyor,

Avrupalı sarışınlar arasında /Kâğıttan bir horoz gibi geziniyor/ Hayret, nasıl da evcilleştirdiler bu Arab komutanı?/Kahramanlarımız işte böyle iğdiş ediliyor ey yavrum!/ Endülüs işi paltosunu çaldılar Târık'tan,/ Nişanlarını çaldılar/

Ordudan attılar / Güvenlik mahkemesine verdiler/ Zafer kazanmak suçuyla yargıladılar /(...) Bir zaman geldi ki, artık.. /Gül ile karşılıyoruz İsrail'i, binlerce güvercinle, millî marşla../ Hiçbir şey anlamadım yavrum, hiçbir şey../(...)Ömer'in kılıcını kırdılar/Ayaklarından astılar tarihi..(...)

*

Ey Salâhaddin! /(...) Kureyş'in ileri gelenleri, ecnebîlerin bulaşıklarını yıkar oldular./ Ey Salâhaddin! söz ne işe yarayacak bu sapkınlık çağında?/Ve neden şiir yazalım ki, Arab unutmuşken, sözünü?

*

Hattâ, Müslüman olmayan, hürr vicdanlı insanlar bile, sionist yahudilerin zulümlerine karşı çıktılar, çıkıyorlar.

2003 yılında, Filistinlilerin evlerini yıkmak isteyen siyonist Yahudilerin buldozerine karşı çıkarken, buldozeri süren alçak kişinin göz göre göre ezip öldürdüğü Amerikalı Rachel Corrie isimli genç hanımın sergilediği yüksek insanî ruhu bir daha selâmlayalım.. Emperyal güçler görmezlikten gelseler bile..

*

Ve şimdi de Roger Waters isimli bir müzisyen, itiraz edip diyor ki:

"Biden hâlâ İsrail'e desteğini sürdürüyor. Bu soykırımı, bu insanları yuvasından çıkarmayı nasıl kabul edersin Joe Biden? Ailenle birlikte yüzyıllardır yaşadığın evlerden sürülmek nasıl bir duygu? Ben geliyorum ve senin yaşadığın o evlere yerleşiyorum. Ne olacağı umurumda değil. İstersen öl diyorum. Bu akıl almaz bir durum. İnanılmaz bir durum.'

Vicdanını kimseye kiralamamış olan 'hürr insanlar'a selâm olsun..'

. ÇAKIRGİL

secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
Kalb sancılarımız başka acılarımızı unutturmamalı...

12 Mayıs 2021 Çarşamba

Bir 'sionist haydutlar rejimi' olan İsrail'in, Mescid-i Aqsâ'ya yaptığı saldırı, kalbinde az-biraz inanç hassasiyeti olan herkesi derinden yaraladı.

Advertisement: 0:09

Amerikan emperyalizminin yetkili elemanlarının, Kudüs'de cereyan eden son hadiseler üzerine söyledikleri, geçmişte söylediklerinden farksız ve aslında uyuyan nicelerini de uyandıracak mahiyette: 'İsrail'in kendisini savunma hakkı var.. Gerilimin tırmandırılmasından endişeliyiz.. Taraflara soğukkanlı olmalarını tavsiye ediyoruz..'

Karşılaştığımız bu saldırılar ve emperyalist devletleri ve onların emrindeki güç odaklarının kuklaları olan, tahakküm ettikleri halkın karşısında 'canavar', emperial efendileri karşısında ise 'kuzu' kesilen yönetici krallar, şefler ve kandökücü zorbaların yönetici olduğu 50'yi aşkın 'müslüman ülkesinin liderleri'nin sessizliği, İslâm Milleti'nin neyinin noksan olduğunu anlamasına yardımcı olacak maiyette..

Kavramamız gerekenin, biz Müslümanların hele de son 100 yıl içinde, nasıl parça-bölük hâle getirildiğini ve bunun emperial- şeytanî güçlerce gerçekleştirildiğidir.

Bunu sadece Kudüs ve Filistin için düşünmeyelim.

Evvelki gün, Afganistan'da bir kız okulunun önünde bomba yüklü bir kamyonun patlatılması sonunda, 10-14 yaş arasında 65 kız öğrenci parçalandı, 200 kadarı da yaralı.. Bir gün sonra da, bir yolcu otobüsüne konulan bomba, sonunda 12 kişi can verdi.. O kadar kanıksamışız ki, haberlerde bile yerini almadı..

Bu vurdumduymazlık veya uyuşukluk da bizim faciamız..

Bu vesileyle yakın tarihten bir-iki kesit sunalım:

76 yıl önce, 8 Mayıs 1945 günü, 'Hitler Almanyası' kesin olarak yenilmiş, Adolf Hitler ve yakın çevresi, Amerika, Sovyet Rusya, İngiltere ve Fransa'dan oluşan düşmanlarının eline canlı olarak geçmemek için intihar etmişler, ve 9 Mayıs günü de Almanya'nın kayıtsız şartsız teslim olduğu andlaşma imzalanmıştı.

O savaşta, Hitler Almanyası, Fransa'yı 6 yıl işgali altında tutmuştu ve o işgale karşı direniş hareketlerini ise, İngiltere'de sürgünde bir hükûmet kuran General Charles De Gaulle yürütüyordu.

Almanya'nın kesin olarak yenildiği ve Hitler'in öldüğü anlaşılınca, kazanılan zaferin şerefine, 'General De Gaulle, 120 yıldır işgal ettikleri Cezayir'deki ayrılıkçılara bir güç gösterisi yapmak üzere, huzursuzluğun yoğun olduğu yerlerde, bütün yerleşim bölgelerinin bombardıman edilmesi emrini vermiş ve bir günde, -belirlenebilen resmî kayıtlara göre- 46 bin Müslüman katledilmişti.

Ama, o kurbanlar, 1954-61 arasında 1,5 milyon müslümanın daha Fransa eliyle katledilmesi pahasına sürdürülen savaşın ateşini daha bir tutuşturmuş, Fransa'dan, en azından siyasî açıdan kopabilmişlerdi.

Evvelki gün, Rsuya dev askerî törenler yaparken, Fransa da, 8 Mayıs 1945 zaferinin 76. yılını kutluyor ve Cezayirli kardeşlerimiz de, o gün, General De Gaulle'ün emriyle yapılan bombardımanlarda katledilen ve sayıları 60 -70 bini bulan kurbanlarına tekrar ağlıyorlardı.

Cezayir Devlet Başkanı Abdulhamid Tebbûn, o gün bu münasebetle yaptığı konuşmada, Fransa'yı bir kez daha özür dilemeye ve tazminat ödemeye çağırıyordu.

Ama, Fransa'da yaşayan Müslümanları fransız usûlü inanmaya zorlamanın hesaplarıyla, İslâm'a karşı savaş açan Emmauel Macron'un, o utancın mirasçısı olmaktan dolayı hicab duyacağı ne bir kalbi vardır, ne de, mazlûmların feryadını işitecek kulağı..

Unutmayalım ki, henüz 25 yıl öncelerde de, Bosna'da, sırf Müslüman oldukları için 250 bine yakın insan en vahşi ve barbarca yöntemlerle sırb milislerince katledilirken, o zamanki Fransa Başkanı François Mitterand, mazlûmların yükselen yardım feryadlarına, 'Ben Élysée Sarayı'nda olduğum müddetçe, sırblar üzerine tek bir fransız mermisi bile atılmayacaktır..' diye karşılık veriyordu.

Bir de içerden, dehşetli bir siyasî 'helâlleşme'..

Dersim'de 1937-38'de, bir karakol baskını ile başlayan ve M. Kemal'in, 'derhal tenkil..' (yani, ezilip yok edilmesi) emrini verdiği askerî harekât'ın isyana dönüşmesi sonnda, kurbanların sayısını 10 yıl öncelerde - başbakanlığı döneminde- Tayyîb Erdoğan 14 bin kişi olarak resmen açıklamıştı, üzerinden yaklaşık 75 yıl geçtikten sonra.. O Dersim Faciası'nda nelerin, nasıl olduğuna dair, korkudan anlatılamamış daha ne hikâyeleri vardır.

Sadece, o dönemde, Emniyet Umûm Md. Muavini olan ve Dersim'e bizzat M. Kemal tarafından tam yetkili olarak gönderilen İhsan Sabri Çağlayangil'in hatıraları bile dehşet vericidir. Dersim'de bir isyana dönüşen hareketin lideri Seyyid Rızâ yakalanır. Ama, idâm edilebilmesi için, yaşının küçültülmesi, oğlunun yaşının da büyütülmesi gerekir.. Bir tatil günün gecesinde açtırılan bir mahkemede babanın yaşı küçültülmüş, oğlunun da yaşı da büyütülmüş ve idâmdan sonra da cesedleri yok edilmiş, buharlaştırılmıştır.

Adı, Tunçeli olarak değiştirilen Dersim'in adı bile telâffuz edilemezdi, bu ülkede, son çeyrek yüzyıl öncesine kadar..

Bunu şimdi tekrar hatırlatmaya ne gerek mi vardı?

En büyük muhalefet partisinin Bursa'dan m.vekili yaptığı O. Sarıbal isimli kişi, geçen hafta, 'Dersim'de yapılanları unutmayacağız..' demiş.. O acıyı o kişi çekmişse, diyebilir..

İlginç olan ise, o m.vekili kişinin 'Dersim notu' kendisine sorulan, o en büyük muhalefet partisinin grup başkanvekili imiş, Ö. Ö. isimli kişi, 'Biz, o konudan dolayı Dersim'le helâlleştik, Dersimli birisini partimizin başına Genel Başkan yaparak..' deyiverdi..

.

‘Bayram gelmiş neyime/ Kan dağlar yüreğime..' diye sızlanmadan..

14 Mayıs 2021 Cuma

Bir dostum, dün, bayramlaşma telefonundaki hal-hatır sorusuna, on yıllarca öncelerdeki bir yazımın, 'Bayram gelmiş neyime.. Kan damlar yüreğime..' şeklindeki başlığını hatırlatarak karşılık verdi.

Advertisement: 0:04

Evet, öyle bir yazımı hatırladım, ama, bir halk türküsünden alınan o ibareyi hangi vesileyle kullandığımı hatırlayamadım.

Dostumun gerçekte hatırlatmak istediği, Filistin'de olanlar karşısında hiçbir şey yapamamaktan kaynaklanan bir kalb sancısının bugün çoğu Müslümanı esir aldığı hususuydu.

Bu sancılı ortamda niceleri, bir 'sionist haydutlar rejimi' olan İsrail'in hiçbir savunma gücü olmayan bir müslüman halkın şehirlerini savaş uçaklarıyla bombardıman etmesini 'kahramanlık' sanan alçaklığına karşı askerî müdahale yollarının olup olmadığını sözkonusu ediyorlar, tabiatiyle..

Bazıları, böyle bir imkânın olduğunu sanıyorlar; geçmişte TC.'deki bazı hükûmet bazı kararnamelerini delil göstererek.. Halbuki o kararnameler, İsrail rejiminin kabulüne bağlı rutin işlemlerdi.

Şöyle ki, 1993'de, B. Amerika'nın gözcülüğünde Filistin Kurtuluş Teşkilatı (El'Feth) lideri Yâsir Arafat ile İsrail rejimi başbakanı İzak Rabin arasında Oslo'da imzalanan andlaşmaya göre, evet, bir Filistin Devleti kurulmuştu.

Ama bu devlet, ordusu olmayan, sadece, birbirinden kopuk Filistinlilere aid yerleşim birimlerinin idaresini üstlenecek olan ve de İsrail rejiminin vesâyetinde, kağıt üzerinde kurulan Filistin Devleti'ne bırakılacak topraklara sahib olacaktı.

Bu arada bazı hassas bölgelerde gerekirse, 'uluslararası bir barış gücü'nün gönderilmesini de taraflar kabul etmişlerdi. Norveç, İsveç, İsviçre, İspanya, Türkiye vs. gibi birkaç devletin askerlerinden bir 'barış gücü' oluşturulacaktı.

Bu yöntem küçük sürtüşmelerde birkaç sene deneme mahiyetinde uygulandı, ama, özellikle İzak Rabin'in Kasım 1995'de bir fanatik yahudi tarafından öldürülmesinden sonra, İsrail rejimi tarafından uygulama dışı tutuldu.

Yani, bugün, İsrail rejiminin kabul etmediği bir 'uluslararası barış gücü' filân, ancak BM. Güvenlik Konseyi karar alırsa, gönderilebilir. Bu da olmayacak demektir..

Çünkü, Güvenlik Konseyi'nde alınacak her bir kararın '5 Daimî Üye' (B. Amerika, Rusya, İngiltere, Fransa ve Çin) tarafından 'veto' edilmemesi gerekmektedir.

İsrail rejimini Müslüman coğrafyasının kalbine bir hançer gibi saplayan emperial güçler, onun hayatiyetine zarar vereceği ileri sürülen hiçbir düzenlemeyi kabul etmeyeceklerini İsrail rejimine devamlı taahhüd etmektedirler.

Nitekim, Rusya Başkanı Putingeçen ay, Netanyahu'ya bu konuda yeniden söz verirken; Amerikan Başkanı Biden da daha dün, İsrail rejimine 'kesin desteği'ni tekrarlamıştır.

Avrupa Birliği'nin Dışgüvenlik Yüksek Temsilcisi Josep Borrel de, dün, 'AB'nin, Filistin Mes'elesini çözecek bir potansiyel gücünün olmadığını' açıkça beyan ederek, ringe havlu attı. Kısaca, hele de Amerikan emperyalizmi kırılamadığı müddetçe, beşerî planda, İsrail rejimi bu cinayetlerini artırarak devam edecektir.

Daha doğrusu, İsrail rejimi, Amerikan emperyalizminin Ortadoğu şubesi durumundadır. Konuyu hâlâ, 8 - 9 milyonluk bir İsrail rejiminin gücü sanmak, asıl gerçeği kavrayamamak olur.

Ama, üzerinde durulması gereken asıl konu, Filistin halkının, yaşlı- genç bütün nesilleri, sosyo-politik açıdan bir gün bile, hürr ve müstakil/ bağımsız şekilde yaşamamıştır, ama, bütün bu barbarlıklar karşısında, bu Müslüman halk, toplumlarımızda hâkim olan ağlamaklı/ yakınmacı (pathetic) tavırlardan uzak, inançla direnmekte ve insanlık haysiyetini korumaktalar. İnsanca yaşamanın mümkün olmadığı yerde, insanca ölmek yolunu tercih etmekten korkmuyorlar.

İslâm Milleti'nin büyük kesimlerinin, Filistin'in Müslüman halkının bu eğilmez tutum ve direnişinden öğreneceği çok dersler var..

Onlar hepimizin insanlığını kurtarıyorlar, çağdaş barbarlara karşı..

Ayasofya'da Bir Bayram Sabahı..

Bayram Namazı için Ayasofya'ya gitmeye karar vermiştik, önceki geceden.. Dün sabah Ayasofya'ya gittiğimizde, binlerce insanın Cami dışındaki açık alana taştığı da görülüyordu. Camiin içini ise, fizikî mesafeyi korumaya ve maske takmaya riayet eden binlerce insan doldurmuştu.

Geçen sene açılışından bu yana ilk kez bir Bayram Namazı kılınacaktı, Ayasofya'da..

Namaz esnasında okunan, Buhûrîzâde Mustafa Itrî Efendi'nin 350 yıl öncelerde bestelediği o müthiş güzel Segâh Bayram Tekbîri'nin, binlerin insanın hançeresinden yükselmesinin bu ulu mâbedde oluşturduğu manevî atmosferin anlatılması kolay değil..

'Allah'u ekber, Allah'u ekber.. Lâilâhe illallah'u vallah'u ekber.. Allah'u ekber ve lillâhil'hamd!..'

Itrî'nin, bu 'ilâhî' bestesinin öyle bir gücü var ki asırlardır, bizim ruhlarımızı bir potada eritip, şekillendiriyor..

Yahyâ Kemâl'in 'Itrî' isimli şiiri onun hakkında ilginç bilgiler verir:

'Büyük Itrî'ye eskiler derler,

Bizim öz mûsıkîmizin pîri;

O kadar halkı sevkedip yer yer,

O şafak vaktinin cihangîri,

Nice bayramların sabâh erken,

Göğü, top sesleriyle gürlerken,

Söylemiş saltanatlı Tekbîr'i.

Kıskanıp gizlemiş kazâ ve kader

Belki binden ziyâde bestesini,

Bize mîrâsı kaldı yirmi eser.

"Nât"ıdır en mehîbi, en derini.

Âdetâ benziyor muammâya;

Ulemâmız da bilmiyor kimdi?

Öyle bir mûsıkîyi örten ölüm,

Bir tesellî bırakmaz insanda.

Muhtemel görmüyor henüz gönlüm;

Çok saatler geçince hicranda,

Düşülür bir hayâle, zevk alınır:

Belki hâlâ o besteler çalınır,

Gemiler geçmiyen bir ummanda..

.

.

.Dualarımız, bizim mesuliyetten kurtulmamız için olmamalı!
16 Mayıs 2021 Pazar

Buruk ve yürek burkan değil, bol acılı bir Ramazan ve bayram yaşadık..

Ama, bundan dolayı, ye'se düşmeye gerek olmasa gerek.. Çünkü, bizi bu acılar rehavet içinde olmaktansa, uykudan uyandırmaya, rahatımızı kaçırmaya; dikkat, rikkat ve mücadele azmimizi kamçılamaya da vesile olabilir, olmalıdır.

Advertisement: 0:11
*

Bayram, 'bir mücadeleden zaferle çıkmanın sevinç gösterisi'yapmayı ifade eder.

Ramazan Bayramı da, Müslümanların nefislerine gem vurma ve bir baskın yapmaları mücadelesinden zaferle çıkmalarının bir 'şükür nişânesi' olarak sevinmelerini anlatıyor.

Müslümanlar olarak bu bayramlarda birbirimizle tebrikleşiyoruz. Ne var ki, nicelerimiz bu tebrikleşmenin, kutlamanın ne manaya geldiğini, bununla karşımızdakine nasıl bir mesaj verdiğimizi düşünmüyoruz. Sadece, 'Senin sevincine ortak oluyoruz..' demek gibi bir mana olduğunu biliyoruz, o kadar..

*

Bazı 'kemalist-laik'ler bu tebrikleşmelerdeki 'Ramazan Bayramı' ifadesine bile tahammül edemiyorlar. Nitekim, Prof. E. Kongar ve benzerleri, Ramazan Bayramı'nın, Cumhuriyetin ilk yıllarında uydurulan şekliyle, -Şeker Bayramı' olarak anılması gerektiğine dair, tv. ekranlarından milletin aslî değerlerine saldırma cüretlerini sergilemeyi bu kutlu günümüzde bile sürdürmekten geri durmadılar, saygısızca saldırdılar.

Neymiş?

Efendim, bu ülkede Müslüman olmayanlar da varmış.. O halde onların da 'bayram sevincine katılabilmesi, 1923'lerden sonra, yeni bir toplum oluşturulabilmesi için, bu isim değişikliğine gidilmiş, Şeker Bayramı denilmiş imiş; ama, şimdi o da unutturulmaya çalışılıp, 'Ramazan Bayramı' deniliyormuş.. Dehşet verici bir değişiklik olmuş..

Hani, utanmaları zaten yok da; korkmasalar, antik Yunan'da, 'Bağbozumu Şenlikleri' adına yapıldığı gibi, 'içki bayramı olsun!' bile diyecekler.

Prof. Kongar, sıkıntı duymadan, 'Bu bayramın adı, herkesin bildiği gibi Şeker Bayramı idi.' diye bir cümle bile kurabiliyor. Ama, şimdi değiştirilmiş, 'Ramazan Bayramı' deniliyormuş..

Ne büyük felâket, değil mi!.

*

Kongar'ı konuşturan M. Yanardağ isimli kişi de ondan geri mi kalır? O da, 'Cumhuriyet'in, bazı bayramların, bazı beldelerin adını, bazı kavramları değiştirmesinin hep bir anlamı oldu.

Ramazan Bayramı yerine Şeker Bayramı denilmesinin de bir anlamı var. Dinî bir bayram, esasen dünyada Müslümanlar tarafından kutlanıyor, bunu biliyoruz.. Ancak Türkiye'de sadece Müslümanlar yaşamıyor, herkesi birleştiren bir bayram olmasında yarar görülmüş.' diyor. Gelsin öyleyse, 1930'ların mâlûm ruhu..

*

Evet, faşist kafalılığın, 1930'larından mâlûm uygulamalarından medet ummanın bu kadar cürretkâr oluşuna da, pess!.

Adam üstelik, 'Bu bayram dünyada Müslümanla tarafından kutlanıyor, bunu biliyoruz..' diye bir de bilgiçlik taslamaz mı? Ne kadar da çok bilgili, bu 'Cumhuriyet çocuğu'..

Efendim, 'Bu memlekette Müslüman olmayanlar da varmış, onun için bu bayramın adının değiştirilmesi', yeni bir toplum oluşturmak için gerekliymiş.. Kısaca, 'Müslüman mahallesinde salyangoz satmaya kalkışmak..' hevesleri depreşiyor, bu 1930'lardaki faşist, tepeden inmeci zorbaların.. Onlara kalsa, İslâm'a ait her ne varsa, Müslümanların isimleri bile değiştirilmeli..

Bu 'taife-i laicus'un zaman zaman dile getirdikleri, 'Cumhuriyet'in fabrika ayarlarına dönülmeli..' gibi sözlerinin hedefinin neleri içine aldığı ise, 1930'larda yapılanlardan öğrenilebilir.

Bazı safdiller, 'Yahu , o dönemde yapılanlar bir daha tekrarlanılamaz, onlar orada kaldı..' sanırlar; ama, ellerine fırsat geçtiğinde, her askerî darbeden sonra, yeniden nerelere tutunduklarını hatırlamak bile yeter.. Esasen, muhafazakârlık seviyesindeki 'dindar' kesimlere gülücük dağıtan mâlûm kemalist-laik siyasetçiler, kendi içlerinde, 'temel ilkelerden sapıldığı' şeklindeki itiraz sahiplerini, ilk şeflerinin çizgisinden 'bir milim bile sapma olmadığı' şeklindeki taahhütleriyle ikna etmeye çalışmıyorlar mı?

*

Gelelim, kendi içimizde var olan ve 'sorumluluklardan gizlicekaçınma' eğilimlerimizi sergilediğimiz hallere..

Siyonist İsrail rejiminin, sırtını dünyadaki bütün emperyal ve şeytanî güçlere dayayarak Filistin'de, ordusuz- savunmasız mazlum Müslüman halka karşı işlediği, yüzlerce insanı katlettiği, şehirlerini yerle bir ettiği, hiçbir insanî ve ahlâkî sınır tanımayan ve tarih boyunca, Yahudilere yapıldığı iddia olunan zulümlere taş çıkartan, Hitler ve benzerlerinin yüzünü ak eden cinayetleri karşısında..

Çoğumuzun ağzında, 'Allah kahretsin, kahrolsun İsrail.. Allah belâlarını versin..' sözleri..

Elbette, bir takım zulüm, cinayet ve ahlâksızlıkları elimizle, fizikî olarak önlemeye güç ve imkânımız yoksa, onlara karşı, dilimizle ve o da olmazsa, kalbimizde taşıdığımız buğz duygusuyla direnmemiz de emredilmiştir. Ama, biz işin kolayını seçiyor ve her şeyi Allah'a havale ediyoruz.

Bu bizi, sorumluluktan kurtarır mı?

Evet, dua bir sığınaktır. Ama, mesuliyetten kaçınmak için değil.. Kaldı ki, Kitabullah'da, Necm Sûresi'ndeki, 'İnsan için çalıştığından başkası yoktur..' meâlindeki 39. Âyeti de unutmamalıyız.

O halde, söylememiz gereken dua, 'Allah'ım, bu zalimlerin, bu ahlâksızların, insanlıktan nasipsiz, bu canavarlaşmış, zamane firavunlarının cezalandırılmasında, kahredilmesinde beni de memur eyle..' şeklinde olmalı değil midir? Biz ise genelde, kendi sorumluluğumuzu Allah'a havale etmeyi seviyoruz.

Evet, 'dua', bizi tembelliğe değil, mesuliyetlerimizi yerine getirmeye, şeran ve aklen alınması gereken tedbirleri alıp, üzerimize düşenleri yerine getirdikten sonra; en hayırlı olanı nasip etmesi ümidiyle, Allah'a sığınmaya yönlendirmeli değil midir?

. ÇAKIRGİL
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
‘İslâm savaş ahlâkı' ve günümüzdeki barbarlık..
17 Mayıs 2021 Pazartesi

Savunma gücü- ordusu olmayan, ancak küçük direniş örgütleriyle direnmeye çalışan ve Akdeniz kıyısında her tarafından kuşatılmış bulunan 45-50 km. uzunluğunda ve 13-14 km. enindeki bir şerit halinde ve 2 milyona yakın bir nüfusu barındıran Gazze'nin ağır bombardımanlarla bir alev topu haline gelmesi karşısında dünya suskun.. Bir tek, Türkiye Başkanı Tayyib Erdoğan çırpınıp duruyor. Allah'u Teâlâ'nın onun hayırlı çabalarını bereketlendirmesini niyaz ediyorum.

Advertisement: 0:08
Son bir hafta içinde yarısı çocuk ve kadınlar olmak üzere, 250'den fazla savunmasız- sivil insanları katletmek alçaklığından, akıllarınca 'kahramanlık' devşirmek isteyen sionist İsrail rejiminin sergilediği firavunluklara bir de alkış tutan emperial dünyaya, burada, İslâm'ın savaş ahlâkı konusunda bugünden değil, 14 asır önceden düşündürücü bir sahne aktaralım.

Hz. Ebûbekr'in Hılâfeti, Başkanlığı zamanında.. Yemen taraflarına giden İslâm mübelliğleri / tebliğcileri, bir kasaba civarında pusuya düşürülürler ve 10-12 İslâm mübelliği 'şehîd' edilir.

Haberi duyan o civardaki bir Müslüman birliğinin komutanı, saldırganların o kasabadan olduğunu düşünerek, oraya baskın yapar, kasaba halkından kaçabilenler kaçar, kaçamayanlar ve hayvanlar telef edilir, tarlalar, anbarlar yakılır, vs..

Katledilen Müslüman mübelliğlerin intikamını akıllarınca aldıklarını düşünen askerler, Hz. Ebûbekr'e gidip 'tekmil' verirler, 'aferin' alacakları beklentisiyle.. Ama, karşılarında, verdikleri tekmilden oldukça hüzünlenen ve gözlerinden yaşlar boşanan bir Halife bulurlar. Hz. Ebûbekr, onları, 'O mübelliğleri, o kasabanın sivil halkı, ya da o hayvanlar, yaktığınız tarlalar, ambarlar mı öldürmüştü?' diye azarlar ve cezalandırır.

İslâm'ın savaş ahlâkının bu ölçülerinden habersiz olarak cihad ettiklerini sananlar varsa, -ki, var olduğunu DAİŞ ve benzerleri de gösterdi, maalesef..

Bir başka sahne..

Evvelki akşam, HT.'deki bir proğramda, Ortadoğu'da birkaç yıl, savaş muhabirliği yapan M. Âkif Ersoy -özetle- şöyle diyordu: 'Gazze'de bir parkta, oynayan bir grup çocuğun İsrail bombardımanı sonunda parçalanmış bedenlerini kutulara elimizle doldurduk.. Bu sahneleri fotoğrafladım.. Sınırdan geçerken, İsrailli askerler, 'O tarafta neler oluyor?' dediğinde, 'Tam bir katliâm yapıyorsunuz..' dedim.. İsrailli bir komutan, 'İsrail askeri, bir kediyi bile incitmez..' deyince, o fotoğrafları gösterdim. O zaman o komutan da, 'Gazze'de teröristler var.. Yerle bir olmalı..' diye karşılık verdi.'

Evet, hâlen hayatta olan bir canlı şâhidin anlattıkları.. Bugün de, aynı mantıkla vuruyorlar, Gazze'yi..

Her müslüman kendisini İslâm savaş hukukunun ve ahlâkının bu ölçüleriyle kontrol etmelidir.

Açıktır ki, Müslüman olmayanların yaptıkları bize örnek olamaz; merhûm Aliya İzzet Begoviç'in beyanınca, 'onlar bizim düşmanımızdır, öğretmenimiz değil..'

Ve dün, Gazze'deki uluslararası medya kuruluşlarının merkezi olan 10-15 katlı dev bir apartman vuruldu. O dev bina füzeyle vuruldu ve bir anda nasıl yerle bir olduğunu bütün dünya gördü.

Sözün burasında bir noktaya daha değinmek gerekiyor..

Gazze'den de sionist işgalcilerin tarafına, HAMAS örgütünün savunma birimlerinde bulunan mühendislerin yaptığı 'Qassam' roketleri fırlatılıyor, ama, şu anda bunların etkili olmadığı anlaşılıyor. Sadece, böyle roketleri yapabildiklerini anlatmış oluyorlar. Ama, bu karşılığı bile ürkütücü bulduğu için, o korkunç bombardımanlardan medet umuyor, sionist haydutlar rejimi..

Ama, HAMAS'ın önde gelen isimlerinden İsmail Heniyye, 'Bizi parça parça etseniz de, biz buradayız ve teslim olmayacağız..'diyordu, evvelki akşam.. Bu direniş ruhu, sionist Yahudileri daha bir çılgına döndürüyor.

Burada, bir noktaya daha işaret etmek gerekiyor..

'Qassâm' füzeleri, yıllardır, geliştirilmeye çalışılıyor. Ve İsrail rejiminin 'demir kubbe' dediği hava savunma sistemi tarafından genellikle hedefe varmadan havada imha ediliyor veya boş alanlara yönlendiriliyor.

Ancak, bu 'Qassâm' füzelerini, 'Kasım füzeleri' diye yazanlar oluyor haberlerde ve bazıları da bunu, hemen 'Qaasım Süleymanî'ye nisbet ediyorlar.

Bu konuya açıklık getirmek için, Qassâm ismi üzerinde biraz duralım..

Bu isim, 'İzzeddin el'Qassâm'dan geliyor. İzzeddin Qassâm, bir Osmanlı vatandaşıydı ve bugün Suriye ve Lübnan diye anılan coğrafyada yaşıyordu.

1910'larda İttihad- Terakkî, Osmanlı Hükûmeti'ni ele geçirince, o yörelerde herkesin 'türkçe konuşması mecburiyeti'ni getirir. Halbuki, Osmanlı asırlarca, kimsenin diline, dinine, mezhebine karışmamıştı..

İzzeddin Qassâm da bu dayatma üzerine, gençliğinde, arab kavmiyetçisi duygulara kapıldı. Ancak, Osmanlı çökünce, nasıl bir oyunun içine düştüklerini anladı.

Filistin'de bir sionist Yahudi devleti kurmak için işgalci İngiltere ve Fransa'nın yardımıyla, İrgun ve Stern gibi ünlü sionist yahudi terör örgütlerinin Müslüman halkı kaçırmaya çalışmalarına karşı, yıllar süren çetin silahlı mücadelelere girdi ve 1936'da şehîd oldu. Allah rahmet eyleye..

Osmanlı'dan sonra, o topraklarda saf İslâmî usûl ve hedefler için mücadele eden en ilginç Müslüman mücadele önderlerinden birisidir, İzzeddin el'Qassâm..

Gazze'de, ismi, 'İslamî Mukavemet Hareketi' kelimelerinin baş harflerinden oluşan HAMAS örgütü de, yakın dönemdeki liderler arasında kendisine Qassâm'ı örnek aldığı için, mühendislerinin ürettiği roketlere 'Qassâm' adını vermektedirler.

Sözün bu kertesinde, İran'ın bu son gerilime ilgi düşüklüğünün sebeplerine de değinmek gerekiyor..

O konuya da, inşallah, gelecek yazıda..

.Ortadoğu son gerilimdeyken, İran nelerle meşgul?
19 Mayıs 2021 Çarşamba

Müslüman dünyasının yığınla meselelerinden birisi de, halkının ekseriyetini Müslümanların oluşturduğu için Müslüman ülke diye isimlendirilen 55-56 ülkesinin bunca parçalanmışlığına ve bölünmüşlüğüne rağmen, bu durumla yetinmeyip, birbirleriyle, başta psikolojik savaş olmak üzere siyasî, iktisadî, kültürel, hissî düşmanlıkları sürdürmekten meded ummalarıdır.

Advertisement: 0:08
***
Meselâ, 400 yıl birlikte yaşadığımız nice Müslüman halkları aşağılayan bir dönem yaşadık, 100 yıldır.. 'Pis arablar.. Bizi arkadan vurdular..' diye.. Halbuki, hattâ Şükrü Hanioğlu, İlber Ortaylı ve diğer bir çok tarihçiler de, 3 yıl öncelerde Dolmabahçe Sarayı'nda tertiblenen Sultan Reşad Sempozyumu'nda, açıkça, Osmanlı'nın Arab diyarlarında, belki bir takım mahallî ve kabileler arası mücadeleler olduysa bile, Osmanlı'ya karşı -iddia edildiği gibi- 'kitlevî bir isyanın sözkonusu olmadığı'nı; tam tersine, Birinci Dünya Savaşı esnâsında Arab diyarlarında Osmanlı Ordusu'nda resmî olarak vazife alanlardan ayrı olarak, 90 binden fazla da 'gönüllü'ler bulunduğunu; kezâ, İngilizlerin Irak'da Osmanlı Ordusu karşısında binlerce kayıp vererek geri çekilmek zorunda kaldıkları 'Kut-ul'Amâre Muharebesi' sırasında bölgenin arab halkından 16 bin 'halk gönüllüsü'nün o savaşta fiilen savaştığını dile getirmişlerdi.

***
Halbuki emperial güçlerin telkıniyle sistematik hale getirilen her ülkedeki resmî ideolojiler, hele de son 100-150 yıldır, Müslüman halkların arasına düşmanlık tohumları serpmek için, halkların diline 'pis arab, pis türk, pis kürd, pis şiî, pis sünnî' gibi karşılıklı hakaret sözlerini etnik tahrikler için tarafların dil ve günlük konuşmalarına planlı şekilde yerleştirdi. Dahası, İstanbul'da birileri siyah köpeklerine 'Arab- Arab..' diye çağırırken, Kahire'nin zengin kesimlerindekilerin dilinde, bu çağrı, kendi 'kelb'leri için seslenmelerde 'türk'e dönüşüyordu..

***
İran, Osmanlı ve bugün Türkiye konusunda da benzer basitlikler sahnelenmek isteniyor. Bunda şaşılacak bir şey yok.. Sadece, İslâmî hassasiyet ve basireti olanların bu oyunlara âlet olmaları şaşırtıcıdır.

Arab dünyasında yıllardır, 'İran, İsrail'den bile tehlikelidir..' lafı, bizim toplumuza da yansımaya başlamadı mı?

Halbuki, bir takım ciddî sıkıntılar olsa bile, İslâm Milleti'nin bir parçası olan bir halk ve Müslüman coğrafyalarının asırlarca en mümtaz bir sahnesi olan İran coğrafyası nasıl böyle, emperial ve şeytanî güçleri sevindirecek şekilde değerlendirilebilir?

***
Evet, İran'ın kendi iç meseleleri de var başında..

Nitekim, İran, 16 Haziran'da yapılacak yeni Cumhurbaşkanlığı seçiminin havasına girmiş bulunuyor bugünlerde.. İç kamuoyu en çok bu konuyla meşgul..

Ama, 40 yılı aşkın zamandır, Filistin konusunu ve sionist İsrail rejiminin hayatına son verecek nihaî darbeyi vurmak üzere oldukları gibi iddiaları dilinden düşürmeyen bir İran'ın, bu son sionist haydutlar rejiminin Gazze Saldırıları konusunda neredeyse sessiz kalması ilginç değil mi?

Hattâ, 40 yılı aşkın bir zamandır Ramazan'ın son haftasında tertiblenen Kudüs Günü gösterileri, yapılmış gibi gösterilmek istenmişçesine sönük geçti.. Bazıları, bunu İran'ın, nükleer teknoloji konusunda Biden Amerikası'yla anlaşmaya varmak üzere olduğu ihtimaliyle izah ediyorlar.

İran'daki sistemin en üst noktasında bulunan İnkılab Rehberi S. Ali Khameneî'nin, İsrail rejiminin saldırıları üzerine, 11 Mayıs günü yaptığı konuşmadaki, 'Sionistler sadece güç dilinden anlar. O yüzden Filistinlilerin kendilerini güçlendirmeleri gerekiyor. (...)' şeklindeki sözleri, her zaman söylenenlerin tekrarı mahiyetindeydi.

Ama, İran medyası da, neredeyse kenarından teğet geçti, bu korkunç saldırıların..

Dahası, Türkiye C. Başkanı Tayyib Erdoğan'ın halkı Müslüman ülkelerin bir çoğunun liderleriyle ve ayrıca, Putin, Merkel, Papa Franciscus gibi isimlerle bu konuyu günlerce müzakere etmesi İran'da bazı çevreleri rahatsız etmiş gibiydi. Erdoğan'ın Halifeliği ve Yeni Osmanlılık siyasetini ihya etmek istediği yönündeki iddiaların sık sık dile getirilmesi, en mâsumu..

'Bu durum sadece, İran'ın iç ve dış siyasetindeki bazı çetrefilli konulardan dolayı böyle..' diye izah edilebilir mi?

***
Halbuki, 15 sene önce, İsrail rejimi Güney Lübnan'daki Hizbullah mevzilerine, topyekûn bir saldırıya geçtiğinde, 34 gün süren o savaş sırasında Müslüman halkların hemen herbirisi, Hizbullah'ın destekçisi ve duacısıydı.

Şimdi ise, bütün gücünü Suriye'de Beşşâr Esed rejimini korumak için harcayan İran'ın ve Lübnan Hizbullahı'nın, İsrail rejiminin son barbarlıklarına uzaktan bakması nasıl yorumlanmalı?

Birçok arab rejiminin başındaki kukla yöneticilerin, diktatörlerin ve onların emrindeki medya kuruluşlarının, sionist İsrail rejiminin ve arkasındaki emperial güç odaklarının, Kudüs, Mescid-i Aqsâ ve Gazze'ye ve savunmasız, ordusuz, işgal altındaki Müslüman halka barbarca saldırılarına bu kadar ilgisiz kalması, anlaşılabilir, ama, İran'ın tutumunu, sadece devletler arası güç yarışı veya mezheb farklılığı gibi gerekçelerle izah etmenin hiçbir mantıkî izahı yoktur.

Sadece İran'ı suçlayanlar değil, bizzat İran'ın halkını yönlendirmekte liderlik edenler de dünyasının bu büyük 'açmaz'ını derin bir nefs muhasebesiyle anlamaya ve çaresini bulmaya çalışmalıdır.

Çünkü, İran, Müslüman dünyasının terkedilemez ve vazgeçilemez bir mütemmim cüzü/ tamamlayıcı parçasıdır.

.
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
Birkaç konuya, kısa kısa değiniler..
21 Mayıs 2021 Cuma

1-Tarih Yapıldığı Gibi Değil De, Yazıldığı Gibi Mi Öğrenilir?

Bir resmî tören veya tatil gününü sabırla atlatabildik.. Aman Allah'ım; 50-60 yıl öncelerdeki ve İngiliz işgali altındaki İstanbul'dan, 15-20 arkadaşıyla gizlice yola çıkıldığı iddialarına kadar yalanlar, yakıştırmalar yine devam etti, gün boyu; devletin resmî ekranlarından..

Advertisement: 0:07
Halbuki, Osmanlı Sultanı'nın geniş yetkilerle donatarak ve emrinde 60 kadar subay, astsubay, 25 kadar gemi personeli, yeteri kadar da at.. Gizli filan değil, İngiliz işgal kuvvetleri komutanlığının izin belgesini haiz bir vapur yolculuğu..

Konu, Osmanlı Sultanı Muhammed Vahîduddin'in, daha önceden tanıdığı ve Veliahdlik döneminde Almanya'ya yaptığı resmî seyahatte, kendisine 'seryâver' unvanıyla emir subaylığı yapan, 37 yaşında bir general / paşa'sını, o tanışıklığın da etkisiyle, Ordu Müfettişi olarak, bütün askerî ve mülkî erkân üzerinde hükmetme salâhiyetini haiz bir yüksek rütbe ve unvanla yola çıkarmasıdır.

Elbette bütün bunlar için para da gerekli.. Ali Fuad (Cebesoy) Paşa, hâtıratında, söz konusu vapur, Galata Köprüsü altından harekete geçmeden önce, dayısı Dâhiliye Nâzırı (İçişleri Bakanı) olan dayısı Mehmed Ali Bey'in, heyetin başındaki isme 2500 altın verdiğini yazmıştır.

1936 yılının 18 Mayıs akşamına gelelim.

O akşam, muhtevası mâlûm bir sofra..

Sofra sahibinin etrafındakilere bir suali var:

'-Bilin bakalım, yarın hangi gün?'

Kimse bilemez..

Kendisi verir cevabı:

'Yarın Samsun'a gidişimin Yıldönümü..'

Bunun üzerine, sofrada bulunan Dâhiliye Vekili Şükrü Kaya, hemen Valiliklere bir yıldırım telgrafı gönderip, 'sabahleyin ülke çapında törenler düzenlenmesini' emreder. O zamana kadar, ülke çapında böyle bir kutlama yoktur.

Evvelki gün, sabahın erken saatlerinden itibaren, ekranlardan, saatlerce yine çocukluk yıllarımızdan beri söylenen utandırıcı ve yeni nesillerin körpe dimağlarında putlar yontmaya yönelik, 'Bir çift mavi gözden fışkıran nur..' söylemlerine kadar, neler-neler..

Tarihin yüzlerce yıllık derinliklerinden gelen ve nice büyük felaketler ve kahramanlıklar yaşamış olan müslüman bir halkı, tek bir kişinin önünde eğilmeye, ona şükran borcunu edâ ettirmek adına, onu ikonlaştırmaya, bu milletin hayatında bir başka örnek yoktur. Hattâ, günümüz dünyasında da, böyle bir ilkel ve sefil anlayış, Kim İl Sung'un Kuzey Kore'sinden başka bir yerde de kalmamıştır.

2- Siyasette zarafet sergilemek yerine, dilini frenleyemeyen bir hanım..

Bir siyasî partinin başkanlığını yapan bir hanım, tamam, iktidara gelmek istemektedir, tıpkı diğer muhalefet güçleri gibi.. Eleştiri hakkını kullanır.

Ama, dilinin frenini kontrol edemeyen bu hanım, -hem de, Amerikan emperyalizminin, Erdoğan'ı, 'antisemitizm yaptığı' iddiasıyla suçladığı gün- ; halkın büyük ekseriyetinin sevdiği için seçtiği Erdoğan'a, 'Netanyahu' benzetmesi yapabilecek kadar seviyesizleşmiştir.

Ama, Erdoğan ile, Yahudiliğin de, Hristiyanlığın da, İslâm'ın da kutsal bildiği Kudüs'de, en barbarca ve ahlâksızca firavunluklar sergileyen Netanyahu ile, sûreten insan olmak dışında bir benzerlik kurulabilirse; başkaları da, bu hanımı cismanî benzerlik açısından başkalarına benzetebilirler.

Haydi, Kudüs'ün kudsiyetinden habersiz isen, o zamâne firavununun sadece şu son 15-20 gündür Gazze'de yaptığı korkunç bombardımanlar altında sivil- savunmasız insanlar, bebekler karşısında, bir anne hassasiyeti bile de hissetmedin mi?

Bu hanım siyasetçinin bu kadar çarpık bir mantıkla konuşması karşısında, söyleyecek söz bulamıyor; onun seviyesizliğine düşmemek için ağzımızı kapatıyoruz. Onun kendisini bu çirkinlikten, üzerine de sıçrattığı muzahrafâttan temizliyebilmesi için, milletin huzuruna çıkıp, 'Bir çirkin laf ettim, saçmaladım.' diye, hem Cumhurbaşkanı'ndan, hem de milletten özür dilemelidir. Yoksa, bundan sonra çok sert tepkiler alacağını bilmelidir.

3- 'Antisemitizm sadece Yahudi değil, 'samî ırk düşmanlığı'dır.

Arablar ve Yahudilerin, Hz. Nuh'un oğullarından Sam'ın soyundan geldiğine inanılır. Dilleri de birbirine çok yakın olan bu iki kavme de (sâmi değil, a sesi uzatmadan) samî ırkı denilir.

Bir farkla ki, arablar Hz. İsmail kolundan, Yahudiler ise Hz. İshak kolundan gelirler. Yani, emmioğullarıdırlar.. Ama, İsmail'in annesi bir köle kadın olan Hz. Hâcer olduğundan, o ve nesli, daha düşük seviyede görülür; Hz. İshak ise, bir 'hür kadın' olan Hz. Sâre'den dünyadan gelmiştir.

Samî ırk ve antisemitizm meselesinin özü budur.

Ama, hele de 2. Dünya Savaşı öncesi ve esnâsında Nazi Almanyası'nın takib ettiği 'Yahudileri toplumdan tamamen dışlamak siyaseti'ne, 'sami ırk karşıtlığı' mânâsında antisemitizm denilmiştir.

Eğer mesele, samî ırk karşıtlığı ise, o zaman arablar da 'samî' ırkdandır ve onlara karşı olanlara da aynı 'anti-semitizm' suçlaması yapılmalıdır.

Ama, emperial dünya bu suçlama silahını, sadece sionist Yahudilerin karşıtlarına karşı ateşlemekte ve mazlum çocukların, kadınların, ve savunmasız-silâhsız sivillerin hayatlarının ve yaşama alanlarının korkunç bombardımanlar altında ezilmesine seyirci kalınmakta ve dahası, sionist Yahudilerin zulmüne karşı çıkıp, mazlum Filistinlilerin savunulması bile 'antisemitizm' olarak nitelenmektedir.

Ama, gün olur, bu silâh da geri teper.. Ve o zaman, zavallı Yahudilere yine biz Müslümanlardan başka kimse sahib çıkmaz.

..Korktukça öldürüp, öldürdükçe korktular; Geride utançları kaldı..
23 Mayıs 2021 Pazar

Evet, tablo tam da böyledir.. Bir 'Terör Devleti' konumunda olan 'Sionist haydutlar çetesi' İsrail rejimi, her zaman olduğu gibi, 'korktukça öldürüyor ve öldürdükçe korkuyor..' Bu fâsid dair/ kısır döngü temelindeki barbarlığı şimdilik bir 'ateş-kes'le durduruldu. Ama, sionist rejim, yeni tehditleri de sürdürüyor, çünkü çok korkuyor.. USA emperyalizmi de, 'ateş -kes'i, 'iki taraftan ölümler olmasın..' diye sağladı. Ama, sionist Yahudiler tek bir ölü verdiklerinden bile haber yansıtmadılar dünyaya.. Ya, hiç kayıp vermediler, ya da kendi halkında bir panik oluşmasın diye sözkonusu etmiyor. Nitekim, üstelik de bir Yahudi olan Emily Wilder isimli bir kadın, İsrail'in Gazze'de işlediği cinayetlerin kabul edilemez olduğunu söylediği için Amerika'nın ünlü AP Haber Ajansı'ndan kovuldu.. Bu yaklaşımı, emperial dünyanın bütün medya organlarına teşmil edebilirsiniz.

Advertisement: 0:06
Sionist İsrail ve ardındaki güçler, o en gelişmiş silahlarla, üstelik de ordusu- devleti olmayan kuşatma altındaki Gazze'de sergiledikleri barbarlık sebebiyle, dünya çapında tepki aldıklarının görünce.. 'Ateş-kes'e karar verdiler..

Bu durum, İsrail rejiminin de, Amerika ve diğer müttefiklerinin de psikolojik savaşı kaybettiklerini gördüklerinin işaretidir.

Şimdi o militer üstünlüklerinin kendilerine yüklediği utancı gizlemek için, Amerikan emperyalizmi, her zaman olduğu gibi, son 3 hafta boyunca da seyirci kalarak teşvik ettiği 'Gazze'deki yıkımı telafi etmek için' şimdi yardım yapacağı'ndan söz ederken, kendisinin Ortadoğu şubesi konumunda olan İsrail rejimine de, 'Gazze'ye yardımların kısa süreli olacağı'nı taahhüd ediyor.

'Filistin Mes'elesi' sadece Filistinlilerin ve biraz daha geniş çerçevede, arab kavminin değil; 'Ben Müslümanım..' diyen her insanın haklılık direnişidir. Müslüman olmasa bile insanî vicdanı ölmemiş, özgür ruhlu insanlar da sionist İsrail rejiminin ve onun arkasındaki emperial güçlerin gaddarlığına, barbarlığına karşı çıkıyorlar.

Savaşsız bir dünya, bir ütopyadır..

Sadece insanlar arasında değil, diğer canlılar arasında da, ölümüne mücadeleler, savaşlar olduğu, bilinmiyor değil.. Yani, kavgasız, savaşsız bir dünya hayâl edilebilir, ama, bu bir ütopyadan ileri geçemez. Üstün olmak, üstünlüğünü kabul ettirmek ve o kabule dayalı sahib olmak içgüdüsü yok olmayacağına göre, kavgalar, isyanlar, direnmeler, savaşlar da hep olacaktır.

Ancak, bütün tarafları haksızlardan oluşan savaşlar da vardır; bir tarafın haklı, diğerinin haksız olduğu savaşlar da.. Ama, iki tarafının da haklı olduğu bir savaştan sözetmek, hakk kavramının rûhuna, mantığına aykırıdır.

Yenik duruma düşen savaşçı, haklılığını yitirmezse, 'düşman'ı karşısında, 'Beni zencire vurabilirsin, zindanlara atabilir, öldürebilirsin; ama, benim rûhuma, kalbime, beynime hâkim olamazsın..' diye bir rûhî mukavemet gösterir. Öyle birisini gerçek mânâda mağlub etmek mümkün değildir. Bugün, Filistin'in yiğit Müslümanları bu konuda örnek oluşturuyorlar. Gazze'deki, Kudüs'deki onbinlerce Müslümanın onca yıkıntılardan sonra sevinç gösterileri yapmaları, 'ateş-kes' için değil; 'Biz son nefesimize kadar yine buradayız..' demek içindi..

Gazze Bombardımanı'nda sergilenen barbarlık da Filistin Meselesi'nin taa başından beri tekrarlanıp duran sahnelerinden farksızdır. Uluslararası hukuk açısından devlet statüsüne kavuşan 'sionist haydutlar çetesi'nin, silâhsız, savunmasız sivillere karşı, 1948'den bu yana, Deyr Yasin'de, Tel Zaatar'da, Sabra ve Şetila'da, çoğu kadın ve çocuklar olmak üzere binlerce insanı öldürdükleri katliâmlardan hangisi, o sionist kaatiller sürüsüne şeref kazandırmıştır? Hz. Huseyn de, zâhiren yenilmiştir Yezidkarşısında.. Ama, 13-14 asır geçtikten sonra bile kimdir, kazançlı olan?

Geçen hafta, izlediğim bir videoda, Amerika'dan gelen bir yaşlı Yahudi, bir Filistinli aileyi evlerinden silâh zoruyla çıkarmış.. Filistinli aile, 'Burası bizim evimiz..' diyor; o yahudi ise, 'Evet, öyle ama, ben olmasam da buraya siz yine gelemeyecek ve başkası gelecek..' diyordu..

O ailenin yerinde olsak, n'aparız?

Elimizde hiçbir silâh olmasa, taş atmayı olsun yapamaz mıyız?

Evet, Filistin halkı da, hiçbir şey bulamazlarsa, taşlar atarak, bu zorbalara direniyor ve o sionist haydutların ellerindeki en ağır silahlardan korkmuyorlar.. Evleri-barkları, şehirleri, dünyayı dehşete düşüren bombardımanlarla yıkılıyor; onlar yine de direniş şuûrunu yitirmiyorlar; daha bir dirençli hale geliyorlar. Çünkü, haklılar ve en büyük güçleri bu..

Birileri gelip, bizi evimizden, bahçemizden çıkarıp oraya yerleşirse, silâhımız yok diye kabul eder miyiz?

Yoksa, elimizdeki her imkânla gasbçı, işgalci zorbalara huzur vermemek ve hakkımızı geri almak için, meşru müdafaa hakkımızla direnmez miyiz?

Evet, 'sionist Yahudi haydutlar çetesi' olan İsrail rejimi, ' sırtını, Amerika'sıyla, Rusya'sıyla, AB'siyle bütün emperial güçlere dayayarak, Müslüman coğrafyasının kalbi mesâbesinde olan Ortadoğu'ya saplanmış bir hançer konumundadır.

Ama, Müslüman halklar da burada var oldukça, son neferine ve son nefesine kadar, ellerindeki imkânsızlıklara rağmen, insan hak ve haysiyetini, şerefini korumak için direneceklerdir; inşaallah..

.Karanlığın sesi hem korkutur, hem de herkes ilgilenir; UFO'lar gibi..
24 Mayıs 2021 Pazartesi

Ülke efkâr-ı umûmiyesi, 'sokak kabadayılığı'ndan 'mafiatik şef'liğe yükseldiği söylenen bir kişinin, yurt dışına çıktıktan sonra, oradan, kendi meşreb ve uslûbuna yakışan bir takım iddialı söz veya açıklamaları ve iç siyaseti tanzim etmeye kalkışmasıyla meşgul, günlerdir..

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Hedefinde de, İçişleri Bakanı var..

Medyadan bir 'kardeşler grubu' da, o kişi ile İçişleri Bakanı arasında, -kendi ifadeleriyle- iki dost arasında sıkışıp kalmış durumdalarmış.. Bir tarafta, bir 'mafia baba', diğer tarafta, İçişleri Bakanı.. İkisi ile de geçmişte yakın dost olmanın gururu şimdi, kendileri için 'baş ağrısı'na dönüşmüş gibi..

İçişleri Bakanı, o kişinin karanlık köşesinden yaptığı iddiaları karşısında, 'İsbat edilsin, bu makamda 1 saniye bile durursam, şerefsizim, namussuzum..' diyor. Çok güçlü bir meydan okuma.. Eğer, onun İçişleri Bakanlığı'ndan uzaklaşması isteniyorsa, adam, 'Buyrun.. Hodri meydan..' diyor, açık çek veriyor. Varsa eğer elinizde bir şeyler, evet buyrunuz..

Gerçekten de, siz İçişleri Bakanı'nın yerinde olsanız, n'aparsınız?

Zor bir konu..

Kişiler üzerine sıçratılan 'cîfe'lerin doğru, yanlış veya yalan olmasını yargı makamları belirler belki; ama, yıllar geçtikten ve 'ay bacadan savuştuktan sonra.'

***
Bazı okuyucular, 'Günlerdir ülke bu iddialarla çalkalanıyor, bu konuda niye yazmıyorsun..' diyorlar.. Neyi, nasıl yazayım?

Karanlıktan bir takım uğultular, bağırmalar, tehdidler geliyor.. Karanlığın yeri neresi, ve bu seslerin çıkarılmasından maksad ne, meçhûl..

Kitabullah bize, 'haberleri, tahkik etmeksizin kabullenmememiz gerektiği' ölçüsünü veriyor.

Bu konuda, karanlık bir âlemde, tahkikat yapamıyacağımıza göre, sadece bazı beyanları aktarmakla yetinebiliriz..

Hani, geceleri bazı yerlerde, ayrı dünyalardan geldiği veya supergüç merkezlerinin casus dinleme- gözetleme cihazları olduğu iddia edilen 'UFO' denilen bir takım dairevî halkalardan söz ediliyor ya.. Bu iddialar da öyle.. (Bu arada yeri gelmişken, eski Amerikan Başkanı Obama bile geçen hafta, Amerikan Donanması'nın kaydettiği UFO görüntüleri ile ilgili olarak, bir TV programında, 'görüntülerin doğru olduğunu, ama fazla ayrıntı paylaşamayacağını' söylüyordu.)

***
Bizim kamuoyunun UFO rivayeti de karanlıktan saçılan bu son iddialar.. Ve, halkın her kesiminin ağzında, sakız..

Elbette bu gibi iddialar, karanlıktan bile gelse, hele de bir İçişleri Bakanı için yapılınca, daha bir yıpratır. Bu bakımdan, C. Başkanı Erdoğan, elde delil olmasa bile, öyle bir yıpranma ihtimalini görürse, Bakan'ı değiştirebilir. Ama, karanlıktan gelen bu iddialar için bir 'Bakan' harcanır mı?

Ancak, karanlıktan konuşan kişi, İçişleri Bakanı için, 'Hasta ruhlu adam. Sen oralara geldin de bizi yönetiyorsun ya.. Yaktın bizi, kendini yaktın, her şeyi yaktın, biraz sonra alev alev yanma dönemi başlıyor. Yanacaksın.' diyordu, son konuşmasında.. Bu da, o Bakan'ın lehine sayılabilir.

Ama, bu 'mafiatik' kişi, Binali Yıldırım'ın oğluna da, 'Güney Amerika'dan kokain kaçakçılığı' yaptığı suçlaması yapıyor. 'Neden kokain yakalanamıyor.. Çünkü, onun direkt gemisiyle ilgili de değil, başka gemiler de koordinasyon alıyor. (...)' diyor ve oradan da M. Ağar'a geçip, aynı uyuşturucu kaçakçılığı için, 'Ağar da bu senkronizenin tam ortasında..' diye ekliyor..

Binali Bey, oğluyla ilgili iddiaları, 'Bize yapılan en büyük hakaret..' diye reddetti, dün..

Karanlıktan seslenen kişi, 1996'larda, Ağar'ın yaptırdığı bir takım 'infaz'lardan da söz ediyor ve kendisinin onlar içinde yer almadığını ileri sürerek, 'Öldürsek öldürdük derdim. (...) Şimdi diyecekler, niye anlatmadın.. Yahu, sen her gördüğünü anlatıyor musun? Hepimiz birbirimizin aynısıyız?' gibi ilginç cümleler kuruyor. 'Biz o zaman Mehmet Ağar, Korkut Eken hep beraberiz. Çocuğum o zaman.. Bana genelde iş adamlarını yönlendiriyorlar, faili meçhullerden ziyade.. 'Kaç kişi böyle gitti. Bu Mehmet Ağar var ya bu Ağar, tüm uyuşturucu işi yapanlar bunun arkadaşı. (...)Adam tüm geçmişi temizlemek için MGK'ya sunum yaptı. O zaman Tansu Hanım, onu ikna etti. Sonra başladılar hepsini öldürmeye..' iddialarıyla, bir çok ünlü uyuşturucu baronların saf dışı edilişini anlatıyor. Yani, içinde olmadığı karanlık ilişki yok gibi, doğruysa bu iddialar..

Bu kişi, daha sonra nice suçsuz kimselerin yıllarca yanmasına sebep olan, 'Uğur Mumcu' cinayetine değinerek, 'Görüşüne katılırsınız katılmazsınız. Bence şehittir. Namuslu adamdı. Dürüst adamdı. ' diye tezkiye ettikten sonra, 'Uğur Mumcu şehit ediliyor. Yanına ilk gelen kim, kaatil en önce gelir, Mehmet Ağar. Mumcu'nun eşine, "Ben buradan bir tuğla çekersem, devlet aşağı iner.." dediğini belirtiyor..

***
Evet, ona bakılırsa, sadece kendisi değil, devlet de, çok karanlık bir cinayet mekanizması..

***
Bu kişinin bütün bunları anlattıktan sonra, 'Vallahi ben inanıyorum, Tayyib Âbi bunları görecek..' demesi de ilginç..

. ÇAKIRGİL
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
‘27 Mayıs' da, bu gibi entrika ve ihanetlerden beslenmişti!
26 Mayıs 2021 Çarşamba

Yarın, 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesinin 61. Yıldönümü...

Ardından milyonların sel gibi aktığı Adnan Menderes'in düzmece ve alçakça iddialarla suçlanıp, -o milyonlardan tek bir itiraz sesinin yükseltilemediği ve geniş halk kitlelerinin gizli gizli ağladığı- idâm edilişinin, 17 Eylûl 1961'in 60. Yıldönümü de yaklaşıyor..

Advertisement: 0:08
1923-50 arasındaki, 27 yıllık bir mâlûm 'Şef'ler döneminden sonra, bu millete biraz rahat nefes aldıran Adnan Menderes'in 10 yıllık iktidarına, en alçakça yalanlarla son verilen o ihtilâl/ darbe öncesinde, dönemin CHP Gn. Başkanı İsmet İnönü'nün, 'Şartlar oluştuğunda, ihtilal meşrû olur...' diye işaret fişeğini ateşlemesinden birkaç ay sonra, ordu adına ülke yönetimine el konulmuştu.

Başvekil Adnan Menderes ve Dışişleri Bakanı Fatin Rüşdü Zorlu ile Maliye Bakanı Hasan Polatkan'ın idâm edilmelerinden 1 ay kadar sonra, 15 Ekim'de yapılan genel seçimlerde, Menderes'in oyları, onun takipçisi olduklarını iddia eden Ragıb Gümüşpala liderliğindeki Adalet Partisi'yle Ekrem Alican liderliğindeki Yeni Türkiye Partisi arasında bölününce, İsmet İnönü'nün CHP'si, kılpayı birinci parti olmuştu, ama koalisyonsuz hükûmet kurulamıyordu. İhtilâlin lideri General Cemal Gürsel, seçimden hemen sonra İsmet İnönü'nün iktidara geçmek için nasıl heyecanlı olduğunu anlatmak için, matbuatta açıkça yazılan ifadelerle, 'Paşa, gerdeğe girecek bir güvey gibi heyecanlıydı..' demişti,

*

Son günlerde milletin bir kesiminin aklını çeldiği anlaşılan mafyatik tiplerin iddialarından sonra, dün Kılıçdaroğlu'nu dinlerken, General Gürsel'in İsmet Paşa için yaptığı o benzetmeyi hatırladım.

Hürriyet'ten Abdulkadir Selvi de, dünkü yazısının bir bölümünde, 'İyiden iyiye cumhurbaşkanı adaylığına soyunan CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu bugünlerde tam bir sevgi pıtırcığı oldu. Özgür bir kelebeğe döndü. Gençlere, beni eleştireceksiniz diyor. Hoşgörülü bir lider imajı çizmeye çalışıyor.

Aman gençler Kılıçdaroğlu'na güvenip eleştirmeye kalkışmayın...' dedikten sonra, onun, 'kendisini eleştirdi diye kimleri partisinden ihraç ettiğini' isim-isim sıralıyor ve 'Hani eleştiriden hoşlanıyordunuz?' diyordu.

*

Bu hatırlatmalardan sonra, gelelim son günlerin gelişmelerine..

1- Toplumumuzun bu kadar zayıf olacağına ihtimal vermek istemezdim.. Bir mafya lideri, dünyanın hangi köşesine ve kimlerin himayesi altına sığındıysa, oradaki karanlık köşesinden birileri aleyhine, tam da o dünyaya ait ağızla, argo kelimelerle konuşuyor ve iddia edildiğine göre, milyonlarca insan, doğruluğu-yanlışlığı bir yana, hiç de mertçe olmayan bir şekilde yapılan iddia, itham ve itirafları; zevkle paylaşıyorlar.

Ve 'ülkenin perde gerisindeki karanlık yüzünden size neler- neler anlatırım...' havasında konuşan kişi, Amerikan Başkanı Biden'ın 1,5 sene önce, açıkça, 'Erdoğan'ı yenilgiye uğratmak'tan söz ettiğini duymamış gibi davranıyor.

Bu karanlık kişi, pek çok şeyi biliyor havasında, ama, emperial güçlerin yıllardır başını ağrıtan bir yiğit Müslümanı güç duruma düşürmek adına, ülkeyi, milleti ne olacağı bilinmez yarınların karanlığına atmaya âlet olduğunu düşünemiyor. 'Ben mert insanım...' dediğine göre, sözünün eri ise, ona buradan çağrı yapıyorum: 'Bütün o oyunları bozmak için, gel, konuşacaklarını mahkemede tekrar et..'

(Bu arada bu kişinin, Uğur Mumcu'nun kimler tarafından öldürüldüğüne dair sözleri benim için acı bir tebessüm vesilesi oldu. Çünkü, o cinayetle suçlananlardan birisiydim ve 12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi'nden sonra çıktığım ülkeye, 35 sene sonra 2015 başında döndüm ve henüz 3 ay önce beraat ettim. Ve, Eylûl-2015'de Star'da yazmaya başladığım zaman, Uğur Mumcu'nun oğlu, şahsımı hedef alan alaycı ve saldırgan bir yazı yazdı.. Ve ben de, 'Mumcuzâde Özgür Bey'e..' başlıklı bir yazıyla karşılık verdim. Ama, bir özür veya bir düzeltme zahmetine katlanmadı..)

2- Kendisini en üst makamlara getiren Tayyib Erdoğan ve hareketinden ayrılırken, 'ona asla söz söyletmeyeceği'ne dair yeminli sözler söyleyen bir arkadaş, şimdi, hangi kumpasların içinde.. Yazık.. Çok yazık..

Ve, Erdoğan'ın elinden tutup genç yaşında 13-14 yıl en önemli bakanlıklara getirdiği bir diğeri, Tayyib Bey'in C. Başkanlığı adaylığı için imza attıktan sonra, 'muhalefetin bir C. Başkanı adayı etrafında birleşebilmesi için yapılan çalışmaların tam göbeğinde olduğunu' gururla söyledi, geçen hafta.. 'Şecaat arzedeyim derken sirkatini,/ çaldıklarını' söyleyen hırsız' misali..

3- Denilebilir ki, Tayyib Bey, adamlarını iyi seçememiş.. Diyelim ki öyle.. Ama, bütün işleri tek başına omuzlayacak değildi, birilerini seçmek zorundaydı.. Kadrolarımızın keyfiyeti/ kalitesi işte bu kadarmış, demek ki.. Ama, eminim ki, Tayyib Bey yanlış yaptıysa; bir makam ve mevki' elde etmek için çırpınan nicelerinin sergiledikleri 'karakter'ler yanında yine de mâsûm kalır..

4- Dün Van'dan bir arkadaş, 'halk arasında yolsuzlukların arttığı' iddialarının yoğunlaştığından sözetti.

Bu gibi fısıltıları yayanlara, 'Bildiğin varsa, şahidlik yap, takib edeceğiz deyiniz..' dedim.. Ama, o zaman da öylelerinin, 'Aman kardeşim, biz duyduk, ama bu gibi konulara bizi bulaştırmayın..' deyip sıvıştıklarını söyledi..

Bir iddia karşısında, hakikatin anlaşılması için herkes elini taşın altına koymaktan kaçarsa, o zaman, o iddiaların yayılmasına âlet olanların ahlâkî ve şer'î bir sorumluluğu yok mudur?

. ÇAKIRGİL
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
‘Taksim Câmîi', sadece bir mâbed değil; Pera'ya vurulan mührümüzdür
28 Mayıs 2021 Cuma

Bugün 'Taksim Meydanı'na inşa olunan ve o mıntıkanın manevî havasına mührünü vuran güzel câmîin açılışı var..

Advertisement: 0:07
1975 yılında Millî Gazete'de yazdığım sıralarda, 4-5 kişilik bir grup, gazeteye gelmişler, görüşmek istemişlerdi. 'Taksim'e Câmi Yaptırma Derneği' üyeleriydi bu kişiler... 'Bırakın, vakit namazlarını, Cuma namazı kılacak bir yer bile bulamadıkları'ndan yakınıyorlardı; en yakın câmi, İstiklâl Caddesiüzerinde, Galatasaray Lisesine yakın yerdeki küçücük Ağa Câmîi idi veya aşağıda Cihangir, ya da aşağıda sahilde Dolmabahçe Câmîi veya daha ilerde Şişli'deki, Nişantaşı'ndaki câmiler vs. vardı.

Hepsi bu..

Bir de sonraları, Fransız Başkonsolosluğu'nun yakınında, Sular İdaresi'nin bir köşesinde, 40-50 kişinin cemaat olabildiği, 7-8 metre yüksekliğinde sactan minareli, sığıntı bir mekân durumunda bir mescid açıldığından söz etmişlerdi.

*

Evet, sabahtan akşama ve gece yarılarına kadar onbinlerin kaynadığı bir mekânda Müslümanların durumu bu idi.

*

Bu açıdan, Taksim'e bir Müslüman mâbedinin yapılamamış olması, Müslümanları daha bir rencide ediyor, yaralıyordu.

Denilebilir ki, Ağa Câmii, çok uzak sayılmaz.. Evet, ama, o da, küçücük ve o mıntıkaya yabancı bir dinin müntesiblerinin mâbedi gibi duruyordu.

Nâzım Hikmet'in henüz İslâm'la bağını koparmadığı ilk gençlik yıllarında yazdığı 'Ağa Câmîi' şiiri bu mıntıkayı iyi anlatır. (N. Hikmet'in İslâm'la bağını kopardığını o, 'Otobiografi' isimli şiirinde '21 yaşından sonra , câmie veya diğer mâbedlere gitmediğini' bizzat söyler... Ondan sonra, yine kendi beyânıyla, 'komünist' olur... Halbuki, en genç çağlarında kendisini 'Mevlânâ'nın müridi' olarak bile niteliyordu, 'Kalbe muhabbette buldum ilacı, /Ben de müridinim işte Mevlânâ..' gibi mısralarıyla..)

Yine onun o dönemlerinde Ağa Câmîi için yazdığı şiir ise, o mıntıkanın nasıl bir manevî tefessüh, kokuşmuşluk ve çürümüşlük içinde olduğunu, o mâbedin ise, o kokuşmuş mıntıkada yapayalnız ve amma sığınılacak bir mekân konumunda bulunduğunu anlatır:

'AĞA CÂMÎİ

Havsalam almıyordu bu hazin hali önce

Ah, ey zavallı câmi, seni böyle görünce

Dertli bir çocuk gibi, imanıma bağlandım;

Allahımın ismini daha çok candan andım.

Ne kadar yabancısın böyle sokaklarda sen!

Böyle sokaklarda ki, anası can verirken,

Işıklı kahvelerde kendi öz evlâdı var...

Böyle sokaklarda ki, çamurlu kaldırımlar,

En kirlenmiş bayrağın taşıyor gölgesini,

Üstünde or....ular yükseltiyor sesini.

Burda bütün gözleri bir siyah el bağlıyor,

Yalnız senin göğsünde büyük ruhun ağlıyor.

Kendi elemim gibi anlıyorum ben bunu,

Anlıyorum bu yerde azap çeken ruhunu

Bu imansız muhitte öyle yalnızsın ki sen

Bir teselli bulurdun ruhumu görebilsen!

Ey, bu câmiin ruhu: Bize mucize göster

Mukaddes huzurunda el bağlamayan bu yer

Bir gün harab olmazsa Türkün kılıç kınıyla,

Baştan başa tutuşsun, göklerin yangınıyla!'

*

Evet, eskilerin, Bizans'tan kalma ismiyle 'Pera' dedikleri Beyoğlu taa o zamanlardan böyleydi ve Taksim Meydanı çevresine Müslümanlar o civarın bir sığıntısı olarak gidebiliyorlardı. Ve o bölgede bir Müslüman halkın gönlüne ferahlık veren görkemli bir câmî yoktu. Ve böyle bir İslâm mâbedinin yapılmasını gizli bir el, daha doğrusu, laikliği bir din olarak kabul eden güçler engelliyordu.

Çünkü, bu mıntıka emperial kültürün Osmanlı'ya giriş kapısı olarak kabul ediliyordu ve Müslüman olmayan unsurların mâbedleri, o mıntıkada onların hâkimiyetlerini ilân ediyordu.. Nitekim, bu meydanın en gösterişli yerinde kocaman bir 'kilise' ve ilerde 'sinagog'lar vardı..

Müslüman halkımız, emperial güçlerin İslâm korkusu üzerine şartlandırdığı kendi halkları gibi mutaassıb olmadığından, başkalarının mâbedinden rahatsız olmuyordu. Rahatsız olunan husus, burada, ülkenin asırlardır aslî sahibi olan Müslümanların, kendi inançlarının itibarına yakışır bir mâbed yapmalarına izin verilmemesiydi, çeşitli gerekçelerle... (Pera'da, o isimle anılan bir otelde, 20 seneye yakın süre yaşayan Yahyâ Kemal de, o bölgede rûhen nasıl bir uzlet hali yaşadığını; gittiği ve huzur bulduğu 'Kocamustâpaşa..' isimli şiirinde, çok zarif bir şekilde anlatır:

(...)'Bir ziyaretçi derin zevk alarak manzaradan,

Unutur semtine yollanmayı artık buradan,..

Gizli bir his bana, hatîf gibi, ihtar ediyor;

Çok yavaş, yalnız içimden duyulan sesle, diyor:

"Gitme! Kal! Sen bu taraf halkına dost insansın;

Onların meşrebi, iklimi ve ırkındansın. (...)'

*

Evet, Taksim'e yapılan câmi, hele de 1839'dan beri, Tanzimat kafasının kendi değerlerimizden utanan sefilliğinden dolayı, 180 senelik bir aşağılanmaya son vermesi açısından çok önemli bir mâbeddir. Unutulmasın ki, 28 Şubat 1997 Askerî Darbe Zorbalığı günlerinde asker ve sivil bütün generaller, hep birlikte, Erbakan'ı iktidardan düşürmek isterken, dile getirdikleri suçlamalardan birisi de 'Taksim'e câmi yapacakmış... Taksim'e câmi yapılır mı? ' şeklindeki bir taşkafalılık idi.

'Niçin olamazmış?' şeklinde bir sosyal tepki ortaya konulamıyordu.

*

Siyaset, bir zamanlama sanatıdır da.. Taksim Camîi'ni de, Çamlıca Câmîi gibi, inancımızın bir mührü gibi vuran ve Ayasofya'yı aslî mâbedlik statüsüne dönüştüren ve milletimizin kalbindeki nice kutlu değerlerin her birisini dikkatli bir zamanlamayla birer birer gerçekleştiren iradenin sahibine de bu vesileyle teşekkürler.. Allah'u Teâlâ, hayırlı işlerde yardımcısı ola..

.
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
‘Millî irade' mi, ‘millî irade oyunu' mu?
30 Mayıs 2021 Pazar

Suriye Baas rejiminin başı olan Beşşar Esed'in, bir dönem daha Cumhurbaşkanı seçilmesi için evvelki gün, Baas usulü yapılan seçimde yüzde 94'ü aşan bir oyla seçildiği açıklanınca, çoğumuz tebessüm ettik, değil mi?

Advertisement: 0:06
Çünkü, bu gibi yüzde 90'ı aşan rakamların hangi ülkelerde ve halkların hangi şartlar altında iradelerini hürr olarak belirtmiş olmak görüntüsüyle ortaya koydukları, bilinmiyor değil..

İsteyen, durduğu yere göre yorum yapar. Saddam'lar, Hâfız Esed'ler, Husnî Mubarek'ler de aynı oy nisbetleriyle tekrar tekrar seçilmiyorlar mıydı?

Ama, başkalarına gülerken, kendi geçmişimizi de unutmayalım..

Halk kitlelerinin iradesine uygun bir idare sisteminin uygulamanın tarihi, dünyada henüz 200 yılını bile doldurmadı. Hep krallar, sultanlar, diktatörler, aristokratlar.. 'Zer (altın) ve zor' sahibleri.. Seçkin ve hattâ kutsal kabul edilen yöneticiler.. Taifeler, cemiyet, fırka/ parti ve sair sosyal kutuplaşmalar sonraların işi..

Müslümanların tarihinde ise, Resul-i Ekrem (S)'in rıhletinden, dünyamızdan ayrıldıktan sonraki ilk 4 Halife, bir takım tadsız gerginliklere yol açmış olsa bile, 14 asır önce, halkın iradesini esas alan, 'Şûrâ' yöntemiyle seçilmişti.

Ama, o uygulama da, Hz. Ali'nin şehadetiyle, 'Benî Umeyye'nin (Emeviler'in) 'zer ve zor'a, kılıç gücüne dayalı yönetim usûlüyle nasıl başka bir vâdiye kaydığını tekrara gerek bile yoktur, herhalde..

Bizde, 1876'da yapılan ilk fırkalaşma ve seçimler, 1877-78'deki Rus- Osmanlı Harbi (93 Harbi) sonundaki ağır yenilginin felâketleriyle sekteye uğramıştı..

1908'deki 2. Meşrutiyet'ten sonra sahneye en güçlü şekilde çıkan cereyan, İttihad-Terakkî Cemiyeti olmuştu. Onun da ne felaketler getirdiğini unutmayalım.. 6 asırlık Osmanlı Devleti, başkalarınca da güdülmeye de müsaid o tecrübesiz kadronun elinde eridi, gitti.. Bir taraf almanofil idi, diğer taraf anglofil..

Almanya savaşta yenilince ve İngiltere zafer kazanınca, 'anglofil'kanat, bütün Ortadoğu ve Balkanlar'da Osmanlı'nın enkazı üzerine iktidar makamlarına getirilmişti..

Bizde de, 1923'den sonra, 'İttihadçı' hareket, M. Kemal'in 'Halk Fırkası' ve K. Karabekir'in 'Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası'na dönüşmüştü. Bu isimden geri kalmamak için, Halk Fırkası'nın başına bir de Cumhuriyet lafı sonradan eklenmişti.

Ama, M. Kemal, Şarq Fatihi olarak ün yapan Karabekir'i bertaraf etmezse kendisini bekleyen tehlikeyi görmüş ve de Diyarbekir ve havalisinde patlak veren Şeyh Said Hareketi' ve sonra da İzmir Suikasdi iddialarıyla irtibatlı gibi göstererek hemen kapatmış ve Karabekir'i de idâm talebiyle yargılatmıştı..

M. Kemal, ismi etrafında oluşturulan karizmatik güce güvenerek, 1930'da bir muvazaa / danışıklı döğüş hareketi oluşturmayı, çocukluğundan beri arkadaşı olan Fethi (Okyar) Bey liderliğinde, bir muhalefet fırkası denemesine girişmeyi gerekli görmüş ve 'Serbest Fırka'yı kurdurmuştu. Ama, halk o denemeyi bile gerçek sanınca, seçimlere girmeye bile cesaret edilememiş, hemen o partiyi kuruluşunun 99. Günü'nde kapatmıştı.

1938 -1950 arası da aynı şekilde.. Mareşal'in, (üstelik de M. Kemal tarafından azledilmiş olan) İsmet İnönü'yü, Meclis'e askerî baskı yaparak seçtirmesinden sonrası.. 1950'ye kadar Şeflik yönetimleri devam etmişti.

2. Dünya Savaşı'nı kazanan Müttefikler, kısa zamanda dünyayı bölüşmüşlerdi, aralarında.. Stalin Sovyet Rusya liderliğinde komünist dünya ve B. Amerika liderliğinde kapitalist dünya.. Her iki taraf da 'demokratik'lik iddialarıyla çıkmışlardı yeni dünya sahnesine..

Ve, bizdeki 1950 Seçimleri'nde -ne mânâya geldiği bile bilinmediğinden, halk arasında - 'demürkırat' şeklinde telaffuz edilen 'Demokrat Parti', Adnan Menderes'in ise, 'Devr-i sâbık yaratmayacağız..' sözlerine rağmen, halk arasında '27 yıllık diktatörlük döneminin hesabını soracağız' diye iktidara gelmişti.

Adnan Menderes sözünde durmuş ve 'Devr-i sâbık..' sorulama ve yargılamalarına yol açmamıştı. Ama, o, milletin desteği ve muhabbetine mazhar olan 10 yıllık bir hizmetten sonra bir askerî darbe ile devrilmiş ve idâm edilmişti.. (Bir örnek olarak, 27 Mayıs 1960 Askerî Darbe Zorbalığı'ndan hemen sonra, Eskişehir Örfî İdare Komutanı Tuğ. General Bediî Kireçtepe imzasıyla yayınlanan Komutanlık Tebliği'nden sadece şu birkaç cümleyi aktarmak bile 'devr-i sâbık' nasıl olurmuşu anlatmaya yeter: 'Ankara'da bütün hükümet erkânı ve Demokrat parti başkanları yabancı memlekete kaçarken yakalanmışlarıdır.

Beraberlerinde 12 Uçak dolusu Altın, mücevherat ve parayı kaçırmakata iken yakalandılar.

Sabık Başbakan Adnan Menderes ve sabık Reisicumhur Celâl Bayar Askerî kumandanlık tarafından tevkif edilmiştir.

Eskişehirde matbaası olan herkes bu havadisi basıp yayınlamalıdır.' (...)

İşte böyle..

Evet, seçimle, milleti iradesiyle gelen bir iktidar işte böyle gitmişti.. (Bir süre önce, eski Gen. Kur. Başkanlarından İ. Başbuğ, 'Eğer, seçime gidileceği açıklansaydı, 27 Mayıs Darbesi olmazdı..' diye bir iddiada bulundu.

Halbuki, 1961 yılında zâten seçim yapılacaktı. O darbe, 1 sene sonra yapılacak seçimi engellemek içindi.. İsmet İnönü'nün 1959 ortasından itibaren ihtilâl odaklarıyla daha bir artan dirsek teması ve siyasî ortamı gerdirmek taktiklerinden de anlamak da mümkündü..)

Bugün de teyakkuz halinde olmanın zamanıdır.

.

Milletin sadece bugününe değil; tarihe de, geleceğe de tuzaktır bu..
2 Haziran 2021 Çarşamba

Dün vapurla İstanbul'dan Bursa'ya giderken, benim yaşlarımda birisi yanıma gelip oturdu.. Kendi dünyasının propagandasını yapmak için bir vesile oluşturmaya çalıştığı anlaşılıyordu.. Onunla daha önce de karşılaştığımı hatırladım..

Nereli, olduğu belliydi de, 'Mâlûmu ilâm' etmesi için 'Hemşehrum, nerelisun?' diye sordum..

Advertisement: 0:10
'Adını söylemekten utanduğum bir şehirdenum.. Birisi var ya, onun hemşehrusu diye anılmaktan utanayrum..' diye ekledi..

Anlamazlıktan geldim; 'Hemşehrum, şifreli konuşuyorsun..' dedim..

'Hani, var ya birisi.. 'İki sarhoşun yaptığı kanunlar' diyor.. İşte ondan söz edeyrum!.' dedi..

Tayyib Bey'in 2-3 yıl önceki bir konuşmasından söz ediyordu. Kimin kasdedildiği belli değildi.. Meğer kanun yapanlar arasında öyleleri de yok mu?

Ama, karşımdakine göre, 'İki sarhoş'tan kasdedilen, başkaları imiş..Beni mayın tarlasına çekmek mi istiyor, ne..

'Hemşehrum, o 2 kişiyi nereden çıkardın?' dedim.

-'Anlaşılmıyor mu? 'diye diklendi..

'Bak hemşehrum,' dedim..' Onu asıl sen söylüyorsun, isim belirterek..'

Bu kişi, baktı ki, propaganda yapmak için hedef olarak seçtiği kişiye söz anlatamayacak, kalktı yanımdan, vapurun diğer bir salonuna gitti..

Bu küçük örneği niye mi zikrettim?

Efendim, Cuma günü Taksim Câmîi'nin açılışından sonra Ayasofya Câmiinde düzenlenen Hâfızlık icâzet proğramına katılan C. Başkanı Erdoğan'ın huzurunda, hatim duasını okuyan hoca, Ayasofya'yı, aslî inşa olunuş ve kendisinin de yine bir mâbed olarak vakfediş maksadına aykırı bir duruma getirenlere, Sultan Fatih'in Ayasofya Câmîi Vakfiyenâmesi'ndeki beddualarını tekrarlamış..

Vay efendim, 'filâna lânet okundu, kâfir ve zâlim denildi..' diye bir vaveylâdır gidiyor, günlerdir.. Bir mâlûm taife var ki, günlerdir gazetelerinde veya ekranlarda bas-bas bağırıyorlar..

Halbuki, müşahhas bir isim yok, tekrar edelim, vakfiyenâmelerde âdet olduğu üzere, vakfın şartlarını bozanlara bir umûmî lânetleme var..

Kim mi bozdu, Fâtih'in vakfını?

Türk Tarih Kurumu'nun eski başkanlarından Prof. Yusuf Halaçoğlu, yıllarca önce, 'Ayasofya'nın mâbed olmaktan çıkarılıp müze yapılmasıyla ilgili hükûmet kararnamesi olarak gösterilen belgenin düzmece olduğunu' ekranlardan defalarca söylediğinde onun araştırılmasını göze alamayanlar kimlerse, o anlayış çizgisinde olanlar.. Çünkü, bu iddiayı ileri sürfen, sıradan birisi değildi.. Ona bir şey diyemediler, sükût ile geçiştirdiler. O kişi, henüz de hayatta, sorup ne demek istediğini öğrenebilirler.

Ama soramazlar. Çünkü, son günlerde yeniden hatırlanan bir ifadeyle, ' Bir tuğla çekilirse, bütün duvar çöker..' kabilinden bir durum sözkonusu demek ki..

Sadece bir sakızları var ağızlarında, 'filan sâyesinde ezânlar okunuyor, filân sâyesinde câmilerde namaz kılıyorsunuz..' gibi.. Bu laflar, hele de bir mâlûm gazetenin manşetlerinden düşmüyor, günlerdir..

Müslümanlar olarak biz ibadî gereklerimizi, hiç kimsenin sâyesinde değil, inancımızın verdiği güç ile yerine getiriyoruz. Bir takım engeller konulabilir, eziyet ve işkenceler uygulanabilir, zincirlere de vurulabiliriz, dâr'a da çekilebiliriz; ama, kalbimize, gönlümüze, beynimize kimse zorla hükmedemez.

Allah'ın bahşettiği hür irademizle yaşama azmimiz sâyesinde ve namazların her rekâtında okuduğumuz Fatiha sûresindeki, 'İyyake nâ'budu ve iyyake nestain.. / Yalnız Sana ibadet eder, yalnız Sen'den yardım dileriz..' diyerek taahhüdde bulunduğumuz mânaya uygun olarak bir hayat ölçüsüne bağlı yaşamak isteriz. Sadece Allah'a kul olmak, bizim gerçek hürriyetimizdir.

Ezanlarımız, mescidlerimiz, ibadetlerimiz, bizi bu gerçek hürriyet çizgisinde tutmaktadır.. Birileri rahatsız olsa da..

Onların kimler olduklarını Taksim Câmîinin açılışı dolayısiyle emperial dünyanın medyasında yazılıp çizilenlerden bir kez daha gördük.. Ve bir kez daha gördük ki, içerde, milletin imanıyla uğraşanlar gerçekte nerelerden besleniyorlar..

Buyrunuz, bir kaç örnek, emperial dünyanın medyasından..

Amerika'nın etkili gazetelerinden Washingtton Post, 'Erdoğan, Cuma günü, modern Türkiye'nin sembolü haline gelen İstanbul'un Taksim Meydanı'nda bir müslüman ibadethânesi inşa etme arzusunu yeri getirdi..' diyordu..

İngiliz yayın kuruluşu olan BBC ise, 'Erdoğan İstanbul'un Taksim Meydanı'ndaki tartışmalı câmiin açılışını yaptı.. Câmi, laik cumhuriyetin sembolü olarak görülen bu kamusal alanda belirgin şekilde öne çıkıyor. ' diye yazıyordu.

Yine ingiliz gazetesi The Guardian da, 'Erdoğan , Gezi Parkıprotestolarının yıldönümünde İstanbul'da laik tarihe sahib meydandaki tartışmalı câmîi açtı.. Modern şehrin kalbindeki ibadethane, yaklaşık 20 yıldır laik cumhuriyeti yıkmak için çalışan ve Türkiye'ye kendi damgasını vuran dindar Erdoğan için uzun zamandır bir hayaldi..' diyordu.

Görüldüğü üzere, hepsinin ortak sancısı, Taksim Meydanı'nda bir câmîin yükselmesinden.. Kendi şehirlerinin merkezindeki dev bazilikaları, kiliseleri görmezlikten geliyorlar; burada 'aydınlattıkları'nı düşündüklerinin ağzına 'kamusal alan' sakızını veriyorlar, tekrar...

Bir kez daha anlaşılıyor ki, bizdeki mâlûm çevrelerin kendilerine aid bir fikirleri yok; emperial dünyanın borazanlığını yapıyorlar.

.‘Beraet-i zimmet asıldır..' Yani, ‘aslolan, insanın suçsuz oluşudur!'
4 Haziran 2021 Cuma

Evet, 'berâet-i zimmet asıldır..'

Bu üç kelimelik cümle, bir Müslüman insanın diğer insanlara bakışının temelini teşkil eder ve 160 sene öncelerde tedvin olunan 'Mecelle-i Hukûk-i Osmânîye'de de bir vecize halinde ifade edilmiştir.

Advertisement: 0:08
Eğer, öyle olmazsa, sokaktaki bir yabancı ve hattâ en yakınımızdaki bir kimsenin bile, bize ters gelen söz, bakış veya başka tavırlarından dolayı 'Muhtemel bir saldırgan' zannedip korkuyla, 'O saldırmadan biz onu cezalandıralım.. Hattâ, o bizi öldürmeden, biz onu öldürelim.. Çünkü, onun içinde bir kaatil olması imkândışı değildir..' şeklinde bir mantık çarpıklığına düşebiliriz..

Tarihimizden hatırlayalım:

Hz. Ali- Muaviye İhtilafı'nın Sıffîn'deki savaşa dönüşmesi öncesinde, meşrû' Halife'nin ordusundan bir grup askerin, takib olunan siyaseti eleştirmekle yetinmeyip, ayrı bir taife oluşturarak Hz. Ali'nin saflarından çıkmaları hasebiyle, 'hâricîler' (khevâric) diye anılan ve binlerce savaşçıdan oluşan 'taife'nin Nehrevan Cengi'nde büyük çapta bertaraf edilmesinden sonra..

Khevâric'in önde gelen isimlerinden Abdurruman ibn Mulcem, arkadaşlarının intikamını almak için, Hz. Ali'yi öldürmek niyetiyle Hz. Ali'nin bulunduğu Kûfe şehrine gider. İbn Mulcem'i orada görenler Hz. Ali'ye haber verip, onun iyiniyetli olamıyacağını söylerler ve hemen cezalandırılmasını isterler.

Yüce Resul (S) tarafından, 'İlm şehrinin kapısı' olarak tavsif olunan Hz. Ali, bu talebi dile getirenlere, 'Cürmden muqaddem cezâ yoktur..' (Suç işlenmeden önce cezâlandırma yoktur..') cevabını verir.

Elbette, muhtemel tehlikelere karşı gerekli tedbirler alınır, ama, hasım taraf da hedefini gerçekleştirmek için kendi tedbirlerini almıştır. Nitekim, Hz. Ali'yi, muhtemel bir Kadir Gecesi olabileceği /yani, eyleminin daha faziletli olacağı' ümidiyle ve Ramazan'ın 19'uncu gecesi, mescidde namaz kıldırırken Hz. Ali'yi hançerler ve iki gün sonra da şehîd olur.)

Bu girizgâhın konumuzla ne ilgisi mi var?

Mâlûm, son 1 aydır, ülke içsiyaseti, 'Mafia lideri' olduğu söylenen bir kişinin, kaçtığı yurt dışından, -kimlerin elinde ve emrinde ise-, 'ifşaat' denilen ve gerçekle ilgili- ilgisiz yığınla iddiaları, sosyal medya aracılığıyla, kulağı kirişte olanların beyinlerine boca ettiği ve iç siyaseti düzenlemeye kalkıştığı 'açıklama'larıyla meşgul.. 'Türkiye'deki sosyal medya kullanıcılarının yarısına yakınının sahte olduğu' ise, dünyadaki durumu inceleyen İsviçre'li bir araştırma kurumunca yeni açıklandı.

O kişi ise, büyük iş yaptığını sanıyor olmalı ki, sadece içsiyaseti değil, hattâ dış siyaseti bile tanzim gücünün olduğu havasında, yapacağı bazı açıklamaları, 14 Haziran Günü, Amerikan Başkanı Biden ile Türkiye Başkanı Erdoğan arasında gerçekleşeceği bildirilen müzakereleri etkilememek için daha sonraya bıraktığını bile belirtiyor, büyük bir 'lûtufkârlık'(!) yapıyor havasında..

Yani, istese, Türkiye'nin dış siyasetini bile etkileyebileceği havasında bu kişi..

Sallıyor sallayabildiği kadar.. Ne de olsa, karanlık, tutmuş bütün kapı- pencereleri..

Bu karanlıktaki kişi, geçenlerde, bir siyasetçiye, 'her ay 10 bin dolar' ödeme yaptığından da söz etti.

Geçen hafta, İçişleri Bakanı Soylu, TRT ekranlarından yayınlanan 2 saati aşkın bir programda, medya mensublarının sorularına cevap verirken, bu '10 bin dolar' iddiasına da değindi ve sözü edilen kişinin m.vekili olmayan bir siyasetçi olduğunu belirtmekle yetindi. Yani, 'O kişi, aşağı-yukarı tahmin ediliyor ve araştırılıyor..' demekti bu, herhalde..

İşte bu noktada, muhalefet lideri Kılıçdaroğlu, 'Meclis Başkanı Mustafa Şentop, bu kara gölgeyi kaldırmak zorundadır. Ayda 10 bin dolar rüşvete bağlanan siyasetçi kim? Şentop bu 10 bin dolar konusuna sessiz kalamaz. Sessiz kalıyorsa "Acaba, o da mı alıyor" diye sorulur. Beyefendi posta memuru gibi (...) sessiz kalıyor. Sen ileride torunlarının, evladlarının yüzüne nasıl bakacaksın?' diye tuhaf bir sorumluluk yükledi; kanunen direkt bir yetkisi olmayan Şentop hocaya.. Halbuki, bu sorumluluk, Meclis'de olan-olmayan her makamın ve siyasî grupların omzundadır. Yetkili makamsa, 'Savcılık'tır ve onun harekete geçtiği de bildirilmektedir.

Ama, sözkonusu muhalefet liderinin, 'Man Adası', sonra '128 milyar dolar' iddiaları tutmayınca, şimdi gerilimi arttırmak ve Biden'ın Erdoğan hakkında 1,5 yıl önce dile getirdiği, 'iktidardan uzaklaştırmak' sözlerinin heyecanıyla, sorumsuzca davrandığı anlaşılıyor. Ama, bu mantıkla, başkaları da o benzer bir suçlamayı, aynı kişiye iade edemez mi?

Haram olan, işte bu noktadır. Çünkü, hukûken delil yokken, bir kimseyi suçlamak yolu açılırsa, üzerine 'cîfe' sıçratılmayacak kimse kalmaz bir toplumda.. 'Berâet-i zimmet asıldır..' ölçüsü işte bunun için son derece önemlidir.

Nitekim, Mustafa Şentop hoca, 'Kılıçdaroğlu'nun sözlerinin eleştiri değil, iftira olduğunu' belirterek, 'Kılıçdaroğlu ne kadar biliyorsa, ben de o kadar biliyorum. Böyleyken, söylediği, bir siyasî bunaklık değilse eğer; ancak bir haysiyetsizlik ve ahlâksızlıktır. (...) Tek nefeste, gözünü kırpmadan, bir insana iftirada bulunan kişinin bildiği bir şey varsa, açıklasın. Yoksa, bunu kasıdlı ve bilerek yapıyorsa, o zaman da siyasî bunaklık içinde olduğunu, bunun haysiyetsizlik olduğunu tekrarlıyorum..' diyordu; haksızlığa uğramış birisi olarak..

Evet, delilsiz suçlamalar konusunda, aslî ölçümüzün unutulmaması tavsiye olunur.

.Mâbedlerin, sosyal bünyeler üzerindeki derin kuşatıcı etkisi unutulmamalı..
6 Haziran 2021 Pazar

Almanya'da Essen'deki arkadaşlar anlatmışlardı.. Boş bir binayı müslümanlar kiralamışlar ve orayı mescide çevirmişler.. Ama, o civar, ayak takımının, serserilerin, uyuşturucu kullanıcılarının mahalli olarak biliniyormuş.. Oraya ne zaman ki bir mâbed yapılmış, o güruh, yavaş yavaş oradan çekilmişler, başka yerlere gitmişler..

Advertisement: 0:09
Aradan birkaç sene geçince, Müslümanlar şehirde başka bir yerde bir mescid tesis etmek istemişler.. Ama, terkedecekleri mahallenin alman aileleri bunu duyunca üzülmüşler ve 'N'olur, buradan gitmeyin.. Çünkü, siz giderseniz, buraya yine o ayaktakımı döner. Biz sizden çok memnunduk..' demişler..

Bu hikâyeyi duyduğum zaman, aklıma, İstanbul- Sirkeci'de, Yeni Câmi'den Sirkeci'ye doğru giderken yolun solunda, büyük binaların arasında pek göze çarpmayan, küçücük ve 'Hidâyet Mescidi' diye anılan ibâdetgâhın hikâyesi gelmişti.

350 sene kadar öncelerde, İstanbul'da, Mısır Çarşısı civarında 'bekâr odaları' varmış.. Buralara da ayaktakımı dadanmış.. Her türlü çirkinlikler, sapıklıklar, esrarkeşlikler, vs.'nin önü alınamaz olmuş.. Yarım asır öncelerde, sanırım, Nâimâ Tarihi'nde okumuştum.. Bu rezâlet yuvalarının temizlenmesi mümkün olmamış .. Hattâ, öyle ki, bir gece baskın yapılarak o ayaktakımından yüzlercesi zaptiye güçlerince katledilmiş.. Ama, o mıntıka yine de temizlenememiş.. Yani, öldürmek de fayda etmemiş..

Bir çâre düşünülürken, ârif bir zat, dönemin sadrâzamına, 'Efendim, bu mıntıkaya bir mescid yapınız. Bunların bu ahlâksızlıkları buralarda tekrarlamaktan büyük çapta kaçınacakları umulur..' demiş ve öyle yapılmış ve hakikaten de o mıntıka temizlenmiş..

Maksad hâsıl olunca, bu mıntıkanın hidayetine vesile olması açısından o mâbede de 'Hîdayet Mescidi' ismi verilmiş..

Taksim Câmîi'nin açılışına 100 yılı aşkın bir zaman karşı çıkılışının sebebini bu hikâyelerle birlikte değerlendirebilirsiniz. (Ki, bunun son yarım asrına fakîr de şahiddir.) Emperial dünyanın kültür, medeniyet ve aydınlanma adına denilen bütün ahlâksızlıkların, muzahrafâtın Osmanlı'ya giriş kapısı olan bu semtin bir İslâm mâbedine kavuşmaması için ne direnişler sergilendi; onu, kalblerinde az-biraz din derdi taşıyan hemen herkes gördü, hissetti. O meydanda, sadece, Rusya Çarlığı'nın, (Hicrî-1293'e tekabül ettiği için tarihimizde kısaca '93 Harbi Felaketi' diye anılan) 1877-78 Rus- Osmanlı Savaşı sonunda o meydana diktirdiği görkemli 'Aya Triada (Kutsal Trinité/ Teslis) Kilisesi', hâkimiyetini ilân ediyordu.

(Bu vesileyle belirteyim, Taksim Câmîi'nin içini görmemiştim.. Cuma günü bu niyetle oraya gittim. Cemaat, Câmîin içinden dışarıya, meydana taşmıştı.. Namazdan sonra, câmi boşalmaya başlayınca, yazar ve eski parlamenter Resul Tosun dostumla içeriyi gezip gördük.. O küçücük, dar bir alanın çok iyi değerlendirildiğini müşahede ettik. Câmîin dış görünüşünün o meydana verdiği güzellik kadar, iç düzeni de gönüllere ferahlık veriyor, iç aydınlığı bahşediyordu. Kubbe tezyinâtı, hat san'atının örnekleri ve diğer düzenlemeleriyle sâdeliğin ihtişamını sergileniyordu.. Cuma Hutbesi'ni ile okuyan İstanbul Müftü Yardımcısı Caner Akdemir Hoca, bu câmiin inşasında, Cumhurbaşkanı'ndan, cumhûrun her bir ferdine kadar emeği geçen herkese şükran duygularını belirtti. Doğrusu, Başkan Erdoğan'ın bu konudaki hassasiyet ve kararlılığı olmasaydı, buraya kimse, bu câmîin tesisi için bir kazma vurmaya bile imkân bulamazdı.)

Geçenlerde Zonguldak'tan Abdullah Karagüzel kardeşimiz, 'Zonguldak'a yapılan güzel bir câmîin, şehrin inanç grafiğini bu kadar değiştireceğine ihtimal verilemezdi, ama, o sevindirici atmosfer şimdiden oluştu bile..' demişti.. Evet, Zonguldak'ta elbette câmiler vardı, ama, halkın gönlüne ferahlık veren bir büyük câmi yoktu.. Deniz kenarında, güzel bir alan oluşturulmuş ve güzel bir park ve sair çevre düzenlemesiyle, Zonguldak'a güzel ve büyük bir câmi inşa olunmuş.. Genelde, bu şehrin ismi, genelde işçi ve sendika hareketleriyle birlikte anılırdı.. Bu câmi de evvelki gün, Cuma namazını müteakib, C. Başkanı Tayyib Bey'in de hazır bulunduğu bir merasimle açıldı, dualar edildi ve namaz ehli insanların dudaklarından hayır-dualar alındı.. Bunu materyalist kafalar idrak edemez..

Kezâ, 'İnsanlar câmi yapar, ama, câmiler insan yapmaz..' gibi laflar edilmiştir zaman zaman; ama, mâbedler, bütün inanç sistemlerinde, sosyalleşmenin ve ferd halinden cemaat ve devlet haline geçişin basamakları olmuştur.

Kur'an-ı Kerîm de sadece mescîdleri değil, manastırları, kilise ve havraları da, 'içinde Allah'ın adının çokça anıldığı yerler' olarak tekrîm ile zikreder. Bu bakımdan, başkaları bizim mâbedlerimize saldırsalar ve saygısızlık yapsalar bile; biz onlar gibi davranamayız. Bu, aynı zamanda, başkalarına inanç dayatma hakkımızın olmadığını beyân eden, (Baqara-256'da yer alan), 'Dinde zorlama yoktur..' meâlindeki 'lâ ikrâhe fî'd-dîn' âyetinin de tabiî sonucudur.

Evet, mescidlerimize sahib çıkalım ve amma, mescidlerin asıl güzelliğinin, ve ihtişamının, ancak o mescîdlerde temsil olunan inanç sistemine lâyık insanlar olabilmemizden geçtiği idrakinden asla uzak düşmemek dikkatiyle..

. ÇAKIRGİL
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
İran, ilginç bir seçimin öncesinde...
7 Haziran 2021 Pazartesi

16 Haziran günü, komşu İran'da Cumhurbaşkanlığı seçimi yenilenecek.. Hasan Ruhanî, 4'er yıllık 2 dönem C.Başkanlığı'nın son günlerinde..

Advertisement: 0:07
Yeni C. Başkanlığı seçiminin adaylarının kim ve seçimin nasıl olacağı konusu, oldukça ilginç bir çizgi takip etti.. Bir hayli tartışmalı bir adaylar tablosu da ortaya çıktı.. En güçlü adaylardan birisi olan Ali Laricânî gibi önceki Meclis Başkanı bile veto edildi..

Ve son anda, İnkılap Rehberi Ali Khameneî , adayları belirleyen 'Şûrâ-y'ı Nigehbân' (Gözetleme Şûrâsı) isimli, geniş yetkili hukukçular kurumuna, 'reddedilen adayların yeniden gözden geçirilmesi' talimâtını verdi.. Bu da tabloyu daha bir ilginç noktaya getirdi.

Eski C. Başkanlarından Ahmedînejad, kendisinin adaylığının reddedilmesi halinde, önce 'seçimi kanunî saymayacağını' açıklamıştı. Şimdi ise, veto edilince, 'oy vermeyeceğini açıkça söylüyor ve taraftarlarını da oy vermemeye' çağırıyor. Bu da, seçimlere katılımın oldukça düşük olacağı, hatta yüzde 30'larda kalacağı iddiasını güçlendiriyor.

Yani, her halükârda, sıkıntılı bir berzahtan geçiyor, İran.. Ve, Amerikan Başkanı Biden'ın ise, İran'la 40 yıllık gerilimli döneme, yeni bir siyaset uygulayacağı sanılıyor.

*

Bu konuya girmeden önce, Milâdî-1979 başında Şahlık rejiminin devrilmesinden bu güne, geçen 42 yıla kısaca göz atmak gerekiyor.

*

Bütün dünyayı hayrete bırakan 'Allah'u Ekber'nidâlarından başka silahı olmayan yoksul, mustaz'af (yani, zayıf değil; hakları gasp edildiği, zorla ellerinden alındığı için zayıf duruma düşürülmüş) halk kesimlerini, on milyonları harekete geçiren İmam Rûhullah Khomeynî rehberliğindeki İslâm İnkılabı Hareketi', 150 bine yakın kurban vererek; 42 yıl önce Şah M. Rıza Pehlevî'yi ülkeyi terk etmeye ve 57 senelik Pehlevî Hanedanı'nı ve 2500 yıllık bir geçmişten gelen Şahlık rejimi anlayış ve geleneğini de devirmeye muvaffak olmuştu.

*

*

Bizde, Osmanlı Hanedânı'nın sona erdirilmesinden sonra, sadece üstteki yönetici kadrolar değişmiş, devlet yönetim mekanizması bütünüyle, yeni rejime bağlanmıştı.

İran'da 1979 başında olan ise, çok daha farklıydı. Bir sistem, ordusuyla, mahkemeleriyle, polis ve sair resmî silahlı güçleriyle, eğitim sistemi ve okullarıyla, kanunlarıyla, sendikalarıyla ve sosyal hayatın hemen bütün örgütlü kuruluş ve güç odaklarıyla çöküvermişti.

Şah gitmişti, Şahlık sistemi çökmüştü; (bugün 85 milyon olan, ama o zamanki nüfusu itibariyle 35 milyonluk) bir ülke karmaşa ve kaosa sürüklenmeden nasıl ve hangi otorite ile korunabilecekti.

İşte o zaman, o kitleleri belli bir disiplin altında tutabilen güç, -beşerî planda-, Şah'ı yenilgiye uğratan bir kimse ve de şia mezhebinde bir 'müctehid' olan İmam Khomeynî'nin karizmatik şahsiyetiydi.

*

Evet, Şahlık sistemi bertaraf edilmişti, ama, bir inkılap hareketini elde tutmak ve başarıya ulaştırmak, o inkılabı gerçekleştirmekten daha çetindi.

Üstelik de, o zaman 79 yaşında olan İmam Khomeynî, daha önce hiç devlet idaresinde bulunmamış bir yaşlı 'molla' olarak, medreselerde öğrendiği ve öğrettiği, -kendisinin bağlısı olduğu- 'Şia/Caferiye veya 12 İmam mezhebinin anlayış ve ölçülerine göre bir İslâmî Hükûmet modeli oluşturacaktı. Ama, bu nasıl olacaktı?

*

İnkılabın üzerinden 1 yıl geçmekteyken, bir anayasa hazırlanmış, referanduma sunulmuş ve yeni rejimin adı 'İran İslâm Cumhuriyeti' olarak belirlenmiş, ilk cumhurbaşkanı olarak da Ebû-l'Hasan Beni Sadr seçilmişti.

Ama, henüz yeni sistem kurulamamışken, Irak Baas rejimin başındaki Saddam Huseyn, 22 Eylül 1980 günü, gün ortasında, başkent Tahran'ın Mehrâbâd Havaalanı da dahil, petrol rafinerileri, limanlar, Hurremşehir, Abâdân gibi büyük şehirler, askeri üsler ağır bombardıman altında devre dışı bırakılmış ve bir yıldırım savaşını başlatıvermişti.

Saddam, bu savaşın bir haftada biteceğini bildirmişti, dünyanın bütün emperyal ülkelerinin liderlerine..

Ama, bu savaş 8 yıl sürecek ve iki taraftan en azından 1 milyon insan hayattan çekilecekti.

*

İçeride ise, Amerikancı-marksist bir silahlı mücadele örgütü olan 'Mücahidin-i Halk Teşkilatı'nın kanlı eylemleri giderek yükseliyor, ulemânın Murtezâ Mutahharî, Muhammed Mufatteh gibi en seçkin beyinleri süikastlerde katlediliyordu.

İnkılap Hareketi'nin İmam Khomeynî'den sonraki en etkili ismi olan Muhammed Huseyn Beheştî ise, bir toplantıdayken, 10 kadar Bakan ve 27 m. vekili olmak üzere 72 çalışma arkadaşıyla birlikte, parçalanmıştı. İçerdeki savaş, cephelerdekinden de çetindi.. Hâşimî Refsencanî vurulmuş, günlerce komadan sonra hayata dönmüştü. Seyyid Ali Khameneî, bir mescidte vaaz ederken, bir teyibe yerleştirilen bombanın patlamasıyla ağır yaralanmış ve haftalar süren bir komadan, sağ kolunu kullanamaz halde çıkmıştı.

Cumhurbaşkanı Benî Sadr'ın, 'Mücahidin-i Halk'la işbirliği yaptığı anlaşılınca, İmam Khomeynî tarafından cumhurbaşkanlığından azledilmiş, o da gizlice Fransa'ya kaçmıştı. Yerine Cumhurbaşkanı seçilen Muhammed Ali Recaî ve onun başbakanı Muhammed Cevad Bâhuner henüz vazifeye gelişlerinin üçüncü ayı bile dolmadan, Başbakanlık'taki bir toplantıya, Ülke Güvenlik Genel Sekreteri'nce konulduğu sonra anlaşılan bir bomba sonuna hayattan çekilmişlerdi.

Ve, cebhelerden,1 günde 3-4 bin kadar askerin cenazelerinin geldiği bile oluyordu..

(Bu konuya gelecek yazıda da devam edelim, inşaallah..)

. ÇAKIRGİL
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
İran netâmeli bir C. Başkanlığı seçiminin daha eşiğinde.. -2-
9 Haziran 2021 Çarşamba

Pazartesi günkü yazımda, İran'da 16 Haziran günü yapılacak yeni C. Başkanlığı seçimine kısaca değinmiş ve konunun daha net anlaşılabilmesi açısından, -elbette kendi açımdan- bir değerlendirme yapmış ve o inkılab hareketinin merhalelerinden de söz etmiştim; tabiatiyle de 8 yıl süren ve her iki taraftan 1 milyondan fazla insanı yutan İran-Irak Savaşı'ndan da..

Advertisement: 0:09
Ancak, anlaşılıyor ki, o savaşın sebepleri ve neticeleri hele de genç nesiller için bir meçhul..

Evet, neydi o savaşın görünür- görünmez saik ve sebepleri..

Görünürdeki sebep, Şah ile Saddam arasında imzalanan ve Irak rejimini çok güç duruma düşüren '1975-Cezayir Andlaşması' idi. Ve, İnkılab Hareketi'yle İran'ın önceki 'tâgutî' rejimi ve sosyal bünyesi, hemen bütün kurumlarıyla çöküp, hele de kendisini Cezayir Andlaşması'yla sımsıkı bağlayan Şah ve güçlü ordusu yıkıldıktan sonra... Saddam'ın eline bir fırsat geçmişti. Nitekim, 22 Eylûl 1980 günü, Saddam, televizyon ekranları karşısında Cezayir Andlaşması'nı yırtarak, İran'a saldırı emrini veriyor ve o kanlı savaşı başlatıyordu.

Bu, görünür sebep idi.

Ama, bir de net olarak ifade edilmeyen aslî sebepler, 'saik'ler vardı.

Bu, emperial güçlerin kendilerini Müslüman coğrafyalarında bekleyen büyük İslâmî Uyanış'ı frenlemek planlarıydı.. Çünkü, o kadar güçlü olduğu sanılan Şahlık rejimi, üstelik de mezhebî farklılık yüzünden Müslüman coğrafyalardaki diğer halklarla çok sıkı irtibatı olmadığı için, 'zayıf halka' sayılan bir halkın 'qıyâm'ıyla bile devrilmişken..

Müslüman halkların tepesinde çöreklenmiş diğer 'tâgutî' rejimler daha zayıf oldukları halde daha büyük bir tehlike altında kalmıyacaklar mıydı?

O halde, bu inkılab hareketi, ya tamamen kırılmalı, yenilgiye uğratılmalı; ya da, İran coğrafyası ile sınırlı tutulmalı; veya İslâm'ın 'şia' yorumuna mahsus bir hareket olarak kalması ve böylece, 1,5 milyarı bulan büyük sünnî kitlelerin yaşadığı Müslüman coğrafyalarındaki 50'yi aşkın ve emperial güçlerin belirlediği siyaset planlamalarının esiri olan rejimlerin de Şah'ın âkıbetine uğramaması sağlanmalı idi.

Çünkü, İnkılab'ın başında, milyonların hançeresinden yükselen 'Allah'u Ekber'sadâlarıyla bütün dünyaya yayılan 'Lâ Şiîyye , lâ Sunnîyye!. Vahdet-i İslâmiyye.. / Şiîlik- Sünnîlik yok! Sadece İslâm Birliği!' şiarları bütün Müslüman toplumları derinden sarsıyordu.

İşte o sırada, emperial güçlerin emel ve hedefine Saddam yetişmişti. Ama, Saddam'ın 8 yıl süren 'yıldırım savaşı', İran'ın bilinen askerî eğitim ve taktiklerinden habersiz, ateşin içinde yetişen gönüllü yüzbinlerin 'yıpratma savaşı'yöntemiyle etkisiz hale getirilmiş; Saddam'ın ve rejimimin nefesi kesilmişti.

O sırada, 'savaşı durdurmakta, hangimiz daha etkiliyiz' diye bir gösteri yapabilmek için, 1500 km. menzilli Rus ve Amerikan füzeleri başkent Tahran dahil, orta ve batı İran'daki bütün şehirleri aylarca dövüyordu.

Ve, İran, BM. Güvenlik Konseyi'nin 'uluslararası irade' diye dayattığı, 598 sayılı 'Ateş-KesKararnamesi'ni, İnkılab Rehberi İmam Khomeynî , 'zehir kadehini başıma dikiyorum..' diyerek kabul ettiğini açıklıyordu.

Evet, iki ülkeyi de virân eden o korkunç o savaş bitmişti.. Ama, İran kendi içinde yeni savaşlara; Saddam da, bölgedeki yeni savaş denemelerinden medet ummaya yönelecekti.

Saddam, savaşla İran'dan elde edemediği gücü, Kuveyt'i işgal ederek ele geçirmeye çalışırken; Amerikan emperyalizmi onu, kendisinden izinsiz olarak bir hizmetçisine zarar verdiği için, bütün bölgeyi ateşe verecekti.

İran'da ise, 500 yıldır mezhebî bir yaklaşıma sımsıkı bağlanarak kendisini İslâm Milleti'nin ana gövdesinden ayrı tutan ve sadece kendi İslâmî anlayışını 'tek sahih İslâm' zannedip, 40 yıl öncelerdeki, 'Lâ Şiîyye- Lâ Sunniyye.. Vahdet-i İslâmiyye..' diye yükselen kutlu mesajlar unutulup gidecekti.

İran toplumu, İnkılab'dan sonra, 'Velâyet-i Faqih' yani, İslâm konusunda feqahat sahibi' bir İslâm âlimin velâyeti altında yönetilebileceği' anlayışı demek olan bir sistemle idare edilmeye çalışılıyor. Evet, bir C. Başkanı seçiliyor, ama, o Cumhurbaşkanı, Veli'yy-i Faqih diye anılan zat'ın velâyeti altında bir Vezir, bir Bakankonumunda.. Onun 'olur'u olmadıkça, hiçbir karar alamaz..

Onun içindir ki, hele de Refsencânî'nin C. Başkanlığı'nı tamamlamasından sonra, Muhammed Hatemî, Mahmûd Ahmedînejad ve Hasan Ruhanî'nin hem seçiliş dönemleri ve hem de zâhiren iktidarda oldukları yıllar hep netâmeli. Bazan büyük sosyal patlamalarla geçti. Ki, 12 sene önce yapılan seçimde hile olduğunu ileri süren savaş yıllarında 9 sene başbakanlık yapan Mîr Huseyn Mûsevî 12 yıldır, yargılanmaksızın, devletin özel bir mekânında tutuluyor.

Önümüzdeki hafta yapılacak olan Cumhurbaşkanlığı seçiminde de, halkın oy verebileceği düşünülen isimlerin hepsi veto edildiği için, neler yaşanacağı meçhul.. Vetoedilen ünlü isimler halkı seçimlere katılmamaya çağırıyorlar. Mevcud adaylardan, İnkılab Muhafızları Ordusu'nun savaş yıllarındaki başkomutanı Muhsin Rızaî, tv.de yayınlanan seçim propagandasında, 'sunnîlerin kabiliyetlerinden istifade edeceği' gibi bir vaadde bulunması ise, çok acı bir acı itiraf.. O inkılab hareketinin yeniden, 40 yıl öncelerdeki fabrika ayarlarına dönmesi ihtimali ise.. (?)

.‘Sessiz kölelerdir ortaya çıkaran, binbir ilâh'ı..'
11 Haziran 2021 Cuma

Kanada'da bir kişi, caddenin kenarında yaya kaldırımda yürümekte olan bir aile üzerine arabasını sürüyor, yüzlerce insanın gözü önünde ve o ailenin 4 ferdi de orada hayatlarını kaybediyorlar.

Advertisement: 0:08
Dehşet verici bir tablo.. Çünkü, yaya kaldırımdakilerden kimlerin ezileceği iyi belirlenmiş ve tam da hesap edildiği üzere, tam isabet.. Başka kimsenin burnu bile kanamıyor..

Bütün ferdleri vahşice öldürülen o aile ile, onları arabasıyla kasıdlı olarak ezen kaatil arasında bir şahsî husûmet veya bir hattâ bir âşinâlık bile olmadığı belirlenmiş.. Sadece onların dış görünüşleriyle, müslüman olduklarını yansıtmış olmaları, düşman sayılmaları için yetmiş..

İstanbul- Nişantaşı'ndaki bir parkta oturan inançlarının gereğince başı örtülü olarak oturan birisi akademisyen iki hanıma, bir alçak kişinin gelip, 'Buralarda oturamazsınız, gidin, Gaziosman Paşa semtine.. (Yani, çoğunlukla sıradan halkın yaşadığı mıntıkalara.. demek isteyen) ve sonra da onlara fizikî olarak saldıran, yumruklayan bir şerefsiz kişiden ne farkı var, Kanada'daki bu kaatilin?

Daha da ilginç olan şu ki, bu kişi şikayet edildiğinde, mahkemeye çıkarılıyor, ve ifadesi alındıktan sonra serbest bırakılıyor.. Bu da mahkeme güyâ.. Neyse ki, devreye Adalet Bakanlığı giriyor ve İstanbul Başsavcılığı o kişinin ifadesinin yeniden alınmasını ve tutuklanmasını sağlıyor. HSK, o mahkemenin serbest bırakma kararını incelemelidir.

Kanada'daki o cinayet için, Kanada Başbakanı Trudeau, 'İslamofobi / İslâm korkusu' kurbanlarının acısını yüreğinde hissettiğini ve müslümanların acısını paylaştığını söyledi; ama, işte o kadar.. Onu da yapmayabilirdi..

Hatırlayalım, 2 sene önce de Yeni Zelanda'da Cuma namazı sırasında 52 müslüman, korkunç şekilde, tek bir kişinin silâhlarından çıkan mermilerle taranarak katledilmişti.

O serî 'kaatil' olan kişi, taa Yeni Zelanda'dan Avrupa'ya gelip, Müslüman ordularının geçmiş yüzyıllarda Haçlı ordularının nasıl yenilgiye uğrattığının acısını yüreğinde yaşamış ve sonra Türkiye'de dolaşmıştı. O kadar ki, hattâ Alp Arslan'a Malazgirt'te yenilip esir düştükten sonra Sultan Alp Arslan tarafından hayatı bağışlanarak ülkesine gönderilen ve amma o yoldayken, Bizans İmparatorluğu'nun el değiştirmesiyle Diogenes'in tutuklanıp bir süre kapatıldığını çoğumuzun bilmediği Tokat Kalesi zindanını bile gitmiş görmüş, Bizans'ın yenilmesinin acısını derinden duymuş, silahının üzerine Diogenes'in adını bile yazmıştı.. Kezâ, Sultan Murad Hüdavendigar'ın Kosova Savaşı'nda kazanılan zaferden sonra, yaralılar arasındaki bir sırb fedaîsi tarafından hançerlenerek şehid edilmesi hadisesini bile kendisi için bir kalkış noktası yapmış ve elindeki makinalı tüfeklerin üzerine, Sultan Murad'ı hançerleyen o sırb milisinin ismini de yazmıştı.. Bir bakıma, onların dâvasının takibçisi olduğunu göstermek için,

asırlarca sonra, Yeni Zelanda'daki bir mescidde namaz kılan Müslümanları hedef seçmişti.

Bunları, aslında Kanada'da sırf Müslüman oldukları için alçakça, barbarca ezilerek öldürülen -şehîd edilen Müslümanların kaatili ile, Nişantaşı'ndaki bir parkta inancının gereğince başı örtülü olarak oturan bir Müslüman hanıma saldıran alçak kişinin ve taa Yeni Zelanda'daki bir

İslâm düşmanı arasındaki ruh beraberliğinin anlaşılması açısından zikrediyoruz, burada..

Kanada'da işlenen o cinayet karşısında emperial dünyanın güç merkezlerinden ve medyalarından o dünyanın görüşlerini, tepkilerini yansıtan bir itiraz, bir derin üzüntü ve şaşkınlık duydunuz mu siz? Ama, Müslüman ismi taşıyan bir kişi benzer bir cinayet işleseydi, onun cinayetine, müslümanlar olarak her birimiz tepki verirdik tabiî olarak ve vermemiz de gerekirdi.. Bizim başkalarından farkımız budur.

Ama, şeytanî güçlerin oyunlarının, propaganda güçlerinin nasıl tek taraflı çalıştırıldığını anlamamız gerekir.. Ve ne yazık ki, bu konuda, Müslüman dünyası bir bütün olarak tepkiler vermeye bir türlü alışamadı.

Evet, bir tepkisizlik veya boşvermişlik hali, Müslüman toplumları sarmış bulunuyor. Bununla, mazlumiyet feryadları yükseltelim demiyorum. Müslümanlar olarak karşılaştığımız zulümleri dünyaya anlatmakta hiç değilse bir itiraz sesimiz yükselmeli değil mi?

Düşünelim ki, geçen ay , iki haftayı aşkın bir süre, sionist İsrail rejimi tarafından Gazze'ye yapılan füze saldırıları ve dünyanın gözü önünde, 70 kadarı çocuk ve gerisi de kadın ve savunmasız erkekler olmak üzere 300 kadar Müslüman, İsrail rejiminin bombardımanları altında can verişi, o bombardımanlar altında 20-25 katlı dev binaların yerle bir oluşu kadar bile ilgi çekmedi dünyada.. Söylenmemişse de, söylenmek istenen adetâ şu idi: 'Oh olsun.. Onlar da korkutmasınlar İsrail'i..'

Hatırlıyor musunuz, o günlerde, Gazze'den Tel-Aviv üzerine atılmış bir Qassâm roketinin patlamasını anlatan İngiltere'deki bir yaşlı kadın, o roketin patlamasından dolayı torununun kendisine, 'köpeğim çok korktu..' diye yazdığını ifade etmişti..

Evet, zavallı köpek o patlama sesiyle kimbilir ne kadar korkmuştur, değil mi?

İslam'ın düşmanları dünya çapında bir duygu birliği içinde, 'El küfr-i mille-t-un Vâhideh..' / Küfür tek millettir..' ölçüsüne göre hareket ediyorlar.

İslâm Milleti de kendi aralarında aynı inanç, düşünce ve duygu birliği içinde olmalı değil midir?

.
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
Kısa değinilerle, bir ‘Pazar Hasbihali'..
13 Haziran 2021 Pazar

*Doğru sözlerin eğri murad için kullanılabildiği unutulmamalı..

Karanlıkların içinden bir ses size yalan da söylüyor olabilir, doğru da.. Ve her iki durumda da hedefi, meramı nedir, önce ona bakmak istemez ve, 'Ey karanlıktan, perde arkasından seslenen.. Açıkça çık ortaya da, sözlerine ona göre bir itibar edelim..' demez misiniz?

Böyleyken..

Advertisement: 0:08
İddialar doğruysa, yazık ki, milyonlarca insan, bu karanlıktan verilen mesajlara bakarak siyasî ve ideolojik kanaat sahibi oluyorlarmış..

*Kısa ve zahmetsiz yoldan kazanmak hırsı.. Ve, MASAK..

Bizim gençliğimizde Sülün Osman hikâyeleri vardı.. 1980-90'lı yıllarda, Kastelli, Banker Yalçın örnekleri, sonra, hele de yurtdışındakileri önce iştahlandırıp sonra da soyup soğana çeviren holding furyalarının hikâyesi acı ve utandırıcı.. Şimdi de, 'bitcoin' denilen ve kanunî açıdan ne olduğu resmen açıklanamamış bir tuhaf para kazanma labirenti veya saadet halkası oyunu var.

Bir tuhaf para mekanizması olduğu halde, hâlâ, sosyal medyada ve her alanda, çeşitli isimler altında 'coin'li oyunların sürdüğü anlaşılıyor. Reklamları devamlı karşımızda.. MASAK (Mâlî Suçları Araştırma Kurumu) veya iktidar ya da akçeli işlemlerden sorumlu her bir kuruluş, bu yapılanların kanunsuzluk ve büyük bir kumar olduğuna değinemiyorlar. Ama, reklamlar için o kadar para harcandığına göre, bayağı yağlı bir alan demek ki.. Bu faaliyetlere yüzbinlerin katıldığı anlaşılıyor.

'MASAK' bu alanda yapılan işlemlerin kanunî açıdan izahını yapmalı bir kanunsuzluk varsa, o zaman da bu reklamlara izin verilmemelidir.

*İran konusunda kafa karışıklığı mı?

Bir üni.'de öğretim üyesi olan bir okuyucum, şimdi hayatta olmayan ve tarihçi olarak nitelenen bir ünlü isim gibi, 'İran'ın tarihi boyunca hiçbir zaman İslâm'ın hizmetinde olmadığı' iddiasına bağlanmış nicelerini andırırcasına, İran konusunda 42 yıldır olup bitenlerin herbirisini ve hele Şahlık rejiminin devrilişini de 'Amerikan oyunu' olarak niteliyor..

Dünyanın herhangi bir coğrafyasında bir zaaf veya buhranlı durum olsa, emperial emelleri olan güç odaklarının onlarla ilgilenmesi kadar tabiî bir şey olamaz. Ama, bu gibi durumların herbirisini sadece o emperial-şeytanî güçlere bağlamak ve 'Qaadir-i Mutlak' olan Allah'u Teâlâ'nın mükevvenât üzerindeki küllî tasarruflarının -hâşâ- etkisiz saymak gibi bir sonuç da ortaya çıkarmıyor mu?

Bütün tarih dönemlerini de içine alacak şekilde, 'İran, bütün tarih dönemleri boyunca, zâten hiçbir zaman İslâm'ın hizmetinde olmadı..' demek, ağır bir haksızlık olmaz mı?

Kaldı ki, 1514'lerde, yani 500 seneden öncesinde, Şah İsmail'in İran'ı farklı bir mezhebî çizgiye oturtması öncesinde, Hz. Ömer zamanında fethedildiği Qadisiyye Savaşı'nda beri, İran coğrafyası İslâm kültür ve medeniyetinin en görkemli havzalarından biriydi.

O halde.. Kur'an-ı Kerîm'de -MaideSûresi, 8'de meâlen- buyrulduğu üzere, 'Bir topluluğa olan kininiz, sizi onlar hakkında adaletsizliğe sevketmesin..'

Hele de bir rejimin, bir yönetim mekanizmasının yanlışlarına, hatalarına karşı çıkarken, bütün bir coğrafya ve bütün bir halkı düşman saymanın mâkûl bir temeli var mıdır?

Bazıları da, İran'daki İnkılabın başında o kadar destek vermiştik, gelinen noktada bizi aldattıklarını düşünüyoruz..' diyorlar.

'Aldatmak - aldanmak' gibi yaklaşımlar, her zaman ve her toplumda olabilir. Önemli olan, birileri, aldatmak niyetiyle hareket etmişlerse, bu, aldatanların onların ayıbıdır. Önemli olan, 'doğru olduğuna inandığımız gibi davrandık, aynı şartlarla yeniden karşılaşsak, yine öyle davranırız' diyebilmek ve hayatımızın rüşd yaşına erdikten sonraki her ânında, 'haklılığımızdan şüpheye düşmeden ve doğru olduğuna inandığımız şekilde davranmayı sürdürebilmek'tir.

*Âdâb-ı Muaşeret' diye bir şey vardı..

*Geçenlerde bir yerde oturuyorduk.. Bazı öğretim üyeleri de var aramızda.. Bir kişi konuşması sırasında, hattâ bir kızgınlık durumu da söz konusu değilken bile, çirkin kelimelerle konuşmayı tercih ediyor ve dinleyenler gülüşüyordu.

Bu gibi durumlarda, duymamış gibi davranmak da tepki vermenin bir şekli belki, ama, çare mi?

Bu tarz çirkin konuşmaların bir de anacaddelerde telaffuz edildiği düşünülsün..

Sokaklarda, ana caddelerde gençler, orta ve ileri yaşlılar.. Otobüslerde, metrolarda, veya telefon konuşmalarında arkadaşlarıyla birlikte giderken, yüksek sesle konuşan, en galiz, müstehcen kelimelerle konuşmaktan utanmayanları bir hatırlayalım. Bu gibi kimseler kendi annelerinin, eşlerin, kızlarının, gelinlerinin yanında bu gibi çirkin laflarla yüksek sesle konuşulmasını duysalar, kendi tepkileri nasıl olurdu; sırf bunu düşünmek bile terbiye edici olur.. Sokaklarda, parklarda oynayan çocukların birbirlerine hitablarındaki küfürlü sözler daha az bir facia değil..

Bu gibi tablolarla karşılaşıldığında, 'Bu kadar da olmaz..' laflarının mırıldanıldığı duyuluyor bazan.. Ama, daha da mübtezel bir laflarla bir kavgaya bulaşmamak adına herkes, susuyor..

Bu gibi durumlarda sahi, fizikî müdahale ve kavgalara yol açmadan, nasıl bir çare bulunmalı?

Çocukluğumuzda ortaokullarda 'âdâb-ı muaşeret' kuralları okutulurdu. Şimdi onlar bile mazide kaldı.

.Emperial zorba' ile, ‘Dik durmayı şiar edinen'in karşılaşması..
14 Haziran 2021 Pazartesi

Türkiye ve B. Amerika Başkanları Erdoğan ve Biden bugün hassas bir görüşme yapacaklar.. Kasım-2020'deki tartışmalı seçimi kazandığı anlaşılan Joe Biden'ın seçimlerdeki sloganının, 'Amerika Geri Dönüyor/Döndü..' cümlesi olduğunu unutmamak lâzım.. Biden, şimdi o geçmişin en zâlim güç gösterilerini sergilemeye çalışıyor. Cismanî bakımdan yaşlılığın getirdiği zaaflarına rağmen, o nihayet, USA Derin Devleti tarafından alınan kararlara ve uygulamalara kanunîlik kazandırmak için bir imza atmaktan ibaret bir mevkıde bulunuyor.

Advertisement: 0:00
Biden'ın karşısında da, Türkiye Başkanı Erdoğan.. O da bugünlerde, emperial dünyanın medya organlarında 'Osmanlı'nın Dönüşü' alt yazılı karikatürlerle anlatılıyor.

Nasıl mı?

Pehlivan yapılı, fesli, beli kuşaklı bir Osmanlı Veziri'ne benzetilen çizgilerle anlatılan Erdoğan, bir elinde bir bilgisayar cihazı.. Havada uçan küçük bir İHA veya SİHA aracını yönetiyor..

Bu karikatürü, hava savaşlarında, Türkiye'nin küçücük ve ucuz 'insansız hava araçları' İHA ve SİHA'larla; göklerde, 'pahalı ve güçlü savaş uçaklarını etkisiz hale getiren, yeni bir güç..' gibi makaleler takip ediyordu.

*

Başkan Erdoğan, NATO Liderler Toplantısı'na katılmak üzere dün Brüksel'e giderken, Amerikan Başkanı'yla yapılacak müzakerelerde 'bir geri adım atma durumu'nun asla sözkonusu olamayacağına işaret ediyordu. Bu söz, aslında, Amerikan Dışbakanı Blinken'ın 'Türkiye ile müttefikiz, ama, onun yaptıkları müttefiklik ilişkilerine zarar veriyor' şeklindeki sözlerine bir cevap mahiyetindeydi.

Erdoğan'ın sadece iç siyasette değil, dış siyasette de, 'çetin ceviz' olduğu artık anlaşılmıştır. Hatırlayalım, 2003'ün 1 Martı'nda yaşanan ve Amerika'nın Irak'ı işgal etmek için, askerlerini Türkiye üzerinden geçirmesine dair hükûmet tezkeresinin Türkiye Meclisi'nden reddedilişini hatırlayalım. Sadece Amerika değil, dünya diplomasi çevreleri de şaşırmıştı, o karardan.. O karar, Türkiye'nin dizginlerini Erdoğan'ın ele aldığının ilk işaretiydi . Nitekim, o kararın hemen ardından, New York Times gazetesinin başyazarı (şimdi, müteveffâ) William Safire'in Türkiye'yle ilgili olarak yazdığı başmakalenin muhtevasını, 'Affet, ama asla unutma!' başlığı da yansıtıyordu.

Ve Amerikan diplomasi analizcileri, 'Türkiye Meclisi'ndeki o ince hesabı ancak Erdoğan gibi bir siyaset ustasının yapabileceğini' ve 'faturanın ona ödetilmesi gerektiğini yazmışlardı.

*

Daha sonra, o dönemin Amerikan Başkanı G. W. Bush ise, '1 Mart Tezkeresi'nin reddinin 'Amerika'nın, Türkiye tarafından yarı yolda bırakılması demek olduğunu' söylemiş ve Erdoğan'la yaptığı bir görüşmeden 'At pazarlığı yapar gibi davranıyor..' diye yakınmıştı..

Sonra, Obama Dönemi geldi.. Ama, Erdoğan'ın hele de sionist İsrail rejimi C. Başkanı Shimon Peres' le Davos'taki tartışmasında, meşhur 'One minute' çekmesi karşısında hele de Amerikan sosyo-politik çevreleri ve onları yöneten sionist Yahudi kuruluşları şoke olmuşlar ve Erdoğan'ı frenlemeyi ve cezalandırmayı kararlaştırmışlardı.

Nitekim, Amerika- Türkiye ortak yapımı olacak F-35 savaş uçaklarının parasını Türkiye peşin ödediği halde, Amerika o uçakları vermediği gibi; satış işlemi tamamlanıp Amerika'daki Türkiye makamlarına teslim edilen 5 adet F-35 savaş uçağının gönderilmesi engellenmiş; Türkiye'nin hava sahasını savunabilmesi için ihtiyacı olan Patriot füzeleri de verilmemişti.. Bunun üzerine, 'NATO envanterinde olmayan silâhların alınamıyacağı' gibi sert Amerikan ihtar ve tehditlerine rağmen; Erdoğan Türkiyesi, hava savunma sistemi için gerekli olan S-400 füzelerini Rusya'dan satın almıştı.

Ama, bütün geçmiş darbeler gibi, Amerikan izni olmaksızın yapılamayacak olan 15 Temmuz 2016'daki askerî darbe teşebbüsünün başarısız oluşu da Amerika'yı hışımlandırmıştı. Bu yüzden, o darbeyi perde önünde yaptıran irade görünümündeki ve amma kendi güdümlerindeki F. Gülen ve adamlarının Türkiye'ye iade edilmesine asla yaklaşmadı, Amerika.. Ayrıca, Irak ve Suriye'deki PKK terör örgütünü var gücüyle destekledi- destekliyor..

*

Obama'dan sonra ise, her tarafa olduğu gibi Erdoğan Türkiyesi'ne de direktifler vermeye kalkışan Trump, istediği neticeyi elde edemiyeceğini anlayınca daha yumuşak bir diplomasi takib etmek yolunu seçti. Bu durum, Trump'ın karşısında Demokrat aday olacağı belirlenen Joe Biden'ın dikkatinde kaçmamış ve Ocak-2020 ortasında bir Amerikan tv. kanalında açıkça, 'Erdoğan'ın iktidardan düşürülmesi için, Türkiye içindeki bütün muhalif unsurlarla işbirliği yapılacağını' açıkça ifade etmişti. Bugün Türkiye'deki muhalefet de bu çerçeveye göre şekilleniyor.

*

Bugün yapılacak olan Erdoğan- Biden görüşmesinin diplomatik ve psikolojik temelleri böyle..

Kolay bir görüşme olmayacağı açıktır, ama, ne gibi zorluklarla karşılaşılacağının hesabını yapması gereken, sadece Türkiye olmayacaktır. Çünkü, Amerikan emperyalizmi, uluslararası denge oyunlarında bir yanlış yaparsa, hattâ Rusya'dan da önce, Çin'in, Amerika'nın dünya liderliği gücüne büyük darbe vuracağının korkusu içinde..

Türkiye ise, adımlarını dünyadaki bütün dengeleri gözeterek ve bağımsız bir siyaset izlemenin çok kararlı adımlarını atmakta olduğunu, Erdoğan Türkiyesi döneminde dünyaya çok güçlü şekilde göstermiş bulunuyor..

Bu açıdan, bugünkü Erdoğan-Biden görüşmesi , inşaallah, hayırlı sonuçlar verir.

.NATO Zirvesi'nde, ülkesi ve halkının vakûr ve dirayetli bir temsilcisini seyrederken..
15 Haziran 2021 Salı

Brüksel'de tertib olunan dünkü 'NATO Liderler Zirvesi'nde Erdoğan'ı, kendi kimliğini ve dünya görüşünü ifade etmekte, vakarlı ve parlak bir diplomat olarak görmekten, halkımızın büyük kesimlerinin gurur duyduğunu -halkın o kesimlerinin içinden birisi olarak- söyleyebilirim.

Advertisement: 0:09
*

Dün, NATO toplantısını saatlerce takip ettim.. O toplantıda, genel olarak bir 'maraza' çıkacağı ihtimalinden söz ediliyordu.. Hattâ, Erdoğan'ın yeni bir 'One minute' çıkışı yapabileceğinden bile söz ediliyordu. Çünkü, daha 18 ay öncelerde, 'Türkiye'deki iç muhalefeti destekleyerek Erdoğan'ı iktidardan uzaklaştırmak gerektiği'nden söz eden ve o zaman Amerikan Başkan adaylarından birisi olan kişinin, şimdi bu toplantıya B. Amerika Başkanı olarak gelen Biden olduğu, gizli bir şey değildi. Ve, o, Başkan seçilişi üzerinden 6 ay geçtiği halde, o eski beyanına dair hiçbir söz söylememiş ve tavır sergilememişti. Böyleyken, bu toplantıda Erdoğan'la hangi yüzle karşılaşacaktı?

Ama, dün, NATO Toplantısı'nın yapıldığı mekânda Erdoğan otururken, karşıdan Biden'ın geldiği görüldü ve Erdoğan hiç istifini bozmadı. Ancak, Biden, Erdoğan'ı görünce, hemen ona doğru yönelip tebessüm ederek elini uzatınca..

Erdoğan da tabiatıyla ayağa kalkıp -COVİD salgınının yeni usûlünce- dirsek teması tokalaştı ve.. Biden, dostluk- yakınlık işareti olarak Erdoğan'ın kolundan tutunca.. Erdoğan da bir an bile duraksamadan, aynı şekilde davrandı. Erdoğan bu konuda son derece dikkatli.. Muhatabı bacak bacak üstüne atar atmaz, muhatabının karşısında aynı şekilde davranıyor; aslında o şekilde oturmak bizim kültürümüzde usûl dışı olsa bile..

*

Daha sonra, akşam saatlerinde kararlaştırılan Erdoğan- Biden görüşmesinde de Erdoğan, çok dikkatli bir diplomat olarak muhatabının her davranışına aynen karşılık verdi.

Erdoğan'ın İngilizce bilmemesini bir noksan olarak görenlere, bir ünlü iş adamı, 'İngilizce bilenleri de gördük. Erdoğan ise, muhataplarıyla beden diliyle anlaşıyor ve bütün geçmiştekilerden çok daha başarılı..' demişti..

Erdoğan- Biden arasındaki ve 40 dakika kadar sürdüğü bildirilen ikili görüşmede, Biden'ın yanında bir tercüman hanım vardı..

Erdoğan'ın yanında da İslâmî örtüsüyle dikkati çeken bir oldukça genç bir kız vardı, tercüman olarak.. İçerde hangi çevrelerin o güzel manzaradan dolayı küplere bindiklerini tahmin edebiliriz.

Sonra, heyetler halindeki görüşmeye geçildi ve orada iki tarafın en üst derece yetkilileri vardı.. Bu görüşmelerde daha neler olduğu yarınlarda daha net olarak değerlendirilecektir herhalde..

*

Biden'ın, görüşmeden sonra, 'Erdoğan'la oldukça verimli ve iyi bir görüşme oldu..' şeklindeki açıklaması dünya medya organlarında dikkatlice yansıtıldı.

Erdoğan ise, görüşme sonrasında yaptığı basın toplantısında, ele alınan ve iki taraf arasındaki pürüzlü pek çok meselenin açık yüreklikle dile getirildiğini; F-35 savaş uçakları konusunu, S-400 füzeleri konusunu; Amerika'nın çekilmesinden sonra Afganistan'da bir boşluk meydana gelmemesi için, Kabil Havaalanı'nın güvenliğinin, muhtemelen Türkiye tarafından -Pakistan ve Macaristan'la birlikte- üstlenilmesi konusunu; PKK ve YPG'ye olan Amerikan desteğinin sona erdirilmesini, Irak ve Suriye siyasetlerini, Ukrayna ve Kırım konularında Türkiye'nin tavrını ve teröristler arasında, 'iyi terörist-kötü terörist tanımlamasının yapılmaması', Türkiye'nin Libya'daki siyasetinin çok net olarak ortaya konulmasıyla, bir karşı görüş belirtilmemesi konuları dikkat çekiciydi.

*

Fakîr, 60 yıldır Türkiye'nin dışsiyasetini takip eden birisi olarak, bu gibi NATO ve BM. Genel Kurulu vs toplantılarda, temsil ettiği halkı ve dünya görüşünü Erdoğan çapında, şahsiyetli, vakarlı olarak en üst derecede temsil eden ikinci bir isim hatırlamıyorum.

*

Erdoğan'ın dün, gün boyunca yaptığı yoğun görüşme trafiği içinde Biden'dan ayrı olarak, İngiltere başbakanı Boris Johnson, Almanya Şansölyesi Angela Merkel, Hollanda Başbakanı Rutte, Macaristan başbakanı Viktor Orban, Yunan Başbakanı Kiryakos Miçotakis ve daha birçok ülkelerin temsilcilerinin en ilginç olanı ise, herhalde, Fransa Başkanı Emmanuel Macron'la görüşmesiydi.

Macron'un İslâm konusunda son aylarda sergilediği tavır ve dile getirdiği görüşler ve Fransa Meclisi'nde kabul ettirdiği ve Müslüman aileleri baskı altına alan kanunlar, bir İslamofobi /İslam korkusu hastalığına dönüşmüştü ve Erdoğan'dan da gereken sert karşılıkları almıştı.

İki gün önce Fransa medyası Macron -Erdoğan görüşmesinden haber verince merak etmiştim.

Ama, Macron'un dünkü görüşmeden sonra yaptığı açıklamada, 'İslam konusundaki sözlerinin yanlış anlamaya müsaid olduğunu' ve bunu Erdoğan'a da söylediğini açıklaması ve İslam karşıtı olmadığını belirtmesi ve ayrıca Libya, Suriye, Doğu Akdeniz konularında birlikte çalışabileceklerini dile getirmesi ilginçti.

Aynı şekilde, Yunan Başbakanı Miçotakis'le Erdoğan görüşmesinde, Erdoğan'ın , Miçotakis'e 'Aramızdaki pürüzlü konuları ikili olarak görüşelim, aramızda direkt görüşme hattı oluşturalım..' gibi tekliflerin, Yunan kamuoyunda memnuniyetle karşılandığı anlaşılıyor..

*

Evet, geçmiş 60 yıl boyunca, hele de NATO çevrelerinden merhamet dilenircesine ya da onlara hesap verircesine davranan nice C.Başkanları ve Başbakanları görmüş birisi olarak, bugün gördüğüm tablodan, gelecek için daha hayırlı gelişmeler ümidi içinde olduğumu ifade edeyim.

.

.Asalet, düşman karşısında da korunduğunda büyütür insanı..
16 Haziran 2021 Çarşamba

Bruksel'de 14 Haziran günü tertib olunan NATO Liderler Zirvesi üzerine bir kısım tesbitleri, - fazla gecikmemek için, yazı günüm olmadığı halde- dünkü yazımda ifade etmeye çalışmış ve o yazıyı, 15 Haziran gece yarısından sonra kaleme almıştım.

Advertisement: 0:09
Ancak, emperial dünyanın medya organlarının Erdoğan'a kızgınlıklarını gösteren o kadar çocukça algı yöntemlerine başvurduklarını dün sabah gördüm.

NATO Liderleri Zirvesi'yle ilgili olarak, emperial dünyanın medya organlarının en dişlilerinin birinci sahifelerinde sadece kocaman bir fotoğraf yer alabilmişti. O fotoğrafta, Erdoğan, Biden'ın önünde eğilmiş ve elini öpmeye çalışıyor gibi bir görüntü sözkonusu idi. Anlaşılıyor ki, o toplantıda, görüşlerini NATO'nun patronu Biden'a, açıkça söyleyebilen en, -belki de tek- etkili lider, hattâ bir oyun bozan görüntüsü veren, Erdoğan idi. O fotoğraf oyunundan bunun için faydalanılmaya kalkışılmıştı.

Gerçek ise, neydi?

Türkiye Başkanı Erdoğan, yoğun görüşme trafiği arasında bir koltuğa oturmuş, etrafındakilerle sohbet ediyordu. O sırada Amerikan Başkanı Biden'ın da heyetiyle birlikte gelmekte olduğu kameralara yansıdı. Ama, Erdoğan onu ya görmemişti, ya da görmezlikten gelmişti.

Biden da, hiç beklemediği bir anda Erdoğan'ı karşısında görmüştü ve onu görmezlikten gelebilirdi. Ama, öyle yapmadı ve tebessüm ederek Erdoğan'a doğru yöneldi. O durumda, Erdoğan'a düşen de oturduğu koltuktan kalkıp kendisine tebessümle gelen ve birbirleri hakkında soğuk duyguları bilinen iki kişi arasında sıcak bir mukabelede bulunmak idi. İşte o anda, Erdoğan ayağa kalkarken; Biden, 'Kalkmayın' dercesine bir hareket yapmıştı. Erdoğan'ın kalkması da 2-3 saniyeyi geçmemişti. Her ikisi de birbiriyle nezaketle ve mütebessim bir tavırla selâmlaşmış ve birkaç cümlelik bir ilk konuşma böylece gerçekleşmiş oldu..

Meselenin aslı bu.. Ama, ing. Financial Times ve diğer bazı yayın organlarının sorumlu yayın md. leri demek ki, Erdoğan'a ne kadar kızgınlar ki, 2 saniyelik bir ayağa kalkma sahnesini, Biden'in elini öpmeye çalışıyor veya önünde eğiliyor gibi bir görüntü olarak yansıttılar.

Bu, onların seviyesizliği...

Ama, daha seviyesiz olanlar ise, o basit düşmanlıklardan meded umanların içerdeki yerli uzantıları.. Sosyal medya denilen mâlûm bataklıkta yazılıp çizilenler, evet, o emperial odaklardan daha bir seviyesiz..

Böyle, 'bir anlık bir görüntüden her muhalif istifade eder' denilebilir.. Ama, şahsiyetini küçük düşürmemek dikkatinde olanlar böyle gerçek dışı görüntülerden çare devşirmeye çalışmazlar.

Bu vesileyle, 47 yıl önceki bir hadiseden söz edeyim: 1974 yılında, Kıbrıs Çıkarmasıyapılmış.. Üzerinde, 'Kıbrıs Fâtihi Karaoğlan' gibi propaganda cümleleri yazılı olan miğferli Ecevit posterleri her tarafı doldurmuştu. Muhalifler, bunun politik açıkgözlük ve asker üzerinden şöhret kazanmak gibi suçlamalarda bulunuyorlardı. Fakîr de, Bâb-ı Âli'de SABAH gazetesinde günlük yazılar yazıyordum ve o suçlamalara katılıyordum. Çünkü bir taraftan barışçı nutuklar çekip, diğer taraftan ise, halk kitlelerine, 'vatan kurtaran aslan' görüntüsü verme çabaları tutarlı değildi.

Ama, o eleştirilerin de bir sınırı vardı. Nitekim, Ecevit, o günlerde B. Amerika'ya gitti. Orada, bir toplantıda konuşurken, Kıbrıslı rum olduğu anlaşılan bir kişi, Ecevit'e mermi sıktı, ama, tutturamadı..

Ancak, iç siyasette Ecevit'e karşı olan bazı politik liderler bunun bir danışıklı döğüş olduğunu bile ileri sürdüler.. Öyle hassas bir anda, o ihtimal o kadar zayıf idi ki; orada, delilsiz olarak öyle bir 'danışıklı döğüş' ihtimalinden söz etmek, ahlâkî de değildi. Yani, mermi hedefini bulduğu zaman mı, gerçek olduğuna inanılacaktı?

Nitekim, o zaman, eleştirilere aldırmadan, Ecevit'e, 'geçmiş olsun' diye yazmıştım.. Çünkü, bu gibi basit taktiklerden meded ummak küçüklüktür.

Bugün ise, ülke içinde Türkiye C. Başkanı Erdoğan'ı, Biden karşısında küçültmeye çalışan bir taife var ki, hattâ, bir yerli tv. kanalı, Erdoğan'ın, Biden'la yaptığı görüşmeden sonra yaptığı açıklamayı, 'AKP lideri'nin açıklama yaptığı' şeklindeki alt yazıyla verecek kadar ihtiraslarının kölesi olduklarını sergiliyorlardı.

*Afganistan'da vazife almak da ne demek?

Evet, Amerikan emperyalizmi, 20 yıl sonra çekiliyor Afganistan'dan.. Ama, geride meydana gelecek olan otorite boşluğu nasıl doldurulacak?

Anlaşılıyor ki, bu rol için Amerika, Türkiye'yi düşünüyor..

Erdoğan ise, Biden'a, bu konudaki bir takım şartlarını söyledi. Dahası, Erdoğan, Pakistan'ın da rol almasını istedi. Bu, herhalde Pakistan'ın, Tâlibân üzerindeki etki gücünden dolayı olsa gerek.. Bir de Macaristan'ı sözkonusu etti, Erdoğan.. O konuyu herhalde Viktor Orban'la konuşmuş olmalı..

Biz, NATO'nun emrinde olmaktan rahatsız olurken, Afganistan halkı, Türkiye askeridışında başka hiçbir Müslüman askerin olmayışından şikayetçi.. Bu, Bosna'da da böyle olmuştu.

Bizim 'şerr' olarak gördüğümüz bazı durumlardan Allah'u Teâlâ, Müslümanların dayanışması gibi bir 'hayır' ortaya çıkarıyor, belki..

.

Bugünkü seçimle İran, yeni bir yol kavşağında mı?
18 Haziran 2021 Cuma

Bugün (18 Haziran, Cuma), İran'da ilginç bir seçim var; Cumhurbaşkanlığı Seçimi..

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
41 sene önce, Ebu-l'Hasan Benî Sadr'ın ilk C. Başkanı olarak seçilmesi ve amma, onun, İran-Irak Savaşı ortamında; ülke içinde İnkılab rejimine karşı silahlı mücadele veren marksist bir ideolojik temeldeki, Amerikan destekli 'Mucahid'in-i Halk' isimli etkin ve yaygın örgütle işbirliği yaptığı gerekçesiyle henüz 2 seneyi doldurmamışken İran Meclisi'nde suçlanıp azledilmesi ve gizlice Fransa'ya kaçtığının anlaşılması sonrasında, 2'nci C. Başkanlığı'na seçilen Muhammed Ali Recaî'nin de henüz, birkaç aylık iken, bombalı bir suikasd sonunda, yüksek dereceli şahsiyetlerle birlikte dünyaya vedâ etmesiyle, , Seyyid Ali Khameneî, 3. C.Başkanlığı'na seçilmişti.

Haziran-1989 başında, İmam Khomeynî'nin vefatı üzerine Hâşimî Refsencanî'nin özel çabasıyla 'Veli'yy-i Faqih'lik ve 'İnkılab Rehberliği' makamına Ali Khameneî'nin seçilince, Refsencanî de 4'üncü; Muhammed Hâtemî'nin 5'inci, Mahmûd Ahmedînejad'ın 6'ncı, Hasan Rûhânî'nin de 7'inci C. Başkanlığı'na seçildiği İran'da, bugün de 8'inci C. Başkanı seçilecek.

Ancak, Türkiye'nin ve hattâ B. Amerika'nın bile başkanlık seçimlerinin ne kadar başağrıları icâd ettiği hatırlanırsa; son 20 yıl boyunca İran'da yapılan seçimlerin her birisinde de oldukça ciddî problemler yaşandı. Ki, bunlardan birisi de, 16 sene sene önce, rejimin temel kurumları tarafından Refsencanî'ye karşı Ahmedînejad'ın desteklenmesi, 12 sene önce de, eski başbakan Mîr Huseyn Mûsevî'ye karşı yine Ahmedînejad'ın desteklenmesi sonunda, 'seçimlerde hile yapıldığı' iddiaları üzerine meydana gelen ve ülkeyi haftalarca derinden etkileyen büyük karışıklıkları ve Mûsevî'nin yargılanmaksızın, 12 senedir, hâlâ da özel bir mekânda hapiste tutulması, gerilimlerin boyutuna işarettir.

Ama, daha da ilginç olan, 8 yıl önce yapılan C. Başkanlığı seçiminde, İnkılab'dan sonraki 30 yıl boyunca hep en etkili isimlerden birisi olan Refsencanî'nin C.Başkanlığı adaylığının 'Gözetleme Şûrâsı (Şûrâ'y-ı Nigehbân) tarafından, yaşlılık gerekçesiyle reddedilmesi idi.

Ancak, eski İstihbarat Bakanı ve sonra da Gözetleme Şûrâsı'nda üye olan Haydar Muslihî, geçen hafta öyle bir açıklama yaptı ki, bugünkü seçimin de aslında belli bir odak tarafından kim tarafından kazanılması gerektiği konusunu açığa vurdu. Çünkü, Muslihî, o zaman, Refsencanî'nin seçimi kazanacağının anlaşıldığını görünce, kendisinin hazırladığı bir rapor sonunda, rejimin selâmeti için, onun adaylığının reddini sağladığını gayet net olarak açıkladı.

O zaman, Refsencanî reddedilince, tarafdarlarına 'Hasan Rûhanî'yi desteklemeleri'ni tavsiye etmişti ve Rûhanî kazandı, hem de iki dönem..

Şimdi bu itiraf, İran siyasî bünyesini daha bir alt- üst etti. Çünkü, seçimde aday olması beklenen ve kazanması ihtimali güçlü Dışişleri Bakanı Muhammed Cevad Zarif'in, tecrübelerini geleceğe intikal ettirmesi adına, devletin resmî gizli kurumuna emanet ettiği görüşlerinin dışarıya sızdırılması ve böylece yolunun kesilmesinden sonra; eski Meclis Başkanı Ali Laricanî ve Ali Mutahharî ve seçimi kazanması ihtimali çok güçlü görülen Mahmûd Ahmedînejad da veto edildi, birçok isimle birlikte.. Şimdi bu vetoların da, Refsencanî'nin reddinin itiraf olunmasındaki gibi bir mizansenle sağlandığı, İran efkâr-ı umûmiyesinde derin bir kanaat oluşturdu. 'Veto edilirse seçim sonuçlarını tanımayacağını'açıklayan eski C. Başkanı Ahmedînejad şimdi de 'tarafdarlar'ından oylamaya katılmamalarını istiyor.

Adaylıkları kabul edilen 7 aday içinde, rejimin istediği kişinin Yargı organının başında bulunan İbrahîm Reisî olduğu çok açık.. Onların 3 tanesi de dün Reisî lehine adaylıktan çekildiklerini açıkladılar. Görünen o ki, zayıf adaylardan birisi kabul edilen İran Merkez Bankası eski başkanı Abdunnâsır Himmetî, şimdi, Reisî'yi zorlayacak aday konumunda..

Ama, işin daha ilginç tarafı, 4 sene önceki seçimlerde katılım, yüzde 45'lerde imiş.. Şimdi daha da düşeceğinden endişe ediliyor.. Ahmedînejad, 'Oy kullanmayanlar müslüman değildir denilmiş; ben öyle müslümanlardan değilim..' diyor; açıkça...

Bu katılım düşüklüğü ihtimalini bertaraf etmek için, İnkılab Rehberi Ali Khameneî'nin, seçime katılmanın çok düşük olacağı ihtimaline karşı, 'kadınların oy vermeye gitmek için kocalarından izin almak zorunda olmadıkları'na; kezâ, 'boş/beyaz oy kullanılır da, bu, rejimin tezyifine, zayıflamasına sebep olursa, boş oy kullanmanın haram olduğu'nu da dair fetvâlar yayınladı. Bilindiği üzere, İran'da 42 yıldır uygulanmakta olan'Velâyet-i Faqih' sistemi içinde Cumhurbaşkanı, gerçi ülkenin uluslararası planda ve diplomasideki en üst temsilcisi ise de, 'Veli'yy-i faqih' sıfatını taşıyan şahıs, iç hukukta, Anayasa'ya göre de en üst makamda, hattâ, Anayasa'nın da üstünde kabul edilir. Ama, Refsencânî, bu uygulamaya da, 'Velâyet-i zeminî'yi niçin 'velâyet-i âsûmanî' haline getiriyorsunuz?' diye genel bir itiraz geliştirmişti.

Seçimlerde kullanılan propaganda malzemeleri de ilginç..

*'Hz. Ali'nin yanına Mâlik Eşter'i seçelim; Ebû Musâ el'Eş'arî'yi değil..'

*'Hanımlar, Hz. Fâtıma gibi karar veriniz..'

*'Boş oy kullanmak, 'Ben Kerbelâ'da tarafsızım..' demek gibidir.' şeklindeki sloganlar konuyu daha iyi anlamaya yardım eder, sanırım.

Evet; İran, bugün yapılan seçimle, yeni bir yol kavşağında..

.Ölümlerden meded uman niceleri de kendi kuyularında boğulmuştur
20 Haziran 2021 Pazar

Zâlimin hesab verme gününün, mazlûma zulmettiği günden daha katı olacağı asırlardır söylenir bizim kültürümüzde..

İzmir'de bir cinayet işlendi.. Deniz Poyraz isimli 38 yaşında bir kadın öldürüldü. Bu kadının, o gün oraya, rahatsız olan annesinin yaptığı çaycılık hizmetini devam ettirmek üzere geldiği belirtildi.

Advertisement: 0:05
Saldırganın ise, bir takım psikolojik rahatsızlıkları bulunan, istifa etmiş bir 'sağlık elemanı' olduğu açıklandı.

Bu bilgilere göre, saldırganın planlı bir kişiyi hedeflemediği anlaşılıyor.

İddialara göre, orada 40 kadar partilinin toplantısı varmış ve -hangi niyetle ibtal edildiyse- son anda o toplantı ertelenmiş.. Toplantıya gelenlerin binayı terketmesinden 5 dakika kadar sonra o saldırganın binaya gelmesi, o toplantıyı hedef aldığı şeklinde düşünülebilir. Eğer öyleyse, büyük bir katliâm önlenmiş demektir.

Saldırganın hemen, 'Ülkücü' denilen kesime yakın olduğu gibi iddialar dile getirildi. Ancak, saldırı gerçekleşir gerçekleşmez, ilk ve en şiddetli tepkiyi verenlerin başında MHP lideri Devlet Bahçeli'nin bulunması ve 'kürd kardeşlerimizin bu gibi provokasyonlara gelmemesi' temennisini ifade etmesi bu ihtimalin yolunu kesti. Esasen, Devlet Bahçeli'nin, taraftarları arasında bulunduğu söylenen bazı aşırı unsurları frenlediği öteden beri belirtiliyor ve bunun doğru olması, memleketteki siyasî mücadelelerin fikrî seviyede kalması açısından hayırlıdır.

Cinayetler her yerde, hergün işleniyor.. Ama, bir kaatilin, hasmının beynini veya kalbini hedef alması ile ayağına sıkması arasında elbette çok fark vardır, ama, bazan ayağa sıkılan bir merminin açtığı basit yaranın bile ölümle sonuçlanabildiği görülmemiş değildir.

Ancak, özellille de etnik, mezhebî veya sosyal sınıfların sinir uçlarını tahrike yönelik saldırılar, bir cepaneliği havaya uçuran çakmağın alevi hükmündedir.

İzmir'de de HDP'nin İl Başkanlığı binasına yapılan saldırı da böyledir.

Nitekim, hemen ardından, Diyarbekr'in Hani ilçesindeki AK Parti binasına yapılan saldırı da bir takım şeytanlıkların tezgâhlanmak ve tahrik edilmek istendiğinin işaretidir.

HDP'nin, silahlı mücadele yapan bir terör örgütü olan ve uluslararası güç odaklarından destek alan bir örgüte dayandığını bizzat kendileri defalarca söylediler. Buna rağmen, HDP'nin mevcud kanun sistemi içinde bir siyasî parti olarak 'emniyet sübabı' olarak faaliyet göstermesine maslahat gereği izin verildiği, anlaşılabilir ve anlaşılmalıdır.

HDP için 'Bu parti kapatılmalıdır.' diyenler, yerine hemen bir diğerinin hemen kurulacağını unutmamalılar. Erbakan'ın partileri de arka arkaya kapatılmadılar ve kurulmadılar mı?

Şimdi, olacak olan odur. Bir farkla ki, Erbakan'ın partileri bütün ülkeye hitab ediyordu; HDP ise, sadece bir bölge partisi durumundan kendisini bir türlü kurtaramadı.

*Müslümanlar, dârağaçlarının acı meyvası olarak geldiler bu günlere:

Mısır'da 2012 yılında ilk hür seçimle işbaşına gelen Cumhurbaşkanı Muhammed Mursî'yi 2013'de makamından askerî darbe ile indirme hıyanetine direnen Müslümanlardan 2500 kadarını, Kahire'nin, Rabia-t-ul'Adeviyye Meydanı'nda vahşice katlederek iktidara gelen kanlı diktatör General Abdulfettâh Sisî'nin, 'İkhwan' liderlerinden 10 kadar isme daha düzmece mahkemesinde idâm cezası verdirmesi, sadece onun nasıl gözü dönmüş bir yönetim olduğunu göstermiyor; aynı zamanda o idâm kararlarını teyid etmek mevkıinde olan Ezher ve diğer ulemâ kesiminin ne kadar sindirilmiş ve çürümüş olduğunu da gösteriyor.

Tamam, bu idâmları yaptıranlara karşı itirazımızı, buğzumuzu dile getirelim.. Ancak, dârağaçlarının verdiği acı meyvalar bizim mücadelemizin çetinliği kadar gerekliliğini de daha bir hatırlatıyor. Esir yaşamaktansa, dârağacını tercih eden yeni Ömer Muhtar'lara selâm olsun..

*'Cumhuriyet'in değerlerine taban tabana zıd, sembol isimlerin vampirliği..'

'Cumhûriyet, halkın ekseriyetinin rey ve iradesine göre yönetilmesi' demek olduğuna göre; 'cumhûriyet'in, değerlerine taban tabana zıd olmak'tan bahseden kişi, kimi kasdediyor dersiniz?

En eski muhalefet partisinin sözcüsü 'Ö.Ö'e göre, Cumhuriyet değerlerine taban tabana zıd olanlar, bütün Müslüman halkımız!. Çünkü, Başkan Erdoğan'ın, Amerikan Başkanı Biden'la yaptığı görüşmede tercüman olarak yanında bulunan bir hanım kızı, 'Cumhuriyet'in değerlerine taban tabana zıd sembol isimlerden birisi ve vampir' olarak niteliyor.

Erdoğan'ı eleştirebilirsiniz, yapamadıklarını, yanlışlarını, noksanlarını dile getirebilirsiniz. Ama, Erdoğan, kendi inandığı doğruları her zeminde ifade etmeye, göstermeye dikkat ettiğini Biden'la görüşmesinde, bütün dünya huzurunda en üst mertebede ve nasıl bir inanç dünyasına aid olduğunu, yanında tercüman olarak İslâmî örtüsüne riayet eden bir hanım kızla birlikte oturarak bütün dünyaya 'Biz Müslümanız!' diye bir mesaj vermiştir.

Muhalefet Partisi sözcüsünün 'Cumhuriyet değerlerine taban tabana zıd..' diye nitelediği sahne, işte.. Hattâ Meral Hanımın yardımcıları da aynı havada..

Saldırının hedefindeki yine, şu anda Türkiye'nin Malezya sefiresi /elçisi olan Merve Kavakçı Hanım.. Onu, 22 yıl öncelerde sırf inancının gereğince başını örterek geldiği için, Meclis'ten en ağır hakaretlerle kovan zihniyet zorbalığını yine sürdürüyor. Çünkü, Tayyib Bey'in yanındaki bu tercüman hanım kız, o günlerde annesiyle birlikte hakaretlere uğrayan küçük kız olan Fâtıma Gülhan'dır.

İnancının haysiyet ve hassasiyetinin idrakinde olan hiçbir Müslüman, ona yapılan alçakça saldırı ve düşmanlığı unutmamalıdır.

.İnancının idealini yitirmeyenler, her yaşta gençtirler..
21 Haziran 2021 Pazartesi

Dün, TRT ekranlarında, Tayyip Bey gençlerle konuşurken, 'Bizim gençlik yıllarımızda bir dünya idealimiz vardı, onları gerçekleştirmek için çaba harcıyorduk..' meâlinde bir söz söyledi, genç nesillere bir dünya tasavvuru ve ideallerinin olmasını tavsiye bâbında; kendisinin 67 yaşında olduğunu belirterek.. Tabiî, 76'sında olan fakire göre, Tayyip Bey bizden epeyce bir genç..

Advertisement: 0:08
Tayyip Bey'in bu sözleri, dünün gençlerinden nicelerimizi de o yıllara götürmüştür.

İstanbul'da, Akıncılar'ca tertiblenen bazı gecelerde, 'saf Anadolu'nun mâsum çocukları'ndan binlercesi toplanırdık ve rahmetli Necip Fâzıl, aramızda ve başımızda.. Program içinde şiirler okunurdu, tabiatıyla en çok da 'üstad'ın şiirleri... Ama, merhûm üstad, kendisinin şiirlerini okuyan bazı gençleri dinlerken kızar ve, 'Bırak.. Mahvettin şiiri.. Tayyib yok mu, Tayyib nerede? ' diye sorar ve bulamazlarsa, kendisi okur; bulurlarsa ve o zaman da onun okuyuşunu zevkle dinlerdi ve dinlerdik.. Çünkü, genç 'Tayyip'in gerçekten de 'şiir gibi' bir 'şiir okuyuşu vardı.

'Yüzüstü çok süründün, ayağa kalk Sakarya!' / 'Sakarya.. Sen kıvrıl, ben gideyim; Son Peygamber kılavuz..' ,gibi mısralar okunduğunda, heyecandan gözyaşlarımız boğazımızda düğümlenir ve ayağa kalkacağımız günlerin ruh fotoğrafını daha bir inançlı çizerdik zihnimizde..

*

Evet, bütün insanlık için 'kurtarıcı' olduğuna inandığımız bir 'inancımız, idealimiz, bir tasavvur ve tahayyülümüz' vardı ve bazıları bunu, bir 'ütopya' olarak niteliyorlardı.

Ama, öyle bile olsa, uğrunda hayatımızı ortaya koyacağımız bir 'dünyamız vardı.

İnandığımız kutlu değerler, gökyüzünden bize karanlık gecede göz kırpan yıldızlar gibiydi ve o yıldızları oradan indirip, dünyamıza hâkim kılmanın heyecan ve idealiyle dopdoluyduk. Kaybedecek fazla bir şeyimiz yoktu.. Maddî imkânsızlık ve yoksulluklarımız, manevî zenginliğimizi daha bir güçlendiriyordu. İnandığımız değerler açısından kazanacağımız çok şeyler vardı..

Karşıtı ve düşmanımız olan dünya, bizi bedenen hapsedebilir, zincire vurabilir, hattâ öldürebilirdi; ama, bizim cismanî ölümle sona ermeyen bir ebedî hayat inancımızla göğüs geriyorduk o tehlikelere.. Bu inanç bizi daha bir güçlü kılıyordu. Karşıtlarımızın 'ütopya' dediklerini, Yüce Peygamber (S) 14 asır önce, bir avuç müminiyle birlikte amelî/ pratik olarak hayata yansıtmıştı. O halde, biz de bugün, idealimizdeki o dünyayı kurabilirdik..

Kendimizi bir Uveys-i Qarânî (Veysel Qarânî) veya bir Ebû Zerr gibi hissediyorduk.. (Sonraları, elbette, her Ahmed ve Mahmûd'un Medine'li Resûl' olmadığını da öğrenecektik..)

*

Kendimizi böyle anlar ve anlamaya çalışırken, karşımızdakilerin de bizden farklı olmadığını belirtmeliyim.. Marksist ideolojiye bağlanıp, ekonomik açıdan gerçek komün hayatını, kendilerinin kuracaklarına inananlar da, genelde fakir Anadolu çocuklarıydı.

Kezâ, 'Ülkücü'ler' diye anılan kesim de, -evet, N. Atsız gibi tam aykırı tipler hariç- çoğu İslâm'la kavgalı değillerdi, ama, hayal çadırlarını, Tanrı Dağları'nın eteklerinde kuruyor, atalarının rüyalarını Ötüken Ormanı'nda çadır kurup kımız içer gibi görüyorlardı. Ki, 1974'de 'Bâb-ı Âli'de SABAH' gazetesinde yazı yazarken, gazeteyi ziyarete gelen Türkeş'le 'Laiklik' üzerine tartışmaya giriyor ve sonra ondan, 'Laiklik, yani ineğin memelerinden beslenmesi gereken buzağıyı zorla domuzun altına sürmektir..' diyecek kadar net beyanlar alıyorduk.

*

Evet, doğruluğuna inandığımız değerlere, inançlara, ideallere göre bir hayat düzeni vardı, zihnimizde ve kalbimizde; ve bunu her zeminde tartışmaya hazırdık..

O heyecanları aynı duygularla paylaştığımız kimseler hâlâ da var.

Elbette, 'Biz artık, unumuzu eledik, eleğimizi de duvara astık.. Artık, sıra gençlerin.. Evet, tahayyül ve tasavvurlarımızı, ideallerimizi unutmadık, ama, şimdi, evlâd'u îyâl var, imkân ve makamlarımız var.. Bizler artık dünün gençleriyiz.. Nöbet sırası yeni nesillere geldi..' diyenlere de rastlıyoruz.. Böyle söyleyenler yine de samimî itirafta bulunuyorlar.

Bir de, o ideal ve tasavvurlarımızdan bahseden ve ama, yüreklerinden kopup gelen bir heyecan titreşimi taşımayan sözlerinden hissedilenler var ki, onların hesabı ayrı..

Ve heyecanını yitirmeyenler yok mu?

Yok dersek, işte onlar, 45-50 yıl öncelerde hayal bile edemediklerimizi, siyasî hayatta, iyi bir zamanlama sanatıyla bir bir hayata geçirenlere haksızlık etmiş oluruz.

Evet, dün, cumhurun başıyla gençler arasındaki sohbeti dinlerken ve dünün gençlerini de hatırladım.

İnancının idealini yitirmeyenler her yaşta gençtirler; 85 yaşlarında Arabistan çöllerinden İstanbul'u fethe gelen Eyyûb-el'Ensârî misâli..

*

*NOT: Saadet Partisi içindeki son günlerin tartışmalarına girmek istemezdim. 1967'lerden beri hep Erbakan Hareketi'nin genel hatları içinde ve kalemiyle de yer almış birisi olarak fakîrin de çok sözleri olabilir. Ama, gereksiz ve faydasız tartışmalar..

Ne var ki, eski bir m.vekili dün, 'Oğuzhan Asiltürk'ün asıl kimliğini açıklıyorum..' diyerek, sosyal medyaya bir malzeme atarak çok büyük bir 'iş başaran' kişi olduğunu ispatlamaya çalışmış.. Oğuzhan Bey'in asıl adının Durmuş Durdu olduğunu, gençlik yıllarında arkadaşları arasında gırgır vesilesi olmaktan kurtulmak için mahkeme kararıyla değiştirip, 'Ülkücü Gençler'i kıskandıracak şekilde mevcut isim ve soy ismini aldığını biliyorduk.

Ama, konuyu başka vâdilere taşımaya çalışan bir eski m.vekilinin, konuyu inanç değerlerimiz açısından haram noktalara çekmeye çalışmasını ayıplıyorum.

.Dünyaya, etnik veya coğrafyacı anlayışlardan kurtularak bakamadıkça..
23 Haziran 2021 Çarşamba

Evet, inanç sistemimiz, bütün ilâhî peygamberlerin (enbiyaullah'ın) eliyle ilk insandan bu günlere ve yarınlara, bütün coğrafyaları, bütün kavimleri, bütün insanlığı kuşattığına ve dünyaya inancımızın ölçülerince bakmakla mükellef olduğumuza göre.. Dünyaya, etnik, coğrafî veya mahallî standartlara ve ölçülerle bakmaktan kurtulmak zorundayız.

Advertisement: 0:08
'Ben de Müslümanım/ biz de Müslümanız'diyen her ferd veya toplum, sadece kendi yaşadığı coğrafyaya veya kendi kavmine, kendi kan veya dil grubuna bakarak bir dünya tasavvuruna sahib olursa, o zaman, emperial güç odaklarının müslümanları bölmek için ek plân ve projeler yapmasına gerek bile yoktur. Çünkü, ferd veya toplumlar, zâten kendi beyin ve kalblerinde zaten, diğer Müslümanlardan kopmuşlar demektir.

Halbuki, bütün Müslümanlar kardeştir ve hâkim oldukları topraklar, inançlarının hayata hâkim kılınması şartıyla, İslam vatanı kavramı içinde yer alırlar.

Ancak, bu aslî ölçüye o kadar yabancılaştık ki, hele de son 100 yıldır tamamiyle başsız, dev bir kalabalık durumuna düş(ürül)en İslâm Milleti, bugün, bütün Müslümanları bağlayan tek bir 'sözcü'den mahrumdur. Ama, diğer bütün dinlerin (ve Hristiyanlık'taki Katolik, Ortodoks ve Protestan / Evangelist mezheblerinin) ve ideolojik hareketlerin her birisinin adına nihaî sözü söyleyecek bir makamları vardır; amma, Müslümanların, hayır!

Bu vesileyle bir örnek vermek gerekirse..

Birinci Dünya Savaşı sırasında İtalya, Kuzey Afrika'da, Libya sahillerine en modern silâhlarla çıkarma yaptığı zaman, büyük mücahid şehîd Ömer Muhtar'ın da şeyhi olan Şeyh Sunûsî ve müridleri, at ve deve sırtında, tüfenk, kılıç, kargı vs. dışında hiçbir silâhları olmadığı halde, İtalyan ordusuna karşı savaşa girerler.

Bu durumu Muhammed Esed (henüz Lepold Weiss olduğu dönemde), Şeyh Sunûsî'ye, 'silâhlardaki eşitsizliğe rağmen, o yetersiz silâhlarla saldırıya geçmeniz mâkûl müydü? 'diye sorar. Şeyh Sunûsî'nin cevabı ilginçtir: 'İstanbul'da Halife Cihad ilân edince, bizim burada güç ve silâhlarımızın hesabını yapmamız alçaklık olurdu..'

Tersinden bir başka örneği de 30 yıl öncelerden aktaralım.. 1989'da, Tunus'ta toplanan Filistin Millî Şûrâsı'nda El'Feth lideri Arafat, nizamnâmelerinin ilk maddesindeki, 'İsrail'i yok etmeyi esas alan' ifadeyi değiştirir. Ve, sonra da, Nobel Barış Ödülü ile ödüllendirilir. Ama, kendisinin Filistin siyasetini eleştiren Müslümanlara, 'Filistin, Filistinlilerin meselesidir, başkasını ilgilendirmez..' diyecek noktaya bile gelir.

Bunları niçin mi hatırlıyoruz?

10 gün önce, Brüksel'deki NATO Liderler Zirvesi'nde Amerikan Başkanı Biden ile Türkiye Başkanı Erdoğan görüşürken, B. Amerika'nın 20 yıllık bir işgalden sonra, Afganistan'dan güçlerini geri çekmesini takiben, başkent Kabil Havaalanı'nın güvenliğinin -önceden de olduğu gibi yine- Türkiye tarafından üstlenilmesi konusunun gündeme geldiği ve Erdoğan'ın da bunun karşılığında bir takım şartlarının olduğu anlaşıldı. Bunlardan birisi de, Pakistan'ın da bu konuda Türkiye'yle işbirliği yapmasının kabul edilmesi idi. Bu şart, muhtemelen, özellikle de Pakistan Askerî İstihbaratı'nın Tâlibân'la olan yakın işbirliğinden dolayı idi..

Bu konu Pakistan Başbakanı İmran Khan ile müzakere edilmiş miydi, bilmiyoruz; ama, İmran Khan, 2 gün önce yaptığı açıklamada, 'Amerika'nın Pakistan'ı, Afganistan operasyonları için bir üs olarak kullanmasına izin vermeyeceğini' söyledi. Bu söz, Kabil Havaalanı'nın güvenliğiyle ilgili planı da içine alır mı, henüz net değil..

Ancak, İmran Khan'ın, 'Keşmir Meselesi unutturulurken Sincan / Uygur Meselesi'nin, gündeme getirilmesine bir mâna veremediğini' ve 'Hindistan- Pakistan gerilimlerinin en zor zamanlarda Çin'in bize yardım eden tek ülke olduğunu unutamayız..' demesi de, bir gerçeği ifade ediyor: 'Müslümanların, parça-bölüklüğünü ve her bir parçanın kendi varlığını korumak için, kendi imkânlarıyla, çareler üretmesi acı gerçeğini...'

Sahi, Keşmir'in -70 yıl öncelerdeki eski BM. Kararlarına rağmen- 'artık Hindistan'a aid sayılması' gerektiğini söyleyenlerden birisi de Amerika değil mi? Ve, Amerika, Çin işgalindeki Doğu Türkistan'ı Çin'e karşı bir diplomatik baskı aracı olarak kullanırken, Çin'in pençesinde olan Uygur Müslümanlarının hayrını düşündüğünden öyle bir siyaset izlemiyor elbette..

Şahsen, Türkistan konusunda yüreğim hep, Urumçi'de, Kaşgar'da, Hoted'de, Aksu'dadır; kardeşlerimizle birliktedir; ama, aklımla tarttığım zaman.. İmran Khan'ın sözleri içimi incitse bile, büyük düşmanları Hindistan karşısında Pakistan'a gerçekten de tek etkili yardımcı olabilecek ve Hind'le öteden beri hep soğuk ilişkiler içinde olan Çin'e karşı, ve Amerika'nın da Çin'i vurmak istediği noktada, Amerikan paraleline düşmek gibi endişeyi de taşımıyor değilim.

Evet, Türkistan da kalbimize saplanan bir hançerdir, Keşmir, Filistin, Çeçenistan, Bosna, Arakan vs. coğrafyalar gibi.. Ama, bunları düşünürken, sadece, kendi duygularımızı değil, diğer Müslüman toplumların hayatta kalabilmek hesaplarını da göz önünde bulundurmalı değil miyiz?

Ve bir beyin ve kalb sancısı olarak, 'bütün Müslümanların -100 yıl öncesine kadar çok güçlü olmasa bile, ıslahı mümkün şekilde var olan ve emperial güçlerin oyunlarıyla yok edilen- birliği' idealini asıl çare olarak düşünmediğimiz ve sağlayamadığımız müddetçe, bu parça-bölük oluş acılarımız içinde kıvranıp duracağız demektir.

.
.Birine çamur atmak istersen; senin elinin de kirleneceğini unutma!'
25 Haziran 2021 Cuma

Geçenlerde, İslâm'ın insan hayatı için ortaya koyduğu genel kurallardan birisinin, 'beraet-i zimmet asıldır; / yani, kişinin suçsuzluğu asıldır..' ölçüsünü yazdığımda bazı okuyucular, 'O zaman hiç kimseye bir şey diyemezsin.. Bu da, kirli işlere bulaşmış olanların himayesine yol açmaz mı?' dediler.

Halbuki, meselenin özü de işte o noktadadır.

Advertisement: 0:09
Sadece İslâm'da değil, herhangi bir kanun sisteminde de, bir takım şüpheler, o kanun sisteminde geçerli olan şekilde ortaya konulamazsa, suçlanamayacak kimse kalmaz.

Meşhur 'darb-ı mesel'dir:

Hükümdarın birisi, 'Bundan sonra, ülkemde küfredenleri en ağır şekilde cezalandıracağım..' diye bir ferman yayınlar.

Adamın birisi, bir hasmının kendisine hakaret ettiği iddiasıyla mahkemeye müracaat eder. Hâkim, ile şikayetçi arasında şöyle bir konuşma geçer:

*'O kişi sana ne dedi ?

-Ben senin gözünü seveyim dedi....

*Evlâdım, bunda bir şey yok..

-Hâkim bey, öyle bir söyledi ki, küfürden farksızdı..

Kanun sistemleri, kendi hak anlayışları üzerine bir takım suçları belirler.

İhtilâflı taraflar iddia veya savunmalarını bizzat veya avukat aracılığıyla dermeyân ederler.

Neticede, yargılama sistemlerinde hüküm iki türlü verilir:

1-Yargıcın vicdanına göre..

2-Elde mevcud belgelere göre..

Yargıç delile bakmaksızın, vicdanına göre ceza verir veya vermezse, bu bir zulme de dönüşür.

Delillere gelince.. Bunların mevcud kanun düzeni açısından geçerli olup olmadığına göre hüküm verilir.

Nice hâkimler biliyoruz ki, 'Vicdanen inanıyordum ki, suçsuzdu, ama, kanunî delilleri çürütecek bir imkân olmayınca ceza verdim' veya, 'Vicdanen inanıyorum ki, o suçu işlemiştir, ama, cezalandırmak için kanunî delil olmadığından ceza veremedim..' demişlerdir.

İşte bunun için, 'Beraet-i zimmet asıldır..' diyoruz.

Mafiatik kişilerden olduğu söylenen birisi, uzun zamandır, karanlığın içinden bir şeyler söylüyor youtube aracılığıyla, hattâ bazan kendisini de suçlayarak.. Sözleri doğru da olabilir, yalan-yanlış da..

Ama, bu konudaki mâkûl soru şudur: 'O kişi açıklamalarını niye, mahkeme önünde yapmıyor?'

Bugünlerde ikinci bir isim daha çıktı ortaya.. O da yurt dışına çıkmış..

Bu kişi de, bir medya mensubunun kendisine; resmî bir makamdaki bir işin hallinin 10 milyon Euro'ya baktığını; 'Ben iki taraf arasında kefilim, para bende olacak..' dediğini iddia etmiş.. Suçlanan medyacı bu iddiaları kesin olarak reddetti.

Bir hanım yazar, bu ikinci kişinin 'Amerika'yı dolandırdığını, Türkiye'ye 130 milyon dolar kadar kaçırdığını, iyi de yaptığını, çok iyi bir insan olduğunu, onunla âbi-kardeş ilişkisi ötesine geçmeyen bir bir irtibatının olduğunu yazdı, sütununda..

Sonra aynı grubundan bir başkası, yurt dışındaki o ikinci kişinin, kendisine de ulaşıp bir ses kaydını dinlettiğini ve bunun üzerine konuyu, aynı yayın grubundaki yetkililere bildirdiğini ve 3 kişinin işine son verildiğini' yazdı- söyledi.. vs..

Ama, ilgi çekici olan şu ki, yurt dışından açıklamalar bu suçlanan kişinin yerini Amerika ânında belirledi ve hemen Avusturya'da yakalattı ve tutuklandı.

Ama, daha ilginç olanı şu ki, Türkiye'nin Viyana'daki B.elçisinin bildirdiğine göre o kişi, Türkiye'ye iade edilmesin istemiş.. Avusturya Hükûmeti'nin, o kişiyi Türkiye'ye değil de Amerika'ya iade etmesi daha güçlü bir ihtimal..

Ama, karanlıktan mesajlar veren ilk kişi ise, Birleşik Arab Emirliği'ndeymiş gibi gözüküyormuş, ama, onun nerede olduğunu da Amerika biliyor.. Ve, Amerikan emperyalizmine zarar vermedikçe onu daha çoook konuştururlar.

Bunlar olurken, bir diğer gelişme daha oldu.. Amerikan makamları, Türkiye'deki bir özel tv. yayınının Viyana'da tutuklanan kişi eliyle kurdurulduğunu da o konudaki iddianâmesinde yazmış..

O kanalı işletenlerin yakın dostlarından yozdilli bir kişi bu durumu hangi saikle yazdıysa, imâ yoluyla, yazınca, laik kesimin ünlü tv. programcılarından birisi, küplere bindi. Bu yozdilli kişinin, kendisinin ne kadar namuslu olduğunu en iyi bilen iki kişiden birisi olduğunu söyledi, öteki de, bir tiyatrocu imiş.. Yani, şahidleri de çok güçlü, kendi iddiasınca nâmus âbidesinin..

Şimdi bu tv. programcısı kişi, o yozdilli kişiyi tehdit ediyor, 'cenazeme gelme, sana hakkımı helâl etmiyorum' diyor; vs..

Tam bu sırada bir başka medya mensubu da, ekranlardan, en büyük muhalefet partisinin 40 milyon lirasının buharlaştırıldığını ve bunları kimin yaptığının bilindiğini ileri sürdü; elbette, medyacı diliyle, 'iddia ediliyor..' diyerek..

Medyada, 'Açtırma kutuyu, söyletme kötüyü.. ' kabilinden bir itiraf ve suçlama furyası başlamış gözüküyor. Pekmez döküldüğü zaman ona konan sinekler, ya da, antik Yunan masallarındaki Pandora'nın kutusunun açılması ve içinden yılan, çiyan ve akreplerin her tarafa saçılması misali.

Bunun için diyoruz ki, 'beraet-i zimmet asıldır..' Delilimiz yoksa, evet, herkesi mâsum saymaya gerek yok; ama, kanunen suçlamak için geçerli deliller yoksa, geride temiz kimse kalmaz.

Ünlü yazar Tolstoy'un 100 yıl öncelerdeki ve bu yazının başlığında aktarılan sözünü bir daha okuyabiliriz.

.

.Kanal İstanbul'a Hayır!' ‘ diyenleri, 1970'lerde beri tanıyoruz..
27 Haziran 2021 Pazar

Yıllardır tartışılan 'Kanal İstanbul'un ilk temeli dün Başkan Erdoğan tarafından atıldı. Bu kanal projesi 10 yıl öncelerde, Erdoğan tarafından 'çılgın proje' olarak açıklanmıştı.

Yıllardır yeterince tartışıldı.

Advertisement: 0:08
İlginç bir teşebbüs.. İstanbul Boğazı'nın batısında, Büyük Çekmece taraflarında, 45 km. uzunluğunda açılacak olan bir sun'î kanalla Karadeniz, Marmara'ya bağlanacak..

Hatırlayalım ki, Sadrâzam Sokollu Mehmed Paşa, 450 yıl öncelerde Karadeniz ile Volga Nehri arasında bir kanal açmayı tasarlamış; öyle bir kanalın açılmasının o kadar zor olmadığı, arazinin düz bir vadi manzarası arzettiği belirlenmişti. O kanal açılsaydı, oradan da, Karadeniz, Hazar Denizi'ne bağlanmış olacaktı. Ama, Rusya Çarlığı ve hattâ Kırım Hanlığı bile bu plânın kendileri için bir tehdit teşkil edeceğini düşünerek, bölge halklarını ayaklandırmaya çalışmış ve o tasavvurun gerçekleştirilmesi mümkün olmamıştı.

Yazık ki, o yıllardan sonra asırlarca, belki, yavaştan yavaştan tökezleme alâmetleri de görülmeye başladığından, öyle stratejik önemi haiz büyük teşebbüsleri düşünecek yeni beyinler pek olmamıştı.. Hattâ, öyle ki, Osmanlı'nın yüzlerce yıl hâkimiyeti altında olan topraklarda, Kızıldeniz ile Akdeniz arasında, Suveyş bölgesinde 175 km. uzunluğundaki bir vadide kanal açılması, bir tasavvur halinde bile, maalesef, asırlarca sözkonusu olmamış ve nihayet Ferdinand de Lesseps isimli bir fransız müteşebbisinin öncülüğünde bir Fransız- İngiliz Kumpanyası, 1867'de bu kanalı açmış ve 1956'de Mısır Lideri Nâsır tarafından 'millileştirilinceye ve Suveyş Savaşı'na kadar da onun büyük gelirlerini elde etmişlerdi.

Daha sonra, dünyada başka kanallar da açıldı. Yunanistan'ın güneyinde, Mora Yarımadası'yla Yunanistan'ın kuzeyi arasında açılan Korinth Kanalı, Orta Amerika'da, Atlas Okyanusu ile Pasifik/ Büyük Okyanus'u birbirine bağlayan 70 km. uzunluğundaki Panama Kanalı ve Kuzey Almanya'da 80 km. uzunluğundaki Kiel Kanalı, büyük paralarla açılmıştı. Hiçbir ülke paralarını har vurup harman savurmak için açmamıştı bu kanalları.. Bu kanallardan geçişlerde yabancı gemiler hâlen de büyük paralar ödüyorlar.. Hele de Suveyş ve Panama kanalları Mısır ve Panama ülkeleri için en büyük gelir kaynaklarından birisi..

Dünyanın en tabiî su yollarından olan Çanakkale ve İstanbul boğazları, evet, Türkiye'nin hâkimiyetinde ve bu Boğaz'lardan bir yılda geçen gemilerin sayısı, 40'binden fazla.. Ama, Türkiye bu geçişlerden ciddî hiç bir gelir elde edemiyor.

Sadece, savaş halinde olduğu ülkelerin savaş gemilerinin geçişlerini yasaklayabiliyor, 1936 tarihli Montreux Andlaşması'na göre.. Diğer gemilerin neler taşıdıklarını da kontrol edemiyor ve o gemilerin Boğaz'lardan geçerken kılavuz kaptan almaları da, ihtiyarî..

Bu gemilerin hele de İstanbul Boğazı'nda ne büyük tehlikeler oluşturduğu ve de deniz ve hava kirliliğine yol açtıkları bir ayrı konu..

Açılması için ilk temeli dün atılan 'Kanal İstanbul'un iki ağzı da, Türkiye'nin hâkimiyet alanı içinde olduğundan, uluslararası hukuk açısından bir problem oluşturmayacak.. Ve açık ki, Türkiye buradan geçen gemilerden geçiş ücreti de alacak..

İstanbul Boğazı'ndan ücretsiz geçmek isteyenlere uluslararası andlaşmalar gereği engel olunamasa bile, Boğaz'larda güvenlik tedbirleri gereği trafiği durdurma yetki ve imkânına sahib olduğundan, yoluna devam etmek isteyen gemiler geçiş ücretini ödeyerek 'Kanal İstanbul'dan geçebileceklerdir. Bunun da Türkiye için büyük bir gelir kaynağı oluşturacağı tahmin edilebilir.

Tayyib Bey, dünkü konuşması sırasında, muhalefetçe yapılan eleştirilere de değinirken, 'Kanal İstanbul'un siyasî sorumluluğunu üstleniyor ve, birçok jeo-fizik ve sair ilmî etüdlerin yüzlerce bilim adamı ve üniversitelerin ilgili bölümlerince yapıldığını da bildiriyordu.

Ülkenin imarı alanında atılan her adıma sadece lüks semtlerde yaşayan ve kafa konforları bozulan kesimler olduğu bilinmiyor değil.. Ki, o kesimler, 1968'lerde İstanbul Boğazı üzerinde yapılacağı açıklanan ilk köprü için, yıllarca ve ülkenin her bir tarafında, dağa-taşa, 'Köprü'ye Hayır!' diyenlerdi. Ama, köprü yapılınca da ondan özel arabalarıyla en fazla onların geçtiği bilinmiyor değil.. Ama, Boğaz'ın iki tarafında binlerce kamyonun araba vapuruyla karşı tarafa geçmek için 3-4 gün sıra bekleyişlerindeki çileden o zengin kesimlerin haberi bile yoktu..

Şimdi de, 'Kanal İstanbul' konusuna karşı çıkanlar, yine dünkü 'Hayır!'cılar.. Marmaray'ı yıllarca geciktirmek için, yeraltı kazılarında ortaya çıkan ve binlerce yıl öncelerden kalma bazı tarihî eserleri gerekçe gösterenler de yine aynı çevrelerdi. Kezâ, limanlara, barajlara, yollara, köprülere, hava alanlarına, metrolara, şehir hastahanelerine 'Hayır!' diyenler, Adnan Menderes zamanından itibaren bu ülkenin imarına hangi kesimin öncülük yaptığını akletseler, kendi hayırlarına olur herhalde.. Hani bugünlerde, Muhalefet lideri KK bey, 'Niye kazanamıyoruz?' sorusunu sormaya başladı ya.. Bir de bu konuyu düşünse..

Ama, o, kendi tv. yayınında, 'avanak avcılığı'na çıkmışçasına, birilerine, artık deniz nakliyatının dünyada önemini yitirdiği gibi saçma iddiaları söylettiriyor. Halbuki, deniz taşımacılığı ülkeler arası ticarette, hâlâ da en ucuz yollardan birisi..

.Bir ‘küçük tufan'ı andıran salgından sonra...
28 Haziran 2021 Pazartesi

Korona salgınının, Türkiye tarafından benimsenen mücadele yöntemleriyle, -inşaallah- epeyce hafifletildiği anlaşılıyor. Bu konuda bütün karar mekanizmalarıyla, sağlık teşkilatı ve bu kararlara ciddiyetle riayet eden herkese teşekkürler.. Aşı, maske ve diğer tedbirler konusunda, halkın dikkatini kırmaya ve zihnini bulandırmaya çalışanlara ise, teessüfler..

Advertisement: 0:09
Elbette bu salgın, bütün dünyada sadece sosyo-ekonomik bünyeleri değil, insan ilişkilerini de derinden etkiledi. 1,5 yıl boyunca insanlar bir araya gelmekten bile kaçındılar; eğitim-öğretim kurumları, faaliyetlerini çevrim-içi denilen sistemle uzaktan yapmaya çalıştı.. Birçok sosyal, kültürel toplantılar ve sportif karşılaşmalar da yapılamaz oldu.

Şimdi artık, tehlikenin biraz geriletildiği inancıyla bazı toplantılar ve programlar yapılmaya başlandı..

Geçen hafta, böyle bir toplantıya katıldım; son anda olsa bile..

Numan Kurtulmuş ve yardımcısı Hasan Turan, İstanbul'da, genel hatlarıyla kendi siyasî çizgilerine karşı olmadıklarını düşündükleri 30 kadar isimle 2 saati aşkın bir toplantı tertiplemişlerdi.

Şahsen dinlemek imkânı bulduğum son bölümde faydalı konuşmalar dinledim, notlar alındığını ve bazı konulara açıklık getirildiğini gördüm.

Bu vesileyle, 'fakîr' de bir konuya dikkati çekti ve 'siyasî partiler birbirleriyle ittifaklar oluştururken, kendilerine aldıkları ittifak isimlerine, meselâ 'zillet ittifakı' gibi, üstelik karşı tarafta olan herkesi de rencide edebilecek nitelemelerden kaçınılması gerektiğini ve öfkeli beyanların genel bir hitabet tarzı olarak sürekli kullanılmasının geri tepebileceğini ve muhalefetin liderinin, en ağır saldırılarını yaptıktan sonra, geniş kitlelere yönelik olarak, üslûbunu değiştirip, 'Bu cennet vatanda niye kavga ediyoruz.. Niçin, kardeşçe, sevgi ve saygı içinde yaşamayalım' gibi bir 'sevgi pıtırcığı' haline dönüşme taktiği düşünülmeli..' gibi görüşleri dile getirdi.

Bu gibi, dar plandaki samimî ve içerden eleştiri veya hatırlatmaların yapıldığı toplantıların miting meydanlarındaki, ateşli nutuklardan daha az etkili olacağını sanmıyorum.

*

Bu konuya bu kadarca değindikten sonra.. Bir diğer toplantıya da değinmem gerekiyor.

Cumartesi sabahı, Dârulaceze'de, salgın sebebiyle 1,5 yıldır yapılamayan bir toplantı vardı.. Bu vesileyle yüz yüze görüşmek imkânı bulamadığım dostlarla ve özellikle de Ekrem Kızıltaş dostumuzla saatlerce bir arada olup sohbet etmek imkânı buldum.

Dârulaceze Başkanı Hamza Cebeci bey ve diğer bazılarının konuşmalarından sonra Boğaziçi Üni. Rektörü Prof. Melih Bulu da dikkat çekici bir konuşma yaptı.

Prof. Bulu, Boğaziçi Üni'nin, her ne kadar bugün Türkiye Devleti'nin yönetimine geçse de, gerçekte 1870'lerde Amerikalı misyonerler eliyle açılmış olan Robert Kolej'in bir devamı olduğunu unutturmamaya çalışan dış ve iç baskı odaklarının çabalarından ilginç örnekler sundu.

Boğaziçi Üni. içinde yer alan Nâfi Baba Tekkesi'nin 'Bizans Araştırmaları Merkezi' olarak kullanıldığı bilgisi bunlardan sadece birisiydi. (Osmanlı Devleti'nin, Birinci Dünya Savaşı'nın ağır şartları içinde, Ermenileri Suriye ve Lübnan gibi Devletin sınırlardan daha uzak yerlerine gönderilmesi şeklindeki) Ermeni Tehciri'nin 106. Yıldönümünde, 'Ermeni Jenosidi/ soykırımı' yapıldığına dair pankartlar açıldığını; kendilerini 4-5 harfle ifade eden bir cinsî sapıklık hareketinin merkezi haline getirme çabalarının müşahede edildiğini, o gibi çabalara faaliyetine son verildiğini açıkladı. (Ki, altı çizili ifadeler bana aid nitelemelerdir.)

Prof. Bulu, bu kurumun, milletin hizmetinde bir eğitim kurumu haline getirilmesi için yılmadan ve yorulmadan çalışacaklarını belirtti.

*

Bu arada R. Kamaç isimli bir okuyucunun mesajını özetleyeyim:

'Selamunaleykum (...);

21 Haziran yazınızda Oğuzhan Asiltürk ile ilgili yazdıklarınızdan önce, bu konu ile ilgili hiç bilgim yoktu. İnternete bakınca ne göreyim.. Ne (.... filanın Yahudiliğini), ne (...filanın kripto Ermeniliğini) bırakmışlar... Çok büyük bir üzüntüyle okudum.

İslâm dini, Hz. Peygamber (S) eliyle tebliğ edilmeye başlanınca, İslâm'ı kabul edenler, açıktır ki, başka dinlere mensup olan veya putlara tapanlar idiler. O ilk dönemde, çocukluk döneminden doğrudan doğruya İslâm'a geçenlerin sayısı çok azdır.

Ama, görüyoruz ki, bugün Müslüman bildiğimiz bazı kimseler, başka bir dinden İslâm'a gelenleri âdetâ rehin almış gibi takip ediyorlar ve en ufak bir karşıtlıkları söz konusu olunca onları hemen 'kripto' olmakla itham ediyorlar..

Bu, ne aşağılık bir durum?

*

Evet, bu okuyucunun uzunca yazdıklarını da bu kadarca özetleyebildim..

*

Evet, bizim camiada bunlar olurken, bir de laik kesime bakalım..

Yıllar boyu, korkuluk olarak 'resmî ideoloji ikonu'nun arkasına sığınıp mütedeyyin kesimlerle uğraşan, onların üzerine nice düzmece haberlerle bir Donkişot edâsıyla saldırmaktaki küstahlığı ve ahlâk tanımazlığıyla maruf birisinin, kendisi hakkında üstü kapalı bir takım iddiaları yazan en yakın arkadaşı için, ekranlardan topluma bağıra-bağıra duyurduğu ağır sözleri tehditleri, bir gün sonra, 'bir yanlış anlama olmuş, o benim yine kardeşimdir..' diye sonlandırıverişi, ilginç değil mi?

Biz de öyle yapalım demiyorum. Böyle karanlık işler varsa, onları içimizden uzaklaştıralım; ama, karşı tarafın, o kadar net ifadelerle hıncını bütün ülkeye duyurduğu hırçın ifadelerden nasıl bir anda dönüverdiği, ideolojik safları sıkılaştırmak açısından ibretliktir.

.Biden'dan çarpıcı itiraf: ‘İsrail olmasaydı, onu biz icâd ederdik!'
30 Haziran 2021 Çarşamba

Washington Examiner isimli yayın organında 28 Haziran günü 'Mike Prest' imzasıyla yayınlanan bir yazıdaki müthiş iddia dikkat çekiciydi. Onun aktardığı ihtimal ve iddiayı bir Müslüman ileri sürseydi, herhalde, 'Yahu, her şeyi hemen sionizmle irtibatlandırmayın..' diye hafife alınırdı.

Advertisement: 0:02
Ama, B. Amerika'da, Georgia eyaletinin eski bir Demokrat üyesi, '11 Eylûl 2001'de Amerika'da yaşanan büyük terör saldırılarının arkasında 'sionistler'in olduğunu' iddia etmiş!.

1990'lı ve 2000'li yıllarda Georgia eyaletinde 12 yıl parlamenter olarak temsilcilik yapan ve 'Yahudi ve İsrail karşıtlığı'yla bilinen Cynthia McKinney, 28 Haziran günü Twitter'da yazdığı mesajında, 11 Eylûl 2001'de New York'daki Dünya Ticaret Merkezi'ne yapılan ve 3000'den fazla insanın ölümüne yol açan dehşetli saldırı konusunu anlatan bir mesaj yayınlamış, 'Sionistler yaptı!' başlığı altında..

2001 terörist saldırılarının ardından da, McKinney, o zamanki Başkan George W. Bush'un planlanan saldırıları önceden bilebileceğini iddia etmiş imiş.. Babası da, kızının bu iddiasına katıldığını söylemiş..

Şimdi, bu iddianın yeniden gündeme gelmesi üzerine.. Kenarından teğet mi geçelim, yoksa, biz de, 'gerçekten de çok büyük bir oyun idi' mi diyelim.

Dilerseniz, bu soruya cevap veremeden önce birkaç noktayı hatırlayalım.

1991'de Sovyetler Birliği dağılmış, ortaya irili- ufaklı 16 devlet çıkmış ve Sovyetler Birliği'nin asıl yükünü , borçlarını- alacaklarını- taleplerini Rusya Federasyonu üstlenmiş; ama, o da henüz toparlanamamış, bocalıyor.. Putin'in işbaşına yeni geldiği yıllar..

Ancak, daha da önemli olan şu ki, Kapitalizm ile Komünizm arasındaki 'Soğuk Savaş'ın bir kutbu ortadan kalkmış, buharlaşmış.. Denge bozulmuş..

Tam o sırada, dünya gündeminde 'Soğuk Savaş'ın yeni kutbunun 'Müslüman âlemi olacağı'na dair, ciddîye alınması gerekli isimlerin, korkularını yansıtıcı beyanlar dünya gündeminde söz konusu ediliyordu..

İngiltere Başbakanı Margaret Thatcher'ın açıkça, dünya gündeminde artık, Soğuk Savaş'ın mihverinin 'Washington ve Moskova' hattı üzerinde değil, Batı ile Müslüman Dünyası ve özellikle de Ortadoğu'daki 'fundamentalist hareketler olacağı'na dair sözleri meşhurdu.

1994-95'lerde NATO Genel Sekreteri olan Belçikalı Willy Claes da gayet net olarak, 'NATO'nun bundan sonraki meşguliyet alanının Müslüman Dünyası olacağı'nı net olarak ifade etmişti.

Ve böylece yeni 'Soğuk Savaş'ın mihveri açıkça dillendiriliyordu: 'Müslüman dünyası..'

Amerika'da edebiyat ve medya alanında seçkin isimlere verilen 'Plutzer' ödüllü Amerikalı yazar Norman Mailer, o günlerde yazdığı bir makalede, 'Soğuk Savaş'ı olmazsa, Amerika neye yarar? Kendi iç sosyal sürtüşmeleri içinde mahvolmaz mı?' diye yazıyordu.

Ve işte o günlerde, Amerika'yı, hem dünyadaki denge bozukluğundan korumak ve hem de sahib olduğu enerjisini iç sürtüşmelere harcamaması için, bir takım şeytanî odaklar yeni bir 'Soğuk Savaş' mihveri ve yeni bir savaş alanı oluşturmanın kaçınılmaz olduğuna karar vermişti..

Kim miydi bu odaklar? Amerikan emperyalizminin kaptan köşkünde oturan 'sionist'ler..

Sionistlerin hepsinin Yahudi olması gerekmiyordu. Nitekim, sionist olmayan, (yani, Yahudiler için Filistin'de bir devlet oluşturma emelinin adı olan sionizmi kabul etmeyen, başta Hasidik Yahudiler olmak üzere) bazı Yahudi grupları olduğu gibi; Yahudi olmadıkları halde ve Yahudiliğe inançları gereği katı düşman olan Hristiyanlar da 'sionist' olabiliyor.. Bunlardan birisi de şimdiki Amerikan Başkanı Biden..

Kennedy'den sonraki ikinci Katolik Hristiyan Amerikan Başkanı olan Biden, yarım asır öncesinden beri 'sionist olduğunu' gururla beyan ediyor.

Böyle bir Amerika'da, yeni bir 'Soğuk Savaş' alanı açmak için 11 Eylûl 2001 Saldırıları'nın tezgâhlatılması ve kendi iç güvenlik zaafından doğan o saldırıların sorumluluğunu Müslüman dünya üzerine yıkılması çok mu uzak ihtimaldir?

'Maksad, Müslüman dünyasının karşılarına ileride bir güç odağı olarak çıkması ihtimalini, henüz zayıf bir ânında iken darbe vurarak bertaraf etmek' niye olmasın?

İşte, Georgia eyaletinin eski parlamenteri de bu ihtimali dile getiriyor.

Hele de o saldırılardan bu yana, 20 yıldır, bütün kapitalist- Hristiyan toplumlarını saran ve sarsan Islamofobia / İslâm korkusu da, o saldırıların ürünü değil mi? Ki, bu, sıradan bir siyasî veya askerî düşmanlık değil, psikiatri kliniğinde tedavi edilmesi gereken bir ruh hastalığıdır.

Bu konuya nereden mi geldik?

Amerikan Başkanı Joe Biden, dün akşam üzeri, İsrail rejimi C. Başkanıyla görüşürken, 'Eğer İsrail olmasaydı, böyle bir devlet kurulmasaydı, onu biz icâd ederdik..' demiş..

Emperial dünyadan bu kadar sarih bir açıklama, sanırım hiçbir zaman olmamıştı..

Bu sözün daha da doğrusu, aslında, Osmanlı Devleti çökertildikten sonra Müslüman coğrafyasının kalbi mesâbesinde olan Ortadoğu'ya sionist İsrail rejiminin bir hançer gibi saplanması ve emperial güçlerin emellerine hizmet edecek diğer laik rejimlerin de dikilmesi, büyük bir plân sonucudur ve bunu bugün, Biden, gaayet açık olarak itiraf etmektedir.

Belki nicelerimizin uyanmasına vesile olabilecek bir müthiş itiraf..

Bu konuya daha fazla eğilmek gerekecek..

.

Millet, en şerefsizlerin, halkın pisliklerinin güç gösterilerine teslim olacak mı?
2 Temmuz 2021 Cuma

Ülkenin gündemi, birkaç gündür, çok iğrenç bir iddia ile meşgul..

Konu, iki küçük çocuğun, 'üvey babalarının cinsî istismarına maruz kaldığı' gibi çok çirkin bir iddiaya rağmen; mahkeme, sanığı tutuksuz olarak yargılıyor ve o konu da aylardır, sürüncemede.. Dahası, bu tutuksuz yargılama kararına savcılık itiraz ediyor, ama, mahkeme, ilk kararında direnmiş..

Advertisement: 0:07
Durum aylarca sonra da olsa anlaşılınca, devreye Adalet Bakanı, 'Hâkimler -Savcılar Kurulu (HSK)' ve Aileden Sorumlu Bakanlık ve de kamuoyunun tepkisi giriyor. En müstekreh ve müstehcen konulara ekranlarını, mikrofonlarını , sahifelerini açan medya organları bile bu konudan rahatsızlık duyduklarını gösteriyorlar ki, bunu dahi hayırlı bir gelişme sayabiliriz.

*

İddianın çirkinliğinin kamuoyunda meydana getirdiği ve getireceği ve kontrol edilemez aksülamellere, tepkilere yol açabileceğini hesap etmek de yargının bir vazifesi değil midir?

Kanun düzeni, bir toplumun sulh ve sükûn içinde yaşayabilmesi için belirlenmiş kurallar demeti demek olduğuna göre, bu hususta en başta da yargı mekanizması en büyük sorumluluğu taşımıyor mu? Mahkemelerde, isterseniz bir deneyiniz bakalım, yargı heyetine az-biraz yamuk ya da saygısız bir ifade kullanınız.. 'Mahkemenin mehâbetini korumak' adına, derhal tutuklama kararıyla kodesi boylamıyor musunuz?

Kezâ, bu gibi çirkin iddialar üzerine Anadolu'nun bir çok yerinde, ayaklanan halk kitlelerinin karakolları basarak, hattâ ölümlerle sonuçlanan ayaklanmalarla, sanığı veya sanıkları zorla aldıkları ve onları linç etmeye çalıştıkları bilinmiyor mu? Yani, illâ da böyle büyük karışıklıkların ortaya çıkması mı isteniyor?

HSK, kamuoyunda tartışmalar ayyuka çıkınca değil, çıkmadan da, re'sen yetkili olduğu konularda, hemen niye girmez devreye? Kamuoyunu ilk anda bilgilendirmek de bu kurumun vazifeleri arasında değil midir?

*

Sözgelimi, İstanbul mahkemelerinden birisi, bir kadına, 'köpek' diyen birisi aleyhinde açılan dâvada, mahkemenin -üstelik de- kadın yargıcı, 'bir kimseye köpek denilmesinin hakaret sayılamayacağına karar verdi, geçtiğimiz aylarda... (Herhalde, hakarete uğrayan kadın, iktidar partisinin m.vekili olmasından dolayı, o yargıç kadının hışmına uğramıştı..)

O şikayetçi hanım da, bu kararı veren o kadın yargıca, 'O halde, çok teşekkürler sayın köpek yargıç hanım..' deseydi, o mahkemenin yargıcı yine aynı şekilde mi davranırdı?

Bu gibi konular topluma yansımadığı zaman, HSK, Adalet Bakanı'ndan yazılı emir beklemeden, re'sen, kendiliğinden duruma müdahale etmeli değil midir?

*

Konuyu kısaca özetlemeye çalışalım:

Antalya'nın Elmalı ilçesinde bir kadın, ilk evliliğinden ayrıldıktan sonra, yeni bir evlilik yapmış; önceki evliliğinden olma, 7 ve 10 yaşlarındaki iki çocuğunu da yanına almış..

Çocukların babaannesi bu çocukları zaman zaman yanına alıyormuş..

Sonraları, denildiğine göre, çocuklar babaannelerine çok kötü şeyler anlatmışlar ve annelerinin yanına gitmek istememişler.. Konunun devamı, bir-kaç gündür haber bültenlerinde aktarılan çirkinlikler..

'İddia doğru mu, eğri mi; yoksa, işin içinde bir kurmaca mı var?' gibi ihtimalleri yargı açığa çıkarmalıdır elbette..

Nitekim, gerçek anne ile üvey baba durumunda olan ve sanık olarak suçlanan koca, bu çirkin iddiayı kesinlikle ret ile, -çocukların-babaannesinin, çocukları kendilerinden koparmak için bir tuzağı olduğunu iddia ediyorlar. Elbette, onlar öyle diyecektir. Ama, ayrılan çiftlerin, -çocukların, karşı tarafa temayül göstermemesi için-, benzer çirkin iddiaları mahkemelere taşıdıklarının pek çok örnekleriyle defalarca karşılaşılmıyor mu?

Ama, bu konular açığa çıkarılıncaya kadar, suçlanan kişinin kişinin can güvenliğini sağlamak da mahkemenin vazifesi değil midir?

Tutuklama , tevkıf, genelde sanılanın tersine; sadece suçluluk ihtimalinin ağır basması durumunda değil, suçlanan kişinin hayatının tehlikelerden korunması için, devletin vukûfiyeti ve koruması altında tutulması eylemidir de..

Aslında, tutuklama lafı, tevkıfdeki bu mânayı vermiyor; fiilen bir cezalandırma sanılıyor. Halbuki, tevkıf'de, devletin bilgi ve sorumluluğu altında bulundurmak mânâsı vardır.

*

**

Bir de, geçen Cumartesi günü, İstanbul- İstiklal Caddesi'nde, toplumun en şerefsiz ve en pislik kesimlerinin, -anlatabilmek için okuyucudan özür dileyerek ifade etmeliyim- 'erkek ve kadın fahişelerin yapmaya cüret edebildikleri ve adına da 'Onur Yürüyüşü' adını verdikleri; gerçekte ise, onursuzluğun en çukuru bir gösteriden söz edelim.

O gösteri, polis tarafından dağıtıldı. Elbette dağıtılmalıydı.. Ama, o -sözde- 'erkek veya kadın' olan 'fahişelerin, 'cinsî sapıkların gösterilerine bile, 'herkesin sapıklığı tercih etmesine de saygı gösterilmesinden söz edenler yok mu; onlar, o 'onursuzlardan, o 'şerefsizlerden daha üstün bir konumda değildirler.

*

Hele, o gösterilere destek veren, o sapıkların sembolü sayılan rengarenk flamalarından bir elbise diktirip onunla Meclis bahçesinde arz-ı endam eden bir 'kadın' var ki; '28 Şubat 1997 Zorbalığı' günlerindeki başörtüsü direnişlerinde sembol bir isim haline gelmişti.. Şimdiyse, Meclis'te mâlum bir partiden m.vekili..

Onun hakkında hüsn-i zann besleyenler herhalde daha bir acı çekiyorlardır.

*

Bir memlekette namuslu ve şerefliler, en azından şerefsizler kadar cesur ve kararlı olmadıkça, o toplum için kurtuluş yoktur.

.Müslümanların idamından çare arayanlar, yenilgilerini gizlice itiraf ediyorlar!
4 Temmuz 2021 Pazar

Dün ikindi sonrasında, Fatih- Saraçhane'deki İtfaiye Parkı'nda bir protesto gösterisi vardı, yüzlerce ve hatta binlerce katılımlı.. Katılanlar sadece Türkiye'liler değildi; Mısırlı, Suriyeli, Iraklı, İranlı, Bosnalı, Doğu Türkistanlı, Kırımlı Müslümanlar da vardı.. Tanıdığım bir Bosna'lı Müslüman gözyaşlarını tutamıyor ve 'Ben Bosna'da sergilenen o kadar alçaklıklar karşısında asla ağlamamıştım; çünkü kâfirlerin karşısında zayıf görünmemek zorundaydık.. Ama, Mısır'da ve nice Müslüman coğrafyalarında, Müslüman ismi taşıyan ve hatta kendilerinin de Müslüman olduklarını söyleyebilen kadrolar eliyle Müslümanların katliam edilmesi beni mahvediyor..' diyordu.

*

Advertisement: 0:08
Özgür-Der'in tertiplediği bu protesto gösterisinde, Mısır'da 3 Temmuz 2013'de, Mısır'da yapılana ilk serbest seçimler sonucunda Cumhurbaşkanlığı'na seçilen Muhammed Mursî'nin, henüz iktidara gelişinin 11. Ayında, pahalılığı önleyemediği gerekçesiyle, -evet, sadece 11 aylık iktidarda pahalılığı önleyemediği gibi bir tuhaf gerekçeyle ve daha da ilginci-, bizzat Mursî tarafından tayin edilen Savunma Bakanı General A. Fettâh es'Sisî eliyle iktidardan indirilişinin 8. yılı değerlendirildi. Ki, dünyadaki bütün emperyal güçlerin o darbeyi nasıl alkışladıkları ortada..

Ve, bu günlerde İkhwan-ul'Muslîmîn'in önde gelen liderlerinden -başta, darbe günlerinde kızı Esmâ da vurularak katledilen Muhammed Biltâcî olmak üzere-, 12 Müslüman önderin daha idâm edilmesine dair, düzmece mahkeme kararının gerekli şeklî kanunî merhalelerce tasdik edilerek infaz merhalesine gelinmesine karşı da öfkeler dile getirilmeye çalışıldı, bu gösteride..

*

Bu konuşmalar esnasında, bilhassa C. Başkanı Erdoğan'dan da, Mısır'daki bu idam hükümlerinin infaz edilmemesi için, 'pragmatist davranmayıp', uluslararası plânda çaba harcaması bir talep olarak birkaç kez dile getirildi.

*

İşte o noktada durdum..

Hangi pragmatizm gösterilmemeliydi? Ve, idamların önlenmesi için hangi yolla çaba harcanabilirdi?

Şöyle bir düşünelim..

Tayyib Erdoğan, Türkiye'de Başbakan..

'Arab Baharı' denilen, -gerçekte ise, bazı Arap rejimlerinin diktatörce uygulamalarına karşı Tûnus'da başlayıp, Libya, Yemen, Suriye ve Mısır'a da sıçrayan ve en azı çeyrek yüzyıllık, bazıları 42 yılı bulan tepeden inmeci yöntemlerle iktidara gelmiş kişi ve kadrolara karşı, bazı Arap halklarının patlaması şeklinde ortaya çıkan büyük sosyal çalkantılar sonunda Gaddafî'ler, Zeynelâbidin bin Ali'ler, Ali Abdullah Salih'ler, Husnî Mübarek'ler devrilmişler ve Mısır'da yapılan ilk serbest seçimlerle de, Muhammed Mursî Cumhurbaşkanı olmuş.

Onun seçilmesine Erdoğan da elbette sevinmiştir; İslamî hedef ve hassasiyetleri olan her Müslüman gibi..

*

Bu arada, Mursî'nin Savunma Bakanlığı'na getirdiği kişi, 'İslâmî kimliği' olduğundan söz edilen birisidir.. Ankara' ya gelir ve Türkiye Savunma Bakanı ile 1-2 günlük müzakerelerden sonra Erdoğan ile de görüşmek istediğini beyan edince, Tayyib Bey'e haber verilir.

Tayyib Bey kabul eder..

Görüşme esnasında Tayyib Bey'i öyle bir över ki.. 'Bizim yolumuzu aydınlatıyorsun, Müslümanlar sizinle gurur duyuyor..' vs. gibi sözler..

Ve, gittikten üç ay kadar sonra da, darbe yapar!

Siz öyle bir kurnaz ve kan içici kişiye hınç beslemez misiniz? Sadece, Rabia-t-ul'Adeviye Meydanı'nda bir sabah namazı vaktinde 2500 kadar Müslümanı barbarca katleden bir firavun öykünücüsü, darbeci..

Böyle bir kişiye Tayyib Bey nasıl davransındı? Mısır'la Türkiye arasındaki soğukluk oradan başlar. Yoksa, Mısır halkı ile Türkiye halkı arasında bir soğukluk yok.. İki halk da büyük ekseriyetiyle Müslüman ve yüzlerce yıl birlikte yaşamışlar..

Haa, denilebilir ki, 25 kadar Arap rejiminin içinde eli kana bulaşmadan iktidara gelmiş kaç kişi veya kadro vardır ki..

O da, bir ayrı konu..

*

Mursî, halkı tarafından sevilip seçilen bir Müslüman olmanın bedelini, sadece darbeyle indirilerek değil, zindanda can vererek de ödedi. Allah rahmet eyleye..

*

Ve, o kanlı darbe için, bütün emperyal dünya alkışçı olmadı mı?

15 Temmuz 2016'da, Türkiye'de sahnelenmek istenen Darbe Hıyaneti'ne daha ilk anda alkış tutan Amerika'nın BM Baştemsilcisi John Bolton ve Michael Fllyne gibi isimler -ki, ikisi de Trump'ın ilk döneminde de baştâcı idiler- 15 Temmuz'u 'alkışlanacak darbe' diye sevinçle karşılamamışlar mıydı?

Mısır'daki darbe de bütün emperial devletler ve diğer güç odaklarınca, alkışlanarak karşılanmıştı. Ve o darbenin lideri, Erdoğan Türkiye'si ile hesaplaşmak için, yanına Suûdî ve BAE rejimleriyle Yunanistan ve siyonist İsrail'i de alarak, nice oyunlar oynadı..

Son aylarda iki ülke arası irtibatlar yumuşatılmak istendiğinde bile, cinayetlerine ses çıkarılmaması için, iç siyasetine müdahale edilmemesi gibi şartlar ileri sürüyor..

O darbeci, şimdi, hâlâ idamlardan meded umuyor. Demek ki, Müslümanları hâlâ da yenememiş; bu idâmlar onun dolaylı itirafı.. Evet, Mısır Müslümanları hâlâ da öyle diriler ki, öldürülmelerinden başka bir çare bulamıyor, zalimler..

Evet, biz Müslümanlar bir öldürülürüz, bin diriliriz..

Bu son idamları yaptırmamak için, Tayyip Bey'in, hangi uluslararası kamuoyunu harekete geçirebileceği bir daha düşünülmelidir. Emperyal dünyanın malum güç odakları veya Arap rejimleri aracılığıyla mı?

.

Kaatiller konusunda trajik olan, hesab vermeden ölmeleridir''
5 Temmuz 2021 Pazartesi

2000- 2006 arasında Amerikan Savunma Bakanı olan Donald Rumsfeld geçtiğimiz günlerde 88 yaşında öldü.

Yabancı kaynakların haber ve yorumlarına bakarken, '400.000 Kişinin Kaatili Donald Rumsfeld Huzur İçinde Öldü' şeklinde bir başlık dikkatimi çekti.. 'The Daily Beast' isimli bir yayın organından bir yazar, 'Donald Rumsfeld'in ölümüyle ilgili trajik olan tek şey, bunun bir Irak hapishanesinde yaşanmamış olması..' diyordu.

Advertisement: 0:11
Rumsfeld'in Bakanlığı zamanında, 11 Eylûl 2001'de Amerika içinde gerçekleştirilen korkunç saldırıların arkasında Usâme bin Laden'in 'El-Qaide' teşkilatının bulunduğunun düşünüldüğünü ve Afganistan'ın bu yüzden ağır şekilde bombardıman edildiğini hatırlayalım. Sözünü ettiğim yazı sahibi, sadece Afganistan'da ve resmî rakamlara göre, Amerikan ordusunca öldürülen Afganlılarının sayısının 147 bin kişi olduğunu yazıyor.

Yazar ayrıca, Afganistan'da, -Tâlibân rejiminin devrilmesinden sonra-, bir Amerikan Şirketi'nin çalışanı iken, Afganistan Devlet Başkanlığı'na getirilen Hâmid Karzaî'nin, Tâlibân'la Amerika arasında arabuluculuk yapma teklifinin, Rumsfeld tarafından 'Durumun müzakereyle sona ereceğini düşünmüyorum; bu, Amerika için kabul edilemez' diye reddedildiğini de belirtiyor.

Afganistan'da ve Irak'ın işgali sırasında öldürülen sivillerin resmen kabul edilen sayısının 400 bini geçtiğini hatırlatan makale sahibi, ayrıca, 11 Eylûl 2001'de Amerika içinde gerçekleşen korkunç saldırıların arkasında El'Qaide ile Saddam Huseyn arasında bir 'işbirliği olduğu' kanaatiyle, Irak'a yapılan Amerika saldırısı ve işgali sırasında öldürülen sivillerin sayısının kesinlikle eksik olduğunu da vurgulayarak, bu yüzbinlerin ölümlerinin sorumlusunun, o zamanki Amerikan Başkanı Bush ile Başkan Yard. Dick Cheney ve de Rumsfeld olduğunu ifade ediyor.

Ama, özellikle de Rumsfeld.. Çünkü, o, Saddam'la özel ticarî ilişkileri de olan ve Irak konusuna âşina birisi olarak biliniyordu.. Onun için de, 'Irak'ın işgalinin mimarı' olarak da o anılıyordu.

*

Hesab edebiliyor muyuz? Öldürülen bu yüzbinlerin neredeyse, yüzde yüzü Müslüman insanlar..

Benzer bir durumun, farz-ı muhâl, Müslümanlara aid bir güç odağı tarafından ve gayrimüslim halklara karşı uygulandığı sözkonusu olsaydı, dünyada uyandırılan tepki n'olurdu?

Evet, sadece bu bile, emperial güçlerin ne kadar canavarlaşmış bir güç olduklarını göstermeye yeter..

İlginçtir; Afganistan'dan, o toprakları Amerika'ya karşı savunmaya çalışan Müslümanları getirip, Kuba adasının bir köşesinde bulunan ve Amerika'ya aid 'Guantanamo Üssü'nde esir tutulan binlerce insanın, saatlerce ayakta durmaya zorlanması' şeklindeki işkencelerin yanından geçerken, Rumsfeld'in omuz silkip, 'Ben de, günde 8-10 saat ayakta duruyorum.' dediği aktarılıyor.

*

Eylûl-2002'de Saddam Huseyn ile El-Qaide arasında -aslında var olduğu hiç belgelenemeyen- bir 'ittifak'ın kesin delillerine sahip olduğu konusunda Rumsfeld'in ısrar etmesi sonucu, Afganistan'dan sonra Irak da vuruldu ve Baas rejimi devrilip, Saddam idâm edildi. Halbuki, Saddam'ı, İran'a saldırdığı sırada, bütün emperial güçler ve onların müttefikleri onu koruyorlardı.

Hâlâ da yaşananlar ve şimdi kimlerin oynatıldığı ortada..

*

Amerika'nın Rumsfeld'in kararlarıyla, Afganistan ve Irak'ta yaptırdıklarından dolayı ölenlerin sayısının 4 milyon olabileceğini bazı etkili Amerikan siyasetçileri bile sözkonusu etmişler..

Ama, Rumsfeld, yaptıklarından hiçbir zaman sorumlu tutulmadı. Sadece, 'yaptığı her şeyin haklı ve iyi olduğunu' anlattığı hâtıralarını yazdı. Sözkonusu haberin altına yazılan yorumlardan birinde, 'Cehennem tam yerin idi, ateşinle bütünleş..' cümlesi vardı..

Evet, kaatiller konusunda en trajik olan, hesab vermeden ölmeleridir.

*

Bu anlatılanlar, çok uzak bir tarih dönemine aid ve sadece Rumsfeld'a özel değil, emperial güçlerin ortak özelliğidir.

*

Ve bugünlere gelelim..

Amerikan emperyalizminin yeni başkanı Biden'ın, '20 sene yeter artık..' diyerek, Afganistan'dan geri çekilme kararı uygulanmaya başlamış durumda..

Son olarak, Bagram Havaalanı boşaltıldı.. Ve, Cumhurbaşkanı Eşref Ganî yönetimindeki Afganistan hükûmeti boşaltılan yerleri ele geçirme çabasındayken, Tâlibân, ülkenin birçok bölgesinde fiilî otoriteyi ele geçirmiş olarak gözüküyor. Amerika da bu sonucu kabullenmiş gözüküyor..

Hatırlayalım, Afganistan'da, Sovyet Rusya'nın 14 yıla yaklaşan işgaline ve kukla komünist hükûmetlere karşı direnen 'mucahid' teşkilatları, kendi aralarında da liderlik mücadelesine giriştikleri halde, bu durum, komünist işgali tablosunda pek göze çarpmıyordu. Sovyet Rusya güçleri 1990'da çekilince ise, 'mücahid teşkilatları' arasındaki boğuşma, bütün şiddetiyle daha bir ortaya çıkmıştı. Yıllarca süren bu boğuşmanın biteceğine dair bir çıkış yolu bulunamayacağı kanaatiyle, o zamana kadar silâhlı mücadelelere katılmayıp, Pakistan medreselerinde okuyan talebelerden oluşturulan bir 'Tâlibân (Talebeler) Teşkilatı' devreye sokulmuştu, 1995'lerde..

Bu teşkilat, Pakistan Ordusu'nun eğitiminde, Suûdî rejiminin büyük yardımlarıyla ve kısa zamanda 120 kadar Amerikan savaş uçağına sahib bir duruma gelmiş ve Afganistan'a hâkim olmuştu. Ama, 11 Eylûl 2001 Saldırıları'nın bedeli Usâme bin Laden ve ona sahib çıkan Tâlibân'a çıkarılmış ve Tâlibân rejimi çökertilmişti. Anlaşılıyor ki, Afgan halkı, teşkilatlar arası yeni bir 'iç-savaş'ın hortlamasındansa, Tâlibân'ı destekliyor.

.Vah-vahh!' ve ‘Oh olsun!'lar arasında Sivas ve Başbağlar cinayetlerini unutmamak..
7 Temmuz 2021 Çarşamba

'Kılıç, kanın tadını bir kez aldı mı, kırılmadıkça kana doymaz..' denilmiştir.

Ama, karanlıkta kullanılan o kılıç / silâh, nerede ve kimin elindeydi?

Advertisement: 0:09
Bugünler, Sivas'ta 3 Temmuz 1993 günü (yani, 28 yıl evvel) ve, bir tahrikle tezgâhlandığı anlaşılan bir otel yangınında 37 kişinin can vermesiyle neticelenen korkunç cinayet ve o korkunç cinayetten iki gün sonra, 5 Temmuz gecesi de, Erzincan'ın Kemaliye ilçesinin Başbağlarköyünde ve sırf İslâmî hassasiyetleri bilindiği için hedef seçildiği anlaşılan insanların, köy meydanında (PKK tarafından) toplanıp taranmasıyla, 33 kişinin katledilişinin yıldönümü..

*

Bugün 40 yaşın altında olanların pek hatırlamadıkları ve sadece, özellikle bir tarafın acılarının devamlı hatırlatılmasıyla, 'gerici güçlerin işlediği cinayet..' diye devamlı taze tutulan 'Sivas Katliamı ve Madımak Oteli Cinayeti', az-çok bilinir.

Başbağlar ise, hak getire..

*

'Sahi ne olmuştu, Sivas'ta ve Başbağlar'da?' sorusuna cevap vermeden.. Önce, bir durum muhakemesi yapalım..

C. Başkanı Turgut Özal vefat etmiş, Başbakan Süleyman Demirel, Erdal İnönü liderliğindeki SHP (CHP'nin) desteğiyle C. Başkanı seçilmiş; DYP'nin başına da Demirel'in yerine, Tansu Çiller getirilmiş ve ve Çiller'in Başbakanlığı ve İnönü'nün Başbakan Yardımcılığı'nda yeni bir hükûmet oluşturulması çabaları devam ediyor..

Hindistanlı Müslüman bir ailenin çocuğu olan Selman Rushdy'nin yazdığı ve -hiçbir edebî değeri olmadığı halde- sırf, İslâm'a ve Hz. Peygamber (S) ve Peygamber hanımlarına ağır hakaret ve iftiralarla dolu bir sövgü romanı olduğu için, emperyal dünyanın edebiyat çevrelerinde övgü ve ödüllere boğulan 'Satanic Verses' isimli kitabın Müslümanlar arasında meydana getirdiği infial ve hele de İmâm Khomeynî'nin, Rushdy hakkında 'idâm fetvâsı' vermesiyle dünya çapında bir gerilime yol açan hadiseler zinciri üzerinden 4 sene kadar bir zaman geçmekteyken..

Aziz Nesin isimli bir ateist mizah yazarının o romanı Türkçe'ye tercüme ettirip, 1993 yılının ilk aylarında bir gazetede tefrika ettirmeye başlaması.. Ve arkasından da, A. Nesin'in Pîr Sultan Abdal Şenlikleri'ne katılmak üzere Sivas'a geleceğinin açıklanmasıyla, Müslüman halkın, bu kişiyi Sivas'ta istemedikleri yönünde tertip ettikleri dev protesto gösterileri..

Ve gösterilerin sona ermek üzere olduğu saatlerde ise... A. Nesin ve onun çizgisindeki bir takım yazar- çizer veya tiyatrocu takımının kaldığı otelin önünde birkaç yüz protestocu kişinin kaldığı otelde yangın çıkmasıyla, 'fitili ateşlenen fitnenin tezgâhlanması..

*

Müslüman halkın, o alçakça saldırıları protesto etmek hak ve sorumlulukları vardı, tabiatıyla.. Ama, o protestolar saatlerce sürmüş ve bir fiilî saldırı da olmamıştı.

Bu noktada, 'Öyleyse, yangın neyin nesiydi?' denilebilir.

*

Sözün burasında şu bir-kaç tespiti yapalım:

1- Müslüman insan, hatta en muzır, zararlı yılan, çıyan, akrep ve benzeri canlıları öldürmek hakkının olduğunu bilir, ama, onları canlı- canlı ateşe atarak- yakarak öldürmenin çok büyük bir vebal olduğunu bilir. Buna rağmen, böyle bir cinayeti işleyen bir Müslüman varsa, kesinlikle İslâm hukuku tarafından himaye edilemez ve sonucuna katlanır.

2- Kıbrıs Buhranı'nın zirveye tırmandığı sırada, 6-7 Eylûl 1955'de, halk kitlelerinin tahrik edilip İstanbul'da o konuyla ilgisini olup olmadığına bakılmaksızın ve sadece 'Rumların değil; bütün gayrimuslimlerin canları, mâbedleri ve mallarına karşı 2 gün boyunca tezgâhlanan, ancak Örfî İdare- Sıkı Yönetim ilân edilerek durdurulabilen ve bedeli de Türkiye'ye en ağır şekilde ödettirilen büyük karışıklıkların üzerinden 42-43 sene geçtikten ve o suç, 'zaman aşımına uğradıktan sonra, eski bir MİT yetkilisinin, 'MİT'in son 40 yılda yaptığı en büyük operasyon, 6-7 Eylûl 1955 Hadiseleri'ydi..' şeklindeki açıklamasını da bir kenara yazalım.

3- Madımak Oteli'nde yangın çıktığı haberi, o gece, saat 23.00 haberlerinde TRT'de, Başbakan Çiller tarafından yapılan, 'borçlarını ödemekte zorlanan otel sahibinin, sigortası parası almak için yangını kasten çıkardığına dair ilk açıklamanın daha sonra yanlış bilgilendirme diye geri çekilmesi çok mu basit bir iddiaydı?

4- Meydana gelen ölümlerin çoğunun yanma sonucu değil, dumandan boğularak gerçekleştiği belirlenmişti. A. Nesin ise, kendisini kurtaran itfaiye erinin, onu yangın merdiveninden aşağı kaydırırken, bir de arkasına, 'Bütün bunlar senin yüzünden!' diye bir tekme savurmasını, bizzat Nesin'in yazdığı da unutulmamalıdır.

5- O sırada CHP m.vekili de olan Ârif Sağ isimli müzisyenin, 'Aykırı Bağlama' isimli kitabında, o akşam karanlığında, 'damalı gömlekli bir sivil kişinin gelip, karşısında selâm duran bir güvenlik görevlisine bir takım emirler verdikten sonra, 'otelde yangın çıktığı' şeklindeki iddiası üzerinde niçin hiç durulmamıştır?

6- O günlerdeki Sivas Emniyet Müdürü Doğukan Öner'in, Sivas Vali Ahmet Karabilgin'in askerî ve diğer güvenlik tedbirlerini arttırmak yönünde saatlerce hiçbir talepte bulunmadığına dair beyanı çok mu basit bir suçlamadır ki, Erdal İnönü'nün eski özel kalem müdürü olan o Vali hakkında soruşturma izni verilmemişti?

*

Ve, malum cenah için, ölümün, sadece kendilerine yönelik olunca önemli ve amma, Başbağlar'da veya diğer yerlerde olunca, 'Oh olsun!' havasında değerlendirilmesi, bir diğer büyük sosyal faciamız değil midir?

Bu cinayetlerde inancımızın aslî değerleri üzerinde can veren herkesi rahmetle anarak..

.Bir tuhaf ve tehlikeli iddia üzerine..
9 Temmuz 2021 Cuma

Bir kişinin, bir ülkenin en eski partilerden birinin Başkanlığı'ndan, -çirkinliğin de ötesinde utanç verici görüntülerinin ortaya çıkmasından hemen sonra- istifa etmek zorunda kalışı, unutulmamalı..

'Tuzak, kumpas, vs.' denildi, o kişi o çirkin sahnelere sanki zorla sürüklenmiş gibi..

Advertisement: 0:08
Ki, o çirkinliğin içindekilerden birisi de, bir kadın m.vekili idi ve, 'İstifa edecek misiniz?' diye soran habercilere, 'Ben bugüne, dişimle-tırnağımla didinerek geldim, niye istifa etmeliymişim ki..' diye cevaplar vermişti.

O liderin uzaklaştırılmasının taa Amerika'larda hazırlandığı ise, bizzat o partiye destek veren çevrelerde ve medyalarında açık delillerle yazılmış-çizilmişti..

Eğer, o uzaklaştırma konusu, başka bir lider için tertiplenseydi, sanırım, medya aylarca- yıllarca, sona ermek bilmeyen gibi bir malzeme bulmuş olurdu.

O çirkin konunun üzerine gidilmemesi; sadece o cenahın medyasının tonlarca sükût külü dökmesinden değil; bir çok çevrelerin o çirkinliği yazmaktan- anlatmaktan utanç duymasından da dolayı idi.

Bu konuya bu kadarca değindikten sonra, başka bir konuya geçelim..

**

Herhangi bir halk kesimini, 'dışlayıcı' beyanlara malzeme yapmak hıyanettir!

Geçen hafta, eski solcu müzisyenlerden ve siyasetçilerden Zülfü Livaneli, üstelik de, 'Sivas ve Başbağlar cinayetleri'nin 28. Yıldönümü'nde bir beyanat bombası patlattı ve eski bir ünlü lider için, 'Tipik bir Sünnî, sağcı Ankara siyasetçisidir; Alevîleri, Kürtleri ve ezilenleri sevmez! Bunu çok sefer kendisi de söyledi, basında çıktı.' deyiverdi.

Söz konusu kişi, Deniz Baykal idi.

Bu iddia, özellikle şunun için ilginç ve şaşırtıcı idi: Baykal, 1974 yılında kurulan Ecevit- Erbakan ortak hükûmetinde 33 -34 yaşında Enerji ve Tabiî Kaynaklar Bakanı idi. Ve o zamanlar sağcı denilen kesimlerde, Antalya'da 'Tahtacılar' denilen 'Alevî' kesimden birisi olarak niteleniyordu.

İşte o Baykal, şimdi ise.. 'Alevîleri ve de Kürtleri sevmeyen' birisi olarak gösteriliyor!!

Livaneli, ayrıca, 'FETÖ'yü devlete ilk yerleştiren Bülent Ecevit'tir..' demeyi de ihmal etmiyor ve hakezâ, 'Ecevit'in de, İsmet İnönü'nün de, M. Kemâl'in de solla alâkasınının olmadığı'nı söylüyor. M. Kemal, tartışılması hür olmayan bir kişi olduğundan, onu geçelim; ama, solculuğunu, 1965 Seçimleri öncesinde, 'Ortanın solundayız..' diye ilân eden İsmet İnönü, Livaneli'nin bu sözünü işitseydi, ne derdi? Hattâ Ecevit de..

O konu o kadar önemli değil.. Hepsi de, Livaneli ve de KK bey ile aynı kumaştandırlar.

Sadece, 'Müslüman halkı, Sünnî, Alevî, Kürt, Türk, Arap, Laz, Çerkez, Arnavut, Boşnak, Gürcü vs.' diye ve birbirlerine düşürecek şekilde nitelemek habâset ve hıyanet kokmaktadır.

*

Bir-kaç NOT: Önce, 'Sivas-ve Başbağlar cinayetleri'yle ilgili önceki yazım konusunda ulaşan suallere kısa cevaplar:

1- 'Selman Rushdy fetvâsı gerekli miydi?' diye soruyor bir okuyucu ve Hz. Peygamber (S)'in affediciliğini örnek olarak zikrediyor.

Şu kadarını belirteyim ki, bir edebî roman görüntüsü altında, gerçekte ise, İslâm'a karşı, kalem ve edebiyat silâhıyla yapılan bir savaş ilânı olan o 'küfürnâme'de Kâbe, 'en çirkin fiilerin işlendiği bir mekân ve Peygamber hanımları da...'

Sanırım, bu bile yeter.. Değişik bir yöntemle açılan savaşa, -yöntem tartışılsa bile- değişik bir yöntemle mukabelede bulunulmak istenmiş ve o kâfir kişi de, yıllarca gizlenmek zorunda kalmıştır.

Bu vesileyle, Mekke'nin fethinden sonra, Hz. Peygamber (S)', doğrudur ki, 'Kâbe'ye ve (Mekke'nin önde gelen liderlerinden ve o fetih esnasında Müslüman olduğunu açıklayan) Ebu Sufyan'ın evine sığınanlara dokulunmayacağı'nı ilân ederek bir umûmî aff ilân etmiştir; amma, 4 kişi müstesnâ.. Bu 4 kişinin, İslâm ve Kur'an aleyhinde -ve o günün sosyal medyası mahiyetinde olan şiir diliyle-, en alçakça hiciv / yergi şiirlerini yazanlar olduğu bildirilmektedir, kaynaklarda..

*

2- Bir okuyucu, Sivas ve Başbağlar'ın yeterince araştırılmadığından yakınıyor ve '0 zamanki Sivas Valisi ve diğer nice sorumlular henüz de hayatta olduğuna göre, görüşleri sorulmalı değil mi?' diyor. Okuyucum, o zamanki Sivas Belediye Başkanı olan (ve, o yangını söndürmek için canla başla çalıştığı nice görgü şahitleri ve diğer delillerle sabit olan) Temel Karamollaoğlu'nun, yıllarca en ağır şekilde suçlanırken, şimdi laik kesimin gözdesi haline gelmesini sebebini soruyor.

Cevabı, sorusunun içinde..

Evet, 'zaman aşımı' gerçekleşmiş olsa bile, gerçeklerin açığa çıkarılması açısından bir Meclis Araştırması yine de yerinde olur herhalde..

3- Bir okuyucu da, yıllarca iktidarda olunduğu halde, 'bazı konulara, henüz de dokunulamadı.. Darbeciler geliyorlar, sizin 50-60 senede uğraşarak aldığınız mesafeleri bir gecede yok edebiliyorlar. Sonra, millet seçimle, hesap sorsun diye başkalarını işbaşına getiriyor, ama, o darbecilerin izleri silinemiyor..' diyor.

Evet, darbecilere karşı, onlar gibi davranmak da bir yöntemdir; ama, müsait zamanı kollayarak yapılan düzenlemelerle, önceleri hayal edilemeyen bazı mesafelerin alınması da küçümsenecek şeyler değildir, herhalde..

İnşaallah, ihmal edilmiyor, -bazı konuların halli için- müsait zamana bırakılıyordur.

Siyaset, aynı zamanda bir 'zamanlama san'atı'dır da..

Mevcut sosyal yapı içinde, hayırlı işler yapanlara en azından köstek olmamak da, sorumlu bir siyasî tavırdır, herhalde..

*

.Ayaklar yerden kesik olarak, bir dünya nasıl kurulur?
11 Temmuz 2021 Pazar

Fransız mütefekkirlerinden Voltaire 250 sene öncelerde, 'Biz hepimiz savaş meydanlarında zaferler kazanır, barış antlaşmaları imzalar, hükûmetler devirir, hükûmetler kurarız.. Ama, sarayların lüks salonlarında, şen-kahkahalar atarak ve önümüze gelenleri yiyip içerek.. ' diyordu, özetle..

Nicelerimiz de bugün, Voltaire'den 250 sene sonralarda aynı durumda değil mi?

Advertisement: 0:07
Şahsen, kişi veya grupların, veya siyaset sahnesinde olanların eleştirilmesinin faydasına inanırım. Çünkü, eleştirilerin bir kısmı, sırf muhalefet olsun diye veya bir kısmı, konuya vukûfiyet sahibi olunmadan ve kulaktan kapma iddialarla da yapılabilse de, bilgiye dayalı ve samimî niyetle yapılanlar da vardır ve bir eleştiriyi mahiyetine bakmadan, toptan reddetmek, bir takım iddiaları kısmen veya toptan kabul etmek kadar yanlıştır. Yoksa, hepimiz, konuşmaya gelince ,mangalda kül bırakmayız.

Yani, her durumda, belli bir hak ölçüsüne samimiyetle bağlı olarak sahih bilgi sahibi olmak cehdi asıldır. Ama, sadece samimîyet de yetmez ve, elimize 'altın' yerine, 'altın suyu'na batırılıp yaldızlanmış bakır paralar tutuşturulduğunu görürüz.

Ki, bunun nice örneklerini hele de son asırlardaki tarihimizde çoook gördük.

Geçen gün, -şimdi hayatta olmayan- eski bir siyasetçi ve ihtilalci şahsın eski bir videosunu gönderdi, arkadaşlar..

Bu kişi, karıştığı askerî darbe ile nice uluslararası entrikalara âlet olmuş olsa da, nice acılardan sonra ,yürek yangısıyla konuşuyor ve, 'İttihad- Terakki Fırkası, iktidara geldiğinde, 1908'de, Arnavutluk Osmanlı'nındır.. Rûmeli Osmanlı'nındır.. Sınırlarımız Adriyatik Denizi'ndedir. Selanik, Manastır, Kosova, Niş hep bizim elimizdedir.. Kezâ, Libya ve Çad bizim sınırlarımız içindedir.. Afrika'nın ortasına , Ekvator çizgisine dayanmaktadır, sınırımız.. Öte yandan, Arabistan, Suriye- Irak, Yemen ve Hind Okyanusu'na kadar geniiiş bir coğrafya'da hükümfermâ idik.. 10 sene sonra, hepsi gitmiştir.. Anadolu da işgale uğramıştır ve Anadolu da tehlikededir..

İttihad-Terakki liderleri.. Enver Paşa, Tal'ât Paşa, Cemâl Paşa var.. Birçokları bunları çok beğenirler.. Efendim, çok vatanseverdiler, dürüst adamlardı, doğru adamlardı, bilmem ne değillerdi.. Enver Paşa için, 'Bakınız, gitti Türkistan'a gitti, orada şehit oldu..' derler.

Evet ama, koca Osmanlı Devleti'ni yıktıktan sonra neye yarar..

Onlar, komitacıydılar.. Komitacılıkla devlet adamlığı farklı şeylerdir. Bize akıllı, ileriyi gören devlet adamı lâzım.. Milletini tanıyan, tarihini bilen, kudretli devlet adamı lâzım..' diyordu.

Evet, bu sözleri söyleyen de, ilginçtir, komitacılık yöntemlerine başvurarak bir askerî darbeye karışmıştı ama, kısa zaman sonra, bir kısım darbeci arkadaşları tarafından tasfiye edilmişti..

Bazı gerçekleri ondan sonra, görmeye başlamıştı demek ki.. Ama, kendisi de , ömrünün sonuna kadar, İttihad-Terakki'nin A takımından bile olmayan ve B veya C takımından ve de Enver Paşa'nın tercih ettiği Almanya emperyalizmine karşı, İngiliz emperyalizmine bağlanan birisinin gölgesine sığınarak siyaset yapmıştı.

*

Burada, yeri gelmişken, İttihad ve Terakkî'yle ilgili olarak, R. W. Seton-Watson isimli ing. yazarın (The Rise of Nationality in The Balkans, 1917) isimli kitabında '...hareketin asıl beyinleri Yahudi ya da 'Müslüman gözüken Yahudiler' (Dönme'ler) idi.

Selânik'in zengin dönmelerinden ve Yahudiler de, Viyana, Budapeşte, Berlin ve hattâ belki de Paris ve Londra'nın beynelmilel sermayedârlarından/ büyük kapitalistlerinden mâli yardım görmekte idiler.' şeklindeki tespitlerini aktaralım.

*

Bunları niye mi aktarıyorum?

Şimdilerde bir moda.. Liberal ve hattâ hiçbir otoriteyi kabul etmeyen /nihilist, sadece kendi kafalarındaki dünyaya göre bir hayat düzeni tutturarak, ideal bir dünya hayatı adına bir ütopya arkasından giden yeni nesiller var..

Halbuki öyle bir dünya olmayacak, veya olsa bile, emperyal güçler onları kendi hallerine bırakmayacaklar..

Şimdilerde, bir moda..

'Libya'da ne işimiz var? Somali'de ne işimiz var.. Suriye'de, Irak'ta, da , Kafkaslar'da, Gazze'de Afganistan'da, Bosna'da, Ukrayna'da ne işimiz var..

Bu ülke neyimize yetmiyor?'

Güzel, yaldızlı cümleler değil mi..

*

Ama, bu iddialarını bir de şöyle düşünseler..

Oralarda güçlü olunmadığı takdirde, emperyal güçler dünyanın öte tarafından gelip oralarda kendi güçlerine göre bir dünya düzeni daha kurmak isteyeceklerdir..

Daha iki hafta önce, medyada üzerinde pek durulmayan şekliyle Amerikan Başkanı Biden, Amerika'yı ziyaret eden Siyonist İsrail rejiminin C.Başkanı karşısında diz çökerek, 'İsrail o zaman kurulmasaydı bile, onu biz bugün icât ederdik..' dememiş miydi?

*

Zayıf olduğunuz takdirde, o emperyal güçler, haklı olup olmadıklarına bakmadan, bütün Müslüman coğrafyalarına da aç kurtlar gibi saldırıp aynı tuzaklara başvurmayacaklar mıdır ve hattâ Müslüman halkları birbirlerine kırdırmak için çalışmayacak mıdır?

Kendi halkının, inanç değerlerine bağlı ve ancak o şartla insanca yaşanılabileceğinin idrakinde olanların yolunu kesmeye çalışmayalım bari..

Unutmayalım ki, Hak, maddî açıdan da kuvvete dayanmadığı zaman batıl durumuna düşmüş gibi gösterilir; batıl da güçlü olduğu zaman kendisini dünyaya hak olarak sunmak imkânının elde eder.

.

.Unutulmaması gereken sadece Srebrenitsa değil, bütünüyle Bosna'dır!
12 Temmuz 2021 Pazartesi

Dün, Serbrenitsa Katliâmı'nın 26. Yıldönümü idi.

Ne olmuştu, o gün? BM raporlarına göre, Bosnalı Müslüman erkeklerden 8 bin küsur insan, BM sorumlularının 'güvenlikli bölge' ilân ettikleri Serbrenitsa'da BM emrindeki Hollandalı askerlerin göz yumması ile, üstelik de Sırp milislerince, bu Müslümanlara kazdırılan çukurların başında taranmışlar ve katledilmişlerdi.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Dün TRT dahil, bir çok yayın organında Serbrenitsa Katlâmı, özensiz bir nitelemeyle, bir soykırım olarak niteleniyordu. Halbuki, soykırım /genocid, modern ve çağdaş Avrupa'nın ortasında, bütün Bosna'da sergilenmiş ve 250 bine yakın savunmasız, sivil Müslümanın, evet sırf Müslüman oldukları için barbarca katledilmişlerdi.

*

Ama, önce, bütünüyle Yugoslavya'da ne olmuştu?

Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Osmanlı'dan koparılan topraklarda Yugoslavya Krallığı olarak kurulan devletin, İkinci Dünya Savaşı'nda Josef Broz Tito'nun liderliğindeki komünist partizanların eline geçmesi ve 1980'de ölünceye kadar Yugoslavya'ya özgü bir sosyalist rejim kurması ve Sovyet Rusya'ya da teslim olmayışıyla ilginçleşen bu ülke, Tito'dan sonra liderlik zaafı yaşamaya başlamıştı.

Ama, fanatik bir sırb nasyonalisti olan Slobodan Miloşeviç, bu yönetim zaafını gidermek için, tarihî argümanlardan medet umuyordu. Nitekim, Osmanlı Sultanı Murad Hüdavendigar ve oğlu şehzâde Yıldırım Bâyezid'in komutasındaki Müslüman ordularının 1389'da Kosova'da, Sırb, Ulah (Romen) Bulgar ve Arnavut krallarına karşı kazandığı zaferin 600. yıldönümünü 1989'da büyük törenlerle ve Büyük Sırbistan nutuklarıyla kutluyordu..

'Yenilginin kutlaması olur mu?' denilebilir..

Olmaz, ama, onun dayandığı bir tarihî hadise de basit konu değildi. Çünkü, 1389'daki Kosova Savaşı sonunda, yaralı bir Sırp askeri olan Miloş Obiliç, Sultan Murad'ı hançerleyerek 'şehîd' etmişti. Miloşeviç'in 'zafer' diye kutladığı bu idi, aslında.. Halbuki, Sultan Murad'ın 'şehîd' edilmesine rağmen, Osmanlı o topraklarda 500 yıldan fazla bir zaman hükümfermâ olmuştu.

Ve, kendilerini ağır bir yenilgiye uğratan bir Müslüman hükümdarın katledilmiş olması onlar açısından elbette büyük bir zaferdi. (Hatırlayalım ki, 2,5 sene önce, Yeni Zelanda'da bir Cuma namazında iki mescidi tarayarak 52 Müslümanı katleden çağdaş Haçlı askeri edâlı kişinin, silâhlarının üzerine yazdığı isimlerden birisi de, Osmanlı'ya karşı savaşmış Avrupalı Hristiyan savaşçılardan birisi olan işbu Miloş Obiliç idi..)

Ancak, Miloşeviç, Yugoslavya'nın yönetim zaafını sadece bu gibi kitleleri heyecanlandıracağını umduğu siyasetten beklediği sonucu alamamıştı. Bir de, Slav kavimlerinin birliği / Panslavizm siyasetinin 200 yıldır takipçisi olan Rusya, 1990'larda komünist sistemin tamamen çökmesinden sonra, Miloşeviç daha bir güç duruma düşmüştü. Miloşeviç, 'ayrılacak olan eyaletleri cehennem bekliyor, askerî olarak ezileceklerdir..' gibi tehditlerle sonuç elde edeceğini sanıyordu.

Nitekim, 1991'de 6 eyalete dağılmasıyla ortaya çıkan iç savaşta, Yugoslavya Birliği'nin büyük etnik unsuru ve de halkı Ortodoks Hristiyan olan 10 milyonluk Sırbistan, önce 2 ay kadar süren bir askerî harekât ile 1,7 milyonluk küçük Slovenya'yı ezmişti. Ama, Papalık ve AB Birliği çevreleri o saldırıyı bir şekilde durdurmuştu. Çünkü, Slovenya halkı Katolik Hristiyan idi..

Sırp Ordusu ve emrindeki milis güçleri Slovenya'dan sonra, yaklaşık 5 milyon nüfuslu Hırvatistan'a yönelmişti. Özellikle Adriyatik kıyısındaki tarihî Dubrovnik şehri ve civarında aylarca süren kanlı savaşlarda, on binler hayatını kaybetmiş ve yine Papalık devreye girerek, bu savaşı da durdurmuştu.

Slovenya ve Hırvatistan, BM Genel Kurulu tarafından bağımsız devlet olarak kabul edilmişlerdi.

*

Aynı işlem, Aliya İzzet Begoviç liderliğindeki Bosna için de tekrarlanınca, Sırp ordusu ve Sırp milisleri 199l'lerden Bosna şehirlerine de var gücüyle saldırdı. Ama, 5 milyon kadar nüfusu olan Bosna'nın halkı Müslüman idi.. Yani, Arkasında onları destekleyecek bir Vatikan ve Avrupa Birliği yoktu.. Ortodoks Patriği ise, Sırp askerlerini 'İsâ Mesih'in kutsal askerleri..' diye takdis ediyordu..

Fransa Başkanı , -o zamanki Macron denilebilecek- Mitterand, 'Ben Elysée Sarayında olduğum müddetçe Belgrad üzerine tek bir Fransız mermisi bile atılmayacaktır! Avrupa'da bir İslam Devleti ortaya çıkmasına seyirci kalamayız..' diyordu.. Amerikan Savunma Bakanı Warren Christopher ise, 'Amerika açısında, Bosna'da Amerikan nasyonal menfaatlerini ilgilendiren bir durum yoktur..' diyordu..

Bosna da, BM ölçülerine göre bağımsız bir devlet idi ama, Türkiye ve İran hariç, hiç kimse silâh vermiyordu. Ancak, bu ülkeler de silahlarını hava ve deniz yoluyla ve de sadece Hırvatistan havaalanları veya limanları aracılığıyla ulaştırabiliyorlardı. Hırvatistan da, bu iki ülkeden gönderilecek silah ve diğer yardımların yarısını kendisi için alacağını açıkça bildirmişti..

Artık dünya kamuoyunu da rahatsız edecek boyuta varan korkunç soykırım karşısında, 'NATO nerede?' dedirten Amerika, nihayet 1996 yılında DAYTON Antlaşması'nı zorla dayattı ve askerî savaşı durdurdu..

Geriye ise, BM yüksek komiserinin gözetiminde komik bir 'devlet yapısı' ortaya çıkarıldı ki, Müslümanlar Müslüman olarak aslî kimlikleriyle ortaya çıkamasınlar..

Geride ne kaldı?

Aliya İzzet Begoviç gibi mütefekkir, bir direniş eri devlet adamı ve yüzbinlerin perişanlığına rağmen, baş eğmeyen bir Müslüman halkın derin acıları..

Bosna'nın mazlum Müslüman kurbanlarına rahmet dileği ve saygılarla anarak..

.Darbe hıyanetlerine karşı devamlı teyakkuz halinde olmak.. Ve de Afganistan konusu..
14 Temmuz 2021 Çarşamba

Osmanlı'nın yıkılışını, Müslüman coğrafyalarının parça-parça edilip her parçanın başına, emperyal güçlerce bir kuklanın dikildiğini görmüş bir kalp adamı olan Mehmet Âkif merhum, 'Allah bu millete, bir daha İstiklâl Marşı yazdırmasın..' demişti, 100 yıl önce.

Advertisement: 0:07
Böyle bir felaketli manzara karşısında Allah'a güvenip, onca yoksulluk içinde cephelere koşan Müslüman halkın verdiği mücadelelere nasıl minnet ve şükran duygularıyla bakılmaz?

Müslüman bir halk, aslî hayat değerlerine göre, üzerinde hür olarak yaşamak için, gerektiğinde ölmeyi göze alabileceği bir toprak parçasına sahip olması gerektiğinin de idraki içinde o mücadelelere atılmıştı.

Ama, Müslüman halk, verdiği o mücadelelerin ve yaptığı fedakarlıkların İttihad-Terakki kalıntısı örgütlü kadrolarınca nasıl çalındığını ve kimlerin nasıl bir 'toplum mühendisliğine soyunduklarını ve emperyal güçlerin emellerine hizmet ettiklerini, bir askerî zaferden sonra gelen hüsran içinde görmüşlerdi. Müslüman halkımız, merhûm Necip Fâzıl'ın deyimiyle, 'Öyle bir hayata çatık ki, hayata kurmuş pusu..' diyordu, lisan-ı hâl ile.. O hıyanetleri işleyen kadroların tepeden inmeci, tahakkümcü yöntemlerini, bir asırdır nasıl sürdürdüklerini tekrara gerek yok..

Halbuki, geçmişteki askerî hayatlarında çok üstün hizmetler yapmış olanlar bile, gerçek kahramanlar kendilerini millete dayatmazlar. Belki, halk, öyle kahramanları kendi iradesiyle çağırır başına..

Nitekim, Müslüman halkımız, yaşadığı bunca acı tecrübelerden sonra kendi içinden ve kendi aslî değerlerine bağlı insanlar da eliyle idare edilmek arzusunu, eline geçen her fırsatta ortaya koymuştur ve koymaktadır.

*

Bunları, yarın, 15 Temmuz Darbe Hıyaneti'nin 5. Yıldönümü olduğu için hatırlatıyoruz.

5 sene önce, USA ve AB adresli emperyal güçlerin yol göstermesi ve bir takım inanç motifleriyle sarmalanmış halk kesimleriyle iç-içe, bir hıyanete âlet olan 'asker-sivil güç odaklarının, milletin silâhlarını, daha önceki darbelerde bile görülmeyen bir alçaklık ve hıyanetle halkımıza çevrilmesi; ezân sesleri arasında ve 'Halkına güvenen ve halkın güvendiği bir lider' denklemiyle, etkisiz hâle getirilmişti. O alçakça oyunun yine aynı emperyal odaklarca teşvik edileceği de unutulmamalıdır. Keza, 'Bu darbe ancak alkışlanabilir, laiklik tehlikeye düşüyordu. Ülke İslâm Devleti'ne gidiyordu. Erdoğan Amerika'nın dostu değildi..' diyenlerin Amerikalı hangi üst dereceli yöneticiler oldukları ve AB çevrelerinin de o darbenin kırılmasından nasıl kahırlandığı da unutulmamalı..

Ama, özellikle son 1,5 senedir yaşanan dünya çapındaki büyük salgının, bütün dünyada ortaya çıkardığı sosyo-ekonomik rahatsızlık ve sarsıntıları, birçok ülkeye göre, daha az kayıpla kapatmış olsa bile; ülkemizde geniş kitleleri, Müslüman halkımızı ümitsiz hale getirmeye çalışanların, çabalarını daha bir artırdıkları da unutulmamalıdır.

*

*Afganistan konusu giderek daha bir çetrefilli hâle geliyor gibi..

Amerika bugünlerde Afganistan'dan çekilirken; orada -Ecevit'in Başbakanlığı zamanından beri, 20 yıldır-, 'muharip olmamak' (savaş gücü rolü üstlenmemek) ve 'sadece, şehirlerin inzibatını sağlamak' şartıyla bulunan 2 bine yakın Türkiye askerî güçlerinin bu uzun süre boyunca, direkt olarak hedef alınmayışı, elbette dikkat çekicidir.

*

Evet, Türkiye Hükûmeti, o zaman, orada Amerika'nın isteğine uygun olarak bulunmuştu, ama, Afgan halkı, genelde, 'Bunca çok uluslu askerler arasında sadece Türkiye'den Müslüman askerler var' diye değerlendiriyordu durumu..

TSK güçleri şehirlerde düzeni sağlıyor ve halk onlarla selamlaşıyor, sohbet ediyor ve bağırlarına basıyordu. Ama öteki ülkelerin askerleri şehirlerde dolaşamıyorlardı.

*

1996-2001 arasında Afganistan'a hâkim olan Talibân'ın, Amerika çekilmesi hızlandıkça daha da güçlendiği söyleniyor ki, bu doğru da olabilir.

Afganistan'da 1978'deki Sovyet işgaliyle başlayan yıllardan beri, savaşlarda ve sonu gelmeyen bombalı saldırılarda, sadece resmî kişi ve güvenlik güçlerinin değil, çocuk ve kadınlar da dahil, sıradan halktan, yüzlerce sivil insanın da can vermesi karşısında, Talibân'ın yayınladığı bildirilerde, bu bombalı saldırıları üstlenmese bile, suçladığına dair bir beyanı da görülmemesi ilginçtir.

Afgan resmî güçlerine ve sivil halka vahşice yapılan saldırılara sessiz kalan bir teşkilatın, 'yabancı' sayılan bütün güçler gibi Türkiye'ye de bir 'yabancı güç' olarak bakacağı açıktır.

Bu yüzdendir ki, Amerikan Başkanı Biden, Kabil Havaalanı'nın güvenliğinin Türkiye'ye verilmesinin düşünüldüğüne dair görüşlerine, Başkan Erdoğan, temkinli yaklaşmış ve Talibân üzerindeki etkinliği bilinen Pakistan'la birlikte üstlenme ihtimalini söz konusu etmişti.

Geçenlerde Talibân liderlerinden birisi, 'Türkiye mükemmel bir ülke..' diye bir beyanda bulunmuştu. Ama, ilk lider Molla Muhammed Ömer'in öldürülmesinden sonra, bu örgütün resmî liderinin fiilen kim olduğu açıklanmıyor.

Böyleyken, Talibân liderliğinin dün yaptığı ve 'yabancı askerlerin geri çekilmesi ardından, Türkiye'nin Afganistan'daki bazı birliklerin Kabil'in Havaalanı'nı korumak ve işletmek planları, 'sonuçları' konusunda, 'Afganistan İslâm Emirliği bu ayıp kararı kınıyor. Türkiye yetkilileri ülkemizin işgalinin devamı konusundaki kararlarını gözden geçirmezlerse, onlara karşı tavır alınacak, sonuçlarının sorumluluğu da onların olacaktır' şeklindeki tehdit ifadelerinin kenarından teğet geçilemez.

Afganistan'ın nice büyük güç odaklarına uzun vâde de bir bataklığa dönüştüğü unutulmamalıdır.

.Kılcal damarlara kadar sızan hıyanete; kılcal damarlardan sergilenen şuûrlu direniş..
16 Temmuz 2021 Cuma

Ülkemizde 15 Temmuz 2016'da yaşanan büyük hıyanet, söndürülmesinin, 5. yıl dönümünde dün çeşitli törenler ve toplantılarla anıldı.

Advertisement: 0:10
Bu münasebetle, İstanbul Üni'nin Prof. Fuad Sezgin Konferans Salonu'nda 2. No.lu İstanbul Barosu'nca tertiplenen bir sempozyum vardı. Bu toplantıda, 2. No.lu Baro'nun başkanı Av. Yâsin Şamlı ve Adalet Bakanı Abdulhamîd Gül'den sonra, 1960'dan beri yaşanan darbeler, kanunî ve hukukî açıdan ele alındı, hukukçularca.. 27 Mayıs 1960, 12 Mart 1971, 12 Eylûl 1980, 28 Şubat 1997 askerî darbelerini unutanları veya bilmeyenleri hayrete düşürecek örnekler sunuldu. (Aslında hele de son 300 yıl boyunca yaşadığımız darbeler de ele alınsaydı, daha faydalı olurdu, herhalde..)

Nitekim, Osmanlı'nın son 300 senesinde bazen, Yeniçeri (Ordu/ Seyfiye) ve İlmiye (ulemâ) sınıfıyla işbirliği yapıp, siyasî iktidara ve Padişah'a; bazen, Padişah ve Yeniçeri birlikte olup ilmiyyeye ve bazen da padişah ve ilmiyye birlikte hareket edip, Seyfiyye'ye karşı, -Yeniçeri Ocağı'nın kanlı şekilde bertaraf edilmesi- gibi nice darbeler yaşadık. (Halk ise, bu denklemlerde yoktu. Halk, itaat eder, vergi verir ve askere giderdi..)

*

Bugün 15 Temmuz darbe hıyanetinin, geçmişteki darbelerden tamamen farklı bir temele dayanmak istemesinin görülmesi gerekiyor..

Bunun için, şu birkaç noktayı gözden ırak tutmamak gerek..

1- Müslüman halkın inanç dünyasına ait ıstılahlarla / terimlerle ve 'sosyal bünyenin kılcal damarlarına sızılmasını taa baştan metod olarak benimseyen ve benimseten bir hareket söz konusudur, 15 Temmuz hıyanetinde..

2- Askerî darbe peşinde olanlar, geçmişte hep, geniş halk kitleleri içinden destek göremedikleri için, başarı konusunda yine ümitli değildiler. F. G. Hareketi, 'askerî darbecileri, Erdoğan hareketini bertaraf edebilmenin ancak halkın inanç hassasiyetini kullanmakla gerçekleşeceğine inandırdılar.

3- 1960'dan beri yaşanan askerî darbelerin her birisi, 'Ordunun iç yapısındaki emir-komuta dışına çıkılarak tezgâhlanan -27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi hariç- ordu içindeki hiyerarşi çerçevesinde hazırlandığı halde, bu darbe hıyanetine katılan asker kesimi, ilk kez, asker olmayan, sivil bir üst otoritenin emrindeydi.

4- Kendisini hattâ 'Kâinat İmamı' olarak gören bir kişinin de arkasında, bir üst akıl'ın bulunduğu kendisini hissettiriyordu.

Bu üst aklın ise, Atlantik'in öte yakasında toplandığı o kadar açıktı ki, hareketin ilk saatlerinde, Türkiye'de saat henüz 23.30 sıralarında iken, B. Amerika'nın o zamanki BM. Baştemsilcisi (ve daha sonra Trump'ın Ulusal Güvenlik Başdanışmanı da olan) John Bolton'un, Amerikan FOX TV. kanalında, 'Türkiye'de bir askerî hareketlilik var, askerler galip gelirse, laiklik güçlenir; Erdoğan galip gelirse, laiklik zayıflar. Erdoğan devrilirse, onun için gözyaşı dökmem.. Çünkü o, Türkiye'yi İslâm Devleti'ne götürüyor ve Amerika'nın dostu değil..' diyordu. Kezâ, (daha sonraları, Trump'ın en yakın çalışma arkadaşlarından olan) General Michael Flynn de, 'Laikliği kurtarmak için yapılıyor. Bu darbe alkışlanır..' diye seviniyordu.

Dahası, başarısız olduklarını anlayan yüzlerce darbeci subay ve darbenin sivil unsurlarının Yunanistan'a sığınması ve iade edilmemesi; kezâ, NATO'daki yüzlerce subay ve diplomatın, başta Almanya olmak üzere, AB ülkelerine iltica edip, iade edilmemeleri de çok şeyi anlatıyordu.

1,5 sene öncelerde ise, -Obama zamanındaki Amerikan Başkan Yardımcısı ve şimdiki Amerikan Başkanı- Joe Biden, bir Amerikan TV. kanalında açıkça, Erdoğan'ın bertaraf edilmesi için, Türkiye içindeki ve dışındaki muhalif güçlerle işbirliği yapılacağını ifade ediyordu. Bütün bunlar da, bu 15 Temmuz Darbe Hıyaneti'nin sadece bir darbe değil, bir 'dış güçler ve onların içerdeki kuklaları' aracılığıyla girişilmiş bir 'işgal hareketi' olduğunu ortaya koyuyordu.

Kezâ, 2005-2009 arasında B. Amerika Dışişleri Bakanlığı'nı üstlenen Condolezza Rice da, Ortadoğu ve Afrika'da 22 ülkenin sınırlarının değiştirileceği'nden söz etmişti. İki hafta önce, Amerikan Başkanı Biden'ın, İsrail rejimi C. Başkanı'na hitaben, 'İsrail kurulmamış olsaydı, onu biz icât ederdik..' dediği de bilhassa hatırlanmalıdır.

*

Bütün bunlar, sıradan bir iç darbe karşısında olmadığımızı gösteriyor. 15 Temmuz 2016 üzerinden 5 yıl geçtiği halde, hâlâ tutuklama ve tasfiyelerin devam etmesi bu yüzden..

Evet, üzerinde iyi çalışılmış bir hayır ve hizmet hareketi görünümüyle, toplumun kılcal damarlarına sızılmıştı. Çalınmış imtihan sorularıyla 20-30 yıl öncesinden beri devlet kadrolarına haksız ve kanundışı olarak girip yerleşmiş bir hıyanetle karşılaşmıştık.

Şimdi, bu tasfiyeler yapılsa bile, 2023'de yapılacak seçimlerde, nasıl bir muhalefetin bundan faydalanacağı anlaşılıyor. Nitekim, yurt dışında da, bu darbenin üzerine şüpheler celp edecek mahiyette, yoğun propaganda yayınları ve siyasetler geliştirilmeye çalışıldığı da görülüyor.

Her şeye rağmen.. Müslüman halkımız da, kılcal damarlarına kadar nöbette ve uyanık beklemektedir. Bizim kılcal damarlarımız, Müslüman toplumu harekete geçiren 'ezânnlardır; 'ezânlardaki davetlerdir. Atlantik ötesindeki üst akıl ve kuklasının 'kılcal damarlara sızarak harekete geçireceklerini' şeytanî güç odaklarına ve planlarına karşı; evet, Müslüman halkımız da, bütün kılcal damarlarına kadar yansıyan bir teyakkuz ve şuûr ile nöbettedir; kulaklarımız 'ezânlardadır, her daim; İnşaallah..

..

.Siyonist Yahudi iki ünlü stratejistin Müslümanlara yakınlaşma çabalarını nasıl okumalı?
18 Temmuz 2021 Pazar

Avram Noam Comsky, 1928'de Philadelphia'da doğan bir 'eşkinaz yahudisi'.. Gençlik yıllarında 'Siyonist gençlik hareketi'nin önde gelen isimlerindendi. Sonraları Amerikan dış politikasına eleştiriler getirirken, İsrail'i de bazen eleştirdiği olmuştur. Ama, Siyonist İsrail rejiminin özellikle Ortadoğu'daki uzun vâdeli plânlarına paralel şekilde, bölgedeki halkların ve rejimlerin meselelerine bakış açısını da İsrail aleyhine olmayacak izahlarla anlatmakta epeyce dikkatli olduğu biliniyor. 'Al Jazeera' (El'Cezire) ekranlarında, (2 Şubat 2016 günü) yani 5,5 yıl önce Mehdi Hasan'ın sorularına verdiği cevaplar bunun en çarpıcı örneğiydi..

Advertisement: 0:09
Bu cümleden olmak üzere, özellikle, Irak, Suriye'de ve Türkiye'deki Kürt etnisitesine mensub halkların ayrı bir devletinin olmasını, kendi varlığı için gerekli gören İsrail siyasetine ve İsrail'in o yöndeki planlarını destekleyen Amerikan siyasetlerine destek veren ve, 'Ben mutlak bir pasifist değilim. Kimi zaman askerî güç, savunma açısından meşrûdur..' diyen Comsky'nin, bu gibi konularda Erdoğan Türkiye'sine nasıl bir husûmet ve kin duygusu içinde olduğu biliniyor. PKK'nin bir kısım terör eylemleri yaptığını kabul etse de, -Ezidîler'i PKK'nın kurtaracağını ileri sürerek-, Türkiye'nin PKK aleyhine askerî operasyonlarını ağır şekilde suçlayan Comsky'nin, "Putin liderliğindeki Rusya'nın acımasız Suriye hükümetini desteklemesi yanlış olabilir, ama bu emperyalizm değildir.. (...) ABD, Suûdî Arabistan'ı desteklediğinde bu da emperyalizm değildir. Acımasız ve katı bir hükümeti destekliyor olsa bile... ABD, İsrail'i desteklediğinde bu emperyalizm değildir. İsrail zulüm yapıyor olsa bile... Rusya, Şam'ı desteklediğinde bu emperyalizm değildir.' gibi -herkesi kör yerine koyarak- işine geldiğince yaptığı tarif ve yorumlar da ilginç idi.

Son zamanlarda ise, bu kişinin İslâm ve Müslümanlar konusunda daha yumuşak bir dil kullanması ve hattâ Hristiyan dünyasının Müslüman dünyasına karşı son bin yıldır sergilediği düşmanlıkları eleştirmeye başlaması dikkat çekici değil mi?

Evet, bu kişi, şimdi, son yıllarda kapitalist -Hristiyan dünyasında tırmanan İslamofobia'nın, 'İslâm korkusu'nun sebeplerini Haçlı Seferleri döneminde aramak gerektiğini belirtiyor ve bu konuda tarihçi William Polk'un, 'Haçlı Seferleri ve Cihad: 1000 Yıllık Savaş' adlı kitabını kaynak göstererek, "Bu kitap Batı'nın İslâm korkusu hakkında iyi bir geçmiş bilgisi verir. Üstüne üstlük Avrupa inanılmaz ırkçıdır. Bu belirgin artışa neden olan şeyin ne olduğunu bulmak için, o dönemde meydana gelen hadiselere bakmak gerekir. İslamofobi'nin çözümü için, önce İslamofobi'yi anlamak gerekiyor.' diyor.

*

Bu konuda, bir diğer isim, Daniel Pipes.. Bu kişi, Siyonist Yahudi hareketinin savunulması konusunda yaptığı en katı yorumlarla bilinen birisi ve Amerika'da yayınlanan Middle East Quarterly'nin 2021 Kış ve Bahar sayısında yayınlanan, 'Dinsiz Sarazenler Yıkımla Tehdit ediyorlar: İslâm'a ve Müslümanlığa Yönelik Modern öncesi Hristiyanlık tepkileri' başlığı altında iki uzun makale yayınladı.

Siyonist İsrail'in en tâvizsiz savunucusu olan bu kişinin, daha önce , İslam ve Müslümanlar konusunda yazdıkları hatırlanacak olursa, bu son makalelerinde Müslümanları adeta korumak istercesine bir yaklaşım sergilemesini nasıl okumalı? Onun bu makaleleri üzerinde, bir başka yazıda etraflıca durmak da fayda olabilir.

Biz şimdilik şu kadarını belirtelim ki, Pipes, İslâm konusunda Hristiyan dünyasının nasıl kesin hükümlere dayandığının 14 asır öncelerden bugüne kadar, Hristiyan kaynaklarından yığınla ilginç görüşleri derlemiş..

Söz gelimi, Hristiyanların Ortaçağlar boyunca, İslâm'a bakışının, 'sadece sahte bir din değil, aynı zamanda Hristiyan mesajının çarpıtan bir cereyan' olarak nitelendiğini, milâdî- 750'lerde ölmüş olan St. John the Damasscene'den aktarmakta ve İslam konusundaki yanıltıcı görüşlerin 'standart Avrupa repertuarının bir parçası haline geldiğini' ve hattâ, geçen yüzyılda bazı ünlü yazarların İslâm'ı 'putperestlik' olarak nitelediklerini, Oxford Dictionary'deki tariflerden örneklerle açıklamaktadır.

1699- Karlofça Antlaşması'ndan sonra Osmanlı Devleti karşısında üstünlük sağlamaya başlayan Avrupa emperyalizminin, İslâm'ı Hristiyan halklara korkunç bir hayat tarzı ve Hristiyanların baş belâsı olarak nitelemelerinden örnekler veren yazar,

İngiliz emperyalizminin Hindistan'daki yöneticilerinden ve İslâm konusundaki araştırmalarıyla da bilinen Sir William Muir'in, 1854 yılında, görüşlerini, 'İslâm, Hristiyanlığın açık ve zorlu rakibidir..' diye belirttiğini de aktarıyor.

*

Bu iki Siyonist Yahudi stratejistinin son zamanlarda Müslümanlara karşı Hristiyanların tarih boyunca bakışlarının fanatikliğini anlatmalarının sebebi ne olsa gerek?

Elbette, Hristiyan toplumlarda giderek artan- yükselen anti-semitik (Yahudi düşmanı) söylem ve eylemlerden duyulan endişe ve hattâ, Amerika'da bile bazı kişilerin sırf Yahudi oldukları için fizikî saldırılara uğramasının da bunda payı olabilir. Yani, bu durumda müttefikler arama ihtiyacı..

Bu hususta Hristiyan dünyası Yahudileri ezip geçerken, Müslüman dünyasının Yahudilere nasıl kucak açtığını tekrara gerek bile yok.. Ki, Müslümanlar öyle bir zulme uğramaları durumunda, Yahudiler üzerine yine 'koruma kanadı' açacaklardır.

Ama acaba sadece bu mu?

Yoksa, son zamanlarda Arap ülkelerindeki bazı rejimlerle Siyonist İsrail arasındaki diplomatik ilişkilerin tesisinden endişeye kapılan Müslüman halkları rahatlatmak için bir 'şirinlik muskası' göstermek taktiği midir?

Bu konular üzerinde daha fazla durulabilir.

*

.Hepisinden eyice, bir gönüle girmektir..'
19 Temmuz 2021 Pazartesi

Anadolu'nun iç aydınlığı Yûnus 800 sene öncelerde, 'gönül'ü, (o zamanki Türkçey'le Çalab dediği) 'Allah'ın 'insan bedenindeki tahtı, makamı' olarak görür ve 'Gönül Çalab'ın tahtı.. / Çalab, gönüle baktı.. /İki cihan bedbahttı, / Kim gönül yıkar ise..' der ve devam eder:

Advertisement: 0:09
'Yûnus der ki, ey hoca!/ İstersen var, bin Hacc'a,/ Hepisinden eyice, / Bir gönüle girmekdir..'

'Bir kez gönül yıktın ise, bu kıldığın namaz değil, / Yetmiş iki millet dahî, elin-yüzün yumaz (yıkamaz) değil..'

*

Yûnus'da da, (hani Âkif, 'tasannû bilmem..' der ya, işte o mânâda) belâgatli söz söylemek san'at ve hüneri- marifeti yoktur. O, sözünü Anadolu insanının tok sözlü edâsıyla söyler.

'Ey, dünyaya aldanan! Hayr ile ihsan, kani (hani) ?

Unuttun bu ahreti, şefaat -iman, kani?

İbrahîm Halîl geldi, Kâbe'ye bünyad urdu (Kâbe'yi binâ etti..)

Oğluna bıçak çaldı, İsmail kurban, kani?

Şeddâd bir uçmak (cennet) yaptı, Nemrud göğe ok attı..

Kaarun'u da yer yuttu, Nuşrevân Âdil, kani?

Kim ki istedi buldu, kulluğu temam oldu,

Ki, Mısr'a sultan oldu, Yûsuf-u Ken'ân, kani?

*

Ve sonra da, Yûnus', 'Gelin tanışık olalum, işi âsan kılalum, /Sevelim-sevilelim, dünya kimseye kalmaz..' deyiverir.

*

Evet, Yûnus, insana ve dünyaya nasıl bakmamız gerektiğini anlatıyor, bu mısralarıyla.. (Elbette, Yûnus'un mısraında geçen, 'İsmail'e bıçak çalınması' söz konusu değildi. Belki, orada, 'emr-i ilâhî'nin yerine getirilmesine karşılık, bir nimetin gönderilişinin ve böylece, dünyevî planda en sevdiklerimizi gerektiğinde Allah'ın dini uğrunda fedâ etmeye hazır olmamızın sembolik bir ifadesi vardır.)

*

'Haqq bir gönül verdi bana.. Ha demeden, hayrân olur..

Bir dem gelür şâd olur, bir dem gelür giryân olur (ağlar).

Bir dem varır mescîdlere, yüz sürer anda (orada) yerlere,

Bir dem varır Deyr'e (Kilise'ye) girer, İncil okur, ruhbân olur..

Bir dem sanasın kuş gibi, şol zemherî (kışın en soğuk zamanı) olmuş gibi,

Bir dem beşaretten doğar, /Hoş bağ u bustân olur..'

*

Yûnus, budur.

'Yetmişiki millete bir göz ile bakmayan; Halk'a müderris (hoca bile) olsa; Hakikat'e âsi'dir..' der..

Yûnus, bu arada kendilerini halktan üstün gören kesimlerine de laf dokundurmadan edemez ve,

'Gitti beyler mürüvveti, binmişler birer atı,

Yediği yoğsul eti, içdiği kan olusar..' der.

Yûnus, tabiatiyle, dindarlık taslayıp ellerine fırsat geçince, dünyevî ve fâni olan herşeye düşkünlükleri doymak bilmeyen ve haram yiyenlere de dokundurur:

'Ben dervişim diyenler..Haramı yemiyenler.. Haramın yenmediği, ele geçinceye imiş.. (Yani, ele geçmediğinden..)

*

(Yûnus, sözlerini yanlış yerlere çekebilecek olanların ortaya çıkacağını tahmin ederek, kendisine ikazı, yine kendisi yapar ve 'Derviş Yûnus, sen bu sözü eğri söyleme.. Seni siga'ya, (hesaba) çeken bir Molla Qaasım gelür..' der. (Ki, Molla Qaasım'lar da hiç eksilmez.)

*

Yarın, Kurban Bayramı'nın ilk günü olarak hesap ediliyor.

Aslında, bu münasebetle, sadece 'kurban'ın, bütün ibadetlerin de temelinde var olan kutlu mânâdan bahsetmekti niyetim.. Ama, Yûnus'un bir mısraı düşünce yâdıma, diğerleri de sökün etti..

*

Bu münasebetle bir daha hatırlanmalı ki, Hz. Âdem'den itibaren, 'insan' nesline öğretilmiş bütün ibadetler, insanın hürriyetini, insan olmak kerametini koruyabilmesi ve Yaratıcısından, Hâlık'ından başkasına, hiçbir yaratılana kul olmamasını öğretme hedefine yöneliktir. Ama, 'insanın zaafları, cehaleti, ihtirasları veya Şeytan'ın 'iğvâ'ları yüzünden, ilahî emirlerin çarpıtıldığı, nice batıl yolların böyle ortaya çıktığı da bir vakıadır.

İlk insan ve Peygamber'den bugüne, Allah'u Teâlâ'nın Peygamberleri eliyle gönderdiği dinlerin hepsinin de aslının, özünün 'İslâm' olduğunu bir daha hatırlayalım.

Bu cümleden olmak üzere, 'kurban' ibadetini yerine getirmekle, aslında 'gurbe-t-en lillah' (Allah'a, Allah'ın emirlerine yakınlaşmak niyetiyle) ve bizi Allah'tan uzaklaştıran her şeyden el çektiğimizi izhar etmek için yaptığımızın şuûr ve idrakini kendimize bir daha hatırlatmış oluyoruz.

Çok ileri yaşta kendisine verilen oğlu İsmail'in muhabbetiyle dopdolu olan Hz. İbrahîm'in kalbinin, Allah inancı ve sevgisinden uzaklaştıran her şeyden temizlenmesi için, 'İsmail'ini kurban et!' emrinin gelmesinin sembolik bir ifadesi olan Kurban ve Hacc ibadetlerinin ve Hz. İbrahîm'in 'Putkıranların Pîri' olarak anılmasının hikmetini ve 'kendi İsmaillerimiz'e olan ve hattâ bazen tutku haline dönüşen sevgilerimizin sınırlarını, derin bir tefekkürle idrak etmek zorundayız.

'Muslim /Müslüman' terimi, 'Allah'a teslim olan' demek olduğuna göre, din kardeşlerime, bu kutlu ibadetlerin bereketine, hepimizin ermesi niyazıyla, tebriklerimi sunuyorum.

*

.Bayram sabahlarından yansımalar...
21 Temmuz 2021 Çarşamba

Dün sabah, Bayram Namazı için Ayasofya'ya gitmeyi düşünüyordum, ama, kamu araçları saat 06.00'da trafiğe çıktıklarından, bayram namazlarında bu sıkıntı her zaman yaşanıyor. Bazı spor karşılaşmaları için bile bu saatler değiştirilebilirken, geniş halk kitlelerinin ihtiyaçlarına göre düzenlemeler yapılmaması tuhaf değil mi?

Advertisement: 0:09
Ayasofya'ya yetişmek mümkün olmayınca, Süleymaniye'ye yöneldim..

*

Dün sabahı anlatmadan önce 100 yıl gerilere gidelim.

'Süleymaniye'de Bayram Sabahı' deyince aklıma hemen, Yahyâ Kemâl'in bu isimdeki şiiri ile, 'Atiq- Valde'den İnen Sokakta..' isimli şiirinde, şairin, 'Ramazan Maneviyeti'ni ve kendisinin oruçsuz oluşunu en samimî duygularla anlatışı gelir. (Bu vesileyle ifade edelim ki, Yahyâ Kemâl, yaşayış tarzıyla Müslümanların hayat tarzının uzağındadır, ama, duygu ve tefekkür dünyasında bazen öyle şiirleri veya düzyazıları vardır ki, 'Bizim inanç, düşünce ve duygu dünyamız ancak bu kadar güzel anlatılır..' dedirtir.)

Yahyâ Kemâl'in nesirlerinden 'Ezansız Semtler' yazısını da anmamak olmaz. Yahyâ Kemâl, o ilginç yazısını Osmanlı'nın son demlerinde, 1922'de yazmıştır.

Yahyâ Kemâl, şöyle anlatmaktadır:

'(...)Dört sene evvel Büyükada'da oturuyordum, bayramda bayram namazına gitmeye niyetlendim, fakat frenk hayatının gecesinden Müslüman sabahına ve sabah namazına kalkılır mı?

Sabah erkenden uyanamamak korkusu ile o gece hiç uyumadım.

Vakit gelince abdest aldım, Büyükada'nın mahalle içindeki sâkit (sessiz) yollarından kendi başıma câmie doğru gittim. Vaiz kürsüde vaaz ediyordu. Ben kapıdan girince bütün cemaatin gözleri bana çevrildi. Beni, daha doğrusu bizim nesilden birini, camide gördüklerine şaşıyorlardı. Orada o saatte toplanan Ümmet-i Muhammed, içine bir yabancının geldiğini zannediyordu.

Ben içim hüzünle dolu, yavaş yavaş gittim. Vaazı diz çöküp dinleyen iki hamalın arasına oturdum.

Kardeşlerim Müslümanlar, bütün cemaatin arasında yalnız benim vücûdumu (varlığımı) hissediyorlardı. Ben de onların nazarlarını hissediyordum. Vaazdan sonra namazda ve hutbede onların içine karışıp, Muhammed sesi kulağıma geldiği zaman gözlerim yaşla doldu. Onlarla kendimi yek-dil, yek-vücûd olarak gördüm.

O sabah, o Müslümanlığa az âşinâ Büyükada'nın o küçücük câmi' içinde, o şafakta, aynı milletin ruhlu bir cemaati idik.

(...) Biz ki, minâreler ve ağaçlar arasında ezân seslerini işiterek büyüdük. O mübârek muhitten çok sonra ayrıldık. Biz böyle bir sabah namazında 'anne millet'e dönebiliriz. Fakat minâresiz ve ezânsız semtlerde doğan, frenk terbiyesiyle yetişen Türk çocukları dönecekleri yeri hatırlamayacaklar!'

Evet, bu satırlardan, sadece Yahyâ Kemâl'i değil, Osmanlı'nın son demlerindeki sosyal dokuyu göz önüne daha bir getirebiliriz.

(Elbette, Yahyâ Kemâl Üsküp doğumlu, yani Balkan Müslümanlarının çocuğu olduğu için, onun dilindeki 'türk' kelimesi, Balkanlar'da 'Müslüman' mânâsındadır; 500 yıl öncelerde, Endülüs'de de 'Müslüman' ve 'Arap' kelimelerinin aynı mânâda kullanıldığı gibi..)

*

Yahyâ Kemâl'in bir de 'Atiq Valde'den İnen Sokak' şiiri vardır ki, Üsküdar'ın o zamanlar fukara mahallelerinden olan Atik-Valde semtindeki bir iftar vaktini o kadar güzel anlatır ki, hayran olmamak ve buruk bir tat almamak elde değildir. Devamını onun mısralarından okuyalım:

'(...) Top gürleyip oruç bozulan lahzadan beri,

Bir nurlu neşe kapladı kerpiçten evleri..

Ya Rab! Nasıl ferahlı bu âlem, nasıl temiz!

Tenha sokakta kaldım, oruçsuz ve neş'esiz.

Yurdun bu iftârından uzak kalmanın gamı

Hadsiz yaşattı ruhuma, bir gurbet akşamı..

Bir tek düşünce oldu teselli bu derdime:

Az çok ferahladım ve dedim kendi kendime:

"Onlardan ayrılış bana her an üzüntüdür;

Mâdem ki böyle duygularım kaldı, çok şükür."

*

Yahyâ Kemâl'in, oruçsuzluğunu itirafı ve bundan acı çektiğini yansıtması ilginçtir.

*

Evet, bu hatırlatmalardan sonra, dün sabaha dönelim..

Süleymaniye sapa bir yerde kalıyor bugün.. Bu açıdan, câmiden dışarı taşan bir cemaat yoktu. İçerisi ve iç avlu ise, salgın şartlarına göre mesafeli olunduğunda, doluydu. Itrî'nin bestelediği o ihtişamlı 'teşriq tekbirleri'nin binlerce hançereden söylenişi, ruhlarımızı âdetâ yeni bir nûr huzmesiyle aydınlatıyordu.

Süleymaniye'den sonra Fatih Camii etrafındaki geniş alana geldiğimde Suriyeli, Yemenli, Mısırlı, Afrikalı; Orta Asya ve Balkanlı, çocuk, kadın-erkek; binlerce kardeşlerimizin, orayı tam bir bayram yerine döndürdüklerini gördüm..

Sonra, Sultan Fatih ve Gazi Osman Paşa'nın türbeleri ile, İstanbul'un fethine, 570 yıl öncelerde taa Buhara'dan gelen 'Ni'mel'Çeyş'den '7 Emîrler'in ve birkaç ay önce toprağa verdiğimiz Emin Saraç Hoca ve büyük tarihçi Mehmed Genç merhûmların mezarlarını ziyaret ettim.

Sonra Eyyûp Sultan'a geçtim. Orada, çeşitli ülkelerden yüzlerce ziyaretçi..

İstanbul ve hele de Ayasofya, Eyyûb Sultan, Fatih, Süleymaniye ve Sultanahmet gibi muhteşem câmilerin çekiciliğinin, İslâm Birliği idealimizin hem bir ütopya olmadığına ve yine gerçekleştirilebileceğine çok güzel bir örnek oluşturduğunu belirtmeliyim.

*

NOT: Dün, başkent Kabil'de, Afganistan C. Başkanı Eşref Ganî ve diğer devlet ricalinin tam da Bayram Namazı kıldığı bir sırada, namaz mahalli civarına atılan roketlerden ve de Tayyib Bey'in Kıbrıs'ta yaptığı açıklamalardan sonra, Afganistan ve Tâlibân konusuna, gelecek yazıda değinmek gerekiyor, inşaallah..

.
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
Afganistan, ‘diyâr-ı feryad'u figan...'
23 Temmuz 2021 Cuma

Kurban Bayramı'nın arifesinde, yani 19 Temmuz Pazartesi günü, Bağdat'ta bir Pazar yerinde patlayan bomba ile sivil halktan 35 kişi parçalandı ve yüzlerce de yaralı...

Advertisement: 0:08
DAİŞ adına üstlenildi...

Dünya kamuoyunun ilgisizliği bir yana, Müslüman dünyasının da umurunda bile olmadı... Çok olağan ve sıradan bir hadise imiş gibi karşılandı...

*

225 milyonu aştığı söylenen dev nüfusuyla Afrika'nın en büyük ülkesi sayılan Nijerya'da Boko Haraam' (Kutsal Kitab) isimli ve 'İslam adına' diyerek kanlı bir mücadele verdikleri iddiasında bulunan silâhlı teşkilat unsurlarca, kitleler halinde öldürülen sivil insanların haberlerinin ulaşmadığı gün yok neredeyse... Kur'an mekteplerinde yatılı olarak okuyan 13-14 yaşındaki kız çocuklarından yüzlercesinin kaçırılıp, maruz bırakıldıkları zulümler de bir başka konu... Bir süre önce pirinç tarlalarında çalışan işçilerden 120'sinin öldürülüşü de pek ilgi çekmedi. Dahası, o işçilerin Müslüman da oldukları, üzerlerine kılınan cenaze namazından anlaşılıyordu. Müslümanların, hele de İslâm adına yapılan eylemlerle kana bulanmasını, katledilmesini Müslüman toplumlar bile kanıksadıklarına göre, başka dünyalar bundan niye bir de birkaç köşe olmasınlar...

*

Aynı durum Afganistan için de geçerli...

Daha iki ay önce bir kız mektebine yapılan baskında, 15 yaş altındaki öğrencilerden hayatını kaybedenlerin 150'yi aştığı bildiriliyor... İlginçtir, Nijerya'daki hareketle organik bir bağı var mıdır, pek netleşmedi; ama, o çocukları hedef alanların zihniyetleri arasında bir bağ olduğu anlaşılıyor.

*

Bu facialara böyle birkaç cümleyle değindikten sonra...

Afganistan'ın bugün dünya siyaseti açısından karşı kaldığı bir yeni mesele üzerinde duralım biraz...

Sovyet Rusya'nın 1978-1991 arasındaki, 13-14 yıllık kanlı işgalinden sonra Afganistan'dan kaçmak zorunda kalması, elbette büyük bir zafer idi Afgan halkı için...

Ama, İslâm adına ortaya çıkan yığınla 'mücahid' teşkilatları yazık ki, kendi aralarında birliğe ulaşamayıp, aralarındaki kanlı iç boğuşmayı daha da derinleştirince... O 'mücahid' teşkilatlarında hiç bulunmamış ve Pakistan'daki medreselerde öğrenim gören 'Talebeler' /(Tâlibân) Hareketi, Pakistan ordusunun da desteğiyle devreye sokulmuş ve bu durum, teşkilatlar arası boğuşmalardan daha bir yorgun düşen Afgan halkının sempatisiyle de karşılanmıştı...

*

Ancak, 11 Eylûl 2001'de, Amerika'da meydana gelen korkunç saldırıların ardında olduğuna inanılan Usâme bin Ladin'i Tâlibân'ın koruduğu kanaatiyle Amerikan emperyalizmi, Afganistan'ı ağır şekilde bombardıman etmiş ve 'Tâlibân' rejimini iktidarının 7'inci yılında, 2002'de devirmiş ve yerine, bir Amerikan Petrol Şirketi'nde yıllarca çalışmış olmaktan başka bir özelliği olmayan Hâmid Karzaî'yi Devlet Başkanlığı'na oturtmuştu.

Aradan 20 yıl geçti ve Amerika da, tıpkı Rusya gibi, Afganistan'da kendi isteğine uygun bir yönetim gerçekleştiremeyeceğini anlayınca, Amerikan Başkanı Biden, Afganistan'dan çekilme kararı aldı.

Ama, Kabil Havaalanı'nın yine de Amerika ve müttefiklerinin elinde olması gerekiyordu. Esasen NATO vazifelendirmesi gereğince, bu havaalanını yıllardır, Türkiye'nin askeri ve diğer teknik elemanları yönetiyor ve güvenliğini sağlıyordu. Şimdi, Amerikan Başkanı Biden, bu havaalanının Türkiye tarafından işletilmesi gerektiğini düşünüyordu.

Türkiye Başkanı Erdoğan da, bunun prensip olarak kabul edilebileceğini ve amma, bir takım şartları olduğunu ve özellikle de 'Tâlibân'ın üzerinde derin etkisi olduğu bilinen Pakistan'la birlikte bu havaalanın işletilmesi ve güvenliğinin sağlanması gerektiğini beyan ediyordu.

*

Ama, Erdoğan son Kıbrıs gezisi sırasında, 'Tâlibân'la görüşülebileceğini ve Tâlibân'ın da, tıpkı Amerika'yla görüştükleri gibi kendileriyle de görüşmesi gerektiğini' belirttikten sonra, 'Tâlibân'ın, kendi ülkelerini işgal etmekten vazgeçmeleri' çağrısı da yapınca... Bu ağır ihtar karşısında, Tâlibân'ın nasıl bir tavır sergileyeceğini kestirmek son derece zor... Nitekim, Erdoğan'ın bu kardeş kavgasına ve de işgale son verilmesi şeklindeki hem hayırhah, hem de ihtar mahiyetindeki sözlerine Tâlibân, günlerdir net bir karşılık vermedi.

Bunun için de biraz daha gerilere gitmek gerekiyor...

Çünkü, Türkiye'ye karşı tavır koymanın, Tâlibân'ı Afgan halkıyla karşıya getirmesi ihtimali var.

Şöyle ki, Birinci Dünya Savaşı'nda Osmanlı'nın aldığı ağır yenilgideki pay ve sorumluluğundan kurtulmak için, Rusya'ya kaçan ve oradan da Rusya komünistlerinin Orta Asya'daki sızma hareketlerine karşı koymak için Özbekistan ve Tacikistan'a geçen Enver Paşa'nın 'emir eri' durumunda olan bir ilginç isim vardır Afganistan tarihinde... Bu isim, 'Beççe-i Saka' (Sakaoğlu) Habibullah'dır. Beççe-i Saka, sırf Osmanlı İslam Ordularının Başkomutan Vekili olan Enver Paşa'nın emir eri olmasının kendisine kazandırdığı itibar ile, ülkenin kontrolünü adım adım ele geçirmekteydi. Tıpkı bu gün Tâlibân'ın yaptığı gibi...

Ancak, Beççe-i Saka, devleti nasıl yöneteceğini bilemiyordu...

Tâlibân'ın 100 yıl öncelerdeki ilk temsilcilerinden sayılabilecek ve Afganistan'da 9 ay kadar hükmeden ve M. Kemâl'in hayranı ve tilmizi sayılabilecek olan Afgan Kralı/ Şahı Emanullah Khan'ı Hindistan'a kaçmaya zorlayan Beççe-i Saka Habibullah, evet, tam bir çıkmaza saplanmıştı. Tâlibân, belki samimî ve amma bilgisizlik ve tecrübesizlikle de mâlûl olan başarısız Beççe-i Saka'nın hata ve yanlışlarından ders alabilecek mi?

*

Bu konuya burada ara verip, devamını önümüzdeki yazıda ele alalım, inşaallah...

.Afganistan.. ‘Diyâr-ı feryâd'u figan..' -2-
25 Temmuz 2021 Pazar

Önceki yazıda, 1926-27'lerde, Afganistan'ı kontrolü altına alan, -bugünkü Tâlibân'ın öncüsü sayılabilecek olan- Beççe-i Saka (Sucu/ Saka oğlu) Habibullah'ın hikâyesine ve onun tek seçkin özelliğinin Birinci Dünya Savaşı'nda Osmanlı İslâm Orduları Başkomutan Vekili Enver Paşa'nın 'emir eri' olmasından ileri geldiğine, o zamanki Afgan Şahı Emanullah Han'ın, o zaman İngilizlerin elinde olan Hindistan'a kaçtığına değinilmişti.

Advertisement: 0:08
Ama, Beççe-i Saka, iktidara gelir gelmez, bütün mektebleri kapatmıştı.. (O zamanki kültürel mücadele ve devrim âdetleri de böyleydi.. Hitler Almanyası'nda, bütün aykırı kitablar yakılırken, başka yerlerde de, alfabeler değiştirilip, önceki alfabeler yasaklanarak, bazı halkların, geçmişteki kültür ve medeniyetleriyle irtibatı kesiliyordu. Bunu Azerbaycan'da ve başka yerlerde de gördüğümüzü hatırlayabiliriz..) Beççe-i Saka, 9 ay sonra devrildi ve Nadir Şah ve onun ölümüyle de 1933-1973 arasında, tam 40 yıl, Zâhir Şah, Afganistan yönetiminin başında bulundu. (Zâhir Şah zamanında Türkiye ile Afganistan arasında askerî işbirliği oldukça ileri seviyedeydi ve General Kâzım Orbay, Afganistan Ordusunun modernleştirilmesi için vazifelendirilmişti.)

Zâhir Şah, 1973'de, İtalya'da bir resmî gezide iken, damadı Başbakan Davud Han tarafından kansız bir saray darbesiyle, yönetimden uzaklaştırıldı ve Şahlık rejimine son verilip, Cumhuriyet ilân edildi ve ama, tıpkı bizde de görüldüğü üzere, halk, rejimin adının saltanattan cumhuriyete dönüştürülmesiyle, ülke yönetiminde daha az katı bir yönetim olmadığını görmüştü..

27 Nisan 1978 gecesi Nûr Muhammaed Tarakî adında bir komünist gazetecinin liderliğinde, Sovyet Rusya gözetimindeki yerli komünistler, kanlı bir darbe gerçekleştirmiş ve Davud Han ve ailesi toptan öldürülmüş ve ilk 1 hafta içinde sadece Herat şehrinde ve Müslüman halkın önde gelen isimlerinden 25 binden fazla insan katledilmişti.

*

Komunist Darbe, bütün Afganistan'ı kan gölüne çevirirken, onlarca Müslüman gruplar tesis edilmiş ve ellerindeki dar imkânlara rağmen bu teşkilatlar, müthiş bir dirençle ölüm-kalım savaşı'na girişmişlerdi. Bu teşkilatların başında İkhwan-ul'Muslimîn Hareketi'nin Afganistan'daki temsilcisi oldukları iddiasını taşıyan Prof. Burhaneddin Rabbânî liderliğindeki Cemiyet-i İslâmî ve Gülbeddin Hikmetyar liderliğindeki Hizb-i İslamî geliyordu.

Bu iki teşkilat da gerçek İkhwan-ul'Muslimîn'i sadece siyasî olarak değil, silahlı mücadelelere kadar varan temsil ettiklerini ileri sürüyorlar ve komünist güçlere karşı savaştıkları kadar kendi aralarında da liderlik mücadelesi sergiliyorlardı.

Bu arada, Rus Orduları'nı Pençşîr Vâdisi'nde çivileyip ileri gitmesine olduğu için 'Pençşîr Arslanı' diye haklı bir ün kazanan Ahmed Şah Mes'ûd isimli genç bir gerilla komutanı da, Burhaneddin Rabbânî'nın liderliği altında hareket ediyordu. Ahmed Şah Mes'ûd, cephelerden birinde, en seçkin komutanlarıyla bir sahra toplantısı yaptığı sırada, Hikmetyar'ın Yardımcısı Hâfız Cemâl ve komutanlarınca baskına uğruyorlar ve aralarında Gazi İslamuddin başta olmak üzere nice seçkin gerilla komutanlarından 38'i katlediliyordu.

Artık bu iki aslî 'Cihad Grubu' arasındaki husûmet daha bir derinleşmişti. Nitekim, birkaç ay sonra bu kez de Ahmed Şah Mes'ûd, Hikmetyar'ın -Hâfız Cemâl başta olmak üzere- en seçkin komutanlarından 50 kadarını ele geçirmiş ve onları bir sahra mahkemesinde yargılatmış ve onlarcasına idâm cezası verilmişti. Hikmetyar, Ahmed Şah Mes'ud'a gönderdiği ihtarnâmede, 'Eğer, Hâfız Cemal öldürülürse aramızdaki düşmanlık asla bitmeyecektir..' diyordu.

Ve, Hâfız Cemâl ve diğer bazı komutanlar hakkındaki idâm kararları infaz ediliyordu. (O idâmların sayısının olabildiğince az olması için Üstad Rabbanî'nin Tahran'da bulunduğu sırada Ahmed Şah'a telefonda yalvarırcasına yaptığı tavsiyelerin, -fakîr- bizzat şahididir.)

Ve sonunda Ahmed Şah Mes'ûd da bir suikasdde katledildi, Cumhurbaşkanı olan Rabbanî de.. İrili-ufaklı diğer 'cihad teşkilatları' da yıllarca bir taraftan komünistlere karşı savaşırken, bir taraftan da bir 'birlik oluşturmamak'ta direniyorlar, anlaşmamakta anlaşıyorlardı.

*

Bunları şimdi hatırlatmanın mânası ne mi?

Afganistan, çetin bir coğrafyadır ve orada verilen hattâ müslüman gruplar arasındaki silâhlı mücadelelerde de çok acımasızdır. Bu gruplar arası boğuşma sona ermeyince, 'Tâlibân' teşkilatı, Afganistan halkına bir kurtuluş ümidi olarak sunuldu.

Ama, değişen bir şey olmadı.. Bu, bugün de görülüyor..

*

Son olarak, Afganistan C. Başkanı Eşref Ganî'nin de başkent Kabil'de katıldığı Kurban Bayramı Namazı sırasında bulunduğu bölgeye atılan üç roket, konuyu daha bir gerilimli hale getirmiştir. Ve, 22 Temmuz 2021 Perşembe günü Associated Press'e verdiği röportajda Tâlibân Sözcüsü olarak Suhail Shaheen (Suheyl Şahin), 'Eşref Ganî C. Başkanlığı'ndan ayrılmadıkça silah bırakmayacaklarını ve barış olmayacağını' söylüyordu.

Afganistan konusu çok netâmeli bir konudur ki, Amerika, Rusya, Çin, Hindistan gibi ülkelerin bu ülkedeki elleri ve entrikaları kesilir ve 'Tâlibân' da kendisine hayat veren en temel güç odağı olan Pakistan tarafından kontrol edilirse; Pakistan ve Türkiye'nin bu ülkeye, arzulanan bir düzen getirme çabası, Afganistan halkları tarafından da destek görebilir.

Ama, silahlı mücadele teşkilatlarının kontrol altına alınmasının kolay olacağı sanılmamalıdır.

Afganistan'ın, bizzat Afganistan halkları tarafından da, tarih boyunca, 'feryâd'u figan diyârı' olarak anılması boşuna değildir.

.‘Uyanma' adına yapılan hipnotizma seanslarına aldanacaklar var mı?
26 Temmuz 2021 Pazartesi

Osmanlı'da, Ayasofya'ya hoca olarak ilim ve fazilette üstün olduğu kabul edilen kimselerin tâyin olunması gibi bir usûl veya gelenek vardı. Ama, 'Bekrî Mustafa Ayasofya'ya imam oldu..' diye bir deyim de vardı. Bu, bir yerde işlerin iyi gitmediğinin anlatılması için, Osmanlı'nın son dönemlerinde geliştirilmiş, bir deyim..

Advertisement: 0:07
'Bekrî Mustafa' ayyaşlığıyla meşhur birisi.. Çok sarhoş -ayyâş olan başka Mustafa'lar için de üstü kapalı olarak bu 'Bekrî'lik yakıştırılır olmuş.. Alemdâr Mustafa Paşa, Mustafa Reşid Paşa, vs..

*

Adamın birisi ölüm yatağında iken, kendisini ziyarete gelenlere, 'Ben o tarafa gidince, dünya ahvalini sorarlar.. Ben ne diyeyim?' diye sormuş..

Zamanın istikametinin nereye gittiğini bilen birisi, 'Sorduklarında, 'Bekrî Mustafa Ayasofya'ya imam oldu!'; de, onlar bu dünyanın halini anlarlar..' demiş..

*

'Dünya İslâmî Uyanış Kurultayı' diye bir uluslararası toplantı yapılmış İran'ın başkenti Tahran'da.. Türkiye'den, binde birlik oy potansiyeli bile olmayan bir parti lideri ve de eski bir 'maoist/marksist' kişi de davet olunmuş.. O kişi, Türkiye'deki resmî ideolojinin 'ikonlaştırılmış bir ismini, resmini, büst veya heykelini bir korkuluk gibi kullanarak 40 yılı aşkın zamandır, Müslüman halkın üzerine 'mürteciler' diye saldıran kişidir de..

Şimdi hidayete ermişçesine öyle bir toplantıya davet olunmuş.. Suriye'de Baas ideolojisinin son bayraktarı olan Beşşar Esed'in destekçiliğinde bir araya gelenlerin, şimdi hem de, 'İslamî Uyanış' adı altında bir komik tiyatro oyunu sergilemeleri karşısında söyleyecek söz bulmak zor..

Kim yapmış bu toplantıyı?

İran matbuatına pek yansımamış, ya da yansıtılmamış.. Sadece 40 sene öncelerde, Tahran'a geldiğinde Sovyet Rusya'nın o zamanki lideri Leonid Brejnev'i öven bir Kafkas Müslümanları başmüftüsü sıfatlı bir kişi vardı.. Aynı kişi şimdi ve hâlâ da , Azerbaycan Müslümanlarının tepe noktasında bulunuyor. Tahran'da yapılan söz konusu - ve de sözde- 'İslâmî Uyanış Konferansı' isimli toplantıda, birilerini hipnotize etmeye yönelik bir konuşma yapmış, bu kez de başkasını övmek ve başkalarını da ahmak yerine koymak gibi bir taktikle, 8-9 ay öncelerde cereyan eden Karabağ Savaşı'ndaki zaferin, İran'daki en yüksek rütbede bulunan zâtın fetvâsıyla gerçekleştirildiğine dair bir konuşma yapmış..

Allah'a şükür ki, bu şükür.... isimli kişinin 'avanak avcılığı'na inanan kimse yoktur, Azerbaycan'da.. Çünkü, Karabağ Savaşı günlerinde hangi ülkelerin nasıl davrandığına dair, sadece İran Meclisi'nde yapılan tartışmaları hatırlayanlar bile bu kişinin iddialarının dayanaksızlığını anlarlar.

*

Ama , İran'da uluslararası nitelikli bir toplantının yapılabilmesi, resmî makamlardan izin alınmadan ve maddî külfetini devletin kabullenmediği öyle bir toplantının yapılması mümkün değil..

*

Elbette, her ülkede, bir takım sosyo-politik veya stratejik toplantılar yapılabilir. Ama, 'Dünya İslâmî Uyanış Kurultayı' isimli bir toplantıya, bir maoist marksistin davet olunması, İ. Dümbüllü gibi bir ismin davet edilmesi kadar ilgisiz ve hattâ, Müslümanları rencide eden bir tavırdır. Kaldı ki, öyle bir toplantıya İ. Dümbüllü davet edilseydi, belki de ilk olarak ciddileşir; 'Yerimizi ve haddimizi bu kadar da bilmez değiliz!' diye reddederdi. Bizdeki maoist/marksist ve şimdilerde daha bir sırılsıklam kamalist ve bir zamanlar da 'apoist' olan kişi haddini bilmekte, o kadar bile bir hassasiyet göstermemesi, herhalde ve ancak, son zamanlarda muhafazakâr kesimlere gülücükler ve serenatlar söyleyen KK isimli bir parti liderine öykünmeye başladığıyla izah edilebilir.

Emperyal odaklarla mücadele etmek iddiasındaki bir rejimin, o isimde öyle bir toplantıyı, tertiplemiş olmasının nasıl izah etmeli?

Ama, yine de konunun sevinilecek bir tarafı da bulunup; 'kimlerin, kimlerle ve İslâmî Uyanış Kurultayı' yapmak iddiasıyla bir araya gelebildiğinin de, 'İslâmî bir uyanış'a vesile olacağı açısından hayırlı görülebilir.

*

'Fonlama' iddiaları sanki yeni bir şeymiş gibi..

Bugünlerde çoğu kimsenin ağzında bir 'fonlama' lafı..

Efendim, başta Amerikan emperyalizmi olmak üzere, birçok emperyal güç odakları, bazı ülkelerin medya vs. kuruluşlarını kendi maslahatlarına uygun olarak malî bakımdan besliyorlarmış..

Bu konu üzerinde, yeni bir durum imiş gibi öyle bir duruluyor ki; asıl şaşılacak olan durum bu..

Daha geçen ay, bir ünlü TV sunucusunun, bir yakın arkadaşını, kendisinin üstü kapalı olarak benzer bir dış destekle beslendiği iddiasıyla suçlaması karşısında, suçlanan kişinin, nasıl dehşetli bir tepki verdiğini, ve amma bir gün sonra da, 'Yanlış anlama oldu..' diye konunun ört-bas ediliverdiğini hatırlamak istemeyenler, bu 'fonlama' hikâyelerine, yeni bir şey imiş gibi hayretler içinde bakmaya devam edebilirler.

25 sene öncelerde, CIA'ın eski şeflerinden birisi, açıkça, dünyanın çeşitli ülkelerindeki hattâ müstehcen ve hattâ cinsî sapıklık konularındaki yayınları mâlî bakımdan kendilerinin devreye soktuklarını itiraf etmişti.. 1930'lu yılların başında Türkiye'den kimin ve niçin 'Dünya Güzeli' seçildiğine ve onu seçenlerin, Müslüman bir halkın İslâmî değerlerine balta vuranların inkilaplarının ödüllendirilmesi için o seçimi yaptıklarına dair laflarını, burada tekrara gerek bile yok..

.Kişi bazen, içindeki diktatörlük dürtüsüyle kendisine bile ihanet edebilir..
28 Temmuz 2021 Çarşamba

Önce bir noktaya değinmeliyim..

Şimdi isimleri Libya, Tûnus ve Cezayir olan ülkelerin resmî bayraklarına bakar mısınız. Bu ülkelerin halkları genelde Arap etnisitesindedirler.

Advertisement: 0:06
Değişik renkler içinde, Türkiye bayrağındaki gibi bir 'ayyıldız' vardır. Çoğu Hristiyan ülkelerin resmî bayraklarındaki 'Haç- Salîb' sembolü gibi..

Bu semboller dinî bir gereklilik veya kutsiyet ifade etmez. Ama, tarihî açıdan saygı duyulan bir sembol halinde değerlendirilmektedirler.

Türkiye devletinin ay yıldızlı bayrağı da sanıldığının aksine, sadece Türk kavmine mahsus bir sembol değildir. Ve bugün halkının etnik kökeni Hint kavimlerine dayanan Pakistan'ın bayrağı da Türkiye'nin bayrağını andırmaktadır; keza, Malezya bayrağında bir 'hilâl' bulunur.

Osmanlı döneminde bayraklarda çeşitli renklerde hilâller hâkim idi. Hilâl ve yıldız gibi sembollerin Müslüman bayraklarında ilk olarak yer alması konusunda farklı görüşler vardır ve Selçuklular döneminde bu sembollere rastlanmamaktadır. Hattâ, bazı eski kaynaklarda, kurukafa kelle işaretlerinin, Sultan Alp Arslan tarafından kaldırıldığı ve bayrağa 'kelime-i şehadet' yazdırıldığı belirtilmektedir.

Bugün, halkı Müslüman olan bazı ülkelerin bayraklarında, özellikle Orta Asya ve Kafkas ülkelerinden Türkmenistan, Özbekistan ve Azerbaycan bayraklarında da 'hilâl' ve 'yıldız'lar görülmektedir.

Suûdî rejimi bayrağında da 'Kelime-i Şehadet' yazısı bulunur. Bugünkü Afganistan bayrağında da 'Kelime-i şehadet' ve 'Allah'u Ekber' yazısı yer alır. Singapur, Maldiv ve Komor adaları ve Moritanya bayrağında da hilâl ve yıldızlar vardır. Amerika- Irak arasında 1991'de cereyan eden Körfez Savaşı sırasında da Saddam Hüseyn, Irak Bayrağı'na 'Allah'u Ekber!' yazdırmıştı ve hâlen de korunmakta bu sembol.. İran bayrağında 'Lâilaheillallah' yazısı, bir mühür şeklinde yazılmıştır.

Yugoslavya'nın dağılması sonrasında 1992'de Bosna Devleti istiklâlini ilân ettiğinde, Bosna devletinin bayrağında 'hilâl' vardı; ama, o korkunç Bosna Savaşı sırasında Birleşmiş Milletler Yüksek Komiseri diye en geniş yetkilerle vazifelendirilen bir kişi, bu 'hilâl'i kaldırtmıştı ve o dayatma hâlen de sürmekte..

Gönül ister ki, Müslüman halkların başında bulunan rejimler de kendi halklarının tarihî sembollerine itibar etsin..

*

Gelelim bayrağının ortasında 'Hilâl ve Yıldız'ı barındıran Tunus'daki gelişmelere..

Tunus, 140 yıl öncesine kadar Osmanlı vatanının bir eyaleti konumunda idi. Ama, Osmanlı -Rusya arasındaki ve ağır yenilgimizle sonuçlanan 1877-78'deki '93 Harbi'nin ağır sonuçlarından birisi de Tunus'un, Fransa sömürgesi durumuna gelmesiydi.

*

Tunus 1956'da istiklâlini elde etti. Liderliği de Habib Bourgouiba (Burgiba) üstlendi. Ama, ilginçtir, Burgiba başlangıçta, Türkiye'de 1920'lerdeki gibi İslâmî söylemlerle öne çıkıyordu. Ama, aradan 2-3 sene geçmeden, 1959'da, halkın oruç tutmasına karşı çıkan bir beyannâtı, Türkiye'deki kemalist-laik matbuat çevrelerinin alkışlarıyla karşılandı. (Ankara'daki bir yatılı okulda, hocalarımız onun telkinlerini bize heyecanla anlatıyorlardı.)

Burgiba, 1967 yılında Türkiye'ye geldi ve Meclis'te yaptığı konuşmada kendisini bir 'Arap kemalisti' olarak niteledi.. Kafası, İslâmî ibadet, âdet ve sembollerle mücadeleye kurulmuştu. Sonunda 1980'lerde iyice azmış ve Müslüman hanımların sosyal hayatta, inançlarına ve geleneklerine uygun örtülerle gözükmesine karşı sert tedbirler almaya başlamıştı.

Onun emirlerini, İçişleri Bakanı General Zeynelâbidin bin Ali, acımasızca uyguluyordu. Abdulfettâh Moro ve Râşid el'Gannûşî gibi mücadele erleri idamdan kurtulmak için yurt dışına çıkmışlardı; çıkamayanlardan birçok Müslüman lider şahsiyetler ise idam olunmuştu.

*

Ama, Kasım-1987'de General Zeynelâbidin bin Ali, 'Burgiba'nın artık vazifelerini yapamaz durumda olduğuna dair bir tıbbî raporla, onu kenara koydu ve idamlar durduruldu, yönetimde biraz rahatlamalar yaşandı. Gânnûşî'nin lideri olduğu 'İslâmî Yöneliş Hareketi', ismini Bin Ali Yönetimi'nin isteğine uygun olarak, sadece 'Nahda/ Hareket' şeklinde değiştirerek siyasî çalışmalarını sürdürdü.

2010 yılının son günlerinde, 'Bûazizî' isimli bir seyyar satıcının işkence görmesi ve kendisini yakmasına tepki olarak başlayan ve Libya, Mısır, Yemen, Suriye gibi ülkelerdeki ve her birisi 24 ilâ 50 yıl arasında olan diktatörlük rejimlerine karşı 'halk patlaması' şeklinde gelişen büyük sosyal çalkantıların en az yıpratıcı olanı Tunus'ta yaşandı. Bu sonuçta Gannuşî'nin 'Hareket'inin, ılımlı bir mücadele yöntemi takip etmesinin rolü kabul edilebilir.

Ve iki sene önce, tarafsız ve örgütsüz bir hukukçu olan ve fasîh konuşmasıyla dikkati çeken Kays Saîd büyük ekseriyetle Cumhurbaşkanı seçildi. Gannuşî de Meclis Başkanı oldu. Ancak, sosyal meseleler derin idi ve rahatsızlıklar artıyordu.

*

Ancak, Kays Said, birkaç ay önce, Fransa Başkanı Macron'un omzunu derin ihtiram işareti olarak öpüp 'Fransa'nın, Tunus'da sömürgeci olarak değil, güvenliği sağlamak için bulunduğu' gibi açıklamalarıyla şaşırttı. Fransa, Cezayir'de de 1,5 milyon Müslümanı, güvenliği sağlamak adına öldürtmüş oluyordu, bu mantıkla..

Ve Saîd, evvelki gün de, Tunus Anayasası'nın 80. Maddesine dayanarak ve Meclis'i dondurdu, hükumet'i azletti ve askerler Gannuşî'yi başkanı olduğu Meclis'e sokmadılar. Bu olağanüstü uygulamalarla şaşırttı.

Anayasa hukukçusu ve tarafsız Kays Saîd bugün, her kişinin içinde bir diktatör olabileceğine ve o ihtirasla kendisine bile ihanet edebileceğine dair ilginç bir örnek oluşturuyor.

Tunus örneğinden çıkarılacak çok dersler var.

.O ‘Belediye Başkanı' hemen azledilmeli!
30 Temmuz 2021 Cuma

Her Belediye Başkanı, kanunların ve merkezî hükûmetin genel siyasetleri çerçevesi içinde hareket etmek zorundadır. Beğenmediği bazı uygulamalara, kendi inanç dünyasının veya ideolojik yaklaşımlarının çerçevesi içinde engellemeler getirmeye çalışırken bile, kanûnî sınırlara riayet etmek zorundadır.

*

Advertisement: 0:08
Bir örnek zikredeyim: Samsun'da, şehrin merkezinde bir batakhanevardı.. Biz çocukken, büyüklerimiz, bizi, 'Şu filanca sokak ve caddelere yakın yerlerden, sakın geçmeyin..' diye tembihlerlerdi.

Hele de, şehrin merkezindeki sigara fabrikalarında çalışan onbinlerce kadın, evleriyle işyeri arasındaki mesafeyi -o kerih mekânların olabildiğince uzağından geçmek zorunda olduklarından- bazen 1-2 km. kadar uzatmak zorunda kalıyorlardı.

1976'larda, önceleri çeşitli ilçelerde kaymakamlık yapmış olan Kemâl Vehbî Gül adında bir genç adam, seçim mitinglerinde, 'Bu pis mekânı şehirden kaldıracağım..' gibi vaatleri de dile getirerek, Adalet Partisi'nden Belediye Başkanı seçildi. O da, ilk uygulamalarından birisi olarak o konuya el attığı zaman, İçişleri Bakanlığı'ndan, 'O yerleri kapatmak, senin yetkinde değil.. Sen Belediye Başkanı olarak oraları çalıştırmak zorundasın..' diye bir ihtar alınca..

Yılların yöneticisi olan K. Vehbî Gül, 'Meğer, böyle kepazelikleri yaptırmayı bana merkezî otorite vazife olarak veriyormuş..' demiş; ama, mücadeleden yılmamış, kanun yoluyla ya da kanunu dolanarak başka çareler bulmuş ve şehrin dışında bir yerler yaptırdıktan sonra, şehrin merkezindeki o pis mekânları yıktırmıştı.

'Bir daha hiçbir ahlâksız yönetici böyle bir işe teşebbüs edemesin..' diye, şimdi şehrin o en merkezî yerinde bir câmi yükseliyor.

Bu örneği, Belediye Başkanları'nın ellerinin -kollarının tamamen bağlı olmadığını belirtmek için ifade ettim.

*

Amma.. Benim bu yazıda değinmek istediğim konu, 'Belediye Başkanı' sıfatlı bir gaddar kişiyle ilgili..

Bir gün, ülkemde, kim olursa olsun, su, ekmek gibi en temel hayatî ihtiyaçların sağlanmasında, mülteci- sığınmacı durumunda olan yabancı uyruklu olanlara zorluklar çıkarılacağına dair laf eden bir Belediye Başkanı'nın olabileceğini tasavvur edemezdim. Ama, o da oldu..

Ekranlardan izlerken, sureten insan görünüşlü o kişiyle aynı ülkenin vatandaşı durumunda gözükmekten utanç duydum. Çünkü o sözler, sadece o şehrin değil, ülkemizin bütün insanlarının insanlık anlayışına da kolayca temizlenemeyecek sim-siyah bir leke gibi sıçratılmış bulunuyor.

Böylece, Batı Avrupa ülkelerinde Türkiyeli 5 milyonu aşkın insana da aynı şekilde ve hattâ daha da zâlimce davranılmasına da yol açılacak ve onlara, 'Gidin ülkenize, bakın orada, yabancılara su bile on misli pahalı veriliyormuş.. Biz ise, size ne imkânlar sağlıyoruz..' denilecektir.. (Almanya'da 30 yıl öncelerde, duvarlara, 'Türken Raus!-Türkler defolsun!' yazıları yazılıyor ve çocuklara da, 'Benim babam sizin yüzünüzden işsiz..' gibi laflar söylettirildiğini unutmayalım.)

*

Bu açıdan diyorum ki, bu gaddarca sözü söyleyen Belediye Başkanı'nın vicdanlı hemşehrileri, 'insan' olanın en tabiî haklarından habersiz, o, aşağılık, ırkçı kişiyi protesto etmek için onun evinin önünde toplanmalı, günlerce- haftalarca ve ısrarla, istifaya davet etmelidir. Çünkü bir şehrin Belediye Başkanı, teorik olarak, o şehrin vicdanını da temsil etmektedir. Ve, o kişinin mensup olduğu siyasî parti de, 'Bu, onun şahsî görüşüdür..' gibi açıklamalarla onu sahiplenmedi. Ama, bu konuda gerçekten de samimî iseler, o kişiyi kendi partilerinden ihraç etmeliydiler, -henüz geç değil-, etmelidirler!

*

Ayrıca, İçişleri Bakanı Soylu'nun bu konuda yetkileri vardır. Bütün milletin dünya halkları karşısındaki şeref ve haysiyetine ve insanlık anlayışına bu kadar alçakça bir saldırıyı yapan kişi o makamda tutulmamalıdır.

*

3 gün önce, İstanbul- Edirnekapı'da, 2 doktorla yolun bir tarafından öbür tarafına geçmek için 'yeşil ışık' yanmasını beklerken, yanımızda, birisi belirdi ve başladı, Suriyeliler aleyhinde, 'Ekmeğimizi onlar yiyor, biz aç kalırız tabiî..' gibi cümleleri, herkesin duyacağı şekilde bağırarak konuşmaya..

Hani, dış görüntüsünden öyle bir görünümü olsaydı, her halde, hukukî terimle, 'ızdırar' /zarar görmüşlük' halinde, ne söylediğini bilmiyor deyip, geçebilirdik.. Ama, hiç de öyle değildi, 'boğa' gibiydi..

'Rızkını veren Allah'tır, herkes kendi rızkını yer; Allah'tan kork, böyle konuşmaktan utanmıyor musun?' diye susturmaya çalıştık..

Ama, o kişinin bu sözlerden anlayacak hali yoktu. Kurulu bir saat gibi, aynı cümleleri tekrarlayıp duruyordu.. İstiyordu ki, etrafındakiler de duysundu..

Bereket ki, orada, Suriyeli kardeşlerden olabileceğini düşünebileceğimiz kimseler yoktu..

*

Bu vesileyle şunu da ifade edeyim..

1967'lerde, AP m.vekili Dr. Nâdir Lâtif İslâm gibi ismiyle müsemmâ bir işinin oğlu ve yine aynı saygınlıkta olan Dr. Bahadır İslâm'ın kardeşi olup, SP'nin CHP'yle işbirliği sâyesinde m.vekili de olan Cihangir Bey bile, tahammül edemeyip, geçen gün bir İP m.vekilinin hezeyanlarına, 'Sen de Makedonyalısın..' deyivermiş..

Biz, bir büyük devletin yıkıntıları altında, Manastırlıyızdır, Selanikliyizdir, Bosnalıyızdır, Anadoluluyuzdur, Tebrizliyizdir, Kırımlıyızdır, Suriyeli, Libyalı, Çadlı, Medineli, Trabluslu, Şamlı, Bağdatlı, Türk, Kürd, Arap, Arnavut, Çerkez, Gürcü, Sudanlı, Mısırlı, Afrikalıyızdır.. İnanmayanlar gitsinler, 100 sene öncelerde İstanbul'u savunmak için toprağa düşen Müslümanların Edirnekapı Şehitliği'ndeki mezar taşlarına baksınlar..

Hangimiz bu toprakların sahibiyiz ve hangimiz değiliz?

*

.Orman yangınları sosyal bünye yangınına yol bulamamalı!
1 Ağustos 2021 Pazar

Önce bir katliam etrafındaki şeytanlığa dikkat çekelim..

Konya'da bir evde 7 kişi katledilmiş ve sonra da ev ateşe verilmiş..

Advertisement: 0:09
Daha 3 üç gün önce de İstanbul'da, dünürler arası bir ihtilâf dolayısiyle, taraflar birbirlerinden 4 kişiyi gaddarca öldürdü, 4-5 kişi de ağır yaralandı.

Kendi ailesinden 5 kişiyi öldürüp intihar eden birisi de vardı, geçenlerde..

Böylesine çılgınlıklar ilk değil ve her toplumda da görülür.

Konya'da ise, hadisenin ne olduğu konusunda henüz bir bilgi yokken, HDP eş başkanlarından birisi, 7 kişinin katledilmesi faciası üzerine atlayıp, hemen, 'Kürt halkına karşı katliâm uygulanıyor!' şeklindeki alçakça ve faşist bir şeytanlığa başvurdu.

*

Anadolu'nun neresinde, son yıllarda estirilen şeytanî hava dışında, Müslüman halk, birbirlerinin etnik köküne ne zaman düşmanca baktı ki? Ve Konya'da öldürenler /katiller kimlerdir ve öldürülenler gerçekten de Kürt etnisitesinden oldukları için mi öldürülmüşlerdir?

Konuyu hemen, ülke içinde bir 'fitne ateşi' yakmak için, bir şeytanî fırsata dönüştürmeye çalışan ve bir de prof. olan bir kişi, üstelik de kanunen, 'milletin tamamının vekili olduğu' şeklinde tanınmasına rağmen, Müslüman halkımızın birlik ve kardeşliğine karşı bir 'cürm-i meşhûd/suçustü' durumunun bütün unsur ve delilleriyle ülke ve milletin birliğine kast ediyor..

Bu kişinin 'dokunulmazlığı kaldırılıp', yakmaya çalıştığı şeytanî- fitne ateşinin hesabı kendisinden sorulmalıdır.

Yoksa, bu alçaklık, ülkeyi günlerdir derinden yaralayan orman yangınlarından daha korkunç yangınlara yol açabilir. Müslüman halkın inanç değerlerinin içinde, kavminden, etnik kökeninden dolayı insanların öldürülebileceğine dair cevaz mı vardır ki, böylesine alçakça iddialar ileri sürülebiliyor?

Bu fitne ateşi, ülkede önü bir türlü alınamayan orman yangınlarından çok daha tehlikelidir.

*

Ayrıca, tam da bu orman yangınlarının ortasında, bir takım hain ve alçak, insanlıktan nasibi olmayan şerefsizlerin, şeytan kullarının, emperyalistlerin gönüllü hizmetçilerinin sosyal medyadan yıllardır yaptıkları ve bir 'çakmak'la gerçekleştirilecek büyük yangınlar için çağrı yapıldığını da unutmayalım.

Günlerdir, Hatay, Adana, Osmaniye ve Mersin'den Antalya ve Muğla'ya kadar uzanan ormanlarda baş gösteren korkunç yangınlarda sabotaj ve ihanet ihtimalini doğrulayacak bir delilin ortaya çıkmaması temennimizdir.

*

Bunlara ek olarak, aylarca önce, 'Tayyib Erdoğan iktidardan ancak, Avustralya veya Amerika'da- büyük orman yangınlarının benzeriyle düşürülebilir..' diyecek kadar alçakça lafları edebilmiş bir s gazeteci-soytarının sözleri de unutulmamalı.. Kezâ, bu yangınlara karşı, 'tekbir getirin, söner!.' diyecek kadar, aziz İslâm'ı karikatürize ettirmeye yönelik soytarılıklardan vazgeçmeyen bazı kimselerin vaaz kürsülerinde tutulması da bir ayrı sosyal derdimiz..

Kezâ, siyasetçilerden KK'nın, bu yangınların önlenememesini, '2002'lerdeki durumlarla mukayese etmesi' komikliği ve hele bazı 'Müslüman kimlikleriyle bilinen bazı tiplerin, bu yangınları, Erdoğan'ı eleştirmek için bir fırsata dönüştürme çabaları da bu basitliklerden daha seviyeli değil..

*

O yangın bölgelerinde yaşayan alt ve orta gelir grubunun mütevâzı insanlarının, ev ve hayvanlarının ve her şeylerinin kül olması karşısında çaresizlik içinde ağlayışları, eminim ki, sadece bu satırların sahibini değil, vicdan sahibi bütün herkesi de gözyaşlarına boğmuştur.

*

Ayrıca, bir kıvılcım bekleyen kuru mevsimlerde, yöre halkının ne kadar eğitimli olduğuna dair ekranlarda çene çalanlar, İstanbul'da bile sigaralarını söndürmeden, yol kenarında park etmiş arabaların altına atan 'kibar ve de aydın kişiler'i de görüyorlar mı?

Bu yangınların, toplumun bütününe, 'ateşle oynanmayacağı'konusunda derin bir 'nefs muhasebesi' kazandırması dileğiyle..

*

Ve, ünlü vali Hüseyn Avnî Coş'un ardından:

Valilik yaptığı illerde, halkın genelinin muhabbetini kazanan uygulamalarıyla ün yapan ve Sakarya Valiliği sırasında, 15 Temmuz darbe hıyanetine karşı, eline aldığı otomatik silâhıyla, halkın önünde ve halkı da silahlandırarak direnmesiyle bilinen Hüseyn Avnî Coş, 30 Temmuz gecesi geçirdiği bir kalb krizi sonunda, 62 yıllık dünya hayatına vedâ etmiş bulunuyor.

Merhûm Hüseyn Avni Bey'le, Sakarya'da bir konferansa gittiğimde -beklemediğim şekilde- kendisinin de halkın arasında orada yer almış olması dolayısiyle tanışmış ve o toplantı sonunda gecenin geç saatlerine kadar ve ertesi sabah da kahvaltıda devam eden samimî sohbetleriyle dost olmuştuk. O, güçlü bir inanç ve gönül adamıydı. 'Böyle 5-6 tane Valimiz olsa...' diyerek onun takdirle anıldığı sözleri ülkenin en üst otoritelerinden bizzat dinlemiştim.

Hüseyn Avnî Bey, 2 yıl önce, MTTB'nin Genel Merkezi'nde verdiği konferansta, Adana Valiliği sırasında yaşadığı ve Suriye'ye giden 'MİT tırlarının, sistem içindeki -F.G.'den, kemalist- solcu ve sair odakların işbirliğine kadar uzanan- bir hıyanet işbirliği ve kumpasını etraflıca anlatmıştı.

Jandarma Komutanının da içinde olduğu bir örgüt, neredeyse, Vali Coş'u tutuklamaya bile kalkışmış imiş; ama, sonunda, Coş'un cesur iradesiyle kendi tuzaklarına düşmüşlerdi.

*

Bulunduğu her mevkide kendisini inanç değerlerinin siperinde hissederek hizmet yapan nâdir şahsiyetlerden, dikkatli bir Müslüman olarak tanıdığım merhûm Hüseyn Avnî Bey'i dün İkindi namazından sonra, İst.- Fâtih Câmii'nden ebediyet yolculuğuna uğurladık.

Rahmet-i ilâhî'nin kendisine yoldaş olması duasıyla..

.Bu sosyal medya bataklığına ‘Dur!' denilemeyecek mi?
2 Ağustos 2021 Pazartesi

Konya'da barbarca işlenen bir cinayetin, etnik bir temekle oturtulması çabasında olan bir siyasetçi kişi ve benzerlerinin şeytanî çabalarını 'alçakça' diye niteleyişime, bazıları rahatsız olmuşlar. Çoğu imzasız, sahte isimle.. Üstelik de o cinayetin gerisinde, 10 yıllık bir düşmanlık olduğunu kendileri de tekrarlayıp, bu katliâmla ilgili olarak, sosyal medyada yazılan iddiaları sanki kesin delil gibi kabul ederek, cevap vermeye çalışmışlar. Kaldı ki, herhangi bir mahkemenin belgeleri bile, gerçeğin ne olduğunu ortaya kesin olarak koyuyor denilemez.

*

Advertisement: 0:09
Bu vesileyle tekrar edeyim ki, şu veya bu, her bir kavimden olabilirim, ama, bu, bana hiçbir özel hak, yetki, üstünlük veya düşüklük vermez. İnsanlara, soylarına- soplarına, renklerine, kendilerinin veya ailelerinin sosyal konumlarına, doğdukları sosyal çevre veya coğrafyalarına bakarak değer vermem; ben Müslümanım; ve inandığım değerler açısından, insanların sadece taqvâ ve fazilet açısından nerede olduklarını anlamaya çalışırım.

Benim dinimin aslî kitabında, Yüce Peygamber (S)'in biyolojik açıdan amcası olan kişi bile, 14 asırdır lânetle anılmaktadır. 14 asır önce ölen birisine, namazlarda okuduğumuz 'Tebbet' suresinde, 'İki eli kurusun..' dediğimiz kişinin o zamandan bugüne, geride hiçbir şeyinin kalmadığını ve amma, lanetlediğimizin, o kişinin şahsında ve isminde temsil olunan zihniyet olduğunu her zaman göz önünde bulundururuz.

*

Ve geçmişte çok güvendiğim nicelerinin bugün 'Türkçü, Kürtçü, Arapçı, Farsçı, falancı-filancı..' vs. yığınla etnik kökene dayalı, ve onların devamında 'İslâmî'lik iddiasının da terkedilmediği gibi nitelemelere sığındıklarını görüyoruz.

Bu yolda, hakarete uğramaktan, aşağılanmaktan, dışlanmaktan zerre kadar korkumuz olmamalıdır.

Bu konuya bu kadar değindikten sonra..

Gelelim bir diğer konuya..

*

Geçen gün Cumhurbaşkanlığı'nın 'İletişim Başkanı' Fahreddin Altun bey ilginç bir açıklama yaptı. Ama, sosyal medyanın kulu-kölesi olanların pek çoğu, Altun'un sözlerine kulaklarını tıkadılar.

Fahreddin Altun, bir 'dezenformasyon'a değiniyordu. Bu Fransızca terim, gerçekte, bilgisizleştirme, yanlış yönlendirme ve ahmaklaştırma mânâlarına gelir.

Yazık ki, özellikle de genç nesillerin ve sokaktaki sıradan insanların, 'Öyle deniliyor..' diye hüküm verip arkasından gittikleri gündem saptırma ve toplumu yalanların çengeline takılı hale getirme çabalarına o kadar çok örnek var ki..

Halbuki, Kur'an-ı Mubîn, Hucûrât Sûresi'nde, 'Bir faasıq bir haber getirdiğinde, tahkik etmeden inanmamamız' emretmektedir.

*

Altun, "Ecem Güçlük' adıyla açılan sahte bir hesaba değiniyordu, açıklamasında.. Bu hesabın sahibinin, '3 yıl önce evine giderken 4 kişi tarafından tecavüze uğradığını' iddia etmesinin sosyal medyadaki yansımasına değiniyor ve 'Adalet Bakanlığı ve İçişleri Bakanlığı'kayıtlarında bu isimde herhangi bir kadına ait herhangi bir dava olmadığını, herhangi bir kriminal vakanın bulunmadığının tespit edildiğini, böyle bir vakanın, böyle bir davanın, böyle bir gözaltının ve böyle bir serbest bırakma işleminin gerçekleşmediğini ' belirtiyordu.

Dahası, Millî İstihbarat Teşkilatı ve Siber Suçlarla Mücadele Daire Başkanlığı ile işbirliği yapılarak, söz konusu paylaşımı yapan hesabın teknik analizi gerçekleştirilmiş..

Görülmüş ki, 'bir yalanla gündem suikasti planlayan kişinin, bu hesabı birkaç gün önce açtığını ve hesabı oluştururken aslında 'Emre Doğantürk' kullanıcı ismini kullandığı', ilk paylaşımlarında 'bir kız arkadaşı olmadığı için hayıflanan ve yalnız olmaktan bıktığını ifade eden' mesajlar atan bu kişinin, daha sonra hesap ve kullanıcı ismini 'Ecem Güçlük' olarak değiştirdiği tespit edilmiş..

Yani, gerçekle uzaktan-yakından ilgisi olmayan bu tezvirat, tamamen kamuoyunu manipüle edilerek, on binlerce sosyal medya sürüsü, bir yalanın peşinden sürüklenmiş.. Ve yalan, çok hızlı bir şekilde yayılmış, binlerce 'sosyal medya' kullanıcısı 'EcemYalnızDeğilsin' etiketiyle yaptığı paylaşımlarla, aslında bu yalanın peşine takılmış..

*

Evet, Temmuz ayının son günlerinde sosyal medyada on binlerce takipçisi olan bir hanım adına açılmış bir hesapta, dehşet verici ifadeler vardı.

Anlatılanlar korkunç ve ahlâksızdı.

İlginç olan şu ki, İletişim Başkanlığı el attığı zaman, demek ki, 'sosyal medya' hesaplarının önünde veya arkasında kimler vardır; gerçekliği, bağlantıları, hemen ortaya çıkarılabiliyor.

Öyle olması da tabiî ve gereklidir.

Evet, Fahreddin Altun'un bu açıklamasından sonra, 'Yahu, şey yerine konulmuşuz.. Bu kadar ahmaklığımıza da yuf olsun..' diyen oldu mu, hiç?

*

Esasen, bizim de öteden beri şikayetçi olduğumuz ve defalarca belirtmeye çalıştığımız konu bu... İsimsiz, veya sahte isimlerle, yalan -yanlış ve bir sosyal bünyeyi tarûmar etmeye yönelik şeytanca planlar tezgâhlanıyor ve bu yönde on binlerce örnek varsa..

Bu oyunun her alanda bozulması gerekiyor. Tek, 'Ecem' hesabıyla yetinilmemelidir.

Dijital çağın, uluslararası bir güç haline gelen bu iletişim imkânlarına karşı,

bu son örnekten de anlaşılıyor ki, devletlerin eli-kolu da o kadar bağlı değil..

Altun, bu açıklamayla, devletin daha çok çalışması gerektiğini de ortaya koymuş bulunuyor ve artık, baş sorumlularından birisi de kendisi..

.Irk, renk, soy, cins, öğünülecek/ yerinilecek bir şey değildir.
4 Ağustos 2021 Çarşamba

Müslüman halkımız arasında yeni fitneler uyandırmak isteyenlere fırsat verilmemesi için devlet planında gösterilen hassasiyeti şükranla karşılamak gerekir, elbette.. Ancak, Müslüman olarak sorumluluğumuz, 100 yıllık mevcut kanun düzeninin derin yaralar açtığı yapıyı ıslah etmek yolundaki çabalardan çok daha ağır bir yük olarak, 'Ben Müslümanım..'diyen hepimizin üzerindedir.

Advertisement: 0:10
Biz, 'Tevhîd gülistanında, çeşitli renklerde açan güller ve çeşitli seslerle şakıyan bülbüller' hükmündeyiz, öyle olmak zorundayız.

Biz İslâm Milleti'yiz, Millet-i İbrâhîm'iz.

İslâm Milleti, iki ana ve aslî unsur üzerinde yükselir: 'Tevhid inancı ve Nübûvvet (Peygamberlik).. 'Lâilâheillallah, Muhammed'un Resulullah...'

İslâm Milleti'nin bütün fertlerini birbirine kardeş yapan, işte bu iki aslî ve temel unsurdur.

Bunun dışında, en yakın biyolojik kardeşler bile birbirine düşman olabilir.

Nitekim, Hz. Nûh aleyhisselâm, 'Tufan' esnâsında -kendisine inanmayan oğlunun- helâk olmaması için niyazda bulununca.. Hûd Sûresi-45-46'ncı âyetlerde, Nûh'a, 'iman etmeyen oğlunun onun kendi ailesinden sayılmadığı', yani, iman birliği olmayınca tek başına kan bağının yeterli olmadığı bildirilmişti.

*

Muhammed İqbâl merhûm da bu mânâya uygun olarak, 'Hz. Peygamber arab kavmindendi, onun için Arap kavmini sevmek gerekir..' diye düşünenlerin İslâm'ı anlamadıklarını söylemişti. Çünkü, Ebû Cehl de Arap kavminden ve hem de sembol isimlerdendi, Ebû Leheb de..

Böyleyken, son günlerde, daha büyük bir yangın olma istidadı gösteren bir kavmiyetçilik ve kabilecilik anlayışına karşı dikkatli olmamız gerektiğini hatırlatan bir yazı yazınca, bazıları, 'Ne o, neredeyse, filan kavimden olduğumuzu söyleyemeyecek miyiz?' diye akıllarınca eleştiri mesajları yazdılar.

Müslüman isek, -ki, o iddiayı taşıyoruz ve taşıyorsak- kesin bir hüküm olarak inanmalıyız ki, hiç kimsenin ırkı, rengi, kavmi, cinsiyeti, soy-sopu, ana babası, doğduğu zaman ve sosyal mekân ve coğrafî çevresi kendi iradesi ve tercihinde olmaksızın, bütün insanlar, takdir-i ilâhî'nin elinde olan belirleme ile dünyaya gönderilir..

Bütün insanlar, dünyaya hür ve insan hak ve haysiyetine sahip olmak açısından eşit olarak gelirler. Bunların hiç birinin diğeri üzerine, bir üstünlük veya aşağılığının olduğu ileri sürülemez. Bu konudaki tek ölçü, Kur'an'ın takvâ ve fazilet ölçüsüdür. Yüce Yaratıcı huzurunda makbûl olan, 'O'nun rızâsına ve insanlığın hayrına olan bir hayat sürebilmek'tir..

Biz her bir kavimden olabiliriz ve olabilirdik de.. Bu fıtrî oluş'un üzerine olumlu veya olumsuz bir takım ayrıcalıklar getirmektir, haram olan..

*

Bu arada birkaç noktaya da değinelim:

*

Bir yerlerde de, çok hayırhah bir niyetle imiş gibi, 'Help Turkey / Türkiye'ye yardım..' hesabı açılmış.. Bu, samimî birisi tarafından yapılmış olabileceği gibi, tamamen art niyetlilerin işi de olabilir.

Perde gerisi, gözükmeyen sözlere, yardımlara veya yardım tekliflerine karşı 'istiskal / aşağılama hedefli olması ihtimaliyle- daha bir uyanık olmak gerekir..

1990 yılında İran'da 50 bini aşkın insanın ölümüne yol açan büyük bir deprem sonrasında dünyanın çeşitli köşelerinden yardımlar yapılırken, Amerikan Yahudileri de -İran'a yardım etmek adına- aşağılamayı, istiskali hedef edinen 1'er cent'lik bir yardım kampanya yürütmüşler ve sadece '999 cent' (100 dolardan bir cent noksan) toplayıp, bu rakamı göndermeye kalkışmışlardı.

Benzer bir durumun, bazı bedhahlarca, kötü niyetlilerce Türkiye'ye karşı da sahnelenebileceği ve böyle bir oyunun, sadece Hükumet'i değil, bu ülkenin insanlarının her birisinin haysiyetini de hedef alacağı açıktır.

*

Günlerdir, bir 'çay dağıtma' hikâyesinden dem vuruluyor.. Güyâ, yangın felâketi yaşayan insanların üzerine, hediye çay paketleri serpiştirilmiş..

Bunu söyleyenlere, 'Ben öyle bir video görmedim, bir montaj filan olmasın.. Başka bir yerlerdeki çay paketi serpiştirme sahnesi buraya monte edilmiş olabilir..' dedim.

Umarım ki, bir yakıştırma ve yapıştırma söz konusudur.

Öyle bir felâket ânında, birilerinin eline, saldırmak için fırsat verileceği düşünülemezse, 'Felâkete uğrayanların başına çay paketleri fırlatıldı..' diyen şom ağızlılara da gün doğar elbette...

*

Bu arada, yine 'sosyal medya'da tedavülde olan alaycı bir yaklaşıma da değinelim..

'Dışişleri Bakanı Çavuşoğlu, Antalya'da devam eden orman yangını ile ilgili Valiliğin yardım hesabı açtığını açıkladı.' şeklindeki bir habere birileri, hemen 'Deniz bitti, iş, vatandaşın IBAN'nına (Banka hesap numarasına) dayandı..' gibi değerlendirmelerle sosyal medyada tedavüle koymuşlar.

Evet, şeytanca bir muhalefet anlayışı..

Efendiler.. Almanya'daki iki hafta önceki büyük sel felâketlerinden sonra, o zengin Alman Devleti de halkın 'yardım yapması' için çağrı yaptı. Bu, sadece para meselesi değil, 'sosyal yardımlaşma' şuûrunun uyandırılması için idi de..

Türkiye'de de halkın yardımlaşma duygusunun harekete geçirilmek istenmesi, niçin hemen eleştiri konusu yapılıyor? Kaldı ki, Türkiye, yıllık millî gelirine nispetle dünyada, dış ülkelerdeki yoksul halklara en yüksek miktarda yardım faaliyetlerinde bulunan bir ülke; güçsüz, perişan bir ülke değil..

Felâketlerden sırf kendi maddî veya ideolojik maslahatları için bir şeyler elde etmeye kalkışanlara, halkımız, yüz ve yol vermemeyecektir, inşaallah..

Afganistan ve İran'daki son gelişmeler etrafında..
6 Ağustos 2021 Cuma

Amerikan emperyalizmi, 11 Eylül 2001'de kendi ülkesi içindeki güvenlik zaafından meydana gelen ve 3 binden fazla insanın ölümüyle sonuçlanan korkunç saldırıların sorumlusu olarak o zaman, Afganistan'da bulunan Usâme Bin Laden ve teşkilatını, El'Qaide'yi suçlayıp, dünyanın en fakir ülkelerinden olan Afganistan'ı var gücüyle ve aylarca, bombardıman ederek, sivil halktan 100 bini aşkın Müslümanı kan ve ateş içinde katletmiş ve o sırada Amerika'da başkan olan G. W. Bush, zafer naraları atmıştı; 'Virâneleri, daha da virân eyledik, yıktık; ölüleri bir daha öldürdük.. ' dercesine..

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Aradan bunca zaman geçti, 11 Eylûl 2001 Saldırıları'nın 20'nci yılına yaklaşıyoruz.

Sovyet Rusya'nın 13-14 yıl süren kanlı işgalinin yenilgiyle sonuçlanması ve hattâ Sovyetler Birliği'nin çökmesinden sonra, yığınla 'mücahit' teşkilatlarının birbiriyle boğazlaşmasından da faydalanan Tâlibân, 1995 sonlarında Afganistan'a hâkim oluvermişti.

11 Eylûl 2001 saldırılarını, iç zaafa bağlamaktansa, komünizmin yenilgiye uğratılmasından sonra yeni bir 'dış tehlike' ve 'Soğuk Savaş'ın icat edilmesi için bir fırsata dönüştürmek taktiğini uygulayan ve emperyal dünyada bir anda estirilen 'Islamofobia/ İslâm korkusu' fırtınası ve heyulâsıyla harekete geçen Amerikan emperyalizmi, Usâme'yle irtibatını bahane ederek Tâlibân rejimini çökertmişti. Ama, Amerika, 20 yıl boyunca Afganistan'a hâkim olamadı ve artık oradan çekiliyor. Ne var ki, oradan çekilirken, kendisiyle 'işbirliği' yapan 50 bin Afgan vatandaşını da beraberinde götürmeye karar vermiş bulunuyor..

Bu, sadece emperyalistlerin kendilerine hizmet edenleri korumak kaygısundan değil, ihtiyaç halinde onları ileride, kendilerine yine hizmet ettirmek planlarından ileri gelmektedir.

Hatırlayalım ki, 1991'de, Amerika- Irak arasında cereyan eden 'Körfez Savaşı'ndan sonra Kuzey Irak'ta Saddam'a karşı ayaklandırmaya çalıştıkları Kürt grupları bekledikleri gibi başarılı olamayınca, USA emperyalizmi, kendileriyle işbirliği yapan unsurlardan 10-12 bin kişiyi de oradan alıp Büyük Okyanus'taki Guam Adası'na götürmüş, orada onları daha yeni ve ileri işbirlikleri için, özel eğitimlerden geçirmişlerdi. Bugün Kuzey Irak ve Suriye'de Amerikalı generallerin emirlerini uygulayanlar, işte o özel eğitimliler taifesinde yetiştirilen 'işbirlikçilerdir.

Şimdi, Amerika aynı taktik hesapla, Afganistan'dan çekilirken, 50 bin 'işbirlikçi'yi de, Afganistan'ın geleceğinde onlara yeni roller vermek üzere Afganistan'dan çıkarıyor.

Ancaaak..

Burada yeni bir emperyal dayatma daha söz konusu.. Şöyle ki, Amerika'ya götürülecek olan bu 'işbirlikçi-uşak afganlılar', direkt Amerika'ya gitmeden önce filanca üçüncü ülkelere gidecekler ve Amerika tarafından oralardan daha sonra alınacaklarmış.

Bu ülkelerden birisinin de Türkiye olduğu açıklanıvermez mi, Amerikan Hükûmeti tarafından..

Ve Türkiye devleti de durumdan bu açıklamayla muttali' oldu!!..

Şu küstahlığa bakar mısınız! Türkiye sanki kendi ülkesi veya deposu.. Türkiye'den görüş istemek zahmetine bile katlanmayıp, bir emr-i vâkî', bir oldu-bitti ile, 'Ben karar verince olur..' havasında.. Ama, TC Dışişleri Bakanlığı bu küstah ve zorbaca açıklamaya, ânında ve kesin bir kararlılıkla karşılık verdi ve diplomaside yeri olmayan böyle bir davranış ve açıklamanın Türkiye açısından geçerliliğinin asla olmadığını resmen ifade edildi.

Erdoğan hükûmetinin bu kararlı açıklamasının, emperyalizme karşı olduklarından daha fazla Türkiye'de Erdoğan'a ve millet iradesine karşı olan çevrelerden hiçbir sesin çıkmaması ilginç değil mi? Halbuki, öyle bir kesin kararlı tavrı yandaş oldukları bir hükûmet gösterseydi, o çevrelerin emperyalizme karşı yükselen söylemleri, bütün kamuoyunu arkasından sürüklerdi.

*

Bir diğer konu, İran..

Dün, İbrahîm Reisî, İran'ın yeni ve 8. Cumhurbaşkanı olarak, yapılan törenlerle vazifesine başladı.

Reisî, 'İnkılab Rehberi' ve 'Veli'yy-i Faqih' unvanıyla İran'da en üst otoriteyi temsil eden Seyyid Ali Khameneî tarafından iki sene kadar önce yargı organının başına getirilmişti. 14 Haziran 2021'de yapılan ve düşük katılımlı ve de, güçlü şahsiyetlerin adaylığı reddedildikten ve hemen her biri halk tarafından tanınmayan diğer 6 adayla girdiği seçimde, son anda 3 adayın da Reisî lehine adaylıktan çekildiklerini açıklamalarından sonra, Reisi'nin seçildiği açıklanmıştı. Ancak, bunun bir 'intihab' /(seçim) değil, önceden belirlenmiş bir 'intisab' /(tâyin) olduğu ortada iken, bir seçim yapılmış gibi gösterilmesinin İran kamuoyunda sessizce , ama yaygın şekilde tartışıldığı da, gizli bir husus değil..

Bu vesileyle, hatırdan çıkarılmamalı ki, İran'da C. Başkanlığı sembolik bir makamdır ve başbakan konumundadır.

Hele de; Dış Siyaset ve İstihbarat ve Ordu, Polis gücü ve inkılap Muhafızları Ordusu ve Anayasa Mahkemesi gücünde olan Şûrâ'y-ı Nigehbân / Gözetleme Şûrâsı, Yargı, Radyo- TV, büyük gazetelerin Genel Yayın Müdürleri gibi temel kurumların ve Üniversitelerin yöneticileri, doğrudan Rehber tarafından tayin olunurlar. Meclis'e seçilecek m.vekilleri ve C. Başkanlığı seçimlerindeki adayları belirlemek de, Şûrâ'y-ı Nigehbân'ın elindedir ve Meclis de Rehber'in 'Dokunulmasın' dediği konularda kanunî düzenleme yapamaz.

*

İlginç olan şu ki, 8 yıldır C. Başkanı olan Hasan Ruhanî, vazifesinin son demlerinde, 'bazı gerçekleri halka açıklamadık..' itirafında bulundu. Bu, 'mâlûmu ilâm' /bilinenin bir daha ilâm ve ilânı oluyordu.

Yani, Cumhurbaşkanı değişmekle, İran'ın temel siyasetinin değişmesi normal şartlarda mümkün değildir.

.Yangını söndüren yangın' üzerinde tartışmalar daha çoook sürecek gibi..
8 Ağustos 2021 Pazar

Bir söz vardır, 'Yangını, en iy söndüren, yangının bizzat kendisidir..' diye. Çünkü, yanacak bir şey kalmayınca yangın söner!.

Vicdanı olan herkesi derinden sarsan ve üzen ve 10 günü aşkın zamandır devam eden son yangınlar henüz de söndürülebilmiş değil.. Yağmurlar gecikirse, daha da devam edecek gibi..

Advertisement: 0:09
Hatay'dan Adana, Osmaniye, Mersin Antalya, Muğla, Denizli, Aydın, Isparta'ya kadar uzanan şerit boyunca on binlerce dönümlük ormanlar ve içindeki tabiî hayatın canlıları ile, tarım arazileri, meyve bahçeleri, fukaranın kenar mahalle evleri, büyük ve küçük baş hayvanlar da telef oldu.

Ukrayna, İspanya, Kazakistan, Rusya, İran ve Azerbaycan'dan yardım için helikopter ve amfibik (göl veya denize inip su alabilen) uçaklar, ekipleriyle de yardıma koştular.. (Böyleyken, denizden su almak için alçalan uçağı engellemeye çalışan sürat teknesi sahibi bir hayvanın çabasına ne demeli?)

Ortada bir hıyanetin olup olmadığını şu merhalede tartışmanın bir manası yok hattâ tehlikeli de.. Çünkü, gerçek olsa bile, birkaç şeytan kulunun yaptığı hıyanetler olsa bile, onlar bahane edilerek, hatta hiç ilgisi olmayan çevre ve kimseler bile birbirine düşman hale bile getirilebilir.

Ama, onlardan daha da tehlikeli olan, dünya yansa kılı kıpırdamayan ve, sağda solda-gelişi güzel ateş yakan ve hatta sigara izmaritini bile söndürmeden, 'Bir şey olmaz' diyerek, sağa-sola, gelişi-güzel fırlatan düşüncesiz kimselerin varlığıdır. Hele de ormanlara gidip, oralarda eğlenmek adına içki tazakkum eden bazı kimselerin içki şişelerini oralarda terk edip, kızgın güneşte kuru otları ateşlemekteki etkilerini düşünemeyenlerin haytalıkları..

Bunlara bir de, çam ağaçlarındaki kozalakların alevler içinde, yüksek hararetle kızıp, 100 metre kadar uzaklara fırlamasını ve oralarda pimi çekilmiş el bombaları gibi patlamasını ekleyelim, tablo daha bir anlaşılır.

Evet, bu zamana kadar Türkiye'de yaşanmamış en büyük orman yangını..

İnşaallah, büyük kitleler olanlardan ders çıkarırlar.

*

Amma, birleri var ki, onlar hâlâ, karalamayı siyaset zannediyorlar..

6-7 Ağustos gecesi, HT.'deki bir programda, malûm bir siyasî parti liderinin başta orman yangınları olmak üzere, pek çok konudaki görüşlerini uzuun uzuun dinledim.. Orman yangınları konusunda, kanun veya yönetmelikler çok güzel tedbirler yazılmış imiş, bu felâket o tedbirlerle halledilebilirmiş..

Bu kadar sığ bir bakış açısı..

Tamam, yangın yönetmelikleri olabilir ve hatta yangın eğitimleri de verilebilir. Ama, alevler bir kez kontrol edilemez boyutlara vardı mı, o yönetmeliklerin bir işe yaramayacağını, iki sene önce Avusturalya'da aylarca süren; keza, Amerika'da, California eyaletinde, kasabaları bile yutması engellenemeyen yangınlar göstermedi mi?

Bu kişinin 3-5 dakikada bir tekrarladığı söz ise, 'ülkenin iyi idare edilmediği..' lafı.. Hitler'in Goebels'i gibi..

Kendileri iktidara gelselermiş, her şey güllük-gülistanlık olurmuş.. Kendisi, çeyrek yüzyıl devlet idaresinde, yüksek sorumluluklarda bulunmuş birisi olarak, devlet idaresinin ne demek olduğunubilirmiş..

Bu kişinin Genel Md.lük yaptığı dönemde, nasıl bir yöneticilik sergilediğine dair örneklerin sık sık hatırlatılmasını, bazen 'fakir' bile gereksiz görmüştür.. Ama, anlaşılıyor ki, bu kişi, o uygulamalarının canlı şahitlerinin azaldığını düşünerek, o dönemi kitlelere kendisinin 'altın çağ'ı olarak sunacak kadar bir pişkinlik içinde..

'Siyasetçidir, iddia sahibi olmalı elbette..' der geçersiniz.. Ama, T. Hava Kurumu'nun hangi ideolojik taifeler için bir 'arpalık' halinde getirildiği bilinmiyormuş gibi, bu kişi, o kurumu bir de Cumhuriyet'in en güzel kurumlarından birisi olarak göstermez mi.. Ama, Erdoğan , bu kurumun içinde bulunduğu malî sıkıntılardan kurtarılmasına yardım etmiyormuş, çünkü, 'Cumhuriyetin değerleriyle hesaplaşma peşindeymiş..

*

Bu siyasetçi kişi, bu arada, konuşmasının başka bir bölümünde, Suriye'deki savaştan kaçıp gelen 3,5 milyon insanın oralara nasıl geri gönderileceğine, onlara geldikleri ülkede evler yapılacağı ve işyerleri açılacağına dair, öylesine laflar ediyordu ki, evlere şenlik.. Aklı-fikri, 100 yıl öncesine kadar aynı vatanın insanları olanları buralardan kovmak, ateşin içine itmek..

Yabancı düşmanlığı yapmıyormuş; gitsinler, ileride bu ülkeye turist olarak gelebilirlermiş!!.

*

Bu kişi, bu arada, insanların kılık-kıyafet ve inancına asla müdahale edilmeyeceğine dair şirinlik muskası yazmayı da devam ettiriyor ki, insanın gözleri yaşarıyor. İlk genel başkanlarının çizgisinden milim bile sapmadığını sık sık tekrarlayan bu kişiye inananlar varsa, keyifleri bilir.

Bu kişi, Amerikan Başkanı Biden'ın Türkiye Başkanı Erdoğan'la Brüksel'deki ikili görüşmelerine değiniyor ve 'Orada onunla ne konuştu?' diyor.. Ama, bu kişinin asıl kabul edemediği konu, o görüşmede Erdoğan'ın tercümanının bile, Dışişleri'nin resmî tercümanı olmaması!. Asıl takılmak istediği, Erdoğan'ın tercümanı olan ve İslâmî tesettüre kâmilen riayet eden tercüman kız.. Bu tercihle, Erdoğan'ın, 'aslında Cumhuriyet'in değerleriyle hesaplaşmak derdinde olduğunu dile getirmeye çalışıyor.

*

Denilir ki, 'Yani' isimli bir Rum varmış.. Meyhane arkadaşları ona, 'Bak, aramızda bir fark yok, ismini değiştirelim, 'Kâni' yapalım da hiç fark kalmasın..' demişler..

O da, 'Kırk yıllık Yani'den Kâni! Olur mu yâni?' diye karşılık vermiş..

.

.1443'üncü yıl dönümünde, ‘Hicret' bize ne anlatıyor?
9 Ağustos 2021 Pazartesi

Bugün, Milâdî (yâni, Hz. İsâ Aleyhisselâm doğumunu esas alan) takvimle 9 Ağustos 2021.. Ve, Hicrî -Qamerî takvimle (yâni, Hz. Peygamber (S)'in Mekke'den Medine'ye) Hicret'inin 1443'üncü yıldönümü.. 365 günlük Hicrî-Şemsî /Güneş Yılı'na göre ise, Hicret'in 1400 yılındayız..

*

Advertisement: 0:09
Her kültür ve medeniyet havzasında insanlık, binlerce yıl öncelerden beri zamanı dilimlere ayırırken, kendi değerlerine göre bir başlangıç noktası belirler.

Uzak Doğu'da Konfüçyüsçü ve diğer dinler 3 binli yılları esas alıyorlardı..

Yahudiler 5780'lerdeler.. Ve, İsrail rejimi bugün de bu takvimi kullanıyor.

*

Müslümanlar ise, maalesef, Meşrutiyet yıllarından beri Miladî takvimi kullanmaya başladılar, Avrupa kültür ve medeniyeti karşısında bir aşağılık duygusuna kapılarak.. Ve 1923'den sonra ise, sosyal hayatın bütünüyle Avrupa form ve normlarına göre şekillendirilmesinin bir dayatma halinde uygulanmaya konulmasından sonra, 'milâdî takvim'i kullanıyoruz.

Elbette Müslümanların Hz. Îsâ aleyhissâlâm'ın velâdetini esas alan bir düzenlemeye de itirazımız olamaz. Çünkü, bütün Enbiyaullah / Îlahî peygamberler bizim peygamberlerimizdir. Biz onların eliyle sunulan 'ilâhî peygamberlerin/ mesajların doğruluğuna, icmalî imanla, yani onlar eliyle geldiği andaki ve tahrif edilmemiş şekline inanıyoruz.

O halde bir mesele yok demektir diyebilir miyiz?

*

İşte o noktada biraz durmak -düşünmek zorundayız..

Çünkü, milâdî takvimi kabul edenler- ettirenler veya dayatanlar bizlere Hz. İsâ aleyhiselam'ı hatırlatmak değil için, emperyal dünyanın kültür ve medeniyetlerinin üstün olduğunu kabul ettirmek için yaptılar- yaptırdılardı bu değişikliği..

Olan olmuş , şimdi bu mu mesele?

Herkesin bakışına göre değişir..

*

Düşünelim şöyle bir..

Meşrutiyet ve sonrasının -sözde- aydınlarının / aydınlıkçılarının, -daha doğrusu- aydıncıklarının nazarında ülkenin temel meselesi o günlerde, o muydu?

Elbette ki hayır!. Hele de, üstelik bir büyük harbiden yenilmiş ve perişan olarak, pek çok seçkin-yetişmiş nesillerini ve maddî ve hattâ bir çok manevî zenginliğini yitirmiş olarak çıkan bir ülke ve halkın ilk meseleleri, emperyal güçlere öykünmek, onlar gibi bir hayat tarzına göre yaşamaya özenmek değildi, tabiatiyle..

Aynı ağır yenilgi ve perişanlıklardan geçen Almanya ve Japonya gibi ülkeler 20-30 sene sonra yeniden dünya sahnesine kendi kimlik ve teknolojileriyle tekrar çıkarken; biz aradan bir asır geçerken; henüz yeni yeni toparlanmaya çalışıyoruz.

O halde, büyük bir sosyal ârıza yaşadığımızı ve sosyal hâfızamızın DNS'sıyla oynandığını düşünmeli değil miyiz?

*

Biz Müslümanlar, Hz. Peygamber (S)'in veladetini /doğumunu da değil, 40 yıl yaşadığı Mekke'den -daha sonra Medine-i Munevvere ve Medine-t-un'Nebî olarak anılacak olan- Yesrib'e gitmek zorunda kalışını, 13 asır boyunca kendi takvimimizin yılbaşı olarak kabul ederken, Hicret'in taşıdığı mânâyı da hatırlamış oluyor ve de hatırlamalılar..

Bizler ise bugün bütün bunlardan habersiziz.. Sadece bir yeni Hicrî yıla girişimizin ve yeni bir zaman diliminin bize neler hatırlatması gerektiğinin üzerinde bile akletmiyoruz, genellikle.. Bugün sadece bu ülke değil, çoğu Müslüman ülkelerin de bundan haberi yok.. Bizde ise, bu gibi günleri minarelerde kandiller yakmak ve kandil simidi yemek ya da en fazlasıyla basmakalıp tebrik mesajları göndermek şeklinde anlayan sathî, sığ bir bakış açısına takılıp kalmışız.. Yani, Hicret'te var olan aslî mânâları hatırlamıyoruz bile.. Yüce Peygamber'in Mekke'den hangi acılar ve ızdraplar ve amma bir o kadar da, insanlığın haysiyeti şeref ve gerçek hürriyet anlayışını hâkim kılmak için Hicret ettiğini düşünmüyoruz.

Hicret kelimesinin içinde, evet nice acılar, hicranlar da vardı..

Yüce Resul, 40 yıl boyunca yaşadığı Mekke'yi güle oynayarak mı terk etti sanıyoruz?

Puta, putlara, sahte ilâhlara kul-köle olmayı, kendi yakınlarından başlamak üzere dalga dalga bütün insanlığa reddettirmek ve bütün insanların dünyaya hür olarak geldiklerini anlatmak için 'Lâilâheillallah' bayrağını açmak üzere İbrahîmî bir şuûr ve eylemle karşı çıkıştı, bütün insanlığa karşı bir özgürlük manifestosu yayınlamaktı Hicret; sıradan bir yer değiştirmek değil..

*

Medine halkının 1443 sene önce bugün, 'Tale'âl bedru aleynâ..' (Dolunay doğdu üzerimize) neşidesini nasıl okuduklarını olsun Mehmed Emin Ay'dan dinleyelim ve de şair Nûrullah Genç'in Hazret-i Peygamber (S)'i anlattığı 'Yağmur' isimli, 'Na't' kıvamındaki uzun ve güzel şiirinden bir bölümü birlikte okuyalım:

'(...)

Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım,

Çölde seni özleyen bir kuş da ben olsaydım,

Dokunduğun küçük bir nakış da ben olsaydım,

Sana sırılsıklam bir bakış da ben olsaydım,

Uğrunda koparılan bir baş da ben olsaydım,

Bahira'dan süzülen bir yaş da ben olsaydım,

Okşadığın bir parça kumaş da ben olsaydım,

Senin için görülen bir düş de ben olsaydım,

Yeryüzünde seni bir görmüş de ben olsaydım,

Sana hicret eden bir Kureyş de ben olsaydım,

Damar damar seninle, hep seninle dolsaydım,

Bâtıl'ı yıkmak için kuşandığın kılıcın,

Kabzasında bir dirhem gümüş de ben olsaydım..

*

.İşleneceğini herkesin, önceden bildiği veya tahmin ettiği' rezalet ve cinayet haberleri..
11 Ağustos 2021 Çarşamba

Evet, medya organlarının ana malzemesi, yığınla rezalet ve cinayet haberleri.. Bunların büyük kısmında da ana malzeme genç kız veya kadınlar.. 'İşlenen rezalet veya cinayetler de ancak medyada yer bulduğu zaman ilgi çekiyor; medyada yer almayanlar da önemsenmiyor..

Advertisement: 0:10
Bu da, insan davranışlarında 'exhibisyonizm' denilen ve görünür olmanın ötesinde, kişinin kendisini -her ne pahasına olursa olsun-, teşhir etmek istemesi zaafıdır.. Hani, eskilerin ifadesiyle, 'Meşhur olmak için Zemzem kuyusuna bevletmek' şeklindeki şahsiyet zaafı.. Sosyal medyada ne kadar çok izleyicisinin olduğunu, 'Niçin?'ine cevap vermeden söz konusu edenlerin trajik ruh halini de ayrıca gözden uzak tutmamak gerekir.

*

Yazının başlığındaki 'işlenebileceğini herkesin önceden bildiği veya tahmin ettiği' ibaresi Kolombiya'lı ünlü yazar Gabriel Garcia Marquez'in bir romanının kapak yazısında da geçer. Söz konusu eserin takdiminde de, yazarın, '... Çocukluğunu geçirdiği kasabada yıllar önce yaşanan ve işleneceğini herkesin bildiği, ancak, engel olmak için kimsenin bir şey yapmadığı bir cinayeti anlattığı; ancak bir cinayetin arka planının değil, bir halkın ortak davranış biçimlerinin portresinin de çizildiği ve böylece, bir sosyal ruh çözümlenmesi yapıldığı' belirtiliyor. Kezâ, bir sosyal ruh çözülmesi de..

Bu not bile bize, insanın ruhî davranışlarının binlerce km. uzaklarda veya binlerce yıl önce de olsa değişmediğini, değişenin sadece teknolojinin gelişmesiyle eşyanın şekil değiştirmesinden ibaret olduğunu gösteriyor.

Hattâ, aile yapısı ve ahlâk anlayışı açısından 100 yıl öncelerdeki Latin Amerika toplumlarıyla Anadolu'daki halkın arasında, bazı aile değerleri açısından ilginç benzerlikler bile görülebiliyor.

*

Bugün de sosyal bünyelerin karşılaştığı derin açmazlar ve facialar açısından dünyanın pek çok yerinde benzerlikler az çok yaşanıyor.

Geçenlerde yabancı yayınlarda, bir TC vatandaşı bir kızın, Amerika'daki kıyafetinin ahlâkî sınırlara aykırılığı dolayısiyle uçağa alınmadığı haberi vardı ve 'vatandaşımız olan o kişinin müptezelliği bir fotoğrafla da belgelenmişti. Söz konusu şahıs, Amerika'da da özgürlüklere müdahale edilmesine isyan ediyordu.

Halbuki, o kızın o uçağa alınmadığı andaki fotoğrafındaki görüntüyü bugün, sadece İstanbul'da bile yüzbinlerin sergilediğini görmemek için kör olmak gerekir.

Hattâ, mütedeyyin ailelerin çocukları arasında bile, bir sosyal ruh çözülmesi yaşandığından söz edilebilir..

Bununla, birilerinin kılık-kıyafetine karışmak istenildiği mânâsı çıkarılmamalıdır. Anlatılmak istenen başka bir şey..

*

Sadece şu son 6 ay içinde ülke çapında işlenen korkunç cinayetlerinin perde gerisindeki etkenlere bir bakılsın, tablo, iç karartıcıdır..

Ailelerine, arkadaşlarının evine gittiğini söyleyen kızlardan nicelerinin bile nasıl tuzaklara düştükleri, düşürüldükleri, apartmanların 10-15'inci dairelerinin balkonlarından atladıkları veya atıldıkları ya da intihar ettiklerine dair yığınla magazin haberlerine bakıp da kimse kendisini ve çocuklarını kesin olarak kurtarabileceği gibi bir kanaate kapılmamalıdır..

Ruhî çözülme bütün toplumu derinden kuşatıyor..

*

Bağ evlerine götürülüp, sonra da öldürülen ve üzerlerine beton dökülen korkunç cinayetler mi dersiniz?

'Yediği haltın ortaya çıkması halinde sosyal itibarının darbe yiyeceği korkusuyla, tuzağına düşürdüğü kızı öldürüp parçalara ayırarak o parçaları değişik yerlere atan 'saygın' beyefendilerin, hattâ sosyal hayatta saygın isimler yapmış olanların cinayetlerini mi dersiniz?

Küçücük çocuklara tasallut ve sonra öldürmeler mi dersiniz?

Ve bu cinayet veya rezalet vakalarından sonra, ortaya çıkıp 'Benim yavrumu filan alçaklar tuzağa düşürdü' diye suçlamalar yapan, kendilerini çocuklarının tabutları karşısında paralayan, yerlere atan, 'Ahh, yavrumu yaktılar..' diye ağıtlar yakan anne-babalar mı dersiniz?

*

Daha geçen gün, 17-18'inde bir kız, ablasıyla birlikte bir yere gitmiş, erkek arkadaşlarıyla alkol almışlar, iyice sızmışlar ve sonra da 'Evinize böylece gidemezsiniz..' diyen erkek arkadaşlarının evlerine götürülmüşler ve...

Sonra da..

O kızlardan birisi, annesine, insan olanın yüreğini parçalayan dehşetli bir feryat halindeki satırlarla dolu bir vedâ mektubu bırakarak, kendisini bilmem kaçıncı kattan boşluğa bırakmış..

2-3 gün önce de, 11-15 yaşları arasında ve üstelik tesettürlü ailelerin tesettürlü 3 kızları, 'pikniğe gidiyoruz' diye evden ayrılmışlar ve evlerine dönmeyince de, tabiatiyle, bir panik, bir korku, bir perişanlık.. Nihayet, 30 saat kadar sonra güvenlik güçlerinin sıkı aramaları sonunda bulunmuşlar..

Bunları sıralamak, tek tek saymak bile utandırıcı ve ızdırap verici..

*

Sorumluluk elbette ki, en başta ailelere düşüyor.. Ama, medyanın, iktidar ve muhalefetiyle bütün siyasî yapılanmaların, sosyal alanda faaliyet gösteren kuruluşların sorumlulukları yok mu?

Hepimiz sorumluyuz..

Maddî gelişmişlik ve zenginlik imkânlarına göre, her kesimde ve zevk ve hazlara teslim olarak yaşamayı şiar edinmiş, tam bir zevk ve haz maymunu haline getirilmiş; ama, ruhları aç, tam-takır nesiller

Hiç kimse mâsum değil ve evet, hepimiz sorumluyuz..

Bu gidişle, 'işleneceğini herkesin bildiği ve amma, tedbir almadığı 'cinayet ve rezaletler yangını' hepimizi kuşatıyor..

.Hem dehşetli, hem uyarıcı gelişmeler..
13 Ağustos 2021 Cuma

Amerikan Parlamentosu olan Kongre'nin Senato kısmından, 27 senatör, Amerikan Dışişleri Bakanı Antony Blinken'a bir mektup yazarak, 'Türkiye'nin ürettiği 'droneların Amerikan çıkarlarını tehdit ettiğini, SİHA'ların, istikrarsızlıkları daha da ileri taşıma potansiyelinin görmezlikten gelinemeyecek kadar büyük olduğunu' belirtip, 'Bizler ABD'nin çıkarlarını ve müttefiklerini tehdit eden, yeryüzünün birçok bölgesinde istikrarsızlığa yol açan Türkiye'nin silahlı insansız hava aracı (SİHA) programı konusundaki endişelerimizi ifade etmek istiyoruz.' demeleri ve, 'Türkiye'nin Amerika'yla olan onlarca yıllık yakın işbirliğine rağmen, Rusya S-400 füze hava savunma sistemlerini almasıyla, bu işbirliğini ihlal ettiğini' savunmalarının yazıldığı mektupta, Ankara'nın NATO üyelerine müttefikliğe sığmayan adımlar atmayı da sürdürdüğüne ve ve geçen yıl Dağlık Karabağ'daki Azerbaycan-Ermenistan çatışmasında, Azerbaycan'a SİHA sevk ederek sonucu etkilediğine, Suriye'de ABD'nin partneri YPG'ye karşı da SİHA'larını kullanıldığına ve Libya'daki iç-savaşta da Türkiye SİHA'larının etkili olduğuna' ve kezâ

Advertisement: 0:08
'Türkiye'nin ürettiği SİHA'ların, Kafkasya, Güney Asya, Doğu Akdeniz, Ortadoğu ve Kuzey Afrika'daki istikrarsızlıkları daha da ileri taşıma potansiyeli görmezden gelinemeyecek kadar büyük olduğu..' şeklindeki suçlamaların üzerinde, Amerikan menfaatleri için ne büyük bir tehdit oluşturduğunu göstermesi açısından durulmalıdır.

*

Bu sözler bize çok şeyleri öğretiyor..

Hani, 'teknoloji dünyası bu kadar ilerlerken, Müslüman dünya niye geri kaldı?' diye hep sorulur ya; alınız, size cevabı; işte böyle..

İleri adım atamadınız mı ve düşmanınıza benzemeye çalıştınız mı, düşmanınız da sizi kendisine, kendi istediği şekilde benzetmeye çalışır ve onun planı dışına çıktığınızda da işte böyle engellenmelerle karşılarsınız.

*

Avrupa teknoloji alanında, 'sanayi inkılabı /endüstri devrimi' diye anılan gelişmeleri gerçekleştirirken, emperyal dünya, Müslüman toplumlara hükmedenleri, Müslüman halkların ve hükûmetlerin teknolojik gelişmelerle ilgilenmemeleri gerektiği konusunda zorlamışlar ve bunda başarılı da olmuşlardır.

Unutmayalım ki, -Avrupa güç dengeleri içinde, aykırı bir yeri olan Almanya bile- iki dünya savaşında da yıkılmış olmasına rağmen, yeniden ayağa kalkarken; Rusya, Japonya, Çin ve hattâ, Hindistan bile dev adımlarla ilerlerken; -Türkiye de dahil- Müslüman toplumların başındaki hükûmetler, yazık ki son 150-200 yıldır, tam mânâsıyla emperyal güç odaklarının zihniyetine teslim olmuş kadroların eline terkedilmişlerdir.

Bu fâsid daireyi kırmak isteyen 2. Abdulhamid'in yüksek mektepler açması ve sanayileşme alanındaki çabaları, 1908'deki 2. Meşrutiyet'le engellenirken; Erbakan merhûmun kitleleri 50 yıl boyunca uyandırma çabaları ve Erdoğan'ın 20 yıla yaklaşan yönetiminde teknolojik ciddî çabalar ortaya koyması meyve vermeye başlamış bulunuyor. Ve, Amerikalı senatörlerin ifadeler, aslında sadece onların değil, Avrupa'nın güçlü devletlerinin her birisinin de düşüncelerini yansıtmaktadır.

Ama, Türkiye'nin bu alandaki gelişmesinin, bütün Müslüman dünyasının da gücü halinde sonuçlar vereceğinden korkuluyor. Yani, Türkiye'nin bu yoldan geri adım atması artık mümkün de olmadığından, düşmanlıkları daha baştan göze almak zorundadır.

-Birkaç NOT:

1- Hatay'dan İzmir'e kadar uzanan güney Anadolu ormanlarında, iki haftayı aşkın bir zamandır devam eden ve yüzbinlerce dönüm ormanları yok eden yangınların nihayet söndürülme noktasına geldiği anlaşılıyor..

Ama, şimdi de Batı Karadeniz'i vuran dehşetli seller.. Kastamonu, Karabük, Bartın ve Sinop'u ve ilçelerini mahvetmiş bulunuyor. 20'ye yakın insanın hayatının kaybetmesi ve evler, mahalleler, otomobiller, yollar, köprüler, hastaneler gibi nice zenginliklerin eriyip gitmesi de bir diğer facia yumağı halinde karşımızda..

Bu konuda dün akşam, Prof. İhsan Çiçek TRT'de konuşurken, 'Anadolu'da Selçuklular ve Osmanlılar zamanında yapılan köprüler asırlardır hâlâ ayakta iken, Cumhuriyet döneminde yapılan köprüler niye dayanıklı değil?' cümlesi bilhassa dikkat çekici idi ki, cevabı da kendi içindeydi..

2- Ülkemizde, 'yabancı düşmanlığı'nı tahrik edenler, sadece Almanya'da yerleşen 4 milyon kadar Türkiye kökenli kitlelerin benzer dışlamalara maruz kalması için, 'neo-naziler'e ve diğer ırkçılara bahane teşkil edeceklerini de düşünüyorlar mı?

3- Algı oluşturma yöntemiyle kitleleri kandırmanın ve tahrik etmenin ilginç bir örnek olarak, İran'da sosyal medyada paylaşılan bir videodan söz edelim kısaca: ' İstanbul'daki Çamlıca Câmii'nin videoya çeken İranlı turist bir kız, bu câmiin muhteşem görünüşüne değindikten sonra, bu câmiin, İran'da 8 yıldır cumhurbaşkanlığı yapan ve vazifesinin 10 gün önce tamamlayan Hasan Rûhanî'nin, -İran halkı o kadar yoksulluk içindeyken- Türkiye'ye verdiği altınlarla yapıldığını ve dahası Erdoğan'ın bu câmie Hasan Rûhanî'nin adını vermeyip, kendi adını verdiğini' bile iddia edebiliyordu..

Komik olmasının ötesinde, böyle, baştan sona yalan iddialarla hemen her toplumun içinde tuzağa düşürülen bir avanaklar güruhunun bulunduğuna özellikle dikkat edilmesini gerektiren bu çarpıcı örnekten alınacak dersler, kendi ülkemiz açısından da düşündürücü değil mi?

.Eğer Müslüman isek; unutmayalım ki, Peygamberimiz de bir ‘muhacir'di...
15 Ağustos 2021 Pazar

Sen..

Bu ülkenin insanlarından isen.. Osmanlı coğrafyası içinde veya dışında nice toplumlardan nice farklı etnik veya coğrafî köklerden veya sosyal gruplardan olanların çocuklarından oluşan bir toplum olduğunu düşünemeyecek kadar kör olamazsın.. Çünkü, senin atalarından tevarüs ettiğin inanç ve kültürde, Allah'ın yarattıklarına merhametle muamele etmek esas idi.

Advertisement: 0:09
Evet, şimdi sadece Lozan Andlaşması sınırları içinde kalan toprakları kutsayan ve bu sınırların dışında kalan üç kıta üzerindeki geniş coğrafyalarda geçen asırlarca birlikteliği hatırlamak istemeyen ve emperyalizmin telkinlerine göre ırkçı ve faşist anlayışlara sahip siyasetçilerin ve resmî ideoloji kullarının pençesine düşmeyecek kadar bir şuûrun varsa..

Kalpleri ilâhî mesajları hissetmemek için mühürlü olan mâlum çevrelerin iğrenç çığırtkanlıklarının oyuncağı değilsen, gel seninle biraz sohbet edelim..

*

Kendileriyle aynı ülkenin vatandaşı durumunda olmaktan utanç duymamız gereken o ilkel ve insanlık anlayışından nasipsiz kimselerle aramızda, temel insanî değerler manzumesi açısından bir uçurum varsa..

O halde.. Sen nasıl olur da, ve hem de sadece Müslüman coğrafyalardan gelenlere hitaben, 'yabancılara ölüm!' diyen sefil ruhlu tahrikçilerin telkinlerine takılıp kalır ve hattâ ülke içindeki ırkî, coğrafî ve sosyal farklılıklara bakarak suçlu insan tipleri oluşturursun?

Bugün mâlûm bazı ırkçı, faşist kafalı, laik- materyalist siyasetçilerin körüklediği bir ilkel düşmanlık sonunda sürüklenmek istendiğimiz nokta, müstekreh ve ilkel bir anlayışsızlık bataklığıdır..

*

Eğer, insan isen..

Eğer, Müslüman isen..

Eğer, insanlık şeref ve haysiyetinden Müslümanca bir nasibin varsa..

Senin dinin, bütün insanlara 'Benî Âdem' diye bakar. Ve insanlar arasında tek ayırıcı kıstas olarak, hangi ırktan, renkten, soydan, cinsten, coğrafyadan veya sosyal kesimler içinden ve hangi zaman diliminde dünyaya gelmiş olursan ol, seni sadece İslâm'ın tanımladığı ölçüler içindeki yerine göre, Kur'an'ın tarif ettiği ölçüler içindeki takvâ ve fazilete göre değerlendirir.

Ve unutma ki, senin Peygamber'in, insanın gerçek özgürlük manifestosu olan 'Lâ ilâhe illallah!'ı haykırdığı, insanları birbirinin kurdu, tanrısı, putu, efendisi veya kölesi yapan bütün beşerî sistemlere bir reddiye getirdiği için; Mekke'den Taif'e sığınmak istediğinde, oradaki kitlelerce de taşlanmış, ayakları kan içinde kalmış ve hattâ kendisine 'deli' diye bağırmıştı.

Evet, 'Ben Müslümanım..' diyorsan; sen, 'muhacir' olan böyle bir Peygamber'in ümmetindensin..

*

Bu satırların sahibi, ömrünün 35 yılını, 12 Eylûl 1980 Askerî Darbecilerinin eline düşmemek için, doğduğu toprakların dışında geçirmek zorunda kaldı ve Müslüman coğrafyalarında kendisini hiç bir zaman 'yabancı' hissetmedi. Çünkü temelde aynı inancı paylaştığı kardeşlerinin arasında yaşadı.. Ve bulunduğu her yerde de, 'Er-rızq'u al'Allah..' /Rızk Allah'tandır..' diyerek, kendi nasibiyle ve kendi emeğiyle idame-i hayat eyledi. Ama, her an, 'Unutma ki, sen bir yabancısın!'diyebilecek, ham, sığ ve hödük kimseler çıkabileceğini de asla göz ardı etmedi, 18 sene boyunca.. Ve hamdolsun ki, öyleleriyle çok az karşılaştı.

Başta Almanya olmak üzere, 'gayrimuslim'lerin ekseriyette ve hâkim olarak yaşadığı ülkelerde geçen 17 yılında ise, her söz ve hareketinden, derhal inancının sorgulanacağını, devamlı daha bir teyakkuz halinde bulunması gerektiğini asla unutmamıştır. Çünkü, biz de o ayrı inanç ve kültürlerin insanlarının beğenmediğimiz hallerini, davranışlarını görüp eleştirirken; onların şahıslarını değil, mensup oldukları dünya görüşleri ve değerlerini, inanç ve kültürlerini hedef alıyorduk..

Onlar da en küçük bir yanlışımızı gördüklerinde bizim 'Müslüman' kimliğimizi hedef alarak, suçlamalar yapıyorlardı.

*

TV ekranlarında günlerdir yapılan ve karşılıklı sataşmalara da varan çoğu sığ ve tahrikçi tartışmalardan da anlaşılacağı üzere, ülkenin bazı yerlerinde tırmandırılmak istenen gerilimlerde 'yabancı' olan olduğu söylenen bir genç, yerli bir genci öldürdü diye, kitleler bazı yerlere çılgınca saldırtılmış; bazı işyerleri tahrip edilmiş; bazı insanlar taşlanmış..

13-14'ünde bir çocuğun, etrafını saranlara, korku dolu gözlerle, 'Beni öldürmeyin..' diye yalvarışından, insanlıktan zerre kadar nasibi olan herkes utanır herhalde.. Avrupa toplumlarını içten içe kemiren ve kendi dışındakileri, 'Cehennem.. Yani ötekiler..' diye niteleyen bir sefil ve hayvanî ırkçı anlayışın zebunu olan kitlelerde görülen tablo, bizim toplumumuzda da sahnelenmek isteniyor. Sosyal hadiselerde, linç psikolojisi böyle çalışır ve ferden asla kabullenilmeyecek bu gibi ilkel davranışlar ve saldırılar, harekete geçirilmiş bir ilkelliğin sevkiyle nicelerini de içine çeker..

Farazâ, bir veya bir kaç kişi suç işlese bile, bütün bir toplumun suçlu sayılması kadar bir ilkellik nasıl kabul edilir ve savunulabilir? Bu utanca meydan verirsek, Allah huzurunda da sorumluyuz ve insanlık karşısında da hepimizin yüzsuyu dökülür.

*

Unutmayalım, bizim Peygamberimiz de bir 'muhacir' idi ve sığınmak istediği Taif'de taşlanmıştı, sûreten/ şeklen insan, ama, sîreten başka bir şey olanlarca.. Ve 'muhacir kalbi' mahzundur, onu kırmak kolaydır, ama, onun bedduası yeri-göğü titretir..

.Afganistan: ‘En güçlüler'le ‘en fakirler' arası savaşın son perdesi..
16 Ağustos 2021 Pazartesi

'Tâlibân Hareketi', Afganistan'da 1995'te ele geçirdiği ve 6 yıl elinde tuttuğu ve 11 Eylül 2001'de B. Amerika içinde iç güvenlik zaafından meydana gelen ve dünyayı dehşete düşüren saldırıların, CIA tarafından sorumlusu olarak Usâme bin Ladin'i Amerika'ya teslim etmediği için ağır bombardımanlar altında ezilerek kaybettiği iktidarı, 26 yıl sonra fiilen tekrar ele geçirmiş bulunuyor.

Hayırlı olması için dua edelim.. O ilk dönemde karşılaştıkları bir çok meseleden gerekli dersleri çıkarmış olmaları da temenni olunur.

Advertisement: 0:09
22 Temmuz ve 6 Ağustos günlerinde bu konuya değinildiğini ve, (Birinci Dünya Savaşı esnâsında Osmanlı Orduları Başkomutan Vekili olan Enver Paşa'nın, o savaştaki ağır yenilgiden sonra Moskova'ya kaçmasına rağmen; daha sonra, oradan gizlice Türkistan'a geçerek, oradaki Müslüman halkları Kızılordu ve komünist rejime karşı savaşa hazırlayan ve Duşenbe yakınlarındaki bir çatışmada hayatını kaybeden) Enver Paşa'ya 'emir eri' olmak gibi bir şöhretle halkının önüne geçen Beççe-i Saka (Sakaoğlu) Habibullah'ı tekrar hatırlayalım.

Okuma-yazması bile olmayan, ama, Enver Paşa'nın askeri oluşuyla, halk kitlelerinde itimad uyandıran Beççe-i Saka'yı, şaha kalkmış beyaz bir at üzerinde ve kılıcını çekmiş bir mücahid savaşçı olarak gösteren eski kartpostallar ilginçti. O resmin altında da 'Beççe-i Saka Habibullah / Hâdim-i din-i Resulullah..' ( Resulullah'ın dininin hizmetçisi, Beççe-i Saka Habibullah) yazısı bulunurdu.

Beççe-i Saka, (Türkiye'ye yaptığı ziyaretten ve birilerinden aldığı akılla, halkın inancına ve geleneklerine karşı bir savaşa girmiş olan) Afganistan Şahı Emanullah Khan'ın saltanatına son vermiş ve sadece 9 ay kadar hükmettiği ülkede ilk iş olarak da, hemen, bütün mektepleri kapatmış ve sonra da, verdiği mücadele yolunda bedel olarak, hayatını ödemişti. Kemalist Türkiye'nin o günlerdeki gazetelerinin birinci sahife haberlerine bakanlar, 'Afganistan'daki o hareketin nasıl ve devamlı,irtica hareketi' olarak aylarca, ön plana çıkarıldığını görürler.

Gerçekte denilebilir ki, Beççe-i Saka, Tâlibân'a 95 yıl öncelerde öncülük eden bir şahsiyetti. Bir farkla ki, Beççe-i Saka, okuma -yazması olmayan birisiydi; Tâlibân ise, -adı üstünde- Talebeler Hareketi'dir. Ve 'talebe' deyince de, sadece 'İslâmî eğitim' veren mekteplerde okuyanlar anlaşılır.

Ve 'Tâlibân Hareketi'ni ortaya çıkaran etkenlerin başında, elbette ki, 28 Nisan 1978'de Sovyet Rusya'nın uşakları eliyle yaptırdığı kanlı komünist darbe gelir.

Ama, işbu 'talebeler', Afganistan'daki yığınla 'mücahid teşkilatları'nın bünyeleri içinde savaşan gençler de değillerdi. Çoğunun aileleri, kanlı komünist darbe sırasında katledilmiş 15 yaşın altında olan ve Pakistan'a sığınan ve oralarda 'medrese'lerde ders okuyan çocuklardı.

Mücahid teşkilatları ise, hepsi de 'İslâmî hedefler' uğrunda savaştıklarını söylemelerine rağmen, komünist işgalcilere ve onların yerli kuklalarına karşı olduğu kadar, kendi aralarında da korkunç ve sonu gelmez bir liderlik savaşına tutuşmuş teşekküllerdi.

Tâlibân'ı ortaya çıkaran en önemli etkenlerin ikincisi de, denilebilir ki, bu 'mücahid teşkilatları' arasındaki, o bitmeyen 'riyaset/ liderlik'boğuşmasıydı. Hele de, Gorbaçov Sovyet Rusya'sı, 13-14 yıl kadar süren komünist rejimin yenilgiyle 'çıkmaz'a girdiğini görüp, askerlerini geri çekme kararı almasından ve komünist rejimin son kuklası Necibullah'ın 1992'de hem de başkent Kabil'de sığındığı BM binasından alınıp fecî şekilde öldürülmesinden sonra.. Mücahid teşkilatları arasındaki riyaset boğuşması daha bir kanlı döneme girmişti.

İşte o sırada, (elinde yüz milyonlarca ve hattâ 3-4 milyar dolar bulunduğu söylenen) Usâme bin Ladin, o zamana kadar gölgesinde kaldığı etkili bir isim olan Abdullah Azzâm'ın şehid edilmesinden sonra ortaya daha güçlü olarak çıkacak ve, 'Afganistan lidersiz bir ülke.. Ben ise, ülkesiz bir liderim..' diyecek ve Pakistan Ordusu'nun güçlü İstihbarat biriminin gözetiminde olan 'talebeler'le ilgilenecek ve, 1995 başlarında 'Tâlibân' isimli bir teşkilat, bir anda , o bitip tükenmek bilmeyen mücahid teşkilatları arasındaki boğuşmaya son vermek iddiasıyla devreye girecek, Kandehar'ı ele geçirecek, bu uzuuuun dış işgal ve iç boğuşmalardan yorgun düşen Afgan halkına ilk uygulamalarıyla yeni bir ümit penceresi açacaktı..

Ve, amma.. 2001 sonunda, Amerika güyâ kazanmıştı..

*

Geçmişte, dünyanın en büyük emperyal güçleri olarak İngiltere'nin, sonra Rusya'nın, şimdi de Amerika'nın; kaçarcasına çekilmek zorunda kaldıkları fakir Afganistan' halkındaki savaşçılık gerçeği ve 'Tâlibân'ın bundan sonra neler yapabileceği üzerine Çarşamba günü de duralım, inşaallah..

*

Prof. Yaşar Bağdatlı Hoca'nın ardından..

Dr. Yaşar Bağdatlı hocayı dün ebedîyet âlemine çıktığı yolculuğu için, Fatih Camii'nden uğurladık. Yaşar Hoca, 2000'li yılların başında Cerrahpaşa'da Mikrobioloji Ana-Bilim Enstitüsü'nün başında bulunuyordu.

..

Yaşar Hoca, o dalda sahasının otoritelerinden olduğu gibi, İslâm konusundaki derin vukûfiyetiyle ve inandığı değerlere göre yaşamaktaki titizliğiyle de bir 'aydın Müslüman' olarak örnek gösterilebilecek çapta bir şahsiyet idi. Almanya'ya her gelişinde de görüşüyorduk.

Ufkumuzdan bir kutup yıldızı daha kaydı.

Yaşar Bağdatlı Hoca'ya, çıktığı bu ebediyet yolculuğunda 'Rahmet-i ilâhî'nin yoldaş olmasını Allah'u Teâlâ'dan niyaz ediyorum.

.Tâlibân'ın kazanmasında, beşerî planda, halk tabanına dayanması etkili olmuştur
18 Ağustos 2021 Çarşamba

Pazartesi günkü yazımda, Tâlibân'ın Afganistan'a fiilen hâkim oluşunun öncesine ve son 100 yıllık yakın tarihten kısa kesitler aktarılmaya çalışılmış ve bu arada, Beççe-i Saka Habibullah'ın gerçekte Tâlibân'ın 95 yıl öncelerdeki öncüsü durumunda olduğuna ve onun da, Osmanlı sonrası Ankara'da yeni kurulan Kemalist rejimin liderine hayran olan Afgan Şahı /Kralı EmanullahKhan'ın ülkeden kaçırttığına değinilmişti..

Advertisement: 0:09
Hadiseler çok süratli gelişti.

Bu kadar süratli gelişmede, Tâlibân'ın, Afgan halkının ekseriyeti arasında bir halk tabanına dayanmasının rolü olduğu bilhassa görülmelidir. Eski mücahid teşkilatları, iç kavgalarından dolayı halk tabanlarını yitirmişlerdi. (Afganistan'da Peştûn kavmi yüzde 40 civarında en büyük etnik grup olarak bilinir. Geride kalanlar ise, Özbekler, Türkmenler, Belûçlar, Farslar/Tacikler ve Şiî olsalar da Hezarâ /Hezaracât diyen anılan kesimlerden oluşur.) Afganistan halkı Müslümanlık inancı büyük bir birlik oluşturduğu zaman, tarihte, Hinduları, İngilizleri, son 45 sene boyunca da Rusya ve Amerikan emperyal güçlerine karşı bu inanç birliğiyle mukavemet etmişken, özellikle 1989'da Pakistan'ın Peşaver şehrinde, eski mücahid liderlerden ve hâlen hayatta olan (G. H.)'ın, 'Afganistan'ı son 300 yılında hep Peştunlar idare etmişlerdir; bundan sonra da öyle olacaktır.' demesiyle ateşlenen Peştun kavmiyetçiliği söylemlerinden Tâlibân'ın uzak durmadığı öteden beri bilinir. Umulur ki, bu kavmiyetçilik asabiyetinden /taassubundan tez zamanda kurtulurlar.

Evvelki güne kadar, mevcut kanunlara göre Afganistan Devlet Başkanı konumunda olan Eşref Ganî'nin, daha iki hafta önce, 'Ben Emanullah Khan'a çok ihtiram duyan birisiyim. Ama, onun, Beççe-i Saka karşısında firar etmesini bir türlü kabullenemedim. Ve ben, Tâlibân veya bir başkası karşısında asla firar etmeyeceğim ve milletin bana teslim ettiği vazifeyi son nefesime kadar yerine getireceğim..' demişken, henüz nereye gittiği açıkça belli olmayan bir şekilde Afganistan'dan çıkmasından hemen sonra yayınladığı bir mesaj, her ne kadar makul gibi gözükse de; yine de o ve benzerlerinin 'idare-i maslahatçı' tutumlarının başkalarına cesaret verdiğine ve vereceğine yeni bir örnek oluşturacaktır.

(Bu açıdan bakıldığında, 2. Abdulhamîd'in, 112 yıl önce, 31 Mart 1909 Hadiseleri'nden sonra, kendisine, 'Oğlum Hâmid, kan dökülmesin.. Saltanat için 33 sene yeter..' diyen Şazelî tarikatı şeyhinin nasihatine kulak vererek, devleti hem de, Meşrutiyet Meclis-i Meb'ûsânı'nda Selanik Mebusu olan Emmanuel Karasso başta olmak üzere, emperyal güçlerin temsilcisi veya kuklası durumunda olanların kendisine o zaman henüz 30 yaşlarında olan Elmalılı Hamdi Efendi'nin yazdığı 'Hal' Fetvâsı'nı sunmaları üzerinde, başını eğip teslim olması, sonunda kendisinden daha çok ve ağır şekilde Müslümanlara nelere mal olmuştu; görülmüştür.

Kezâ, 1922'deki Sakarya Savaşı'nın sonuna kadar, devamlı, Sultan Vahdeddin'e ve Makam-ı Hılafet'e bağlılık yemini eden ve ettiren bir kişi veya kadronun, sonra hangi etkenlerle ve nasıl, 'Vahdeddin'i ülkeyi terk etmesi ve aksi halde can güvenliğinin sağlanamayacağı' konusunda Ref'et(Bele) Paşa'yla haber vermesi üzerine, onun da benzer gerekçelerle başını eğip gitmesi ve sonrası da ilginçtir. Halbuki, keskin nişancılardan oluşan ve Saray'ı korumak gibi bir vazifesi bulunan ünlü 'Avcı Taburları' devreye sokulsaydı, netice n'olurdu, bilinmez, ama, her halde çok kan akardı..

Aynı durum, bugün Afganistan'da da yaşanmaktadır. Ama, başka devrimlerde, iktidara gelenler dâr ağaçları kurmuş ve on binlerin- belki yüzbinleri –milyonların ölümüyle sonuçlanan büyük karmaşalara yol açmışken; Afganistan'da C. Başkanı Eşref Ganî'nin ülkeyi terk etmesi, ilk plânda Tâlibân liderlerini de -beklenmeyen şekilde- mülâyim davranmaya sevk etmişe benziyor.)

*

**

Bir bombalı suikastla katledilen ve 1992-95 arasında G. Hikmetyar'ı başbakan tayin ettiği halde, Hikmetyar'ın kendisiyle savaşı kesmediği (merhûm) Üstad Burhaneddin Rabbanî, Tahran'a her gelişindeki görüşmelerimizin birinde, 'Afganistan'a hiçbir zaman hiçbir rejim, 50 yıldan fazla hükmedememiştir. Çünkü, belli bir süre içinde, halk derinden derine bir itiraz ve isyan geliştirmiştir, içinde...

Hep merak etmişimdir, siz 600 küsur yıl Osmanlı'ya nasıl tahammül ettiniz?' demişti.

Tabiatiyle, Osmanlı'nın bir takım olumsuz veya yanlış uygulamaları olmuş olabilir, ama, onların yönetimleri altındaki halkları isyan edecek derecede sıkmadıkları, nispeten adâlet içinde hareket ettikleri ve -saltanat sisteminin devamı için yapılan uygulamaları dışında kalan alanlarda- sosyal hayatın tanziminde İslamî adâlet anlayışına genel olarak riayet edildiği kanaati ve hele de günümüzde temel meselelerden olan, ırklar- kavimler arasında farklılıklar gözetmek gibi yanlışlardan büyük çapta uzak durulmasının, onun uzun ömürlü olmasında etkili olduğu üzerinde durulurdu.

*

Tâlibân'ın, devrilen hükumet'in aslî karar mercilerinde olanlar hariç, diğer kamu çalışanları için af ilân etmesinin Afganistan içinde de, dışarıda da şaşırtıcı bir olumlu havası estirmesinin, gelecek günler içindeki gelişmeler içinde de korunması umulur. Ama, anlaşılıyor ki, bu hamur daha çok su götürecektir.

Ve biz de gelecek yazılarda bunlara değinmeye devam edeceğiz İnşaallah..

.Kerbelâ'dan bugüne; ‘neyin-nasıl olduğu' değil, ‘niçin' olduğunu düşünmek kalmalıdır
20 Ağustos 2021 Cuma

-354 günlük ay yılına göre düzenlenen- Hicrî/Kamerî takvimin 61'inci yılında İslam Milleti'nin bağrına bir hançer gibi saplanan Kerbelâ cinayetinin/ trajedisinin, Hz. Hüseyin ve 72 yâranının Yezid tarafından katledilmesinin yıldönümüydü, dün..

Advertisement: 0:09
Sünnî Müslümanların geleneğinde, genel olarak, hatta Hz. Peygamber (SAV)'in velâdet ve rıhlet günleri ve hakeza, Regaib, Berat ve Miraç için anma merasimleri yapılmasının doğru olup olmadığı üzerinde çetin ihtilaflar olmuştur. (Hatta, bundan dolayı karşı karşıya gelen Kadızâdeler ve Sivasîler arasında öyle kavgalar olmuştur ki, İstanbul'da Divanyolu'ndan taa Bâyezid Meydanı'na kadar olan cadde cesetlerle dolmuş ve ceset artıklarını çiğnemeden yürümenin mümkün olmadığı yazılmıştır.)

Bizim Osmanlı dönemimizde bu sert tartışmalardan sonra, son asırlardır, 'karşı olanla olmayanlar' arasında bir kavganın olmadığı, 'çok abartılı hareket edenlerle ilgisiz olanlar' arasında kavgasız bir gelenek oluşmuştur.

*

Ama, Orta Asya Müslümanları arasında Hz. Hüseyin'in şehadet günü dolayısıyla, oralarda öyle toplu matem merasimleri tertip olunur ki 'Maktel-i Hüseyin /Hz. Hüseyin'in katledildiği gün ve yer, zaman ve mekân üzerine öyle yakıcı mersiyeler, ağıtlar okunur ki, Şii Müslümanların okudukları mersiyelerden geride değildir. Sadece bir temel fark vardır, o da, Sünni Müslümanların zincirlerle-sopalarla kendilerini dövmek, qamazenî ve zencirzenî denilen ve kişinin kendi bedenini bıçaklarla yaralamak veya zincir demetleriyle uzun süre vura-vura ciltte kılcal damar kanamaları meydana getirmek gibi bir takım avâmî gelenekleri yoktur. Ki, bu hususta Şii Müslüman ulema arasında da Lübnanlı merhum Allâme Muhammed Fazlullah ve merhum Murtezâ Mutahharî gibi isimler, çoğu Şii Müslümanlarca tertiplenen 10 Muharrem - Âşûrâ merasimlerinin, Müslümanları ilkel bir topluluk gibi gösterdiğini, Şii Müslümanlarca anılma tarzıyla Hz. Hüseyin'in hurafelerle bir folklorik trajediye dönüştürülüp bir daha katledildiğine dair beyanları olmuştur, ama, pek dinlenilmemiştir.

Ve o dönemin ve sonralarının Arap şiirinin en büyük isimlerinden olan Ferezdak'ın Hz. Hüseyin'e destek sözü verip, sonra da onu yalnız bırakanları anlatmak için söylediği, 'qulûbuhum ma'ek, suyûfuhum aleyk...' (Onların kalpleri seninle, kılıçları sana karşı..' sözü, Hz. Hüseyin'in mazlûmiyetinin bir diğer nişanesidir. Çünkü, Hz. Hüseyin'e muhabbet besleyenler bile, onu katletmeye çalışanlarla aynı saftadırlar. Dahası, namaz vakti geldiğinde, Hz. Hüseyin'in namaz için savaşa ara verilmesini isteyince, Yezid'in askerlerinin de, 'Peygamber torununun imametinde namaz kılmanın faziletinden istifade etmek için', onun arkasında saf bağlamaları ne yaman çelişkidir.

Bu münasebetle belirtelim ki, her canlının ölümü tatması bir acı duyularak olmaktadır. Bu, Hz. Hüseyin için de geçerlidir.

Evet, Hz. Hüseyin'in nasıl öldürüldüğünü de bilelim, okuyalım- düşünelim; ama, o 'nasıl'dan ileri geçemeyip, 'niçin katledildiğini' anlayamazsak, işte o zaman bir nice facialar daha başlar.

Çünkü, Hz. Peygamber'in nübüvveti üzerinden henüz 50, rıhleti üzerinden ise 30 yıl kadar bir zaman bile geçmemişken, onun torununun katledilmesinden hedef, Hz. Hüseyin'e olan şahsî düşmanlıkla onu hayattan koparmak değil; Hz. Peygamber (S) eliyle beşeriyete sunulan kutlu ilâhî yolun bozulması, engellenmesi idi.

İşte bunun içindir ki, Hz. Hüseyin, 'Yarınlarda kargılar ve kılıçlar, Kur'an'ımızı parçalayacaksa, o kargı ve kılıçlar bugünden benim göğsümü delik-deşik etsin..' diyecek ve Hüseynin kendisine bey'at etmesi için haber gönderen Yezid'e karşı, 'Zilleti kabullenenlere yazıklar olsun..' manasında 'Heyhât min'ez-zilleh!' diyecekti..

Evet, Hz. Hüseyin, dedesi Resulullah (SAV)'ın dininin, o dinin müminlerinden beklediği sadâkat gereği olan vazifesine yerine getirmek için, ölümü göze alırken, Yezid de saltanatını sürdürmek için, Peygamber torununu ve yâranını öldürmeyi bile göze almıştı.

Birisinin dâvası Hak davası ve onu hâkim kılmak idi; diğerininki, saltanat davası..

Onun içindir ki, Sünni Müslümanlar, Yezid adını, asırlardır zulüm sembolü olarak ve lânetle anmışlar ve onun ismini çocuklarına vermekten kaçınmışlar ve hatta Yezid'in babası Muaviye'nin ismini bile açıkça kullanmayıp, onun yerine, (Yezid'in babası) manasına gelen 'Bâyezid' ismini tercih etmişlerdir.

Ama, ifrat ve tefrit, bu konuda bugün de devam etmekte, bir taraf ilkel görünümlü döğünme şekillerini bir ibadet gibi sergilerken; diğer taraf da bu faciadan ders almak yerine, o döğünme şekillerinin dinin özüyle bir ilgisinin olmadığı gerçeğinden de hareketle, o mücadeleyi basit bir saltanat kavgası sanmaktadırlar.

Tekrar edelim ki, Hz.Huseyin'in dâvasını, bu facianın 'niçin' meydana geldiği üzerindeki aslî saikle birlikte ele almadıkça, Kerbelâ'da olanları bir husumet cephesi oluşturmak ve Müslümanları birbirine düşman kutuplar halinde tutmak isteyenlere hizmet etmekten başka bir netice elde edilemeyecektir. Bu acı gerçeği, Kerbelâ Faciası, üzerinden geçen 1380 küsur yıl göstermeye yetmedi mi?

*

.Savaş, Afganistan'da da yeni şekillerde devam eder
22 Ağustos 2021 Pazar

Milâdî -19. Yüzyıl'ın ünlü savaş teorisyenlerinden Prusya askerî ekolünün ünlü teorisyeni Carl von Clausewitz 'Savaş, düşman tarafın iradesini yok etmek ve teslim almak için, siyasetin değişik vasıtalarla devamından ibarettir' demişti. Bunun tersi de geçerli elbette.. Siyaset ya da politika, savaşın değişik şekillerinden devamından başka bir şey değildir. Biraz farklılıkla, genel tarifi içindeki savaş denilen mücadele tarzı, karşı tarafı yenmek, esir almak, öldürmek ve bunun için düşman tarafın sahip olduğu bütün zenginlikleri de yok etmek hedefine dayanır. Diğer bir deyimle, düşman çiçek sunmaz ya da çiçek sunduğu zaman da yeni bir savaş taktiği uygulamak içindir.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Afganistan'da da durum farklı değildir ve farklı olmayacaktır. Yani, Afganistan'da da savaş bitmemiştir, yeni şekliyle devam edecektir..

Malumu ilâm kabilinden ifade etmek gerekirse, Afganistan, maddî bakımdan dünyanın en fakir ülkelerinden biridir. Buna rağmen, Afganistan'da, yabancılara karşı ve kendi içlerindeki, birbirlerine yabancılaşmış unsurları bertaraf etmek için verilen savaş ve mücadelelerde, yüzlerce yıl önceki maddî imkânsızlıkları bugün de aynen yaşayan bu ülkenin halkı, bugün en modern silâhlarla savaşmaktadırlar ve bu silâhların hemen tamamı, sadece başka güç odaklarınca ve gelişmiş silâhlarını denemek için değil, direkt olarak savaşmak istemedikleri düşmanlarını, kendi coğrafyalarından uzak yerlerdeki çatışma alanlarında, Kore'de, Vietnam'da, İran-Irak Savaşı'nda, Afganistan'daki savaşlar ve benzerleriyle yıpratmak taktiğine de dayanır.

Bunun en çarpıcı örneklerinden birisi de, evet, Afganistan'da gözümüzün önünde cereyan etti..

*

Sovyet Rusya komünist İmparatorluğu Afganistan'ı işgal ettiği zaman kapitalist dünya, komünizmle hesaplaşma açısından son derce ölçülü ve dikkatli bir tepki vermişti.. Afganistan'da kitleler her türlü çaresizliğe rağmen direnmeye çalışıyorlar, örgütleniyorlardı. Orada, komünizmi yenilgiye uğratmak için silâhlar veriliyor, gönderiliyordu.. Bu silâhlara o fakir Afganlıların verecekleri paraları da yoktu.

Savaşmaktan başka çaresi olmayan bir insanın veya halkın birilerinden paralı veya parasız olarak silâh temin etmesi bir kınanma vesilesi yapılmamalı... O durumda olanlar, her ne sebeplerle olursa olsun, silah elde etmeye çalışırlar ve bu, onların kendilerine hangi gerekçe veya yöntemle olursa olsun silâh verenlerin kölesi oldukları mâniasına da gelmez. Nitekim o savaş yıllarında Amerikan emperyalizmi de silâh veriyordu, komünizmi yenilgiye uğratmak için.. Ama, o yardımlarla Müslüman bir halkı kendilerine 'hizmetçi' durumuna düşüreceğini sanan Amerikan emperyalizmi yanıldığını görünce, kendi içindeki 11 Eylûl 2001 Saldırıları'nı Usame bin Laden ve onunla işbirliği yapan Tâlibân'ın üzerine yıkarak, o saldırıların hıncını Afganistan'dan çıkarmaya çalıştı.

*

Sonunda Sovyet Komünist İmparatorluğu başarısızlığa uğradı, çekilme kararı aldı. Elbette geride nice fitne odakları bırakarak.. Afganistan'ı küffar işgalinden kurtarmak adına ortaya çıkan ve her birisinin isminde mutlaka bir 'İslâm' veya 'İslami'lik nisbet eki bulunan yığınla 'mücahid teşkilatları', artık, 'kurtarılmış Afganistan'ın gelecekteki liderliği için bitmek bilmeyen kıyasıya bir iç boğuşmaya tutuşmuşlardı.

Ve sonra..

Komünist işgalinden geriye kalan ideolojik boşluğun Müslümanlarca doldurulmaması için, kapitalist emperyalizmin dünya çapındaki lideri konumunda olan Amerikan İmparatorluğu devreye girdi, ama o da 20 yıllık kanlı ve barbarca bir işgal sonunda zelil halde çekilmek zorunda kaldı.

Şimdi, Amerikan Başkanı Biden, 'Afganistan'dan daha iyi çekilme ihtimali yoktu...' diyerek, yenilgiyi gizlemeye çalışıyor.

*

Biden'a, şimdi muhalifleri, 2. Dünya Savaşı'ndaki Amerikalı ünlü general Douglas Mc Arthur'un, 'Savaşta zaferin yerini hiçbir şey tutamaz' şeklindeki sözünü hatırlatıyorlar.

Amerika, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, hem Almanya'da, hem de Japonya'da varlığını oralarda, kendi menfaatlerini en iyi şekilde koruyacak demokratik hükümetler kurdurarak ve bu ülkelerin komünizme karşı ekonomik güç merkezleri haline gelmesini sağlayacak yöntemlerle hâlen de sürdürüyor. Aynı durum, komünist Kuzey Kore'ye karşı kapitalist Güney Kore'yi kurarak da devam ettiriliyor.

Amerikan emperyalizmi, aynı taktiği şimdi, Afganistan'da da, kadın hakları ve diğer insan hak ve hürriyetlerinin BM ve diğer uluslararası garantiler altına alınması talepleriyle sürdürmeye çalışıyor. Ama, 20 yıl boyunca katlettiği yüzbinlerce insanın hesabını vermekten de bu yolla kaçmaya çalışıyor. Biden ayrıca, Tâlibân'la, çekilme süresinde Amerikan güçlerine saldırılmayacağı konusunda anlaştıklarını da söylüyor.

Konu dışarıdan görüldüğü kadar sade değil..

*

Ayrıca, bu noktada Tâlibân'a da düşen büyük bir sorumluluk var.. Çoğu gencecik Afganistanlı on binlerce insanın , Afganistan'dan kaçmak için sergiledikleri korkunç sahneler, sadece şahsî suçluluk korkusu veya işgalcilere hizmetçilikle izah edilemez. Bu görüntüler, dünyaya, Müslüman bir halkın genç nesillerinin İslam adına kurulan ve kurulacak olan hükûmet sistemlerinden kaçtığı şeklinde sunuluyor..

Bu görüntülerin dünyaya verdiği kanaati bertaraf etmek, herkesten çok Tâlibân'ın sorumluluğundadır.

*

(NOT: Ağabeyimin ebediyet yolculuğuna çıkması münasebetiyle birkaç gündür Samsun ve civarındayım. Bu münasebetle bizzat gelerek veya telefon ve diğer iletişim araçlarıyla ulaşan herkese teşekkür ediyorum.)

.Cezasız suç' ve ‘suçsuz ceza' hem zorbalık hem de acziyet getirir
23 Ağustos 2021 Pazartesi

28 Şubat 1997 Askerî Darbesi ve zorbalık günlerinin ele-avuca sığmaz ve 'küçük dağları ben yarattım..' diyen zamane firavunları edalı; adalet tanımadıkları için, güçlü değil, zorba oldukları apaçık olan darbeci-Kemalist generaller aradan geçen 24 sene sonra da olsa, yargılamalarının uzuuun ve entrikalı savunmalarından sonra, haklarında verilen mahkeme kararlarının Temyiz /Yargıtay tarafından tasdik olunması ve kesin hüküm haline gelmesini takiben nihayet yakalanıp cezaevine konuldular. Çok geç de olsa, yine de hayırlı bir sonuçtur, inşaallah.. Bir toplumda hele de güçlü suçlular cezasız bırakılırsa, bu durum, sosyal bünyeyi daha bir ifsad eder, çürütür; suçluları, zorbaları, kanun tanımazları daha bir cüretli hale getirir.

Advertisement: 0:09
Cezadan maksat, suç işleyen kişiye, insanoğluna verilen vicdanî hasletlerin istettiği adâlet duygu ve ölçüsüyle bir karşılık vermektir; sadece intikam almak veya toplumda meydana gelen sosyal tepkiyi yatıştırmak değildir. Bir toplumda, cezasız kalan bir suç olursa, o toplumun hâlet-i rûhiyesinde, 'Yapanın yanında kalıyor..' şeklinde bir karamsarlık ve zorbalar karşısında bir geri çekilme ve 'Bana dokunmayan yılan, isterse bin yıl yaşasın' şeklinde teslimiyetçi ruh hali hâkim olur.

Bizim toplumumuzda bu zafiyet durumu ve teslimiyetçi anlayış maalesef çok güçlüdür. Hele de, Müslüman halkımızın inancında yeri olmayan Avrupa kanunlarının uygulamaya geçirildiği son 100 yıla yaklaşan dönemde bu zafiyet daha bir güçlenmiştir. İslâm şeriatına göre yapılan yargılamalarda da yanlış hükümler kurulmuş olabilir elbette; ama, suçlulara, genel olarak, 'şeriatın kestiği parmak acımaz' anlayışınca, baş eğmek düşmüştür.

Bu açıdan, 28 Şubat 1997 Askerî Zorbalık Hareketi'nin en ele avuca sığmaz, kanun ve sınır tanımaz zorba isimlerinden 14 generalin cezalarının kesinleşmesiyle tutuklanmalarına basit bir intikam almak açısından bakmamak gerekir. Bu, en azından, gelecekte benzer zorbalıklara teşebbüs edecek olanlara şimdiden nasıl bir âkıbetle karşılaşacakları hususunda bir gözdağı niteliğindedir. Askerî Mahkemelerin varlığı ise, askerî üst makamlarca verilen emirlere göre yargılama yapan ve, rejimin selâmeti adına karar veren yargılama mekanizmaları oluşlarıyla şöhret kazanmıştı. (Ki, bu sahada, Kâzım Karabekir Paşa'nın M. Kemal'e muhalefet etmesi yüzünden İstiklal Mahkemeleri denilen ve hukuk ve kanunla hemen hiç ilgisi olmayan kurumlarca yapılan yargılama ile; 1940'lı yıllarda İran sınırında hayvan kaçakçılığı yaptıkları gerekçesiyle kurşuna dizilen 33 vatandaşın katli emrini veren Org. Mustafa Muğlalının Demokrat Parti iktidara gelince yargılanması ve verilen idâm hükmünün Temyiz incelemesi sürerken hapiste ölmesi, bu konuda 1-2 istisnâ teşkil eder.)

Son birkaç senedir ki, darbecilere ilk kez olarak hesap sorulmaya başlanmıştır. Özellikle, çoğu emekli veya muvazzaf askerlerin sanık olarak suçlandıkları Ergenekon ve Balyoz ismiyle anılan yargılamalarda verilen cezalar, her ne kadar Anayasa Mahkemesi'nce hak ihlâli yapıldığı ve benzeri birtakım şeklî aykırılıklar bulunduğu gerekçesiyle bozulmuş ise de o yargılamaların yapılabilmiş olması bile devrim çapında gelişmelerdi.

*

Hatırlayalım, 12 Eylül 1980 darbecilerinin yargılanmasını sağlayan anayasa değişiklikleri gündeme geldiğinde, hattâ Tayyib Erdoğan'a muhalif niceleri bile bu gelişmeyi heyecanla karşılamışlar, bazıları da 'böyle bir yargılama yapılamaz..' sanmışlar ve emekli diktatör General Kenan Evren ise, 'Öyle bir yargılama yapılacak olursa, kafama bir kurşun sıkarım..' demiş ve amma o sözünü yerine getirememiş, yargılaması sürerken ölmüştü..

*

Bu vesileyle, Adnan Menderes döneminin önde gelen bakanlarından Samed Ağaoğlu'nun, 'Babamın Arkadaşları' isimli ilginç kitabında çarpıcı sahneler vardır. Samed Ağaoğlu'nun babası, Azerbaycan'da Ahmed Agayef diye bilinen ve Türkiye'ye gelince Ahmed Ağaoğlu diye anılan bir yazardır ve son demlerine kadar, M. Kemal'in yakın çevresinde bulunmuştur. Samed Ağaoğlu kitabında, isim vermeden o dönemin önde gelen isimlerini anlatır. Onların kim olduğunu anlamayı okuyucuya bırakmıştır. Onun 'babasının arkadaşlarından birisi de 'Kel Ali' diye maruf Ali Çetinkaya olup, bu kişi, hukukçu olmadığı halde 'İstiklâl Mahkemeleri'nin en gaddar yargıçlarından birisidir ve yukarıdan verilen emirlere göre yüzlerce insanın idâmına karar vermiştir.

Samed Ağaoğlu'nun anlattığına göre, bu kişi, ömrünün son demlerinde, yatalak vaziyettedir ve evin merdiven gıcırtılarından birisinin gelmekte olduğunu hissedince, 'Geliyorlar, geliyorlar..' diye korkuya kapılır ve idâm ettirdiği kimselerin çocuklarının kendisini öldürmeye geldiklerini zannedermiş..

*

Şimdi, 23-24 sene öncelerin en kontrolsüz ve frensiz tiplerinden ve zulümlerinin bayrağı olan laikliğin ve şahısperestliğin bin yıl devam edeceğinden dem vuran o zorba generallerden 14'ü içerdeler..

Merhûm Abdurrahim Karakoç bu gibileri anlattığı bir şiirinde, 'Küfürde kârı var, erken ölünce../ Yaşasın- sürünsün kendi yolunca../ İslâm dünyamıza hâkim olunca, / Görsün de kahrolsun, öldürme yâ Rab!' diyordu.

*

Bir de geçmesi olmayan bir günde verecekleri hesap var..

.950 yıl önceki ‘Malazgirt Zaferi', sadece bir ‘askerî zafer' sanılmamalı..
25 Ağustos 2021 Çarşamba

Yarın, yani 26 Ağustos, Milâdî takvimin 1071'inin 950'nci yıldönümü... 50 yıl sonra yaşayacak olanlar, Malazgirt Zaferi'nin 1000'inci yıldönümünü de idrak edeceklerdir, inşallah...

Advertisement: 0:09
Bu tarih, son 100 yılın henüz sağlıklı olarak tartışılamayan resmî tarih iddiaları gibi basit bir tarihî yıldönümü değil...

Malazgirt-1071, evet Müslüman atalarımızın, Bizans İmparatorluğu'nu hem de kendi hâkimiyet alanları içinde olan Malazgirt'te kesin bir yenilgiye uğrattıkları bir zaman ve mekân noktasıdır... Yoksa, o tarihten önce de Bizans İmparatorluğu'yla anlaşmalı olarak veya onun zaafından istifade ederek taa İznik ve hatta Üsküdar'a kadar bile gelen ve Anadolu'nun yaylalarında at koşturan, Ahlat, Niksar ve İznik'te küçük de olsa, kendilerine bir yaşama alanı açan 'Müslüman beylikleri' vardı...

(Nitekim, Ahlat'ta, 940 yıllarında çevre halklarının Seyfuddevle'ye biat ettikleri ve Alparslan'dan önce Çağrı Bey'in de Ahlat'ta konakladığı, (tam ismi, Muhammed Hüseyin Alparslan bin Davud Çağrı Bey olan) Alparslan Gazi'nin de 1063'de bu şehre hâkim olduğu bilinmektedir.

Niksar da 1068'de Müslüman beylerin elindeydi.

İznik'te ise.. Sultan Alparslan ve muzaffer ordusu Malazgirt'ten Horasan diyarına dönerken- Selçuklu hanedanına mensup olmakla birlikte Sultan Alparslan'la husumeti olan Kutalmışoğlu Süleyman Şah, Bizans tahtını ele geçirmek isteyen Nikephoros Botaneiates'u destekleyip, onun 'III. Nikephoros' adıyla tahta çıkmasını sağlarken, kendisi de İznik ve civarına yerleşmişti.

*

Ama Malazgirt, Selçuklu Sultan Alparslan Gazi'nin, Bizans İmparatoru Romanos Diogenes'i kesin bir yenilgiye uğratıp üstünlük sağlayarak, -yani, bir takım diplomatik muamelelerle değil, kılıçlarının hakkıyla ve ordular arası- bir büyük meydan savaşında hasmını ezerek bir zaferin elde edildiği mekândır.

Anlaşıldığına göre, Alparslan, Malazgirt'te Bizans İmparatoru ile karşılaşmadan önce, (bir bâtıni hareket olan İsmailiyye veya 7 İmam mezhebi olarak bilinen) Fatımilerin hâkimiyeti altında olan Mısır üzerine yürümüştü. Ancak, Alparslan, Bizans İmparatoru'nun Selçuklu başkenti Rey ve İsfahan'a doğru ilerlemekte olduğu haberini alınca, geri dönmüş ve onunla Malazgirt'te karşılaşmıştı.

*

Alparslan'ın, savaştan önce Bizans İmparatoru'na bir elçi gönderdiği ve barış şartlarını bildirdiği; ancak, mağrur İmparator'un, elçiye, 'İsfahan mı iyidir, Hemedan mı?' diye sorduğunu; elçinin de , 'Hemedan'da kış çok soğuktur, İsfahan'ın iyidir..' cevabı üzerine; 'Biz de Isfahan'da kışlarız, bineklerimiz ise, Hemedan'da.. Ve, barış Reyy şehrinde yapılacaktır..' dediği; elçinin de, 'Binekleriniz Hemedan'da kışlayacak, ancak sizi bilemem..' diyerek görüşmeyi sona erdirdiği yazılır tarihlerde.. Bu hikâyeyi anlatan Meyyâfârıkîyn'li (Silvan'lı) 'İbn-ul'Ezrak', Malazgirt savaşında, Ahlat ve Malazgirt'te yaşayan yerli halkların (çoğu Kürt kavminden olan Müslüman halkların) Alparslan'ın yanında savaşa girdiklerini ve zafer sonundaki ganimet dağıtımından büyük paylar alarak, geçmişte görmedikleri zenginliklere sahip olduklarını da yazar.

*

Ama Malazgirt, sadece bir askerî savaş ve zafer olarak görülürse, anlaşılamaz. O savaş, dünyaya, insanlığa İslâmî bir dünya kurmak çabası içindi.

Nitekim 'Ahbâr-ud'Devlet-is'Selcuqiyye'de anlatılan bir sahne Malazgirt'i özetler mahiyettedir:

'Cuma namazı ve okunan Kur'an'lar ve dualara, Bizans ordusunun çan sesleri karışıyordu. Bizans İmparatoru altın bir Haç'ın altında, bir altın taht üzerinde oturuyordu... (...) Sultan ise, secdeye kapanmış, 'Yâ Rab... Sana tevekkül ettim... Sözlerim gerçek duygularımı ifade etmiyorsa, beni ve askerlerimi helâk eyle.. Eğer içim dışıma uygun ise, güçlüklerimizi kolaylaştır..' diye yakarıyordu.

*

Ve 100 bin kadar gücü olan Alparslan, 300 binden fazla bir düşman ordusuna karşı galebe çalıyor ve Bizans İmparatoru'nu esir alıyor ve onu, İstanbul'a doğru yola çıkarıyor (...) ve amma, o, yolda kendi tebaası tarafından İstanbul'a varmadan öldürülüyordu.

*

İşte o ruh ile o zaferle yükseldik, sonra iç zaaflar ve hele de Moğol İstilası'yla yere kapaklanıp tarihten silindik... Derken, milâdî 1300'lerde o yangın yerinden bir kıvılcımla tarih sahnesine Osmanlı olarak yeniden çıktık...

Bizi yükselten ruhu ve nasıl düştüğümüzü iyi anlamak zorundayız.. Bu, 950 sonra da lâzımdır/ elzemdir.

*

NOT: Fakir'in tarih okumalarının bir hulâsası mahiyetinde, Selçuklular'ın tarih sahnesine çıktığı milâdî- 1030'lardan itibaren Maveraünnehir kıyılarından başlayan ve Şamanizm'den İslâm'a geçerek harikalar meydana getirilen, nice ihtişam ve inkisar sahnelerinden derlemelerin toplandığı ve 'SELÇUKOĞULLARI- - Göçebe çadırından Cihan Devletine...' isimli, ve yaklaşık 270 yıllık bir dönemden kesitler sunulmaya çalışılan, Moğol İstilâsı ve iç karışıklıklarla tarih sahnesinden silindiğimiz milâdî-1299'a kadar olan bir zaman diliminin ibret alınması için anlatılmak istendiği bir çalışması, geçen ay, 'İnkılap Basım-Yayım' müessesesince ve 'Okçular Vakfı'tarafından yayınlanmış bulunuyor.

Selçuklular denilince, sadece Orta Asya bozkırlarında Maveraünnehir kıyılarında , Horasan illerinde tarih sahnesine göçebe olarak çıkıp, büyük Selçuklu İmparatorluğu'nun kuruluşu göz önünde bulundurulmamalıdır. Çünkü o dönem, İran, Anadolu ve Bilâd-ı Şam'da asırlarca muazzam bir Müslüman medeniyeti kurmamızın da tarihidir ve Müslümanlar olarak, hepimizin geçmişteki hikâyesidir; ihtişamıyla, acılarıyla, kahredici iç zaaflarıyla

Orta ve Doğu Karadeniz kıyılarından bir takım tespit ve esintiler -1-
27 Ağustos 2021 Cuma

Bir haftadır Samsun ve doğusundaki Karadeniz kıyılarındayım. Sonra da Bayburt, -belki Malatya- ve Sivas, Konya ve sonra İstanbul'a döneceğim inşallah...

Bütün bu cevelândan okuyucu için bir özetleme yapmanın zorluğu kabul edilir her halde... Yine de, kısa başlıklarla olsa bile bazı kesitler sunmak faydasız değildir.

*

Advertisement: 0:04
Samsun'da, üniversitede öğretim üyesi olan İbrahim Hakkı İnal ve Murad Yıldız gibi arkadaşlar zaten neredeyse bütün vakitlerini ev sahipliğine ayırmışken, 'Dostder' isimli ve hayırlı çalışmalarını bildiğim ve denilebilir ki, bizim gönül dünyamızın Samsun'daki en faal odaklarından olan STK'daki arkadaşların isteği üzerine, son 50-60 yılın bizzat da tanıklık edebildiğim sosyo-politik ve fikrî hareketleri etrafında, 3 saate yakın bir sohbet..

Ertesi gün, Nizâmeddin Bey'in Atakum mıntıkası civarındaki evinin bahçesinde, kahvaltıyla başlayan ve saatlerce süren bir sohbet.. Samsun'daki sosyal faaliyetlerde hep sahnede olan Şuayb Petek bey ve yine öğretim üyelerinden 'din felsefesi' üzerindeki çalışmalarıyla bilinen Said Kurşun ve 'Hadis' alanındaki çalışmalarıyla bilinen Salih Kesgin ve diğer dostlarla saatlerce süren ve şahsen çok istifade ettiğim fikrî bahisler.. Bu arada bugünün sıcak konularından Afganistan'daki son gelişmelerin Müslüman dünyasına yansımalarının muhtemelen nasıl olabileceği üzerinde sohbetler oldu tabiatıyla...

*

Daha sonra.. İki arabayla dağların tepesindeki bir yazlığa gidiş.. Orada bizi Cemâl efendi, 'sütlek mısır' yemeye davet etmiş...

'Sütlek mısır' bir vesile, maksat, bir sohbet halkası kurmak..

Bu mekân, aslında kuşbakışı bir mesafeyle denizden 5-6 km. uzaklıkta.. Ama, deniz seviyesinden 2 bin metre kadar yükseklikte.. Derelerin, vadilerin arasından kıvrıla-kıvrıla giden yollardan 30 km'yi aşkın bir mesafeye 40 dakikada gidebildik.

Çıktığımız tepeden aşağıya, aşağıdaki yeşil ormanlarla kaplı vadilere, derelere baktığımda, birbirinden en az 300 metre uzakta olan 3-5 evlik yerleşim noktaları.. Ama, daha ilginç olanı, neredeyse 8-10 evlik noktalarda, iki şerefeli, upuzun ince minareleriyle görkemli bembeyaz câmiler, yeşillikler içindeki o vadilere ayrı bir güzellik veriyor.. Gözümüzün önüne yaklaşık 10 km. çapında, dereler-tepeler içindeki yemyeşil bir alanı getirelim, 6-7 kadar câmi..

Ama, bu büyük câmilerin Cuma ve Bayram namazlarında bile dolması mümkün değil.. Çünkü, o yörede öyle bir nüfus yok..

Bizim çıktığımız tepedeki mâbed de, evet güzeldi, ama, 'Mescitlerin en büyük süsünün cemaatleri olduğu' meâlindeki 'Hadis-i Nebevî' rivayetini düşündüğümüzde..

Ve bizim kıldığımız, günlerdir, ilk kılınan cemaat namazıydı.

Esasen, bu güzel camilerin kadar çok yapılmasının bir ihtiyaçtan değil de, oradaki mahallî rekabet şartlarından kaynaklandığı anlaşılıyordu..

*

Samsun'da, sokaktaki insanların nabzını tutmaya çalışıyorum.. Bazı ekonomik sıkıntılarından yakınılıyordu, ama, bunun 'Korona salgını' yüzünden uygulanan tedbirlerden kaynaklandığını hemen herkes söylüyordu. Ve, bu insanlar genel olarak bu salgın döneminde Tayyib Erdoğan'ın başta olmasını şükürle karşılıyorlar; ' O başta olmasaydı, bu salgının sosyo-ekonomik sonuçları bu kadarıyla sınırlı kalmazdı...' diyorlardı. Muhalefet'in memleket meselelerine 'uygulanabilecek mâkul çözümler' sunmak yerine, sadece Erdoğan'ı yıpratmaya yönelik bir anlayışla hareket etmesi, emperyal güçlerin medyalarında, mâlûm şeytanî hedeflerce tezgâhlanıp yazılan yalan haberler ve onların yorumlarını doğru kabul edip, onları halkımıza ısrarla sunmaları karşısında çok hışımlı sözler bile işitebiliyorsunuz.

Bu konuların Giresun'da da genel olarak aynı şekilde değerlendirildiği görülüyordu.

*

Giresun Kalesi'nin tepe noktasında Topal Osman'ın mezarını ziyaret ettik. Gelenlerin hemen her birisi ona bir 'Fatiha' gönderiyorlar; Topal Osman konusunda 'Kemalist'lerin iddialarına göre söylenenlere itibar etmiyorlardı. -Fatih Sultan Mehmet merhûmun 1461 yılında tarihe gömdüğü- Rûm-Pontus Devleti'ni Birinci Dünya Savaşı sonundaki perişanlığımız sırasında, ihya etmeye kalkışanlara karşı teşkil ettiği gönüllü çete birliklerinin başında, onlara dünyayı dar eden Topal Osman'ın, sonra, gönüllü birlikleriyle Ankara'ya gelip M. Kemal'in muhafız birliğini oluşturması ve amma, Mustafa Kemâl'in, onu, kendisine muhalif olanları saf dışı etmekte kullanıp, sonra da ona sahip çıkmaması üzerine, Çankaya'yı basmaya kalkışması sırasında öldürülmesine duyulan hınç hâlâ hissediliyor.

Topal Osman'ın mermer mezar kitabesinde, gösterdiği kahramanlıklar, hem Latin harfleriyle, hem Osmanlıca olarak uzun uzun anlatılmış, ama, nerede, nasıl öldüğüne hiç temas olunmamış..

Bunu orada 'Fatiha' okuyan (başı açık) bir genç hanıma sorduğumda, 'Onu yazamazlar..' demekle yetindi, hınçlı bir ses tonuyla... 60'ında bir kişi de, 'Ben sizin istediğiniz cevabı biliyorum, amma..' deyip sıvıştı.. Giresunluların çoğu Topal Osman'a haksızlık yapıldığı konusunda görüş birliği içinde denilebilir ve amma, görüşlerini açıkça belirtmekten hâlâ da çekiniyorlar.

*

Biz bu arada Giresun- Bulancak'ta AK Parti'nin İstanbul milletvekillerinden Hasan Turan'la buluştuk ve onların fındık bahçelerine gittik. Fındık toplama mevsimi olduğu için, hemen her bahçede genellikle de Güneydoğu'dan ailece gelmiş mevsimlik işçiler çalışıyordu. Yöre halkı onlara, bağ evlerini tahsis etmişlerdi. Her yerde, o 'işçi ailelerle bahçe sahipleri arasında son derece kardeşçe ilişkiler tesis edildiğini şahsen, memnuniyetle gördüm.

(Bu konuya önümüzdeki yazıda da devam edelim, inşallah...)

.Karadeniz ve Doğu Anadolu'dan bir takım tespit ve esintiler -2-
29 Ağustos 2021 Pazar

Önceki yazımda Giresun'un fındık bahçelerinden ve oralarda özellikle de fındık toplamak üzere, aileler olarak gelen mevsimlik işçilerden söz edilmişti. Bu -ülke içi de olsa- 'gurbetçi mevsimlik işçiler'den çoğu geçmiş yıllarda da gelip aşinalıklar kurmuşlar, yöre halkıyla dost olmuşlar.. Onların o bahçelerde birer işçi gibi değil, o fındıklıkların sahibi gibi çalıştıklarını görmek ülke bütünlüğüne dinamit koymak isteyenleri kahırlandıracak mahiyetteydi.

Bulancak'ta Atlı Spor Kulübü tesislerinde kahvaltıya götürüldük.

Advertisement: 0:03
Her tarafın yemyeşil olduğu bir mekân.. Bu tesislerin 'sanatkâr-sever' görünümlü işleticisi, duvarlarda özellikle de sinema ve TV filmlerinde ünlenmiş ve çoğu vefat etmiş 60-70 kadar kişinin fotoğraflarını çerçevelettirip itina ile asmıştı. Aralarında, gayrimüslim tebaadan 4-5 isme de yer verilmişti.

Ama, onların içinde, İslâmî kimliğiyle bilinen bir kişiye bile yer verilmemişti. Halbuki, sanatçı diye nitelenen kişilere saygı ve vefa gösterilmesi söz konusu idiyse, orada başka eğilimde olan nice isimler de bulunmalıydı. O sportif faaliyet merkezinde bu kadar ayrımcılık olmamalıydı. Üstü kapalı olarak, kendi dünyasından başkasına kapalı olduğunun mesajını veriyordu, ısrarla.. Bu yanlışın giderileceği umulur.

*

O sırada, 8-13 yaşları arasında oldukları tahmin edilen, kızlı-oğlanlı, 35-40 kadar çocuk getirildi oraya.. Çocuklar o yörede fındık toplamaya gelen ve hemen tamamı Urfalı olan ailelerin çocukları imiş... Cıvıl-cıvıldılar. Orası, bir anda bayram yerine döndü.. Başlarında öğretmenleri de vardı elbette... Çocuklar daha önce dağ-taş her tarafın yeşille kaplı olduğu bir coğrafyayı sadece ekranlarda veya kartpostal fotoğraflarda görmüştüler belki de.. Ülkelerinin bu kadar güzel olduğunu tasavvur bile edememişlerdi, her halde.. Bazılarıyla konuştum.. Beni dinliyor gibi gözükseler bile, o yemyeşil tabiata, üstelik devletin (Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı'nın) verdiği ve hepsini eşitleyen kılık-kıyafet içinde, daha bir sevinçli olarak doyasıya bakmayı tercih ediyor gibiydiler. Anlayabildiğim kadarıyla, kimisi Arap, kimisi Kürt ve kimisi de Türk kavminden olan ailelerin çocuklarıydılar ve birbirleriyle kardeşliğin en ivazsız, en içten örnekleriyle kaynaşmıştılar. Aman Allah'ım, her birisi de ne kadar sevimliydiler... Hele oradaki atlara bindirilip dolaştırılmalarıyla daha bir mest oluyorlardı.

Ülkenin özellikle de fakir ve kıraç bölgelerinden böyle yüzbinlerce- milyonlarca çocuklarımız var ki, onların her birisinin de ülkenin diğer yörelerine getirilmeleri, onlarda, 'Bu vatan evet, hepimizin ve her yerinde bir ayrı güzellik var...' duygusunu daha bir canlandırmasına zemim hazırlayacaktır.

*

Biz o mekândan ayrılıp, geçen sene ağır bir sel felaketine maruz kalan Dereli ilçesine doğru yola çıktık...

O selin dağlardan getirdiği birkaç tonluk kocaman kaya parçaları dere kenarlarında hâlen de görülüyordu. Ama, Dereli'de hummalı bir yıkım ve yeniden yapım çalışmaları bütün hızıyla devam ediyordu. Derin vadiler içinde, şirin bir ilçe Dereli...

*

Dereli'yi ilk görüp de Karadeniz'i bilmeyenlerin ilk söyledikleri söz, 'Kardeşim, niye dere kenarına yapıyorlar evlerini, ya da yamaçlara?' oluyor. Ama, yerleşim birimi olarak seçilecek başka bir mekân yok..

Doğrusu, 1 yıl içinde bu kadar büyük işler yapılacağını sanmıyordum.. Dereler, bentler, köprüler, yeniden yapılıyor.. Dere kenarındaki hasar gören 100'lerce bina yıkılmış, çalışmalar devam ediyor. İki yamaçta, yokuşlarda 260 kadar çok güzel konut TOKİ tarafından yapılmış, hak sahiplerine verilmek üzere, hazır hale gelmiş vaziyette..

Ancak, yeni köprülerin de yine düz beton sistemine göre yapıldığı görülüyor. Gerçi, dağlardan yeni sellerde gelecek kayalar ve tomrukları tutmak için daha yukarılarda bentler ve havuzlar yapılmış, onların yeterli olacağı da şüpheli.. ama, Selçuklu ve Osmanlı dönemindeki kemerli köprülerin sellere asırlarca dayandığı göz önüne alınmalı değil miydi?

*

Dereli'den sonra daha yukarılara, Kulakkaya yaylasına geçtik. İsviçre ve Avusturya'da Alp'lerin yamaçlarında görülen çam ormanlarını geride bırakacak 30 metre yüksekliğe doğru uzanmış muhteşem çam ormanları.. Yol üzerinde, 'Mavi Göl' denilen ve insanı âdeta sihirleyen küçük boy şelaleler.. Daha ileride, Denizli-Pamukkale'yi hatırlatan ve yamaçlardan gelen suların kimyevî terkibiyle bembeyaz 'travertenlerin oluştuğu kayalık yamaçlar.. Yeni düzenlemelerle havuzlarda toplanan sular ve bembeyaz zeminler, nefis...

Kulakkaya'dan serinleşen havanın üşütmeye başladığı akşama doğru Giresun'a dönüyor ve dostlarla buluşuyoruz. Ertesi sabah erkenden Trabzon ve daha doğuya doğru yol alıyoruz ve İyidere civarından güneye doğru, vadilere yöneliyoruz.

Yol üzerinde bazı eski bürokratlarla buluşma ve 1-2 saati bulan sohbetler..

Kaçkar dağlarının ve Anzer yaylalarının vadileri ve 2200 metre yüksekliklerin altından, Türkiye'nin en uzun tüneli olan 14,5 km'lik Ovid Tüneli'nden İspir'e vardığımızda akşam vakti olmuştu. Tünelin sıkıcı gelmemesi için olmalı, içi rengarenk ışıklarla donatılmış..

Eski bir kalenin eteğindeki İspir'de, Emir Tuğrul Şah adına yapılmış Selçuklu tarzı bir mescit... 1965 yılında restore edilirken, bu mescidin kitabesinin 'kaybolduğu'(?!)na dair bir duvardaki metal plaketteki bir not ilginç...

İspir'den sonra gece 21.30 civarında Erzurum'a ulaşıyoruz. 1977'lerden sonra bir daha görmediğim ve geçmişe göre çok iyi düzenlenmiş tarihî mekânlarıyla Erzurum'u geceleyin, saatlerce dolaşıyor ve bir taraftan da, ülke içi ve özellikle Afganistan konusundaki muhtemel gelişme ve sonuçlar üzerinde sohbetler ediyoruz. Sabahleyin Erzurum'dan hareketle, çok güzel çift yollardan Bingöl'e geldik ve Malatya'ya, oradan da Konya'ya ulaşacağız, inşallah...

.Afganistan'ı Afgan halkıyla aynı inancı paylaşanlar kurtarmalı...
30 Ağustos 2021 Pazartesi

Üzerinde önemle durulması gereken konudan çok uzaktayız henüz..

Advertisement: 0:09
Halkının ekseriyetini Müslümanların teşkil ettiği ülkelerde hangi iç odaklar iktidarda olursa olsun, o güçlerin iktidardan uzaklaştırılmasında, Müslüman olmayan güç merkezlerinin etkili olması asla kabul edilmemelidir.

Çünkü, aksi halde, tabiat boşluk kabul etmez, dünyanın diğer yerlerindeki güçler ortaya çıkan otorite boşluğunu doldurur.

Bunun içindir ki, Müslüman halkların yönetim mekanizmalarının başında bulunan mevcut yönetimlerin, Müslümanların dünya çapında bir birliğini benimsemeleri kısa vadede mümkün gözükmüyorsa, ideal olana ulaşmadan da olsa, önce bunun gerekliliğini idrak yönünde bir adım atmayı olsun düşünmeleri acil bir durum arz etmektedir.

Bu acı durumu bugün en net çizgileriyle Afganistan'da müşahede etmekteyiz.

*

27 Nisan1978'de, Sovyet Rusya İmparatorluğu Afganistan'daki yerli komünist kuklaları aracılığıyla yaptırdığı kanlı komünist darbeyi takiben bu Müslüman ülke Rusya tarafından işgal edildiğinde, Müslümanlar olarak dünya çapında bir güç merkezi olduğumuzu gösteremedik.

Ve Afganistan'ın Müslüman halkı, yığınla 'mücahit' teşkilatları aracılığıyla, işgalci Rusya'ya ve onun yerli uşaklarına karşı 14 yıl kadar süren şanlı bir direniş sergilerken; bu 'mücahit' teşkilatlarının kendi içindeki liderlik mücadeleleri sebebiyle bir diğer kanlı boğuşmanın pençesinde de kıvranıyor ve onları bu ihtilaftan bütün Müslümanlar adına alakoyacak, -İslâm Konferansı Teşkilatı da dahil- hiç bir el ortaya çıkamıyordu.

Dahası, bu ülkelerin her birisi de, kendi dar bölge veya ulusal menfaat siyasetleri adına halkı Müslüman diğer ülkelerle zıtlaşacak, karşı karşıya gelecek ve bu da tabiatıyla emperyal güçlerin işine daha bir yarayacaktı. (Bu konuda, özellikle de Suûdî Arabistan, Türkiye , Pakistan ve İran'ın sadece kendi menfaatlerine dayalı nasıl siyasetler takip ettikleri hatırlanmalıdır.) Aynı çarpık siyasetler bugün de sürmekte..

Bu siyasetlerden Afganistan ne fayda sağlar ve emperyal güçler neler sağlamaz!

*

Evet, Afganistan veya Müslüman halkların yaşadığı başka coğrafyalarda, o yöredekilerin kendi imkân ve çabalarıyla halledilemeyen buhranlı durumlar meydana geldiğinde, o coğrafyaların imdadına, derhal, tek başına, -halkı Müslüman ülkelerdeki- hiçbir devletin tek yanlı kararına dayanmayacak bir 'İslam Ortak Gücü' yetişmelidir. Bütün Müslüman ülkelerindeki devletlerce böyle bir güç oluşturulmalı ve yangın çıktığında bir itfaiye teşkilatının derhal harekete geçmesi misali, müdahalesi sağlanmalıdır. Aksi halde, emperyal güçlerin Müslüman coğrafyalarının sahnesine bir 'kurtarıcı' edâsıyla, gerçekte ise bir işgalci, entrikacı ve daha bir 'zehir saçıcı' olarak çıkmasına engel olunamayacaktır. Bu durumun örneklerini hele de son 100 yıldır, bütün Müslüman coğrafyalarında yaşıyoruz; sadece Afganistan'da değil..

Ama, gayrimuslimlerin ülkelerinde meydana gelen hiçbir buhranlı duruma 'Müslüman dünyası' adına müdahale edilmesi söz konusu bile olamıyor.

Ki, onların kalplerinin nasıl şerhâ-şerhâ olduğu, iki dünya savaşında çok korkunç şekilde görüldü, amma, onlar kendi içişlerine başkalarının karışamaması için, NATO gibi, Avrupa Birliği gibi gibi askerî ve siyasî karar mekanizmalarını hayata geçirdiler.

*

Bu cümleden olarak, Afganistan'ı 20 yıl boyunca işgal edip kana bulayan Amerikan emperyalizmin, oradan 'kaçış' kararı almasından sonra, geçen hafta Afganistan'da meydana gelen ve 180 kadar insanın ölümü ve yüzlercesinin de yaralanmasıyla sonuçlanan korkunç bombalamalarda işgalci Amerikan askerlerinden 13'ü de ölünce.. Amerikan Başkanı Biden'ın yaptığı açıklamadaki dilin ne kadar, daha bir saldırganlaştığı üzerinde durulması gereken bir husustur.

*

Amerikan Başkanı Biden, 'Bu Amerikan askerleri gerçekten kahramanlardı. Bu kahramanlar tehlikeli ve gerçekten bencilce olmayan bir görevde başkalarının hayatını kurtarmak için uğraşıyordu. Bu saldırıyı yapanları asla affetmeyeceğiz! Unutmayacağız, peşlerini bırakmayacağız ve bedelini ödeteceğiz. Çıkarlarımızı elimdeki her imkânla koruyacağım.' diyordu..

*

Evet, dün Sovyet Rusya, ve sonra Amerikan emperyalizmi, Afganistan'ın mazlum halkının kanını içtiler, 40 küsur yıldır.. Daha önce, miladî- 19. İngiliz emperyalizmi ve Hindistan da aynı barbarlığı işlediler ve bu saldırılar karşısında Müslüman dünya bir bütün olarak karşılık veremedik, Afgan halkını yalnız bıraktık; tıpkı Filistin, Cezayir, Keşmir, Türkistan, Çeçenistan, Bosna örneklerinde de olduğu üzere..

Hatt-ı müdafaa yoktur, sath -ı müdafaa vardır ve o satıh bütün vatandır ve o vatan, Müslümanların ekseriyet halinde yaşadığı bütün coğrafyalardır.

Ve bu vatanın savunulması için bütün dünya Müslümanlarının bir bütün halinde hareket etmekten başka çareleri yoktur.

.Doğu Anadolu'dan İç Anadolu'ya, kısa yol intibaları... -3-
1 Eylül 2021 Çarşamba

'Yolculuk'ları yansıtan, birbirinden güzel ve düşündürücü nice güzellikler vardır.

Advertisement: 0:06
'Yunus Emre 850 yıl öncelerde, 'Gâh eserim yeller gibi, /Gâh tozarım yollar gibi, /Gâh akarım seller gibi, /Gel gör beni aşk neyledi...' diyordu.

Dağ ne kadar yüksek olsa da, yol onun üzerinden aşar' sözü şimdi aynen geçerli değil... Çünkü artık yerin ve hatta denizin altından da geçiliyor.

*

Faruk Nâfiz Çamlıbel ise, ' Yolcu ile arabacı'yı, bir şiirinde,

'-Gurbet 'adem'den (yokluktan) kara, /Hasret ölümden acı, /Ne zaman tükenecek,/ Bu yollar arabacı?...'

*Çıktığım yollar gibi / sonsuzdur benim tasam. /Bekliyenim olsa da/ Razıyım kavuşmasam.. ' şeklinde konuşturur.

Yine Çamlıbel'in, 'Maraşlı Şeyhoğlu'nun isimli birisinin han duvarlarına yazdıklarından kor parçası gibi, 'Han Duvarları' isimli ve,

'Ey köyIeri hududa bağIayan yaşIı yoIIar,

Dönmeyen yoIcuIara ağIayan yasIı yoIIar!

Ey garip çizgiIerIe doIu han duvarIarı,

Ey hanIarın gönIümü sızIatan duvarIarı!' şeklinde aktardığı şiirindeki ve Hancı'nın ağzından akıbetini, 'Hana sağ indi, öIü çıktı geçende!' diye anlattığı mısraları da yolculuklarda hâfızama her daim düşer:

'On yıI var ayrıyım Kınadağı'ndan

Baba ocağından, yâr kucağından

Bir çiçek dermeden sevgi bağından

Huduttan hududa atıImışım ben...

GönIümü çekse de yârin hayaIi

Aşmaya kudretim yetmez cibâIi

YoIcuyum bir kuru yaprak misaIi

Rüzgârın önüne katıImışım ben...

Garibim, namıma Kerem diyorIar,

AsIı'mı eI aImış, haram diyorIar.

Hastayım, derdime 'verem' diyorIar;

MaraşIı ŞeyhoğIu SatıImış'ım ben...'

*

Evet, Samsun'dan başlayıp, Rize'ye, oradan 14,5 km. uzunluğundaki muhteşem Ovit Tüneli'nden İspir'e ve oradan da Erzurum'a uzanan yolculuğumuzu olabildiğince özetlemeye çalışmış ve oradan nefis yollardan Bingöl'e geçtiğimizden bahsetmiştim; 27 ve 29 Ağustos tarihli yazılarımda...

Ancak, önceki yazıda kenarından teğet geçtiğim Erzurum'un Çat ilçesine değinmem gerekiyor...

Çat, 15-20 binlik bir ilçe...

Ve o ilçede dış görünüşüyle bayağı görkemli bir 'İslâmî Eserler Müzesi' var... Ama, bu müze, tatil günü olması münasebetiyle kapalı idi. Bir müze, tatil günü kapalı olur mu?

*

Bingöl'e vardığımızda birkaç saat kaldık dostlarla, o yörelerin temel meseleleri, siyasî konular ve de Afganistan üzerinde sohbetlerimiz oldu... Ve akşama doğru Malatya'ya vardık...

Malatya'da, akademisyen Mustafa Altunkaya kardeşimizin evinde saatlerce bir sohbet...

Ve sonra kadim dostumuz Özkan'ın Orduzu'daki bağ evinde geceleyiş ve sabahleyin yola çıkış...

Darende'de halkın büyük ilgi ve itibar gösterdiği türbelere vardık.

Ama orada asıl ilginç olan, dev kayalardan oluşan bir dağın dibinde çıkan kaynak, Bosna'da, Mostar'dan 40 km. kadar mesafedeki Sarı Saltuk Tekkesi'nin bulunduğu yerde bulunan ve dev bir kaya parçasının altından çıkan ve güçlü bir kaynağı hatırlatıyor, onun dörtte biri kadar bir güçte olsa bile...

*

Sonra Kayseri, Ürgüp, Avanos ve Aksaray üzerinden Konya'ya geçiyoruz.

Konya'da bir düğüne katılmamız gerekiyordu...

Almanya'ya bir yakın aile dostumuz olan Hasırcı Ailesi'nin kızı Dr. Sevde, Almanya'da aynı hastanede çalıştığı Hindistan- Hydarâbâd'lı (yani, merhum Muhammed Hamidullah'ın hemşehrisi olan) bir doktorla bir aile yuvası kurmaya karar vermişti.

(Hindistanlı doktorun ailesi 'nikâh'ın, Ayasofya'da kıyılmasını; düğünün de Konya'da olmasını arzuluyordu. Nikâh'la ilgili talep geçen hafta sağlandı. Düğün de nezih ölçüler içinde icra olundu.)

*

O düğünden önce bir kaç saatliğine de olsa, Konya'yı dolaşmak imkânı bulduk... Selçuklu döneminden kalma Alâeddin Tepesi ve Cami, İnce Minare ve Karatay medreseleri, İplikçi Camii ve Aziziye cami... Sırçalı Mescid, Sâhib- Atâ Külliyesi...

Bu tarihî mekânlar genel olarak pırıl-pırıl...

Yani, Ârif Nihad Asya merhumun yarım asır öncelerdeki şiirlerinden birisinde,

'Mahzun Konya'nın dayanıp bir kenarına...

Hüzünle baktım, 'Kubbe-i hadrâ' civarına...

Mâzi, kitâbelerde okur, ihtişamını,

Ağlar kitâbelerde kalan i'tibarına...' dediği karamsar hava bugün büyük çapta bertaraf edilmiş..

*

Şehirde 'kentsel dönüşüm' programı çerçevesinde yapılan geniş mekânlar dikkati çekiyor. Sahib-Atâ Külliyesi çevresinde yapılan kazılarda, antik çağlardan kalma hamam, kilise ve mezarlara ve Selçuklu döneminin çini fırınlarına rastlanmış. Bu yüzden program biraz ertelenmiş...

Bu arada, Sille kasabasına da geçtik... Çok canlı bir ziyaret mekânı olan Sille, eskiden genelde Ermenilerin yerleşim bölgesi olarak biliniyordu. Aya Elena Kilisesi hâlen de korunuyor ve ziyarete açık...

*

Düğünde, başta, 28 Şubat günlerinde, Van'daki direnişlerin başında bulunduğu için akademik unvanlarından elinden alınan kadim dostum ve hâlen Karaman Tıp Fakültesi'nin Dekanı olan Prof. Dursun Odabaş olmak üzere pek çok dostlarla da buluştuk...

Bu buluşmalarda en çok konuşulan konu elbette Afganistan idi.

'Fakir', Taliban'ın geçmişteki bazı uygulamalarının İslami açıdan tartışmalı olmasına rağmen, emperial güçlerin kovulmasındaki etkilerine destek verilmesi ve ıslah çalışmalarına da yardımcı olunmasını ifade etti.

*

Düğünden sonra Konya'dan yola çıkıp, Afyon- Eskişehir üzerinden İzmit'e ulaştık ve orada geceleyip dün İstanbul'a döndüm.

Yaklaşık, 4 bin km'lik bu bir haftalık yolculuk boyunca, bu satırların sahibine araba ve ev sahipliği yapan 'Hasan/Arzu Zer' çiftinin zahmetlerine teşekkürler...

Yerin üstündeki iki ayaklı öküzler'den, ‘el-aman!'
3 Eylül 2021 Cuma

'Gerçek öküz'ler bağışlasınlar, sözüm onlara değil..

Advertisement: 0:07
Bize hikmetli dörtlükler bırakmış olan mütefekkir Ferid Kâm 100 yıl öncelerde,

'Ne taaccüb ediyorsun, buna dünya derler;

Duyulan herzelere onda nihayet yoktur.

'Yerin altında öküz var mı?' dedi, bir meczûb,

Onu bilmem dedim, fakat üstünde pek çoktur..'

diyordu. (Hani, efsanelerde, 'Yerin altında bir öküz vardır' sözünü bir meczûbun bile sorgulamasını anlatıyor şair ve böyle karşılık veriyor.)

Bunları niye mi yazıyorum?

*

Haydi, bir parti liderinin, Sultan Fatih'in, 'Ya ben İstanbul'u alırım, ya da İstanbul beni!' şeklindeki sözünü İBB Başkanı'na da yapıştırması ve yakıştırması densizliğini, sırf o liderin hanım olması hasebiyle, sadece işaretleyip geçelim..

Ama, işte o 'Yerin üstündeki'lerden birinin 'böğürtü'sü yükseldi, Köroğlu diyarından..

Seviyesi, ancak 'çukur'la anlatılabilecek durumda olan birisi, kendisine destek verenleri utandırması gereken bir utanmazlıkla, 'tesettürlü bir hanımın gelip kendisinden yardım istediği'ni çirkin çağrışımlara yönlendiriyor ve öyle bir sahne olmuş mudur, o bile şüpheli ya; o talep doğru olsa bile, o ifadeyi en utanmaz bir çarpıtmayla sırıtarak anlatıyor. Kim olursa olsun, kendisinden yardım talebinde bulunanı öylesine 'çirkin' imâlarla aşağılamaya çalışan bir kimsenin hedefinin, o yardım talebinde bulunanın 'tesettürlü bir hanım' olduğunu bilhassa belirtmesi, 'kimleri aşağılamak niyetinde olduğu'nu da ortaya koyuyor.

Ki, o şerefsizce 'imâ'lı sözleri tekrarlamaya bizim edebimiz cevaz vermiyor. Ve yine de belirtelim ki, hedefimiz, bir kişi veya kişiler değil, bir sefîl zihniyettir.

*

Bu konunun gündeme düştüğü sırada, bir diğer rezalet..

Doğru mudur bilmem, sosyal medyada, Muğla'ya bağlı ilçelerden birinin (muhalefet partilerinden birisine mensub olduğu belirtilen) Belediye Başkanı ile bir kişi arasında geçtiği söylenen bir telefon konuşmasında, bir taraf, bir takım usûlsüzlüklerden söz ediyor, Belediye Başkanı olduğu ileri sürülen kişi, kendisine sual soran kişinin, iddialarına mâkul cevabı varsa onu ifade etmek yerine, -çok affedersiniz-, 'ana-avrat'la başlayan ve en galîz, en terbiyesiz kelimelerle dakikalar boyu, küfürler yağdırıyor. Bırakın, bir kamu vazifelisini; olmayı, sıradan , sokaktaki insanların bile ağızlarına alamamaları gereken o çirkinin çirkini sözleri, ağızlarını kanalizasyon çukuruna dönüştürmüş olan basitin basiti, insan sûreten insan görünümlü nicelerinden de duyuyoruz, ana caddelerden geçerken..

Ve ilkokul seviyesinden üniversitelere, devlet dairelerinden, dolmuşçulara, nice kendini bilmez ve etrafında hanımlar, aileler, çocuklar, büyükler var mı demeden dükkan sahibi kadar her tarafta, bu gibi küfürler gırla gidiyor.. Daha da çirkini, gencecik kızlar bile bu çirkin sözleri utanmadan tekrarlayabiliyorlar, sosyal medya denilen bataklıkta.. Kimse, 'Ben çocuklarıma iyi terbiye verdim, onlar melek gibidir..' diye iddialı laflar etmesin, bu kanalizasyon edebiyatı, her tarafa bir virüs gibi yayılıyor ve bu dilli yardırgayan çocukları da oyun arkadaşları, 'sütkuzusu, hanım evlâdı..' gibi, hafife alıcı sözlerle kendi çirkefliklerinin bataklığına çekmeye çalışıyorlar.

*

Bir anne dert yanmıştı, sokağa , arkadaşlarıyla oynamaya giden 5-6 yaşındaki oğlunun, arkadaşları için, gayet tabiî bir şekilde ' O... çocukları' diye laf ettiğini duyunca şoke olduğunu, 'Bir daha böyle laf duyarsam, ağzına biber doldururum..' diye tehdit ettiğini; bunun üzerine, çocuğun, 'O...' lafının ne demek olduğunu sorduğunu; 'kötü kadın..' demek olduğunu söylediğini, bunu öğrenen çocuğun, diğer oyunlarında arkadaşlarının kendisine aynı şekilde hitab etmelerine, 'Hey, kötü kadın çocuğu..' diye mukabelede bulunduğunu gözlemlediğini ve hayretler içinde kaldığını ve çocuğunun da , arkadaşları arasında alay konusu haline geldiğini' söylemişti.. Mizah sanılmasın, sokak aralarında, parklarda, mini futbol sahalarında bu sözler o kadar yaygın ki..

Ve yazık ki, bu sosyal virüs saldırısına karşı, aşı bulmaya gerek kalmıyor, çünkü , 'kitle psikolojisinin bir merhalesi' olarak ifade olunan 'sürü veya kitle bağışıklığı' gerçekleşmiş bulunuyor, çoğu kimseler gülüp geçiyor.. Unutulmasın ki, Anadolu'nun bazı yörelerinde , babalar, evlerine misafir gelenlere veya misafir olarak gittikleri yerlerde, 3-4 yaşındaki küçük oğullarına; 'Haydi şu amcana bir söv, aslan oğlum benim..' diye konuşma idmanı bile yaptırıyorlar ve çocuk, mânâsını bile söyleneni tekrar ediyor ve gururlu babanın ve çocuğun sövdüğü kişilerin kahkahaları yükseliyor, ortalıkta.. (K. Sunal ve benzerlerinin filmlerinden güya 'biiip'lenmiş bazı sözlerin yerini, çocuklar hayal gücüyle dolduruyorlar. Ve o filmlerin sansürsüz ilk kopyaları ise internetlerde dolaşıyormuş..)

*

Anneler-babalar ve toplumun yönetimini halkın iradesiyle uhdelerine alanlar, medya organları ve hele de sosyal medya bataklığı, özellikle de yeni nesilleri daha bir kendi içine doğru çektiğini ve yuttuğunu, bu nesiller tamamen garkolduktan sonra mı farkedeceğiz?

Filanca kişinin hatırasına saygısızlık kabul edilen beyanlar derhal sosyal medyalardan mahkeme kararlarıyla kaldırtılırken, bu konuda, alınacak hiç bir tedbirimiz olmayacak mıdır?

..Afganistan'ın geleceği nereye varır?
5 Eylül 2021 Pazar

'Tâlibân /Talebeler' teşkilatının,1995-2001 arasındaki 6 yıllık hükûmetinin Amerikan emperyalizmi eliyle sonlandırılmasından 26 yıl sonra Afganistan topraklarına yeniden hâkim olduğu, artık neredeyse kesin..

Advertisement: 0:10
Dahası, Amerikan emperyalizmi, geri çekiliş için hiçbir hesap yapmadığı veya yapmaya fırsat bulamadığı için, 'Tâlibân' bugün, hatta bir çok NATO ülkesinin ordularında bile bulunmayan en gelişmiş silahlara ve teçhizata sahip durumuna da gelivermiş...

Tabiî, bu yüzden de, her şeyde bir 'bit yeniği' aramayı âdet edinmiş komplocu kafalar, Tâlibân'ın hâkim hâle getirildiğinden bile söz ediyorlar.

Tâlibân teşkilatı, artık ülkeye hâkim bir rejim haline dönüşmenin eşiğinde...

Ve, ülkenin 2001'deki işgalden sonra Amerikan dayatması olarak hazırlatılan Anayasa'sında yazılı olan 'Cumhûri-i İslâmî-i Afganistan(Afganistan İslâm Cumhuriyeti) ismi bile 'Afganistan İslâm Emirliği (Emâret-i İslâmiyye-i Afganistan' olarak değiştirildi, şimdiden..

Ama bu isim bile, elbette, şer'î mantık açısından iddialı neticeler ortaya çıkarmaya müsait...

Çünkü 'Emirlik' Müslüman olan herkesi de zımnen kendilerine itaatle bağlanmaya davet eden bir terimdir.

Tâlibân yetkililerinin bu ismi seçmesi tesadüfî değil, dikkatli bir tercihin sonucudur. Ancak, bu isimlendirmeye bakarak, hele de ülke dışından Müslümanların bu 'Emâret'e bağlanıverecekleri hayaline kapılırlarsa, büyük bir yanılgı yaşayabilirler.

Hatırlayalım, İran'da 1979 yılı başında Şahlık rejimi devrilip 'İslâm Cumhuriyeti rejimi kurulduğunda, orada da sistemin başında fikrî- ideolojik ve itikadî temeli, 'Velâyet-i Faqih' anlayışına dayandırılıp, en üst liderlik makamına da, Cumhurbaşkanı değil, Veli-yy'i Emr-i Muslimîn-i Cihan /(Dünya Müslümanlarının Veli-yy'i Emri, Ul'ûl- Emri) ve 'Veli-yy'i Faqih' olarak anılan Rûhullah Khomeynî; ve onun vefatından sonra da 32 senedir S. Ali Khameneî getirilmişti. Ancak, İran içindekilerin durumu ayrı; ama dünya Müslümanlarının da işbu 'Veli-yy-i Emr'e bağlanması gerektiği, yapılan isimlendirmelerden de zımnen anlaşılıyordu. Ancak, Lübnan'dan Hizbullah ve Yemen'de (Husî'lerden oluşan ve) Ensarullah diye isimlendirilen Şii Müslümanlar dışında öyle bir beklenti gerçekleşmedi.

Ki, Lübnan Hizbullahı'nın Lideri, Hasan Nasrullah zaman zaman, 'Biz İran hükûmetine bağlı değiliz, biz onlarla diplomatik çerçeve içinde irtibat kurarız. Biz doğrudan Veli-yy'i Emr'e bağlıyız; ondan emir alırız..' derken, gerçekte bu manaya işaret etmiş oluyordu. Ama bu bağlanmalar, beklentiler çapında olmamıştı. Yine de, başkalarının bağlanmamaları onların bu iddia ve itikadi konumlarından geri adım atmalarını gerektirmiyordu. Elbette başka küçük gruplar veya münferit şahsî bağlılıklar olmamıştır denilemez. Ama onlar henüz de emekleme dönemindedirler ve bulundukları her coğrafyada kendilerini Veli'yy-i Emr'in emirlerini yerine getirmek için, siperde bekleyen fedaîler'durumunda görürler.

*

Aynı mantığın Sünni versiyonunun, 'Afganistan İslâm Emirliği' adını alan Tâlibân rejiminin itikadi temelini oluşturacağı ve kendilerine içte ve ülke dışında bağlı unsurlar bulmak isteyeceği ve Emîr'den bir emir geldiğinde bulundukları siperlerde derhal harekete geçecekleri, nazarî olarak kabul edilebilir.

Ancak, bu konuda, 'Afganistan İslâm Emâreti' ile, kısa adı (DEAŞ /ISIS) 'Irak- Şam İslâm Devleti' demek olan ve Hilafet'ini 8 yıl öncelerde ilân eden teşkilat arasında bir şer'i liderlik rekabeti bile yaşanacak gibi...

Nitekim geçen hafta başkent Kabil'de patlayan ve 13'ü Amerikan askeri, 30'u da Tâlibân milisleri olmak üzere, 180 kadar insanın can verdiği bombalı saldırının, kendisine bağlı olduğunu iddia ettiği 'Khorasân-ı Bozorg / Büyük Horasan)' isimli eylem grubunca gerçekleştirildiğini ve sorumluluğunu DEAŞ tarafından kabullenildiği açıkça ifade edilmiş bulunuyor.

Yani, 'Afganistan İslâm Emirliği' ile DEAŞ'ın 'Büyük Horasan' kolu arasında şimdiden bir güç yarışı hazırlanıyor gibi... Çünkü 'Büyük Horasan', Afganistan ve İran'ın da dâhil olduğu ve 900 yıl öncelerde Selçukoğulları'nın tarih sahnesine çıktığı bütün Horasân diyarlarını içine alıyor. Nitekim İran'ın eski C. Başkanlarından Mahmûd Ahmedînejad'ın bu 'tehlike'ye işaret etmesi sebepsiz değildi.

1998 Baharı'nda o zamanki Tâlibân liderleriyle bu satırların sahibi Mescid-ul'Haraam'da, üç gün boyunca pek çok konuları konuşmuştu ve çok katıydılar.

Onların o zamandan bu zamana, temel stratejilerinde bir değişiklik yapmadıkları anlaşılıyor.

Taktik olarak ise...

O zamanlar İran- Afganistan sınırlarının kendi taraflarına, üzerinde 'Şia kâfir est!.. /Şia kâfirdir!' yazılı kocaman levhaları dikmişken; aynı Tâlibân, 18-20 gün önce, Afganistan'da 'Hezaracât' denilen Şiilerin Âşûrâ törenlerine bir heyet bile göndermiş ve İran'dan akaryakıt yardımı isteyince, İran Hükûmeti de da hemen bu talebi karşılamış bulunuyor. Bu da, Tâlibân'ın bugün taktik değiştirebilecek bir seyyâliyete sahip olduğu şeklinde yorumlanabilir. Halbuki Tâlibân, 25 yıl önce Mezar-ı Şerif'i ele geçirdiğinde İran'ın konsolosluk binasının tahrip etmiş, İran'lı 14 diplomatı da katledip, hemen oracıkta toprağa gömmüş ve İran silahlı güçleri, bir saldırıyla o cinayete cevap vermeye hazırlanırken, İnkılap Rehberi Khameneî'nin temkinli siyasetiyle, bu mukabil saldırıdan el çekilmişti.

*

Müslümanlar her konuda aynı düşünmeseler bile, bir arada ve barış içinde yaşamaya mecburlar. Aksi halde emperial-şeytanî güçlerin nice entrikaları pusuda beklemektedir. Ve Müslümanların ülkeleri, Müslüman olmayan güç odaklarının ve devletlerin eline asla bırakılamayacak topraklardır.

Bu konuda, özellikle de Türkiye, İran ve Pakistan'a büyük vazifeler düşüyor.

*

.Afganlı talebelerle birkaç saatlik bir oturum ve değerlendirme..
6 Eylül 2021 Pazartesi

Dün, 3,5 saat kadar Afganlı talebelerle beraberdik, Üsküdar'da.. (Tâlibân da talebeler demek , ama, bu talebeler, o Tâlibân'la karıştırılmamalı..)

Çoğu, sağlık bilimleri alanında okuyanlardan olmak üzere, 6-7'si kız, 40 kadar idik; Afganistan'daki peştun, tacik, fars, özbek, türkmen, belûc, hezaracât.. Hemen bütün kavimlerden bir topluluk..

*

Advertisement: 0:07
'Tâlibân'ın fiilî iktidarı ele geçirmesi günlerinde orada olanlar da vardı aralarında, bu açıdan o gelişmelerin canlı şahidi olarak anlattıkları ve 'Tâlibân'ın sahneye çıktığı 25-30 yıl öncelerden beri gözlemlenen sosyal şartların ışığında yapılan değerlendirmeler ilginçti.

Pırıl pırıl gençler.. İstanbul'da 4-5 yıllık öğrenci oldukları halde, Türkçe'leri gayet mükemmel..

*

Haydarpaşa'daki Sağlık Bilimleri Üniversitesi'nde okuyan bir genç, 'Tâlibân'ın iktidara aslında Afgan ordusuyla da, Amerikan işgal güçleriyle de bir savaş sonunda gelmediğini, sadece sık sık bombalı patlamalar ve aylar öncesinden beri halk arasında 'Tâlibân geliyormuş..' dedikodularının halk kitlelerini korkuya, ve o geliş ihtimalini beklemeye yönelttiğini' belirtiyor ve, 'Tâliban'ı yöneten 'merkezî kadro ve beyinler' farklı olabilir ama, eline silah verilmiş ve hemen hiçbir şeyden haberi olmayan 'tâlib'ler (talebeler) evlere, gerekirse silah zoruyla giriyorlar, halkın arasında karışıyorlar ve kimin ne olduğu belli olmuyor. Gerçi hırsızlık yapmıyorlar, evlerdekilere saygısızca davranmıyorlardı.. Ordu, Tâlibân'la savaşmadı, ortalıktan çekildi, kayboldu.. Biraz direnmeye çalışanlar Raşid dostum'un güçleriydi ve onlar da çekilirken halkın evlerini yağmalayarak gittiler. Cumhurbaşkanı Eşref Ganî de 'Ben asla firar etmeyeceğim..' dedikten kısa bir süre sonra firar etti..' diyor.

*

Bir diğer öğrenci, 'Ben Tâlibân'ı desteklemiyorum, ama, Afganistan Tâlibân'sız düşünülemez' derken, 'Tâlibân örgütü olmasa bile, o zihniyetin hep var olacağı gerçeğinden hareketle ilginç bir yorum getiriyordu, konuya.. Sinema alanında tahsil yapan bir diğeri, 'Bizler Müslümanız, İslam karşıtı veya düşmanı değiliz, ama, Tâlibân'ın anladığı mânâda bir İslâm anlayışımız yok ise, onların istediği, anladığı mânâda bir İslâm anlayışını kabul etmeye, hangi şer'î ve mantıkî gerekçeyle mecburuz?' diye soruyor; bütün çalışmalarının, kameralarının tahrip edildiğinden söz ediyor. (Halbuki Tâlibân mensupları, son derece gelişmiş silahları kullandıkları gibi, dijital iletişim araçlarından da istifade ediyorlar!!)

*

Sağlık Bilimleri alanında (hangi dalda eğitim gördüğünü bilhassa belirtmiyorum) tahsilini tamamlamış ve İslâmî hassasiyetlere riayet eden bir hanım kız ise, 'Ülkesine döndüğü zaman, halkının hizmetinde olamayacağını, evde kapalı kalacağını, bunun kabul edilemez olduğunu, kendisi ve kız arkadaşlarının rüyada bile Tâlibân'ın bu uygulamasının kabul edilemezliği konularını gördüklerini, 1995-2001 arasındaki Tâlibân dönemindeki uygulamalarından ders aldıklarına dair bir işaret olmadığını, 6'ncı sınıftan yukarı öğrencilere hanım öğretmenlerin ders vermesine ve kezâ araba kullanma izni de vermeyeceklerini ' açıkladıklarını dile getiriyordu.

*

Bir diğer arkadaş, hele de 1978'deki Komünist darbesi ve Sovyet Rusya işgaliyle ve 2001'den sonraki 20 yıllık Amerikan işgalinin, hele de genç nesillerin üzerinden silindir gibi geçtiğini, bu durumun artık devam etmemesi gerektiğini gizli bir feryat halinde ifade ediyordu..

*

Bütün bunlara rağmen, bu genç kardeşlere, gelecek için ümitsiz olmamaları, zaman içinde Tâlibân örgütü iktidarda kalırsa, bazı şahsî veya grup katılıklarından geri adım atmak ihtiyacı duyabileceği; İran'da da 1979 başında gerçekleşen inkılap hareketinden sonra benzer uygulamaların olduğu, ama, zaman içinde o aşırılıkların törpülendiği, hattâ Suûdî rejiminin bile artık hanımların araba kullanmasına izin verdiği' hatırlatıldı.

*

Ama, en çok da üzerinde durulması gereken nokta olarak, 'Tâlibân'ın uygulamalarının nasıl olursa olsun, sakın, gayrimüslim ve emperyal ülke ve güçlerin sahneye kurtarıcı edâsıyla bile olsa bir daha çıkmasına asla izin verilmemesi, içerdekilerin yanlış ve zâlimce uygulamalarının zaman içinde bir şekilde ıslah yollarının kısmen de olsa mümkün olabildiğine Türkiye'nin bir örnek olabileceği; ama, Müslüman topraklarına ve Müslüman halkların ensesine çöken emperyal ve gayrimüslim güçlerin saf dışı edilmesinin ne kadar acımasız ve zor olduğuna en acı örneğin, Afganistan olduğu' hatırlatıldı.

Bu ilginç toplantı, Avrupa Millî Görüş Teşkilatı'nın seçkin elemanlarından Abdurrahman Dizman Hoca'nın nefîs tilâvetiyle noktalandı.

*

NOT: Üsküdar Müftülüğü ve İstanbul Vakıflar Bölge Baş Müdürlüğü'nün dikkatlerine: Üsküdar'da Marmaray'ın hemen çıkışındaki Yeni Valide (Valide-i Cedîd) Câmii'nin son cemaat kısmında, hanımlara mahsus sağ taraftaki kafesli bölümü, denildiğine göre, o kafeslerin köhnemiş olduğu gerekçesiyle kaldırtmışsınız. Hanımların açıkta namaz kılamayacakları düşünülmemiş..

Câmi içinde, hanımlara mahsus kısım, kâfî gelmiyor ve oradaki daracık merdivenden üst kata çıkmak da mümkün olmadığından, hanımlar, diğer cemaatle karışık vaziyette namaza durmak zorunda kalıyor. Cemaat, itirazlarını imâm efendilere bildirdiklerinde, onlar da bu kararın, makamlarınızca alındığını söylüyorlar.

Bir düzenleme yapılacak idiyse, başka çözüm yolları aranmalı ve bu olumsuz sonuçlar önceden düşünülmeli değil miydi?

Bu düzenlemeye âcilen son vermeniz bekleniyor.

.

Önümüzdeki bir hafta boyunca, düşündürücü yıl dönümleri var
8 Eylül 2021 Çarşamba

Bu günler bazı önemli günlerin yıldönümleri... Bazı önemli tarih noktalarını yıldönümlerinde olsun anmaktan maksad, sırf bazı hadise veya kişileri anmak değil, bugünlerimizin şekillenmesinde etkili olan kişi veya konulardan ibret dersi almak ihtimalidir.

Advertisement: 0:07
Meselâ yarın, 9 Eylûl 2001...

Bugünlerde sadece Müslümanların değil, bütün dünyanın gündeminde olan Afganistan'da olup bitenleri anlamakta önemli bir şahsiyet olan Ahmed Şah Mes'ûd'un El'Cezire TV ekibinin kendisiyle röportaj yapmak için geldiklerinde, o TV ekibi de dâhil, kameralara yerleştirilmiş olan uzaktan kumandalı bir bomba ile parçalanmasının 20. yıl dönümü...

(Ahmed Şah Mes'ûd' merhûm, ismindeki 'Şah Mes'ûd', 'ek'inin doğum yeri olan ilçenin adından geldiğini söylemişti bir mülâkatında...)

O Ahmed Şah Mes'ud ki, diğer önde gelen 'mücahid teşkilatları'nın liderlerinin hiç birisi komünist Sovyet Rusya emperyalizminin işgaline ve kukla komünist rejime karşı silahlı mücadelelere fiilen katılmamışlarken; o, o mücadelelerin en ünlü kumandanlarından birisi ve ünlü Kızılordu'yu Pençşîr Deresi'nde âdetâ çivileyen ve çaresiz bırakan büyük bir stratejist idi. Ve kendisi gibi bir bombalı suikasdde dünya hayatını noktalayan (merhûm) Burhaneddin Rabbânî'nin en seçkin komutanlarındandı ve Rabbânî 1992 sonunda Afganistan Cumhurbaşkanı olduğunda o da Savunma Bakanlığı'na getirilmişti. Onunla, o zamanların 'mücahid' teşkilatlarından birinin lideri olan (G.H.) arasında var olan bir liderlik rekabeti ve husûmet yüzünden çok acı hadiseler olmuş ve ismini parantez içinde iki harfle anlatmaya çalıştığım lider'in yardımcısı olan Seyyid H. Cemâl, Şah Mes'ûd'un en seçkin kumandanlarından 38'ini Tekhar vilayetinin dağlık yöresinde pusuya düşürüp öldürünce, Şah Mes'ûd da onu yakalatıp yargılatmış ve idâm ettirmişti. (G.H.) ise, Şah Mes'ûd'a gönderdiği açık mesajda, 'S. Cemal'i öldürürsen, seninle aramızdaki düşmanlık hiçbir zaman bitmeyecektir..' demişti.

'Mücahid' teşkilatları arasında bitmek bilmeyen rekabetler sona ersin' diye, Üstad Rabbanî Cumhurbaşkanı iken, (G.H)'ı başbakan tâyin etmiş ve ama o, bunu kabul etmeyip, başkent Kabil'i 40 km. uzaktan ve aylarca füzelerle dövmüş, o boğuşmalarda sivil halktan da binlerce insan can vermişti.

Tâlibân'ı ortaya çıkaran ve halk tarafından benimsenmesine yol açan da aslında, o 'mücahid' teşkilatları arasındaki mücadelelerin biteceğinden umut kesmeleriydi. Tâlibân, Ahmed Şah Mes'ûd'un ne büyük bir savaş stratejisti olduğunu biliyordu elbette, ama gelip kendi liderlerine 'biat' etmeleri halinde onu Genelkurmay Başkanı yapmayı düşünüyorlardı. Ancak, o son nefesine kadar, üniversitede bir 'hadis profesörü' olan Cumhurbaşkanı Üstad Rabbânî'ye bağlı kalmıştı.

Ve Tâlibân 1995-2001 sonu arasında 6 yıl kadar hükûmette iken de Ahmed Şah Mes'ûd ve güçleri Pençşîr Deresi başta olmak üzere ülkenin yüzde 15 kadarlık bir bölgesini elinde tutuyordu.

Ve 9 Eylûl 2001 günü bir suikasde kurban gitti.

Ama, onun öldürülüşü o zaman dünyanın dikkatini çekmedi.

Çünkü, o suikasdden iki gün sonrası ise, B. Amerika'da her şeyden önce bir iç güvenlik meselesi olduğu halde, hemen Müslümanların üzerine yıkılarak, İslamofobia'nın, (İslam düşmanlığı veya karşıtlığının değil, ondan da öte), İslam korkusunun, dünya kamuoyuna bir yeni 'Soğuk Savaş' cebhesi olarak pompalanması tezgâhlanmıştı.

*

Kapitalist emperyalizmin âdetâ kutsal sembolleri durumunda olan New York'taki o İkiz Kuleler'in 11 Eylûl 2001 günü, uçak çarptırılarak yıkılması, Washington'daki Pentagon'un yine uçak çarptırılarak vurulması ve 3 binden fazla Amerikan vatandaşının ölümüyle sonuçlanan o korkunç 11 Eylûl 2001 Saldırıları'nın, evet, iki gün sonra, 20'nci yıldönümü...

O saldırılar üzerinde bu zamana kadar neler söylendi, neler... Ama, Amerikan Başkanı Biden şimdi, 11 Eylûl 2001 Saldırıları'nın bütün gizli belgelerinin açıklanacağını ileri sürüyor... Bu gizli belgelerin tamamı açıklanır mı, o da meçhul; amma, yine bu zamana kadar yapılan yorumların pek çoğunun üzerine bir ibtal çizgisi çektirebilir.

*

Ve 12 Eylûl günü de 12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi'nin 41. Yıldönümü... O konuda da söyleyecek o kadar söz var ki...

Bu kadar değil...

*

17 Eylûl günü de, 1961 günü (1950-60 arasında başvekillik yapan ve halkın büyük hizmetler sunan ve bunun için çok sevilen) başvekil Adnan Menderes'in, 'Türk Milleti'ne adına...' denilerek ve Yüksek Adâlet Divanı denilen verilen ve de askerlerin emrine göre hareket ettiklerini, 'Ne yapalım, sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor..' diye açıkça ortaya koyan uyduruk mahkeme kararıyla kanun adına 'idâm' edilişinin , asılarak öldürülüşünün cinayetinin 60.Yıldönümü.. 60 yıl geri bakınca, kimin hayırla anıldığı ortada; onun cellâdları olan darbecilerin ise, isimleri unutuldu gitti...

Yani, önümüzdeki bir hafta, dolunun dolusu... Gerek ülkemizi, gerek bölgemizi ve gerekse bütün dünyayı derinden ilgilendiren birçok büyük hadiselerin yıldönümleri...

Bu günleri hatırlayıp üzerinde düşünmeden, ülkemizde, bölgemizde ve dünyada olup bitenleri sağlıklı olarak anlayabilmek, o kadar kolay mümkün olmayacaktır.

*

Bu sebeple, o yıldönümlerine, önümüzdeki günlerde, hâfızâmızı tazelemek için, kısaca da olsa değineceğiz, inşaallah...

*

11 Eylûl 2001 Saldırıları'na, 20. yıl sonrasından tekrar bakış
10 Eylül 2021 Cuma

Yarın, son yüzyılın en ilginç saldırılarından olup, Amerikan iç güvenlik zaafından kaynaklandığına dair hemen bütün delilleri gizlenmiş olan 11 Eylûl 2001 Saldırıları'nın 20. yıl dönümü...

Advertisement: 0:11
*

1987'de, 16-17 yaşında bir alman gencinin Berlin'den kaldırdığı bir ufak uçakla, Sovyet hava savunma sistemini gizlice aşarak taa Moskova'ya uçuşunun fark edilememesi, bütünüyle Sovyet Rusya İmparatorluğu'nun büyük zaafı olarak değerlendirilmişti, dünyada...

O hesaba göre, 11 Eylûl 2001 Saldırıları, Amerikan emperyalizminin daha da büyük zaaflarından birisi idi.

(O gün, saat 16.00 civarında, Köln'de, yazıyla meşgulken, TV ekranından, Amerikan CNN kanalından, 'Âcil haber...' kaydıyla, İkiz Kuleler'den birinin 120'nci katına bir uçağın çarptığının görüntüleri verilmeye başlanmıştı... Ben, o anda, asansör sisteminin de bozulduğunu ve itfaiyenin oraya çıkamayabileceğini düşünürken, 10 dakika kadar sonra, havada başka bir uçak belirdi. 'O uçağın yangını söndürmeye geldiğini' zannediyordum ki; o uçak da, öteki kulenin böğrüne korkunç şekilde çarptı.

Şoke edici bir durumdu; diğer odadaki arkadaşım yazar İlhan Bilgü'ye, 'İlhaaan, yetiş! Amerika yanıyor!' diye seslenişimi hâlâ hatırlıyorum... Gözümün önüne, 2. Dünya Savaşı'na henüz girmemiş olan B. Amerika'nın Pasifik'te, Pearl Harbor Deniz Üssü'ndeki savaş gemilerine, dalış yapan yüzlerce Japon pilotlarının 'kamikaze /kutsal rüzgâr' ruhunu taşıyan eylemleri tekrarlanıyor gibiydi.

*

New York'ta, kapitalist emperyalizmin kutsal sembollerinden sayılan 120 katlı İkiz Kuleler, buralara çarptırılan ve Amerikan iç hatlarında çalıştırılan iki uçakla vurulmuş, birkaç saat içinde çökmüş ve içerde kalanlar yanmışlar veya kurtulma ümidiyle kendilerini aşağılara atmışlar ve 3000'den fazla insan çok trajik şekilde can vermişti. Amerikan askerî gücünün sembolü olan Pentagon merkezine de bir uçak çarpmış, rotası şüpheli başka uçaklar da havadayken vurularak düşürülmüştü.

Bu saldırılar üzerine, o sırada Texas'ta bulunan Amerikan Başkanı George W. Bush da, uçakla gizli bir yere (sonradan açıklandığına göre Nebraska'daki yeraltı sığınaklarına) kaçırılırken, Amerikan Hava Kuvvetleri'nin Başkan'a mahsus 1. No.lu uçağının bilgisayarının şifresine bile girilmiş ve ekrana, 'Sıra Sende..' notu bile yazılmıştı.

*

Daha da ilginç olan şu ki, bu saldırılardan hiç haberi olmayan o 'korkunç güçlü' Amerikan İstihbarat servisleri, bu saldırının üzerinden 6 saat geçmekteyken; bu uçakların, Usâme bin Laden'in liderlik ettiği 'El'Qaide' isimli bir örgütün Müslüman eylemcileri tarafından kullanıldığını ileri sürdüler ve o kulelere çarpan veya havada düşürülen uçaklardan 600 kadar yolcu arasında, Müslüman isimli olan 18-20 kadar yolcunun listesini açıkladılar. Dahası, bu saldırıları yaptıkları iddia olunan o 18-20 kişinin, o eylemden bir gün önce gece kulüplerine gidip eğlendiklerine dair videoları gösterildi.

Yani, insana, 'Bu kadar dakik bilgi sahibi idiyseniz, o korkunç eylemlerin hazırlıkları sırasında neredeydiniz?' dedirten bir durum.

Ya da, bu sahnelerin olması mı bekleniyordu?

*

Nitekim, hemen ertesi gün, bu saldırıların 'Müslüman Eylemciler'ce gerçekleştirildiği, dünya kamuoyuna pompalanmıştı. O kadar ki, 12 Eylûl 2001 günü, Yabancılar Polisi'ndeki işim için Lüksemburg sınırındaki -ve Karl Marx'ın doğum yeri olan- Trier şehrine gittiğimde, -Türkiye'deki başörtüsü yasağından dolayı Almanya'da psikoloji okuyan yeğenimle birlikte, şehirde dolaşırken-, insanlar bize, âdetâ 'Müslüman canlı bomba'lar imişiz gibi, dehşetli nazarlarla bakıyorlardı..

Komünizmin saf dışı olmasından beri, 'Soğuk Savaş'sız ve rakipsiz kalan kapitalist emperyalizm, yeni bir 'Soğuk Savaş' cebhesi açmak istiyordu. Ve bunda muvaffak da olmuştu.. Hattâ öyle ki, 'İslamofobia/ İslam korkusu' kasırgası, Avrupa'da, Amerika'dan bile daha şiddetli esmeye başlamıştı.

Amerikan emperyalizmi, savaşsız veya küçük savaşlarla büyük zaferler kazanmak gibi bir güç gösterisi yapmak için bir fırsat ele geçirmişti. Bush, kendilerini açıkça, modern 'The Crusaders / Haçlılar' diye niteleyerek, saldırıların arkasında, Afganistan'da yaşadığını bildikleri Usâme bin Laden'i ve Irak'ta da Saddam'ın olduğunu iddia ettiler; her iki Müslüman coğrafyasını da ağır bombardıman ve füzelerle yerle bir ettiler, yüzbinlerce sivil insanı katlettiler, iki ülkedeki rejimi de çökerttiler.

*

Bu konuda çok şeyler yazıldı, çizildi, ama aradan 20 yıl geçtikten sonra, Amerikan Başkanı Biden, geçen hafta, 11 Eylûl 2001 Saldırıları konusundaki Amerika'nın elindeki bütün gizli belge ve bilgilerin tamamen açıklanması'na dair emir verdiğini açıkladı.

İnanalım mı?

Henüz, 1963'deki 'Kenndey Suikasdi'nin gizli belgeleri ve kezâ, Amerika'yı 1990'lardan sonra derinden meşgul eden ve USA'yı, 'Şeytan İmparatorluğu' olarak niteleyen 'Davidian Tarikatı' isimli Hristiyan cemaatine karşı girişilen yok etme eylemlerinin belgeleri bile açıklanamazken...

*

NOT: Üsküdar Müftüsü 'nün tavzihatı:

6 Eylûl günlü yazımda, Üsküdar-Yeni Valide Câmii ile ilgili notum üzerine, Üsküdar Müftüsü Esad Yapıcı Hoca telefon etti ve 'o mekânın hoş olmayan bir durumda olduğunun görülmesi üzerine, âcilen gerekli düzenlemenin yapılmasına karar verildiğini ve hanımlar için, yine o bölümde geçici bir düzenleme yapıldığını' belirtti.

Müftü beyefendiye, şikâyetlere kulak asıp, ikna edici izahları dolayısıyla, teşekkürler...

.‘12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi' ile, bir daha ‘kurtarılmış' idik...
12 Eylül 2021 Pazar

Önce, düşündürücü bir gelişmeye değinmek gerekiyor.

12 Eylûl 1980 Darbecileri de, hesaba çekilmeye başlanmışlardı, ama yargılamalar sırasında hüküm kesinleşmeden, o darbeci 'maşa-paşa'lar hayattan çekilmişlerdi.

Advertisement: 0:09
'Maşa-paşa' sözümü ağır bulanlar olabilir, ama 12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi'nin gerçekleştiği müjdesini, zamanın Amerikan Başkanı Jimmy Carter'a sevinçle, 'Bizim çocuklar başardı!' diye verenin, o zamanki NATO Başkomutanı (Amerikalı) General Alexander Haig olduğunu hatırlayabiliriz. Evet, 'maşa-paşa'lar bir daha başarmışlardı, tıpkı 27 Mayıs 1960'da olduğu gibi...

Hatırlayalım, 28 Şubat 1997 Askerî Zorbalığı'nın baş sorumlularından olup, birkaç ay önce ölen ve ölümünden sonra 'Mason cemiyet ve locaları'nın üzüntü mesajlarını yayınladıkları ve 27 Mayıs Darbesigünlerinde de 'yüzbaşı' rütbesiyle rol aldığını iftiharla anlatan eski bir Genelkurmay Başkanı, Meclis'in 'Askerî Darbeleri Araştırma Komisyonu'na verdiği ifadede, '27 Mayıs'ın yapılmasının kanûnî bir dayanağı sizce var mıydı?' sorusuna, 'Ezân'ın arabça okunmasına izin verilmesi bile, o darbenin meşruiyyeti için, tek başına yeterdi...'demişti.

*

Evet, işte o, kendi kendilerini millete tebelleş olmaya hak sahibi görüp, 28 Şubat 1997 Askerî Darbesi'ni tezgâhlayan, firavun özentisi içinde olan ve, 'firavunlukları' nın, 'bin yıl daha devam edeceğini' iddia eden generallerden 13'ünün haklarında verilen, 'müebbed /ömür boyu ağır hapis cezalarının kesinleşip hapse atılmaları'ndan sonra, dün de, o cezaların gereği olarak, rütbeleri söküldü, 'ER' statüsüne indirildiler. Yani, bundan sonra artık, o eski rütbelerinin 'hakk-ı mukteseb'leri / kazanılmış hakları olarak kendilerine ödenen bütün emekli maaşları ve ödemelerle, lojman, makam aracı, şoför, koruma vs. gibi diğer özlük hakları ve hizmet imkânları kesildi.

Bu bir intikam alış değil, bundan sonra milletin silâhıyla milleti esir almaya ve ülkeyi işgal etmeye kalkışacak olanlar bir 'millî irade muhtırası' mahiyetinde ve ibret dersi olacak bir uygulamadır.

Ve bu uygulamanın başlatılış tarihine de dikkat: 11 Eylûl 2021... Yani, 12 Eylûl'ün 41. Yıl dönümü'nün 1 gün öncesi... Gecikmeli de olsa, hayırlı bir gelişme... Artık, zorbalıklar, yapanın yanında kâr olarak kalmayacaktır, inşaallah...

*

Evet, bugün, 12 Eylûl Askerî Darbesi'nin 41. Yıldönümü...

Bizim neslimizin ensesinde, neredeyse her 10 yılda bir tekrarlanan askerî darbe zorbalıklarından birisi...

27 Mayıs 1960, 12 Mart 1971 ve 12 Eylûl 1980...

Hepsi de, milleti 'a.türkçülük' denilen bir resmî ideoloji adına, bir sürü gibi gütmek ve o resmî ideolojinin bir 'kurşun askerler kışlası'na tıkmak için yapılmış darbelerdi ve millete nelere mal olduğunu o zorba 'maşa-paşa'lar değil, millet yaşamıştı.

Bunların hepsi de, '1923 ruhu' dedikleri bir tarih başlangıcına dayandıklarını iddia ediyorlardı. İktidardan uzaklaştırdıkları kişi ve kadrolar, iddia ettikleri o ruha ve resmî ideolojiye karşı değillerdi. Sadece, onların, 'resmî ideoloji'yi istenilen derece uygulamadıklarına duyulan hınç idi, onları 'darbe üstüne darbe' yapmaya sevk eden...

*

Ve 12 Eylûl 1980 öncesinde yıllarca, halkın çocukları, birbirlerini, 'sağ-sol' diye kutuplaşıp öldürüyorlardı. Ve bütün bu öldürmeler, Sıkıyönetim olduğu halde, önlenemiyordu... Çünkü, önlenmemesi gerekiyordu; plânlanan darbenin 'sosyo-psikolojik' şartlarının arzulanan şekilde oluşması için.. Nitekim, yıllarca devam eden o öldürmeler, 12 Eylûl 80 Darbesi olunca hemen kesilivermişti.. Bunun içindir ki, S. Demirel, sonraki yıllarda, Darbe'nin lideri General Kenan Evren'e, 'Sen askerin başındaydın, Sıkıyönetim yetki ve imkânlarıyla donatılmıştın, Antalya'da Tapu Müdürü müydün? Niye o zaman durdurmadın anarşiyi?' diyecekti...

Ama, en ilgincini herhalde, o zamanlar, 2. Ordu Komutanı olan Bedreddin Demirel isimli bir Orgeneral ifade etmiş ve, 'Aslında, 9 Temmuz 1979 günü müdahale yapacaktık. Ama, darbenin halk tarafından kabulü ve ordu ile halkın karşı karşıya gelmemesi için, ortamın müsaid hale getirilmesine karar verildi ve 12 Eylûl 1980'e bırakıldı..' demişti özetle, hâtırâtında.. O 15 aylık erteleme esnasında ise, ülkede '5 binden fazla genç insan' daha birbirini öldürmüş ve halk kitlelerinden niceleri de, 'Ordu nerede yahu? Ne güne bekliyor?' diyecek bir çaresizlik girdabına çekilmişlerdi.

*

Evet, bu oyunlar 15 Temmuz 2016'daki darbe hıyaneti sırasında da tekrarlanmak istendi, ama geçmiş darbelerin bütün acılarını yaşamış bir millet ve o millete liderlik yapan bir Başkan olarak Erdoğan, kesin kararlı bir tavırla, o hıyaneti bastırılmış; 'Ordu göreve...' pankartı açan laik çevrelerin iştahları kursaklarında kalmıştı.

*

NOT: 10 Eylûl günlü yazımızda, 11 Eylûl 2001 Saldırıları'nın, gerçekte, komünizmin yenilgiye uğramasından sonra rakipsiz kalan kapitalist emperyalizm için yeni bir 'Soğuk Savaş' cebhesi açmak ihtiyacından kaynaklandığına ve o 'Soğuk Savaş'ın da İslâm'a ve Müslümanlara karşı, 'İslamofobia/ İslâm Korkusu' entrikasıyla tezgâhlanmış olabileceğini belirtmiştik.

USA Başkanı Biden, 11 Eylûl 2001 Saldırıları'nın 20. Yıldönümünde, dün, o saldırının en büyük haksızlıklarına maruz kalanların Müslümanlar olduğunu, -hangi niyetle söylemiş olurla olsun- itiraf etmek zorunda kaldı.

USA emperyalizminin entrikaları bitmese bile, Müslümanlara çiçek uzatmak ihtiyacı hissetmesini dikkatlice takip etmeliyiz.

*

.Bazı okuyucuların ilginç soru ve yorumları etrafında...
13 Eylül 2021 Pazartesi

Okuyuculardan mesajlar gelir, tabiatıyla.. Eleştirileri, hakaret olmadığı müddetçe, sonuna kadar anlamaya çalışırım. Ama, bir taife de vardır ki, hem de İslâmî kaygılarla yazdıklarını zannettikleri halde, bazı hakaret kelimelerini utanmadan yazabiliyorlar. Onların seviyelerine göre cevap vermek olacak şey değil...

*

Advertisement: 0:09
Bir okuyucu, Amerika'daki, 11 Eylül 2001 Saldırıları'yla ilgili 10 Eylül tarihli yazıma değinerek, 'Yazınızda, o saldırıların yeni bir Soğuk Savaşbaşlatmak için Amerika tarafından sahnelendiğini söylemek istiyorsunuz.. Bir emperyal güç, öyle bir plân için kendisine saldırır mı hiç?' diyor.

-O yazının sonunda, kısaca işaret edilen 'Davidian Tarikatı'na biraz tafsilatlı değinelim..

Oklahoma Eyalet Valiliği binasında Nisan-1995'de patlatılan ve 170 kişinin ölümü ve yüzlercesinin de yaralanmasıyla sonuçlanan ve B. Amerika'nın, o zamana kadar, içerde yaşadığı en büyük terör saldırısı için, önce İran ve Libya'nın suçlandığını; ama, 'Davidian Tarikatı' denilen bir Hristiyan Cemaati'nin üyesi olan Timothy Mc Veigh'in aslî fail olarak yakalandığını ve idâma mahkûm edildiğini hatırlayalım.

Bu arada Davidan Tarikatı'nın Los Angeles'da etkin olduğu bir mahallenin 1993'lerde yerle bir edildiğini, o tarikatın lider kadrosunun Texas'ta bir ahşap yazlık binada yaptıkları toplantının da, ev dışarıdan zincirlenerek ve 98 kişinin canlı canlı yakıldığını ve o konunun araştırılmasının o zamanki Başkan Clinton tarafından kanûnî yetkisine dayanarak engellendiğini; Timothy'inin ise, 16 Haziran 2001'de gaz odasında zehirli gaz verilerek idâm edildiğini hatırlayalım. Ama, Timothy,son sözlerinde, 'Hedefimiz, o patlamada ölenler değildi, bir Şeytan İmparatorluğu olan Amerika Devleti'ydi ve mücadelemiz devam edecek..' demişti.. O idâmdan 85 gün sonra da 11 Eylûl 2001 Saldırıları gerçekleşmişti.

Bu satırların sahibine göre, o saldırılarda bütün güvenlik kontrollerinden geçildikten sonra birilerinin uçaklara bindiklerini kabul etsek bile, Usâme bin Laden'in elemanlarının bu uçakların her birisinin bilgisayar şifrelerini öğrenip oralara girebilmeleri son derece uzak bir ihtimal.. Ama, 'Davidian Tarikatı'nın Amerikan sistemi içine sızıp, eylemlerini gerçekleştirmiş olmaları ise, son derece güçlü bir ihtimaldi..

Amerikan emperyalizmi de, öyle bir saldırıyı içerdeki düşmana mal etmektense, zâten bir süredir terörist faaliyetler yaptırdığını iddia ettikleri, Bin Laden'in üzerine atmaları, Amerika için bir çarpıtma vesilesi olabilirdi ve öyle yapmışlardır, büyük ihtimalle..

Ayrıca, Müslüman dünyanın güçlü olmadığı bir zamanda onun üzerine çullanması, masaldaki, 'suyun üst tarafında olan kurdun, alt tarafta olan kuzuya, 'suyumu bulandırma ..' ihtarı üzerine, kuzunun, 'Bulandırsam bile sen yukardasın, sana gelmez ki..' demesi üzerine, kurdun, 'Kısaca, ben seni yemek istiyorum..' demesi örneği gibi bir durumdu..

*

Sonra unutmayalım ki, Adolf Hitler de, İkinci Dünya Savaşı'nı başlatmak için, Polonya sınırındaki bir Alman sınır karakolunu bizzat topa tutturmuş, 'saldırgan' dediği Polonya'yı cezalandırmak adına savaşı başlatmış ve bir haftada başkent Varşova'ya varmıştı.

Bizde de, 1930'lardaki Menemen Hadisesi'nin gerçeği henüz de açıklanmayıp, o düzmece hadise üzerine hangi laik azgınlıkların sahnelendiği hatırlanmalı..

*

-Bazı okuyucular da, cihanşumûl bir İslâmî uyanışın başlayacağına dair umutla baktıkları Tâlibân'ın Afganistan'da hükûmet kurmasına dair hiçbir sevinç ifadesi yazmadığımı belirtmişler.

Emperyalist güçlerin Müslüman topraklarından defolup zelîl bir şekilde gitmelerinden elbette memnun olurum, ama, çok iddialı beklentiler de yanlış olmaz mı?

Müslümanlar olarak, son 100 senemize bakalım.. Anadolu'da Müslümanlar, 'Allah 'u Ekber!' diyerek, ölümüne bir mücadeleye atıldılar, sonra nereye varıldı? Cezayir'de Fransız emperyalizmine karşı 1,5 milyon kurban veren Müslüman halk, sonra nereye vardılar? Pakistan'da, Mısır'da ve nice başka yerlerde aynı güzel hayallerden, ve 1979'daki İslâm İnkılâbı'nın başlangıçta verdiği güzel mesajlardan geride ne kaldı? Tâlibân ve ondan önce nice 'cihad teşkilatları'nın da ne güzel iddiaları vardı ki; sonunda savaş yorgunluğu içindeki halk için, bir çare olarak Tâlibân çıktı ortaya ve onun da 1995-2001 arasındaki uygulaması görüldü.. Şimdi de, Afganistan'da Müslümanların yiğit savaşçısı olan Ahmed Şah Mes'ûd'un mezarının tahrip ederek işe başladılar, duymazlıktan gelindi.. Üstelik de bir anıt-kabir de değildi..

Uygulamaları görmeden, yaldızlı laflar karşısında hayallere kapılmasak, daha doğru olmaz mı?

*

-Bazı okuyucular da aşı karşıtı yayın ve gösterilere niçin değinmediğimi soruyorlar..

Saçma bulduğumdan.. Aşı bir tedbirdir; biz tedbir almakla mükellefiz, şer'an da , mantıken de.. Ölüm ise, takdir-i ilâhî sonucudur.

Aşıya karşı olanlar; kendileri aşı olmayabilirler. Ama, kamuoyunu yanıltmak için yazılanları, gösterileri mantıken anlamam mümkün değil..

Hani, dünya çapındaki bu büyük salgına karşı kendilerinin önerdikleri bir çareleri olsa, 'Haa, bunu tartışalım..' diyebiliriz, ama, öyle bir alternatif de yok.. Hattâ, taşıyorlarsa, virüslerini başkalarına bulaştırmaktaki sorumluluklarını düşünmeden, önlemekte yüzde 40-50 etkili olan 'maske'ye bile karşı çıkıyorlar..

Amerika'da, İspanya'da olduğu gibi, binlerce insan sedyelerle getirilip, yer yokluğundan alınmadıkları hastane önlerine, ölmeleri için bırakıldığında, bu kişiler mi sorumluluk yüklenecekler?

Bu derece karşıtlık, bir çılgınlık değilse; çok 'mâsum' bulmadığımı da belirtmeliyim.

.İnsana inanç özgürlüğünü veren, laiklik değil; İslâm'dır!
15 Eylül 2021 Çarşamba

Evet, önce, 'Lâ ikrahe fi'd'dîn /Dinde zorlama yoktur..' âyetini hatırlayalım.. Ve ilahî mesajın muhatabı, hürr / özgür ve akıl-bâliğ olmuş seviyedeki insandır; ve, Müslümanlar, sırf atalarının dini olduğu için değil; hür akıllarıyla da, kesin/ mutlak doğruluğuna inanıp bağlanırlar İslâm'a..

Advertisement: 0:09
Eğer, bir kısım Müslümanlar bu ölçüye riayet etmemişler veya etmiyorlarsa; bu, onların hatasıdır, İslâm'a mal edilemez. İslâm'ın ölçüsü, son 14 asır boyunca da hep böyle olmuştur.

Müslümanlar savaşlarda- isyanlarda da, kendilerini savunmak adına hareket etmişlerdi; sırf, karşısındakilerin inançlarına 'düşman' olduklarından ve onları İslâm'ı kabule zorlamak için değil..

*

Bugünlerde laiklik tartışmaları şiddetlendi yeniden..

Ama, herkesin laikliği bir ayrı.. Tek tip bir laiklik yok dünyada..

Kilise'nin Engizisyon 'insanların -kitlelerin inançlarını kiliseve ruhban sınıfı adına teftiş eden- zâlim ve kanlı uygulamalarına karşı verilen mücadeleler sonunda birçok Hristiyan ülkede tatbik olunan bir 'klasik laiklik' vardır; bir de, hem 1789-Fransız İhtilâli'nde, hem 1917'de Rusya'da gerçekleşen komünist ihtilâlde ve hem de bizde kemalist dönemde, toplumları tek tip 'kurşun asker yığınları' halinde yetiştirmeyi hedef edinen, ateizmle /tanrı reddiyeciliği/ bezbojniklikle birlikte işbirliği yapan bir 'müdahaleci, totaliter laiklik' anlayışı.. Laikliğin hele de bu çeşidi, tadından yenilmez..

Ki, o müdahaleci- totaliter anlayışla milletimize bir asra yakın zamandır, dârağaçlarında, zindanlarda ne zulümler yapılmış ve ne acılar çektirilmiş, ne gözyaşları döktürülmüştür.

*

Ve son günlerde.. Yeni Yargı Yılının ve Yargıtay'ın yeni binasının açılışında Cumhurbaşkanı Erdoğan, iki tarafında, Temyiz Mahk. Başkanı ve Diyanet İşl. Başkanı olduğu halde hazır bulunup, Diyanet İşl. Başkanı'nın o törende dua etmesiyle laiklik üzerine bir tartışmadır, gidiyor..

Tesettürlü bir hanım kızın, teğmen rütbesiyle, belgesini Genelkurmay Başkanı'ndan alırken, Genelkurmay Başkanı'nın, derece kazanan diğerlerine olduğu gibi ona da selâm vermesi ise, birilerini küplere daha bir bindirdi.

Bu konularda muhalefetten henüz bir ses yükselmezken.. ( Ve, Kemal bey, partisinin kuruluş yıldönümü için gittiği bir mezar başında, 'Sayın Genel Başkanım!' diye hitab ettiği ilk Genel Başkanı'na - belki gece kalkıp okur diye olmalı-, ona ve ilkelerine bağlılıklarını yazıp, dışarda ise, 'kimsenin inancına, yaşama tarzına karışmayacağız..' şeklindeki bazı sözlerini tekrarlarken..)

Resmî ideoloji'nin bazı isimlerini bir 'ikon' halinde ululamakta 'en' önde giden 'müdahaleci- totaliter laiklik tarafdarı' olanlardan birilerinin videosu tedavüle konuldu. Bu kişi, 'TC'nin simgesinde bir değişiklik oldu, sarık girdi.. Tayyib Erdoğan o sarıklı adamı her yerde yanında götürüyor.. Devlet protokolünde de çok üst yerlere getirdi.. Türkiye bir din devletine dönüştü.. Hacı-hoca, eller şu vaziyette (dua şeklini gösteriyor), askerler, yargı mensupları dahil..' diye devam etti.. Bu kişinin rahatsız olduğu, tam da işte o, 1930'ların ateizmle kolkola giden laiklik uygulamasına duyulan hasreti yansıtıyor..

*

Bu tartışmalar yükselirken, ömrü, müslüman halkın inançlarına saygısızlığı -sözüm ona- san'atının temel malzemesi yapan -halk söyleyişiyle- bir 'tiyatora'cı ölünce, fikirdaşları ardından yaptıkları ve öte tarafta, filanca eski arkadaşlarıyla kafa çektiğine dair 'ilginç' konuşmalarını içeren videolarla sosyal medyada arz-ı endâm ettiler.

Ve sonra Ayvalık'ın Yunan İşgali'nden kurtuluş yıldönümü adına yapılan bir törende, milletin inanç ve yaşayış tarzıyla alay ettiler, 'çarşafa bürünmüş, zincirlenmiş bir kadın'ın zincirlerini çözerek, içinden, 'modern' dedikleri 'laik ve çağdaş kadın' dedikleri bir modeli çıkardılar..

*

Bu sırada, MHP Gn. Başkanı Bahçeli de, belki de bazılarının kendisinden beklemediği derecede net bir tavır sergiledi ve 'Diyanet İşl. Başkanı'nı kesin bir şekilde destekleyen bir açıklama yaparak, -özetle- şöyle dedi: 'Adlî Yıl'ın başlaması münasebetiyle Diyanet İşleri Başkanı tarafından okunan duanın bazı çevrelerde şiddetli tepkiyle karşılanması kelimenin tam mânasıyla ilkelliktir. Diyanet İşleri Başkanı doğru bir iş yapmıştır. Ve desteğimiz tamdır. Onun hedef alınması bir bakıma din ve vicdan hürriyetini hedef almaktır. (...) Kulaklarında çan sesi çınlayan fikrî ve siyasî yobazların, son günlerde 'Laiklik elden gidiyor' feryadı koparmaları tahammülsüzlük, inanç ve insan haklarına kategorik bir başkaldırı olarak yorumlanmalıdır. (...) Yapılan duayı karalamak maksadıyla, 'Şeriat çığlığı, anayasal suç, Tâlibân'la aynı şey isteniyor' şeklinde te'viledenler faşist ve despotik siyasî angajmanlarının kölesi haline gelmişlerdir. (...) bu bedhâhların İslâm dinine alerjileri tedavisi imkânsız klinik vaka düzeyindedir. (...) Deizm, ateizmve agnostisizmin pençesine düşenlerin, kalbi katılaşıp vicdanı buz tutanların dua ve niyazlarımızdan rahatsızlık duymaları, bir kaşık suda fırtına koparmaları inancımızın iffetinden hiçbir şey kaybettirmeyecektir. (...)Onlar dayatıyor ya da istiyor diye Müslüman Türk milleti hak yolundan, hidayet çizgisinden asla dönmeyecektir. (...) Kimse, dualarımıza kulp takmaya heves etmemeli (...) Dua şifadır, dua huzurdur, dua gönül enginliğidir, dua berekettir, dua Allah'a yaklaşmak ve yakınlaşmaktır.'

Evet, Devlet Bey'in bu sözleri, aynı zamanda bu ülkedeki Müslümanların 100 yıla varan geçmişinde yaşadıklarının da bir itirafı mahiyetindedir.

*

Resul Tosun bey'in yazısıyla daha bir gündeme gelip ekranlarda korkular oluşturulmaya çalışılarak tartışılan ve de Bahçeli'nin dünkü açıklaması ve diğer konulara ise, başka bir yazıda değiniriz inşaallah..

.Darbeci zorbalarca ‘asılarak öldürülüşü'nün 60. yıl dönümünde Adnan (Menderes) Bey…
17 Eylül 2021 Cuma

2500 yıl önce, Atina'da 'Halk adına...' yargılama yaptıklarını söyleyen yargıçlar kurulunca, 'suçlu' olduğu peşinen kabul edilen bir kişiye, 'idâm' cezası veriliyor ve suçlanan kişi, 'baldıran zehri' içirilerek öldürülüyordu. Ama o kişi, son savunmasında, 'Yargıçlar! Ben doğru olduğuna inandıklarımı söylediğim için ölüme gidiyorum. Siz ise, güyâ yaşamaya devam edeceksiniz. Ama, gerçekte kimin hayata, kimin 'idâm'a (yok olmaya) gideceğini, gelecektekiler belirleyecek...' demişti. O ceza, o kişinin şahsî yanlış veya suçlarından dolayı değil, düşüncelerinden dolayı idi.

Advertisement: 0:07
Bu kişi, 'Sokrat' (Socrates) idi.

Sahi, beşer tarihinin tefekkür merhalelerinden biraz haberi olan hemen herkesin zihninde hâlâ da yaşayan bir Sokrat bilinir, ama, onu 'Atina halkı adına..' diyerek 'idâm'a mahkûm eden yargıçlardan geriye, 'utanç'tan gayri ne kalmıştır?

*

Kezâ, Libya'da Naqşibendîliğin Sunûsîlik koluna bağlı bir sûfî savaşçı olan ve tam 90 yıl önce dün, (yani, 16 Eylûl 1931 günü) İtalyan işgalcileri tarafından ve 'idâm' edilen yiğit Müslüman direnişçi Ömer Muhtar da, 'dâr'a çekilirken, 'Ben cellâdlarımdan fazla yaşarım..' diyordu. Onun hâtırasının mesajı da hâlâ dip-diri.

*

Ve.. 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi sonrasında Marmara Denizi'ndeki küçük Yassıada'da 'Yüksek Adâlet Divanı' adıyla kurulan düzmece bir ihtilâl mahkemesinde, o Mahkeme'nin kukla başkanı Salim Başol, -hukuk adına yapılan zulümler konusunda- sanıklardan gelen itirazlara, 'Ne yapayım, sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor!' diye karşılık veriyordu.

Yargılama adına yapılan o zulüm uygulamalarını, tutuklu bir DP Milletvekili olarak bizzat yaşayan şair Faruk Nâfiz Çamlıbel, bir dörtlükle en çarpıcı şekilde şöyle anlatmıştı:

'Bilmiyor gülmeyi sâkinlerinin binde biri.

Bir vatan derdi birikmiş bir avuçluk karada.

Kuşu hicran getirir, dalgası hüsran götürür,

Mavi bir gözde 'elem katresi'dir Yassıada...'

*

Yargılanan yüzlerce siyasetçiden 15 kişiye, 'Türk Milleti adına..' denilerek idâm cezası verilmişti. Bunlardan 3. Cumhurbaşkanı Mahmûd Celâl Bayar ileri yaş haddi gerekçesiyle; -gerçekte ise, M. Kemâl'in son başvekili olduğu için-, diğer 11'i de müebbede çevrilmiş ve Adnan Menderes ve iki 'Bakan'ının hükümleri ise, darbecilerin hükûmet yetkisini kullanan Millî Birlik Komitesi'nce tasdik olunmuştu.

60 yıl önce dün, Dışişleri Bakanı Fatin Rüşdî Zorlu ile Maliye Bakanı Hasan Polatkan 'idâm' olunmuşlar; Adnan Bey ise, biriktirdiği uyku haplarıyla intihara teşebbüs etmiş, yapılan tıbbî müdahalelerle komadan çıkarılıp 17 Eylûl 1961 günü 'idâm' olunmuştu; 'O bir defa değil, 100 defa idâm edilmelidir!.' diye tepinen ünlü edebiyatçı Ahmet Hamdi Tanpınar başta olmak üzere, yazar-çizer takımı ve matbuattaki sivil general edâlı kalemşörlerin dârağacı'ndan medet uman nâraları arasında..

*

Adnan Menderes, 'resmî ideoloji'den, -Ezân-ı Muhammedî'nin aslî şekliyle okunmasına izin vermek gibi- sadece bir-kaç sapma (!) göstermişti.. Öyleyse, o 'sapma'larının intikamı alınmalı ve başkalarına etkili bir 'gözdağı' verilmeliydi. Onun idâm edilmek için, 1923-1950 arasındaki '27 yıllık bir Şeflik sisteminin diktatörlük uygulamalarından bizâr olan Müslüman halkın, ülkenin idaresi için seçmiş olması'ndan başka hiç bir siyasî veya cinaî suçu yoktu!

Evet, 27 Mayıs 1960 ve sonrasındaki bütün darbeler de, aslında, 'kemalist-laik' uygulamalar konusunda, 'milletin iradesinde meydana geldiğini düşündükleri sapmalar'ı düzeltmek adına yapılmış; milletin silâhları, ordu içindeki darbeci hainlerce, yine millete çevrilmişti.

Bugün, son 100 yılımızdaki siyâsî cinayetlerin sembolü mesabesinde, Adnan Menderes'in darbeci subaylar tarafından, en zâlimâne usûllerle, mazlûm bir şekilde asılarak öldürülüşünün 60. Yıldönümü..

*

Adnan Bey, 10 yıl süren ve milletin muhabbetiyle hâlelenen bir iktidar döneminin son demlerinde Şubat- 1959'da, Kıbrıs Buhranı için Londra'da İngiltere, Yunanistan ve Türkiye arasında imzalanan bir andlaşmadan dönüşte uçağının, Londra yakınlarındaki bir dağa çarpmasıyla, o heyetteki bir-kaç Bakan, MİT Başkanı ve diğer yüksek bürokratlar olmak üzere, 15 kişi o kazada can vermiş, Adnan Bey yaralı olarak kurtulmuştu. Tedavisinden sonra hem İstanbul'a gelişinde ve hem de Ankara Garı'nda -aralarında 14-15 yaşındaki 'fakir'in de bulunduğu yüzbinlerce- en başta da İsmet İnönü tarafından karşılanırken; 14 ay sonra ise, bir askerî darbeyle indirilip, nice zulümlerle 17 Eylûl 1961 günü idâm olunuyor; o yüzbinlerden-milyonlardan tek bir protesto sesi bile yükselemiyor, faşist bir askerî zorbalık yönetimi tarafından susturulmuş milyonlar gözyaşlarını bile gizlice döküyorlardı.

(Menderes'in başına dikilen bir yüzbaşının çok sonralarda yazdığına göre, yargılamalar sırasında devamlı, Baqara Sûresi'nin son âyetlerinden, (Allah kimseye kaldıramayacağı yük yüklemez..' meâlindeki, 'Lâ yukellifullahu nefsen illâ vus'aha..' âyetini okuyan Adnan Bey, kadere tam bir teslimiyet içinde yapayalnız ve amma, metanetle yürüyordu dârağacına...

*

Adnan Menderes 1899 doğumlu idi. Kanûnî kılıfla idâm yoluyla, asılarak öldürüldüğünde 62 yaşında idi. İmralı adasındaki kemikleri bile, milletin ona teveccühünden korkulduğu için ancak 30 sene sonralarda serbest bırakıldı.

Ama, merhûm Adnan Menderes milletin hâfızasında hâlâ da yaşıyor, Müslüman halkın çoğu onu rahmetle anıyor. Ama, onun darbeci cellâdlarından hayır ve rahmetle anılan birilerini tanıyor muyuz?

*

İslâm Milleti'nin meseleleriyle ilgisiz bir tartışmadır laiklik!
19 Eylül 2021 Pazar

Diyanet İşleri Başkanı'nın, Yeni Adlî Yıl'ın başlaması münasebetiyle, Yargıtay'da Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın huzurunda 'dua' etmesi üzerine, son zamanlarda daha bir azgınlıkla saldırıya geçen ve ateizmle kol kola giden 1930'lar modeli 'laisizm'in hasretiyle yanıp tutuşanlar konusunda, yazar Resul Tosun bey, geçen hafta ele aldığı bir yazısında, 'laiklik ilkesi, ya anayasadan çıkarılmalı, ya da istismarı engelleyecek netlikte tarif edilerek yer almalıdır.' şeklinde bir görüş açıklayınca, bir gürültü koparıldı ki, evlere şenlik... Gerekçesi de, onun, AK Parti'de bir dönem milletvekilliği yapmış olması.

Advertisement: 0:09
Hâlbuki o, milletvekili olmadan önce de, sonra da bu görüşleri genel çerçevesiyle dile getiriyordu.

*

Resul'ü, 1975'lerden beri tanırım... Düşündüklerini, görüşlerini 30-35 yıl öncelerden beri İslâmî tebliğ kaygıları taşıyan yayın organlarında yazıp açıklayan ve savunabilen bir arkadaşımızdır. Güçlü Arapçası da vardır ve Arap TV kanallarında dış siyaset alanlarında da görüşlerine sık sık başvurulur. Son yıllarda da, özel birçok TV kanallarındaki tartışma programlarının da daimî ismi durumundadır.

TV kanalları her şeyden önce 'reyting' denilen 'çok izlenir olmak özelliği'ni esas alırlar, daha fazla reklam almak için... Onun için, bazılarının TV ekranlarında kavga çıkarmak istercesine bağıra-çağıra tartıştıklarını görürüz. Ama, Resul, bu tartışmalarda yatıştırıcı bir itidal unsuru olarak temayüz eder, daima...

*

Resul Bey'in değindiği görüşün benzerini, İsmail Kahraman ağabey, hem de Meclis Başkanı sıfatıyla dile getirmişti de, muhalefet kanadından ne gürültüler kopmuştu.

Resul Bey'in bu görüşlerini açıklamasına zemin hazırlayan o tartışma günlerinde, MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli de bir çoklarınca beklenmedik şekilde ilginç ve geçmiş dönemlerdeki laiklik uygulamasının mahiyetini ortaya koyan çarpıcı tesbitlerde bulundu. Biz de o açıklamayı 15 Eylûl tarihli yazımıza alkışlayarak aldık.

*

Ancak, hemen ertesinde Bahçeli'den, bazı çevrelerce beklenen ve önceki mesajında yaptığı tesbitleri âdetâ etkisiz hale getirmek ister gibi bir başka açıklama geldi.

Devlet Bey'in, laiklik ve geçmiş laik uygulamaları konusundaki ve bütünüyle katıldığım ilk beyanatıyla tezad teşkil eden bu beyanını karşılaştırınca, nerede durduğunu ve duracağını anlamakta zorlandım, doğrusu... Çünkü, Devlet Bey, -özetle- 'Bilinmelidir ki, ne dinimize laf söyletiriz, ne de Cumhuriyet'in laiklik sütununu kırdırırız.' diyordu.

Cumhuriyet'in 'laiklik' diye bir sütunu yoktu, 1937'de devreye sokuldu. Böyleyken, nasıl geçmişi yansıttığını kendi ilk beyanatında açıklayan Devlet Bey, sonrasında ise, o geçmiş 100 yıla yaklaşan laik uygulamaya sahip çıkar gibi veya 'cici bir laiklik' varmışçasına başka bir kapı aralamaya çalışıyor havası veriyordu.

Hem Ebû Cehl'in, hem de Hz. Peygamber (S)'in takipçilerini memnun etmeye çalışmak gibi bir tablonun ortaya çıkmasını herhalde Devlet Bey de istemiyordur.

*

Bu vesileyle, bir hâtıramı aktarayım... 1974 yılında Alpaslan Türkeş, o zaman yazdığım gazete olan 'Bâb-ı Âli'de SABAH'ı ziyarete geldiğinde, 'laiklik' konusundaki görüşlerini genel olarak şahsen bilsem bile, gazetenin yönetici ve yazarları birlikteyken, bir daha belirtmesini' istemiştim. Türkeş, bizi o akşam Ataköy'de vereceği bir yemeğe davet etmiş ve cevabı orada vereceğini söylemişti.

Akşam gittik...

Türkeş'in sağında Ahmed Kabaklı olmak üzere, 30-35 kişilik bir grup... Edebiyat Fakültesi'nden Prof. M. Kafalı ayran içerken, 'Başbuğum, kendimi Ötüken Ormanı'nda kımız içen birisi gibi hissediyorum...' deyince tebessümler açmıştı bazı yüzlerde, ama, Türkeş hiç tebessüm etmedi ve tam karşısında olan 'fakir'i göstererek; 'Sabahleyin bu genç kardeşim bana laiklik hakkındaki görüşümü sordu. O zaman fırsat yoktu, şimdi söyleyeyim... Laiklik, yani, buzağıyı ineğin altından zorla uzaklaştırıp, domuzun memelerini istemek gibidir.' demişti.

Bunu o zaman da, sonra da çeşitli vesilelerle yazdım.

*

Yani, Devlet Bey, eğer insanların inancına asla müdahale edilemeyeceğini anlatmak istiyorsanız, elbette biliyorsunuzdur ki; Müslüman tarihinde, başkalarına zorla inanç dayatmak, başka kişi veya toplumların inançlarına baskı yapmak yoktur ve bu asil davranış, ferdî veya sosyal bir fıtrî fazilet duygusundan da değil, Kur'an-ı Kerîm'in, 'Dinde zorlama yoktur...' meâlindeki 'La ikrahe fî'd-dîn' âyetinden kaynaklanmaktadır.

Laiklik ise, Avrupa'da sadece Yahudilerin ateşe atılması, Yahudi mahalleleri getto'ların ateşe verilmesi gibi zulümlere karşı değil; hele de 500 yıl önce tam da bu sıralarda, Kilise'nin tahakkümüne ve Ruhban sınıfının inanç teftişi yapmak zorbalığına bayrak açan Luther'ciProtestanlık Hareketi arasında başlayan ve 'kâfir' denilen 'karşı mezheb'dekilerin canlı canlı yakıldığı korkunç uygulamalara son vermek için ancak 200 küsur yıl öncelerde bulunmuş bir ara çözümdür. Müslümanların tarihinde ise, başka din ve inançların mensuplarına karşı böyle bir baskı ve zulüm örneği, inanç ilkeleri açısından da asla olamayacağı için, sadece 'ateist'lerin hayalî korkularını topluma da yansıtmak adına, farazî bir gulyabanî korkusuyla dayatılan bir düzenlemedir, laiklik...

*

Elbette, birçok şeyi de okuyuculardan öğreniriz; amma..
20 Eylül 2021 Pazartesi

Konuşmak veya yazmak konumunda olup, bir grup veya kitleye yönelik olarak yazıp- çizenler için en sevimsiz durum herhalde, muhatapları karşısında bilgiçlik taslayan, mâlûmâtfurûş durumuna düşmeleri ve de kendilerini muhataplarından daha bilgili zannetmeleridir.

Advertisement: 0:07
Aynı şekilde, okuyan veya dinleyenler açısından da en sevimsiz durum, herhalde, sessiz sessiz, itirazsız olarak okuyup dinlemelerine bakılarak, bir şeyden anlamayanlar olarak değerlendirildiklerini hissetmeleridir. Halbuki, 'hiç ummadığın da, açar esrâr-ı derûnu..'

*

Almanya'nın son yüzyıldaki önemli fikir ve felsefe adamlarından olan Martin Heideger, (Haydeger okunur), Almanya- İsviçre- Fransa sınırlarının birleştiği noktadaki Freiburg (Frayburg) şehri yakınlarında bir dağ kulübesinde sade bir şekilde yaşamayı severmiş.. Bir zaman olur, Munich Üni.'de onun felsefesi üzerine bir sempozyum düzenlenir.

Program bittikten sonra tebliğ sunanlardan birisi, Rektör'e, 'Efendim, galiba konuyu iyi anlatamadım, konu da ağırdı; onun için herkes, bir şey anlamamışçasına çok sessiz dinlediler.. Sadece, 'köylü' birisi söylenenleri teyit mânasında başını sallayıp duruyordu; o da, anlar gibi gözüktüğündendi galiba..' der..

Rektör, 'Yok, Herr Prof., tam tersine, sunumunuz çok iyiydi ve herkes de oradaki bir şeref misafiri hatırına daha bir sessizdiler. Çünkü, senin 'köylü' dediğin zat, Heideger'di..' der.

*

Böyle durumlar hepimizin başına da başına gelebilir.. Onun için, daima teyakkuz halinde bulunmak gerekir.

*

Okuyuculardan gelen mesajlardan elbette çok şeyler öğrenirim, şahsen.. Ama, bazen öyle mesajlar da gelir ki, hayret edersiniz.. Meselâ, siz, (Tâlibân iktidara gelmeden 1-2 ay kadar öncelerde) Afganistan'da bir kız okuluna yönelik bir bombalı saldırıda, yaşları 13-14'ün altında, 170 küçük yavrunun can verdiğini yazarsınız; bazı okuyucular, size, ölenlerin 167 olduğunu hatırlatıp, 'Niye yalan yazıyorsun?' diyecek kadar 'seviyeli' (!)düzeltmeler yaparlar.

17 Eylül günü de, Adnan Menderes'in 1959'da Londra'da düşen uçağında hayatını kaybedenlerin 15 kişi olduğunu yazmıştım, birileri hemen '14 idi'diye düzeltmişler!.

Siz, birisine gökteki bir cismi parmağınızla işaret ediyorsunuz, muhatabınız ise, sizin parmağınızın ucuna bakıyor.

Evet, sadece sizin durduğunuz ve baktığınız yer değil, muhataplarınızın durduğu ve baktığı yer de önemlidir.

*

Meselâ bir okuyucu, 15 Eylül tarihli ve 'İnsana inanç özgürlüğünü veren, laiklik değil; İslâm'dır!' başlıklı yazıma 'Hayır.. Dinler topluma inanç özgürlüğü sunmaz..' diye karşı çıkıp, 'Özgürlükler, demokrasi ile yönetilen toplumlarda olur, özgürlüğü sadece demokrasi sunar.. Biz de bugün inanç özgürlüğüne sahip isek, ülkemizdeki demokrasi sâyesindedir..' diye yazıyor.

Bu arkadaş ve benzerleri, hattâ, 'Ülkemizde papaz gidip, kilisede ibadetini yapıyorsa, bu, demokrasinin verdiği hakla oluyor; İslâm'ın verdiği bir hak olarak değil..' diyecek kadar, İslam konusunda Avrupalı müsteşrikler kadar bile bilgisi olmadığını ortaya koyuyor. Müslüman dünyasında 1400 yıldır, kilise, sinagog ve mescidlerin hattâ bazan yan-yana olduklarından bile haberi yok.. Halbuki, sadece İstanbul'a bile şöyle bir baksa, 500 yıl öncelerden beri, 'kilise, sinagog ve mescidlerin aynı mahallede yan yana olduklarını bile görebilir.. Gitsin Fatih'e, Üsküdar'a, eski İstanbul'un merkezlerine ve diğer yerlere..

Çünkü, Kur'an-ı Kerîm, (Hacc Sûresi, 39-41'de, meâlen), 'Manastırlar, Kilise, sinagog ve mescidleri, Allah'a ibadet olunan yerler olarak' tekrîm ile anmaktadır.. (15 yıl öncelerde Almanya'da Köln Belediyesi'nin tertiplediği bir konferansta konuşan tarihçi İlber Ortaylı, '500 yıl öncelerde Avrupa halkları din ve mezheplerinden dolayı birbirlerini boğazlarken, İstanbul'da Yahudiler, Hristiyanlar ve Müslümanlar kendi mâbedlerinde hür olarak ibadet ediyorlardı, siz bunları bugün bile tasavvur edemezseniz..' demişti özetle de, bazıları hayretle dinlemişlerdi..

Bu bakımdan, 'insanların inanç özgürlüğünün İslâm'dan değil, demokrasiden geldiğini' sanan bu ve benzerlerine belirtmeliyim ki; dünyaya sadece materyalist anlayışların ve beşerî sistemlerin penceresinden bakarsanız böyle bir neticeye varabilirsiniz belki.. Ama, bütün 'ilahî dinlerin aslının ortak ismi olan İslâm, insana sadece özgürlük bahşetmekle kalmıyor; Allah'u Teâlâ, insana, 'Seni hür olarak yarattım, başkasına kul-köle olma!.' diyor ve sadece 'hür insan'ı 'muhatap ve sorumlu' olarak alıyor.. Bunun içindir ki, 'Lâilâheillallah' diyen ve bunun mânasını bilerek yaşayan insan, evet gerçek 'hür insan'dır.

Ama, beşer tarihine bakarsanız, karşınıza bütün tarih dönemlerini kuşatan karanlık ve acılarla, feryatlarla dolu bir kölelik sistemi çıkar.. Firavunlar ve Nemrud'lar ve köleler de bütün zaman dilimlerinde hep var olagelmişlerdir. Elbette, diktatörlükler yerine, demokratik usûllerle yönetilmek de tercihe şayândır. Ama, örnek gösterdiğiniz Avrupa'da bugün bile son 150-200 yıllık bir geçmişe sahiptir demokrasi ve bir çoğu hâlâ da 'tâclı demokrasi'dir..

Esasen, 'demokrasinin beşiği' sayılan Antik Yunan'da, Atina demokrasisinde, fikir ve iradelerini belirtmek, oy vermek hakkını haiz, 17-18 bin 'hür insan' vardı ve kölelerin sayısı ise, 250 bin kişi idi. Bunun içindir ki, ünlü ing. yazarı Bernard Show, 80 yıl öncelerde, demokrasiyi, temelinde, 'megalomani (kişinin kendisini diğerlerinden üstün görmesi saplantısı)' ve kölelik gibi iki temel unsur üzerinde yükselen bir sistem olarak niteliyordu.

*

.Algı operasyonları'na âlet olmayan bir feraset ve basiretle…
22 Eylül 2021 Çarşamba

Fransa İmparatoru ve Rusya Çarı, 1850'lerde bir araya gelirler ve 'Kollarımız arasında bir 'hasta adam' (l'homme malade) var, bu hastanın kendi haline bırakıp ölmesini beklemek, altından kalkamayacağımız büyük meselelerle karşı karşıya getirir bizi... Öyleyse tedbirini şimdiden almalıyız...' derler.

Bu 'hasta adam'dan maksad, Osmanlı Devleti'ydi.

Advertisement: 0:08
Bu görüşmenin gizli muhtevasından haberdar olan İngiliz emperyalizmi de 1853 Bahar'ında St. Petersburg'daki sefiri (elçisi) Sir Hamilton Seymour'u Çar Nikola'yla bu konuyu görüşmesi için harekete geçirir. Konu, 'Osmanlı Devleti'nin artık yıkılış sürecine girdiği ve onun mirasının Avrupa'nın büyük devletleri arasında gerginliğe yol açmadan barışçı yöntemlerle paylaşılması'dır.

*

Kavalalı Mehmed Ali Paşa'nın, bir Osmanlı Paşası olarak Mısır'da Valilik yaparken, Osmanlı Devleti'ne isyan etmesi ve üzerine gönderilen Osmanlı Donanması'nın da Mehmed Ali'nin emrine girmesi ve oğlu İbrahîm Paşa'nın komutasındaki Mısır ordusunun da, Osmanlı Ordusu'nu Nizib'de bozguna uğratıp, İstanbul'a doğru yola çıkması ve taa Kütahya'ya kadar ilerlemesi karşısında 2. Mahmûd'un Rusya ve diğer devletlerden yardım ister duruma düşmesi, Osmanlı'nın geleceği üzerinde bu 'hasta adam' benzetmesinin tuzu-biberi olmuştu.

İngiliz emperyalizmi bunu, Mısır'da Mehmed Ali'nin ardında duran asıl güç olan kendisi olduğunu elbette biliyordu. Ama, sadece Mısır'da değil, İstanbul'da, Selânik'de, Lübnan'da ve Osmanlının diğer önemli merkezlerinde de sadece diplomatik ve askerî değil, ideolojik, kültürel yollardan, hattâ misyonerlik faaliyetleri aracılığıyla yeni taktikler geliştirmesi gerektiğini de hissediyordu.

Bütün bu faaliyetler içinde, emperial güçlerin işine en fazla yarayan da herhalde, bu 'hasta adam' nitelemesiydi. Çünkü, Osmanlı idarî yapısı içinde, önemli noktalara gelmiş yüksek yöneticiler ve Avrupaî yaşayış tarzına hayran ve kendilerini 'münevver, aydın' diye niteleyen; aşağılık duygusuna kapılmış, ruhları kararmaya yüz tutmuş okumuş sınıfları Avrupa başkentlerinde, diplomatik veya sosyo-kültürel mahfillerde duydukları bu 'hasta adam' nitelemesinin etkisine kapılmışlar, hizmetinde oldukları devletin içerden, bir 'ağaç kurdu' misali kemirilişine yardımcı ve âlet oluyorlardı.

*

Ziyâ Paşa, 150 sene öncelerde, bu içten çürümüşlüğü,

'Mösyö, pardon' diyerek, eylersen feth-i kelâm (söze başlarsan),

Denilir sözüne, aynı kerâmet gibidir..

Londra, Paris, Berlin ve Viyana'yı görmek,

Kâbetullah ile Aqsâ'yı görmek gibidir...'

İslâm imiş Devlet'e pâ-bend-i terakki, (ilerlemede ayak bağı)

Evvel yoğ idi işbu rivayet yeni çıktı...' gibi mısralarında bir gizli feryad halinde ifade ediyordu.

*

2. Abdulhamîd döneminin canlı görgü şahidlerinin hâtıralarında yazdıklarına bakıldığında, Devlet'i ayakta tutmaya çalışan Sultan'ın dışında, emrindeki kadroların çoğunun; çöküşün kaçınılmaz olduğuna inandıkları, sahne yıkılacak olursa, altta kalmamak için, kaçmaya hazır vaziyette ve hattâ bir takım karanlık işlere girdikleri görülür.

*

'İttihad-Terakkî Cemiyeti' bünyesinde örgütlenen 'komitacı- çeteci'lerin 10 yılda, her şeyi, nasıl harâb ettiklerini tekrara hâcet var mı? Ve onların bugünkü uzantıları kimlerdir, hatırlanmayacak mı?

O dönemde,

'Ölmez bu vatan; farz-ı muhâl ölse de hattâ...

Çekmez kürenin sırtı, bu tâbût-i cesîmi...'

diyen şair bile, 'Ölmez, amma, ölecek olsa bile, yerküre, bu büyük tâbûtu çekemez...' demek ihtiyacını hissediyordu; karamsarlık içinde..

Dedikleri tamamen yanlış da çıkmadı..

O büyük tâbûttan geride kalan coğrafî miras üzerinde 100 yılı aşkın zamandır akan Müslüman halkların kanı hâlâ da dinmedi. Çünkü, emperial güçler, parçalanan Osmanlı'nın her bir parçasının üzerine bir takım kuklalarını 'kurtarıcı'lar olarak sahneye çıkardılar.

Ancak, 100 yıl öncelerdeki yağma sofrasından geriye kalan düzenlemeler bugünkü dünya güçler dengesinin istediğine uymuyor artık; yeni ulus-devletler, yeni sınırlar, yeni vatanlar, yeni bayraklar; oluşturulmak isteniyor, özellikle de Müslüman coğrafyalarında..

*

Bu konuda, bizim bugünkü sınırlarımız içinde yeniden ayağa kalkmaya çalışımızı da, ne pahasına olursa olsun, emperial güç odaklarının açık veya gizli yardımları ve uluslararası kamuoyu oluşturma merkezlerinin de desteğiyle durdurmak isteyen ve 120 yılı aşkın bir geçmişleri bulunan içerdeki mâlûm şerr odaklarını Müslüman halkımızın büyük kesimlerinin feraset ve basiretle fark ettiği, ortada...

Elbette, kendimize hava basmaya gerek yok amma, dünlere göre daha güçlü durumda olduğumuz, karşımızdaki iç ve dış entrika odaklarının çabalarından da anlaşılıyor. Müslüman halkımızın temel değerleri içinde yetişen kadroların -yetersiz bulsak bile- icraatının; kimleri kudurttuğunu, hakaretlerle yazıp söylediklerinden de anlıyoruz. Bunu sadece şu son bir hafta içinde yazılıp çizilenlerden de anlamak mümkündür.

O halde, bizler de, onların değirmenine de su taşımamak dikkatini kaybetmeden, o entrika ve fitne odaklarının, ülke çapında yeni algı operasyonlarıyla hedeflerine varmak ümidlerini kursaklarında bırakmalıyız.

*

NOT: Dünya çapındaki 'Corona Salgını' yüzünden 20 aya yakın zamandır yapılamayan bir çok kültürel etkinliklere, mesafe, maske ve diğer gerekli sağlık kurallarına riayet şartıyla izin verildiğinden; bu akşam, saat 20'00'den itibaren, Fatih'te, Vatan Caddesi'ndeki Emniyet Müdürlüğü yakınında bulunan Ali Emirî Kültür Merkezi'nde Afganistan'daki son gelişmeler etrafında, -bu satırların sahibinin de bulunacağı- bir açık oturum yapılacaktır.

*

.Biz bu yolda çok tökezledik... Öyleyse hayallere ve heyecana kapılmadan...
24 Eylül 2021 Cuma

Evvel ki akşam, Fatih'de, Ali Emirî Kültür Merkezi'nde 'Afganistan'daki Son Gelişmeler' üzerine yapılan açık oturumda anlatmaya çalıştıklarımı, bazı okuyucuların mesajlarındaki sorulara da cevap mahiyetinde olacağından burada tekrarlamak faydasız olmasa gerek.

Advertisement: 0:08
Önce şunu belirtmek gerekiyor: 'İslâm Dünyası / İslâm coğrafyası' gibi isimlendirmeler bizim merâmımızı anlatmakta yeterli olmuyor ve hattâ kendimizi anlatmaya çalışırken, mantıken zorlanacağımız yanlışlara da götürüyor. Çünkü, İslâm belirli bir zaman ve mekâna, sınırlı bir coğrafyaya ait ve bağlı bir din değil, Hz. Âdem'den beri bütün 'Enbiyaullah /ilâhî peygamberler eliyle ve bütün insanlara, nasıl yaşamaları gerektiğine dair, Hâlıq-ı Zül'Celâl'in emirlerinin gönderildiği cihanşumûl bir din olup, tabiatiyle bütün zaman ve mekânlara, coğrafyalara, bütün insanlara hitab eder.

Bu yüzden Müslümanların ekseriyette yaşadığı mânâsında kullanılmak üzere, İslâm coğrafyaları değil, 'Müslüman coğrafyaları' ibaresini kullanmanın gerekliliği, herhalde anlaşılmaz değildir.

Ve biz İslâm Milleti olarak, Müslüman coğrafyalarının her bir yerinde ve hattâ , Müslümanların ekseriyette yaşamadıkları yerlerde bile, Müslümanların ve mazlumların nerede bir acısı, sancısı varsa; nerede bir, 'Yâ eyyuh'el- Muslimûn...' (Ey Müslümanlar!) diye bir feryad ve yardım talebi yükselirse, İslâmî hassasiyet ve şuûr sahibi her bir insanın, o acılara ve feryad ve yardım taleplerine ilgisiz kalamayacağı izahtan vârestedir. Çünkü, bir bedenin neresinde bir acı, sancı varsa, nereye bir diken batarsa; onun, İslâm Milleti'nin bedeninin bütün hücrelerinde hissedilmesi gerekir. Eğer bu olmuyorsa, o zaman, o bünyede, ciddî bir hastalık var demektir.

*

Bu tesbiti yaptıktan sonra...

Belirtelim ki, Afganistan'da ortaya çıkan ve hele de 27 Nisan 1978'de bu ülkede komünist darbeden bu yana Sovyet Rusya ve 11 Eylûl 2001'de B. Amerika'da meydana gelen korkunç saldırılar bahanesiyle de Amerikan emperyalizminin saldırıları altında geçen 45 yıla yakın bir süre sonunda, emperyalist güçlerin, askerî yollarla netice alamayacaklarını görüp kaçmalarından, her Müslüman, her halde bir de şükür duasına gider, mesrûr olur.

Bugün Afganistan'da yaşanan durum budur ve bu neticenin elde edilmesinde bu uzun soluklu mücadele ve savaş yılları boyunca, İslâmî niyetlerle kan ve can veren herkese de teşekkür ile, minnet duygularımızı ifade ve şehîdleri rahmetle yâd ederiz. Ve bugün, bu zafer, Tâlibân kadrolarına nasib olmuştur. O kadrolar da bu zaferin ağır sorumluluğunun idrakinde olurlar ve kaçınılması zor olmayan hatalardan İslâmî hükümlerin asıl rûhunu kavrayarak teenni ile kaçınırlar ve geçmişte, nice mücahid teşkilatlarının erimesine yol açan hataları işlemezler, İnşaallah...

*

Ancak, bu noktada, başka coğrafyalardaki Müslümanların da kendi rahatlarından fedakârlıkta bulunmadan, o zaferler üzerinde hak sahibi edâsı taşımamaları ve hele de son 40 küsur yıldır kan ve ateş içinde kavrulmakta olan Afganistan Müslümanlarından çok büyük beklentilere girmemeleri gerekir. Hele de heyecan ve hayallere kapılmadan..

Afganistan'ın çetin meseleleri vardır, bugün.. Halkın üçte birinin, bir öğün sonra ne yiyeceklerine dair bilgi ve zahireleri yoktur ve Afganistan halkının yüzde 70'inin de dünyadaki fakirlik ve yoksulluk çizgisinin altında bir hayat sürdükleri biliniyor. Bu durum gerekçe gösterilerek, geçmişteki yerli yerli ve hemen tamamı, emperyalist-şeytanî güçlerin bir 'emir eri' gibi hareket ettikleri bilinen yerli yöneticilere suçlama yapılabilir ve yapılıyor da, ama, artık feryad etme durumunda değil, çözümler üretme mevkiindeyiz.

*

Bu noktada heyecan ve hattâ hayallere kapılarak, ideal uygulamalar beklentisi içinde olmanın getireceği hayal kırıklıklarını unutmamalıyız. Unutmayalım ki, biz Müslümanlar son 300 yıl boyunca askerî ve sosyo-ekonomik elverişsizlikler içinden 100 yıl önce tam bir çöküş yaşadık ve amma, ondan sonra, külleri içindeki iman kıvılcımlarıyla hayata tutunmanın yeni ateşlerini yaktık ve birçok Müslüman coğrafyalarında beklenmeyen direnişler sergiledik..

Evet, amma.. 'Allah'u Ekber!' diye başlatılan mücadelelerin sonunda; bölgecilik , mezhebçilik, kavmiyetçilik, bilgisizlik ve tecrübesizlik veya boş hayallere umut bağlamanın neticesi olarak, öyle iç hıyanetlerle öyle hayat tarzlarının pençelerine düştük ki.. Hangisini sayalım?

1920'lerde Anadolu Müslümanlarının mücadelelerinin; 1947'de sırf, İslâmî esaslara göre yaşamak hayâliyle Hind Müslümanlarının büyük bir kısmının kurdukları Pakistan uygulamasının; 1954-61 arasında Fransız emperyalizmine karşı şanlı direnişlerinde 1,5 milyon kurban veren Cezayir Müslümanlarının; ve İran'da on milyonların 'Allah'u Ekber!' diyerek ve dünyayı titreterek 1979 başında eriştikleri inkılab hareketinin ve Mısır'da Müslümanların büyük ümidlere kapıldıkları büyük değişikliklerin ve diğer nice örneklerin sonunda nereye vardığını ve bugün yeni-yeni tekrar ayağa kalkış çabalarının bile ne gibi iç ve dış entrikalarla tekrar tökezletilmeye çalışıldığını, evet bunları unutmayalım.

Bu durumda, hepimiz bulunduğumuz yerde, kendimizi, inandığımız aslî değerlerimizin korunması ve hayata uygulanması mücadelesi siperinde birer 'Allah eri' olarak görmemiz gerekiyor..

Buna var mıyız?

.16 yıllık Merkel Dönemi' sonrasında, Almanya, yeni bir sabaha uyanırken…
27 Eylül 2021 Pazartesi

Dün Almanya, denilebilir ki, son 40-50 yılın, sonuçlarının önceden öngörülmesi en çetin seçimlerinden birine gitti.

Advertisement: 0:08
Ama, Almanya'nın anlaşılabilmesi için, en azından, 500 yıl öncelerdeki Martin Luther öncülüğünde ortaya çıkan Protestanlık / Evangelizm cereyanı ile Katolik Kilisesi arasındaki kanlı 'mezhep savaşları'nın ve Napolyon'un bu ülkeyi çiğneyip taa Moskova'ya kadar gittiği 1810'ların; (Demir Prens diye anılan) Kont Otto von Bismarck'ın 150 yıl öncelerde kurduğu Alman İmparatorluğu'nun Avrupa'nın en büyük gücü haline gelişinin; ama, Birinci Dünya Savaşı'nın ağır yenilgisi sonunda, Adolf Hitler'in ortaya çıkmasını gerektiren sosyal şartların ve İkinci Dünya Savaşı sonrasında da ağır bir yenilginin korkunç neticelerinin, hele de 1945 sonrasının da bilinmesi gerekir. Ama, o uzun bir konu..

Bu tarihî noktalara bu kadarca değindikten sonra..

*

Birincisinde olduğu gibi- 'İkinci Dünya Savaşı'nda da Almanya'nın ağır şekilde yenilip, Adolf Hitler ve hanımı Eva'nın 8/9 Mayıs 1945 gecesi intihar etmesi ve başkent Berlin'in o gün Sovyet Rusya Ordusunun eline düşmesi elbette çok büyük tarihî hadiselerdi.

İki ayrı parçaya bölünen bir Almanya vardı artık..:

Sovyet Rusya'nın kuklası olan komünist kadrolarca yönetilen (ve Demokratik) diye anılan Doğu Almanya Devleti, ve onun tam karşı kutbunda, kapitalist bir dünya görüşüne göre yeniden şekillendirilmeye çalışılan Batı (Federal) Almanya..

Resmî adıyla, DDR (Demokratisch Deutschland Republik) denilen komünist Doğu Almanya, direkt Sovyet Rusya kontrolü altında olan alman komünistlerce idare ediliyordu; Batı Almanya ise, Amerika, İngiltere ve Fransa güçlerinin kontrolünde; kapitalist yöntemleri takip eden Almanlarca..

*

Bir de Berlin Meselesi vardı.. Berlin şehri, Doğu Almanya'da kalmıştı.. Ama, Doğu ve Batı Berlin diye ikiye bölünmüştü.

Ne var ki, Berlin, iki ayrı devletin ortak sınırında değildi, Doğu Almanya sınırlarının içinde ve Batı Almanya sınırlarından 250-300 km. uzakta, Doğu'da kalmış ve Batı Berlin de, komünist Doğu Almanya tarafından kuşatılmıştı.. Batı Berlin'in açlıktan kırılmaması için, savaş sonrasında Amerika tarafından bir hava köprüsü ile uzuuun yıllar ayakta tutulduğu biliniyor.

Amerika ve kapitalist emperyalizm dünyası, Batı Almanya'yı, 'samanla beslenen, deri-kemik bir inek halinde tutmaktansa; iyi beslenip semirtilen ve bol süt veren bir inek' durumuna getirmeyi planlamışlardı. Böylece, Doğu Almanya'daki komünist rejime karşı, kapitalist Batı Almanya, güçlü bir propaganda silâhı olarak kullanılabilecekti..

Nitekim öyle de oldu..

Conrad Adenauer liderliğindeki Almanya ve Alman sanayii ve ekonomisini kaldıran sihirli değnek sahibi diye anılan Ludwig Erhard'ın programları sonunda, Almanya, dışarıdan milyonlarca yabancı işçi almak zorunda kalmıştı.. Bu, sanayi ve ekonomide 'Alman Harikası' diye anılmayı hak eden bir durumdu. (Hatırlayalım, Türkiye'den de ilk işçi kafileleri, Almanya'ya doğru 1961'de yola çıkmaya başlamışlardı.. Ki, bugün, 82 milyon nüfuslu Almanya'da sadece Türkiye kökenli 4 milyona bir kitleyi barındırıyor. Diğer ülkelerden insanlarla Almanya kökenli olmayanların yüzde 10'u, yani 8 milyonu bulduğu tahmin edilmektedir. )

Doğu Berlin'den dikenli telleri keserek Batı Berlin'e kaçışların önünü alamayan Doğu Almanya ise, Berlin'in Doğu'su ile Batı'sı arasında 1961'de bir duvar örmüştü.. Amerikan Başkanı J.F. Kennedy'nin, o duvarın örülmesinden kısa süre sonra Batı Berlin'e yaptığı resmî ziyaretteki dev mitingde, 'İch bin ein Berliner..'/ Ben bir Berlin'liyim..' demesi, Berlin halkı için büyük destekti..

*

1970'lerde Batı Berlin Belediye Başkanı iken, SPD (Sosyal Demokrat Parti)'den Batı Almanya şansölyeliğine seçilen Willy Brandt rüzgârı vardı. Ama, Brandt, 1974'e gelindiğinde, Batı (Federal) Almanya Başbakanlık binasına, Doğu Almanya İstihbarat Teşkilatı'nın çok güçlü şekilde sızdığı anlaşılınca, istifa etmek zorunda kaldı.. Yerine, yine kendi partisinden Helmuth Schmidt başbakanlığa geldi. 1982'de ise, (CDP- Christian Demokratik Partei) Hristiyan Demokrat Parti'nin kazandığı seçimlerden sonra Helmut Kohl başbakan oldu.

*

Helmut Kohl dönemi, Alman ekonomisinin zirve yaptığı ve diplomatik gücünün de çok etkili olduğu bir dönemdi ve her şeyden önce de, bir savaş sonunda bölünen Almanya, Kohl döneminin ekonomik ve diplomatik gücüyle, tek kurşun atmadan, Federal Almanya'ya bünyesi içinde eriyip bütünleşivermişti. (Bu durumda, elbette, son demlerini yaşamakta olan Sovyet Rusya'nın başındaki Mihail Gorbaçov'un bulunmasının da büyük rolü vardı. Çünkü, Sovyet Rusya, daha önce, Doğu Almanya'da, 1953 Ayaklanması'nı; 1956'daki İmre Nagi liderliğindeki Macaristan Ayaklanması'nı; 1967-68'de, Alexander Dubçek liderliğindeki Çekoslovakya Ayaklanması'nı; 1970'deki Polonya Ayaklanması'nı en sert ve kanlı şekilde bastırmıştı..)

*

Helmut Kohl bu kadar başarılı olduğu halde, 16 senelik bir iktidardan sonra, 1998'de tekrar girdiği 5'nci dönem seçiminden, bazılarınca sosyal bıkkınlıkla izah edilebilecek şekilde yenik çıktı ve SPD'den Gerhard Schreuder şansölye oldu. Kohl ise, yerine eski Doğu Almanya vatandaşı olan Angela Merkel'i getirmişti. Schreuder 2005 seçiminden yenik çıkınca, Başbakan olan Merkel, 16 senedir iktidardaydı. Ama, o, iki sene kadar önce, artık istifa edeceğini açıklamıştı.

Dün yapılan seçimlerle, 16 yıldır bir sembol haline gelen ve güçlü bir yönetici olarak kabul edilen Angela Merkel'den sonra, Almanya yeni bir yöneticilere hazırlanıyor..

.Emperial güçlerin hepsi de aynı gücetaparlıkla mâlûldür...
29 Eylül 2021 Çarşamba

Bugün, Türkiye Başkanı Erdoğan ile Rusya Başkanı Putin, Karadeniz kıyısındaki liman şehri Soçi'de bir görüşme yapacaklar. Ama bu, denilebilir ki, geçmişteki görüşmelerden çok daha önemli ve dünya siyasetinin yönünü belirlemekte etkisi olan bir görüşme olacak.

Advertisement: 0:08
Çünkü bu görüşme, Amerikan Başkanı Biden'ın Başkan Erdoğan'la taa baştan, henüz iktidara gelmeden 1 sene öncelerde, 'Erdoğan, içerdeki muhalefet güçleriyle işbirliği yapılarak iktidardan uzaklaştırılmalıdır...' diye zıtlaşmasıyla gelinen sıkıntılı bir dönemde gerçekleşiyor. Ve Biden, Başkan oluşundan bu yana geçen 9 ay boyunca, önceden açıkladığı çizgide yürüyor. Bunun içindir ki, Erdoğan da, geçen hafta, New York'tan dönüş yolunda yaptığı açıklamalarda, Biden'la olan irtibatının, önceki Amerikan Başkanları olan Bush, Obamave Trump'dan hiç birisiyle yaşanmamış şekilde olumsuz bir noktada bulunduğunu açıkladı.

Ayrıca, Amerikan TV kanallarından CBC ekranlarında yayınlanan uzun mülâkatında da, Erdoğan, tavrını, kesin bir kararlılıkla ortaya koydu. Ve Amerikan halkını, 'Amerikan Hükûmeti'nin Türkiye aleyhindeki terör örgütlerini var gücüyle desteklediği'nden çok net ifadelerle açıkça, haberdar etti.

*

Elbette, devletler arasında ihtilâflı konular çıktığında, savaş, en son çaredir ve hattâ, çaresizliktir. Bu bakımdan, bu gibi gerilimli durumlarda, anlaşma yolunu da tamamen tıkamamak ve söylenen sözler için bir manevra alanı bırakmak da gereklidir. Erdoğan da bunu yaptı ve Amerika'daki akıl sahiplerine, aynı ittifak (NATO) içinde olanların bu davranışının müttefiklikle bağdaşmadığını, bunun nice belirsiz tehlikeler barındırdığını hatırlatmış oldu.

*

Hemen herkes, hele de dış siyaset konularında, -iç siyaset konularından olduğundan daha rahat şekilde konuşabildiğinden- kendi çapında bir diplomat gibi konuşur. Bu dünyanın hemen her tarafında da böyledir.

'İkinci Dünya Savaşı' yıllarını anlatan bir romanda, Baltık Denizi'ne giren bir asker, bu gibi suyla temasa geçince, 'Bütün bunlar senin yüzünden...' diyerek Adolf Hitler'e okkalı bir küfür savurur. İnsanı ilk anda güldürür, ama o askerin içinde bulunduğu şartların bir aslî sorumlusunu göstermek istemesi karşısında, ilginç bir tepki koymak yoludur o yöntem.

*

Diplomasi için şöyle bir denklem kurulur:

Diplomaside, 'Evet...' denilirse, belki...' demektir.

'Belki...' denilirse, 'Hayır..!' demektir.

Direkt, 'Hayır...' diyen ise, 'diplomasiyi bilmiyor' demektir.

Yani, diplomaside geri adım atacak manevra alanlarını iyi hesab etmek gerekir.

*

Diplomasi bir satranç oyunu gibidir. Orada, tarafların ellerinde kaleleri, filleri, vezirleri, askerleri ve piyonları vardır; bunların her birisi yeri gelince, oyunun ileri merhalelerinde en önemsiz sayılan bir piyon bile bir vezir'den, bir kale'den, bir fil'den daha önemli olabilir. Çünkü korunacak olan, 'şah'tır; diğerleri, hep 'şah'ın korunması için vardır ve o uğurda gerektiğinde diğerlerinin her birisi fedâ olunurlar. Sonunda, bir tarafın 'şah'ı 'mat' olur.

Diplomasi satrancında da, 'şah'; tarafların asıl korumak istedikleri ve uğrunda diğer her şeyi fedâ edebilecekleri ve nihaî hedef, her ne ise, odur. Ve diğer bir deyimle, diplomasi de, savaşın ve siyasetin başka vasıtalarla devamından başka bir şey değildir.

*

Amerika ve Avrupa'daki müttefikleri, her ne kadar, kendi aralarında derin ihtilâflar içinde bulunuyorlar ve kalbleri şerhâ-şerhâ olsa da kendilerini asırlarca meşgul etmiş bir 'İslâm ve Müslüman korkusu' karşısında, kendi varlıklarını korumayı 'şah'ları olarak kabul ediyorlar, tabiatiyle. Onun için, Müslümanların büyük gücü Osmanlı'yı tarih sahnesinden bertaraf ettikten 30 sene sonralarda, Müslüman coğrafyalarının kalbi mesâbesinde olan Orta Doğu'ya, Filistin'e, kendilerinin bu coğrafyadaki bir uzantısı olarak, İsrail rejimini bir zehirli hançer gibi saplamışlardı.

O zamandan beri, bu zehirli hançeri oradan çıkarıp atabilecek her muhtemel gelişmeyi boğmak istiyorlar. Sadece şu son 40-50 küsur senedir, Müslüman coğrafyalarındaki İslâmî kıpırdanışları henüz çekirdek veya cenin halindeyken boğmak veya hedefinden saptırmak için neler yaptıkları ve kendi toplumlarını da, ancak psikiyatri kliniklerinin çare bulmaya çalışabileceği bir onulmaz 'İslamofobia/ İslam korkusuyla nasıl esir aldıkları, ortada... Hele de, Türkiye'ye 20 yıldır hükûmet eden kadroları tökezletmek için ellerinden geleni yapmaya bunun için çırpınıyorlar.

*

Bu konuda, Amerika ve Avrupa devletlerinden daha geride olmayan Rusya da, şimdi bu durumdan istifade etmeye çalışıyor. Erdoğan Türkiyesi ile Amerika arasında esen sert rüzgârlar karşısında, Rusya da, Türkiye'yi, kendi siyaseti önünde eğilmeye zorluyor ve bunun için, özellikle de Suriye'de, -rus subaylarının ve İran'ın yol göstermesi olmaksızın hareket etmesi mümkün olmayan- 50 küsur yıllık Baas diktatörlüğü ve Beşşâr Esed'e, Türkiye'nin koruması altındaki güney sınırlarında İdlib ve diğer sivil yerleşim birimlerini bombardıman ettiriyor ve bunu Erdoğan da biliyor ki, Rusya'nın izni olmadan Suriye rejiminin adım atacak gücü yoktur. O zaman, bu tahriklerden, Türkiye'yi Rusya tarafına yatmaya ve NATO dünyasında bir gedik açmaya çalıştığı açıkça sırıtıyor.

*

Bu bakımdan, bugün, Erdoğan- Putin görüşmesi, Türkiye'yi yeni ve çok köklü kararlar almaya sevk edebilecek çapta önem arz etmektedir. Umulur ki, Putin Rusyası da, 1945 sonrasındaki Stalin Rusyası gibi ham-hayallere kapılmaz.

*

İran ve Amerika vs. de devrede iken; Suriye'de barışı, sadece...
1 Ekim 2021 Cuma

29 Eylûl Çarşamba günü, Rusya'nın Karadeniz kıyısındaki Soçi şehrinde gerçekleşen Erdoğan -Putin Görüşmesi'nin sonunda, iki tarafın, dünya dengeleri açısından çok önemli ve öncelikli konulardan özellikle de Suriye, Libya, Kafkaslar ve Kırım meseleleri üzerinde aralarındaki görüş farklılıklarını çatışmasız ve farklılıkları derinleştirmeden müzakere edebilecek şekilde ele aldıkları, iki liderin dünyaya duyurulan yumuşak açıklamalarından da çıkarılabilir; her ne kadar, nasıl bir uzlaşmaya varıldığı henüz net değilse de... Elbette bu açıklamalardan çok daha önemli olan, sahadaki uygulamaların nasıl olacağıdır. Çünkü daha önce de bir takım uzlaşmalar olmuştu, amma, Rusya bu uzlaşmaları, gücüne dayanarak başka türlü yorumlamıştı.

*

Advertisement: 0:08
Ancak, Erdoğan'ın bu görüşmelerin olumsuzlukla neticelenmeyişinden memnuniyetini dile getirirken, Putin'le görüşmesi sonrasında, Putin'in yanında, 'Suriye'de barışın sağlanması, Türkiye- Rusya münasebetlerine bağlıdır...' demesi, bu görüşmelerin belki de en dikkat çekici cümlesi olarak ele alındı. Ama 3 saati bulan bir 'ikili müzakere'den sonra dile getirilen bu söz, 'ikili' müzakereler sırasında edinilen intibâlarla birlikte değerlendirilmeliydi herhalde... Ama, böyle yapılmayıp, ekranlarda sanki, Suriye konusunda Türkiye ve Rusya uzlaşırlarsa, bu ülkedeki 10 yılı aşkın devam eden korkunç savaş ve hattâ kaos sona erecekmiş gibi yorumlar yapanlar bile ortaya çıktı.

Çünkü, Suriye'de Türkiye ve Rusya'dan ayrı olarak, Amerika ve İran'ın da taa baştan beri etkili oldukları bilinmeyen bir durum değil..

Kezâ, perde gerisinde İsrail var, Fransa ve, irili-ufaklı güç odakları var..

*

Geçen hafta da, Tayyib Bey, Amerika'dan dönerken yaptığı açıklamada, 'Amerika'nın -Afganistan'dan olduğu gibi- Suriye ve Irak'dan da çekilip gitmesi'ni açıkça beyan etmişti. Ve açıktır ki, her ne kadar, Suriye'deki mevcud rejim bugün, Rusya tarafından idare olunuyor ve hattâ bir Rus üsteğmeni veya yüzbaşısı, sadece Suriyeli generalleri değil, Beşşâr Esed'i de idare ediyor olsa bile, Amerika ve İran da Suriye Buhranı'nda kendi maslahat ve menfaatlerini korumak açısından aynı derecede pay sahibidirler... Ve bu 4 devlet (Türkiye, İran, Amerika ve Rusya) arasında, o buhrandan kendi maslahat ve menfaatleri direkt olarak etkilenecek tek devlet Türkiye idi.

Rusya 3 bin km'den, Amerika 15 bin km'den, İran ise, en az 300 km daha uzaktan Suriye'ye , müdahale ederken; Türkiye'nin Suriye'yle 910 km'lik bir ortak sınırı ve 100 yıl öncesine kadar da, 1514'den, 1918'lere kadar uzanan 400 yıllık bir siyasî birliği ve halkları arasında da 1400 yıllık da bir inanç birliği vardı. Ayrıca, Türkiye- Suriye sınırının öte tarafında, özellikle YPG/PKK gibi, Türkiye'ye yakın tehdit oluşturan terör örgütleri ve Türkiye'yle gizli-açık bir hesaplaşma niyeti taşıyan birçok devletler ve güç odakları da, oyunun diğer parçalarıydı.)

*

Hatırlayalım ki, , Suriye buhranının başında, İran'ın Lübnan'daki vurucu gücü olarak bilinen 'Hizbull...' örgütünün lideri Hasan Nasrullah, 'Eğer biz olmasaydık, Beşşâr Esed iki gün bile dayanamazdı...' derken, İranlı yöneticiler de, 'Suriye'de barışın tesisi için, Beşşâr Esed kırmızı çizgimizdir, olmazsa olmazımızdır.' demişlerdi.

Doğrusu, bu yolda bütün güçlerini kullandıkları da ortada.

Hattâ, İran'daki İnkılab rejiminin ilk 25-30 yılında en etkili isimlerden olan (ve 5 sene kadar öncelerde vefat eden) Hâşimî Refsencanî, 'Kendi halkına karşı kimyasal gazlar kullanan bir rejim meşruiyyetini yitirmiştir...' dediği için resmî yönetici kadroların hışmına uğramıştı ve şimdilerde artık Refsencanî, hizmet ve etkileriyle de artık neredeyse yok sayılmaktadır.

Erdoğan'ın, 'Suriye'de barışın tesisinin, Türkiye ve Rusya ilişkilerine bağlı olduğu' cümlesinin bu tarafları göz alınmazsa, İran, Amerika ve bu kanlı oyunun başka aktörleri de temize çıkmış olur.

Hatırlayalım, daha geçen hafta, 'Suriye'de barışın tesis edilebilmesi için, bu ülkedeki yabancı güçlerin çıkması- çıkarılması gereği'ne bir daha değiniliyordu, Rusya medyasında. 'Yabancı askerî güçler'den murad da, 'Suriye rejiminin daveti veya savunma andlaşması olmaksızın bu ülkede bulunan yabancı ülkelerin askerleri' idi; yani, Amerika ve Türkiye askerleri...

İran ve Rusya askerî güçleri ise, 'Suriye devletinin daveti üzerine geldikleri için, yabancı değiller'di.

*

İşin daha da ilginç tarafı şu ki, Suriye Buhranı patlak verdiğinde, Rusya , Suriye'yle Savunma İşbirliği Anlaşması olduğu halde, epeyce temkinli davranmıştı. Ama 'Rusya'nın Suriye Buhranı'na mutlaka müdahil olması, girmesi gerektiği' konusunda Putin'i, (2020'nin ilk günlerinde, Amerikalılarca Irak'ta katledilen) ünlü kumandan Süleymanî'nin iknâ ettiğini', İran'ın en üst yetkilileri gururla açıklamışlardı.

Ama, Hasan Rûhanî'nin Cumhurbaşkanlığı döneminde 8 yıl Dışişleri Bakanlığı yapan M. Cevad Zarif'in devlet sırrı olarak yaptığı bir konuşmada tablo tamamen tersyüz olmuş ve İran kara kuvvetlerini Suriye'ye müdahaleye, Rus hava bombardımanlarının etkisinin korunabilmesi için, Putin'in dayattığı ortaya çıkmış ve bu durum, 'Meğer, Rusya İran 'ın hedefleri için Hava Gücü değil; İran, Rusya Hava Gücü için Kara Gücü olmuş...' eleştirilerine bile yol açmıştı, İran'daki sosyal medyada..

*

Evet, Suriye Buhranı, sadece iki ülkeyi değil, dünya siyasetini etkilemek isteyen bütün güç odaklarını ilgilendirmektedir.

.Ad ve soyadıyla da ilginç olan Oğuzhan Asiltürk'ü ebediyete uğurlarken...
3 Ekim 2021 Pazar

Ülkemizde mâsum temenni veya mânası düşünülmeden verilmiş bir hayli isimler vardır. (Sosyete çevrelerinde çocuklara verilen isimler ise, daha bir tuhaf ve hiç de mâsum olmayan mânâları da ihtiva etmektedir.)

'Satılmış, Satuk, Satı, Satiye, Dursun, Durdu, Durmuş, Döne, Döndü, Kâfi, Yeter.. Cumhur, Devlet, Devrim, ' vs. gibi..

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Bazı anne-babalar, bir türbe veya 'yatır'ı ziyaret ederler, doğmasını umdukları ve doğumunu bekledikleri çocuklarını, orada yatan zâtın inanç veya düşünce çizgisinde olması için, o çizgiye adadıklarını belirtir ve doğacak çocuğa 'Satılmış, Satuk, Satı, Satiye..' gibi isim verirler.

'Dursun, Durdu, Durmuş..' gibi isimler ise, genelde, çocukları arka arkaya ölen anne-babalar tarafından, yeni doğan bebeklerinin hayatta kalması temennisini yansıtır.

Çocukları arka arkaya kız veya oğlan olanların, yeni bekledikleri bebeklerinin farklı olması için belirledikleri isimler ise Döne veya Döndü şeklinde olur. Artık yeni bebek istemeyen anne-bebelerin çocuklarına verdikleri isim ise, genelde 'Kâfî, Yeter..' şeklinde olur.

İdeolojik çatışma dönemlerine kendilerini çok şiddetli kaptıranların çocuklarına verdikleri isim ise, 'Cumhur, Devlet, Devrim, Eylem, vs.' şeklinde olmaktadır.

Bundan ayrı olarak, çocuklarına, acaib isimler veren aileler de vardır ki, Kur'an-ı Kerîm'de bazı çirkin halleri anlatmak için kullanılan kelimeler olduğunu düşünmemişlerdir.

**

Soyadı ise, hele de, 1934'de çıkarılan 'soyadı kanunu'ndan sonra daha bir faciadır.. Çünkü, ondan önceki nüfus kayıtlarından, kimin, hangi soy veya boydan geldiği anlaşılabilirken, onun yerine, ilgisiz ve hattâ bazı tuhaf kelimeler de 'soyadı' olarak yazılmıştır.. Öyle ki, 'yazım memurları' köylere gitmişler, ama, 'harf devrimi' yapıldığından, kelimelerin lâtin alfabesine göre nasıl yazılacağını bile bilmiyorlar.. Bir de, faşist- baskıcı bir dönemde, insanlar alacakları soyadının suç olabileceği korkusuyla, işi yazım memuruna bırakmışlar.. Onlar da akıllarına her ne kelime geldiyse, onu 'soyadı' diye yazmışlar, bazan da, şairlikleri tutup, 'taş, baş, yaş..' gibi kelimeleri yazmışlar.. Bazılarının, sadece kendilerine soyadı olarak alıp, başkalarınca alınmasını yasakladığı tuhaf ve iddialı isimleri ise daha bir ayrı konu.. Yeni toplumun, asîl irfan ve kültürümüz açısından olabildiğince kıraç bir zemin oluşturulması hedeflendiği ap-açık ortadadır.

Halbuki, Hristiyan ve Yahudi toplumlarında ise, hâlen de, çocuklara genelde iki isim verilir ve bu iki isimden birisi, kendi dinlerinin tarihindeki örnek şahsiyetlerin erkek ve kadınların isimleridir.

*

Evet, bu konuya, dün toprağa verilen 'merhûm' Oğuzhan Asiltürk vesile oldu..

Çünkü, Oğuzhan Asiltürk'ün ilk ismi bu değildi... Doğduğunda adını Durmuş koymuşlar... Soyadları da 'Durdu' imiş...

Böyle bir isim, öğrencilik yıllarında arkadaşları arasında alay konusu bile olmuş.. Hani, ismi Fikri Durmuş olan bir başka siyasetçi de vardı ya..

Oğuzhan Asiltürk liseyi bitirdiğinde, o isimleri mahkeme kararıyla terk etmiş ve o günlerin 'Türkçü' cereyanlarının da etkisiyle, 'Oğuzhan Asiltürk...' ad ve soyadını almış.

*

Ama, 1973- 74'deki 9 aylık Ecevit- Erbakan Koalisyon Hükûmeti'nde, 36-37 yaşında genç bir İçişleri Bakanı olarak adı duyulduğunda, 'Ülkücü' çevrelerin, 'Tam da bize ait ad ve soyadı...' diye hayranlıklarını gizleyemeyişleri meşhurdur.

Ama, o, hep Erbakan çizgisindeydi. Ve (merhûm) Erbakan üzerinde o kadar etkiliydi ki, parti içinde eleştiri yapılacak bir durum olduğunda, oklar Erbakan'a ve başkasına da değil, Asiltürk'e çevrilirdi..

O kadar eleştirilere rağmen, Oğuzhan Bey, geniş yürekli sayılabilirdi. Gerçi, onun İçişleri Bakanı olduğu sıradaki bir uygulamasını 1974 yılında, 'Bâb-ı Âli'de SABAH' gazetesindeki günlük yazılarımdan birinde eleştirdiğimde, eseflerini duyurmuştu. Ama, karşılaşmalarımızda onu hiç hatırlatmamıştı.

*

Bir defasında ise..

1977 Seçimleri öncesinde.. MSP Genel Merkezi'nde, merhûm Fehim Adak, Süleyman Ârif Emre ve Oğuzhan Asiltürk'le sohbet ediyorduk.. Bir gazeteci arkadaş heyecanla içeri girdi ve Oğuzhan Bey'e, aleyhindeki bir ses kaydı olduğunu söyledi.

(Merhûm) Necîb Fâzıl, o sırada MSP'den uzaklaşmış, Türkeş'in yanına geçmişti.. Bir toplantıda, Oğuzhan Bey'in bir sözü hatırlatılınca, o da, Oğuzhan Bey'in ad ve soyadının iki hecelerini değiştirerek, kafiye oyunuyla eleştiriyordu.

Kaseti Oğuzhan Bey de dinledi.. Tepkisinin çok sert olacağı sanılırken, o, o kafiye oyununu kahkahayla karşılamış ve , 'Gerçekten üstadısın...' diyerek, beklentileri boşa çıkarmıştı.

Oğuzhan Bey, rakip veya hasımlarına gerektiğinde çok sert ve iğneli sözlerle de karşılık verirdi elbette, ama, genelde böylesine geniş yürekli bir 'insan' idi de..

*

Erbakan Hoca son demlerinde, Parti'ye bir Genel Başkan belirlemiş ve Genel Başkan'ın üstünde de 'Yüksek İstişare Kurulu' oluşturmuş ve Asiltürk'ü, o en yetkili organın başına getirmişti. Bu, onun kendinden sonraki 'lider' olarak belirlendiği mânâsındaydı.

Nitekim, Erbakan'ın vefatından sonra, babasının ismi etrafında, oğlunun bir siyasî hareket oluşturmak istediği hissedilince, ona, 'manevî açıdan bir sorumluluk' ifade eden 'biat'ı hatırlatmış ve ama, oğul Erbakan ayrı bir çizgi takib etmişti.

*

Asiltürk, tıpkı Erbakan gibi, sadece mevcud kanun düzenine göre değil, şer'î / manevî sorumluluğu ifade eden bir emîr, bir lider anlayışına sahib idi.

Erdoğan ise, 'Biz tekkeye mürid istemiyoruz.' diyerek, farklı bir anlayış çizgisini işaret ediyordu.

*

Oğuzhan Bey'e, ebediyet yolculuğunda, 'rahmet-i ilâhî'nin refakat etmesi niyaz ediyorum.

.'Dermân arardım derdime; derdim bana dermân imiş..'
4 Ekim 2021 Pazartesi

Fransa Başkanı Emmanuel Macron, 'Fransa'nın Cezayir'i 1830'da işgal etmesinin Cezayir halkına zulüm olmak ne kelime, bir de şuûr kazandırdığını' anlatmak isteyip, 'Fransa, gitmeden önce, orada bir 'Cezayir ulusu'/ (nation) var mıydı?' demiş..

Emmanuel, Latincede 'Tanrı bizimle..' mânâsında bir isim..

*

Advertisement: 0:10
Hatırlayalım, 11 Eylûl 2001 Saldırıları sırasında Amerikan Başkanı olan George W. Bush da, 2002'de Irak'ı işgal etmeye giriştiğinde, 'Tanrı bana, 'Git Irak'ı özgürleştir..' dedi; biz de bugünün Haçlıları (Crusaders) olarak bunu yaptık, yanlış bir şey yapmadık..' dememiş miydi?

Mösyö Emmanuel Macron da, isminden cesaret alarak aynı lafı edebilir.

Alın size, dünyaya özgürlük ve demokrasi dersi vermeye kalkışan, güce tapar, zorba bir medeniyetin öncülerinden sayılan bir ülkenin başkanı olan kişinin kafa yapısı..

Ehh, Cezayir'in Müslüman halkının sadece 1954-1962 arasındaki şanlı 'qıyâm'ı sırasında, işgalci Fransa güçleri, 1,5 milyon Müslümanı katletmişlerdi, ama, olur o kadarca.. 'Medeniyet götürmek, halkları şuûrlandırmak için, biraz zahmet çekeceklerdi (!!)' elbette..

*

1867'de, Süveyş Kanalı kumpanyasının patronu olan Fr. Ferdinand de Lessep de o kanalın açılışındaki görkemli törende yaptığı konuşmada, 'ilkel toplumlara medeniyet götürmek için o büyük teşebbüsü gerçekleştirdiklerini' iddia etmemiş miydi?

*

Londra'dan dostum Yüksel, 'Keşke bütün emperyalist ülkeler bu gibi sözleri sıkça kullansalar.. Belki, Müslüman halkların uyanmasına katkıları olur; en azından, 'cellâdlık'larını, 'kurtarıcılık' olarak göstermeye kalkışanlara olan özenti ve hayranlık azalır..' diye yazmış..

Evet, 'Öyle bir emperyal kafanın böyle bir akıl yürütmesi'ne başka ne denilebilir?

*

Gideceksiniz, Milâdî-700'lü yılların başından beri kendi rızasıyla, İslâm'ı kabul eden bir Müslüman halkı, silah zoruyla 1830'larda esir edeceksiniz; sonra da onları, kendi inanç ölçülerindeki millet anlayışından koparmaya çalışıp, o askerî işgal ve istismar yıllarınız için, 'Bizim sâyemizde 'Cezayirli' nasyonal kimliğine kavuştunuz' diyerek, onları kendi zulmünüze, zorbalığınıza, barbarlığınıza teşekkür borçlu oldukları gibi bir zihnî esaret noktasına getirmeye ve sosyo-kültürel alanlardaki tahakkümleriniz hâlâ da devam ederken, bir de minnet koyup, kendinizi, teşekkür edilmesi gereken bir makamda göstermeye çalışacaksınız..

*

Cezayir'in Müslüman halkı, 1962'de 'siyasî istiklal'lerini kazandıktan sonra, tıpkı son 100 yılda diğer coğrafyalardaki nice Müslüman halklar gibi, içerdeki (Ahmed bin Bellâ ve Huari Bûmedyen gibi) emperialist kişi ve kadrolar eliyle tökezletildiler.30 yıl sonra, 1992 başında, ilk kez yapılan bir serbest seçimde, 'İslâmî Selâmet Cebhesi'nin, Meclis'in yüzde 85'ini elde ettiği anlaşılınca ise, hemen o gece, Fransa ve Amerikan emperyalizmi ve diğerlerinin düğmeye basmasıyla, yerli kuklalar ve 'laik generaller' seçim sonuçlarının kanunsuz ilân ettiler ve 'Demokrasiyi kötüye kullanarak, İslam düzeni getirmek istediler.. Demokrasinin, gerekirse diktatorial yöntemlerle bile olsa kendisini savunma hakkı vardır..' diyerek, Cezayir'in Müslüman halkının o irade beyanını kanla boğdular; 100 binlerce Müslüman, bu kez de içerdeki emperyal-laik kuklaların kurdukları entrikalarla yıllarca katledildiler.

Ama, Macron ve benzerlerinin bu gibi küstahlıkları, Cezayir'in Müslüman halkını daha bir şuûrlandıracaktır, İnşaallah..

*

*Bu da, aynı düşmanlık zihniyetinin bir diğer yansıması..

Geçen hafta, Yunanistan'ın Olympiakos isimli futbol takımı, İstanbul'da, FB futbol takımını 3 -0 yenmiş..

'Spor karşılaşmalarında, üç ihtimalli sonuçlar kaçınılmazdır, olur böyle vak'alar..' deyip geçilemeyeceğini bu karşılaşma sonrası ortaya çıkan durum bize bir kez daha gösterdi..

Çünkü, sportif karşılaşmalar aynı zamanda, devletlerin, toplumların, hattâ ideoloji ve inançların bile birbirine üstünlük sağlamak için yarıştıkları bir alandır. (Merhûm Muhammed Ali'nin boks maçlarından önce Müslüman halkların o sporla bir ilgisi var mıydı?)

Nitekim, söz konusu Yunan takımının sahibi Evangelos Marinakis de, "Kendi şehrimizde böyle bir galibiyet elde etmek çok önemliydi." demiş..

Bu cürretkâr kişinin 'Kendi şehrimiz' dediği mekân, yani, 568 yıl önce hayatına, Sultan Fatih tarafından son verilen (ve bugün Yunanistan'ın kendisini mirasçısı olarak göstermeye çalıştığı) Bizans İmparatorluğu'nun merkezi olan İstanbul..

Bir zamanlar başbakanlık bile yapan Ecevit'in 'TÜRK-YUNAN ŞİİRİ'ni hatırlamanın tam zamanı:

'(...) bir Rum şarkısı duyunca gör

gurbet elde İstanbul çocuğunu

(...)

önce bir kahkaha çalınır kulağına

sonra Rum şiveli Türkçeler

O Boğaz'dan söz eder

sen rakıyı hatırlarsın.

Sıla derdine düşünce anlarsın

Yunanlıyla kardeş olduğunu..'

*

Devletlerarası gerilimleri, entrikaları, kuyu kazma çabaları ve savaşlarını bir 'çelik-çomak' oyunu gibi sananlar, Yunanistan'ın küçüklüğüne ve de onların tarihî korkularına bakarak, İstanbul'u sahiplenme arzusunun bir çocukluk rüyası ve hevesi olduğunu sanabilirler. Ama, unutulmasın ki, Haçlı Dünyası'nın en unutulmaz acılarındandır Bizans'ın yıkılışı..

O dünyayı, Bizans'ın düşmesinden sadece 40 yıl geçmekteyken, İspanya'da varlığını 700 yıl sürdüren Endülüs'ün 1492'de hayatına son verilmesi bile teselli ve tatmin etmemiştir. Bu bakımdan, Olympiakos takımı patronunun İstanbul için kullandığı 'kendi şehrimiz' nitelemesi sadece onun değil, o dünyanın irili-ufaklı bütün halklarının iç dünyasından da bir yankılanmadır.

Son dönemlerde, Yunanistan'ın başta Amerika ve Fransa olmak üzere, mâlûm güç odaklarınca olabildiğince silahlandırılması basit bir mesele değildir.

Bunlar bize, derman ve çareyi de gösteriyor.

*

.Bölgemizle ilgili bir tuhaf iddia ve bir tuhaf gerekçe ve bir tavzih..
6 Ekim 2021 Çarşamba

İstanbul m.vekili Hasan Turan bey dün bir video gönderdi, 'Ne diyor bu kişi?' diye.. İran'ın Ahmedînejad dönemindeki önde gelen teorisyen ve stratejistlerinden iken, sonra bir ara gözlerden düşmüş; Hasan Abbâsî isimli bir kişi, 'Erdoğan, bölgemizde sınırlar yeniden belirlenmeli demiş diyor..' iddiasıyla bundan kasdının da İran'ın bölünmesi gibi mânâlara yol bulmuş, anlaşılan.. Ve, coşmuş.. Son zamanlarda İran sosyal medyasındaki -tutarsız da olsa- iddialı sözlerinin ilgi uyandırması hasebiyle de olsa gerek..

Advertisement: 0:08
Emperyalist güçlerin bölgemizde yeni sınırlar oluşturmak emelleri gizli-saklı bir şey değil, ama, Erdoğan'ın, bu emperial oyunlara değinirken, 'Bölgemizde, yeni sınırlar belirlenmek isteniyor..' gibi sözlerinden muradın, 'İran'ın sınırlarının da değişmesi' mânâsında bir söz söylediğine asla ihtimal de vermem..

Ama, böyle bir söz söylenmiş gibi, sözkonusu ünlü teorisyen ve stratejist, taa 'İslâm öncesi 2000 yıl önceleri, Dara /Daryuş'ların, Kuroş'ların, Cemşid'lerin, Hahamenişyanlar'ın dönemlerini hatırlatıyor ve 'Hangisinin dönemine ait sınırları isterseniz Erdoğan Bey, biz o sınırlara, hattâ Safevîler'in zamanındaki sınırlara da râzıyız, -ki, Anadolu'nun yarısı da onların elindeydi.- Hangisini isterseniz biz hazırız..' gibi laflar ediyor..

Bunu söyleyen kişinin, Büyük Selçuklu Devleti'ne, Rey, İsfahan, Nişabur, Merv gibi, 200 yıla yakın payitahtlık yapan şehirleri hatırlatacak olanlara ne diyeceğini merak ediyorum.

Bu gibi kişilerin hayâlet taşlamalarının toplum kesimlerine sunulmasına seyirci kalınmamalı..

*

Ve bir diğer konu, Ermenistan-Azerbaycan arasındaki Karabağ Savaşı'nda Azerbaycan'ın kesin bir zafer kazandığı günlerdeki tuhaf yorumlar ve hattâ İran Meclisi'ndeki bazı m.vekillerinin Erdoğan'ı açıkça ağır suçlamalar ve hattâ hakarete varan konuşmalar yapılmasını anlamak zor idi.

Ve yine bugünlerde 'Yeni Osmanlılık' siyasetine karşı, 'Yeni Safevîlik' siyasetiyle karşılık verilmesi gerektiği'ne dair yazılar bile görülmeye başlandı; İran medyasında... Tuhaf gelişmeler..

Haydi hayırlısı..

Ve, tuhaf bir gerekçeyle..

Halbuki, Ermenistan, Karabağ'ı ve Azerbaycan topraklarının dörtte birini işgal ettiği 28-30 yıl öncelerde, Azerbaycan halkından Aras'ı geçerek İran'a sığınan 150 bine yakın müslümana İran ev sahipliği yapmıştı.. Yani, o faciayı bu kadar yakından görmüş, yaşamış, elini taşın altına koymuş bir ülkenin bugün stratejik gerekçeler iddiasıyla ve İran'ın bugünlerde, Azerbaycan'ın İsrail rejimiyle işbirliği yaptığı gerekçesiyle, (sanki, İsrail rejimiyle bölgede işbirliği yapan tek ülke o imiş gibi ve Amerika'yla irtibat kurulunca İsrail'le irtibat kurulmuyormuşcasına) Azerbaycan Cumhuriyeti'ne soğuk mesajlar vermesini ve hattâ, sınırlarında askerî tatbikat yapmasını anlamak da zor.. Bilindiği üzere, askerî tatbikat, korkutmak ve gövde gösterileri yapmak mânâsına da gelir.

*Ve bir NOT: Merhûm Oğuzhan Asiltürk münasebetiyle 3 Ekim günü yazdığım yazıdan bir gün sonra Karar'dan Yıldıray Oğur bey de aynı konuya değinmiş ve benim değinmediğim (ve eski bir AK Parti m.vekilinin, onun hattâ ermeni asıllı), soyadının da, 'Durduyan' olduğu şeklindeki konuları da yazmış ve bu iddiaları 'asılsız' olarak nitelemiş.

Bazı okuyucular bu iki yazı arasında bir çelişki olduğunu yazmışlar.

Olabilir..

Ancak, belirtmeliyim ki, Oğuzhan Bey, (o yazımda da belirttiğim üzere) Erbakan'a eleştirileri yapmak isteyenler için âdetâ, bir paratoner durumundaydı ve eleştiriler ona yöneltilirdi. Bu bakımdan, adının ilk şeklinin başka türlü olduğu şeklindeki iddialar Millî Gazete'de günlük yazılar yazdığım 1975-78 arasındaki yıllarda da kulağımıza gelirdi; yaygın bir rivayet halinde..

Ancak şu kadarını belirteyim ki, kendisi hakkındaki bu gibi iddiaları merhûm Asiltürk de elbette duyuyor- biliyordu. Ama, o, bu konuların kenarından teğet geçti, o iddialar üzerine ömrünün sonuna kadar herhangi bir açıklama yapmak gereğini duymadı.. (Bu vesileyle eklemeliyim ki, siyasette zıdlaşmalar esnasında, birbirleri için çok ağır suçlamalar neredeyse âdet halinde.. Nitekim, bir zamanlar Erdoğan'ı hattâ 'mürted' olarak niteleyen ve şimdi ise, onun yanında olanlar bile görüldü..)

Şahsen, Asiltürk'ü bir 'müslüman' olarak tanıdım ve etnik kökeni beni hiç ilgilendirmedi.. (Kaldı ki, Ermenilik bir etnik haldir ve Müslüman olan bir çok ermeni de vardır; Müslüman olmayan arab, türk, fars, vs. etnisitelerinden nice kimseler olduğu üzere..)

*

(Bu vesileyle, Yıldıray bey'in yazısında da değinilen 'Durduyan' konusu vesilesiyle çokça yanlışa düşülen bir konuya da kısaca değineyim: Ermenice isimlerin sonundaki 'yan' eki, gerçekte sadece ermenicede değil, farsçada da kullanılır ve türkçedeki çoğul eki olan 'ler-lar' yerine kullanılır; 'Tokatlıyan, Tebrizîyan, İsfahaniyan/ Tokatlılar, Tebrizliler, İsfahanlılar' gibi örneklerde olduğu üzere... Hattâ, bir ara, soyadı Peştemelciyan olan bir kişi için, 'İran'ın Lübnan elçisi olarak bir ermeni tayin edilmiş..' dedikodusuna yol açmıştı. Halbuki o kişinin ismi, -hatırımda kaldığına göre- Muhammed Rıza idi ve ailesinin mesleğini 'soyadı' olarak taşıyordu).

.''Hasan Dağı yaman arpalık olur; eğer, dağ yol verirse..''
8 Ekim 2021 Cuma

'Taşra Kızı' Başbakan..

Kendisini 20 yıl öncelerdeki bir röportajda 'Taşra'nın kızı' olarak niteleyen bir siyasetçi hanımdan söz etmek istiyorum.

*

Advertisement: 0:08
İki sene kadar önce, Batı Trakya'ya giden çeşitli partilerin temsilcileri arasında, o da vardı. Gümülcine (veya İskeçe)'de yaptığı konuşmada, 'Kendi ailesinin de 100 yıl öncelerde Balkanlar'dan geldiği, bir 'göçmen çocuğu' olduğu; büyüklerimiz gelmeseydi, bizler de şimdi sizlerin arasında olurduk..' gibi sıcak sözler söylemişti..

600 küsur yıl boyunca, aynı devletin hâkimiyeti altında, birlikte yaşamış olan kitlelerin, bir çöküş faciası sonrasında farklı coğrafyalara düşmesiyle, ne büyük acılar, büyük ve ağır sosyal travmalar yaşanmıştı..

Ama, ilginç olan şu ki; 100 öncelerde 400 yıl birlikte iç-içe yaşamış olan Anadolu ve Suriye halklarından, sınırın o tarafında kalanlar da bu ülkenin insanı ve bu halkın kardeşleri iken.. Ki, nicelerinin İstanbul'u savunmak için Suriye ve diğer coğrafyalardan yerlerden gelen dedelerinin mezarları da Edirnekapı Şehidliği'ndedir, hâlen.. İşbu siyasetçi hanımın da, tıpkı KK gibi, 'Suriyeli sığınmacıların ülkeden çıkartılması'nı isteyecek kadar taş yürekli olmasını anlamak zor..

*

2 ay kadar öncelerde Rize- Artvin taraflarında, kendisine, bir hanım tarafından, 'PKK ve HDP'yle niye işbirliği yaptığı' sorulduğunda, çok hırçın bir şekilde, 'Yok öyle bir işbirliği.. Size yalan söylüyorlar!' diyerek oradan uzaklaşmıştı.

Şimdi müttefikleriyle nasıl bir siyaset izlediği ortada.. 2 ay öncelerdeki sözünü unutup, HDP'yi -Meclis'te oluşuna bakarak- 'meşru bir taraf' görüyor; 25 yıl öncelerde İçişleri Bakanlığı döneminde, kim için, 'Erm... Dölü!..' dediği de unutulmamışken..

*

Şimdi, 'O kadar gerilerde kalan konuları hatırlatmak niye?' denilebilir.

Ama, kendisi geçmişten bazı sahneleri şimdi allayıp pullayarak kamuoyuna değişik şekilde sunuyor da, onun için..

Geçenlerde, 'Başörtüsü yasağına karşı aslanlar gibi direnen, mücadele veren bendim..' diye laflar etmiş, 28 Şubat 1997 Askerî Darbe Zorbalığı günlerini ve öncesini hatırlatarak..

Evvelki gün, Tayyib Bey, partisinin Meclis Grubu toplantısında, 28 Şubat günlerinde, 'Erbakan-Çiller Hükûmeti'nin İçişleri Bakanı olan bu hanımefendinin, '28 Şubat Muhtırası'nda dayatılan konular için, 'O kararların, çok yerinde olduğunu, desteklediğini ve İçişleri Bakanı olarak uygulayacağını' gayet net olarak ifade ettiği sözlerinin videolarını ekrana yansıttı.

Bunu bir arkadaşa hatırlattığımda, 'N'apsın, bir general, 'Onu kazığa oturturum..' gibi, -medyaya da yansıyan- alçakça tehditlere bağlamıştı.

Onun, o '28 Şubat 1997 Askerî Zorbalığı' dönemindeki sözleriyle bu tehdit arasında bir ilgi var mıydı, bilmem..

*

Bu vesileyle, bir başka konuya da değineyim.

İşbu hanımefendi, evvelki gün, GP Gen. Başkanı Davutoğlu'yla görüştükten sonra da yaptığı açıklamada, 'AK Parti kurulurken, Tayyib Bey'in kendisinden, 'AK Parti Gen. Başkan Yardımcısı olması' talebinde bulunduğunu' da söylemiş..

Bu iddiayı aradan 20 yıl geçince hatırladığına göre; bu satırların sahibi de, o günlerde Vakit'te yazdığı bir yazıda, bu hanımla yapılan bir röportajda söylediklerinden bazı ilginç cümleleri aktardığını hatırladı.

O, sözkonusu röportajda, kendisini 'taşra'nın kızı' olarak niteliyor ve taşra kızlarının dışlanmak isteyişlerine karşı nasıl inatla direnç ruhu taşıdığını dile getiriyor, ve ayrıca, AK Parti'nin kuruluş süresince bu siyasî teşebbüsün bir kenarından, bu niyetle tutmak için çaba harcadığını da aktarıyordu.

Tayyib Bey de ona o zamanlar son derece saygılı bir şekilde 'abla' diye hitap ediyormuş.. Ancak, işbu 'Taşra Kızı', kendisine hiçbir konuda danışılmadığını gördüğünü ve 'bir vitrin malzemesi olarak kullanılmak istendiği duygusuna kapıldığını' hissederek, Tayyib Bey'e, 'küçük' bir talebini söylediğini belirtiyordu o röportajda.. Ama, kendisinden, 'Gn. Başkan Yardımcısı olmasını istendiği'nden hiç söz etmiyordu.

Bu 'küçücük' talebinde, 'taşra'nın kızı', demişmiş ki, 'Tayyib Bey, ben bu hareketin içinde var gücümle çalışmak istiyorum ve buna mukabil de sizden, m.vekilliği veya başka hiçbir isteğim yok, tek bir talebim var: Partinin genel siyasetini belirleyen 3 kişiden birisi olmak!'

Tayyib Bey saygıyla dinlemiş, ama, hiçbir şey söylememiş.. Taşra'nın Kızı' da bu 'küçücük' talep karşısında, tatmin edici cevap alamayınca, 'AK Parti'den istifa etmiş, MHP'ye geçmişti..

Sonra, oradan da ayrıldı.

'Taşra'nın Kızı', inatçı..

*

'Taşra Kızı', geçen dönemdeki C. Başkanlığı seçiminde aday olmuştu, hayalini gerçekleştiremedi. Ama, iddiasından vazgeçmedi; ama büyük bir feragat ve tevazu örneği göstererek, 'vites' düşürdü, 'Ben Başbakan olacağım..' deyiverdi, geçen hafta..

'Olmayana ergi' kabilinden bir tuhaf sözdü bu.. Çünkü, mevcut sistemde Başbakanlık makamı yok ki, Başbakan olsun!.

Haa, seçimde çok büyük bir çoğunlukla Meclis ekseriyetini elde edeceği rüyasını görüp, Anayasa'yı değiştirecekmiş..

Hayal kurmak yasaklanamaz, elbette..

Ama, bu durum, bir halk türküsünü hatırlatıyor:

'Hasan Dağı yaman arpalık olur, /

Eğer dağ yol verir ise..

Her misafire bir tavuk,

Eğer köylü verir ise..'

.Bir ideolojik savaşın sembol ismi olan- Benî Sadr'ın vefâtı üzerine..
10 Ekim 2021 Pazar

İran'ın ilk cumhurbaşkanı Ebû'l-Hasen Benî Sadr'ın dün, Paris'te 88 yaşında vefat ettiği açıklandı. Bu konu herhalde nicelerimizi düşündürecek mahiyettedir.

O halde buyurunuz..

*

Advertisement: 0:07
İran'da son Şah M.Rızâ Pehlevî'nin 1979 başında ülkeden kaçmasını sağlayan 'İslam İnkılabı Hareketi'nin en dağdağalı günlerinde, yeni rejimin adının, 'İslâm Cumhûriyeti' olacağı, İran halkına açıkça ilân olunmuştu,

Sonra bir Anayasa da hazırlanmış ve yeni rejimin adının, 'Cumhûrî-y'i İslâmî' olduğu hükme bağlanmış ve yapılan seçimde de Ebû'l Hasen Benî Sadr, İran'ın ilk Cumhurbaşkanı olarak seçilmişti.

*

Ama, Baasçı Saddam Irak'ı, 22 Eylûl 1980 günü, İran'a âniden saldırmıştı. Bu savaş, 8 yıl sürecek ve her iki taraftan en az 1 milyon insanı yutacaktı.

İnkılapın lideri İmam Rûhullah Khomeynî, savaşta Başkomutanlık yetkisini C.Başkanı Benî Sadr'a vermişti. Irak Ordusu, İran'la olan 1200 km'lik ortak sınır boyunca yer yer 130 km'yi aşan şekilde ilerler ve her tarafı yakıp yıkarak, sivil halkı dahi ezip geçer iken..

İran içinde de iki anlayış, iki mektep / iki ekol derinden derine hesaplaşıyordu.

Başbakan Muhammed Ali Recaî halkın mustaz'af, ezilen ve dindar kesimlerini temsil ediyordu, Benî Sadr ise, Garbçı/ Batı'cı bir başka çizgiyi..

Savaş cephelerinden yardım isteyen komutanlar, kendi yaklaşımlarına göre, ya Benî Sadr'ın himayesine mazhar oluyorlardı, ya da, Başbakan Recaî'nin.. Ve yardımlar birbirinin tam karşıtı olan 'mektep / ekol' hesaplarına göre gönderiliyor veya gönderilmiyordu. Ve tabiatıyla, bu iki cereyan cephelerdeki veya cephe gerilerindeki toplumu da şekillendiriyordu. Her iki cereyanın taraftarları da, 'savaş, karşı eğilim ve liderlerini güçlendirecek şekilde gelişecek veya bir zafer öyle elde edilecekse, zaferin sadece kendi eğilimlerini temsil eden komuta merkezlerince kazanılması gerektiği' konusunu açıkça dillendiriyorlardı.

Daha açık bir deyimle ifade etmek gerekirse, Recaî tarafdarları, ve kendilerini 'Hizbullahî' olarak niteleyen mütedeyyin kitleler, 'İslâm adına gerçekleştirdikleri bir büyük 'qıyâm ve inkılabın bütün kazanımlarının, Benî Sadr'ın başkomutanlığında kazanılan bir zaferle havaya savrulacağını ve tam da İslam düşmanlarının istediği şekilde 'Garbî /Batıcı- laik dünya görüşünün ülkeyi, -başka Müslüman coğrafyalarında görülen örneklerde olduğu gibi- o zafer havasıyla teslim alacağını; bu yüzden, o cenahın güçleneceği bir zaferden ise, yıllarca savaşmayı tercih edeceklerini söylerken; Beni Sadr'ın arkasında saf tutan sosyal kesimler ise, 'Hizbullahî' denilen kesimlerin liderliğinde kazanılacak bir savaşın, İran içinde kendilerini 'rûşenfikr/ aydın ' diye niteleyenlerin sonunu getireceğini' belirtiyorlardı.

'İran-Irak Savaşı' korkunç şekilde devam ederken, Amerikancı ve de yarı-marksist eğilimli kabul edilen 'Halkın Mücahidleri' isimli örgüt başta olmak üzere, nice güç odaklarının ülke içinde çıkardığı kanlı anarşi ve terör eylemleri ve büyük sosyal çalkantılar sürüyordu. İnkılabın İmam Khomeynî'den sonraki en etkin lideri olan Muhammed Huseynî-i Beheştî , İmam'a yazdığı bir mektupta, 'Garb Mektebi'ne bağlı olanlarla bizim bir arada hareket etmemizin mümkün olmadığı bir daha anlaşılmıştır. O halde, siz o cereyanla birlikte hareket edebileceğinize inanıyorsanız, izin veriniz, bizler kenara çekilelim..' diyordu.

Ve... 28 Haziran 1981 gecesi de, Beheştî ve onlarca Bakan, m. vekili ve diğer seçkin yöneticiler olmak üzere, 72 kişi bir bombalı saldırıda katledilince.. Daha korkunç bir iç boğuşma başlıyor ve İran Meclisi, 'kifayetsizlik/ yetersizlik' gerekçesiyle Cumhurbaşkanı Benî Sadr'ı istizah'a,/ gensoruya tâbi tutuyor ve amma, nerede olduğu bilinmeyen Benî Sadr'ın azledilmesini İnkılabın lideri İmam Khomeynî'ye teklif ediyor ve azl hükmü açıklanıyordu.

Ortalıkta gözükmeyen Benî Sadr'ın ise, çarşaf giydirilerek, bir askerî uçakla, gençlik yıllarında yıllarca yaşadığı Paris'e kaçırıldığı anlaşılıyordu.

*

Benî Sadr, kendi cumhurbaşkanlığının, Fransa'da geçirdiği uzuuun yıllar boyu gözlemlediği, oralardaki cumhurbaşkanlığına benzeyeceğini umuyordu. Halbuki, Anayasa'da getirilen bazı kurumlar, özellikle de, 'Velâyet-i Faqih (İslâm hukuku konusunda 'feqahat / derin bilgi' sahibi olduğu belirlenmiş bir faqih'in) önderliğinde, yani, halkın rey ve iradesi, İslam'ın temel hükümleri çerçevesi içinde geçerli olacaktı.

Bu konuda, İnkılab'ın ilk döneminde başbakanlığa getirilen (1953'lerde, petrolün millîleştirilmesi günlerinde, Musaddıq Hükûmeti'nde Petrol Bakanlığı yapan) Mehdî Bazergân, İmam Khomeynî ile arasında yönetim konusunda derin görüş ayrılığı olduğunu görüp, başbakanlığının henüz 9'ncu ayında istifa etmişti, Benî Sadr'dan çok önce...

Ki, o zaman, ünlü bir Fransız yayın organında yayınlanan mülâkatında Bazergan, 'Khomeynî ile aranızdaki ihtilaf, çok mu derindi?' şeklindeki bir soruya, 'Hayır-hayır.. Biz, İslâm'ı İran için istiyorduk.. Khomeynî ise, İran'ı İslâm için istiyordu..' diye cevap veriyor, aralarındaki o 'küçücük ayrıntı'(!?)'ya böyle dikkati çekiyordu.

İhtilaf daha bir derinleşiyor, sınır boylarındaki savaştan daha derin bir savaş ülke içinde ve başkent Tahran'da ideolojik açıdan bütün şiddetiyle şekilleniyordu.

İran, 8 yıllık savaştan, toprak birliğini koruyarak çıkmıştı, ama İnkılap rejimi de en fedakâr neslinden yüzbinleri savaş meydanlarında bırakmıştı.

Daha da ilginç ve hayıflanılacak olan hususu ise, Beheştî'nin mühendis oğlu Ali Rızâ, birkaç sene önce, 'İslâm İnkılâbını, sonunda bir Şiî inkılâbına dönüştürebildik!!..' diye anlatmıştı.

*

Benî Sadr'ın son 40 senedir yaşadığı Paris'te dün ölümünün, arka planından küçük bir kesit..

*

Güçlenmeyeceksin, dik durmayacaksın, hep dilenen olacaksın!''
11 Ekim 2021 Pazartesi

Abdurrezzaq Gurnah, Tanzanya'da, halkının yüzde doksanı Müslüman olan ve 5 milyona yakın nüfuslu Zengibar/ Zanzibar ada-eyaletinden, -isminden anlaşıldığına göre- bir Müslüman yazar.. Geçen hafta, Nobel Edebiyat Ödülü verildi kendisine.. Genel olarak, bu ödülün verildiği yazarların, emperial dünyayı yücelten, onun değer kabul ettikleri karşısında eğilen -ve daha özelde ise, İslâm'ı ve Müslümanları küçümseyen ve hattâ düşman gösteren- kimselere verildiği gizli bir şey değil.. Bizdeki örneğini tekrara gerek var mı?

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Abdurrezzaq Gurnah, Türkçeye de 'Cennet' ismiyle çevrilmiş olan eserinde, 'Beyaz İnsan'ın Kara Afrika'daki tahakkümleri'ni anlatırken, şöyle bir tablo çizer: '(...) Avrupalılar, askerlerini ve yetkililerini yerleştiriyorlar ve insanlara (yerli halk'a), 'Onları düşmanlarından kurtarmaya geldiklerini söylüyorlardı; ama, tek amaçları halkı köleleştirmekti.. (...) Avrupalıların vahşilik ve kabalıklarından gözleri korkan satıcılar onlardan şaşkınlıkla söz ediyorlardı. Hiçbir şey ödemeden, en iyi toprakları alıyorlar, bir -iki hileyle insanları kendileri için çalışmaya zorluyorlar, (...) her şeyi, ama, her şeyi yiyorlar; bir çekirge sürüsünün oburluğuyla hiçbir erdem gözetmeden her şeyi silip süpürüyorlar. Her şeye vergi koyuyorlar, ödemeyeni hapse atıyorlar ya da kırbaçlıyorlar; hattâ, asıyorlar.

İlk yaptıkları şey hapishane olur, sonra bir kilise, sonra da bir market açarlar(...)'

Abdurrezzaq'ı nereden hatırladım şimdi?

*

USA Başkanı Biden'ın Amerikan Kongresi'ne gönderdiği son mektubundan dolayı..

USA Başkanı Biden'ın, Temsilciler Meclisi Başkanı'na Suriye ile ilgili aldığı kararı mektup ile bildirirken, Türkiye için kullandığı ifadeler, NATO İttifakı içinde bir müttefike değil, bir rakibin de ötesinde bir düşmana yazılacak mahiyetteydi.

Çünkü Amerikan Başkanı, Suriye'de DEAŞ'a karşı mücadele ediyor ve amma, 'Türkiye'nin Suriye'de yürüttüğü askerî operasyonlar DEAŞ ile mücadeleye zarar veriyor'muş.. Bunun için, Suriye'deki 'âcil durum hali'ni uzatıyormuş..

Hatırlanacağı üzere, USA eski başkanı Trump, 14 Ekim 2019'da, 'Suriye'deki durumun, Amerika'nın güvenliği ve dış politikasına alışılmadık derecede tehdit oluşturduğu' gerekçesiyle, 'Ulusal âcil durum' ilân etmişti. Biden şimdi, bu 'âcil durum'un 14 Ekim 2021'den sonra da devam etmesine karar veriyor ve şöyle diyordu:

'Suriye'deki ve Suriye ile ilişkili durumlar, özellikle de Türkiye Hükümeti'nin kuzeydoğu Suriye'ye askerî saldırı düzenleme eylemleri, DEAŞ'ı yenme politikamıza zarar veriyor, sivilleri tehlikeye atıyor, bölgedeki barış, güvenlik ve istikrarı zedeleme tehdidi barındırıyor, ABD'nin ulusal güvenliği ve dış politikası için bir tehdit oluşturmayı sürdürüyor. (...) Bu yüzden, Suriye'deki durumla ilgili olarak (...) 'ulusal olağanüstü hal'in devam ettirilmesi gerektiğine karar verdim.'

*

Şöyle düşünelim.. Türkiye Başkanı Erdoğan, Meclis Başkanlığı'na yazdığı bir mektupta, 'New York Körfezi civarındaki bir takım karışıklıklar ve hukuk dışı eylemler, ülkemizin maslahat ve menfaatleri için tehdit oluşturduğundan, oradaki tehlikeyi bertaraf edinceye kadar, 'Âcil Durum Hali' ilân ediyorum.' demiş olsun..

O zaman, insana, 'Yahu, sen 15 bin km. öteden, Ortadoğu'dan gelip New York Körfezi'ndeki bazı tehlikeleri gerekçe göstererek, buraya müdahale etmekten nasıl sözediyorsun? Bu tehlikeye daha yakından biz muhatab iken, sana ne oluyor?' demezler mi?

Evet, aynen böyle..

Türkiye ki, 100 sene öncesine kadar, 400 sene boyunca bugün Suriye denilen devletle yekvücûd idi. Ve halklar olarak ise, biz aynı inanç potasında bütünleşmiş bir milletiz, ey Amerika!..

Ama, USA emperyalizmi bu zorbalık mantığıyla da yetinmiyor; bölgede, 100 yıl öncelerde çizilen emperial hesaplara göre çizilen sınırların bugüne yetmediğini ve bölgede -gerçekte, Amerika'nın Ortadoğu'daki şubesi durumunda olan- siyonist İsrail rejiminin geleceğini daha bir garanti altına alabilmek için, yeni devletlere ihtiyaç duyması hasebiyle, bölge devletleri ve halkları arasında yeni düşmanlıklar icad etmek istiyor. Dahası, Amerika açıkça, Türkiye'yi güney sınırlarından tehdit eden mâlûm terör örgütlerine, NATO müttefiklerine bile vermediği silahları veriyor.

Aslında mesele, sadece Suriye de değil..

Libya'da, Doğu Akdeniz'de, Ortadoğu'da, Kafkaslar'da, Balkanlar'da, Afganistan'da, Afrika ülkelerinde; kısaca, Amerikan emperyalizminin kendisinde za'fiyet hissettiği her coğrafyada, Türkiye'nin emperyalist dünyaların hesaplarına zarar verecek derecede güçlendiğinin korkusunu yaşıyor.

Halbuki, onun ve bütün emperial güç odaklarının bekledikleri; Müslüman dünyasında kendi kontrolleri dışına çıkma ihtimali olan hiçbir gücün yükselmemesi..

Müslüman dünyasında, Osmanlı bertaraf edildikten sonra, oluşturulan yığınla devletlerin başına oturtulan yönetici kadrolar, emperyalizmin bu hassasiyetini asla göz ardı etmiyordu. Türkiye şimdi o zincirleri zorluyor ve güçlenen, eğilmeyen, dik duran bir devlet ve o duruşun heyecanlandırdığı bütün bir Müslüman halklar arası uyanış ve dayanışma şuûru yükseliyor yeniden..

İşte bunu kabul etmek istemez emperial güçler..

Halbuki önlerinde eğilen, memur maaşlarını ödemek için bile emperial odaklardan yardım isteyen bir Türkiye, ne iyi idi.. (Unutmayalım ki, henüz 22 sene önce, Dünya Bankası'nın 1999-Marmara Depremi'ne yardım için verdiği 550 milyon dolar'ı bile memur maaşları olarak harcayan Ecevit Hükûmeti o utanç verici durumu özür dileyerek açıklamıştı, Dünya Bankası heyetine..)

.Kültürel etkinlikler derken, bir tuhaf ''Şiir Derneği''yle tanışmak..
13 Ekim 2021 Çarşamba

Son bir-iki hafta kültürel ve fikrî etkinlikler arasında oldukça hareketli geçti.

Sirkeci Garı'nda açılan 'Dergiler Fuarı'ndan, Birlik Vakfı'nın Çemberlitaş'taki merkezinde, eski Meclis Başkanı İsmail Kahraman'ın -dile getirdiği görüşleriyle laik kesimi küplere bindiren- 'Yeni Anayasa ve Öze Dönüş' konulu ve yüksek katılımlı konferansına; Zeytinburnu Belediyesi tarafından tertiblenen ve ünlü hattatlardan merhûm Mustafa Halim Özyazıcı'nın hat san'atı üzerine tertiblenen panele; kezâ, Savunma Sanayii Başkanı Prof. İsmail Demir'in geçen hafta Star'da bir akşam yemeği sırasında verdiği bilgilere kadar..

Advertisement: 0:07
Her birisi, üzerinde uzun uzun durulmayı gerektiren ince ve ilginç konulardı. Ama, günlük hadiselerin yoğunluğu arasında bu sütunda değinilemedi.

*

Önce Halim Özyazıcı merhûmdan başlayalım..

Kırımlı bir baba M. Cemal Efendi ve Sudanlı bir anne olan Adviye Hanım'ın çocuğu imiş, M. Halim Özyazıcı..

Şu ilginç aile yapısına bakar mısınız.. Gönül coğrafyası dediğimiz bir dünyadan, Osmanlı'nın üç kıta üzerindeki hâkimiyet asırlarının son demlerinde bile sergilenebilen; insanlara ırk veya renklerine değil, inanç değerlerine, taqvâ ve faziletlerine göre itibar eden bir yüce insanlık anlayışı..

Halim Özyazıcı'nın kültürel aidiyetinin semeresi olan o müthiş güzel hat sanatı üzerine konuşmak, bu satırların sahibini aşar. Bu konuda, Prof. Husrev Subaşı başkanlığında tertib olunan -ve ünlü hattat Hasan Çelebi'nin rahatsızlığı sebebiyle katılamadığı- o panelde, Prof. Süleyman Berk ve Prof. Mustafa Özkafa'nın anlattıkları, merhûmÖzyazıcı'nın, panel sonrasında açılan hat san'atını yansıtan sergi gibi güzeldi..

*

'Dergiler Fuarı'na - ya da Sergisi'ne- gelince..

Bu serginin düzenleyicilerinin başında Murad Ayar, geçen sene dünyamızdan ayrılan ve kendisini İslâmî kültür anlayışımızın derviş ruhlu bir münâdisi olarak tanıdığım merhûm Âsım Gültekin'in yokluğunu hissettirmeyecek derecede faaldi.

Hemen tamamı, gençlerin harçlıklarından kısıp yayınladıkları dergiler ise.. Çok çeşitliydi ve gençlerin heyecanlarını yansıtıyorlardı. Ama, ilginçtir, çoğunun temel malzemesi şiir ya da şiirimsi bir takım kelimeler yığını..

Biz de dergi çıkarmıştık 40-45 yıl öncelerde.. Ama, şiir yayınladığımızda, onlar da; 'Hakyol İslâm yazacağız..' mısraının havasındaydı.. Her sayısı, ideolojik savaş silâhı ve kor parçası gibiydi.. Her sayımız da hemen toplatılıyordu. Yahyâ Kemâl'in 'Çarmıhta haz verir, insana iman..' mısraını terennüm ederdik hep.. Şimdi artık, azmi öylesine güçlendiren baskı yok..

*

Dergilerin hepsine bakacak vakti henüz de bulamadım.

Ama, 'Barbar' adında bir dergi gözüme çarptı.. Küçük boy.. 21 yıldır ve 'düzensiz aralıklar'la çıkıyormuş.. Kapağında, 'Dünyada iman, ahirette şiir..' kelimeleri yazılı.. Bir de karikatür.. Bir türbe kapısı.. Kapının üzerine ise, 'Hz. PÎR ŞİİR BABA' yazısı.. Ziyaret eden 'şiirciler zümresi..' Kimisi secdeye kapanmış, kimisi oturup ağlıyor, kimileri de ayakta dua ediyor.

Bayağı eğlenceli..

Ama, daha eğlencelisi.. Şiir üzerine, şiiri bir 'sosyoloji vakıası' sayan tumturaklı ifadeler.. 'Şiirin her boğazdan geçmesi için ne yapmalıyız, zorlamalı mıyız? Küsük (küskün) şairlerle dolup taşıyor bütün dünya..' gibi cümlelerin bulunduğu bir yazıdan sonra, karşımıza asıl yazı çıkıyor; 'ŞİİR PUTU DERNEĞİ' başlıklı, Mehmet Akıncı imzasıyla..

İlginç bir yazı.. Şöyle deniliyor:

'İnsanlık için değil, Tanrı için değil, sevgi için değil, aşk için hiç değil. Benlik için olsaydı yine de hürmete layık olurdu. Panayırda sergilenmek ve satılmak üzere şiirden şiir putu ihdas edildi. Kirli kalemler yontuldu, sözün namusu alkışa ve gasıp efendilerin yoz beğenisine sunuldu. Şiir derdest edilip sürüldü ve yerine şiir putu dikildi. Şiir putu derneği evrensel iktidarın aşikâr edilmeyen uzlaşı kuralları çerçevesinde ve güdümlü olarak bir araya geldi. Şiir putunun gizli dini nihilizmdir.

Şiir putu derneğinin kelimeleri de birer puttur. (...)Bütün bunlar şiir putu derneğinin dahliyle anlamsızlaştırılmıştır.(...)'

Evet, böyle bir yazı.. Ne dersiniz?

*

NOT: Ve, İsmet Uçma merhûm üzerine: İstanbul m.vekili İsmet Uçma kardeşimizi dün ebediyet yolculuğuna uğurladık. Cenaze namazında Tayyib Bey başta olmak üzere, AK Parti ve Hükûmet'in önde gelen isimleri ve büyük bir kalabalık hazır bulundu.

Cenaze namazını kıldıran Diyanet İşl. Başkanı Ali Erbaş da kısa bir konuşma yaptı ve İmam-Hatib'e gönderilirken, kendisini hemşehrisi olarak İsmet ağabey'in ismini verdiklerini ve onun da taa o zamandan beri kendilerine gerçekten de hep ağabeylik yaptığını şükran duygularıyla yâd eyledi.

Tayyib Bey de, İsmet Bey'le, istikametinden hiçbir sapma göstermeden son demine kadar birlikte çalıştıklarını hatırlattı.

İsmet Uçma ismini önceleri gıyaben bilirdim. Ülkeye döndükten sonra ise, yakından tanımak imkânı doğdu. Onu, bizim tefekkür ve kültür dünyamızın meselelerine kafa yoran, geniş ufuklu bir şahsiyet olarak tanıdım.

Son zamanlarda, yakalandığı rahatsızlığı, -herhalde, başkalarını kendi derdiyle meşgul etmemek için- gördüğü kemoterapi seanslarını yakınlarına bile söylememiş.. Dostları, onun rahatsızlığını, yoğun bakım servisine yatırılınca öğrendiler. Ve nihayet, mukadder olan âkıbet..

İsmet Bey merhûma, çıktığı bu ebediyyet yolculuğunda, Rahmet-i İlâhî'nin yoldaş olmasını niyaz ediyorum.

.Algı, -daha doğrusu, ‘avanak avcılığı' oyunu işte böyle oluşuyor
15 Ekim 2021 Cuma

Bir video görüntüsü..

Bir panel programı, video kaydında.. İspanyolca..

Advertisement: 0:09
Bir salondan alkışlar veya bazan da, 'Aaaaa!..' gibi hayret nidâları yükseliyor.. Panelistlerden birisi, 'Şimdi sizlere Kur'an'dan bazı âyetler okuyacağım..' diyor ve önündeki kitabı açıp bazı cümleleri okuyor. '...Şöyle-şöyle hareket eden kendi çocuğun da olsa, kafasını kılıçla keseceksin.. ''Şöyle davrananı, öldüreceksin, asla acımayacaksın..'gibi cümleler..

Dinleyiciler dehşet içindeler.. Dinleyicilerden ayrı olarak panelist olan bir hanım da; 'Bu, asla kabullenilemez.. Tam bir barbarlık.. ' gibi cümlelerle hayret ifadelerini dile getiriyor.

Ve sonra o hayretler uyandıran hüküm cümlelerini okuyan kişi, 'Aaa.. Aaaa- Aaa.. Özür diliyorum, yanlış yapmışım.. Okuduğum, Kur'an'dan değilmiş.. İncil'miş!!.' diyor ve elindeki Kitab'ın kapağını ve iç sahifelerini gösteriyor..

Tabiatiyle, salonda tam bir şaşkınlık ve derin bir suskunluk..

Nasıl?

O binlerce insan, bir algı operasyonunda 'İslamofobia /İslam korkusu' atmosferine nasıl da kapılmışlardı.. Ki, o gibi cümleler sadece mevcud İncil'lerde değil, mevcud Tevrat'larda da yığınla var..

Ama, konumuz o değil, kitlelerin nasıl farkında olmadan yönlendirilebildiklerine işaret etmek..

*

*Fatih'in kaldıramadığı yük ve göçmen düşmanlığı

Geçen hafta, Cuma Namazı'ndan sonra Fatih Belediye Başkanı Ergün Turan beyle karşılaştık.. Bir-kaç arkadaşla bir çayevinin ara sokağa konulmuş tabureleri üzerinde konu konuyu açtı, uzunca bir sohbet oldu.. Ve konu, 'Fatih'te artık göçmenlere kiralık ev yok..' şeklinde medyaya yansıyan habere geldi..

Ergün Bey, konuyu şöyle izah etti.. -Özetle-'Fatih sınırları içinde şu anda 45-50 bin kadar göçmen kiracı var.. Biz bir gazeteciye dedik ki, Fatih daha fazlasını kaldıramıyor.. Öğrenci olanlar veya ev satın alanlar dışında, göçmenler artık Fatih dışında kiralık yer bulmalı..' Evet, benim sözüm bu.. Daha fazlasını kaldıramıyor Fatih.. Benim kaygım böyleyken, nasıl olur da ben Tanju ile aynı kefede gösterilirim..'

Bu beyanımız, 'Fatih'te Suriyelilere kiralık ev verilmesi yasak!..' diye manşetlerden duyuruldu.. 'Yahu arkadaş, ben böyle bir söz söylemedim.. Kaldı ki, Suriyeli göçmen kardeşlerimiz, Fatih'te kirada oturan göçmenlerin yarısından daha az.. En düzgün yaşayanlardan.. Ben onlara yönelik bir sözü nasıl söylerim? Ama, konuyu işte böyle saptırdılar. Hattâ, Suriye devlet televizyonu bile benim sözlerimi, Suriye'lilere yönelik düşmanlık olarak nitelemiş.. Bazıları da, beni hemen Bolu Belediye Başkanı'na benzetmeye çalıştılar.

Benim demek istediğim şu: 'Fatih Belediye Başkanı olarak, Fatih'in artık daha fazla göçmen kaldıramadığını görüyorum.. Bu duruma bir çare bulmak zorundayım..'

Tabiî, bu arada 'göçmenler için artık kiralanacak yer yok veya izin verilmeyecek' yerine; kiralanacak evlerin, göçmen lafı edilmeyip, hijyen şartlarına da uygun olup olmadığına dair kıstaslar belirlenseydi.. Çünkü, göçmen denilince ilk hatırlananlar Suriyelilermiş gibi bir algı oluşturuldu' şeklinde görüşler de dile getirildi.

Evet, algılama işte böyle bir şey..

*

*Çarpıtmanın böylesi...

Geçenlerde bir dostum, bir konudan şikayet etti.. 'Filan yüksek makamdaki bir şahsiyetin refikası hanım, vatandaşa, markette, 'mango' meyvasını göstermiş, 'Bunların kurutması çok iyi olur' diye tavsiyesinde bulunmuş.. Yahu, milletin hangi kesimine hitab ediyor, olacak şey mi?' diye eleştirilerini sıraladı.

'Sahiden de öyle mi..' diye geçirdim, içimden.. Geçen hafta Star'a gitmiştim, Halime Kökçe hanımı görünce, konuyu ona sordum, 'Bu konunun aslı nedir?' diye.. 'Âbi, o yıllar öncesine aid.. Mango meyvasının yetiştiren ülkelerden bir lider, İstanbul'a gelince.. Hanımı bir markette 'mango'yu görünce şaşırmış.. 'Bizde çok fazla yetişiyor, ama, çoğu bozulup telef oluyor' kabilinden bir şeyler söylemiş, evsahibi konumda olan ve ona refakat eden Hanım da ona, 'Öyleyse, mango'ları kurutun, çok faydalı ve şifalıdır..' demiş..

Şimdi, o sözle oynanmış; yıllar sonra, sıradan bir vatandaşa söylenmiş gibi devreye sokulmuş..' kabilinden bir açıklama getirdi konuya..

*

Evet, 'Bu kadarına da,'pess doğrusu..' demekten kendimi alamadım.

Ey dedikodulardan beslenenler, 'avanak avcılığı'na çıkanların oyununa gelmek istemiyorsanız; gazete manşetlerindeki yalan-yanlış iddialara, ya da sosyal medya bataklığındaki yapmacık üretme paylaşımlarından kulağınıza fısıldanana, idrakinize ulaştırılmak istenene; Hucûrât Sûresi'ndeki, 'Ulaşan haberlere, tahkik etmeden inanmamamız gerektiği'ne dair Kur'an hükmünü hatırlayalım derim.

*

*İran medyasındaki bu çirkinliklere ne demeli?

Bugünlerde, İran medyasında da tuhaf bir 'algı operasyonu' tezgâhlanıyor; varsa -yoksa, Tayyib Erdoğan..

Hem de ne yalanlar ve (Tayyib Bey, Ağustos ayında New York'a gittiğinde, bir koltukta otururken, hiç beklenmiyen bir anda, Amerikan Başkanı Biden'ın kendi yanına doğru yönelmesi üzerine, Tayyib Bey'in ayağa kalkarken, Biden'ın da ona elini uzatması ânında çekilen bir anlık görüntüden) 'Biden'ın elini öptüğü' gibi ahlâksızca iddialar.. Ve hattâ çirkinliğin de ötesinde, şerefsizce müstehcen lafların yer aldığı yorumlar..

İran makamları, kendi üst dereceli liderlerine böyle videoların sosyal medyada tedavülde olduğunu görseler, 'medya özgürlüğü' adına seyirci kalırlar mı?

*

Bunları kim yapıyor?

Önemli olan, o şeytanlıkları yapanlardan da öte; bunlara aldananların var olması..

Evet, tam bir 'avanak avcılığı..' tuzağı..

.Müslüman Atom Bombası'na ‘Hayır!' diyenleri hüsrana uğratan ‘bilgin' bir Müslüman..
17 Ekim 2021 Pazar

Pakistanlı ünlü nükleer fizik bilgini ve Pakistan'ın 'Atom bombasının babası' sayılan Abdulqadîr Khan, geçen hafta, 85 yaşında dünyamızdan ayrıldı; Coronavirus salgınına mübtelâ olarak..

Advertisement: 0:10
Müslümanlar olarak, dünyada olup bitenlere, -düşünce olarak, cihanşumûl bir bakış açısıyla baktığımızı ileri sürsek bile-, son 100 yılda başsız duruma düşürüldüğümüzden, kendi coğrafî sınırlarının dışındaki diğer Müslüman ülke ve halkların meselelerinden gerektiği şekilde haberdar olamıyoruz.

Bu bakımdan dünya Müslümanlarının üçte birinin, 600 milyondan fazlasının yaşadığı Hint alt-kıtasındaki birçok gelişmeler ve meseleler gibi, Abdulqadîr Khan'dan ve onun vefatından da çok sınırlı bir şekilde haberdar olabildik.

*

900 yıl kadar öncelerde Gazne Sultanlarının ve daha sonraki asırlarda Babür Şahlarının ve son 275 yıl öncelerde de İran'daki Afşar Hanedânı'nın ünlü sultanı Nadir Şah'ın fâtihâne hamleleriyle büyük çapta Müslümanların hâkimiyeti altında yaşayan ve 200 yıl öncelerde ise, önce İngiliz şirketlerinin ekonomik hâkimiyetiyle başlayan ve sonra Britanya İmparatorluğu'nun tam sömürgesi haline gelen Hind alt-kıtasının, 1947 yılında Hind ve Pakistan diye iki bölünerek siyasî istiklâlini elde etmesinden sonra..

Gerçi, Hind Müslümanlarının yüzde 75 kadarını oluşturan büyük kitleler, asıl omurgasını Müslüman kitlelerin oluşturacağı ve merhûm Muhammed İqbâl'in 1935'lerden beri ismini, 'Pâk insanlar diyarı'mânasında 'Pakistan' olarak koyduğu bir ayrı devlet halinde yaşamak iradesini ortaya koymuştu, ama, Müslümanların azımsanmayacak bir bölümü de, Hindistan'dan ayrılmamak fikrindeydi. (Bugün de, Hindistan'ın 1 milyar 100 milyonu bulan nüfusundan 250 milyon kadarının Müslüman olduğu biliniyor.)

Ama, o bölünmede on milyonlarca Müslüman, fanatik Hinduların da ağır saldırıları karşısında Hindistan içindeki evlerini-barklarını, mâbed ve mezarlarını, atalarının asırlarca hükmettikleri diyarları terk ederek Pakistan isimli bu yeni ülkede toplanmaya başlamışlardı.

Ancak, bu yeni devlet, bir parçası doğuda Bengal Körfezi'nde, diğeri batıda Pencâb Vâdisi'nde olmak üzere iki parçadan müteşekkildi ve bu iki parça, arasında, büyük bir coğrafyaya sahip ve halkının yüzde 90'ı Müslüman olan Keşmir eyaletini de işgal eden ve bugüne kadar Pakistan'la üç kez savaşmış olan düşman bir Hindistan'ın bulunduğu bir devlet yapısındaydı.

Bengal Körfezi'nde ve üç tarafında Hindistan'la kuşatılmış olan Doğu Pakistan'da 1971 yılında, Hindistan destekli Şeyh Mucib-ur'Rahmanliderliğindeki ayrılıkçı güçlerin ayaklanmasıyla başlayan ve yüzbinleri yutan kanlı bir iç-savaş sonunda, Doğu Pakistan ismi tarihe karıştı, Bangladeş devleti kuruldu. (Son olarak, Bangladeş'de bir Hindu tapınağında, Hindu tanrılarının birinin heykelinin ayağı altına Kur'an-ı Kerim'in konulduğunu yansıtan bir fotoğraf medyaya yansıyınca, yüzbinlerce Müslüman, evvelki gün cuma namazından sonra, Hinduların bu saygısızlığını protesto ettiler. Şeyh Mucib'in kızı olan şimdiki Bangladeş lideri Şeyh Hasine; protestoların saldırı ve tahribe varmaması için, güvenlik güçlerine kesin emirler verildiğini açıkladı.)

*

Hindistan'la Pakistan arasında bu zamana kadar üç büyük savaş oldu.. Hindistan sonunda, kendi 'atom bombası'nı da başarıyla test ettiğini açıkladı.. Bu durum, Pakistan'ı da, Hindistan'ın silâhlarının benzerine sahip olması gerektiği konusunda daha bir kararlı hale getirmişti.

Böylece, Hindistan'daki Hindu ekseriyet ile Müslümanlar arasındaki ihtilâflar daha da derinleşti. (Ayodya'daki 400 yıllık ünlü Bâbür Mescidi'nin 1992'de on binlerce Hindu tarafından birkaç saat içinde yerle bir edilmesi unutulabilir mi?)

Pakistan liderleri, 'Biz, fakiriz, ağaç kabukları yiyerek de beslenebiliriz, ama, hasmımızda Atom Bombası varken, biz Atom bombasız yaşayamayız..' dediler ve 1998'de Pakistan da, kendi yapımı 'atom bombası'nı başarıyla denediğini açıklayınca.. Onu yapan 'bilgin'in Abdulqadîr Khan olduğu anlaşıldı ve emperyal odaklardan, 'İslâm Atom bombası kabullenilemez..' itirazları yükselmeye başladı..

Evet, 'ateizm /tanrı tanımazlık / dinsizlik dini' de dahil bütün 'dinlerin güç odaklarının elinde 'atom bombası' vardı, ama, 'Müslümanların ona sahip olması, asla kabullenilemez'di!

*

CIA'in, Abdulqadîr Khan'ı 1970'lerin sonlarından itibaren sıkı şekilde takibe aldığı, eski CIA Direktörü George Tenet'nin, onu, 'En az Usâme bin Laden kadar tehlikeli' olarak nitelemesinden ve nükleer teknoloji bilgilerini Gaddafî Libyası ve İran'a aktarmış olmakla suçlamasından da anlaşılmıştı.

Son yıllarda, Amerikan medyasında bu ülkelere Türkiye de eklendi.

*

Pakistan'ın 'atom' gücünün kontrol altında tutulabilmesi için ise, bir tuhaf yol bulunmuştu : Pakistan Atom bombası, Uluslararası Atom Enerjisi Komisyonu Başkanlığı'nda, Amerika, Rusya, İngiltere ve Pakistan'ın '5'li' bir 'elektronik güvenlik anahtarı'yla müştereken kullanıma hazır hale getirilebilecek ve 'Ancak Hindistan tarafından bir nükleer saldırıya uğraması halinde', karşılık verilebilecekti; nasıl olacak idiyse..

*

Amerika'da, kendi iç güvenlik zaafından meydana gelen '11 Eylûl 2001 Saldırıları sonrasında, nükleer silâhların, çeşitli grupların eline geçmiş olabileceği korkuları gündeme geldi. CIA, mütedeyyin bir Müslüman olan Abdulqadîr Khan'ın, 'atom bombası' yapım bilgilerini, Libya lideri Gaddafî'ye verdiği iddiasını ısrarla söz konusu etmişti. Amerika, onun daha sonra, 'Müslüman aktivistler'le işbirliği yapmış olması korkusundan hâlâ da kurtulabilmiş değil..

*

Abdulqadîr Khan'ın ebediyet yolculuğunda, 'Rahmet-i ilâhî'nin ona yoldaş olması niyazlarımla..
.
'İç-siyaset''i, ''dış örnekler''le düzenlemeye çalışmak isteyenler, buyursunlar...
18 Ekim 2021 Pazartesi

Almanya'da geçen ay yapılan seçimler sonunda ortaya çıkan tabloya göre, yine bir koalisyonu gerektiren yeni hükûmet ne zaman kurulabilecekse, o zamana kadar Almanya Şansölyeliği'ni sürdürecek olan ve Federal Başbakanlık/ Şansölyelik için bir daha vazife almayacağını 2018 yılında açıklayan Angela Merkel, 15 Ekim günü, C. Başkanı Erdoğan'ın davetine icâbetle İstanbul'a geldi ve birkaç saatlik ağırlama, görüşme ve yapılan basın toplantısından sonra ülkesine döndü.

Advertisement: 0:11
Basın toplantısında Erdoğan, 'Koalisyon hükûmetlerinin her ne kadar zorlukları olsa da, gelecek koalisyon hükûmetiyle de işbirliği içinde olabileceğimizi umuyoruz. Biz Başkanlık Sistemi'ne geçerek, koalisyonların zorluklarını aştık..' deyince; Merkel, kendilerinin 'koalisyon geleneğinden rahatsız olmadıklarını, bir Başkanlık Sistemi'ni düşünmediklerini' belirtmek gereğini duydu.

Böylece, aslında her iki taraf da kendi ülkelerinde yürürlükte olan sistemlerini savunmuş oldular.

Buna rağmen, konuyu taraflar arasındaki görüş ayrılığı olarak değerlendiren bazıları, -alman siyasetçilerinin, 'Koalisyon geleneğini, İkinci Dünya Savaşı'nda aldıkları ağır yenilgiden sonraki dönemler boyunca başarılı şekilde sürdürdükleri'ne bakıp-, o sistemi bir feragat ve fazilet yöntemi olarak gösterirken; Türkiye'nin, hele de 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'nden sonra, nice siyasî entrikalar ve parlamento dışı güç odaklarının baskılarıyla, parlamento içinden çıkan koalisyon hükûmetlerinin ve o yolda yaşanan entrikaların, ülkeye ve halkımıza ne büyük acılara ve buhranlara mal olduğunu hatırlamazlıktan gelip, birkaç yıldır uygulanmakta olan Başkanlık sistemini 'tek başlı / tek adam yönetimi' olarak eleştirmeye ve bunu yaparken de, Merkel'in yaklaşımından güç devşirmeye kalkıştılar.

Halbuki, Almanya'daki koalisyon geleneği, savaş sonrası ilk yıllarda, acıları, yoksullukları birlikte paylaşmaktan ve, toparlanma döneminden sonra ise, kapitalist sistemin sosyal hayatı, halkın ihtiyaçlarını karşılamada, 'işbâ/ doygunluk' derecesine ulaştırmış olmasından kaynaklanmaktaydı. Bu da, 100 yıllık bir sanayi alt-yapısı ve aklına sahib bir toplum olmasından geliyordu.

Türkiye ise..

Osmanlı çökertiltikten sonra oluşturulan kukla devletler ve rejimler için 100 sene öncelerde çizilen sınırların, emperyalizmin bugünkü ihtiyaçlarına cevap veremez olduğu düşüncesiyle, (en başta da, Müslüman coğrafyalarının kalbi mesâbesindeki Ortadoğu'ya emperial güçlerin sapladıkları, İsrail isimli hançer'in korunması için) bu bölgede yeni sınırlar ve yeni ülkeler icad edilmek istenmesi ve o emperyalist entrikalara hizmet edeceği umulan terör eylemleri ve örgütleriyle karşı karşıya..

Almanya da, öyle bir durumda olsaydı, ne sert sosyal kırılmalar ve siyasî mücadelelerle karşılaşacağı, Adolf Hitler'i ortaya çıkaran büyük sosyal buhranların neler getirdiğinden de anlaşılabilir.

Kezâ, Gerhard Schreuder'in, Amerikan emperyalizminin 2003'deki Irak İşgali sırasında istenen şekilde davranmadığı için, nasıl devrildiği unutulmamalı..

*

Bizde de, 20 yıl öncesine kadar, hükûmetlerin devrilişinin ve 10-15 yılda bir tekrarlanan askerî darbe hıyanet ve zorbalıklarının sadece iç buhranlardan değil, emperial dayatmalarla tezgâhlandığı unutuldu mu?

*

İddiacıların, muhaliflerin sözlerine baktığınızda, zannedersiniz ki, Başkan Erdoğan, her konuda tek başına karar veriyor, kimseye danışmıyor. Hiçbir kontrol mekanizması yok gibi gösteriliyor..

Başkanlık sistemi'nde, Başkan, Millet'in rey ve iradesinin vesayeti altındadır; Başkanlık sistemine karşı çıkanlar ise, devreye eski entrikaların, baskı gruplarının Meclis oyunlarının ve hattâ silâhlı güçlerin girmesini; Millet'in yeniden mâlum iç ve dış merkezlerin vesayeti altında olmasını arzulayanlardır.

*

Bu arzularını gizlemek için, uydurdukları mazeret, 'tek başlılık..'

Bugün ülkemizde, konuyu çarpıtarak anlatmak isteyenler, konuyu tam bilmeyenlere, suret-i hakk'tan görünmek için, 'Başkanlık değil, tekbaşlı bir yönetim..' var deniliyor ve, 'Ahh, hakikî başkanlık olsa evet, ama, hakikî başkanlıkla ilgisi yok.. ' gibi laflar ediliyor.. Bu gibilere, 'Hakikî Başkanlık'tan ne anlıyorsunuz? Bir örnek verebilir misiniz? ' diye sorduğunuzda da verecekleri bir söz yoktur..

Kaldı ki, dünyada başkanlık veya yarı-başkanlık sistemi ile yönetilen devlet sayısı, bir elin parmakları kadardır. Amerika, Rusya, Çin, Fransa.. ve (birkaç yıldır) Türkiye..

(Trump veya) Biden, Putin, Şi Cinping ve Macron.. (Bazıları, Macron, yarı başkandır, Fransa'da Başbakanlık vardır diyeceklerdir, ama, 'Fransa başbakanı kimdir' deseniz, ismini ancak Google'a baktıktan sonra söyleyebilirler..)

*

Türkiye'de tek-başlılık var da, Amerika'da, Rusya'da, Fransa'da, Çin'de 'hakikî başkanlık' dediğiniz uygulamalar mı var? Güçlü devletler, hızlı ve hattâ ânî kararlar almak istediklerinde, uygulamalarını kendi iç -hukuk sistemlerinde bu sistemle legal/ kanûnî hale getirmiyorlar mı?

*

Amerika'da Başkanlık sistemi vardır.. Başkan, Kongre'ye sormadan, haber vermeden, orduyu savaşa sürükleyebilir.. Sadece savaş harcamaları için, Kongre'nin iznine ihtiyaç duyar.. Yüksek Mahkeme'nin yargıçlıkları ancak ölümle son bulur.. Kendilerini tâyin eden Başkan çoktan gitmiş veya ölmüştür, ama, sadece Senato'nun da teyidinden geçmiş olan Yüksek Yargıç, ömür boyu Yüksek Mahkeme'dedir. Diğerleri de aşağı-yukarı öyle..

*

Yoksa.. 90 milyona varan dev nüfuslu bir ülkenin bütün meselelerini tek kişinin, keyfî kararlarla halletmesi, olacak şey mi? O kadar Bakan'lar, Müsteşarlar, Genel Müdürler, Valiler, diplomatlar, danışmanlar, vs. ne içindir?

*

Bu ülkede bugün, (tek bir konu hariç) üzerinde söylenmeyen veya susturulmuş bir görüş mü var? O tek konu ise, bugün, 'tek adam yönetimi'nden şikayetçi olanların, asla vazgeçilemez zannettikleri kendi 'tek adam'larıyla ilgili bir konudur.

.Emperial güçlerle ‘ateş dansı'nın yeni merhalesinde..
20 Ekim 2021 Çarşamba

Türkiye Başkanı Erdoğan bugünlerde, Afrika ülkelerinden Angola, Togo ve Nijerya'da resmî ziyaretlerde bulunuyor..

Son 20 yılda, Afrika'da açılan Türkiye B.elçiliklerinin sayısı 40'ı aşmış ve 3-4'e katlanmış.. Bu durum, emperial güçlerin ve en başta da Afrika'nın en yaygın sömürücülerinden olan Fransa'nın dikkatinden kaçmıyor elbette..

Advertisement: 0:10
Erdoğan da, Angola'da, -aslında bütün emperial güçlerin bir temsilcisi olan- 'Fransa'nın Afrika'yı tam mânasıyla sömürdüğünü' ifade etti.

*

Ve 17 Ekim günü de, Fransa başkenti Paris'te bir korkunç cinayetin 60. Yıldönümü anıldı. Anma törenlerine, ilk olarak, bir Fransa Başkanı -Macron- da katıldı. Ama, yine de, 60 yıl önce, Paris'te, Fransa'nın Cezayir'deki katliâmlarını protesto için toplanmış olan 30 bin kadar Cezayir Müslümanının üzerine, hem de, 'Fransa'yı Hitler Almanyası'nın işgalinden kurtaran kahraman' diye anılan General Charles De Gaulle'ün iktidarında açılan ateşle, Cezayirli yüzlerce Müslüman katledilmişti.

Macron, Fransa'yı temize çıkarmak için, ' o katliâmın sorumlusunun, o zamanki Paris Polis Müdürü olduğunu' söyleyerek bir kurnazlık daha sergilemeye kalkıştı. Yani, 'Suçlu Fransa değil, bir Polis Şefi!'..

Evet, Erdoğan'ın Afrika gezilerinden en çok rahatsız olanların başında Macron geliyor.. Çünkü, Afrika ülkelerinin Fransa'nın kafesinden kaçmak için fırsat kolladığının korkusunu artık daha bir yaşıyor.. Geçen hafta, Mali başbakanı Fransa'yı eleştirirken, 'Erdoğan Türkiyesi gibi dostlar istiyoruz..' diyordu.

Macron, son 3-4 yıl boyunca, Doğu Akdeniz'de /Lübnan'da, Libya'da, Cezayir'de, Kafkasya/ Karabağ'da, Türkiye tarafından tökezletildiğinin hıncını atamıyor üzerinden.. Şimdi de, Afrika'dan kovulmakta olduğunun korkusunu yaşıyor.

Bunun için, Yunanistan'ı silahlandırıyor; yanına Amerika'yı da alarak..

Yunan Hükûmeti, bu himaye ve tahriklere kapılırsa, 'El kaşığıyla çorba içmek' hayaline bir daha kapılacak..

Bu konu üzerinde daha çok ve derinlemesine durmak gerekiyor..

*

Bir-kaç NOT:

1-Amerikan emperyalizminin öncülüğünde, AB üyesi 9 ülkenin Ankara'daki B. Elçilikleri, kendilerini, geçmişlerinde nice örneklerine sahib oldukları 'müstemleke valileri' konumunda hissedercesine, Türkiye Hükûmeti'ne, 'Osman Kavala isimli TC vatandaşının serbest bırakılması'nı istemişler. Sözkonusu kişi, bilindiği üzere, İstanbul'da Mayıs-2013'de başlayıp 3 ay devam eden ve hâfızalarda kısaca 'Gezi Hadiseleri' diye anılan büyük ayaklanma denemelerinin aslî azmettiricilerinden ve faillerinden birisi olarak, 5 yılı aşkın bir zamandır hapiste ve yargılanıyor..

İyi de, bu kişiye o devletler niye bu kadar sahip çıkıyor?

Bunu herkesten önce o kişi düşünmeli değil mi? Adı geçen kişi, bu müdahaleyle, bu ülkeye ve bu ülkenin halkına ihanet ediyor durumuna düşürülmekte olduğunu görmüyor mu? Eğer, bundan rahatsızlık duyuyorsa; dış güçlerin kuklası durumunda düşürüldüğünü görüp, o müdahale çabalarını herkesten önce bizzat o reddetmelidir. Aksi halde, bu 10 ülkenin b.elçiliklerinin, -elbette hükûmetleri'nin talimâtıyla- böyle bir küstahlığa kalkışmaları, o kişinin, hangi uluslararası güçlerin kuklası olduğuna dair güçlü bir 'fiilî belge' olacaktır.

*

2- Amerikan Silahlı Kuvvetleri'nin en etkili makamlarında bir general ve sonra da Amerikan Dışbakanı da olan 'siyahî' Colin Povell, evvelki gün, 'Coronavirüs' rahatsızlığından 84 yaşında öldü..

11 Eylûl 2001 Saldırıları'ndan sonra, Amerika, bir azgın boğa gibi önüne çıkan her yere toslarken, Irak'ta Saddam rejimini de, elinde nükleer ve kimyasal kitle imha silahları bulunduğu iddiasıyla suçlamaya başlamıştı.

Powell, iddiasını dünya kamuoyu önünde, sahte belgelerle o kadar güçlü savunmuştu ki, tersini savunmaya kimse güç yetiremiyordu.

Ama, 2003'deki işgal sonrasında Irak'ta, hiçbir belge bulunamadı.

Bütün o dehşetli iddialar yalan idi.. Bu acı durumu kendisi de kabul eden Powell, 'Bu utancı ömrümün sonuna kadar taşıyacağım!' demişti.

Afrika'dan zincirlere vurularak Amerika'ya zorla götürülen milyonlarca Kunta-Kinte'lerden birinin birkaç göbek sonrasındaki torunu olan ve 'beyaz' derililerin 'şeytan imparatorluğu'nun emriyle tutuşturduğu savaş ateşlerinde, bütün mazlumları ve özellikle de büyük ekseriyetini Müslümanların teşkil ettiği Irak halkından yüzbinlerce mâsum sivil insanı da yakan Powell, cedlerinin mazlûmiyet hâtırasına da ihanet ettiğini düşünseydi, belki bu kadar lânetli olmazdı..

Şimdi, o, işlediği korkunç cinayetlerin hesabını vereceği 'Mahkeme-i Kübrâ' huzûrunda..

*

3-Son yıllarda, 'Ülkemizde neler oluyor?' diyenlerden olup da, Selçuk Bayraktar ismini duymayan kalmamıştır denilebilir..

Bu, onun Tayyib Erdoğan'ın damadı olduğundan değil; ülkemize, Kuzey Irak, Suriye, Kafkasya ve Libya'daki dengeleri alt-üst eden İHA, SİHA ve son olarak AKINCI gibi silahlarla, 'insansız hava araçları teknolojisi' ürünleri icâd etmesinden ve Türkiye'yi dünyanın bu alandaki ilk 4-5 ülkesi arasına yükseltmiş olmasından dolayı idi.

Selçuk Bayraktar'ın ve kardeşlerinin bu alandaki araştırmalarının asıl öncüsünün, o ailenin babası, Özdemir Bayraktar olduğu, büyük kitlelerce, vefatından sonra anlaşıldı ve merhûm Özdemir Bey, dün Fatih Camii'nden binlerce Müslümanın hayır-dualarıyla ebediyet yolculuğuna uğurlandı.

Müslüman halkın dünkü cenaze namazına binler halinde katılımı, kendi değerlerine bağlı olanların hayırlı meşguliyet alanlarındaki başarılarına nasıl da susamış olduğunu dün bir kez daha gösterdi.

.Psikolojik savaş' askerleri; tarafdarlar, karşıtlar, yalakalar, fırsatçılar ve 'boşver'cileriyle; yani, hepimiz..
22 Ekim 2021 Cuma

Haziran-2023 Seçimleri'ne şunun şurasında 18 ay kadar bir zaman kaldı. Ama, elbette, hele de son 6 ay, 'siyasî rekabet'in en hızlı ve ateşli dönem olacağından, seçimlere 1 yıl kaldı da diyebiliriz.

Her seçim, bir mücadeledir, hattâ bir savaştır. Çünkü, sonuçları, herhangi bir askerî savaşta elde edilen zafer veya uğranılan yenilgiden daha az önemli olmaz.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Ve savaşların illâ da bedenleri öldüren silâhlarla yapılması gerekmez. Bu seçim savaşlarında da silahlar, inançlardır, ideolojilerdir, kültürlerdir, dünya görüşleridir, hattâ ticarî maslahat ve menfaatlerdir. Seçim savaşının da, askerleri vardır; ama, üniformasız..

Bu açıdan bakıldığında, bir sosyal bünyede rüşd yaşında olan herkes, şu veya bu tarafın askeri durumundadır.

(Sözgelimi, İstanbul 1. No.lu Barosu'nun geçen hafta yapılan kongresinde, 'özgürlük , insan hakları, hukukun üstünlüğü' deyince mangalda kül bırakmayan binlerce avukatın attıkları 'Biz, biz, ..... (filanın) askerleriyiz!' şeklindeki nâralar, nasıl bir faşist ve güce taptırmayı hedef alan diktatörlüğün takipçisi olduklarının çarpıcı bir örneğini göstermesi bakımından ilginçti.)

*

Evet, hepimiz, inandığımız değerlerin, bize dünyaya bakışımızın kıstasını veren inançların, ideolojilerin, kültürlerin, menfaatlerin, hattâ zevklerin ve heveslerin askerleriyizdir.

'Asker' derken, birilerini suçlamak için böyle bir niteleme yaptığım sanılmaya.. Şahsımı da dışarıda tutmuyorum. Kendi aslî inanç değerlerimin muhafazası ve hâkim kılınması mücadelesinde küçük bir 'nefer' olmak idealine son nefesime kadar bağlı kalmak isterim; başkaları da kendi dünyalarının..

Çocuklar ve zekâ engelliler dışında, kimse 'tarafsız' değildir. Kararsızlık da bir taraf olmaktır.

'Bizler muhalifiz' diyenler bile bir taraftadırlar; bunu kendileri de bilirler; ama, bir de, 'muhalif olmak aydın olmak demektir' diye uydurdukları bir laf oltasına takılacak birilerini bekleyenler vardır ki, her onlardan bizim cenahta da bazıları yok değildir.

O gibilerle tartışmak da faydasızdır..

Yolunu bulamayıp yardım isteyene, bildiğimiz kadarıyla yardım etmek, yol ve yön tarifi vermek elbette güzel bir tavırdır. Ama, yardım istemeyene, yol-yordam sormayana, 'Gel, sana yardım edeyim..' demek, en hafifinden işgüzarlık olur..

*

Ne, herkes benim gibi inanmaya ve düşünmeye mecburdur; ne de ben, başkası gibi inanmaya ve düşünmeye.. Hayata bakış ve değerlendirişimin aslî ölçüleri açısından, kesin-kes ayrı düştüklerime, uzlaşamayacaklarıma, 'lekum dînukum veliyedîn.. /Sizin dininiz size, benimki de bana..' der geçerim; benim aslî değerlerine açıkça saldırmadıkları müddetçe.. Çünkü, benim aslî ölçümü Kur'an-ı Mubîn böyle öğretiyor.. Kezâ, 'Başkasına bir din'in, bir dünya görüşünün zorla yüklenemeyeceğini' de kesin olarak belirtiyor, 'La ikrâhe f'i'd-dîn' hükmüyle..

*

Evet, artık 'seçim sath-ı maili'ne girmekte olduğumuz bir dönemde bu konuya niye mi değiniyorum?

Ortalık 'psikolojik savaş askerleri' ile dolu da, ondan.. Evet, sıradan propagandacı değil, asker!

Herhangi bir dâvanın 'tarafdar'ı olanlara bir şey söyleyemezsiniz.. O, kendi yönünü bulmuştur.

'Muhalif' olana da bir şey söyleyemezsiniz, o da tarafını, yönünü belirlemiştir.

Küçümsenmeyecek bir sosyal kesim de 'boşver'cidir, öyleleri tuzu kuru, ensesi kalın, işleri tıkırında; düşünmek, akletmek zahmetine de katlanmak istemeyenlerdir.

*

Ama, başka birileri daha var ki, asıl problem onlar..

Onlar, yalakalar ve fırsat gözetleyenlerdir.

Yalakalar, çanakyalayıcılar yeni efendileri için de hazırlıklıdırlar her an..

'Hudâ göstermeye âsâr- ı izmihlâl bir yerde,

Ehibbâ, 'şive-i yağma'da mebhût eyler a'dâ'yı..'

(Allah bir yerde çözülme emâresi göstermeye.. O zaman, dostların yağma sofrasına üşüşmesi, düşmanları bile şaşırtır..)

*

Fırsatçılar ise, bazan bir dâvanın en samimî bağlılarından bile daha ateşli tarafdar imişçesine dil ve gözyaşı döken ve her safta, her siperde bulunan 'bukalemun' karakterlilerdir. Onlar, sûret-i hak'tan görünerek muhatablarının sinir uçlarını öyle tahrik ederler ki, bunlar gerçekte, siperlerde askerlere, komutanları hakkında dedikodu yayan, onların ehliyetsizliğinden, işbilmezliklerinden dem vuran kurnaz 'psikolojik savaş ajanları'dırlar. Bir takım iddiaları doğru olsa bile, öyleleri, siperlerde, 'Savaşa ne gerek var? Ahh.. Barış ne güzel!.' diyen, 'savaş kırıcıları'dırlar.

Evet, herkes yerini, tarafını bilsin.. Enfâl Sûresi, 42'de buyrulduğu üzere, (meâlen) 'Helâk olan da bilerek olsun, felâh bulan da bilerek bulsun..'

*

Şahsen, bugün, yanlışsız ve mükemmel bir devlet ve rejim ütopyası peşinde değilim. Sadece kendi inandığım değerlere, ülke içi ve dünya şartlarını da göz önünde bulundurarak ve fiîlen, sadece bu ülkeyi değil, bütün gönül coğrafyamızı da kucaklamaya çalışan ve 40 yıl öncelerde hayal bile edemeyeceğimiz merhalelere ulaştıranların safında ve tarafındayım..

Sırf, bir kişiyi yıkmakta birleştiklerini ap-açık ilân edenlerin safında olan veya onların ekmeğine yağ sürenlere ise..

Merhûm Mehmed Âkif ne diyordu:

'Yıkmak insanlara yapmak gibi kıymet mi verir,

Onu en çolpa herifler de, emîn ol becerir.

Sâde, sen gösteriver, 'işte budur kubbe' diye

İki ırgatla iner şimdi Süleymaniye..

Ama, gel kaldıralım dendi mi heyhât o zaman

Bir Süleyman daha lâzım yeniden, bir de Sinan'.

*

Amerika ve Fransa, Yunanistan'ı üzerimize bir kez daha sürmek isterken...
24 Ekim 2021 Pazar

Fransa Başkanı Macron, 'Türkiye'nin, Cezayir'de 300 yıl süren Osmanlı hâkimiyetini unutturabilmesi başarısı karşısında büyüleniyorum.. Halbuki, Cezayir halkı, bağımsız bir halk olduğunu Fransa sâyesinde öğrenmiştir.' demişti.

Advertisement: 0:09
Aynı dili konuşmak, aynı coğrafyada yaşamak da, hayra kullanılması halinde elbette olumlu unsurlardır, ama, her şeyde önce, bir ülkedeki halkı yekvücud yapan şeyin inanç birliği olduğunu, Osmanlı yönetiminde, Cezayir halkının, Osmanlı devletiyle ve Osmanlı vatandaşlarının hâkim unsuru olan Müslümanlarla aynı inancı paylaştığını Mösyö Macron'un kafası nasıl anlasın?

Başkan Erdoğan, yaptığı son gezide Nijerya Başkanı Muhammed Buharî'nin, kendisine, Fransa'nın Nijerya'da 1 milyon insanı öldürdüğünü söylediğini belirtti. Fransa'nın Batı, Orta ve Kuzey Afrika coğrafyalarında (Fas, Cezayir, Tunus, Mali, Moritanya ve Çad'da) ne gibi katliâmlar yaptıkları, kezâ, Ruanda'da 1994 yılında Hutular ve Tutsiler arasındaki iç savaşta, 900 bin insanın öldürülmesinin de Frans ve Katolik Kilisesi'nin bir tertibi olduğu nasıl unutulabilir..

Dahası, Vietnam'da Amerika'dan önce, Fransa'nın da 10 yıllar boyu kanlı bir sömürge siyaseti izlediğini de unutmamak gerekiyor.

Şimdi bu Fransa, Türkiye'yi cezalandırmak için, en kullanışlı kukla ülke olarak Yunanistan'ı belirlemiş bulunuyor. Yunan Hava Kuvvetleri'nin Türkiye'nin hava gücünden üstün olması için savaş uçakları veriyor. Amerika da, Türkiye sınırının, Meriç'in hemen ötesinde ve Ege'deki adalarla ve Güney Kıbrıs'ta 7 üs kurmuş bulunuyor.

Türkiye, Yunanistan, Fransa ve Amerika NATO'da güyâ müttefikler.. Böyleyken, aynı ittifak içinde, yeni bir ittifak oluşturmak da ne demektir? İşte, en şeytanî kefere oyunları böyle olur..

*

Şimdi, içerdeki frenk kuklaları, 'Bizim ne işimiz var Libya'da, Doğu Akdeniz'de, Suriye'de.. ve diğer yerlerde diyenler?' hâlâ anlamıyorlarsa, Ecevit'in, 'Yunanlı'yla kardeş olduğunu' ifade ettiği şiiri okumaya veya 1890'larda, marşlarında, 'Ey benim sivri keskin kılıcım, sen Osmanlıyı iyi kesersin..' laflarını mırıldayan ve Girit'teki ayaklanmaların en etkin öncüsü Venizelos'u, bu taraftaki dostuyla birlikte 'büyük..' diye nitelemeye, ya da, 'Öldürdükleri Türklerin ölüm ânında nasıl böğürdükleri'ne dair en bayağıca lafların yer aldığı Yunan Resmî Marşı'nı Yunan dostlarıyla birlikte telaffuza devam edebilirler.

*

Bir diğer konu..

Dün, C. Başkanı Erdoğan, Eskişehir'de konuşurken, 19 Ekim günü 10 ülkenin b.elçilerinin TC. Dışişleri Bakanlığı'na gelerek, 5 yılı aşkın bir zamandır tutuklu olarak yargılanmakta olan 'Osman Kavala' isimli bir kişinin tahliye edilmesine dair, -akıllarınca- direktif vermeye kalkışmalarına, diplomaside 'Persona Non Grata.. /İstenmeyen Adam' edilmesi için, Dışişleri Bakanı'na gereken işlemlerin yapılması talimâtı verdiğini açıklaması, doğrusu, en gerekli tedbir idi.

Nitekim, 20 Ekim tarihli yazımızda bu konuya da değinilmişti. Tekrar hatırlayalım o satırları, özetle:

(Amerikan emperyalizminin öncülüğünde, AB üyesi 7 ülke ile, Kanada Yeni Zelanda ve Norveç ülkelerinin Ankara'daki B. Elçilikleri, kendilerini, geçmişlerinde nice örneklerine sahib oldukları 'müstemleke valileri' konumunda hissedercesine, Türkiye Hükûmeti'ne, 'Osman Kavala isimli TC vatandaşının serbest bırakılması'nı istemişler. (...) Bu kişiye o devletler niye bu kadar sahip çıkıyor?

Bunu herkesten önce o kişi düşünmeli değil mi?

Adı geçen kişi, bu müdahaleyle, bu ülkeye ve bu ülkenin halkına ihanet ediyor durumuna düşürülmekte olduğunu görmüyor mu? Eğer, bundan rahatsızlık duyuyorsa; dış güçlerin kuklası durumunda düşürüldüğünü görüp, o müdahale çabalarını herkesten önce bizzat o reddetmelidir.)

*

Evet, o yazıyı yazarken, niceleri gibi, bu satırların sahibinin aklına da ilk gelen çare, o b.elçilerin, 'Persona Non Grata/ İstenmeyen Adam' ilân edilmesiydi.

*

Nitekim, öyle de oldu, Başkan Erdoğan, -tehevvüre kapılarak değil, ama-, atılması gerekli adımı, kararlı bir şekilde açıklamış bulunmaktadır.

Esasen, Erdoğan, Batı Afrika ülkelerine yaptığı geziden dönüş yolunda, uçakta yaptığı açıklamada da, 'Bu gibi kimselere ülkemizde tahammül etmek zorunda değiliz..' diyerek ilk işareti vermişti.

Dün de, Tayyib Bey, '... Yatıyor- kalkıyorlar, Kavala- Kavala. 'Kavala' dedikleri, Soros'un Türkiye şubesi!.. 10 tane büyükelçi onun için Dışişleri Bakanlığına geliyor. Bu ne terbiyesizliktir? Siz burayı ne zannediyorsunuz? Burası Türkiye!. Öyle zannettiğiniz gibi bir kabile devleti değil. (...)

Dışişleri Bakanımıza, 'Bu 10 tane büyükelçinin bir an önce 'İstenmeyen Adam' ilân edilmelerini hemen hallediniz' dedim.' Diyordu, -özetle-..

*

Bu B.elçilerin bağlı oldukları ülkeler hangileri?

'B. Amerika, Almanya, Fransa, Danimarka, Finlandiya, Hollanda, İsveç, Kanada, Yeni Zelanda, Norveç..'

'Hayret! Nasıl oldu da sömürgeciliğin en kralı olan İngiltere yok?' diyebilirsiniz.. Onu da, Britanya Kraliyeti'nin, majesteleri'nin, tâyin ettiği Genel Valiler aracılığıyla idare olunan Kanada ve Yeni Zelanda temsil ediyordu.

*

Merhûm Mehmed Âkif, 'Yumuşak huylu isem, kim dedi uysal koyunum; / Kesilir belki, ama eğmeye gelmez 'boyun'um..' diyordu.

Tayyib Bey'i, almış olduğu, bu, kesinlikle haklı ve tutarlı kararından dolayı, izzet ve haysiyetiyle yaşamak isteyen her vatandaş destekler. Allah yardımcısı olsun..

*

.Bir dokun, bin âhh dinle kâse-i fağfûr'dan..'
25 Ekim 2021 Pazartesi

Önce, 'Bilge Müslüman' Aliya İzzet Begoviç'in ebediyet âlemine gidişinin 18. Yıldönümünde, onu bir kez daha rahmetle anarak, birkaç sözünü aktaralım:

Advertisement: 0:11
(Sırbistan'ın ordu ve milis güçlerinin Müslüman halka yaptıkları zulümlere, ayniyle karşılık vermek için, kendisinden izin isteyen mücahidlere Aliya'nın cevabı ): 'Onlar bizim düşmanımız; öğretmenimiz değil.. Onlardan öğreneceğimiz bir şey yoktur. Bizim savaş ahlâkımızı inancımız belirler.'

Zulüm yaparak zafer kazanmaktansa, haklı ve mazlûm olarak yenilmeyi tercih ederim..'

*

Ve, merhûm Aliya'dan bir dua :

'Allah'ım! Tâkat /güç-kudret diliyorum senden..

Kardeşlerimi ezmek için değil; sadece, en habis düşmanımı; nefsimi yenmek için..

Değiştirmek istediğim şeyler için güç ve değiştirebileceğim şeyler için cesaret..

Ve bu ikisi arasındaki farkı idrak için de, hikmet..'

*

*Halkları birbirine düşman etmekte ve hakarette yarışmak, Müslümanın şiarı değildir!

Yunan Resmî Marşı'nda yer alan hakaret kelimelerine kısaca değinmiştim, dünkü yazımda.. Bazı okuyucular o marştaki alçakça düşmanlık ifadelerini, hakaretlerini hatırlatıp, 'Onları, keşke bütünüyle verseydiniz' demişler, mesajlarında.. Çünkü, 'çirkinliği , günahı tevbe etmek niyetiyle de olsa teferruatıyla anlatmak da günahtır..' demiş, bir büyük ârif Müslüman.. Ayrıca, etnik hassasiyetleri tahrik edecek, düşmanlık duygularını kabartacak şekilde hareket ve onlar gibi hakaretler yağdırmak biz Müslümanlara yakışmaz..

Bir okuyucumuz da o konuyla ilgili olarak, şunu eklemiş mesajında : 'Geçtiğimiz aylarda, İBB Başkanı İmamoğlu Yunanistan'a gitti ve Yunanistan başbakanı Miçotakis' ve Atina Belediye Başkanı ile görüştü. 'Yunanistan resmî marşı'yla karşılandıysa, Rumca da bildiğine göre, o marşın sözlerini de düşünmüş müdür?'

*

*Halk'a hizmet, cepleri tatminden geçmemeli..

Çok önemli bir kuruluş olan ve âfet ve felâket zamanlarında âcil yardım yapan bir kuruluş olarak bilinen bir kurum.. (Ben 'Hilâl-i Ahmer' diyeyim de okuyucu anlar..)

Bu kurumun üst kademe yöneticilerinden 48-50'sinin bu kurumdan aldıkları maaşların listesi internetlerde dolaşıyor..

Bu yayınlananlar doğru değil ise, hemen yalanlanmalıdır. Yalan değilse, 'bu rakamlar'ı izaha da kalkışmasınlar.. Çünkü, Bakan maaşlarına yakın ve hattâ aşan rakamlar söz konusu.. Halbuki, millet, o kurumun hizmetlerinin gönüllü olarak yapıldığına inanmaktadır. Gönüllü de olsa, günlük maişet çarkını çevirmek için bir şeyler almaları tabiîdir; ama, o yüksek rakamlar izah edilemez.

O rakamlar, o kurumun halk vicdanında ağır bir yara almasına yol açar.

Kurumun Genel Müdür ve yardımcıları için 35-40 bin liralar, hattâ danışman statüsünde olanlara bile, 15-20 binler!!

Milletin hayat pahalılığından yakındığı bir zamanda, yüksek maaş alanların rakamlarında bir indirime gidilmesi bile düşünülmeliyken, böyle bir kurum?.

Bir-kaç sene önce, İtalya Hükûmeti, karşılaştığı ekonomik buhranı atlatabilmek için, psikolojik etkisinin olacağını düşünerek, hattâ sporcularla yapılmış astronomik rakamlı sözleşmeleri bile iptal etmişti.

*

*Karanlık 'akçalı işler'den temizlenmek için herkes titiz davranmalı!.

AB ülkelerinden birinden ikamet hakkı almış, iş kurmuş Suriyeli bir aile.. Bir yakınları Türkiye'de vefat etmiş.. Türkiye'ye gelip acılarını paylaşmak istemişler, ancak, müracaat ettikleri bir Konsolosluk, 'Giderseniz, buraya dönmezsiniz..' gerekçesiyle, vize vermemiş.. Ama, o konsolosluk elemanlarından bazılarıyla işbirliği yaptığı anlaşılan bir başka Suriyeli kişi bir takım akçalı işleri devreye sokmuş ve o aileye vize verilmiş..

Herkesin şaibe altına alınmaması için ülke ve yer belirtmiyorum. Konu ilgili makamlara intikal ettirilmiştir. Bu gibi karanlık ve kirli işlere teşebbüs edenlere, herkesten önce kamu hizmetlileri asla fırsat vermemeli, göz yummamalıdır.

*

*Sapıklığı geliştirmek için, emperyalist güçlerin iğrenç entrikaları..

Star- Açık Görüş'te güzel yazılarını okuyup istifade ettiğim yazar Cemâl Aydın Bey'in gönderdiği mesajda ilginç bir nokta vardı:

'Afrika ülkelerine malî yardım vermek isteyen kapitalist ülkeler, cinsî sapıklık faaliyetlerine ve eğilimlerine kanunî serbestlik için gerekli düzenleme yapılmasını şart koşuyorlar'mış..

Bu, bana, birkaç yıl önce, Doğu Anadolu'da bir büyük şehre gittiğimde, orada, İslamî hassasiyetlere riayet eden bir (STK) sivil toplum kuruluşundaki arkadaşların anlattıklarını hatırlattı:

AB temsilcileri gelmişler, o şehirdeki sivil toplum örgütleriyle görüşmüşler.. 'Size AB fonlarından para yardımı vermek istiyoruz..' demişler. Ancak bir şartları varmış: 'Cinsî sapıklık hareketlerine getirilen engellere karşı çıkmaları!'

Birçok STK'lar bu şartı kabul edip parayı 'kapmışlar' ve böylece rahat faaliyet imkânlarına kavuşmuşlar. Reddedenler ise, haliyle para alamamışlar ve çalışmalarında kendi yağlarıyla kavrulmaya devam etmişler. Ama, halkımız, bu oyunu öğrenince, haram niyetlerle verilen paralarla çalışan STK'lara itibar etmemişler.

*Bizim tefekkürümüzün sınırlarını İslâm'ın aslî ölçüleri belirlemelidir

Mısırlı tefekkür adamlarından Hasan Hanefî vefat etti. Düşünce üretmek adına, İslamî temellere iğreti bakışlar üretmeye çalışan -bizdeki 'hermenötikçi- bazı tipleri andıran çıkışları vardı. Ama, hele de, binlerce Müslümanı katlederek kanlı bir darbeyle iktidarı ele geçiren General Sisî'ye itiraz etmek ne kelime, tam da o sırada 'İkhwan-ul'Muslimîn'teşkilatının bağlılarını selefîlerle -ve hattâ DEAŞçılarla - aynı kategoride göstermesi kabul edilemeyecek bir saldırıydı.

*

.Persona Non Grata..'lar sadece yabancılar mı?
27 Ekim 2021 Çarşamba

Latince bir kelime olan 'persona / kişi' demek.. 'Grata' da 'hoş karşılanan, iyi, saygın,' gibi mânalara geliyor.. 'Persona Grata' da, 'saygın, beğenilen, memnun olunan kişi' mânasında..

'Persona non Grata' ise, bu mânaların tam tersi.. 'Saygıya lâyık olmayan, istenmeyen, hoş karşılanmayan kişi'..

*

Advertisement: 0:09
Bu deyim, B. Amerika öncülüğünde AB ülkesi 6 devlet ve (AB üyesi olmayan Avrupa ülkesi) Norveç ile Kanada ve Yeni Zelanda'nın Türkiye'deki elçilerinin Türkiye'nin içişlerine karışmaları ve terör eylemlerinde azmettirici ve yönlendirici olmak gibi suçlamalarla tutuklanıp yargılanmakta olan O. Kavala isimli kişinin 'derhal serbest bırakılması' yönünde ve 'Müstemleke Valileri'nin küstah tavırlarıyla, TC. Dışişleri Bakanlığı'na bildirdikleri 18 Ekim'den beri, günlerdir, iç ve dış kamuoyunun gündeminde..

O küstah ve dayatmacı bildirim üzerine, C. Başkanı Erdoğan da, bu küstahlıkların asla kabul edilemez olduğunu ve diplomasideki 'Persona Non Grata..' imkânını harekete geçirileceğini dünyaya ilân etti.

*

Diplomaside , sefirlere / elçilere nasıl davranılacağı ve onların nasıl davranacakları konusunda özel kurallar geliştirilmiştir. Elçiler, 'uluslararası hukukta kabul edilmiş kurallar'a tâbidirler; konsoloslar ve diğer diplomatlar ise, taraflar arasındaki ikili anlaşmalara..

Elçilerin belirlenmesi de öyle sıradan bir tâyin değildir.

Önce, bir devlet, elçi olarak göndermek istediği kişilerin isimlerini, karşı tarafa gizli olarak bildirir. Muhatab devlet, onlardan birisini kabul eder veya etmez. Ederse, 'agrément/ kabul' bildirir.

Elçi gelir ve ülkesinin temsilcisi olarak, gönderildiği ülkenin en üst otoritesine, Kral/Kraliçe, Padişah, Sultan, Melik, Başkan vs. her kim ise ona, 'İtimadnâme'sini / 'Güven Mektubu'nu sunar.

Bu, 'Can güvenliğim size emanettir, size güveniyorum..' demektir.

*

Yazık ki, ulemâmız, milâdî 1720'lere kadar, 'Dâr-ul'Harb' denilen, yâni küffâr'ın hâkim olduğu diyarlarda bir Müslüman'ın devamlı yaşayamayacağına dair bir görüş taşıdıklarından, o ülkelerde 'Daimî İkamet elçilikleri' açılmasına izin vermemişlerdi.

Bir ülkeye sefir mi gönderilecek, hemen bir heyet hazırlanır, atlar, muhafızlar, gidiş-gelişte yetecek kadar gıda maddeleri yüklü kafilelerle hedef ülkeye gidilir, mesajlar verilir-alınır, müzakereler yapılır; andlaşmalar yapılır veya yapılmaz; geri dönülürdü. Ve, bu heyetlerde karşı tarafla konuşacak ve andlaşmaları yazacak olanların çoğu da, Fenerli Rûm Beyleri denilenlerle Yahudi ve Ermeni vs.lerden oluşan yabancı dil bilen Osmanlı tebâı kimselerdi. Yapılan andlaşmalarda üzerinde konuşulup yazılanların ne mânaya geldiğini de en dakik şekilde onlar açıklıyorlardı.

Yani, bir za'fiyet noktası..

*

Avrupa ülkelerinin sefirleri, Osmanlı'nın içinde bir takım entrikalar tertib edecek kadar rahat bir şekilde icrâ'y-ı san'at eylerken; Osmanlı'nın Avrupa'da olup bitenlerden haberleri, sefarethanelerdekilerden sızdırılanlarla ve yerli ve yabancı tâcirlerin, seyyahların bildirdikleriyle sınırlıydı. O kadar ki, Avrupa, Katolik ve Protestanlık mezhebleri arasındaki korkunç boğuşmaları yaşarken; Osmanlı, bu konuları oralarda 'Daimî İkamet Elçisi' olmadığından, resmî yoldan öğrenemiyordu.

Avrupa'ya gönderilen ilk daimî Osmanlı Sefiri, Paris'e 1720'de gönderilen '28 Çelebi Mehmed Efendi' diye anılan kişidir.

*

Şimdi, elçilerin yetki ve sorumlulukları uluslararası hukuk kurallarıyla belirlenmiştir. Bu konuda, uluslararası 'Viyana Sözleşmesi' imzalanmıştır ve her ülkeyi bağlar. 'Elçiye zeval yoktur', elbette.. Ama, 'elçi'ler yetki alanları dışına çıkarlarsa; işte o zaman, evsahibi ülke o elçiyi 'İstenmeyen adam' ilân edebilir ve verilen mühlet zarfında gitmezlerse, artık can güvenliğinden evsahibi ülke sorumlu değildir.

*

Buraya kadar olan kısım, konunun diplomasi hukukuyla ilgili..

*

Asıl mühim olan, Amerikan Başkanı Biden'ın, Türkiye Başkanı Erdoğan'a nasıl duygular beslediği konusu..

'Ortadoğu'daki en büyük engelimiz ve problemimiz Erdoğan.. Suriye'deki projelerimizin başarısızlığa uğramasının asıl sorumlusu da Erdoğan'dır, bunun bedelini ona ödettireceğiz..' diyen Biden değil miydi, geçen sene..

*

Bunu söyleyen bir maddî süper-güç'ün 'elçi'sinin de sınır tanımayacağı açıktı. Erdoğan da söylenmesi gerekeni, hamâset olarak değil, başkanı olduğu milletin ve devletin haysiyet ve izzeti için söyledi; dikleşmek için değil, dik durmak için..

*

Ve, bu 10 ülkenin büyükelçilerinin Türkiye'den kovulmaları elbette beklenmez gelişmeleri de getirebilirdi. Bu yüzden, Amerikan Büyükelçiliği, 'ABD, 18 Ekim tarihli açıklamaya ilişkin bazı soruların yöneltilmesi vesilesiyle, Diplomatik İlişkiler Hakkındaki Viyana Sözleşmesi'nin 41. maddesine riayet etmeyi teyid eder' açıklamasıyla durumu yumuşatma yolunu seçti.

Erdoğan da bu açıklamayı olumlu bulduğunu belirtti.

En azından, bir daha böyle açıklamalara ve müdahalelere bir daha teşebbüs edecek olurlarsa, daha çok düşünürler. Yoksa, yarınlarda, bu taleplere Selo veya Apo'lar da eklenirdi..

Şimdi, 'psikolojik savaş'ın yeni bir merhalesine geçildi.. İçerde ve dışarda Erdoğan'ın dik duruşunu hayranlıkla izleyenler olduğu gibi; Amerikan emperyalizminin borazanı durumunda olan New York Times ve Washington Post gazeteler, 'Erdoğan'ın geri adım attığı' iddiasını manşetlere çektiler.

Ama, asıl ilgi çekici olan ise, dışardakilerin oyunları değil, Erdoğan düşmanlığından dolayı, -Amerika'nın zımnen de olsa- diplomatik olarak geri adım atmasından rahatsız olan içimizdeki mâlûm güruhun sergilediği hayıflanma tabloları.. İçimizde de 'Persona non Gratalar' hiç de az değil..

Halbuki, onlar, Erdoğan'ın bu kez 'çıkmaz'a saplanacağını heyecanla bekliyorlardı.

*

'Cumhuriyet'in diktatörlük günleri ne güzeldi!.''
29 Ekim 2021 Cuma

Başlıktaki cümle, '1789-Fransız İhtilâli' sonrasında arka arkaya gelen rejim/yönetim değişikliklerinden 'République/ Cumhûriyet' döneminin ünlü bir devrimcisine aiddir. O kişi, ölüm döşeğindeyken, kendisini ziyarete gelen yakın arkadaşına, eski günleri hasretle anarak, 'Cumhûriyet'in diktatörlük günleri ne güzeldi, değil mi?' der.

*

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Bu gibi büyük sosyal karışıklık dönemlerinde, galip gelenler, sosyal bünyeyi kontrol altına alabilmek için, 'cumhuriyet- hürriyet, vs..' adına diktatörlükler uygularken, kendilerini mazur göstermek için, eski dönemi kötülemeye devam ederler ve 'Yeni bir düzen kurulurken, bir takım sert ve hattâ kanlı uygulamalar kaçınılmazdı..' derler.

*

Namık Kemâl, 1876'da Birinci Meşrutiyet ilân edildikten sonra yaşanan buhranlar karşısında, 'Ne efsunkâr (sihirli) imişsin, âhh, ey didâr-ı hürriyet (hürriyetin güzel yüzü) , / Esir-i aşkın (senin aşkının esiri) olduk, gerçi kurtulduk esaretten..' derken de benzer bir durumu kinayeli şekilde dile getirir. Namık Kemâl, bir de, -bir çok yanlışlarına rağmen- yine de Avrupa'nın 'Duvel-i Muazzama' denilen emperial güçlerine korku salan 600 yıllık bir büyük devletin, sadece dış etkenlerle değil, iç ihanet ve gafletlerle de çöktüğünü görseydi, ne yazardı, acaba?

*

2. Abdulhamîd'in, 600 küsur yıllık Osmanlı Devleti'ni ayakta tutabilmek için aldığı bazı sert uygulamalara karşı çıkmak adına, bayraklarının dört köşesine, tılsımlı sayılan 'Hürriyet, Adâlet , Uhuvvet (Kardeşlik), Müsavât (Eşitlik)' kelimelerini yazdırarak siyaset sahnesine çıkan ve Abdulhamîd'in 33 yıllık hükûmeti zamanında açtığı yüksek okullarda okuyan yeni nesiller, 'İttihad ve Terakkî Cemiyeti' / (partisi) etrafında toplanmışlardı. Ve o siyasî örgütün rüzgârına kapılan içerdeki sözde 'münevverler / aydınlar', emperial güçlerin alkışından başka bir şeyi görmüyorlardı. O körlüğün, sadece bu ülkedekilere değil, bütün Müslüman halklara ne ağır bedeller ödettirdiği daha sonralarda görülecekti.

Evet, 600 küsur yıllık Devlet, Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda yıkılıp, bütün emperial ve şeytanî güçler üzerine üşüştüğünde, 'İttihad ve Terakki' sorumluları ülke dışına kaçarken; mal varlıklarını ve örgüt yapılanmalarını 'Teceddüt (Yenilikçilik) Fırkası'na aktarmışlardı. O 'fırka' da kapatılırken, mal varlığı ve üye yapılanmaları, eski İttihadçıların toplandığı 'Halk Fırkası'na (daha sonraki ismiyle CHP'ye) yönlendirmiş ve ideallerini ve siyasî çalışmalarını o şekilde sürdürmüşlerdi. Hâlâ da öyleler..

*

Ve Müslüman halk, bütün o büyük sosyal çalkantılar, travmalar ve felaketler sonrasında 'kurtulmak' adına, -merhûm Necîb Fâzıl'ın deyişiyle- 'Öyle bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu..' noktasına gelmiş ve İstiklâl Mahkemeleri'nin nasıl çalıştırıldığı görülmüş, Hakk namına yükselen her ses, dârağaçları'yla, zindanlarla susturulmuştu..

Öyle ki, o faşist dönemin tekrar dönmesi ve yaşanması hasretinde olan mâlum kesimler, muhaliflerini, hâlâ da, 'Şimdi filânca hayatta olsaydı, sizi sopayla kovalardı..' diye korkutmakla, aslında bir korkuluğa sığınmaktan ve kitleleri kendi 'mithos'laştırdıkları/ putlaştırdıkları bir heyulâ ile korkutmaktan medet umuyorlar.

M. Kemâl'in, çocukluk döneminden beri arkadaşı olan Fethi (Okyar) Bey'e, 1930'larda, 'Bugünkü manzaramız, bir diktatörlük manzarasıdır..' demekten kendisini alamayışı sebepsiz değildi.. Kendilerini kemalist olarak niteleyenler, aradan 90 sene geçtikten sonra bile, hâlâ, M. Kemal'in 1930'lardaki sözü kadar olsun, kendilerini sorguya çekmek eğilimi gösteremiyorlar.

*

Evet, milletin istiklâl ve hürriyetini sağlamak iddiasıyla halkın ekseriyetinin, cumhûr'un iradesini yansıtmak adına kurulan 'Cumhûriyet' rejimi, yazık ki ilk 27 yılında tam bir Şeflik sisteminin, 'Tek Adam'yönetiminin eline düşmüştü.. Ondan sonrasında da, 98 yılın ancak yarısı bile cumhurun iradesine göre idare edilememişti.

'Cumhuriyet'i korumak' adına yapılan askerî darbeler, ancak 15 Temmuz 2016 gecesi, halkına güvenen bir lider ve liderini bulan bir halk tarafından yenilgiye uğratılabildi.

*

Amma, henüz de milletin başı üzerinde bir kılıç dolaştırılmak isteniyor.. Ve, dünyada örneği bir Kuzey Kore'de kalan bir lider kutsamasıyla ve hayattan 80 yıl öncelerde çekilen bir liderin hatırasını kanun zoruyla korumak adına yapılan uygulamalar ve de tek kişinin fikirlerine, uygulamalar bağlılık yeminleri hâlâ yürürlükte.. Ve özgürlükçülük, hür düşünce tarafdarlığı denilince mangalda kül bırakmayanlar bu komik uygulamaya hâlâ da sımsıkı tutunuyorlar; doğrusuyla-yanlışıyla, tarihe intikal etmiş olan isimlerin, ideolojilerin ve sosyal hadiselerin hür olarak tartışılmasıyla o dönemden sağlıklı neticeler çıkarılması gerektiğini bir türlü kabul edemiyorlar; 200 yıl öncelerde Fransa'da söylenen 'Cumhuriyet'in diktatörlük günleri ne güzeldi..' sözündeki mânayı zihinlerinden söküp atamıyorlar..

George Washington, Napolyon, Bismarck, Lenin, Stalin ve hattâ Mao'nun bile serbestçe tartışılıp anlaşılmaya çalışıldığı bir dünyada, Kuzey Kore'den başka yerde kalmayan bir 'lider kutsaması'nın sürdürülmesinden hâlâ medet umuluyor.

Bu 29 Ekim günü değerlendirmelerinde olsun, bu sığlığın farkına varılmasını istemek çok mu ütopik bir düşünce dersiniz

.Tadından yenilmeyen bir rejim tartışması..
31 Ekim 2021 Pazar

26 Ekim günü, MHP Gn. Başkanı Bahçeli, 1923'deki rejim değişikliğiyle ilgili olarak doğru bir söz söyledi yanlışını düzeltti ve, 'Cumhuriyet'in ilânıyla tetiklenen güçlü değişim, ne milleti, ne de devleti değiştirmiştir; değişen, yalnızca siyasal rejim olmuştur. (...)"Rejim değişti" diyerek yaygara koparanlar iflâh olmaz bir yalancılığa, inkar edilemez bir önyargı hastalığına yakalanan gafillerdir. Halbuki gerçekte yegane değişen, yönetim sistemidir.' dedi.

Play Video
Bahçeli'nin rejim tanımlamasının iyi anlaşılması gerekir. Çünkü, rejim /yönetim mekanizması, genelde Devlet sanılmaktadır. Ancak kendisi de, konuşmasının sonunda bir rejim kurucusunu, 'devlet kurucusu' olarak ifade ederken, kendisiyle bir çelişkiye düşmemiş midir?

*

Evet, rejim, Devlet denilen sosyal üst-yapı kurumunun üç aslî unsurundan, olmazsa olmaz üç aslî unsurundan sadece birisidir.

Bu üç aslî unsur:

1- Belli bir insan topluluğu / halk kitlesi,

2- Öyle bir halk kitlesinin kendisine aid ve başkalarının hükmetmediği belli bir coğrafya,

3 - O coğrafya üzerinde tesis olunmuş bir yönetim mekanizması, rejim..

Bu üç aslî unsur tamam olduğunda, bir devlet nazarî/teorik açıdan varlığını fiilen ortaya koymuş demektir.

Bu tariflere göre, 'Halk' mâlum, biz idik.. 'Coğrafya' da mâlum, bin yıla yakın zamandır biz Müslümanlarındı. Ancak, kurulan yeni rejim de, bizim miydi; Müslümanların aslî değerlerine, kesin doğrularına göre mi kurulmuştu?

*

Elbette, bu üç aslî unsur veya sütun üzerindeki yapıyı ayakta tutmak için, kendisini savunabilmek için bir silahlı güç/ ordu, ve yargı mekanizması oluşturmak, kendi adına para basmak ve idaresindeki halkın maişet çarkını döndürecek bir iktisadî ve ticarî sistem için müsaid zemin hazırlamak, vs.. daha başka unsurların da oluşturulması gerekir.

*

Bahçeli'nin sözlerinin devamında da ilginç görüşler de var.

Meselâ, '(...) Bazı maksadlı cahiller Türkiye Cumhuriyeti'nin Osmanlı'nın redd-i mirasıyla kurulduğunu söylese de, bu iddia tamamen uydurma olup, nesnel ve tarihsel gerçeklere bütünüyle terstir. (...)Cumhuriyet'i övmek demek, onun öncesini, önceki devirleri yermek, gözden çıkarmak demek değildir' diyor, Bahçeli..

Bahçeli'nin işaret ettiği ve Osmanlı mirâsının reddi üzerine kurulduğunu söyleyenleri eleştirdiği konuda, ilk eleştirmesi gereken, yeni rejimin kurucusu olan değil midir? Ki, Devlet Bey'in, yarım saati aşan konuşmasında 14-15 kez zikrettiği isim ve o ismi kendilerine bir ideolojik zırh haline getirenlerin,100 yıla yakın zamandır, bütün geçmişimizi yerdiklerini, gözden çıkardıklarını bilmediği de düşünülemez.

Bahçeli, o dönemin en ağır eleştirilerinin bizzat o ismin geldiğini biliyor elbette.. O isim veya isimler ki, sadece kendilerinin yetiştiği yüksek mektepleri kuran Sultan 2. Abdulhamîd ve kendisine en yüksek askerî pâyeler vererek Anadolu'ya gönderen Sultan Vahiduddin'e değil, bütünüyle Osmanlı geçmişimize ağır şekilde saldıran sözler söylemişlerdir. Daha, son 29 Ekim günü, laik rejimin prof. unvanlı nice 'kapıkulu akademisyenleri' tarafından Osmanlı geçmişimiz hakkında, 98. Yıl münasebetiyle medya organlarında, yeni rejimin faziletleri diye söylenen ve sadece günümüzün kemalist-laiklerini memnun etmeyi hedef alan sözlere bir bakılabilir.

*

Bahçeli'nin sözkonusu konuşmasındaki, (...) 1913'te fes takıp İmparatorluk coğrafyasında düşman kovalayan vatan evlatları, 1923'de bu defa da kalpak giyip vatan topraklarından düşmanları atarak Cumhuriyet'i kuvveden fiile geçirmişlerdir. (...) Cumhuriyet kutlu bir emanettir, korunup kollanması gereken bir nimettir.' şeklindeki sözleri de ilginç..

Evet, mâdem ki, o, fesli, kalpaklı, sarıklı veya başına koyacak bir şey bulamayan 'yalın ayak- başı kabak' vatan evladlarının onca mücadele ve mücahedelerinden sonra başlarına getirilen, -daha doğrusu, başlarına börk geçirmek deyimini hatırlatacak şekilde,- zorla konulan nesneler de, Devlet Bey'in sözlerinin devamında yerini bulmalı değil miydi?

Fes, kalpak veya sarıklar giyerek kendi topraklarından düşmanları kovan insanlar, henüz yaralarını sarmaya bile fırsat bulmadan; bu sefer de başlarına, asırlardır koymadıkları Frenk serpuşlarını giymeye zorlandıklarında itiraz edince, kim veya kimler tarafından hattâ dârağaçlarına bile çekilmişlerdi? (Müteveffâ Ç. Altan, dedesinin Erzurum'da yargıçlık yaparken, şapka giymeyi reddedenleri idâm sehpasına gönderdiğini, idâm edilenlerin arasında hattâ bir 'kadın'ın da bulunduğunu yazmamış mıydı?

Aynı şekilde, Şevket Süreyya Aydemir de, gözlemlerini anlattığı, 'Suyu Arayan Adam' isimli kitabında, Ankara'da İstiklâl Mahkemesi 'ndeki bir yargıcın, niceler, 'inkilabın gereği' diyerek fötr şapka giyen bir gazeteciyi, 'Baban da mı bunu giyerdi. Ne inkılabı? İnkılab bitti..' diye tekmeleyerek merdivenlerden yuvarladığını, ve amma, aynı hâkimin birkaç ay sonra, (muhtemelen İskilipli Âtıf Efendi'yi kasdederek), 'frenk şapkasına karşı çıkan bir âlim kişiye idâm cezası verdiğini' anlatmıyor mu?)

Evet, Bahçeli bu konuyu da söyleseydi, değindiği konu tamamlanmış olurdu..

*

Bu satırların sahibi, dayatma değil, gerçek mânada bir cumhuriyet rejiminin Müslümanlar tarafından benimsenebilecek en iyi rejimlerden birisi olabileceğine ve Müslüman bir halkın, bu sistemle, kendi kesin doğrularına göre bir dünya düzeni kurup hür olarak yaşayabileceğine inanmaktadır. Milletimizin cumhurunun / ekseriyetinin iradesi dışında ve zorla dayatılan, dârağaçları gölgesinde ve mest kafaların nâraları arasında neler yapıldığını serbestçe anlatmadan neyi tartışacağız ve gerçeği nasıl bulacağız ki?

*

Söylemesini bildikten sonra, söylenemeyecek söz yok ise..
1 Kasım 2021 Pazartesi

Meşhur örnektir..

Kralın birinin çok sevdiği bir atı vardır ve bakıcılarına der ki: 'Bu atın öldüğü haberini getiren, kendi ölümüne de hazır olsun.. Ona göre!.'

Advertisement: 0:10
At bir gün ölür, bakıcılar haberi, ekselanslarına nasıl bildireceklerini konusunda kara kara düşünürlerken.. Birisi onların imdâdına yetişir ve 'Meraklanmayın, ben söylerim..' der ve Kral'ın huzuruna çıkar.

-Haşmetmeâb! Zât-ı âlinizin bir atı vardı ya..

*Evet..

-Haşmetmeâb, yattı kalkmıyor.. Nallarını dikti, indirmiyor.. Nefesini verdi , almıyor..

*Be adam, desene, at öldü!

-Haşmetmeâb, onu ben diyemem, zât-ı âliniz deyiniz!.'

*

Bu konuya niye mi böyle bir giriş yaptım?

*

Dün, M. Kemal ve İsmet Paşa dönemlerinin gözde generallerinden Fahreddin Altay'ın, 'Yüce Şef'iyle 22 Ekim 1925'den itibaren 11 günlük birlikte geçen günlerine dair -bir kısmını anlatmadığını belirterek kaleme aldığı- günlük notlarını okuyordum..

Altay'ın dediğine göre, her akşam yemekler, içkiler, neredeyse tamamen üryan denilecek derecede kızlarla saatlerce danslar.. 'Yüce Şef' de, Âfet (İnan) Hanım başta olmak üzere, birçoklarıyla dansta.. Altay'ın, imrenerek anlattığı o sahneleri geçelim.

Cumhuriyet'in 2. Yıldönümünde, 29 Ekim 1925 akşamında, Refet Süreyya isimli bir kadının 'çıplak haliyle numaralar gösterdiğini' de anlatıyor, Altay.. Gece sabaha doğru, Köşk'e dönüş başlıyor.. Yüce Şefotomobilde generalinin yanına oturuyor ve başını onun göğsüne dayıyor.

Altay, 'Sırma saçlı başını göğsüme dayayarak daldı. Ben ise, onu saçlarını öpüyor ve kokluyordum. Onu ilk o zaman böyle biraz fazla kaçırmış görüyordum.. Tan yeri ağarırken köşkün kapısına geldik, 'Geldik mi?' diyerek indi ve hayırlı geceler dileyerek içeri girdi.. ' diye yazıyor.

İki sene içinde bile, 'Ne kadar aydınlık bir rejim kurulmuş' imiş, değil mi?

*

Ben, General'in notlarını okurken, tam o sırada, bazı dostların sosyal medyadan bir paylaşımı ulaştı,

Özetleyerek de olsa aktarmaya değer..

Takma isim olduğu anlaşılan bir kişi, Cumhuriyet adına yeni bir rejimin kuruluşundaki ilginçlikleri değil de, 15 Temmuz 2016 Darbe Hıyaneti'ni ve o darbe hıyanetinden sonra Erdoğan'ın aldığı tedbirleri anlatır gibi yapmış, ama, anlatılan konunun, 29 Ekim 1923'de kurulan yeni rejimin oldu-bittilerle nasıl gerçekleştirildiğinin hikayesi olduğu anlaşılıyor.

'Allah'u Teâlâ, Erdoğan'ı öyle bir duruma düşmekten korusun..' diyerek, verilen mesajı, tarihin başka bir dönemine de uygulayabilirsiniz.

Bize, sosyal medyadan hitab eden o kişi, güya, 15 Temmuz 2016 gecesini ve sonrasını anlatır göndermeler yapıyor. Özetle anlatmaya çalışalım, diyor ki:

'Erdoğan, kendisini devirmeye çalışan çeteyi hapsettikten sonra bir dizi devrim gerçekleştirmeye karar verdi ve önce Hılafet'e geçiş için, Meclis'te kendi partisinden toplantı nisabını bulmayan 150 m.vekiliyle bir oylama yapıp, Halifeliği getirdi. Ardından da yine sadece kendi partisinden 150 m.vekilinin oyuyla kendisini Halife seçtirdi..

Ardından da, Hılafet aleyhinde konuşanların idâm edilmesi için mahkemeleri harekete geçirdi.. Karşı çıkanlar 'Halife'ye suikasd düzenledikleri' iddiasıyla hapse atıldılar, partileri kapatıldı..

Ardından da, (Sükunetin Sağlanması 'Taqrir-i Sükûn' Kanunu) çıkarılıp, Hılafet aleyhinde yazan dergiler. kitaplar toplatılıp yakıldı.

Ardından (Eğitimde Birlik 'Tevhid-i Tedrisât' Kanunu) çıkarılarak ders kitaplarının yüzde 20'sinin 'Erdoğan'ın hayatı, Erdoğan Tarihi, Erdoğan Milliyetçiliği , Erdoğan bilinci' gibi derslerden meydana gelmesine karar verildi. Bütün okullara, her yere onun portreleri asıldı büstleri, heykelleri dikildi..

İlkokul ve liselerde her sabah, öğrencilere, 'liderin vizyonunu sahipleneceklerine dair, ve 'varlığımız ona armağan olsun..' diye yemin ettirildi ve böylece öğrenciler ve herkes onun sâyesinde var olduklarını, yaşadıklarını öğreniyorlardı.

Erdoğan hakkında yüzlerce kitab yayınlanıyor, sevdiği şarkılardan albümler, belgeseller yapılıyor, enstitüler açılıyor, ismi, caddelere, bulvarlara, sokaklara, parklara, okullara, ormanlara, otoyollara , köprülere veriliyordu. Artık her yerde Erdoğan ismi ve ölümsüz varlığı ile yaşamaktaydık ve hepimiz onun ülküsüne bağlı yılmaz askerlerdik.. (...)' Vs..

*

Evet, böyle bir sosyal hayatı tasavvur edebiliyor musunuz?

Bu ironik metni yazan arkadaş, kısaca, 1923'de 'Cumhuriyet' adı verilerek kurulan yeni rejimin bir asra yaklaşan uygulamasının fotoğrafını çekmeye çalışmış ve herhalde, 'Ey millet, bugün de böyle bir şey olsa, tahammül edebilir misiniz?' demek istemiş..

*

Yarım asır öncelerde, Romen yazarı İonescu'nun 'Kral Ölüyor..' isimli hacim olarak küçük, ama, mâna muhteva olarak düşündürücü ve her ülkede olabilecek komik sahneleri çiziyordu.. Sosyal medyadan aktardığım ironik konu da İonescu'yu hatırlattı.. Çünkü, onun eserinde de, Kral'ın isim ve unvanlarının verileceği yerler kalmayınca, aynı ağacın büyük dallarına bile o isim ve sıfatların yazılı olduğu plaketler çivileniyordu.

Evet, 'söylemesini bildikten sonra söylenemiyecek söz yoktur' denilir, amma, yargı makamlarındakilerin ve icra makamlarındaki uygulayıcıların da kanun metinlerini de, istedikleri takdirde hiç olmayacak mânalara çekerek yorumlama imkânları vardır. Ve elbette ki, ülkemiz, hele de son 100 yıla yakın bir zaman dilimi boyunca asla böyle bir traji-komik kâbusu asla yaşamamıştır; değil mi?.

Ne mutlu! (!!!)

.Sahi, 'Puta tapmak' bu değilse, başka nasıl oluyor?
3 Kasım 2021 Çarşamba

'29 Ekim' dolayısiyle, medya organlarında yazıldığına ve resmî makamlarca da henüz yalanlanmadığına göre, Silivri'de, Beşiktaş'ta ve Kayseri'de, 8-10 yaşında bile olmayan ve üzerlerine bayraklar örtülü körpecik çocuklar okullarında, bir köşede bulunan M. Kemal fotoğrafına yöneltilip, 'secde ediyor' gibi vaziyette, yerlere uzatılmışlar.. Yapılan telkinlerden sonra, o mâsum yavrucuklar nasıl da atıyorlardı yerlere, kendilerini

Fotoğraflar da, video görüntüleri de ortada..

Advertisement: 0:10
O görüntülerde, tesettürlü bir hanım kılığına giren bir -sözde modern- kadın öğretmen, tesettürlü hanımları hafife alan bir edâ ile, tesettürü, çocukların körpe mantığına anlatmaya- yerleştirmeye çalışıyordu.

En azından, M. Eğitim Bakanı'ndan bir açıklama gerekmez miydi?

*

Bu mâsum yavrucukların öyle bir 'putataparlık' gösterisine âlet edilmesi, sessizlikle veya sadece, 'Doğru bir şey yapmamışlar..' diyerek geçiştirilemiyecek bir durum..

Ve o sahneler 'puta taptırma' egzersizleri değilse, 'puta tapma' başka nasıl oluyor?

*

Hatırlayalım, Anadolu'da geçene sene de, bir lisede, -güyâ, bir M. Kemal heykelinden gelen ışık huzmesi diye-, CHP'nin '6 Ok'unu temsil edecek şekilde altı şeritin ucuna bağlanan 15 yaş civarındaki gençler yerlere yatırılmışlardı.

Benzer fotoğraf veya video görüntüleri, bir programda, büyük Müslüman kitlenin inançlarını değil de, bir avuçluk laik kesimin görüşlerini istihza bâbında sergilenseydi, o zaman görürdük, nasıl kızılca-kıyamet koparıldığını..

*

Hatırlıyorum, 1959 yılının Aralık ayıydı galiba..

Soğuk ve yağışlı bir Ankara günü..

Yatılı okuduğumuz Sağlık Okulu'nda, 450 öğrenci, bir gün öğleden sonra, derslerden çıkarılıp, okulun bahçesinde bir araya getirilmiştik.. Öğretmenlerimizden, bize, derslerinde, 'Gericiler'in tekke ve türbelerden medet umdukları'na dair nutuklar çekmesiyle bilinen birisi, orada niçin toplandığımız üzerine ateşli bir nutuk çekmişti.

Konuyu o zaman anlamıştık..

Meğer, İskenderun civarındaki bir öğretmen arkadaşı, bir okulun bahçesindeki bir 'büst'e bir saldırı olduğunu bildirmiş imiş.. 'Çocuklar, bu saldırıya sessiz kalamıyacağımızı göstermek için, şimdi, Anıt-Kabr'e kadar gidecek ve imanımızı tazeleyeceğiz, bağlılığımızı haykıracağız..' demişti; o türbe ziyaretleriyle alay eden öğretmenimiz..

Ama, kendilerinin 'laik kutsal' bildikleri o kabre, hele de o kabr'in tamamlandığı 1953'ten beri her fırsatta, her kademe ve sınıftan, kamu vazifelilerinin ve hattâ, onlarca/ yüzlerce kez gidip, -bir siyasetçi hanım lider'in ifadesiyle-, 'İman tazeleyiş' (!) seanslarını hatırlatan şekilde, bizi oraya götürecekti.

*

Ve, biz buz gibi soğuk ve yağışlı havada, çoğumuzun üzerinde kalın bir giyecek yokken, ayakkabımızın içine yağmur suyu dolarken, titreye- titreye, Kurtuluş Meydanıcivarından Anıt-Kabr'e doğru yola çıkarılmıştık. Yürüyüşü tertib eden öğretmenlerimiz bizi yolun kenarından değil, trafiğin tamamen kesileceği şekilde, yolun ortasından yürütüyorlardı.

Yol kenarındaki bazı insanlar ve yolda hareketsiz kalan arabaların şoförleri, 'Evlâdım, n'olmuş, bu yürüyüş niye?' diye soruyorlardı..

Yürüyüş kolunu yönlendiren 'gönüllü resmî ideoloji amigo'ları ise, bazı sloganları bizlere de bağırttırıyorlar, 450 öğrenci içinde Cuma namazına gittikleri bilinen sadece 8-10 kadar öğrencinin yanına yaklaşan gözcüler de, 'Sizin sesiniz niye yüksek çıkmıyor..' diye daha yüksek bağırttırmaya zorluyorlardı.

Ertesi günü, o büst saldırısı iddiası, hemen tamamı kemalist olan matbuatta bile yer almamış veya tek sütun üzerinden küçük bir haber olarak verilmişti. Ama, o iddiadan dolayı, sorumlulardan kimse de, bu yürüyüşün kim tarafından, niçin, neye dayanılarak tertib edildiğini sormamışlardı, bildiğimiz kadarıyla..

Çünkü, devrimci eylemler başkalarınca sorgulanamaz, ancak 'devrimci'lerce değerlendirilebilirdi.

*

Muhalefet'in önde gideni KK bey de, partisinin Meclis Grubu'nda dün yaptığı konuşmada, 29 Ekim Cuma günü camilerde okunan hutbelerde, 'savaşlarda şehid ve gazi olanların minnet ve rahmetle anılması'yla yetinilip, bir ismin açıkça zikredilmemesini bahane ederek, Diyanet Başkanı'na bir takım tahrik edici laflar ediyor ve o grubdaki m.vekilleri de, 'Biz... Biz... (.... / filânın) askerleriyiz!.' dedikçe, KK bey daha bir canlanıyor; 'yaklaşıyor yaklaşmakta olan..' gibi 'intihal' cümlelerle iktidara geleceklerinin muştuluyor ve o zaman, '20 senedir bozulan düzende neleri, nasıl düzelteceklerini, kemalist-laik devrimci bir hışımla anlatıyordu; kendi isteklerine uygun davranmayan kamu vazifelilerine de tehditler savurarak..

*

O mâsum yavrucukların figüran olarak kullanıldığı o kahredici sahneler bana

Azerbaycan'lı eski bir komünist öğretmenin anlattıklarını hatırlattı.

Stalin zamanında, ilkmekteb çağındaki çocukları Stalin'e nasıl tapındırttığını anlatmıştı.

Mektebin tavan bölümünde özel bir düzenek yapılmış imiş..

'-Çocuklar, haydi bakalım, babalarınızın tanrı dediğinden çörek (ekmek) isteyin!' derler , ama gelmezmiş..

'Haydi bakalım, şimdi de Stalin'den isteyin..' dediklerinde, yukarıdan 'çörek'ler masaların üzerine düşmeye başlıyormuş.. O zaman, kime dua etmeleri lâzım geldiğini daha iyi anlıyormuş çocuklar..

*

Birileri bir takım kişilere mi, heykellere mi, fotoğraflara mı tapınacaklar, her n'aparlarsa yapsınlar; ama, mâsum çocukları kullanmaya kalkışmalarına müsaade mi edeceğiz? Paçamızdan çekiştirenlere bir 'hoşt..' da mı demiyeceğiz?

Şair ne demişti:

'Vicdan bile duymaz sesi çıkmazsa, bir 'âhh..'ı,

Sessiz kölelerdir yaratan, bin-bir 'ilâh'ı..'

.Herkes safını ve muhtemel sonuçlarını hesab ederse; gerisi, dert değil..
5 Kasım 2021 Cuma

Önce, umudunu Azrail'e bağlayanların son sosyal medya oyunlarına değineyim..

Bir yazar arkadaş vardı, F. G.'nin yönlendirdiği gazetede yazıyordu. 40 yıl önceleri bizim dergilerimizde müstear isimle güzel yazılar yazan ve amma sonra, F.G.'ye bağlanan birisiydi. Bir gün Tayyib Bey hakkında, alenen isim vererek, 'Bir an önce ölmesi için dua ediyorum ve edelim..' gibi bir cümleyi bile yazabilmişti; 15 Temmuz 2016 Darbe Hıyaneti'nden 1-2 ay önce..

Advertisement: 0:09
Kendisini o günlerde gördüm ve böyle bir bedduayı nasıl yazabildiğini sordum.. 'Ben onu, onun iyiliği için yazdım, günahı daha fazla artmadan, daha az günahla gitsin..' gibi bir izah getirmez mi?

*

Doğrudur ki, 'askerî savaşlarda, karşı tarafın askerlerinin öldürülmesi, onların etkisiz hale getirilmesi tabiî ve hattâ gerekli bir yöntem' olarak 'esas' kabul edilir. Ama, bunun dışında, karşı olduklarımızın ölmesini veya öldürülmesini beklemek, sadece âcizlik değil, zavallılıktır. Ve, kişiler ölse veya öldürülse bile, fikirler, inançlar, zihniyetler ölmez..

Nitekim, Firavun ve nice zamâne firavunları ve onların takipçileri de öldü- ölüyorlar, ama, firavunluk zihniyeti ölmedi..

Aynı şekilde, nice Enbiyaullah'ın herbirisi ve onların milyarlarca takipçileri de dünyadan gitti; ama, onların açtıkları yolların takipçileri hâlâ da var ve hep de var olacaktır.

*

Evvelki gün, sosyal medyada yayınlanan ve sonra da, duyan herkesin birbirine telefonla arayıp, 'Gerçek mi?' diye sorduğu konu, hep aynıydı.. Güyâ, 'Tayyib Bey vefat etmiş'ti..

Tabiî, bu iddianın üzerine sevinenler, hattâ sosyal medyada hakaret cümleleri yazan ne bayağı insancıklar olduğu görüldü. Bu seviyesiz zavallılar, ölümün herkes için olduğu gibi, kendileri için de olacağını akledemiyorlardı.

Ve bilmiyorlardı ki, yenilgimizle tamamlanan Uhud Gazvesi'nde, Hz. Peygamber (S) yaralandığı zaman, 'müşrik'ler, 'Muhammed öldü!..' diye sevinç nâraları atmışlardı da, bunun üzerine, 'Muhammed sadece bir elçidir. Ondan önce de elçiler elbette geçmiştir. O ölür veya öldürülürse, topuklarınız üzerine (geriye, eski dininize) mi döneceksiniz? Kim (geri) dönerse, (bilsin ki) Allah'a asla zarar veremeyecektir. Allah şükredenleri ileride ödüllendirecektir.' meâlindeki âyet (Âl-i İmrân- 144.) nâzil olmuştu..

Müslümanlar hayata ve ölüme bu gibi ilâhî ölçülerle bakarlar ve kendi inanç değerleri içinden yetişen ve o inanç dünyalarına güçlerinin yettiğince hizmet etmeye çalışanları hayırla anarlar, hayırlı hizmetlerde başarılı olmaları niyazında bulunup destek verirler; yanlışlarını gidermeye yardımcı olmaya veya kendisinden beklendiği halde, yapamadıklarını anlamaya çalışırlar.

Hiç kimseye ölümsüzlük verilmediğine dair âyetler bizi düşündürmeye ve bizim aslî değerlerimizin ise, ezelden ebediyete kadar, nice imtihanlarla denenerek , hep var olacağına inancımız yolumuzu aydınlatır.

Merhûm Necîb Fâzıl ne demişti:

Bir gün akşam olur, biz de gideriz,

Kalır dudaklarda şarkımız bizim..'

*

Bu konuya bu kadarca değindikten sonra..

*

Seçimlere 18 ay kadar bir süre kaldı.. Kemalist-laik kesim ve ülkenin ayrılmasından başka hiçbir şeyle tatmin olmayacaklarını açıkça ortaya koyan ve PKK'nın uzantısı olduğu açık olduğu halde, 'sosyal gerilim oluşturmaya engel olabilir' diye Meclis'te tutulmaya çalışılan mâlum parti el-ele; toplum kesimlerini ikna etmeye ve hattâ kandırmaya çalışıyorlar.

Ama, Muhalefet'in lideri, PKK'nın manyetik çekim alanına girmiş kesimlerle kol-kola olurken, Yozgat'ta ise, 'İktidara geldiğimde , Kandil Dağı'nı yerle yeksân etmezsem...' diye 'avanak avcılığı'na soyunuyor. Bu kişinin, 'M. Kemal ve İsmet Paşa'nın ilke ve siyasetlerinden 1 milim bile sapma göstermedikleri'ne dair lafları ve tarafdarlarının da, her vesileyle, 'Biz, (... filânın) askerleriyiz!' diye tempo tuttukları unutulacak mı dersiniz?

*

Muhalefet'in asıl meselesi, daha iyi yönetmek değil, 20 senedir, milletin ekseriyetinin itimad ve muhabbetini kazanmış bir kişiyi, ne pahasına olursa olsun iktidardan uzaklaştırmak!..

Ama, 20 ay öncelerde, henüz Amerikan Başkanı seçilmediği dönemde, Amerikan tv. ekranlarında, 'Suriye ve Irak'ta, Doğu Akdeniz'de , Ortadoğu'da Amerikan siyasetlerine en büyük engeli oluşturanın Rusya değil, Erdoğan olduğunu, Muhalefet'i destekleyerek, ona bedel ödettirilmesi gerektiğini' açıkça telaffuz eden kişinin, şimdi Başkan olan Joe Biden isimli kişi olduğu düşünülmeyecek mi?

Ve, irili-ufaklı 5-6 parti, Erdoğan'ı devirmek siyaseti ve düşmanlığı üzerinde birleşik bir cephe oluşturmuşlar.. Bu birlikteliğin azmettirici güç merkezinin başta Amerikan emperyalizmi olmak üzere, bütün emperial güç odaklarının olduğu görülmeyecekse, herkes neticesine katlanır.

Meşhûr Dr. Rızâ Nûr, 'Abdulhamîd düşmanlığı gözlerimizi o kadar kör etmişti ki, Mekteb-i Tıbbiye'ye İngiliz bayrağı çekecek kadar alçalmıştık..' diyordu, hâtırâtında.. Şimdi de aynı durum..

*

Kur'ân-ı Mubîn'de, (Ra'd Sûresinde , 11. Âyet'te) açıklanan, 'Bir halk kendi halini değiştirmedikçe, Allah onların halini değiştirmez..' mealindeki hüküm ve Hz. Peygamber (S)'den gelen, 'Nasılsanız öyle idare edilirsiniz..' meâlindeki hadis 'rivayet'i, sosyal değişimlerin ezelî ve ebedî kanunudur.

.Mustafa Şentop Hoca'dan ilginç bir anayasa konferansı
7 Kasım 2021 Pazar

Dün, Türk Parlamenterler Derneği'nin İstanbul Şubesi'nin İstanbul-Göztepe'deki mekânında Meclis Başkanı Mustafa Şentop Hoca'nın bir konferansının olduğunu Resul Tosun bey bildirince gittim.

Şentop Hoca, önce genel olarak dünyadaki anayasa çalışmalarının tarihi ile 'Anayasa ve siyaset ilişkisi' üzerinde, son derece sağlam bir mantık örgüsüyle 2 saate yakın konuştu. Onun akıcı uslûbunun yapılacak bir özetlemede kaybolacağı açıktır. Yine de, bu konferanstan kısa notları, -elbette, aynı cümle ve kelimelerle olmaksızın- mânâ ve muhteva olarak aktarmanın faydalı olacağı açık..

*

Advertisement: 0:09
'*Bizde Anayasa tartışma ve çalışmaları 1876'dan beri yapılagelmektedir.

*Mevcud Hükûmet sistemi etrafındaki tartışmalar da, siyasî bir tartışma olduğundan öteye, Anayasa tartışmasıdır..

16 Nisan 2017'de yapılan Referandum, Başkanlık Sistemi'ni getirmiştir.

*Anayasa konularında, hep, bir devletin yönetim tarzının tartışıldığı görülür.

*Anayasalar sadece yazılı metinlerden ibaret değildir.

Yazılı Anayasalar olduğu gibi, Yazılı Olmayan Anayasalar da vardır.. İngiltere'de yazılı bir anayasa yoktur; ama, anayasası olan bir devlet sistemi vardır.

'Kral /Kraliçe' Parlamento'yu feshedip yeniden seçim yaptırır, ama, kendisi ülkeyi yönetmeye kalkışmaz.

*Fransız Montesquieu, kendi hukuk anlayışını, 'Kanunların Ruhu' isimli eserinde İngiltere'deki yazılı olmayan anayasa'dan ilham alarak geliştirmiştir.

*Montesquieu, 'İngiltere'de Kral/Kraliçe'nin ülkeyi parlamentosuz olarak yönetmeye kalkışmayacağını ve kimsenin de başka türlü düşünemiyeceğini' söyler. Bu, yazılı olmayan bir anayasa hükmüdür. Böyle 'sâbite'ler/ değişmeyen kurallar vardır. Bu kurallara Kral/ Kraliçe dokunamaz.

Ama, Kara Avrupası'ndaki hukuk sisteminde bu 'sabite'ler oluşturulamamıştır.

*Nitekim, Fransa buna en ilginç örneği oluşturmuştur. Asiller/ Asilzâdeler /Soylular denilen kesimlerle burjuvazi güçlendikçe, krallara karşı çıkılması düşüncesi de gelişmiş ve 'Temel Haklar, Tabiî Hukuk Teorisi'gibi anlayışlar tarafdar bulmuştur. Montesquieu, işte o zaman, 'Kuvvetler Ayrılığı' ilkesini ortaya atmıştır... Ona göre, kanunları Meclis yapar, İcra organı uygular; ortaya çıkan ihtilafları da yargı çözer. Ama, bu yazılı kuralların hayata geçirilmesi kolay olmamış, Devlet gücünün kanunla bağlanması düşüncesi ortaya atılmıştır; bizde de 1876'daki ilk anayasa ile..

*

1789 Fransız Devrimi'nden sonra, arka arkaya krallık, imparatorluk ve Cumhuriyet rejimleri gelip geçmiştir.

İkinci Dünya Savaşı sonunda ise, 1945 ile 1958 arasındaki Dördüncü Cumhuriyet döneminde, 13 sene içinde 23 Hükûmet kurulmuştur. Yani Parlamenter sistemle devlet'in yönetilemezliği görülmüş ve nihayet, 1958'de General De Gaulle'ün işbaşına çağrıldığı Beşinci Cumhuriyet ve Yarı Başkanlık sistemine geçilmiştir.

*Özellikle 2. Dünya Savaşı'ndan sonra ise, teori ile pratik gerçek arasındaki zıdlaşmanın sosyal sancıları ortaya çıkmaya başlamış; 'Kuvvetler Ayrılığı' ilkesine rağmen, güçler arasındaki sürtüşmelerle devletlerin idare edilemez hale geldiği görülünce, anayasalarda kolayca değiştirilemeyen kurallar getirilmesi merhalesine geçilmiştir.

Özellikle Almanya İtalya ve Japonya'daki sistemler çökünce, galip devletler, sistemleri çöken bu devletlere, 'BM. İnsan Hakları, Avrupa İnsan Hakları' gibi çerçeveler içinde 'sâbite'ler /değiştirilemez temel kurallarla güçlendirilmiş anayasaları dayatmışlar ve iktidara gelen hükûmetler halk tarafından seçilmiş olsalar bile, onları frenlemek için, Anayasa Mahkemeleri oluşturulmuştur.. (Ki, Japonya Anayasasını, bizzat Amerikalı General Mac Arthur yazdırtmıştır.)

*

*Bu şu demekti: Evet halk kitleleri kendi iradeleriyle bir siyasî ekibi, partiyi işbaşına getirebilir ve onlar da halkın iradesine uygun bir yönetim oluşturmak isterler; ama, 'halk istiyor' diye Temel Kurallar değiştirilemez. Bunun için, temel kuralların korunması işi, Anayasa Mahkemelerine bırakılmıştır.

Yani, hem düzen olsun, hem de o kuralları dayatanlar ve onların çocukları kazansın.. Ve 'Bizim çocuklar kazanmasa bile, kazananlar bizim çocuklar gibi yönetsin mantığı..

*Hani, Türkiye'de 12 Eylûl 1980 Darbesi' Amerikan Başkanı Carter'a bildirilince, 'Kim yaptı?' sorusuna, 'Bizim çocuklar!' cevabı verilir ya, işte öyle..

*

*14 Mayıs 1950 seçimlerinde, Demokrat Parti kazandı ve 4 Haziran'da Adnan Menderes başbakanlığında hükûmet kuruldu. Bir albay gelip, Adnan Menderes'e darbe yapılacağını haber verdi.. Adnan Menderes, 8 Haziran 1950 gecesi, bütün ordu üst kademesini emekliye sevketti.

Ama, yönetimin ellerinden çıkacağını görenler, 1954 ve 1957 seçimlerini de Menderes kazanınca, yine darbe düşündüler. 27 Mayıs 1960 Darbesi'ni de Binbaşı Samed Kuşçu, Başbakan Menderes'e haber verdi; ama, askerî yargı onu hapse attı. Darbecilerin çoğu da, o ihbarlarda suçlananlardı..

*Bu arada, darbeden sonra, bir Anayasa hazırlatıldı, ama, sürücü kurslarındaki otomobillerde olduğu üzere, arabanın gaz pedali, depriyeji, direksiyonu vs. sağ koltuktaki gerçek sürücünün kontrolüne bırakılmıştı. Hükûmetlere sadece günlük konular bırakılıyordu. Ve askerler, bürokratlar ve diğer güç odakları, seçimi kazanamasalar bile, arabanın asıl sürücüsü olarak sağ koltukta oturmaya devam etmeliydiler. Sol koltukta oturan ise, arabayı kullanıyor gibi gözükmeliydi..

*Demirel, '1961 Anayasası'yla devletin idare edilemiyeceği'ni bunun için söylüyordu.. Erbakan ve Özal da Başkanlık Sistemi'ni istiyordu ve bu konu hele de 1982'lerden beri hep gündemdeydi; yoksa, Erdoğan istediği için, bir anda kararlaştırılmış değil..

*Bizdeki sistem başka ülkelerdekilerle aynı değil, elbette.. Çünkü, üniter ve federal yapılarda Başkanlık Sisteminde farklı kontrol mekanizmaları olması da kaçınılmaz..'

(Bu konuya yarın da devam edelim, inşaallah..)

*

.Mustafa Şentop Hoca'dan ilginç bir anayasa konferansı -2-
8 Kasım 2021 Pazartesi

Meclis Başkanı Mustafa Şentop Hoca'nın, 6 Kasım günü İstanbul'da T. Parlamenterler Derneği'nde verdiği 'Anayasa ve Siyaset' konulu ve 2 saat kadar devam eden konferansından, çok sınırlı bir özetlemeyi dün sunmaya çalışmıştım. (Bu vesileyle belirtmeliyim.. Mustafa Hoca'yı, 15 yıl öncelerde, yurt dışından takip ettiğim Türkiye'deki tv kanallarındaki Anayasa tartışmalarından tanımış ve onu, karşıtlarından daha güçlü bir hukuk bilgisine sahip gördüğümden, 'Anayasa Profesörü' sanmıştım. Ama, Almanya'da, Düsseldorf- Neuss'daki bir konferansının başlangıcında, 'Anayasa Profesörü' olarak yapılan takdimi, 'Benim akademik uzmanlık alanım, İslâm Hukuku'dur; ama, günlük tartışmalar içinde Anayasa konuşulduğu için, öyle sanılıyorum..' şeklindeki bir düzeltmesiyle, asıl sahasından haberdar olmuştum.)

Advertisement: 0:08
*Mustafa Hoca, evvelki günkü konuşmasında ise, dünyadaki Anayasa hareketlerinden ve yazılı olan ve olmayan anayasalardan söz ediyordu. Hoca bunları anlatırken, hatırıma, 1830'larda Osmanlı ülkesine askerî bir heyetle yüzbaşı rütbesindeyken gelen ve sonralarda, 1870'lerde Bismarck Almanyasının ünlü bir mareşali olan Moltke'nin 'Türkiye Mektupları' isimli kitabında yazdıkları geldi. Moltke, -özetle- 'Osmanlı'da evet, Avrupa ve Amerika'da olduğu gibi anayasa yok, ama, orada Padişah'ları ve herkesi bağlayan hükümler, Kur'an'dan gelen emirlerdir' diyordu. Yani, insanların bir araya gelip, 'yazılı olan ve olmayan anayasalar etrafında sert tartışmalar ve hattâ iç-savaşlara dûçar oldukları, hem de, sadece şu son 200-250 yıllık dönemde değil; 14 asır öncesinden, hükümdar ile sıradan insanı, insan hak ve özgürlükleri açısından aynı çizgide tutan bir ilâhî ölçü'yü, 'aslî kural / temel ölçü' olarak kabul eden 'İslam Milleti, meseleyi taa o zamandan halletmişti. Esasen, İslâm'ın hedefi de bu idi.

Düşünelim ki, bugün Suriye'de bulunduğu söylenen Gassân diyarının kralı/ meliki Müslüman olmuştu. Bu kral/ melik, bir gün, Kâbe'yi tavaf ederken, üzerindeki pelerinin eteklerine, sıradan bir Müslüman, yanlışlıkla basmış ve o da, bu dikkatsizliği kendisine saygısızlık sayıp, o sıradan Müslüman'a bir sille vurmuştu. O Müslüman da ona aynıyle mukabelede bulununca, o kişi, hemen Hz. Ömer'e gidip, durumu anlatmış ve, 'o kişinin kendisine yaptığı saygısızlığın cezalandırılmasını' istemişti. Hz. Ömer ise, ona, 'Sen ona vurmuşsun, o da karşılığını vermiş.. Ödeşmişsiniz..' demişti.

Anayasa denilen hukuk metinlerinin insana yapacağı hizmetin özü, işte bu davranışta saklıdır. (Ve, rivayet edilir ki, o kral da, 'İslâm benim krallığım ile sıradan insan arasında bir fark gözetmiyorsa, ben de bu dini kabul edemem..' deyip, 'mürted' oldu ve gizlice kaçtı, ve bir daha akıbetinden haber alınamadı..)

*

Bu hatırlatmadan sonra, Mustafa Şentop Hoca'nın sözünü ettiğim konferansından birkaç çarpıcı sahneyi ve tesbiti daha, -dünkü yazıda kalan noktadan devamla- kısaca özetlemeye çalışayım:

'*1961 Anayasası da, bir vesayet sistemini, güçlendirerek getirmişti.

Çünkü, seçimlerden, egemen güçlerin istediği şekilde bir tablo çıkmıyordu. Sürücü Kurslarındaki otomobilde, sağ tarafta oturan asıl sürücüyü millet aşağı atsa bile; ülkenin, milletin istediği gibi değil, kendi istedikleri gibi yönetilmesini isteyen güç odakları ve FETÖ gibi örgütler, hep sağ koltukta devamlı oturmak istiyorlardı.

Biz Başkanlık Sistemi'ni getirmekle, o, sağdaki koltuğu söktük..

Millet kime güveniyorsa, arabayı sürmesi için, direksiyon başına onu oturtacaktı.

*Düşünelim ki, 12 Mart 1971 Askerî Darbesi'yle halkın yetki verdiği hükûmet, 40 yıllık CHP'li Nihad Erim, partisinden istifa ettirilerek 'bağımsız başbakan' yapılıyordu. 'Vesayet sistemi' işte bu idi..

*28 Şubat 1997 askerî müdahalesini de hatırlayalım.. Halkın yetki verdiği siyasetçiler istifa ettiriliyor, ama, hükûmeti kuracak sayı ve irade olduğu halde, C.Başkanı olarak Demirel, 'Demokrasi sayısal değil, siyasal ağırlık rejimidir' diyerek, uzaktan kumanda sistemli vesayetçi güçlerin istediği gibi davranıyor.

Evet, biz işte 'Başkanlık Sistemi'ni getirmekle bu sistemi söküp attık..

*Artık, milletin yetki verdikleri, artık, başkalarınca yönetilmiyor, parlamento da, hükûmetleri düşüremiyor artık; çünkü, 'gensoru' kaldırıldı. Milletin yetki verdiği ve millete karşı sorumlu olan Başkan, 'bakanları tayin veya azleder.

Hükûmet artık parlamento oyunlarıyla kurulmuyor veya düşürülemiyor. Halk kime vekâlet veriyorsa, o direksiyona geçiyor. Vesâyet ise, uzaktan kumandalı sistemdir.

*Özellikle, 2. Dünya Savaşı'ndan anayasalar siyasetin karşısında konumlandırılmışlardır. Türkiye'de de böyledir.

Parlamento sistemi, gerçekte en uzun ömürlü tatbikatını İngiltere'de bulmuştur. Çünkü orada monarşi /krallık vardır; parlamento sistemin özüne dokunmadan, hükûmetleri kurar veya düşürür.

Almanya'daki sistem, parlamenter sistem örneği sayılamaz, orada devlet, üniter değil federal yapıdadır, eyalet hükûmetleri vardır.

*B.Amerika'da, eyalet deniliyor, ama, federal yapı vardır; ayrı ayrı 50 devletten oluşur.

Bizdeki sistem biraz Amerikan sistemine yakındır, ama, aynen değildir. Çünkü orada, Birlik içinde yer alan her eyalet/devletin, -nüfusları ne kadar olursa olsun-, 2 senatörle temsil edildiği bir senato vardır ve yüksek kamu görevlileri, sadece Senato'dan onamayla tayin olur.

.'Ağla halkım, ağla! Düşürüldüğün ilkelliğe ağla!''
10 Kasım 2021 Çarşamba

Bugün ekranları ve diğer bütün medya organları, bir kez daha 'resmî ağlama törenleri'ni yansıtacak..

Dünyada bazı halkların ve ülkelerin tarihinde, devlet himayesi olmaksızın da, kitlelerce bir 'örf' haline getirilen mâtem günleri vardır. Ama, dünya siyaset tarihinde, sanırım, 'resmî dayatma' olmaksızın bu boyutlarda yapılan bir 'ölüm günü anma töreni'nin başka örneği yoktur-kalmamıştır.

Advertisement: 0:08
Bu durumun toplumumuzu patolojik bir ruh haline sürüklediğini, körpecik çocukların ekranlardan yansıtılan ürpertici sözlerinden de anlamak mümkün.. Çünkü, çocukların körpe zihinlerinde oluşturulan, bir insan değil de, âdeta insanüstü bir varlık, bir 'ikon' veya ismi etrafında 'kutsallık' oluşturulmuş bir 'mithos', bir 'put'..

Bir dostum anlatmıştı geçen sene...

Akşam eve döndüğünde, 7 yaşındaki kızını çok üzgün ve ağlak bir durumda bulmuş.. Sebebini sorunca aldığı cevab karşısında şoke olmuş..

Meğer okulda, bir animasyon / canlandırma gösterilmiş ve sarıklı bir hoca, çocuğun zihninde kutsal bir figür haline gelmiş olan bir kişiyi temsil ettiği söylenen 7-8 yaşındaki bir çocuğu falakaya yatırmış, basmış dayağı.. O yavrucuk, okuldan geldikten saatler sonra bile hâlâ o sahne için ağlarmış, 'Bir hoca, atamızı çok dövdü..' diye..

Bu sahne, sadece bir çocuğun değil, nesiller boyu bütün bir toplumun patolojik bir noktaya sürüklenmesi trajedisini yansıtmaktadır aslında..

*

Evet, bir asra yakın bir süre önce vefat eden bir lideri anmak ve ona saygı göstermek adına sergilenecek bir ilkelliğin ilk cümleleri daha dünden sergilenmeye başlandı, ekranlarda..

'Filan saat geldiğinde, sirenler çalınacak, trafik duracak, herkes bulunduğu yerde 1-2 dakika saygı duruşunda bulunacak..' diye talimât veriliyor ekranlardan.. Halkın o anda neler yapması gerektiği, o spikerlerin, ilkokul sıralarından beri ezberleye-geldikleri klişe laflar..

Hele bir müteveffâ'nın yattığı mekânı bir spiker kız, ağlamamak için kendisini zor tuttuğunu yansıtan bir sesle, bir mâbedi anlatır gibi anlatıyordu.

*

Resmî tv. kanallarında bile, bugün yoğun şekilde söylenmesi gerekenlerin alıştırması dünden yapılıyor ve 'Onun sâyesinde varız..' gibi köleleştirmeyi hedef alan sözler tekrarlanıyordu. İnsanı köleleştirici bu gibi sözler kim için söylenmiş olursa olsun; bu yol, yol değil..

Müslümanlar hayatlarını kimseye borçlu değildirler; sadece Hâliq'ımız/ Yaratıcımız olan Allah'u Teâlâ'nın yaratış hikmetine uygun davranmaktan sorumlu olacaklarının idrakindedirler.

Ölen bir lideri veya herhangi bir kimseyi anmak elbette olabilir. Ama, Anadolu'daki varlığımızı Malazgirt Zaferi'ne borçluyuz diye, Sultan Alp Arslan'ı için , öldürülüş yıldönümlerinde ağlayıp duruyor muyuz?

Osmanlı'yı bir dünya süper gücü haline getiren ve yeni bir sefere çıkma hazırlığındayken, 540 sene öncelerde zehirlenerek öldürüldüğü sanılan Fatih Sultan Muhammed için, resmî ağlama törenleri tertib ediyor muyuz?

Yok bizim kültürümüzde böyle şeyler..

Ama, halk kitlelerinin 'türbe ziyaretleri'ni 100 yıla yakın zamandır aşağılayanlar, kendi icad ettikleri 'laik kutsal mekânlar'ını her vesileyle, devamlı ziyaret ederken asıl kimleri alçaltmış oluyorlar?

*

Mesele, aslî değerlerimiz için hayatlarını ortaya koyarak askerlik hizmetlerini yerine getirenleri teşekkürle yâd etmek ise..

Askerler, askerî üniforma giymiş itfaiyeciler durumundadırlar. Onlar devlet ve millet tarafından vazifelendirilirler, gerekirse alevler içinde can verirler ve yangın olduğunda onu söndürmeye koşarlar. Eğer öyle yapmazlarsa, vazifelerini yapmamış olurlar.

Ama, onlar, yangın söndürüldükten sonra, evsahiplerine, 'Biz olmasak, eviniz de, kendiniz de yanacaktınız. Hayatınızı ve varlığınızı bize borçlusunuz.. Bundan sonra nasıl inanacağınızı ve nasıl yaşayacağınızı biz belirleriz..'derlerse..

Evet, işte buna yokuz.. Biz ancak kendi değerlerimizin ölçüleri içinde yaşamayı ve şerefimizle ölmeyi kabullenebiliriz.

*

Ve, yerin üstündeki 'öküz'lerden birisi..

Bir hanımın 'Gn. Başkanlık' ettiği bir partiden ve de siyasette maddî zenginliğiyle yükseldiği söylenen ve ülkemize sığınmak durumunda kalanlara düşmanlık eden, kendisini eleştiren gazeteciyi dövdüren, ırkçı, vs.. özellikleriyle ünlü bir kişi, geçen hafta, Bingöl'de, üstelik de PKK'nın öldürdüğü bir gencin kızkardeşine en şerefsiz sözlerle hakaret etmesi üzerine.. Ülke günlerdir bu sözle çalkalanıyor, tabiatiyle..

Bir milletvekili, mevcud kanunlara göre, sadece kendi ilinin değil, bütün milletin vekilidir. Ve bu ağır ve şerefsizce hakaret karşısında, o hanım lider, o kişiyi sadece kendi yardımcılığından uzaklaştırmakla yetinmeyip, partisinden de atmalı ve o şerefsizliği yapan kişinin Meclis'ten de atılmasına öncülük ederek, lafını çok ettiği dürüstlüğe çarpıcı bir örnek sergilemiş olurdu.

*

Ve küfürlü konuşmalar sadece bir kişi için değil, herkes için bir seviyesizlik olarak anlaşılmadıkça, toplumumuzda direkt veya dolaylı küfürleşmeler hep olacaktır. Küfürlü konuşmalara karşı toplum planında bir kampanya başlatılmalıdır.

Bu konuda okullarda verilecek eğitimlerden -laik merkezli olması hasebiyle- olumlu bir adım beklenmeyebilir. Ama, camilerde vaaz eden hocalar, hutbe okuyan hatipler, n'olur, okumanız için size merkezden gönderilen hutbelerle yetinmeyip, bu gibi ahlâksızlıklara karşı, sadece âyet ve hadis metinlerini lafzen tekrarlamakla yetinmeyip, şahsiyetli bir Müslüman toplumu olmak için neler yapılması gerektiği konusunda halkı irşad ve tenvir etmelidirler.

Yoksa, bu iğrençlik ve ilkellik girdabında toplumumuz boğulacaktır.

.Kürt gençlerinin Cumhurbaşkanı'yla buluşmasındaki coşku..
12 Kasım 2021 Cuma

6 Kasım günü Batman'da, ellerinde devletin hâkimiyet sembolü olan bayraklar, kadınlı-erkekli binlerce insanın C.Başkanı Erdoğan'ı coşkun bir şekilde dinlediklerini görünce, daha 15 sene öncelerde A. Necdet Sezer'in Diyarbekir'e C.Başkanı olarak yaptığı gezide, sokaklarda kimsenin olmayışını ve C.Başkanı'nın sanki gizleniyormuşçasına caddelerden aceleyle geçişini ve her tarafta sadece çok sıkı güvenlik güçlerinin görüldüğü sahneleri hatırladım.

Advertisement: 0:10
Çünkü, Erdoğan'ın o karşılamada, sıradan bir siyasî parti mitingi denilemeyecek derecede, yüreklerin derinlerinden kopan bir muhabbet söz konusuydu.

*

7 Kasım günü de Erdoğan'ın yine Batman'da, gençlerle 2 saati bulan bir sohbeti vardı..

Dahası, Cumhurbaşkanı'nın huzurunda hele bir Kürt kızımızın, sevinçten gözlerinin içi ışıldayarak sözlerine Kürtçe olarak başlayışı ve 'Evimizde bile ana dilimizi korkarak konuşuyorduk sayın Cumhurbaşkanım, geldiğimiz bu noktayı size borçluyuz..' demesi, 100 yıldır bu konuda nasıl faşist bir uygulama yapıldığını hâlâ anlamayanları utandıracak bir çarpıcılıktaydı. O gençler Müslüman halkımızın 'cumhur'unun / ekseriyetinin gençleri idi ve kendi içlerinden, dertlerini bilen ve dertlerini bütün açıklığıyla açabilecekleri bir Cumhurbaşkanı'yla ilk olarak bu kadar yakın ve perdesiz konuşmanın sevincini sergiliyorlardı.

Halbuki, 20-25 sene öncelerde, Hayri K. isimli bir generalin, -sanırım Malatya civarındaydı-, önünde diz çöküp derdini ağlayarak anlatmaya çalışan bir Kürt kadını karşısında, 'İsteğini türkçe söylesin, o zaman dinlerim..' deyişindeki hoyratlığını yurt dışında ekranlardan izlemiştim, hayretler içinde..

Osmanlı'nın son döneminde emperyalist güçlerin, Osmanlı'nın Müslüman halkları arasında da uyandırdığı, şeytanî ırkçı ve kavmiyetçi cereyanlar, sonunda 'ulus-devlet' fikrinin Müslümanlara ârz olması kardeşlerin birbirinden uzak durması musibetini getirdi .. Bunun tedavisi de ancak, aynı kalp dilini ve aynı inanç potasında kaynaşıp bütünleşmekten geçer.

Osmanlı'nın 600 küsur yıl devam eden devlet geleneğinde son yarım asrı çıkarırsak, o asırlar süren hükûmetinde, en güçlü tarafı, üzerinde hükümfermâ olduğu hiç bir halkın dinine, diline, inancına müdahale etmeyişidir.

*

Bugüne kadar C.Başkanı sıfatını taşıyan 12 kişiden M. Kemal ve İsmet Paşa'lar mâlum, asker kişiler olarak 1923-1950 arasındaki 27 yıllık dönemi 'Şeflik' döneminin bütün özelliklerini taşıyarak, Sultan 2. Abdulhamîd'e nispet olunan 'müstebit' sıfatının tam ayar örneklerinden olarak saltanat sürmüşlerdi.

Ondan sonrakilerden Cemal Gürsel, Cevdet Sunay, Fahri Korutürk, Kenan Evren de general /amiral statüsünde ve ilk iki Şef'in ilke ve ideallerine sımsıkı bağlı idiler.

Diğer 6 C. Başkanı sivil idiler ama, onlardan Celâl Bayar da, asker kökenli C.Başkanlarından farkı olmayan, 'generalleşmiş sivil' durumundaydı.

1989'dan sonra, arka arkaya gelen Turgut Özal, Süleyman Demirel, Ahmet Necdet Sezer, Abdullah Gül'dörtlü'sünden, Sezer ile, 28 Şubat 1997 Askerî Zorbalığı günleri ve sonrasındaki Demirel, hele de Kemalist ilkeler ve laiklik söz konusu olunca, birer 'hırçın sivil general' oluvermişlerdi. Böylece Demirel, halkla eskiden kurduğu diyalog bağını kopardı.

Özal ve Gül ise, halkla diyalog kurabiliyorlardı. Erdoğan ise, sanırım, halk kitleleriyle bağını en güçlü ve sürekli şekilde kurup sürdüren bir C. Başkanı..

Halk kitleleri, öncekilere yaklaşamıyorlardı bile..

Nasıl yaklaşsınlardı..

*

İkinci Şef'in durumunu, okuma yazması olmayan rahmetli anamdan dinlerdim.

Bizim köyümüz, Samsun- Ankara karayoluyla Samsun- Sivas demiryolu'nun geçtiği vadiye 1,5-2 km. kadar uzakta ve 300 metre kadar yükseklikteydi.

İsmet Paşa o demiryolundan Samsun'a 'beyaz tren'le geçermiş..

Köylüler yırtık-pırtık elbiseler içinde, yalınayak, ya da çarıklı olduklarından, 'Millî Şef'imizin göz zevkıni bozmasınlar' düşüncesiyle olsa gerek, demiryoluna yaklaştırılmazlar ve 1 km. kadar uzakta tutulurlarmış.. Halkımız, o 'beyaz tren'e, uzaktan âdeta kutsal bir nesne gibi bakarmış..

*

Ve sözünü ettiğim bu sahneler, evet, o zamanlar ülkenin daha çok geride kalmış / bıraktırılmış Güneydoğu ve Doğu Anadolu'sunda değil, üstelik de Karadeniz'in en gelişmiş kesimi olarak bilinen Samsun yöresindendi.

·

1930'larda, dönemin uygulamalarının alkışçısı bir gazetenin haberi, 'Dün halk sahilleri doldurdu, vatandaşlar denize giremedi!' şeklindeydi. Çünkü, vatandaş denilenler kendi taifelerinden olanlardı; diğerleri, halk!

Yıllarca önce, o iki Şef'ten birisini gösteren bir fotoğraf yayınlanmıştı. Üzerinde bir mayo, tek başına kumsalda oturuyordu. Uzayıp giden sahil boyunda tek kişi bile gözükmüyordu. Ama, gazete o fotoğrafın altına, 'O, daima halkı ile iç içeydi..' yazısını kondurmuştu.

*

Muhalefet lideri KK, Beştepe'deki Külliye'yi kastederek devamlı, 'Saray'larda oturanlar halkın halinden anlamazlar' diye söylenmekte.. Ama, kendilerinin, 'çizgilerinden 1 milim bile sapmadık, sapmayacağız..' dediği liderleri nerede oturuyorlardı? Herhalde o 'Şef'lerin, hangi saray ve köşklerde oturduklarını bilen nesillerin hayattan çekildiğini düşünüyor ki, öyle konuşuyor.

*

Halk kitleleri, gönül okşayıcı güzel lafları çok dinlemiştir.. Ama, aslolan, kalb diliyle konuşabilmektir.

*

''Dehşetli bir cinayet'' demekle geçiştirilemiyecek bir sosyal facia...
14 Kasım 2021 Pazar

Başak Cengiz isimli bir mimar genç kız, 3-4 gün önce İstanbul-Ataşehir'de sokak ortasında -eğer bir yanıltmaca yoksa, kelimenin tam mânasıyla- kendisini tanımayan bir 'deli' tarafından Japon dövüşçüleri olan 'samuray'ların kullandığı özel bir kılıçla başı kesilerek katledildi. Cânî'nin üstelik de bir avukat olan annesi, 'oğlunun 14 yaşından bu yana 'psikolojik tedavi' gördüğünü ve oğlu ile 3 yıldır görüşmediklerini' söylerken, eşinden ayrı yaşadığı -bir dönem 'Türk Dünyası Mühendis ve Mimarlar Birliği'nin İstanbul Şube Başkanlığı'nı yaptığı ileri sürülen- babasının ise, her gün görüştüğü oğlunun cinnet geçirdiğini' vs. ifade etmiş..

Advertisement: 0:13
'Ben oğlumu savunacak değilim. Ama, kelepçe takıp da elimde gezdiremezdim ki... Gencecik kızcağız öldü. Cinnet geçiriyor, ilk gördüğü kişiyi öldürüyor. Bunun açıklaması yok. El bebek gül bebek yetiştirmiştik. Yanımdaki süs köpeği gibi taşımışım, meğer..' diyen babaya göre, oğlu mahkemedeki sorgulaması sırasında da gülüyor ve hâkimin, 'Sen mi öldürdün?', sorusuna, 'Evet hatırlıyorum, ben öldürdüm. Ama, niye öldürdüm bilmiyorum' diye karşılık veriyormuş..

Ancak konu bu kadar sâde gerekçelerle, 'Oğlumuz psikopattı, çaresizdik n'apalım?' havasıyla geçiştirilebilir mi?

O kişinin aklî melekeleri açısından cezaî ehliyetinin olmadığı tıbbet belirlenirse, savunulucak bir şey zâten olmayacaktır. Ama, cezaî ehliyetinin olduğu kabul edilirse, bu kadar korkunç bir vahşiliği yapmış olan oğlunu, hele de bir anne, onun avukatı olarak neyi ve nasıl savunacaktır? Kaldı ki, aynı anne, "oğlum, 14 yaşından beri psikolojik tedavi görmekteydi. Son 2-3 senedir tedaviyi reddediyordu. Sıkıntıların arttığını ben de gözlemliyordum' demeyi de ihmal etmiyor. Bir avukat anne, onca tahsiliyle bu gözlemleri yaparken, niçin bir tedbir aldırmamış veya mahkemeden veya Emniyet'ten niye güvenlik tedbirleri alınmasını istememiş? Halbuki bu gibi hastaların konulacak yerler bellidir. Ama, âdeta, bir cinayetin işlenmesi beklenir olmuş, yani..

Bu durum, gece-gündüz farketmiyor, büyük şehirlerin ortasında bile, sokaktaki her insanın bir saldırıyla ve vahşice katledilebileceğinin habercisi..

*

Bir diğer konu da , saldırgan'ın deli veya akıllı , her ne durumda olursa olsun, kurban olarak seçtiği insanın kadın olmasını seçmesi!? Kezâ, seçilen genç kızın tesettürlü birisi olması da mı tesadüfîdir?

Başak Cengiz'i katleden câni veya deli, sorgulamasında, 'Öldürmek için neden Başak'ı seçtiği' sorusuna "Evden birisini öldürmek için çıktım. Bir kadını öldürmenin daha kolay olduğunu düşündüğümden onu tercih ettim." demiş..

Benzer paranoid veya şizoid nitelikli saldırılarda, dindar görünümlü bir kişi, tesettürsüz birisini kurban olarak seçseydi, o saldırı ve cinayet üzerine ne senaryolar yazacakları tahmin edilebilecek kesimlerin, bu konu üzerinde sessizliğe bürünmeleri de düşündürücü değil midir?

Bu gencecik kızımıza yapılan bu vahşiliğin başka yerlerde ve kişilere karşı da tekrarlanmamasını temenni etmekle birlikte, meselenin sadece temenni ile geçiştirilemiyecek bir vahamet arzettiğini; anne-babaların, tıp merkezlerinin ve Emniyet'in bu gibi şikayetlerle karşılaştıklarında, çok daha hassas olmaları gerekliliği kavranmazsa, bu gibi dehşetengiz cinayetlerin bir 'vak'ay-'ı âdiye'den sayılması merhalesine de varılabileceği hatırdan çıkarılmamalıdır.

'Haksız yere öldürülenlerin Allah katındaki mertebelerinin yüceliği'ne dair 'rivayet'leri de hatırlatarak, merhûme Başak Cengiz kızımıza, rahmet-i ilâhî'nin yoldai olmasını niyaz ediyorum.

*

Bu cinayetteki 'delilik' iddia veya ihtimali bana başka bir konuyu da hatırlattı.

Çocukluğumda, anamın köyüne gittiğimde, oradaki insanlar, 'Bu yabancı çocuk kimdir?' diye sorduklarında, bilenler, 'Deli İbrahim'ın kızının oğlu..' derlerdi ve ben tanımadığım dedemin 'deli' sıfatıyla anılmasından rahatsız olurdum haliyle..

Bir gün anama, 'Ana, senin babana niye deli diyorlar?' diye sormuştum.

Rahmetli anamım gözleri buğulanmış, yüzünü hüzün kaplamış ve 'Yavrum, herkese anlatma, ama bil ki, benim babam deli değildi.. ' diye konunun aslını anlatmıştı..

1923-24'lerde doğmuş olan anam demişti ki: 'Oğlum, ben 10 yaşındaydım. Birgün köye cendermeler gelip babamı kelepçeliyerek götürdüler. Dünyam kararmıştı. Ne kadar ağlamıştım ardından. Babam da bana, sanki bir daha göremiyecekmiş gibi hüzünle bakmıştı..

Meğer babamın köyde çocuklara gizlice Kurân öğrettiği ve okuttuğu şikayet edilmiş.. O zamanlar Kur'an okutulması, hattâ ezan okumak da yasaktı.. Babamı günlerce işkence altında tutmuşlar ve asılacakmış.. O zâlimlerei firavunlara lânet olsun.. Sonra, köylüler gitmişler, babamın, ne yaptığını bilmeyen bir deli diye olduğuna yemin etmişler de, babam öyle kurtulmuş..

Sonra da, bizim köylüler yalan yemin ettikleri anlaşılmasın diye, babama hep Deli İbrahim demeyi kararlaştırmışlar.. Benim Deli İbrahim'in kızı diye anılmam bu yüzden, oğlum..'

.‘Harf Devrimi yapmak' değil, ‘Devrim'in harfini bulmak..'
15 Kasım 2021 Pazartesi

Aslında bugün birkaç gündür Samsun, Sinop ve çevresinde gördüklerimden bazı tesbitleri aktarmaya çalışacaktım.

Ama, dün bir yazıda, bir tarihçi, tartışılması netâmeli konulardan 'harf devrimi' ve '1 Kasım 1928' tarihli, 1353 sayılı 'Türk Harflerinin Kabul ve Tatbiki Hakkındaki Kanun'la ilgili bir yazı yazarak 'Harf Devrimi' güzellemesi yapınca, o konuları sonraya bırakmak ihtiyacını hissettim..

*

Play Video
Bu noktada önce söylenmesi gereken söz herhalde şu olmalıdır: ' Tartışılan konuda, taraflar hür müdür, yoksa kanunla korunan veya bazı devrimlerin, insan hak ve hürriyetlerine aykırılığının ileri sürülemeyeceği' hususunun anayasa metinlerine bile yazıldığı konularda hür bir tartışma yapılabilir mi?

Yazının başlığındaki cümlenin aslı, İsmet İnönü'nün sözüdür ve, 'Biz Alfabe İnkılabı yapmadık, İnkılabımızın alfabesini bulduk..' şeklindedir.

Söz konusu tarihçi yazar da, bu konudaki tartışmalara değindiği dünkü yazısında şöyle diyordu: 'Bütün bunlara rağmen dünyada Latin harflerine geçiş ve harf devrimi denilince gürültü ve galeyan hep Türk harf devriminin etrafında cereyan eder. Bir zaruret olarak yazılı edebiyat ve bürokrasinin en önemli altyapı unsuru sayılan harflerin değişimi Türkiye'de bir ulusal ve dini çatışma, bir ideolojik kavga haline dönüştü. Bizzat harf devrimine gidilen dönemde hükümet üyeleri arasında bile görüş ayrılığı oldu. İlim aleminde buna karşı olanlar vardı; Köprülüzâde Fuad Bey ve ilginçtir ki Türk Yahudi cemaatinin eserleriyle halen yaşayan üyesi Bodrumlu Avram Galanti de Türk harflerinin (yani Arap alfabesinin) terakkiye mâni olmadığını izah eden uzun yazıyla hâlâ zihinlerde yaşıyor. İsmet Paşa ani bir değişikliği Türk matbaa sektörünün kaldıramayacağını, hükümet işlerinin, tedrisatın duraklayacağını bu nedenle tedrici bir gelişme ve ikili bir kullanım gerektiğini belirtti. (....)'

*

Ama, asıl mes'ele, 'Hılâfet'in kaldırılmasından sonra, Müslüman kültürümüzle de irtibatımızın kesinlikle koparılması' idi.

Evet, karşı çıkanların dârağaçlarında can verdiği jakobenist/ tepeden inmeci 'Harf Devrimi' dayatmasının tek hedefi Müslüman halkımızın emperyalist dünya için bir daha tehlike teşkil edememesi için aslî değerleriyle arasına endeller çekilmesi idi. Nitekim, bugün on milyonlarca Müslüman, dedelerinin mezar taşlarını veya tarihî binalardaki mermerlere işlenmiş kitabeleri bile okuyamıyorlar.

Bir halkın bin yıla yaklaşan Müslüman geçmişiyle bütün bağlar koparıldı, sosyal hâfızasının DNA'sı silindi.

Çünkü, emperyal güç odaklarını tehdit eden ve lâyıkınca faydalanılması halinde Müslümanların dünya çapında birliğine hizmet edecek olan Hılâfet kurumu'nun kaldırılmasından sonra, o yok edişin daha başka gerekleri de yerine getirilmeliydi.

Hılafet denilince, birilerinin küplere bineceğini tahmin etmek zor değil.. Ama, önce, şu paragrafları birlikte okuyalım:

1 Mart 1922 tarihinde Meclis'te yapılan bir konuşmadan şu birkaç cümleyi birlikte okuyalım: 'Efendiler, İstanbul, Peygamber'imizin bizzat ilgi gösterdiği, Eba Eyyub'el Ensarî Halid hazretlerinin şehid düştüğü ve gömüldüğü yerin on dört yüz yıldır ilgi ve manevî gözetimi altına tuttuğu bir şehirdir. Milletimiz bu gönül çelici şehirde beş yüz yıldır yüce halifelik makamını korumaktadır.'

Aynı konuşmacı, 1 Kasım 1922 çarşamba günü ise, şöyle diyordu: ' (...) Halifelik yönetimi, Müslümanlar için çok yararlıdır. Çünkü Peygamber halifeliği, Müslümanlar arasında bağ oluşturan yönetim biçimidir. Müslümanların tek bir sözle bir araya gelmelerini, harekete geçmelerini sağlar. (...) Bunda asıl amaç da, bozgunculuğu yok etmek, huzur ve güvenin korunması, savunma işlerinin düzenlenmesi , kamusal işleri iyi yürütmek ve sorunları çözmektir. Bu da ancak şiddet ve kuvvete bağlıdır. Âdetullah (Allah'ın kanun ve ilkeleri) bu yönde yürürlükte olagelmiştir. (...) Şimdi beyler, halifelik makamı kalmak şartıyla, (...) bütün Türkiye halkı bütün güçleriyle o halifelik makamının dayanağı olmayı doğrudan doğruya yalnız vicdanî ve dinî bir vazife olarak üstleniyor. (...) 'Bundan sonra halifelik makamının Türkiye Devleti ve bütün İslam dünyası için ne kadar yararlı ve verimli olacağını da gelecek, bütün açıklığıyla gösterecektir. Türk ve Müslüman Türkiye Devleti bu iki mutluluğa kaynak olmakla dünyanın en mutlu devleti olacaktır.'

Evet bu konuşmalar, 2 sene sonra 1924'te kaldırılan Hılâfet kurumunun korunmasını isteyenleri şiddet ve 'tenkil' /muarızları yok etme' yöntemi ile sindiren bir isme aittir.

*

Söz konusu ismin, 1922'nin son demlerine kadar devamlı, Hilâfet ve Saltanat'a bağlı ve o kurumların kurtarılmasının mukaddes bir hedef olduğuna ve o yolda çalışacağına dair yeminler ederek yaptığı yığınla konuşmalardan bir kaç cümle böyle..

Evet, bu konuşmaları yapan kişinin, 2-3 yıl sonra, tamamen başka bir vâdide konuşması, davranması ve kendisine karşı çıkanlara karşı dârağaçlarıyla mukabelede bulunması ve harf devrimi başta olmak üzere bütün devrimlerin nasıl kabul ettirildiğinin tartışılması, hâlâ da hür olarak yapılamıyorsa, böyle bir konuda, sırtını resmî ideolojiye dayayarak konuşmak sadece kapıkulu akademisyenliği olur.

Şimdilik bu kadar..

*

‘Sakın kader deme; kaderin üstünde bir kader vardır!'
17 Kasım 2021 Çarşamba

Bir haftadır Samsun-Sinop civarındaydım. Bugün İstanbul'a dönmüş olacağım inşaallah...

İzlenimlerimi anlatmak üzere yazıya başlamıştım ki...

*

Advertisement: 0:05
Büyük inanç ve fikir adamı bir şairin, Sezaî Karakoç ağabeyimizin dünyamıza gözlerini kapadığı, Rabb'inin takdirine uygun şekilde hayatının fânî tarafını tamamlayıp, ebediyet âlemine geçtiği haberi geldi.

-Şiir özetlemesi hoş olmasa da, bu sütunun hacmi sınırlı olduğundan-, onun 'Ey Sevgili' isimli şiirini özetleyerek okuyalım:

'(...)

Bana ne Paris'ten

Newyork'tan Londra'dan

Moskova'dan Pekin'den

Senin yanında

Bütün türedi uygarlıklar umurumda mı

Sen bir uygarlık oldun bir ömür boyu

(...)

Ey aşkın kutlu kitabı

(...)Bana bıraktığın yazıt bu mudur

Ölüm geldi bana düğün armağanın gibi

(...)

Sana geldim ayaklarına kapanmaya geldim

Af dilemeye geldim affa layık olmasam da

Uzatma dünya sürgünümü benim

(...)

Sevgili

En sevgili

Ey sevgili

Uzatma dünya sürgünümü benim

Bütün şiirlerde söylediğim sensin

(...)

Sana geldim ayaklarına kapanmaya geldim

Af dilemeye geldim affa layık olmasam da

Ey çağdaş Kudüs

Ey sırrını gönlünde taşıyan Mısır

Ey ipeklere yumuşaklık bağışlayan merhametin kalbi

Sevgili

En sevgili

Ey sevgili

Uzatma dünya sürgünümü benim

Dağların yıkılışını gördüm bir Venüs bardağında

(...)

Ölüm düşüncesinin beni sardığı şu anda

Verilmemiş hesapların korkusuyla

Sana geldim ayaklarına kapanmaya geldim

Af dilemeye geldim affa layık olmasam da

Sevgili

En sevgili

Ey sevgili

Uzatma dünya sürgünümü benim

*

Ülkendeki kuşlardan ne haber vardır

Mezarlardan bile yükselen bir bahar vardır

Aşk cellâdından ne çıkar mâdem ki yâr vardır

Yoktan da vardan da ötede bir Var vardır

Hep suç bende değil, beni yakıp yıkan bir nazar vardır

O şarkıya özenip söylenecek mısralar vardır

Sakın kader deme, kaderin üstünde bir kader vardır

Ne yapsalar boş göklerden gelen bir karar vardır

Gün batsa ne olur, geceyi onaran bir mimar vardır

Yanmışsam, külümden yapılan bir hisar vardır

Yenilgi yenilgi büyüyen bir zafer vardır

Sırların sırrına ermek için sende anahtar vardır

Göğsünde sürgününü geri çağıran bir damar vardır

Senden ümit kesmem kalbinde merhamet adlı bir çınar vardır

Sevgili

En sevgili

Ey sevgili..

*

Sezaî ağabeyin bir de 'Masal' şiiri vardır.. Şairâne motiflerle de yazılmış olsa bile, oldukça düşündürücüdür.

Samsun Üniveritesi'ndeki akademisyen kardeşlerin 'Cihannümâ' adını verdikleri bir programda 'Müslüman dünyasında kültürel istiklâliyet' başlığıyla üzerine bir sohbet toplantısına davet ettiklerinde, orada, Sezaî ağabeyin 'Masal' isimli şiirini okumayı da plânlamıştım, konuya uygun düşeceğini düşünerek... Aslında o, nice Müslüman nesillerin acı hikâyesidir.

Vefat haberi ulaşınca, hem bu şiiri okuduk, hem de bu büyük Müslümanın ruhuna 'Fâtiha'lar...

'Masal' şiirinde, bambaşka bir tablo çizer bize Sezaî ağabey...

O 'masal'ı da özetlemeye çalışalım:

'Doğuda bir baba vardı

Batı gelmeden önce

Onun oğulları batıya vardı

Birinci oğul batı kapılarında

Büyük törenlerle karşılandı

Sonra onuruna büyük şölen verdiler

Söylevler söylediler babanın onuruna

Gece olup kuştüyü yastıklar arasında

Oğul masmavi şafağın rüyasında

Bir karaltı yavaşça tüy gibi daldı içeri

Öldürdüler onu ve gömdüler kimsenin bilmediği bir yere

*

Baba (...)

Öcünü alsın diye kardeşini yolladı

İkinci oğul Batı ülkesinde

Gezerken bir ırmak kıyısında

Bir kıza rastladı

(...)

Yıllarca peşinden koştu onun

Kavuşamadı ama ona

Batı bir uçurum gibi girdi aralarına

Sonra bir kış günü soğuk bir rüzgâr

Alıp götürdü onu

Ve ikinci oğulu

Sivri uçurumların ucunda

Buldular, onulmaz çılgınlıkların avucunda..

*

(...Baba,)

İşin künhüne varsın diye

Yolladı üçüncü oğlunu

Üçüncü oğul Batıda

Çok aç kaldı ezildi yıkıldı

Ama bir iş buldu bir gün bir mağazada

Açlığı gidince kardeşlerini arayacaktı

Fakat batı'nın büyüsü ağır bastı

İş çoktu kardeşlerini aramaya vakit bulamadı

Sonra büsbütün unuttu onları

Şef oldu buyruğunda birçok kişi

Kravat bağlamasını öğrendi geceleri

Gün geldi mağazası oldu onu parmakla gösterdiler

Patron oldu ama, hâlâ uşaktı

(...)

Sırf utançtan babasına

Bir çek gönderdi (...)

Baba bu kağıdın neye yarayacağını bilemedi

Yırttı ve oynasınlar diye köpek yavrularına attı

Bu yüklü çeki

(...)

Dördüncü oğlunu gönderdi Batıya

Dördüncü oğul okudu bilgin oldu

Kendi oymak ve ülkesini

Kendi görenek ve ülküsünü

Günü geçmiş bir uygarlığa yordu

Kendisi bulmuştu gerçek uygarlığı

Batı bilginleri bunu kutladı

O da silindi gitti binlercesi gibi

(...)

Beşinci oğul bir şairdi

(...)

Batının uçarılığına ve doğunun kaderine dair

Topladı tomarlarını geri dönmek istedi

Çöllerde tekrar ede ede şiirlerini

Kum gibi eridi gitti yollarda

*

Sıra altıncı oğulda

O da daha batı kapılarında görünür görünmez

Alıştırdılar tatlı zehirli sulara

İçkiler içti

Kaldırım taşlarını saymaya kalktı

Ev-sokak ayırmadı

Geceyi gündüzle karıştırdı

Kendisi de bir gün karıştı karanlıklara..

Baba ölmüştü acısından bu ara

Yedinci oğul büyümüştü baka baka ağaçlara

(...)

Bir de o talihini denemek istedi

Bir şafak vakti Batıya erdi

En büyük Batı kentinin en büyük meydanında

Durdu ve Tanrı'ya yakardı önce

Kendisini değiştiremesinler diye

Sonra ansızın ona bir ilham geldi

Ve başladı oymaya olduğu yeri

Başına toplandı ve baktılar Batılılar

O aldırmadı bakışlara

Kazdı durmadan kazdı

Sonra yarı beline kadar girdi çukura

Kalabalık büyümüş çok büyümüştü

O zaman dönüp konuştu :

Batılılar !

Bilmeden

Altı oğlunu yuttuğunuz

Bir babanın yedinci oğluyum ben

Gömülmek istiyorum buraya hiç değişmeden

(...)

Sizin bir tek ama büyük bir gücünüz var :

Karşınızdakini değiştirmek

Beni öldürseniz de çıkmam buradan

Kemiklerim değişecek toz ve toprak olacak belki

Fakat değişmeyecek ruhum

(...)

O nurdan bir sütuna döndü, göğe uzandı

Batı bu sütunu ortadan kaldırmaktan aciz kaldı

Hâlâ onu ziyaret ederler, (...)

Tâ kalblerinden vurulmuş olanlar

Yüreğinde insanlıktan bir iz taşıyanlar..

*

Bir fânî yarışın bitişinin ve ebedî bir yolculuğa çıkışın eşiğinden...
19 Kasım 2021 Cuma

17 Kasım sabahı, Samsun'dan İstanbul - Sabiha Gökçen Havaalanı'na ve oradan da Sezaî Karakoç ağabeyin -İkindi namazından sonra kılınacak olan- cenaze namazına yetişmek üzere, Mimâr Sinan'ın 'çıraklık eserim' dediği Şehzâde Camii'ne geçmek niyetiyle Üsküdar'dan Marmaray'a binmek istediğimde, saat 14.30 civarıydı ve Marmaray, o saatte pek rastlanmayan şekilde tıklım-tıklım ve çoğu genç insanlarla doluydu. O binler, Yenikapı'da inip Taksim tarafına giden metroya yöneldiğinde de, doğrusu merak ettim, 'Bunlar, bu saatte nereye gidiyorlar böyle..' diye... Ancak itiraf edeyim, hani Müslümanlar, bazılarının simasına bakarak, 'Bunlar iman ehli olsalar gerek...' gibi tahminlerde bulunurlar ya; işte öyle bir duygu da uyanmadı değil, içimde. Ama, Yenikapı'dan bir durak sonra, Vezneciler Durağı'nda bu büyük kalabalıklar boşalıp da Şehzâde Camii'ne yöneldiklerinde ise, o merakım mesrûr edici bir hayrete dönüştü.. Bu kitleler, Sezaî Ağabey'in, 'Biz yarış bittikten sonra da, koşmaya devam eden atlarız...' mısraını hatırlatacak şekilde, biten bir fâni hayatın, bundan sonra başlayan ebedî kısmına çıkılan bir yolculuğa şahid olmak ister gibiydiler.

*

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Şehzâde Camiine vardığımda, camiin içi ve iç avlusu ve dışarısı sadece gençlerle değil, her yaş grubundan binlerle dopdoluydu... Ki, o camide normal bir İkindi namazında cemaat bir-kaç 100'ü geçmezdi. Ayrıca, -İspanya Başbakanı Pedro Sanchez'le Ankara'da görüşmesi olduğundan- Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın da bu cenaze namazına gelemeyeceği açıklandığına göre, yani, neredeyse dörtte birini genç kızların, hanımların teşkil ettiği, kadınlı- erkekli, o, binlerden oluşan dev cemaat, orada sırf, ebediyet âlemine çıktığı yolculukta Sezaî Ağabey'in uğurlamak için toplanmıştı ve cemaatin yüzde 65'inden fazlası da 30-35 yaşın altında ve gençlerin hemen tamamı da üniversite öğrencisiydi. Yani, 'Ne yapsalar boooş... Göklerden gelen bir karar vardır; /Gün batsa ne olur, geceyi onaran bir mimâr vardır.'

Namaz öncesi, okunan Kur'an'lardan sonra, 350 yıl öncelerde Buhûrîzâde Mustafa Itrî'nin bestelediği o mehâbetli 'tekbir', o binlerin hançeresinden yükselirken, o binleri bir yürek halinde aynı potada eritiyordu âdeta..

*

Cenaze namazını kıldıran hoca, aramızda on yıllar boyu sessizce yaşayan, önümüzdeki tâbutta sessizce yatan Sezaî Ağabey için cemaatten, 'hüsn-i şehadet' talebinde bulunup, 'Hakkınızı helâl edin.' dediğinde yükselen seslere göz yaşları refakat ediyordu. Ama, Sezaî Ağabey de, geride kalanlara hakkını helâl ediyor muydu, onu Mahşer'de anlayacağız.

Bu vesileyle belirtmeliyim ki, bu tezkiye ve helâllik talebine, bilen-bilmeyen herkesin klişeleşmiş ve mânası düşünülmeden cevap vermemesi için; namazı kılınan er kişi veya hâtun kişi'yi tanıyanlardan hüsn-i şehadette bulunmaları ve helâllik beyanlarında bulunmaları bilhassa belirtmeli; bilinmeden yapılan şahidlik beyanlarının yolu kesilmelidir.

Bir diğer nokta da Diyanet İşleri Başkanlığı'nın dikkatine sunulur: Cenazelere çelenk gönderilmesi bir âdet halinde kabul ediliyorsa, o çelenklerin mezar üstüne konulması nasıl olur bilmem... Ama, birilerinin, hattâ ticarî veya siyasî sebeplerle veya şöhret tutkunluğuyla bile gönderdiği anlaşılan çelenklerin cenaze namazı kılınan yerde görülmeyecek bir uzaklıkta tutulması için bir düzenleme yapılmalıdır.

Geçen sene Eyyub Sultan'da, Müslüman bir kalem adamının cenaze namazını kılarken, herhalde, başka tâbutlar için gönderilmiş olan önümüzdeki yığınla çelenklerden birisi de, filmlerinde, yazılarında ve yaşayışında Müslüman cemaat ile hiç bir ortak değeri taşımadığını açıkça ortaya koyan ve hattâ nikâh'ı reddeden mübtezel bir şarkıcı kadına aid olup, onun kocaman harflerle yazılı ismi namaz boyunca cemaate nanik yapıyor gibiydi.

Sezaî Ağabey'in cenaze namazında da, geçmişte, ismi bir takım karanlık işlere karışmış ve uzun zamandır yurt dışında olan bir kişinin çelengi de arz-ı endâm ediyor ve cemaatten nicelerine, 'Aaa... Bu kişi gelmiş mi?' dedirtirken; İslâm inancıyla alay eden tweet'leriyle bilinen ve bir partinin İl Başkanı olan kadının çelenk göndermesi, siyasî mesajlar vermekten başka ne mânâ taşır? Ki o kadın siyasetçi, Müslümanların halkın itibar ettiği hemen her cenazeye de, lideri adına da çelenk gönderiyor son zamanlarda.. Müslüman cemaat de kandırılmak istendiği açısından bunları not ediyor elbette.

Bu bakımdan, duygu simsarlığına âlet olunmaması için, çelenklerin, ülke çapında, cemaatin namaz kıldığı yerlerden uzak ve ayrı bir konulması sağlanmalıdır.

*

Bu hatırlatmalardan sonra biz yine dönelim, Sezaî Ağabey'in uğurlanışına...

Cenaze namazı kılındıktan sonra, merhûmu 'tezkiye' bâbında, -önceki Diyanet İşleri Başkanı- Mehmed Görmez hocanın yaptığı kısa ve vecîz konuşma, çok etkileyiciydi.

Müslüman halkın inanç ve duygu dünyasına iğreti bakan mâlûm çevreler ve hele de edebiyat ve san'at çevrelerinde kendi kendilerini 'aydın' diye niteleyenler, Müslüman halkın, Sezaî Ağabey'e niye bu kadar sevgi ve saygı besleyişlerini anlamaya çalışırlarsa, kendileri kazançlı çıkabilirler. Sezâi Ağabey bu kitlelere ne bir siyasî vaadde bulundu, ne onları coşturacak yaldızlı laflar etti. Sadece, inancını ve tefekkürünü şair ruhunun potasında şekillendirdiği kelimelerle ifade ederek, onların ruhî dünyalarının en hassas tellerini titretti; tıpkı, son asırdaki Mehmed Âkif ve Necîb Fâzıl merhûmlar gibi...

*

Samsun ve Sinop sahillerinden intibâ ve yansımalar...
21 Kasım 2021 Pazar

Geçen hafta, 8-10 gün kadar, Samsun ve Sinop civarındaydım. O gezilerden okuyucuyla paylaşılmasında fayda umulan bazı intibâ ve yansımaların paylaşılması düşünülmüştü, ama, araya Sezaî Karakoç ağabey'in fânî dünya hayatını tamamlayıp, ebediyet yolculuğuna uğurlanması hasebiyle, o izlenimlerin paylaşılması bu yazıya kalmış oldu.

*

Advertisement: 0:10
Samsun - Çarşamba Havaalanı'na indikten sonra, bizi alan arkadaşın arabasıyla yolumuz üzerindeki bir mezarlığın içinde bulunan ve Selçuklular zamanından kalma, 820 yıllık Göğceli Camiini ziyaret ettik.

Görülmesi değer, heyecan verici, ilginç bir mâbed.. Bu camiin inşasında örme duvara yer verilmeyip, duvar yerine kalın kalaslar kullanılmış.. Dahası, kalas ve diğer ağaç aksâmında hiç çivi kullanılmamış, birbirine geçmeli olarak bina edilmiş..

Samsun ve civarı önce Selçukoğulları'nın hâkimiyetine ve onların Moğol İstilâsı'yla son bulmasından sonra İlhanlılar'ın ve onların da izmihlâlinden sonra Canikoğulları ve Tâceddinoğulları gibi beyliklerin eline geçmiş olup, özellikle Saathane Meydanı civarında küçük ve sâde 3-4 mescid hâlâ da müslümanların ibadetgâhı olarak hizmetlerini sürdürmektedirler.

Bunlardan Bedesten yakınındaki ve (Hicrî-723 /Miladî-1323 yılında İlhanlıların Anadolu Valisi Emir Timurtaş Paşa adına yapılmış olan) Kale Camii'nin kitâbesinde şu yazı okunuyor:

'Yediyüzyirmiüç yılında, kulcağızların en zayıfı Mevlevî Mahmûd oğlu Evhâd, Ebû Saîd Han'ın devleti günlerinde -Allah saltanatını pâyidâr ede- Timurtaş Noyan zamanında -Allah aziz kıla ve yardım ede-, bu mübarek mescidi i'mâr etti.'

*

Canlı bir şehir Samsun.. Özellikle havanın güzel olduğu tatil günlerinde yüzbinler şehrin merkezine akıyor ve Mecidiye Caddesi'nde, yol kenarlarında satışa sunulan giyim-kuşam ve sair temel ihtiyaç eşyası mağazalara göre epeyce ucuz bulunuyor.

*

Samsun, başta Trabzon, Gümüşhane ve Bayburt olmak üzere çevre illerden bir hayli göç alan bir şehir.. Bu da, şehrin civarındaki ve 40 sene öncelerde yeşillikler içinde küçük köylerin ve tarlalarda şimdi 20-25 katlı dev apartmanların dikilmesini getirmiş..

Şehrin kadîm yerleşim planı ve yolları, neredeyse 100 sene öncesinin özelliklerini koruyor, hâlâ..

Yeni yerleşim birimlerinde de maalesef geniş yeşil alanlar açılmamış.. Beton yığınları arasında oynayacak yer bile bulamayan çocukların, hem bedenî ve hem de ruhî bakımdan çok sağlıklı şekilde büyüdükleri nasıl düşünülebilir? Bu yapılaşma sadece çocukları değil, büyükleri de etkiler elbette.. Ama, bereket ki, 19 Mayıs ve Samsun Üniversiteleri yüksekliklerde yeşil alanlar üzerinde kurulmuş..

*

Bu arada Samsun'da yer isimlerinin belirlenmesindeki bir saplantı da zevksizlik ve çılgınlık derecesinde..

Çünkü, neredeyse her bir yerin isminin başına bir çılgınlık halinde, 'ata' 'ön-ek'i getirilmiş.. Ata-kum, Ata-tepe, Ata-belde, Ata-köy, Ata-vâdi.. Yetmeyince de, 19 Mayıs, İlkadım, Gazi vs. isimlerin verildiği sokaklar, caddeler, okullar, semt ve mahalleler de ayrı.. Kezâ, hususî iş yerlerinde bile; heykel, büst, ya da Samsun'daki heykelin veya 'ikon'laştırılmış bir ismin fotoğrafı..

Romen yazarı İonescu'nun 'Kral Ölüyor..' isimli tiyatro eserindeki 'Kral'ı, heykel, büst, fotoğraf ve isminin yazıldığı tabelâlara yer kalmadığını görünce, bu kez de, parklardaki büyük ağaçlara ve ağaçların büyük dallarına da ismini ve sıfatlarını verdiriyor.

Rusya'da Stalin'in ölümünden sadece 3 sene sonra, Kruşçef'in Stalin'i, 'Tarihimizin en korkunç zâlimi..' diye lânetlemesi üzerine; Kruşçef'den geri kalmamak için, 'Taştandı, tunçtandı, kağıttandı, gözleri her yerde üzerimizde, bıyıkları çorbamızın işindeydi.. Ve bir gün, taştan, tunçtan, kağıttan tonlarca ağırlığı ve gölgesi üstümüzden kayboldu, bıyıkları çorbalarımızın içinden..' gibi mısralar yazan N. Hikmet geldi hatırıma, nedense..

*

Samsun'da geçmişe göre daha canlı bir fikrî atmosferi soluduğumu da söylemeliyim.. Ülkenin, Müslüman dünyasının meseleleri etrafında, Üniversitelerin öğretim üyelerinin de katıldığı, dost grupları veya meclislerinde 4 saati bulan çaylı sohbetler..

Bu arada İlkadım Belediye Başkanı Necattin Bey ve eski dostlardan Başkan Yard. Şerif Mırık'la şehrin sosyo-politik meseleleri üzerine uzuuun sohbetler..

Kezâ, çocukluğumun geçtiği 40 km. uzaktaki Kavak ilçesine de uzandık dostlarla.. Belediye Başkanı İbrahim Saraçoğlu'ndan ilçenin genel durumu ve meseleleri üzerine bilgi aldık ve bize ayrıca, eskiden olmayan, ama, şimdi âdeta Kavak'ın ilgi odağı haline gelen 'Tirit Evi'nde de, mevsimin ilk 'tirit'i ikram olundu..

Samsun'a dönüş yolunda, özellikle teknolojik araştırmalarla meşgul üniversitelilerden 30 kadarının yaptığı bir toplantıya da katıldık. Genç beyinlerin heyecanı, bilgi ve ilgi alanları memnuniyet verici..

*

Bu arada, bu zamana kadar sapa yolda kaldığı için görmek fırsatını bulamadığım Sinop'a da gittik dostlarla.. Sinop sakin, küçük ve sessiz bir şehir..

Selçuklu Sultanı Alâeddin Keykubâd tarafından yaptırılan ve bir kaleyi andıran cami ile Seyyid Bilâl Türbesi ve Cezayirli Ali Paşa Camiini ziyaret..

Meşrutiyet ve Cumhuriyet yıllarında tahammül edilmesinin çetinliğiyle meşhur Sinop Hapishanesi restore ediliyordu.

Samsun'dan ayrılmadan önceki son gece de Samsun Üni. öğretim üyelerinin öncülüğünde oluşturulan Cihannümâ isimli bir grubun toplantısında Müslüman dünyasındaki kültürel istiklâl mücadeleleri etrafında 2 saati aşan bir sohbet..

.‘İdâmdan sonraki aff'tan da beter bir, ‘helâlleşme' kurnazlığı
22 Kasım 2021 Pazartesi

Bir okuyucu bir süre önce, 'Seninle aynı mahalleden sayılırım, yazılarını okuyorum; bir de filânla barışsan var ya..' diyerek beni, tarihte kalmış, eski bir İttihad-Terakki' kalıntısıyla barışmaya, -son günlerin siyasetinde çokça söz konusu edilen bir deyimle- 'helâlleşme' ye çağırıyordu.

Advertisement: 0:10
Birisi benim hayatımın en temel ölçüsü olan aslî değerlerime, inancıma tarihte emsali görülmemiş bir hıyanet ve emperial güçlerin desteği ile savaş açacak ve o hal üzere dünya hayatından çekilecek ve ama, onun adına kurulan bir ihanet zihniyeti, o savaşı sürdürecek ve sonra da o kişiyle barışıp, helâlleşeceğiz, öyle mi? Yani, Ebû Cehl ile, Ebû Leheb'le ya da Nemrud ve Fir'avn'un zamânedeki takipçileriyle 'helâlleşmek'!!.

Bir zamanlar ilâhiyatçılık kaftanına bürünen, ama, şimdilerde sesi pek çıkamayan ve Müslümanların zihinlerini alt-üst etmeye çalışanlardan birisi, ('Ebû Leheb'in iki eli kurusun..' meâlindeki bir âyetin de bulunduğu Tebbet Sûresi'ni hatırlatarak), '1400 sene öncelerde ölmüş-gitmiş, geride eli-kolu değil, kemikleri bile kalmamış birisini, hâlâ lânetle anmanın bir mânası var mı?' demişti.

Anlamadığından değil, anlamak istemediğinden ve de 'Bazılarının içine bir kurt düşürür müyüm acaba?' gibi şeytanca hesapla söylüyordu bu lafları, herhalde. Halbuki, o âyette lânetlenen, sadece 14 asır öncelerde ölen kişi değil, onun temsil ettiği zihniyettir. Aynı şekilde Nemrud veFir'avnlara karşı oluşumuz da, bir zamanlar dünyada olan ve dünyadan binlerce yıl önce gitmiş olan kişilerin maddî varlıklarına değil, onların temsil ettikleri zihniyete karşıtlığımızdandır.

İnsanlar ölür, zihniyetleri ise tarih devirleri içinde nesilden nesle geçerek devam eder.

Ve, her Nemrud'a ve putataparlarına bir İbrahîm (a), her Fir'avn'a bir Mûsâ (a), her Samirî Yahudi'sine ve Roma putperestlerine bir İsâ (a) ve 14 asır önce de Mekke toplumunda en çarpıcı örnekleri mevcud olan putperestlere ve müşriklere karşı bir Resul-i Ekrem (S) olduğu gibi; bugün de, her iki tarafın takipçileri adına, insanlar saflarını belirlemişler, maddî ve manevî her türlü kılıçlarını bileylemişler, görünür veya görünmez şekilde savaşlarını sürdürüyorlar.

*

Şimdi de, bir siyasî lider, başında bulunduğu siyasî teşkilatlanmanın nasıl bir mücadele çizgisine ve ilkesine bir ömür boyu nasıl bağlı olduğu bilinmiyormuş gibi; Müslüman halk kitlelerinin karşısına 'şirinlik muskası' takınarak çıkıyor; bütün tarih devirleri içinde bütün Enbiyaullah'ın / ilâhî peygamberlerin insanlığa sundukları ilâhî kurtuluş reçetelerine savaş açanların günümüz toplumlarındaki bütün laik, seküler, ateist temsilcilerinin çizgilerine sımsıkı bağlı olduklarını Müslüman halkımızın bilmediğini var sayarak, 'helâlleşme'den dem vuruyor. Kendisinin başında bulunduğu siyasî teşekkülün son 100 yıl boyunca, millete ne korkunç tuzaklar kurduklarını unutturmak istercesine, sadece son yıllardaki birkaç zulmü sayarak, 'Bunlar yanlıştı...' diyor; diğer bütün uygulamaları doğru imiş gibi kabul ettirmek açıkgözlülüğü sergilemek istiyor.

O kişi, bütün bir 100 yıllık geçmişe yönelik bir 'redd-i miras' söylemi geliştirse bile, halkımız, o iddianın yalanına bile o kadroların tahammül edemediğini söylemekle yetinir ve ya da, kendisini 'ahmak' yerine koymaya kalkışanlara, 'O, sensin!'der, geçer-gider. Çünkü, o kişinin lideri olduğu hareket, İttihad- Terakkî'den beri Müslüman dünyasının başına çuval geçirmeyi hedef edinen bir beynelmilel bir şeytanî entrika merkezinin temsilcisi olarak çalışmıştır; bugün de öyle çalışmaktadır.

*

O siyasî lider bilmelidir ki, kendisinin lider olarak sorumluluk yüklendiği dönemde yaptıkları zulümler bile, öyle, 'Helâlleşelim, bitsin...' demekle bitecek cinsten değildir. Helâlleşmek, aralarında bir hak ilişkisi kalmış olanlar veya kalmış olması muhtemel olanlar arasında karşılıklı veya birisi öldüyse, diğerinin, o şahsî hakkından vazgeçtiğine dair beyan etmesi durumudur.

*

On milyonlarca, yüz milyonlarca insan, o meş'ûm hareketin kurduğu şeytanî çarkların dişlileri arasında 100 yılı aşkın bir zamandır, maddeten de ezildi, mânen de ve bunca acılar çekti, gözyaşları döktü; 'âhh'ları ve feryadları, bedduaları âsumanları tuttu. Onlar ise, hâlâ, ideolojinizi bir takım koruma yöntemleriyle, kanun oyunlarıyla korumaktalar. Sonra da 'helalleşmek'ten söz ediyorlar.

İdâmdan sonraki aff'dan bile daha ağır bir yüzyıllık cinayetler serisine aklı başında hangi Müslüman göz yumabilir?

Bu siyasî lider, daha önce de, onca laikliğine ve Kemalistliğine rağmen, sırf iktidara ulaşmak için bile değil, hattâ sırf Tayyib Erdoğan'ı bertaraf etmek için, ömrü boyunca hep ideolojik olarak uzak durduğu kesimin içinde bulunmuş Ekmelüddin ve Abdullah Bey'leri ileri hatta sürerek /sürmeye çalışarak kitleleri yanıltmaya kalkışırken, kendi ideolojik liderlerinin çizgisinden bir milim bile sapmadıklarını söylemiyor muydu?

Öyleyse aldatabileceği saf kitleleri başka yerlerde arasın, buradan ona ekmek çıkmayacaktır, Allah'ın izniyle.

*

NOT: B. Amerika'daki bir akademisyen dost, son 2-3 gündür, Pennsylvania Şeyhi'nin ölmüş veya ölmek üzere olduğuna dair haberler vermeye çalışıyor. Aman be hocam, kişiler ölür, zihniyetler kalır. Daha 2-3 hafta önce de mâlûm çevreler, Tayyib Erdoğan için temennilerini sosyal medyadan gerçek gibi yaymaktan medet ummamışlar mıydı?

14 asır önce de, Uhud Gazvesi'nde, müşrikler Hz. Peygamber (S)'in öldüğüne dair iddialarla sevinmemişler miydi ve de, 'Muhammed ölmedi, ama, ölecek; İslâm ise ebedîdir.' mânasında bir âyet nâzil olmamış mıydı?

.Bu barbarlık karşısında, ‘Hükûmet nerede?' denilmesi istenmiyorsa...
24 Kasım 2021 Çarşamba

Bir şehrin belediye başkanı demeye bile dilimin varmadığı bir derebeyinin /bir feodal zorba'nın ilkelliği, barbarlığı üzerine konuşmak bile elem verici..

TC vatandaşı olmayan, amma, ikamet izni olan yabancılar, harcadıkları suyun metreküpüne, yerli halkın ödediği meblağın 10 katını da aşan bir şekilde, 2,5 dolar alınması kararından sonra; şimdi de, kanûnî açıdan o statüde olanların Belediye'de yapılacak nikâh işlemleri için 100 bin lira ödemeleri kararı alınmış.. Bu kişinin bütün bir şehir adına diyerek dayattığı karar, 'Cumhûr İttifakı' üyelerinin karşı oylarına rağmen, 'Millet İttifakı' denilen grubun oylarıyla kabul edilmiş..

*

Advertisement: 0:09
Söz konusu derebeyi özentili kişi, bırakalım, insanî ve vicdanî ölçüleri, kendisini mevcud kanunlarla bile bağlı hissetmediğini açıkça haykırıyor. 'Bu kararlarımızdan yabancılar rahatsız olurmuş. Olsunlar varsın. Bu misafirlikleri çok uzun oldu artık.' diyor.

Bu kadar gaddarca bir kararı alanların vicdanlarına ve insanlık anlayışlarına, 'Yuff olsun!'

*

Gerçi, Adâlet Bakanı Abdulhamîd Gül Bey, bu karara, yaptığı açıklamayla kesin bir dille karşı çıktı, ama, İçişleri Bakanı Süleyman Soylu Bey'den henüz yaptırım etkili bir itiraz gelmedi. Halbuki, bu konuda hemen uygulayabileceği kanûnî salâhiyetleri var elinde. Bu kişinin daha önceki açıklamaları üzerine, hakkında 'nefret ve ayrımcılık yaptığı' suçlamasıyla soruşturma açılmıştı ve neticesi uykuda olan o dosyada herhalde.

Ama, 'Bir hükûmet kararı olmalı...' diye düşünülüyorsa ve Bakan'lar, bu gibi konulara Tayyib Bey'in görüşünü almadan karar vermekten çekiniyorlarsa; o zaman, Tayyib Bey'in de bu konuya âcilen müdahale etmesi; ve Müslüman halkımızın vicdanını yaralayan ve ülkenin şeref ve haysiyetine leke vuran bu uygulama teşebbüsüne kesin bir 'Dur!' demesi gerekiyor. İş artık o raddeye gelmiştir.

*

Konu, sadece bir şehirle sınırlı kalmayıp, -başka insanlara yardımcı olmak ne kelime- bir de bütün milleti utandırıcı bir 'ulusal egoizm' dalgasının bütün ülkeye yayılmaya zemin hazırlayacak ve halkın dar gelirli olanlarını tahrik etmek isteyen parti ve grupların ekmeğine yağ sürecek noktaya varırsa; tedbir almakta çok geç kalınmış olacaktır. Konu artık bir şehrin meselesi olmaktan çıkmıştır.

*

Bu derebeyinin önceki açıklamalarına, 30 Temmuz 2021 tarihli ve 'O Belediye Başkanı hemen azledilmeli.' başlıklı yazımda değinip şöyle demiştim:

'(...) Böylece, Batı Avrupa ülkelerinde Türkiyeli 5 milyonu aşkın insana da aynı şekilde ve hattâ daha da zâlimce davranılmasına da yol açılacak ve onlara, 'Gidin ülkenize, bakın orada, yabancılara su bile on misli pahalı veriliyormuş. Biz ise, size ne imkânlar sağlıyoruz.' denilecektir.. (Almanya'da 30 yıl öncelerde, duvarlara, 'Türken Raus!-Türkler defolsun!' yazıları yazıldığını ve çocuklara da, 'Benim babam sizin yüzünüzden işsiz.' gibi laflar söylettirildiğini unutmayalım.) Bu açıdan diyorum ki, bu gaddarca sözü söyleyen Belediye Başkanı'nın vicdanlı hemşehrileri, 'insan' olanın en tabiî haklarından habersiz, o, aşağılık, ırkçı kişiyi protesto etmek için onun evinin önünde toplanmalı, günlerce- haftalarca ve ısrarla, istifaya davet etmelidir. Çünkü, bir şehrin Belediye Başkanı, teorik olarak, o şehrin vicdanını da temsil etmektedir. (...)'

Evet, aynen böyle demiştim, 115 gün öncelerde.

O kişi, daha sonra, kendisinden yardım isteyen bir kadına, bir sokak çocuğu ağzıyla, çirkin tedaîleri/ çağrışımları olan bir şekilde karşılık verince, partisi kendisini disiplin kuruluna sevk etti, ama, onun sonucu da henüz etkili bir şekilde ortaya konulmadı.

Ve bu kişi, bir Ortaçağ Derebeyi gibi gittikçe sınır tanımaz şekilde, yeni ilkellikler icâd etmenin peşinde olduğunu hissettiriyor ve, bütün bir halkın ve ülkenin insanlık haysiyeti ve şerefi üzerine cife sıçratıyor. Yarınlarda ekmek ve diğer temel ihtiyaç maddelerine de benzer fiyatlar ilân ederse, kimse şaşırmasın. Soruşturmalarla geçiştirilecek bir konu değil bu.

O halde, Hükûmet, o kişi ve avanesinin aldığı kararlarına karşı derhal mukabil kararını vermeli ve ona, -varsa- hakkını araması için, mahkeme kapılarında yıllarca koşturmasının yolu gösterilmelidir.

*

Tekrar edelim, hele de, ekonomik bir buhranla karşılaşınca, müsebbibi ve suçlusu olarak, hemen dinî, ırkî, kavmî vs. azlık unsurları göstermekle maruf olan Avrupa toplumları da, kendi ülkelerinde bulunan 5 milyonu aşkın insanlarımıza, bu ülkedeki ve bizi bütün dünya nazarında ilkel ve bayağı ve de barbar gösterecek bu gibi bir uygulamayı örnek göstererek işçilerimize ve ailelerine yol göstermeye kalkışmayacaklar ve asırlarca ve hele de Birinci ve İkinci Dünya Savaşıdöneminde özellikle Almanya'da Yahudilere uygulanan pogrom'ların/ holocaust'ların benzeri uygulamalar tekrarlanmayacak mıdır?

*

Ve dahası, Ege Denizi'ndeki kaçak göçmenlerin botlarını delerek batırmaya çalışan Yunan güçlerinin yaptıkları gayri-insanîlikten geride kalmayan bu uygulamayı sık sık eleştiren bizler, onlardan daha temiz olmayan bir duruma düşmeyecek miyiz? Ve, bu uygulama, her şeyden de önce bizim Müslümanlığımız ve hattâ en yüce değerimiz olan inancımız üzerine bir soru işareti kondurmayacak mıdır?

*

Kurtluk Kanunu'nda kuraldır; zayıf olanı yerler!' Öyleyse...
26 Kasım 2021 Cuma

Dünya, 100 yıl öncelerdeki gibi önemli gelişmelere gebe...

Birinci Dünya Savaşı, Avusturya- Macaristan İmparatorluğu Veliahdi Ferdinand ve hanımının, 28 Haziran 1914 günü, Saraybosna'da bir sırb eylemcisinin suikasdi sonunda öldürülmeleriyle patlak vermişti. O suikasdin, 30 milyon insanın hayatına mal olacak bir Dünya Savaşı'na dönüşeceğini, her halde kimse tahmin edemezdi. Suikasdin ertesi gün, Avusturya- Macaristan İmparatorluğu Sırbistan'a savaş açınca, Sırbistan da Çarlık Rusya'sına sığınmış ve Rusya derhal savaşa girmiş; Almanya da Avusturya- Macaristan'ın safında yer almıştı.

Advertisement: 0:11
Fransa da, 1870'de Sedan'da Bismarck Almanyası'nca bir günde bütünüyle katledilen 130 binlik bir Fransız Ordusu'nun ve Fransa İmparatoru 3. Napolyon'un esir ediliş intikamının alınma vakti geldiği kanaatiyle, Almanya karşısındaydı.

*

Esasen, kendisiyle dünya hâkimiyeti yarışına girdiği bilinen Almanya'yla hesaplaşma fırsatının doğduğuna inanan İngiltere de, Fransa ve Rusya'nın safındadır artık. Japonya da, Çin, Filipinler, Çin Hindi (Vietnam) gibi Uzakdoğu ülkelerinde ve Pasifik'te rakip tanımaz bir güç halinde, Almanya'yla aynı safta. İtalya da Alman safında.

Yani, karşılaşılan büyük gaile, bir 'Sırbistan- Avusturya Gerilimi' olmaktan çoktan çıkmıştır.

Alınız size bir Dünya Savaşı. Evet, Birinci Dünya Savaşı böyle patlamıştı.

*

Sultan 2. Abdulhamîd'in 33 yıllık iktidarına; 1909'da, hangi emperial güçlerin entrikalarıyla tezgâhlandığı bilinen bir darbe ile, hem de 30 yaşındaki bir Elmalılı Hamdi Efendi'nin, Halife-i Muslimîn sıfatını da taşıyan Abdulhamîd'in tahttan indirilmesi, hal' edilmesi için verdiği 'Olur...' fetvâsı ile son verilmiş; Selanik'e sürgüne gönderilmişti. İktidarı, sosyo-politik, askerî ve masonik- emperial entrikalarla ele geçiren İttihad- Terakki Cemiyeti kadrolarının tecrübesizliği açıktı ve İttihadçılar, savaşın, 1911-13 arasındaki Balkan Savaşları'ndaki ağır yenilgilerin izlerini silmek için ellerine bir fırsat verebileceği umudu içindeydiler.

*

Sultan Reşad'ın damadı olduğu için, Osmanlı Orduları Başkomutan Vekili olan 35 yaşındaki Enver Paşa, Osmanlı'nın İngiltere safında savaşa girmesi ihtimalini araştırmak için Londra'ya giderek 20 gün nabız yokladı. Ama, İngiltere, Balkan Savaşı'ndan yeni mağlûb çıkan bir Osmanlı'ya yüz vermedi. (O sıralarda 33-34 yaşında olan Mustafa Kemal Bey'in de savaşa mutlaka girilmesi yolunda Harbiye Nâzırlığı'na yazdığı mektubunun, kamuoyuna geçen sene açıklandığını da hatırlayalım.)

Savaşta tarafsız kalınması değil, hangi tarafta savaşa girileceği anlayış ve sorusu hâkimdi İstanbul'a. 2. Abdulhamîd ise, sürgün yerinden, 'savaşa girilmemesi' tavsiyelerini gönderiyordu.

Ve, 28 Eylûl 1914'de, Osmanlı da, Almanya yanında savaşa girdi. (Bizdeki ismiyle, seferberlik).

Netice mâlumdur.

'Almanya, Avusturya- Macaristan İmparatorluğu, İtalya, Japonya ve de Osmanlı ağır şekilde yenildiler. Ama ötekiler bir takım kayıplara uğrasalar bile, toptan yok olan, sadece Osmanlı oldu ve enkazı üzerinde 20-25 kukla devletçik icad olundu.

*

Yenilen devletler özellikle Almanya, İtalya ve Japonya, o savaş kayıplarının intikamı peşine düştüler sanayi ve askerî güçleriyle. Çünkü, o savaş bittiğinde 1919'da imzalanan 'Versailles (Versay) Andlaşması', 'Barışa son veren Barış' idi.

Osmanlı'nın merkezî enkazı üzerinde kurulan Türkiye, emperial dünyanın istediği büyük sosyal değişiklikleri yapmakla, Müslüman halkın aslî inancıyla ve aslî kültürünün alfabesini ve kılık-kıyafet değiştirmekle meşgulken. Almanya (ve Almanya yanında Stalin Sovyet Rusya'sı), İtalya, Japonya, yeniden girdiler savaşa; Hitler Almanyası'nın öncülüğünde, 1 Eylûl 1939 günü ve 2. Dünya Savaşı patladı. O savaş da 60 milyon kadar insanın hayatına mal odu. Almanya ve Japonya tarafı, 6 yıllık bir savaş sonunda ağır şekilde, bir daha yenilirler.

*

Ama o savaşta girmediği halde, girenlerden daha az olmayan felaketler ve kayıplar yaşayan bir Türkiye; Stalin Rusya'sının tehditleri karşısında, Avrupa'nın gönüllü korucusu olmayı kabullenerek, NATO'nun emrine girdi.

*

Bu tarihi bir daha hatırlamanın sırası mı şimdi?

Belki de tam sırası.

*

Amerikan emperyalizmi ve bütün NATO dünyasının gözü, hele de son 19-20 senedir, daha bir Türkiye üzerindedir.

Rusya ise, bilhassa, İHA ve SİHA gibi, dünyayı şaşırtan silâh sanayi ürünlerini Ukrayna'ya da satan Türkiye'ye karşı, Suriye'de, Irak'ta, Libya'da, Doğu Akdeniz'de ve Kafkasya'da yeni tuzaklar peşinde. Ve kendi güney sınırlarının taa Orta Asya'ya kadar Türkiye'nin manyetik çekim alanına gireceği rahatsızlığı içinde.

Aynı şekilde, İran da, kendi kuzey sınırlarındaki yeni güç odağı karşısında benzer rahatsızlık içinde. Ayrıca, Türkiye'nin Türkçe konuşan ülkelerle bir gönül birliği araması da 100 yıl öncelerdeki 'Turancılık'la bir tutulmak isteniyor.

Halklarının değil amma, Arab rejimlerinin Türkiye'ye karşı takındıkları tavırlar da mâlûm olduğu bir sırada, sahib olduğu malî gücüyle Arab rejimleri üzerinde etkisi bilinen Birleşik Arab Emirliği'nin, beklenmedik bir anda Erdoğan Türkiyesi'yle dirsek temasına girivermesi Ortadoğu'da yeni dengeler kuracak mahiyettedir.

Ve bunlar olurken, Rusya'nın, NATO'nun Ukrayna'yı bünyesine katması halinde saldıracağını ve NATO'nun da, 'Hazırız!' demesi... Dünyanın 100 yıl öncelerdeki büyük hadiselerin benzerlerine gebe olduğunun işaretçisi olabilir.

Ve, 'Kurtluk Kanunu'nda, kuraldır; zayıf olanı yerler!'

.‘Oltaya yakalanmış balığın yem'e ihtiyacı yoktur!'
28 Kasım 2021 Pazar

Yine önemli gelişmeler, dış siyasette...

Amerikan Başkanı, irili- ufaklı 110 devletin başkan veya başbakan seviyesindeki liderlerini 'Demokrasi Zirvesi' dediği bir toplantıya davet etti. Avrupa Birliği (AB) ülkeleri, Afrika'nın ve Güney Amerika'nın güneyindeki ülkelerin çoğu, Avustralya, Yeni Zelanda, Endonezya ve Malezya, Filipinler, Singapur gibi bazı Güneydoğu Asya ülkeleri.

Advertisement: 0:08
Ama, NATO üyesi ve Amerika ve Avrupa'nın Batı müttefiki Türkiye'nin Başkanı olmayacak bu zirvede.

Niye mi?

Son zamanlarda, iç siyasetteki tutumu ve de Rusya'ya yakınlaşma siyaseti yüzünden imiş. Kısaca, dişlerine göre bulmuyorlarmış.

Fransa Başkanı Macron'un tahriklerinden sonra, Yunanistan'ın doğu sınırlarında, 'muhtemel tehditlere karşı' diyerek, Amerikan Başkanı Biden'ın da 7 üs kurması, çok sıradan bir tercih değil.

*

Bizdeki muhalefet ise, bu entrikalara gözlerini kapamış, âdeta tarafsız bir ülke rolünde olmayı yeğliyorlar. Hâlbuki Türkiye'nin jeo-politik ve religio-politik (coğrafî ve dinî stratejileri) bünyesi ve konumu da o hayallere itibar etmemeyi gerektirir.

*

Amerika'nın iddia ettiği gibi, 'Türkiye'nin Rusya'ya yakınlaşma siyaseti' diye bir durum yok elbette.

Kaldı ki, bunun en iyi farkında olan da, Türkiye ve Rusya.

Türkiye'nin güçlenmesinden ve kendi siyasetlerine 'Hayır!' diyebilmesinden rahatsız olan Rusya'nın hele de Kafkasya, Suriye, Irak ve Libya'da Türkiye'yi rahatsız eden odaklara nasıl destek verdiği bilinmiyor değil.

Ama Türkiye'nin çok dikkatli denge hamleleriyle hareket ederken, sırtını Amerika'ya ve NATO'ya dayamaması ve Amerika'nın istediği şekilde bir Rusya düşmanlığı yapmaması, elbette rahatsız ediyor Amerika'yı. Çünkü, Türkiye, Stalin Rusyası'nın, Boğazlar üzerinde hak iddia eden taleplerine karşı koyabilmek için, Amerika'nın kucağına atılmıştı, 1945-46'larda. Amerika, o sığıntı ruh halinin devamını istiyor.

*

Son ilginç gelişme ise, Ukrayna Devlet Başkanı Volodimir Zelensky'nin 'Rusya'nın Ukrayna'da bir darbe yaptıracağı'na dair bilgi ve belgelere ulaştıklarını açıklaması oldu. Bu açıklamaya karşı, Rusya Başkanı Putin'in sözcüsünün, 'Rusya hiçbir zaman böyle illegal işlerle meşgul olmamıştır.' demesi, ne kadar inandırıcı değil mi?

Tabiî, tabiî.

Rusya öyle karanlık işlerle meşgul olur mu hiç?

1953'de Doğu Alman komünist rejimine karşı 17 Haziran Halk Ayaklanması' ve

1956-Macar Ayaklanması'nın kanlı şekilde bastırılıp, Başbakan İmre Nagy'nin Sibirya'da öldürülüşü,

1968'deki Çekoslovakya Ayaklanması'nın,

1970'daki Polonya Ayaklanması'nın tanklarla bastırılması,

Nisan-1978'de Afganistan'da komünist darbe yaptırıp bu ülkeyi 14 sene ezmesi,

1985'lerde Leh Valesa liderliğindeki Solidarity/Dayanışma Hareketi'nin General Jarujelsky liderliğindeki askerî hükûmet eliyle bastırılması,

Sovyetler'in son lideri Mihail Gorbaçov'u, Ocak-1990'da (Qanlı Yanvar) Azerbaycan'ı tanklarla ezmesi,

Sovyetler Birliği dağıldıktan sonra, Çeçenistan'da, daha sonra Tacikistan, Gürcistan ve Ukrayna'da kendi siyasetine aykırı davranan güçleri; hele de halkı Müslüman olan ülkeler üzerinde ne kanlı entrikalar çevirdiği.

Evet, Rusya bunları hep kadife eldivenlerle yatıştırıvermişti, öyle mi?!!!

*

'Hâfıza'y-ı beşer nisyan (unutkanlık) ile mâlûldür.' denilmiştir.

*

Şimdi, Zelensky, Avrupa ülkeleri ve B. Amerika'nın kendilerine verdiği destek sözünün masaldan öte bir mâna ifade etmediğini biliyor.

Putin Rusyası ise, özellikle Dinyeper nehrinin doğusundaki Donbass bölgesinde, ya direkt bir askerî işgal, ya da, -Kırım'da olduğu gibi emr-i vâkî'lerle-, Rusya'yla birleşme yanlılarına yaptıracağı ve galip getirtecekleri bir referandumla, yeni bir sandık oyunu peşinde.

Evet, dünya diken üstünde.

*

Son 75 yılın dünya havadisine bakarken, Amerikan siyasetinin ünlü isimlerinden ve dünyanın sayılı kapitalistlerinden Nelson Rockfeller, 1956'da zamanın Amerikan Başkanı (ve 2. Dünya Savaşı'nda Müttefik Ordular Başkomutanı) olan D. Eisenhower'e yazdıklarıyla karşılaştım, dün.

Şöyle diyordu:

'Biz askerî paktlarımızı kurmayı ve sağlamlaştırmayı hedef alan tedbirlere devam etmeliyiz. Büyük ölçüde politik ve askerî nüfuz garantileyecek genişlikte bir ekonomik yayılma planının Asya, Afrika ve diğer az gelişmiş bölgelerde uygulamak zorundayız.

Yardımlarda, bizimle dost olan ve bize uzun süreli askerî paktlarla bağlanmış olan ülkeler birinci gruba girer. Bu ülkelere yapılacak yardımlar ve açılacak krediler öncelikle askerî nitelikte olmalıdır. Oltaya yakalanmış balığın yem'e ihtiyacı yoktur. Bu noktada, Dışişleri Bakanlığı ile aynı fikirdeyim.

Genişletilmiş iktisadî yardımlar, -meselâ Türkiye'ye- bazı hallerde düşünülenin tersine sonuçlar verebilir. Yani, bağımsızlık eğilimini artırıp mevcud askerî paktları zayıflatabilir. Bu tip -Türkiye gibi- ülkelere doğrudan doğruya iktisadî yardım da yapılabilir. Ama, bu, bize, uygun ve bağlı hükûmetleri iktidarda tutacak ve bize düşman muhalifleri zararsız bırakacak bir biçim ve mikdarda olmalıdır.'

*

'Büyük devletlerle siyaset yapmak, canavarla aynı yatağa girmektir.' diye boşa denilmemiş.

*

**

'Şoool memlekette bir ulu gün bolubdur...'

Türkiye Başkanı Erdoğan'ın Türkmenistan'a resmî ziyaretini, Türkmenistanlı bir dosta sordum, 'Bu ziyareti nasıl buluyorsun?' diye.

'Şoool memlekette bir ulu gün bolubdur...' (Bu gün, memleketimiz için bir ulu gündür.) dedi.

Gerçekten de öyle denilebilir.

Qurbanguli Berdi Muhammed, Safer Murad Niyazof'un ölümünden sonra, onun 20 seneye yakın tahakkümünü 1-2 yılda silen bir isim... Ama, hep içe kapalı kalarak güçlenmesi de mümkün olmaz.

Bu ziyaret, hayırlara vesile olur inşaallah...

*

.Büyük acılara katlanılır da; ‘sosyal intihar' mesabesindeki utançlara, hayır!
29 Kasım 2021 Pazartesi

Son yıllarca Türkiye'nin teknoloji alanında aldığı mesafelerin, İslamî dünya görüşüne bağlı kadrolar eliyle gerçekleştirilmesinden, içerdeki bazı -mâlûm- çevrelerin rahatsızlık duydukları bilinmiyor değil..

Advertisement: 0:11
Onlar da biliyor ki, -belki kıyıda köşede kalmış, sesi duyulmamış, istisnaî bazı vak'alar ise ayrı, ama- ülkede bir açlık yok iken, dikkatleri bu gelişmelerden başka yönlere çekmek için ülkede bir açlık varmış gibi göstermeye çalışıyorlar.. Halbuki bugün karşılaşılan asıl mesele, 'Niçin ben de filanlar kadar filanlar kadar yiyemiyorum- giyemiyorum, niye ben onlar kadar zengin değilim..' şeklindeki açgözlülüktür.

Yani, bugün ülkede bir açlık ve kıtlık yok, dünya nimetlerinin âdilâne şekilde dağıtılması demek olan 'qıst' anlayışı ve kanaatkârlık ve şükretmekten uzak düşüş söz konusu.. Bu da sadece beşerî kanunlarla ve materyalist anlayışlarla sağlanabilecek bir şey değildir. En zengin ülkeler bile bunun çaresini bulamamışlardır.

*

Ve dahası, Türkiye bugün, 'yıllık ulusal gelir'ine nispetle ülke dışı yardımlar konusunda 'dünya birincisi bir ülke..' Suriye'de, Kuzey Irak'ta, Afrika ülkelerinde, Arakan'da, Yemen'de ve şimdilerde de Afganistan'a yapılan yardımlar konusunda da öncü..

Bu konuda dünya kadar sosyal yardım kuruluşlarımız, teşekküllerimiz, cemaatlerimiz var. Bunların başında, İHH geliyor..

*

İHH'nın evvelki gün 4 elemanı Bursa'da yapılacak bir programa katılmak üzere İstanbul'dan Bursa'ya giderken, Orhangazi ilçesine yakın bir yerde meydana gelen fecî bir trafik kazasında, yaş ortalaması itibariyle 30 yaşın altında olan bu gençler dünya hayatına vedâ ettiler.

Bu gençlerin her birisinin, yüksek teknoloji alanında oldukça etkili, faal elemanlar oldukları anlaşıldı. Ve bu gençlerden birisinin de, Müslüman gençliğin ülkeye neler kazandırabileceğinin en çarpıcı isimlerinden birisi olan Selçuk Bayraktar'ın en büyük yardımcılarından bir mühendis olduğu açıklandı.

Onların hizmetlerinden mahrum kalmış olmanın üzüntüsüdür, acımızı daha bir katmerleştiren..

Ve dün, İstanbul- Fatih'te, Fatih Camii'nde binlerce genç insan, bu arkadaşlarını, ağabeylerini ebediyet yolculuğuna uğurladılar..

Cenaze namazında İçişleri Bakanı Süleyman Soylu bey de kısa ve güzel bir tezkiye konuşması yaptı ve 'Bu dâvanın acılar çekmek, kurbanlar vermek pahasına da olsa, bizi yolumuzdan döndüremeyeceğini, bizim Allah katında vazifeli bir ülke ve halk olduğumuz inancımızı unutmamak gerektiğini' hatırlattı, özet olarak..

*

Cenazeler gönderildikten sonra, 'İHH'nın merkezinde bir grup arkadaş sohbet ediyor, birlikte gidelim' denildi, gittik.. Orada 15 kadar insanın bir arada sohbet ettikleri bir odaya aldılar. Süleyman Soylu ile m.vekili Hasan Turan ve İHH'nın sembol ismi Bülend Yıldırım olmak üzere diğer isimler, İzmir- 9 Eylûl Üni. Hukuk Fakültesi Dekanı Prof. Refik Korkusuz hoca ve diğerleri.. Bir saate yakın bir sohbet..

Elbette önce bu 4 genç arkadaşımızın geçirdiği kâza üzerine muhtemel etkenler üzerinde duruldu. Anlaşıldığına göre, bu kazâ uykusuzluktan meydana gelmiş gibi gözüküyordu.

Ama, acaba başka etkenler de yok muydu?

Halihazırda veya ileride tehlike teşkil edeceği tahmin olunan ve 'düşman beyinler' olarak işaretlenen kimselerin bertaraf edilmesi ihtimali bu kazâ konusunda da göze alınmalı değil mi?

Nitekim, ülkemizin en hassas konulardaki önemli yüksek teknoloji kurumlarından olan Aselsan mühendislerinden 5-6'sının bu zamana kadar kazâ süs verilerek öldürüldüğüne dair iddialar henüz de açıklığa kavuşturulamadı.

'Kazâ' görünümlü bertaraf etme çabalarının ve de suikastlerin benzerinin Pakistan ve İran'daki nükleer bilim adamlarına yönelik olarak son 8-10 yıldır nasıl sahnelendiği, hele de geçen sene Muhsin Fahrizâde isimli nükleer bilim adamının, Siyonist İsrail rejiminin uzun vâdeli bir çalışmasıyla, hem de Tahran'ın içinde nasıl katledildiği hatırlanmalıdır.

Şimdilerde, Amerikan gazetelerinde o suikastte, 'Sun'î (yapay) zekâ destekli' uzaktan kumandalı ölüm makinelerinin devreye sokulduğuna dair yazılar yayınlanmaktadır. Elbette bu iddiaların, propaganda ve karşı konulmaz bir güç olduğu havası oluşturmak için yazıldığı da göz önünde bulundurulmalıdır, ama, gerçek olamaz da değildir.

*

Elbette, takdir-i ilahî' tedbir ile bozulmaz, ama, bizim vazifemiz ve şiarımız, ancak ve ancak, aklen ve şer'an alınması gereken tedbirlere tevessül ettikten sonra, gerisinin hakkımızda hayırlı olması niyazıyla Allah'a tevekkül etmektir.

*

**

Bir diğer konuya da kısaca değinelim..

'Sosyal intihar' mesâbesindeki utançlara tahammül nasıl olacak?

Son günlerde ülke çapında hemen herkesi rahatsız eden- etmesi gereken, üç yaşında bir kız çocuğunun ölmesi , öldürülmesi veya ölüme terkedilmesi faciasının medyada ele alınışı, muhabirlerin daha çarpıcı ifadeler kullanma yarışları neticesinde, müstekrehliğin ötesinde sosyal bir çöküşü, izmihlali çağrıştırıyor.. Bu konudaki yayınların fren tanımazlığı, genç-yaşlı, kadın -erkek, bütün zihinleri ifsâd ediyor; herkesin diline düşen konular yaklaşan bir 'sosyal intihar'ı haber veriyor.

'Tevbe' ederken bile, işlenen günahların teferruatıyla tekrar anlatılmasından kaçınılması tavsiye olunmuştur, İslâm büyüklerince .

Bizdeki medya ise, kalplerinde fesat olanların suç ve günah işlemek şeklindeki şeytanî zekâsını geliştirmeye hizmet ediyor..

Buna bir çare mutlaka bulunmalı..

.Kapitalist sistemde faiz, sermayenin 'savunma ve savaş bakanı'dır
1 Aralık 2021 Çarşamba

Her ne kadar, 'tavuk mu yumurtadan; yumurta mı tavuktan çıkar?' sorusu gibi, 'faiz mi enflasyondan, enflasyon mu faizden çıkar?' sorusu da insanı mantıkî bir çıkmaza sürüklese de ve her iki tarafın görüşünde de doğru olmak ihtimali varsa da; meselenin aslı, kapitalist sistemin bozukluğundan kaynaklanıyor ve kapitalizm, önce kapitali, sermayeyi korumayı esas aldığından, oluşması muhtemel enflasyonları bile göz önüne alarak faizi yükseltir ve bu, kendi mantığınca doğru tedbirdir.

Advertisement: 0:10
Ama, kapitalistin kasasını değil de halk kitlelerini maişetini düşünürseniz, 'faiz yüksek olduğu için enflasyon yüksektir.' görüşüne itibar edersiniz.

*

Önceki Maliye Bakanları'ndan M. Şimşek ile 'Benim okuduğum ekonomiye göre enflasyon yüksek olduğu için faiz yükselir, yükselmeye mecburdur.' der, kendi mantığınca doğru da söylemektedir. Çünkü kapitalist sistemin asıl tezi budur.

Tayyib Bey ise, -ki, o da ekonomi okumuştur- onun tersini söyler, 'faiz yüksek olduğu için enflasyon yükseliyor.' der.

O da bir bilgiye ve sağlıklı mantığa dayanıyor ve kendi yaklaşımına göre doğru söylüyor,

Ama, Tayyib Bey'in 13-14 yıl yanında Bakan olarak ekonomik çarklara hükmeden kişi, 'edeb' sınırlarını bile yıkarak, eski liderini, 'ekonomiyi bilmiyor, bilmediğini de bilmiyor.' diye küstahlaşarak eleştiriyor ve böylece kimin safında ve hizmetinde olduğunu da ortaya koymuş oluyor.

Bu satırların sahibi de, Tayyib Bey'in tarafdar olduğu görüşü savunuyor, çünkü halktan biridir ve kapitalistin kasasının derdinde değildir.

*

Riba veya faiz, bir 'değer değişim birimi' olan paranın borç olarak verilirken, karşılığında, ondan daha fazla bir mikdarın taa baştan istenmesi ve hattâ alınmasıdır.

Özellikle bankalar böyle peşin çalışmaktadırlar.

Siz farz-ı muhal, bankadan 100 milyon lira kredi alıyorsunuz, gerekli şartları haiz iseniz, banka, bu parayı size diyelim ki yüzde 20 faizle veriyor ve siz sözleşmeyi imzalıyorsunuz ve banka size 80 milyon lira veriyor, çünkü yüzde 20'lik faizi peşinen alıyor.

Siz aldığınız kredi ile bir üretim yapacaksınız ve bu malı iç veya dış pazarlara süreceksiniz. Bunun için de kalite kadar, fiyat açısından da yarışacaksınız. Aynı malı üreten Japon üretici, yüzde 0,25 faizle aldığı kredi ile yaptığı ürüne serbest piyasada emsali mallarla rekabet edecek bir fiyat koyacaktır. Siz ise, aldığınız paranın beşte birini, yüzde 20'sini taa baştan vermiştiniz. O zaman nasıl rekabet edeceksiniz? Bu maliyetle elde ettiğiniz ürünle dış piyasalarda tutunamayacaksınız. İç piyasada ise, bir şekilde, o faiz yükünü tüketiciye yansıtacaksınız. Ya, kaliteyi düşürecek veya tüketiciyi kandıracaksınız; ya da, fabrikayı kapatacaksınız. Ya da işçi ücretinden ve sosyal sigorta priminden kısacaksınız. Çünkü en azından yüzde 25 kadar da kâr elde edemezseniz, o sahadan çekilmeniz gerekir.

*

Bu konuyu üretim alanı dışındaki ferdî ilişkiler arası borçlanmalar için de ele alabiliriz.

Siz bir arkadaşınıza, diyelim ki, 1 yıl sonra ödenmek üzere 1 milyon lira 'qarz-ul'hasene' veriyorsunuz. Yani, faizi-maizi yok. Arkadaşınız, onunla arsa, ev, araba vs. alıyor. Bir yıl sonra, zamanı gelince, borcuna sâdık dürüst bir kimse olarak, borcunu ödüyor. 'Allah razı olsun, Hızır gibi yetiştiniz.' diye minnet duygularını dile getiriyor.

Ama, şöyle bir düşünüyorsunuz, sizin verdiğiniz 1 milyon lira ile arkadaşınızın aldıkları, şimdi 2-3 milyonluk bir 'değer'le ancak alınabilir. Ve o kişinin size ödediği borcu ile siz, aynı malları alamayacaksınız. Yani, para değerindeki oynamalar yüzünden, borç alan zenginleşti, siz ise fakirleştiniz. Siz, para değerindeki değişkenlikler her gün bir başka renge bürünürken, bir daha, uzun vâdeli borç verir misiniz?

Nitekim İslâmî bir yardımlaşma olan 'qarz-ul'hasene' işlemez hâle geldi.

Ama mesele, 'ulusal para'ların uluslararası değişim birimi kabul edilen paralar karşısındaki çaresizliğinden kaynaklanıyor. Ve asıl sistemin bozukluklarına çareler bulamayacağımız açıktır.

Amerikan emperyalizmi, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, 'uluslararası değişim birimi' olarak 'altın' yerine 'dolar'ı kabul ettirdi.

Fransa'nın ünlü devlet başkanı General de Gaulle (dö Gol), 1964'lerde, 'dünyada değişim birimi olarak, 'dolar' yerine yeniden 'altın'a dönülmelidir.' dedikten sonra, içerde gücünü kıracak entrikalar güçlenmeye başlamış ve sonunda kaybettiği bir referandumu takiben, iktidarının onuncu yılında istifa etmişti.

*

40 yıl öncelerde Ronald Reagan, Amerikan başkanı olduğu dönemde Amerikan ekonomisi çıkmaza girmişti. Bu yüzden de 1976-80 arasında USA Başkanı olan Jimmy Carter, yeniden seçilememiş ve Reagan geldiğinde ise Amerikan ekonomisi sihirli bir el değmişçesine kısa zamanda kendine gelmeye başlamıştı. Bu sihirli çözüme, o zamanlar Reagan'ın ismini de ekleyerek, 'reaganomi' denilmişti. Reagan'a, 'Bu başarıyı nasıl elde ettiniz?' diye sorduklarında ise, o, 'Gaayet kolay. Yeşil kağıt (dolar basım) matbaalarının çalışmasına hız verdik, bir de Rambo filmleriyle, Amerika'nın karşı konulamazlığı' havasını dünya kamuoyuna pompalamak sûretiyle.' demişti.

Yani, Amerikan parasının, 'dolar'ın gerçek değeri var mıdır, yok mudur, bu sorulmaz. O, yeşil kağıtları basar ve dünyaya da güç gösterisi sergiler; bugünkü sıkıntılarımızın aslı da budur.

*

Mayın tarlası'na girmeden…
3 Aralık 2021 Cuma

Bir zamanlar 'ağabey' dediğimiz ve muhabbet beslediğimiz bir zat, '28 Şubat 1997 Askerî Zorbalığı'nın failleri olmaktan sanık olan bazı generallerin yargılanmasından elem duyduğunu' söylemiş.. Şimdi bazıları hapiste olan o generallerin zulümleri, sanki, Müslüman halkın neredeyse her birinin hakkına ve inancına değil de, sadece kendilerine yönelik imiş gibi..

Advertisement: 0:09
Ki, o 28 Şubat zorbalarından birisi, O. Ö. isimli bir alçak general kişi, 28 Şubat Zorbalığı günlerinde, o zaman Başbakan olan (merhûm) Erbakan için, açıkça, 'Dey..., Pez...' gibi en şerefsizce hakaretleri, TRT başta olmak üzere bütün tv. ekranlarından aynen telaffuz etmişti.

Böyleyken, şimdi bir tuhaf 'hümanistlik' gösterisi..

Zâlime merhamet göstermek, mazlumlara katmerli zulümdür.

Şimdi o zorba generallerin yargılanmasından rahatsız olan zat, çeyrek yüzyıl öncelerde, yurt dışında, uzuuun bir görüşmemiz sırasında, yanımızdaki 10 kadar gencin eleştirilerine karşı, 'Arkadaşlar, bizler yere yüzükoyun kapaklanmış babaların çocuklarıyız. Bizden beklentilerinizi çok yüksek tutmayın.. Şimdi, emekleme dönemindeyiz, ayağa kalkmaya çalışıyoruz. Eğer bir gün bu yolda bizim yapamadıklarımızı yapan birileri gelir de ona destek vermezsek, o zaman eleştirin bizi..' diyebilen bir mâkûliyet içindeydi.

Şimdi bu zat, Cumhurbaşkanı tarafından davet edildiği ve 2 saati aşkın bir görüşme konusunda, 'Neredeyse temas etmediğimiz konu kalmadı. Birçok noktada anlaşmadığımızı anladık..' demiş..

Ayrıca, 'hangi ittifak içinde oldukları' sorusuna da, KK'nın başında bulunduğu ittifak içinde olduğu veya olmadığı gibi bir cevap yerine, '..Şu an sistem değişikliği konusunda da diğer partilerle yapılan çalışmaya katılıyoruz. Ama bu, 'Onlarla ittifak içindeyiz ya da dışındayız" diye bir noktaya çekilmemeli..' gibi muğlak bir ifade kullanmış..

Ne diyelim, hayrını görsün..

*

Bir başka konu..

Evvelki gün, Numan Kurtulmuş Bey'in bir konuşmasına kulak verirken, KK tarafından son günlerde gündeme getirilen 'helâlleşme' konusuna değindiğini fark ettim. Numan Bey, CHP'nin uygulamalarının, '1946'dan beri milletimiz tarafından reddedildiği'ni belirterek, 'milletin istediği çizgiye gelinmedikçe helâlleşmenin nasıl olacağı' mânasında görüşler açıklarken.. 'Yapma be Numan Bey.. Demek ki, milletimiz, CHP'ye sadece 1946'dan beri karşı çıkıyor!.' diyecektim ki, cümlenin devamı geldi ve Numan Bey, o cümlesinin hemen devamında, '1946'dan öncesi ise, orası mayınlı alan..' diyerek milletin Cumhuriyet Halk Fırkası'yla uyuşmazlığı'nın temellerine işaret edince...

İçimden teşekkür ettim.

*

Abdurrahman Uzun'un videolarını izlemeyenlere, izlemelerini tavsiye ederim. Çünkü, hemen bütün yorumlarında, sahifeler dolusu makalelerle ifade edilemeyecek konuları, çok güzel özetliyor. Maşaallah, kabiliyetli bir arkadaş.. Evvelki akşam, son videosunu dinliyordum.. KK'nın 'helâlleşme' tellâllığına değinirken, onun 'Çerkezlerle de helâlleşmekten bahsettiği'ne dair yorumluyla karşılaştım. Bu konudaki ilk işaretin, 'Deutsche Welle' /Almanya'nın Sesi' isimli yayın kuruluşunca hazırlanmış olan ve, 'Dünyadaki en büyük Çerkez nüfusunun Türkiye'de ve Çerkezlerin asimilasyona uğrayan büyük bir kavim olduğu' iddialarına yer verilen yayınına değiniliyordu. Tabiatiyle, 'Almanya'nın Sesi', hınzırlığınısergileyip, Çerkezlerin Rusya'da 1865-70'lerde, asırlardır yaşadıkları anayurtlarında karşılaştıkları katliâm hareketlerine değinmemiş, onların Osmanlı'ya sanki güle- oynaya geldikleri gibi bir hava verip, Osmanlı'da, şimdi de Türkiye'de asimilasyona uğradığını, etnik olarak eritildiklerini ileri sürmüş..

KK Bey de ilhamını 'Almanya'nın Sesi'ndeki yayından almışçasına, helâlleşecek yeni bir kitle bulmuş..

*

Bu satırların sahibi, Samsun- Kavak'taki Çerkez köyleriyle iç içe olan bir köylü çocuğudur. Hangimizin hangi etnik kökenden olduğumuzu bile bilmezdik.. Ki, beni himayesinde okutan ünlü pehlivan, şampiyon (merhûm) Yaşar Doğu da bir Çerkez köyü olan Karlı'dandı ve 1968'lerde MTTB Genel Başkanlığı'na getirilen (merhûm) Burhaneddin Kayhan ağabeyimiz de bizim köyün iki köy ötesindeki Sıralı köyündendi ve o da 1870'lerde Rusya'dan Osmanlı'ya, iman kardeşlerinin kucağına sığınmış Çerkez muhacirlerin çocuğuydu.

Osmanlı'nın her yerinde, Ürdün, ve Mısır'da, Balkanlar'da ve Anadolu'nun her bölgesinde Çerkez kavminden olan kardeşlerimiz, kendi öz yurtlarında yaşamaktadırlar; ve Rauf Orbay, ve Çerkez Edhem gibi yiğit insanlar yetiştirmişlerdir.

Abdurrahman Uzun kardeşimiz, Çerkez Edhem'in, Batı Anadolu'daki Yunan işgaline karşı büyük kahramanlıklarına değindikten sonra, 'Mustafa Kemal ve İsmet Paşa'larla ihtilâfa düştüğünü ve hemen 'vatan haini' diye damgalandığını anlatmak istiyordu, ama, 5816 sayılı mâlum koruma kanununu hatırlatarak, mayınlı alana girmek istemiyordu.

Evet, 'Büyük Millet Meclisi' tarafından, Ankara'yı teşrif etmesi için yapılan davette, 'Münci-i Millet /Milletin Kurtarıcısı..' diye hitap olunan Edhem Bey, bir anda 'vatan haini' sayılmıştı.

Sahi, KK Bey, 5816 sayılı kanun varken, Çerkezlerle nasıl bir helâlleşmeden söz ediyor?

*

Ve gelelim, KK Bey'in, milletin ekseriyetinin rey ve iradesiyle seçilip, ülkeyi 19-20 yıldır yöneten 'AK Parti'ye destek verenlerin samimî Müslüman olamayacağını ve gayri-millî olduklarını' iddia etmiş..

Biz de ona, 'samimî Müslüman ve millî birisi' desek; ikimiz de yalancı duruma düşmez miyiz?

Bu kişi, son zamanlardaki birkaç yanlışlarını kabullenip bir bütün hatalarını onlardan ibaretmiş gibi gösterip helâlleşmekten söz ederken, halkımızı bir şey yerine koymak istiyorsa, ona da, aynaya bakmasını tavsiye edenler olur.

Ama, Millet tarafından hep reddedilmiş geçmişteki bütün uygulamalarını reddetmeye varsa; o zaman, buyursun 'helâlleşme'ye..

.Dışardaki düşmanlardan çekinmem; ama, içerdekilerden Tanrı'ya sığınırım.' diyen kimdi?
5 Aralık 2021 Pazar

Kendi dünya görüşümüze ve değerler- inançlar manzumesine bağlı olduklarına inandıklarımız arasında, bir kırgınlığa vesile olmayalım dikkatiyle teenni ve temkini esas alanlar sustukça; esen rüzgâra göre hemen yön değiştirmeye hazır olduklarını sergileyenlerin varlığı daha bir pervâsızlaşıyor.

Advertisement: 0:08
Dahası, İslâm'ı anlatmak adına soytarılıkları ve hattâ müstehcen konuları ve çözümleri bile konuşmaktan çekinmeyen bazı tipler vardır ki, son zamanlardaki ekonomik sarsıntılar karşısında C. Başkanı'nın 'faiz'den yakınması ve faiz'in haramlığına işaret etmesi'ni eleştirmişler, 'faiz konusundaki âyetleri söz konusu ederseniz, milleti dinden soğutursunuz.' gibi laflar etmişler; sosyal medyaya da yansıyan şekliyle. Herhalde bu gibiler kendilerinin yaptıkları soytarılıkları, 'milleti İslâm'a ısındırmak için' (!?) sergiliyorlarmış demek ki!!

Böyleleri bir tarafa, Bakanlık ve Başbakanlık yapanlardan niceleri, düne kadar hayran oldukları, alkışladıkları- alkışlattıkları liderlerini, -o lider hâlâ yine o çizgisindeyken- bugün, 'Bilmiyor, bilmediğini de bilmiyor.' veya, 'Devlet idaresi tecrübe, bilgi ister.' dedikten sonra, 'Bilgisi, zâten dün de yoktu.' diyerek istihzâ konusu yapmaya çalışan; 'ilk 14-15 yıldaki başarıları' ise, 'Tabiî, o zaman biz iş başındaydık!.' diyebilenlere 'küstahlık' nitelemesi yaptığımızda, 'Bunun neresinde küstahlık?' diyenler, küstahlığın, 'had bilmezlik' demek olduğunu da bilmiyorlar demek ki..

*

Evvel ki gün bir toplantıda idim.

Kendisinin ilâhiyat tahsili gördüğünü de söyleyen, hâlen de başka bir alanda öğretim üyeliği yapan bir kişi, 'Biz bu konuda kafa yoruyoruz, ama, bizim görüşümüzü soran yok.' diyordu. Yani, bütün derdi, kendisine danışılmaması. Ve 'faiz' konusunun gündeme getirilmesini o da yanlış buluyor ve 'Evet, faiz haramdır, ama bugünkü sistem içinde, yatırım nasıl yapılacaktır, vs. vs.' diyordu

Halbuki Tayyib Bey, hattâ fazlasıyla danışıyor, ama elbette ki, sonunda, o danışmalarının ışığında kendi kararını uygulayacaktır. Çünkü millete ve Allah'a hesabını verecek olan o'dur.

Ama bu 'bey'lerimize sorulsaymış.

Ellerinde sihirli deynek varmış gibi ahkâm kesiyorlar.

*

Hattâ, bunlardan birisi, her kararı tek kişinin vermesinin yanlışlığından söz edip, 'Bizde de Amerika'da olduğu gibi 'Senato' kurulmalıdır. ' demez mi? 'Böylece kontrol mekanizması kurulur' imiş.

Amerika'yı örnek olarak gösteren ve bu kadar 'derin' düşünen kişi, Amerika'daki sistemin merkezî ve üniter değil, federal bir yapı olduğunu biliyor muydu, pek anlaşılamadı. Ama eğer bilseydi, orada da, Senato'nun 'Demokrat'larla 'Cumhuriyetçi'ler arasındaki güç dengesine göre çalıştığını ve o senato uygulamasının bizde de 1961 Anayasası'na göre 1980'e kadar denendiğini ve iktidar- muhalefet arasında bir denge unsuru olamadığını hatırlardı. (Kaldı ki, Amerika'da 50 adet eyalet devleti vardır, bunun için Amerika Birleşik Devletleri diye anılır. Ama, Senato'da 100 tane senatör vardır. Ve eyaletlerin nüfuslarına göre temsil edilmesinde uzlaşılamadığından, her eyalete 2 senatör verilmesinde anlaşılmıştır. Bu yüzden, 20 milyon nüfuslu New York eyaleti de 2 senatörle temsil ediliyor, 3 milyonluk Arkansas eyaleti de. Ne kadar 'demokratik' değil mi?)

*

Bugün karşılaşılanların, 100-110 yıl öncekilerinden farkı yok.

Dışardaki güçler, -o zamanın Joe Biden'ları, Macron'ları vs.- zâten yeminliydiler, Osmanlı'yı bertaraf etmeye. Ama içerdeki muhalifler, daha da tehlikeliydiler ve dibini görmedikleri kuyulardan su içerken, akl-ı selîm sahibi, münevver / aydın kişiler oldukları havasındaydılar.

19. Yüzyıl'da perişan bir Almanya'yı Avrupa'nın en büyük gücü haline getiren Bismarck, 140 sene öncelerde, 'Ben dışarıdaki düşmanlarımla mücadeleden çekinmem, ama, içerdeki muhaliflerimden Tanrı korusun.' dermiş.

Bugün bizde de öyle değil mi?

100-150 yıl öncelerde, emperial güçler, 'Bu 'Hasta Adam'ı,'ölmeden nasıl defnedebiliriz?' hesabındaydılar. Bir şair, o gelişmelere bakarak, 'Ölmez bu vatan, ölse de hattâ, / Çekmez kürenin sırtı, bu tâbût-u cesîmi.' diyordu. Aradan 100 yıl geçti, Osmanlı'nın hükmettiği coğrafyadaki enkaz, hâlâ huzur bulamadı. Ama, şimdi, aynı emperial güçler, 'Dik duran, eğilmeyen ve ülkesini ve 'gönül coğrafyamız' dediği dünyayı uyandırmaya, güçlendirmeye çalışan bir lider'i nasıl bertaraf edebiliriz?' havasındalar.

*

Ve öyle bir hale geliniyor ki, Tayyib Bey'in yanında durmak, neredeyse utanılacak bir şeymiş gibi bir hava estiriliyor. Hattâ, İslâmî hassasiyeti olduğu kabul edilenler arasında bile.

KK Bey ve müttefikleri, sevgi pıtırcığına şeklinde sundukları laflarıyla birilerini kandırmışsa, kananlara ve de halkımız , -Allah muhafaza-, bugünkü içten ve dıştan yığınla entrikaların tuzağına, gönüllü olarak teslim olursa, '...olsun!.' Çünkü o zaman, 1908-1918 arası facialar daha da beteriyle sergilenecektir. (Bu vesileyle, Nuh Albayrak Bey'in 'İçten Dıştan ENTRİKALAR' ismiyle piyasaya yeni çıkan kitabını, tarihî hâfızalarımızın yenilenmesi açısından tavsiye ederim.)

Ve... Bu satırların sahibi, bir Müslüman olarak, kurtarıcılığına kesin olarak inandığı değerlerin, yaşadığı dünyaya hâkim olabilmesi uğrundaki mücadeleler için, ömrümün bundan sonraki bölümünde de karınca kararınca yeni bedeller ödemeye, aç kalmaya da, açlıktan ölmeye de hazırım. Ama, 'kafaları kasalarına ve midelerine göre ayarlanmış, tok esirler' olarak yaşamaya, asla!.

*

Fânî dünyadaki sürgün hayatı'nı Mustafa Yazgan kardeşimiz de tamamladı..
6 Aralık 2021 Pazartesi

Mustafa Yazgan kardeşimiz de dünya sürgününü sona erdirip, ebediyet yolculuğuna çıkmış bulunuyor.

Mustafa'yı 55 yıl öncelerden beri tanırdım. Coşkulu bir inanç eri nasıl yazarsa, öyle bir kalem erbâbı ve bir söz ustası, hatib idi, o..

Advertisement: 0:10
Ankara'ya her gidişimde onun çalışma bürosuna uğrardım..

O sırada bir de çocuk dergisi çıkarıyordu.. Bir gün, 'Bak Selahaddin, bir okuyucumdan mektup geldi, (Mustafa ağabey, askere gideceğim için, yıllardır sürdürdüğüm abonemi durdurun.. ) diyor; bizim çocuk okuyucular, askerlik çağına bile geldi' diye, sürûr içinde konuşmuştu.

*

Rahmetli Necîb Fâzıl'a sadece fikrî ve edebî açıdan değil, şahsî dostluk açısından da o kadar derinden bağlıydı ki, üstattan telefon geldiğinde bile, hürmetinden dolayı ayağa kalkıp, 'Hazır ol' vaziyetinde konuşurdu. Onun bu sempatik halini kendisine hatırlatmamızdan da ayrı bir haz duyardı.

Mustafa ile, Millî Gazete'de de birlikte günlük yazılar yazdık, 1975-78'lerde.. Onun dâva heyecanı yazılarına da yansırdı.

Haziran-1977'de yapılan seçimlerden Erbakan Hoca'nın Millî Selâmet Partisi, yaralı çıkmış ve 450 üyeli Meclis'teki 48 m.vekilinin yarısını kaybetmiş, 24'e düşmüştü. Tabiatıyla, üzülmüştük ama, ye'se kapılmaksızın.. Çünkü, daha çok çalışmamız gerektiği noktasında birleşiyor, rahmetli Sezaî Karakoç ağabeyin, 'Yenilgi yenilgi büyüyen bir zafer vardır..' mısraını okuyorduk..

*

O seçimlerde en fazla m.vekilini Ecevit çıkardığı halde, tek başına hükûmet kuramıyordu.

Ecevit, C. Başkanı F. Korutürk'ü, 'hükûmet kurma vazifesini kendisine vermesini ve Meclis'in yarıdan bir fazlası olan 226 M. Vekili'nin 'güven oyu'nu alabileceğine ikna etmişti ve vazifelendirme hükmü yazılmıştı.

Korutürk'ün 1974'te bir konuşmasında 'İslâmî dünya görüşü'ne bağlı olanları aşağılamaya yönelik bir beyanatı olmuştu. Bunun üzerine, 'Bâb-ı Âli'de SABAH' gazetesindeki sütunumda yazdığım 'Korutürk ve Din Anlayışı' başlıklı bir yazıda, C. Başkanı'nı, edeb sınırlarını aşmadan tenkıd etmiştim. Ama, kısa zaman sonra Savcılık dâva açmıştı; 'Devlet'in dinî esaslara göre yönetilmesi için matbuat yoluyla propaganda yapmak' suçlamasıyla ve kısa bir yargılama sonunda Ceza Kanunu'nun 163. Madde'sine muhalefet'ten mahkûm olmuştum. Temyiz de o mahkeme kararını hemen tasdik etmişti.

Ama, ben bulunamıyordum. Adresimi değiştirmiştim ve şimdiki gibi iletişim teknolojisi olmadığından 'oynamak' nispeten kolaydı..

Ayrıca, herhalde, 1973-77 arasındaki koalisyon hükûmetlerinde Emniyet, herhalde biraz gevşek davranıyordu.

*

Ama, Ecevit Hükûmeti kurulur-kurulmaz , henüz güven oyubile almadan beni bulmuşlar ve Paşakapısı Cezaevi'ne koymuşlardı. Ancak, Ecevit güvenoyu alamayıp düştüyse de, benim cezamın infazı devam edecekti, tabiatiyla...

Ben de, yazılarımı Hapishane'den de gönderecek bir yol bulurum inşaallah' diye, önceden kaleme aldığım bir yazıyı, 'Laik rejimin 163. No'lu hapishanesi'ne girerken, oradan dönüşüme kadar sütunumu Selâhaddin Çakırgil kardeşime bırakıyorum' notuyla gazeteye bırakmıştım, o yazı, hapse atılışımın ertesi günü yayınlanmıştı. Ve, o yazıları, Erbakan Hoca'ya, MGK toplantısında 'Siz hapiste olan birisine gazetenizde yazı yazdırıyorsunuz..' suçlaması yapılana kadar aylarca da sürdürmüştüm.

*

Bu anlattıklarımın Mustafa'yla ilgisi, ne mi?

Mustafa, İstanbul'a gelmişti, tlf.laşmış ve, 'Akşam eve gel, hem birlikte yemek yeriz, hem de sohbet ederiz..' demiştim.

Ama, o akşama erişemeden, ben Cezaevi'ne konulmuş ve Mustafa da gelememişti.

Ertesi gün, Cezaevi'nde, ziyaretçimin olduğunu söylediler, Mustafa gelmişti.

Cam bir bölümün öbür tarafında Mustafa ve beri tarafında da küçük bir hücrede, ben..

Mustafa, 'Selâhaddin, dün benden kurtulmak için buraya kaçtın değil mi? Üstelik, sütununu da hemen adaşın Çakırgilişgal etmiş, bunun hesabını ondan sormalıyım..' diye latîfe etmişti..

*

Mustafa ile irtibatımız, 12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi'nin atmosferinde kesildi. Benim hakkımda 163. Madde'ye muhalefet yazılarımdan dolayı 30'dan fazla dâvalarım olduğu için, Allah'ın geniş olan arzında bir yer bulmak ümidiyle yurt dışına çıkmıştım, gizlice..

Bazılarının deyişiyle kaçmıştım.. Evet, kuzu-kuzu teslim olmamak için, zulümden kaçmıştım. Çünkü, darbeci generallerin eline düşseydim, ya onların laik kutsallarına ve ikonlarına bağlı kalacağıma dair 'laik tövbe'lere zorlayacaklardı, ya da, uzuuun yıllar hapiste yatacaktım.

'Divâne olan gönlümdür, ayağıma zincir vurmak niye?', o günlerde yazdığım bir yazının başlığıydı..

*

Yurt dışından 35 sene sonra döndüğümde Mustafa'yla Cağaloğlu'nda MTTB'nin önünde bir kez karşılaştım.. Beni tanımakta zorlanmış ve Karamürsel'e yerleştiğini söylemişti. O kabına sığmayan heyecan adamı, cismanî olarak fazla yıpranmış gözüküyordu ve son yıllarda yazı da yazmaz olmuştu.

Geçenlerde, Mustafa'nın hasta olduğunu söylemişlerdi ve ben de, 'Karamürsel'e gideyim Mustafa'yı göreyim..' diye geçirmiştim içimden.. Ama, kaçma sırası bu kez, ona gelmişti.

*

Mustafa, üstad Necîb Fâzıl'ın yanında veya yalnız başına, Anadolu'da yığınla konferanslar vererek, küskün, yılgın ve yorgun, ümitsiz düşmüş kitleleri harekete geçiren bir heyecan ve fikir adamı olarak, înd-i ilâhîde hayırlı hizmetler yapmaya vesile olmuştur, inşaallah..

Mustafa kardeşime, ebediyet âleminde çıktığı yolculuğunda 'rahmet-i ilâhî'nin yoldaş olmasını niyaz ediyorum.

'Ay uyudu, yıldızlar uzakta..

Kaldık şu kara toprakta..

Lambalarımızın isine..'

.Azrail herkese aynı mesafededir, sırayı belirlemek yetkisi ona verilmiştir!'
8 Aralık 2021 Çarşamba

Evvelki gün 'sâdık yârimiz toprağa...' emanet -daha doğrusu iade- ettiğimiz Mustafa Yazgan dostumuzdan sonra, Pazartesi akşam da Teoman Duralı Hoca'nın dünyaya vedâ haberi geldi. Çok yakın bir âşinâlığımız olmasa bile, İsmail Kahraman ağabey, Meclis Başkanlığı'nın son demlerinde Dolmabahçe'de yaptığı ve 40-50 kişinin katıldığı bir toplantı dâvetinde yan yana oturmuş ve iki saat kadar vicâhen de tanışıp, hele de son yıllık tarihimiz konusunda çok yakın bir bakış açısına sahip olduğumuzu görmüştük. Onun hele de, 'Rusya'da da devrim oldu, Çin'de ve diğer ülkelerde de; ama, hiç birisi, kendi halklarının binlerce yıllık geçmiş kültür ve medeniyetlerinin bugüne yansıtıcısı olan alfabelerle oynamadılar, ama, bizde yapılan alfabe değişikliği, sosyal hâfızâmızın DNA'sıyla oynanması olmuştur' şeklindeki görüşleri, 50 yıldır ifade etmeye çalıştığımız bir husustur.

*

Advertisement: 0:08
Evet, derin bir tefekkür ve gönül adamı olarak tanıdığım Prof. Teoman Hoca ile bir şeyler yazmaya başlayacaktım ki, bu kez de, 45-50 yıl öncelerde, 'kabına sığmaz / taşkın heyecanlı (hyper émotif)' bir arkadaşımız olması hasebiyle, matbuat âleminde inişli-çıkışlı da olsa yıllarca teşrik-i mesaîmiz olan Yılmaz Yalçıner kardeşimizin dünyaya gözlerini kapadığı haberi ulaştı.

*

Roma'lılara aid, 2500 yıl öncelere aid bir mezar taşının fotoğrafını görmüştüm yarım asır öncelerde. O taşta, 'Momento Mori/ Ölümü düşün!' gibi lâtince bir ibare yazılıydı. Çünkü düşünsek de-düşünmesek de, o bizi mutlaka bulacak.

Kur'an-ı Mubîn, 'Kull-i nefsin zâiqaa-t-ul'mevt/'Bütün nefisler ölümü tadacaktır' hakikatini beyân eder. Resul-i Ekrem (S) de,' Hiç ölmeyecekmiş gibi çalış ve bir an sonra ölecekmiş gibi ölüme hazır ol!' buyurmuştur. Çünkü bu dünya, ölümden sonraki hayatın tarlasıdır buradaki her eylem ve emeğimizin karşılığı bizi orada karşılayacaktır.

Yûnus Emre de 850 yıl öncelerde, 'Geldi-geçti ömrüm benim, bir yel esip geçmiş gibi. / Hele bana şöyle geldi, bir göz açıp yummuş gibi.' demiyor muydu?

Dün Fatih Camii'nde yağmur altında cenaze namazına katılan her yaş grubundan binlerce insan, Teoman Hoca'nın gönül tellerini ihtizaza getirdiği insanlardaki yankılanışının resmi idi. Namazı kıldıran Prof. Mehmed Görmez Hoca'nın Teoman Hoca için kullandığı 'hikmet sahibi bilge bir ilim adamı'ifadelerini de kullanarak yaptığı kısa tezkiye konuşmasındaki beyan tarzı, Sezaî Karakoç Ağabey'in cenazesinde de yaptığı tezkiye konuşması gibi vecîz idi. Görmez Hoca'nın, Teoman Hoca'dan,

'Almışım abdestimi son ânımda,

Çakmışım vedâmı, zamanlı-mekânlı evrene.

'Kelime-i Şehadet' yeliyle yelken açıyorum,

Zamansız -mekânsız âleme.'

mısraları her şeyi anlatmaya yetiyordu.

Teoman Hoca'ya, çıktığı bu, 'zaman-mekân sınırı tanımayan ebediyet âlemindeki yolculuğunda 'rahmet-i ilâhî'nin de yoldaş olmasını niyaz ediyorum, Allah'u Teâlâ'dan.

*

**

Ve amma, bugün ikindi namazından sonra Üsküdar-Bağlarbaşı Marmara / İlâhiyat Camiinden ebediyet âlemine uğurlanacak olan Yılmaz Yalçıner.

Onu, Ankara'da 'Vesika' adıyla çıkardığı bir dergideki ilginç yazılarıyla tanımıştım. Daha sonra Sebil Dergisi'nin yayın sorumluluğuna getirilmişti. Samimî, heyecanlı, atak ve de inandığı değerlere sımsıkı bağlı bir Müslüman idi.

'Fakir', meşhûr 163. Madde'ye muhalefetten dolayı Medrese-i Yûsufiye'de iken, o 'Şûrâ' adında bir dergi çıkarmaya başlamıştı, İhsan Arslan'la birlikte.. Yeni bir söylem tarzı vardı bu derginin.

'Şûrâ' kısa zamanda haftalık 30 binlere tırmanmıştı. O kapatıldıktan sonra ise, Yılmaz, Mekkî Yassıkaya, Ali Bulaç ve merhûm Sedat Yenigün ve diğer arkadaşlarla birlikte, 'muhtevasından okuyucuya karşı sorumluluğu' 'fakir'in üstlendiği 'Tevhîd' Dergisi yayına girmişti.

İran'daki milyonların 'Allah'u Ekber!' feryadlarıyla ve 100 binden fazla kurban vererek dünyayı da titreten İnkılab Hareketi'ni desteklediğimiz o dergi, haftalık 45 binlere dayanmıştı ve her yeni sayımız için bir toplatma kararı çıkıyordu mahkemeden. Ama ele geçirilebilen, 500 adedi bile bulmazdı.

Sonra Yılmaz'la ayrıldık ve biz 'Hicret' Dergisi'ni yayına soktuk.

12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi olduktan sonra ise, onun bir uşak kaçırma eylemini planlamasında ondan ayrılmamızın etkisinin olup olmadığını hep düşünmüşümdür.

12 yıl kadar hapiste yattıktan sonra tahliye olunca, matbuat âlemindeki bazı iştigalleri yine olmuştu ama sonra Marmaris'e çekilmişti.

Marmaris'in sağlığına iyi geldiğini söylemişti, bir telefon görüşmemizde.

*

Ancak, Yılmaz'ın 'taşkın heyecanlı' biri olması hasebiyle, onun 'yabancı güçlerin ajanı' diye suçlanışına da değinmeliyim

Bir gün, -şimdi hayatta olmayan bir yayıncı ile otururken-, aksakallı, yaşlı bir amca gelmişti yanımıza, Haziran 1978'de. O zat ile yayıncı arasında umûmî konularda yarım saat kadar süren bir sohbetten sonra, o kişi ayağa kalkıp gitmek üzereyken, 'Haa, bir de şey. Yılmaz Yalçıner diye birisi var, ona 'ajan' diyorlar, ne dersin? ' dediğinde, muhatabı, 'Evet doğrudur, ajandır!.' demişti.

'Ne ajanı?' sorusuna ise, 'Doğu Almanya ajanı!' cevabını vermişti.

Adamcağız önce bir sarsıldı ve sonra elini cebine attı ve '...Bey, ben sizin ajan dediğiniz kişinin babasıyım. Üç çocuğuma haram lokma yerdirmemek için ömrüm demiryolu işçiliğinde geçti. Şimdi onun ajanlık belgesini bana göster, onun cevasını ben vereceğim.' deyiverdi!!!

Yılmaz'ı suçlayan kişi, 'Ben onun delillerini sana veremem, sen bir babasın. Hz. Peygamber de sahabeden Ebû Cendel'in, müşrik olan babasına karşı savaşmasına izin vermedi.' deyince, adamcağız, boynunu büküp gitti.

*

5-10 dakikalık bir şaşkınlık geçince, o zata, 'Ben Yılmaz'ın babası, kardeşi veya başka bir kan bağı yakınlığı olan birisi değilim, bu belgeleri bana göstermelisin. Çünkü biz onunla her karşılaştığımızda dostça selâmlaşıp kucaklaşıyoruz.' dediğimde, muhatabım, 'Selâhaddin'im, yaptığımız işin rekabete gelir tarafı yok. Allah kahretsin bu işi!' demiş ve o 'ajanlık' iddiasının temelinin ne olduğunu açıklamıştı!!!

Ve o zat ile irtibatımı, kısa süre sonra, bu sebeple de, kesmiştim. Şimdi Yılmaz'la o âlemde, 'Mahkeme-i Kübrâ'da hesaplaşır.

Yılmaz Yalçıner kardeşime de, ebediyet âlemine çıktığı yolculuğunda, 'rahmet-i ilâhî'nin yoldaş olması niyazlarımla.

‘NATO- MATO' / ‘FASO-FİSO...' Asıl konumuz, ‘İslâm Milleti'nin ne yapacağı?' olmalı…
10 Aralık 2021 Cuma

Geçen gün bir okuyucu, , 'Devletlerin düşmanlığı, halkların düşmanlığına dönüştürülmemeli.' başlığı altında, 23 Ekim 2020 günü yayınlanan yazımı göndermiş. Teferruatını unutmuştum, 'Olur ya, yoksa, öngöremediğim, tamamen farklı neticeler mi çıkmış ortaya.' diye yeniden okudum.

Azerbaycan'ın yüzde 20'den fazlasını 30 yıla yakın bir süredir işgal eden Ermenistan'a karşı, 44 gün süren ve iki taraftan da -7 bin kadarı Ermenistan'a aid olmak üzere- 10 bini aşkın askerin hayatına mal olan Karabağ Savaşıyla ilgili olarak, okuyucu, 'O günlerdeki değerlendirmeniz, genel hatlarıyla, aynen gerçekleşti.' diyor.

Advertisement: 0:02
Yeniden okurken, oradaki bir-kaç cümlem benim de ilgimi çekti. 14 ay önce -özetle- şöyle demişim:

'Bu satırların sahibi, devletlerin siyasetlerine göre bakmıyor halklara. Hele de resmî siyasetlere göre, sivil hakların birbirine düşman hale getirilmesini de inancıma aykırı buluyorum.(...) 'Azerbaycan- Ermenistan İhtilafı' ve Ermenistan'ın, Azerbaycan topraklarının yüzde 20'sini 28 yıldır işgali altında tutmasına karşı, Türkiye tarafından takib olunan siyasetin doğru olduğuna da inanıyorum.

Ermenistan'ın şovenist yöneticileri ham-hayallerinden ve sırtlarını dünyanın emperial güçlerine dayayarak netice alacaklarını sanmaktan vazgeçmelidir. Devletler kendi güçleriyle ayakta duramazlarsa, başkalarının kuklaları olurlar.

Bugün Amerika, Fransa, Rusya ve diğerlerinin elinde bir kukla olan bir Ermenistan yönetimi (...) hâlâ, 'taşıma suyla değirmen döndürebileceği' havasında, Amerika, Rusya, Fransa ve diğerlerinin desteklerinden medet umuyor. (...)

Rusya, kendisinden kopan eski toprakların yeniden kendisine dönmesini plânlıyor. Bu arada, Türkiye'nin, taa Orta Asya'ya kadar uzanabileceği korkusu, hem Rusya'yı ve hem de İran'ı ürkütüyor.

Rusya'yı ve temelde onlarla aynı dünya görüşünü paylaşan Fransa, Amerika ve diğerlerini de anlayabiliriz; ama, İran'ı, üstelik de asırlarca kendi elinde kalmış olan Müslüman topraklarını, Azerbaycan Cumhuriyeti'ni dışlaması, ona 30 yıldır dayatılan, 'Teslim ol, işgal edilen yerlerden vazgeç, barış olsun...' şeklindeki siyasete zımnen destek vermesi anlaşılır değil, (...)yazık.'

*

Evet, 14 ay önce böyle yazmışız.

Bunları niye mi hatırlatıyorum.

Değineceğim konu, sadece bölge ülkelerinin siyasetleriyle ilgili değil.

Hele de son aylarda Ukrayna ile Rusya arasındaki gerilim, neredeyse bir patlama noktasına gelmiş bulunuyor.

*

Rusya, Sovyetler Birliği'nin 1991'de dağılmasını bir türlü kabullenemiyor. Ortaya çıkarılan 15 kadar yeni devleti bir şekilde elinde tutmaya çalışıyor.

'20. Yüzyıl'ın en büyük faciası, Sovyetler Birliği'nin dağılması olmuştur.' diyen, Putin değil miydi?

Sovyetler Birliği dağılırken, Ukrayna'nın elinde kalan Kırım'ı, oradaki Rusya tarafdarlarını tahrik ve takviye ederek, 'Rusya'ya iltihak' konulu bir kanundışı referandumla kendi tarafına çeviren ve Kırım'ı bir oldu-bittiyle yutan Putin, o neticeyi elde edince de, 'Kırım'ın elden çıkışı karşısında bizim o zaman yutkunmaktan başka yapacağımız bir şey yoktu.' dememiş miydi?

*

Bizde ise, kemalistler ve emperyalistlerin diğer kuklaları, 'Osmanlı'yı param-parça eden devletlerin fedaîleri olarak, asırlarca birlikte yaşadığımız -hele de Müslüman- halkları aşağılamakla 100 yıldır, yeni bir toparlanma ihtimalini bertaraf etmeye çalıştılar, çalışıyorlar.

*

Putin, Ukrayna için ve özellikle de, Dinyeper Nehri'nin doğusunda kalan Donbass bölgesini de Rusya'ya katmak için yutkunup duruyor, nice zamandır.

NATO ise, Ukrayna'yı kendi şemsiyesi altına almaya çalışıyor.

Rusya da, 'Ukrayna'ya saldırmak diye bir plânımız yok.' diye açıklamalar yapsa bile, kim inanır. 1956- Macar Ayaklanması'nı, 1968-Çekoslovakya Ayaklanması'nı, ve diğer bütün işgallerini, 1990'da Azerbaycan başkenti Bakû'yü ve de imzalanan bir andlaşmadan sonra 1997'lerde Çeçenistan'ı hep, barışçı açıklamalarla harekete geçirdiği tanklarla ezip geçmemiş miydi Rusya?

*

Putin, Ukrayna'nın NATO'ya katılmasının kendileri için bir 'kırmızı çizgi' olduğu sözünü; ona cevaben Amerikan Başkanı Biden'ın da, bir hafta önce, 'Kimsenin kırmızı çizgilerini tanımıyoruz' dediğini hatırlayalım.

Ama evvelki gün Biden'la Putin video konferans yöntemiyle 2 saatlik bir görüşme gerçekleştirdiler.

Biden görüşmede, Rusya'nın Ukrayna'ya askerî bir saldırısı, 'ekonomik yaptırım ve diğer tedbirlerin uygulanacağını söyledi. Putin de, Biden'dan, NATO'nun doğuya doğru , -yani Ukrayna'yı da içine alacak şekilde- genişlemeyeceğine dair garanti istedi.

Biden'ın Putin'e, Ukrayna'ya saldırması halinde, Amerika ve NATO'daki müttefiklerinin, 'güçlü ekonomik yaptırım ve diğer tedbirlerle karşılık vereceğini' belirtmesi, şimdi en başta, 'Amerika ve NATO Ülkeleri'nin kendi yanlarında olacağı' ümidiyle teselli bulan Ukrayna olmak üzere nice NATO ülkelerini de derinden tedirgin etmiş bulunuyor. Evet, sadece güçlü ekonomik tedbirler. Tabiî, askerî bir cevap da, bir 'Üçüncü Dünya Savaşı'nı getirebilir.

Ama, acı gerçek şudur ki, NATO demek, Amerika demek olduğuna göre, Amerikan menfaatleri için gerekirse savaş, gerekirse uzlaşma olur; yani, 'NATO-mato, 'faso-fiso...' Ve her ülke de, altına girebileceği ' ittifak şemsiyesi' arar, savaş ateşinin dünyayı kaplayacağını düşünerek.

*

Böylesine açıkça, sadece Amerika'yı düşünen bir NATO. Yazık ki, İslâm Milleti, kendisini savunacak bir 'Müslüman halklar arası askerî ittifak'ı düşünce plânında bile gündemine hâlâ da alamıyor.

*

.Her kültür ve inancın ‘insan hakları' ölçüsü, kendisine…
12 Aralık 2021 Pazar

33 ay önce, 3 Mart 2019'da Yeni Zelanda'nın Christ Church şehrindeki En'Nûr Mescidi'nde, 52 Müslümanın, -hem de yüzlerce yıl önce, Osmanlılarla Avrupalı Hristiyan toplumların başındaki hükümdarlar arasında meydana gelen savaşların intikamını almak için, silahlarının üzerine o tarihî savaşların isimlerini de yazan Brenton Tarrant isimli bir fanatik Hristiyan tarafından- Cuma Namazı sırasında katledilişini bir daha hatırlayalım, dünya görmezlikten gelse de.

*

Advertisement: 0:09
Evvelki gün, B. Amerika'da Arizona eyaletinde de, üstelik üniversite öğrencisi olan fanatik 'İslâm düşmanları', Müslüman öğrencilerin yurdunu basarak orada bulunan Kur'an-ı Kerîm'leri yaktılar. Almanya, Avusturya, Hollanda, Danimarka ve Fransa'daki 'İslâm düşmanlığı' -daha doğrusu 'İslamofobik/ İslâm korkusu' kaynaklı hareketler giderek yükseliyor. (Düşmanlık yine de anlaşılabilir, taraflar birbirleriyle ya mücadele ederler, savaşırlar veya uzlaşırlar; ama korku, psikiyatri kliniklerinin ilgi alanına girer; öyle birisiyle savaşamazsınız da... Bu korku, İslâm mesajının kalblere, gönüllere nüfuz edişinin önlenememesinden, İslam dinin bir fıtrat dini olmasından kaynaklanmakta.. Papa 2. Jean Paulus, 1985'lerde, '2000 yılına vardığımızda, şimdiki Müslüman ülkeler hariç, diğerlerinin silme Hristiyan olmasını bekliyorum' demişti. Ama, şimdilerde istatistikler, o ülkelerde, insanların en çok da İslâm dinine yöneldiklerini gösteriyor.)

*

Fransa'da 10 Nisan 2022'de yapılacak olan Başkanlık seçimlerine aday olarak katılacağını açıklayan Cezayir doğumlu bir Fransız Yahudi'si Eric Zemmour, -şimdiki Fransa Başkanı Macron'u da geride bırakacak şekilde- bir İslâm düşmanlığı yapıyor ve -tıpkı Trump'ın Amerikan Başkanlığına adaylığını açıkladığı günlerde, İslâm ve Müslümanlar aleyhindeki düşmanca sözlerle dikkatleri çekmesinde olduğu gibi, bu kişi de aynı taktikle- siyaset sahnesinde yükselmeyi deniyor ve 'Fransa'da yaşayan Müslümanlar, İslâm'ı terketmeden Fransız olamazlar' diyor ve böylece, zımnen, Müslümanların o ülkede yürürlükte olan insan hak ve özgürlükleriyle ilgili kanunî düzenlemelerden faydalanamayacaklarını söz konusu ediyor.

Katıldığı bir televizyon programında 'Fransa'daki Müslümanların da cumhurbaşkanı olacak mısınız?' sorusuna, Eric Zemmour, açıkça, Müslümanların, İslâm'ı bırakıp Fransa kültürü içinde asimile olmaları' gerektiğini ifade ediyor. Ama, gerekçesini kendi mantığına göre izah ederken, bir gerçeği de ifade ederek, 'Çünkü, İslâm'ın kendine özgü hukukî ve siyasî kurallar içerdiğini, Müslümanların bu kuralları bırakmadan Fransız olamayacağını' belirtiyor.

65 milyon nüfuslu Fransa'da kendisini açıkça 'Müslüman'olarak tanıtanların sayısının 7 milyonu aştığı biliniyor. Ama, -özellikle Afrika kökenli- milyonlarca Müslümanın da, kendilerine baskı yapılabileceği korkusuyla aslî kimliklerini gizledikleri veya çocuklarına, Âdem/Adam, Davud/David, Yaqub/Jacob, Nuh/ Noah, Musa/ Moiz, İsâ/Jesus, Bünyamin/Benjamin, İbrahim/ Abraham, Haarun/ Aaroon, Suleyman/Salamon, Hava / Eva, Sâre/ Sara, Zuleyha/ Zeliha, Meryem/Mariam gibi, üç dinde de ortak olan isimler vererek kendilerini gizlemeye çalıştıkları belirtilmekte.

Bir diğer konu.

İki hafta önce İspanya ve Polonya gibi ülkelere resmî bir ziyarette bulunan Meclis Başkanı Mustafa Şentop, bu arada bir de Avrupa Konseyi Genel Sekreteri Marija Buric'e bir mektup göndererek, söz konusu Konsey'in 'Ayrımcılıkla Mücadele Birimi'nin başlattığı, 'başörtüsü takan kadınlara yönelik ayrımcılıkla mücadele kampanyası'nın, 'Fransa'nın itirazları üzerine sonlandırılması'ndan duyduğu rahatsızlığı dile getirdi.

"Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 9. maddesinde güvence altına alınan din ve inanç özgürlüğünün kullanım şekillerinden biri olan dinî saiklerle baş örtülmesinin de, İnsan Hakları kavramına dâhil olduğu'nu da hatırlatan Şentop, son yıllarda özellikle Avrupa'da, 'başörtüsü takan Müslüman kadınların, (...) gerek kamu kurumları, gerekse kişiler ve özel kuruluşlar tarafından çeşitli gerekçelerle ayrımcılığa ve kimi zaman nefret suçu derecesine ulaşan haksız uygulamalara maruz bırakıldığının gözlemlendiğini'aktardıktan sonra, 'Ayrımcılıkla Mücadele Birimi'nin başlattığı başörtüsü takan kadınlara yönelik ayrımcılıkla mücadele kampanyasının, Fransa'nın müdahalesiyle sonlandırılmasını 'şoke edici' ve 'utanılacak bir hadise' olduğunu belirtti.

Mustafa Şentop Hoca'nın bu mektubu üzerine, Avrupa Konseyi Genel Sekreteri Buric, uzuuun cevabî mesajında, 'Dinî kıyafetler giyilmesi suretiyle dinî kimliğin ifade edilme özgürlüğü'ne vurgu yaparak, 'Bilhassa birçok kez ayrımcılığa uğrayan İslamî başörtüsü takan Müslüman kadınların damgalanmalarına karşı çıkmak konusunda, hiç şüpheniz olmasın, projeyi sonlandırmak gibi bir niyetimiz yok. (...) Müslümanlara, ayrıca Müslüman kadınlara karşı nefret ve ayrımcılıkla mücadeleye ilişkin faaliyetlerimiz daha da güçlenecektir' dedi.

Bu sözlerini, Macron ve benzerlerinin baskılarına rağmen yerine getirip getirmeyeceklerini göreceğiz.

*

B. Amerika'da Temsilciler Meclisi üyesi olan Somali asıllı Amerikan vatandaşı Müslüman hanım İlhan Omar (Omer), 'İslâmofobik' mesajlar ve ölüm tehditleri alması karşısında, "Bu tehditlere boyun eğmeyeceğim. Kimse benden, başörtümü çıkarmamı asla beklemesin. Böyle bir geri adım, sosyal hayatta girmek isteyen Müslüman bir kadının düşünmesi gereken bir şey olamaz.' diyerek bir Müslümanın göstermesi gereken izzetli ve şahsiyetli tavrını ortaya koydu.

Bu Müslüman hanım kardeşimiz konusunda sadece Amerikan Kongresi'nin iki kanadı, Cumhuriyetçi ve Demokrat'lar değil, medya da suskunluğu tercih ediyor. Ama, dünyanın çeşitli ülkelerindeki hükûmetlere, 'insan hakları' dersi vermek küstahlığına gelince, mangalda kül bırakmıyorlar.

*

Onların dünyasının gerçeği bu... 'Pek rengine aldanma, felek eski felektir.

.Bütün insanlar doğuştan günahsız ve eşit olarak yaratılırlar; nokta!
13 Aralık 2021 Pazartesi

Bazı okuyucular var ki, ısrarla, sadece 'belli bir kavmin haksızlığa uğradığı'ndan söz ederek o konulara değinmeyişimi veya çok az ya da dolaylı değinişimi tenkid ediyorlar. Halbuki, 1972'lerden beri bu konularda nasıl bir çizgim olduğu ortadadır. Ama, bu tavrımın, sanki sadece bir kavim haksızlığa uğruyormuş gibi bir algı oluşturmaması içindir. Yoksa, hepimiz, bir kasırganın, bir firavnî hortumun darmadağın ettiği bir sosyal hayatın mazlumlarıyız.

*

Advertisement: 0:08
Kalp hassasiyetlerimizi harekete geçiren güzel yazıları ve tercümeleriyle tanıdığımız yazar Cemâl Aydın bey, Prof. İnci Enginün'ün, Dergâh dergisinin Aralık -2021 sayısında çıkan, 'Milletler milletleri nasıl görürler?' başlıklı yazısından bir paragrafı gönderdi, dün..

O paragrafı burada da tekrarlayalım:

'Shakespeare'de Türkler' adlı seminerde konuşmacıların sık sık vurguladıkları Shakespeare'deki Türk düşmanlığını içeren parçalarla ilgili yorumlardan sonra söz alan bir İngiliz elçisi, bunun toplum yapısından kaynaklandığını şöyle açıklamıştı: 'Unutmayın ki, İngiliz kilisesine devam eden her İngiliz, her Pazar günü bir kere Türklere lânet yağdırır.'

Evet, ilginç bir not..

*

Burada açıktır ki, Türklerden maksat, Müslümanlardır. Çünkü, İngiliz İmparatorluğu ve bütünüyle Hristiyan Avrupa, Osmanlı'dan çok korkmuş ve çok çekmişti.. Ama, onlar sadece Türkler demekle diğer Müslümanları mâsum gösteriyor değildiler.. Avrupalının lugatında, Müslümanlar asırlarca genel olarak Türk olarak isimlendiriliyordu.

İspanyollar da, Endülüs'le ilgili değerlendirmelerinde, genel olarak hep 'Arap'lardan söz ederler. Çünkü, İber Yarımadası'nı Milâdî takvimle 710'lardan 1492'lere kadar 775 yıl kadar hâkimiyetinde bulunduran Müslümanlar, genel olarak Arap kavminden idiler.

Hattâ, Balkan coğrafyasında da Müslümanların kimlik kartlarında, 'din hanesi'nde 40-50 yıl öncelere kadar 'Türk'yazılır ve Hristiyan iken ihtida eden, Müslüman olanlara da, 'Türk oldu..' denilirdi.

*

Bu vesileyle ekleyeyim, Hristiyan takviminin en karanlık çağı olarak bilinen Orta Çağ'ın Engizisyon Mahkemeleri'ndeki inanç teftişi zulümleri ve kilise duvarları dibinde yakılan ateşlerden yükselen alevleri üzerine, yukarıdan, kilisenin mazgal deliklerinden, başka Hristiyan mezheplerinden olanların, bedenlerine 'kâfir' diyerek demir çatallar saplanıp, canlı canlı yakıldıklarına dair korkunç zulüm hikâyelerini kendi tarihlerinden okuyoruz.

Papalığın ve Katolik Kilisesi'nin taassubuna, 500 yıl öncelerde bu zamanlarda karşı çıktığı için biraz sempati ile bakılan Martin Luther'in yazıları ve mektuplarınlarında da, Müslümanlar, 'türk' olarak anlatılır ve 'Bu düşmanlar'ın, kendilerine, -Hristiyanlıktan uzaklaştıkları için-, Tanrı tarafından gönderilmiş şeytanî güçler' oldukları belirtilir.

*

Biz Müslümanlar her bir kavimden olabiliriz, hiç birimiz, anne-babamızı, dünyaya geldiğimiz zaman ve mekânı, rengimizi , cinsiyetimizi, kendimiz belirlemedik. Hiçbirimizin maddî cevheri diğerinden üstün veya aşağı durumda değil, hepimiz aynı topraktanız. Kur'an-ı Kerîm , özel olarak bazı toplulukların geçmişteki hallerine işaret etse de, genel hükümlerinde, bütün insanları kuşatacak şekilde, 'Yâ eyyuhen'nâs!..'/ Ey insanlar!' diye hitap eder.

Aynı şekilde, 14 asır önce ilân edilmiş bir 'İnsan Hakları Beyannâmesi' mesâbesinde olan 'Vedâ Haccı Hutbesi'nde de Hz. Peygamber (S), herhangi bir kavme değil, 'Ey nâs!/ Ey insanlar!' diye bütün insanlara hitap etmiştir. Bu bakımdan, 'filan kavmin yüceliği, filan kavmin cüceliği' gibi ırkçı, kavmiyetçi, kabileci, cereyanlara itibar etmek, kendi yaratılışımızla öğünmek de, utanmak da, Allah'ın takdirine isyandır.. Övünülecek olan, insanlığın tamamının hayrına olacak şekilde hizmetler etmektir.

Biz Müslümanlar ezelden beri, 'Millet-i İbrahîm' olarak, 'Millet-i İslâm'ız. 'Sizin en üstün ve faziletli olanınız, en taqvâlı, yani Allah'ın emirlerine en fazla riayet edeninizdir..'meâlindeki 'İnne ekremekum indallahi etqaakum' âyeti, temel kıstasımızdır.

*

Geçen gün, Üniversitede sosyal bilimler alanında okumuş bir kardeşlerimizle konuşurken, söz, Adolf Hitler'in 'üstün ırk'nazariyesine geldi..

Aslında, Hz. Musâ'nın getirdiği ilahî mesaj ve Şeriati, O'nun 40 gün kadar süren Tûr-u Sinâ'ya gidiş- gelişi sırasında, hemen altınlarını eritip bir 'altın buzağı heykeli' yaparak ona tapınan ve Benî İsrail Samirîleri diye anılan, sonra da kendilerini, kan soyu bakımından da 'en üstün ırk' ve diğer bütün insanların da kendilerine hizmet etmesi için yaratılmış kitleler olarak gören Yahudi anlayışının Adolf Hitler tarafından tersine çevrildiği ve, 'Saf aryen ırkına mensup, sarı saçlı, mavi gözlü, beyaz tenli nordik/kuzeyli almanların (yani, bütün Almanların değil) 'üstün ırk'; Yahudilerin ise, imhası gerekli 'zararlı ırk'; diğer bütün kavimlerin de, 'üstün ırk'ın emirlerine riayet ettikleri müddetçe insan haklarından faydalanabileceklerine müsaade edilebilecek 'vasat ırk' olarak sistematize edildiği anlatılırken..

Genç kardeşimiz, Hitler'in, ünlü eseri 'Mein Kampf/Kavgam)'da, bizim içimizden 'çıkan'lardan birisine, bir 'ulus-devlet' kurduğu için övgüler yağdırdığını, o kitabın Almancasından okuduğunu söyledi..

O övgülerin, o sitayişlerin İslâm Milleti'ne neye mal olduğunu hepimiz gördük ve hâlâ da görmekteyiz.

*

İslâm'ın kesinlikle reddettiği kavmiyetçi/ şeytanîyaklaşımların özellikle de son 150-200 yıldır zihin dünyamıza musallat edilmesi yüzünden, hemen hemen bütün Müslümanlar toplumlar çeşitli kavimlerin diğerlerinden, üstün veya aşağı olarak nitelendiği ve birbirleriyle boğazlaştırıldığı bir çağa geldik.

Ama, bu kanlı-irinli cereyanı, inancımızın değerleriyle pansuman edeceğiz, inşaallah.. Yürünecek başka her yol, hepimiz için daimî bir 'çıkmaz sokak'tır.

*

Bu gaileyi de inanç ölçülerimizle atlatırız, inşaallah…
15 Aralık 2021 Çarşamba

Sıkıntılı bir ekonomik dönemden geçildiği ortada.

Hele der son 1 yıldır döviz kurlarındaki dalgalanma, özellikle ekonomik açıdan limansız veya tutunulması zor kıyılarda olan halk kesimlerini derinden etkiliyor. Bu son 1 yıl içindeki Hazine-Maliye Bakanları ve Merkez Bankası Başkanları'nın sık sık değişmesi de yaşanan bu fırtınayı anlatıyor. İlk plânda, bazı çevrelerde 'ekonominin diğer alanlarındaki fiyat arttırımlarının 'dolar'la ne ilgisi var?' denilebiliyor, ama fizikteki 'bileşik kaplar' örneğindeki gibi, bir taraftaki yükselme, otomatik olarak diğer bütün tarafları da ânında etkiliyor.

Advertisement: 0:08
Buna bir de fırsatçıların, sadece kendi ceplerini, kasalarını ve midelerini düşünenlerin vicdansızlığını ekleyelim.

*

Geçen hafta Hazine ve Maliye Bakanlığı'na getirilen Nureddin Nebatî'nin önceki dönemlerde de o Bakanlık'ta Bakan Yardımcılığı vazifesinde bulunması, meselelere yabancı olmadığı açısından olumlu bir işaret olabilir.

Yeni Bakan Nebatî, üstlendiği vazifede başarılı olmaya mecbur değil, hattâ mahkûm olduğunun idrakinde olduğunu yansıtıyor, konuşmalarında. 'Bitersek, hepimiz biteriz...' diyor.

Böyle zamanlarda böyle bir idrak, toplumun her kesimi tarafından paylaşılsa, keşke.

*

Ama, dar gelirli kesimlerden çok, yüksek gelirli ve üretmeden tüketen ve Erdoğan'ın İslamî kimliğine duydukları düşmanlık yüzünden ona hınç besleyenler, -Amerikan Başkanı Biden'ın 2 sene önce açıkça dile getirdiği - Erdoğan'ın iktidardan uzaklaştırılması hedefinin gerçekleşmesini heyecanla bekliyorlar, gözleri başka bir şeyler görmüyor.

Halkın selim akılla düşünebilen büyük kesimleri, ülkeye, -elbette bir takım noksan veya yanlışlarının olduğu da söylense bile- 20 senedir gerçekten de tasavvur edilemeyecek derece büyük hizmetler ifâ etmiş olan bugünkü iktidar kadrolarının karşısındaki muhalefetin '7 Kocalı Hürmüz.' sahnesi sergilediğini de görüyorlar.

Muhalefet, sadece iktidara gelebilmek için, 'Erdoğan gitsin de ne olursa olsun, hiçbir şey ondan daha kötü olamaz.' havasındalar. Tıpkı, 2. Meşrutiyet yıllarında, 120 sene öncelerde, '2. Abdulhamid gitsin de kim gelirse gelsin, hiç kimse ondan daha kötü olamaz.' diye koro halinde beddua okuyan ve emperial güçlerin manyetik çekim alanına düşmekten kurtulamayanların hâlet-i rûhiyesinin yeniden tezgâhlamak istiyorlar. (Hatırlayalım ki, Yıldız Camii'ndeki Cuma Selâmlığı'nda Sultan 2. Abdulhamîd'e başarısız bir bombalı suikasd tertip eden ermeni teröristleri için, Tevfik Fikret,

'Ey darbe-i mübeccele, ey dûd-i müntakîm

Kimsin? Nesin? Bu savlete sâik, sebeb ne, kim? (...)

Ey şanlu avcı, dâm'ını/( tuzağını) beyhûde kurmadın,

Attın, fakat yazık ki, yazıklar ki vurmadın.'

diye hayıflanırken; o dönem Müslümanlarının en seçkinleri kabul edilen isimler de, -Kurân'a açık hakaret şiirleriyle de bilinen - ateist T. Fikret'le aynı safta duruyorlardı. O meş'ûm işbirliğinin İslâm Milleti'ne nelere mal olduğunu sonradan kendileri de gördükleri halde, 'o dönemin seçkin Müslümanlarından hiç birisinin pişmanlık ifade eden bir beyanlarının olmayışı da bir ayrı konudur.)

Bugün de, mevcud sıkıntılı durumdan ve piyasada, frensiz şekilde yükselen fiyatlara itiraz sesleri en çok yükselenler, gerçekte, 'timsah gözyaşları' döküyorlar. Restoranları, kafeleri dolduran ya da büyük şehirlerde etkili bir sektör haline gelen evlere yemek servislerini hareketlendirenlerin büyük kesimi de onlar. Nimetlerinin azalacağı korkusu içindeler. (Hatırlayalım, timsahların avları ne kadar büyük olursa, o avı yutma esnâsında gözyaşları o derece daha fazla akar.) Sosyal hayattaki 'timsah'ların gözyaşları da aynı şekilde. Gerçekte ise, onlar, kendilerini kurtarmak için, 'dolar'ları, 'yuro'ları ve diğer malvarlıklarının can yeleği'ni çoktaaan kuşanmışlardır.

Dar gelirli büyük kitleler ise, 'Bu güne de elhamdülillah. Sıkıntı var, ama, kıtlık yok.' diyorlar. Ki, onlar arasında 'obezite'den, çok kilo almaktan şikayetçi olanlar çok azdır.

*

Erdoğan geçen hafta Baqara Sûresi'nin, 'Andolsun ki, sizi biraz korku, açlık, canlardan, mallardan ve mahsullerden yana eksiltmeyle imtihan ederiz... Sabredenlere müjdele ki, onlar bir musîbete dûçar olduklarında 'Biz Allah içiniz ve yine O'na döneceğiz.' derler. İşte onlar için Rableri tarafından mağfiret ve rahmet vardır. Hidayete erenler de onlardır.' meâlindeki 155 ve devamı âyetleri okuyunca, daha bir küplere bindiler; 'Laik rejimin C.Başkanı nasıl olur da, halk'a Kur'an'dan âyetler okur?' diye.

Daha da ilginç olanı, bir kısım 'Müslümanlar' da o 'taife-i laicus'un korosuna, 'İslâm'ı savunmak' adına katıldılar ve safdil kimseleri yanıltmaya çalışıyorlar.

*

Evet, her şey sadece dışarıya bağlanmamalı, kendi toplumuzdaki yanlışlar da görülmeli. Ama, bu oyunun arkasında, emperial güçlerin gizlemeye gerek bile duymadıkları şeytanî entrikalar da görmezlikten gelinmemelidir.

1970'lerdeki Amerikan Başkanı Nixon, 'Amerika, büyük savaşlara girmeden küçük savaşlarla veya hiç savaşmadan, büyük zaferler kazanmanın yolunu bulmalıdır.' demişti. Amerikan emperyalizmi de diğerleri de, kendi karşılarında boyun bükmeyen, dik duran ve güçlenen bir 'Müslüman güc'ün kâbuslarına yatmaktansa, onun ekonomisi için entrikalar hazırlamak; hele de, 'Türkiye'ye neler yaşattık.' diye narâlar atıp başkalarına da gözdağı vermeye çalışan Trump zamanından beri, Amerikan dış siyasetinin temel meselelerinden birisi haline gelmemiş miydi?

Joe Biden da, Trump'dan daha mülâyim davranacak değildir.

Emperial güçlerin şeytanî tuzaklarına karşı, Müslümanların da rahmanî silâhları vardır ve Allah'ın izniyle, bu gaile de atlatılacaktır.

.İç sıkıntılar, dışarda tezgâhlanan büyük oyundan gaflete düşürmemeli!
17 Aralık 2021 Cuma

Evet, içerde elbette bir takım sıkıntılar var; ama bütün bunların temelinde, dışarda tezgâhlanan büyük oyunun olduğu görülmezse, sadece içerdeki, doğru veya yanlışlığı herkese göre tartışılabilecek uygulamaları sorgularken, oyununa gelmek kaçınılmazdır.

Advertisement: 0:08
Bu son ekonomik sıkıntıların, 'faiz /riba tartışmalarından ve onun indirilmek istenmesinden kaynaklandığı unutulmamalıdır.

Yüzde 25'leri bile bulan kredi faizli kredilerle üretilen bir mal konusunda, yüzde 0,25 faizle kredi alarak üretenlerle dünya pazarlarında nasıl rekabet edilebilir?

Erdoğan bunu defalarca beyan etti, ama, 'faizi indirdim' demekle indirilemediği; iç ve dış onlarca etkenin devreye girdiği ortada.

Tayyib Bey, bunu ifade ettiği zaman, onun bir zamanlar itimadını kazanmış ve yanında yetişmiş, ama şimdi onu ekonomiyi bilmemekle suçlayan eski yardımcılarının bile, nasıl toz-pembe bir hayal âlemi çizdikleri görülüyor. Ve, onlar, Amerikan Başkanı Biden'ın, 'Erdoğan'ı hizaya getirmek ve Amerikan siyasetlerine aykırı tutumu dolayısıyla, ona bedel ödetmek için sert ekonomik tedbirler uygulayacaklarına ve içerdeki muhalefeti de bu yönde destekleyecekleri'ne dair açık tehditlerine dair tek kelime etmiyorlar. Evet, içerde bir çok sıkıntılar var, ama, asıl konu, Amerikan emperyalizminin Türkiye'yi kuşatma altına almak istemesi. Trump, 'Türkiye ekonomisiyle nasıl oynamıştık...' diye gözdağı vermemiş miydi başka ülkelere. Biden da o siyaseti takib ediyor. Hattâ Rusya'yı bile aynı oyunla, sert ekonomik tedbirlerle tehdit ediyor.

*

Ama, kapitalist emperyalizmin 'kaptan gemisi' durumunda olan Amerikan emperyalizminin kendisini nasıl emniyete aldığı, Amerikan Federal Merkez Bankası (FED)'in dün aldığı ve faizleri yüzde 0,25'de tutmak şeklindeki kararı bile, faiz konusunun, sadece ekonomiyi değil, bütün sosyal bünyeyi bir tümör olarak sardığı ve felç ettiği gerçeğinden ve de kapitalist sistemin kalbinde bir problem olmasının sonunun kendilerine neye mal olacağından haberdar oldukları görülüyor.

*

Ünlü şair, filozof ve aktivist Ezra Pound'un, insanlık tarihinin derinliklerinden haber veren 'Ribâ /Faiz Kantosu' bu açıdan ilginçtir.

'Ribâ ile hiç kimse sahib olmadı taştan yapılmış sağlam bir eve.

Cennet yok duvarının üstünde mâbedinin.

Ribâ yüzünden taşından alıkonur yontucu,

Dokumacı tezgâhından koparılır ribâ ile.

Pazara gelmez olur yün.

Kendi buğdayını yiyemez köylü.(...)

İnsanı ve kalemini paslandırır ribâ.

Zanaatkârı yok eder, zanaati yıkarak. (...)

Ana rahminde öldürür çocuğu ribâ,

Gençleri kocaltır ribâ.

Nifak sokar gelinle damad arasına.

Ribâ yüzünden düzgün kesilmez hiçbir taş,

Koyun sürüsünden hiçbir kazanç sağlayamaz köylü.

(...)'

*

**

Bizde ise, faizler yüzde 20'lerden aşağıya çekilmeye çalışılırken, hattâ Müslüman kimlikleriyle öne çıkan bazı isimler bile, 'Tayyib Bey, 'Bu bir 'nâss'tır..' diye, niye diretiyor?' diye yakınabiliyorlar. Evet, faiz'in/ ribâ'nın mezmûm / kötü olduğu hakkında sadece İslâm şeriatinde değil, önceki 'enbiyaullah'/ (İlahî Peygamberler) eliyle insanlara gelmiş olan îlâhî mesajlarda da bir 'nâss', bir 'kesin hüküm' vardır.

Tayyib Bey'in, 'faiz/ribâ konusundaki 'nâss'ı hatırlatmakla kalmayıp, Baqara Sûresi, 155'inci ve devamı âyetlerin meâllerini okuması da, -bırakalım laikleri-, 'Müslüman' kimlikleriyle tanınan bazılarını da rahatsız etti.

Bu âyet meâllerinde; 'Andolsun ki, sizi biraz korku, açlık, canlardan, mallardan ve mahsullerden yana eksiltmeyle imtihan ederiz... Sabredenlere müjdele ki, onlar bir musîbete dûçar olduklarında 'Biz Allah içiniz ve yine O'na döneceğiz.' derler. Onlar için Rableri tarafından mağfiret ve rahmet vardır. Hidayete erenler de onlardır.' deniliyordu.

Evet, bu hatırlatmadan bile rahatsız olan 'Müslüman'larımızı görüyoruz. Halbuki, toplumların uyarılması açısından son derece çarpıcı hatırlatmalar değil mi bu âyetler.

*

**

Bir diğer konuya da kısaca değinelim.

Bataklık çiçekleri veya at sinekleri misali...

Geçen akşam, bir yayıncı dost telefon etti. Üç kez aşı olmuştu, ama yine de yakalandığı Coronavirus rahatsızlığı'nı ağır şekilde yaşamış ve amma atlatmıştı, hamdolsun.

'Aşı karşıtlığı' cereyanına öncülük yapan birisi, kendisine, 'Aşı olmak yerine, eğer bana haber verseydin, 1-2 çay kaşığı bir iksirle bir şeyin kalmazdı' demiş. Yani, o kişinin, bu kadar etkili bir ilâcı varmış da, bunu tabâbet âleminin ve bütün insanlığın hizmetine sunmaktan kaçınmış!

Hayret ki, hayret!

*

Yayıncı dostumuzla, sonra da siyasî konular üzerinde sohbet ettik. '20 yıla varan AK Parti döneminden, her vatandaş ne kadar istifade ettiyse, ben de o kadar istifade etmişimdir. Ama, bunun dışında benim AK Parti iktidarıyla bir alış-verişim olmamıştır.

Ancak... Düne kadar AK Parti iktidarından makamlar, mansıblar yüksek emeklilik imkânları elde etmiş olanlardan bazılarının, bugün, Erdoğan'ı eleştirmekte baş çektiği görülüyor. Ve eminim ki, Tayyib Bey bunları çağırıp, onlara yeni makamlar, vazifeler verse, koşa-koşa giderler. Ama, gelin görün ki, şimdi, Millet'in zihnini karıştırmak noktasında Muhalefet'ten de öndeler.'

*

Bu gibi tipler, 'at sinekleri' gibidirler, ezmek çok kolay değildir; tekrar karşınıza çıkarlar. Ya da, bataklık çiçekleri gibi, her yerde hemen açıverirler. Demek ki, karakter imtihanından sağlıklı bir şekilde geçememişler.

Evet, yarası olmayan gocunmaz ve gocunmasın.

Yarası olanların nasıl tepki verecekleri ise, kendilerinin bileceği bir husus.

.İsmet Paşa, 'İttihad-Terakki döneminde, devleti kimin yönettiğini bilmiyorduk!' demişti
19 Aralık 2021 Pazar

Siyaset sahnemizin ilginç isimlerinden KK Bey, nihayet, cumhurbaşkanlığına aday olacağını, 'ittifak ettikleri öteki partilerin liderlerinin de kendisinin adaylığını bunu kabul etmeleri' şartıyla açıklamış.

Yahu, bu kişi değil miydi, daha düne kadar, -Tayyib Bey'in AK Parti Genel Başkanı olmasını diline dolayarak ve bırakınız dünyayı, sanki Türkiye'de de ilk kez oluyormuş gibi-, 'Bir kimse, hem bir partinin Genel Başkanı, hem de Cumhurbaşkanı olursa, nasıl tarafsız olabilir?' diye ısrarla soran. KK Bey tarihi ters yüz ederek bütün o söylediklerini nasıl yutacak şimdi?

Advertisement: 0:10
(Kaldı ki, tarafsızlık, kesinleşen yargı kararları karşısında, -doğru olduğuna inanılmasa bile- o kararlara aykırı davranmamak şeklinde anlaşılır, devlet yönetimlerinde. Bu, tabiîdir de. Hem, Allah aşkına, hangi Cumhurbaşkanı tarafsızdı? Haydi diğerlerini bırakalım, KK Bey'in, 'ilkelerinden bir milim bile sapmadıklarını' devamlı vurguladığı; hem kendi partisinin umûmî reisliğinde, hem de reisicumhûrluk makamında oturan ilk 2 isim mi tarafsızdılar? Hattâ, yargıçlarının çoğunun hukukçu bile olmadığı İstiklâl Mahkemeleri başta olmak üzere, kesin yargı kararı mı söz konusuydu, o zaman?)

*

Daha da ilginç olanı, KK Bey'in partisinin sözcülerinden ÖÖ isimli kişi, 'Öyle bir aday göstereceğiz ki...' dedikten sonra, 'Hayatta olsaydı, M. Kemal'in bile ona oy vereceğini' iddia etti.

TV ekranlarındaki bazı tartışmacılar ise, bu iddia üzerine, 'O hayatta olsa, filanları sopayla kovalardı...' gibi, 100 yıla yakın zamandır söylenegelen bir lafı çok matah bir şeymiş gibi tekrarlıyorlar.

Öyle ki, insanları hayvan sürüsü yerine koyup, sopayla güden- yönlendiren faşist bir çoban resmi çiziyorlar zihinlerde.

1995'lerde de Erbakan Hoca , -Refah Partisi'ne yönelik ithamları etkisiz hale getirmek içindi herhalde- '...(filan) hayatta olsaydı, o da RP'ye oy verirdi.' demişti de; bu sözü savunan ve o zaman Erbakan Hoca'nın güvenilir ekonomistlerinden, -şimdi KK'nun partisinde milletvekilliği yapan bir kişiyle, yurt dışındaki bir karşılaşmamızda sertçe tartışmıştık.

(Kendisine sığınılarak yapılan bu gibi yakıştırmaların öznesi olan kişi hayatta olsaydı, HDP dışında, kendisinden yana olmayan hiçbir partinin olmadığını görünce, masasının başına bir daha otururdu herhalde, kahırla.)

*

Konu, KK Bey'in adaylığının 'ittifak ettiği diğer partilerin liderleri'nce kabul edilip edilmeyeceğinde düğümleniyor. İP Gn. Başkanı Meral Akşener'in gönlündeki kişinin, 'yüzünde rabbiyesir ışığı' gördüğünü ablasından aktardığı ve kendisinin de 'İstanbul Fatihi' diye övdüğü bir kişi olduğu, medyada devamlı işleniyor. Bu iddiayı Akşener ve yardımcıları da yalanlamıyorlar ve sadece, 'kazanabilecek birisi'nin C. Başkanı adayı olmasını istediklerini' vurguluyorlar.

Bu durumda, KK bey'in ileri sürdüğü 'adaylık' şartının gerçekleşmeyebileceği şimdiden söylenebilir. Geçen seçim öncesinde Abdullah Gül'ün adaylığa soyunup, sonra da, 'bütün muhalefet partilerinin kendisini desteklemeleri' şartını ileri sürmesi üzerine, o maceranın fiyaskoyla neticelenmesindeki gibi bir durum tekrarlanabilir.

*

Temel Karamollaoğlu ise, -ileride bir muhtemel siyasî pazarlık kapısının açık tutmak için olacak ki-, 'Henüz seçime çok var.' diyor. Halbuki, seçimin Haziran-2023'de yapılacağı ve normalde daha sonraya ertelenemeyeceği, kanun hükmü olduğuna göre, şunun şurasında 17 ay kalmış bulunuyor. Öteki partilerinden -hele de, Tayyib Bey'in yanından ayrılıp gidenlerin-, KK veya bir başkası üzerinde ittifak ettiklerini açıklamalarının kendilerine neye mal olacağı da tahmin edilebilir.

Yani, bir 'delik-deşik bir yamalı bohça' veya '7 Kocalı Hürmüz' komedisinin siyaset sahnesindeki görünüşü böyle.

Bütün hepsinin derdi, nasıl olursa olsun, Tayyib Bey'in tekrar seçilmesinin bir şekilde önlenmesi! Halkımız, 20 yıldır şiddetli dalgaların her birisini maharetle bertaraf etmiş bir usta kaptan yerine, çetin günlük meseleler karşısında, kaptanı meçhul bir delik tekneye biner mi, dersiniz?

*

İttihad-Terakki'cilerin, 112 sene önce, her ne pahasına olursa olsun, Sultan 2. Abdulhamîd'in, bertaraf edilmesi için iç ve dış bütün şerr güçleriyle ve hattâ 'o zamanın bazı seçkin Müslüman isimleriyle de işbirliği' yapışlarındaki geniş muhalefet ittifakını hatırlayalım.

Tarihçi Prof. İhsan Süreyya Sırma Hoca, 3 yıl öncelerde, 'dünün Abdulhamîd'inin yerinde bugün Erdoğan var. Sadece zaman, mekân ve şahıslar ayrı...' demişti. Bunu o zaman da yazmıştım, tekrarlamış olayım.

İsmet Paşa ise, 'Abdulhamîd'in 'hal'inden sonra devletin yönetiminin gerçekte kimlerin elinde olduğunu bilmedikleri'ni itiraf etmiştir. Ve hatırlayalım ki KK Bey'in partisinin asıl çekirdeği, İttihad-Terakki'dir.

*

Ama, bugün 'Erdoğan gitsin de kim olursa olsun.' diyenler, ülkenin kim tarafından yönetileceği konusunda yine de çok ümidsiz olmayabilirler:

Çünkü, Amerikan Başkanı Biden'ın, 'Amerikan siyasetlerine aykırı hareket eden Erdoğan'a bir bedel ödettirilmesi ve bunun için de içerdeki muhalefetle de işbirliği yapılacağı'yolundaki açıklaması ve Biden'dan kendilerine demokratik destek umduğunu açıkça söyleyen KK Bey ve peşine takılanlar için iyi bir ümid kapısı olabilir!!!

*

*

Ekonomik Savaş'ın, askerî savaşlardan daha kolay olmadığı' bir çağda..
20 Aralık 2021 Pazartesi

'Bir papağana da 'arz-talep' kelimelerini öğretirseniz, alın size bir ekonomist..' şeklindeki sulu nükteler İstanbul Üniversitesi'ndeki özellikle 'iktisad'la ilgili bazı ders kitaplarında bile yer alabilmişti, 50 yıl öncelerde..

Şimdi de, 'Döviz Kuru, Dolar, Euro, Enflasyon, Asgarî Ücret, Faiz,' kelimelerini bolca kullanarak 'ekonomistler ordumuz'u büyütüp güçlendirdiğimiz düşünebiliriz..

Hepimiz 'ekonomi uzmanı' olduk, Maşaallah..

*

Advertisement: 0:07
Ama, bu kelimelerin ne demek olduğunu bile bilmeyen her birimiz de 'ekonomi'de bir dalgalanma meydana geldiğinde, 'altın reçete'ler üretebiliyoruz, hemen ânında..

Eleştirilere ve hattâ çözüm önerilerinin bir çoğuna bakıldığında, hemen herkesin, kendi durduğu, baktığı veya bağlı olduğu dünya görüşü ya da sosyal kesimlerin eğilimlerine uygun çözümler ürettiği görülüyor.

Hele bazıları, 'Sallandıracaksın, birkaç tanesini; bak nasıl hizaya geliyorlar..' gibi çok 'radikal' çözümler (!) ileri sürebiliyorlar.

*

6 -7 sene öncelere kadar, Erdoğan'ın en yakın çalışma ekibinden, şimdi, bir partinin genel başkanı olan kişi, Merkez Bankası'nın 'son faiz düşürme' kararını öğrenir öğrenmez, Ankara-İstanbul yolunda videoya alarak yaptığı hışımlı açıklamayla, tam da hangi odakların sözcülüğüne soyunduğunu gösteriyordu..

Efendim, 'faiz, emirle düşürülüyor'muş; halbuki, 'insan hakları, adâlet ve demokrasi ile düşürülür'müş; 'yanlışta inat edilmemeli' imiş, 'halk daha da fakirleşiyor'muş, vs..

Görüyor musunuz, oltada gösterilen takılan yemleri..

Amerikan emperyalizmi, faizleri, 'yüzde 0,25'de tutarken, demek ki, 'insan hakları, adalet ve demokrasi'yle yapıyormuş bunu..

İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, dünyanın her tarafında, Vietnam'da, Latin Amerika'da, İran'da, Irak'ta, Suriye'de, Somali'de, Afganistan'da vs. coğrafyalarda bizzat veya kuklaları eliyle milyonları öldür(t)en Amerika değilmiş sanki..

*

Bir de içerideki yakın tarihe bakalım..

Çünkü, geçmiştekiler, 'Hâfızâ'y-ı beşer, nisyân (unutkanlık) ile malûldür (hastalıklıdır)' diye boşa dememişler.

Hatırlıyor muyuz, Tansu Çiller B. Amerika'da bir üniversitede ekonomi profesörü iken, ülkeye gelmiş; büyük iddialarla gelmiş, Demirel'in Başbakan Yardımcısı iken, Turgut Özal'ın vefatı üzerine, Demirel, CHP'nin de desteğiyle Meclis tarafından, C. Başkanı seçilince; TC'nin ilk kadın başbakanı olmuştu.

Ve, o kadar başarılı idi ki, faiz, yüzde 160'lara varmıştı.

*

28 Şubat 1997 Askerî Zorbalığı günlerinden, yani Erbakan'ın Başbakanlık'tan düşürülmesinden sonra ise, Uluslararası Para Fonu (IMF)'in temsilcisi (Cotarelli miydi, neydi adı?), Türkiye'nin aldığı milyarlarca dolarlık borcun ödenmesi konusunda, ülkeye gelip öyle emirler yağdırıyor, öyle vergiler yüklüyordu ki, 'en sorumlu kişi' olan C. Başkanı Demirel bile, 'N'apalım, borç alan, ferman da alır..' vecizesiyle ifade ediyordu, durumun fecaatini..

*

Hele de (Merve Kavakçı Hanım'ın, Meclis'e başörtülü olarak giren ilk m.vekili hanım olması üzerine, Ecevit'in küplere binip, 'Burası devlete meydan okuma yeri değildir.. Bu hanıma haddini bildirin..' diye kükreyip, onu Meclis'ten ve hattâ vatandaşlıktan bile attırdığı) 1999 Seçimleri'nden sonra, Başbakan Ecevit'in Amerika'dan getirttiği, ve tıpkı (IMF) gibi Amerikan güdümlü olan Dünya Bankası'nın uzmanlarından Kemal Derviş isimli bir ekonomist, bir kurtarıcı edâsıyla ekonominin direksiyonunu eline almış ve her şey daha da beter olmuştu..

Bankalar iflâs etmiş, sadece K. Uzan isimli kişinin bile 9 milyar dolarla ortalıktan kaybolduğu sonra anlaşılmıştı.

İflâslar, yaprak kıpırdamayan bir sosyo-ekonomik hayat; '6 sıfırlı' paralar.. O zamanlar 65-67 milyon civarında nüfusu olan Türkiye'nin yıllık ihracât geliri, sadece 33 milyar dolar idi.

Bugün, 85 -90 milyon nüfuslu Türkiye'nin yıllık ihracât geliri, 215-220 milyar dolara ulaşmış bulunuyor.. Ve, IMF'ye 23 milyar borç, daha ilk başta ödenmiş ve IMF'in müdahalesinin yolu kesilmişti, Erdoğan hükûmetince..

*

Bu kadar güçlenen ve ekonomik bağımsızlık yolunda dev adımların atıldığı bir ekonomik yapı ve halkın inanç değerlerinin fideliğinde yetişmiş bir Erdoğan liderliğindeki Türkiye'nin tökezletilmesi için, bütün emperyal ve şer güçler içerden ve dışarıdan elbette oyunlar kurmaya çalışacaklardı.

Ama, bugün, yerli kuklalara değil de, 'kuklacıbaşı'na işaret edilince, niceleri de, 'Erdoğan olmasın da ne olursa olsun!.'diyenler korosuna katıldılar.

Meselemiz, Erdoğan veya şu veya bu şahıs değil elbette.. Bütün şahıslar fânîdir. Ama, Erdoğan, sadece bu ülkede değil, 'gönül coğrafyamız' dediğimiz inanç dünyamızda, bir meş'ale tutuşturmuştur..

Onun için, Amerika'sı, Rusya'sı, Avrupa Birliği ve daha niceleri, onu ve onun yönetimindeki bu ülkeyi kendileri için tehlike olarak görüp tökezletmek istiyorlar; içerden de birilerini onun paçalarına saldırtmaya çalışıyorlar. Onu saf dışı edebilirlerse, işlerinin daha kolay olacağını düşünüyorlar. Ama, çok heveslenmesinler; inancının şuûrunda olan Müslümanlar, daha ne yiğitler çıkarır.

Ve amma, ekonomik savaşların, hele de bu çağda, askerî savaşlardan daha kolay olmadığını unutmadan..

*

NOT: Dünya çapındaki Salgın'a karşı tedbir olarak, 2 yıla yakın zamandır yapılamayan kapalı salon toplantıları yeniden başlatıldığından; Üsküdar Bağlarbaşı Kültür Merkezi'nde, Fütûvvet Vakfı'nın tertip ettiği ve 'Ülke ve dünya meseleleri üzerine umûmî bir değerlendirme'nin yapılacağı toplantıda bu akşam, 20.00'den itibaren, 'Fakir' de hazır bulunacaktır, İnşaallah..

*

.Sezaî Karakoç ve ‘Ahlâklı bir ilham'dan beslenen ‘tevhidî şiir' anlayışı etrafında…
22 Aralık 2021 Çarşamba

İdris Günaydın isimli bir arkadaş, sosyal medyada yazdığı uzuuunca bir makalede, 50 yıl öncelerinin sosyo-politik ve ideolojik cereyanları arasında İslâmî bir dünyayı taleb edenlerin bugünkü durumuna değinmiş.

Advertisement: 0:09
Bu yazının bir hayli paylaşıldığı da anlaşılıyor. '1970'li yılların nesillerinden İslâmî bir dünyayı hedefleyenlerin, Türkiye'yi 20 yıldır yöneten kadroların öncüsü...' olduğunu ve kendisinin de o nesiller arasında söylüyor, bu arkadaş..'Faizi yasaklayacak, özel mülkiyeti yasaklamayacak, (liberalizmin ve ) kapitalizmin 'Bırakınız yapsınlar, bırakınız geçsinler.' anlayışını reddedecek ve idealimizdeki İslamî ekonomi modeliyle, Doğu'daki sınıfsız toplum cennetini kuracaktık. (...) Önce, Prof. Mennan'ın 'İslam Ekonomisi' kitabını okurduk satır satır... Sonra, Muhammed Bagher es'Sadr'ın 'İslâm Ekonomi Doktrini'ni... Sonra Sabahaddin Zaim'in 'İslâm İktisadı', Sezaî Karakoç'un 'İslâm Toplumunun Ekonomik Strüktürü...' vs. (...)

Hepsinde de faiz'in haramlığını okurduk; Kur'an-ı Kerim'de 'faiz'le ilgili kesin yasakları, haramları bildiren 'nâss'ları...' Faiz'den vazgeçmeyenlerin Allah'la savaş haline olduklarını bildiren Baqara/276-279'ncu âyetleri.(...)'

*

Bu arkadaş, o dönemden bu yana, TÜSİAD'ın hükûmetlere hükmeden, hükûmetler deviren gücüne ve Erbakan Hükûmeti'nin saf dışı edilmesine, ve daha sonraki gelişmelere ve nihayet Erdoğan'ın 20 yıla yaklaşan iktidarına getirmiş sözü.

Şöyle devam ediyor, -yine, özetle-: 'Erdoğan bütün o geçmişi çok iyi bildiği için bu 20 yıl boyunca o ahtapotların kollarını kesti ve nihayet inancının gereği olarak , faizi düşürmeye karar verdi. Ve hemen modern firavunların pittbulları devreye girdiler.(...)

Ama daha ilginç olanı, yukarıda saydığım kitapları okuyanlar, binlerce İlâhiyat mezunları ve İlâhiyat akademisyenleri, bizlere Cuma hutbelerinde faiz hitabesi okuyanlar, faiz üzerine vaaz dinleyen milyonlar... Ses-soluk çıkmıyor.'

Evet, böyle bir esefleniş.

*

Bu mesaj 20 Aralık Pazartesi günü, benim telefonuma da düşünce, Taksim'deki A. Kültür Merkezi'nde 'Türkiye Yazarlar Birliği'nin İstanbul Şubesi, Sultanbeyli Belediyesi, Turizm ve Kültür Bakanlığı, İstanbul İl M. Eğitim Müdürlüğü gibi kuruluşlarca, Sezaî Karakoç üzerine düzenlenen ve ekseriyetini gençlerin teşkil ettiği, yüksek katılımlı bir toplantıdaydım. (Ki, bu anma programı, T. Yazarlar Birliği'nin Sultanahmed- Divanyolu'ndaki İstanbul Şubesi'nin bulunduğu Kızlar Ağası Medresesi'nde 26 Aralık Pazar akşamına kadar bir hafta boyunca devam edecek.)

Toplantıda güzel konuşmalar yapıldı. T. Yazarlar Birliği İstanbul Şubesi Başkanı Mahmûd Bıyıklı, eski Bakan'lardan Prof. Nâbi Avcı ve Sultanbeyli Belediyesi Başkanı Hüseyin Keskin, Kültür Bakanı Yrd. Misbah Demircan ve diğerlerinin konuşmalarını dinlerken.

Bir tarafdan da, telefonumdaki mesaja ve orada adı geçen ekonomi kitaplarını ve yazarlarını düşünüyordum. Sezaî Ağabey de, Maliye Bakanlığı bünyesinde çalışmış bir Mülkiye'li olarak öyle bir kitap yazmak gereğini hissetmişti o zaman. Ama onun üzerinde sonra çok durmadı.

Çünkü, onun meselesi, sadece ekonomi değil, inancının temelleri üzerine bir 'dünya' kurmaktı.

*

Ve, T. Yazarlar Birliği- İstanbul Şubesi'nin Sultanahmed- Divanyolu'ndaki Kızlarağası Medresesi'nde, 26 Aralık Pazar akşamına kadar devam edecek olan 'Sezaî Karakoç Günleri'nde Sezaî Ağabey'i anlatan çok güzel konuşmalar dinledik dün. Fatih Sultan Mehmed Vakıf Üni. Rektörü Prof. Fatih Andı, Dr. Savaş Barkçin, Prof. Şükrü Karatepe, yazar Ali Haydar Haksal gibi isimler, Sezaî Ağabey konusunda ve onu vesile yaparak, bugünün nesillerine çok güzel mesajlar verdiler.

Bunları özetlemek, anlatılan o güzel konuları ve verilen mesajları tahrif etmek olur.

Özellikle Fatih Andı Hoca'nın, 'Sezaî Karakoç Düşüncesi'nin Odağındaki Kavram Üçlüsü: Şehir- Kimlik ve Medeniyet' ve Dr. Barkçin'in, 'Hikmet'in Burcunda Bir Şair: Sezaî Karakoç' konulu tebliğleri, tadına doyum olmaz güzellikteydi.

Fatih Hoca, 1 saati aşkın konuşmasında, Sezaî Ağabey'in, 'Kurtuba'dan Kahire'ye, Mekke-Medine ve Kudüs'ten, Şam, Bağdâd, İsfahan, Şiraz, Lahor, Buhara ve Semerqand'a kadar, şehirler etrafında büyük bir Müslüman coğrafyası çizdiğini anlatırken, bu büyük şehirlerin, İslâm Medeniyetinin temel sütunları; İstanbul'u ise, -kendi özünden sürgün edilmiş bir medeniyet dünyasının- başkentler başkenti olarak gördüğünü; meydana gelen bir depremde elimizde ancak İstanbul'un kaldığını; en; 'şehir'le 'kent' arasında bir ayırım yaptığını; şehr'in medeniyetimizi bir gelenek halinde geçmişten geleceğe taşıdığını, 'kent'in ise, bir tâbut ve bu tâbutun çivisinin de insan olduğunu' belirttiğini anlattı ve ; Mehmed Âkif, Necîb Fâzıl, Tanpınar ve Yahya Kemâl'deki şehir anlayışlarıyla Sezaî Karakoç'un anlayışı arasındaki temel farklılığa dikkati çekerek, Sezaî Karakoç'ta 'İslam medeniyetinde şehri şehir yapanın, 'inanç, halk ve mimarî' olmak üzere, üç ana unsurunun olduğunu; Yahya Kemâl'de ise, Medeniyet'in etnik temelli olarak görüldüğüne değindi.

*

Dr. Savaş Barkçin ise, tebliğinde, şiir'in şiar ve şuûrla aynı kökten geldiğine işaretle, Kur'an'ın şairler konusundaki genel hükmünde onları zemmettiğine, yalancı olarak nitelediğine işaretle; amma, 'Allah'a ve Âhiret gününe, inanan ve hakkı ve hayrı isteyen az bir kesiminin bir istisna olarak övüldüğünü' , bu yüzden 'şiir'in 'helâl'inin de, 'haram'ının da olduğunu, şiir'in ahlâklı bir ilhama dayanması gerektiğini belirttikten sonra Necîb Fâzıl'ın şiiri bir şiar; Sezaî Ağabey'in ise 'bir şuûr ve şuûrlandırma' vesilesi, tevhidî çizgideki bir şiirin, hikmetin bir şubesi olarak değerlendirdiğine değindi.

Bu konuya önümüzdeki günlerde, bir daha değinmek ümidiyle, inşaallah...

*

ÇAKIRGİL
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
Hz. İsâ Aleyhiselâm'ın -muhtemel- velâdet günü münasebetiyle...
24 Aralık 2021 Cuma

24 Aralık gününü, Katolik Hristiyan dünyası, Hz. Îsâ Mesih aleyhisselâm'ın dünyaya geliş günü (Weihnachten / Christmas / Noël) olarak kutlar. Ortodoks Hristiyanlar ise, 7 Ocak olarak kutlarlar o günü. Bu gibi farklılıklar, sırf, ayrışan taraflarının kendilerine böyle teferruat ayrılıklarından bile güç arama çabaları olarak anlaşılabilir.

Advertisement: 0:10
Hz. Peygamber(S)'in velâdet günü olarak, Müslümanların büyük bir kısmı, 12 Rebiulevvel'i, Caferî mezhebinden olan Müslümanlar da 17 Rebiulevvel'i esas almıyorlar mı?

2000 yıl öncelere aid bir belirlemenin o kadar net olmaması da tabiîdir. Hz. Mûsa aleyhisselâm'ın doğum günü ve hattâ mezarının nerede olduğu da bilinmiyor.

Putkıranların pîri olarak kabul edilen Hz. İbrahim aleyhisselâm hakkında da, değişik mekânlar gösteriliyor.

(1 Ocak'ın yılbaşı olarak kullanılması da Gregoryan takvimin hesaplamasına uygun düşmesi ve amma, yine Hz. İsâ'nın milâdı olarak kabul edilmesiyle ilgilidir.)

*

Hz. Îsâ'nın velâdet gününü hatırlamak da şunun için de önemli.

Mübarek Ramazan aylarına ve hattâ Ramazan ve Kurban Bayramlarına erişildiğinde geldiğinde Amerikan Başkanı veya Papa'nın kutlama mesajı yayınlaması bile, hangi niyetle olursa olsun, bizi rahatsız etmez.

Ve bizim en üst sorumlularımız da, Yahudilerin Hanuka ve diğer bayramlarında kutlama mesajı yayınlıyorlar. Ama, yılbaşı veya yeni yıl kutlaması olarak değil de sırf Hz. İsâ Mesih aleyhisselâm'ın veladet yıldönümü için kutlama mesajı gönderiyorlar mı bilmiyorum.

Kendi inancına güvenen kimse, bu gibi kutlamaların, Hz. İsâ'nın yoluna bağlı oldukları söyleyip onunla ilgisi hemen hemen hiç kalmamış olanlara bir etkisinin olmayacağının idrakinde olabilir elbette. Amma, meselemiz onlara sahte bir tebessüm göstermek değil; enbiyaullah'ın dünyaya gönderiliş günlerini kutlayanlara, o yüce şahsiyetlerin gerçek takipçileri olduğumuzu hatırlatmaktır. Ayrıca bundan dolayı onların kalbleri de bize ısınırsa, bundan da çekinmeyiz.

Nitekim, 1990'lı yıllarda Papalık makamında bulunan Papa 2. Jean Paul, 'Kur'an'da Hz. İbrahim, Hz. Meryem ve Hz. İsâ için kullanılan ifadelerden derin bir manev'i haz aldığını, Kurân'a saygı duyduğunu' söylerdi.

Yine bu vesileyle hatırlayalım.

Bosna Katliâmı'nın Hristiyan Avrupa'nın gözleri önünde en kanlı şekilde cereyan ettiği, 250 bine yakın insanın, sırf Müslüman oldukları için en barbarca şekilde katledildikleri 1992-97'lerde (Bilge Kral değil) Bilge Müslüman Aliya İzzet Begoviç'e, 'Bosna'yı, Müslümanlar, Katolik Hırvatlar ve Ortodoks Sırblar için üçe bölelim, herkes kendi bölgesinde yaşasın' teklifi yapıldığında, (merhûm) Aliya, 'Hayır, biz Bosna'da, Hristiyan, Yahudi ve diğer gayrimüslimlerce asırlarca, birlikte barış içinde yaşadık, yine öyle yaşayacağız!' demişti.

İstanbul başta olmak üzere bütün Müslüman coğrafyalarında da asırlarca öyle olduğu gibi, hâlen de öyle değil mi?

Bu yüce gönüllülüğü Avrupa'nın dinle pek ilgisi olmayan ve kendilerini Avrupa'nın en özgürlükçü gösteren ülkelerinde halklarında bile, Hristiyan kültüründen devşirdikleri İslâm düşmanlığı hasebiyle göremeyiz. Ama, onlar bizim öğretmenimiz değil.

Evet, Müslümanlar, bütün enbiyaullah'ın, ilâhî Peygamberlerin hepsini de, İslâm Peygamberleri olarak cân-u gönülden sahiblenirler, inançlarının temel ilkesi olarak.

*

Ama, geçmişten, ecdadımızdan gelen ne güzel bir kültürümüz vardı ki, bunların çoğunu unuttuk.

Hz. Âdem'i, 'Âdem Safiyullah', (Allah tarafından seçilmiş),

Hz. İbrâhîm'i, 'İbrahîm Khalilullah/ Khalil-ur'Rahman, (Allah'ın dostu/Rahman'ın dostu),

Hz. Mûsa'yı 'Mûsa Kelimullah', (Allah'la konuşan),

Hz Îsâ'yı, 'Îsâ Rûhullah', (Allah'ın rûhu),

Hz. Peygamber'i de, 'Muhammed Habibullah...' (Allah'ın sevdiği) olarak anar idik.

Şimdi, nicelerimiz, Hz. Peygamber (S)'i bu sıfatlıyla anarız, ama, diğer 'enbiyâullah /ilâhî Peygamberler' konusunda neredeyse büyük çapta bir lâkaydlık (ilgisizlik) göze çarpıyor.

Halbuki, biz inancımızın sınırlarının en net şekilde formüle edildiği 'amentü'de, 'Amentü billâhi ve melaike ve kutubihi ve Rusûlihi. (...)' (Allah'a ve meleklerine, Kitab'larına, Resullerine...) diye başlayan inanç formülümüz, (ve her yatsı namazı sonrasında okunması sünnet olan ve 'Âmenerresuli bimâ unzile... ' diye başlayan) Bakara Sûresi'nin 285'inci âyetinde belirtilen -meâlen-,

'(...) (Müminlerin) Her biri, Allah'a, Melek'lerine, Kitab'larına, Peygamber'lerine iman ettiler. 'Allah'ın peygamberlerinden hiç biri arasında ayırım yapmayız. İşittik, itaat ettik. (...) dediler.' şeklindeki ölçüye ne kadar riayet ediyoruz ve bugün hayatımızda yerini buluyor mu?

Bazılarının, bu konuda, 'Ancak, lâkin. Onların bugünkü bağlıları neredeler? ' gibi tereddütlü cümleler kurdukları görülüyor. Halbuki, önceki ilahî Peygamberlerin ümmetlerinin yoldan çıkmaları üzerine, Allah'ın dini İslam, Hz. Peygamber eliyle bir kez daha teyid olunmuş ve amma, Enbiyaullah'ı tekrim ile anan Kur'an-ı Mûbîn gönderilmişti.

Enbiyaullah, insaniyet için bütün zamanlarda bir meş'ale hükmündedir. Bu cümleden olmak üzere, Hz. İsâ Mesih aleyhisselam'ın bu -muhtemel- velâdet gününde, hepimize ve ümmetinin sapkınlığı yüzünden tarihin en büyük mazlumlarından biri durumunda olan o Yüce Peygamber'e bağlı olduklarını iddia edenlere de -idraklerinin açılması duasıyla-, tebrikler sunuyorum.

*

Artık bu solan bahçede bülbüllere yer yok...'
26 Aralık 2021 Pazar

Dün, Fatih Câmii'nde öğle namazından sonra kılınan cenaze namazıyla Prof. Dr. Alâeddin Yavaşca'yı, perdenin öte tarafına, bu fânî âlemdeki 95 yıllık bir dünya hayatından ebediyet âlemine uğurladık.

Tâbut omuzlar üzerinde ilerlerken, onun bestelediği, 'Artık bu solan bahçede bülbüllere yer yok.' mısrası zihnimden dudaklarıma dökülüyordu, sessizce...

*

Advertisement: 0:09
Alâeddin Yavaşca'yı 53-54 yıl öncelerden beri tanırdım. Bir taraftan İstanbul Hukuk'ta okurken, bir taraftan da İstanbul Tıb Fakültesi'nin Çapa Hastahaneleri'nde çalışıyordum. Alâeddin Yavaşca Bey de, biraz aşağıdaki Vakıf Gurebâ Hastanesi'nde çalışıyordu. Gufte ve bestelerindeki gibi zarif bir insandı. Henüz 8-10 yaşındayken, Kilis'ten geldiği İstanbul'da, kadîm musîkimizin büyük isimlerinden Hâfız Burhan ve Süleymaniye Camîi İmamı Saadeddin Kaynak gibi ünlü isimlerin dikkatini çekmişti.

Gufte ve besteleriyle öz musîkimizdeki yeri, bu sahanın ehli olanlarca çok değerli olarak nitelenen üstad Dr. Yavaşca, kültürümüzün köklerine vukûfiyeti ve efendiliğiyle de sevilip sayıldığı gibi; 'Ben san'atımı içki sofralarında meze olarak kullandırtmam.' diyerek, içkili mekânlarda program yapmaktan kaçınan özelliğiyle de ayrı bir saygınlığa sahib idi.

*

Onun özel sohbetlerinde, yakın tarihimizden anlattığı acı hikâyeler de vardı.

Burada, üstadın, bir TV kanalında yıllar önce anlattığı muhtasar/kısa anekdotu aktarayım da okuyucular mufassal /tafsilâtlı hikâyenin derinliğini tahmin edebilirler.

Merhûm üstad diyordu ki -özetle-:

'Benim politikayla da, siyasetle de ilgim yok. Kimse alınmasın. Ama, bu ülkede bir zamanlar İstiklâl Mahkemeleri vardı. Türkiye, dünyada hiç bir toplumun kolay kolay kaldıramıyacağı çok farklı zamanlar yaşamıştır.

Meselâ, 'Bu imtidâd-ı cevr'e (uzayıp giden zulme) kim, bahtın şitâbı var. / Mihnet-medâr olan feleğe intisâbı var. / Eyler nesîm-i lûtfu bize, gird-i bâd-ı gam, /Bu rûzigâr-ı bî-meded'in, bir inkılâbı var.' şiiri, 200 yıl öncelerde Nedîm tarafından yazılmış, ama, İstiklâl Mahkemeleri, bu mısraların o günlerdeki bazı kişiler için söylendiğini sanarak, birçok kişi idâm cezası aldı, idâm olundular. Bunlardan birisi de Dr. Nâzım'dır ki, Adnan Menderes'in dayısı idi, idâm olundu. M. Kemal ve İsmet Paşa'lar Marmara Köşkü'nde bir resepsiyondalar. Bir eğlence faslı. O zaman imzalanmıştır, o idâm cezası.'

*

**

(Bu arada, geçenlerde, Sezaî Karakoç Ağabey'in cenazesine gönderilen çelenkler konusunda da değinip, Diyanet İşleri Başkanlığı'nın dikkatlerine arzetmeye çalıştığım hususu bir kez daha yazayım. Diyânet İşleri Başkanlığı'nın Basın Sorumlusu, umarım, bu hassas konuyu Ali Erbaş Hoca'ya iletir.

O konuya tekrar değinmeliyim.

Allah rızası için, cenazeler için gönderilen şu çelenkler, namaz kılan cemaatin kıble istikametine konulmasın. Yan taraflara konulsun, kimlerin çelenk gönderdiğini merak edenler, orada görebilirler.

Dün, Alâeddin Yavaşca üstadın cenaze namazı sırasında, tam karşımda, üç siyasetçinin, K. Kılıçdaroğlu, E. İmamoğlu ve M. Akşener'in çelenkleri vardı. Sadece onlara karşı bir itiraz olsun diye söylemiyorum, kime aid olursa olsun; biz o çelenk sahiplerinin değil; tâbuttaki Müslümanın cenaze namazını kılıyoruz; ama, birilerinin çelenkleri üzerinde kocaman harflerle yazılmış isimleri, namazı ifsad ediyor, ibadetin huşû'una engel oluyor. Anlaşılıyor ki, o kişiler o tâbuttakine saygı için değil, kendi reklâmları için orada, cemaate nanik yaparcasına çelenkleriyle arz-ı endâm ediyorlar.

Evet, Diyanet İşleri Başkanı Ali Erbaş Hoca, bir yönetmelikle bütün ülke çapında bir düzenleme yapabilir.)

*

Ve yine, merhûm Sezaî Karakoç Ağabey...

T. Yazarlar Birliği'nin İstanbul Şubesi'nde merhûm Sezaî Karakoç'la ilgili olarak bir haftadır devam eden değerlendirme toplantılarında, dün de güzel, aydınlatıcı konuşmalar dinledik.

Özellikle Sibel Eraslan Hanım'ın ince tahlilleri, çok güzeldi. Sibel abla, sanırım, o konuşmayı kendi sütununda da yayınlar. (Yayınladığında onu kaçırmayın, derim. Bu yüzden, o güzel konuşmayı özetlemeye kıyamıyorum.)

Ama, dün -programda yer almasa da beklenmedik şekilde toplantıya katılan- eski Tarım Bakanı Mehdi Eker'e de konuşma imkânı verilmesi üzerine onun 45 dakikayı bulan nefîs konuşmasına kısaca değinmeliyim.

Mehdi Eker bey, her ne kadar, 'Ben edebiyatçı değilim, sadece bir edebiyat okuruyum.' dese de, hemşehrisi ve yakın arkadaşı Sezaî Karakoç'ın şahsî hayatının san'atına yansıyan yönleriyle ilgili anlattıkları ve irticâlen (o anda içine doğduğu gibi, ön hazırlıksız) yaptığı konuşması sırasında, yeri geldikçe, Sezaî Ağabey'in şiirlerinden bir çiçek buketi gibi, ezberden okuduğu şiirlerin yazılış sebepleri üzerindeki açıklamalarıyla, daha bir derin kavranılmasına etkisi, (bir örnek olarak, meselâ, 20 yaşlarındayken, Binbir Gece Masallarının kahramanı olan Şehrâzâd üzerine yazdığı aynı isimdeki şiirin arka planıyla ilgili anlattıkları, kan içici zâlim bir hükümdarın zulmünü önlemek için Şehrâzâd'ın, anlattığı uzuuun masallarla onu durdurmasıyla ilgili arka-plan bilgisi), ve Sezaî Ağabey'in İslâm Medeniyeti anlayış ve tasavvurunu san'atının da, tefekkürünün de mihveri yaptığına dair değerlendirmeleri başta olmak üzere, tek kelimeyle enfesti. (Bu konuşmalar, Youtube'dan (TYB) ve Twitter'de de Sultanbeyli Belediyesi'nin hesabından yayınlanıyormuş.)

*

NOT: T. Yazarlar Birliği'nin Sultanahmed- Divanyolu'nda, Kızlarağası Medresesi'ndeki İstanbul Şubesi'nde merhûm Sezaî Ağabey'le ilgili olarak bir haftadır devam eden programların son gününde, -bugün- öğleden sonra, 'Fakir' de hazır bulunacak ve sözlerini, Sezaî Ağabey'in derin tefekkürüyle cilâlamaya çalışacaktır.

*

Güvenilir lider' olmak işte böyle çetin şartlarda ortaya çıkıyor
27 Aralık 2021 Pazartesi

Geçen gün Üsküdar'da, Yeni Akit yazarlarından Kenan Alpay kardeşimle karşılaştım.

Onunla cadde kenarında ayaküstü sohbet ederken, onun yaşlarında bir vatandaş, 'Aaa, ben sizi ekranlardaki tartışmalardan tanıyorum.' dedikten sonra eleştirilerini de sıraladı ve 'Ben taraf değilim, tarafsızım. Tamam, iktidarı savunuyorsunuz, ama, muhalefet kanadının hiç mi haklı olduğu taraf yok, onları niye söylemiyor ve iktidarı niye eleştirmiyorsunuz?' dedi.

Advertisement: 0:10
Kenan, gayet sâkin bir şekilde karşılık verse de, muhatabı, pek tatmin olmuyor gibiydi. İster istemez devreye girdim. 'Kardeşim; bırakalım, başkasını, bizzat Tayyib Bey, daha geçenlerde, 'Yanlış yaptıklarımız olabilir, hattâ hatalarımız da olabilir, olmuştur da. Ama, iyi niyetimizden halkımızın şüphe etmeyeceğini düşünüyorum.' gibi bir konuşma yaptı. Bu yetmiyor mu? Üstelik, Kenan Bey, o tartışma programlarına sizin gibi tarafsız olarak değil, iktidar tarafını destekleyen kişi olarak davet edildiyse, bu sözden daha ileri ne söyleyebilir? Ve karşı taraftakiler, el birliğiyle, iktidarı yıpratmaya çalışırken, Kenan Bey de mi onlarla aynı ağzı kullansın ve kendi tarafına mı ok atsın? Siz de tarafsız olmayın, tarafınız olsun, tarafsız olan bertaraf olur.' kabilinden bir şeyler söyledim.

Muhatabımız daha fazla bir şey söylemedi, ayrıldı yanımızdan.

*

Yeni Hazine ve Maliye Bakanı Nureddin Nebatî, katıldığı bir TV programında son ekonomik çalkantılar konusunda, '(...)Büyük yatırımcılar değil, her zamanki gibi küçük yatırımcılar çarpıldılar.' demiş.

Çünkü, 'Ne de olsa, dolar daha da yükselecek, elimizdeki paraları hemen dolar'a çevirelim' diye döviz bürolarına koşanların ekseriyeti, küçük yatırımcılar.

Halbuki, dolar fiyatında 8-9 liradan 18 liraya varan o tırmandırmalar yaşanırken, Tayyib Bey, son 50 yıl boyunca ülkede hükûmetleri düşüren-değiştiren siyasî manevralarıyla ün salan, 'TÜSİAD Başkanları'nı hedef alarak yaptığı konuşmasında, 'Geri çekilmeyeceğiz. Başaramayacaksınız.' dediği zaman, büyük kazanç hesaplarının rüyasına yatan o küçük yatırımcılar uyanmalı ve döviz bürolarına değil, büyük paraları olmayan ve ekonomik açıdan kendilerinden daha zayıf olan ve amma sıkıntılarına rağmen milyonların safında yer almalıydılar. Çünkü, bilmeliydiler ki, Tayyib Erdoğan, böylesine kesin mücadelelere girdiği zaman, halk ona daha çok güveniyor.

Tecrübeyle sâbit.

Nitekim, Tayyib Bey'in o sert konuşmasından sonra, bir anda 18 liradan 12 lira civarına bir geri çekilme olunca, bu kez de 'Mahvolduk!' feryadları başladı, o taife arasında.

*

Halbuki aynı günlerde sâde vatandaşlardan on milyonlarcası, 'Tayyib Baba'yı sıkıştırıyorlar, ama, o, Allah'ın izniyle bu oyunu da bozar.' diyerek Tayyib Bey'e güvenlerini belirtiyorlardı.

Burada ders alınacak çok ilginç hususlar var.

Tayyib Bey değil de, meselâ muhalefetten birilerinin onun makamında olması halinde, halk kitleleri, muhalefetten hangi 'lider'e, böylesine bir itimad ile bağlanabilir ve her ihtimali taa baştan göze alabilirlerdi?

Söyleyebilir miyiz?

Bu sözümüzle, Tayyib Bey'i kusursuz-hatasız saydığımız zannedilmemeli. İnsan olarak, elbette yanlış ve hattâ hatalar yapabileceklerini bizzat o da söylüyor, sık sık. Ki, 2-3 sene önce de, kendisine yapılan övgülere karşı, Birlik Vakfı'nın Sultanahmed'deki iftar yemeğinde, 'Kardeşler, hatasız insan tipi oluşturmayın.' ikazında bulunmuştu.

Evet, içinde bulunulan zor şartlar içinde, birilerimize hata olarak gözüken, başkalarına göre tercih edilebilecek en ehven çareolarak görülebilir; bu da unutulmamalı.

*

Bu arada, İP Gn. Başk. Meral Hanım'a da birkaç cümleyle değinelim:

Kendini bilmez bir m. Vekiliniz, -resmî kayıtlara göre- bir Şehid'in kız kardeşi olan birisine, en galîz, en çirkin kelimelerle, küfretmişti.

O alçaklık karşısında sus-pus oldunuz. Üstelik de bu hususta daha bir hassas olması gereken birisisiniz.

Hayret ki, hayret!..

*

İP Gn. Başkanı'nın 'Pişkin Teyze' rolünü sevdiği anlaşılıyor.

Çünkü, bir zamanlar, Merkez Bankası Başkanlığı'na getirildiğinde, mütevâzı' bir görüntü verdiği için üzerinde sempati hâlesi oluşan ve amma şimdi İP'ten m.vekili olan Durmuş Yılmaz isimli kişinin, 'Bu bir alım fırsatıdır, dolar yeniden yükselecek" şeklindeki ve ihanetle bile suçlanabilecek sözlerine karşı da Meral Hanım yine duvar kesildi, âdetâ.

Halbuki, o m.vekiline, en azından, 'Siz n'aptınız, Durmuş Bey? Siz, Merkez Bankası Başkanlığı makamında bulunmuş ve M.Vekilliği'nizi de o makamda bulunmanıza borçlu bir eski yüksek bürokrat' olarak, o sözlerinin sıradan bir beyânat olmayacağını nasıl kestiremezsiniz?' diyebilirdi; demedi- diyemedi.

Unutulmasın ki, 20-25 sene öncelerde de, bir başka Merkez Bankası Başkanı'nın, dolar karşısında liranın devalüasyonunun/ değerinin düşürülmesi kararının alınmasından birkaç saat önce, banka'lardaki 'lira'larını çekip, dolar satın aldığı çok sonra anlaşılmış ve mahkûm da olmuştu. Durmuş Yılmaz bey de, başkalarını dolar satın almaya teşvik ederken, kendisi almadıysa, bir provokatör/ tahrikçidir; aldı ise, o zaman da... (...)!

Netice itibariyle bir daha söyleyelim, halkın büyük kesimleri, kızgınlıkla Tayyib Bey'i bile suçlasalar, yine de en fazla ona güveniyorlar, çareleri onun bulacağından umutlular.

Çünkü, böylesine çapsız, sorumsuz ve ahlâkî değerleri kaale almayan bir muhalefetle karşı karşıya bulunması, Tayyib Bey'e olan güveni ve amma, yükünü de daha bir ağırlaştırıyor.

*

.Geçmişi, ‘değerler sistemi'mizin sınırları içinde anlamaya çalışmak...
29 Aralık 2021 Çarşamba

Toplumların hayatında bir takım anma günleri vardır. Bu anma günleri, bazan zaferleri, bazan büyük felâketleri ve bazan da dünyamızdaki fânî hayatlarını tamamlamış olanların icraat, san'at ve karakter özelliklerini hatırlamayı da beraberinde getirir.

Ancak, bu anmalarda, ifrat ve tefrit sarkacında gidip gelmemek gerekiyor.

*

Advertisement: 0:10
Biz Müslümanlar olarak, Hz. Peygamber (S)'i bile anarken, her namazda okuduğumuz 'tehiyyât' duasında, 'Eşhedu enne Muhammeden abduhu ve resuluh..' deriz. Yani, Hz. Peygamber (S) de cismen bir insan, bir 'abd' Allah kulu, ve amma, ona yüklenen büyük ilâhî vazife dolayısıyla derin saygı ve muhabbet besler; kendi hayatımızı onun eliyle sunulan ilâhî nizâm'a göre şekillendirmeye ve geliştirmeye çalışır; en başta, Hz. Peygamber (S)'i de anarken, İslâm'ın ölçüleri içinde kalmaya dikkat ederiz.

*

Siyasî veya ideolojik hareketlerin 'lider'leri ise, toplumlara, sanki, 'O liderler olmasaydı, biz de olmazdık..' gibi bir anlayış, topluma bir 'deli gömleği' misali, giydirilmek istenir; resmî dayatmalarla..

Sözgelimi, Pakistan'ın Bengal Körfezi'ndeki ikinci parçası olarak Doğu Pakistan diye anılıp, tam 50 yıl önce, 1971'de, 1 milyondan fazla insanı yutan kanlı bir iç-savaştan sonra Bangladeş adıyla kurulan ülkede, lider durumunda olan Şeyh Mucib'ur-Rahman, -kimbilir hangi ülke ve hangi halktan veya kişiden ilham almışsa-, kendisini 'Banga-Bandu/ Bengal halkının atası' diye isimlendirmişti.

Sonra bu kişi, 'azgın laik' uygulamaları yüzünden, (geride, gizlendiği için hayatta kalan 13-14 yaşındaki Hasine isimli kızı hariç) bütün ailesiyle birlikte katledilmiş ve 30 -35 yıl kadar unutulmuştu. Ama, kızı Hasine'nin iktidara gelmesi ardından, tekrar 'Banga-Bandu/ Bengal halkının atası' diye anılıyor ve Şeyh Hasine Vâcid, 45-50 yıl öncelerde babasına karşı olan muhalifleri idâmlarla, zindanlarla ezip geçmede, hâlâ da.. Ve 200 milyonu bulan dev nüfusuyla Bangladeş halkı da, bu zulmün esiri bugün..

*

Bu vesileyle hatırlamalıyız ki, 27 Aralık günü, Mehmed Âkif'in, fânî dünya hayatını tamamlayışının 85. Yıldönümü idi.

16 Eylûl 2021 tarihi de, Kuzey Afrika Müslümanlarının yiğit mücahidi Ömer Muhtar'ın, Libya'nın işgalcisi olan İtalya Devleti eliyle idâm edilişinin 90.yıldönümü idi.. Halbuki, izzet , şan ve şeref âbidesi olarak darağacına yürüyen Ömer Muhtar'dan bugün de, gelecekte de alacağımız ne büyük dersler vardı.. Ama, yazık ki, hatırlamadık bile..

*

Âkif ki, bize 'Safahât' adında büyük bir hazine bırakmıştı.. Elbette, rûzigârın /gelip geçen günlerin, içtimaî ve siyasî büyük çalkantıların toz-dumanını da yansıtan bölümleri de vardı o hazinenin... Kezâ, Âkif'ten beklenen, bir milletin inancına, aslî kültürüne, tam da emperyalistleri memnun eden bir şekilde savaş açmış kişilere karşı da şiirlerinin olmasıydı.. Ki, bütün o ihanetleri bizzat görmüş, yaşamıştı. Ama, onları gördükten sonra bile, zamânenin başka fiilî sultanlarına, diktatörlerine karşı dili tutulmuşçasına, tek mısra bile yazmamıştı..

Evet, bu tesbiti de yaparız ama, bu, Âkif'in idrakimize şiir diliyle nakşettiği fikirlerini görmezlikten gelmeye yol açmamalıdır. Hatasız insan tipi oluşturmamalıyız. Hıyanet olmadıkça, her bir hatayla geçmişteki değerlerimizi silip atarsak, irfan adına daha bir yoksullaşırız.

Ama, Sultan 2. Abdulhamîd'in hiç hatası yokmuş gibi, sırf, ona karşı çıkışından dolayı Âkif'e, eleştirinin ötesinde, düşmanlık besleyenlerimiz bile var. (Geçen hafta da, bir akademisyen, merhûm Sezaî Karakoç'u anmak için yapılan bir toplantıda, Sezaî ağabey'in 'şeriatsiz bir İslâm istediği' gibi tuhaf bir iddiada bulundu.. Kaldı ki, Sezaî ağabey; bir İslâm âlimi, bir müctehid değil, nihayet bir mütefekkir-şair idi ve iddia edildiği gibi, onun İslâm şeriatine, /-İslâm'ın hayata uygulanış kanunlarına- bir karşıtlığı da yoktu.)

*

Bir diğer konu.. Geçtiğimiz günlerde, Sarıkamış Faciasının da yıldönümüydü.. O facia, Sarıkamış'ı Rus ordusunun elinden geri almak için Enver Paşa'nın 106 yıl önce 90 bini aşkın bir orduyu, kışın en soğuk şartlarında 3500 metre yüksekliğindeki Allah'u Ekber Dağları'ndan geçirmek istemesi üzerine meydana gelmişti.

Tam da bugünlerde, Enver Paşa aleyhine yazılmış uzuun bir -sözde- tarihî değerlendirme yayınlandı.. Yazının sahibi, 'Size ölmeyi emrediyorum' diyerek, kumandanı olduğu bir birliğin, tek asker kalmaksızın, bütünüyle telef olmasına yol açan başka bir kumandana tek kelime etmeyip, onu överken; Enver Paşa'ya ise vermiş-veriştirmiş, onunla da yetinmeyip, hiçbir ciddî kaynak göstermeden, 'masondu' diye bir iddia bile karalamış..

*

Evet, yakın veya uzak tarihimizi anarken, daha dikkatli ve ölçülü davranmak zorundayız.

*

N'olacak bu ''Hristiyanlık Dünyası''nın hali?
31 Aralık 2021 Cuma

'N'olacak bu memleketin hali?' sorusunun her olumsuzluk karşısında genelleme yapılarak söylendiğini hemen her yerde, sık sık duyarız.. Geliniz, bugün bu yakınma cümlesini, yeni bir miladî yıla girmekte olan Hristiyanlık Dünyası için tekrarlayalım..

Ama, önce, yeni Alman Hükûmeti'nde Tarım Bakanı olan Cem Özdemir'in hâtıralarından ilginç bir noktayı aktaralım, -özetle-..

Advertisement: 0:10
C. Özdemir, Hristiyan bir aileden olmaması dolayısiyle ilkokul sıralarında, arkadaşları ve öğretmenlerinin kendisine yaklaşımından rahatsız olurmuş.. Bu yüzden, Lise'ye değişik bir çevrede okuyup, o dışlayıcı yaklaşımın etkisinden kurtulmak istemiş.. Ve, Evangelist/ Protestan Kilisesi'ne bağlı bir Lise'ye kaydını yaptırırken, Evangelist Kilisesi'ne bağlı Lise'nin müdürüne belgelerini verince.. İsmindeki farklılıktan dolayı müdür, ona dinini sormuş; o da, -Almanya'da Hristiyan halkın Müslümanlar için kullandığı bir tanımlamayla-, 'Mohammedan..' demiş..

Bu cevap üzerine Müdür, biraz alaycı bir tebessümle bakıp, 'Galiba, dinle pek ilgin yok.. Çünkü, bir 'müslüman', kendisini hiçbir zaman 'Mohammedan' diye tanıtmaz..' demiş.

C. Özdemir, 'Ben, bir Müslümanın kendisini 'Mohammedan' diye tanıtamayacağını Evangelist Kilisesi'ne bağlı bir lise müdüründen öğrendim' diye yazar.

*

*

Halbuki, İsâ Mesih aleyhisselâm da, bütün Enbiyaullah / ilâhî peygamberler gibi, insanları kendisine değil, yalnızca Allah'a kul olmaya, ona bağlanmaya ve onun emirlerine göre yaşadıkları takdirde, yaratılışlarının hikmetini kavrıyacaklarını anlatmaya çalışmıştır. Ama, meselâ bu akşam, milâdî-31 Aralık 2021'i, 1 Ocak 2022'ye bağlayacak olan gecede, başta Hristiyan Dünyası olmak üzere, onların âdetlerini kabullenmiş olan büyük kitleler, elbette Hz. İsâ'yla hiçbir ilgisi olmayan şekilde, dünyayı bir tımarhaneye çevirecekler, çılgınlıklar sergileyecekler.

Geçelim..

*

**

Bu vesileyle, son 1-2 hafta içinde Hristiyan Dünyasının etkili yayın organlarındaki değerlendirmelere de bakalım kısaca..

*Yahoo'nun haber sitesinde, Washington Post'tan naklen verilen 22 Aralık 2021 tarihli habere göre, B. Amerika'nın Utah eyaletinin en zengin adamı olduğu düşünülen milyarder Jeff Green, 'LGBTQ haklarında ilerlemeyi engellediği' iddiasıyla Kilise'den istifa ettiğini ve o –sapık- gruba 600 bin dolar bağışladığını duyurmuş..

Düşündürücü değil mi?

*

**

*Her 4 Amerikalıdan 1'i kendini 'Nones' (Hiçbiri) olarak tanıtıyormuş..

- Amerikalılara inanç eğilimlerinin sorulduğu anketlere göre, en hızlı büyüyen grup, kendilerini ateist, agnostik veya 'hiçbiri" olarak tanıtanlar..

Pew Araştırma Merkezi tarafından son yayınlanan bir ankete göre, yaygın olarak "Nones" /(Hiçbiri) olarak bilinen bu grup, şu anda Amerikalı yetişkinlerin %29'unu oluşturuyor. Bu rakam, 2016'da %23 ve 2011'de %19' imiş..

'Hiçbiri'lerin iç dünyaları hakkında Santa Clara Uni'den Prof. Elizabeth Drescher, "Eğer, 'hiçbiri'ler bir din olsaydı, Amerika'daki en büyük dinî grup olurdu.." diyor.

Drescher, 'Hiçbiri'lerin önceleri yoksul kıyı bölgelerinde yoğunlaştığını, şimdi ise, her yerde yaşadıklarını' söylüyor.

*

The Associated Press-NORC tarafından yapılan bir ankete göre ise, Amerikalıların %30'u kendilerini Tanrı'ya ya da daha yüksek bir güc'e bağlı hissettiklerini; %19'u ise, dinin kendileri için bir önemi olduğunu söylüyor. %28'i manevî hayata bağlı; ama, dindar olmadıklarını; yarısından fazlası ise, kendilerini 'Hiçbiri' olarak tanıtıyor. 'Maneviyat, kişinin ego'sunu, yüksek bir iradeye teslim etmesiyle kalbe yapılan ruhî bir yolculuktur' diyen dindarlar da var elbette..

Kendini 'queer' (çılgın, tuhaf) olarak tanımlayan ve şu anda Princeton Üniversitesi'nde okuyan Haiti kökenli Nathalie ise, 'Budist, Taoist ve Hindu meditasyonlarını yapıp, atalarına saygılarını sunduğu'nu söylüyor.

*

**

Ve, 'Evanjelik Hristiyanlar'ın 'komploculuğu'na dair..

Bir Evanjelik papaz'ın görüşlerine yer veren AP'in 9 Aralık günlü yorumunda söylenenler de ilginçti..

Coronavirus Salgını'nı önlemek için tedbir olarak aşı yapılmasını reddeden ve 'doğruluğu tıbben kanıtlanmış bir çare de gösteremiyen ve sadece her şeye şüphe besleyen'Evanjelikler'den ayrılan bu papaz, 'Tanrı'ya, İncil'e ve mucizelere inandığım gibi, bilime ve uzmanlara da güveniyorum. Bana göre, bunlar birbirini ibtal etmez. (...) Bazıları hükûmetin ateistler tarafından gizlice kontrol edildiğinden şüphelenmeye ve bazıları da, barkodların Deccâl'in geleceğini önceden haber verdiğine bile inanmaya başladı.. Evanjelik getto'lara çekildiler. Her şey hain bir komplo düşüncesinden doğdu. (...) Halbuki, Evanjelikler, bilim tarafından geliştirilen teknolojilerin ve ürünlerin kullanımında öncüydüler.. Şimdi ise, alınan bütün tedbirleri, Şeytan'ın bir aldatmacası ve inançsızların bir komplosu olarak görüyorlar. Bilimin bulduğu çareler, Tanrı'nın bu işin arkasında olmadığı mânasına gelmez.' diyor.

Denilebilir ki, şimdi kendi derdimiz bitti de, onlar mı kaldı?

Ama, onlar da, kendi dertlerini unutup, hep müslüman coğrafyaları üzerine gönül karartıcı yorumlarla meşgul değiller mi?

Ve dahası, böyle 'komplocu' yaklaşımlar, müslüman halklar arasında da görülmedi mi?

Her dünya görüşünün bağlıları, kendi öncülerini ‘güzel' görür
2 Ocak 2022 Pazar

'Rivayet'lerde aktarıldığına göre, Hz. Ebûbekr, Hz. Peygamber (S)'i, 'İnsanların en güzeli' olarak nitelermiş; Ebû Cehl ise, 'insanların en çirkini..' diye..

Bu iki zıd değerlendirmeyi Hz. Peygamber (S)'e arzedenler, 'Her ikisi de doğru söylüyor. Ebû Cehl beni nasıl güzel ve Ebûbekr de nasıl çirkin görebilir?' meâlinde karşılık alırlarmış.

Evet, güzellik, gözde değil, görüştedir..

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Âşık Veysel'in, 'Güzelliğin on par(a)etmez, bu bendeki aşk olmasa.' deyişi ne kadar ârifânedir.

*

Kezâ, 'Kimi zıddıyla bir araya koyarlarsa, onu Cehennem azâbına uğratmış olurlar.' denilmiştir.

*

Bir zamanlar, kemalist zorbalığın sembollerinden olup, tekebbüründen geçilmeyen ve 28 Şubat 1997 Askerî Zorbalığı günlerindeki uygulamalarından dolayı yargılanan ve haklarında verilen kararların Temyiz'de bozulmasından sonra tekrar hapse atılan eski bir Ordu Komutanı'nın, 'Gezi Hadiseleri'nin tahrikçisi ve tertipçisi gibi suçlamalarla 4 yıldır tutuklu yargılanmakta olan bir kişiye gönderdiği mesajda, o kişiyi 'Türkiye'nin aydınlık insanı' olarak nitelemesi ilgimi çekti.

Buna sebep de, o kişinin '28 Şubat döneminin (...) bir askerî darbe ya da darbe teşebbüsü olmadığı açıktır.' dedikten sonra, bu em. generale, "Sahte delillere dayanan Balyoz Dâvası çöktükten sonra Sayın (...) ve arkadaşlarının darbeye teşebbüs suçundan mahkûm edilmiş olmaları kabul edilemez; bu, yargının siyasî amaçlar için araç olarak kullanılmasına bir örnektir" diye bir mesaj göndermesi olmuş.

Bu mesaj karşılıksız kalır mı hiç?

Nitekim, 82 yaşındaki bu eski general de, "Türkiye'nin aydınlık insanı, (...)'nın hâlâ esaret altında olmasından üzüntü duyuyorum.. (Evet, esaret altında diyor, bu general eskisi, hangi düşmana esareti kasdediyorsa ve şöyle devam ediyor.) Sayın ...'ın, tutukluluğumla ilgili duyarlılığı beni duygulandırdı, bana moral verdi... Onun maruz kaldığı eziyetin de bir an önce sona erdirilmesi gerekir" açıklamasını yapmış.

Söz konusu Em. General ayrıca, "Ben burada kendimi bir nöbette hissediyorum. (...) Dilerim, "geliyor, gelecek olan" özdeyişi gerçekleşir; yurdumuz ve yurdumuzun güzel insanları esenliğe ve aydınlık yarınlara kavuşur. (...) ' dedikten sonra, devamla, '...demir parmaklıklar ardında olan Türkiye'nin aydınlık insanı'na (...)öteden beri duyduğum sevgi ve saygının şahsımla ilgili özel bir nedeni de var' diyerek, ilk tutukluluk döneminde Atlantik ötesinden gelen yardımlara işaretle, 'Ben ve silah arkadaşlarım Balyoz kumpasında tutuklu kaldığımız dönemde, sevgili kızım P. D. Rodrik ve eşi Dani'nin TSK'ya karşı kurulan komplonun somut delillerini açıklamak için (B. Amerika'dan) Türkiye'ye geldiklerinde, kendilerine bu imkânı veren tek iş insanı ve yılmaz insan hakları savunucusu (.... ...) olmuştur. Kendilerine bu imkânı sağladığı için müteşekkirim' diyor.

Yani, iki taraf da bir güzel ağırlamışlar, birbirlerini.

SP Gn. Başkanı T. Karamollaoğlu'nun bu General ve arkadaşlarının içerde olmalarından üzüntüsünü beyan etmesi boşuna değil, demek ki.

*

**

Ve, Dâr-ul'Aceze'de birkaç saat...

Milâdî-2021 yılının son günü Dâr-ul'Aceze'deydik. Dâr'ul-Aceze(Âcizler Evi) Başkanı Hamza Cebeci Bey, bir gün öncesinde, 'Yarın Cuma vaktinde, Meclis Başkanı Mustafa Şentop Bey de Dâr-ul'Aceze'yi teşrif edecek. Vaktin olursa... ' deyince, dostlarla gittik. Cuma Namazı da orada edâ olundu. (1890'da Sultan 2. Abdulhamîd'in fermânıyla yapımına başlanan Dâr-ul'Aceze'nin bahçesinin bir köşesinde bulunan küçük ve zarif mescid, o mekâna ayrı bir güzellik katıyor. Bahçenin bir köşesinde de, bir küçük kilise ve bir de sinagog bulunuyor. Şimdi, bu mekânda hristiyan ve yahudî sâkinler olmadığı için, âbidleri /ibadet edenleri yok, haliyle.

Ama, 130 sene öncelerde bile, hangi incelikler düşünülmüş.

Ki, sionist yahudiler, işgal ettikleri Filistin'de müslümanların mâbedlerini tahrib etmeye yönelirken; hristiyan toplumların başındaki rejimler de, İspanya ve Balkanlar'daki müslüman mâbedlerinden bir iz bırakmamak için hemen her eseri yok ettiler.

Namazdan sonra Dâr'ul'Aceze sâkinlerinin koğuşları, rehabilitasyon bölümleri ziyaret edilerek, onların zamanlarını değerlendirdikleri meşguliyet alanlarındaki el sanatları örnekleri görüldü.

Büyük Salon'a geçildiğinde, orada Dâr-ul'Aceze sâkinleriyle ziyaretçiler ve bağışçılardan kalabalık bir grup vardı.

Dâr-ul'Aceze yönetiminin hizmetleri ve geleceğe aid projeler üzerinde görüntülü bilgiler verildikten sonra, (İmam Hatib Lisesi mezunu ve de İslâm Hukuku alanında Prof. olan) Mustafa Şentop Hoca, Dâr-ul'Aceze ismindeki 'aceze' kelimesinin, âciz duruma düşmek mânasında, 'acz' kökünden geldiğine işaretle, insanların, bebek iken olduğu gibi, ileri yaşlarda, acze düşüp başkalarının yardımına muhtaç durumuna gelmelerine ve, İsrâ Sûresi'nin 23-24'ncü âyetlerinin bu hususlara dikkatimizi çektiği etrafında bir konuşma yaptı. Kur'an-ı Kerîm'in, yaşlanmak dediğimiz konuya, yaşlılık olarak değil, -kebir-ekber gibi kelimelerin de kökü olan- 'kibr' kelimesiyle yaklaştığını ifadeyle; 'büyüklerimiz'in sadece dünümüzün değil, yarınımızın da zenginliğini oluşturduklarına değinerek; Kur'an hükmünce, onlara, hattâ 'Öff!' bile denilmemesi ve güzel sözlerle hitab edilmesi hususunda emrolunduğumuzu hatırlattı.

Rûhen ve fikren faydalı geçen birkaç saat sonra ayrıldık, Dâr-ul'Aceze'den..

*

‘Aslanlar ve Çakallar' hikâyesinden herkes kendisine yakışanı alsın..
3 Ocak 2022 Pazartesi

Geçmiş asırlarda bir zât'a, 'Hakkınızda yapılan birçok eleştiriler var, niye sesinizi çıkarmazsınız?' demişler.. O da, 'Hesaplar, hep günün sonunda yapılır' cevabını vererek; 'Arslanlar ve çakallar arası mücadelede, çakallar hep kendilerinin de, aslında arslan olduklarını âleme duyururlar; o âlemdeki bazı safdilleri ikna da ederler. Ama, günün sonunda hesaplar yapılırken, 'Bir zamanlar bir arslan vardı..' diye başlanır.. Ama, 'Bir zamanlar bir çakal vardı..' diye bir hikâye duyulmaz..' demiş.

*

Advertisement: 0:10
'Çakallar ve Arslan' hikâyesi her zaman vardır.. Haa, bir de, bazı 'çakal'ların, 'çakallık'larının anlaşılmaması için o konuların konuşulmasına bile yasak getirilir ki, o da daha bir ayrı konu..

Bu 'çakallık', hayatın her meşguliyet alanında da gösterir kendisini..

Ama, en muzır olan 'çakallık', siyasette yapılanıdır. Çünkü, siyasette ise, 'çakallık', organizedir, örgütlü bir yapıya kavuşur ve toplum kesimlerinin bütün hücrelerine kadar nüfuz eder.. Bu yüzden de, 'çakallık' galebe çalarsa, oyuna gelen, bütün bir ülke ve halk olur.

Bizim halkımız, bunu defalarca yaşadı ve defalarca tökezledi..

*

Bir düşünelim ki, bir siyasî lider, -üstelik, iktidara her ne pahasına olursa olsun, iktidara erişmekten başka hedefleri yokken-, başında bulunduğu siyasî teşekkülün geçmişindeki zulüm uygulamalarının ancak son 25-30 sene öncelerdeki bir kısım jakobenist- tepeden inmeci- dayatmacı laik zulümlerinden dolayı, evet sadece bu dönem için üzüntülerini dile getirerek, 'Yanlış yaptık, milletin örtüsüyle ve inancıyla uğraşmayacaktık' diyor ve halkı aptal yerine koyarak, 'balık hâfızâ'lı olduğunu sanıp, -bir defa yakalandığı oltadan kurtulduktan sonra, aynı oltadaki yeme kanarak aynı oltaya yeniden yaklaşacağı' ümidiyle ve sadece o yakın geçmişten dolayı 'helâlleşmek'ten söz ediyor. (Bir mizah dergisinde, bu konuyu anlatan ilginç bir karikatür vardı, geçenlerde.. Tilki, kümesin önüne gelmiş ve mütebessim bir tavır içinde oradaki kümes ahalisine, 'Geliniz helâlleşelim..' diyordu).

Ama, partisinin içinden, 'Ya, kutsal laik ilkelerimiz n'olacak?' diye itiraz ve homurtular yükselince, aynı siyasî lider, 'İlk Şef'lerinin ismini vererek, 'Onların çizgisinden 1 milim bile sapma asla söz konusu değildir ve olmayacaktır..' diye garantiler veriyor, sık sık..

Halbuki, Müslüman bir halk neler yaşamıştı, neler..

'Aslî kitabının alfabesi yasaklanarak, bir milletin aslî kültürünün ve sosyal hâfızasının DNA'sıyla oynandığı, mâbedlerine en büyük saygısızlıkların yapıldığı, minarelerinde asırlarca duyulmamış bir söz yığınını, zorla 'ezan' diye yükseltildiği; aslî şekliyle 'ezan' okuyan Müslümanların ise, 'Bir akıl hastası, arabça ezan okudu..' diye gazetelerde teşhir edildiği, bir kişinin ismine bağlı bir ideoloji olan 'kamalizm'in Türk'ün dini..' diye T. Dil Kurumu'nun sözlüklerine bile yerleştirildiği ve dönemin Matbuat Umûm Müdürü'nün gazetelere 1944'lerde gönderdiği ve -özetle- 'Son zamanlarda gazetelerde 'Allah' kelimesine çokça rastlandığı, halbuki yeni nesilleri böyle bir atmosferde yetiştirmek istemediğimizin unutulmaması gerektiği'ne dair ihtar yazılarının yazıldığı' ve daha neler-neler.. Ve sonra da, haydi başka bir şey demeyelim, ama, en hafif tabiriyle muhataplarını ' yerine koymak isteyen bir kurnazlık sergilendiğini söylemeyelim mi?

Sonra da, bu zâhirî 'helâlleşmeci' siyasî lider'in kendisinin en önde gelen yardımcılarından birisi olan ÖÖ isimli bir kişi, 'Okul çağı altındaki çocuklara Kur'an öğretiliyor..' diye feryat ediyor; 'Ortaçağ karanlığı'ndan dem vuruyor. Gerçekte ise, 'Hristiyanlığın ve Avrupa Orta Çağı'nın en belirgin ve vicdanlara tahakküm eden ve insanların inançlarının ölçüsünü ortaya çıkarmaya çalışan 'Engizisyon mantığı'nın en belirgin örneklerinden birisi olarak kendilerinin de geçmişte yaptıklarını, gizlemeye çalışıyor.. Ve bu saldırgan lafları eden kişi ve bağlısı olduğu 'resmî ideoloji', Cumhuriyet şenliği yapmak ya da bir ölüm yıldönümünde yas tutturmak adına, hem de uzak bir geçmişte değil, daha bir kaç ay önce, küçücük çocukların, hayatta olmayan bir siyasetçi kişinin fotoğrafları ve heykelleri önünde secde ettirildiği sahnelerden mest oluyor ki, o konuda suskun.. Asıl Ortaçağ karanlığı, bu!..

Ama, o kişi, 'okul öncesi eğitim birimleri kuruluyor..' diye Diyanet'in Kur'an Kursları açmasına karşı çıkıyor ve 'çocukları bütün dünya nasıl yetiştiriyorsa öyle yetiştirmek varken, Ortaçağ zihniyetiyle yetiştirmenin Cumhuriyet'e ve Anayasa'ya aykırı olduğunu' ileri sürüyor..

Bu kişi, temsil ettiği siyasî hareket adına, hayatın her alanında, küçücük çocuklara ilk öğretilenin kim ve ne olması gerektiğini de anlatmış oluyor böylece.. Diyanet'le, Kur'an çalışmalarıyla, kendi fideliklerinin ellerinden alınacağının endişesini taşıyor.

Bu siyasî hareketin lider ve temsilcilerinin kitlelere vermeye çalıştığı mesajda bir aldatıcılık var mı- yok mu? Bunu herkes kendi vicdanında cevaplasın.. Ama, Müslüman halkımız, herhalde, dünyadaki hesap günü geldiğinde de, iradesini inancından aldığı ferasetle ortaya koyacaktır.

.Büyük ekonomistlerimiz', kimlerin borusunu çalıyorlar?
5 Ocak 2022 Çarşamba

Hele de, ekonomik bir dalgalanma veya tufan meydana geldiğinde, herkes, kendi maslahat ve menfaati açısından bir ses veriyor.. Bu, tabiî de..

Hani denilir ki, kapitalistlerle vatanseverler arasındaki temel fark şudur: 'Kapitalist, 'Eğer servetimin kurtulması için memleketin kurtulması gerekiyorsa, kurtulsun.' der.

Advertisement: 0:09
Vatansever ise, 'Eğer memleketin kurtulması için, kapitalistlerin servetlerinin kurtulması gerekiyorsa, onlar da kurtulsun..' der. Aradaki fark, niyetlerden kaynaklanıyor ve herkes kendi durduğu ve baktığı yerden bakıyor, bu konulara..

Son ekonomik krize de bakışlar böyle..

*

-Erdoğan'ın devamlı vurguladığı- 'Faizin sebep, enflasyonun sonuç' olduğuna dair görüşün bir teorisi var mı? diyor, bir yazar..

Durduğunuz ve baktığınız yere göre değişir efem..

Kapitalistler gibi bakıp, 'Hayır, enflasyon yüksek olduğu için, faiz yüksek olur..' der ve her şeyden önce kapitali, sermâyeyi koruma altına almak isterseniz, başka teoriler olsa bile onlara itibar etmezsiniz, elbette.. Kaldı ki, teori de, nihayeti bir görüştür.. Başka görüşler de olabilir ve onlar da bir nazariyedir/ teoridir..

Daha da ilginç olan şu ki, bu soruyu başlık yapan yazar, Erdoğan'ın 2021'in ASKON'da yaptığı son konuşmasında, "Elbette bütün bunları serbest piyasa ekonomisi kurallarından sapmadan, ülkemizin küresel ekonomik sistemle güçlü bağlarına zarar vermeden yapıyoruz."dediğine dikkat çekerek, "Ülkemizin küresel ekonomik sistemle güçlü bağlarına zarar vermeden..." sözüyle, Erdoğan'ın 'dışgüçler' suçlaması arasında bir mantıkî çelişki görüyor. Halbuki, 'dış güçler' ifadesinin , diplomatik bir takım açık sürtüşmelere yol açmamak için söylendiği açık..

Sözgelimi, dış güçler deyince, birkaç emperyalist ülke geliyor akla; ama, 'küresel ekonomik sistem' sadece onlar demek değil.. Ama, yazar bey, görüşünü güçlendirmek için, '(Dış güçler) bizimle uğraşıyor da, ekonomisi tıkır tıkır işleyen ve önümüze geçen ülkelerle niye uğraşmıyorlar?' diye safdil kişilere doğru gelebilecek bir yorum da getiriyor. Halbuki, o yazar da mutlaka biliyordur ki, 'Türkiye ile uğraşmak, Erdoğan'ın düşünce dünyasının güçlenmesi'nin, kendileri için tarihî korkuları ve hesaplaşmaları çağrıştırdığından' dolayıdır.. Ki, bunu Joe Biden açıkça beyan ediyor.. (Ki, Macron'lar, Putin'ler, İsrail, İngiltere ve Almanya, ve onların Balkanlarda, Kafkas ve Ortadoğu'da kendilerine bağlı hale getirdikleri, kezâ Çin ve Hindistan yöneticileri, farklı bir çizgideler mi?)

Henüz 2 sene önce, etrafına topladığı bazı ülkelerin liderlerine 'Buralarda yeni Erdoğan'lar istemiyorum!' diyenin hangi ünlü lider olduğu bilinmiyor mu?)

*

Nitekim, Erdoğan da o konuşmasında, "Batı'nın bu kapitalist anlayışına maalesef kendini kaptıranlar hâlâ burada sürüp gidiyorlar. Arkadaşlar bizim de bir değerler silsilemiz var değil mi? Bu değerler silsilemize eğer inanıyorsak, o zaman biz bu kapitalist anlayışıyla hareket edemeyiz." diyordu.

Yazar bey ise, işte bu noktada, karar ve hükmünü veriyor ve, 'Faizi düşürecek araç "inanç silsilesi" değil, piyasa ekonomisinin geleneksel kurallar ve kurumlarının güvenilir olmasıdır." Faiz sebeptir" tezinin, "silahımız nass" diyerek retorikle değil, laboratuvar verileriyle, teorisi neyse bunun ortaya konulması lâzım.' diyor.

Evet, kapitalizmin ve kapitalistlerin düşünce ve kaygılarına sözcülük etmek ancak böyle dile getirilebilirdi..

*

Söz konusu yazarın sütun komşusu da ondan geri kalmıyor ve adetâ zil takıp oynarcasına sevinçle hükmünü veriyor:

'Somut durum şu: "Faiz sebep, enflasyon sonuçtur" diyen, piyasaya "Bizim silahımız, nas" diye meydan okuyan (...) Erdoğan, bilim, matematik ve piyasaya yenildi.'

Ve sonra da KK'nın politik hesaplarına tercüman olmak istercesine; 'Bu şartlarda rasyonel düşünce bizi erken seçime götürür ama, Erdoğan rasyonel düşünüyor mu acaba?' diye kendisinin rasyonelliğini göstermeye çalışan bir 'çok akıllılık'sergiliyor..

*

Evet, 'içerden muhalefet de gerekli..' diyerek yola çıkan'Karar'lılar kararlı..

Tekrar edelim, hedefimiz, Erdoğan'ın temsil etmeye çalıştığı ve kendi dünya görüşümüze, 'bilim, matematik, piyasa, kapitalizmin kuralları' gibi gerekçelerle yapılan bu açık-kapalı saldırılarına dikkati çekmek..

*

Bir-kaç NOT:

1- Bazı okuyucuların, son ekonomik buhranda 'Dış güç'lerin etkili olduğu suçlamasını hafife almak eğiliminde oldukları görülüyor.

Elbette sadece dış güç ve şer odakları değil, içerdeki açgözlü, şeytanî odaklar da 'dış güçler' kadar etkililer.. Ama, 'Amerika'nın operasyonlarını Libya'da, Doğu Akdeniz'de, Suriye, Irak ve diğer yerlerde etkisiz hale getiren Erdoğan'a bunun bedelini ödettirmeli ve içerdeki muhalif unsurlarla da işbirliği yaparak, demokratik yollardan iktidardan uzaklaştırmalıyız..' diyen bir Joe Biden'ın sözlerini ciddîye almamak da ne oluyor?

2- Bülent Bey'e bir-iki sual: İçişleri Bakanlığı'nın, İstanbul B.Şehir Belediyesi'nde 'bir takım terörist unsurların çalıştırıldığı' iddiaları üzerine bir 'teftiş heyeti'nin vazifelendirilmesine karşı, 'Bizim halkımızın gönlünde mağduriyete karşı duyarlılık var. (...) 'Şurda çalışan şu kadar insan şöyledir.." konusunda kararını verecek olan yargıdır.' demişsiniz, açıklamanızda.. 'Eğer aynı makamlarda siz olsaydınız, bir takım maslahat ve menfaatlere zarar getireceği ihtimaliyle, gerçeğin ortaya çıkması için tahkik ettirmeyip, üzerini mi kapatırdınız?

3- Bugün (5 Ocak 2022 akşamı) saat 19.00'dan itibaren, İstanbul Edebiyat Vakfı- İSEDER'in (Vefâ'da, Vezneciler'den Süleymaniye'ye giden yol üzerindeki) merkezinde, 'Müslüman Dünyasındaki son gelişmeler üzerine bir durum değerlendirmesi'nde bulunulacaktır; İnşaallah..

.Tarih, yarını sağlıklı kurmak için bir ‘tecrübe hazinesi'dir; masal değil…
7 Ocak 2022 Cuma

3-4 sene önce, tarihçi Prof. İhsan Süreyya Sırma Hoca'yla sohbet ederken, 'Sadece zaman, mekân ve şahıslar değişmiş durumda; diğer konularda, Sultan 2. Abdulhamîd'in dünya çapında karşı karşıya kaldığı meselelere baktığımızda, 3. Abdulhamîd'i görüyoruz.' gibi bir söz söylemişti. Bunu o zamanlar da aktarmıştım, yazılarımda.

Advertisement: 0:08
İhsan Süreyya Hoca'nın, 22 Aralık 2021 günü yayınlanan makalesinin de önemli olduğu görülecektir. -özet olarak- şöyle diyor Hoca:

'1907'yi mi yaşıyoruz?'

'1900'lü yılların başlarıydı. Batı devletlerinin, özellikle de Fransa'nın güdümünde olan Jön Türkler/İttihad ve Terakki komitacıları, (...) Sultan II. Abdulhamid'e karşı savaş açmış, birtakım siyasi entrikalarla harekete geçmişlerdi.(...)

Sultan Abdulhamid, bu "Avrupa-Jön Türk/İttihad ve Terakki" örgütünü/ belâsını durdurmanın ve devleti emperyalist Avrupa devletlerine karşı korumanın tek yolunun "Dünya Müslümanlarının Birleşmesi" ile mümkün olabileceğini anlamış ve "İttihad-ı İslâm", (...) siyasetini başlatmış; bunda büyük ölçüde de başarılı olmuştu.

Sultan Abdulhamid öylesine bir teşkilat kurmuştu ki, günümüzdeki insanların birçoğunun adını ve nerede olduğunu bile bilmedikleri coğrafyalara temsilcilerini yollamış; o coğrafyalardaki insanları/Müslümanları, Batı emperyalizmine karşı uyarmıştı.

Sultan Abdulhamid'in bu siyasetini, Fransız tarihçi Victor Bérard, 'Le Sultan, L'Islam et Les Puissances' adlı eserinde şöyle tanımlıyor: "...Onun bütün kabilelerde, hatta en âsî olan bedeviler arasında bile temsilcileri vardı".(...)

İşte Sultan Abdulhamid'in, bu dâhiyane siyaseti, (...) o zamanın menfaat gruplarını harekete geçirdi ve (...) "Kızıl Sultan Abdulhamid" propagandasını başlattılar!

İşin garip tarafı, o günün Müslüman aydınlarının (!) da Sultan Abdulhamid'e karşı, bu fesad güruhunun yanında yer almalarıydı! Nitekim bu zevat, müfessir Elmalılı Hamdi Yazır'ın "gayri -Şer'î" olarak kaleme aldığı "hal' fetvası"na seslerini çıkartmamış; Enver, Tal'ât, Cemal gibi maceracı paşaların yanında yer almışlardır.

Bu yetmiyormuş gibi, "made in Avrupa" olan 1908 -Meşrutiyet hareketini İslâm'a aykırı bulup karşı çıkan Doğu Anadolu'nun Kürt ulemâsını, "meşrutiyet-i meşru'a" gibi yaftalarla yatıştırıp meşrulaştırmak için, onlardan birini Şark'a göndermeyi ihmâl etmemişlerdir!

(...)

1909 yılında (...) Sultan Abdulhamid'i iktidardan uzaklaştırıp Selanik'e sürgün edenler, (...) Devleti Balkan Savaşı'na ve (...) Birinci Dünya Savaşı'na sokarak, (...) yenik duruma düşürdüler, (...) milleti perişan ettiler!

*

Peki, bütün bunları neden anlattık? Çünkü ortada ne Osmanlı Devleti var, ne de Sultan Abdulhamid!

*

Ama, bugün, (...) gösterdiği çabalarla Türkiye'yi düze çıkartmak isteyen ve milletin oyuyla seçilmiş bir Cumhurbaşkanı var! Fakat bu Cumhurbaşkanı, alışılmışın dışında öyle hareketlerde bulunuyor ki, bu hareketler, "eski İttihadçılar"ın yeni versiyonları olan "kapitalist Batıcılar"ın zoruna gidiyor. (...)

İmdi; geçmişte Batı'nın güdümünde olan darbeci generaller Sultan Abdulhamid'e karşı nasıl bir siyaset güttüyseler, bugünkü "mâlum sömürücü kapitalist çevreler" de Başkan Erdoğan'dan, Devleti, "mutlu azınlık" güruhunun emrine vermesini istiyorlar!

Ama, bilsinler ki halkımız uyandı artık! (...) Artık "1908 sendromu" gibi düzenbazlıklarla milletle oynayıp, meşru Başkan'ı hal' edemeyeceklerdir; inşaallah...'

*

Evet, Sultan 2. Abdulhamîd dönemini de en iyi araştıranlardan birisi olan İhsan Süreyya Hoca'nın uzun makalesinden yaptığımız bu özet aktarma bile, bize önemli bir ders veriyor olmalıdır.

*

**

1 yıl önceki dünü hatırlıyor muyuz?

İkinci Dünya Savaşı'nda kullandığı ve beşer tarihinin ilk Atom bombasının gücüyle, kendisini dünyaya 'Hür Dünya'nın lideri' olarak dayatan ve dünyanın başka yerlerinde, demokrasiyi kurmak adına, darbeler- suikasdler ve diğer her türlü entrikayı yapan Amerikan emperyalizminin, kendi oyununa geldiği gündür, dün.

Kasım-2020 başındaki Amerikan Başkanlık Seçimleri'nde Joe Biden'ın kazandığı, uzun tartışmalardan sonra anlaşılınca, Trump'ın, 'İktidarımız çalındı, ölümüne savaşacağız, yoksa bu ülke ayakta kalmaz.' gibi bir konuşmadan sonra, 'Capitol' diye isimlendirilen Kongre binası on binlerin baskınına uğramıştı.

'Trump için savaşacağız.' diye kadim tarih dönemlerindeki vahşi atalarını hatırlatacak şekilde boynuzlu maskeler ve diğer kıyafetlerle meydanlara çıkan büyük kalabalıkların saatlerce sürdürdüğü büyük karmaşa, tahrib ve yağmalamalar sırasında 5-6 kişi öldü.

Yargılamalar devam ediyor. Trump da eski iddia ve tehditlerini sürdürüyor.

*

**

Ve, Kazakistan...

Sosyal hadiselerde zâhirî etken, genelde, bardağı taşıran son damla gibidir. 1990'da Cezayir'de ekmek zammıyla başlayan büyük karışıklıklar, ya da 2010'un son demlerinde, Tunus'da bir seyyar satıcının, polis zulmünü protesto için, kendisini yakarak intihar etmesi sonunda gelişen ve 'Arab Baharı' denilen; gerçekte ise, diktatörlük rejimlerine karşı beslenen sosyal hıncın, bir 'halk patlaması' halinde, Mısır'da, Libya'da, Yemen'de her biri 25 yılı aşkın diktatörlüklerin arka arkaya devrilmesiyle sonuçlanışı ve Suriye'de de 50 yılı aşkın bir Baas İdeolojisi ve Esed Hanedanı diktatörlüğüne karşı başlayan başkaldırının 12 yıldır hâlâ da kanlı şekilde sürmesi, bu kabilden...

Kazakistan'da doğal gaz zammını protesto gerekçesiyle ayaklanmaya dönüşüp kontrolden çıkan büyük sosyal patlamalar karşısında Rusya'nın hemen devreye girmesi ve asker göndermesi de gösteriyor ki, eski Sovyet Rusya sınırlarına yeniden ulaşmak isteyen Putin, 'Bu coğrafyalar bizden sorulur' havasında.

(Konunun etraflıca izahına, sonraki yazıda değinelim, inşaallah...)

.‘Kazakistan ili', kimin nesi olur ve olanları nasıl okumalı?
9 Ocak 2022 Pazar

Kazakistan halkının üçte ikisinden fazlası, yüzde 73 kadarı, kendilerini 'Müslüman' olarak nitelemekte... 22 milyon kadar nüfusu olan Kazakistan, 2 milyon 700 bin km. karelik yüzölçümüyle dünyanın 7'inci büyük ülkesi...

Advertisement: 0:09
Hükûmet'çe 'Doğalgaz'a yapılan büyük zam üzerine meydana gelen karışıklıklar ve resmî binaların ateşe verilmesi ve sair yağma ve tahrib hadiselerini bastırmakta Kazakistan Hükûmeti'nin kontrolü yitirmesi, durumu daha bir içinden çıkılmaz hale getirdi.

Cumhurbaşkanı Kaasım Cömert Tokayev'in, Sovyetler'in dağılmasından sonra oluşturulan Bağımsız Devletler Topluluğu'ndan yardım istemesi üzerine, bu oluşumun baş koordinatörü olan Rusya'nın kararıyla, Rusya, Belarus, Kırgızistan, Tacikistan ve Ermenistan silahlı kuvvetleri Kazakistan'a girdi.

Durum sanki biraz yatışmış gibi.

Resmen açıklandığına göre, 18 güvenlik personeli hayatını kaybetmiş, 750 kadar güvenlik personeli yaralanmış. Silahlı eylemcilerden de 26 eylemci öldürülmüş. Cumhurbaşkanı Tokayev, 'ayaklanmaları bastırabilmek için, hattâ ihtar ateşi yapmadan, doğrudan ateş açma emrini bile verdiğini' söylüyor ki, bu durumda, eylemcilerden ölenlerin çok daha fazla olması muhtemeldir.

*

Bu konuda Amerikan Dışişleri Bakanı Blinken'ın, "Bana göre Kazak makamları ve hükûmeti protestolarla uygun bir şekilde başa çıkma, bunu düzeni korurken, protestocuların haklarına saygı duyacak şekilde yapma kapasitesine sahipler, bu yüzden neden herhangi bir dış yardıma ihtiyaç duydukları açık değil.

'Kazakistan'ın, ülkedeki huzursuzluğu bastırmak için asker davet etmesinin ardından Rus etkisini azaltmasının zor olacağı'nı belirtip, "Yakın tarihten bir ders alınması lâzım. Ruslar bir kez evinize girdi mi, onları evinizden çıkarmanın bazen çok zor olduğu açıktır.' şeklindeki sözleri Rusya'yı kızdırdı.

Yalan mı?

*

Ama, Rusya Dışişleri Bakanlığı da cevaben, "Amerika evinize girdiğinde hayatta kalmak, soyulmamak ve tecavüze uğramamak zordur. Bu davetsiz misafirleri kapılarının eşiğinde bulan Kuzey Amerika yerlileri, Koreliler, Vietnamlılar, Iraklılar, Panamalılar, Yugoslavyalılar, Libyalılar, Suriyeliler...' gibi örnekleri saydı.

Yalan mı?

Her ikisi de yalan değil.

Hiç yalan olmayan ise, tencere dipleri misali, her ikisinin de birbirinden siyah olduğu gerçeği.

*

Kazakistan konusunda biraz yakın tarihe dönelim.

Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği ismiyle anılan, gerçekte ise Sovyet Rusya Komünist İmparatorluğu olan rejim Ağustos-1991'de tamamıyla ve kanûnen de çöktüğünde, ortaya çıkan 15-16 devletten birisi de Kazakistan'dı.

Sovyetler Birliği zamanında bütün Sovyet Cumhuriyetleri gibi Kazakistan da, Komünist Partilerinin Genel Sekreterleri tarafından yönetiliyordu. Sovyet Rusya dağıldığında, Kazakistan Komünist Partisi Genel Sekreteri Nur Sultan Nazarbeyof idi. Ama, iş bu komünist lider Nur Sultan, kurulan yeni müstakil / bağımsız devletlerden birisi olan Kazakistan'ın kurucusu ve bağımsızlık lideri oluvermişti!!.

*

Özellikle halkı Müslüman olan eski Sovyet Cumhuriyetleri'nin başına istiklâl/bağımsızlık liderleri olarak eski komünist partilerinin sekreterleri iş başına ge(tiri)lmişlerdi. Kazakistan'da Nur Sultan Nazarbeyof, Özbekistan'da İslâm Kerimof, Kırgızistan'da Asgar Agayef, Azerbaycan'da Muhammedof, (kısa süre sonra Ebû'l-Fazl Aliyev / Elçibey ve Brejnev zamanında Sovyetler'in ondan sonraki ikinci adamı sayılan, ama, Brejnev öldüğünde sırf ismi Müslüman ismi olduğundan, onun yerine getirilmeyen Haydar Aliyev), Tacikistan'da İmam Ali Rahmanof, Türkmenistan'da Safer Murad Niyazof.

Hepsi de, eski komünist liderlerdi ve ipleri Moskova'nın elindeydi.

*

Nur Sultan Nazarbeyof 30 yıldır, bağımsız Kazakistan'ın başındaydı. Elbette 200 yıl boyunca Çarlık Rusyası ve Sovyet Rusya döneminde kalmış olmanın kültürel esaretinin pençesinde de tamamen kurtulmuş değildi. Nur Sultan, iki sene önce, başına bir sıkıntı gelmeden Başkanlık'tan ayrıldı. Ama, kendisine, 'İlbaşı', yani ülkenin başı, en büyük şef, yüce rehber...' gibi mânalara gelen bir en üst makam ihdas ederek... Artık sadece yol gösterecekti, sorumluluk başkalarına aid olacaktı.

Yerine de Kaasım Cömert Tokayev'i yeni Cumhurbaşkanı olarak gösterdi.

*

Bu gelişmeler içinde Türkiye'nin yeri neresi?

Sovyetler Birliği dağıldıktan sonra, C. Başkanı Süleyman Demirel , 1996'larda eski komünist liderlerin, şimdi 'Türkî Cumhuriyetler' denilen ülkelerin bağımsızlık liderleri olarak karşısına çıkması üzerine, onlarla yaptığı bir toplantıdan çıkarken, 'Kendimi Sovyet Komünist Partisi Yüksek Presiyumu toplantısında zannettim..' demiş ve amma, hemen arkasından topluca bir fotoğraf çektirirken, eskiden sık sık söylediği, 'Adriyatik'ten Çin Seddine kadar uzanan Böyyük Türkiye' söylemini hatırlamış olmalı ki, 'Bu fotoğraf, 100 yıl gecikmeli bir fotoğraftır.' diyerek durumu kurtarmaya çalışmıştı.

*

Ama o yıllarda Başbakan Tansu Çiller, Moskova'yı ziyarete gittiğinde Rusya lideri Boris Yeltsin, ona, 'Adriyatik'ten Çin Seddi'ne kadar...' sözünü hatırlatmış ve 'Bu ne demektir?' diye sormuştu. Çiller de dönüşte, 'Mâdem ki bu gibi sözler komşumuzu rahatsız ediyor, bunlar söylenmemeli...' demişti ve o ikaza hâlâ da riayet olunuyor.

Rusya'nın o yıllardaki Türkiye elçisi Çernişev'in, 'Kendi evleri bütünüyle camdan olanlar, bizim pencerelerimize taş atarsa, kendileri zararlı çıkar.' sözü de bir tehdit idi.

(Bu konu çok netâmeli olup, yarın da devam edelim, inşallah...)

*

.Kazakistan', sadece Kazakistan değildir.. -2-
10 Ocak 2022 Pazartesi

(Önce, bir teessüf.. Kazakistan'daki ayaklanmaların baş sorumlusu olarak gösterilen ve 'vatan hain' suçlamasıyla tutuklanan Merkezî İstihbarat biriminin başkanı olan kişinin adı KARIM Masimof şeklinde telâffuz ediliyor.

Advertisement: 0:10
Bu isim, İngiliz alfabesinde büyük harflerle yazıldığında KARIM olarak yazılır ve KERİM olarak okunur. TRT ve diğer medya organları ise, KARIM olarak aktarıyorlar günlerdir ve bir aklı başında kişi çıkıp da 'Yavv bu, Kerim..' diyemiyor....

Ama, onlar Shakespeare'i hemen Şekşpir ve Amerikan Başkanı Joe Biden'ı da Coo Baydın diye telaffuz etmeyi bilirler. Bu basit bir hata değildir..)

*

Bu hatırlatmadan sonra konumuza dönüp, dün kaldığımız yerden devam edelim:

*

Kazakistan konusuna değindiğimiz dünkü yazının sonunda, 1917-1991 arasında 75 yıl kadar hükümfermâ olan Sovyet Komünist İmparatorluğu'nun dağılmasından sonraki gelişmelere ve özellikle Türkiye ve halkı Müslüman olan Orta Asya ve Kafkas ülkelerindeki duruma değinmiş ve Rusya'nın, hele de Putin zamanında, bu yeni ülkelerin rejimleri üzerindeki tasarruflarını daha bir güçlendirdiğini ve eski komünist liderlerin 'bağımsızlık kahramanı' olarak sunulsalar bile; kendi halklarının dünya görüş ve inançlarından çok önce, Moskova'dan esen rüzgârlara göre hareket ettiklerini anlatmaya çalışmış ve 'Bu gelişmeler içinde Türkiye'nin yeri neresi?' diye sormuştuk.

Kezâ, Sovyetler Birliği dağıldıktan sonra, C. Başkanı Süleyman Demirel'in, 1996'larda, halkları Müslüman olan yeni devletlerin liderleriyle yaptığı bir toplantı sonunda çekilen fotoğraf için, 'Bu fotoğraf, 100 yıl gecikmeli bir fotoğraftır..' deyişinin Rusya'da uyandırdığı rahatsızlık ve Rusya lideri Yeltsin'in, bazı Türkiye yetkililerince, 'Adriyatik'ten Çin Seddi'ne kadar..' sözüne takıldığı da hatırlatılmıştı.

*

Bu arada, Demirel'den önce de, Turgut Özal'a, Ocak-1992 başında Paul Hanze ve Graham Fuller gibi, Müslüman dünyası üzerindeki çalışma ve planlarıyla ünlü CIA uzmanlarının verdikleri bir raporu da hatırlamakta fayda var..

O raporda, Türkiye'ye, 'Rusya'nın temellerini dinamitleyin demiyoruz, ama, komünizmin çöküşünden sonra Sovyet Rusya'daki Müslüman bölgelerinde meydana gelen ideolojik ve kültürel boşluğun doldurmak için kültürel faaliyetler yapınız..' dedikleri görülüyordu, kısaca.. O zamanki Amerikan Dış bakanı James Baker ise, 'Eskiden bütün Sovyet Rusya haritası içinde bu bölgeler de kızıl renkle gösterilirdi, şimdi buralar yeşil olmalı.. Ama bu, İslâm yeşili değil, dolar yeşili..'diyordu..

*

Sonraları (FETÖ denilen mâlum hareketin), Orta Asya ve Kafkas ülkelerine o zaman el attığı; ve bu halkların, kendilerine 70 yıl öncelerde Stalin tarafından dayatılmış olan Rus - Kiril alfabesini atıp, kendi inanç ve kültürlerinin aslı olan Arap alfabesine dönmek için, dedelerinin sandıklarından çıkardıkları eski kurşun kalıplarla, 'Özbek, Azerî, Kazak, Kırgız , Türkmen, Tacik lehçelerinde dergiler- gazeteler yayınlamaya çalıştıkları bir sırada; Türkiye'deki mâlum gazetenin, oralarda o lehçelerdeki yayınını latin harfleriyle yaptığını (ve F.G'nin, o konudaki 'üstün' çaba ve hizmetlerini 1994'lerde, Ecevit'e, 'Biz olmasaydık, oralara İran ve Arabistan girecekti..' gibi bir iddiayla anlattığını) da hatırlayalım.

*

Devletler arası ateş dansı her zaman olduğu gibi devam ediyordu. Osmanlı'nın son döneminde, uyanan ve taa Orta Asya'lara kadar uzanan 'pan-Turanist' cereyanların kendisini yeniden tehdit edeceğini düşünen Rusya, PKK'yı açıkça himaye etmeye başlamıştı.

Hele de Azerbaycan'la Türkiye arasındaki işbirliğiyle, Karabağ Meselesi'nin büyük çapta hallinden sonra ise, Rus siyasetçilerinden Jirinovsky, daha geçen sene, 'Rusya'nın, güney sınırlarından, taa Kırgızistan'a kadar uzanan bir şerit boyunca Türkiye tarafından tehdit ediliyoruz. ' demişti. Aynı iddiayı, İran da kendi kuzey sınırları için söylüyor.

*

Son zamanlarda İran'ın 'Afganistan ve Tacikistan'la bir 'Farsça Konuşan Devletler Birliği' oluşturmak çabasına paralel olarak, bir de 'Türk Devletleri Teşkilatı' kuruldu. Bu da rahatsız etti Rusya'yı.. Her ne kadar, Rusya Dış bakanlığı, 'Aynı kültürü paylaşan devletlerin gruplar oluşturmasından rahatsız olmayız' diyorsa da, hiç de öyle değil..

Hassas konular..

Nitekim, 'Türk Devletleri Teşkilatı', şimdi, 'Kazakistan bizden yardım isterse, hazırız.' diyor; ama, onun isteyemeyeceği açık..

Çünkü, Putin izin vermedikçe mümkün değil, fiilen.. Putin, eski Sovyet sınırlarına yeniden erişmek peşinde.. Bunu gizlemiyor da..

*

Bir diğer konu..

Ve, Hind diyarında da bir şeytanî entrika..

Hindistan'da tezgâhlanan ve 'Müslümanlar tarafından bestelenen ve Hindu karşıtı bir şarkı' iddiasının gerçeği, 'Bu kadarına da, pess!.' dedirtti.

AFP'nin 27 Aralık 2021 günü Hindistan'dan geçtiği habere göre, bu ülkenin kuzeyindeki Uttar Pradesh eyaletinde, Hindu'ları tahrik edecek şekilde bestelenen bir şarkının bestecisinin, 'Müslüman karşıtı görüşlere sahip -eski bir Müslüman, şimdi ise- bir Hindu fanatiği' olduğu ortaya çıkmış bulunuyor.

Bu şarkıda, "Samajwadi Partisi iktidara seçilirse, Ram tapınağının inşası durdurulacak, Hindu bayrakları indirilecek, Müslüman bayrakları dalgalanacak.. " deniliyor.

Sözü edilen Ram Tapınağı, Ayodya'da 1992 yılında yüzbinlerce Hindu tarafından bir anda yerle bir edilen 400 yıllık Baburî (Bâbur Şah) Mescidi'nin yerine, yapılmakta olan bir tapınaktır.

Şarkıyı yapan Sandeep Acharya, AFP'ye şunları söylemiş: "Şarkı benimdir . Ben bir Hindu'yum ve Başbakan Modi'nin destekçisiyim. (...) Bu şarkı Hindu kardeşlerimi Samajwadi Partisi iktidara gelirse, böyle şeylerin olabileceği konusunda uyarmak için bestelendi."

Şarkının orijinalindeki şu cümleler de dikkati çekiyor: "Hindu dinimiz kurtarılmazsa, o zaman başka ne kurtarılabilir?'

Nasıl? Dünyada nice siyasî entrikalar böyle de tezgâhlanıyor.

.Bu alçakça saldırı, Diyanet'e yapılan ‘Ortaçağ' nitelemesinden hafif mi ki, susuluyor?
12 Ocak 2022 Çarşamba

B. Amerika'da 'ateist (tanrı inancı olmayan)' bir papaz haberi vardı, birkaç ay önce.. O kişi vazifeli olduğu Kilise tarafından kovulmuş ve ama, mahkeme, 'kişi ateist olsa da, işini yapıyor, âyinleri icra ediyor' diyerek, onu vazifesine iade etmişti.

Hristiyan dünyası, bu gibi daha nice tutarsızlıklarla mâlul..

Ateistliğin ötesinde, Hz. Meryem ve Hz. İsâ için en çirkin yakıştırmaları da yapıyorlar..

Advertisement: 0:08
33-34 yıl öncelerde 'Hz. İsâ'ya çirkin isnadların yapıldığı 'Günaha Son Çağrı..' isimli bir filmin seyredilmesinin haram olduğunu (merhûm) İmâm Rûhullah Khomeynî açıkladığı zaman, konuyu anlamakta zorlanan nice Hristiyanlar, 'Tamam da.. Jesus (Hz. İsâ) konusunda Müslümanlara n'oluyor?' demişlerdi, şaşkınlık içinde..

Bilmiyorlar ve idrak edemiyorlardı ki, Müslümanlar, bütün enbiyaullah'ı/ ilâhî peygamberleri, aralarında bir fark gözetmeden kabul ile, onlar eliyle sunulan bütün İlahî Kitabların ilk geldiği andaki muhtevâsının kesin doğruluğuna imân ederler.

*

(Bu vesileyle hatırlayalım.. Cemil Meriç de 'Jurnaller' adıyla yayınlanan kitabında, -Kur'an-ı Mubîn'de en saygın isimler olarak anılan- 'Hz. Meryem ve Hz. İsâ'ya o kadar çirkin ve müstehcen ve haram kelimelerle saldırmıştır ki, tekrarı da günah olacağından yazmıyoruz...

O bölümler, -kızı Ümid Meriç hanımın, 'Burada annem ve ben itiraz ediyoruz..' parantez içi notuna rağmen, en çirkin ve müstehcen kelimelerle yine de yayınlanmıştı. Ümid Meriç hanıma, o çirkinlikleri, iftira ve müstehcen kelimelerle ifade edilmiş hakaretleri temizlemesi gerektiğine dair bir hatırlatmayı, 4 yıl öncelerde Star'da da açıkça yazmıştım, hiçbir açıklama yapmadı.)

*

Bu girizgâh, İzmir- 9 Eylûl Üni. İlâhiyat Fakültesi'nde Felsefe ve Din Psikolojisi alanında 'öğr. üyesi' olduğu söylenen bir kişinin, derste öğrencilerine, iffetini Kur'an'ın açıkça beyân ettiği Hz. Meryem konusunda küstahça bir konuşma yaptığı iddiası vesilesiyledir. Haberlerde aktarılanlara göre, bu kişi, inancımıza açıkça ve alçakça saldırmış olup, te'vil edilecek hiç bir tarafının olmadığı anlaşılmaktadır.

*

Doğrusu, haberi aldığım zaman, 'hiddetim, yazının şiddetini de etkilemesin' temkiniyle, konuyu araştırmaya yönelmişken; bir hanım yazar, SABAH'tan Hilâl Kaplan kardeşimiz, mes'eleye evvelki gün (10 Ocak) yazısında, lisan nezahati içinde yaklaşabilmiş.. Gerekli bilgiler o yazıda teferruatlı şekilde anlatılmış.. Kendisine teşekkür ediyorum.

*

İlgili Fakülte, o dersin sosyal medyaya da yansıyan ses kaydının bağlamından koparıldığını ileri sürmüş, ama, ses kaydının tamamı sosyal medyada paylaşıldığında, öyle bir bağlamından koparılmanın olmadığı anlaşılıyor. Ayrıca, bir öğrenci itiraz edince, bu kişi, "Aslında babasız doğdu, mabasız doğdu diye anlatıyoruz ama, bu bize anlatılmayan bir hikâyedir." diyor.

*

Hz. Meryem'in iffetinden Kur'an-ı Kerim'de açıkça bahsedilirken, söz konusu Fakülte'nin Dekan'ı ve bazı öğretim üyeleri de o kişiye sahip çıkmışlar..

9 Eylûl Üni. Rektörü Nükhet Hotar'dan da henüz bir açıklama yok.. Hilâl Kaplan hanım, haklı olarak ona da sesleniyor ve 'Nükhet Hanım, o kaydı lütfen dinleyin ve Hz. Meryem'in temiz ismi geçen yerlere kendi isminizi koyun; acaba ne anlam çıkaracaksınız? Şayet Dekanlığın iddia ettiği anlamı çıkarıyorsanız, sizi vicdanınızla baş başa bırakıyorum. Ancak (...) bilmenizi isterim ki Hz. Meryem'in kıymeti bizim de kendi annelerimizin de üzerindedir' diyor.

*

Sözüm bir de siyasetçilere.. Diyanet'in Kur'an Kursları açmasına 'Ortaçağ zihniyeti' diye saldıran kemalist-laik Ö.Ö gibi bir siyasetçinin alçakça saldırısına gereken cevabı vermekte haklı idiniz. Ama, ondan daha da alçakçasını üstelik de, akademik bir kurumda, akademik dokunulmazlık zırhına bürünerek söyleyen alçaklara karşı, 'siyasî getirisi yok..', ya da 'Aman, yeni gerilim odakları oluşmasın..' diye mi sessiz kalıyorsunuz?

O alçakça saldırıyı yapan ve ona sahip çıkan Dekan veya Üniversite yöneticileri, her kimler ise, derhal o sorumluluk makamlarından uzaklaştırılmalı değil mi? Sözgelimi, benzer saldırılar, kanunla koruma altına alınmış birileri için söylenseydi, bütün üniversiteler ayağa kalkmaz mıydı?

*

Hz. Meryem'e iffetsizlik isnadında bulunmayı fikrî ya da akademik hürriyet sananlara da bir soru: Bir haysiyetsiz kişi annenize hakaret etse, 'fikir hürriyeti' deyip, susar mısınız?

*

O gibi seviyesizler, kahir ekseriyeti Müslüman olan halkımızın vergileriyle ayakta duran devlet kurumlarına yerleşip, oradan milletin imanıyla, mukaddesâtıyla savaşan akademik kemalist -laik militanlar olarak, askerî darbecilerden daha mı az haindirler?

*

**

Bir diğer konu..

Bu oyun ise de, küstahlık ise de; bozulmalıdır..

HDP'nin kadın m.vekillerinden birisi, PKK'lı bir teröristle, fotoğraflanmış.. O da, durumu kurtarmak için, 'Sözlüyüz, evlenecektik..' gibi laflar etmiş.. O teröristin, 2 asker ve 1 korucuyu katlettiği kayıtları varmış..

HDP gibi bir siyasî partiye, bir nev'î, 'düdüklü tencerelerdeki emniyet sübapı' rolü verilmiştir, mevcut kanun düzeninde; aynı çizgideki önceki partiler gibi.. Hattâ, Erdal İnönü, 1995-96'larda, o partilerden birisinin (HEP miydi, ne) Meclis'e girmesine zemin hazırladıkları için suçlandıklarından yakınmış ve 'O, bir devlet kararıydı, vazife de bize verilmişti' demişti.. Şimdi de, aynı taktik devrede herhalde..

Ama, bu kadar açıktan militan bir m.vekilliği yapmak, bir devlet taktiğinin ötesinde, çılgınca bir cesaret gösterisi de olabilir.

Bu oyun, hangi niyetle kurulmuş olursa olsun; bozulmazsa, sonu gelmez.

.‘Gördüm ki âteşte, cımbızda yokmuş, / Fikir çilesinden büyük işkence...'
14 Ocak 2022 Cuma

Merhûm Necîb Fâzıl'ın 60 yıl öncelerde ilk yayınlandığında bizim neslimizi derinden sarsmış olan 'Çile' şiirinden birkaç kıt'ayı okuyalım önce.

*

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
'Gaiblerden bir ses geldi: Bu adam,

Gezdirsin boşluğu ense kökünde!

Ve uçtu tepemden birdenbire dam;

Gök devrildi, künde üstüne künde...

*

Pencereye koştum: Kızıl kıyamet!

(...)

Ok çekti yukardan, üstüme avcı.

*

Âteşten zehrini tattım bu ok'un.

Bir anda kül etti can elmasımı.

Sanki burnum, değdi burnuna yok'un,

Kustum öz ağzımdan, kafatasımı.

*

Bir bardak su gibi çalkandı dünya;

Söndü istikamet, yıkıldı boşluk.

Al sana hakikat, al sana rüyâ!

İşte akıllılık, işte sarhoşluk!

(...)

Aylarca gezindim, yıkık ve şaşkın,

Benliğim bir kazan ve aklım kepçe.

Deliler köyünden bir menzil aşkın,

Her fikir içimde bir çift kelepçe.

(...)

Akrep, nokta nokta ruhumu sokmuş,

Mevsimden mevsime girdim böylece.

Gördüm ki, âteşte, cımbızda yokmuş,

Fikir çilesinden büyük işkence.

(...)

Ben ki, toz kanatlı bir kelebeğim,

Minicik gövdeme yüklü Kafdağı,

Bir zerreciğim ki, Arş'a gebeyim,

Dev sancılarımın budur kaynağı!

(...)'

*

El'Aziz- Fırat Üni.'de Tıbbiye'de okuyan ve bir cemaat yurdunda kaldığı anlaşılan 22-23 yaşında bir gencimizin büyük iç buhranlar geçirip, 'intihar'ı çıkış yolu olarak görmek gibi bir noktaya geldiği ve 'Ben ki, toz kanatlı bir kelebeğim. / Minicik gövdeme yüklü Kafdağı...' dercesine o noktadan çıkamadığı anlaşılıyor.

O video ilk yayınlandığı saatlerde benim telefonuma da geldi.

Anlaşılıyordu ki, o genç, son derece sâkin, akıllı ve saygılı bir tarzda şikayetlerini, çıkmazlarını/ açmazlarını anlatmaya çalışırken, derûnunda korkunç kasırgalar esiyordu. Halbuki, anlattıkları, hayatın zorluklarına direnmekte biraz idmanı olanlar için, çok da büyük şeyler değildi.

Hangimiz o sıkıntılardan, maddî ve nice manevî baskılardan geçmemiştik ki.

Bu genç ise, naif ve de derunî sığınağı ve direnci olmayan birisi durumundaydı. Hayatı ve anne-babasının inanç dünyasını anlamadan reddetmek noktasına gelmişti yapayalnız bir hayat zindanında sıkışmıştı. Hem de ailesinden, hem de kaldığı yurtta, 'Hayır yapayım derken, insanın ruhunu ezmeyi marifet zanneden yöneticiler'den yakınıyordu. O çemberi kırıp çıkacak bir gücü bile kalmamış; çareyi, çekilmez zannettiği bu hayattan intikam almak istercesine, kendisini 7'nci katın balkonundan aşağı atmakta görmüştü.

O videoyu izlerken derin acı çektim ve o fecî akıbeti karşısında da yüreğim parçalandı.

(Youtube, o videoyu, başkalarına da kötü örnek olmaması için yayından iyi ki kaldırmış. Bu hassasiyetini, keşke, cinnet ve çılgınlığın eşiğine kadar getirdiği yeni nesillerin geleceği için daha nice videolarına da uygulasa...)

*

Sibel Eraslan ve Halime Kökce hanım kardeşlerim, 12 ve 13 Ocak günleri, 'star.com.tr'de yayınlanan yazılarında benim de söylemek istediklerimin çoğunu dile getirmişler; yüreklerine sağlık.

Asla unutmamalıyız ki, bu nesiller bizim yaşadıklarımızı ve bizim gençlik dönemlerimizi yaşamadılar. Ve biz onların, bize çok ters gelse bile, kendilerini cep telefonlarının veya internetlerin hisarlarında tecrid etmelerinden çekip, dünyanın yaşanabilecek âlemlerine yönlendirmekte başarılı olamıyoruz. Onları 'Matrix'lerin, 'Awatar'ların ve 'Metaverse'lerin dijital hayalet alemlerine terk ettik.

Aynı evde, herkes kendi odasında, ayrı bir dünyada. Anne-babalar ise, genelde, çocuklarının sadece yiyecek ve giyecekleriyle ilgileniyorlar, ama, onların ruhlarını kuşatan tundra iklimlerinin donduruculuğundan habersizler.

Bir süre önce bir karikatür görmüştüm. Traji-komik dünyamız, basit çizgilerle anlatılıyor; bir yeniyetme genç, 'Bugün iki saat elektrikler kesildi, odamdan çıktım, evdekilerle biraz sohbet ettim, iyilermiş.' diyordu.

*

İslâmî cemaatlerin yoksul veya dar gelirli ailelerin çocuklarına yardım düşüncesiyle açtıkları yurtlarda, ülke çapında on binlerce öğrenci okuyor. Bu on binlerin arasından bir takım ruhî sıkıntıları olup, onları aşamamış olan tipler elbette olabilir. Ama, İslâmî cemaatlerin, grupların bu gibi faaliyetlerine karşı çıkan 1930 modeli kemalist -laik kafalar ve kalemler hemen hücuma kalktılar.

'Gördünüz mü, cemaat yurtlarında nasıl baskı varmış.' diye. Onların hıncı, bütün kafaları kendi resmî ideolojilerine ve putçu eğilimlerine göre yontmakta başarılı olamamalarından kaynaklanıyor.

Ama, biz de, gerek ailelerde, gerekse yurt ve sair mekânlarda, genç- körpe, naif ve esen her rüzgârdan nem kapan yeni nesillerin sadece yiyecek ve giyecekleriyle meşgul olan aile veya okul/ yurt gibi mekânlardaki yönetici durumunda olanların, bu yeni nesillerin ruhlarını doyuracak gıdaları veremeyişinin sillelerini yiyoruz. Müslüman coğrafyalarında hele de eğitim konusunda maalesef, ideallerimizden çok uzaklardayız.

*

Kezâ, yeni nesiller, fiziken güçlü olsalar bile, hayat yükünü kaldıracak inanç, duygu ve düşünceler açısından bir fukaralık ortamındalar.

Halbuki, şükretmeyi ve ne kadar ağır olursa olsun, büyük sıkıntı ve zorluklar karşısında da, Kur'an-ı Kerîm'de, Bakara-286'dan, (Allah, kimseye gücünün yeteceğinden fazlasını yüklemez.) meâlindeki, 'lâ yukellufullahu nefsen illâ vus'aha.' âyetini düşünerek yapılan dualar bile, en büyük tayfunlara da bir liman oluverir.

*

.Samyeli, aslî değerlerimiz için de yakıcı ve kavurucudur...
16 Ocak 2022 Pazar

Kışın soğuğunda yakıcı bir şekilde esen rüzgâra, -şiddetine göre-, karayel veya kızılyel denilirdi çocukluğumuzda, Samsun yöresinde daha çok kuzeyden veya kuzeybatıdan eserdi... Yüzümüze çarptığında kulaklarımızın sanki düşecekmiş gibi donduğunu hisseder gibi olurduk.

Bir de samyeli vardır ki, yaz aylarında, kavurucu bir esinti, bir alev dalgası yüzümüzü yalıyor gibi gelirdi. Onun yönü de pek belli olmazdı, her taraftan esiyor gibi bir intiba bırakırdı üzerimizde. Gölgelere sığınırdık, o zaman bile kavururcasına yakardı bizi.

Advertisement: 0:08
Rahmetli Sezâi Karakoç Ağabey'in 'Samyeli' isimli bir makalesini hatırlıyorum, 50 yıl öncelerden. Bizim medeniyetimizi yok etmek için, emperial - şeytanî güç odaklarından ve sistemlerinden kültür, san'at, teknoloji, edebiyat, ticaret, askeriye vs. her alanda, her yönden esmekte olan bir samyelinden söz ediyordu, o yazısında. Beni çok etkilemişti.

Şimdi, nereden mi geldi bu 'samyeli', hatırıma?

*

Arabasıyla bir köpeğe çarpıp kaçan bir kişinin 'Arab' etnisitesinden olduğu anlaşılmış. Bunun üzerine, 'L. S.' isimli bir kadın şarkıcı, "Yıllar önce bu soysuz Araplara tepkili olduğum için uzun süreli linçe maruz kalmıştım, şimdi herkes ne mal olduklarını anladı. Daha bunlar iyi günler, ekmeğe ortak, yakında toprağa da ortak olacaklar...' gibi laflar etmiş. Bu laflarda da bir samyelinin yakıcı, kavurucu etkisini hissettim.

Sadece siyasî hâkimiyet açısından bile, 500 yıl birlikte yaşadığımız yüz milyonlara bakıştaki bu şeytanî yaklaşımın sahibi, soracak olsanız, kendisinin çok 'insan' sever birisi olduğunu da söyleyecektir. Ama, kendisi gibi olmayanlar ise, insan görünümlü yaratıklardır. Bu şarkıcı, soyluluktan neyi anlıyor ve hangi soyluluk adına konuşuyorsa; hangi renk, ırk, kavim, soy-soptan olursa olsun, kafasına sonradan yüklediği hayat programlarına, ideolojilerine göre , başkalarına soysuzluk isnad edecek kadar farklı bir soydan olduğunu dile getirmiş oluyor ve dünyaya insan olarak gelen hiç kimsenin, doğuştan bir takım ayrıcalıklarla gelmediğini bilmeyecek kadar bir şuûr seviyesinde.

70 yaşını geçmiş, ama, insana, hayata ve yaratılanlara âdil ve insanca bir açıdan bakmak merhalesine hâlâ da, erişememiş.

Yazık!...

*

**

Hassas bir diğer konu...

'Emekli müftü' olan bir yazar, bir gazetedeki yazısında, kamuoyunda son günlerde devamlı söz konusu edilen ve tartışılan Tıbbiye'li bir gencin intiharı üzerine, 'Ey İslamî kesim, korkmayın, söyleyin yahu, o bir kaatildir, kendi canına kıyan bir kaatildir vesselâm.. (...) Hiçbir sebep bunu hafifletemez, meşru kılamaz. (...) İster başkasının, ister kendisinin canına kıymış olsun.' gibi satırlar yazmış.

Bilmiyorum, hele de, dinsizliğin bu kadar azgınlaştığı bir çağda, düşünce ve duygu planında, söylenecek söz, bu mu olmalıydı?

Bir cinnet sonunda ortaya çıkan bir facia karşısında, bir samyelini hatırlatan hışımlı hükümler.

'Bu ne şiddet, bu ne celâl?' demekten kendimi alamadım.

*

**

Ve Ahmedînejad, İstanbul sahnesinde...

İran'ın eski C. Başkanları'ndan ve İnkılab rejiminin bütün kademelerine getirdiği ağır eleştirileriyle, neredeyse rejim muhalifi bir noktada görülen ve zâhiren, kenara konulmuş durumda olan Ahmedînejad'a, Türkiye'de özel bir vakıf Üniversitesi'nden fahrî doktora unvan ve ödülü verilmiş. Haberi, Tebriz'den bir dost dün sabah bildirdi. 'İran siyasî sahnesinde fiilen, artık bir yeri olmayan bir kişi nereden ve niçin hatırlanmışsa.' dedi.

Sonra haberlerden öğrendim ki, Mahmûd Ahmedînejad söz konusu o ödülü almak için İstanbul'a gelmiş ve gitmiş. Anlaşıldığı kadar, Türkiye'den hiç bir üst derece resmî makam da kendisiyle görüşmemiş.

'Sâde yaşayış' tarzıyla sadece Türkiye'de bazı çevrelerde de ilgi toplayan Ahmedînejad üzerinde bir değerlendirmek bu yazının konusu değil. Ancak, onun söz konusu üniversitede yaptığı konuşmada, 'Türkiye, İran ve Suûdî rejimi birlik olsalar, Amerika ve diğer düşmanlar bizim aleyhimizde plan kuramaz, eminim ki üç ülkenin de halkı da bunu istiyor. Bu, bütün dünyanın da faydasına olur.' görüşünü dile getirmesi, ilginç bulunsa bile, gerçekleştirilme ihtimali var mıdır?

Hele de, taa başlangıçtan beri hangi güç odaklarının elinde olduğu bilinen Suûdî rejiminin yapısı içinde öyle bir birlik olabilir mi? Cevabının verilmesi zor olan asıl soru bu olsa gerek.

Ahmedînejad ayrıca, 'Amerika, Afganistan halkını kötü olan bir durumdan, daha beter olan bir duruma soktu, Tâlibân gibi sert bir grubu ülkenin başına getirdi. Bu grubun elinde bugün, Amerika'nın giderken geride bıraktığı 80 milyar dolarlık bedava silâh var. Amerika hiçbir ülkeye bu kadar yardım etmemişti.' gibi görüşler de belirtmiş.

Ahmedinejad bu arada Fener Rûm Patrikhanesi'ne giderek, oradaki yetkililerle de görüşmüş ve Patrikhane'de, 'Benim nazarımda, Mescid, Kilise ve Sinagog birdir. İstanbul'a, milletlerin vahdeti, birliği mesajını açıklamaya geldim.' demiş, İran medyasına göre...

Bu konular üzerinde daha sonra daha etraflıca durmayı gerektiriyor.

*

(Ancak, Fener Patrikhanesi'ndeki yetkili papaz, Profesör Hatemî ve onun hukukçu olan hanımının kendileriyle işbirliği yaptığını, Patrikhane'nin hukukî danışmanı olduklarını da belirtmiş. Ama, İran medyası bu ismi, İran'ın eski C. başkanlarından Muhammed Khâtemî ile karıştırmış ve bu haberi İran kamuoyuna yanlış aktarmış; Muhammed Khâtemî'ye profesör denildiğini de mizahî bir şekilde ekleyerek.)

*

.Ebediyet yolculuğuna çıkan iki Müslümanı uğurlarken…
17 Ocak 2022 Pazartesi

Dün Üsküdar -Bağlarbaşı'ndaki Marmara İlâhiyât Fakültesi Câmii'nde Öğle namazı sonrasında, Yeniden Millî Mücadele (YMM) hareketinin en önde gelen isimlerinden Aykut Edibali'nin; İkindi namazı sonrasında da, 50 yılı aşkın bir süredir kitaplarıyla ve günlük yazılarıyla 'Hekimoğlu İsmail' diye bilinen Ömer Okçu Ağabey'in cenaze namazları kılındı. Her iki namazda da yüzleri-binlere bağlayan cemaatler vardı.

Advertisement: 0:09
(YMM) hareketi denilince Aykut Edibali ilk akla gelen isimlerindedir. 1967'lerde o günün hele de Marksist-sol ideolojik cenahların sistematik saldırıları karşısında bir direniş odağı ve çıkış yolu bulmak için, İslamî eğilimli kitleler arasında da bir yol ve yöntem arayışı vardı. Erbakan Hareketi henüz yeni yeni filizlenme eşiğindeydi.

Kemalistlerle Marksistler ve sol diye tanımlanan diğer bütün cereyanların bağlıları fiilen bir ittifak halindeydiler.

O yıllarda, o zamana kadar Kemalistlerin gençlik merkez üssü olarak bilinen MTTB (Millî Türk Talebe Birliği), ilk kez, ailelerinin inanç değerlerine bağlı gençlerin başarı kazandığı bir kongrede, İsmail Kahraman'ın Genel Başkan olması ve o çizginin daha sonra da, (merhûm) Burhaneddin Kayhan zamanında da sürmesiyle, yeni bir silkelenme ve kendine gelme sürecine girmişti.

*

Alparslan Türkeş liderliğindeki Ülkücü Gençlik ise, komunizan ve diğer solcu cereyanların saldırılarında, kendilerine zor kullanılması durumunda aynıyla mukabelede bulunulması gibi bir eğilimi yansıtıyorlardı. MTTB ise, daha çok, bilgi ve iman noktasında daha güçlü olmak için, neler yapılması konusunda, -başta merhûm Necîb Fâzıl olmak üzere- Müslüman kitle arasında muteber isim yapmış, üstad ve ağabeyler olarak bilinen isimlerin öncüğünde, iman ve ilimle mücehhez hummalı bir manevî güçlenme seferberliğine ağırlık vermekteydiler.

İşte o dönemde (YMM) hareketi, oluşmuş ve hemen hemen her şehrin ismine Sancak teşkilatları kurularak ülke çapında bir yapılanmaya gitmişti. -Sanırım-,29 Mayıs 1969'daydı, İstanbul'un Fetih yıldönümü şenlikleri Topkapı dışında yapıldıktan sonra, hemen hemen her ilin isimlerinin yazılı olduğu sancak flamalarıyla, on binlerce insan, taa Topkapı surlarının oradan, trafiği de keserek Cağaloğlu'na kadar yaptıkları ve saatlerce süren büyük gösteri yürüyüşüyle sosyal planda varlıklarını en net şekilde görünür hale getirmişlerdi.

O hareketin şekillenmesinde muhakkak ki, Aykut Edibali ve arkadaşları öncü durumundaydılar ve Marksistlerin üniversite gençliğine 'bilimsel sosyalizm' teziyle çengel atmalarına bilgi ve ideolojiyle mukavemet edebilmesi için; 'İlmî Sağ' adını verdikleri bir ideolojik tezle çıkmayı prensip edinmişlerdi. Dergileri, ideolojik muhtevasıyla, geniş kitlelere hitab etmese de, kendilerine bağlı gençlerin kendi aralarındaki bağlılık, Anadolu'ya da yansıyordu.

O derginin kadroları, daha sonraları 'Bayrak' adıyla yayınlanan günlük bir gazeteye de kavuşmuştu.

O hareketin içinde, bugün farklı yerlerde olsalar da, birçok isimler ülkenin tefekkür, edebiyat ve siyaset alanında kendilerine yer buldular. Ahmed Taşgetiren, Hüseyin Gülerce, Cemil Çiçek, Melih Gökçek, daha sonralarda Hamza Türkmen ,Muharrem Balcı gibi gençler bu isimlerden birkaç örnektir.. Bu arada bu hareketin içinde de ateşli hitabeleriyle ün kazanan vaizler vardı.

*

Bu hareket, daha sonra, bir takım iç yapılanma değişikliklerine uğrasa da, Aykut Edibali bir marka isimdi ve 12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi'nden sonra, çeşitli sosyal eğilimleri bir arada toplayarak 1983'de iktidara gelen Anavatan Partisi'nin, özellikle de Özal'ın 1989'da Cumhurbaşkanı olmasından sonra siyasetteki gücünün erimesi ve Erbakan'ın Refah Partisi'nin topluma yeni bir heyecan vermeye başlamasından sonra.

1991 seçimleri öncesinde, Alpaslan Türkeş'in MHP'si ve Aykut Edibali'nin Islahatçı Demokrasi Partisi, Erbakan'ın Refah Partisi'nin şemsiyesi altında toplanarak, RP listelerinden seçime girdiler. Ve seçim sonrasında, Türkeş de ayrıldı, o ittifaktan; Aykut Edibali de. Ama, her üç lider de milletvekili seçilmişlerdi. (Daha sonra, Türkeş'ten de Muhsin Yazıcıoğlu ve 6 milletvekili arkadaşı da ayrıldılar.)

Ve ondan sonra Aykut Edibali'nin çok etkin bir siyasî çalışması göze çarpmadı. Ama, bir Müslüman olarak, muhakkak ki, kendisine göre bir düşünce çerçevesi vardı. Dün cenaze namazı kılınmadan önce yapılan tezkiye konuşmasında onun mücahidliğinden ayrı olarak, 'müctehid' olduğu da vurgulandı. Şahsen o nitelemeyle anılacak bir İslamî -ilmî çalışması ve mertebesi var mıydı, bilmiyorum. Allah rahmet eyleye.

*

Dün İkindi namazından sonra ebediyet yolculuğuna uğurladığımız ve Müslüman efkâr-ı umûmiyesinde Hekimoğlu İsmail olarak isim yapan, gerçek ismi ise Ömer Okçu olan ağabey ise, en çok da, 'Minyeli Abdullah'isimli romanla derin bir ilgi ve sempati kazanmıştı.

Minye, Güney Mısır'da, oradaki fir'avnî rejime karşı Müslümanların direnişini anlatan bir eserdi ve zarûretler gereği, Mısır anlatılmıştı. Halbuki orada anlatılanlar gerçekte hemen her Müslüman coğrafyasındaki zorba rejimlerin Müslümanlara yaptığı zulümlerdi.

Ömer Ağabey ayrıca, 1973'lerden itibaren, daha çok Risale-i Nûr cemaatlerine hitabeden gazete ve dergilerde yazılar da yazıyordu. Meşreb farklılığı açısından konulara farklı uslûblarla yaklaşsak bile, benden yaşça da büyük olması hasebiyle tavsiye ve irşadlarını dikkatle dinlerdim.

*

Her iki Müslümana da çıktıkları ebediyet yolculuğunda, rahmet-i ilâhî'nin yoldaş olması niyazlarımla...

*

Sonunda, ''Öğretilmiş çaresizliğin kurbanı'' yeni nesillere mi vardık?
19 Ocak 2022 Çarşamba

Çok trajik bir intihar vak'ası karşısında, müslüman camianın ve müslüman cemaatlerin oluşturdukları eğitim ve hayır kurumlarının, öğrenci yurtlarının saldırı konusu olması, mâlûm kemalist- darbeci-laik taifenin her zamanki tavırlarından olduğu için; onlardan alkış alsaydık, asıl o zaman, 'Nerede bir yanlışlık yaptık ki, bu taife bizi alkışlıyor?' der ve kendimizi sorgulardık. (Bu arada sosyal medyada, o taifeden birisi, ilginç bir teklifte bulunup, 'Eleştirilerle vakit geçirmeyelim, biz de 'gerici'ler gibi, öğrenci evleri ve yurtları tesis edelim.' diye yazdılar.)

*

Advertisement: 0:10
Ağır bir ruhî bunalım ve tükenmişlik sonunda kendi dünya hayatına son veren bir genç insan karşısında, bazı kimselerin, intihar edene, hem de bizim inancımız adına, ağır hükümlerle saldırmaları karşısında, bu gibi yaklaşımların doğru olmadığına da değindiğim, 14 Ocak tarihli ve, 'Gördümki, âteşte, cımbızda yokmuş, /Fikir çilesinden büyük işkence..' başlıklı yazım üzerine bazı eleştiriler aldım.

O yazıda, '...22-23 yaşında bir gencimizin büyük iç buhranlar geçirip, 'intihar'ı çıkış yolu olarak görmek gibi bir noktaya geldiği (...) son derece sâkin, akıllı ve saygılı bir tarzda şikayetlerini, çıkmazları nı/ açmazlarını anlatmaya çalışırken, derûnunda korkunç kasırgalar estiği anlaşılıyordu. (...) Bu genç, Hayatı ve anne-babasının inanç dünyasını anlamadan reddetmek noktasına gelmiş, yapayalnız bir hayat zindanında sıkışmış, (...) o çemberi kırıp çıkacak bir gücü bile kalmamış; çareyi, çekilmez zannettiği bu hayattan intikam almak istercesine, intiharda görmüştü.(...) O fecî akıbet karşısında da, yüreğim parçalandı.' demiştim.

*

Ama, o genci 'kaatil..' diye suçlayan hışımlı yazarların yaklaşımlarını da eleştirmiştim.. Çünkü kaldıramadığı hayat yükü karşısında tutunacak hiç bir dalı kalmamış bir insanı -ölümünden sonra da olsa- anlamaya çalışmak yerine, onu 'kaatil' diye saldırı hedefi yapmak, çok sert idi. Ben de bu satırlarım dolayısiyle eleştirildim.

Eğer, yanlış yaptığımı görür veya iknâ edilirsem, kendimi sorgulamayı bir de ahlâkî bir gereklilik bilirim. Ama, ölmüş ya da hayatta kalsa bile cinnet, ruhî bunalım geçirmiş bir kimse hakkında, -o haller kesinleşirse-, yargılama durur, cezaî hüküm açıklanmaz, dosya kapanır.

Evet, 'intihar'ın büyük günahlardan olduğuna dair birçok hadis-i nebevî 'rivayet'leri vardır. Ama, bu hükümlerin günlük hayata aktarılışında, insanların kalbini yaralamaksızın nasıl ortaya konulacağının bir mes'ele olduğu, bu son örnekte de görülmedi mi?

Bir örnek verelim..

Adnan Menderes'in büyük oğlu Yüksel, m.vekili iken, 1972'de; bir elinde Kur'an-ı Kerîm, bir elinde babasının fotoğrafı, evinin mutfağında havagazını açıp intihar etmiş ve o da aynı sert hükümlerle, 'günahkâr' olarak nitelenmişti, bazılarınca.. Ama, onun ve babasının hazin akıbetinden dolayı, o son yolculuğunda ülke çapında milyonların gözyaşıyla uğurlanmıştı.

*

Bir okuyucunun, bir rûhiyatçı imişcesine gönderdiği mesaj da ilginçti..

Şöyle diyordu, özetle: 'Sizin neslinizden birisinin, bizim yeni nesillerin meselelerini anlamaya çalışan bir dikkat ve rikkatle, kalb hassasiyetiyle bakması dolayısiyle teşekkürler..

O gencin dile getirdiği şikayetlerin yersiz olmadığı unutulmamalı, ama, bunun için elbette mücadele etmek varken, sadece 'intihar'ın düşünülmesi, adetâ bir 'tükenmişlik sendromu..' ya da, 'öğretilmiş bir çaresizlik' örneği sergilenmesi, trajik bir yöntem.. Herhalde, bu yöntem sadece insanlar değil, diğer canlılarca da benimsenmiyor; belki, 'fil ve akreplerin çaresizliği' hikayesi ayrı..

'Fil'ler hortumlarıyla bir ağacın gövdesini sarıp sökebiliyorlar.. Bu gücü yok etmek için, yavru iken, yere iyice çakılmış demir kazıklarla eğitiliyorlar ve onları söküp atamadıklarını gören 'fil', ileride, ağaçları söküp atamıyacağını da öğrenmiş oluyor. İntihar da böyle bir şey..

Akrebinki ise, daha da acı.. Akrep bir alev dairesinin ortasına bırakılınca.. Çıkış yolu bulamıyor ve sonunda da, kuyruğundaki zehirli iğnesiyle kendisini sokup intihar ediyormuş..'

Mücadele etmek, zorluklara sabretmek ve direnmek öğretilmeyince.. 'Tükenen insan', çareyi, hayata, intihar yoluyla karşı koymak gibi, en ters tarafından karşılık vermekte görüyor..'

*

Müslüman ise, Allah'tan, Yaratıcı'sından başka hiçbir güç önünde eğilmemeyi öğrenen ve yaşayan insandır.

*

İki NOT:

1- Sadece İslâm'da değil, vahy-i ilâhîye dayanmakla birlikte, bugün Yahudilik/Musevîlik veya Hristiyanlık gibi isimler almış dinlerde de, ilk insanlar olan Havva ile Âdem' (latin dillerinde, Eva ve Adam) için, bir şarkıcı kadın, onları câhillikle niteleyen saygısız bir cümle kurmuş, şarkısında..

Edebsizlik etmiş.. Aynı lafı, özel yöntemlerle, putlaştırılmış birileri için de söylesin bakalım..

Vahy-i ilahî metinlerinde, evet, 'insanın câhil ve zâlim olduğu' da geçer. Esasen, Âdem de ilâhî irşad ikaza rağmen, İblis'in sözüne kandığı için Cennet'ten kovulmamış mıydı?

Ama, Hz. Âdem'in dünyada, ilk insan ve ilk Peygamber olduğuna bakıldığında, Şeytan'ın iğvalarından, aldatışlarından korunduğu da, mü'minler için açıktır.

*

2- KK Bey'in 'Peygamber soyundan geldiği, seyyid olduğu' iddiası, yeniden gündemde..

Doğrudur.. Peygamber soyundandır; çünkü o da Âdemoğlu'dur ve Âdem de yeryüzünde ilk insan ve de insan soyunun ilk peygamberiydi; Hz. Âdem idi.. Yani, bütün insanlar da Peygamber torunu, bütün insanlar seyyid; kan bağıyla, biolojik torunlar olmak yetiyorsa elbette.. Ama, Şeytan'ın bağlıları da Âdemoğlu..

*

Kadrolaşma, sadece iktidarı zorbalıkla ele geçirenlerce mi yapılmalı?
21 Ocak 2022 Cuma

Tayyib Bey, evvelki gün, Muhalefet tarafından yöneltilen, 'AK Parti'nin devlette kadrolaşma yaptığı' suçlamaları konusundaki görüşü sorulduğunda, 'Bu ülkede kadrolaşmanın kitabını CHP yazmıştır.' şeklinde ilginç bir karşılık verdi.

Bu sözü bu ülkenin Cumhurbaşkanı söylüyorsa, üzerinde durulması gerekir.

Ve 'fakîr' de, 'mayın tarlası'na girmemeye çalışarak belirteyim ki, bu ülkede en sürekli kadrolaşma da, en büyük cemaat de, hele de son 120 yıldır, kendilerini 'devletin sahibi' olarak gören bir taifeye mensup olanlardandır.

*

Advertisement: 0:09
Evet, hele de 'İttihad ve Terakki' ve onun uzantıları, isim değiştirseler de, aynı zihniyetin zebûnu olan bir taifedir. Hattâ o kadar ki, herkesi, bu taifenin şemsiyesi altında olmak ve birilerinin 'ikon'laştırılan isim, resim ve heykelleri önünde zorla eğdirmek istemektedirler.

*

O kadar ki, TV tartışmalarında bile, bir takım akademik unvanlarla tumturaklı konuşmalar yapan kişiler, bazı muhatablarına, 'İsterseniz, âyet ve hadisleri de okumasını biliriz. N'olur, bir de siz, filanın sözlerini zikrediniz!' diye adetâ yalvarıyorlar.

Bu kafalar bir çeşit 'nekrofil / ölü sevici' tipler ki, 'ikon'larının isim ve resimlerini hâlâ da, kitleleri korkutmak için kullanıyorlar; artık dünyada, Kuzey Kore'den gayri hemen hiçbir yerde kalmayan bir ilkellikle.

Ve bağımsız konumda olması gereken yüksek kamu hizmetlilerini, bir takım 'kanun' düzenlemeleriyle, filan prensiplere bağlı kalınacağına dair yemin ettirmeden, bir 'deli gömleği' giydirmeden işe başlatmıyorlar. Ve sonra da, 'hürriyetten, özgürlükten söz ediyorlar.

Ve sonra da, işbu 'taife-i laicus', başkalarını kadrolaşmakla, devleti ele geçirmekle suçluyorlar; herhalde, kendilerinin ele geçirdikleri mevzileri ve kadroları kaybetmemek için...

Halbuki, her ülkedeki yöneticiler, özellikle de karar alma mevkilerine, güvendikleri ve sorumluluklarını paylaşabileceklerini getirirler.

Aksi halde, güvenmedikleri kadrolarla çalışırlarsa; kendi ayaklarına kurşun sıkmış olurlar.

Ki, bu konuda çok güvenilen kimselerin bile sonra nasıl kof çıktıklarına, AK Parti'nin şu son 20 yıllık iktidarından bile ne çarpıcı örnekler gösterilebilir.

(Bu vesileyle belirteyim, dünlerde iktidarın en etkili yerlerine getirilen ve lider'in de itimadını kazanan bazı isimlerin, bugün nerelerde oldukları mâlum. Ama, onlar hangi saikle olursa olsun, bugün artık 'lider'le aykırılık ve hattâ düşmanlıklarını, onu yıpratmak için ellerinden geleni yapacaklarını gizlemiyorlar.

Bu, yine de iyidir. Çünkü, bugün riyakârlık yapmıyorlar.

Bazıları ise, liderlerinin, iktidarlarının ilk yıllardaki başarılarını arıyorlar ve bugün yürekleri yanıyormuşçasına o günlerin hasretiyle yakınıyorlar. Niceleri de, kendilerine danışılmadığını da laf arasında dile getiriveriyorlar. Yani, meselenin özü, kendilerinin 'kurtarıcı özellikleri'nin görülememesi.

Bu hatırlatmadan sonra biz yine kadrolaşma konusuna dönelim.)

*

Dünyadaki birçok uygulamalarda, halkın rey ve iradesiyle iktidara gelenler birlikte çalışacakları kişi ve kadroları, -eğrisiyle/doğrusuyla- sorumluluğunu üstlenebileceklerine inandıkları arasından seçerler. O iktidar sahipleri giderken, kendileriyle birlikte gelenler de giderler. Yönetim alanında gelişmiş normlara ulaşmış ülkelerde bu bir teamül halindedir. Yani, bu konuda, mukteseb /kazanılmış hakk kavramına da yer yoktur. Bu geleneğin bizde de yerleşmesi gerekiyor.

*

Bir diğer konuya da kısaca değinelim.

Özdemir İnce isimli - ve kendisinin başkaları için kullandığı ifadeyle- bir 'yazıcı'nın 16 Ocak tarihli yazısı dikkatimi çekti.

İşbu 'yazıcı', 'Yasin Aktay'ın, 27 Aralık 2021 tarihli Yeni Şafak gazetesinde "Âkif ve İstiklal Marşı" başlıklı bir makalesine takılmış, 'Mehmet Akif ve İstiklal Marşı bahane edilip M.K. ve Cumhuriyet devrimlerinin arkadan vurulduğunu' keşfederek, onun deyimiyle -Bu militan İslamcı yazıyı bölümlere ayırarak- tercüme etmeye çalışmış. Yazıdan anlaşıldığına göre kendisi de bir ulusal marş yazmış.

'Söylenen ulusal marşımızda Tanrı vardır, yobaz İslamcılık yoktur' diyerek, Âkif'i nereye oturttuğunu ifade ettikten sonra, 'Yasin Aktay, "Hakkıdır, Hakk'a tapan, milletimin istiklâl" dizesinde yer alan HAKK (Allah'ın isimlerinden birisi) sözcüğü nedeniyle, İstiklal (Kurtuluş) Savaşı'nın programında İslami bir amaç olduğunu iddia etmektedir. Gülünç bir aşırı yorum...' diyor..

Yasin Aktay, çok büyük bir suç da işlemiş, Ö.İ isimli bu 'yazıcı'ya göre. Çünkü, İstiklal Marşı'nda, "Şu veya bu kula değil sadece 'Hakk'a tapan' ve asla başka kimseye tapmamakta kararlı bir milletin hakkı olan bir istiklal hedeflenmiştir (...) Herhangi bir insanın tanrılaşarak, Hakk'ın razı olmayacağı hiçbir düzenin tesisine yer vermeyen bir ahitnamedir bu." demiş Yâsin Bey.

Ve bu 'yazıcı'ya göre, 'Yukarıdaki yazıda "kimse" sözcüğü ile M.K. Atatürk ilkelce işaret edilmekte' imiş.

Söz konusu 'Yazıcı' kişi, bu duruma itiraz ederken, 'Yazıcı olarak düşünce ve duygularını yazabilir ancak bir siyasetçi ve akademisyen olarak "Cumhuriyet karşıtı olmak" özgürlüğüne sahip değildir. Üstelik ona bağlı kalacağına yemin etmiştir.' demeyi de ihmal etmiyor ve yazımızın ilk kısmında değindiğimiz 'taife-i laicus' dayatmalarını hatırlatıyor. Ayrıca, 'Düzen ve devrim karşıtı oldukları için idam edilenler'e değinerek, bu, çok yufka yürekli 'yazıcı', 'her devrimden sonra' olur böyle şeyler demeye getiriyor.

*

Onun, Türkçeden Türkçeye yapmaya çalıştığı tercümelerine biraz da biz değinelim dedik. (Tabiî, o 'yazıcı'ya Yâsin Bey de gereken cevabı hemen ertesi günü verdi.)

*

.‘Ehl-i dîl' düşmeni, ‘Din yoksulu bir mel'ûn'sun.. Öldürürlerse eğer, can be Cehennem, a köpek..'
23 Ocak 2022 Pazar

Advertisement: 0:06
Bir pespâye kişi, alçakça laflar etmiş. Sözünün hedefi, doğrudan Tayyib Erdoğan. O alçakça hakareti, Erdoğan'a, sırf şahsî bir ihtilaf veya husûmetten dolayı söylemiş olsaydı, 'O kendisini savunur.' der geçerdik.

Ama, o pespâye h. kişinin, başka bir saik veya sebeple değil, sırf Erdoğan'ın taşıdığı inanç ve değerler sistemine beslediği kin ve nefretten dolayı, içindekileri boşalttığı açık.

*

Rivayet olunur ki, Hz. İsâ'ya, düşmanları geldiler, ağızlarına geleni söylediler, hakaret ettiler. Hz. İsâ, sükûnetle dinledi, onların yanlış düşündüklerini söyledi ve gitti. Havarîlerinden bazıları, 'Onlara niçin sert karşılık vermediğini' sorduklarında, 'Onlar kendi tıynetlerinin, cibilliyetlerinin gereğince hareket ettiler, ben de kendi karakterimin gereğince. Herkes kendi içinde taşıdığı değerlere göre konuşur.' demiştir.

*

Bilindiği üzere, Nef'î, Osmanlı Divân edebiyatının en sivri dilli 'heccâv'larından,/ hicviyecilerindendir. O, 400 yıl öncelerde, kendi döneminin vezirlerinden Gürcü Mehmed Paşâ'ya şiddetle muhaliftir. Ve, onun için yazdığı ağır hicivlerin de bulunduğu 'Sihâm-ı Kazâ' (kazâ okları) isimli bir şiir defteri Saray'da okunurken, sarayın bahçesine bir 'yıldırım' düşer. İddiaya göre, bu 'yıldırım', Nef'î'nin şom ağızlılığına hamledilir ve 4. Murâd, ona bir daha hiciv yazmamasını emreder. Ama o, yine de devam edince, öldürülür ve cesedi de Boğaz'ın sularına atılır.

Nef'î'nin bu acı âkıbeti için, bir başka şair, 'Gökten nazire indi sihâm-ı kazâsına, / Nef'î diliyle uğradı Hakk'ın belâsına.' diyerek -bir de- tarih düşürmüş.

*

Doğrusu, Nef'î'de lisan nezahati, temizliği yoktur. Eleştirdiği kişilere, çok ağır kelimeler kullanır ki, en hafifi 'a köpek' nitelemesidir.

Onun, Gürcü Mehmed Paşa için yazdığı ve her beyti, 'a köpek!' hakaretiyle biten uzuuun hicviyesinden sadece iki beytini aktarmak, dilinin keskinliğini anlatmaya yeter, sanırım:

(...) 'Vay ol devlete kim, ola mürebbîsi ânun,

Bir senin gibi denî, cehl-i mücessem, a köpek!

'Ehl-i dil' düşmeni, 'din yoksulu bir mel'ûn'sun,

Öldürürlerse eger, can-be-cehennem, a köpek!

*

Nef'î'nin o hicviyesindeki daha ağır hakaretleri burada tekrarlamayalım. Taa ki, ağzımız ve zihnimiz kirlenmesin.

Evet, Nef'î'nin san'atında edeb yoktur ve o, 'Neyzen Tevfik'in 300 yıl öncelerdeki pîridir' denilse yeridir; bir farkla ki, Neyzen Tevfik'in ömrü tımarhanelerde geçmiştir.

*

Denilir ki, kendisi de şair olan Şeyhülislâm Yahyâ Efendi, Nef'î'yi öven, ancak muhtevâsında, ona 'kâfir' de diyen,

"

'Şimdi hayli suhanverân içre

Nef'î mânendi var mı bir şair?

Sözleri 'sebâ'-i mu'allâka'dır,

İmr-ul'Qays kendidür, kâfir!'

mısralarının bulunduğu bir dörtlük yazmış, Nef'î de buna karşılık olarak;

'Müftî Efendi bize 'kâfir' demiş,

Tutalım; ben O'na diyem, muselman.

Lâkin varıldıkta rûz-ı mahşer'e,

İkimiz de çıkarız orda yalan.'

diyerek karşılık vermiştir.

*

Dün, bir okuyucu da, elbette ki, Tayyib Bey'in, sırf Müslüman kimliğine beslediği hınç ve nefretle hakaret eden ve sözün başında değindiğimiz o pespâye h. kişi için, Nef'î'nin Şeyhulislâm Yahyâ Efendi'ye verdiği cevabı andıracak şekilde şöyle bir dörtlük yazıp göndermiş:

'Bir mübtezel, bir 'insan'a demiş, 'hayvan!'

Ben de ona meselâ desem ki, 'insan!'

Yarın, huzûr-i ilâhî'ye vardıkta;

Korkarım, ikimiz de çıkarız, 'yalan.'

*

„

Hiciv /yergi için, 'teşrih-i rezâil (rezilliklerin, delilli olarak açılıp ortaya konulması) ve teşhir-i erâzil.' (rezillerin âleme teşhir edilmesi, gösterilmesi) denilmiştir.

Ama, Nef'î, ince nüktelerin olduğu hiciv / yergiler de yazmıştır. Nitekim, bir dörtlüğünde kendisine 'kelb' (köpek) diyen Tâhir Efendi'ye,

"

'Tâhir Efendi bana 'kelb' demiş.

İltifatı bu sözde zâhirdir.

Zira, mezhebim 'mâlikî' benim,

İtikadımca, 'kelb', tâhir (temiz)dir.'

„

karşılığını verir.

Ama, konu orada bitmez.

O zamanın edebiyatçılarından Sâdık Efendi, Tâhir Efendi'ye rastlar ve, 'Efendim, sonunda o konu nereye vardı; 'kelb', tâhir midir, değil midir?' diye takılır.

Tâhir Efendi de taşı gediğine kor:

'Vallaa efendim, 'kelb'in 'tâhir olup olmadığı, mezheblere göre henüz de ihtilaflı; ama, 'kelb'in 'sâdık' olduğunda herkes müttefik.' der.

*

Hani, Sadrâzam Ahmed Vefik Paşa, Şair Eşref'le karşılaşır. Eşref, Sadrâzam'a, 'Paşam, bu yolları taşla döşemişsiniz, güzel olmuş da, bu kadar taşı nereden buldunuz?' der. O da, 'Sizin attığınız taşları topladım ve kaldırım taşı olarak kullandım.' der.

Böyle ince nüktelerin olduğu hicivlere kim ne diyebilir? Yeter ki, müptezellik ve hakaret olmasın.

*

Meşrutiyet yıllarının ünlü ateistlerinden Abdullah Cevdet, 'İctihad' diye bir dergi çıkarır. Dergide bir de şiir yazmıştır. Şiirde, 'Ben bu vatanın öküzüyüm!' diye bir mısra vardır. Onunla kalem kavgası olan Süleyman Nazif, hemen telefon eder, 'Nihayet itiraf etmişsin.' der.

Abdullah Cevdet, o mısraları görür ve 'Aman efendim, bir musahhih hatası. Sin harfi düşmüş ve 'Ben bu vatanın öksüzüyüm', yerine 'öküzüyüm.' olmuş.' der.

Süleyman Nazif de, 'Aman, efendim, ona musahhih hatası denmez, musahhih sevabı denilir.' karşılığını verir.

*

Eleştiri bazan hattâ gereklidir. Kişi, varsa hatasını görür, cevabı ve izahı varsa, sözünü söylemek imkânı elde eder.

Ama, lisan nezahatini terk etmemek esas olmalıdır.

Çünkü, bir köpek bizi ısırdığında, biz de köpeği ısıramayız. Nokta.

*

.Fikrî ve siyasî alanda, sorular ve savrulmalar yaşanırken..
24 Ocak 2022 Pazartesi

Bu sütunun en dikkatli okuyucularından C. Aydın, dün gönderdiği mesajda, '12 Ocak tarihi yazınızda, 'Sözüm bir de siyasetçilere.. Diyanet'in Kur'an Kursları açmasına 'Ortaçağ zihniyeti' diye saldıran kemalist-laik Ö.Ö gibi bir siyasetçinin alçakça saldırısına gereken cevabı vermekte haklı idiniz. Ama, ondan daha da alçakçasını üstelik de, akademik bir kurumda, akademik dokunulmazlık zırhına bürünerek söyleyen alçaklara karşı, 'siyasî getirisi yok..', ya da 'Aman, yeni gerilim odakları oluşmasın..' diye mi sessiz kalıyorsunuz?' demiştiniz..

Advertisement: 0:07
O şarkıcı kadının şarkısında ettiği laf, İzmir- İlâhiyât'taki o kişinin Hz. Meryem ve Hz. İsâ'ya attığı iftiralar yanında kırk kez yıkanmış gibi kalır. Böyleyken, siyasîler 'Siyasî getirisi yok diye mi?' bu konuda hiç söz etmiyorlar.

O dekan yard. müfteri kişi ve ona sahip çıkan dekan ve hattâ rektör o halleriyle orada tutuldukları sürece, bütün vebal 'devletlû'ların ve bu konuda suskun kalan yazarlarındır..' diyor..

İlginçtir, biz o yazımızda, bu gibi 'geniş anlayışlı'ların çıkabileceğini göz önünde bulundurarak, 'Hz. Meryem'e iffetsizlik isnadında bulunmayı fikrî ya da akademik hürriyet sananlara da bir soru: Bir haysiyetsiz kişi annenize hakaret etse, 'fikir hürriyeti' deyip, susar mısınız?' demiştik. Bu hatırlatmayı yaptığımızda, muhatabların çoğu, 'Konuyu şahsîleştirmeyelim..' demek gereğini hissediyorlar. Kendi anneleri, aile ferdleri sözkonusu olunca, tahammül gösterilmemesi anlaşılır bir hassasiyet elbette.. Ama, anlaşılır olmayan ise, 'enbiyaullah'a,/ ilâhî peygamberlere ve onların annelerine ve hanımlarına yapılan hakaretler için aynı hassasiyetin gösterilmemesi..'

*

Bu arada, 30 yıldır Avrupa'da yaşadığını söyleyen, üniversite tahsili görmüş bir diğer okuyucu ise, son günlerde tartışılmakta olan bir şarkı sözü ve sahibiyle ilgili olarak, 'o şarkıcının sözü, evet, fikir hürriyeti'ne girer' demez mi?

Ona ve onun gibi düşünenlere şu husus hatırlatıldı: 'Kimseye, 'filân konuda şöyle inanmalısın..' diye bir dayatma yapılamaz; buna, İslâm izin vermez.. Bizim gibi düşünmeyen veya inanmayan da görüşünü söyleyebilir, elbette.. Ama, bununla yetinmeyip, kim, kendi düşünce veya inancı dışında olanları aşağılamaya kalkışırsa; karşısındakinin değerlerine alenen saldırırsa, işte o zaman, fikir ve ifade hürriyeti değil; karşıtlarına, kendi çapında ve kendi gücü seviyesinde bir savaş ilânı açmış demektir..'

*

Bir avukat arkadaş da, 'o şarkıcı kadının söylediğini sanat; bir gazeteci kadının Cumhurbaşkanı için söylediklerini 'siyasî edebiyat' olarak niteleyen muhalefet liderleri ve onların oyuncağı olmayı kabullenmiş diğerlerine sorumdur: Aynı sözler, meselâ kanunla korunan ölü bir siyasetçi için söylenseydi, yine böyle düşünürler miydi?' diyordu.

*

Birileri de, 'bu tartışmalar gündemi değiştirmek için bir yerden düğmeye basılarak oluşturulmuş sahte gündem konularıdır. Çünkü, bu şarkı, 4-5 sene önce yapılmış.. Evet, sıkıntılı sözler var. Ama, birileri, o zaman susmuşlar da, şimdi niye çıktılar piyasaya?' diyorlar..

Bu durumda bir başkası da, '4 -5 sene önce piyasaya çıkmış bir şarkı olabilir, ama ben yeni duydum. Ama, o şarkıcı kadın, o şarkısındaki sözlerine yine de sahip çıkıyor. O zaman, birileri de onu eleştirmesin mi yani?' demiş..

Haksız mı?

Üstelik, 'sıkıntılı sözler de var..' diyenler, önceden bildikleri o sözlere o zaman itiraz geliştirmemişler, ama, şimdi başkalarının itirazına da, gündem değiştirme çabası olarak bakıyorlar..

Mantıklı bir yaklaşım mı bu?

Ayrıca, 'birilerinin gündemi değiştirmek için sun'î gündemler oluşturup, ekonomik meselelerden başka taraflara bakılması sağlanmak isteniyor..' diyenler, değişik konularda, sosyal medya mecralarında devamlı yazıp çizerek kendileri de bir gündem oluşturmuyorlar veya başka gündem oluşturmaya çalışanlara destekçi olmuyorlar mı?

Öyleyse, 'asıl mesele ekonomi..' demek de bir gündem değiştirme taktiği değil midir? Çünkü, ekonomik mesele ve sıkıntılar, hemen her toplumda daima söz konusudur.

Akıllı bir kişi veya toplum, günü birlik, gelip geçici konuları da elbette düşünüp görmelidir, ama, asıl üzerinde titrenmesi gereken, aslî değer olarak kabul ettiği değerler, inançlar veya hayatî ilkelerdir.

*

Birkaç kelime de bazı siyasetçilerin son günlerde sergiledikleri ve anlaşılması veya kendilerinin de izah etmeleri zor söz ve tavırlarına..

Henüz birkaç sene öncesine kadar, bulunduğu saf itibariyle kitlelerin kendisine sempatiyle baktığı bir eski başbakan, evvelki akşam, bizim saflarda olmaktan ümitlerini kesmiş, ayrılmış veya kenara konulmuş kimler varsa, onlara sahip çıkan KK Bey'in ve müttefiki Meral Hanım'ın manyetik çekim alanında, poz veriyordu, siyasî entrikalar peşinde..

Üstelik de, KK Bey'in, 'TC tarihinde gelmiş geçmiş en beceriksiz, bilgisiz Dışişleri Bakanı..' vs. diye suçladığı da, kendisi iken..

Şimdi kendisine kucak açanları da 'bir şekilde yaya bırakırım..' diye geçiriyorsa içinden, esaslı yanılıyordur.

Çünkü, KK Bey, 120 yıllık geçmişi olan bir entrika merkezinin, İttihad-Terakki'nin günümüzdeki uzantısı olan bir konumda başkandır bugün..

*

Halbuki, kendisine nice makam ve imkanları sunmuş olan bir siyasî hareketin sorumluluk mevkinden ayrılırken yaptığı ve 'bu kutsal harekete bir tek cümle sarfetmiyeceğim, sarf ettirmeyeceğim..' gibi güzel sözleriyle, kitlelerin gönlünde daha bir muhabbet hâlesi oluşturmuştu.

Keşke, o muhabbet hâlesinin kıymetini bu gibi siyasî entrikalar için heder etmeseydi..

Kendisine yazık etti, 'fakîr'e göre..

*

.Ukrayna çemenzârında 2 fil tepişirken…
26 Ocak 2022 Çarşamba

'Ukrayna Buhranı' yüzünden, dünya, bıçak sırtında, ya da, diken üstünde. 'Filler tepişirken, ezilen çimenlerdir', misali, muhtemel sonuçları itibariyle bütün insanlığı da ilgilendiren bir buhranlı durum.

Rusya eskiden, 'Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği' diye anılsa da, hâkim unsurun hep Rusya Cumhuriyeti ve Rus etnisitesi olduğu biliniyordu. Ama, bu birliğin bir gün dağılabileceği hesab edilmemiş olmalı ki, üye cumhuriyetlerin sınırları 1952-53'lerde Moskova'da hazırlanan bir kanunla çizilip problemsizce belirlenmişti.

Video Player is loading.

Advertisement: 0:06
Ama, 1991 yılında, Sovyetler Birliği denilen yapı çökünce o, 15-16 cumhuriyetlerden her birisi, istiklâllerini / bağımsızlıklarını ilân edince, ve gerçekten de bağımsız oldukları zannıyla hareket etmeye başlamışlardı. Ama, Rusya, hâlâ, 'Asıl düzenlemeyi biz yaparız' havasındaydı.

Ermenistan, Azerbaycan, Gürcistan gibi eyaletlerde de, 'Ukrayna Buhranı'nın temelinde de o eski idarî bölünmelerin huzursuzlukları vardı. Sözgelimi, Kırım yarımadası Ukrayna'ya bırakılmıştı.

'Rusya Federasyonu'nun başında, 'alkolik'liğiyle meşhur Boris Yeltsinbulunuyor ve Rusya başta, Çeçenistan Buhranı olmak üzere, nice buhranlarla boğuşuyordu.

*

Sovyet Sistemi'nin çöküşünden sonra, Yeltsin, ileride yerini alacağını düşünerek bazı isimleri başbakan yapıyor ve aradan 6 ay geçmeden, bir başkasını başbakanlığa getiriyordu.

Ve bir gün, Yeltsin'in, ismi duyulmamış birisini Rusya Başbakanlığı'na getirdiği açıklanmıştı.

Bu isim, Sovyet Rusya'nın gizli istihbarat ajanı olarak çalıştığından başka, hakkında fazla bir bilgi bulunmayan Vladimir Putin idi.

'25-30 yıl öncelerin 'Rusyası' yerlerde sürünüyordu.. Putin, işbaşına gelir gelmez, devlet yönetimine hissedilir bir disiplin ve canlılık gelmişti. İstediği adamı bulduğunu gören Yeltsin, başkanlığı 1999 yılında terk etmiş ve yerini Putin'e bırakmıştı.

*

İlginçtir, Putin'in Rusya Başkanı olmasından 3 sene sonra da, Rusya'nın tarih boyunca oldukça soğuk ilişkiler içinde bulunduğu Osmanlı'nın devamı olan ve o sıralarda yerlerde sürünen Türkiye'de de, Tayyib Erdoğan iktidara milletin seçimiyle geliyor ve onun elinde de Türkiye toparlanmaya başlıyordu.

Dahası, Putin ve Erdoğan, tarihten de dersler çıkarmış liderler olarak, aralarında uzlaşmacı bir diplomatik ilişki kurmaya kısmen muvaffak olmuş gözüküyorlardı.

*

Ama, Kırım Mes'elesi ortaya çıkınca.

Putin, 'Rusya güçsüzken, Kırım'ın elimizden gitmesi karşısında bir şey yapamamıştık, sadece yutkunmuştum. Ama, Kırım halkı bir referandum yaptı, Rusya'ya iltihak etmek yönünde irade bildirince, 'Hayır!' mı diyecektik.' diyordu.

Türkiye, Kırım'ın, uluslararası hukuk açısından illegal yöntemlerle Rusya'ya bağlanmasına karşı çıkıyordu. Bu, iki ülke arasında önemli bir pürüz idi ve hâlen de devam ediyor.

Rusya, Kırım'ı yuttuktan sonra, Ukrayna'yı kuzeyden güneye bölen Dinyeper Nehri'nin doğusundaki Donbass bölgesini de, 'O yöre halkının da, Kırım halkı gibi, Rusya'ya iltihak etmek istediği kararında olduğu' iddiasıyla kendisine bağlamak istiyor.

Ve Ukrayna da, B. Amerika'dan, Avrupa Birliği'nden, NATO'dan yardım umuyor. Ancak, NATO dünyasının da, AB Topluluğu'nun da patronu durumunda olan Amerika, alttan alır gibi davranarak, Putin'i yüreklendirip ilk saldırıyı yapmasını mı bekliyor; yoksa, gerçekten de mi alttan alıyor, belli değil. Hattâ, Rusya'nın Ukrayna'daki küçük bir işgali kabul edebileceğini zımnen kabul etmiş gözüküyor, Biden.

*

Putin'in ise, bazı sözleri vardır ki, karakterini yansıtıyor. 'Bir gerilimin kavgaya dönüşmesi kaçınılmazsa, ilk yumruğu sen vuracaksın. Ben bunu Saint Petersburg' (Leningrad)'daki gençlik yıllarımda öğrenmiştim' demişti.

Şimdi Putin, Amerika ve NATO dünyasına karşı, öyle bir güç gösterisi çılgınlığına kalkışır mı?

'Yirminci Yüzyılın en büyük faciası, Sovyetler Birliği'nin dağılmasıdır.' diyen de Putin'dir.

(625 yıllık Osmanlı devletinin dağılmasından sonra, TC. rejimi'nde, 'Osmanlı Devleti'nin dağılması, Miladî-20. Yüzyıl'ın en büyük faciasıydı.' diyen bir üst yetkili çıksa, en başta, Kemalist gruplar feryad ederler.)

*

Şimdi, Başkan Erdoğan, Ukrayna ve Rusya arasında arabulucu olmaya hazır olduğunu açıklıyor. Ancak, Kırım konusunda Rusya'ya tavır koyan bir Erdoğan'a, Sovyet Rusya dönemini hasretle anan ve arayan Putin, çok sıcak bakar mı?

Kezâ, Amerika'nın hoşnud olmadığı bir dış siyaseti ve hattâ NATO'ya rağmen bir askerî siyaseti de yürüten bir Erdoğan'dan, hele de Biden Amerikasının memnun olmadığı da açık.

Ve Rusya, yüzbinlerce askerini Ukrayna sınırına yığmış durumda. Amerika da Ukrayna'daki diplomatik personelini geri çağırıyor. Evet, dünya giderek, bir büyük kapışmaya sanki daha bir yaklaşıldığının havasında. Her iki büyük askerî ve nükleer güç de, birbirini yokluyor.

*

Tam da kışın ortası ve Rus Doğalgazı'nın vanalarının kapanması halinde, bütün Avrupa'nın buz keseceği de bir ayrı konu. Rusya halkının, kış şartlarında savaşmaya en çok hazır olan kavim olduğu da NATO askerî çevrelerinde söz konusu ediliyor.

Daha da önemlisi, Amerikan eski bir istihbarat subayı ve Trump'ın Rusya danışmanı olan Fiona Hill, evvelki gün, New York Times'da çıkan makalesinde, 'Mr. Putin'in amacı, NATO'nun Ukrayna'ya 'açık kapısını' kapatıp ve daha fazla toprak almaktan daha büyük bir hedefi var:Amerika'yı Avrupa'dan çıkarmak istiyor.' diyordu.

Boş bir yorum denilebilir mi?

Ve filler tepişirken, kim bilir hangi çemenzârlar ezilecek!

.Mr. Flake! ‘Türkiye NATO'ya sım-sıkı bağlı' da; USA ve NATO da Türkiye'ye bağlı mı?
28 Ocak 2022 Cuma

B. Amerika'nın yeni Türkiye B.Elçisi Jeff Flake, 'itimadnâme'sini /güven mektubunu' Başkan Erdoğan'a sundu.

*

(Genç nesillere bilgi açısından belirtelim ki), 'sefir /elçi'ler, kendilerini gönderen devletlerin en üst yetkilisini temsil eder ve her 'sefir', gönderildiği ülkenin (Kral, Başkan, vs.) en üst yetkilisine, 'itimadnâme'sini sunar. Bu, 'Size itimad ediyorum, Can güvenliğim devletinize emanettir' demektir kısaca...

Advertisement: 0:09
Elçiler, bu merasimden sonra, vazifelerine resmen başlar ve uluslararası hukuk kuralları çerçevesinde, geldikleri ülkede, 'kaanun ve kurallara uygun casuslar' durumunda, kendi ülkeleri için, temsil ötesinde diplomatik kurallar içinde bilgi de toplarlar. Amma, o kuralların dışına çıkarlarsa, ev sahibi ülke tarafından, 'Persona non grata!/ İstenmeyen adam!' ilân edilir ve verilen mühlet bitiminde çıkmazlarsa, artık güvenlikleri de sona erer.

(Bu arada ekleyelim ki, Osmanlı'nın en güçlü ve Avrupa'nın da mezheb savaşları içinde kavrulduğu 500 sene öncelerde, 'Kaanûnî Süleyman' döneminde; 'Bir Müslüman, Dâr-ul'Harb'de (yani, kâfirlerin hâkim olduğu diyarlarda) daimî olarak bulunamaz.' gerekçesiyle, 'daimî ikamet elçilikleri' açılmasına fetvâ verilmediğinden; maalesef, Osmanlı'nın sadece 'geçici vazife'li elçileri olup, onlar da mesajları götürür- getirirler ve Avrupa'nın haberleri ancak, İstanbul'daki yabancı diplomat, tüccâr ve seyyahlardan alınırdı, 1720'lerden önce.)

*

**

Mr. Flake, Amerikan Kongresi'nde Cumhuriyetçi Parti'de, 18 sene boyunca temsilci ve senatör olarak bulunmuş birisi.

Amerikan Elçiliği'nin sitesinde evvelki gün, bir 'hoş bulduk' yazısı yayınlayan Mr. Flake, 'Arizona'da geçen çocukluk yıllarını' ve 'nişanlısı Cherly'nin o yıllarda birçok ülkeye yaptığı geziyi Türkiye'yle tamamladığını ve büyüleyici İstanbul Boğazı'nın yer aldığı bir resmin kenarına, 'En Sevdiğim Yer: İstanbul!' yazdığını' hatırlatarak, '(...) dünyada pek çok güzel, egzotik kentleri ziyaret ettik. Hâlâ, her gittiğimiz yerde, Cheryl'den şu yorumu duyarım: 'Güzel, ama bir Türkiye değil!' diyor.

*

Nasıl?

'Dilrubâ' /gönül çalıcı' bir övgü değil mi?

İşinin inceliklerini biliyor.

*

Merhûm Erbakan'ı hatırladım.

Hoca, '1991- Körfez Savaşı' öncesinde, Irak'a bir Amerikan saldırısını önlemek ümidiyle, Müslüman dünyasından bir heyetle Amerika'ya gitmiş ve Amerikan Dışbakanlığı'nın bir 'sorumlusu'yla görüşmüştü.

Hoca, 'Bizimle görüşen kişi, -benim Sinop doğumlu olduğumu da öğrenmişler ya-, görüşme odasının duvarında kocaman bir Sinop fotoğrafı ile bir gönül bağı kurmak istemişler.' demişti.

Evet, muhatabın gönlünü kazanmak için ince 'numara'lar.

*

'B. Amerikan Başkanı Biden'ın Büyükelçisi olmaktan büyük bir gurur duyuyorum.' diyen Flake de, şimdi, 'Hoş bulduk ve bizleri sıcak bir şekilde karşıladığınız için teşekkürler." cümleleriyle biten yazısında, '(...)Türkiye zengin kültürü, derin tarihi ve muazzam potansiyeli olan bir ülke. (...) Cheryl ve ben, dünyanın en harika ve nefes kesici şehirlerinden biri olan İstanbul'u yeniden görüp tanımak için sabırsızlanıyoruz. (...) Bir politikacı olarak (...) Senato Dış İlişkiler Komitesi'nde yaptığım konuşmada da, 'Türkiye, NATO'ya sıkı-sıkıya bağlı, vazgeçilmez bir müttefiktir.' demiştim.' diyor.

*

Bu, 'Türkiye'nin NATO'ya sım-sıkı bağlılığı' sözüne dikkat.

Bu, üstten bakan, tekebbürlü bir konuşmadır.

Çünkü, kendi ülkesinin ve beyni durumunda olduğu NATO'nun, Türkiye'yle olan ittifak andlaşmasına ne kadar sâdıkane bağlı olduğu üzerinde söz söylemiyor da; sadece 'Tükiye'nin NATO'ya sım-sıkı bağlılığı'ndan söz ediyor. Onun bu yaklaşımı, 'NOT' edilmelidir.

*

Mr. Flake, 'Türkiye'nin NATO'ya sım-sıkı bağlı olduğu'nu değil de; meselâ, 'Amerika'nın, Türkiye'yle olan ikili anlaşmalar ve NATO andlaşmasının gerekleri konusunda, taahhüdlerine sım-sıkı bağlı' olup olmadığı.

Meselâ, F-35 uçakları konusunda Türkiye'den 1,5 milyar doları da peşin alıp, hem o uçakları vermeyip, hem de o parayı iade etmeyişi.

Meselâ, Türkiye'nin hava savunması için kesinlikle ihtiyaç duyduğu Patriotfüzelerini vermeyen Amerika'nın; Türkiye, Rusya'dan S-400 füzelerini alınca, 'NATO bilançosunda olmayan silâhları alamazsın.' diye karşı çıkışı.

Meselâ, Libya'da, Filistin'de, Suriye'de, Irak'ta, Afganistan, İran vs. konularda Amerika'nın Türkiye'yi kendi siyaseti için açık tehlike görmesi ve PKK /YPG'ye verdiği desteği... Ve FETÖ'yü koruması...

Meselâ, ikisi de NATO üyesi olan Türkiye ve Yunanistan arasında, Ege Adaları'nda ve Meriç'in öte yakasında, Amerika'nın, 7 özel üss kurması üzerinde konuşmalıydı, Mr. Flake.

Yoksa, gerçeği söyleyemeyeceği için mi teğet geçmiştir bu konulardan?

*

NOT: Amerika ve Rusya arasında 'Ukrayna Buhranı' konusunda, dünya, bıçak sırtındayken, Tayyib Bey, ısrarla, Ukrayna ve Rusya liderleri arasında bir görüşme sağlamaya çalışıyor, arabulucu olmaya hazır olduğunu vurguluyordu. Putin'e, 'Bu konuyu görüşelim' diyordu.

Dün, Putin'in, Erdoğan tarafından yapılan dâvete icâbetle, 'Türkiye'ye geleceği' açıklandı.

Başkan Tayyib Erdoğan'ın devamlı vurguladığı 'diklenmeden dik duruş' ilkesi, işte bu.

Başta KK bey, bütün muhalefet ve kalemşörlerinin de, devamlı, 'dünya lideri' diye akıllarınca alay etmeye kalkıştıkları Tayyib Bey, evet, bütün dünyayı derinden ilgilendiren bir tehlikeli konuda, etkinlik açısından sayılı dünya liderlerinden birisi olduğunu göstermiştir.

İnşaallah, dünya için rahatlatıcı bir teşebbüs olur, hayırlar getirir.

*

Ne efsûnkâr imişsin, âhh, ey siyaset…'
30 Ocak 2022 Pazar

Siyasette olanların muhaliflerine eleştiriler yapmaları, siyasetin gereği. Ama, muhalefet yapmak adına, yalan-yanlış her şey konuşulur mu?

KK Bey, geçen hafta, HT'de bir programda bir takım iddialarda bulundu, elinde bir kağıt, 'Burada yazılı... İşte belgesi.' diyordu. Hem Meclis Başkanı ve hem de Ulaştırma Bakanı, ânında bağlanıp o iddiaların doğru olmadığını söylediler. Ve KK Bey pişkinliğini bozmamaya çalışarak dinledi. Ama, sanırım inandırma problemli birisi olduğunu daha bir sergiledi nicelerine.

Advertisement: 0:11
Daha beteri, iki gün sonra aynı kanalda, KK'nın bağlı olduğu dünyanın propagandacısı olduğu, konuşmalarından da belli olan ve gazeteci olduğunu söyleyen bir kişi, KK Bey'in o yalanlanmış ve -sözde -iddialarını 'sorumluluk ona aid.' diyerek defalarca tekrarladı; taa ki, gerçek sanılsın.

150-160 sene öncelerde, 1860'larda, Şinasî'ye, 'gazetecilik nedir?' diye sorduklarında, 'Asgarî elfâz ile azâmî yalan söylemek san'atıdır, (en az lâf ile en çok yalan söylemek san'atıdır.) diye cevap vermiş imiş.

Yazık ki, hâlâ da geçerli bir tarif.

*

Halbuki, hayat kitabımız Kur'an-ı Kerîm, Hucûrat sûresi- 6'ncı âyetinde, (meâlen), 'Ey iman edenler. Eğer fâsıqın (Allah'ın yolundan sapmış) birisi, size bir haber getirirse, onun tahkîk etmeden, gerçeğini araştırmadan kabullenmeyiniz. Yoksa, bir millete, bir topluluğa fenâlık edersiniz de sonra pişman olursunuz.) buyrulur.

Ne mükemmel bir ölçü.

'Fâsıqın birisinin getirdiği haberi hemen reddedin.' değil, 'tahkîk etmeden kabullenmeyin.' deniliyor.

Bunu günlük hayatta muhatablarınıza hatırlatacak olsanız, 'Dini bu işlere karıştırmayın.' derler birileri.

Din, bizim hayatımıza şekil vermek için değilse ve hayatımızı şekillendirmeyecekse, niçindir ki?

*

Hatırlıyor musunuz, KK ve goygoycuları, aylarca, '128 milyar dolar eridi, buharlaştı.' deyip duruyorlar, niceleri de oltaya takılan balık misali, bu dehşetli iddiayı gerçek sanıp etrafta tekrarlıyorlar ve tarafdarlarından kimse de 'Yahu, 128 milyon değil, 128 milyar dolar! Olacak şey mi?' diye soramıyorlardı.

Böyle iddialar karşısında, yalan da olsa, iddialar ne kadar büyük olursa, safdil kişilerin zihninde o kadar inandırıcı etki olduğunu toplumumuzda -bit'tecrübe, gördük, yaşadık ve yaşıyoruz.'

*

KK Bey, evvelki gün de, 16 ay sonra yapılacak olan seçimlerde, nasıl bir Cumhurbaşkanı istediğinin ölçülerini vermiş. Aday olacaklar, '1- Devleti bilmeli. 2- Sağduyulu olmalı. 3- İttifak ettiklerinin her birisine güven vermeli. 4- Siyasetçi olmalı. 5- C. Başkanı seçelim diye, tanınmış bir ismi aday göstermek gibi bir düşünce olmamalı.' demiş.

Bazılarına göre, kendisini tarif etmiş; bazılarına göre ise, aday olması veya gösterilmesi muhtemel bazılarına, mesela bu sıralarda köpürtülmeye ve yaldızlanmaya çalışılan bir imamzâde'ye 'kırmızı' işaret göstermiş...

Önceleri, 'Bir partinin genel başkanı nasıl cumhurbaşkanı olabilir? Olamaz!' derken, kendi ideali olarak belirttiği ve partisinin ilk iki genel başkanının, hem de gerçek bir seçim bile olmaksızın, o makamda 27 yıl bulunduklarını görmezlikten geliyordu.

Şimdi ise, daha birkaç ay öncesine kadar bu yöndeki görüşlerini ısrarla belirtirken, o sözlerini yutmuş; 'Eğer bütün ittifak ettiklerimiz kabul ederse, cumhurbaşkanlığına aday olabilirim.' diyor. Olsun da, alır boyunun ölçüsünü. Ama, uzun zamandır söylediği, 'Partili bir C. Başkanı'nın tarafsız olamayacağı' görüşünü nereye koyacak?

*

Ama, o 'imâmzâde' de kendine göre büyük oynamak istiyor ki, hedefinin büyük olduğunu göstermek istercesine, İstanbul'un şiddetli bir kar fırtınasına yakalanması sanki kendisinin aslî işi değilmiş gibi, her işi bırakmış, bir balıkçı restoranında ve emperyalizmin en eski gediklisi olan bir ülkenin 60 küsur yıldır tahtta oturan yaşlı kraliçesinin temsilcisi ile deriiin bir sohbete dalmış. O kadar deriin olmalı ki, 1 saatlik zannettiği o sohbetin sonra 3 saate yaklaştığı anlaşılmış. Demek ki, birbirlerine anlattıkları- anlatacakları çok fıkralar varmış!!

KK Bey ise, sus-pus. Ne, 'Benim haberim vardı.' diyebiliyor; ne de, 'Ne konuştun orada o emperyalist gücün temsilcisi ile?' diye sorabiliyor. 'Görüşme yapacak idiysen, makamında görüşürdün.' demeyi de akledemiyor.

*

Halbuki, daha birkaç ay önce, Başkan Erdoğan (yanında sadece, İslâmî tesettüre riayet eden bir hanım kızın tercümanlığında), Amerikan Başkanı Biden'la bir 'ikili' görüşme yaptığında, Tayyib Bey'e, 'Amerikan Başkanı ile ne görüştün, açıkla!' diye kükrüyordu KK Bey.

KK Bey, 'devleti o kadar iyi biliyor' ki (!), 'Bu gibi görüşmelerin muhtevasının kaydedilip, taraf devletlerin gizli arşivlerinde korunduğu'ndan bile habersizdi.

Devlet Başkanları'nın görüşmelerinin, -kendisinin- SSK Genel Müdürüolduğu günlerde, müdürleriyle yaptığı toplantılar gibi olduğunu düşünüyordu, zâhir.

*

Haa, bu arada unutmamak gerekir ki, 'stratejik derinlik' müellifi ve irili-ufaklı bütün muhalefet liderlerini, yıllarca en yakınında bulunduğu bir lider'e karşı, bir araya getirmeye çabasıyla dikkati çeken Davudzâde namlı bir zat da, 'imamzâde'nin, Kraliçe'nin temsilcisiyle yaptığı görüşmeyi o kadar tabiî bir durum olarak değerlendirmiş ki, stratejik saflık ve sığlık ayarında. Gerçekten de, 'Pess...' dedirten bir yaklaşım...

'Ne efsûnkâr imişsin, âhh, ey siyaset. Esîr-i aşkın oldu, niceleri.'

Yazık!...

.Ey ahali! Meşrûtiyet nedir, bilir misiniz?'
2 Şubat 2022 Çarşamba

Trabzon'da binlerce insanın bulunduğu bir alanda, 10 yaşlarında bir çocuğun ağlayıp yalvararak, 'Cumhurbaşkanı Amcası'na ısrarla ulaşmak istemesine, Tayyib Bey'in olumlu karşılık vermesi, onun alışılmış davranış şekillerindendi. Ama, o çocuğun mikrofonu eline alıp, KK Bey aleyhinde 'Hain!' demesi ve bunun canlı yayında önlenememesi, bir yol kazâsıydı. Elbette hoş olmadı. O çocuk, orada çok daha ağır ve hattâ çirkin bir kelime de kullanabilirdi. (Çocukların sokaklarda, oynarken, birbirlerine en yakışıksız sözlerle, nasıl hakaret ettikleri bilinmiyor değil.)

Advertisement: 0:10
O sözün, sonraki haber programlarında tekrarlatılmaması yerindeydi. Bu gibi olumsuz görüntülere bir daha mahal verilmemesi umulur.

Ancak, muhalefet tarafı konuyu, 'Nasıl olur?' diye kullanmak istedi; sanki, o çocuk oraya, o sözü söylemek için özel olarak çıkarılmış gibi. (Kaldı ki, yetişkin siyasetçiler birbirlerine o hainlik suçlamasını ve hattâ daha ağırını da söylüyorlar.)

Elbette o sert sözlerin toplumun ortalaması açısından alıcısının olmadığı, hoş karşılanmadığı, hattâ bir siyasetçi için kullanılan ve 'Bay...' diye başlayan hitab şeklinin de çok sevimli bulunmadığı da gözden ırak tutulmamalıdır, herhalde.

*

Elbette siyasetçilerin, 'iltibasa müsaid', yani, bir kaç mânaya gelen söz söyledikleri sıkça söz konusudur. Geçenlerde KK Bey, ekranda bir şey söyleyecekti, 'Bana dâva açar diye söylemiyorum.' diyerek, ne diyebileceğini hissettirdi. Sözün geliş ve gidişinden nereye varacağı açıktı. Ama, mâtûfiyet var diye, yargı hükmü kurulamaz, elbette.

*

Hani, 1908'de, 2. Meşrutiyet ilân edilince. Bakmışlar ki, halk Meşrûtiyet'in ne olduğunu bilmiyor.

'Meşrutiyet'in halka anlatılması kararlaştırılmış. Her meslek grubuna bir ayrı konuşmacı.

'Hammal'lar için de nüktedânlığıyla mâruf Feylesof Rızâ Tevfik belirlenmiş.

Hammallar Saraçhane'de toplanmış.

'Feylesof'umuz kürsüde:

-'Ey hammallar! Meşrutiyet nedir bilir misinizzzz?

-Hayır bilmeyiz!!

-Meşrutiyet öyle bir nesnedir kiii, onu bilmeyen, eşşşektirrr!

Homurtular yükselir:

-Yani biz eşşek miyiz?

- Hayır. Sizin babanız da bilmiyordu!

-Neeee... Yaniii, biz...?

'Feylesof', durumun kritikleştiğini görür ve.

- Hayır, benim babam da bilmiyordu!' der.

Böylece 'feylesof'umuz, hışma uğramaktan kurtulur.

*

İmdiii... Asıl ilginç olan, kanûnî sorumluluğu olmayan o çocuğun sözlerini köpürtmek isteyen mâlûm çevrelerin, Tayyib Erdoğan'a rüşd yaşına ermiş kişilerce yapılan açıkça hakaretleri anlayışla karşılama eğilimleri. Halbuki, 'Cumhurbaşkanı'ına hakaret', 100 yıldır, suç!

Önceden Sultanlara da hakaret de suç olmuş, ama, Sultan 2. Mahmud'a 'Gâvur Padişah...' diye bağırılmasına bile dâva açılmamış. Kezâ, 2. Abdulhamîd'e bomba atan ermeni terörist'i alkışlayıp, hedefi vuramadığı için de hayıflanarak şiir yazan Tevfik Fikret'e de bir kanûnî yaptırım uygulanmamış.

Şimdi, 'Cumhurbaşkanlarına 'hakaret'in suç sayılmaması gerektiği' konusunda ise, Ahmet Hakan 24 Ocak günü, 'Hakaret davalarına tutuklamama olmamalı..' başlığıyla şöyle yazıyordu, sütununda:

'BİR arkadaşım dedi ki:

*

"Hakaret, suç olmamalı. Demokratik ülkelerde böyle bir suç yok."

*

O da benim gibi Atatürk'e saygı konusunda hassastır.

*

Şöyle dedim kendisine:

*

"Hakaret, suç olmamalı dediğin anda bu iş Atatürk'e hakaret serbest olsun noktasına kadar gider."

*

**

Nasıl? Ne büyük tehlike!!!

Halbuki, İsmet Paşa da aynı kafileden. Ama, kimse ona hakaret etmiyor.

Almanya'da Hitler'in övülmesi kanûnen suç; bizde ise!

*

'Derviş-mütefekkir' Cevdet Saîd'i uğurlarken...

31 Ocak Pazartesi günü öğleyin, Bağlarbaşı-Marmara İlâhiyât Câmii'nde kılınan cenaze namazından sonra, dünya hayatındaki 91 yaşından sonra ebediyet yolculuğuna uğurladık Cevdet Saîd'i. Haberlerde 'Suriyeli yazar, mütefekkir, ilim adamı, vs.' diye verdiler.

100 yıl öncesine kadar, Müslümanlar insanları doğdukları yerlere nisbet ederek farklı kıymet hükümleriyle anmaz ve derlendirmezlerdi. Çünkü, Müslüman coğrafyalarının sınırlarını, inancımızın hâkim olduğu yerlere göre belirliyorduk. Müslüman vatanının sınırlarını andlaşmalar, dereler, dağlar, nehirler ve denizler belirlemiyordu. 'El'Garb-u lenâ, ve'ş-Şarq-u lenâ.' (Batı da bizimdir, Doğu da bizimdir.) Çünkü, bütün âlemler Rabbimizindir.

Ama elbette, Cevdet Saîd'in daha iyi tanınması için onun nereli veya hangi kavimden olduğu değil, nasıl bir inanç, kültür ve mücadele mirasından geldiğinin bilinmesinde de fayda var. Cevdet Saîd'in en önemli özelliği, büyükdedesinin, Kafkas Kartalı Şeyh Şamil'in mücadele arkadaşlarından olmasıydı.

Şeyh Şâmil'in Rusya'ya esir düşmesinden sonra, 1864-70 arasında yaşanan büyük Çerkez Soykırımı ve Sürgünü'nün acı hikaye ve ağıtları Cevdet Saîd'in aile büyüklerinden dinledikleri, onda elbette derin izler bırakmıştır.

O Hicret yıllarında, çerkezlerin, sadece Anadolu'nun her bir tarafında değil, Balkanlar'dan bugünkü Mısır, Suriye, Irak, Ürdün ve Lübnan diyarlarına kadar bütün Osmanlı coğrafyalarına dağıldıkları biliniyor.

Cevdet Saîd'in inanç ve tefekkür dünyasını yansıtan eserleri, elbette ki, içinde bulunduğu farklı sosyo-kültürel ve ruhî etkenleri de yansıtır. Nitekim, onu bazıları Saîd Nursî'ye yakın gösterdiler, kimileri 'İkhwan-ı Muslimîn'e.

*

Merhûmu Karacaahmed'den uğurlarken önümdeki yaşlı iki çerkez kardeşin, -çocukluğumda çerkez komşularımızdan öğrendiğim- (Mı dunâyem kıtehâğer teg'ıjışt.' (Bu dünyaya gelen gider.) gibi kelimeleri hâfızamda yankılandı.

Ebediyet yolculuğunda ona 'rahmet-i ilâhî'nin yoldaş olmasını niyaz ediyorum.

*

.Sert bir ‘diplomatik kış' yaşanırken, içte ve dıştaki gelişmeler…
4 Şubat 2022 Cuma

Kışın oldukça soğuk günlerinde 'sıcak' ve sert bir 'diplomatik kış'da yaşıyoruz.

Türkiye, kendisine karşı Kuzey Irak ve Kuzey Suriye'de, hangi güçlerin kuklası oldukları bilinen terör örgütlerinin gizlendiği yerleri, evvelki gün -80 kadar savaş uçağının katılımıyla- bir kez daha, 8-10 saatlik bir hava bombardımanıyla ezdi. Üstelik de, 'O bölgelerde her şey bizden sorulur.' havasını atan Rusya ve Amerika'nın dikkatlerinin Ukrayna konusu üzerinde yoğunlaştığı bir sırada, ilginç bir zamanlamayla.

*

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Irak Hükûmeti, bu gibi durumlarda, 'kendi toprak bütünlüğüne saygı gösterilmesi' şeklindeki itirazını bildiriyor. Türkiye ise, 'Senin toprak bütünlüğüne saygı gösteririm, ama, bu saygı adına, teröristlerin orada yuvalanıp terör eylemleri sergilemesine seyirci kalamam. Sen, önce kendi topraklarındaki o terör odaklarını yok et!' karşılığını veriyor.

Irak Hükûmeti ise, 'O bölge bizim kontrolümüzde değil.' diyerek, Amerika'yı işaret ediyor.

Evet, Irak Hükûmeti'nin Kandil ve benzeri yerlerdeki hâkimiyeti, kağıt üzerinde.

Aynı şekilde, Kuzey Suriye'de de, Türkiye-Suriye sınırı, Fırat'ın doğusu ve batısında yer yer ve Amerika ve Rusya'nın ve onların kuklası terör odaklarının elinde; yer yer de, 'Fırat Kalkanı', 'Zeytin Dalı' ve 'Barış Pınarı' gibi 'askerî harekât'larla, Türkiye'nin kontrolüne geçmiş bulunuyor.

*

İlginç bir gelişme de, Amerika'nın bütün dikkatinin Ukrayna'ya yöneldiğinin sanıldığı bir sırada, Amerikan özel operasyon güçlerinin DAİŞ'in yeni lideri Hâşimî Kureyşî ile çocuk ve kadınlardan 12 kadar sivili de Suriye'de İdlib yakınlarında, Türkiye sınırına 3 km uzaklıktaki bir küçük yerleşim biriminde katletmesi.

Amerikan Başkanı Biden, bu saldırıyı, büyük bir zafer havası içinde ve 'Amerikan menfaatlerini tehdit edenleri dünyanın neresinde olursa olsun ezmeye muktedir oldukları' mesajıyla birlikte açıkladı. (Eski Amerikan Başkanlarından Obama, Mayıs-2011'de Usâme Bin Laden'Ie; Trump da, Ekim-2019 sonunda DAİŞ'in o zamanki lideri Ebûbekr Bağdâdî ile onlarca sivili de bir operasyonda katlettirmişti.) O operasyonlarda katledilen mâsum çocukların ve savunmasız sivillerin kanları, emperial güçlerin içkilerine 'meze'dir artık.

Yûnus Emre'nin deyimiyle, onların 'Yedikleri yoğsul eti, içdikleri kan...'

*

Putin, Ukrayna'yı yutmak ve NATO'yu bölmekte başarılı olur mu?

Bu satırlar yazılırken, Türkiye Başkanı Tayyib ErdoğanUkrayna'nın başkenti Kiev'de, Rusya ile -zâhirde Ukrayna, gerçekte ise- Amerika ve NATO dünyası arasındaki yüksek gerilime bir çare bulmanın çabası içindeydi. Erdoğan, 'tansiyonu düşürmek' konusunda 'taraf'lara ev sahibliği yapabileceklerini belirtiyordu.

*

Bu açıklamalar son derece önemli. Çünkü, son 100 yıl içindeki 2 büyük Dünya Savaşı da başlangıçta öngörülememişti. Erdoğan işte o tarihi de göz önünde bulundurarak, tarafları itidale çağıran ve taraflara eşit mesafede duran tek lider olarak, elini taşın altına koymaktan kaçınmıyor.

Ukrayna, Erdoğan'ın çabasını umutla karşılayıp; Rusya da, isteksizce olsa bile kabul ederken; Amerikan tarafı ise, Türkiye'nin Ukrayna'ya destek mahiyetindeki çabalarını destekliyoruz.' diyor.

*

Rusya, Ukrayna sınırlarına 100 bini aşan asker ve binlerce tank yığınağını sürdürüyor. Amerika da, eski komunist ve yeni NATO üyesi Doğu Avrupa ülkelerine asker göndermeye başladı.

İki emperial güç de, karşılıklı bir güç gösterisi ve psikolojik savaş sürecindeler.

*

Rusya, Ukrayna'nın NATO'ya kesinlikle alınmayacağı konusunda taahhüd istiyor. Amerika ise, böyle bir taahhüdde bulunmuyor. Amerika'yla birlikte İngiltere de Rusya'nın Ukrayna'yı istilâya kalkışması halinde, 'bedelinin çok sert olacağı'nı hatırlatıyor. Fransa da biraz daha temkinli, ama, aynı blokta.

Almanya ise, hem NATO bünyesinde olmanın güvence kartını elinde tutuyor; hem de, Rusya'yla bir askerî savaş durumunda, en savunmasız bir ülke olacağı korkusunu yaşıyor, ve bunu, Ukrayna'ya silâh vermiyeceğini açıklayarak ortaya koyuyor.

NATO üyesi bir kısım ülkeler de, Amerika'nın kendilerini 'savaş ateşinde odun' olarak kullanacağı endişesindeler. Böylece, 30 üyeli NATO'nun bu zayıf noktaları Putin'i daha bir yüreklendiriyor ve 'Ukrayna'nın NATO'ya girmesine asla izin vermeyeceğiz' demekle yetinmeyip, NATO'yu bölmek arzusunu da daha bir iştahlandırıyor. Daha şimdiden, Macar lideri Viktor Orban, Kremlin'in NATO'daki 'Truva atı' olarak anılıyor.

Bu gelişmeler içinde, Putin hedefini gerçekleştirirse, bu durum, 'NATO'nun sonu olur.' ihtimali, çok mu hayalcilik olur. 'En hayırlısı, iki testinin de kırılması, herhalde.' diyenler de var elbette.

*

NATO'nun ilk 50 yılında, Amerika'nın her direktifine 'Yes man!' (Baş üstüne efendim!) diyen Türkiye ise, son 20 yıldır Erdoğan yönetiminde güçlenerek, artık, Amerika'ya da, 'Hayır!' diyebiliyor. (Ki, Amerikan Başkanı Biden, açıkça, 'Erdoğan'a bedel ödettirmek' gerektiğinden söz ettiği halde, Erdoğan Türkiyesi'ne geri adım attıramıyor.)

Aynı şekilde, 'Erdoğan Türkiyesi', Putin Rusyası'nın, Kırım'ı, 'iltihak görünümlü ilhak'ına da 'Hayır!' diyor. Kezâ, Türkiye'nin, Ukrayna'ya, İHA, SİHA gibi insansız hava araçları satmasından rahatsız olan Rusya'ya, 'Biz sizden S-400'leri, Amerika'ya rağmen aldığımız gibi, kendi mallarımızı da istediğimiz ülkelere de satarız.' karşılığını veriyor.

Haklı ve mantıklı bir noktada, dikleşmeyen, dik duran bir şahsiyetli tavır.

*

.Yâd ellerde yapa-yalnız kalıp ölenlerin trajedisi ve; Samsun'da bir ‘oyun'
6 Şubat 2022 Pazar

Yunanistan'a kaçak olarak geçmek isterken, Yunan güvenlik güçlerince belgeleri, telefonları paraları ve hattâ kış şartlarına uygun elbiseleri bile alınarak, sopalarla dövülerek ve silâh zoruyla Türkiye tarafına kovulan Hind, Pakistan, İran, Afganistan ve Bangladeşli oldukları anlaşılanlardan 19 kişinin İpsala sınırındaki çalılıklarda incecik iç çamaşırlarıyla donarak can verdikleri, evvelki gün anlaşıldı. Diğerleri ise Türkiye sınır güçlerine sığınarak donmaktan kurtulmuşlar.

Advertisement: 0:06
Daha iki hafta önce de, sınırın kontrol noktalarının uzak köşelerinden, dağlık yörelerden, İran üzerinden Türkiye'ye 2-3 çocuğuyla geçmek isteyen Afganistanlı bir annenin, çocuklarının donmaması ve onların ellerini ısıtmak için çoraplarını çıkardığı, onlara eldiven yaptığı ve kendisi çıplak ayakla yol almaya çalışırken, o dağlarda can verdiği; çocuklarının ise, yarı donmak üzereyken, Türkiye güvenlik güçlerine ulaşmaları sâyesinde donmaktan kurtuldukları anlaşıldı.

*

'Yürek parçalayıcı, trajik' gibi kelimelerle de anlatılamıyacak bir büyük insanlık faciası. Tamamen yabancı oldukları, dillerini, hayata dair aslî değerler sistemini/dinlerini bilmedikleri coğrafyalarda, şeklen insan olarak gördükleri toplumlara sığınmaya çalışan bu 'çaresiz ve yoksul' insanlar, o insan görünümlü canlı yaratıklar tarafından, acımasızca, duygusuzca aşağılandılar, itilip kakıldılar, dövüldüler, her türlü hakarete mâruz bırakıldılar, kovuldular ve öldürüldüler.

Avrupa sahillerine ulaşabilmek hayaliyle bindikleri vapurlar battı veya batırıldı, botları delindi. Afrika ve Asya'nın fakir ülkelerinden kalkıp Avrupa kıyılarına ulaşmak için yola çıkan ve amma Akdeniz sularında boğulup kaybolanların, balıklara yem olanların sayısı, son 10 yıl içinde on binleri bulmuş bulunuyor.

İlk planda, 'Bu insanlar oralara gitmeseler de kendi ülkelerinde çalışsalar, kendi ülkelerini ma'mûr hale getirseler daha iyi olmaz mı?' diyenler olabiliyor, ülkemizde bile.

Ama, unutmayalım ki, halkının yüzde 80'i köylerde yaşayan bir Türkiye, 30 milyon kadar nüfusuyla bile açlığın peçesindeydi ve 'Amerika'dan buğday yüklü gemiler gecikecek.' diye korkular içindeydi, 60 sene öncelerde. İşte o zamanlar Almanya işçi istemeye başladı. Ömürlerinde, fakirlik yüzünden, askerlik dışında köylerinden kasabalarına bile gidememiş insanlarımız, ellerinde tahta bavullar, tamamen ayrı bir dünyaya, Almanya'ya gidiyorlar ve orada para kazanıp, köydeki ailelerine göndermeye çalışıyorlardı.

*

Şimdi Asya ve Afrika'nın fakir diyarlarından yollara düşüp iyi bir hayat kapısı bulmak ümidiyle kitleler halinde Avrupa'ya, AB ülkelerinin sınırları içine kapağı atmaya çalışırken, bizim toplumumuzda bile niceleri onlara iğreti nazarlarla bakıyorlar, yakın geçmişimizi hatırlamaksızın.

*

Avrupa cennet miydi? Değildi elbette. Ama, iki büyük Dünya Savaşı'nın asıl meydanı olarak büyük maddî ve manevî yıkımlar görmüş ve maddî açıdan yeniden yapılacaktı; ancak, işgücü sunabilecek nesilleri savaşlarda erimişti.

*

Bugün, AB ülkelerinde insan gücü giderek azalıyor. Avrupalı düşünce adamlarından niceleri de, kendi medeniyetlerini artık bir 'geriatrik sivilizasyon' (yaşlılar medeniyeti) olarak isimlendiriyorlar. Hayat seviyelerini koruyabilmek için, fabrikalarının durmaması gerektiğini, bunun için de işgücüne ihtiyaç duyduklarını biliyorlar. Ancak, 50 yıl öncelerde, bir Alman devlet adamı, 'Biz işgücü istedik, karşımızda insanları bulduk.' demişti.

Şimdi de sanayi açısından gelişmiş Avrupa ülkelerinin herbirisi de işgücüne muhtaç olduklarını görüyorlar, ama, karşılarına insanların çıkmasını istemiyorlar. Evet, bir tarafta Avrupalı üstün ırk anlayışı, bir tarafta 'genç nesillerimiz giderek azalıyor' korkusu. Ve de, muhtacı oldukları işgücünü kendilerine sunmak isteyen yabancı diyarların insanları.

*

Ve, Samsun'da oynanmak istenen bir 'oyun'

Samsun'da, Mustafa Kemâl'in; 1927 yılında, Viyanalı bir heykeltraşa, Avrupa şehirlerindeki kahramanların at üstündeki heykellerinin benzerini -kendisinin diktirdiği- bir heykeli var.

Bu heykeli, evvelki gün iki kişi, güpegündüz, halat bağlayıp, -güyâ- yıkmaya kalkışmışlar. Halatla yıkılamıyacak bir nesne olduğunu bile akledememişler; ya da, özel bir 'oyun' kurulmuş... Sanıklardan birisinin alkollü olduğu da belirlenmiş.

Evet, bu işin içinde bir 'bit yeniği' yok mu?

Hatırlayalım, 1938-1950 arasındaki C. Başkanı, TC'nin 'ikinci adam'ı İsmet İnönü, M. Kemâl'in izlerini neredeyse silmişti.

14 Mayıs 1950'de yapılan ilk serbest seçimden zaferle çıkan Demokrat Parti, M. Kemâl'in son başvekili olmak gururunu taşıyan Mahmûd Celâl Bayar'ı, 3. C.Başkanı seçmiş ve onun, 'Seni sevmek bir ibadettir.' gibi, 'kişiye tapıcılık' kokan sözleri, resmî dairelere çerçevelenip asılmıştı.

O günlerde, birkaç heykele saldır(t)ılmıştı.

Ve 'Kemalist Bayar', Adnan Menderes'ten derhal tedbir almasını istemiş ve hâlen de yürürlükte olan '5816 sayılı Koruma Kanunu çıkarılmıştı. O kanun lâyihası, Meclis'te görüşülürken, 'resmî kişilere ve liderlere tapma hastalığı'nı hortlatacağını Halide Edib bile söylemişti. O kanun, hukuk sistemlerindeki, 'Kişiye özel kanun çıkarılamaz' temel kuralına rağmen, hâlâ da duruyor.

*

Halkımız, savaşlarda hizmeti geçmiş herkese saygı duyar; ama, eski askerlerin, sonraları sivil hayatta yaptıkları yanlışlara da elbette karşı çıkar. Nitekim, İsmet İnönü hakkında bir özel kanun yoktur, ama, kimse ona hakaret etmez; sevenler veya sevmeyenler duygularını hakaret etmeksizin ifade ederler.

Bu hak, kanunla korunmak adı altında, bir özel statüde bulundurulanlara da tanınmalıdır.

*

. ÇAKIRGİL
secakirgil@yahoo.com
Tüm Yazıları
Dinle
Bugünün ‘sefir-i kebir'leri de, iç siyasette rol almak iştahındalar..
7 Şubat 2022 Pazartesi

Önce bir NOT: Tayyip Bey ve refikasının Covid-19 salgınından nasiplerini aldıkları yönündeki haber ardından, dudakları dualı milyonlar, onların şifâ bulmaları için niyazlardaydılar..

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Ama, sosyal medyada tedavüle konulan çirkin mesajları ve hakaretleri ciddîye almaya bile gerek yok.. Çünkü, kötü bir taifeden beklenmeyen sözler değil, o hakaret ve beddualar.. Bu vesileyle belirtelim ki, hastalıklardan medet uman o saygısız kişiler hakkında kanunî takibât yapılması, Tayyib Bey'in şahsî şikayetinden değil, 'Cumhurbaşkanlarına vazife yaptıkları sırada hakaretin cezalandırılmasını öngören kanun' gereği olup, savcılıkların re'sen / yani başka bir makamdan emir almaksızın yerine getirmeleri gereken bir kanunî sorumluluktan kaynaklanıyor.

Tayyib Bey ve refikası hanımefendiye Allah'u Teâlâ'dan şifâlar niyaz ederek..

**

Ve hassas bir emperyal oyunun ayak sesleri..

İBB'nin mâlûm Başkanı'nın, İngiliz elçisiyle ve resmî de değil, özel bir yerde ve alenî olmayan bir görüşme yapmasını gayet normal gören eski bir başbakan ve muhibbânı başta üzere, konunun taşıdığı fitne ve entrikaları anlamamakta ısrarlı olanlara söyleyecek bir sözümüz yok..

Şimdi de, Amerika'nın yeni Türkiye b.elçisi Flake de, KK Bey'den de önce, İBB Başkanı'yla resmî makamında görüşmüştür ki, bu görüşme üzerinde daha bir durulmayı gerektiriyor.. İBB Başkanı anlaşıldığı kadarıyla, çıtayı iyiden iyiye yükseltmek hevesine kaptırmış kendisini; 2023 seçimleri için..

*

Bu konular tarihimizde yeni değil..

Hele de son 200 yıldır, hemen hemen bütün Müslüman coğrafyalarında kimlerin hani makamların başına getirilmesi konusunda, uzun vâdeli planlar ve entrikalar yaptığı bilinen Birleşik Krallık (İngiltere) ve Birleşik Devletler (B. Amerika)'nın, emperyal sistemlerini tesadüflere bırakmadıkları biliniyor.

Hattâ merhûm Turgut Özal, 1990'ların başında, C. Başkanı olarak yaptığı bir konuşmada, Türkiye'de 10-15 yıl sonrasında kimin Genelkurmay Başkanı olacağı konusunda bile Amerika'nın planlar yaptığını açıkça dile getirmişti...

Böyleyken, Avrupa'nın, Hristiyan dünyasının 'Duvel-i Muazzama' denilen güçlü devletlerinin Osmanlı ve bugünkü Türkiye'nin sadece dış değil, iç siyasetinin belirlenmesinde de nasıl etkili oldukları nasıl unutulur?

İttihad- Terakki kadrolarının Osmanlı sistemimin kılcal damarlarına kadar sızdığı 1900'lerden itibaren Osmanlı Devleti'nin parka parka ediliş ve onun enkazı üzerine hangi rejimlerin getirilişinde İngiliz emperyalizminin nasıl etkili olduğunu anlamak isteyenler, sadece resmî ideolojinin hazırlatıp kanunî zırhlar içine alarak gerçek diye okuttuğu tarihi değil, meselâ Kâzım Karabekir'in hâtırâtını da okusalar belki, Müslüman dünyasının asırlarca kalbgâhı mesâbesinde olan bu coğrafyada ne büyük oyunlar oynandığını daha iyi anlarlar. Elbette, Osmanlı'nın Şark Orduları'nın ünlü Kumandanı Karabekir Paşa'nın beyanları karşısında, 'Onun hakkında derhal akıl doktorları harekete geçmeli..' diyen de olmadı değil.. Çünkü, sadece onun yazdıkları- söyledikleri gerçek idi, resmî tarih başka türlü şekillendirilmişti.. Halbuki, o resmî tarihe kaynak teşkil eden meşhur bir kaynağın, uzuuun bir hitabenin sadece yanlış değil, hattâ yalan olması açısından, 'tarihî belge' niteliğinde bile olmayıp, sadece bir 'siyasî belge' olduğunu Şevket Süreyya açıkça yazmıştı, 1976'de; ölümünden birkaç ay önce, Milliyet'te... Ama, niceleri o yazıyı görmezden gelmişlerdi..

Bu konular bugün de konuşulamıyor..

*

Dahası..

İran Şahı Rıza Khan'ın Türkiye ziyareti sırasında, ev sahibi ve de İngiliz B. elçisi Sir (sör unvanlı) Percy Loren'le üçlü poker oynayıp, (evet-evet, yanlış okumadınız, 2 Devlet Başkanı ve onlarla poker oynayan kişi ise, Birleşik Krallık/ İngiltere'nin büyükelçisi!!!.); her üçünün de birer parti kazanmasından, İran, Türkiye ve İngiltere'nin gelecekte dost ve müttefik olarak kalacaklarını neticesini keramet izhar eyler gibi beyan edenin kim olduğunu bilmeyenler, Yakub Kadri'in 'Zoraki Diplomat' ve 'Politika'da 45 Yıl' gibi kitaplarını okuyup öğrenebilirler..

Dahası, o 'Sir /Sör' unvanlı kişi de hâtıratını yazdı.. O hâtıratta, büyükelçi Loren'in, İngiltere Hariciye Vekili Lord Halifax'a yazdığı bir resmî yazı vardır ki, o yazı, 'Adamımız, (... filan ülkenin) idaresini üstlenmeyi nasıl kabul etmedi?' başlığı altında etkili bir İngiliz gazetesinde yayınlandığında, bizdeki mâlûm çevreler, o iddianın bir şaka olduğunu yazarak konuyu geçiştirmişlerdi, 54 yıl öncelerde...

*

Bu anlatılanlar, bazılarınca doğru olup olmadığı ve çok geride kaldığı gerekçesiyle geçiştirilebilir..

Ama, dünlerde yaşananlar işte bugünlerde de yaşanıyor.. İngiliz ve Amerikan büyükelçileri, dolaylı değil, parmaklarını gözümüze sokarcasına uzatıp, iç siyaseti tanzim etmeye çalışıyorlar; 2023'deki Başkanlık seçimi öncesinde.. Amerikan Başkanı Biden, 'Ortadoğu'da Irak ve Suriye'de , Doğu Akdeniz'de, Libya, Kafkaslar'da ve diğer yerlerde Amerikan siyasetlerine ve menfaatlerine zarar veren bir siyaset takip eden Tayyib Erdoğan'a bedel ödettirilmeli..' diye açıkça söylediklerini daha başka nasıl sahneye koyacaktı?

Evet, emperyal -şeytanî güçler, Osmanlı'nın son 200 yılında olduğu gibi, iç siyaset sahnesinde rol almaya ve oyun oynamaya yine heveslendiler.

Bu konular dile getirilince, 'stratejik sığlık' içinde olan birileri, yazık ki, kendi geçmişini de inkâr edercesine, -bırakalım uzak tarihi-, sadece son asrın oyunlarını bile, bir masal gibi değerlendirip, 'tarih saptırmacılığı ve kara propaganda' olarak niteliyor, tarihe atfen yazılanları..

(O konuya da önümüzdeki yazıda değinelim, inşaallah..)

.Ego'm yoktur, ama iddia sahibiyim!' deyince, böyle oluyormuş demek ki…
9 Şubat 2022 Çarşamba

TV ekranlarında saatlerce süren tartışma programları oluyor.

Hepsini izlemeye vakit de olmuyor, bazılarını dinlemek ise, ayrıca sabır da istiyor.

*

Advertisement: 0:06
Bir zamanlar adını başarılı bir yüksek bürokrat olarak duyduğum bir ismi, geçenlerde, bir programda gördüm. Hakkında hüsn-i zann besleyenlerin nicelerine, 'Haa, bu muymuş!..' dedirtmiş birisi vardı, ekranda.

Ve, konuşmasında, döviz kurları üzerindeki büyük oyunla ilgili olarak, hükûmeti ve başındaki ismi vizyonsuzlukla suçluyordu. Tıpkı, AK Parti'de 13-14 yıl kadar bakanlık yapan ve şimdi ise, eski liderini, 'Bir şey bilmiyor, bilmediğini de bilmiyor.' diye tezyife çalışan bir kişi gibi. Meğer, onun yardımcılarından imiş, şimdi. Yani, 'Bulmuş yerini.'

Bu kişi, döviz kurları, 'dolar' 18 lirayı bulunca Tayyib Bey'in müdahale edip, 12-13- lira civarına indirmesini bile diline dolamış, -illâ da bir kusur bulmalı ya.- 'Tayyib Bey iki gün önce müdahale etmeliydi, geç kaldı.' diyordu.

Daha sonra da, kendi 'yüksek ekonomik dehâ'sını ve çareyi gösterip; 'Kısaca... Devlet adamları devlet işleriyle meşgul olsunlar; tüccar ne yapacağını bilir!.' gibi bir cümle kuruyordu.. 1860'larda, Tanzimat döneminde, Avrupa âşıklığının sarhoş ettiği bazılarının, 'Adam Smith Hz.leri' diye andıkları ve, 'Laissez-faire, laissez-passer..' / Bırakınız yapsınlar, bırakınız geçsinler.' şeklindeki 'liberalizm manifestosu'nu yeniden yükseltiyordu. 'Hoş geldin, Adam Smith'in hortlayan ruhu!.' dedirtecek cinsten.

Evet, 'hasta ekonomi'ye DEVA bulmak iddiasında olan 'yüksek bürokrat'ımız, bize çare olarak, 180 yıl öncelerinin vahşi kapitalizminin liberalizm rüzgârından esintiler üfürüyordu.

*

Geçelim...

*

Sonra bir başkası çıktı ekranlara, 1/ 2 Şubat gecesi...

O da, çok hüsn-i zann beslediğim isimlerden birisiydi. Onu da üzüntüyle izledim.

Tayyib Bey, 10 Ağustos 2014'de ilk kez, halkın rey ve iradesiyle Cumhurbaşkanı seçilince o zamanki Anayasa'nın gereği olarak parti başkanlığından da ayrılmak zorunda kalmış ve AK Parti'nin Genel Başkanlığı için ismi geçen en güçlü 5-6 kişiden en uzak ihtimal olarak görüleni tavsiye etmiş ve seçilmiş ve şahsen de sevinmiştim.

*

Ama, Almanya'da buluştuğumuz bir akademisyen arkadaş, ondan söz ederken, 'O kadar iyimser olma. Ben onu eskiden beri tanırım. O, kendi aklının üstünlüğünden o kadar emindir ki, iknâ edemeyeceği kimse olmadığına inanır. Ego'su / 'ene'si, o kadar yüksek birisi.' demişti.

*

22 ay sonra ise...

Parti içi meselelerden dolayı ciddî bir ihtilaf ortaya çıkınca. Tayyib Bey, 'Demek ki, bir güven bunalımı meydana gelmiş. Kongreye git.' demiş, ama o, kongreye cesaret edemeyip istifa etmişti. 23 Mayıs 2016 günü yapılan 'olağanüstü kongre'de yeni Genel Başkan belirlendikten sonra, 'vedâ değil, vefâ konuşması.' dediği; '... Mes'elemiz, derdimiz, dâvamız, bütün şahsî hallerin üzerindedir. (...) AK Parti'nin temsil ettiği aslî dâvamızın sonsuza kadar muzaffer olmasını niyaz ediyorum. (...) Koltuklara vedâ ederiz, ama, ahdimize, ilkelerimize asla vedâ etmeyiz, asla dönmeyiz, asla bırakmayız. Biliriz ki bu fânî dünyaya vedâ edeceğiz, geriye milletimize verdiğimiz sözler kalacak. (...) Bizim aramızdaki bağ iki cihan bağıdır. (...) Bundan sonra içinizde, aranızda hizmet etmeye devam edeceğim. Allah bizleri vefâ yolundan ayırmasın. (...) Bu aziz dâvaya ve Sayın Cumhurbaşkanımıza benim ağzımdan tek bir olumsuz kelime bile duymayacaksınız.' şeklinde özetlenebilecek güzel bir konuşma yapmıştı.

*

Aynı kişi, 'Ben, ülke zarar görmesin' diye başbakanlıktan ayrıldım. Bu kolay bir şey değildir' diyor; 'Kimse beni görevden alamazdı.' demeyi de ihmal etmeden.

'Ego sahibi değil, iddia sahibiyim. Hiç iddiasız olmadım, hep iddialı oldum.' diye de ekliyordu. Bu iddiacı kimliğiyle şimdi, '5-6 partiyi (KK Bey ve Akşener ve diğerlerini) bir araya getirmeye çalışıyor'muş. (-1920'lerdeki- 'Birinci Meclis'te her grup vardı, ülke böyle kurtarıldı.' diyor. (Birinci Meclis'in, hangi ihanetler için, ne zaman ve nasıl saf dışı edildiğini bilmiyormuş gibi.)

Ve, kendisi Birinci Meclis'i örnek gösterirken, 'Abdulhamîd sonrasında meydana gelen ve 600 yıllık devletin 10 yılda nasıl çökertildiğini hatırlatanları ise, 'metodik bir sapma' içinde olmak, 'kara propaganda yapmak' ve 'tarih istismarcılığı, inanç istismarcılığı.' ile suçluyor. 'Ne Erdoğan, Abdulhamîd'dir, ne de Osmanlı sonrasındaki durumdadır Türkiye.' diyor. Ve ekliyor: 'Sn. Erdoğan, Abdulhamîd'den beri var olan kurumları yok etti. (...) Padişahlar gitti, kurumlar kaldı. Ben kurumları yönettim. (...)' diyor.

*

'Bir araya toplamaya çalıştıkları' arasında, hiç bir üstünlük durumu söz konusu değilmiş; eşitler arası bir durum varmış. 'Bazı zorluklara çözüm buluruz. Zor süreci elimizde. Anlaşamadığımızda anlaştık deriz.' diyor...

'Millet İttifakı'nın marka değeri vardır!.' demeyi de ihmal etmiyor..

*

'Bugün, ülkede, laikler, muhafazakârlar, kürdler endişe içindeler'miş.

'Seçim bittiği akşam, geniş kitleler, 'Hepimiz kazandık!' diyecek'miş.

*

'Alice Harikalar Diyarında.' diye bir masal okurduk, çocukluğumuzda. Bugün de bu noktaya gelmişiz de, haberimiz yokmuş; 'sevgi pıtırcığı' haline gelen KK Bey ve 'iddiası yüzünden gözü hiç bir şeyi görmez hale gelen siyasetçimiz' sâyesinde.

'Tuu -tuu.' derdi, rahmetli ninem, 'Nazar değmesin.' diye.

.Tekbîr' sadâlarıyla ve İslâm adına yapılan bir büyük inkılâbın 43. yıldönümünde…
11 Şubat 2022 Cuma

Bugün, 11 Şubat. İran'da asırlardır devam eden Şehinşahlık rejiminin, 11 Şubat 1979 (Hicrî-şemsî takvime göre, 22 Behmen 1357) günü, bütünüyle çökertilişinin 43. Yıldönümü...

Özellikle Temmuz-1977 ortasından itibâren büyük Müslüman halk kitlelerinin, 'Allah'u Ekber!' feryadlarıyla ve 150 bin'e yakın kurban vererek yaptıkları dev gösterileri bastırmak için, son İran Şahı Muhammed Rızâ Pehlevî'nin başında bulunduğu sistem, bütün güvenlik ve istihbarat güçleriyle saldırıdaydı, ama artık yama dikiş tutmuyordu.

Advertisement: 0:05
Sadece Müslüman coğrafyalarındaki halklar ve hattâ rejimler değil, uluslararası haber emperyalizminin her türlü iletişim araçları da İran'ın geleceğini konuşuyorlardı. Ve o noktada, Amerika ve (Sovyet) Rusya farklı düşünmüyorlardı. Hattâ, o kadar ki, Amerikan Başkanı Jimmy Carter bile artık Şah'ı İran'da tutmanın imkânsızlığını görmeye başlamışken, Sovyet Rusya lideri Leonid Brejnev ise, gaayet açık bir dille, 'İran, çapulculara bırakılamaz.' diyordu.

Bizim açımızdan daha bir ilginç olan ise, başta Maraş ve diğer şehirlerde meydana gelen büyük sosyal karışıklıklar sebebiyle, Ecevit Hükûmeti'nce ilân edilmiş olan Sıkıyönetim'lerin komutanları ve de Genelkurmay Başkanlığı, medya organlarına verdiği emirlerde, İran'daki hadiseler sırasında yükselen sloganların 'topluma yansıtılmaması' ve kadınların gösterilerinin de ekranlardan hiç gösterilmemesi belirtiliyordu. Üçüncü Cumhurbaşkanı Celâl Bayar ise, önceleri söylediği, 'Bu kış Türkiye'ye komünizm gelebilir.' şeklindeki sözünü yeni duruma geliştirip, 'Şeriatçilik akımı Türkiye'ye de sirayet edebilir.' demeye başlamıştı.

*

İran'dan dünyaya yansıyan görüntüler bizim toplumumuza da yansırsa, 'kötü örnek' oluşturabilir diye korkuluyordu. Çünkü, örtülü -tesettürlü, çarşaflı (İran'daki isimlendirmeyle -çadurlu- ) hanımlar yüzbinler halinde 'Allah'u Ekber! /Khomeynî Rehber! ' diyerek yürüyorlar ve erkeklere de öncülük ediyorlardı.

Bu şiarlarda ismi duyulan kişi, şia fıqhına göre 'muctehid' konumunda bir İslâm âlimi olan ve milyonları âdetâ sihirleyen isim, 1963-64'de Şahlık düzenine karşı vaazlarıyla halkı gönülden fethedip ayaklandıran ve o ayaklanmanın, Müslüman halktan binlerce kurban verdiği (Panzdeh Khordad/ 5 Haziran Qıyâmı'ndan sonra, önce Türkiye-Bursa'ya sürülen ve 11 ay sonra da Irak- Necef'e giden, 1978 Eylûlü'nde ise, Irak'tan da çıkarılan ve halkı Müslüman hiçbir ülke, -Şah'la arasının bozulmaması için kendisini kabul edemediğinden-, Fransa'ya giden 'Âyetullah' unvanlı Rûhullah Khomeynîisimli kişi idi. Ve, bir sözü ile on milyonları harekete geçiriyordu.

Süleyman Demirel, bu durumu şaşkınlıkla izliyor ve, '80 yaşlarında bir ihtiyar Paris'ten bir söz söylüyor, milyonları ayağa kaldırıyor, bir söz söylüyor oturtuyor; bunun ardında bir süper-güç vardır, beni başka bir izaha inandıramazsınız.' diyordu. 'Fakîr' de o zaman, 'Evet, ama bu süper güç sizin anlamak istemediğiniz bir süper güçtür, Allah'u Teâlâ'dır.' diye yazıyordu.

*

Ve, Şah Pehlevî, o sürede, İran'daki gerilimi gidermek ümidiyle 12 yıllık başbakanı Emîr Abbas Huveydâ'yı azlediyor, yerine Cemşid Âmuzgâr'ı başbakanlığa getiriyor; o değişiklik de beklenen sonucu vermeyince onu azledip, Senato Başkanı Şerif İmâmî'yi başbakan yapıyordu. İmâmî, müstehcen filmlere, içkiye savaş açıyor gibiydi. 2535'leri gösteren Şehinşahlık takvimi, yeniden Hicrî -Şemsî takvime, 1357'ye döndürülüyor ve üniversitelere tesettürlü olarak girilmesinin yolunu açıyor ve amma, yine de başarılı olamıyor ve o zaman Şah, ülke çapında sıkıyönetim ilân ediyor, Genelkurmay Başkanı General Ezherî'yi başbakan olarak vazifelendiriyor; ama, tablo değişmiyor; başkent Tehran başta olmak üzere, ülkenin bütün İran'da her gün yüzleri ve hattâ bazan binleri bulan kurbanlar veriliyordu. Ve, bir takım resmî görüşmeler için Washington'a giden askerî hükûmet'in başı General Ezherî de bir rahatsızlık gerekçesiyle oradan dönmüyordu!

Şah, çaresiz kalıyor, babası Rıza Khan'ın, babasını idâm ettirdiği ve kendisi de 30 yıl kadar Fransa'da ve yaşayan muhalefetiyle şöhret kazanan Şahpur Bahtiyar'ı başbakan olarak tayin ediyor ve hemen ardından da, 5 Ocak 1979 günü, yerli ve yabancı bütün medya muhabirlerini Saray'ına dâvet ediyordu.

Ama, bütün dünyadan muhabirler Şah'ın salona girmesini beklerken; Şah ve hanımı Ferah Diba ve çocuklarıyla Mehrâbâd Havaalanı'ndan gözyaşları içinde uçağa binerek İran'dan kaçıyordu. (Bu kaçış, Şah'ın, 1953'deki ilk kaçışından sonraki ikinci ve son kaçışıydı.)

Ama, geride, kendisi tarafından vazifelendirilmiş, kendi rejimi adına kanûnen yetkili bir 'Şahpur Bahtiyar Hükûmeti'ni bırakmıştı. Ama, İran halkına fiilen hükmeden beşerî güç, o anda artık, 'İmam Khomeynî' idi. Askerler kışlaları, polisler karakolları silahlı veya silâhsız olarak terk ediyorlar; halk kitleleri, artık elektrik -su faturalarını bile ödemiyorlardı. (Şimdilerde, 'KK Bey de, o büyük sosyal qıyâm'dan ilham almış olabilir' der misiniz?)

Ve, 1 Şubat 1979 günü, İmâm Khomeynî, 16 yıllık sürgünden sonra İran'a dönüyor, milyonlar tarafından gözyaşları içinde karşılanıyor ve Kur'ân-ı Kerîm'de, Fecr Sûresi'nde, 'Fecr'e ve ilk on geceye and olsun...' diye başlayan ilk 12 âyette verilen ilâhî işaretlere sığınarak, 10 gün bekliyor ve nihayet, 11 Şubat sabahı da, milyonlar, devlete 'Allah'u Ekber!' nidâlarıyla el koyuyor ve dünya yeni bir güne başlıyordu.

*

'Sonrası n'olmuştur ve nereye varılmıştır' konusuna da, sonraki yazıda kısaca değinelim, inşaallah...

*

Tekbîr' sadâlarıyla ve ‘İslâm' adına yapılan bir büyük inkılâbın 43. yıldönümünde… -2-
13 Şubat 2022 Pazar

İran'da 11 Şubat 1979,(Hicrî-Şemsî takvime göre 22 Behmen 1357) tarihinde Şehinşahlık rejiminin bütünüyle çökmesiyle sonuçlanan ve İslâmî ilkeler ve şiarlarla ve 150 bini bulduğu belirtilen kurbanlar verilerek, büyük acılarla gerçekleşen ve uzun bir mücadele tarihi de olan 'Hareket-i İnqılâb-ı İslâmî'ye ve sosyo-politik açıdan büyük çapta zafere eriştiği günün 43. yıldönümü dolayısıyla, Cuma günkü yazıda özetle temasla; ('Sonrası n'olmuştur ve nereye varılmıştır' konusuna da, sonraki yazıda kısaca değinelim, inşaallah...) denilmişti.

O halde, o konuda biraz daha sohbet edelim...

Advertisement: 0:10
Ancaak, önce biraz tarihî geçmişe bakalım. (Baba-oğul) Rızâ Han ve Muhammed Rızâ'nın 57 yıl süren Pehlevî Hanedânı yönetimine karşı bir çok kez itirazlar ve başkaldırı olmuştu, ama, netice alınamamıştı.

*

Pehlevî Hanedânı'ndan önce de, 150 yıl kadar süren -Türkiye'de yanlış olarak Kaçar diye telâffuz olunan-Qacâr / Qacâriyye ve onlardan önce 280 yıl kadar saltanat süren Safeviyye Hânedânı'na karşı da nice isyânlar olmuştu.

Hele de, İran'da Şah'ların yetkilerinin kural ve şartlara bağlanıp sınırlandırılması demek olan Meşrûtiyet Hareketi, Osmanlı'daki 1908- 2. Meşrutiyet'ten önce; o dönemin en büyük ulemâsından sayılan Şeyh Fazlullah Nurî'nin, 'Biz Meşrûtiyet değil, Meşrûiyyet /şeriat yönetimi istiyoruz.' dediği için, 'Halk düşmanı' ilân edilip, 1906'da, Meşrutiyetçiler'ce kurulan bir halk mahkemesinde 2 saatlik bir yargılama sonunda, on binlerin şaşkın bakışları arasında, hem de ipini, Meşrûtiyet Hareketi'nin ermeni liderlerinden Yeprem Khan'ın çekerek idâm olunduğu sahneler.

Ve Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda, 600 yıllık Osmanlı Hanedânı'nın, Rusya'da 300 yıllık Romanof Hanedânı'nın, Avusturya- Macaristan İmparatorluğu'nda Habsburg Hanedânı'nın tasfiyesinden sonra, Qacâr Hânedânı da tarihe karışıyor ve okuma-yazması da olmayan ve amma sert disipliniyle dikkati çeken Rıza Khan isimli bir çavuş, İngiliz emperyalizmi eliyle önce Savunma Bakanı yapılıyor, sonra da darbe yaptırılıp, Şah ilân ettiriliyordu.

*

Osmanlı'nın sonrasında Türkiye'de uygulamaya konulan 'kanlı laik gardrob devrimleri'nin bir kısmını Rıza Khan da İran'da uygulamaya ve tesettür yasağı, şapka devrimi gibi zorbalıkları sahneye koymaya kalkışmış ve sadece Meşhed'de Gevherşâd Mescidi'nde meydana gelen 'şapka isyanı'na katılan cemaatten 750 kadarı, askerlerce mescid içinde katledilmişti. 'Harf Devrimi' de yapılıp latin alfabesine de geçilmek istenmiş, ama, Müslüman halkın ve ulemânın direnişiyle başarılı olunamamıştı.

*

Bu kanlı zorbalıklar elbette Müslüman halkla Pehlevî Hanedânı arasında kalın duvarlar örmüştü. Bu uygulamalar Muhammed Rıza zamanında da daha şiddetli devam etmişti.

Esasen, Şia inancında, Hz. Ali'nin şehîd edilmesinden sonraki bütün hükûmetleri gayrimeşrû biliniyor, ulemâ, halk'a, meşrû olmayan hükûmetlere gönüllü olarak itaatin haram olduğunu telkın ediyorlardı.

*

Esasen, İran'da, Şiî Müslüman halkın ve ulemâ'nın hele de son 100 yılda verilen mücadeleler sonunda deneyeceği ve halkın katılacağı başka bir metod kalmamıştı. İşte İmam Khomeynî ve talebeleri, silahsız bir mücadeleyi ve direniş davetini tek geçer yol olarak görmüşlerdi. Ve bütün duvarlara 'Biz İslâm Cumhûriyeti istiyoruz.' diye yazdırmışlardı.

İşte o kesin kararlı ve dönüşü olmayan mücadele sonunda Şah kaçmak zorunda kalmış, o dönemin suçluları ağır şekillerde cezalandırılmışlardı. Ama, gerek İmam Khomeynî ve gerekse diğer ulemâ kesimi, 'devlet idaresi nedir' bilmiyorlardı. Öte taraftan marksist gruplar ise, uluslararası desteklere sahib idiler.

Halkın milyonlar halinde, Khomeynî'yi bir kurtarıcı olarak görmesi karşısında, içerdeki marksist ve diğer laik gruplar korkunç suikasdlere, en ünlü inkılabçı liderleri terör eylemlerine ve de 'Arabçı, Türkçü, Kürdçü, Farsçı, Belûccu...' ırkî ayaklanmalara çare olarak tutunmuşlardı. Ama, bütün bunlar bertaraf edilince. Irak Baas rejiminin başında bulunan Saddam Huseyn, 22 Eylûl 1980 günü, 8 yıl sürecek olan ve iki taraftan en az 1 milyon insanı yutan korkunç bir savaşı başlatmıştı.

*

8 yıllık savaş bitince de... Emperial güçler ve onların içerdeki uzantılarınca 'İslâm adına başarılı bir uygulamanın ortaya konulamaması için her yol' denendi.

İran'da, 'İslâm adına gerçekleşen İnkılab'ın, sadece Şia Müslümanlarınca kabul edilebileceği' veya yeni rejimin, 'İslâm Cumhuriyeti ismi taşısa bile, sadece İran coğrafyasına mahsus, İranize bir hareket' olarak kalması için, yığınla ideolojik nazariyeler söz konusu edildi.. Ve inkılab kadroları içinde böyle düşünenler de zamanla etkili oldular, yazık ki. Bugün, bu iki tuzak da dünya Müslümanlarının birliğine engel olarak esefle temaşa edilmektedir.

*

Bunca çetin mücadelelerden sonra gelinen nokta, elbette çok rahatlıkla kabul edilecek bir tablo yoktur. Ama, İran şartlarında daha iyisi de zâten olamazdı ve bugün, Müslüman halkın inancıyla, izzet ve şerefiyle mütenasib daha iyi bir başka rejimin gelmesi ihtimali olmayıp, mevcud yapının ıslah edilmesinden başka bir çare de görülmemektedir.

Sözün sonunda, herşeyi sadece emperial ve şeytanî güçlerle izah edenler hep olmuştur, ama, merhûm Sezaî Karakoç gibi, 'Kaderin üstünde bir kader vardır, / Geceyi onaran bir mimar vardır.' diyelim.

*

Bir dokun, bin âhh dinle… Kâse-i fağfûr'dan..'
14 Şubat 2022 Pazartesi

Okuyuculardan gelen mesajları dikkatle okuyup anlamaya, ek veya başka görüşleri ya da eleştirileri varsa değerlendirmeye çalışırım. Çünkü, onlar kendimi kontrol etmeye yarar. Bazılarına yazılı cevaplar da veririm.

Bu gün, bazı okuyucu görüşlerini ve onlara verdiğim cevapları -diğer okuyucular için de ilginç olabileceğini düşündüklerimi- hülâsa olarak da olsa aktarmak istiyorum.

Advertisement: 0:07
Yalnız önce şu noktayı belirtmeliyim: Yazı yazan kişi, kendisini ortaya koyuyor.. Yazdıklarının doğru veya yanlış, hattâ yalan olduğu da iddia olunabilir. Bu yazılara, görüş veya eleştiri yazanlar da kendilerini açıkça ortaya koymalıdırlar... Sözüne sahip olmak cesaretini gösteremeyenler, bu meydana hiç çıkmasalar daha doğru hareket etmiş olurlar.

(Bu arada belirteyim, başka konularda ahkâm kesen bazıları, yazılarda hatalar ararken, 'muhataplarının adını doğru yazmaya dikkat göstermiyorlar ve meselâ, iki (d) ile yazmaları gereken isimleri iki (t) ile yazıyorlar.

Sözgelimi, Hazine ve Maliye Bakanı Nûreddin Nebâtî'yle ilgili olarak yazanlar onun adını iki (d) ile değil de iki (t) ile yazıyorlar. Halbuki, (t) ile, (tin) şeklinde yazılan o isim, o zaman, (incir'in nûru) mânasına geliyor, çünkü, (tin) 'incir' demektir.

Bir de; bazı harfler üzerindeki (^) işaret bile T. Dil Kurumu tarafında kaldırıldığı ve internetlere de o kurumun kararları, 'Türkçe yazım kuralları' diye verildiği için, kup-kuru, zevksiz ve hattâ kaba bir dil ortaya çıkıyor..

Düşünebiliyor muyuz, gazeteler, 'Hala fiyatlar inmedi..' diye yazıyor.. 'Hâlâ' mı denilmek isteniyor; yoksa, 'hala'ya, 'piyasa ve pazarın durumu'ndan mı haber veriliyor, belli olmuyor.

*

Bir de, ekranlarda veya matbuatta, meselâ, Trump yazılınca onun Tramp, Biden yazılınca da onun Baydın şeklinde okunacağını hemen anlayıveriyor ve öyle telâffuz ediyoruz da, ama, mesela, 'uluslararası dil' diye kabul ettirilen

İngiliz alfabesine göre Ahmad diye yazılan kişinin adının Ahmed olduğunu nice medyacılarımız bile bilmiyorlar ve öylece Ahmad diye telaffuz ediyorlar. Halbuki, Ahmed diye yazılacak olsa, İngiliz onu 'Ahmid' diye okuyacaktır..

*

Bu umûmî konulardan sonra, gelelim, bazı okuyucuların dile getirdikleri konulara..

*S. Özgen isimli hanım okuyucum, '15 Temmuz 2016'daki Darbe Hıyaneti'nin de sırf, filân hedefler için özel olarak tezgâhlandığını söyleyenler var; ne dersiniz? Hanımlar arasında ağzı laf yapan bazı arkadaşlarımız bu sözü sık sık gündeme getiriyorlar, biz fazla bilmediğimiz için, susmak zorunda kalıyoruz..' diyor..

-Şu kadarını söyleyeyim kardeşim.. Bir hadisenin çok farklı insanların bilgi seviyelerine, duygu dünyalarına ve anlama, algılama, düşünme kabiliyetlerine veya niyetlerine uygun düşecek şekilde çok farklı şekillerde anlatılması mümkündür. Hucûrât Sûresi'nde ise, 'bize getirilen haberleri tahkik etmeksizin inanmamamız' emrediliyor.

Hemen reddedilmesi değil, tahkik edilmesi, araştırılması..

Bu gibi iddiaların hele de, tahkik etme imkânı olmayanlara sunulduğu ve safdilleri avlamaya veya merhamet simsarlığına hizmet için kullanılmak gibi, iyi niyetli olmayan bir hedefi gözetlediği unutulmamalıdır.

*Konya'dan T. Şahin isimli okuyucum da, 'Daha bir kaç yıl öncesine kadar, ekranlardan çok farklı şeyler söyleyen bir ismin, şimdilerde o sözlerinden tevbe ettiğini söylerken, dünlerde Sünnet-i Nebevî'yi, Kur'an'ın açıklanması olarak nitelerken, şimdi o sözlerinin tam tersini söylemesine ne dersiniz?' diyor.

-Niceleri vardır ki, dünlerine baktıklarında, 'Dün ne aptal imişiz derler..' İnsanın kendisini süzgeçten geçirmesi faydalı da olabilir.. Ama, bazı kimselerin, yarınlarda da bugünleri için öyle demek noktasına gelmesini temenni edelim.

*Almanya- Stuttgart'tan M. Kabataş isimli bir okuyucumuz, 'Yazılarınızı severek okuyorum, ama, İran konusuna gelince.. Humeynî Müslüman mı? Onun hakkında C. Ahmed'in dediklerine ne diyorsunuz?' diyor.

-El'cevab: 'Başkalarının tarif veya tavsif ettiği veya istediği şekilde değil de, yazdıklarının sorumluluğunu her şeyden önce Allah huzurunda üstlenecek şekilde yazmaya çalışan bir Müslüman olarak, 'Müslüman halklar arasındaki mesafeyi o ülkelerdeki devletlerin fiilî siyasetlerine göre değil, inançlarına göre' anlamak gerektiğini düşünüyorum. Herkes kendi durduğu yere göre değerlendirir elbette, ele aldığı bir konuyu.. Birilerinin, filanı Müslüman saymasıyla Müslüman, veya kâfir demesiyle kâfir olacak mıdır, o kişi.. 'İslâm ve Kur'an konusunda değerlendirme farklılıkları' tarih boyunca her zaman ortaya çıkmıştır ve bundan sonra da çıkacaktır. Bu bakımdan, 'tefsir varsa, tekfir yoktur..' kuralı, bir çok meseleyi halletmiştir..

Bu vesileyle belirteyim ki, benim hakkımda da sırf, sırf birilerin, hattâ T. Erdoğan'ı, onun istediği gibi eleştirmediğim için, bana 'kâfir..' diye mesaj yazan ve kendisinin 'Müslüman' olduğunu hissettirenler var; hiç umûrumda değil..

*Bir üniversitede öğretim üyesi olan bir dostum da, 'Seninle İran konusunda anlaşamayacağız.. Khomeynî, İran'a Amerika ve diğer emperyal güçler tarafından gönderildi.' diyor ve bu görüşlerini de, 45 yıl öncelerde yayın hayatında birlikte olduğum, şimdi hayatta olmayan bir yayıncı- yazarın konuşmalarına dayandırıyor. Dahası, o yazarın, o zamanlar kendi hayalhânesinde ürettiği yanlış senaryoları tekrarlayıp, '8 yıl süren ve 1 milyona yakın insanı yutan, İran-Irak Savaşı'nın Khomeynî'nin başlattığı'nı iddia ediyor.

-Bu hususta herkes kendi rey ve beyânından sorumludur. Ben iki yazıyla o konuyu özetle anlatmaya çalıştım.

'Sevmediklerimiz' de olsa, onlar hakkında adâletli düşünmek gibi mükellefiyetimizin olduğu' unutulmamalıdır.

*

.Tarihi ‘masal deposu' sananların dayanılmaz hafifliği…
16 Şubat 2022 Çarşamba

Bazıları, 2. Abdulhamîd'in iktidardan uzaklaştırılmasıyla, Erdoğan'ın iktidardan uzaklaştırılması çabaları arasında birçok benzerlikler bulduklarını söyleyince, bir siyasetçi, 'Bu benzetmenin tarihi çarpıtmak ve kara propaganda olduğunu' söyledi geçenlerde.

Advertisement: 0:08
Halbuki, Abdulhamîd'i devirenlerle bugünküler arasında benzerlik olduğunu o kendi içinde de kabul ediyor olmalı ki, vicdanının isyanını bastırmak için, 'tarihi çarpıtmak' ve 'kara propaganda' suçlaması yapıyor. 120 yıl öncekiler de, dizginlerini perde gerisindeki karanlık ve emperial güç odaklarının eline kaptırmışlardı. Ve 2. Abdulhamîd'in saf dışı edilişi başarıya ulaşınca papazlar ve hahamlarla bazı hocalar, İstanbul caddelerinde kol kola, Ermeni, Rum ve Bulgar ve diğer Makedonya komitacılarıyla birlikte, kavuştukları 'yıkım hürriyeti'ni kutluyorlardı. Ama, birkaç ay sonra herkesin maskelerini atıp gerçek kimliklerini ortaya koyup, hedeflerini gerçekleştirmeye koyulduklarında; bazı safdiller şapa oturtulduklarını anlamışlardı.

Evet, özellikle de bir zamanlar değer verdiğimiz bir isim hakkında böyle yazmak istemezdik herhalde; ama, o da büyük kitlelere verdiği sözü unutup, iktidar hırsıyla ideolojik açıdan çok uzaklara düşerek, eski muhibbânını dilhûn eylemedi mi?

*

Belki şimdi anlatılacak olanlar da tarihi çarpıtmak olarak değerlendirilmez.

Birinci Dünya Savaşı boyunca giderek artan açlık ve sefalet, Rusya'da komünist hareketleri daha bir güçlendiriyordu. Esasen, 1905'de Japonya ordusunun, gemilerle gelip Rusya toprağında, Rusya'yı ağır bir yenilgiye uğratmasının sonucu meydana gelen sosyo-psikolojik depremler karşısında iktidarın ayakta kalması daha bir zorlaşmıştı.

Komünist gruplar değişik partiler halindeydi. Bu partilerin en ilginci, başında Lenin'in bulunduğu 'Bolşevik' Partisi idi. 'Bolşevik' kelimesi, Rusçada 'ekseriyet/ çoğunluk' mânasına geliyordu, Gerçi, o, marksist partilerin en küçüğüydü ve üye sayısı 10 bin civarındaydı. Ama, kendi ilkelerine sımsıkı bağlıydı.

Bolşevik Partisi'nin dışındaki marksist partiler ise, Çarlık rejimini devirmenin heyecanı içinde, ilk hedef konusunda ittifak etmişlerdi. 'Menşevik'(eqalliyet/azınlık) olarak isimlendirilen bu ittifakın başını Alexander Kerensky çekiyordu.

Ve 300 yıllık Romanoff Hanedânı'nın elindeki Çarlık Rusyası İmparatorluğu sonunda devrildi ve Kerensky liderliğindeki Menşevik'ler yönetime el koydular.

Ama, Lenin, onların iktidarı ele geçirmek hedefi uğrunda kendi ilkelerinden vazgeçtiklerinden, iç çelişkilere düşeceklerini; menfaat bir araya gelenlerin, paylaşımda birbirlerine düşeceklerini düşünüyor ve 'İki seneye varmaz, birbirlerine düşer.' diyordu.

Ama, Menşevik Hükûmet, 6 ayda darmadağın oluyor ve Lenin'in 'Bolşevik Partisi' yönetime el koyuyordu. Lenin, 'Sosyal arenadan iktidara o kadar süratli geçtik ki, başım dönüyor!' diyecekti.

*

Tarih, geçmişte olanların hikayesini masal gibi dinlemek için değil, geleceğe tecrübeli bir adım atmak için okunması gereken bir hazinedir.

*

İyisi mi, bir masal anlatalım...

6-7 kurbağa ve bir kütük

Bir nehirde, bir takım yere takılıp kalmış bir kütük varmış.

Bu kütüğün üstüne çıkan 6 kurbağa, hem güneşleyip etrafı temaşa etmekte, avlarını gözetlemektelermiş; bir bıkkınlık ve can sıkıntısı içinde.

Bu 'kurbağa kabilesi'nin en büyük ve yaşlı sözcüsü olan 'Kral Kurbağa' kendi kabilesinin Denizler Kralı unvanlı eski reisin, köpek balıklarının önüne nasıl atıldığını ve kendisinin onun yerine, hazırlıksız olarak nasıl getiri verildiğinin maceralarını bildiğinden, ve de iktidarsızlık bunalımına giren 'kabile'sine yeni bir heyecan vermek için, 'kabilemizin ilk reislerinden mirâs aldığımız ilkelerden bir adım bile geri adım atmadan yola devam edeceğiz ve başaramazsam, bu kabile reisliğini derhal bırakırım' şeklinde konuşmuş, ama, yine başarılı olamamış ve lâkin reisliği terk edeceğine dair sözünü yerine getirememiş. Çünkü, çevredeki leş kargalarının, kendi cesedini de nasıl yiyeceklerini tahmin ediyormuş.

*

Derken, (Kral Kurbağa) bir gün çareler düşünürken, hatiften, 'Dün dünle birlikte geçti-gitti, bugün yeni şeyler söylemek gerek, cancağızım.' diye bir ses duymuş ve hemen bir sevgi pıtırcığına dönüşüp, krallığının geçmişteki hatalarının sadece birisinden zarar görenlerle helâlleşmek lafını edivermiş. Ve bu sözler bazı safdil kurbağaları tuzağına çekmeye yetmiş.

*

Derken. Kütük hareket etmeye başlamış.

Kral Kurbağa bu durumu hayra yormuş, 'Görülmüş şey değildir, hareket eden bir kütükle ilerliyoruz. Bize ne mutlu.' demiş. Ve diğerleri de görüşlerini açıklamak için sıraya girmişler:

-'Hikmetli kralımız! Kütük hareket etmiyor, onu nehir sürüklüyor.'

-'Hayır, hem nehir hareket ediyor, hem kütük.'

-'Aslında, hareket eden kütük değil, bizim zihin dünyamız.'

- 'Yahu arkadaşlar, hareket eden bir şey yok; bir rüya görüyoruz.'

- Hem nehir hareket ediyor, hem kütük, hem de düşüncelerimiz.' demiş en stratejik düşüneni.

Kısaca (KK) dedikleri Kral Kurbağa ise, bu açıklamaları 'demokrasinin nimeti' olarak selâmlamış. Diğer kurbağalar da onun gibi beşüş bir çehreyle, Krallarını alkışlamışlar, birlikteliklerini kutsamışlar.

*

Bir de Yedinci Kurbağa varmış ki, o kütüğe binmeksizin, kütüğün açtığı yoldan, emniyet içinde arkadan gidiyor ve 'Merak etmeyin, ben kütüğe binmesem de, aynı yere gideceğiz, niyet farklılığı, yol farklılığını gerektirmez. Siz bir yere tosladığınızda ben yine suda olacağım ve yaralananların pansumanını yapacak ve ölenlerinize de çelenkler sunacağım.' diyormuş.

*

Masal bu ya...

.Bir ‘tulûat tiyatrosu'ndaki safdil figüranlara acımak…
18 Şubat 2022 Cuma

Muhalefet'ten irili-ufaklı 6 partinin liderlerinin, K.K Bey ile M.A Hanım'ın peşine takılıp yaptıkları toplantının ardından, asıl açıklamanın 28 Şubat tarihine bırakılması, K.K Bey tarafından sıradan, tesadüfî bir gün olarak nitelenmesine inanan safdiller çıkar mı bilmem... Çünkü, o gün, Erbakan-Çiller Hükûmeti'nin düşürülmesi için yapılan örtülü askerî darbe zorbalığının ve hıyanetinin 25. Yıldönümü'dür.

Advertisement: 0:08
Hani, anlı-şanlı generallerin, 'Laiklik bin yıl gelecekte de hâkim olacaktır' şeklindeki nutuklarının kamuoyuna ısrarla pompalandığı '28 Şubat 1997' döneminin yıldönümü...

Evet, yeni nesiller bilemedikleri, onun için de anlamakta zorlandıkları ve artık tekrarlanamaz zannettikleri ağır laik zorbalık dönemi...

Ki, şimdi, üniversitelerde tesettürleriyle okuyan 20 yaşlarındaki kızlarımız, o günleri anlayamıyorlar, masal veya 'fazla abartılmış' sanıyorlar ve 'Bizim bugün kız öğrenciler olarak açık-kapalı arkadaşlarımızla aramızda hiçbir sürtüşmemiz, birbirimizi dışlamamız söz konusu değil. Kimse kimseye karışmıyor, müdahale etmiyor.'diyebiliyorlar...

Bu nesiller, Danıştay ve Anayasa Mahkemesi'ndeki kocaman kocaman yargıçların oy çokluğuyla veya oybirliğiyle aldıkları ve, 'Üniversitelerde başörtüsü'yle okumak isteğinin laik cumhuriyet değerlerine karşı bir kalkışma niteliğinde görüldüğü' şeklindeki kararları, okusalar bile anlamayacaklardır belki...

O günlerin ızdırabını, acısını, gözyaşlarını bu neslin idrakine nasıl yansıtmalı?

Çünkü, onların henüz dünyada bile olmadıkları bir dönemin diktatörlük gösterisiydi o zorbalık gösterileri ve 'Şimdi artık bir daha olamaz, tekrarlanamaz' sanıyorlar.

*

Hatırlayalım, Ocak-1992 başında Cezayir'de -Fransa'dan istiklâlin kazanılmasından 30 sene sonra- yapılan ilk serbest seçimlerin ikinci merhalesinde, Abbas Medenî liderliğindeki, 'Front İslamique Salvation (FİS) / 'İslâmî Selâmet Cebhesi'nin, Meclis'teki sandalyelerin yüzde 85'ini kazandığı anlaşılınca... Hemen o gece, emperyalist dünyanın şeflerinin işaretleriyle, Cezayirli laik generaller, kanlı bir askerî darbe yapmış, seçim sonuçları kanundışıilân edilmiş ve hemen, koro halinde, 'Demokrasinin, İslâmî bir devlet kurmak için kullanılamayacağı, diktatörlüğün de, demokrasinin savunma mekanizmalarından birisi olduğu'na dair görüşlerin, Batı Dünyası denilen ülkelerdeki kocaman kocaman sosyoloji ve siyaset bilimcilerince ve onların dünyanın başka yerlerdeki çömezlerince dünyaya nasıl yayınlandığını bilmeyenler, aynı zulümlerin bugün tekrarlanamayacağını sanıyorlar...

Ve yine hatırlayalım, bizdeki hemen bütün ideolojik ve siyasî cenahlar da, 'Türkiye'de artık böyle bir şey olamaz, darbeler dönemi geçti. Seçime gidiyorsan, halkın iradesi üzerine ipotek konulamaz...' diyorlardı, yazılarında veya ekranlardaki beyanlarında.

Ama, o lafları edenlerden niceleri, sadece 5 sene sonra, 28 Şubat 1997'deki askerî müdahale tezgâhlanırken, tıpkı geçmişteki askerî darbelerde olduğu üzere, başında bulundukları gazetelerin veya ekranların Gn. Yy. Md.leri olarak, dönemin en azgın generalleri karşısında telefonlarda bile selâm vaziyetine geçip, 'Paşam, yarınki manşetlerde ve ekranlarda hangi emirlerinizi duyuralım?' diye ferman bekliyorlardı. (O generallerden bazıları, kesinleşmiş mahkûmiyetleri sebebiyle şimdi hapislerde... Ama, ilginç olan şu ki, o günleri, Erbakan'ın en yakınında olanlardan birisi olarak bizzat yaşamış olan T.K Bey, şimdi 'o yaşlı generallerin içerde olmalarından üzüntü duyduğunu' söyleyebiliyor.)

*

Evet, T.K Bey'in de katıldığı o '6'lı toplantının asıl bildirisi, 28 Şubat günü açıklanacakmış...

Öyle buyurdu, K.K Bey...

Ve bu ilginç gün belirlemesine, GP Başkanı A.D ve Deva Başkanı A.B Beyler de hiç itiraz etmemişler. (28 Şubat 1997 Muhtırası'nın dayatılması sırasında İçişleri Bakanı olan M.A Hanım, o zaman, o muhtıradaki dayatmaların elbette uygulanacağını açıklarken, daha sonra kendisinin o muhtıraya karşı çıktığını iddia edecek kadar, kamuoyunun hâfızasının unutkan olduğunu sanıyordu.)

*

Niçin 1-2 gün önce veya sonra değil de, tam da 28 Şubat günü?

İzahı zor...

28 Şubat 1997 Askerî Müdahale Zorbalığı'nın 25.yıldönümü'nün hatırlanmasını, değerlendirilmesini gölgelemek; kamuoyunun dikkatinin, 'Aaa... Cambaza bak, cambaza...' numarasıyla başka bir tarafa çevrilmesi taktiği!

*

Bu vesileyle hatırlayalım: 12 Mart 1971'de, bir askerî muhtıra ile Başbakanlık'tan istifa ettirilen Süleyman Demirel, iki sene sonra, Ordu tarafından Cumhurbaşkanlığı'na seçtirilmek istenen Genelkurmay Başkanı Org. Faruk Gürler'i Meclis manevralarıyla engelleyip, 13 Mart 1973 günü Fahri Korutürk'ü seçtirenlerden birisi olarak o gün, Meclis kürsüsünden yaptığı konuşmaya, '12 Mart varsa, 13 Mart da vardır!' diye başlıyordu.

Evet, bu gibi tarihler, siyasî hesaplaşmalar için bir sıçrama tahtasıdır.

K.K Bey, her ne kadar, '28 Şubat günü, tamamen tesadüf.' dese ve, T.K, A.D, A.B Beyler de, bu belirlemeyi hiç itirazsız kabul etseler bile, bu 'avanak avcılığı' taktiğine inanacak olanlar ancak safdiller olacaktır.

*

Hiç kimse kendisinin safdil olduğunu kabullenmek istemeyecektir, ama, bugün K.K Bey'in peşine takılan GP Başkanı A.D Bey, 'Benim ömrüm CHP ile mücadele içinde geçmiştir.' sözünü nasıl unutabilmiştir?

Kezâ, 100 yıllık CHP kadroları da, K.K Bey'in, ekonomik proğramını, neo-liberal bir ekonomi limanına demir atmış gözüken DEVA Başkanı A.B Bey tarafından hazırlanacağına dair sözlerini geçiştirmeyecek bir dikkatteydi; ama, köprüden geçinceye kadar, 'dayı' demek gerektiği anlayışıyla, seslerini çıkarmıyorlar..

*

Bir tuluât tiyatrosu ki, İsmail Dümbüllü hayatta olsaydı, 'Bunlar benim rolümü ve ekmeğimi elimden aldılar.' derdi herhalde...

.Bu ‘psikolojik savaş' gösterisi sadece Ukrayna'ya değil, bütün dünyaya karşı...
20 Şubat 2022 Pazar

Öldürücü maddî silâhlarla yapılan askerî savaşlar, dönüşü olmayan ya da çok zor ve pahalı olan savaşlardır. Taraf olanlardan birileri, ya tamamen öldürülür, esir alınır ya da kaçırttırılır, teslim olması sağlanır, bütünüyle; etkisiz hâle getirilir; karşı taraf da zafer kazanmış olur.

Advertisement: 0:08
İki tarafın da, sonuna kadar birbirini öldürdüğü, sonu gelmez bir savaşın, 'yangının artık yakacak bir şey kalmayınca sönmesi' gibi, iki tarafın tamamen artık savaşamayacak hale gelmesiyle sona erebilir. O zaman da 'Zafer veya hiç!' durumu ortaya çıkar.

Ama, bu gibi askerî savaşların dışında, 'modern' çağda, daha başka savaş şekilleri vardır ki, topyekûn savaş anlayışına göre, 'Kimyevî, mikrobiolojik veya nükleer savaşlar... Ve, kültürel, ekonomik, propaganda savaşları', vs., psikolojik savaş örnekleridir. İnsan toplumlarını asıl tahrib eden savaş çeşidi budur. Acze düşürülmüş, korkutulmuş devlet ve kitlelerin elinde en güçlü maddî silâhlar bulunsa bile, rûhen sinmiş-sindirilmiş toplumlar ve onların orduları içten çökertilmişlerdir.

*

Şimdilerde, Rusya ve Amerika arasında yıllardır sürmekte olan bir savaş türü var ki, tarafların ikisinde de nükleer silâhlar olup, taraflar birbirlerine, tehditler yağdırıyorlar.

Rusya Başkanı Putin, şimdi, muhtemel bir savaşa hazır olduklarını göstermek için, bir büyük tatbikat yaptırıyor, kendi komutasında... Korkutulacak olan, Ukrayna değil, Amerika ve NATO dünyası...

*

Putin'i cesaretlendiren, Amerika ve NATO dünyasının, Ukrayna ve Gürcistan'ın NATO'ya üye olarak kabul edilmesi yönünde 2008'de alınan prensip kararını hâlâ da uygulamaya koyamayışıdır.

'North Atlantic Treaty Organisation' (NATO), gerçekte Amerika'nın, kendisini dünyada hiçbir güç tarafından tehdit edilemeyecek bir konuma getirmek için, 1949'larda kurulan bir askerî pakt... Bu pakt, 1952'de Türkiye ve Yunanistan'ı, 1955'te de (o zaman Batı Almanya denilen) Federal Almanya'yı üyeliğe alındıktan sonra, kendisini 'Hür Dünya' diye isimlendiren kapitalist emperyalizm dünyasının ve dev bir saldırı gücü haline gelmişti.

*

(Bu arada hatırlayalım: Türkiye de NATO üyeliğine kabul edilmesini istediğinde, 1952'de, dönemin İngiltere Dışbakanı , 'NATO bayrağındaki yıldız'ın HAÇ işareti, yani Hristiyan / kapitalist ülkeler arası bir dayanışma olduğunu, Türkiye halkının yüzde 98'iyle Müslüman olması hasebiyle bu yapıda yerinin olmadığını' söylemişti de; Türkiye Hükûmeti, komünist Sovyet Rusya saldırganlığına karşı sığınacak bir güç odağına kavuşmak için çırpınıyor; 'Evet, halkımız Müslümandır, ama, biz laikiz' diyordu ve 72 yıl önce bu günlerde, NATO'ya kabul edilmişti.

İlginçtir, o günlerde, 1938-50 arasında Cumhurreisi olan İsmet İnönü, 3. Cumhurreisi Celâl Bayar'la bir görüşmesinde, Bayar'ın kendisine, 'Paşam, NATO'ya girmekte geç kalmışız...' demesi karşısında, 'Celâl Bey, aldılar da mı girmedik...' cevabını vermişti.)

*

NATO karşısında, Sovyet Rusya liderliğindeki komünist Doğu Bloku'nun 1955'te kurduğu Varşova Paktı da bir büyük askerî pakt idi. Ama, 1991'de, Sovyetler Birliği'nin çökmesiyle, o pakt dağılmış ve eski Doğu Avrupa ülkeleri, aynı korkulu rüyayı bir daha görmek istemediklerinden, NATO'nun kucağına atılınca... NATO şimdi, 30 üyeli bir yapıya dönüşmüş bulunuyor. Ama, Putin Rusyası şimdi NATO'nun eski gücünün olmadığını, karar alma mekanizmalarında bir hantallık ve üyeler arasında bir güvensizlik yaşandığını düşünüyor ve bu durum karşısında, kendi gücünü son derece dikkatli bir şekilde denemek istiyor.

*

1962 Ekim'inde, B. Amerika'nın 120 km uzağında, Fidel Castro liderliğindeki Kuba adasında, Amerika'ya karşı ateşlenmeye hazır vaziyette rampalara yerleştirilmiş bulunan Sovyet Rusya yapımı balistik füzelerin derhal sökülmesi için mühlet veren Amerikan Başkanı Kennedy, bir nükleer savaşı bile göze aldığını açıklamıştı. Sovyet Lideri Nikita Kruşçef de, mütekabilen, Türkiye'deki füzelerin de sökülmesini şart koşmuştu. (Hattâ Türkiye'de bile, bütün şehirlerde sığınaklar ve barikatlar yapılmaya başlanmıştı). Kennedy ise, 'Türkiye'deki füzeleri biz sökmeyeceğiz... Sökecek birisi varsa, buyursun...' diye hava atınca; Sovyet Rusya geri adım atmış ve Kennedy, o psikolojik savaşı kazanmış, Kuba adasındaki füzeler sökülmüştü.

Ama, ilginçtir, Ekim-1962'deki o nükleer savaş tehlikesi bertaraf olduktan 25 sene sonra 1987'de açıklanan Amerikan gizli belgeleri, Amerika'nın, o zaman, Kruşçef Rusyası'na, 'Türkiye'deki füzelerin miadlarını doldurduğunu, kullanma sürelerini geçtiğini, kullanılmasının mümkün olmadığını' bildirdiğini ortaya koymuştu.

*

Şimdi de, kim bilir hangi taktikler... Amerika'nın, Ukrayna için başını ağrıtmak istemeyeceği, amma, psikolojik savaş taktikleriyle netice almayı denediği görülüyor.

Nitekim, 2 ay öncelerde bile çok pasif davranan Amerikan Başkanı Biden, giderek 'şahin'leşiyor; ve 'Ukrayna'yı işgale kalkışması halinde, Rusya'yı, tasavvur edemeyeceği ağır bedellerin beklediğini' söylüyor.

Putin de, eski bir KGB ajanı olarak bu ince psikolojik savaş taktiklerini biliyor, ama, gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini denemeyi göze alıp alamayacağı henüz meçhul... Amerika ise, ilk adımı onun atmasını bekleyip, savaşın sorumlusu göstermek istiyor.

Tehlikeli bir gövde gösterisi ve sinir savaşı...

*

Ve, savaş patlayacak olursa, bunun Ukrayna ile sınırlı kalmayacağı ve bütün dünyayı da şu veya bu tarafta, yer almaya zorlayacağı uzak ihtimal değil...

.Fatih'in Ayasofya'yı ‘mescid'e dönüştürmesi', İslâm'a aykırı mıydı?
21 Şubat 2022 Pazartesi

Sosyal hayatta, toplumun ilgisine, alkışına kapılmamak, o kadar kolay değildir.

Hz. Peygamber (S)'den nakledilen bir 'rivayet'te, 'toplum içinde parmakla gösterilen kişi olmamaya dikkat etmek gerektiği'ne işaret olunduğunu aktarmıştı; şimdi merhûm olan 'hoca'larımdan birisi... 'Parmakla gösterilmek', övgü için ise, insan gururlanabilir; yergi içinse, o zaman da insan davranışlarında bir yalpalama yaşanır.

Advertisement: 0:08
İslâmî sahadaki bilgilerine kitlelerin müsbet karşılık vermesinden dolayı, kendi nefsine pay çıkarıp ayakları kayanlar çok olmuştur.

Başta kendi 'nefs'lerimiz olmak üzere, her birimize, bu gibi durumlara düşmemek dikkatinin nasib olması için, 'Yâ Rab! Ayaklarımızı sâbit kıl, kaydırma!' diye dua ederiz.

*

Son 30-35 yıl boyunca tanıdığım bir arkadaşın konuları izah etmesinde son yıllarda bir takım tökezlemeler görülüyordu. 'Nebevî hadisler' konusunda iyi düşünülmeden söylenmiş sözlerinden sonra, şimdilerde de, 'Ayasofya'nın mescid yapılmasını Kur'an'a aykırı bir tasarruf olarak nitelemiş... Öyle anlaşılıyor ki, Ayasofya'nın 500 yıl kadar mescid olarak hizmet gördükten sonra, sadece 1935'lerde müze yapıldığı ve 86 yıl süren bir laik zorbalığın bertaraf edilip, tekrar ilahî bir mâbed / mescid statüsünün iade edilmesini değil, Sultan Fatih tarafından -1453'deki fethi takiben- mescid'e dönüştürülmesini de 'Kur'an'a aykırı' görüyor.

O halde bir düşünelim...

Kâbe, Hz. İbrahîm tarafından bir ilâhî mâbed olarak yapılmıştı. Ama, sonraki asırlarda bir puthaneye de dönüştürüldü. En büyükleri Lât, Menât, Uzzâ olan putlardan yüzlercesi vardı, Kâbe'de... Hz. Peygamber (S)'in Mekke'yi fethinden sonra, Kâbe, putperestlerin ve müşriklerin tasarrufundan kurtarıldı, aslî şekline iade edildi.

Ayasofya da, Hz. Peygamber'in doğumundan 35 yıl, peygamberliğinin de 75 yıl öncesinde, o zamanki ölçülere göre, dünyanın en büyük mâbedlerinden ve Hz. İsâ şeriatinin mer'iyette olduğu dönemde bir ilâhî mâbed olarak yapılmıştı.

Ama, o mekânın sonraları, başka emeller için, hattâ puthane haline de getirildiği görüldü. Hattâ, Katolik Haçlı Orduları Kudüs'e ele geçirmeye giderken, bu mâbedi, Ortodoks Hristiyanlar'a olan düşmanlıkları yüzünden, atlarının, katırlarının ahırı haline bile dönüştürmüşlerdi.

Sultan Fatih ise, fetihten sonra cemaatsiz kalan o mekânı, ilk yapılışındaki aslî şekline, yani Allah'a ibadet olunan bir mâbed statüsüne iade etti... Yoksa, Müslümanların başkalarının yaptığı mâbedlere ihtiyaçları yoktu; hattâ daha muhteşemlerini de yapmışlardı.

Bu konuyu, bu şekilde anlamak gerektiğini düşünüyorum.

*

Bir-iki konuya da değinelim...

Bir okuyucu, Sâbir Meşhûr isimli bir arkadaşın Arabça bir tv. yayınında, Osmanlı ve bugünkü Türkiye'yle ilgili bazı yorumlarından videolar göndermiş, 'Ne dersin?' diyor...

Bu zâtın tv. konuşmaları Türkçeye de tercüme edilmiş... Anlatış tarzı da hoş... Elbette doğruları da bir hayli... Ancak, bazı hassas mevzular var ki, kesinleşmemiş bilgilere dayanıyor. Meselâ, Türkiye iç siyasetindeki filân erkek ve hanım liderlerin aslen 'Ermeni olduğu' gibi iddialar ve diğer başka konular...

Müslüman olmak için herhangi bir kavimden olmak şartı yok... Türkler büyük ekseriyetiyle Müslüman olmuşlardır, ama, nice Türkler de gâvurlukta rakip tanımaz bir şekilde, zamâne firavunları konumunda olmamışlar mıdır? Aynı şekilde, evet Ermeni kavmi, genel hatlarıyla Hristiyan'dırlar; ama, Müslüman olmuş bir çok Ermeniler de vardır. Yahudi'yken Müslüman olan ve Müslüman iken Yahudiliğe yelken açanlar da olabildiği gibi... İslâm, belirli bir kavmi, coğrafyayı veya sosyal sınıfı değil, bütün zaman ve mekânlardaki bütün insanları muhatab alır.

Biz Müslümanlar olarak, her kavimden olabiliriz ve hiçbir kavmi, etnik kökeninden dolayı üstün veya düşük noktada göremeyiz... İllâ da etnik köken arıyorsak, hepimiz, 'Benî Âdem'iz, / Âdem oğullarıyız...'

*

Bir diğer konu...

Geçen hafta, bazı yıldönümleri vardı... 2004-2017 arasında İstanbul'da 3 dönem Büyükşehir Belediye Başkanlığı yapan Kadir Topbaş'ın ve son dönemin büyük ulemâ'sından M. Emin Saraç Hoca'nın ebediyet yolculuklarına çıkışlarının birinci yıldönümüydü.

Kezâ, 43 sene öncelerde, Müslüman gençliğin yiğit isimlerinden olan, 23 Şubat 1979 Cuma günü, İstanbul-Fatih Camii'nde kıldığı Cuma namazından çıkışta vurularak dünya hayatından koparılan Metin Yüksel kardeşimiz de dün, Fatih Câmii avlusundaki vurulduğu noktada dâva arkadaşlarınca rahmet dilekleri içinde anıldı.

*

Cumartesi günü de, yaşadığı dönemin önde gelen edebiyatçı ve yazarlarından olan Ahmed Kabaklı (1924-2001), vefatının 21. Yıldönümünde, Birlik Vakfı'nda, Dursun Gürlek, Mehmed Nurî Yardım ve Zeki Gezer'in sunumlarıyla anıldı.

Eyyub Sultan Mezarlığı'nda, (merhûm Necîb Fâzıl'ın kabrine çıkılan yolun sağındaki) mezar taşında, Yûnus Emre'den, 800 yıl öncelerdeki Türkçeyle yer alan,

'Şol kâinât secd'eyleyüp, can, Çalab'a / (Allah'a) verilende,

Bu mesel içre hâlimiz, bir yüceden görülende...'

şeklindeki düşündürücü beytin, Kabaklı Hoca'nın vasiyetiyle yazıldığını öğrendim.

Merhûm Kabaklı'yla 45-50 sene öncelerden beri âşinâlığımız vardı ve bazı noktalarda farklı yaklaşımlarımıza da (o zaman, gençliğimize vererek) mülâyemetle karşılık verirdi. Ama, ömrünün son dönemlerinde yazdığı 'Temellerin Duruşması' isimli eserinde dile getirdikleriyle, geçmişte kendisine katılmadığımızı söylediğimiz konularda, aynı noktalara gelmiş olması ve çoğumuzun hâlâ da söyleyemediğimiz konuları yazmış olması ve merhûm Prof. Teoman Duralı gibi, ilginç tesbitler yapması, ayrı bir yazı konusu...

.2. Dünya Savaşı öncesinde Adolf Hitler de böyle yapmıştı
23 Şubat 2022 Çarşamba

Tarih okumak, ibret ve ders alınmasa ve tekerrür etse bile, yine de iyidir.. Tarihte öyle hadiseler cereyan etmiştir ki, zaman, mekân ve kişiler değişse bile, bir takım benzer şartlar bir araya geldiğinde, genel olarak benzer tablolar ortaya çıkar. Mutlak bir determinizmden söz etmiyoruz, ama, yine de düşünülmelidir.. Bu yüzdendir ki, bugün karşılaşılan hadiseleri anlamaya çalışırken, bazı gelişmelerin, tarihten bir izdüşümü gibi neredeyse aynen tekrarlandığı görülür. Üstelik de çok uzak tarih devirlerinden değil, son yüzyıldan bir kesit..

*

Advertisement: 0:08
Birinci Dünya Savaşı'nda aldığı ağır yenilgiyle, her şeyiyle iflâs eden bir ülke haline gelen, nice toprakları galip devletlerce başkalarına peşkeş çekilen Almanya'da, o yenilginin sebeplerini izah etmekte, çoğu düşünce ve siyaset adamları, kumandanlar ve halk kitleleri başarılı olamamışken; o savaşa bir onbaşı olarak katılan Adolf Hitler, halk kitlelerinin ve askerlerin büyük fedâkârlıklarına rağmen uğranılan ağır yenilginin suçlusunu bulmuştu..

Bu, cephe gerisinde ekonomiyi karaborsayla boğan; cephelerde ise, barış türküleri okuyan şarkıcı gruplarıyla savaş kırıcılığı yapan ve frengili kadınları cephelere göndererek askerleri mahveden ve diğer entrikaları tezgâhlayan Yahudiler idi asıl suçlular, Hitler'e göre..

Yenilgiyi izah edemeyen hemen herkes, esasen bütün olumsuzlukları Yahudilerden bilen Hristiyan geleneğine de sahip olduklarından, 'asıl suçlu'yu 'keşfetmişler'di.

Hattâ, Almanya'da Birinci Dünya Savaşı'nın 'ulusal kahraman'ı olarak bilinen ünlü Mareşal Lüdendorf bile, -dünkü onbaşı- Hitler'in izahlarına itibar etmiş ve Nasyonal Sosyalist (Nazi) partisince tertiplenen büyük mitinglerde Hitler'e destek verenler arasında yer almıştı. Hele de, Almanya'nın kaybettiği toprakları geri almak ümit ve duygusunu da iyi kullanmayı bilen Adolf Hitler, on milyonları arkasından coşkulu şekilde sürüklemiş ve 1933'te seçimleri kazanmış, iktidara gelmişti.. (O sıralarda, aynı savaşın öteki mağlûbu olan Osmanlı'nın enkazı üzerinde emperyalistlerin yerli kuklalarının, İslâm ve Müslüman halklara ne zulümler yaptıklarını da hatırlayabiliriz..)

*

Hitler ve Nazi Partisi, sadece Almanya'yı değil, civar ülkelerdeki alman halk kitlelerini de sihirlemişti âdetâ.. Nitekim, halkının tamamı alman olan Avusturya'da da kitleler sel gibi Hitler'e yöneliyorlardı. Üstelik, Avusturya-Linz doğumlu olan Hitler'e olan bu karşı konulamaz yöneliş- savaştan yenik çıkan Avusturya- Macaristan İmparatorluğu'nun kalıntıları üzerinde bir çıkış yolu arayan Avusturya'daki iktidarı da etkiliyor ve 'anschluss' / iltihak yöntemiyle Almanya'yla bütünleşiyor ve Hitler, savaş yapmaksızın, Viyana'ya muzaffer bir 'kurtarıcı' olarak giriyordu. Arkasından, Versailles Andlaşması'yla oluşturulan bir sun'î devlet olan ve bu yüzden Hitler tarafından, 'o savaşın gayrimeşrû veledleri'nden birisi' diye nitelenen ve halkı 'Südet /güney Almanları' diye anılan Çekoslovakya'nın da Almanya'ya katılması sağlandı.. Bütün bunlar başta İngiltere ve Fransa olmak üzere bir çok devleti rahatsız ediyordu.. Ama, Birinci Dünya Savaşı'nın galiplerince Polonya'ya bırakılan büyük topraklar da alınmalıydı..

Sonra da sıra, Fransa'ya kaptırılan bölgelerin kurtarılmasına gelecekti..

Hitler ve Nazizm, Avrupa'yı sarsarken, İngiltere, Fransa ve diğerleri, sert protesto mesajları yayınlamakla, Hitler'i daha fazla kızdırmamaya ve savunma hatları oluşturmaya çalışıyorlardı. Hitler'le aynı dönemde, 1933'de iktidara gelen Franklin Roosevelt ise, başlangıçta, Avrupa'nın meseleleriyle ilgilenmemek siyasetini benimsemişti, Amerika'da..

*

Ve, Hitler Almanyası ve Stalin Sovyet Rusyası, 25 Ağustos 1939'da Avrupa'yı aralarında nasıl bölüşecekleri üzerinde bir gizli antlaşma yapmışlardı; Dışişleri Bakanları Von Ribbentrop ve Molotof'un imzalarıyla..

O sırada, Hitler, Polonya sınırındaki bir Alman Karakolu'nu kendi topçu birliğine vurduruyor, sonra da bu saldırının Polonya tarafından yapıldığını açıklıyor ve Polonya reddetse de, Hitler'in güçlü propaganda mekanizması Polonya'yı susturuyor; karakolda ölen alman askerlerinin intikamının alınacağına dair ateşli nutuklar çekiliyor, halk kitleleri, Polonya'nın derhal cezalandırılmasını istiyordu.

Ve nihayet, 1 Eylûl 1939 günü, Alman orduları Polonya'yı cezalandırmak için, bir 'yıldırım savaşı' başlatıyor ve 6 yıl sürecek, en az 60 milyon insanın hayatına mal olacak İkinci Dünya Savaşı böylece başlıyor, Alman orduları, bir hafta içinde Varşova'ya dayanıyordu.

*

Hayır- hayır.. Hitler'den bahsetmiyorum..

Putin'den bahsetmek istiyorum..

'20. yüzyıl'ın en büyük faciası Sovyetler Birliği'nin çökertilmesidir, çok haksız yere parçalandı.. düşman güçlerce..' diyen Putin'den..

Osmanlı Devleti'nin çökertildiğinden, Birinci ve İkinci Dünya Savaşı'nda hayatlarını kaybeden 100 milyona yakın asker ve sivil insanlardan ve Atom Bombası'ndan söz edecek değildi ya..

Sovyet Rusya Komünist İmparatorluğu'nun 75. Yılını doldurmadan çöküşü idi, Putin'in en büyük faciası..

*

Ve 1952'lerde, Sovyet Cumhuriyetleri'nin idarî sınırları belirlenirken, Ukrayna'ya bırakılan Kırım yarımadası, çöküş sırasında Rusya'nın elinde kalmayınca, 'O zaman güçsüzdük, yutkunmakla yetinmek zorunda kalmıştık..' diyen de Putin'di..

Putin de Kırım'ın iltihakını sağlamış, yutkunması geçmişti. Ama, daha nice yerler vardı, onu yutkunduran..

Nitekim, Donbass'ta, Donetsk ve Lugansk isimli iki bölgeye bağımsızlık ilân ettirip, hemen tanıdı.. Yarınlarda da başkalarını; hazmede-hazmede.. Hattâ, 'Amerika'nın kuklası' dediği bütün Ukrayna yutkundurmaz mı onu?

Ama, Putin, geçmişteki Rusya yöneticilerine göre daha dikkatli ve iyi bir satranç oyuncusu pozisyonunda.. Bütün materyalistler gibi, 'Might makes right! /Güç caiz kılar..' diyor.

*

.Gücetaparlığın kaçınılmaz sonucu, bu...
25 Şubat 2022 Cuma

Önceki yazıyı, '(...) 'Might makes right! / Güç, caiz kılar...' sözüyle noktalamıştım. Bu anlayış, bütün gücetaparların, materyalistlerin hak ve adâlet anlayışını yansıtır. 'Haklı olduğum için güçlüyüm, gücümü haklılığımdan alıyorum' anlayışına yer yoktur onların dünyasında; 'güçlüyüm, öyleyse haklıyım' anlayışı vardır...

'Uluslararası hukuk' gibi sözler de beylik laflardır...

Advertisement: 0:08
Çünkü, 'uluslararası hukuk' kavramı, gerçekte zorba güçlerin, gücetaparların insanlığa zorla içirttikleri bir zehir durumundadır. Bu hukuk anlayışının oluşturulmasında İkinci Dünya Savaşı'nın galiplerinin iradeleridir, temel ölçü... Düşünelim ki, -sözgelimi- insanlığın en azından dörtte birini teşkil eden Müslümanların, bu hukukun şekillendirilmesinde hiç bir etkisi olmamıştır.

Ama, bu kadar da değil... Daha fazlası var...

İkinci Dünya Savaşı sonunda oluşturulan BM'de de karar mekanizması, o savaşın galibi sayılan 5 ülkenin kabul veya reddine göre şekillenir... Bu 5 ülke; Amerika, İngiltere, Fransa, Rusya ve Çin...

Hani, Tayyib Bey, BM de dahil, bütün uluslararası mahfillerde sık sık, 'Dünya 5'ten büyüktür...' diyor ya... İşte o durum...

*

Rusya, -daha doğrusu- Putin, Ukrayna konusunda, adım adım, öyle bir noktaya geldi ki, sonunda, askerî güçlerini bu devletin hâkimiyet alanına soktu; başkent Kiev'in varoşlarına kadar ilerledi; 35 yıl öncelerdeki nükleer reaktör patlamasıyla dünyaca bilinen ve Ukrayna'nın elinde olan Çernobil Nükleer Santralı'nı da dün kendi kontrolüne geçirdi.

Bu, gerçekte, açık ve tam bir işgal ve istilâ hareketidir...

Ama, o, bunu işgal ve istilâ olarak değil, bir tabiî hak görüyor Putin... Çünkü, Putin'e göre, 'Ukrayna diye bir devlet zaten tarihte hiç olmamıştı ve Ukrayna halkı da Rus halkından ayrı bir halk değildi...'

Putin'in bu iddiası, tamamen yanlış da değildir. Ve Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla meydana çıkan 16 devletten birisi olarak ortaya çıksa bile, Ukrayna, kendisini ayakta tutacak bir güce sahib değildi ve halkın bir kısmı Rusya'dan ayrılmamak gerektiği konusunda, Rusya'nın da her türlü teşvik ve desteğiyle ve tam da Putin'in plânlattığı şekilde, 'bağımsızlık' ilânlarında bulundu ve hemen ardından da Rusya'ya iltihak ettiklerini açıkladılar. Kırım'ın elden çıkışında da görüldüğü üzere... Kırım'ın kaybı karşısında, yıllarca yutkunarak baktığını söyleyen Putin'in başka yutkunmaları da vardı ve onların da geçmesi geçmesi gerekiyordu... Nitekim, evvelki akşam yaptığı konuşmada Putin, 'Tarihte Ukrayna diye bir devlet hiç olmamıştı, o, Lenin zamanındaki bir yanlışla başlamış, 30 yıl öncelerde Sovyetler'in dağılışı sırasında da devlet olarak çıkmıştı karşımıza... Ukrayna, bizden ayrı bir ulus değil...' diyordu. Doğrudur ki, Ukrayna halkı da asırlardır, diğer Rus halklarıyla aynı dili konuşmaktadır ve aralarında sadece şive ve lehçe farklılıkları vardır. Aynı şekilde, Ukrayna halkı da Rusya halkının büyük ekseriyeti gibi Ortodoks Hristiyan'dır. Ama, Belarus (Beyaz Rusya) da aynı durumdadır. Belarus'a da şimdiden verilen bir gözdağı verilmesi söz konusudur...

Onlar da yetmez... Putin, Sovyetler Birliği ve daha da öncesindeki Çarlık Rusyası sınırlarına, tabiî sınırlar dediği noktalara ulaşmak istiyor.

*

Bu durumda Birleşmiş Milletler'in hiçbir şey yapamayacağını en iyi bilenlerden birisi de Putin...

Çünkü, o biliyor ki, BM. Genel Kurulu bir karar alsa bile, BM Genel Kurulu'nun yaptırım gücü olmayıp, bir tavsiye ve biraz da psikolojik baskı mahiyetindedir. BM Güvenlik Konseyi'nin yaptırım alanına girip girmeyeceğine, bu 5 ülke karar verir ve onlardan bir teki bile karşı çıksa, 'veto' etse; o karar uygulanamaz; dünyanın diğer bütün devletleri uygulanmasını istese bile..

Yani, Gerek BM Genel Kurulu ve gerekse Güvenlik Konseyi, Ukrayna konusunda Rusya'nın istemediği bir karar alırsa, Rusya tarafından 'veto' edilecek ve uygulanamayacaktır.

Bu durum, BM Teşkilatı'nın, fiilen, çökmenin eşiğine geldiğini gösterir... Tıpkı, Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra kurulan (bizde, o dönemdeki ismiyle Cemiyet-i Akvâm)'ın, Milletler Cemiyeti'nin çökmesi gibi...

*

Putin, evvelki akşam yaptığı uzuuun konuşmayla, aslında temkinli ve bütün uluslararası hukuk kurallarını ve diplomasi teâmüllerini kendi gücüne göre yorumlamakta rakip tanımamak eğiliminde olduğunu göstermiş ve sadece Sovyet Rusya Komunist İmparatorluğu dönemine değil, ondan daha da gerilerdeki Rusya Çarlığı döneminin güçlü zamanlarına romantik bir bakış açısıyla ve hasretle baktığını göstermiştir.. O kadar ki, Putin, 'Rusya'nın sınırları neresidir?' sorusuna, 'Rusya'nın sınırları yoktur...' diyecek kadar kendi gücüne tapınmaktadır.

*

Amerikan emperyalizmi, bu neticeyi kabullenmiş gözüküyor... Çünkü biliyor ki, 'tencere dipleri' gibi, ikisinin saldırganlığı da birbirinden daha karadır... Ama, USA, Rusya'nın gerisine düşmeyi kabullenecek midir?

Biden, 'Ukrayna'ya Amerikan askeri göndermeyeceği..' derken, NATO'ya vazifeler verebileceğini hissettiriyor, ama, diğer ülkeler de asker vermek istemezse; -ki, en başta Erdoğan Türkiyesi, böyle bir vazifelendirmeye, sıcak bakmayacaktır, bakmamak zorundadır-; o zaman, bu durum, NATO'nun sonunu getirebilecektir. Bu da, Putin'in öteden beri rüyasını gördüğü bir netice olacaktır.

Ve, Putin, Napolyon'un 200 yıl önce, 1810'larda taa Moskova önlerine gelişinin rövanşını almak ister gibi bir konumdadır. Avrupa ise, geçen iki dünya savaşında olduğu gibi, tekrar ezileceğinin korkusuyla diken üstündedir. Fransız başkanı Macron'un Putin'e 'Paranoyak' demesi sebepsiz değil...

.Yeni 'Rusya Çarı' İkinci Petro'nun hayrını görsünler...
27 Şubat 2022 Pazar

Kendisine yeni zamanların Rus Çarı rolünü verdiği anlaşılan Putin'in, Ukrayna askerlerine hitaben yaptığı, "Ukrayna'yı yağmalayan ve halkıyla alay eden cuntaya değil, Ukrayna halkına bağlılık yemini ettiniz. Onun emirlerine uymayın! Derhal silahlarınızı bırakıp evinize gitmenizi rica ediyorum..." sözleri çok etkilememiş olmalı ki; evvelki gün de, Ukrayna ordusuna, açıkça, "Darbe yapın, bu hükûmeti devirin, o zaman daha iyi anlaşabiliriz..." demesi ilginçti... Ama, o çağrı da etkili olamadı ki, şimdi, ordularına, "Ukrayna'ya her tarafından saldırmaları" emrini vermiş bulunuyor.

*

Advertisement: 0:09
Rusya tarihini, sadece son yüzyıldaki komunist dönemle değil, (bizde Deli diye anılan) Petro zamanındaki tarih yorumlarına göre değerlendiren Putin, sınırlarını kendilerinin belirleyeceği Rusya merkezli yeni bir dünya kurmayı planlıyor; "Dünyanın en büyük gücüyüz..." diyor.

Donbass, Donetsk ve Lugansk isimlerini telaffuz etmeyi yeni öğrenmiştik ki, meselenin orada kalacağı sanılırken, şimdi bütün Ukrayna'yı yutmaya hazırlanıyor.

Ve, başta NATO olmak üzere, dünya, Zelensky'ye masal ve maval okuyor.

*

Aslında, Ukrayna ve Gürcistan'ın da NATO'ya alınması 2008'de prensip olarak gündeme geldikten sonra, Gürcistan'ın başına getirilenler, Osetya ve Abhazya'ya bağımsızlık ilân ettirip sonra da Rusya'ya bağlanışlarının, Ukrayna için de sözkonusu olabileceği düşünülebilirdi, hele de Kırım'ın yutulmasından sonra...

*

Bu taktikler geçmişte de vardı. Nitekim, 1968'de, Çekoslovakya Buhranı dünyayı meşgul ederken, Sovyet Rusya'nın müdahale edebileceği konuşuluyordu. İşte o günlerde, bir akşam, Çekoslavya'nın Pilsen şehrinde Varşova Paktı ülkelerince bir andlaşma imzalanmış ve dünya rahatlamıştı... Ama, o gecenin sabahında saat 05.00 civarında ise, Varşova Paktı ordularının binlerce tankı Çekoslovakya'yı istilâya başlamış ve yakalanan Başbakan Alexander Dubçek'in, elçi sıfatıyla Ankara'ya gönderildiği açıklanmıştı.

Ama, Rusya'nın bodoslamadan saldırıları daha ünlüdür. 1956'da Macaristan'daki komunist sistemin tehlikeye düşmesi üzerine Rusya tanklarının nasıl kanlı bir ezme yöntemi uyguladığı, 27 Nisan 1978'de Afganistan'da komunist rejim kurulmasında ve 1990'da Azerbaycan'da, 1995'lerde Çeçenistan'da, 2008'deki Gürcistan'da sergilenen katliâmlar... Suriye ve Libya, daha bir ayrı konu... Şimdi de, Ukrayna için 'uydurma bir devlet' diyor...

Belarus da başı kaldıracak olsa, aynı âkıbetle karşılaşacak... Hattâ Polonya bile...

Finlandiya'nın NATO üyesi olmaması için tehdit aldığını Fin başbakanı Mm. Sanna Marin açıkladı önceki gün... Kezâ, İsveç de öyle...

*

Amerikan Başkanı Biden, Putin'in NATO'yu bölemediği iddiasında... Ama, NATO Putin karşısında fiilen, geri çekiliş halindedir. Çünkü, Amerika kendi askerini göndermiyeceğini söylüyor... NATO'nun karar mekanizması Amerika'nın elinde olduğuna göre, başkalarını ve NATO'da Amerika'dan sonraki en büyük ordu olan Türkiye ve diğerlerine roller verecek... Ama, yaptırabilir mi?

NATO esaslı yara almıştır...

*

Putin, 2. Dünya Savaşı sonrasında, dünyanın bölüşüldüğü Yalta ve Potsdam Konferansları'nda olduğu gibi yeni bir dünya düzeni kurmak hayalinde...

Günü gelir, Amerika'yla da anlaşabilir; 'Şey, şeyin ayağına basmaz...' misali...

*

Putin evet, kurnaz ve kelimelere yüklediği yeni mânaları gücüyle kabul ettirmeye çalışıyor... Ortada bir savaş ve işgal değil, bir askerî operasyon var diyor... Ama, dünyadaki bütün halkları ahmak sanmayacak kadar zeki olması da temenni edilirdi... Birinci Petro güce güvenmek konusunda daha temkinliydi.

*

Biraz da iç konulara değinelim:

İki NOT:

1- Dünyanın sayılı büyük köprülerinden olan Çanakkale Köprüsü'nün 26 Şubat günü törenle açılacağı bildirilmişti.

Ancak, Başkan Erdoğan, daha sonra, 'köprünün açılışının Çanakkale Zaferi'nin yıldönümü olan 18 Mart'ta yapılacağını' duyurdu...

Bu ertelenişin sebebi dün anlaşıldı.

Çünkü, (26 Şubat), Tayyib Bey'in doğum yıldönümü idi ve birileri, bu açılışın o güne rastlatılmasını özellikle plânlamıştı.

Bunun üzerine, Tayyib Bey, o programı derhal değiştirdi.

Daha önce de Tayyib Bey'in heykel ve büstlerini yapmak için harekete geçen birileri, gerekli kalıpları hazırlamışken, Tayyib Bey, derhal, 'Bizim inancımızda böyle şeylere yer yoktur..' diyerek, o kişilerin plânlarının etkisiz hâle getirmişti.

Tayyib Bey'in bu gibi konulardaki hassasiyeti, 'Barekallah...' dedirtecek cinstendir.

2- 24 Şubat sabahı, İstanbul-Gaziosmanpaşa Belediyesi'nin sosyal tesislerinden (büyük bir kitaplık ve yüzden fazla öğrencinin derslerini çalışabildiği salonları bulunan ve güzel bir mekân olan) Fârika'da, AK Parti İstanbul İl Başkanı Osman Nûrî Kabaktepe, kahvaltıya dâvet etmişti. Yazar Resul Tosun, gazeteci-yazar Ekrem Kızıltaş, eğitimci-ilâhiyatçı yazar Sibgatullah Kaya ve Osman Nûrî Bey'in İl Başkanlığı Yardımcıları'ndan yazar Halime Kökçe Hanım da hazirûndan idiler. Sâde bir kahvaltıyla başlayan sohbet toplantısının sonuna doğru, GOP Belediye Başkanı Hasan Tahsin Usta Bey de katıldı. Üç saati aşkın bir süre boyunca, ülkenin ve dünyanın karşı karşıya bulunduğu aslî meseleler üzerinde görüş alış-verişi oldu.

Elbette ülke içi meseleler konuşulurken, siyasî, sosyal ve ekonomik konularda bazı eleştiriler de yapıldı... Kezâ, özellikle de Sibgatullah Bey'in müslüman kürd halkı üzerinde içerde ve dışarıda tezgâhlanmak istenen ve müslüman halkın birliğini vurmayı hedef alan şeytanî oyunlar konusunda neler yapılması gerektiği konusundaki görüşleri dikkatle dinlenildi. Osman Nûrî Bey'in konulara ilgisi ve hâkimiyeti de alkışı hak ediyordu.

.25 yıl önceki ‘28 Şubat Darbesi' de, ‘demokratik balans ayarı'ydı...
28 Şubat 2022 Pazartesi

Yeni Rus Çarı görünümlü Putin'in, -işgal, istilâ ve savaş başka nasıl oluyorsa-; Ukrayna'nın işgalini, çok sıradan, basit bir askerî operasyon diye nitelemesinde olduğu gibi, 25 yıl öncelerdeki '28 Şubat 1997 Askerî Darbesi' için de, dönemin anlı-şanlı generallerinin, (ki, onların hayatta kalanlarından önde gelenlerinin 10'dan fazlası şimdi, -Temel Karamollaoğlu'nu üzen bir şekilde - hapisteler) ve onların en önde geleni olan Çevik Efendi, 'Bu, demokratik bir balans ayarıdır...' demişti.

Bu benzerlikten sonra gelelim, asıl konumuza...

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
*

Önce bir noktayı hatırlayalım... 1989'da yapılan mahallî seçimlerde Erbakan Hoca'nın Refah Partisi'nden Konya, Sivas, Van, Urfa, Erzurum gibi büyük illerde ve bir çoğu İstanbul'da olmak üzere bazı büyük ilçe belediyelerinden birkaçında seçilenlerin sergiledikleri başarılı yöneticilik örnekleri o zamana kadar görülmemiş idi... Biraz 1950-60 arası, Adnan Menderes döneminde; biraz 1965-71 arası Süleyman Demirel ve 1983-89 arası Turgut Özal döneminde halk hizmet görmüştü...

Özal'ın ölümünden ve Demirel'in C.Başkanı oluşundan sonra rejimin sosyo-ekonomik krizleri daha bir derinleştikçe, halk kitlelerine onca, 'mürteci-gerici' diye suçlanarak, alay konusu yapılarak kamu yönetimlerinden uzak tutulan insanlar yönetime gelmişler ve alışılmamış yönetim örnekleri sergilemişlerdi...

Bu müsbet örnekler sonunda, Mart-1994 seçimlerinde İstanbul ve Ankara başta olmak üzere, bir çok ilde de belediye başkanlıklarının Refah Partisinin eline geçmişti... Ama, bu o kadar kolay olmamıştı... Ankara'da Belediye Başkanı Murat Karayalçın, 'Eğer laiklik tehlikeye girerse, her şeyi yakarız...' derken; İstanbul Belediye Başkanı Nureddin Sözen isimli kişi de, 'İstanbul'u yobazlara- şeriatçilere bırakamayız...' diyordu, seçim propagandalarında... Ve Refah Partisi'nin adayı Tayyib Erdoğan'ın İstanbul'u kazandığı haberini Amerikan radyosu, dehşete kapılmışçasına nasıl verdiğini hatırlayalım.

Deniliyordu ki: 'Tarihin iki büyük imparatorluğuna başkentlik yapmış olan İstanbul, İslâmcıların eline düştü!' Ve devamında da, henüz Ankara seçimlerinin sonucu kesin belli olmadığından, '70 yıldır laik rejime başkentlik yapan Ankara ise, İslâmcıların eline düşmekten kılpayı kurtuldu...' deniliyordu, ama, 6 saat kadar sonra, Ankara'nın da Erbakan'ın partisince kılpayı kazanıldığı anlaşılıyordu.

*

O günlerde Türkiye'den bir ünlü akademisyenin, Fransa'nın Strasbourg şehrinde Türkiye'nin geleceğiyle ilgili olarak yapılan bir 'bilimsel' (!) toplantıda, yaptığı konuşmadaki sözleri son derece çarpıcıydı... 'Bu gidişle 10 seneye varmaz, üniversitelerde İmam-Hatib liselerinden çıkanlar Türkiye'nin yönetici sınıflarını oluşturacaklardır...' diyor ve o mekteplerden çıkanların üniversitelere girememeleri için katsayı vs. yöntemlerinin yerinde olduğunu alkışlıyordu.

Mesud Yılmaz, Erdal İnönü, Tansu Çiller ve Demirel gibi isimler ise, 'Erbakan zihniyetinin kazanması halinde sadece Türkiye'deki laiklerin değil, 200 yıla yakın zamandır kendilerine ümidle bağlanılan Avrupa'lıların da zarar göreceğini' etkili Avrupa başkentlerindeki muhatablarına açıkça söylüyorlardı..

İslâmköylü Demirel ise, 'Ben Çankaya'da olduğum müddetçe cesedimi çiğneyip geçmedikçe şeriatçiler zafer kazanamazlar; öyle bir başsavcı tâyin ettim ki, ateş gibi...' diyordu.

Yani, 'İslamî' bir sosyo-politik dalga yaklaşırken, 'geliyorum' diyen bir askerî darbenin ayak sesleri de duyuluyordu... YÖK, Üniversite ve medyadaki sivil generaller, asker generallere akıl veriyorlar, kışkırtılmış laik gençler 'Ordu Göreve...' pankartları açıyorlardı...

*

Ve 24 Aralık 1995 Genel Seçimlerinde birinci olan Erbakan'ın Refah Partisi, aylarca süren hükûmetsizlik döneminden sonra, Tansu Çiller'in liderliğindeki DYP ile karma hükûmet kuruyorlardı...

Ama, henüz 6 ay bile geçmeden laik -şerr güçler bu hükûmetin dağıtılması gerektiğini düşünmeye başlamışlardı...

O sırada Abdullah Gül başkanlığında bir heyet Amerika'ya yaptığı bir gezide, Amerikan Dışbakanı Madeleine Albrigth'la görüşürken, Çevik Bir general de heyetteydi ve 'Ben ve arkadaşlarım bu hükûmetin devamına müsaade etmiyeceğiz...' diyordu, küstahça... Albrigth ise, 'Karşımıza yeni bir Cezayir problemi çıkmasın, bu işi parlamento aritmetiği yoluyla yapın...' diyerek akıl veriyordu... Ve öyle de olacak, DYP'den toplu istifalar sağlanarak Hükûmet Meclis'te ekseriyeti kaybedip düşecekti...

Tablonun daha iyi anlaşılması için belirteyim ki, Erbakan, o günlerde en etkili sayılan müslüman ülkelerden 8'inin katılımıyla 'D-8'ler Hareketi'ni oluşturmuştur. Ve o günlerde etkili Avrupa devletlerinden birinin elçisi, Türkiye'deki hizmet süresi bitmeden önce, Başbakan Erbakan'a vedâ için gider, diplomatik teamül gereği...

Görüşme sırasında Erbakan, yabancı elçiye, 'Siz Gelişmiş Ülkeler olarak G-7'leri kurmuşsunuz... Şimdi biz de D-8'leri kurduk, dünyanın zenginliklerini, tek taraflı olarak değil, âdilâne bir şekilde bölüşeceğiz...' der

Bu sözleri işiten b.elçi, İsmet Paşa'nın damadı Metin Toker'le görüşürken, 'Atatürk'ün rejiminde böyle düşünen bir başbakan olduğunu görünce küçük dilimi yutacak oldum...' der. Toker de, 'Ben de aynı duruma düştüm...' diye yazarak anlatmıştı o ilginç görüşmeyi...

Daha ne anlatalım, 28 Şubat 1997 Zorbalığı'nın içerdeki mankurtların ve dışardaki ağababalarının eseri olduğunu anlatmama bunlar yetmez mi? Konu sadece tesettür ve başörtüsü zorbalığı ise, o zorbalığın sembolü idi...

*

1953'de, İran petrollerini millîleştirdiği için Şah'ın ülkeden kaçmasını sağlayan ve amma, 2 ay geçmeden, bir Amerikancı darbeyle ve General Zâhidî'yle eliyle iktidardan düşürülen Başbakan Muhammed Musaddıq, yargılandığı sırada, 'Geri kalmış ülkelerin orduları, kendi ülkelerinin işgalcileri durumundadır...' derken ne kadar özlü ifade etmişti, bu darbeci-zorba ve hain güçleri?

Bunlar hatırlanmadan, 28 Şubat 1997 İhaneti anlaşılamaz...

*

NOT: 28 Şubat 1997 Askerî Zorbalığı ve Darbesi'nin 25. Yıldönümü dolayısıyla, bu akşam, 20.30'da, Üsküdar- Bağlarbaşı Kültür Merkezi'nde yapılacak olan ve Burhan Kavuncu, Yıldız Ramazanoğlu ve Edib Emir Hoca'nın katılacağı programda bulunacağım, inşaallah...

Deli, delinin sopasını görünce kendi sopasını saklar'mış... Şimdi o deli, kim olacak?
2 Mart 2022 Çarşamba

'Ukrayna Mes'elesi', sadece bizi değil, bütün dünyayı da ilgilendiriyor.

Bir haftadır bütün dünyanın haber bültenlerinde temel gündem konusu, haliyle... Yani, Ukrayna Mes'elesi, bugün sadece Ukrayna'nın değil, bütün insanlığın mes'elesi...

Advertisement: 0:09
Çünkü, 30 yıl öncelerde Sovyet Rusya çöküp dağılınca, onun enkazı üzerinde ortaya çıkan 15-16 devletten ve nüfus itibariyle de Rusya'dan sonra ikinci büyük ülke olan Ukrayna, dünyanın gözü önünde, günlerdir eziliyor ve ezen güç olarak ortaya çıkan Putin Rusyası ise, kendisine karşı çıkılması ihtimalini bertaraf etmek için, nükleer silâh gücünü kullanabileceğini sözkonusu ediyor.

Bu tehditle teslim alınmaya çalışılan, sadece Ukrayna değil, bütün dünya...

Putin, o korkunç silâhı kullanır mı?

'Kullanmaz!' diye kim garanti verebilir?

'Delidir, ne yapsa yeridir.' sözü her zaman ve mekânda geçerli değil midir?

Düşman ve karşıtları, ona, 'çılgın, deli...' derken, tarafdarları onu süper insan olarak niteleyeceklerdir. Hitler, Churchill, Stalin, Truman vs. liderlerde de öyle olmadı mı?

*

Bir kimse veya bir devlet, kendi varlığını korumak için başka bir yol kalmadığını düşünürse, elindeki ve en zor zamanda kullanmak için, en sona sakladığı silâhı devreye sokmaz mı? Hattâ, gelecekteki muhtemel tehdit ve tehlikeleri bertaraf için de o en ağır silâhlar devreye sokulmaz mı?

Putin de, bugün bu noktada... Belki de, zaafını güç olarak sergilemek taktiğine başvuruyor.

Amerikan Başkanı Biden, 'Ukrayna konusunda önümüzde iki tercihimiz vardı. Ya, 3. Dünya Savaşı, ya da -kısa vâdede sonuç vermese bile-, ekonomik yaptırımlar... Biz yaptırımları tercih ettik...' demedi mi?

*

Sözün burasında, İkinci Dünya Savaşı'nın son demlerine dönelim...

Savaşın Avrupa cebhesi, 8-9 Mayıs 1945 gecesi, Almanya'nın kesin yenilgisi ve teslim olmasıyla sona ermişti... Uzak Doğu ve Pasifik'teki savaşlarda da artık nefesi tükenen Japonya ise, üç ay kadar daha direniyordu, ama, teslim olmanın şartlarını da araştırmak peşindeydi...

Franklin Roosevelt'in Nisan-1945'de ölmesi üzerine yerine geçen Başkan Yardımcısı Harry Truman ise, 'Japonya'nın bir takım şartlarla teslim olmasına fırsat verilmemesi; ve dünyada Amerika'ya meydan okuyacak bir gücün bir daha ortaya çıkmamasını garanti edeceği ve bütün dünyaya ders olacağı düşünülen ilk 'Atom Bombası'nın denenmesi' düşüncesindeydi...

*

Başkan'ın günlük hayatının tarihini tutan yazıcısı, 'Sabahleyin, savaş gemisinin güvertesinde Başkan Truman'ı selâmlayan bando takımındaki bir assubayın serçe parmağının kazaen kırılıp, hemen revire kaldırıldığını' yazmıştı; 6 Ağustos 1945 sabahı.

Ama, aynı yazıcının, biraz sonra yazdıkları daha da ilginçti...

Çünkü, Başkan Truman, güvertedeki şezlonguna uzanıp, günlük raporları okurken... O anda yeni bir haber verilince... Başkan'ın âdetâ elektrik çarpmışcasına havaya fırladığını ve 'emsâlsiz bir zafer kazanıldığını' söylediğini yazacaktı...

Truman'a verilen yeni haber, Japonya'nın -üstelik de hiç bir askerî üss ve birliğin bulunmadığı, tamamen sivil halkın yaşadığı- Hiroşima şehrine atılan atom bombasının başarılı şekilde atıldığı'na dairdi...

Ve o korkunç bomba ile, bir anda, 80 binden fazla insan can vermiş; Hiroşima ise, bir kül yığınına dönmüştü.

Evet, insanlığın atom bombasıyla ilk tanışması böyle olmuştu.

Başkan'ın tarihçisi, o 'büyük zafer' haberini aldıktan sonra, Truman'ın, savaş gemisinin revirine gidip, serçe parmağı kırılan assubayı ziyaret edip halini soracak kadar 'yüce gönüllülük gösterdiğini' yazacaktı.

Evet, serçe parmağı kırılan assubayın acısını yüreğinde hissedecek kadar bir hassasiyet ve yüce gönüllülük... Ve o anda, ilk 'atom bombası'yla 80 bin insan kavrulmuş ve 100 binden fazlası da henüz can çekişmekteydi...

Onların acısına da Truman düşünecek değildi ya, değil mi?

Dünya, neyin ne olduğunu anlamaya çalışırken, Truman, insanlığın, konuyu tam öğrenmesi için, ikinci bombayı da iki gün sonra bir diğer sivil şehir olan Nagazaki'ye attıracak ve kurbanların sayısı, 300 bine ulaşacaktı.

*

Daha sonra, Truman, Stalin ve Churchill, Berlin yakınlarındaki Potsdam'da bir araya gelip dünyayı nasıl bölüşeceklerini konuşacaklardı.

Truman o sırada, Stalin'in gururlu halini, annesine yazdığı mektupta anlatırken, onun için, 'O.... çocuğu' ifadesini kullanacak ve sonra da, 'O da bana öyle der değil mi?' diyerek, 'o nitelemesinin yerinde olmadığını' ifade edecekti..

*

Bugünküler birbirlerine ne der, ne demez, ayrı konu...

Ama, Ukrayna Buhranı vesilesiyle, kendisine uygulanan ekonomik yaptırımlara, 'nükleer silah' kullanmak tehdidiyle karşılık veren Putin, Amerika'nın dünya halklarının sosyo-psikolojik dünyasını teslim aldığı 'Atom' gücünü, 77 yıl sonra kullanabileceğini söyleyerek, aynı neticeyi elde edebileceğini düşünüyor herhalde...

*

Nükleer silâhların korkunçluğu, sadece denk olmayan güçlerarası bir savaşta kullanılmak ihtimalinden değil, devreye başka nükleer silâhların girebileceği endişesinden geliyor. Nitekim, Biden'ın o ihtimali sözkonusu etmesine karşı, Putin de restini çekmiş oluyor, böylece...

Görelim, hangi deli, sopasını saklayacak?

*

Evet, emperyalist şeytanî güçler, gizli-açık bir uzlaşma ile diğer savaşları tahrik ve teşvik ediyorlar, ve amma, kendi bünyelerine yönelik bir tehlike ortaya çıkınca... 3. Dünya Savaşı'ndan bile söz edebiliyorlar.

.Nükleer tehdit', diğer ‘savaş suçları'na göz yumduracak mı?
4 Mart 2022 Cuma

Ukrayna'nın Putin Rusyası tarafından işgal ve istilâ edilmesine dünya çapında birtakım tepkiler, itirazlar dile getirilse bile, yutulması halinde, dünyanın bugünkü durumundan daha ileri bir tavır sergileyemiyeceği aşağı-yukarı belli oldu.

Advertisement: 0:09
Dünyada hattâ bir 'nükleer savaş'tan bile söz edilirken ve bunun ilk lâfını bu son buhranda, Putin dile getirmişken, dün sabah, Rusya Dışbakanı Lavrov ve dün akşam saatlerinde de Putin, 'nükleer savaş' sözünü ilk kez karşıtlarının dile getirmeye başladıklarından söz ediyordu. Halbuki, bu buhranın hele de son iki haftalık bölümünü dikkatlice takib edenler kabul edeceklerdir ki, 'nükleer savaş' tehlikesinden de öteye, nükleer silâhların kullanılabileceği tehdidinden ilk söz edenler bizzat Putin ve Lavrov olmuştu. Amerikan Başkanı Biden bile, sadece 3. Dünya Savaşı'ndan söz edebileceğini ifade ederken, nükleer savaştan açıkça söz etmemişti; her ne kadar, bir '3. Dünya Savaşı' olursa, 'nükleer silâhlar'ın kullanılmasının kesinliği aşağı-yukarı bilinse bile...

Ama, anlaşılıyor ki, o tehdidin lâf olarak ifade edilmesinin ağırlığını bile kendileri de taşıyamıyorlar ki, Putin Rusyası, şimdi o tehdidi, önce kendilerinin dile getirmediklerine dünyayı inandırmaya çalışıyorlar.

Ukrayna lideri Zelensky, eski bir komedyen olsa bile, şimdi bir savaşı göğüsleyebilecek cesarette olduğunu ortaya koyuyor gibi...

-'Hürriyetimizden başka kaybedecek bir şeyimiz yok!.' diyor.

-'Vatanımızı sonuna kadar savunacağız...' diyor.

-'Başkan olmasaydım da, sivil direnişçi olurdum...' diyor...

Bu gibi sözler bir komedyen'e yabancı ve ağır gelebilecek laflar sayılabilir ve kuru tehdit sanılabilir; ama, bir tiyatro sahnesinde değil, Ukrayna ve Rusya arasında eşit olmayan güçler arası bir savaşın zayıf tarafında yer alan birisi tarafından söylenmesi ilginç...

*

Hatırlayabiliriz, bir Charlie Chaplin vardı, sessiz sinema dönemlerinin ünlü İngiliz komedyeni...

2. Dünya Savaşı sırasında Adolf Hitler aleyhinde 'Diktatör' isimli bir propaganda filminde bir komedyen olarak bütün hünerini sergilemiş; Hitler'in son derece rahatsız olduğunu öğrenince de, ona bir teklifte bulunup, 'Mr. Hitler, gel, rolleri değişelim, ben diktatör olayım, sen de komedyen ol!' demişti. Şimdi, Putin de Zelensky'yi bir komedyen olarak görüyor gibi... Bu durumda Zelensky de ona, 'Gel, rolleri değişelim...' dese, nasıl olur dersiniz?

*

Putin, dün, 'Rusya ve Ukrayna halkı, aynı etnik kökenlidir.' diyordu. 'Ukrayna diye bir devletin zâten olmadığını' da daha önce söylemişti. (Gerçi, bu iddia yanlış değil, iki ülke halkları arasında etnik köken açısından bir ayrılık yok... Din açısından da, iki taraf da genel olarak Ortodoks Hristiyan... Dil açısından da Rusçanın lehçe farkı var; birisi Vladimir diyor; diğer Volodomir... Ama, toprak bölüşülmesinden dolayı kardeşler de birbirlerini öldürmüyorlar mı?)

Putin, Fransa Başkanı Macron'la dün yaptığı konuşmada, 'Hedefimize, her durumda varacağız...' diyordu. Macron da, 'daha kötünün henüz gerçekleşmediğini' söylemekle yetindi. Bu, 'daha kötü', 'nükleer savaş'tan başka ne olabilir ki?

'Uluslararası hukuk' kuralları mı? Bu kuralların, devletlerarası ihtilaflarda sadece 'zayıflar için' bağlayıcı bir ölçü olduğu; güçlülerin ise, o kuralları istedikleri gibi yorumlayabileceklerine son örnek, Ukrayna...

*

Asıl trajedi, savaşın pençesinde çaresiz ve can çekişen bir insanlık...

Sıfırın altında, (eksi-5)'ten bile daha şiddetli soğukta, Putin, Kiev'in 'toplu ısıtma sistemleri'nin bile vurulması ilginç... Halk direnişinin kırılması için bilerek seçilmiş bir hedef... Yüzlerce-binlerce çocuk, kadın ve diğer savunmasız siviller, füzeler altında ve soğukta ölüyor. Yüzbinler- milyonlar, Polonya, Moldavia sınırlarına doğru kaçıyorlar.

Başka ülkelere ırkçılık suçlaması yapmakta pek mâhir olan Avrupa Birliği ülkelerinin, Afganistan, Suriye- Irak, ve Afrika ülkelerinden kendilerine sığınmaya çalışan kitleleri, derilerinin rengi esmer veya siyah, kara gözlü, kara saçlı ve de Avrupalılarının genelinin dinlerinden olmadıkları gerekçesiyle almadıkları bilinirken; Ukrayna'dan gelenleri ise, 'beyaz tenli, sarı saçlı, mavi gözlü, inanç ve yaşayış şekli ve zevki açısından kendileriyle ortak özelliklere sahip...' oldukları için, 7-8 milyon kadar muhtemel sığınmacıya kucak açmakta birbirleriyle yarıştıklarının haberleri, bir 'Judeo-Chrétienne (Yahudi/Hristiyan)' değerleri üzerine bina edildiği söylenen ve kendi üstünlüklerine inanıp, kendilerini dünyanın en üstün medeniyeti olarak sanan Avrupalılar ve onların değerlerine hayran olanlar için bir yüzkarasıdır.

*

Ve, 2-3 NOT:

1- İbn Haldun Üni'den Köse soyadlı bir doç., evvelki gün, TRT Haber'de yorum yaparken, Ukrayna'nın ezilmesi konusunda Putin'i; 'Afganistan'dan çekilmek'le Amerika'nın yüreklendirdiğini söyleyebiliyordu.

Evet, müslüman topraklarının işgalini ve müslüman bir halkın ezilmesini, dünya dengeleri için gerekli gören sefil bir anlayış...

2- Çeçenistan'da Rusya'ya kuklalık yaparak , Putin'in dostluğuna mazhar olan Kadirof'un, kendi besleme askerlerini, hem de 'tekbîr' sadâlarıyla Ukrayna'daki direnişi kırmak için göndermesi, utancın da ötesinde bir yüzkarasıdır.

3- TRT Haber'de, dün akşam 20.30'da, Putin'in son açıklamasına değinilirken, onun ölen Rus askerleri için kullandığı Rusça kelime, 'şehid' diye tercüme ediliyordu ve yaralılar için de 'gazi' sıfatı...

TRT'de, sadece İslâm'a mahsus olan terimlerin kullanılmasını kimse kontrol etmiyor mu?

‘Teslim ol, barış olsun!' şeklindeki ‘Pax Romana'nın ‘Putinic' versiyonu
6 Mart 2022 Pazar

Hiçbir insanî-ahlâkî sınır tanımayan tam bir çılgınlık...

Tek ölçüsü, frensiz bir gücetaparlık olan bir vahşilik...

'Ukrayna rejimi, bizim bütün şartlarımızı kabul edinceye kadar operasyonumuz devam edecek.' diyor... 10 gündür, şehirleri bütün yerleşim birimlerini bombardıman ediyor... Kaçmak için imkân bulamayanlar sığınaklarda füzelerin ve top mermilerinin patlamasından veya yanan evlerinin alevlerinden korunmaya çalışıyorlar...

Advertisement: 0:10
Çocuklar, kadınlar ve savunmasız sivillerden oluşan yüzbinlerce, hattâ milyonlarca insan, hem de ağır kış şartları altında, evlerini-barklarını bırakıp, binbir perişanlık içinde, hattâ saatlerce yağmur-kar altında ve çamur içinde, yaya ve aç olarak Polonya, Macaristan, Moldavia ve Romanya'ya gibi komşu ülkelere kaçıyorlar; ama, diğer komşu olan Belarus'a, (Beyaz Rusya)'ya ise kaçmayı akıllarından bile geçirmiyorlar. Çünkü, bağımsız bir ülke olarak Belarus'un da Rusya siyasetine aykırı bir tutumu olursa, Putin Rusyası orası için de, 'Tarihte Belarus diye bir devlet yoktu, olmamıştı; halkı da Rusya halkıyla aynı etnik kökenden gelir, tek halktır...' diyecek ve 'saldırı ve savaş hali' denilemiyecek bir ülke içi 'operasyon(!)'u orada da sahneleyebilecektir... Ve bugün perişan olan bu yığınların, yarınlarda evlerine dönmek imkânı doğsa, o zaman, niceleri evlerinin harabeye döndüğü acı gerçeğiyle bir daha yıkılacaklar.

Çünkü, Putin'in Ukrayna için söylediği, 'Ukrayna diye bir yer yoktur... Orası Rusya'dır... Ukrayna ve Rusya halkı, aynı etnik kökten gelen bir halktır... Ve Ukrayna'nın askerî alt yapısını tamamen yok edinceye kadar operasyonumuz devam edecek...' sözleri, doğrudur ki, hattâ Sovyet Rusya ve daha önceki asırlarda, Çarlık Rusyası dönemlerinde de olmamıştı.

Putin, onun için, 'Rusya'nın sınırları yoktur.' diyor... Ama, Ukrayna halkı aynı şeyi söyleyemiyor. Halbuki, Putin'in aynîlik, birlik sözlerine inansalardı, onlar, hattâ, bizzat Rusya topraklarına doğru da kaçarlardı; annesi tarafından dövülen çocuğun yine annesinin kucağına sığınmaya çalışması misali...

*

Dahası, Sovyet Rusya çökerken, Rusya Federasyonu, 1917-1991 arasındaki 75 yıllık Sovyet Komunist İmparatorluğu'nun çöküp ortaya çıkan devletlerin herbirinin istiklâlini tanımamış mıydı?

Sovyetler zamanındaki idarî sınırların, o birlik içindeki Sovyet Cumhuriyetlerinin herbirinin sınırlarının, yeni müstakil/bağımsız devletlerin sınırları olduğunu kabul edip bölüşüm anlaşmasına imza atmamış mıydı? Hattâ, bütün bu ülkelerle diplomatik ilişkiler kurup elçilikler açmamış mıydı? Dahası, Ukrayna ve Kazakistan'ın elinde kalan 1000'den fazla nükleer bombaların zayıf hükûmetler elinden bir şekilde çıkması şeklindeki korkunç ihtimali bertaraf etmek için, Amerikan emperyalizminin de baskısıyla, bu bombalar Boris Yeltsin zamanında, Rusya Federasyonu'na, -karşılığında da, 'Rusya'nın bu ülkelere asla saldırmayacağı'na dair taahhüdler imzalanarak- verilmemiş miydi?

Ama, şimdi, Putin, 'O zaman güçsüzdük, çaresizdik... Yutkunduk... Şimdi ise, güçlenip toparlandık...' diyerek, devletlerarası hukuk teamül ve kurallarına bir tekme atıyor... Lenin de 100 yıl önce bugünlerde, önceden verdikleri sözleri yutarken, 'Onlar vaad yığınlarından oluşan bir kağıt tomarıydı...' dememiş miydi? Şimdi de aynı anlayış...

Evet, gücetaparlar açısından bu gibi taahhüdlerin, verilen sözlerin hiç bir bağlayıcılığı ve önemi yoktur; çünkü, materyalistler için, gücetaparlar için, 'Güç, her şeyi caiz kılar...'

Uluslararası hukuk mu? O, zâten hele de 77 yıl önce, bir atom bombasıyla bütün insanlığın iradesinin esir alınışından sonraki bütün uluslararası hukuk kurallarının, 'Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin kararları' kılıfı içinde, veto hakkı olan '5 Daimî Üye'nin, dayatmalarından başka bir şey olmadığı hâlâ görülmeyecek mi?

*

Rusya Dışbakanı Lavrov, 'Zelensky, müzakereye yaklaşmak istemiyor. NATO'nun savaşa girmesini istiyor' diyor. Doğru da, NATO, 'Ukrayna Buhranı yüzünden Rusya ile, askerî bir savaşa asla girmeyeceğini' hem Amerikan Dışbakanı Blinken'ın ve hem de NATO Gen. Sekr Stoltenberg'in ağzından net olarak ifade etmişken; 'Bizim şartlarımızı bütünüyle kabul ederse, müzakere masasına otururuz.' diye bir Putin'in müzakere masasına Ukrayna niçin ve nasıl oturabilir? Kaldı ki, Putin, Ukrayna'ya 'operasyon' diyerek yaptığı vahşî saldırıya karşı ekonomik yaptırım kararları alınmasını bile 'savaş ilânı' olarak değerlendirdiğinden; yarınlarda, o yaptırım kararları alan ülkeler de geri adım atmayacaklar mıdır?

*

Putin'in mantığı, 1945'de ilk atom bombasını kullanan Amerikan Başkanı Truman'ın mantığından farklı mıdır? Her ikisi de Roma İmparatorluğu'nun barış formulü olan 'Teslim ol, barış olsun!..' şeklindeki 'Pax Romana../ Roma Usûlü Barış' anlayışının bağlısıdırlar. Amerikan emperyalizmi, düşmanlarına 'Pax Americana...' formülünü teklif ederken; aynı sözün Rusya versiyonunu 'Pax Putinica'yı çözüm olarak gösteriyor.

*

Haa, bir de kendisinin NATO şemsiyesi altında korunacağını sanan ülkelerin artık daha bir derin düşünmeleri konu şudur ki, Amerikan menfaatlerine dokunmadıkça, şimdi, NATO birliğinin sınırlarından korunacağından söz edilse bile; hele de NATO ülkeleri içinde hele de inanç, tarih ve kültür olmayanların da, yarınlarda, Ukrayna misali, kelaynaklar gibi ortada kendi başlarına bırakılacakları da unutulmamalı..

Ne o, yoksa, 'NATO içinde, öyle, ana gövdeye aykırı durumda olan ülkeler yoktur' diyenler mi var?

Bizim olmayacaksa, Roma'yı alevler yutsun!' diyen Neron'un yeni takipçileri...
7 Mart 2022 Pazartesi

'28 Şubat 1997 Askerî Darbe Zorbalığı'nın 25. Yıldönümü'nde bir araya gelip, mevcud yönetim yapısını değiştirmek için neler yapacaklarını açıklayan muhalefetin 'yeni' dedikleri plânları, eski ve bayatlamış konular... Daha da ilginç olanı, dünya, Rusya saldırganlığı altında ezilen Ukrayna trajedisini Amerikan mantığıyla seyrederken, bizdeki muhalefetin o hususta hiç kendilerine aid bir görüşleri yok... 1700 yıl öncelerde, 'Bizim olmayacaksa, Roma'yı alevler yutsun...' diyen İmparator Neron mantığıyla bakıyor gibiler...

Advertisement: 0:09
*

HT'den M. Bardakçı, 4 Mart tarihli ve 'Savulun, İttihadçılar geliyor!' başlıklı yazısında, 'CHP, SP, GP, İP, DEVA ve DP'nin genel başkanlarının, 28 Şubat günü programlarını açıklamalarını, '1902 ile 1907'de Paris'te yapılan Jöntürk Kongreleri'nin Üçüncüsü olarak niteleyip, "Abdulhamîd gitsin de, gerisini sonra düşünürüz" havasının tekrarlandığını söylemişti. Bardakçı devamında olanları da özetliyordu:

'Türkiye'de bütün bu felâketlere rağmen "hürriyet" çılgınlığı devam ediyor ve herkes aklına geleni söyleyip duruyordu ama, 1912'de yapılan seçimler, (...) tarihe "sopalı seçim" diye geçti. İfrat hâlini alan (...) özgürlük hevesi de nihayet, "Sıktınız artık!" diyen İttihad ve Terakki'nin yine sopasıyla noktalandı! İttihadçılar 23 Ocak 1913'te Bâbıâli'yi basıp Harbiye Nâzırı'nı (Nâzım Paşa'yı) öldürdüler, Sadrâzam Kâmil Paşa'yı kafasına silâh dayayarak istifa ettirdiler ve iktidar oldular. (...) Ama cinayetler son bulmadı, hattâ Sadrâzam Mahmud Şevket Paşa bile katledildi ve bu hadise özgürlüklerin sonu oldu.

Sonrası ise mâlûm... Birinci Dünya Savaşı, mağlubiyet ve imparatorluğun elimizden gitmesi...'

*

Evet, yakın tarihi derin vukûfiyetle tahlil edenlerden Bardakçı'dan özetlediğimiz bu tablonun günümüzde tekrarlanmamasını dileriz.

Ama, özellikle, 120 yıl öncelerde tezgâhlanan Jöntürk / İttihadçı entrikalarına İslâmî kimlikleriyle bilinen M. Âkif, Babânzâde Ahmed Naim, Elmalılı Hamdi, Saîd Nursî, Muhammed Şemseddin (Günaltay) vs.nin âlet oluşlarının, bugün de Davudoğlu, Babacan ve Karamollaoğlu gibilerce tekrarlanacağı beklenir miydi?

*

Ve bir-kaç NOT:

1- Doğu Türkistan'da Çin rejiminin Müslüman halka yaptığı zulümlerin, geçmişteki komunist liderlerin zamanındakinden de şiddetli olduğu açık...

Çin Lideri Şi Cinping, Müslüman bölgelerinde İslâmî sembollerin hâlâ da ayakta kalmış olmasını, geçmişte iyi mücadele edilememiş olması şeklinde değerlendirip minarelerin, hilâl sembollerinin, Arab harfli yazıların yok edilmesi yönünde uygulamalar başlatmış. Bu uygulama, Müslüman halka uygulanan her türlü zulümlerin üstüne tüy dikmek mesâbesinde...

Doğu Türkistan, Çin'in işgal ve gasbına uğramış bir mazlum Müslüman diyarı... Ve milyonlarca Müslüman da esir... Ama, o Müslümanların kalblerini, beyinlerini esir alamadılar.

Bugün Müslüman coğrafyalarında okuyan Doğu Türkistanlı birçok genç kardeşlerimiz var ki, onlar, hangi ülkede olduklarını bile gizlemek zorunda kalıyorlar ve kendi aileleriyle -onlara bir zarar gelmemesi için- bir tlf. bağlantısı kurmaktan bile kaçınıyorlar.

İnsan hakları ve özellikle mülteci hakları alanındaki çalışmalarıyla bilinen Av. Gülden Sönmez kardeşimizin öncülüğünde, İstanbul- Sarıyer'deki Çin Başkonsolosluğu önünde yarın (8 Mart Salı günü) saat 11.00'de, Dünya Kadınlar Günü'nün muhtevâsına Çin'deki Müslüman kadınların itiraz feryadlarını, Çin makamlarına duyurmak isteyen bir program hazırlanmış bulunuyor. İlgisiz kalınmaması gerekiyor.

2- Özgürder'in 26 Şubat Cumartesi akşamı, 28 Şubat 1997 Zorbalığı'nın 25. yıldönümü vesilesiyle, Ali Emirî Kültür Merkezi'nde Hülya Şekerci, Betül Üzer ve Zehra Çomaklı -Türkmen hanım kardeşlerimizin, o dönemdeki tesettür yasağına karşı verilen mücadeleler çerçevesinde yaptıkları değerlendirmeler ve bugün gelinen noktalara dair tesbitleri oldukça ilginçti.

Genç nesilleri kuşatan twitter, instagram, facebook vs. iletişim imkânlarının kötüye kullanılması hasebiyle günümüzde hattâ İslâmî kaygılar taşıyan ailelerin -her iki cinsten- çocuklarının karşılaştıkları sosyo-psikolojik problemlere ve anne-babaların nasıl tepkiler vermesi gerektiğine dair değerlendirmeler son derece çarpıcı ve faydalıydı.

3- Müslümanların tamamını ilgilendiren bir tarihî-siyasî kurum olan Hılâfet'in 3 Mart 1924'te 'Meclis'in manevî şahsiyetince temsil ediliyor...' kurnazlığıyla kaldırılması dolayısıyla 'fakîr'den de istenen kısa bir değerlendirmede ne söylenebilirdi?

Tarihte uzuuun asırlar çok mükemmel işletilememiş olsa bile, o kadar önemli bir kurumun ıslahı yine de mümkün idi.

Bugün, iki milyara yaklaşan dev nüfusuyla insanlığın yaklaşık dörtte birini oluşturan dünya Müslümanlarının, İslâm Milleti'nin saflarından İslâm adına her kafadan bir ayrı ses çıkması, başsız bir kalabalık haline düşürülmüş olması yüzündendir. Bugün, telâffuzundan bile korkulan bu kurumun adı, Hılâfet mi, Riyaset /Başkanlık mı olur veya başka bir şey mi olur, ama, 'bütün Müslümanlar adına nihaî ve bağlayıcı sözü söylemek' yetkisini haiz bir kurumun oluşturulmasının gerekliliği açıktır. Ancak, bu konu önce beyinlerimizde çözümlenmeli...

4-Büyük bir tefekkür, duygu adamı ve şair olarak tanıdığım ve 20 sene öncelerde vefât eden merhûm Ali Ulvî Kurucu, doğumunun 100. Yıldönümü dolayısıyla, geçen hafta Yazarlar Birliği'nin İstanbul Şubesi'nde ve Birlik Vakfı'nın Çemberlitaş'taki merkezinde yapılan programlarla anıldı.

Her iki toplantıda yapılan değerlendirmeleri, ve özellikle Prof. Mahmûd Kaya hocamızla, İsmail Kahraman ağabey ve merhûm Ali Ulvî Kurucu'nun torunu Prof. Mustafa Âsım Küçükaşçı'nın konuşmalarını uzun uzun aktarmak isterdim...

.Bir halk direnişinin maddî ve manevî güç kaynakları nelerdir?
9 Mart 2022 Çarşamba

İnsanların renk, cinsiyet ya da bazı coğrafyalara mahsus fizikî veya bedenî farklılıkları olsalar bile, özleri itibariyle birbirlerinin benzeridirler ve insan olmaları hasebiyle eşittirler. Rüşd yaşına geldikten sonra ise, insanların, kendi iradeleriyle seçtikleri yaşayış tarzına göre temel farklılıklar ortaya çıkar ki, o temel farklılıklar, onları birbirleriyle savaşmaya veya uzlaşmaya, ya da teslim olarak yaşamaya yönlendirir.

*

Advertisement: 0:09
Bu tesbitten sonra...

1830'lu yıllardan 1860'lı yılların ortalarına kadar Rusya Çarlığı'na karşı Kafkaslar'da çetin mücadeleler veren 'Şeyh Şâmil', sonra esir düşüşüne dair bir destansı hikâye aktaralım.

Rivayet edilir ki, Şeyh'i Çar'ın huzuruna götürürler. Çar ona izzet-ü ikramda bulunur ve 'Şeyh, bize karşı 35 sene kadar mücadele ettiniz, esir alındığınızda, bütün mal varlığınız, bir katır sırtında taşınan ve bir tarafında kitablar, diğer tarafında kılıç, kalkan, hançer, tüfek ve tencere- tabak vs. vardı. Bizim cephedeki bir astsubayımızın bile varlıklarından daha az. Böyleyken, bize karşı bu kadar uzun süre, ne ile ve nasıl mücadele ettiniz?' diye sorar.

Şeyh Şâmil de şöyle der:

'Bizim 3 hazinemiz vardır..

-Hazine-i Kübrâ.. (Büyük hazine..)

-Hazine-i Tuğra.. (Tuğra/ mühür hazinesi..)

-Hazine-i Suğrâ.. (Küçük hazine..)

*Ne demektir bunlar, 'Şeyh cenabları'?

-Bunlar şu demektir:

-Hazine-i Kübrâ: 'Lâilâheillallah' hazinesi... Biz Müslümanlar bu hazineyle, Allah'dan gayri hiçbir güç önünde eğilmemek gerektiğine inanırız. Bunun hayata nasıl yansıtılacağını Kur'an'dan, bütün Enbiyaullah'tan/ ilâhî peygamberlerden ve Hz. Peygamber (S)'den öğreniriz. Mü'min insan'daki bu hazine tükenmek bilmez.

-Hazine-i Tuğra... Allah'ın bütün insanlara ve hattâ hayvanların yaratılışın vurduğu hür yaşamak mührüdür. Hür yaşamak, kendisini ezmek isteyene karşı direnmek fıtrî mührü. Bu da, muazzam bir mânevî- ruhî güçtür.

-Hazine-i Suğra: Bu ise, küçük hazine olup, savaşmak için gerekli olan maddî silâhlar, techizât ve levâzım, vs...

Bu izahlar üzerine Çar, 'Şeyh, bizim savaşmak için en büyük dediğimiz gücü siz en küçük olarak nitelediniz.' der.

Şeyh Şâmil de cevaben, 'Sizinle aramızdaki asıl fark budur.' der.

*

Bugün, Putin'in 'dünyada emsali yok.' diye nitelediği korkunç maddî silâhları kendince 'Hazine-i Kübrâ' olarak değerlendirmesine ve sivil hedefleri ve şehirleri yerle bir eden acımasızca maddî güç kullanmasına rağmen, Ukrayna, beklenmeyen şekilde direniyor.. Ukraynalıların 'Hazine-i Kübrâ'sı büyük çapta yok denilse de, 'Hazine-i Tuğrâ'larının olduğu görülüyor, anlaşılıyor. 'Hazine-i Suğrâ' açısından ise, büyük sıkıntılarının olduğu görülüyor.

Ama, evlerini barklarını, yerlerini- yurtlarını terk etmek zorunda olan milyonlar da, bu direnişin ihtiyat ve yedek güçleri halindedir ve bu gücün, gelecekte de bir şekilde devam edeceğinin habercisidir. Çünkü, o insanlar, bütün hayatlarının 1-2 valize sığdırarak bilmedikleri dünyalara doğru güle-oynaya gitmiyorlar; gözyaşları ve acılar içinde gidiyorlar. Onların kinine tahammül etmeye Putin'in ömrü yetmez. Çünkü o kaçan milyonların çocuklarının, yarınlarda Rusya ile, büyük bir hesaplaşma duygusu içinde olacaklarını söylemek kehanet olmaz. 'Ukrayna ve Rusya halkının aynı etnik kökenden gelen bir halk' olduğu görüşünü, Putin'in dehşetli silâhları tamamen yok etmektedir.

*

Bu arada, bir 'rivayet' daha ekleyelim: Şeyh Şâmil'in esir düştüğü sıralarda, Ukrayna steplerinde de büyük bir açlık faciası hüküm sürmektedir. (Boyar'lar / Büyük toprak ağaları) keyiflerince yaşarken; aç- sefil milyonlarca (mujik/ köylü) de hayatta kalmak için, artık devlet otoritesi de tanımayarak ayaklanma ve ellerine ne geçirirlerse talan etmek peşindedirler. Ukraynalıların tarihinde (holodomor)diye anılan korkunç kıtlık ve açlık felaketi ve yüz binlerin, milyonların telef oluş faciasının yaşandığı bir dönemdir.

Çar'ın etkili danışmanlarından birisi, 'Haşmetmeâb' der, 30-35 yıllık düşmanınız olan Şâmil, bugün elinizde esir. Şâmil'i Ukrayna bölgesine gönderseniz, sizin gücünüzün büyüklüğünü anlayan halk kitleleri belki itaat etmek zorunda kalırlar.'

Bu tedbir fikri, Çar'ın da dikkatini çeker ve Şeyh Şâmil'i gönderirler Ukrayna steplerine. Şeyh bir fayton içindedir. Ak sakalı göğüslerine kadar inmiş, heybetli duruşuyla bir pîr olarak perişan halkların arasından geçirilirken, sefil halk kitleleri, bu ak sakallı, vakuur şahsiyeti, 'bekledikleri kurtarıcı' gelmişçesine karşılarlar ve onun faytonuna el sürmeye çalışırlar.

Çar'a tedbir diye telkin olunan o çare geri tepmiştir.

Hemen Şeyh'i geri çekerler ve Şeyh'in Hacc'a gitmek isteği Çar tarafından kabul edilir ve Şâmil, 1870'li yılların başında Medine'de vefât eder.

(Bu destansı anlatımı, Şeyh Şâmil'in torunlarından olan (merhûm) Said Şâmil'den, zaman zaman Sebil dergisine geldiği sıralarda dinlemiştim, 1977'lerde..)

Bir destansı hikâye veya rivayet olsa bile alınacak dersler de olsa gerek.

*

Ve...

Aferin İmran Khan'a...

(Reuters'in 6 Mart günü verdiği bir habere göre, Avrupa ülkelerinin Pakistan'daki elçileri, yayınladıkları bir ortak bildiri ile, Pakistan'ın, Ukrayna konusunda Rusya'yı kınamasını istemişler.

Pakistan Başbakanı İmran Khan ise, bir mitingde, 'Biz sizin köleniz miyiz? Siz ne derseniz onu mu yapacağız? Rusya ile de, Amerika ile de arkadaşız; Çin ve Avrupa ile arkadaşız; herhangi bir kampta değiliz.' dedi. İmran Khan ayrıca, o elçilerin hükûmetlerinin Keşmir konusunda yaptıklarını unutmadıklarını da hatırlattı.

*

Gündem o kadar dolu ki, hangisine dokunulsa, bir ayrı ses...
11 Mart 2022 Cuma

Evet, gündem o kadar dolu ki, tamburanın hangi teline vursan bir ayrı nağme yükselir misali...

Advertisement: 0:08
*

Tayyib Bey'in, Çarşamba günü, AK Parti'nin Meclis Grubu'nda iç ve dış siyasete dair konuşmasında değindiği konuların her birisi, üzerinde etraflıca durulması- düşünülmesi ve hattâ medyada 'muvafık' ve 'muhalif'ler arasında tartışılması gereken son derece hassas konulardı. Esasen, konuşmasının sonunda Kur'an-ı Kerîm'den 'İnşirah' sûresini aslî şekliyle okuyup, Türkçe meâlini de vermesi, hangi sıkıntılı şartların içinde bulunulduğunu ve amma, Hz. Peygamber (S)'e de, içinden geçtiği ağır şartlar karşısında ümidsiz olmaması, yılgınlık ve yorgunluk alâmeti göstermemesi yolunda verilen ilâhî emirlerin muhatabının bütün Müslümanlar da olduğu açıktır.

Evet, bir cumhurbaşkanının kamuoyu önünde, iletişim araçları aracılığıyla bu hatırlatmayı yapmış olması çok sıradan bir durum değildir. 'İnşirah' sûresinin meâlini bir de burada tekrarlayalım:

'Esirgeyen-bağışlayan Allah'ın adıyla...

Senin göğsüne inşirah vermedik mi, genişletmedik mi?/ Ve belini büken ağır yükü üzerinden kaldırmadık mı? / Ki, çatırdatıp bükmüştü belini... / Yükseltmedik mi senin zikrini, sözünün itibârını?.. / Şüphesiz ki, zorlukla beraber ferahlık vardır. / Evet, zorlukla beraber kolaylık da vardır. / O halde, meşguliyetin bittikten sonra, kalk, yine yorul./ Ve ancak Rabbine sığın ve yönel...'

*

Ve amma, Erdoğan, yakınımızda bütün fecaâtiyle cereyan etmekte olan ve bütün dünyaya da sirayet ihtimali bulunan savaş ateşinin söndürülmesi için dünyaca bilinen çırpınışlar içindeyken; gözlerini ancak toprağın doyuracağı bir takım karaborsacıların, stokçuların, fırsatçıların halkın ekmeğiyle oynamaya kalkışmaları, fiyat arttırmaları oyununa başvurmaları karşısında sert sözler söylemesi, gereğinin de geleceği açısından, yine de sadre şifâ kabilindendir.

*

Erdoğan'ın konuşmasının bir bölümünde sağlık alanında son zamanlarda yükselen bazı itirazlar üzerinde söyledikleri de düşündürücüdür.

Önce, belirtelim ki, hastası ölen veya ağır durumda olan kimselerin doktorlar ve diğer sağlık personeline saldırmaları çılgınlık derecesinde aşağılık bir ilkelliktir.

Bu saldırılar, çıkarılan kanunlara rağmen, sürüp gitmekte ve çoğu saldırganlar, mahkemeler tarafından serbest bırakılmakta... Anlaşılır şey değil... Sanki, yargı sistemi ile sağlık sistemi arasında bir gizli hesaplaşma varmış gibi...

Yargıçlara biraz ağır bir söz söyleyen bir sanık karşısında, aynı yargı mekanizmasının, yargının mehabetini korumak adına nasıl hışımlı davrandığı bilinmiyor değil... (Tayyib Bey'in, 'kadınların kocaları veya başkaları tarafından bıçaklanması karşısında bile, yargı mekanizmasının duyarsız davranıp, saldırganları serbest bırakmasını ağır şekilde eleştirmesi de gerekli bir tepkiydi.)

*

Diğer konu, doktorların maaşlarının azlığından şikâyetle, ya özel hastanelere, ya da yurt dışına gitmek istediklerine dair çıkarılan yaygın söylentileri uzun zamandır işitiyoruz.

Başkan Erdoğan, en azı 8-9 bin, en yükseği 25 bin lira olduğunu söylediği doktor maaşları konusundaki yakınmalardan elbette kızgındı... Çünkü, dünyada da imrenilen bir sağlık reformu yapan en üst sorumlu olarak, o zaman da nice meydan okumalarla karşılaşmış ve hattâ yakînen güvendiği nice doktorlar bile, sırf meslekî dayanışma adına, o sağlık reformuna karşı çıktıklarını ve bu konudaki pişmanlıklarını daha sonra itiraf etmişlerdi.

Şimdi de 'meslekî dayanışma' adına bir meydan okuma sözkonusu ise...

Erdoğan da, 'Hastâneleri asistan doktorlarla da idare ederiz...' diye bir karşı hamleyle karşılık verdi. Yoksa, öyle olamıyacağı açık... Ama, gidecek olanlara, bir daha dönüşlerinin olmayacağı ihtarı diye anlaşılmalı, bu karşı hamle...

*

Dışsiyaset konularına gelince...

Emperial güçlerin, İkinci Dünya Savaşı sonrasında, Müslüman coğrafyalarının kalbine kendilerine bağlı bir 'dukalık' olarak zorla yerleştirdikleri sionist İsrail rejiminin Cumhurbaşkanı unvanlı (ve gerçekte ise, ismi Almancada 'dukalığın başı, dük' mânâsına gelen) Herzog'un, 14 yıllık bir soğuk dönemden sonra, Ankara'yı ziyaret eden en yüksek ilk sionist sorumlu olmasına ayrı bir yazıda değiniriz, inşallah...)

*

Ve... Antalya'daki 'Diplomasi Forumu'nda, Rusya Dışbakanı Sergei Lavrov ile, Ukrayna Dışbakanı Dmitro Kuleba'nın yaptıkları görüşme, -her ne kadar, 'ateş-kes' alanında bir başarı sağlanabilmiş olmasa bile; tarafların Mevlûd Çavuşoğlu'nun bulunmasını isteyerek, yani iki tarafın itimad ettiklerini göstermesi açısından- ileride yeni görüşmelere zemin hazırlayan bir adım mahiyetinde, Erdoğan Türkiyesi'nin başarısıdır. Bunu, Erdoğan'ı 'bedel ödettirilmesi gereken birisi' olarak niteleyen Amerikan Başkanı Biden bile nihayet görmüş olmalı ki, dün akşam Erdoğan'la yaptığı tlf. görüşmesinde, açıkça itiraf etmiş ve Erdoğan'ın çabasını, 'barışın sağlanması için gösterilen memnuniyet verici bir çaba' olarak nitelemiştir.

'Lavrov-Kuleba Görüşmesi'nin ilk andaki değerlendirmesine gelince... Putin, önce Ukrayna diye bir ülke ve devleti ve Rusya'dan ayrı bir halkının olduğunu bile kabul etmeyip, Rusya'nın gücü karşısında teslim olsun...' derken; -dünyadan gördüğü tepkinin de tesiriyle olsa gerek-, şimdi, en azından, 'Ukrayna, Kırım'ın Rusya'ya aidiyetini kabul etsin! Donetsk ve Luhansk bölgelerinin bağımsızlığını tanısın, 'tarafsız', -yani, 'Rusya kuklası- bir devlet' olarak kalsın; 'NATO ve AB gibi hiçbir teşkilata girmesin..' diyerek, zımnen geri adım atmıştır.

Ama, Ukrayna Başkanı Zelensky de artık, NATO'dan ve Batı'dan bir şey beklenemiyeceğini anlamış olarak, o teslimiyet çağrılarına, 'Putin'le ikili görüşelim, bazı konuları müzakere edebiliriz...' diyerek, mevcud buhranı zamana yaymaya çalışmak isteğinde olduğunun işaretini vermiş bulunuyor.

.Cinayetkâr bir rejim, resmî ziyaretlerle beraet etmez!
13 Mart 2022 Pazar

14 yıllık bir soğukluktan, sionist İsrail rejiminin Cumhurbaşkanı İsaac Herzog, 10 Mart günü, Rusya-Ukrayna Savaşı dolayısıyla gölgede kaldıysa da, Türkiye'ye resmî bir ziyaret yaptı.

*

Devletler arasında daimî dostluklar ve düşmanlıklar yoktur. Çünkü, bu kavramlar güce göre şekillenir.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Devletlerin güç dengeleri savaş ve barışla tesis edilemeyince, özellikle de 19. Asrın ortalarından itibaren, tampon bölgeler veya ara devletçikler oluşturulmuştur. Hele de 1800'lerin başındaki Napolyon İstilâsı'ndan yarım asır sonralarda Bismarck'ın liderliğinde güçlenen alman nasyonalizminden sonra yeni denge arayışları sırasında birçok prenslikler veya 'dukalık'lar kurulmuştur. Avrupa'da bugün de var olan Andorra, San Marino, Luxembourg, Lihtenştayn, Monaco, Malta gibi yığınla devletçikler de o denge arayışlarının ürünüdür.

Bizde de öyle olmadı mı?

624 yıllık uzun soluklu bir hükümranlık sonunda Osmanlı Devleti de buharlaşınca, onun hükmettiği coğrafyalarda her birisi emperial güçlerin koyduğu ölçüler içinde yığınla devletler/devletçikler ortaya çıkarıldı.

*

Birinci Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru, İngiliz güçleri Osmanlı'nın Filistin bölgesine girince, İngiltere Dışişleri Bakanı Arthur Balfour, 2 Kasım 1917 tarihinde yayınladığı bir beyannâme ile, sionist yahudilerin Sultan 2. Abdulhamîd'ten kendilerine, Kudüs ve civarında bir yerleşim merkezi verilmesi yolundaki taleplerine büyük bir cömertlikle karşılık vermiş, yahudilerin Filistin'e göç etmelerinin yolunu açmıştı...

Babil Kralı Buhtunnasr (veya Nakubudnazar) tarafından Babilonya'dan çıkarılan ve tehcir olunan zorla sürgün/'Exodus'den sonra, iki bin yıldır, ordusuz, devletsiz olarak yaşayan olan Yahudilere, böylece yeryüzünde bir 'vatan' tahsis ediliyordu; velev ki, başkalarının toprağının başkalarına peşkeş çekildiği bir gasb yoluyla olsa da...

Balfour Beyannâmesi sâyesinde, hem Hristiyan toplumları, 'hastalıklı ve lânetli unsur' telâkki edilen ve asırlarca, bir 'iç-kale' benzeri, 'getto' denilen mahallelerde yaşayan Yahudilerden kurtulacaklar; hem de Müslüman coğrafyalarının içine uzaktan kumandalı bir bomba konulmuş olacaktı.

1492'de Endülüs'ün çökmesinden sonra İspanya'dan kaçıp Osmanlı Devleti'nin sosyal bünyesinde asırlarca emniyet ve huzur içinde yaşayan Yahudilere, kendilerine aid bir Yahudi Vatanı ve Devleti oluşturma idealini 1897'de, İsviçre-Basel'de toplanan ilk Sionizm Kongresi'nde zerkeden Theodore Herzl'in rüyası, Balfour sâyesinde, 20 sene sonra tahakkuk ediş sürecine girmişti. Çünkü, Osmanlı'nın yerinde artık yeller esiyor, enkazı üzerine irili- ufaklı emperialist kuklalar konduruluyordu. Müslüman halkların inançlarına göre meşru hiçbir hükûmet otoritesi ve gücü kalmamıştı.

Ve, sionist Yahudilerin kanlı terör örgütleri, para gücü, propaganda desteği ve en modern silahlarla Filistin'de kendilerine bir hayat alanı açmaya çalışıyorlardı.

*

Müslüman halklara bir de ırkçılık ve kavmiyetçilik mikrobu şırınga edilince, Filistin, İslâm Milleti'nin ortak meselesi değil, sadece 'arabların meselesi' gibi gösterildi. Oluşturulan yığınla Arab rejimleri de, emperial efendileri adına, kukla hükûmetler olarak saltanat sürüyorlardı.

Nihayet, Müslümanlardan çalınan, gasbedilen topraklarda sionist Yahudiler için bir devlet kurmak üzere kanlı birer terör örgütü olan Stern ve İrgun teşkilatlarının Filistin'deki Müslüman halka 30 yıl süren silahlı saldırıları, Amerika, İngiltere ve Rusya başta olmak üzere İkinci Dünya Savaşı'nın galip devletlerince mükâfatlandırılmak istendi ve eski bir Osmanlı vatandaşı olan David ben Gurion liderliğinde, gerçekte bir küçük 'dukalık' mahiyetinde olan İsrail adında bir devletin varlığı 15 Mayıs 1948 günü dünyaya ilân edildi. Türkiye de, 400 yıl kendi vatanının bir parçası olan Filistin'i kaybettikten 30 yıl sonra, bu sionist devleti, halkı Müslüman olan ülkeler arasında, BM kararları ve diğer uluslararası hukuk kurallarına göre resmen tanıyan ilk devlet oldu ve bu tanıma kararını Mart 1949'da açıkladı, diplomatik temsilciliklerin törenle vazifeye resmen başlamaları ise, 7 Ocak 1950 idi.

*

Elbette bu yeni devlet de, 'sözkonusu vatan olunca, gerisi teferruattır...' anlayışınca, iki bin yıl topraksız kalan bir halk adına, ele geçirdiği imkânı yitirmemek için her türlü cinayeti işleyecekti. Esasen emperial güçler de, onun kefili idiler ve hâlen de öyle...

*

Arab rejimleri adına oluşturulan ordular, Ekim-1973 'deki Ramazan Savaşı hariç, 1948'deki ilk savaşta olduğu üzere, 1956- Süveyş Savaşı ve 1967'deki 6 Gün Savaşı'nın her birisinden de ağır şekilde yenik çıktılar. O askerî karşılaşmalardan ayrı olarak, sionist İsrail rejiminin karşısında hiçbir askerî güç olmadığı halde, Deyr Yâsin, Tel Zaatar, Sabrâ ve Şatilâ, Jana, El'Khalil, Gazze ve daha nice yerleşim birimlerinde ve Mescid-i Aqsâ'da sivil hedeflere karşı yaptığı ve 'kahramanlık' zannettiği, gerçekte ise, ancak korkaklara mahsus ve ancak Adolf Hitler'in yüzünü ağartan soykırım benzeri katliâm ve cinayetlerini 74 yıldır tekrarlayıp durmakta...

İsaac Herzog, o rejimin en üst sorumlusu olarak, bütün o geçmiş cinayetlerin, saldırıların utancını taşıyarak geldi Türkiye'ye... Ve, 'Türkiye ile, bazı konularda anlaşamıyacağımız konusunda anlaştıklarını' taa baştan söyledi; arkasında, bütün emperial güçlerin olduğunun itminanı içinde...

Başkan Erdoğan da, yapılabilecek ikazları yapmış bulunuyor.

Evet, devletlerarası siyasette, dostluk ve düşmanlıklar güç dengelerine göre şekillenir. Ama, hele de bugünkü dünya şartlarında, Müslümanlar, bütün mücadelelerinin stratejisini İslâm Milleti'nin birliğini hedefleyen bir anlayış içinde belirlemeye mecburdurlar.

Rusya'nın, ‘2. Dünya Harbi'nden sonraki ‘ilk büyük savaş'ı mı dediniz, Mr. Sir Amiral?
14 Mart 2022 Pazartesi

İngiliz yayın kuruluşu BBC'ye konuşan İngiltere Kraliyet Deniz Kuvvetleri'nin başındaki Amiral Sir Tony Radakin, Ukrayna'daki savaşla ilgili olarak, 'Rusya acı çekiyor. On gün öncesine göre daha az güçlü. Rus kuvvetlerinin önde gelen unsurlarından bazıları, Ukrayna'nın karşılık vermesiyle büyük ölçüde yok edildi. Rusya, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana bu ölçekte askerî faaliyet göstermedi ve inanılmaz derecede karmaşık ve zor bir durum...' demiş, geçen hafta içinde...

Advertisement: 0:09
*

Tabiatiyle, bir zıdlaşmada taraflar birbirlerine karşı, 'psikolojik savaşın propaganda taktikleri'nden istifade ederler.

Rusya da, karşısına çıkacak hiçbir güç olmadığından, 'dünyanın en büyük askerî gücü'nün kendisi olduğu propagandasını yapıyor halkına...

Ama, üzerinde durulacak asıl konu, iki tarafın dışında kalanların, bu değerlendirmelerine nasıl bakılması gerektiğidir.

Kraliçe'nin bu amirali, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana, Rusya'nın bu büyüklükte bir askerî faaliyet gösterip göstermediğini, bir de o eski Doğu ve Batı Blokları'nın karar merkezleri dışında kalan halklara sorsaydı, değerlendirmesinin yanlışlığını hemen anlayabilirdi. Ama, o, Rusya'nın sadece kendilerine tehdit ve tehlike teşkil edip etmediği açısından değerlendirmiş...

Bu amiral, meselâ, Macaristan'da halk kitlelerinin komunist rejime karşı, 'Nem! Nem! Şuha.!.. /Hayır, hayır! Asla!..' feryadlarıyla ve Başbakan İmre Nagy liderliğinde gerçekleştirdikleri '1956-Macar Ayaklanması'nı Sovyet Rusya tanklarının nasıl ezdiğini ve halktan binlercesinin ölmesinden ayrı olarak Başbakan İmre Nagy'nin Sibirya'ya götürülüp birkaç ay sonra da idâm edilişini önemsememiştir bile!

*

Kezâ, 1968'de Çekoslovakya'da, Başbakan Alexander Dubçek liderliğinde, bağımsızlık ve hürriyet nidâlarıyla başlayan başkaldırı, komunist Doğu Bloku'nu sarsınca ve dünya Prag'da neler olacağını korku içinde beklerken, (henüz Çek ve Slovakya diye bölünmemiş olan) Çekoslovakya'nın Pilsen şehrinde, Sovyet Rusya ve Doğu bloku ülkeleriyle Çekoslovakya'nın bir uzlaşma andlaşması imzaladığına dair akşam haberiyle dünyaya rahat bir nefes aldırılmışken... Hemen o gecenin şafağında Varşova Paktı ordularının binlerce tankının Çekoslovakya'yı işgali de Mr. Amiral için büyük çaplı bir askerî harekât değilmiş, demek ki...

*

1980'lerde, Polonya'daki komunist rejime karşı Leh Walesa liderliğindeki İşçi Ayaklanması olan 'Solidarite'/Dayanışma'nın, General Jaruselky'ye yaptırılan bir askerî darbe ile önlenişi de küçük bir operasyon olmalı ki, onu da geçelim...

*

1978 yılının Nisan ayının son günlerinde bir Müslüman toprağı olan Rusya'nın, Afganistan'da yerli komunist kuklalarına yaptırdığı kanlı bir komunist darbe ile, bu ülkeyi 13-14 sene boyunca, yüzbinlerce askeriyle işgali altında tutup, kan ve ateş içinde kavurması ve yüzbinlerce Müslümanı katletmesi de kapitalist Batı Bloku için, önemsiz bir askerî harekâttı..

Ocak-1990'da (Qanlı Janvar'da) yüzlerce Rusya tankının Azerbaycan'ın merkezi Bakû'ya girip sivil halktan yüzlercesini öldürüşü ve yaralayışı da Sir Amiral cenabları açısından küçük bir operasyondu.

Kezâ, 1995'lerde Çeçenistan'da 300 bine yakın Müslüman halkın katledilişi de Rusya'nın küçük 'operasyon'larından biriydi.

Ama, Ukrayna'da İngiltere ve müttefikleri hareketsiz duruma düşürüldükleri için, Rusya'nın bu savaşı, son 70 küsur yılın en büyüğü!!

*

Aynı şekilde ve sadece kendileri bir tehlikeyle karşılaşınca... İngiliz Sarayı'nın istikbaldeki muhtemel mirasçılarından birisi olacak olan Cambridge Dükü Prens William da, Rusya'nın Ukrayna'ya askerî saldırısı karşısında, 'savunmasız sivil halkın çektikleri' için o kadar duygulanmış ki... "Bu savaşı Avrupa'da görmek alışılmadık bir durum... Bu gibi savaşlar Asya ve Afrika'da normal!." demiş. 'Prens' dediysek, genç, tecrübesiz sanmayalım, 40 yaşında kocaman birisi...

Öyle ya, Kraliçe'nin ülkesinin yufka yürekli insanları, bu gibi savaşların Asya ve Afrika'da olmasını isterler; sadece istemez, plânlarlar...

*

Evet, Londra'ya giderseniz, orada dünyanın her yanından, her ırktan, renkten, kavim ve dinden yüzbinlerin, dışlanmadan yaşadıklarını görürsünüz...

Ama, o, her ırk, renk, kavim veya dinden insanların asıl ülkelerindeki hemen her türlü kanlı boğuşmaların üzerindeki örtüyü biraz kaldırırsak; sadece Osmanlı'nın çökertilmesi ve hele de, -asırlarca sağlıklı şekilde çalıştırılamamış olan- en temel İslâmî kurumların o şeklini bile kendisi için tehdit olarak görüp yok edilmesi fikrini kimlerin beynine, kimlerin şırınga ettiğini düşünmek bile, arka planda hele de İngiliz emperyalizminin olduğunu gösterir. Osmanlı'nın enkazı üzerinde İngiliz emperyalizmince kurulan onlarca rejimlerin başına oturtulan yerli kukla liderler eliyle, bütün Osmanlı halklarının birbirlerine ırkçı veya kavmiyetçi anlayışlarla nasıl düşman edildikleri de aynı merkezin plânlaması değil miydi?

*

Bu arada, Ukrayna Başkanı Volodimir Zelensky'ye de birkaç söz... O da, 'Rusya-Ukrayna Savaşı'nı, 'Avrupa'da 80 yıldır görülmeyen korkunç bir savaş...' diye niteliyor...

Elbette, küçük bir savaş değil, ama, 2. Dünya Savaşı'ndan sonra, Bosna'da 1992-1997 arasında 5 yılı aşkın bir süre ve 250 binden fazla insanın katledildiği, 'jenosid' çapındaki savaşı olsun hatırla ki Zelensky efendi, digergamlık/başkasının da düşünmek hasletinden biraz da sana erişsin... O zaman, geçmişte yaptığın gibi, İsrail rejiminin, Filistinli ordusuz, savunmasız sivil kitleleri bombardıman edişi'ne, 'İsrail'in kendisini savunma hakkı...' diye alkış tutmazsın, belki...

.Usta, testileri sadece para kazanmak için yapmıyordu'
16 Mart 2022 Çarşamba

Çocukluğumda rahmetli ninemden dinlemiştim. Bir testici çamuru yoğurup, testi şeklini verdikten sonra kurutup, özel fırınlarda pişiriyor ve pişirdiği testileri yol kenarına diziyor ve yoldan geçenlerden müşteriler olursa, satıyormuş.

Bir yolcu, 'Usta, bu testileri kaça satıyorsun.' diye sormuş, o da, fiyatını söylemiş.

-Bu kadar zahmetten sonra bu kadar düşük fiyatla, evine nasıl ekmek götüreceksin.

*Allah bereketini verince, o da olur...

-Ben seni yükten kurtarayım usta. Burada, 50 testi var, hepsini alıyorum. Buyur, bedelini.'

*

Advertisement: 0:09
Testici memnun olmuş tabiatiyle. 'Hayırlı bir gün, iyi iş çıktı, çok şükür.' demiş.

Ama, o da ne!

Testileri toptan satın alan yolcu, hepsini de birer-birer kırmaya başlamış.

*

Usta, gördükleri karşısında hışımlanmış.

*'N'apıyorsun be adam?!.'

- 'Hem seni sevindirmenin; hem de kendi testilerimi kırmanın zevkıni tadıyorum.'

*'Bre zenginliğiyle mağrur adam. Ben bunları, senin gibi birisi gelsin de kırsın diye değil, testiden su içenlerin, 'Allah, bunu yapandan razı olsun.' diyeceğini düşündüğüm için de yapıyorum.' der. Ve, o kişinin parasını atar üzerine.

*

Bunu niye mi anlattım?

11 Mart tarihli yazımda, 'Sağlık personeline yapılan saldırılar'daki ilkel ve aşağılık davranışlar'a da değinmiştim. Ama, yazının sonunda, Tayyib Bey'in, 'özel hastahanelere gidecek olan doktorlar giderse gitsin, biz bu hastahaneleri asistan doktorlarla da yönetiriz.' deyişine değinmiş ve, 'Böyle bir şeyin olmayacağı açık.' tesbitini yapmıştık.

Bunun, sağlık elemanları arasında, 'maddî yetersizlikten dolayı hekimlerin özel hastanelere veya yurt dışına gitmek istedikleri'ne dair söylentilerin son zamanlarda daha bir yoğunlaştığından kaynaklandığı açıktı.

Çünkü, doktorların bir kesimi adına dillendirilen, 'özel hastanelere veya yurt dışına gitmek istedikleri' haberleri elbette Tayyib Bey'e de söylenmişti.

Tayyib Bey hele de son haftalarda, gece-gündüz demeden, Rusya'nın Ukrayna'ya saldırısının bir dünya savaşına dönüşmemesi için yoğun diplomatik temaslar arasında çırpınırken, bir de bu konu gündemi karşısında, ortada bazı çevrelerin meydan okuma javası olduğu seziliyordu ki, o da böyle bir tepki vermişti.

Ama, Tayyib Bey'in 14 Mart günü yaptığı 'sağlık elemanlarının durumlarını iyileştirmek' yönündeki açıklamaları, o sözleri bütün tabiblere söylenmiş gibi göstermeye kalkışanların oyunlarını bozan ve bütün tabâbet camiasının hedef alındığı zannedip, alınganlık gösterenlerin gönlünü alıcı bir davranış olmuştur.

*

Bu vesileyle, küçük bir not.

Bir gün, yurt dışında bir yolda, gelen geçen arabalara işaret ediyordum. Bir özel otomobil geldi, durdu. Ortadoğulu bir tip olduğu anlaşılıyordu. Bindim, 'Selâm' verdim. Norveç'te doktorluk yapıyormuş.

.

Konuya, bodoslamadan daldım; 'İskandinav halkları, genel olarak siyah saçlı ve karagözlü ve sizin gibi esmer yakışıklısı olanları 'ikinci sınıf insan' sayar, ama, doktor olduğunuz için, size saygı gösteriyorlardır.' dedim.

Güldü.

'Evet, muayenehanede saygılılar. Çünkü bana ihtiyaçları var. Ama, sokağa çıktığımda, beni, 'ikinci- üçüncü sınıf insan' gibi gördükleri, iğreti bakışlarından hemen anlaşılıyor.' dedi.

Genç ve tecrübesiz doktorlar, biraz fazla para kazanmak için, gerek özel hastânelere, gerekse Avrupa'lara giderlerse; kısa zamanda, o 'testi ustası' gibi, 'Ben tabâbeti, sırf para için değil, çare ve şifa bekleyen insanlara hizmet etmek için okudum.' diyeceklerini hayal ediyorum.

*

**

VE, BİR TAVZİH:

Rusya'nın Ukrayna için iyi şeyler düşünmediği, son saldırı, işgal ve savaşını başlatmadan aylar önce belli olduğu için, bütün dünyanın gündemindeydi. Çünkü, neredeyse, 3. Dünya Savaşı'nın, bir nükleer savaş'ın eşiğindeyiz.

Son günlerdeki yazılarımın daha çok bu konuya ayrılmasının, bazı okuyucularca, 'Rusya'ya Amerika'dan daha şiddetli karşıt' olmak şeklinde yorumlandığı, mesajlarından anlaşılıyor. Halbuki, 'Amerika, Rusya'dan beterdir. Rusya İngiltere'den beterdir. İngiltere, Amerika'dan beterdir, hepsi birbirinden beterdir.' Ve onların dünya görüşlerini benimseyen diğer güçler de aynı şekildedir.

*

Amerika'nın, dünyada istediği yere, son 75 senedir dilediği zaman saldırdığını tekrara ne hâcet.

Rusya da kendisine tehlike olarak gördüğü her şeye ve her yere saldırıyor. Sadece, Osmanlı, İran, Afganistan ve Türkistan'da değil, Balkanlar ve Doğu Avrupa ülkelerinde de, Rusya'nın uzuuun asırlar, nasıl saldırgan savaşlar yaptığı bilinirken. Şimdi de, Ukrayna.

Kezâ, , siyonist İsrail rejimi de, Amerika, Rusya ve diğerlerinin himayesinde, belirlediği hedefe saldırabiliyor; karşısında ona da 'Dur!' diyecek hiçbir uluslararası güç odağı yok.

Uluslararası hukuk denilen kavram, güce göre şekilleniyorsa.

*

İran da, 'Mâdem ki öyle, ben de varım.' diyor. 'Yemen'de, Suriye'de... Son olarak Irak- Erbil'deki bazı merkezleri füzelerle vurması' da aynı güç gösterisinden geri kalmamak düşüncesine dayanıyor gibi.

Türkiye de, Suriye, Irak, Kafkasya ve Balkanlar'da, Libya'da, Doğu Akdeniz'de, 'Mavi Vatan'da kendisine yönelik tehlikelere karşı, 'Mâdem ki, öyle; bizden de böyle.' mesajıyla güçlü tedbirler almıyor mu? Yoksa, başkalarının lûtfuyla ayakta kalmak, hayalciliğin de ötesinde.

*

Evet, zorbalığa dayalı bir dünya düzeni yıkılma eşiğinde diye, gözyaşı dökecek değiliz.. Ama, bütün müslüman ve mustaz'af (yani, hakları gasbedildiği için zayıf düşmüş olan diğer) halkların âcilen yekvücûd hareket etmek idrakine tutunmaları gerekiyor.

*

.Bizi hedefimizden saptırmak isteyenler olsa da, aşk yolcusu yorulmaz!
18 Mart 2022 Cuma

Sahi, bir Müslüman olarak, sadece kendi yaşadığımız ve sınırlarını bizim inancımızın belirlemediği ülkelerin değil bütün Müslümanların bugün ve geleceklerini düşünürken, sadece maddî zenginlikleri elde etmeyi mi hedef edinmeliyiz?

Advertisement: 0:09
Bütün Müslüman dünyasındaki perişanlıkları görüyoruz... Bir tarafta son derece büyük zenginlikleri ellerinde tutan petro-dolar şeyhleri, sultanlar, zorbalar, diktatörler ümmetin tamamına aid maddî zenginlikleri, dünya çapında ve doymak bilmez bir anlayışla talân ederlerken ve onların çanakyalayıcıları da; onlara alkış tutarken; sayıları 1,5 milyarı aşan büyük kitleler de mevcud durumu, 'Böyle gelmiş, böyle gider...' teslimiyeti içinde kabullenip sineye çekmiş gibi bir görüntü veriyorlar.

Genel olarak, hemen bütün Müslüman halklar daha bir karamsarlar...

Hâlbuki, inandığımız değerlere göre kurulacak yarınlar için, katlanılması gerekecek çetinlikleri baştan kabullenen kararlı, uyanık şuûrda bir hedef için mücadeleyi göze almalı değil miyiz?

Düşünülecek olan, sadece belli bir devlet, belli bir coğrafya ve belli bir zaman dilimi değil, - bütün mekânları, zamanları ve bütün insanları kuşatan bir 'gönül coğrafyamız' olmalıdır.

*

Bu konuya dün, 'Yeni Dünya Vakfı'nda, genç kardeşlerle, merhûm Sezaî Karakoç ağabeyin düşünce ve duygu dünyası etrafında konuşurken de değinmek fırsatı ortaya çıktı.

Bu vesileyle hatırlayalım:

Merhûm Sezaî Karakoç ağabeyin 'Fecr Devleti' isimli şiiri 1970'de yayınlanıyor... Bu şiirinden ve de 'İslâm'ın Dirilişi...' kitabından 'İslâmî bir Devlet kurulması için matbuat yoluyla propaganda yapmak suçlamasıyla dâva açılıyor, yargılanıyor...

Aslında, kelimelerin, mısraların lafzî mânâsına bakılacak olursa, öyle bir suçlamaya yol bulmak mümkün olamazdı... Ama, rejimin savcıları da uyumuyorlardı ve Sezaî Bey'in o şiirinin derûnundaki mânâyı keşfetmişler ve kalbindeki ve kafasındaki niyeti okumuşlardı.

Çünkü, Sezâi bey'in 'Fecr Devleti' şiiri, Kur'an-ı Kerîm'deki 'Fecr Sûresi'nden ilham alınarak yazıldığını tedaî ettiriyor, çağrıştırıyordu... Savcılar vardıkları kanaatte yanılmıyorlardı, suçladıkları kişinin neler söylemek istediğini, sözlerinden çıkarıyorlar; kanûnî şekil ve delil yokluğu olsa bile, onlar suçlu üretiyorlardı, bütün geçmişlerinde olduğu gibi...

Sezaî Bey o şiirinde neler demişti?

'Çağırdığım Fecr'de yoğrulacak bir yapı...

Dumanlar içinde...

Çağırdığım, işte bu Fecr Devleti...

İnsanlığın yeni bir kader dönüşümünde...

(...)

Bütün gerçekliğiyle Sûrelerden,

Gelecek yeni bir insan ruhu...

Yüzü hep dönük Fecr Devleti'ne...

(...)

Her sabah gün doğarken,

Güvercinler konarken taraçalara...

Fatih'te oturduğum,

Çatı katında...'

Yani, fildişi kulelerde oturup, batan güneşe bakıp şiir yazanların mekân ve atmosferinde değildi, kirada oturduğu 'çatı katında...' düşünülen bir dünya... Hayal olunan, ideal dünyanın düşü de ancak o yokluk içinde kurulabilirdi.

Nitekim, Sezaî ağabey de, Kur'an'ın 'Fecr Sûresi'ne bilhassa atıfta bulunuyordu...

Çünkü, 'Velfecr' diye başlayan ve 'İlk 10 geceye andolsun..' diye devam eden sûrede anlatılanlar, 'Fecr Devleti' çağrısı yapan bir kimsenin niyetlerini ortaya koyuyor gibiydi..

O âyetlerde anlatılanları tekrar hatırlayalım:

İrem diyarındaki Âd kavminin, Semûd kavminin maddî zenginlikleri, sarsılmaz bir saltanat sahibi olduğunun gururu içinde olan Fir'avun'lar; azgınlık edenler, fesadlar çıkaranlar... Ve bütün o toplumların, ilahî bir azâb kırbacından geçirilişleri...'

Evet, Sezaî Ağabey, başka bir kelimeyi değil de Fecr Devleti kavramını bilhassa seçmiş olmalıydı, herhalde... Savcılar onun hakkında dâvalar açmakta tamamen haksız sayılmazlardı... Kendilerine, bekçiliğini yaptıkları rejimin âkıbetinin başına gelebilecek olanlar da hatırlatılmış olmuyor muydu, o âyetlerde?

Nitekim, Sezaî Ağabey, o sıralarda, 'Dinle İstanbul...' başlıklı bir yazısında da, İstanbul'a sesleniyor ve

'Kartal pençesine mi, ermiş gönlüne mi gebesin?' diyordu.

*

Evet, başkalarının kurduğu ve kendilerini sıkboğaz etmek isteyen, esir almayı hedefleyen bir düzenlerde yaşayan insanların ve toplumların her birisi, kendi kendi kesin doğrularına göre bir dünya düşünüyordu.

Kimileri, dünya güçlerini, egolarını tatmin eden zevkleri ve materyalist hayatın zenginliklerini hayal ederken; inanç erleri ise, digergam olmayı / olarak, başkalarını da düşünmeyi şiar edinen bir dünyayı hayal edecekti, elbette... Açıktır ki, başkalarının kurup, zorla dayattıkları ve itaat edilmesini istedikleri bir düzene teslim olmayı, yani, başkalarının istediği şekilde yaşamayı kabullenenler sefil bir hayatı seçmiş olacaklardı...

*

Hani, Yahyâ Kemâl, Beyrut'ta bir kiliseyi ziyaret ederken, Hz. İsâ'yı temsil ettiği söylenen bir heykel önünde durur, biraz dalar-gider...

Yanına yaklaşan papaz, bu tabloyu kendi istediği şekilde değerlendirmeye çalışır ve, 'İsâ Mesih de çok gençmiş, değil mi?' der...

Yahyâ Kemâl'in verdiği karşılık ise, son derece düşündürücü ve güzeldir: 'Çarmıhta haz verir insana imân...'

Bir şiirde yer alan o 4-5 kelimelik mısra, doğru olduğuna inanılan bir dünyayı kurmak isteyenlerin ödemesi gereken bedelin en baştan göze alınmasının ifadesidir.

*

Evet, günlük şartlar nicelerini ümidsizlik ve yılgınlığa sürükleyebilir; ama, insan haysiyet uygun bir hayat için, gerektiğinde en ağır bedelleri baştan göze alamayanların yaşayacakları şerefli bir hayat nasıl mümkün olabilir?

*

Çanakkale'deki ‘Deniz Muharebesi'ni bile, kara ordusuna yaptırtan 'resmî tarih çarpıtmacılığı'!
20 Mart 2022 Pazar

Evet, zaferle noktalanan ve tarihimiz açısından elbette çok önemli bir 'Deniz Muharebesi' için resmî ideolojinin tarih yazıcılarınca hazırlanan bir 'kahramanlık' senaryosunu bir kez daha dinledik, 18 Mart günü...

Çanakkale Savaşı'nın, 18 Mart 1915'de, Osmanlı Donanması'nın zaferiyle noktalanan 'Deniz Muharebeleri' bölümünün 107'nci yıldönümünden söz ediyoruz.

*

Advertisement: 0:07
Ancak önce, tarihî bilgilerimizi bir daha özetlemeye çalışalım:

Birinci Dünya Savaşı, Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'nun Veliahdi Ferdinand ve hanımının 28 Haziran 1914 günü, bir sırb nasyonalisti tarafından Saraybosna'da öldürülmesi üzerine, Avusturya- Macaristan İmparatorluğu'nun Sırbistan'a savaş açması, onun da hemen Rusya'dan yardım istemesi ve bunun kabul edilmesi üzerine; Almanya'nın da Avusturya yanında savaşa girmesi...

Bunun üzerine İngiltere ve Fransa'nın da savaşta, Sırbistan ve Rusya'nın yanında saf tutması; Osmanlı Devleti'ni de içine çekecekti...

Osmanlı Devleti, İttihad-Terakki Hükûmeti'nin tecrübesiz yöneticileri elindeydi. 1909'da tahtından indirilen Sultan 2. Abdulhamîd, 'savaşa girilmemesi' konusunda haberler gönderse de, İttihadçı liderler, 'savaşa girmenin kaçınılmaz olduğu; Balkanlar'da kaybedilen 500 yıllık vatan topraklarının da geri alınabileceği' düşüncesindeydiler.

(Saray'a dâmâd olduğu için, Sultan Reşad'a vekâleten) Başkomutan Vekili Enver Paşa Londra'ya gitmiş ve 20 gün kadar nabız yoklamıştı. Ama, İngiltere, Balkan Savaşı'ndan ağır yenilgi ve kayıplarla çıkan Osmanlı'nın kendi safında yer almasına sıcak bakmamış; Enver Paşa eli boş dönmüştü.

Durumu gözetleyen Almanya, Osmanlı'nın kendi yanında yer alması için fırsat bekliyordu. Ve Eylûl-1914'ün son günlerinde, Alman Donanması'nın İstanbul'a gelen Goben ve Breslau isimli zırhlı savaş gemileri, Yavuz ve Midilli adlarıyla ve Osmanlı bayrağı çekerek Karadeniz'e açılıp Rusya'nın Odesa ve Sivastopol gibi liman şehirlerini topa tutmuştu. Rusya, bir yanlışlık olduysa özür dilenmesini, aksi halde savaş sebebi sayacağını söylemişti. Sadrâzam Saîd Halîm Paşa, 'özür' dilenmesini, isteği kabul edilmezse istifa edeceğini söylediği halde; Osmanlı Devleti'nin yönetimini elinde bulunduran kadro 'özür' dileme talebini kabul etmedi ve böylece Rusya, Osmanlı'ya savaş açtı ve biz de savaşa girmiş olduk.

*

Ancak, Rusya o sırada, pençesinde bulunduğu derin sosyal buhranlar sebebiyle güçlü bir komünist iç muhalefetle karşı karşıyaydı. İngiltere ve Fransa, hem Almanya'nın safında yer alan Osmanlı'yı dize getirmek, hem de kendi kapitalist sistemleri için bir tehlike olacağından korktukları 'komunist' cereyanlarla başı dertte olan Rusya Çarlığı'na yardım etmek için, savaş gemilerini Çanakkale (Dardanel) ve İstanbul Boğazları'ndan geçirerek Rusya'ya da yardım etmek istiyordu.

Osmanlı, savaşa girişinin henüz 6'ncı ayında, böyle bir çetin durumla karşı karşıya gelmişti.

*

Osmanlı, Çanakkale Boğazı'nın stratejik önemini elbette biliyordu ve Sultan Abdulhamîd, 'Sedd-ul'Bahr / Deniz seddi) denilen karmaşık savunma sistemlerini çok önceden yaptırmıştı. O bölgede deniz muharebesi için de, kara muharebesi için de 300 bine yakın bir güç yığmıştı.

'Çanakkale Cebhesi'nin en üst kumandanı Esad Paşa idi. Ve etrafında da elbette diğer ünlü paşalar... Ve yarbay, binbaşı, yüzbaşı vs. daha alt rütbelerde yüzlerce de kara ve deniz subayı vardı. Bütün Osmanlı Ordularının Başkumandan Vekili ise, Enver Paşa'ydı.

Tabiatiyle, o savaşta Osmanlı'yla müttefik durumunda Alman ordusunun, Goltz ve Liman von Sanders gibi ünlü generalleri de 'paşa' olarak, aynı karargâhda bulunuyorlardı.

*

O savaşlarda kendilerine verilen vatan vazifesini yerine getirmek için, hayatlarını ortaya koyan veya fedâ eden her askeri şükran ve minnetle anar; geride kalanlara da, savaşta hıyanet etmedikleri müddetçe, yanlış karar vermiş olsalar bile saygısızlık yapmayız.

Ama, yapanlar var, hem de resmî tarih iddiaları adına...

Fransız ve İngiliz savaş gemilerinin bir kısmının batırılması ve bir kısmının yara alması yüzünden kaçmak zorunda kalmasıyla elde edilen 'Deniz Zaferi'nin 107'nci yıldönümü dolayısiyle, bir 'resmî tarih çarpıtmacılığı'nı -her kademeden en mes'ullerin ağız birliğiyle-, en etkin şekilde gördük...

Çanakkale'nin asıl komutanı olan Esad Paşa iken, onu bir kez bile anmadan, üstelik, deniz subayı bile olmayan alt dereceli bir kara subayı, -o zaferde onun da kendi çapında bir etkisi de elbette olabilir elbette, ama- en yetkili sorumlulardan, ekranlarda tarihçi diye konuşturulan ve hattâ spikerlere varıncaya kadar niceleri, o cebhenin yüzlerce subayından birisi olan bir ismin 'yüksek askerî dehâsı'nı ve o büyük zaferdeki başkomutanlığını, sabahtan akşama kadar övüp durdular...

Halbuki, bu 'muharebe'nin adı, 'Deniz muharebesi...' idi. Kazanılan zaferde, resmî tarihçe, en büyük role sahib olduğu ileri sürülen isim, deniz subayı bile değildi ve o savaşta vazife alan yüzlerce Osmanlı zâbitinden sadece birisi idi.

Kadirşinâslık etmek ise...

Esad Paşa bir kez bile anılmadı... (TRT'deki programlarda, Çanakkale -18 Mart Üni.'den Prof. Muhammed Erat dışında hiç kimse Esad Paşa'yı anmadı...)

Haydi, Osmanlı Orduları'nın Başkumandan Vekili Enver Paşa'yı, resmî ideoloji ve resmî tarihin mimarının hışmına uğradığı için anmaktan kaçındınız... Peki, Esad Paşa'ya bu husûmet niye?

(Ki, yakın tarih konusundaki araştırmalarıyla bilinen M. Bardakçı da, HT'deki dünkü makalesinde, Esad Paşa'nın Çanakkale Savaşı'yla ilgili çok önemli 'hâtırât'ında, 'herşeyi yazması", yani içerisinde ' zülf-i yâre dokunacak bir şeyler de olması" sebebi ile' 70 yıldır bir türlü' yayınlanamadığını yazdı.

Bu 'not' bile, gerçeği anlamak isteyene her şeyi izah etmiyor mu?

.Zaman değirmeni, nicelerini öğütmüştür ki, yeller eser şimdi yerlerinde…
21 Mart 2022 Pazartesi

Bir okuyucu, dünkü yazımda Esad Paşa'nın Çanakkale Cebhesi'ndeki en üst rütbeli ve yetkili kumandan iken, 18 Mart günü, medya programlarında, Çanakkale Savaşları'nın 'başkumandan'ı olarak, yalan yere, sabahtan akşama kadar, bir başkasının gösterilmesini eleştirmemi eleştirerek, o ismin, 1923'lerden sonra yaptıklarını saymış; kemalist/ jakoben söylemlerle...

Advertisement: 0:09
Halbuki, biz yazıda, o dönemi değil, 1915'i konuşuyorduk... Asıl anlatmak istediğimiz de, hiç kimsenin insanüstü duruma yüceltilmemesiydi. Yoksa, o Osmanlı subayları da aynı mantıkla, kendilerini yetiştiren yüksek okulları açan Sultan Abdulhamîd'e veya geniş yetkilerle Anadolu'ya gönderen Sultan Vahdeddin'e övgüler düzerlerdi.

*

Bu vesileyle ekleyelim...

Yakub Kadri, hâtırâlarını anlatırken, Çanakkale Savaşı yıllarında gazetecilik yaptığını, kazanılan zaferlerin, usûle uygun olarak Sultan Reşad'a mal edilerek verilmesi yerine, çalıştığı gazetede, başka bir ismi öne çıkaran 'gece beyânnâmeleri'ni basıp gizlice yaydıklarını, o ismin, askerlik hayatında ilk olarak, Çanakkale Savaşı'nda parlatıldığını söylerdi, üniversite yıllarımızda...

Bilindiği üzere, Meşrutiyet yılları döneminde, kendilerini halktan 'münevver'ler diye ayıranların perde gerisindeki asıl özellikleri, 'Anglofil' (İngiliz muhibbânı-severliği) ve 'germanofil' (alman muhibbânı-severliği) olmalarıydı.

Ve, Enver Paşa, 'almanofil' sayılırdı ve karşıtları da, 'anglofil...'

*

Bir okuyucu da, 'Çanakkale Geçilmez...' diye diye, 'Çanakkale geçildi. İstanbul'u işgal eden İngiliz savaş gemileri, 'geldikleri gibi, muzafferâne şekilde gittiler...' demiş... Ve devamla, 'kendi yerlerine, ideolojilerini, dünyaya bakış açılarını, duygularını, yaşayış tarz ve zevklerini hâkim kılacak 'new colonialism / Yeni kolonyalizm' meftûnu nöbetçiler dikerek, tek kurşun atmadan...' diyor.

Evet, 'yeni kolonyalizm' idi, bu...

Eski tip 'kolonyalizm'de, emperial güçler bir Müstemleke Valisi gönderirlerdi. Ama, 'new colonialism' anlayışı geliştirilince... 'Yerli halkların içinden, onların renginden, ırkından, kavminden, dilinden; ama, beyni, kalbi, dünyaya bakış açıları ve aslî hayat değerleri ve zevkleri açısından emperial güçler gibi olmaya âşık kadroları 'kurtarıcı'lar olarak sundular, yerli halklara...'

Şair Bülent Yavuz Bâkiler, bir şiirinde ne diyordu:

'Gittim, yiğitçe döğüştüm gazâ meydanlarında,

Ne tâk-ı zaferler istedim, ne tâc...

Savaşta çiğnetmedim Hilâl'i düşmanlara,

Barışta düştü üstüme, gölge gölge Haç!..'

Evet, 300 yılı aşkın tökezleyişler, yenilgiler, geri çekilişler, ihanetler ve dış saldırıların izleri, bugün adım adım da olsa, törpülenmeye çalışılıyor; ama, henüz yolun başındayız...'

*

*Bu sefil mantığın sahibine ne söylenebilir?

Sosyal medyada birileri, 'İstanbul'da, Bursa'da, İzmir'de yaşayan 10 milyonlar dışında, Çanakkale Köprüsü'nün ülkenin diğer yerlerindeki insanlarla ne ilgisi var, var mı izah edebilecek?' diyor...

Ya, çok safdilce soruluyor, ya da, mantıklı bir muhalefet tavrının da ötesinde, 'avanak avcılığı' niyetiyle haince dile getirilmiş bir görüş bu...

Bu gibi görüşler, 50 yıl öncelerde, İstanbul Boğazı üzerinde köprü yapılmasına da karşı dile getiriliyordu.

Sonra, 'Sirkeci-Üsküdar' arasında vapurla 40 dakikadan önce gidilemeyen mesafeyi, deniz altından 5 dakikada geçen 'Marmaray metrosu'yla geçilmesine de, 20 sene öncelerde, aynı mantıkla yine karşı çıkılmış, mahkeme kararlarıyla engellenmeye çalışılmıştı.

Aynı entrikacı mantıkla, Bolu Tüneli'nden meselâ, 'Erzurum'dakilere ne?' denilebilir. Kezâ, Karadeniz kıyısından Erzurum'a, saatlerce süren zahmetli bir otobüs yolculuğu, 15 km.lik Ovit Tüneli sâyesinde, '1,5 saate indirilmiş' ise, Edirne, Muğla, Hakkâri yaşayanlara ne?' ; ya da, Anadolu'nun uzak köşelerinde, dağlar arasında büyük paralarla yapılan barajlardan, 'büyük şehirlerde yaşayanlara ne?' de denilebilir.

Tekrar edelim, bu gibi sosyal medya paylaşımlarını yapanlar sadece safdil veya ahmak değil; başka bir şeydirler de...

*

*Halebçe'yi hatırlayanımız oldu mu?

Geçen hafta, bir korkunç vahşîliğin, Halepçe Katliâmı'nın 34'üncü yıldönümü idi.

Irak'a 35 yıl kadar hükmeden Saddam Huseyn, '1975- Cezayir Andlaşması'nı imzalayarak, Şah İranı karşısında eğilmişti... Bu bakımdan, İran'da Şahlık rejimini, milyonluk protesto gösterileriyle devirip bir büyük inkılab gerçekleştiren İran halkına bir de şükran borçlu olabilirdi. Çünkü, sadece Şah devrilmemiş; onun generalleri de büyük çapta safdışı edilmişti.

Saddam, bu durumu bir fırsat bilerek, 22 Eylûl 1980 günü, 8 yıl sürecek ve her iki taraftan 1 milyondan fazla insanı yutacak olan bir savaşı başlatmıştı. Ama, Saddam, beklemediği ve nefesinin tüketecek bir direnişle karşılaşacağını düşünmemişti...

Ve, 1988 Baharı'nda, bir muharebede, Irak Ordusundan bine yakın kumandan ve asker esir düşmüş, Halebçe şehri İran güçlerinin eline geçmiş; bu şehrin sünnî-kürd halkı bile, büyük çapta şiî olan İran ordusunu 'tekbîr' sadâlarıyla ve kurtarıcı gibi karşılamıştı.

Saddam da, bu şehir halkını cezalandırmak için 16 Mart 1988 günü, Halebçe'yi, kimyasal gaz bombalarıyla vurup, İran askerlerinden ayrı olarak, sivil halktan da 5 binden fazla insanı katletmiş; çocuklar evlerinde oyuncaklarıyla oynarken; çocuklarını- torunlarını kurtarmaya çalışan anneler-babalar, dedeler-nineler de, kucaklarında yavruları, akciğerlerini yakan 'hardal gazı'nın etkisiyle yerlere kapaklanmışlardı.

O, 'İkinci Hiroşima' denilecek çaptaki korkunç facianın üzerinden 34 yıl geçti... Sonunda Saddam da hayal bile etmediği şekilde idâm edilerek çekildi yeryüzünden...

O büyük cinayeti ve cinayetkârını ve de mazlûmları hatırlayanımız oldu mu?

1945'de ilk Atom Bombasıyla Amerika tarafından vurulan Japon şehri Hiroşima'yı unutmadık, unutmamalıyız da; lâkin, yanı başımızdaki faciayı da..

.Putin de İncil'e sığınırken; içerde de birileri, iş başında
23 Mart 2022 Çarşamba

Rusya Başkanı Vladimir Putin'in genel olarak akıllı, temkinli, uluslararası denge oyunlarını iyi takib edip değerlendiren ilginç bir satranç oyuncusu olduğu kabul edilirdi. Ama, onun Ukrayna'ya saldırısı ve maddî açıdan en eşitsiz şartlar altında ve en küçük bir ahlâkî - insanî kaygı taşımaksızın sürdürdüğü savaşın sonu ne olursa olsun; Putin, bu savaşı, insanî değerler açısından, daha baştan kaybetmiştir; askerî açıdan bir 'üstünlük' sağlansa bile, bu, şerefli bir yenilgiyle kıyaslanamayacak kadar utanç verici bir zafer olacaktır.

Advertisement: 0:09
Yani, Putin, bu saldırgan barbarlığıyla, 'Kinjal' (Hançer) dediği esrarengiz ve kendi iddiasına göre, engellenemeyen, vurulamayan o esrarengiz 'hançer'füzeleriyle gerçekte kendi şahsiyetini vurmuş ve ismini, Truman, Stalin, Hitler, Churcill ve sair zamâne fir'avunlarının listesine eklemiştir.

Evet, 1 aya yakın zamandır, herhalde hemen herkese, 'Bu kadar ilkel bir savaş mı olur?' dedirten bir saldırganlıktır, sergilenen... Biden ve hempâlarının, geri kalır tarafı varmış ve kendilerinin ne olduğunu dünyanın bilmiyormuş gibi, Putin'i 'kaatil' olarak suçlamaları ise, traji-komik bir durum.

Çünkü, askerî mekân olmadıkları açıkça belli olan yerleşim birimleri, 30-0 kat'ı bulan dev siteler, toplu meskenler, insanların sığındığı tiyatro binaları, mâbedler, alış-veriş merkezleri, sığınaklar hedef olarak seçilmekte. Hattâ, doğumevleri ve hastaneler bile bir viranedir artık. Rusya Dışbakanı Lavrov, hastanelerin , 'silâhlı unsurları yerleştirildiği' için vurulduğu iddiasında bulunmuştu.

*

'Ukrayna diye ayrı bir devlet yoktu, halkı ile de, dil, din ve tarihte hep ortak olmuş bir ulusuz.' diyen Putin, hâlâ, savaştan söz etmiyor şimdilerde, 'Rus kökenli olanlara nazist /ırkçı saldırılar yapıldığı'ndan söz ederek, insanî hedefli bir dâhilî operasyondan söz ediyor, ama, 40 milyonu aşkın nüfusu olan kocaman bir ülkeyi kuşatıyor ve 'hedeflerimizi planladığımız şekilde gerçekleştiriyoruz.' diyor, halkına. Ne de olsa karşısında, kendisine mukabelede bulunacak bir güç yok.

Çünkü, Ukrayna'nın savaşacak gücü yok; Sovyetler Birliği zamanından elinde kalan 'nükleer silâh başlıklı' binden fazla füzelerin zayıf ellerde kalmasının tehlikesine karşı, 'Rusya'nın ileride kendisine saldırılmayacağı'na dair bir garanti andlaşmasını Amerika'nın baskısıyla imzaladıktan sonra Rusya'ya teslim etmişti.

Andlaşmalarda verilen sözlere bağlı kalmak mı?

Maalesef, dünyada geçerli olan gerçek: 'Gücün kadar konuş!.'

Ukrayna Başkanı Zelensky de, Putin'le görüşmekten başka bir çare göremiyor ve onun dayatma taleplerini Ukrayna halkının referandumuna sunacağını belirterek, 'teslim bayrağı'nı zımnen çekmiş gibi.

*

Ama, bu arada ilginçtir, geçen hafta, 18 Mart günü yaptığı konuşmada Putin, kendisinin bir 'Ortodoks -Hristiyan Rus' olduğunu belirterek, Yuhanna İncili'nden, 'Dostunu kurtarmak için kendi hayatını fedâ edebilen insandır gerçek dost...'(15/13) meâlindeki âyeti okumuş. Yani, Ukrayna'daki dostları için ölüyorlar. 'Putin papaz mı oluyor?' diyebilirsiniz.

Putin'in böylece, Çeçenistan'daki Rusya kuklası Kadirov'un, Müslüman savaşçıları, Putin'e dostluğunu göstermek için Ukrayna'ya göndermesini de 'kutsanacak bir sevgi' olarak nitelemiş olsa gerek!!

Mâsum çocukları, savunmasız sivil milyonları bombardımanlar altında ezmek ve insan emeğiyle meydana getirilmiş maddî zenginlikleri bir harabeye döndürmek de mi dostluk sevgisi hatırına?

*

Ve içerde, seçimlere 14 ay kalmışken; fitneciler devrede...

Tam da, dünya medyasında, Türkiye'ye en uzak yayın organlarında bile -sadece Ukrayna- Rusya Savaşı'nda değil, Kafkaslar'da, Balkanlar'da, Afrika ve Asya'da, 'Amerika, NATO ve Rusya etkisine kapılmadan', şahsiyetli ve bağımsız bir dış siyaset takib ettiğinden dolayı, Türkiye'ye hayranlıklar ifade edilirken...

Bu havanın dağıtılması için, toplumun dikkatinin iç entrikalara ve sahte gündemlere çevrilmeye çalışılacağı beklenmeliydi. Çünkü, Haziran-2023 başında yapılacak seçimlere 14 ay kaldı. Fitne ateşlerinin daha çok yakılacağı ortadadır.

*

Bir cemaat ve lideri, uzuuun yıllardan beri, 'İslâmî tebliğ işleriyle meşgul oluyorum, ama, AK Parti Hükûmeti bize engel oluyor' mesajı verecek şekilde propagandalarla, geniş toplum kesimlerini varlığından haberdar etmeye özel bir ağırlık veriyor. Bu cemaatin liderinin, başka gerekçelerle tutuklanması etrafındaki tartışmalarla epeyce bir ilgi çekmişler ve gerilimler oluşmuştu. Bu cemaat liderinin hele de, 15 Temmuz 2016'daki darbe ihanetinin ilk anlarında, ekranlarda neler söylediği de hatırlardadır.

Aynı grubun, son olarak, bir protesto gösterisi yaparken, Adana Emniyet Müdürlüğü polislerinin hem de kameralar önünde, göstericileri kadın-erkekayırmadan ve öldüresiye coplamalarındaki şiddeti, 'normal' görmek mümkün değil.

İçişleri Bakanı'nın yaptığı ilk açıklama yerinde, ama, yetersizdi. Konunun arkasında bir takım gizli ellerin bulunup bulunmadığı sür'atle ve âcilen açıklığa kavuşturulmalıdır. Tıpkı, 'Bir uzman çavuş'un bir doktoru dövdüğü' şeklindeki iddianın, doktor tarafından tertib edildiğinin ve o doktorun da, 'FETÖ üyeliğinden açığa alınan bir profesör'ün oğlu olduğu'nun belgelenişi gibi...

Hatırlayalım, 9 sene öncelerde de, 'Gezi Hadiseleri' sırasında, gösterici çadırlarının bir gece, -fitnenin büyütülmesi için- gizlice ve polisler eliyle ateşe verildiği ve ateşe verenlerin de terör odaklarınca hareket ettirildiği sonraları anlaşılmıştı.

Evet, 2023 seçimlerine 14 ay kalmışken, Amerikan Başkanı Biden'ın, 'Muhalefete de destek vererek, Erdoğan'a bedel ödettirilmeli.' şeklindeki açık beyanları unutulmamalı...

*

.Aman, iyi saatte olsunlar…' diye gülüp geçelim mi?
25 Mart 2022 Cuma

Rahmetli ninemden, mânâsını bilmediğim bir cümle duyardım, sık sık... 'Aman, eyi saatte olsun!' derdi.

Sonra anlardım ki, o sözü, 'Bir uğursuzluk ve şeytanlık' ihtimali için, 'Aman, şerri bizden ırak olsun...' mânâsında kullanıyor.

*

Advertisement: 0:08
Sosyal medya bataklığının, sadece birileri sözkonusu olunca mahkeme kararıyla kontrol edildiğini biliyoruz. Yani, istendiğinde kontrol edilebiliyor... Edilmiyorsa, manevî sorumluluğu ağırdır.

*

Geçen gün bir video paylaşılmış, bana da geldi... 2-3 dakikalık...

Bir hanım, bir faciadan feryad edercesine söz ediyor ve, 'Çocuk gelin' değil, 'çocuk kadınlar var...' Medya, 14-15 yaşındaki kızları, 'Cesurca soyundular...' diye alkışlıyor; sonra da, henüz rüşd yaşına gelmemiş kızlar etrafında yığınla ahlâksızlık ve cinayetler sergileniyor...' diyordu... Evet, toplumda küçük yaşta evlendirilmiş kızlar konusunda, 'çocuk gelinler...' diye yerinde bir hassasiyet oluşturulmaya çalışılıyor; ama, asıl facia, 'çocuk kadınlar'ın gün geçtikçe artması...

Hele de, 4-5 harfli bir derneğin estirdiği ahlâksızlık furyasıyla bu durumun toplumu giderek daha bir ifsad ettiği görülüyor.

*

İlginçtir, tam da bugünlerde, Amerikan toplumundan da benzer feryadlar yükseliyordu. Yahoo/Life'da 23 Mart günü yayınlanan bir yazıya göre, 'Amerika'da 300 bin 'çocuk evli' varmış, bunların yüzde 86'sı kız çocuğu, yüzde 14'ü oğlan çocuğuymuş ve bu 'çocuk evliler' arasında 10 yaşında olanlar bile bulunuyor'muş... Yazıda, 'Bu durumun evlilik olarak değil, çocuk sömürüsü olarak nitelenmesi' görüşüne yer veriliyordu; haklı olarak...

*

Bütün bu felâket çapındaki sosyal olumsuzluklarda, sosyal medya denilen mecranın kontrolsüz bir şekilde kullanılmasının rolü çok büyük... Hemen herkesin elinde var olan cep telefonlarını bir- bir kontrol etmeye kalkışmak mümkün olmayacağına göre, 'sivrisinekleri tek tek öldürmeye çalışmak yerine, bataklığı kurutmak' çaresi düşünülmeli ve, 'su başlarını devler tutmuş' ise, devlet de onların tepesine bir kontrol mekanizması oluşturmalıdır.

Ancak, hele de bizde en ilgisiz konularda bile yargı, veya bazı icra makamlarında bulunan ve gölgelerinden bile korkan yöneticiler, bazı ifsâd odaklarını daha bir cesaretlendirici kararlara imza atıyor.

*

Meselâ, Bursa-Osmangazi'de Midhatpaşa Ortaokulu Müdürü, sınıf öğretmenlerine, sınıflarda, kız ve oğlan çocuklarının karışık olarak değil, ayrı ayrı sıralarda oturtulmasına dair bir yazı göndermiş..

Bunda ne var Allah aşkına?

Kız ve oğlanların körpecik bünyelerinin bir takım duygu sapmalarına ve sahiblenme havalarına maruz kalmasıyla, okul içi ve hattâ okul dışına da taşan kavgalara ve hattâ cinayetlere bile varan durumlar yaşanmıyor mu?

Böyleyken, şeytanlık peşinde olan mâlûm çevreler bu durumu hemen 'kemalist eğitime aykırılık ve 'haremlik-selâmlık' oluşturma teşebbüsü' olarak nitelemişler... Ve Osmangazi Kaymakamlığı da o müdürü açığa almış ve hakkında soruşturma başlatmış...

Bir Ortaokul Müdürü'nün bu kadar tabiî olan bir düzenleme için inisiyatif kullanmak istemesi böyle karşılık mı görmeli?

Bu konuyla da mı, en üst dereceli mes'uliyet makamında olan uğraşsın, yani?

M. Eğitim Bakanı konuya hemen müdahale etmeli değil midir?

Ne o, 28 Şubat 1997 Askerî Zorbalığı'nın 25. Yıl sonrasında hâlâ, 'sivil general' edâlı birilerinin birilerinin kamalist çığırtkanlıkları karşısında gölgelerinden korkan yönetici örnekleriyle mi karşılaşacağız; hem de Erdoğan'ın C. Başkanı olduğu bir dönemde?

*

Ya, bir 'lider kutsaması' saplantısının, 'millet adına...' diye ne kararlar veren yargı kurumuna ne demeli?

M. Eğitim Bakanlığı, 8 Mart 2008 tarihinde, yani 14 sene önce, 'okullarda 'Atatürk Köşesi oluşturma' mecburiyeti getiren eski bir yönetmeliği biraz değiştirmişti.

Uygulamadan kaldırılan önceki yönetmelik gereğince, -ki, yine de uygulanıyordu-, sözkonusu köşede, 'zeminden belli yükseklikte hazırlanan bir kaide üzerinde büst ve etrafında da fotoğraflar, Gençliğe Hitâbe, İstiklâl Marşı ve bir takım sözler' bulunduruluyordu.

M. Eğitim Bakanlığı ise, 14 sene önce, 'sadeleştirme, bürokrasiyi azaltma" gerekçesiyle, teferruat ifadelerini kaldırmış ve "Kurumlarda yönetimin bulunduğu binanın girişinde, kolayca görülebilecek en uygun yerde Atatürk köşesi oluşturulur" ifadesine yer veren bir yönetmelik yayınlamıştı.

Bu ufak değişikliğe bile tahammül edemiyen ve körpecik yavruları bir ismin, resmin ve büst ve heykelin önünde secde ettirenleri bünyesinde bulunduran bir eğitim sendikası, bu küçük değişikliği bile Danıştay'a taşımış ve nihayet, 14 sene sonra Danıştay'ın 8. Dairesi de, hem de oybirliğiyle, o önceki yönetmeliği uygulamaya yeniden getirmiş.

Bu gibi uygulamalar, 75 sene öncelerdeki Mussolini, Hitler ve Stalin gibi yöneticilerin totaliter rejimlerinde, 'kurşun asker' yetiştirme hedeflerine hizmet etmek için sergileniyordu...

Yazık ki, bizde de... Hattâ özel kurumlar ve işyerlerinde bile...

Danıştay 8. Daire yargıçları, 14 sene, milletin vergileriyle oturdukları rahat koltuklarında, büyük bir 'başarı' sergilemişler ve, 'Anayasamızın Başlangıç kısmında ve 1739 sayılı Kanun'da belirtilen amaçlar doğrultusunda, (...) Türk milletinin bütün fertlerinin, Atatürk inkılap ve ilkelerine bağlı olarak yetiştirilmesi Millî Eğitim sistemimizin temel amacıdır.' şeklindeki bir giriş cümlesiyle yukarda anlattığımız kararı verebilmişler...

*

Sadece, 'Aman eyi saatle olsunlar...' deyip, gülüp geçelim mi?'

Tarih şuûru ve kuşatılmışlık duygusu' Rus halkını Putin'e yakınlaştırabilir…
27 Mart 2022 Pazar

Evet, Rusya'nın Ukrayna'ya çok vahşice, silah ve diğer imkânlar açısından da eşitsizliği çok net olan bir şekilde, -tıpkı, 40-50 yaşındaki güçlü bir kişinin, 8-10 yaşındaki bir çelimsiz çocuğu evire-çevire ve sonu gelmez bir kinle dövmesi misali,- saldırması, dünya halkları nezdinde, Rusya Başkanı Putin'e karşı bir kızgınlık ve hattâ derin bir nefret uyandırdı... Çoğu halklar, kendi içlerinde, iddia edilebilir ki, 'Good bye Putin...' (Elvedâ Putin!) diyorlardır. Çünkü, resmî beyanlar her nasıl ya da temkinli olursa olsun, ruhunda saldırganlık duygusu bulunmayan hiçbir halk, kendisini de Ukrayna halkı yerine koyduğunda, bu derece barbarca bir saldırıyı, 'savaş hali...' diye değerlendiremez...

Advertisement: 0:19
Putin'in bu barbarca saldırılarının, -Sovyetler Birliği'nden 30 yıl öncelerde kopan ve en büyükleri ve gelişmişi, Ukrayna olan 15 kadar devletçiklerle,- Avrupa ve Ortadoğu devletleri başta olmak üzere, herkese bir 'gözdağı' teşkil edecek şekilde gerçekleştirildiği ap-açık ortada...

Hele de, Amerikan emperyalizminin, kendisine bir zararı olmadığı -ve dünyada Rusya'nın gerisine düştüğü gibi bir duyguya kapılmadığı- müddetçe, NATO ülkelerinin her birini de, aynen -önceleri umut verdiği- Ukrayna'ya seyirci kalışı gibi, yem olarak kullanacağı da ortaya çıkmıştır.

*

Bu durumu Putin de biliyordur herhalde... Ve eline geçen fırsatları, geçmiş asırların büyük Rusya İmparatorluğu'nu yeniden kurmak için kullanması da tabiî karşılanmalıdır.

Nitekim, Putin, şimdi, kendisinin barbarca saldırganlığı dolayısıyla Rusya'ya karşı sergilenen dışlamacı tavırları ve düşmanlıkları bir silah olarak kullanıyor ve 'Batı dünyasının Rusya ve tarihini dışlamak için uğraştığını' ifade ediyor...

Putin bunu yaparken, Rusya'nın maruz kaldığı ağır ekonomik yaptırımların Rusya halkları üzerindeki acısını bastırmak için, Avrupa'daki ırkçı ve dışlamacı ve Rusya düşmanlığı tavırlarını örnek gösteriyor ve Rusya'nın sadece ekonomik değil, kültürel olarak da kuşatılmak istendiğini dile getiriyor... Bu yaklaşımın, Rusya halkını Putin'i mâzur görmek ve onu daha fazla sahiblenmekte etkili olabileceği tahmin edilebilir.

Çünkü, Avrupa gerçekten de, Rusya halklarını rahatsız edecek boyutta ilkel bir tepki veriyor...

*

Ki, bu ilkel yaklaşımı, Başkan Erdoğan, 3 hafta kadar önce açıkça dile getirip, ve Rusya'nın Ukrayna'yı işgal etmeye başlaması üzerine, Rusya'nın, 100 yıl öncelerden beri dünyaca tanınmış ünlü san'at ve edebiyatçılarının eserlerine, Avrupa san'at ve edebiyat merkezlerinde sergilenen düşmanlığın anlaşılmaz bir ırkçı tavır olduğunu ifade etmiş, 'Dostoyevsky, Çehof, Puşkin gibi, Miladî-19. Asrın ünlü Rus yazarlarının kitaplarının vitrinlerden indirilmesi'ni ayıplamıştı.

Bu husus, gerçekten de ince bir noktaydı ki, üzerinde pek durulmadı... Çünkü, bizde san'at ve edebiyat konuları söz konusu olunca kendi kendilerine, 'aydın' sıfatı vermekte daha bir iştahlı olan çevreler, Başkan Erdoğan'daki bu insanî yaklaşımı görmezlikten gelmişlerdi; gözlerini karartmış olan 'Erdoğan düşmanlığı' yüzünden...

*

Şimdi ise, Putin, ' linç kültürü, kültür linçine dönüştü. Bugün bin yıllık bir ülkeyi, halkımızı ibtal etmeye çalışıyorlar. Bir dizi Batı'lı ülkede çıkan ve giderek yayılan, Rusya ile ilgili her şeye yapılan ayrımcılıktan bahsediyorum.

Çaykovski, Şostakoviç ve Rachmaninov afişlerden çıkarılıyor, Rus yazarlar ve kitapları yasaklanıyor. Buna benzer bir kampanya en son 90 yıl önce Nazi'ler tarafından yürütülmüştü.' diyor.

Gerçekten de -Avrupaî mânâda hürriyetin sembol ülkesi sayılan- İngiltere'de, Galler'deki Cardiff Filarmoni Orkestrası, programından Çaykovski'nin bir eserini çıkarma kararı almış; İng. Kraliyet Operası, Moskova'nın Bolşoy Balesi'ninin programını ibtal etmiş; Almanya'dan Münih Filarmoni Orkestrası Putin'le olan yakınlığını gerekçe göstererek, ünlü şef Valery Gergiev ile yollarını ayırmış; Rusya Eurovision'dan atılmış bulunuyor.

Bu kampanya, spor faaliyetlerini de etkileyip, UEFA, 2021-2022 Şampiyonlar Ligi final maçının, Rusya'nın Saint Petersburg şehri yerine Fransa'nın başkenti Paris'te yapılacağı açıklandı. Yani, bir topyekûn savaş... Aynen Putin'in Ukrayna'ya uyguladığı 'topyekûn savaş' örneğinde olduğu üzere...

'San'at ve spora siyaset karıştırılmamalıdır' lafını gerçek sanan safdillere bir ders olsun...

*

Ancak tekrar edelim, bu psikolojik savaş taktiklerinin, kuşatılmışlık psikolojisi içindeki Rusya halklarını, Putin ve barbarlık siyasetine daha da yaklaştıracağı unutulmamalıdır.

*

**

İki NOT:

1- Muhalefet liderlerinden Kılıçdaroğlu'nun, Elmalılı Hamdi Efendi ile ilgili bir konferans'a İBB Başkanı İmamoğlu ile İstanbul CHP İl Başkanı Canân Kaftancıoğlu'yla birlikte katılması ilginçti.

Kılıçdaroğlu ve çalışma arkadaşları -hele de Canân Hanım-, halkımızın aslî inanç değerlerine ilgi ve ihtiram göstermek eğilimine girdilerse, bundan bir de memnun olunur. Elmalılı'dan da alacakları çok şeyler vardır. Kalbleri ve niyetleri okumak bizim işimiz olamaz. Samimiyetlerine inanmayanlar olursa, onlar da gereğince hareket ederler, o kadar...

Kanûnî zorlama gereği bir tören havasında katılmak zorunda kalsalardı, o uygulamayı eleştirirdik.

Her ne kadar Kılıçdaroğlu, daha önceleri, -parasını kendi cebinden vererek- Elmalılı'ya Kur'an tercümesi yaptıranın kim olduğunu beyan ederken, Karabekir Paşa'nın sözünü belirtmekten kaçınıyordu. Evet, o zaman, Karabekir Paşa, 'Bu da nereden çıktı, paşam...' deyince, -yine Karabekir'in beyânına göre-, 'Tercüme ettireyim ki, araboğlu'nun yâvelerini millet de öğrensin...' demiştir.

Bu da unutulmamalı...

2- Cuma günkü yazımda, Bursa- Osmangazi'deki bir ortaokul müdürünün Kemalist -laik çevrelerin gürültü koparmaları üzerine, vazifeden alınışının yersizliğine değinirken, Osmangazi yerine Orhangazi yazmışım. Düzeltiyorum.

.Açgözlüler' fiyatları daha da artırılabilirler; çünkü, yapabiliyorlar!'
28 Mart 2022 Pazartesi

'Koronavirus Salgını' ve son 'Rusya- Ukrayna Savaşı' gerekçe gösterilerek kapitalist emperyalizmin en gelişmiş ülkeleri dahil, bütün dünya çapında gündeme gelen ve pandemik bir mahiyet kazanan pahalılık ve enflasyon gibi ekonomik kriz konuları etrafında bazı değerlendirmelere bakıldığında; özellikle de enflasyonun, 'Açgözlülükle körüklendiği'ne dair yaklaşımların hemen her yerde ortak bir kanaat olarak ortaya çıktığı görülmekte.

Bu konuda bir yabancı yayını okurken bu aynîlik dikkatimi çekti.

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Amerikan Kongresi'nden bir senatör, yaptığı konuşmada, "Şirketlerin yöneticileri, enflasyonu artırmaya yardımcı olmaktan ve fiyat şişirerek kâr marjlarını şişirmekten mutlular..." diyordu; 'fiyatların bir önceki yıla göre yaklaşık yüzde 8- 9 kadar arttığı ve bunun son 40 yılın en yüksek artışı olduğunu; ama, aynı zamanda şirketlerin de, on yıllardır en yüksek kâr marjlarının tadını çıkardıklarını' da ekleyerek.

C. Başkanı Erdoğan da, evvelki gün, Tokat'ta konuşurken, hayat pahalılığını meydana getiren etkenlere değiniyor; 'Rusya-Ukrayna Savaşı'nın bütün dünyada meydana getirdiği ekonomik olumsuzlukların sadece mal yokluğu iddialarından değil, bir kısım 'açgözlülükler'den de kaynaklandığını belirtiyordu.

Yani, dert her yerde aynı...

Bazı ekonomistler ise, genellikle mevcut enflasyonu, 'çok yüksek tüketici talebine ayak uyduramayan arz eksikliği ' şeklindeki klasik bakışla açıklıyorlar.

Ama, bu kadar sâde bir izahı yapabilmek için ekonomist olmaya da gerek yok. Hani, meşhur deyimle, 'arz ve talep kelimelerini güvercinlere de öğretseniz, onlar da ekonomist olur.' şeklindeki ironik ifadeyi hatırlamadan edemiyor insan. (Bilindiği üzere, enflasyon, şişme, kabarma mânasında Fransızca bir kelime olup, sağlıklı büyümeler değil, bünyedeki şişme ve kabarmalar enflasyon olmakta, sosyo-ekonomik bünyenin hastalığı sayılmaktadır.)

Bazıları ise, enflasyonu, sadece 'açgözlülük'le izah etmenin, 'fiyatlara ahlâkî bir yaptırım freni etkisi yapabileceğini söylüyorlar.

Diğer bazıları da enflasyonda, sadece ticarî şirketlerin değil, tüketici kesimlerin 'açgözlülüğü'nün de etkili olabileceğini hatırlatıyorlar. Ki, bunu, piyasadan çekileceği veya kalmadığıiddia olunan bir mala, hemen, ve sadece kendisini düşünen bazı kesimlerin 'açgözlülük'le de, 'açık gözlülük'le de izah edilemeyecek bir görgüsüzlük halinde hücum edişlerinde ve evlerinin birkaç aylık ihtiyaçlarını karşılayacak malı satın almalarında ve mağazaların raflarının bir anda boşaltılışında ve bu durumu, çoğu satıcıların da zevk alarak seyredişlerinde görmüyor muyuz? Bunu bizim toplumumuzda önce ayçiçeği yağı ve şimdi de şeker konusunda görmedik mi? Yani, fiyatları gerçekten yükselten sadece şirketler değil, 'açgözlü tüketiciler'dir de.

Ayrıca, her fiyat artışının arkasında 'açgözlü bir kapitalist' olduğu iddiasının, o suçlanan kesimi, 'enflasyonu yükseltmekte daha bir kararlı hale getirdiği' görüşü de bir ayrı konu. Yani, ortaya, 'yumurta-tavuk' ilişkisi gibi bir tablo çıkmaktadır.

Elbette, 'açgözlülük' enflasyonun tek sebebi değil, ama onu daha da körüklüyor. Ve materyalist insanlar, digergamlık/ başkalarını da düşünmek hasletinden nasibsiz olduğu için, sadece kendisini düşünür..

Kezâ, özellikle büyük şirketler, mağazalar zinciri veya holdingler pazar payının çok büyük bir kısmını ellerinde tuttukları için, tüketicilere aktardıkları malın fiyatını, hattâ, 'filanca malın piyasadan çekileceği' dedikodusuyla yükseltebiliyorlar.

Şirket kârları rekor seviyede olan bu büyük şirketler, mâliyet artışlarını kolayca karşılayabildikleri halde; fiyatları yükseltiyorlar, çünkü yapabiliyorlar; çünkü ciddî bir rekabetle veya devlet kontrolüyle karşı karşıya değiller veya karşı hamleleriyle devletleri veya iktidar odaklarını bile eğilmeye zorlayabiliyorlar.

Ticarî şirketlerin işte bu 'yapabilme' güç ve özelliklerini, devletin frenleyebilmesi gerekiyor. Devlet, eğer haksız kazanç ve iktidar sahiplerini frenleyemezse, ipin ucunun elden kaçırılması durumu meydana gelip; ya, zorbalar, haksız yolla güçlenmiş olanlar başa geçer, ya kaos olur.

Halbuki, bizim inancımıza göre ideal olan Devlet, -haklı ve meşru yoldan kazananlara da bir baskı yapılmaması şartıyla-, fukaranın, zayıfların, mustaz'afların (hakları gasbedildiği, ellerinden zorla alındığı için zayıf düşürülmüş olanların); haksız güç sahiplerine ve zorbalara karşı korunması için, adâleti esas alarak oluşturulan bir sosyal üst-yapı kurumudur.

Elbette, salgın hastalık, ya da diğer tabiî felâketler ve 'savaş' hallerinden kaynaklanan fiyat yükseltimleri, toplumun bütün kesimleri arasında mâkul ve âdilâne şekilde paylaşılmalıdır.

Bugün asıl meselemiz ise, ticarî firmaların kârları rekor seviyedeyken bile, fiyatları yükseltmek istediklerinde, o isteklerini yapabilmeleridir.

Bu cümledeki anahtar kelime olan 'yapabilme' fiili, hepimizi düşündürmelidir.

Bu yazının hedefi, ekonomik buhranlarla nasıl başa çıkılacağı hakkında metod tartışmalarına girmek değildir. Ama, bugün âcil tedbirler gerekiyor.. Ekonomik kriz yangınlarında, 'Yangında ilk kurtarılacak olan, bütün bir halktır.'

Bu açıdan, Devlet, un, ekmek, şeker, sıvı yağlar, et gibi temel gıda maddelerinin piyasadaki satışında, en üst fiyatı, tavan fiyatını belirlemeli, ve ayrıca, bütün ticarî şirketlerin satın aldıkları mallarla sattıkları arasındaki grafik, belli bir merkezden, ve bugünkü teknolojik imkânlarla hiç de zor olmayan bir şekilde mühürlü bilgisayarlarla devamlı kontrol edilmelidir ve stokçular, karaborsacılar cezalandırmalı ve topluma da teşhir edilmelidir

.Amerika ve Rusya'nın birbirinin ayağına basmayacağını, en iyi Türkiye anladı
30 Mart 2022 Çarşamba

Erdoğan Türkiyesi, 'Rusya- Ukrayna Savaşı'nı durdurmak için, evet, en fazla uğraşan ülke. 'Erdoğan Türkiyesi' derken, başka liderlerin yönetiminde olsaydık, böyle davranılması neredeyse hayal olurdu. Dün İstanbul'da, Erdoğan'ın ısrarlı çabalarıyla 'Rusya ve Ukrayna heyetlerini müzakere masası'na oturtulması, 'Türkiye'nin nasıl bir devlet geleneğine sahib olduğu' lafıyla izah edilmeye çalışılıyor; sanki o geleneklerin nasıl olduğunu 250 yıldır ve hele de '1923- Lozan Andlaşması'ndan beri nasıl olduğunu bilmiyormuşuz gibi.

*

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Son 200 yıldır takib edilen siyaset yüzünden, Avrupa ile birlikte hareket edilse ve son 70 yıldır da NATO içinde yer alınsa bile, Avrupa'dan ve Amerika'dan, NATO'dan verilen emirleri, gözleri kapalı 'Baş üstüne efendim!' havasında kabullenmeyen ve bunu yaparken, dikleşmeyen, ama, dik durarak bir siyaset geliştirdiği ortada. Büyük oyunu en iyi, Erdoğan Yönetimi anladı, AB ülkeleri ise korkudan ne yapacaklarını bile bilmiyorlar ve sadece, yarın tablo daha bir karışacak olursa, kendilerini Türkiye'ye korutmak için Türkiye'ye gülücükler yağdırıyorlar; dünkü tehditlerinin unutulduğunu sanarak; Macron'dan, Miçotakis, Rutte ve diğerlerine kadar.

Erdoğan, bu savaşın, -başka alanlarda var olan görünmez bir dünya savaşı'nın- askerî açıdan, her an bir 'Üçüncü Dünya Savaşı'na dönüşebileceğini gören bir dikkat sergiliyor. Ve, bir Dünya Savaşı veya NATO'nun girdiği herhangi bir savaş çıkacak olursa, o zaman da, NATO üyesi olması dolayısıyla, kaçınılmaz olarak, Rusya'ya karşı bir savaşın içinde ve öyle bir savaşta, coğrafî konumu dolayısıyla, ön cephede yer alacağını biliyor.

*

Amerikan emperyalizmi ise, hattâ gerektiğinde, -yeter ki Amerika'ya bir zarar gelmesin.- mantığıyla, NATO'nun Avrupa'daki bütün ülkelerini de, 'Aman, Üçüncü bir Dünya Savaşı çıkmasın.' gerekçesiyle, fedâ edebileceğini, sadece ekonomik yaptırımlarla karşılık vermeyi tercih edeceğinin göstermişti. İlk plânda mâkûl gibiydi de. Çünkü, 'Karşımızda, Rusya'nın Ukrayna'ya saldırması karşısında, elimizde iki şık bulunuyor: Ya, 'Ekonomik yaptırım programlarıyla Rusya'yı içeriden zayıflatmaya çalışmak, ya da, Üçüncü Dünya Savaşı!' diyordu Biden.

*

Ama, aynı Biden, Türkiye'ye 'F-35 savaş uçakları'nı satmadığı gibi, bunun için aldığı 1,5 milyar dolar'ı da iade etmiyor, tam bir uluslararası eşkıyalıkla. Dahası, Türkiye 'Patriot' alamayınca, Rusya'dan aldığı S-400 füzelerini, NATO'nun 'silâh envanteri'nde olmadığı gerekçesiyle elden çıkarması için son 3 - 4 senedir yaptığı baskı netice vermeyince, şimdi de, -son Brüksel Zirvesi'nde- bu füzeleri, kendisini savunabilmesi için, Ukrayna'ya vermesini istemek gibi bir şeytanlığı da dile getirmiş bulunuyor, ama, Erdoğan'dan, kesin bir, 'O iş bitti...' cevabını almış bulunuyor, Amerika.

Biden, Polonya'ya geliyor, oradan Putin'e sesleniyor: 'Kasab!. Kaatil Barbar!. Kan dökücü!.'

Bu suçlamayı yapan kişinin amel defterinde böyle durumlar asla söz konusu değilmiş gibi.. 'Mümin, müminin aynası' oluyor da, onlar da birbirinin aynası olmaz mı? Evet, her iki emperyalist güç de birbirlerinin aynası durumundadırlar. Birbirlerine baktıklarında gördükleri, kendileridir.

İngiltere Kraliyet Sarayı'ndan Prens William'ın, 'Ukrayna'daki bu savaş Avrupa'ya yakışmıyor ve olmamalıdır. Bu savaşları Asya ve Afrika'da görmeye alışmıştık.' şeklindeki sözleriyle, geçen hafta, Brüksel'de yapılan 'NATO Liderler Toplantısı'nda alınan kararlar ve NATO Genel Sekreteri Stoltenberg'in bu kararların özetini yansıtan, 'Savaşın Avrupa'da olmaması için gereken tedbirlerin alınması kararlaştırıldı.' mânâsındaki sözleri aynı noktayı gösteriyordu. Yani savaş ateşini, dünyanın başka bölgelerine uzaklaştırmak ve oralarda, emperyalist güçlerin silâh yarıştırmaları için, oralarda 'vekâlet savaşları' yaptırmak.

Emperyalist dünyaya yakışan bir yöntem de budur!

*

Hatırlayalım, Rusya Başkanı Putin, geçen hafta, Kırım'ın Rusya'ya iltihak ettirilişinin 8. yıldönümünü Moskova'da büyük törenlerle kutladı. Ve, bir konuşma yapan Putin, "Kırım ve Sivastopol'da yapılan referandumda insanların topraklarını birleştirmeyi istemeleri ortak kaderimizdi. Onlar, tarihî vatanları Rusya ile ortak kaderi yaşamak istediler ve amaçlarına ulaştılar. (...) Gerçek şu ki, Kırımlılar ve Sivastopol sâkinlerinin maruz kaldıkları sistematik saldırılara 'soykırım' denir. Ukrayna'da başlattığımız askerî operasyonun ana hedefi insanları soykırımdan kurtarmaktır.' diyordu.

Evet, Müslüman Tatarların asırlarca vatanı olan ve Giray Han'ların hükmettiği ve -Sovyetler sonrası devletlerin sınırları açısından, Rusya'nın da kabul ettiği ve şimdi-, Ukrayna'ya ait Kırım yarımadası, Ukrayna Anayasası'na göre illegal / kanunsuz olan bir referandumla, Rusya'ya bağlanmıştı.

*

Aynı yöntemle Donbass bölgesini de kendisine katmak bahanesiyle, gerçekte ise, Ukrayna'yı ve başka eski Sovyet devletlerini de, -bir harabe halinde de olsa-, kendisine bağlı, kukla devletçikler halinde getirmek hedefine ulaşabilmek için, on binlerce insanın ölümüne, milyonlarcasının komşu ülkelere sığınmasına, onlarca şehirlerin barbarca yıkıma uğramasına yol açsa bile, dün İstanbul'da yapılan Ukrayna- Rusya müzakerelerinin sonucu ne olursa olsun, bu barbarca saldırganlık ruhu devam edecek demektir. Bu ruh halini, kendisinden örneklerle bildiğinden Amerika da, belki, bütün Avrupa'yı da Putin önüne yem olarak atacaktır.

*

.İnsana, ‘yeme-içme' ötesinde, yeni ufuklar açan bir zaman dilimi...
1 Nisan 2022 Cuma

Mübarek Ramazan'ın hulûlü münasebetiyle, Müslüman okuyucularıma tebriklerimi sunuyor ve Allah'u Teâlâ'nın bu mübarek ayın hürmetine insanlığın geride kalan kesimlerine de huzur ve sukûnet nasib eylemesini niyaz ediyorum.

İnşaallah, bu ayda, bedenî ve derunî açıdan nefislerimizi temizlemek, arındırmak, ve yemek vs. için yaşamak değil, yaşamak için ihtiyacımız kadarıyla yetinmek idrakimizi daha bir geliştiririz.

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Derler ki, ârif bir zat, bir gün oruca niyetlenirken, içinden de, 'akşam, iftarımı yoldan geçen bir garib, fakir veya kimsesizle açayım...' diye geçirir...

Birinci, ikinci gün öyle birisi gelmez... Üçüncü gün, fakir, garib birisi yoldan geçerken, bu ârif zat, onu sofrasına çağırır. Sofranın sahibi, 'Haydi, Allah'a dua edip başlayalım...' dediğinde, o yabancı, 'Ben Tanrı'ya inanmam ki...' diye karşılık verir. Sofra sahibi, onca olgun birisi olmasına rağmen, kızar ve 'Kalk soframdan be adam... Bir fakir, garib, aç kişi gelsin de birlikte iftar açayım dedim, sen de imansız çıktın.. Kalk soframdan!' der..

O zaman, Allah'u Teâlâ'dan onun kalbine, 'Ey kulum, ne kadar acelecisin. Ben onun bana inanmadığını bildiğim halde, onu 50 yıldır rızksız bırakmadım.' diye bir ilham gelir.

*

Ve insan, sadece yiyecek- giyecek, gelecek için yaşamayıp; 'Ben neyim, kimim ve niçin varım?' diye kendisini tanımak için kafa yormadıkça, hayatta bir ot gibi veya sadece bedenî ihtiyaçlarını karşılamaktan ibaret bir dünyası olan diğer canlılardan ne farkı kalır?

*

Genel olarak Müslümanlar arası tebrikleşme bir hayli yaygın... Hele de cep telefonlarının icâdından sonra, klişeleşmiş bazı söz, yazı, şekil veya videolar, bir tıklama ile binlerce numaraya gönderiliyor, zahmetsizce... Ama, 'mânâsını düşünerek tebrikleşiyor muyuz?' diye kendimize bir sual sorsak, çoğumuz sınıfta kalırız... Tebrikleşmeden murad, 'tebrik edilen her ne ise, onun bereketine ermek' temennisidir. O berekete erebilmek için de, mânasını anlamak, düşünmek ve yaşamak gerekir.

Ortaokul sıralarındayken, rahmetli babama, 'Baba, niçin oruç tutuyor ve namaz kılıyoruz?' diye sorduğumda, okuma-yazmayı sonradan öğrenmiş ve kendi çapında bir köy filozofu durumunda olan babam, önce, 'Oğlum, bu nasıl soru böyle?' diye hışımlanır ve ısrarımı görünce de, çok net bir iman teslimiyeti içinde, 'Allah emrediyor da onun için...' derdi. İman kapısına, felsefî, fikrî tartışmalarla varılabilir mi, bilmiyorum. Ama, asıl olan, şüphelerden arınmış bir kalbî teslimiyettir.. Ve, inanmak isteyen için, yeteri kadar ışık vardır; inanmak istemeyen için ise, her şey kap-karanlıktır...

*

İman ettiğimizi söylediğimiz hususların gereklerini yerine 'Nasıl?' getireceğimiz konusunda ilmühal kitaplarından az-çok bir şeyler öğrenebiliriz; ama, 'Niçin?' sorusunun cevabını derinlemesine düşünmeden vermek neredeyse imkânsızdır.

Merhûm Ârif Nihad Asya'nın güzel dörtlükleri de vardı, gençliğimde... Bazıları hâlâ ezberimdedir. Bunlardan birisi de şöyleydi:

'Bir gün öğrenmek isteyip içimdekini..

'Niçin?' diye açılırken ağzım..

Lügatlerden çıkardılar, 'Niçin?'i,

Dediler, 'Nene lâzım!.'

Evet , 'Niçin?' sorusunun altından kalkmak zordur.

*

Geçen hafta, Birlik Vakfı'nda İstanbul İlâhiyât'ın hocalarından Prof. Aydın Topaloğlu'nun, 'Modern Dönemde, Akıl ve İnanç İlişkileri ve Deizm Tartışmaları...' konulu ilginç bir sunumu vardı.. Onu dinlerken, 65 yıl öncelerde, babama sorduğum sorularla, 'Bu deyim o zaman bilinseydi, bana da 'deist' denilebilirdi...' demekten kendimi alamadım. Her soruya derhal böyle yaftalamalarla cevap verilmemeli...

Bir İlâhiyât hocasının 3 yıl kadar önce, 'Benim öğrencilerimden öyle sorular geliyor ki, bunları ancak 'deist'ler sorar...' sözleri, medyadan da yaygın şekilde yansıyınca, bu laf, bilen veya bilmeyen hemen herkesin ağzında sakız oldu..

Bugün aileler büyük sıkıntılar yaşıyorlar.. Çünkü, çocukların, ellerindeki cep telefonlarıyla, inançsızlık bombardımanı altında kaldığını, hele de anneler daha bir hissediyor veya görüyorlar ve 'Eyvah, çocuğum 'deist' veya ateist olmuş galiba...' diye yakınıyorlar. Ama, bu nitelemelerin ne demek olduğunu' da çoğu kimse bilmiyor. Çünkü, anne-babalar, çocuklarının sadece yiyecek, giyecek ve maddî gelecekleri üzerine eğiliyorlar, umûmiyetle...

Buna bir de, ekranlarda İslâm adına yetkisizce ve sorumsuzca sergilenen trajikomik ahkâm kesmeleri ve devamlı 'kâfir üretmeye ' yönelik hevesleri ekleyelim; körpe ve de başka kültürlerin, inançların kasırgalarına maruz kalan genç nesiller şaşkına dönüyorlar. Onların ruhlarıyla, ruhî-derunî dünyalarıyla ilgilenmiyoruz ve bu konularda fazla bir şey de bilmiyoruz. İslâm'ın özünü Kur'an ve Sünnet-i Nebevî'den öğrenmek asıl olmadıkça, bocalamak kaçınılmazdır.

Sanılmasın ki, bu durum sadece bizim toplumumuzda ve sadece Müslüman coğrafyalarındaki halkların meselesi.. Hemen bütün dünya bugün, geçmişte olmayan şekilde, dijital çağın esiri durumunda..

'Bize ne diğerlerinden..' diyemeyiz..

İlâhî kitablar ve enbiyaullah, şeklen, sûreten insan olanı; sîreten, ruhî ve kalbî değerleriyle de insan yapabilmek içindir.

Yûnus Emre, 800 yıl öncelerde, 'Gönül Allah'ın tahtı.. /Allah gönüle baktı../ İki cihan bedbahttı, /Kim gönül yıkar ise..' demişti.. Evet, Allah'ın insandaki tahtı olan o makamı, gönül makamını tahrib etmemek, zedelememek, iyi insan olmanın anahtarıdır.

.Söyle şeyhim, ne zaman muselman olacaksın?'
3 Nisan 2022 Pazar

Ramazan'ı daha fazla ve rengârenk yemekler sanmak gibi eğilim bize geçmişten kalan bir yanlış kültür kalıntısı olsa gerek. Osmanlı'da daha da fazlası varmış, Şehzadebaşı'nda 'Direklerarası' denilen mahal, eğlence merkezi imiş, iftar vaktinden sahura kadar...

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Hâlbuki, Ramazan, bedenen ve rûhen arınmak idmanının yapıldığı bir aydır.

Bir 'nebevî hadis'teki, 'İnsanoğlunun doldurduğu en kötü kab, kendi midesidir...' meâlindeki 'rivayet' ne kadar uyarıcıdır.

*

Sahi, 'Ramazan geldi...' diye, daha çok yemek için değil, daha az yemek için, her şeyden daha az satın almak, bir göztokluğu olarak topluma devamlı telkin edilse ve daha fazla satın almak eğilimi, bir 'görgüsüzlük ve açgözlülük' olarak nitelense, netice nasıl olur, dersiniz?

*

Bizim köylerimizde, yaşlılarımız, bahçelerinden-bostanlarından aldıklarını, komşularıyla, 'başkalarının da göz hakkı vardır' diye paylaşırlardı... İmkânları olduğu halde, pazardan, fileler dolusu alış-veriş yapmayı da ayıp sayarlardı. Materyalist dünya görüşüne bağlı olanların anlayamıyacakları 'Digergamlık' (başkasını da düşünmek) bir temel hayat düsturu gibiydi. Materyalist insan ise, başkasını düşünmek ne kelime, 'Cehennem yani diğerleri...' anlayışına bina etmiştir, hayatını...

İstanbul'da Pazar kurulan mekânları hele de akşam üstlerine doğru şöyle 1 saat kadar bir dolaşmanın insana çok şeyler öğreteceğini sanıyorum... Oralarda, dar gelirli insanları daha çok görürsünüz ve de aç gözlü satıcıların hilelerini...

Evvelki gün, 'Mısır Çarşısı'ndan geçeyim dedim, ana-baba günü idi. Özellikle kuruyemiş satıcılarının çığırtkanlıkları arasında, özellikle de ev hanımları durumunda oldukları sanılan yaş kesimi, 'Amaan, çok pahalı...' dedikleri halde, hemen sıraya giriyorlardı. Hâlbuki o kadar iştihalı alış veriş yapmasalar, bakıp geçseler, o satıcılar ona göre davranacaklar, malları ellerinde kalacak ve fiyatlar tepe-takla olabilecektir.

Oradan, Fatih- Çarşamba Pazarı'na geçtim... Orası da ana-baba günü... Çok dar gelirli olanlar zâten belli... Onlar, tezgâhlarda, seçile-seçile artık en kalitesiz olanların kaldığı anlaşılan sebze ve meyvaları almak zorundalar... Evet, n'apsınlar, evde çocuklara bir şeyler hazırlayacaklar... veya söylene-söylene alıyorlar...

Ama, satıcılar, hiç yenilmeyecek kadar ezik, çöp hükmünde olan sebze ve meyvaları, ayrı bir yere koymuşlar... Sanırsınız ki, onlar ihtiyaç sahiblerine parasız verilecek...

Ama, hayır!

Onları da sağlamlarının yarı fiyatına satıyorlar... Ve onları da almak zorunda kalan insanlar var... 'Ayıptır, yahu... Bunlar satılır mı?' demeye kalksanız, size en edepli tepkileri, 'Allah'ın acımadığına ben mi acıyayım?..' diyecek kadar, insanlıktan nasipsiz, iki ayaklılarla karşılaşırsınız...

'Onlarla sahiden de aynı inancı mı paylaşıyorum?' diye insan kendi içinden geçirebiliyor... Ve yazık ki, evet, onlarla aynı inancı paylaştığımı mescidlerde aynı safta olduğumu görünce anlıyorum... Onlardan bazılarını, mescidlerde öyle huşû içinde dua eder vaziyette görüyorum ki, kendimde aynı heyecanı bulamıyorum. Herhalde, günlük hayatın meşgaleleri içinde haram-helâl demeden, daha çok kazanmak peşinde olanlar, demek ki, o gözyaşlarıyla, günlük hayattaki davranışlarını affettireceklerini sanıyorlar.

Ama, oradan da bir teselli buluyorum... Çünkü, bu insanlar, ya bir de ibadet etmeseler, onları kim frenleyebilir, daha bir azgınlaşmazlar mı diyorum... Evet, bu insanlar bu inançları da olmasa kim bilir ne kadar daha bir zâlim olacaklardır...

Esasen, bütün enbiyaullah, (ilâhî peygamberler) de hep, sûreten /şeklen insan olanları sîreten, ruhen derunî dünyasıyla da insan olmak mertebesine yükseltmekle vazifeli olarak gönderilmiş değil midirler?

*

Ziyâ Paşa, 150 yıl öncelerde, herbirimizin kulaklarına küpe olacak şekilde şu beyti söylemişti:

'Tevsi-i maişet (maişetini arttırmak)derdiyle geçmekte ömrün; /Söyle şeyhim, ne zaman muselman olacaksın?'

*

Sözü, Yahyâ Kemâl'in 'Atik Valde'den İnen Sokakta...' şiirinde çizdiği tabloyla noktalayalım..

Yahyâ Kemâl, o şiirinde önce, Üsküdar'daki 'Atik-Valde' semtinin geçmişteki fakir görüntüsünü tasvir eder, ve bir Ramazan akşamında fukara kızcağızlarını bakkalda bir şeyler almak için bekleştiklerini anlatır. Gerisini, Yahyâ Kemâl'den dinleyelim:

'(...) Top gürleyip oruç bozulan lâhzadan beri,

Bir nurlu neş'e kapladı kerpiçten evleri.

Yâ Rab, nasıl ferahlı bu âlem, nasıl temiz!

Tenhâ sokakta kaldım, oruçsuz ve neş'esiz...

Yurdun bu iftarından uzak kalmanın gamı

Hadsiz yaşattı rûhuma bir gurbet akşamı.

Bir tek düşünce oldu tesellî bu derdime;

Az çok ferahladım ve dedim kendi-kendime:

"Onlardan ayrılış bana her an üzüntüdür;

Mâdemki böyle duygularım kaldı, çok şükür."

*

Evet, oruçsuzluğunu acı çekerek, bütün samimiyetiyle böylesine derinden itiraf eden ve bizim manevî hayatımıza uzaktan da olsa, imrenişini bu kadar güzel yansıtmış az şair vardır.

.‘Seyyid'imiz bu kez başka bir coğrafyaya mı yöneldi, dersiniz?'
4 Nisan 2022 Pazartesi

İç siyasette yeni bir polemik başladı...

Star'ın eski sahibi Edhem Sancak, yaptığı açıklamalarla, kesin ihraç talebiyle AK Parti İstanbul İl Disiplin Kurulu'na sevk edilmiş...

Elbette ki muhalefet de bundan istifade etmeye çalışacaktır.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
*

6,5 sene öncelerde Star'da başlayan yazı hayatımda Edhem Bey'in ayrı bir yeri olduğundan bu konuya değinmek benim için gerekli oldu.

2015'in Ağustos sonunda telefonda kendisini tanıtıp, 'Sizi uzaktan tanıyorum... Bir görüşebilir miyiz?' demişti. Cevabım, 'Ben de sizi uzaktan, gıyaben tanıyorum...' şeklinde olmuştu.

Birkaç gün sonrası için buluşmayı kararlaştırdık...

*

12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi'nden sonra başlayan ve ülkemden 35 yıl süren bir mecburî ayrı düşüşten sonra, döneli 8 ay olmaktaydı.

Hakan Albayrak'ın yayınlamaya başladığı 'Diriliş Postası'nda yazmaya başlamıştım...

Ömrünü yurt dışında da kalemiyle kazanmış biri olarak, medâr-ı maişet motoru için başka bir işim yoktu...

Şimdi ise, Star Gazetesi'nden görüşme talebi geliyordu, hiç beklemediğim şekilde...

Belirlenen gün ve saatte gittim Star'a...

Muhatabına itimad telkın eden, tefekkür erbabı birisi olduğu havası vardı, Edhem Bey'in... Benden 10-12 yaş kadar küçüktü sanırım...

Selâmlaşma ve hal-hatır sorma cümlelerinden sonra, 'Senin maceranı biliyorum, çok coğrafyalar dolaşmışsın... Aramızda benzerlik var, ben de çok coğrafyalar dolaştım...' dedi.

'Ama benimki, fizikî coğrafyalar değil; kafamın içindeki coğrafyalar... Ateistlikten, komünistlikten, maoistlikten, kemalistlikten, laiklikten sonra... Geldim, İslâm'a... Üstelik, biz 'Seyyid' imişiz de...' deyince...

Ben de, 'Hoşgeldiniz...' dedim.

'Sonra gördüm ki, Tayyib Erdoğan, en yakın olduğum isimdir... Ve onunla birlikte çalışmaya karar verdim..' dedi.. Ama, 'mal varlığımı AK Parti ve Tayyib Bey'le hiçbir ilgisi olmadığını, onlardan önce belli bir sermaye grubu olduklarını' da özellikle belirtti, başkaları da bunu doğruladılar.

*

Yaklaşık 40-45 dakikalık bir sohbetten sonra, Star'da yazmamı ve ayrıca, gazetenin idaresinde işbirliğini teklif etti.

'Dün, İstanbul'a gelirken uçakta Tayyib Bey'le beraberdik. Senden bahsettim, Star'a sizi de katmak istediğimi söyledim, 'Çok iyi olur...' dedi...' gibi beyanları oldu.

'Gazete yönetiminde bir sorumluluk yüklenmek için, henüz çok erken... Birbirimizi, daha çok tanımamız lâzım...' dedim; ama, yazı, olur...' dedim...

O da, 'Yalnız ben, yüksek paralar ödeyen patronlardan değilim... Ayda 4 bin lira veririm...' dedi. Ben ömrümde kalemime veya çabalarıma değer biçen birisi olmadığımı söylemekle yetindim.

Yazı yazmaya başladım...

Ama, Uğur Mumcu'nun oğlu, hemen ertesi gün, Cumhuriyet'te bir yazı kaleme alıp, Edhem Bey'i ironik bir dile tebrik ediyor; sonra, bana da saldırgan ve alaycı bir şekilde 'hoş geldin' diye sataşıyordu.

Ben de hemen ertesi gün, 'Mumcuzâde Özgür Bey'e...' başlığıyla cevabî bir makale yazmıştım.

O yazı yayınlandıktan sonra, Edhem Bey telefon etti, yazımın uslûbunu çok beğendiğini vs... ifade etti.

Edhem Bey'le bir de 15 Temmuz 2016 Askerî Darbe Hıyaneti'nden sonra gazetede yapılan bir toplantıda görüşmem oldu.

Sonra, AK Parti'nin MKYK'sına seçildiğini gördüm...

O günlerde, bir Ramazan gecesiydi. 'Teravih namazını Üsküdar'da kılanların namazdan sonra son Marmaray'a yetişemediklerini; bu seferlerin, Ramazan boyunca en az 1 saat kadar uzatılmasının yerinde olacağını, MYK üyesi olduğunuza göre hemen size hemen bir angarya yükleyeyim...' lâtifesiyle belirttiğimde, 'Ben seni biraz sonra arayayım...' dedi. 10 dakika geçmeden telefon etti ve 'Tamamdır, hemen şimdi seferler 01.30'a kadar uzatıldı...' dedi ve öyle de oldu...

Edhem Bey'le bir daha bir irtibatım olmadı ve Star'ı da devretti. Otomotiv sanayiiyle ilgili bir devlet kurumunun sorumlu mevkiine getirilmişti.

*

Birkaç ay önce ise, eski Maoculuk günlerindeki arkadaşlarından Perinçek ekibiyle Çin ve Rusya gibi ülkelere gittiğini duydum.

Kendi kendime, 'Allah-Allah... Bizim seyyid yoksa, zihninde yeni coğrafyalara mı açılıyor?' diye söylenip, bir parantez açtım. Konuyu kendisine sormayı da düşündüm, ama, irtibat kurmadım.

*

Bakalım, sonu nereye varacak derken..

Evvelki gün, Marmara Üni. Hukuk Fakültesi'nde düzenlenen "Türkiye'nin güvenliği ve NATO" başlıklı konferansta Edhem Bey, "Biz Amerika'nın desteğiyle iktidara geldik. Taç giyen baş akıllanır. "One minute" olayında rest çektik. Batının pranga sistemine kafa tutmaya başladık. Bunu devirebilmek için en son içimize sızdırdıkları FETÖ, 15 Temmuz darbesini yaptı. Biz milletimizin desteğiyle bunları yendik" demiş...

Bu arada, Çin rejiminin Doğu Türkistan'da yaptığı baskı ve zulümlerin, Amerikan ajanlarının dezenformasyonu, (uydurma ve çarpıtması) olduğunu' söylemiş...

*

Şimdi, Ak Parti'den kesin ihraç talebiyle Disiplin Kurulu'na sevkedilmiş... Sanıyorum, 'Amerikan desteğiyle iktidara geldik...' sözüyle, kantarın topuzunu kaçırmış...

*

Ama, Allah aşkına, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonraki hangi iktidar, siyasî, askerî, ekonomik ve kültürel her alanda Amerikan planlamasına aykırı hareket edilebildi? 1945'ten bu yana, bütün hükûmetlerin iktidara geliş ve gidişlerinde, en etkili faktör Amerika'nın müdahaleleri ve talepleri değil miydi? Ve, Amerikan müdahaleleri karşısında ilk kez, dik durmaya çalışan Tayyib Erdoğan değil mi?

(Bu konuya, inşaallah Çarşamba günü de devam edelim.)

.Amerika'nın iç işlerimize karışması yeni bir durum mu, Allah aşkına!
6 Nisan 2022 Çarşamba

Türkiye'de askerî ve ekonomik sahalardan ayrı olarak, siyasî iktidarları da Amerika'nın değiştirip, oluşturduğuna dair iddialar yeni değildir. Son günlerde bu yöndeki bir iddiaya, önceki yazıda değinilmişti.

Amerika'nın asıl gücü, Birinci Dünya Savaşı sonunda o dönemin Amerikan Başkanı Wilson adına dünyaya ilân edilen 'Wilson Prensipleri'yle kendisini hissettirmeye başlamıştı. Ki, Osmanlı'nın param-parça edilişinin ilham kaynaklarından birisi de, işbu, 'Wilson Prensipleri'ydi.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Ama, Osmanlı'nın enkazı üzerinde kurulan ve onun bütün hukukî alacak ve vereceklerinin de mirasçısı olarak belirlenen Türkiye Devleti'nin sınırlarını çizen 'Temmuz-1923,Lozan Andlaşması', Amerikan Kongresi'nde hâlâ da görüşülmemiştir. Amerikan Hükûmeti, bunu, 'o anlaşma sürecine sadece gözlemci olarak katıldıklarıyla' izah etmektedir, ama, dilediği zaman, 'O andlaşma benim zâten kabulüm değildir.' diyebilmek gücünü de böylece elinde bir koz olarak bulunduruyor.

B. Amerika'nın Ankara'ya gönderdiği sefiri'nin âdeta, 'şöyle söyle...' der gibi âmirâne bakışları arasında, M. Kemâl, 1927'lerde Amerikan halkına hitaben kaydedilen mesajının filmini görmek isteyenler, 'Google'den indirebilirler.

İsmet İnönü zamanında ise... Hele de 2. Dünya Savaşı'na Amerika'nın katılmasından sonra. Roosevelt ve Churchill'in İnönü'yle Adana Buluşmaları ve sonra da; Amerika'nın, 'Biz Hür Dünya olarak, halklarının oylarıyla seçilmemiş rejimleri muhatab kabul etmiyoruz.' gibi açıklamalarıyla, Demokrat Parti'nin kurulması. Ki, İnönü, o zamanki durumu, 'Bizden çok sonralarda kurulan kabile devletleri bile, seçim yapıyordu ve duvarlara bakıp utanıyordum.' diye anlatır.

Sonra, Stalin Rusyası'nın, 'Boğazlar'ın güvenliğini ben siz sağlayacağız.' gibi açık tehditleri karşısında, İnönü Türkiyesi'nin Amerika'ya sığınışı.

*

Ve, kapitalist emperyalizm ile komünist emperyalizm arasında 1950'de patlak veren Kore Savaşı'nda, Amerika'nın isteği üzerine Türkiye de asker gönderip büyük kurbanlar vererek, bir Amerikan Ordusu'nun imha edilmekten kurtarmasına teşekkür mahiyetinde, Türkiye'nin NATO'ya alınması.

Ama, 1959 yılında Sovyet Rusya üzerinde bir Amerikan casusu uçağı 20 bin metrede uçarken düşürülmüş, pilot canlı olarak ele geçirilmiş ve bu uçağın, Adana- İncirlik'ten kalktığını söylemişti.

Amma, Türkiye'nin bundan haberi yoktu.

Sovyet Rusya karşısında güç duruma düşen Adnan Menderes, zevâhiri kurtarmak için, 26 Haziran 1960'da Moskova'ya gidecekti ve Amerika'dan izinsiz olarak.

Ama, o geziden tam bir ay önce, 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi yapılmıştı ve NATO üyesi bir ülkenin ordusunun Amerika'dan habersiz darbe yapabilmesi de imkânsızdı. Ve, Amerika'ya rağmen karşı çıksaydı, darbeciler, Adnan Menderes'i de, TSK adına ve 'kanun gereği, idâm diye', öldüremezlerdi!

Sonraki belgeler de gösteriyor ki, o darbe de, sonraki bütün askerî darbeler de Amerika'nın bilgisi (ve dolayısıyla planlaması ile) tezgâhlanıyordu.

*

Ve 1964 yılında ismi pek bilinmeyen bir Süleyman Demirel, Adalet Partisi Genel Başkanlığı'nı, sırf, Amerikan Başkanı L. Johnson'la kol kola çekilmiş fotoğrafı sâyesinde kazanmıştı.

Aynı Johnson, Kıbrıs'a müdahale üzerine yazdığı ve 'Johnson Mektubu' diye bilinen Türkiye'yi tehdit etmiş, 'bütün limanlarınızı, fabrikalarınızı, sanayi tesislerinizi, tren ve kara yollarınızı bombardıman ederiz.' diye yazmıştı. Bunun üzerine, İnönü'nün, 'Yeni bir dünya kurulur, Türkiye de o yeni dünyadaki yerini alır.' diye karşılık vermesi üzerine, birkaç ay sonra İnönü, bir bütçe oylamasıyla, güya Meclis iradesiyle düşürülmüştü. Sonra da, Demirel iktidara gelmişti.

*

Ve... 12 Mart 1971 Askerî Darbesi'yle Demirel iktidarı da devrilmiş; ülkenin yönetim dizginleri, Amerika'nın eline daha güçlü şekilde geçmişti.

Ama, 'Afyon ekiminin yasaklanmasını isteyen Amerikan talepleri'ne kulak asılmak istenmeyince, 'Sultanahmed Câmii'nin bombardıman edilebileceği' tehdidinde bulunulduğunu yıllar sonra Ecevit itiraf etmişti...

12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi'nin başarıya ulaştığı 'müjdesini' ise, NATO'nun Avrupa'daki Kuvvetleri Komutanı Alexander Haig'in, o dönemin Amerikan Başkanı Carter'a, 'Bizim çocuklar başardı.' diye vermesi her şeyi daha bir açıklamıyor mu?

Turgut Özal, Başbakan iken, 1987'lerde, '10 yıl sonraki Genelkurmay Başkanımızın bile kim olacağını Amerika belirliyor. Biz bu oyunu bozduk.' diyerek, generalleri biraz hizaya getirince.

MDP lideri olarak Meclis'te bulunan 'Em. Org. Turgut Sunalp'in, 'Sn. Özal, (hiç hesapta yokken) Torumtay'ın Genel Kurmay Başkanı olacağını Amerikalı bir senatör dostum bana 8 ay önce söylemişti. Şimdi sen bu düzenlemeyi kendin yaptığını sanıyorsun.' deyince. Özal'a saldırması beklenen Süleyman Demirel'in, 'Turgut Paşa, aman böyle konuşma, sonra hepimiz altında kalırız.' demesi, çok şeyler ifade etmiyor muydu?

*

Mart-1994'deki Belediye seçimlerinin sonucunu, Amerika'nın Sesi Radyosu'nun 'Tarih'in iki büyük imparatorluğunun başkenti İstanbul İslâmcıların eline düştü.' diye dehşetle vermesinden 2 sene sonra 1996'da, Erbakan'ın başbakan olması üzerine , hemen ardından, 28 Şubat 1997 Askerî Darbesi'nin tezgâhlanması sırasında, (geçen hafta ölen) Amerikan Dışbakanı Madeleine Albrigth'a, çok çevik bir TSK generalinin, 'Ben ve arkadaşlarım, bu Hükûmet'le mücadele etmeye kesin kararlıyız' demesi üzerine, Albrigth'ın, 'Aman, Meclis aritmetiği yoluyla yapın, ne yapacaksınız..' diye yöntem telkıni ve aynen o yolla bir askerî darbe yapılması. Sonra da, 1998'i sonunda Ecevit'in başbakan yapılıp, PKK elebaşı Öcalan'ın Amerika tarafından Kenya'da yakalanıp Türkiye'ye teslim edilmesi ve Ecevit'in, 'Amerika onu bize niye verdi, hâlâ anlayabilmiş değilim.' demesi. Ki, kamuoyuna o konunun 'Ecevit'in başarısı ' diye gösterilip, 1999 Nisanı'ndaki seçimlerde, Erbakan'ın partisinin geriletilip, Ecevit'in birinci parti durumuna yükseltilmesi.

Böyleyken, Amerikan plânlamasının, sadece bir siyasî düzenleme içinmiş gibi söz konusu edilmesi ve Amerikan dayatmaları karşısında ilk kez bu derece, 'dik duruşlu bir tavır sergilenişi'nin üzerine gölge düşürmeye çalışılması kadar tutarlıdır?

.Güvenlik Konseyi'ndeki ‘5'li Çete', ‘Veto Hakkı'nı, ‘Öldürmek Hakkı' olarak kullanıyor; sadece Rusya değil…
8 Nisan 2022 Cuma

5 Nisan günü, Ukrayna Başkanı Volodimir Zelensky, BM. Güvenlik Konseyi'nde hitaben 'video-konferans' yöntemiyle yaptığı konuşmada, sadece -küçücük bir şehir olan- Bucha (Buça)'da, elleri ayakları bağlanarak öldürülmüş 500 civarında sivil insanların korkunç görüntüleri için feryad ediyordu.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Rusya ise, 'bu cinayetlerin Rusya tarafdarlarına karşı Ukrayna tarafından işlenmiş olabileceği' ihtimalini dile getiriyor ve bu cinayetlerin, 'uluslararası tarafsız kurullar'ca araştırılmasını istiyor. Ancak öyle bir uluslararası tarafsız bir kurul bulunabilir mi, o da ayrı bir konu...

Ukrayna'da askerî olmayan hedefleri ve hattâ sivil yerleşim birimlerini, şehirleri en modern silâhlarla yerle bir etmeyi 'marifet' sanan ve silahlarının tahrib gücünü göstermek isteyen ve böylece Ukrayna vesilesiyle bütün dünyayı kendi önünde eğilmeye zorlayacağını sanan Putin Rusyası'nın, o cinayetleri de işlemekten kaçınmak gibi bir insanî hassasiyet göstereceği de çok şüphelidir...

Zelensky'nin konuşmasında daha da önemli olan husus, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin '5 Daimî üyesi'nin kendilerine, İkinci Dünya Savaşı'nın galibleri olarak verdikleri özel statüyle, Güvenlik Konseyi'ndeki bütün kararlarını 'veto edebilme' yetkilerinin, Rusya tarafından bir 'öldürme hakkı' olarak kullanıldığını ifade ve bu duruma isyan etmesiydi.

*

Bu feryad, gerçekte, Tayyib Erdoğan'ın yıllardır, hemen hemen bütün uluslararası zeminlerde 'Dünya 5'ten büyüktür...' şeklindeki sözünün açılımıydı. (Bu vesileyle hatırlanmalı ki, 'Tayyib Bey'in her mahfilde diplomatik hassasiyetler içinde dile getirdiği, 'Dünya 5'ten büyüktür...' sözünün mâna ve hedefinin ne olduğu, halk kitlelerine sorulduğunda, 'Bilmiyoruz, ama, Reis söylediğine göre doğru bir şey olsa gerek...' cevabı alınıyor. İletişimle ilgili birimler bu konuyu halk kitlelerinin anlıyacağı şekilde, şehirlerin meydanlarındaki, köşe başlarındaki duyuru panolarında anlatmalı değil midir? )

*

Evet, Zelensky'nin özellikle de BM. Güvenlik Konseyi hakkındaki itirazı, çok yerinde...

(B. Amerika, Rusya, Çin, İngiltere ve Fransa'dan oluşan ve bir '5'li Çete' durumundaki ) '5 Daimî Üye'nin kendilerine tanıdıkları ve dünyaya da dayattıkları 'kabadayılık'larının ifadesi olan 'Veto' yetkisinin, Rusya tarafından 'öldürme hakkı' olarak kullanıldığı gayet açık da, Amerika, İngiltere, Fransa ve Çin bundan farklı mı sanki... Hepsinin elleri de kanlı, vicdanları katran gibi...

Zelensky, 'Güvenlik Konseyi ve BM Rusya'nın cinayetlerini durduramıyorsa, Güvenlik Konseyi de, BM Genel Kurulu da bu duruma engel olamıyorsa, Birleşmiş Milletler Teşkilatı tamamen mânasız hale geldiğinden, kendisini feshetmelidir...' diyor...

Evet, aynen öyle... BM, dünyanın yeni durumlarına göre ve hiçbir ülkeye özel veto yetkisi vermeyen ve de yaptırım kabiliyet ve gücü olan bir yapıya kavuşturulmalıdır, aksi halde bozuk yapı, insanlığın üzerine bütün enkazıyla çökecektir. Ama bugün, Amerika, İngiltere ve Fransa bir tarafta, Rusya ve Çin karşı tarafta; BM, iki güç odağının elinde esir...

Ancak, Zelensky konuşmasında, BM.'nin başarısızlığına Ruanda, Irak, Suriye, Yemen, Bosna ve Afganistan'a kadar pek çok konularda çarpıcı örnekler verirken, 'İsrail rejiminin Filistin'deki cinayetleri'ne değinmiyordu. Çünkü, daha geçen sene, İsrail rejiminin Gazze ve diğer yerlerde işlediği korkunç bombardıman ve cinayetleri, 'savunma hakkı' olarak nitelemişti.

*

İki NOT:

1- Rusya siyasetinin renkli isimlerinden Vladimir Jirinovski, evvelki gün öldü. Türkçeyi çok güzel konuşan Jirinovsky, Türkiye üzerine, kendi açısından ilginç rüyalar görüyordu; artık öbür tarafta devam eder o rüyalarına...

Son olarak Karabağ'daki Ermeni İşgali'nin kırılmasından sonra, Rusya Meclisi Duma'da yaptığı konuşmada, 'Türkiye'yi biz güçlendirdik... O kadar ticaret, o kadar turist...

Ama, Türkiye ise, Azerbaycan ve Hazar üzerinden Kazakistan, Türkmenistan, Özbekistan, Tacikistan ve taa Kırgızistan'a kadar uzanan bir şerit halinde güney sınırlarımızdadır artık...' diyordu...

2- Pakistan'da olanlar kendi iç hukukları açısından kanunî sınırlar içerisinde...

1,5 sene sonra yeni seçimler yapılacaktı.

Muhalefet partileri bizdeki gibi, bir olup, Başbakan İmrân Khan'ı 'güvensizlik oyu'yla devirmek istediler. İlk oylamada yeterli sayıya erişmeseler de büyük bir başarı elde ettiler ve ikinci oylama için, İmrân Khan'ın partisinden 16 m. vekilini daha kendilerine çekince; İmrân Khan da, ikinci oylamanın yapılmasına fırsat vermeden, Cumhurbaşkanı'ndan Meclis'i feshetmesini istedi ve Meclis feshedildi. Şimdi, geçici bir Hükûmet Başkanlığı'nda, üç ay içinde seçime gitmek üzere, halkın rey ve iradesine başvurulacak...

Hâlbuki muhalefet partileri, 1,5 sene sonraki seçimlere Hükûmet'te olarak gitmenin avantajını kullanmak istiyorlardı. Yani, kanun sınırları içinde normal bir iç siyasî mücadele...

Ancak, İmran Khan, Amerika'nın isteklerine birazcık direnmeye çalışıyordu... Bir ay kadar önce de, Avrupalı 12 ülkenin büyükelçileri İmran Khan'a karşı bir bildiri bile yayınladılar. Yani, içerdeki muhalefet partileri de, dış odaklar da, (bizdeki 6 muhalefet partisinin bir olup, 'Tayyib gitsin de ne olursa olsun.' deyişleri gibi) ' İmran Khan gitsin de kim gelirse gelsin...' diyorlar.

Normal kanunî yolu takib edip seçim kararı almasıyla, İmran Khan, sanırım, daha güçlü çıktı bu mücadeleden...

.Rusya- Ukrayna Savaşı'na, şaşkın-şaşkın bakanlardan bir farkımız elbette olmalıydı!
10 Nisan 2022 Pazar

'Rusya- Ukrayna Savaşı' niye bu kadar gündemimizde diye soruluyor, çoğu yerde...

Bu soruyu soranlar, ya, dünyada olan bitenlerden ve dünyayı -hâlen de- bir nükleer savaşın eşiğine kadar getirmiş olan yüksek gerilimden hiç habersizler... Ya da, Putin'in Ukrayna'nın sivil kesimlerine ve şehirlerine yaptığı ve insan eseri olan her şeyi yok etmeyi şiar edinen korkunç ve barbarca saldırganlığını ekranlardan görüyorlarsa, o zaman da, 'Bana dokunmayan yılan, isterse bin yıl yaşasın...' vurdumduymazlığındalar ve bilmiyorlar ki, bu yangın söndürülemezse, sonunda bütün dünyaya yayılabilir... Hele bazılarının, 'Yesinler birbirlerini...' diyecek kadar tuhaf bir mantık geliştirmeleri daha bir facia...

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Evet, iki veya daha çok tarafın silâhlı kimseleri ve bâtıl niyetler ve emeller için savaşıyorlarsa, o ayrı... Ama, bir savaş ateşinin ortasında savunmasız ve çaresiz kalmış kadınlar, erkekler ve mâsum /günahsız çocukların yanıp kavrulmasına ve insan emeğiyle meydana getirilmiş ve onbinlerce- yüzbinlerce evlerin korkunç bir vahşîlikle tahrib edilmesine duygusuzca yaklaşılması, Müslüman inancına sahib kimselerin kabul edebileceği bir tavır değildir... Dikkat edilecek olursa, Rusya'nın güçlerini çektiği yerlerde, tahrib edilecek bir insan eseri kalmamışçasına bir yıkım gerçekleştirilmiştir.

Sadece, son iki günün görüntüleri olarak Kiev yakınlarındaki Bucha (Buça) ve Borodyanka veya Donetsk yakınlarındaki Kramatorsky şehirlerinin yakılıp yıkıldığının ve sivil insanların evlerinin yağmalanıp, sonra da daha bir viran hale getirilmesinin yürek parçalayıcı sahneleri karşısında hissizce kalmak nasıl mümkün olabilir?

Bu sahneler Putin'in ve bu zulme alkış tutanların öğünebilecekleri 'şaheser' çapındaki utanç levhalarıdır.

*

Dün sabah haberlere bakarken, bir insan olarak, Putin ve benzeri zâlimlerle -sûreten de olsa- insan diye anılmaktan acı duydum. Donetsk yakınlarındaki Kramatorsky demiryolu istasyonuna yapılan füze saldırısında, evlerini-barklarını, şehirlerini terk edip başka yerlere kaçmak üzere bekleşen binlerce insanın bulunduğu bir bölgeye atılan bir füze ile, çoğu çocuk-kadın, 50'den fazla insanın cesed parçaları her tarafa savrulmuş, yüzlercesi de yaralı... 400 bin nüfuslu Mariupol'de ise, kuşatılmış 150 binden fazla insan, haftalardır, en elverişsiz şartlarda sığınaklarda ve perişan durumda...

Ve böyleyken, Rusya, dünyayı, 'Artık her ne yaparsam, benim gücüme mukabil bir güçle karşı koyamıyacakları anlaşılmıştır...' mantığıyla; 'Bizi güç duruma düşürmek için o füzeyi bizzat Ukrayna atmıştır...' diyecek kadar sorumsuz, vicdansız ve entrikacı bir mantık geliştirip dünyayı daha bir kandırmaya çalışıyor...

Neredeyse, 'Ukrayna'ya biz hiç saldırmadık, bütün o tahribatı Ukrayna, Rusya'yı suçlamak için bizzat yapmıştır...' diyecek!..

Ha gayret, (towariş /yoldaş) Putin... Ne de olsa, eski bir KGB ajanı olarak bu gibi durumların halklara nasıl gösterileceğinin idmanlarını az yapmamıştır.

*

Adolf Hitler bu kadarını yapmamıştı denilebilir. Çünkü, Yahudiler ve çingeneler dışındaki sivillere bu kadar imha edici bir yıkıcılık sergilememişti. Ki, hâlâ da, Fransız siyasetçilerinden ve fikir adamlarından birçoğu, 'Alman işgalinde geçen 4 yılı aşkın süre' içinde, sivil halkın hedef seçilmediğini ve Hitler'in başta başkent Paris olmak üzere, Fransa şehirlerinin, köylerinin yakılıp yıkılmasına müsaade etmediğini itiraf etmişlerdir.

*

Tekrar edelim; nicelerinin bu vahşilik ve barbarlığı, sadece geçmiş tarihteki bir takım saldırıların karşılığı olarak görmeleri, ve 'Ohh olsun... Onlar geçmişte şöyle yapmışlardı...' gibi yazıların yazılabilmesi, asla kabullenilmemesi gereken bir kaba intikamcılık olsa gerek...

Çünkü, hiçbir günahı olmayan mâsum çocukların varlığını olsun düşünmek, onların mazlumiyetine yanmak gerekir. Dahası, en zâlim bir kişi bile olsa, bir kazada bir arabanın altında kalıp yardım için çırpınsa, 'Sen zâten düşmanımız olan birisiydin, buldun belânı, çek cezanı!..' diyemez, onun başına gelen kazâya karşı, insan olarak yardımcı olmak sorumluluğumuz olduğu anlayışından uzak kalamayız. Düşmanımız varsa, onun açlık, hastalık, kazâ ve diğer şekillerde ölümle hayattan çekilmesi bizim gücümüzün işareti olamaz... Düşmanı kendi gücümüzle alt etmektir, aslolan...

*

Ve... Erdoğan Türkiyesi'nin, bu zâlimâne ve eşitsiz savaş ateşini söndürmek ve, sadece bizim ülkemizi değil, bütünüyle bütün dünyayı büyük bir yangın yerine çevirmek istidadı gösteren bu barbarlığı sonlandırmak için çırpınması gerçekten de, 'Allah razı olsun!' dedirtecek çapta bir insanî duruştur. Ve, bu merhalede, Amerikan ve NATO aklı, Türkiye'ye muhtaç olduğunu hissedip, 'Türkiye'yi gerektiğinde, NATO'nun bir vurucu gücü olarak devreye sokabileceği'ni düşünüyor... Nitekim, Amerikan emperyalizminin, F-35 savaş uçakları satacağı vaadiyle Türkiye'nin ödediği 1,5 milyar doları yıllarca, eşkıyalık yapıp, iade etmemişken; şimdi, Türkiye'ye, F-35 değil ama, F-16 savaş uçağının satılması için Amerikan Kongresi'nden izin istemesi, boşuna değil...

Türkiye, 'F-35'ler' için de; kendisine verilmediği için, yerine, Rusya'dan S-400 füzelerini satın almak zorunda kaldığı 'Patriot' füzeleri için de ısrarlı olacaktır, elbette...

Ama, yok öyle yağma... Washington'dan gelen taleplere 'Yes men!.. /Başüstüne efendim!..' diye boyun büken o 'eski Türkiye', -inşaallah- çoook gerilerde kalmıştır. 'İçerdeki muhalefetle işbirliği yapıp Erdoğan'ı iktidardan uzaklaştırmak'tan söz eden Biden'a o sözleri yalattırılmalıdır.

.‘N'olur, beni kandır!' diyenleri mi, kandıranlara mı kızmalıyız?
11 Nisan 2022 Pazartesi

Sibel Eraslan Hanım'ın 'İnsanın entelektüel sınırları nedir?' başlıklı dünkü yazısını okuyordum. Benim başımın pek hoş olmadığı saha olsa da, ilginç bir konu...

O alanda teknoloji ve diğer bütün tecrübî ilimlerle olanlar elbette o sahayı boş bırakmamalılar, amma, herkesin meşgul olması, zaman israfıdır.

*

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Sibel Hanım'ın aktardığına göre, Amerika'da 'durdurulamayan dehâ- fikir makinesi' gibi nitelemelerle anılan R. Kurzweil isimli kişinin kitapları, insanlığın geleceği ile ilgili görüldüğünden yoğun ilgiyle takib ediliyormuş...

'Yapay zekâ', 'sağlık, ve fütürizm (gelecekçilik denilen tahayyüller silsilesi)' alanında kitabları ve 'optik karakter tanıma, konuşma tanıma teknolojisi vs.' konularındaki programları da ilgi çekiyormuş...

Mezkûr kişi, 'insanın entelektüel sınırları'ndan bahisle, 'Artık, web aracılığıyla neo-korteksimizi genişletme gücüne sahibiz. Korteksin gücünü yapay zekâ ile birleştireceğiz. Kortekste belirli merhaleler vardır, en ayrıntılı düşünceler en üsttedir ve en küçük yeri kaplar, piramidin üst kısmı gibidir. Aslında insanı kusursuzlaştırmak istiyorsak, bu kısma ulaşmamız ve yeniden yapılandırmamız gerekiyor (...) 2030 başlarında yapay zekâyı, neo korteksin normal kısmıyla sentezleyebileceğiz. Bu girişim başarılı olduktan sonra artık entelektüel sınır kalmaz. (...)vs. ' diyormuş...

Yani, sonunda insan, kendi icadı olan teknolojinin esiri ve kurbanı olacak..

*

Aklıma 700 sene öncelerde yaşamış olan 'Mahmûd-i Şebusterî'nin'Gülşen-i Râz' (Sırlar Gülistanı) isimli ilginç eseri geldi...

Bir ârif zata, 'Filânca kişi, su üzerinde yürüyor...' demişler...

*Ne var bunda, karabatak da yürüyor su üzerinde...' demiş...

'-Efendim, havada uçtuğu da görülmüş...'

*Karga da uçuyor... Sen mümkünât âleminde olması imkân dâhilinde olanları bırak da, o kişi, kendi kalbine sefer edebiliyor mudur, onu söyle...' karşılığını vermiş...

*

Evet, insanın bütün zamanlar ve mekânlardaki en zor olan, asıl meselesi bu...

Onun için, 'Rabbini bilen kendisini bilir...' şeklindeki vecîz ifade, binlerce yıl öncesinden beri insanın en temel meselesinin ne olduğuna işarettir.

Yûnus Emre de 850 sene öncelerde,

'İlim, ilim bilmektir,

İlm, kendini bilmektir,

Sen kendini bilmezsin,

Bu nice okumaktır?'

demiyor muydu?

*

Sözkonusu yazıyı okurken, değerli mütefekkir-yazar Cemâl Aydın'dan bir paylaşım geldi... Sosyal medya mecralarından birisinde, bir ilân... İlân sahibinin onbinlerce de takibçisi varmış...

İlânda şunlar yazılı, -özetle-:

'Uzmanından...

Sırattan geçme,

Kuantum ve Miraç'da bilinçaltı temizliği eğitimi...

Eğitim ücreti, 7 250 Tl.'

*

Ve eğitim konuları adı altında yığınla iddialar:

'Ölmeden önce, ruhî yolculuk ile ölüm deneyimi...

Rûhun bedenden ayrılışı, ve (ne demekse), 'Lâtif bedeni'ni seyretme deneyimi...'

*

'Allah'ın, aklımı Sen koru!..'diye dua ediyorum..

*

Fiziğin en çetin meselelerinden Kuantum nazariyesini anlamak isterseniz, Max Planck ve Einstain gibi, 100 yıl öncelerin büyük fizikçilerine gerek yok... Hiçbir eğitim almadığı söylenen, bu 'bilinçaltı eğitimcisi' yeter... Kezâ, psikoloji ve psikatri'nin dünyaca ünlü bilginleri de ne ki?

Kuantumla, -ne demekse- çakra açmayı vaad ediyormuş... Toplamış etrafına bir yığın -anlaşılıyor ki- zengin kadınları... Onları sürü gibi güdüyor. Metafizik âlemin derinliklerinden haberler- müjdeler veriyormuş... Muhatablarını nefislerinin bulunduğu derekeden, aşağılıklardan 'rahmet çalışması' ile ulvîliklere ulaştırıyormuş...

Kendisini eleştirenlere de aldırmıyor, pek... Çünkü, 'meyvalı ağacı taşlarlar'mış?

Tesettürlü imiş de... Tesettürlü, ama, lüks giyinmeyi seviyormuş da...

Mercedes'den de inmiyormuş... Allah vermiş, niye saklasınmış o nimeti...

'Bilinçaltı uzmanı imiş...'

Grup halinde eğitim almak istemeyenlerden ise, 8 bin 345 lira alıyormuş...

Sorularınıza, internet üzerinden, özel olarak cevap isterseniz, karşılığı, sadece 5 600 Tl. imiş...

O kadar engin ufuklarda uçurulacaksınız; para mıdır bu?

Dünkü Hürriyet'te Fulya Soybaş da bu konuyu etraflıca ele almıştı...

O yazıda, Psikiatr Prof. Dr. Arif Verimli, "Resmen üçkâğıtçılık. Daha neler göreceğiz? Bilinçaltı temizleme diye bir şey yoktur. (...) 'Kuantum' diyor bak, uyanık. Fiziğin en karmaşık ve en çetrefilli konusunu, ismi 'süslü' diye alıp eğitim programı yapmış...' derken...

Psikiatr Prof. Dr. Nevzat Tarhan da, "Bilinçaltı temizliği, kuantum gibi tıpta yeri olmayan terimler kullanan bu gibiler (...) güzel konuşmaları ile kendilerine çektikleri nasıl manipüle edeceklerini de çok iyi bilirler. (...) Kuantum fiziğinin, beyin ile, bilinçaltı ile ne alâkası var? (...) Bu saçmalığı 'kutsal' değerlerimizle de birleştiriyor. Toplumumuz 'duygu temelli', bu pazarlama tekniklerine hemen kanıyorlar. (...)" diyordu.

*

Ekleyeyim, Sultan Abdulaziz zamanında, 1870'lerde Kastamonu'da öyle bir 'kadın şeyh' türemişti de, sonunda ancak idâm edilerek bastırılmıştı, o fitne...

*

Bu tiplerin sadece Müslüman coğrafyalarında olduğu sanılmaya... Avrupa'da, Amerika'da, Hind başta olmak üzere Asya'da ve o kadar çok ki...

Cemâl Aydın dostumuzun Mısır'la ilgili olarak gönderdiği fransızca bir kupürden anlaşılıyor ki, orada da bir takım 'şarlatan'lar varmış... Ramazan'da daha bir artmış faaliyetleri... Orada da bazı safdiller, o 'şarlatan'ların sözlerini, 'İnanılacak gibi değil, ama gerçek!..' diye doğruluyorlarmış.. O 'şarlatan'lar da, 'Sizin için oruç tutar, namaz kılar, dua da ederiz...' diyorlarmış...

Ama, tarifeleri bizdekilere göre epeyce mütevâzı... 45 Euro'cuk!..

Ne demişti şair...

'Elbet put olur, öpülen eller ve etekler,

Elbet öpen oldukça, bulunur öptürecekler...'

.Herkes, kendi tarihinin penceresinden bakar dünyaya
13 Nisan 2022 Çarşamba

Dün, bazı siyasî liderlerin kendi Meclis Grupları'nda yaptıkları konuşmalara biraz kulak verdim. 1923 sonrasında, hiçbir seçim yapmaksızın ülkenin ensesine çöküp, hiçbir seçimde de millet tarafından tek başına iktidara getirilememiş olan ve silâh dayatmalarıyla, darbelerle, millete, 'anayasa' diye zorla kabul ettirilmiş ve pek çoğu hâlâ da değiştirilemeyen prensipler ve kanunların mimarı olan bir siyasî hareket düşününüz.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
O hareketin lideri, dün, önce her zaman yaptığı gibi, bir yüzüne yerleştirdiği 'tebessüm maskesi'yle, bir 'sevgi pıtırcığı' halinde, iktidara geldiklerinde, 'ayrımcı bir dil kullanmayan, herkesi kucaklayan bir yönetim kuracaklarını' vaad ediyordu... Ve hemen ardından da, yüzündeki maske buharlaşıyor, 'Uzun zamandır bir kişinin hegemonyasında yönetilen Türkiye'den şikâyetlerini dile getiriyordu.

Neredeyse, içimden, 'Ne o, dolaylı olarak redd-i mirâs mı ediyor?' diyecek oldum. Çünkü, o kişi, Türkiye'nin son 100 yıldır nasıl bir 'tek adam' prensiplerinin hegemonyası ile yönetildiğinden haberdardı ve hattâ, o çizgiye gururla sahib çıkıyordu.

Meğer, 'uzuun zamandır ülkeyi kendi hegemonyası altında yönettiği'nden şikayetçi olduğu kişiden maksadı, 20 yıldır Türkiye'yi halkın seçimiyle, rey ve iradesiyle yöneten Tayyib Erdoğan imiş. Ve ona göre, Erdoğan 20 senedir, ülkenin hazır parasıyla, zenginliğiyle idare etmiş imiş. Şimdi 30 yaşın altında olan ve o dönemi bilmeyen ve halktan kopuk bazı safdiller o dönemi nasıl bilmezler. Çünkü onlar o dönemi ya hiç yaşamadılar, ya da, ana-babalarının ne büyük sıkıntılar içinde yetiştiğinin acısını, ızdırabını hissetmediler.

Bu lafları edebilen kişi, Erdoğan'ın 20 yıl boyunca hep halkın rey ve iradesiyle seçildiğini, kendi partisinin ise, hiçbir seçimde tek başına iktidara gelemediğini görmezlikten geliyordu.

Açıktır ki, o siyasetçinin suçlamasındaki hedef, aslında Erdoğan değil, kendilerine hiçbir zaman tek başına iktidar fırsatı vermemiş olan millettir.

Bu kişi, ayrıca evinde kullandığı elektrik ve gaz'ın faturalarını ödemediğini ve ödemeyeceğini de tekrarlıyor. Bu yöntem, halkın hakkını yemenin anarşist mantığındaki gerekçedir. Söz konusu milyonlarca ailenin gaz ve elektriğinin, borçlarını ödeyemedikleri için kesildiğini dile getiren kişi, kendi borcunu ödemediği halde, elektrik ve gazının kesilmemesinin sebebini izah etmese de açıktı. Çünkü, oturduğu şehrin belediyesinin yönetimi kendi partisinin elindeydi.

*

*Tarih, masala dönüştürülmemeli...

Dün konuşmasına kulak verdiğim bir diğer siyasî lider de, Devlet Bahçeli idi. O da, Anadolu'da 1919 sonrasında verilen mücadelenin zorluklarını anlatırken, Mazhar Mufid Kansu'nun hâtıralarına dayanıyordu. Onun, bir ara, 'peynir-ekmek almaya bile paralarının kalmadığı' gibi iddialarını hatırlattı. Mazhar Mufid Kansu 1919-Erzurum Kongresi'nden itibaren, M. Kemal Paşa'nın özel kalem müdürü gibiydi. O günlere dair hâtıraları ilginçtir.

Mâdem ki, Mazhar Mufid şahid olarak gösterilecek. Onun, Erzurum'da bir gece boyu, yenilip içildikten sonra, kimin, 'lâtin alfabesine geçileceği, hanımlarda tesettürün kaldırılacağı, Hılâfet'in kaldırılacağı' vs. maddeleri saymaya başladığını da okumuştur ve Mazhar Mufid'in bile şaşkınlık geçirdiğini hissettirmesi karşısında, 'Yaz, Mazhar Mufid, bir gün sana seslenirim 'Hangi maddeye geldik?' diye sorarım.' şeklindeki sözlerin de kime aid olduğunu bilir. Müslüman halk, hangi hedefler için canla-başla, varını- yoğunu ortaya koyarak mücadele ederken, evet, o mücadelelerin karar merkezinde olan birileri de kimlerin hesabına hangi plânları hazırlıyordu.

*

Evet, tarihe takılıp kalmayalım; ama, nelerin nasıl tezgâhlandığına dair tarihten bazı hatırlatmaları bizzat Bahçeli de yapıyor.

Mazhar Mufid'in beş parasız kaldıkları iddiasına gelince.

Sultan Vahdeddin, bir paşasını en geniş yetkilerle ve vazifeli olduğu bölgelerin askerleri üzerinde değil, bütün mülkî erkân ve makamlar üzerinde de salâhiyetli olarak ve emrinde 30 kadar subay, bir o kadar astsubay ve 25 kadar da gemi personeli ve 30 kadar atlı gönderirken, Ali Fuad (Cebesoy)Paşa'nın hâtırâtında yazdığına göre, dayısı Dâhiliye Nâzırı Mehmed Ali Bey, Padişah'ın emriyle kendisine, -İngiliz İşgal Gücü'nden gizli olarak-, Galata Köprüsü üzerinde büyük miktarda altın vermişti.

Konuya bir de bu açıdan bakılınca, Mazhar Mufid'in iddiası havada kalır.

*

*Ve, Putin'in torbasında daha çoook turplar olduğu varmış...

Putin dün konuşurken, Ukrayna'nın özellikle batısında yaşayan halkın, İkinci Dünya Savaşı sırasında Rusya'ya karşı düşmanca hareket ettiklerini' hatırlatıyor ve 'Rusya'yı korumak ve Donbass'daki soykırımı önlemek için, Ukrayna'ya müdahale ettik, başka çaremiz yoktu.Operasyon başlattık, hedefine de ulaşacak. Askerlerimiz, modern silâhları etkili şekilde kullanıyor.' diyordu.

Bu mantıkla, Putin, fırsat eline geçse, tarihte Rusya'ya müşkülat çıkaran herkesle de operasyon çekmeye kalkışacaktır.

Diyelim ki, Donbass bölgesinde Rusya'yla birleşme tarafdarı olanlara baskı yapıldı; belki bir-kaç kişi de öldürüldü. Buna karşılık, Putin'in, savaş demekten dikkatle kaçındığı ve operasyon dediği ve bütün Ukrayna'da, insan eseri her ne varsa yok etmesi ve on binlerce sivil insanı öldürmesi soykırım filan değil, Rusya'yı savunmakmış!!.

Ama, sadece 1,5 aydır kuşatma altında olan Mariupol'da, en azından 10 bin sivil insanın öldürülmesi soykırım değil!. Ve daha dün, Kiev bölgesinde 1200 sivil cesedine daha ulaşıldı.

'Gücetapar'lığın en çarpıcı örnekleri sergileniyor, Ukrayna'da...

*

Pakistan iç siyaseti bize ne kadar da benziyor…
15 Nisan 2022 Cuma

Pakistan'da, iktidarının 3. Yılı'nda Başbakan İmrân Khan Hükûmeti'nin, Amerikan emperyalizminin açık beyanlarından cesaret alan muhalefetin 2-3 gün içinde bir Meclis aritmetiği yoluyla sahneleyiverdiği parlamento darbesiyle, güvensizlik oyuyla azledilmesi ister istemez bizdeki kitle iletişim araçlarında geniş bir yer buldu...

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Kaldı ki, 'Güven oylaması'na gidilirken, Meclis Başkanı bu oylama talebini reddetmiş ve oyunu bozmak için, İmran Khan, hemen Cumhurbaşkanı'ndan Meclis'in feshedilmesini istemiş ve Meclis feshedilmişti. Bu durumda, mer'î kanunlar gereği, partiler dışı bir Geçici Hükûmet'in, ülkeyi, üç ay içinde seçimlere götürmesi gerekiyordu...

Ama, oyunu gözetleyen bir de Yüksek Mahkeme vardı. İşbu Yüksek Mahkeme, Cumhurbaşkanı'nca feshedilmiş olan Meclis'in yeniden toplanıp 'güven oylaması'na karar verdi, hemen... Ve amma, Pakistan Yüksek Mahkemesi, Cumhurbaşkanı tarafından feshedilmiş olan Meclis'in yeniden toplanmasını isteyen Yüksek Mahkeme, bir güç gösterisi yaptı ve İmrân Khan düşürüldü. Ve hemen ardından da, Şahbâz Şerif başbakanlığa seçildi, Meclis'te... (Şahbâz Şerif'in, yolsuzluk yaptığı gerekçesiyle 2017'de, Yüksek Mahkeme tarafından başbakanlıktan azledilip siyasetten men'olunan Nevâz Şerif'in kardeşi olduğunu da hatırlayalım.)

*

Hatırlayalım, 2007'de Türkiye'de, Abdullah Gül'ün Cumhurbaşkanlığı için Meclis'in 367 m. vekiliyle toplanmasının şart olduğu iddia edilmiş, 'Silahlı Kuvvetler Partisi' denilebilecek entrika odakları bastırınca, Anayasa Mahkemesi de '367 Şartı'nı gerekli görmüştü.

Yani, Pakistan'da oynanan siyasî oyunlar bize yabancı değil... Üstelik, Pakistan Ordusu da, fiîlen bir 'Silahlı Kuvvetler Partisi' şeklinde, ülkenin hemen bütün sosyo-politik konularında da asıl karar mercii durumundadır. Halklarımız arasında sıcak bir gönül bağı kadar; ama, benzer pek çok traji-komik sahneler de vardır.

*

Evet, 14 Ağustos 1947 günü istiklâlinin, Muhammed Ali Cinnah tarafından ilan edilmesiyle başlayan 75 yıllık bir maceranın geçmişine baktığımızda çok da yadırgamamak gerek...

Meselâ, Mareşal Eyyûb Khan'ın 1958'de, Cumhurbaşkanı İskender Mirza'ya askerî baskı uygulayıp kenara iterek, yani yumuşak bir darbeyle, 1969 yılına kadar 11 yıl başkan olduğunu hatırlayalım. (Eyyûb Khan'ın 1959 yılında İstanbul'a geldiğinde, bir Cuma günü, namaz için Sultanahmed Câmiine gittiğini; Türkiye Cumhurbaşkanı Celâl Bayar'ın, misafirini câmiin kapısına kadar götürüp, kendisinin 'Biz laikiz..' diye içeri girmediğini ve namaz sonuna kadar câmi girişinde bir sandalyede oturduğunu hatırlayalım...)

*

Hatırlanması gereken bir diğer konu da, Mareşal Eyyûb Khan'ın, Pakistan- İran ve Türkiye arasında bir konfederasyon oluşturulması teklifi idi. Yani, bu devletlerin uluslararası hukukî şahsiyetleri devam edecek, ama, bu üç ülke dışsiyasette ve savunma konularında tek bir devlet gibi müştereken hareket edeceklerdi.

Böylece, o zaman Hindistan'ın kuzeydoğusundaki Bengal Körfezi'nden - Doğu Pakistan ve Hindistan'ın kuzey batısındaki Pencâb vadisindeki Batı Pakistan olmak üzere, iki parçadan oluşan ve resmî adı Pakistan İslâm Cumhûriyeti olan bu ülke ile, İran Şahlığı ve kemalist Türkiye'nin birliğiyle, Balkanlar'a kadar uzanan bir coğrafî şerit üzerinde 200 milyonluk dev bir nüfus oluşacaktı. (Şimdi ise, aynı ülkeler, 700 milyon kadar bir nüfusa sahipler.)

Ama, o zaman Eyyûb Khan'ın bu teklifini Türkiye Başbakanı İsmet İnönü, 'Biz 200 yıldır Batı dünyasıyla birlikte hareket etmeyi seçtik...' diyerek, görüşmeye bile gerek duymadan reddetmişti. İnönü, Aralık-1963'de Avrupa Birliği (o zamanki adıyla, Ortak Pazar) ülkeleriyle Türkiye arasında Ankara Andlaşması'nın imzalanışı sırasında yaptığı konuşmada da, 'Bu andlaşma ile sadece bir ekonomik işbirliğini gerçekleştirmiş olmuyoruz; aynı zamanda, 200 yıldır devam eden Avrupa ile bütünleşme rüyalarımızın gerçekleşmesine de imza atıyoruz...' diyecekti.

*

Mareşal Eyyûb Khan, 11 yıllık bir Pakistan başkanlığından sonra Ordu kumandanı Mareşal Yahyâ Khan tarafından kenara konuldu... Zülfiqaar Ali Butto iktidara geldi. Ama, 1971'de Doğu Pakistan, 1 milyon kadar insan kaybına yol açan korkunç bir iç savaş sonunda, 'Bangladeş' adıyla yeni bir devlet olarak istiklâlini ilân etti; (sonraları kendisine Banga-Bandu/ Bengal halkının babası' unvanının da alan) Mûcib-ur'Rahman liderliğinde...

*

Pakistan'da ise, Temmuz 1977 başında General Ziya-ul'Haqq, bir askerî darbeyle, Butto'yu iktidardan uzaklaştırdı ve yargılayıp 1978'de idâm ettirdi... Ziya-ul'Haqq da 1988'de, uçağına konulan bir bombanın patlaması sonunda hayata vedâ etti...

Sonra... Pakistan siyasetinin omurgası durumunda olan Pencâb eyaletinin etkili siyasetçisi olan Nevaz Şerif, 1991'de iktidara geldi, ama, 1993'de düşürüldü; Butto'nun kızı Bînezir Butto 1993-95 arasında Pakistan Başbakanı oldu. 1995-97 arasında ise, Nevaz Şerif tekrar Pakistan Başbakanlığına geldi. Ve ama, bu sefer de General Perviz Müşerref tarafından yapılan bir askerî darbe ile iktidardan uzaklaştırılıp, Suûdî Arabistan'a sürgüne gönderildi.

2007'de ise, Bînezir Butto seçim kampanyası sırasında gerçekleştirilen bir bombalı saldırıda öldürüldü.

Nevaz Şerif ise, 2013 yılında bir kez daha Pakistan Başbakanlığı'na geldi seçim kazanarak, ama, Yüksek Mahkeme tarafından, 2017 yılında yolsuzluk suçlamasıyla azledilip, siyasetten men olundu. Amma, şimdi de kardeşi Şahbâz Şerif başbakan oldu...

Bütün bu gelişmelerin arka planında Pakistan Ordusu'nun olmadığını düşünmek safdillik olur...

Mes'ele, İmrân Khan'ın veya Şahbâz Şerif'in daha iyi veya kötü olup olmadığının çok ötesinde...

İmrân Khan'ın barışçı protesto gösterileriyle netice alıp alamıyacağı ise, gelecek günlerde görülecektir.

Askerî savaşlar için, ‘Bize ne?' vurdumduymazlığına doğru mu?
17 Nisan 2022 Pazar

İsrail rejimi, sionist ırkçılık fanatizminin ince hesaplarına göre, müslüman dünyayı hele de 'Ramazan'larda daha bir tahrik ve tahkir edecek eylemlerine ağırlık veriyor. Bütünüyle işgal ve gasb ettiği topraklar üzerinde emperial güç odaklarının dayatmasıyla kurulan 'sionist yahudi' rejimi, geçen senelerde hele de Ramazan günlerinde, Gazze'ye yaptığı korkunç bombardımanlar sırasında olduğu gibi, bu yıl da, saldırganlığını Ramazan'da daha bir arttırması, müslüman halk kitlelerinin en hassas kesimlerini de çaresiz ve seyirci konumuna düşürmenin zevkıni tadmak istiyorlar gibi... Halkları müslüman devletler ise, sadece diplomatik birkaç kınama lafı ve etkisiz protestolarla yetinmek zorunda kalıyorlar.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Mescid-i Aqsâ'ya baskın düzenleyen sionist rejim güçleri, Müslümanların bu kutsal mâbedine, vandalca giriyor, mazlum ve savunmasız Müslümanları katlediyor.

Arkasına Amerika, Rusya ve diğer bütün emperial güç odaklarını alıp, onların, İsrail rejiminin her saldırganlığını, katliâm ve cinayetlerini, zulmünü 'kendi varlığını korumak hakkı' diye desteklemeleri, onu daha bir frensiz hale getiriyor.

Halkı müslüman olan ülkelerden kaç tanesinin, İsrail rejiminin zulmüne gerçekten karşı çıkmak istedikleri bir ayrı konu şimdilik... Ama, karşı çıkmak isteyenlerin herbirisi de biliyor ki, İsrail rejimi bu bölgeye emperyalist güçlerce, 2. Dünya Savaşı'nın sonunda dünyada meydana çıkan yeni dengeler arasında, bir emr-i vâkî' ile zorla kondurulmuştur.

Evet, konuya bir de bu tarafından bakmak gerekiyor...

*

Çünkü, biliyorlar ki, İsrail ile savaşı göze alan bir devletin, gerçekte Amerika, Rusya, İngiltere, Fransa vs. ülkelerle savaşı göze alması gerekmektedir; bugünkü dünya şartlarında... Çünkü o rejimi Müslüman coğrafyalarının kalbine bir hançer gibi saplayan onlardır ve o hançeri orada korumak dikkatindedirler.

Bu dünya hep böyle mi gider; yoksa, 'takdir-i ilâhî ve sunnetullah' başka şekilde mi tecelli eder, o ayrı bir konu... Beşerî aklın hesapları tutsaydı, binlerce yıllık geçmişin nice güçlüleri buharlaşıp gitmezdi.

*

Ancak, bir kısım Müslümanlar arasında bazı hassasiyetler yanlış yönlendirmelere sürükleniyorlar gibi...

Meselâ, Kudüs ve Filistin Mes'elesi'nin sadece Filistin'deki müslüman halkı veya sadece Arab rejimlerini ve müslüman Arab halklarını ilgilendirdiği gibi bir sapma...

Meselâ, 'Bir kısım mâlûm Arab (halklarının değil) rejimlerinin yüz milyarlarca dolarlık servetleriyle çılgınlık içinde yaşarken ve bizler de ekonomik sıkıntılar arasında iken, bir de Filistin'i mi düşüneceğiz...' sapması...

Daha da beteri şu:

'Yahu arkadaş, Filistinliler karşı taşla saldırıyorlar yıllardır, İsrail rejimi tarafından ise, en gelişmiş silâhlarla eziliyorlar; bu mücadelenin verimsiz olduğunu anlamıyorlar mı? Başka bir çare bulmaları lâzım!..' diyorlar.

*Meselâ, ne gibi bir çare tasavvur ediyorsunuz?

-Ne bileyim...

*Yani, teslim mi olsunlar?

Kardeşim, sizin evinizi, barkınızı bir takım haydutlar gelip işgal etse ve en modern silahlarla da sizi sindirse, 'N'apalım?' deyip çekip gider misiniz, yoksa, elinizdeki her imkânla, taşla, onlara rahatsızlık verecek eylemlerle, nesiller boyu da olsa hakkınızı savunma mücadelenizi sürdürmez misiniz?

Bir haksızlık ve zulüm karşısında, kuvvetlerinin hesabının yapıp, onların yetersizliği karşısında teslimiyeti kabullenmek zillet değil midir?'

*

Bu vesileyle 10 yıl öncelerde Almanya'da seyrettiğim bir filmden bir konuşmayı aktarayım...

Biri Yahudi, diğeri müslüman, iki tâcir konuşuyorlardı.

Yahudi diyordu ki: 'Silah bizde, istihbarat ve casusluk bizde, para bizde, uluslararası güç odaklarının hepsinin desteği bizimle... Sizin elinizde taştan başka bir şeyiniz yok... Hâlâ, Jerusalem'i (Kudüs'ü) alabilceğinizmi mü düşünüyorsunuz? Boş, neticesiz olmaya mahkûm bir mücadele değil mi sizin ki?..

Müslüman da ona diyor ki:

-Siz Kudüs'e dönmek için ne kadar kaç yıl mücadele ettiniz?

-İki bin yıl...

-Biz, henüz yeni başladık... Ve biz zaferle değil seferle mükellefiz!..

*

Evet basit bir konu değil, nesiller boyu süreceğini göz önüne alarak verilecek bir cevap gerekiyor.. Onun için Filistin'de direnen kardeşlerimizin, o analar, babalar, bacılar ve çocukların teslim olamayan ruh hâliyle taş atan ellerinden öpüyorum.

Savaş çılgınlığının devamını istemek mi?

Bir diğer konu da şu: Bazı okuyucular, 'sizin yazılarınızdan, sanki Amerika ile Rusya savaşmasın, der gibi bir hava seziyoruz...' diyorlar...

Doğru tesbit...

Hz. Peygamber (S), 'Savaşı istemeyiniz, geldiğinde de kaçmayınız...' buyurmuştu...

Asıl ölçümüz bu olmalı...

Bu iki gücün savaşmasının bir 'Üçüncü Dünya Savaşı' demek olabileceği çok kuvvetle muhtemel... Rusya'nın ünlü savaş gemilerinin en ünlüsü ve amiral gemisi olan Moskva'nın Karadeniz'de batması, Kiev'in yeniden füzelerle dövülmesinden de anlaşılıyor ki, Ukrayna'nın işi... Bunun için, 'uzuun ve kanlı bir savaş'tan bahsediyordu dün, Putin...

*

Ukrayna zâten fedâ edildi, ama, öyle bir savaş sonunda, galip gelenler yeni tip Potsdam ve Yalta Konferansları'yla dünyayı paylaşmaya kalkışmayacaklar mıdır?

*

Üstelik de bu savaş, Karadeniz'in çevresi, Balkanlar-Kafkaslar ve Orta Doğu coğrafyalarında cereyan edecektir, asıl bu bölgeler yanacaktır... Nasıl ki, bize uzak dünya köşelerindeki savaşlar bizi pek düşündürmüyorsa, o uzak ülkelerin halkları da bizim bölgemizde cereyan eden savaşlarla pek ilgilenmeyeceklerdir...

.Sosyal hâfızâ ve idrâki işte böyle çarpıtıp yanıltırlar
18 Nisan 2022 Pazartesi

'Hâfızâ'y-i beşer nisyân ile malûldür... (İnsan hâfızâsı unutkanlık hastalığına mübtelâdır...' denilmiştir. Ama, unutmak her zaman kötü bir şey değildir. Hele de, kendimize aid hataları -yanlışları değil, ama, başkalarının, -hele de yakın dostlarımızın- ihanete varmayan bazı yanlışlarını unutmak ve 'insanlık hâlidir...' diye geçiştirmek, bir de faydalı ve güzeldir.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Ancaak, hele de sosyo-politik konularda birilerinin bize bir şeyleri unutturmak isteyişleri, idrâklerimizi çarpıtma çabaları vardı ki, muhatabları aşağılayan bir haldir, bu... Çünkü, bu gibi durumlarda bize bir şeyleri unutturmaya çalışanlar gerçekte 'avanak avcılığı'na çıkmış kurnaz kişi veya çevrelerdir.

Evvelki gün, asıl muhalefetin İstanbul ilçelerinden birisinde bu oyun sergilendi...

Çünkü, başörtülü bir kız kürsüye gelip, 'Bu zamana kadar hiçbir partiye girmedim. İlk, size geldim üye oldum... (...) Üniversitelerdeki başörtüsü yasağının kalkmasında partinizin ve şahsınızın gösterdiği demokratik tavır için genç bir üniversiteli olarak teşekkür ediyorum.' diyordu, geçmişte o baskı ve zulümlerin öncülüğünü yapanlardan birisi olan Kılıçdaroğlu'na...

Önce, aklıma ilk gelen, başörtülü olarak sahte bir görünümle kürsüye çıkarılıp, toplumu yanıltmak için kullanılmak istenen bir maskeli kukla ile mi karşı karşıyayız diye düşündüm.

*

Çünkü, üniversitede okuduğunu söyleyen ve üstelik de başörtülü bir kız, o zamana kadar hiçbir siyasî partiye ilgi göstermemiş olsa da, ülkedeki başörtüsü yasaklaması ve bütünüyle tesettür düşmanlıklarından da habersiz olamaz ve sosyal hayatın bu acı geçmişinden bu kadar câhil kalamazdı. Ve bu cehaleti, bilgisizliğini sergilemek için, üniversitede okuması da gerekmezdi.

*

'Yoksa, bu kız 'ironi' mi yapıyor?' diye düşündüm.

Böyle değil de, bu kadar câhilliğine rağmen, gidip bir takım siyasîlerin oltasına yem olmayı kabullenmiş biz 'kukla' ise... İnsan söyleyecek söz bulamıyor...

Çünkü, ne 1999 Baharı'nda yapılan seçimlerde İstanbul'da Fazilet Partisi'nden m.vekili seçilen Merve Kavakçı'ya bizzat Başbakan Ecevit tarafından yapılan zorbaca engellemeler sadece ülke içinde değil, aylarca dünya gündemini de meşgul etmişti.

*

Dahası, bu zavallı kız, kılık-kıyafet konusundaki zorbalığa karşı AK Parti'nin çıkardığı bir düzenlemenin ibtali için, hemen Anayasa Mahkemesi'ne müracaat edenlerin en önde gelenlerinden birisinin şimdi teşekkür ettiği kişi olduğundan da habersizdi.

Gerçekten hayıflanılacak ve yaşadığı dünyadan kopuk bir 'dijital çağ nesli' örneği...

*

Haydi bu zavallı kızcağızı geçelim...

Ya şu, bir parti lideri olan hanımefendiye ne demeli?..

'28 Şubat 1997 Askerî Zorbalığı' günlerinde, o dönemdeki Erbakan-Çiller ortak hükûmetinde hem de İçişleri Bakanlığı makamında bulunan bu hanımefendi, o günlerde, 'Bu muhtıra'da belirtilen hususların uygulanması, kanunun gereğidir ve uygulayacağım...' demişken, şimdi, ekranlarda, 'O muhtıraya yiğitler gibi direnen bendim...' diye yanıltıcı sözler edebiliyor... Gerçeği bu kadar çarpıtan birisinin yüzünün kızarması gerekir...

Bu hamefendi, evvelki gün, partisinin grup toplantısında, "Bakın, bu kitabın adı 'Medeni Bilgiler' (...) Bunu alacaksınız genç teşkilâtlarımızın tümüne dağıtacaksınız. Bundan sonra hediyemiz Nutuk'un yanında budur. (...) İnşallah iktidar olduğumuzda, ilkokuldan itibaren bunu ders olarak okutacağız.' müjdesini veriyordu... Ki, bir resmî ziyaret mekânı haline gelen bir mezar ziyaretinden sonra 'iman tazelemeye geldim...' deyişiyle dikkati çeken bu hamfendi'nin, sözünü ettiği kitabın yazarı olarak Âfet İnan gözüküyor... Ama, Âfet Hanım o kitabın yazarının M. Kemâl olduğunu söylüyor...

Kim midir, bu Âfet Hanım?

O dönemlerin önde gelen generallerinden Org. Fahrettin Altay'ın hâtırâtından, -Çankaya'da M. Kemâl'in 11 günlük misafiri oluş günlerini anlattığı- , 28 Ekim 1925 Çarşamba bölümünden bir kısmını buraya aktaralım:

'(...) Gazi konuşuyor, sanattan bahsediyor, herkes dinliyor... Bir ara kalktı müziğe vals çaldırdı. Refet Süreyya hanımı dansa kaldırdı. (...) Danstan sonra biraz oturulup içildi, artist bayan bir paravananın arkasında soyundu; çıplak denecek bir halde ortaya çıktı, açık sarı ince ipekli mayo ve tül bir gömlekle serpanten danslar... (...) Yemek neşeli geçiyor, içiliyor, konuşuluyor, alkışlar yapılıyor, arada bir hep birden dansediliyor. Atatürk, Âfet Hanım'la da dans etti Bu zarif genç, pempe ipekli dekolte tuvaleti ve güzel endamı ile göze çarpıyordu. (...)'

*

Evet, savaşlardan yeni çıkmış, harabeye dönmüş bir ülkenin yeni yöneticilerinin 'medenî' anlayışları hakkında, henüz yeni rejimin kuruluşunun iki sene sonrasından bir kesit...

Şimdi bu hanımefendinin övdüğü 'Medenî Bilgiler'in mahiyetini şu kısa not ortaya koymaya yetmiyorsa, M. Kemâl'in İslâm hakkındaki görüşlerinden -kendi elyazısıyla aktarılan- şu birkaç cümleyi de, (1988'de Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu tarafından yapılmış yayınında da yer alan kitabın 364 ile 370. Sayfalarından bile ) aktaralım:

'Türkler (...) Arab dinini kabul ettikten sonra, (...) Bilâkis Türk Milleti'nin millî rabıtalarını gevşetti, millî hislerini, millî heyecanını uyuşturdu. (...) Muhammedin dinini kabul edenler kendilerini unutmaya (...) mecburdular. (...)Türk Milleti (...) âdetâ bir kelimesinin mânâsını bilmediği halde, Kur'an'ı ezberlemekten beyni sulanmış hâfızlara döndü..."

*

Başka söze hâcet var mı?

.Şâyed, nan'em kesâd; velî, ‘âb-ı rû'yem efzûd'
20 Nisan 2022 Çarşamba

'Belki, ekmeğim azaldı; amma, haysiyetim arttı.' (Hâfız-i Şirâzî)

Yazının başlığındaki farsça bir mısra, 650 yıl öncelerde yaşamış olan ünlü şair Hâfız-i Şirâzî'nin bir gazelinden.

Advertisement: 0:13
Hani, Yahyâ Kemâl'in,

'Hâfız'ın kabri olan bahçede bir gül varmış,

Yeniden, her gün açarmış kanayan rengiyle..

Gece bülbül, ağaran vakte kadar ağlarmış,

Eski Şirâz'ı hayâl ettiren ahengiyle..'

'Rindlerin Ölümü' isimli şiirinde anlattığı Hâfız'dan.

(Türkçedeki 'veli' kelimesiyle Farsçadaki 'velî' kelimesinin karıştırılmaması için belirtilmeli ki, 'velî' kelimesi, Farsçada 'amma, lâkin..' mânâsındadır, 'âb-ı rû' ise, kelime mânâsı itibariyle 'yüzsuyu' demek olsa da, 'haysiyet, izzet, şeref ' mânâsındadır. Hani, Türkçede de, 'çok yüzsuyu döktüm, yine de olmadı..' şeklinde kullanılan bir deyimin Farsçası..)

*

'Belki ekmeğim kesâda uğradı, azaldı; amma, haysiyetim, şerefimiz arttı.'

Evet, bu söz ne kadar düşündürücü, değil mi?

Ferd olarak her bir insanın veya insan toplumlarının izzet ve haysiyetini korumak için, 'tok esir' durumuna düşmektense, 'aç hür' olarak kalmayı, hattâ ölmeyi de göze almasının gerektiği durumlar olabilir.

*

Bugünlerde, dünyadaki son değişikliklerin, dünyayı bir Üçüncü Dünya Savaşı'nın eşiğine kadar getiren ve nereye varacağı henüz de belli olmayan 'Rusya-Ukrayna Savaşı'nın etkisiyle, dünyada gıda maddeleri ve özellikle ziraî mahsuller alanında karşılaşılan sıkıntı, hemen hemen bütün dünyayı etkilemiş olup, etkisini daha da derinden sürdüreceğe benziyor. Çünkü, dünyadaki ziraî mahsullerin üretiminde tek başına yüzde 13'lük pay sahibi olan Ukrayna, Rusya'nın -hâlâ da- savaş değil, 'özel operasyon' diye isimlendirdiği şekilde, korkunç bir barbarlıkla ezilmeye devam ediyor. Bu buhranın ortaya çıkardığı enerji ve petrol bunalımı da eklenince, ister istemez her şey, kontrol edilmesi çok zor olan bir 'enflasyon tsunamisi', Amerika ve Almanya gibi kapitalizmin öncü ülkelerinde bile, son 40 yılın en büyük enflasyonu diye feryadların yükseltildiği bir 'pahalılık', bizim ülkemizi de vurdu.

Ama, daha da önemlisi, bu durum, Amerikan menfaatlerine zarar verdiği için bedel ödettirilmesi ve bu konuda iç muhalefetle işbirliği yapılarak iktidardan demokratik yolla uzaklaştırılması gerektiğini Amerikan Başkanı Biden'ın iki sene öncelerden beri söyleyegeldiği bir -20 yıllık- Tayyib Erdoğan yönetimini sonlandırmak için, 13 ay sonraki bir cumhurbaşkanlığı seçimi, Biden ve kuklalarına yeni umutlar vermişe benziyor.

Amerika, benzer rahatsızlıkları Pakistan'da İmran Khan'a karşı da dillendirmişti ve bütün muhalefet bir araya gelip, Amerikan emperyalizminin emellerini parlamento oyunlarıyla 1-2 ay içinde gerçekleştirivermişlerdi, 10 gün önce.

Amerika, Türkiye'ye de öyle bir ders vermeye çalışıyordu ki, Rusya- Ukrayna Savaşı onun hesaplarını o kadar alt üst etti ki, Biden Amerikası da, AB ülkeleri ve NATO dünyası da, şimdi, Türkiye'yi sahte tebessümlerle kendilerine hizmet eden stratejik bir güç odağı halinde tutmak gerektiğini düşünüyorlar.

Erdoğan Türkiyesi ise, çok net bir duruşla bu savaşın durdurulmasında beşer planında neredeyse tek ülke durumunda. Evet, ekonomik açıdan, diğer ülkelerden çok daha fazla sıkıntılar yaşasa bile, Türkiye bugün dünya sahnesinde, saygı duyulan ve diplomasisiyle tek ve en haysiyetli bir ülke olarak, Hâfız-i Şirazî'nin deyimiyle, 'Şâyed nânem kesâd; velî, âb-ı rûyem efzûd.' noktasında.

*

Ama, dünyanın ve ülkenin içinde bulunduğu şartları düşünmeden, sadece ceplerini ve midelerini düşünenler taifesi, öyle bir hava oluşturmaya çalışıyorlar ki sanırsınız ülkemiz de büyük bir kıtlık, yokluk ve açlık içindeymiş gibi.

Tahmin edilebilir ki, asıl ihtiyaç sahiblerinin sesi pek çıkmıyor. Bu sıkıntılı durumu, gelecek seçimler için koz olarak kullanmaya çalışan 6-7 parçalı, yamalı bohça durumundaki muhalefet, tıpkı Pakistan'da olduğu gibi, Atlantik ötesi arzulara uygun bir sonuca ulaşmak hayalindeler.

Dünyanın bu buhranlı döneminde, ülkemizin bu kadar haysiyetli bir mevkıe yükseldiğini unutturmak için, düşünmeden söz söylemeye alışmış dijital çağ nesli, cep telefonlarıyla, sosyal medya bataklığında, en akıl almaz iddia ve yakıştırmalarla bir algı oluşturmaya çalışıyorlar.

*

Bunlardan birisi de tedavüle yeni konuldu, bugünlerde.

'İkinci Dünya Savaşı'nın son demlerinde; tükenmiş ve teslim olmanın eşiğine gelmiş olan 'Hitler Almanyası'nı anlatan bir yazardan bir paragraf paylaşılıyor.

Evet, bir alman yazarının, 'Çarşıda hiçbir şey yoktu. Ölmüş atları yiyorduk. Ve Rusları Berlin'de gördük. Oysa, Hitler'in Propaganda Bakanı Goebbels, radyodaki nutuklarında bolluk ve zaferden bahsediyordu.' şeklindeki sözleri tedavülde.

Yani, 'Türkiye de bugün bu durumda.' demek istiyorlar.

Bir farkla ki, bu havayı oluşturmaya çalışanlar, ölmüş atları yemiyorlar, cafelerde- restoranlarda buldukları her şeyi yemek gibi bir tüketim çılgınlığında oldukları halde, felâket tellâllığıyapmaktan medet umuyorlar.

Böyleleri karşısında, hele de, 30-40 sene öncelerde bile, açlıklarını bastırmak için 25 kuruş verip bir simit alırken bile cebinin hesabını yapmış olanlar, söyleyecek söz bulamıyor.

*

Elbette pahalılık var, ama, Müslüman halkımız onların inadına, sosyal dayanışmayı sadece Ramazan'da değil, Ramazan'ın da öğrettiği şükretme, digergamlık ve duygusuyla edindikleri paylaşma duygusunu canlı tutuyorlar.

Şirretlikten, fesaddan hayat umanların elleri inşaallah boş kalacak; ekmeği azalanlar, tok köleliğe değil, haysiyetli bir hayata yönelmekte ısrarlı olacaklardır.

*

.23 Nisan Çocukları, 100 yıl sonralarda rüşd yaşına yeni yeni ererken…
22 Nisan 2022 Cuma

Yarın, Ankara Meclisi'nin açılışının 102'nci yıldönümü...

Ne ilgisi varsa ve ne demekse, 'çocuk bayramı'... Hele de, 'Dünyada başka hiç bir ülkede olmayan bir bayram...' gibi iddialarla sunulması daha bir komik!!! (Kaldı ki, dünyada ismini pek duymadığım Orta Amerika ülkelerinden birindeydi galiba; çok eskilerden beri bir çocuk bayramı varmış...)

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Asıl üzerinde durulması gereken ise, Ankara'daki Meclis'in o ilk açılış günüyle bu 'çocuk şenliği'nin ilgisi?..

Ankara'da 23 Nisan 1920 Cuma günü küşâd olunacağı, açılacağı ilân olunan Meclis'e gelecek olan millet temsilcilerinin, vekillerinin seçimle gelmesi diye bir şey sözkonusu değil... Sadece, bildirilen şart mühim:

Vilayetlerden gönderilecek olan temsilcilerin 'dinî salâbet sahibi' (yani, 'ahkâm-ı şer'iyye'ye bağlılıkta muhkem) kimseler olmalarına azâmî dikkat gösterilmesi!..

1974'lerde, şimdi hayatta olmayan çok ünlü ve de İstanbul- Hukuk'ta hocamız olan bir kişi, 23 Nisan münasebetiyle tv. ekranlarında yayınlanan bir konuşmasında, bu hususları teyiden anlatınca; karşısındaki birileri, o 'dinî salâbet sahibi' olunmasına dikkat çekilmesine rağmen, daha sonra o gibilere nasıl davranıldığını hatırlatınca... O Prof. kişi, 'Yani, o kesimin filanca tarafından kandırıldığını mı söylemek istiyorsunuz? ' diye sormuş, sorunun muhatabı 'susmak hakkı'nı kullanınca, 'Milleti kandırdı diyorsanız... Evvvettt!!.. Kandırdı... Kandırdıysa da iyi yaptı... Kandırmasındı da, Said-i Nursî gibiler başımıza mı geçsindi?' deyivermişti!!

(O zamanlar 'Bâb-ı Âli'de Sabah' gazetesinde günlük yazılar yazmaktaydım... O prof.un adını vermeden, eleştirdiğim bir yazı yazmış ve yazının girişinde, o dönemlerin ediblerinden Ferid Kâm'ın,

'Ne taaccüb ediyorsun, buna dünya derler,

Duyulan herzelere onda nihayet yoktur.

'Yerin altında öküz var mı?' dedi bir meczûb,

Altını bilmem dedim, üstünde fakat çoktur.'

dörtlüğünü yazmıştım. O da, 'Adımı vermese de, mâtûfiyet şartları gerçekleşmiş olup, yazının şiddetinden ruh dengem sarsıldığından...' diyerek aleyhimde- o zamana göre çok büyük bir rakam olan '150 bin liralık tazminat dâvası' açmış ve amma, netice alamamıştı.)

*

Evet bu anekdottan sonra...

Biz yine dönelim, 23 Nisan 1920-Cuma gününe...

Hacıbayram Câmiinde kılınan namazdan sonra, oradan Meclis binası olarak kullanılacak (şimdi, Ulus'taki) mekâna kadar, yolun iki tarafındaki yoksul ve mazlûm halk, yüksekte tuttukları Kur'an-ı Kerîm'ler altından geçen meb'ûsları, gözyaşları ve 'tekbîr' sadâlarıyla, Meclis'e, ülkenin ve Müslüman halkın yarınlarını inançlarına göre tanzim etmeleri için gönderiyorlardı. Esâsen, o temsilcilerin 'dinî salâbet sahibi' (İslâmî hassasiyetlere muhkem bağlı) olmaları ilk şartı.

Millet temsilcileri (şimdi) Ulus'taki (eski) Meclis binasına geldiler. En yaşlı üye olan Sinop meb'usu Şerif Bey'in Besmele çekip, Kur'an âyetleri okuyarak açtığı ilk oturumdan sonra, Meclis Reisi seçilen Mustafa Kemâl'in 'İslâm Âlemine...' başlığı altında yayınladığı beyannâmenin muhtevâsı hâlen de heyecan vericidir.

Bu Meclis'in bir kısım üyeleri de İstanbul'un İngilizlerce işgalinden sonra kapanan Meclis-i Meb'ûsân üyeleriydi. Hattâ, Ankara'daki Meclis, yeni bir Meclis değil; İstanbul'daki Meclis-i Meb'usân'ın devamıydı... O kadar devamıydı ki, Meclis-i Meb'ûsân'ın Reisi olan

Celâleddin Arif Bey, Ankara'daki Meclis'te Reis Yardımcısı oluyordu ve o da, Meclis-i Meb'ûsân'da görüşülmesi yarım kalan konuları gündemim ilk maddesi olarak ele almıştı; bunların Avcılık Nizamnamesi ve de çiftçilerle ilgili bir konu olduğunu söylerdi, Tarık Zafer Tunaya... Bütün rütbeler, tayinler, maaşlar da İstanbul Hükûmeti'nin bütçesinden gönderilirdi...

*

Sonrası mı...

Meclis'tekilerin aklı ermezdi... Memleket idaresi çocuk oyuncağı değildi... (Çocuk Bayramı isimlendirmesi boşa değildi, zâhir... Millet büyüyecek, rüşd yaşına gelecekti, bir yerde... Biraz uzun sürdü bu iş amma, işte 100'ncü yılına doğru yavaş yavaş erginliğini göstermeye başlamışa benziyor...)

Nitekim, en başta Lozan Andlaşması olmak üzere, bazı yeni düzenlemelere 'Evet' demiyeceği anlaşılan Birinci Meclis, dağıtılmıştı. Çünkü onlar 'dinî salâbet sahibi' kimseler olarak , 'Hayır!' diyebilirlerdi ve diyebiliyorlardı... İkinci Meclis, -öyle seçim-meçimle değil-, yukarıdan işaretle, tayinle oluşturulmuştu, yakın çevreden... Ve o ilk dönem biraz uzunca sürmüştü...

Birinci ve ikincisiyle, tam 27 senelik bir Şeflik dönemi... Ondan sonra milletin seçtikleriyse, her 10-15 yılda bir yapılan askerî darbeyle

devrilerek, idâmlarla, zindanlarla bugünlere geldik...

*

Çocukluğumuzda, 'Bugün 23 Nisan... /Neş'e doluyor insan... / Vatanı satmıştı hain Sultan...' gibi şiirleri ezberletir- okuturlardı bize... Sahiden de, neş'e doluyor muyduk, bilmiyorum ve sanmıyorum da... Çünkü yoksulluğun dibinde yaşardık... Ve ayrıca, Sultan Vahiduddin sahiden de satmış mıydı, vatanı?

Sonra öğrendik ki, Mustafa Kemal'in Anadolu'ya gönderilmesi bir 'devlet projesi'ydi ve o devletin başında, o projenin uygulanışında da Sultan Vahdeddin vardı... Kaldı ki, Sultan Vahdeddin, Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesine 4-5 ay kala tahta geçmişti, Sultan Reşad'ın vefatı üzerine...

Dahası, Bülend Ecevit, ölümünden kısa süre önce yaptığı açıklamada, 'Vahdeddin vatan haini değildi, vatanı satmamıştır.' diye, 100 yıllık tarihî yalana az biraz dokununca... Bunu Süleyman Demirel'e sormuşlardı da; Demirel de, 'Türkiye henüz bu tartışmayı kaldıramaz!..' demişti..

Ne güzel değil mi?

Yaşasın ufak ve kocaman kocaman çocukların bayramı... Egemenlik milletindir, milleti de rüşd yaşına erişinceye kadar; 'milletin babası' temsil ederdi...

Yaşasın 23 Nisan... Neş'e doluyor insan!..

.Fransa, bugün, ‘iki kötü arası'nda bir tercih yapacak...
24 Nisan 2022 Pazar

Bugün Fransa'da Başkanlık Seçimi'nin ikinci merhalesi yapılacak...

İki hafta önceki seçimde 6-7 namzed arasından Emmanuel Macron yüzde 27-28'le birinci, Madam Marine Le Pen ise, yüzde 23-24 civarında oy alarak ikinci oldular. Hiç birisi de yüzde 50'yi aşamadıkları için, Fransız seçmenlerine, en fazla oy alan ilk iki isim arasında yeni bir tercih yaptırılacak...

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Hâlbuki tarafdarları, Macron'un 6 ay öncelerde hele de, yüzde 27-28'lerde kalacağına hiç ihtimal vermiyorlardı. Aşırı ırkçılık ve de İslâm düşmanlığında bayrakdarlık yapan Le Pen'in yüzde 24'leri bulacağı da beklenmiyordu.

Bizde Avrupa âşıklığını kuklalık derecesine getirmiş olan, hele de son 200 yılın okumuş sınıfları arasında yer alan ve münevver /aydın yaftalıların birçoğunun -Ziya Paşa'nın 150 sene öncelerde dediği gibi- 'Mösyö -pardon..' diyerek eylersen feth-i kelâm, (Söze, 'mösyö- pardon' diyerek başlarsan,) /Denilir her sözüne, 'aynı kerâmet gibidir..' diye ve medenîyet örneği olarak gördükleri ve adalet (Justice), hürriyet (liberté), eşitlik (égalité), kardeşlik (fraternité) gibi bayraklaştırılmış sloganlarına hayran kaldıkları Fransa'da, bugün halkın tercihleri arasında Le Pen gibi birisinin ilk merhalede seçmenlerin dörtte birinin desteğini alacağına ihtimal verilemezdi.

Hele de bugün, ikinci merhale seçimlere gidilirken, son yapılan anketlerde, 'Le Pen'in yüzde 40'ı aştığı görülmekte... Kararsızlar'ın da ona yönelmesi halinde, Macron'un elenmesi bile sözkonusu...

Ayrıca, Macron da, Le Pen'den daha iyi birisi değil... Belki, Le Pen, fiilen, 'en kötü...' konumda...

Yani, Fransız seçmenleri, bütün adayları, zâten kötülerden oluşan bu seçimin bu nihaî merhalesinde kötü ile en kötü arasında bir seçim yapacaklar.

Le Pen, kazanması halinde, kadınların sokakta başörtülü olmasını yasaklayacağını gayet net şekilde ve ısrarla ifade ediyor; (elbette Müslüman hanımların, rahibelerin değil...) Ayrıca, Le Pen, Macron'u, 'terör odağı' halinde gördüğü câmileri- mescidleri kapatmakta yetersizlik'le suçlamakta ve seçildiğinde Fransa'daki 570 mescidi kapatacağını söylüyor. Macron ise, Müslümanlar aleyhindeki bu vaadlerini gerçekleştirmeye kalkışması halinde, Le Pen'in 'Fransa'da bir iç-savaş çıkartacağı'nı bir dile getiriyor ki, Fransa'daki sosyal bünyenin ne kadar kırılgan olduğu ve geçtiğimiz yıllarda aylarca süren ve geceleri Paris sokaklarında binlerce arabanın ateşe verildiği karmaşayı çağrıştırıyor zihinlerde...

*

Le Pen'in müslümanlara bu kararlı duruşu, sadece İslâm ve Müslümanlara beslediği korku ve nefreti değil, aynı zamanda Müslümanların Fransa'nın sosyal yapısında görünmeyen bir güç halinde derinden derine nüfuz ettiğini, işlediğini ve o korku ve nefretin halkın yarısına yakın bir kesimi tarafından da paylaşıldığını gösteriyor. Bu zorbalık ve ilkellik tavrı karşısında Müslümanlar elbette şaşırmıyorlar ve onlara kendi içlerinden hangi sıfatlarla hitab edeceklerini biliyorlar.

Asıl önemli olan, Müslüman toplumlarında 'Ahh Avrupa...' diye yanıp tutuşan, kendi halklarından kopuk ve o dünyanın başkentlerini beyinlerine ve ruhlarına 'bir medenîyet kıblesi' halinde seçmiş olanların bu ilkellik karşısında ne diyecekleridir. Ki, onlardan nicelerinin, Paris, Viyana, Berlin ve diğer Batı Avrupa başkentlerinde örtüleriyle Müslüman olduklarını hissettiren hanımları görünce nasıl bir köle ruhluluğuyla Fransızlardan daha fransızlaşıp, 'Yaww, buralarda da böyle dolaşılmaz ki...' dediklerine oralarda yaşayanlar defalarca şahid olmuşlardır. Ziya Paşa, taa o zamanlar, öylelerini görüp,

'Londra, Paris, Viyana ve Berlin'i görmek,

Kâbetullah'la (Mescid-i) Aqsâ'yı görmek gibidir.'

diye boş yere dememişti...

*

65 milyonluk Fransa'da kendilerini açıkça 'müslüman' olarak niteleyen 6-7 milyon kadar, 'onda bir' nisbetinde bir kesim bulunuyor. Çoğu, Afrika ülkelerinden, eski Fransız sömürgesi diyarlardan gelen 8-10 milyon kadar da, inanç kimliklerini gizlemek ihtiyacını duyan büyük bir kesimin olduğu söyleniyor. Nitekim, Paris ve diğer büyük şehirlerde Afrika kökenli oldukları derilerinin çikolata renkli oluşundan belli olan yüzbinlerin, başörtülü hanımları ve onların yanındaki erkekleri hemen ve sırf ticaret için değil, gerçekten de kalbî yakınlıklarını belirtmek için, 'Selâmunaleykum' veya 'Esselâmualeykum ve rahmetullah...' diye selâmladıkları görülür. Macron'un ana sloganı, 'Nous tous...' (Hepimiz...) diyor; Le Pen ise, 'Femme d'ETAT' (Hükûmet Kadın...) sloganını kullanıyor; yani güç gösterisi yapıyor...

Macron ise, her ne kadar güç gösterisi yapsa da, pek tutarlı görülmüyor.

Macron, ayrıca Le Pen'in 'Putin'ci' bir siyaset izleyeceğini de iddia ediyor. Rusya Başkanı Putin'in son Ukrayna Savaşı'ndaki korkunç barbarlığı yüzünden dünya kamuoyunda 'barbar bir kötü adam' durumuna gelmiş olmasını Macron da bu seçimde koz olarak kullanmak istiyor.

Le Pen ise, Fransa'yı NATO'nun askerî kanadından çıkaracağını söylüyor... Ki, geçmişte, o ayrılışı, General De Gaulle de gerçekleştirmişti; 1964'de Fransa'nın, Atom Bombası denemesini başarıyla yaptığını açıkladıktan sonra... Ama, daha sonraki yıllarda Fransa yeniden dönmüştü NATO'ya...

Ancak, Le Pen, NATO'nun 5. Maddesine bağlı kalacağını de ekliyor. Yani, Fransa bir saldırıya mâruz kalırsa, NATO'dan yardım almayı veya, NATO savunma alanına ve üyelerine bir saldırı olması halinde NATO üyesi olarak devreye girmeyi sürdürecek... Le Pen, ayrıca Fransa'yı AB'den çıkarmaktan da söz ediyor. Tıpkı, İngiltere gibi...

Böylece, AB'deki Almanya hegemonyasını kırmak istediğini ve AB'nin fakir ülkelerinin bedelini, Fransa'nın ödememesi gerektiğini anlatmış oluyor.

Yani, hangi tarafından bakılırsa bakılsın, Fransız seçmeni, iki kötü arasında, yani 'ehven-i şerr' gördüğünü tercih etmek noktasında, bugün...

.Ateşle oynayanlar sonunda kendilerini de yakabilirler...
25 Nisan 2022 Pazartesi

Meclis'te etnik olarak Ermeni kavminden olan Garo Paylan isimli bir Diyarbekir milletvekili, Meclis Başkanlığı'na, '1915 Hadiseleri'ni Türkiye'nin, 'Ermeni soykırımı' olarak kabul etmesi yönünde verdiği bir 'kanun teklifi', Meclis Başkanı Mustafa Şentop tarafından derhal, içtüzük hükümlerine aykırı olduğu gerekçesiyle iade edilmesi, gündemin liste başına oturdu. 'Teklif'inin gerekçesinde, 'Ermeni Soykırımı'nın 107 yıldır inkâr edildiğini' söyleyen Garo Paylan'ın sözleri, ilginçtir, dün Amerikan Başkanı Biden'ın 24 Nisan mesajında da tekrarlandı.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Müslüman Diyarbekir halkının sırf bir parti taassubu ile hareket edip, kendi şehirlerini temsilen böyle bir kişiyi Meclis'e göndermeleri, onların idrakine aykırı ve izahı zor bir durum oluşturmaktadır.

*

Biden'ın, üstelik de kendi tarihlerinin çok daha yakın, şu son 50 sene ve hattâ son 30 senesi boyunca Vietnam'dan Filistin ve Suriye'ye, Irak ve Afganistan'a kadar uzanan Müslüman coğrafyalarında işledikleri korkunç zulümleri, sergiledikleri katliâmları hiç hatırlamak istemeyişi bir yana; 1915 Hadiselerini hatırlatan Biden'ın, o dönemde Osmanlı Devleti'nin vatandaşı olanlardan en az 5 milyon insanın öldürülmüş olmasından haberi bile yoktu... Çünkü, Müslüman halklar öldürülebilirdi...

Biden 1,5 milyon Ermeninin öldürüldüğünden de söz ediyor. Hâlbuki, 1912'lerde, Osmanlı ülkesindeki bütün Ermeniler 1 milyon 200 bin civarındaydı.

Mr. Biden'a belirtelim ki, 1915 Hadiseleri'nin 50'nci yılı olan 1965'teki Ermeni yayınlarına bakarsa, o zaman, öldürüldüğünü iddia ettikleri Ermeni sayısını 500 bin olarak yazdıklarını görür. 75'nci yıldönümünde bu rakamlar 1 milyona yükseltildi ve 100'üncü yıla, 2015'lere gelirken ise, bu rakamlar 1,5 milyon olarak gösterildi.

Yani, ölüler de çoğaltılıyor.

*

Meselenin aslı nedir? Ve ne zamandır Ermeni Meselesi'yle karşı karşıyayız?

Selçukoğulları'nın tarih sahnesine çıktığı dönemlerin öncü isimlerinden olan Çağrı Bey zamanında Van Gölü etrafındaki Ermeni Vaspuragan Krallığı mağlûb oldu ve Kral Senekherim zamanında Ermeniler İç ve Orta Anadoluya doğru çekildiler...

Ancak, Selçuklu sultanlarından İzzeddin Keykâvus ve Alâeddin Keykubâd zamanında ise, Konya civarındaki Ermeni Krallığı da, Selçuklular'ın vesayeti altına girdi, Miladî-1215'lerde.

Ama, Miladî 1243 'deki Kösedağ Savaşı ve sonrasında da Adana civarındaki Klikya Ermeni Krallığı'nın da Moğol Başkomutanı Baycu Noyan'a yardım ettiği biliniyor.

*

Osmanlı döneminde ise, Ermeni halkının 1860'lara kadar, en güvenilir gayrimuslim unsur olarak değerlendirildiği görülür. Müslüman halk genelde sadece ziraatle ve askerlikle meşguldür; küçük el zanaatlerinden sanatlara ve mimarîye kadar, her sahada, isyan ve hıyanet etmiyeceklerine dair devlet kademelerinde ve halk arasında beslenen güçlü güven sâyesinde 'kavm-i necîb' (asil kavim) veya 'millet-i sâdıqa' (sâdık ve sadakâtli millet) denilen Ermeniler önde gelirler. Kezâ, Osmanlı ordusunun en önemli yeri olan mutfakta, gayrimuslim unsur olarak sadece Ermenilere yer verildiği bilinmektedir.

*

Ancaaak... Osmanlı'nın artık 'L'homme malad' (Hasta adam)diye nitelenmeye ve içerden de bazılarının buna inanmaya başladığı 1860'larda Rusya, Fransa, İngiltere gibi devletlerin, Ermeniler'e yaptıkları, 'Siz de kendinize aid bir devlet kurmak için hazır olmalısınız...' şeklindeki tahrikleri, karşılıksız kalmadı; Daşnatsutyun ve Hinçak (Çansesi) gibi silahlı terör teşkilatları devreye girmeye başladı ve Milâdî-1877-78 (Hicrî- 1293'e tekabül ettiği için bizde '93 Harbi' diye bilinen) ve Osmanlının ağır yenilgisiyle sonuçlanan Osmanlı- Rus Harbi'nde, Rus Orduları taa Ayastefanos'a (bugünkü İstanbul'un Yeşilköy semtine) kadar dayandığında, Rus Orduları başkomutanı Grandk Nikola'ya gidip, zaferlerini kutlayan ve bağlılıklarını bildiren kişi, Ermeni Kilisesi'nin başındaki Nersesyan idi.

Elbette ağır yenilgiden daha ağır olan, Nersesyan'ın bu ihaneti idi...

Rusların Kafkas Orduları da, Doğu Anadolu'daki Ermeni terör teşkilatlarının yol göstericiliğinde kolayca bütün Doğu Anadolu'yu işgal etmişlerdi...

Artık, asırlarca 'qavm-i necîb' diye nitelenen Ermeniler içinen çıkan terör grupları, ölüm yatağındaki hastayı öldürmeye teşebbüs eden kimseler durumundaydılar.

*

Bu arada, 26 Ağustos 1896'da Osmanlı'nın 'merkez bankası'durumunda olan Osmanlı Bankası Ermeni teröristlerce soyulması ve soyguncuların yakalanmasına rağmen Avrupa'nın ayağa kalkmasıyla cezalandırılamayışı bir ayrı faciaydı...

21 Temmuz 1905 tarihinde de Sultan Abdulhamîd'e, Yıldız Câmii Cuma Selâmlığı esnâsında bombalı bir başarısız suikasd yapılması... Tevfik Fikret'in, 'Ey şanlı avcu, attın, fakat; yazık ki-yazıklar ki vurmadın...' diye hayıflandığı durum...

*

Ve... Birinci Dünya Savaşı'nda Rusya ile Osmanlı karşıt cebhelerde yer alınca... 1877-78'deki gibi İstanbul dışındaki Ermenilerin, düşmanla işbirliği yapmamaları gerekçesiyle, çetin iklim şartlarında, yüzbinlerce Ermeninin Suriye- Lübnan gibi uzak bölgelere tehcir olunması, zorla göç ettirilmesi, Osmanlı'nın devlet otoritesinin iyice zayıflaması yüzünden, büyük facialara yol açtı ve Müslüman halkla Ermeniler arasında bir katliâm değil, 'muqatele' / 'karşılıklı öldürüşme' hali yaşandığı açık...

*

Ama, şimdi sırtını emperial ve şeytanî güçlere dayayarak Türkiye'ye bedel ödettirmek için Ermeni soykırımı kabul edilsin demeler...

Bu haksız saldırıyı bu Müslüman halk, ölür de yine kabul etmez...

*

Garo efendi'nin bu 'teklif'i, ateşle oynanmak istenmesi ve 'sonuç ne olursa olsun, yeter ki yangın olsun...' şeklindeki anarşist mantığını yansıtan bir kışkırtma ve ihanettir, bir hak arama değil...

.Söyleyenler yapanlardan daima çoktur; yapanlardan da isabet ettirenler daima azdır
27 Nisan 2022 Çarşamba

Kılıçdaroğlu, elektrik zammını protesto etmek için bir tuhaf eylem gerçekleştiriyor. Harcadığı elektriğin borcunu yatırmayacağını söylüyor, 'Gelsinler-kessinler.' diyor. Ve kesilmiş de.

Kanun düzenine karşı bir 'itaatsizlik çağrısı değil bu.' diyor, ama, bir parti liderinin şahsî bir tavrı sadece onu ilgilendirmez; tarafdarlarına bir çağrıdır, onun her davranışı.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
İran'da 44 sene önce, 1978'lerde, Şah aleyhinde kitlevî, milyonluk dev gösteriler başladığında, inkılabçı kitleler kendi aralarında, 'Şahlık rejimini çökertmek için elektrik, su, gaz vs. faturalarının ödenmemesi' kampanyası başlatmışlar ve bu çağrı geniş çapta uygulanmış ve Şahlık rejimi, on milyonlarca abonelerin elektrik, su ve gaz sayaçlarını kapatacak eleman bile bulamamıştı.

Şimdi, Kılıçdaroğlu'nun eylemi de öyle bir niyet taşımaktadır, aslında. Her ne kadar 'halkın meselelerine iktidarın dikkatini çekmek için böyle yaptığını' söylüyorsa da, elektrik zammını protesto etmek için hiç kullanmaz veya az kullanabilir. Ama, öyle yapmıyor, topluma, 'Siz de benim gibi borcunuzu ödemeyin.' çağrısı yapıyor. Herkes tarafından örnek alınması halinde, sosyal hayatı felç etmeye yönelik bir yöntem geliştirmeye çalışıyor; bütün halkın hakkına giriyor.

*

Siyasetçi, toplumun dertlerine çare arayan ve gösteren kişidir; daha doğrusu, öyle olması gerekmektedir.

Kılıçdaroğlu ise, bunları düşünmek yerine, sahte sahneler bile oluşturmaktan fayda umuyor ve kendisinin çağrısına katılan ve 'Bizim elektriğimizi de kestiler.' diyen bir ailenin mum ışığıyla aydınlatılan evini ziyaret edip, romantik manzaralı fotoğraflar veriyor ve 4 milyon kadar abonenin daha elektriğinin kesik olduğunu söylüyor. Enerji Bakanı Fatih Dönmez ise, ülke çapında sadece 278 bin sayacın kapatıldığını, bunun da 'binde 6' olduğunu açıklıyor.

Ayrıca, Enerji Bakanı, onun ziyaret ettiği evin elektriğinin kesik olmadığını söyleyince Kılıçdaroğlu 'belge isterim.' diye dikleşiyor.

Bunun üzerine, Enerji ve Tabiî Kaynaklar Bakanlığı da, 'akıllı sayaç'ların, elektrik tüketim ve kesinti bilgilerini hâfızâsında muhafaza ettiğini, Kılıçdaroğlu'nun gittiği evdeki sayacın, ziyaret saati olan 18:18 ile 21:31 arasında enerji kullanımının olmadığını ve saat: 21:31'den sonra yine elektrik kullanıldığını açıkladı.

Bakan Fatih Dönmez de; "Sn. Kılıçdaroğlu; anlaşılan o ki, elektrik sayaçlarının artık 'akıllı' olduğunu (...) bilmiyorsunuz. Bunları bilseydiniz o iddialarda bulunamazdınız, işte isbatı!" dedi.

Bazı siyasetçilerin gözleri iktidar hırsıyla kararıyor; ama, biraz da yüzleri kızarsa.

Güzel laflar etmek ayrıdır, uygulamada isabetli olmak çok daha ayrı.

*

**

Ve 'Genç Erbakan'ı dinlerken

Fatih Erbakan'ı dinledim, geçen akşam HT'de.

İlginçti.

Her soruya sanki kurulmuş bir saat gibi, yüz hatlarında hiç bir mimik olmaksızın, donuk bir konuşma tarzı ve muntazam cümlelerle duraklamaksızın, makineli tüfek gibi cevap veriyor. Rahmetli babasının konuları anlatırken ki mimiklerini, tavırlarını videolardan izlemesinde fayda vardır herhalde.

İktidara gelseler, her şeyin, 1-2 sene içinde düzeltilebileceği gibi iddialarda bulunuyor.

Bu arada, Devlet'in yüzde 8,75 faizle dolar borç aldığını, Kılıçdaroğlu'nun bu durumu eleştirdiğini söylüyor ve 'İyi ama, sizin İstanbul Belediyeniz de yüzde 11,75 faizle dolar borçlanıyor.' diyordu. Sahi, Kılıçdaroğlu ne der buna?

F. Erbakan, ayrıca Türkiye'nin gaz ihtiyacını İran'dan karşılamasını da söylüyor; ama, İran'ın kendi iç tüketim ihtiyacı gerekçesiyle Türkiye'nin gazını defalarca kestiğinden habersiz gibi.

F. Erbakan'a, '23 Nisan mesajında Atatürk'e hiç yer verilmemesinin sebebi'nin sorulması üzerine, 'o mesajların metinlerinin arkadaşlarca hazırladığını' söyleyip, 'Olabilirdi elbette.' diye yan çizen bir izah getirmekle kalmıyor; babasının, 'Atatürk hayatta olsaydı, Refah Partili olurdu.' sözünü tekrarlıyor ve de Mustafa Kemâl döneminde 'takib olunan siyasetin çok yerinde olduğunu' da söylüyor.

Bu arada F. Erbakan da Suriye siyasetinin bataklık olduğunu söylüyor, 'Suriye Buhranı'nın Türkiye tarafından çıkarıldığı' gibi ağır bir suçlama yapan T. Karamollaoğlu'nu hatırlatacak şekilde.

Hâlbuki, Suriye'yle hiç sınırı olmayan Amerika, Rusya ve İran'ın uzaklardan gelip Suriye'de ne yaptıklarını sormasa bile, Türkiye'nin Suriye'yle olan 910 km.lik sınırına ve 100 sene öncesine kadar da tam 400 yıl birlikteliğine işaret ederek, Türkiye'nin o ülkedeki iç-savaşa ilgisiz kalamayacağını izaha yeterdi.

*

Ve, bir diğer konu.

*'Önce iman mı, ahlâk mı?' diye sorulması bile sıkıntılı bir ruh halini yansıtır.

Sözcü gazetesinden Ayşe Sucu, 'İslâm'ın önceliği, iman mıdır, ahlâk mıdır?' başlıklı bir makale yazmış, evvelki gün.

Ve, iman edenlerin birçok yanlışlar yaptığına dair nice menfi örneklere işaret ettikten sonra, bu konuda, 'rasyonel gerçekliklerden hareketle tartışılmadan insanlık hakikatine uygun sonuçlara ulaşılamayacağını görmek zorundayız.' diyerek, 'ahlâk dinden önce gelir.' gibi hükümlere varmış.

'İmandan önce ahlâk' denilirse, 'İman olmasa da olur.' mânâsı ortaya çıkmaz mı? Ama, o zaman, insanlığa, ilk insandan itibaren enbiyaullah/ ilâhî peygamberler eliyle sunulan 'iman ve onun gerektirdiği disiplinler boşuna mıydı?

Allah'a inananlar, ilk insandan beri insanlara gerçek 'ahlâk'ı öğretenin, ' ilâhî iman' olduğunu temel alırlar. Beşerî kaynaklı ahlâk teorileri ise, imanî bir temelleri olmadığı için, insan davranışlarında şahsî bir âdet ve tercih olmaktan öte bir mânâ ifade etmezler.

Tekrar edelim; âdet ve şahsî tavırlarımızı yansıtan ahlâk, iman oluşturmaz; 'iman' ise, bize kendi çerçevesi içinde 'ahlâk' ölçüleri verir; ondan ne kadar uzaklaşılırsa, fıtrattan da o kadar uzaklaşılır.

*

‘Bir hışm ile geldi-geçti, heyy... / …oğlu Kemal Bey!'
29 Nisan 2022 Cuma

Kılıçdaroğlu evvelki gün, kılıcını çekip, Donkişot'un yeldeğirmenlerine saldırısını hatırlatacak şekilde gürledi: 'Ya benimlesiniz, ya da bana karşı... Bana karşı olanlar yolumdan çekilsinler...' demiş...

Bunu '6'lı Ganyan' oyunun ortaklarına söylendi diye değerlendirenler de oldu; ama, kendi partisi içinden de, Kılıçdaroğlu'nun Cumhurbaşkanlığı adaylığına sıcak bakmayanlara rest çekme olduğu daha açık... Çünkü aşırı Kemalist-laikler ve de belirli bir inanç grubundan olanlar dışında, büyük kitlelerin ona oy vermeyeceğini düşünen partilileri, parti içinden bazı belediye başkanlarını aday göstermek fikrinde olduklarını seslendiriyorlardı.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Kılıçdaroğlu'nun kılıcı çektiğini gören partililer, 'Biz senin o zannettiklerinden değiliz...' demek mânâsında alkışladılar liderlerini...

*

'Kılıçdaroğlu' soyadından hareketle, önce şu soyadı meselesine değinelim...

Sanılıyor ki, eskiden kimsenin soyadı yoktu da, onun için bir 'devrim' de orada yapıldı...

Halbuki, vardı da asıl soyadları yerine uyduruk soyadları getirildi...

Çünkü, insanlar ya aile büyüklerinin ismiyle veya onların 'hoca, imam, ağa, bey, paşa' vs. oluşlarına göre, onların sonuna bir oğul veya zâde eklenerek anılırlardı; ya da ailelerinin, kabilelerinin kabul edilmiş bir lâkabıyla veya mesleklerine göre... 'Hocazâde, imamoğlu, beyzâde, paşazâde' veya 'taşçılar, duvarcılar, besiciler, börekçiler...' '... gil'ler... veya köylerine, kasabalarına göre (filan köylüler, filan şehirliler )vs. diye anılırlardı.

Bu başka ülkelerde de böyledir... Avrupa halklarında kişinin soyadının sonunsa, '...son' eki varsa, '...filânın oğlu' mânâsına gelir... Ruslarda da, kişi veya aile isimlerinin sonuna, 'yewsky' veya '...owitch' gibi nisbet ekleri gelir.

Bizim toplumumuzda ise, birileri kendi zevklerine göre ve halkın geçmişle bağlarının koparılması için, acaib isimler devreye sokuldu... O kadar ki, artık, kişiyi geçmişine bağlayan soyadları fiilen yasaklanıyordu...

O faşist uygulama, yukarıdan bir işaretle, aşağılarda daha bir başka şekillere bürünüyordu. Yüzde 80-85'i köylerde yaşayan bir toplumda, hele de 'harf devrimi'yle okuma- yazmayı tamamen kaybetmiş bir toplumda, insanlar yeni soyadı olarak ne alacaklarını bilemiyorlar, alacakları isimleri, 'zülf-i yâre dokunacağı' korkusuyla almaktan çekiniyorlardı. Yazım memurlarının 'yasak' dedikleri, kanun hükmü sayılıyordu.

(Bu satırların sahibinin soyadı da öyle... Onun aile kökleri de, -büyük dedelerinden birinin çakır gözlü olması hasebiyle- 'Çakırgil' olarak bilinirken, onu yazdıramamışlar ve korku içinde ne diyeceklerini bilemeyince; memur da, birilerine 'demir' demiş; birilerine, 'taş', birilerine, baş', - şairliği tutmuş olmalı ki, bizimkilere 'eş' soyadını vermiş...)

Şehirlerdekiler yine de biraz koruyabilmiş eski isimleri...

Sonra, o sıralarda 15 milyon civarında nüfusu olan bir topluma, kökleriyle ilgisi olmayan öyle acaib isimler yazılmış ki.. Soylarıyla da, soyadıyla da ilgisiz...

Ama, Türkçülük siyasetine uygun olarak, 'Türk, Öztürk, Aslantürk, Yılmaztürk, Cesurtürk' gibi isimler tedavüle çıkmış... Hattâ, etnik açıdan 'Türk' olmayanlar bile kendilerine, 'Türk, Öztürk...' gibi soyadları almaya başlamışlar.

Ama, yapılan bütün bu 'inkilab'ların taçlanması da gerekli görülmüş ki, bir lidere de bütün bir kavmin babası mânâsında bir soyadı adı verilmiş ve başka hiç kimsenin o soyadını alamıyacağı da, kanunla hükme bağlanmış...

*

Bunları, Kılıçdaroğlu soyadının çağrıştırması sebebiyle tekrarladık...

Kılıçdar ne demek?

Defterdar, yani, defter tutan/defter sahibi...

Haznedar /hazine bekçisi, hazine sahibi...

Türbedar, türbe bekçisi...

Kılıçdar demek de, 'kılıç sahibi...' mânâsına gelir.

Kemal Bey'in soyadı da önceleri, 'karabulut' imiş... Sonra onu Kılıçdaroğlu diye değiştirmiş...

Çünkü, dedesi, Dersim'de, Osmanlı zamanında devlete karşı isyan eden 'eşkıyadan biri olduğu için, Kılıçdaroğlu soyadını almış...

Kendisi o ismi, hangi hâlet-i ruhiye ile almıştır; üzerinde durulması gerekir...

*

Herhalde hatırlardadır; yarım asır öncelerde, 'Bir hışm ile geldi-geçti, heyyy!! /

Kiziroğlu Mustafa Bey, heyyy!' diye bir türkü vardı. (Kizir, bazı yörelerde köy kâhyası muhtar yardımcısı demekmiş...)

*

Evet, Kılıçdaroğlu da partisinin Meclis Grubu'nda evvelki gün konuşurken, o türküyü tedaî ettirdi, çağrıştırdı. Öylesine hışımlıydı... 'Ya beni destekleyin, ya da yolumdan çekilin!.. İdeallerim var benim!' diyordu... "Vatanına bağlı bütün kesimleri yol arkadaşım olarak kabul ettim. Vatanını satanlarla kavga etmek lâzım dedim. Ben bunu söylemek zorundayım. Allah aşkına, bir dâvadan beraat ediliyorsunuz, aynı dâva yeniden açılıyor, bu sefer müebbed hapis cezası alıyorsunuz. Böyle bir Türkiye'yi ben istemem! Eğer yol arkadaşı olmak istiyorsanız buyrun gelin, beraber yürüyeceğiz. Eğer mevcut durumdan memnunsanız, yolunuz açık olsun, ayrılın bizden." Diyordu...

(Ki, beraeti istenen nicelerine idâm, idâmı istenenlere beraet verilmesi, hele de CHP'nin ilk 27 yılında, yığınla örneklere sahib iken... 'Kemalist ilkelerden bir milim bile sapmadıklarını-sapmayacaklarını' sık sık söyleyen Kılıçdaroğlu'nun, Kavala isimli kişiye müebbed hapis cezası verilmesi, ilk kez karşılaşılıyormuş gibi zikretmesi ilginç... Ayrıca, o kişi, bir mahkemede delil yetersizliğinden beraet ettirildiğinde, hüküm kesinleşmemişti; şimdi de kesinleşmedi henüz... Daha, Temyiz süreci var... Ama, Kılıçdaroğlu ve mâlûm kesim, 'Dün nerede idiysek, bugün de aynı noktadayız.' diye gösteriler yapıyorlar... Ve Gezi Vandallığı'nın Türkiye'ye nelere mal olduğu, 10 yıl başbakanlık yapan bir Adnan Menderes'i idâm ettirirken, bayram eden o taifenin umûrunda değil...)

.‘Çanakkale' nin benzeri ‘Kut-ul Ammâre Zaferi' niçin mi unutulur?
1 Mayıs 2022 Pazar

Geçen hafta, TRT'de, 'Çanakkale Muharebeleri'nin bir bölümündeki zafer anlatılırken, sunuculardan birisi, 'Gerçi bazıları , (O deniz savaşıydı, ve -filan kumandan da - deniz subayı değildi...' diyorlar, ama, o deniz savaşı da o kara savaşının bir bölümüydü... vs.' diyerek resmî tarih yorumcularından görüş alıyordu.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
TRT sunucusunun, sözünü ettiği o görüşü dile getirenlerden birisi de bu satırların sahibiydi ve 20 Mart günü konuyu, ('Çanakkale'deki 'Deniz Muharebesi'ni bile, kara ordusuna yaptırtan 'resmî tarih çarpıtmacılığı'!) başlıklı yazıda ele almıştı.

*

Bu vesileyle bir daha ifade etmeliyim ki, bizim, geçmiş savaşlarda, İslam ve de -inancımızın hâkim olduğu toprak mânasında- vatan yolunda, saldırgan düşmanlara karşı canını ortaya koyarak savaşan her askerimize ve onlara aynı ölçü ve niyetlerle komuta eden herkese de teşekkür eder, rahmetle anarız. Hattâ, savaşlarda yenmek kadar yenilmek de vardır -ve korkaklık edip de kaçanlar veya hıyanet edenler hariç-, yenilmiş bir Müslüman ordusunun her kademedeki askerlerine de asla hürmetsizlik edemeyiz. Hattâ, 'kasden olmaması' şartıyla, kumandanlar yanlış da yapmış olsalar bile...

*

Ama, bir yangını söndürmekle vazifeli itfaiyeciler durumunda olanların, büyük kayıplarla da olsa yangın söndürüldükten sonra, yangın yerindekilere, 'Ben veya biz olmasaydık, yok olacaktınız..' diye bize minnet ödetmeye kalkışıp; 'Öyle bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu...' durumuna gelmelerine elbette göz yumulamaz.

Hani derler ki, Çanakkale Muharebeleri'nde, 80-90 kiloluk top mermilerini taşıyan Seyyid Çavuş'u savaş sonrasında, köyünde tıpkı herkes gibi, en azla yetinip şükür diye ömrünü sürdürürken bulup, savaş günlerindeki o üstün hizmetleri hatırlatıldığında, mahcûb bir şekilde, 'Nicelerimiz canlarını da verdiler... Biz de gittik askere yapmamız gereken vazifemizi yerine getirmeye çalıştık...' dermiş...

Evet, böylelerine can kurban...

*

Ama, böyle değil de, 'Sizi biz kurtarmıştık!' diye, bize ölümlerden ölüm beğenmek mânâsındaki kurtarma diyetleri ödetmeye çalışan itfaiye erlerine karşı, sonunda, 'Yahu arkadaş, devlet sana, yangını söndürmek vazifesi vermiş, nice tehlikeleri de göğüsleyerek yangını söndürdüyseniz, teşekkür ederiz, ama, ikide bir minnet koymak ve dahası, dayatmalarınıza gelince... Kusura bakma!..' demek noktasına gelir insan..

*

Bu konuya, Kut Zaferi'nin 106'ncı yıldönümü dolayısıyla değinmek gerekti.

*

Neydi, 'Kut-ül Ammâre Zaferi?'

Irak Cebhesi'nde, kısaca 'Kut' diye anılan 'Kut-ul Ammâre'de, 29 Nisan 1916'da İngilizler 10 binden fazla ölü bırakarak ve 13 binden fazla esir vererek ağır bir yenilgi almışlardı. O büyük zaferin kumandanı Halil Paşa idi. (Sonraları, 'Bizi arkadan vurdukları' yalanıyla düşman edildiğimiz Arab halklarından 16 bin 'gönüllü asker' de, Osmanlı Ordusu'nun yanındaydı.

Şu kardeşlik dayanışmasına bakar mısınız?

Ama, bugün, Suriyeli sığınmacılara düşmanlığı siyasetlerinin temel malzemesi yapan öyle siyasî liderler var ki, hiçbir insanî yüksek değer taşımadıklarını sergilemekten utanmıyorlar.)

'Kut Zaferi'nin oldukça ilginç tarafları da vardır.

Askerî belgelere göre, Halil Paşa, Osmanlı Harbiye Nâzırlığı'na bir telgraf göndererek, görüştüğü İngiliz komutan Townshend'in, (o zamana göre çok büyük bir para olan) "1 milyon İngiliz lirası karşılığında, 13 bin 300 kişiden oluşan ordusuyla Hindistan'a gitmesine izin verilmesini" teklif ettiğini bildirip, devletin bu konudaki emrini soruyor.

Halil Paşa'ya Osmanlı Harbiye Nezareti'nin cevabında, "... Orduyu kâmilen teslim etmesi ve harp boyunca Osmanlı ordusuna hiçbir hasmâne harekette bulunulmayacağına söz vermesi şartıyle, istediği yere serbestçe gidebileceği dışında, hiçbir şart kabul olunamaz." ifadelerine yer veriliyor.

Halil Paşa, daha sonra Osmanlı Orduları Başkumandan Vekili Enver Paşa'ya gönderdiği mesajda, 'silahlarını gece tahrib ederek teslim olan İngiliz askerlerinin sabahtan itibaren harb esiri olarak teslim alınmaya başlandığını' bildirerek, şunları kaydediyordu:

"General Townshend'in kılıcını almadım (...) Esirler, 5 general, 277 İngiliz zâbiti, (...)yekûnü, 13 bin 300 küsurdur. (...)"

Ama, daha sonra, Halil Paşa, Ankara Hükûmeti tarafından; sırf, Enver Paşa'nın amcası olduğundan, yurd dışına sürülmüş, yurda girmesine müsaade edilmemiş bir kahramandı...

*

TRT'de önceki gün, Haber bülteninde, 'Irak Cebhesinde, 'Kut-ul Ammâre' bölgesinde İngilizlere karşı Osmanlı Ordusu'nun, Enver Paşa'nın amcası Halil Paşa'nın komutasında muazzam bir zafer elde edişin 106'ncı yıldönümünde bulunulduğu'na, sadece 1 dakikalık kısa bir değerlendirmeyle değinildi.

*

NOT: Ve, 'O. K' savunmacılığına soyunmalar...

Türkiye mahkemelerinden birinde, O. K. isimli bir kişi için müebbed hapis cezası verilmesi üzerine Avrupa Birliği'nde, Türkiye'ye bir takım sosyo-politik ve ekonomik cezalandırmalar uygulanması yolundaki oylama, sadece Macaristan'ın 'Hayır' demesiyle akîm kaldı. Çünkü, oybirliğiyle alınması gerekiyordu o kararların...

O. K. isimli kişinin İstanbul'da, 2013'de, iki aydan fazla süren ve ülkeye ağır maddî zararlar ödettiren ve 5-6 kişinin ölümüne yol açan Gezi Vandallığı'nın ideolojik ve maddî gücü olduğu iddia ediliyordu.

Şimdi, bir müennes parti lideri, 2. Abdulhamîd'e kadar uzattığı yılan diliyle, 'Gezi Hadiseleri'ne de sahib çıkıp, ekranlardan, 'Adâlet ve hürriyet istiyoruz... Kahrolsun istibdâd/ diktatörlük!' diye yırtınırken; Arınç ve A. Gül ile bazı çevrelerin henüz kesinleşmemiş o ceza için 'haksızlık' demeye gelen eleştirileri, anlaşılır gibi değil...

.Ramazan'da ele geçirilen siperleri koruyamayanlar yenilgiyi kabullenmiş demektir
2 Mayıs 2022 Pazartesi

Önce... Ramazan Bayramı münasebetiyle, insanı, bedenî olarak perhiz ve de manevî olarak da çetin bir ruhî yüceliş imtihanına tâbi tutan oruç ibadetinin mâna ve mahiyetiyle kalbi bağı olanlara, bu kutlu ayda ele geçirdikleri manevî siperleri kaybetmemeleri temennilerimi ve tebriklerimi sunuyorum.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Evet, Ramazan geldi-geçti... Ramazanlarda, Müslümanlar yıllık muhasebelerini de yaparlar.

Geçen sene aramızda olup da bu Ramazan'da dünyamızdan kopanlar, bu arada aramıza yeni katılanlar, yıllık zekât durumlarının hesaplanması, bunlar insan hayatının tabiî halleridir.

Bu ibadeti, daha fazla yemek için değil, dünyanın maddî nimetlerini, ihtiyaç sahipleriyle âdilâne şekilde paylaşmak için, bir fırsat olarak değerlendirenler muhahhak ki imtihanı kazanmışlardır. Ama, sadece kendisini düşünen, materyalist anlayışların zebunu olanların anlayamayacakları bir ibadettir, Ramazan...

*

Bu vesileyle ben bir 'rûşendil' kardeşin satırlarından bir demet sunmak istiyorum...

Ancak önce 'rûşendil' kelimesini izah etmek gerekiyor.

Türkçedeki 'dil' kelimesi ile Farsçadaki 'dil' çok farklıdır ve gönül demektir.

Dilârâ, gönül ferahlatan..

Dilrubâ, gönül çalan..

Dilnevâz, gönül okşayan..vs.

Arabçadaki 'âmâ' kelimesi türkçe ve farsçada da vardır ama, 'âmâ' denilen görme engelliler' için 'rûşendil' kelimesi kullanılır.

Rûşendil, yani 'gönlü aydın, gönlü ışıklı..' mânâsında...

Nefîs bir incelikli tavırdır bu.

Maksadım, sizlere 'Rûşendil Bülend Bey'i takdim etmek.. *

Bülend Bey, 'rûşendil' kelimesini kendisinde her yönden tam temsil eden bir kardeş.

40'lı yaşlarında ve yüzde 95 görme engelli, sadece ışığı ve karanlığı fark ediyor.

Bu durumuna rağmen, tefekkür bakımından, kendisini mükemmel geliştirmiş.

Kitabları, kendisine kızlarının okuduğunu ifade ediyor.

*

Rûşendil Bülend Bey kardeşimin Ramazan yazılarından birkaç cümle aktarmak istiyorum:

* 'Oruç, gökte hilâli, yerde helâli gözetmektir..'

* 'Ramazan bir diyet değil, niyet ayıdır..'

* Oruç, kalıbımızdan kalbimize; bilgi ve bilgiçlikten irfana, şeytandan Rahman'a doğru bir yürüyüştür.

* Oruç, yoksulun açlık ve susuzluğunu karnında değil, kalbinde hissedebilme san'atıdır.'

Evet, böylesine 'rûşendil' olan Bülent kardeşimin bazı cümleleri böyle.

*

Evet, tekrar edelim, Ramazan'da kazandığımız siperleri koruyamazsak, Ramazan'ın hikmet ve hedefinden uzak düşmüş ve girdiğimiz nefsimizi kontrol altına alma savaşımızdan yenik çıkmışız demektir. O halde, bugün oruçla, düne göre bedenî ve ruhî arınmada müsbet bir noktaya gelebildiysek, onu gelecek Ramazanlara kadar korumak dikkatimizi yitirmemeli ve gelecek Ramazanlarda daha yeni siperleri elde etmeliyiz..

İnşaallah muvaffak oluruz..

*

Gelelim, bir başka konuya...

9 Mayıs Rusya için, yeni bir 'zafer günü' olabilir...

9 Mayıs yaklaşıyor.. Rusya'nın en büyük zafer bayramlarından.

Çünkü, İkinci Dünya Savaşı öncesinde Hitler'le Stalin'in Dışbakanları Von Ribbentropp ve Molotov arasında, 25 Ağustos 1939 günü Avrupa'nın nasıl bölüşüleceği konusunda bir anlaşmaya varılmış ve 1 hafta sonra da, 1 Eylûl 1939 günü, 2. Dünya Savaşı başlamıştı.

Ama, 1941 sonunda, Hitler Almanya'sı ile Stalin'in Komunist Rusya'sı arasındaki ittifak kopmuş ve iki taraf savaşa tutuşmuş, Alman Orduları Rusya içinde, taa Hazar Denizi'nin kuzeyindeki, Volgagrad'a kadar 3 bin km. ilerlemişlerdi.

Ama, Pasifik'teki Amerikan Üssü Pearl Harbur, Japon saldırısıyla çökertilince Amerika da savaşa girip, Almanya aleyhinde Normandia sahillerine 1,5 milyon asker çıkarınca, Hitler ordularını bölmek zorunda kaldı ve savaşta gerileme başladı ve Müttefik Ordular, Hitler'in Berlin'deki sığınağını bile kuşattılar. Ama, orası çok güçlü savunuluyordu.

Amerikalılar, o sığınağa ulaşmak uğruna, en az 50 bin asker kaybına uğrarız hesabı yapınca, savaşın Berlin Cephesi'ni Sovyet Rusya'ya bıraktı.

Denilir ki, Amerikalı komutan, Rus komutana, 'Hitler etrafındaki savunma hatlarını kırmak için ne kadar kayıp verdiniz?' diye sorunca, Rus komutanın cevabı korkunç bir rakamdır: 250 bin kadar asker!

Ve o 8-9 Mayıs gecesi, Hitler, ele geçmek üzereyken, hanımı Eva ile birlikte intihar eder. Ve adamlarına da cesetlerinin yakılmasını söyler. Ünlü Propaganda Bakanı Goebbels de hanımı ve çocuklarıyla birlikte intihar ederler.

Ve, Nazi Almanya'sı kayıtsız -şartsız teslim teslim olur.

İşte o gün, Rusya'nın en büyük zafer bayramı olarak büyük gösterileriyle kutlanır.

Rusya şimdi Ukrayna'yı 65 gündür ezmeye devam ediyor... Beklemediği şekilde bir direnişle, Putin'in hesapları değişse bile, Donbass bölgesini yutmaya kesin kararlı gözüküyor . Ve, muhtemelen 9 Mayıs günü, Ukrayna'nın Dinyeper Nehri doğusunda kalan bölgelerinin Rusya'ya iltihak etmek istedikleri açıklanacak ve Putin de bu durumu lûtfen kabul edecek!

Ancak, Amerikan Başkanı Biden da, ilk kez kesin kararlı konuşuyor ve 'Rusya Ukrayna'yı işgal etmeyi başaramayacaktır.' diyor. Temsilciler Meclis Başkanı Nancy Pelosi hanım da evvelki Cumartesi gün Kiev'e geldi. Hattâ, Biden'ın, 3. Dünya Savaşı'nı ve hattâ nükleer bir savaşı bile göz ardı etmediği söyleniyor, Amerikan diplomatik mahfillerinde.

Ancak Putin geçen sene, 'Gençliğimde Petersburg'da öğrendim, kavga olduğunda ilk yumruğu ben atarım..' demişti.. Ukrayna'da da öyle yaptı. Yarın, Amerika ile daha büyük bir çılgınlık için de ilk yumruğu vurmaya kalkışır mı?

Öyle bile olsa, iki tarafın, birbirlerine karşı nükleer silah kullanmayacakları tahmin ediliyor. Yani, filler tepiştikleri zaman, çimenler ezilecek.

BM Gn. Sekr. Antonio Guteress, durumun giderek daha da kritikleştiğini hissediyor. Bu yüzden Ankara'ya gelip, Erdoğan'la görüştükten sonra Moskova ve Kiev'e gitti. Ama, net bir sonuç elde edemedi.

İslâm Milleti'nin hülâsasını yansıtan bir bayram sabahı
4 Mayıs 2022 Çarşamba

Hind Müslümanları arasından, son bir asırda yetişmiş büyük mütefekkir ve âriflerden olan merhûm Muhammed İqbal, 'Bizim bahçemizde renk ve koku ayırımı yapmak yoktur. Bizim için İslam'dan başka sınır da yoktur, vatan da.' diyordu. Ve devam ediyordu: 'Biz Tevhîd Gülistanı'nda muhtelif renklerde açan güller ve muhtelif seslerle şakıyan bülbüller durumundayız. Biz İslâm Milletiyiz. Bizim milletimiz iki temel unsurdan meydana gelir. Tevhîd (yani, Lâilâheillallah /Allah'tan başka hiçbir ilâh yoktur) âqıdesi ve Nübüvvet müessesesi. (Yani, Enbiyaullah'ı, Allah tarafından gönderildiğine inandığımız Peygamberleri ve onların sonuncusu olan Muhammed (S)'i örnek önderler kabul eden bir hayat yaşamak iradesine bağlı olmak.)

*

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Pazartesi sabahı, Bayram namazı için Süleymaniye Câmii'ne gittiğimde, doğrusu, beklediğimin fevkınde bir sahne ile karşılaştım ve şaşırdım. Çünkü, o ulu mâbedin içi ve iç avlusu ve dışarılar tıklım-tıklım doluydu. Belki 40-50 binin üzerinde insan. Ve o cemaatin en azından yüzde 70-75'i de, 35 yaşın altındaki gençlerden oluşuyordu.

'Gençlik elimizden kayıp gidiyor.' diye samimiyetle kaygılananlara müjde; ve 'Câmileri kimlik mensubiyetlerini ortaya koymak açısından kendilerine en belirgin mekânlar olarak seçen bu genç insanlar da nerede yetişmişler? Eyvah resmî ideolojinin temelleri daha bir kayıyor.' diyenlere de kara haber.

*

Faklı bir hayat tarzı olsa da, bizim dünyamızın ruh topografyasını ilginç şekillerde resmeden Yahyâ Kemâl, 'Süleymaniye'de Bayram Sabahı' şiirinde, 'Ulu mâbed, ben de seni bir zamanlar sadece hendeseden (geometrik) bir şekil zannettimdi.' demişti ya; işte bu genç nesillerin çoğu da, ilk gençlik yıllarında, belki de laik rüzgârların tundra iklimlerinde dolaşırken, câmilere öyle bakıyorlardı. Ama, şimdi bu 'müminler okyanusu', tablonun değiştiğini; nice derin fikrî, ideolojik ve ruhî sarsıntılardan sonra, son merhalede, kendilerinin kimlik aidiyetlerini sergilemek için, bir liman olarak bu mekânlara geliyorlardı.

*

(Bu vesileyle bir hâtırâmı aktarayım: 50 yıl öncelerde, 1972'lerde, Karadeniz kıyılarının en önde gelen marksist öncülerinden birisi olan bir öğretmen vardı. İstanbul'a bir gelişinde -merhûme annemin uzaktan yakını olduğu için adresimi ondan alıp-, beni bulmuş ve öğretmen olan hanımıyla birlikte Hırka-i Şerif mıntıkasındaki -kirada oturduğum meskenimde misafirim olmuştu. Onunla, gece yarılarına kadar uzuuun sohbetler etmiştik. O, net olarak ortaya koyuyordu, idealindeki hedefini; bütün ülke çapında ve yönetim mekanizmasının her kurum ve kademesinde bir emirle rejime el koyacak yaygın ve etkin bir teşkilatlanmaya sahib olduklarını söylüyordu. Tabiatiyle ben de ona kendi ideallerimi açıkça söylüyordum.

Saatlerce süren 'müsademe-i efkâr'dan sonra...

Bir noktaya gelince ona; 'Arkadaş, mâdem ki, her kurumda, her kademede o kadar güçlüsünüz de, niye hâlâ, müdahale etmiyorsunuz?' dediğimde, hiç beklemediğim bir cevap vermiş ve 'Hiç kimse zorlamadığı halde gönüllü olarak câmilere gidip, bayram namazlarında caddelere taşan kalabalıklar var ya, bizim gözümüzü korkutan onlar.' demişti.

Halbuki o zamanlar cemaatin yaklaşık yüzde 60-70'lerden fazlasını 50 yaşın üstündekiler oluşturuyor ve onlar, sadece bayram namazlarında câmilere sığmayan kalabalıklara iğreti nazarla bakıp, 'Senede iki bayram namazı kılmakla Müslüman olacaklarını sanıyorlar.' gibi avâmî eleştiriler yapıyorlardı. Biz ise, o zamanki yazılarımızda da, 'Yapmayın yahu âbiler, amcalar. O genç insanlar böylece, nihaî tercihlerinin câmilerde bir araya gelmiş Müslüman halk kitlelerinin yanı olduğunu, kimlik aidiyetlerini ortaya koyuyorlar.' diyor ve amma pek anlatamıyorduk.

Ama, işte bugün görüyoruz ki, genç nesiller düne göre daha şuûrlu olarak, inandıkları aslî değerlere göre bir dünya kurmak dikkati içindeler.)

*

Evet, o bayram şafağında, Süleymaniye'deki bu ihtişamlı cumhûra bakıp, namaz sonrasında, o on binlerin hançeresinden, Mustafâ Itrî Efendi'nin 300 yıl öncelerde bestelediği ihtişamlı 'tekbîr' yükselirken, aynı potada âdetâ eriyip, yeniden şekilleniyor ve tek bir inanç milleti olmanın şuûruna eriyor, gözyaşlarımız boğazlarımızda düğümleniyordu.

*

Süleymaniye'deki Bayram Namazı'ndan sonra, Fatih Câmii avlusunu temaşa etmek için, oraya uzandığımda; orada, Afrikalı, Yemen'li, Suriye'li, Afganistan'lı, Doğu Türkistan'lı, Mısır'lı binlerce Müslümanın namaz sonrasında, avluda, âşinâ simâlarla karşılamak heyecanıyla ayrı manzara oluşturduklarını gördüm. Ve sonra, oradan, Emir Edib Hoca'nın başkanlığını yaptığı 'Fütûvvet Vakfı'nın Çamlıca sırtları arkasındaki bir düğün salonunda vereceği bayram kahvaltısına, Üsküdar'dan yazar Resul Tosun kardeşimi de alarak gittik.

Gittiğimiz mekânda, Müslüman coğrafyasının pek çok köşelerinden gelip, İstanbul'da çeşitli üniversitelerde okuyan ve 100'den fazla Müslüman öğrencilerinin sergilediği manzara ise daha bir görülmeye değerdi. Her ırk ve renkten, hemen tamamı Türkçeyi de çok güzel konuşan genç beyinler İslâm Milleti'nin geleceğine ışık tutuyor olduklarını sergiliyor gibiydiler. Fas, Nijerya, Gine, Senegal, Habeşistan, Tanzanya, Somali, Filistin, Yemen, Suriye, Arakan, Bangladeş, Hindistan, Pakistan, Afganistan, Özbekistan, Kırgızistan gibi diyarlardan bu gençler, her renkten, değişik dillerde, mahallî kıyafetleriyle, kendi dilleriyle ilahîler okuyorlardı.

*

O sırada, 'gönül coğrafyamız' deyimiyle ruhlarımızdaki coğrafyanın sınırlarını her zeminde zarafetle dile getiren Tayyib Bey'in telefonu geldi, bayram tebrikatını ve bütün o gençlere selâm ve muhabbetlerini bildirdi. Bu sürpriz, o gençlerimizin gözlerindeki sevinçli ışıltıyı daha bir parlattı. Birkaç dakika sonra Meclis Başkanı Mustafa Şentop Hoca da gençlerimize telefon bağlantısıyla 5 dakika kadar hitab etti ve 'Bunu saymıyorum, bu kardeşlerimizi, daha sonra İstanbul'da ayrıca bir ağırlayalım.' arzu ve vaadini dile getirdi.

*

Şahsen, gönlümde İslâm Milleti'nin geleceğine dair ümidler daha bir yeşerdi ve istikbale dair daha bir ümidle ayrıldım.

Merhûm Necîb Fâzıl ne demişti?

'Bir gün akşam olur, biz de gideriz.

Kalır dudaklarda şarkımız bizim.'

*

Müslüman coğrafyalarının sınırlarını emperyalist dayatmalara göre mi belirleyeceğiz?
6 Mayıs 2022 Cuma

Bazı okuyucular, 'Ülkemizdeki göçmenler konusunda, onların ülkelerine geri gönderilmesi gerektiğine dair hiç yazmadınız, yazmamakta ısrar mı edeceksiniz?' diye soruyor ve eleştiriyorlar...

Öylelerine, topluca cevabım şudur:

'Sizler hiç başka bir ülkeye iltica etmek durumunda kaldınız mı?

Ya da, hiç damdan düştünüz mü?

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Bu soruyu yönelttiğiniz kişi, 12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi'nden önce, sosyal hayatımızın, ülke nüfusunun kaahir ekseriyetini teşkil eden Müslüman halkın inandığı aslî değerlere göre tanzim edilmesi yönündeki yazılarından (evet, sadece yazılarından) dolayı TCK-163. Madde'den hapis cezasına çarptırılmış ve cezasını hapis yatarak çekmişti. Ama, hakkında aynı suçlamayla açılmış 30'dan fazla dâvalarım daha vardı ve 12 Eylûl Askerî Darbesi gerçekleştikten hemen sonra ilk hafta içinde 3 dâvada verilen cezalar 14-15 seneye varmıştı. O zaman, zâlimlerin eline düşmektense, Allah'ın geniiiş olan arzında, başka coğrafyalara gitmek kararı verdi ve doğduğu topraklara uzaklarda 35 yıl yaşadı...

*

Ülkesi dış düşmanların işgaline uğramış veya iç-savaş musîbetine mâruz kalmış, ya da deprem, sel baskınları, salgın hastalıklar, büyük yangın ve hattâ kuraklık, kıtlık, açlık vs. tabiî âfetler karşısında da insanların sığınacakları yer aramaları tabiîdir...

Evet, Türkiye'de Özbekistan ve (Türkçenin değişik lehçeleriyle konuşan) diğer Orta Asya ülkeleriyle; -halklarının büyük ekseriyeti gayrimüslim olan-Ermenistan, Ukrayna ve Romanya gibi ülkelerden, yüzbinlerce insan -izinli veya izinsiz olarak- Türkiye'de yaşıyor ve çalışıp maişetlerini temin etmeye çalışıyorlardı, ve hâlen de bu durum devam ediyor... (Sadece Ermenistan'dan 80 bine yakın Ermenistan vatandaşının Türkiye'de kaçak olarak çalıştığı ve bu duruma Türkiye makamlarının göz yumduğu biliniyor...) Afganistan'dan onbinlerin de Türkiye'ye sığınmak zorunda kalışlarının ağır şartlarını tekrarlamaya gerek yok... Yemen ve Suriye'de on yılı aşkın zamandır devam eden iç savaşlardan kaçanların durumu da öyle... Irak'ın durumu da ortada...

Ki, Yemen, Suriye, Mısır, Irak ve -bugünün- Libya, Tunus ve Cezayir coğrafyalarındaki halklarla 400- 500 yıllık birlikte, aynı vatanın ve aynı inancın insanları olarak yaşamışlığımız var. O diyarlardan gelip Balkanlar'dan Bağdâd'a ve Bingazi ve Filistin'den Anadolu ve Kafkaslara kadar bütün cebhelerde kan ve can veren Müslümanlardan sadece İstanbul / Edirnekapı Şehidliği'nde, -rüyalarında bile görmedikleri- İstanbul'u, Müslümanların başkentini savunmak için can veren, şehîd düşen onbinlerce mezarı görürüz... Hattâ, büyük dedelerinin şehîd mezarlarını Edirnekapı Şehidliği'nde bulan Yemenli, Suriyeli, Iraklı pek çok kardeşleri tanıyorum... Bu insanlar, bu toprakların sahiblenilmesinde, şimdi, emperyalistlerin Temmuz-1923 / Lozan Andlaşması dayatmasında çizdiği sınırların ötesinde kalmış oldukları için, resmen TC vatandaşı statüsünde olmadıklarından dolayı dışlanmalı mı?

Türkiye'ye gelenler bu ülkeyi sığınılacak, can güvenliğini sağlayacak be kendi inançlarının bir parçası olarak bildikleri için, burayı tercih ediyorlar...

Ukrayna'da 2,5 ay önce Rusya'nın saldırı ve işgaline mâruz kalan halktan 75 bin kadarının Türkiye'ye sığındığı bildiriliyor... Ama, 6-7 milyon Ukraynalı da Avrupa ülkelerine kaçtılar- iltica ettiler ve Avrupa Birliği ülkeleri, sırf onlar sarı saçlı- mavi gözlü- beyaz tenli oldukları gibi bir ırkçı ve de Hristiyan oldukları gibi bir fanatizmle onlara kucak açmadılar mı?

Bizm Müslüman halkımız böylesine bir ırkçı anlayışa ve dinî fanatizme giriftar olabilir mi?

'Efendim, yabancılar yüzünden biz işsiz kalıyoruz!' laflarını duyuyoruz, bazılarından... Unutmayalım ki, bazı ekonomik sıkıntılar Almanya'yı da etkilediği zamanlarda, her tarafta, 'Türken Raus!' /Türkler defolun!' sesleri yükseldiği veya duvar yazıları görüldüğünde ve hattâ, alman okullarındaki -çoğu Müslüman ailelere mensub- siyah saçlı çocuklara, 'Sizin ana-babalarınız yüzünden bizim ana-babalarımız işsiz kalıyor, defolun!..' gibi sözlü saldırılar yapıldığını görünce, hepimiz, bu ırkçı ve duygusuzca yaklaşımları kınamıyor muyduk?

*

Bu ülkenin nüfusu benim çocukluğumda 1950'lerde 20-21 milyon iken, ve de ülke nüfusunun yüzde 80'i köylerde yaşadığı halde, sıradan bir fakirliğin değil, açlığın da pençesindeydi ve buğday ekmeği bulduğumuz zaman onu, arpa, çavdar ekmeğine katık yapardık... Karadeniz bölgesinde yaşadığımız halde, mısır ekmeği bile bulamazdık... 1963'lerde de ülke nüfusu 23-24 milyon iken, Amerika'dan gelecek olan buğday yüklü gemiler gelmeyince, zamanın başbakanı İsmet İnönü, ülkenin dış siyasetini ister istemez o acı gerçeğe göre yapmak zorunda kalıyor ve gazetelerde, İnönü yandaşları, o gerçeğin unutulmaması gerektiğini sık sık hatırlatıyorlardı.

Bugün, ülkenin vatandaşlarının sayısı 85 milyonu geçmiş bulunuyor. Sığınmacılarla ve turistlerle birlikte bu ülkede yaşayanların sayısın, 95-100 milyonu buluyor, yani bizim 'Aç kalacağız!' diye korkutulduğumuz dönemdeki nüfusun 4 mislinden fazla... Yine de, ülkemiz, bizim o perişanlık içinde geçen günlerimizle asla kıyaslanmayacak derecede bir 'nimetler bahçesi' durumunda...

Bu nimetlerin şükrü ödenmeyip, hele de Müslüman coğrafyalarına, emperyalistlerin dayatması olarak çizilen sınırları kabullenmek körlüğüne düşer ve de bir takım siyasetçilerin çığırtkanlıklarıyla daha bir duygusuzlaşan ve sadece kendisini düşünen materyalist nesillerin kalb körlüğüne teslim olursak...

Dünyanın nelerle karşılaşacağı mechûl yarınlarında benzer güç durumlara kendimiz de giriftâr olunca mı hatırlayacağız, ilâhî nimetleri Allah'ın kullarıyla insanca paylaşmak şeklindeki digergamlık anlayışını?

Hele de, Dünya Sağlık Teşkilatı'nca, dün, 'Türkiye'de kadınların yüzde 69'unun, erkeklerin yüzde 64'ünün aşırı kilolu oluşuyla ilk sıralarda yer aldığı'nın açıklandığı bir sırada...

‘Başkasının değirmenine su taşımak' mesâbesindeki yaklaşımlar
9 Mayıs 2022 Pazartesi

Ramazan Bayramı'nın 3. Günü'nde, Sultanahmed Câmii'nin kıble tarafında bulunan Birlik Vakfı'na aid çadır mekânda, İsmail Kahraman ağabey'in başkanlığında gerçekleştirilen 'Bayramlaşma Programı'nda pek çok kişi söz aldı ve bayram tebrikleriyle birlikte çeşitli görüşlerini dile getirenler de oldu...

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Bunlardan 1-2 kesit sunmakta fayda olsa gerek...

60-65'in üstünde gözüken bir kişinin, 'Rusya- Ukrayna arasında 70 gündür cereyan eden ve bütün sivil hedefleri, toplu mesken sitelerini, hastahaneleri, okulları, demiryolu istasyonlarını, şehirleri yerle bir eden Rusya saldırganlığı'ndan habersizmişcesine, 'Rusya orada insanlığını gösteriyor, sivil insanlar ölmesin diye saldırmıyor; yoksa Rusya Ukrayna'yı birkaç gün içinde ezer geçerdi..' şeklinde görüşler belirtmesi karşısında hayret etmemek elde değildi. Bu kişinin, ya, dünyadan hiç bir haberi yoktu, ya da, sadece Rusya'nın yalanlamalarını esas alarak konuşuyordu...

*

Bir diğer kesit...

Yaşlı öğretim üyelerinden, emekli öğretmenlerden bazıları da yeni neslin yetiştirilmesinde, bir takım eğitim ârızaları olduğundan yakındılar.

Bu gibi yaklaşımlar karşısında İstanbul milletvekiliHasan Turan ilginç bir serzenişte bulunup, 'Yani, bizim yetiştiğimiz dönemlerde eğitim sistemi çok mu sağlıklıydı da şimdi bozuldu? Bizim neslimiz, gençlik yıllarında onca baskı ve yasaklara rağmen direniyor, ideal ve isteklerimizi, çocuklarımızla, ailelerimizle birlikte haykırıyorduk.. Bugün o baskıların hemen hiç birisi kalmadı, ama, 'genç nesilleri niçin yetiştirmediğimiz' konusu üzerine konuşuyoruz. O halde, yanlışı veya ârızayı bir başka yerde aramak gerekir... Meselâ, burada olan yüzlerce kardeşin en az yarısı çocuk ve hattâ torun sahipleri... Hangi birimiz çocuklarımızı- torunlarımızı getirdik bu gibi toplantılara? Sadece eleştirmek bizi haklı duruma getirir mi?' gibi görüşler dile getirdi.

*

6 Mayıs akşamı da, bir toplantıdaydım... Daha çok da, Selçuklular ve Osmanlılar dönemindeki mimarî uslûblar ve özellikle de câmi mimarîleri etrafında o sahanın söz sahihibi olduğu kabul edilen isimler görüşlerini belirtiyorlardı.

Bir yaşlı mimâr, Çamlıca Câmiî'nin yapılması yolundaki ilk teşebbüsler sırasında, yetkili mimârların davet edildiği bir toplantıda, 'seçilen mekânın 'millî park' olması hasebiyle uygun olmadığını -o büyük teşebbüsün en yetkili ismine- söylediğini, ama görüşlerine itibar edilmediğini' eleştirdi.

'Câmilerin başka maksadlar içinde kullanıldığı, minarelerden ezanların susturulduğu, harabelere çevrildiği, vakıflarının peşkeş çekildiği, satıldığı dönemi bilen birisinin Çamlıca Câmii'ne karşı çıkması karşısında söyleyecek söz bulmak zor...

O ve bir diğer meslektaşı da, o câmiin bugün neredeyse bomboş kaldığını sanıyordu. Günün her saatinde dolup taştığından habersizdi...

Gerçeğin hiç de öyle olmadığı lisân-ı münasible ifade edildi...

*

7 Mayıs günü de, Cağaloğlu'nda, 'Beyân Yayınları'nda, başta İhsan Süreyya Sırma hocamız olmak üzere, Ali Kemal Temizer, Bayram Karaçor, Osman ve Cemaleddin Hoca , Tevfik Ekiz ve sonra çıkagelen Yâsin Aktay'la, 8-10 kişilik bir grup ilâhiyât, edebiyat, felsefe vs üzerinde sohbet ederken.. İki lise öğretmeni daha geldiler.

Ve, ülke ve dünya siyasetine de geldi sıra...

Sonradan gelen ve -çoğu zaman olduğu üzere-, aykırı görüşler dermeyan etmeyi, 'aydın' olmak sanan bir arkadaş, hattâ, bazı liderlerin fedâkârlık yapıp, yerlerini başkalarına devretmesi gerektiğini filân söyledi; yeni bir siyaset teorisi geliştirmek istercesine..

Bununla da yetinmedi, bazı siyasetçilerin ve aile efrâdının mal varlığı üzerinde, isbatlanamadığı zaman, kişiyi müfterî durumuna düşürecek yolsuzluk iddialarında bulundu.

Bu gibi gelişigüzel suçlamalar kabullenilemezdi, tabiatiyle...

*

Şunu belirteyim ki, bu satırların sahibi, şer'an ve mevcud hukuk düzenine göre de isbatlayamıyacağı iddiaları, hiç kimse için söylememeye dikkat gösterir, kalemini, faili mechûl iddia ve dedikodular için, 'öyle olduğu söyleniyor' gibi jurnalistik kaçamaklarla kullanmaz. Siyasetçiler başta olmak üzere, kişileri, dünyaya bakışlarındaki aslî değer ve ölçülerine, ideolojik eğilimlerine göre değerlendirir; yakınlık veya uzaklığını buna göre ortaya koymaya çalışır. Yoksa, birilerine belgesizce, 'hırsız, soyguncu..' filân derse, müfterî durumuna düşeceğinin idrâkindedir.

İnsan ilişkilerini tanzim eden İslâm, 'beraet-i zimmet asıldır...' (aksine kesin delil olmadıkça kişilerin, suçlanamaması, temiz kabul edilmesinin asıl olduğu) hükmünü getirmiştir.

*

Ve, İBB Başkanı'nın öğrettiği...

İBB Başkanı İmamoğlu, Cumhurbaşkanı adaylığı için nabız yoklamak üzere yapıldığı ve başarısız olduğu söylenen son Karadeniz gezisiyle ilgili olarak kendisine yönelik eleştirilere, 'Vız gelir tırıs gider.. Umûrumda değil...' deyince, sosyal medyadan tepkiler almış..

Ama, üzerinde asıl durulması gereken konu, herhalde, onun kendi cenahından gelen eleştiriler için yaptığı değerlendirme...

Diyor ki:

"(...)Benimle aynı şeylere inandığını söyleyen, ne yazık ki anlık hırslara yenilmiş insanlar olabilir. Ya da, bir takımın renkleri üzerinden ayrıştırma gayreti içinde olanlar olabilir. Başkalarının değirmenine su taşıdıklarının farkında olmayanlar da olabilir. Farkında olup yapanlar da olabilir. Ama, bu kardeşiniz için vız gelir tırıs gider, hiç umrumda değil. Ben; (...) bu kadar büyük idealleri konuşur, bu heyecanla konuşur tartışırken, küçük detaylar üzerinden o dâvâyı güden insanın (...) 'Yahu bu insan ne yapmak istiyor?'unu anlamadan, bu tarz girişimi yapanları akıllı olmaya davet ediyorum."

*

Sanırım, İBB Başkanı'nın kendi tarafdarlarına yaptığı çağrıdan, kendi safları arasında 'sûret-i hakk'tan görünerek devamlı eleştiren başkalarının da alacağı ders olmalı ve 'başkalarının değirmenine su taşımak' durumuna düşmemelidirler.

.Putin'in saldırganlığını mâzur gösteren 'demagojik' nutku
11 Mayıs 2022 Çarşamba

Putin'in, Moskova'da düzenlenen -ve haliyle dünya kamuoyuna karşı bir güç gösterisi halinde sahnelenen- görkemli 9 Mayıs törenindeki konuşması merakla bekleniyordu.

Rusya'nın (Sovyetler Birliği'nin çökmesinden sonraki) 'beyaz-mavi-kırmızı' şeritli bayrağının hemen yanında, komünist dönemdeki 'orak-çekiç'li kızıl bayrak ve Rusya Çarlığı döneminin -bizdeki Osmanlı armasını çağrıştıran-İmparatorluk Bayrağı da törenlerde yerini almıştı. Ayrıca, Bizans İmparatorluğu'nun sembolü olan altın bir 'çift başlı kartal' figürü de Rusya TV ekranlarından gösteriliyordu, dünyaya. (Bu da, not edilmeli. ) Ama, ilgi çekicidir, Lenin ve Stalin gibi liderler başta olmak üzere, geçmişteki liderlerden hiç birinin fotoğraflarına yer verilmemişti, bu dev törenlerde.

*

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Ancak, önce ilginç bir kamuflaja değinelim.

Putin konuşmasında, Nazi Yönetimi'ne karşı verdikleri savaşın zaferine değiniyor ve Ukrayna'yı da 'Neo-Nazi' ve ırkçı bir rejim olarak suçluyordu.

Ama, o savaşın başında, Nazi Almanyası'yla Sovyet Rusya'nın, 'Avrupa'nın nasıl paylaşılacağı' üzerine 25 Ağustos 1939'da,iki tarafın Dışişleri Bakanları Joachim von Ribbentrop ve Vyaçeslav Molotof arasında imzalanan andlaşmadan, 1 hafta sonra da 1 Eylûl 1939 günü İkinci Dünya Savaşı' başladığında ve Stalin Rusyası'nın, Hitler'in Nazi Almanyası'nı desteklediğinden söz etmiyordu.

Ama, Adolf Hitler, 22 Haziran 1941'de, yani İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasından 2 sene kadar (22 ay sonra), 3 milyonluk dev bir orduyla Sovyet Rusya'ya saldırıvermiş ve taa Hazar Denizi'nin kuzeyinde Volgagrad ( Stalingrad)'a, Sovyet Rusya'nın 3 bin km. içlerine kadar da uzanmıştı.

Ama, o saldırının gerekçesinin ne olduğu konusunda, bütün değerlendirmeler, Hitler, 2. Dünya Savaşı'nın mağlubu olduğundan, tek taraflı olarak onun lanetlenmesi şeklinde yapılmış ve de komünist Sovyet Rusya, kapitalist Amerika'yla ittifak etmiş ve o sâyede savaşın galipleri tarafında yer alarak, Nazi İmparatorluğu'yla savaşın başındaki derin işbirliğini unutturmuştu.

*

Putin'in konuşmasında, Ukrayna Savaşı (kendi deyimiyle, Ukrayna Operasyonu) konusunda mantıkî bir tutarlılık yoktu, bütün saldırganlar gibi.

"(...) NATO'nun, Donbass'ta ve Kırım'da topraklarımızı ele geçirmek istediklerini biliyorduk. Ukrayna'nın nükleer silâh planları vardı(...) Ülkemiz için bir tehdit haline gelmişti. (...) Bağımsız bir devletin alabileceği tek doğru kararı aldık. (...) Rusya askerleri ve Donbass askerleri kendi toprakları/ vatanları için savaşıyor. (...)"

*

Ancak, Putin'in bu konuşması sırasında, Rus televizyonlarına siber saldırı düzenlendi ve ekranlarda şu mesajın yer aldığı görüldü, dakikalarca..:

'Binlerce Ukraynalının ve yüzlerce çocuğunun kanı sizin ellerinizde. Televizyonlar ve yetkililer yalan söylüyor. Savaşa hayır!'

*

Putin'in konuşması şunun için, 'demagojik':

Ukrayna'ya saldırıyı başlatırken, 'tarihte Ukrayna diye bir devlet de, halk da olmadığını, Kırım ve civarının Osmanlılardan alındığını' söylemişti.

Şimdi ise, sadece Donbass ve Kırım'ın 'Rusya vatanı' olduğunu söylüyor ve 'askerlerimiz ve Donbass'taki (Rusya tarafdarı) savaşçılar kendi vatanları için savaşıyorlar.' diyor.

Peki, bu durumda, Rusya içindeki on milyonlarca başka halklar -özellikle Müslüman halklar- da, Ruslar hâkim olmadan önce asırlardır yaşadıkları kendi toprakları için savaşsalar, Putin onları da haklı görecek midir?

*

Kaldı ki, Rusya, Sovyetler Birliği 1991'de çöktükten sonra ortaya çıkan bütün devletler gibi Ukrayna'yı da, bağımsız bir devlet olarak tanımıştı.

Şimdi ise, 'tehlikeler ve tehditler karşısında bağımsız bir devlet olarak öyle bir karar almasının haklı olduğunu' söylüyor. Ama, Ukrayna'nın da bağımsız bir devlet olarak kendisini tehlikelere karşı savunma hakkına gelince. Zorbalık kanununda öyle bir hak yoktur.

Rusya bu mantığı, bütün komşularına karşı da bir saldırı gerekçesi olarak söz konusu edebilir.

*

Hatırlayalım:

Ekim-1961 'de Küba Krizi dünyayı, Amerika ile Sovyet Rusya arasında bir nükleer savaşın eşiğine getirmişti.

Çünkü, B. Amerika'nın 120 km. güneyindeki Küba adasında, komünist Fidel Castro, Sovyet balistik füzelerini rampalara yerleştirmişti; kapitalist Amerika'ya karşı.

Kennedy, bunu tehdit olarak görmüş ve o füzeler, Sovyet lideri Kruşçev'in emriyle sökülmüştü de kriz aşılmıştı. Şimdi, Ukrayna'daki durumu da Rusya kendisi için tehdit olarak görüyor ve saldırıyor.

*

Afganistan'da komünist darbe yaptıran Sovyet Rusya lideri Brejnev de, Nisan-1978'de, Afganistan'ın, Amerika veya başka güçlerin eline geçmesi gibi bir tehdidi bertaraf etmek için işgal etmişti.

1990'da 'Saddam Irak'ı, Kuveyt'i işgal etti.' diye, Atlas Okyanusu'nun öte tarafındaki Amerikan emperyalizmi de, gelmiş ve korkunç bir savaş başlatmıştı. Devamında, Afganistan ve Suriye'de de aynı zorbalık hakkı, hâlâ hükümfermâ.

*

Şimdi de Rusya, bugün Ukrayna'yı, yarın bu bölgedeki başka bir devleti/devletleri de kendisine bir tehlike teşkil etmemeleri için, saldırı hedefi yapabileceğini, bir hak olarak gördüğünü anlatmış oluyor; dünlerde olduğu gibi... Çünkü, bağımsız devlet olmak, sadece kendisi ve benzerleri için bir hak.

Tarihteki bütün gücetaparların, bütün eski ve yeni zaman Nemrud'larının , Firavun'larının âdeti de hep böyleydi.

*

NOT: 15 günde bir Çarşamba akşamları, 'Kendi Gök Kubbemizin Parlak Yıldızları.' başlığı altında Müslüman coğrafyalarından sunmakta olduğumuz serî programlar cümlesinden olmak üzere bu akşam Fatih- Zeyrek Akademisi'nde; saat 18.00'de Muhammed İqbâl'in tefekkür dünyasını konuşacağız, İnşaallah...

.Biz, mazlûmlardan yana olmayı inadına sürdürmeliyiz!
13 Mayıs 2022 Cuma

Üniversitede okuyan bir genç, evvelki akşam şöyle diyordu:

'Marmaray' metrosunda, Kartal-Pendik taraflarındayken, tipik bir 'laik-sosyetik kadın', yanımda oturan ve -Suriye'li olduğunu düşündüğüm bir anne ve çocuğuna- küstahça, 'Sizin oturma hakkınız yok, kalkın oradan!' diye zorbaca emredince, o yavru ve annesi, yüzlerinde beliren acı tebessüm ve eziklik duygusuyla, hemen kalkacak oldular ve ben çocuğun elinden tutup, 'Oturun! Kalkmayın.' deyince, o kadın da sonra oradan uzaklaştı.'

Evet, bir genç kardeşin bizzat yaşadığı bir sahne.

*

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Dün akşam üzeri, 19.00 civarı, Fatih Câmii'nin yakınında, Fevzipaşa Caddesi üzerindeki otobüs durağında 40-50 kadar yolcu, belediye otobüsü bekliyor. O saatlerde bu kadar yığılma tabiîdir. Çünkü, farklı yerlere gidecekler için, oradan 6-7 hattın otobüsleri geçiyor.

Genç bir sosyetik kız, orta yaşlı iki hanımın, 'Beklemekten ayaklarımıza kara su indi.' şeklindeki yakınmalarına hemen cevabı yapıştırıyor: 'Açtılar kapıları, aldılar bu kadar göçmeni. Olacağı buydu.'

Ona hemen orada, 'Hanım kız, biz 40 yıl öncelerde, bu saatlerde taa Sultanahmed taraflarından buralara otobüs yokluğundan ve trafik tıkanıklığından dolayı yürüyerek gelirdik ve o zaman, İstanbul'un nüfusu 6 milyon civarındaydı, göçmen konusu da yoktu. Şimdi ise, trafik o zamanki kadar kilitlenmiyor ve otobüsler de geliyor.' diyeceğim, ama, anlıyorum ki, o gibi tipler otobüs duraklarında çingar çıkarmak için, 'tetikçi' olarak tutulmuşlar.

İçimden 'Lahavle...' çekerek teğet geçiyorum.

*

Son zamanlarda sosyal medyada öyle haberler üretiliyor ki, her olumsuzluk neredeyse 'Sığınmacılar' denilen kesime nisbet ediliyor. Sonra anlaşılıyor ki, öyle bir şey yok!

Yani, bu konuda valilikler ve güvenlik birimleri, çok daha hızlı hareket etmeli ve halkımız aydınlatılmalı.

Hatırlayalım... 2-3 sene önceydi, güney illerinden bir-kaçında bir takım kavgalar çıkmış ve saldırganların 'filân ülkeden gelen sığınmacılar oldukları' ileri sürülmüş ve tahrik edilen kitleler de gecenin karanlığında, 'sığınmacı' denilen insanların dükkanlarını tahrib etmişlerdi. Sonra ise, o tahrik ve tahriblere gerekçe gösterilen sığınmacıların o kavgayla hiçbir ilgisinin olmadığı anlaşılmıştı.

'Sığınmacı'lar arasında gösterilen bazı saygısız, küstah veya özel olarak karışıklık çıkarmak için gelmiş- gönderilmiş tiplerin ise, hemen sınır dışı edildikleri resmen de açıklandı. Nitekim, bu zamana kadar, bu gibilerden 20 binden fazla kişinin derhal gönderildikleri evvelki gün bizzat Cumhurbaşkanı tarafından açıklandı.

Evet, bu hadiselerin ardında, kesinlikle bir takım tahrik tezgâhlarının olabileceği, ilk göz önünde bulundurulması gereken bir husustur.

*

Ve mâlum bir muhalefet lideri, evvelki gün, partisinin Meclis Grubu toplantısında konuşuyor ve

'Sığınmacılar konusunda toplumsal bir tepki oluşmuşsa, bu çok tehlikelidir, bunu kaşımamalıyız, milletimizin alnına ırkçılık lekesi düşmemelidir.' vs. gibi laflar etmez mi?

'Rabbim, Sen sabır ver!.' diye Allah'u Teâlâ'ya sığınıyorum.

Çünkü, bu konuyu yıllardır kaşıyan ve, iç huzuru dinamitlemek isteyenler korosunun lideri kendisi değilmiş gibi konuşuyor şimdi...

Evet, bu fitne ateşinin ilk kıvılcımlarını o KK beyefendi yakmamış mıydı?

Bu durum, yangın kundaklaması yapan kişinin, sonra da, 'Yangın vaaar!' diye haber vermesi gibi, traji-komik bir şahsiyet çarpıklığı değilse, başka nedir?

Şimdi, bu kişinin, 'Aman kaşımayalım.' deyip 'sûret-i hak'tan görünmeye çalışması, halktan bazı kimselerin geçmişi unutmuş olması ihtimalinden faydalanmak istemesinden ve de sonucundan korku duymasından değil mi?

*

Diğerleri de mâlûm...

Evet, kişiler ebeveynlerinin veya çocuklarının suçlarından dolayı suçlanamazlar, suçlar şahsîdir, ama, 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'nin en genç darbeci subaylarından, 27 yaşındaki bir yüzbaşının oğlu olan bir kişi, şimdi milletvekilive de Prof. titriyle, sosyal bünyemize zehir şırınga edip, her türlü tahriki, en seviyesiz, saldırgan ve tahrib edici yalanlarla da besleyerek davranırken, darbeci babasının bir şeyler tevârüs ettiğini tedaî ettirmiyor mu /çağrıştırmıyor mu?

Hele bir siyasetçi lider var ki, analık duygu ve sorumluluğunu herhalde sadece kendi yakınları için taşıyor. O kadar zâlimâne çözümleri gösteriyor; 'Bu sığınmacıların gidişlerini kolaylaştıracak ve burada kalmalarını zorlaştırıcı tedbirler geliştirmeliyiz.' diyor. Sanki, o insanlar bir iç-savaştan kaçmamışlar gibi.

'Yazar-çizer' taifesinden bazı 'muhafazakâr' lar ise, 'Bu işler 'Ensar-Muhacir' söylemleriyle çözülemez.' diyor.

Halbuki, belki de en etkili çözüm yolu, o İslamî terimlerin hakkını vermekten geçiyor ve halkımızın büyük ekseriyeti, o mazlûmlara o hassasiyetle bakıyor ve sessizce sahib çıkıyor.

*

Burada mukayeseli bir hatırlatma yapalım.

Türkiye ve Almanya'nın nüfusu birbirinin neredeyse aynı. Ve orada, sadece Türkiye'den 4 milyon insanımız bulunuyor. TC kökenli bu kitleden daha fazlası da, diğer ülkelerden, tamamı 10 milyona yakın yabancı..

Özellikle düğün taşkınlıklarıyla, Alman sosyal bünyesini diğer yabancılardan daha fazla rahatsız eden TC kökenli bu insanlar aleyhine, hele de sosyo-ekonomik sıkıntıların arttığı dönemlerde, sokakta, veya duvar yazılarında ve medya organlarında saldırgan ifadeler yükseldiği zaman, Türkiye kamuoyunda ve medya organlarında, 'Almanya'da yükselen ırkçılık'tan şikayet edenleri hatırlayalım.

O çevrelerin, , Türkiye'de muhalefetçe yükseltilen 'ırkçı' yaklaşımlar konusunda hiç itiraz etmeyişleri, bize oyunun içinde başka nice oyunların ve de uluslararası entrikaların olduğunu- olabileceğini de düşündürmeli değil mi?

*

Pahalılıkla mücadelede, alt birimlerin rolü unutulmamalı…
15 Mayıs 2022 Pazar

Önce, bazı Ortadoğu ülkelerinden anlatılan ve pek çoğuna da uygulanabilecek düşündürücü bir fıkrayı aktarayım:

Bir başkentin en lüks semtinde bir sibyan mektebi, ilkokul...

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Çocuklar kendi babalarının memleket için ne kadar önemli olduğu konusunda birbirleriyle yarıştırmaktalar...

-Benim babam, başvekildir... Kral, melik veya C. Başkanını da babam yönlendirir...

*Benim babam, silahlı kuvvetlerin başındadır, herkes onun silâhından korkar...

-Benim babam nâzır/bakan'dır. Bu ülkenin nasıl yönetileceğine dair kanunları yapar.

*Benim babam filân rütbede en üst komutanlardan birisi...

-Asıl benim babamdır, bu ülkeyi ayakta tutan... Çünkü, o, paranın ve bütün Bankaların başındadır...

*Benim babam polis müdürüdür. Millet rahat uyurken, o nöbet tutuyor.

Vs...

Yarıştırma böyle sürüp gider...

Bir köşede, o mıntıkanın gece bekçilerinden birisinin çocuğuna takılırlar...

-Hey ufaklık... Bizim babalarımızın memleket için ne kadar önemli olduğunu duydun, senin baban ne yapıyor, söyle bakalım...

-Benim babam, sizin babalarınızdan çok daha önemlidir... Çünkü, babam gecebekçisidir, sizin babalarınızın yaptıkları kanunları çiğneyenleri görünce, birkaç fulûs/kuruş hediye alarak o kanunları, kararları geçersiz hale getirir...

*

Şimdi hayat pahalılığı üzerinde konuşmak moda... Tayyib Bey başta olmak üzere, Hükûmet çevreleri, kesin kararlı mücadeleler verileceğinden söz ediyorlar; ağır para ve cezaları getirileceğinden söz ediyor. Fiyat oynamalarına karşı baskın kontroller yapılıyor... Ama, neticede pek değişen bir şey yok...

5 gün kadar önce, Karagümrük'te bir büyük markete gittim.

Ayçiçeği yağına baktım...

1 litre ayçiçeği, 50 lira 90 kuruş...

200 metre ileride bir başka markete gidip baktım... Aynı marka 1 litrelik ayçiçeği yağı, 39 lira 90 kuruş... Yani, ikisi arasındaki fark, tam 11 lira... Bu farkı, yüksek fiyatla satış yapan marketteki ilgiliye söylüyorum... 'Bu konuda muhatabınız ben değilim...' diyor...

En üst siyasî sorumlular ve ayrıca Valilik ve diğer ilgili kurumlar da hiçbir gerekçesi olmaksızın pahalılık yapanlara ağır cezalar verileceğini dile getiriyorlar. Ama, alt birimler kendi kurallarını işletiyorlar.

Nitekim, vatandaşa, pahalılıkla mücadele için başvurulması gerekli olan bir tlf. numarası veriliyor... 175...

Ticaret Bakanlığı'na bağlı...

Tlf ediyorum...

Tlf. otomatiğe bağlanıyor ve 'Şunu doldurunuz, bunu doldurunuz... Sözlü şikâyetler dinlenmiyor' diye bir açıklama... Yani, ipe un seriliyor. Hâlbuki yapılacak olan, o şikâyet konusunda söylenenlerin doğru olup olmadığının hemen araştırılması ve yalan-yanlış bildirimde bulunuluyorsa, o kişilerin cezalandırılması yoluna gidilmeli... Ama, öyle yapılmıyor...

Vatandaşa kazık atmak isteyen o gibi marketler de alt birimlerdeki bir takım görünmeyen ellerce fiilen korunmuş oluyor...

*

13 ay sonra yapılacak seçimler için fitne rüzgârları şimdiden en yakıcı şekilde esmeye başlamış bulunmaktadır. Şikayetler tabiatiyle en üst sorumlu konumunda olan kişi veya makama yapılmakta...

Pahalılık mevzuunda elbette yığınla etkenler var... Ama, kurlardaki oynamalar veya savaş halleri elbette ki etkilidir, ama, Tayyib Bey, bunun dışında en önde gelen bir faktörün de 'açgözlülük' olduğundan yakınıyor... Doğru ama, bu yakınma da çare olmuyor... Ve dar gelirli vatandaşlar da durumu en yakından takib eden kesim...

Geçen gün bir arkadaş anlattı... Bir kahvede, dar gelirli bir emekli kişi bir kahveden yarım saatten fazla nutuk çekmiş...

Hiç kimse onu itiraz etmeden dinlemiş...

Sonunda ise...

Aynı kişi, 'Şunu da söyleyeyim ki, bu Tayyib Erdoğan olmasa, emekli maaşlarımızın bile ödenemeyeceği günlere yeniden dönüleceğini de biliyorum...' demiş...

Bu söze de kimse itiraz etmemiş... Hattâ, 'Vallaa, çok doğru söylüyor adam...' diyenler bile olmuş...

Evet, daha çetin şartlarla karşılaşılması ihtimali karşısında, vatandaş, en üst sorumlu olan hakkında güvenini tazeleyebiliyor; ama, konuyu alt birimlerde bulunan yaygın ve etkin eller, hattâ belki de siyasî saiklerle ve '1 yıl sonra yapılacak seçimlerin sonuçlarında bir fiske tuz da bizden olsun...' hesabındalarmış gibi bir gizli görüntü veriyorlar.

*

MALATYA'DAN NOTLAR...

İki gündür Malatya BŞ Belediyesi'nin tertiblediği ve 100'lerce yayınevinin katıldığı 9. Kitab Fuarı dolayısıyla Malatya'dayım. Bu fuarın mekânı, şehrin merkezinden biraz uzakta, Orduzu mıntıkasında Belediye'ce tesis olunmuş olan daimî bir mekân... Vatandaşın gidip gelebilmesi için, belediye otobüsleri halkı ücretsiz taşıyor.

Vatandaşların ilgisi fenâ değil...

Kitab Fuarı'ndan ayrı olarak, merhûm Sezaî Karakoç ağabeyin tefekkür ve san'at dünyası etrafında Birlik Vakfı'nda iki saati aşan bir sohbet... Kezâ şehrin münevver Müslümanlarıyla, üniversiteden bir kısım dostlarla sohbetler... Halkın yoğun olarak bulunduğu ana caddeler ve meydanlarda da halkın durumu gözlemlenilmeye çalışıldı.

Bu akşam da, Ramazan Kayan Hoca'nın çevresinde faaliyet gösteren arkadaşların merkezinde iki saatlik bir programımız daha olacak ve inşaallah geceleyin de İstanbul'a dönmüş olacağım.

Malatya'yla bazı ilginç konulara da yarın değinelim, inşaallah...

.Malatya'dan, yükselen ve işitilmesi gereken gönül yangıları…
16 Mayıs 2022 Pazartesi

Malatya'daki 3 günlük gezim sırasında duyduklarımın, dinlediklerimin, gördüklerimin doğru olduğuna inandıklarımdan bir kısmını burada okuyucuyla paylaşmak istiyorum. Bütün doğruları tesbit etmek veya yazmak iddiasında değilim ama, yazdıklarım, doğru olduğuna kanaat getirdiklerimdir.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
*

Önce şu noktayı belirteyim ki, dünkü yazıda da belirtmeye çalıştığım üzere Malatya BŞ Belediyesi, şehrin merkezinden bir hayli uzakta olsa da, Orduzu mıntıkasında güzel bir Fuar Merkezi ve alanı oluşturmuş...

14-15 Mayıs günleri Cumartesi ve Pazar'a rastladığından, -hele de dün, sabahtan akşama kadar- çok şiddetli yağmura rağmen, oldukça yoğun bir halk ilgisi vardı.

-Ama, hemen her Kitab Fuarı'nda yaşanan bir sahne var ki, onun da üzerine bir nebze de olsa durmak gerekiyor.. İsimleri kamuoyunda pek duyulmayan ve amma sosyal medya mecralarında belirli genç kesimleri arası irtibatlarla desteklendiği anlaşılan bazı 'yazar'larının kitaplarının imzalatılması konusunda, çoğu 20 yaş altında yüzlerce- binlerce gencin oluşturdukları ve saatlerce süren 'imzalatma' kuyruklarının sosyo-politik sebeblerinin dikkatlice tahlil edilmesi gerekiyor herhalde... Çünkü, bu binlerce gencin bazılarının kitablarına baktım... O binlerce arkadaşlarının mesajlarındaki bazı cümlelere de yer verildiği ve o gençlerin de bundan tatmin olup, o kitapları 'ortaklaşa yazdığımız bizim kitabımız' diye sahiplenip, satın aldıkları anlaşılıyordu.

Bu ve benzeri durumların sosyo-psikolojinin anlaşılmasının gerekliliği ve sadece 'Z nesli' denilip geçilmemesi gereken bir konu olduğunu hatırlamakta fayda olsa gerek..

*

Fuar dışında ise, evvelki gün Birlik Vakfı'nda, merhûm Sezaî Karakoç ve merhûm Muhammed İqbâl'in tefekkür ve san'atları ve de san'at anlayışları üzerinde yapılan iki saati aşkın sohbetten ayrı olarak, dün de şehrin merkezindeki Boğaziçi Vakfı'nda, ekseriyetini eğitimcilerin oluşturduğu belirten seçkin bir gruba hitaben yapılan konuşmadan sonra, şiddetli yağmur altında son anda Havaalanı'na yetişilerek Malatya gezisi noktalanmış oldu.

Bu vesileyle şahsen, yüzlerce âşina dostlarla veya gıyaben isimlerini duyduğum ve çevrelerinde İslâmî kimlik ve faaliyetleriyle tanınan kardeşlerle sohbet etmek imkânı buldum.

Bu arada 14 Mayıs akşamı, 10-15 kadar bir grubun saatlerce süren bir sohbet toplantısında, İslâmî kimliklerini vicâhen veya gıyaben tanıdığım kardeşlerle, sadece Malatya'yı değil , bir İslam Milleti'nin çeşitli konulardaki meseleleri etrafında konuşmaları dinlemek fırsatı oldu.

Bu arada, câmi cemaatlerinden bazılarıyla da sohbet ettikçe, nice şikayetlerin yükseldiği de görülüyordu.

En başta da, ülkenin pek çok yerinde olduğu gibi, Malatya'da da çok yaygın olan tarihî İslâm Vakıfları'na aid alanların ve mekânların 1930'lu yıllardaki yağmalanmalarının tamamen giderilememiş olması geliyor. Bazılarının 1923 sonrası dönemde satılan ve yağmalanan bu mekânlardan bazılarının 'meyhane' bile yapıldığı anlatıldı.

Kezâ, 1930'lu yıllarda, -sanki ortalıkta taş yokmuş gibi- bazı müslüman mezarlıklarının taşlarının bile sökülüp, köprü yapımlarında kullanıldığı anlatıldı ki, dehşetle irkilmemek memkün değil.. Başka dinlerin mensublarına aid mezarlıların da bu saygısızlıktan nasibini aldıkları anlaşılıyor...

*

Bu arada, bazılarının bir öğüncünü de belirtmekte fayda var...

Ülkede, hemen her yerde heykeli- büstü bulunan bir isme aid bir heykelin olmadığı tek il'în Malatya olduğunu da ekliyelim... Çünkü, Malatya Vilâyet binasının önündeki büyük meydanın ortasında kocaman bir heykel var, İsmet Paşa'ya aid...

Bu heykele 300 metre kadar uzakta bir mesafede, Sultan Hamîd'in yaptırdığı ve geçmişte Hamidiye adı verilen câmi var ki, adı yine 1930'larda Yeni Câmi diye değiştirilmiş..

*

Bu arada hem Hükûmet ve hem de Belediye için eleştirileri de gönül ehli olan kimselerden de dinleyebiliyorsunuz. 'Eski havamız yok...' diyor bazıları.. Gerekçeleri kabul edilse bile, kitlelerin önce ceplerine baktıkları, aslî etken...

Bu arada, bazı belediye başkanları hakkında, 'Herbirisi 'derebey...' havasına büründü..' diye ağır eleştiriler var...

Kezâ, dar gelirli insanların hayatlarını sürdürebilmelerinin zorluğu konuşulurken, muhalefet partilerince ileri sürülen ve 5-6 ayrı yerden maaş aldığı öne sürülen kimselerin var olduğuna dair iddiaların hemen gerçek imiş gibi hatırlatılması da ayrı bir konu... 'C. Başkanlığı İletişim Başkanlığı'nın hele de bu gibi iddialar karşısında toplumu sık sık bilgilendirmesi gerekiyor.

Bazı okuyucular, gönül sancılarını dile getirirken, zaman zaman yazılarımda başlık olarak kullandığım 'Bir dokun , bin Âhh...' dinle kâse-i fağfurdan..' mısraını hatırlatarak bir çok eleştiriler dile getiriyorlar. Dinlediğim eleştirilerin çoğunun çok haklı olduğunu düşünüyorum.

*

Bu arada bir konuyu, Malatya BS. Belediye Başkanı Selahattin Gürkan hakkındaki eleştirilerin asıl konusuna da değinmek gerekiyor...

Malatya Beld. Başkanı, Malatya halkının en hâlis kesimini teşkil ettiğini düşündüğüm câmi cemaatlerinin hassasiyetlerine pek kulak asmıyormuş gibi bir havada icraat yaptığı iddiaları üzerinde durulmayı gerektirebilir. 15 sene öncelerde Battal Gazi ilçesinde Belediye Başkanlığı yaptığı günlerden bu zamana kadar , şimdi de Malatya Belediye Başkanı'na yöneltilen konuların neler olduğunu, S. Gürkan Bey'in de, fazla zahmet çekmeden, hemen anlayabileceğini düşünüyorum. Kendisinin de o dudakları dualı kitlelere uzak olmadığını şikayetçilerin bile dile getirdiği Başkan Bey'in, icraatının geçmişte ve bugün en çok hangi noktalardan eleştirildiğini öğrenmesinde hem kendisi için, hem Malatya için hayırlar olacağını düşünüyorum.

NATO (yani Amerika) da, Rusya da kendi doğruları yolunda ilerlerken, Türkiye ne yapacak? -1-
18 Mayıs 2022 Çarşamba

Önce tarihî bir hadiseyi hatırlayalım.

1853-56 arasındaki Kırım Savaşı öncesinde.

Rusya ile İngiltere ve Fransa'nın arası epeyce açıktı.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Osmanlı -Rusya ilişkileri de gerilimliydi. Rusya özellikle Hristiyanlığın Kudüs'deki mukaddes bölgeleri üzerine Ortodoks Hristiyanlık adına bir hâkimiyet kurmak istiyor, Osmanlı'dan bu yönde yeni imtiyazlar koparmaya çalışıyordu. Katolik dünyası ise bundan rahatsızdı. Bu konudaki ihtilaf, diplomatik münasebetlere de yansıyordu.

*

Kırım Savaşı öncesinde gerilim artarken, Osmanlı'nın Londra'daki sefiri/elçisi bir gün faytonu ile Londra caddelerinde gözükür. (Henüz otomobilin icad olunuşundan yaklaşık 40-45 sene önceleri.) Osmanlı'nın da Rusya'ya karşı savaş açmasını teşvik etmek üzere İngilizler, Osmanlı Sefiri'nin faytonunu görünce hemen gidip atları çözerler ve Osmanlı Sefiri'ni taşıyan faytonu saatlerce kendileri dolaştırırlar; (Yaşasın Osmanlı!) şiarlarıyla.

Çünkü, İngiltere'nin Rusya'yla geriliminde Osmanlı'nın kendi yanlarında yer alması onlar için bulunmaz nimetti.

Buraya bir nokta koyup, gelelim günümüze.

*

NATO 1949 yılında kuruldu. Çünkü, Hitler Almanyası'nı yenmenin zafer sarhoşluğu devam ederken; Stalin Sovyet Rusyası, Balkanlar ve Doğu Avrupa'daki rejimleri devirip, (Bulgaristan, Arnavutluk, Yugoslavya, Romanya, Macaristan, Doğu Almanya, Polonya gibi) bütün Doğu Avrupa ülkelerini yerli komünistlerin yönetimindeki 'demokratik halk cumhuriyeti' dedikleri rejimlere dönüştürüverdi. Bunlardan, Joseph Broz Tito liderliğindeki Yugoslavya ile Enver Hoca liderliğindeki Arnavutluk dışındaki ülkeler tamamen Sovyet Rusya'ya bağlı 'kukla komünist rejimler' olarak 1945'den 1989-90'lara kadar ayakta kalabildiler ve bu kapitalist Batı ile Komünist Doğu blokları arasında, İngiltere Başbakanı Churhill'in deyimiyle bir 'Demirperde' çekilmiş oldu.

Ve, kapitalist Batı Bloku zafer sarhoşluğundan uyandı ve Amerika liderliğinde 12 devlet, kısaca NATO diye anılan (North Atlantic Treaty Organisation/ Kuzey Atlantik Andlaşması Teşkilatı) isimli bir Askerî Savunma Paktı kurdular, 1949 yılında.

Bu yapılanmanın, Stalin ve sonrasındaki Sovyet Rusya'nın komünist yayılmacılığına sed çekmekte kısmen başarılı olduğu söylenebilir.

*

O sırada, Stalin Rusyası, Türkiye'den de İstanbul ve Çanakkale Boğazları'nın güvenliğini kendisinin sağlayacağı ve ayrıca Kars- Ardahan üzerinde de bir takım taleplerini bir ültimatomla bildirince.

İsmet İnönü Türkiyesi, çareyi Amerika'ya sığınmakta buldu ve daha sonra NATO kurulurken, Türkiye de ortak olmak istedi. Ancak, NATO bayrağındaki yıldız gerçekte (Hristiyanlığın sembolü olan) 'HAÇ' işareti olduğundan, bu teşkilatın, paktın, halkları Hristiyan olan devletlerarası bir savunma paktı oluşu yüzünden bu isteğe ilgi duyulmadı. Ama, o sırada Kore'de komünist ve kapitalist dünyalar arası bir savaş çıkıp, Kore Kuzey ve Güney diye ikiye bölününce.

Amerika devreye girdi Kore'yi kendisine göre kurtarmaya çalıştı. Türkiye'den de asker göndermesini istedi ve Türkiye'de Adnan Menderes liderliğindeki Demokrat Parti iktidara yeni gelmişti, 14 Mayıs 1950'de yapılan ilk serbest seçimle. Türkiye'nin gönderdiği ordu, Kunuri'de kuşatılan bir Amerikan ordusunu, kendi askerlerinden yüzlercesini kurban ederek kurtarınca, yani gerekli bedeli ödeyince.

Türkiye'nin de NATO'ya 1952'de Yunanistan'la birlikte alınması kararlaştırıldı ve 1955'te de Batı Almanya, 15'nci NATO üyesi oldu.

*

NATO andlaşmasına göre, üyelerden birisine bir saldırı olduğunda, NATO bir bütün olarak tepki verecekti. Ama, NATO'da kararı, Amerikan emperyalizmi verirdi veya Amerika'nın katılmadığı bir karar alınamazdı.

NATO'ya karşı, Doğu Avrupa'daki komünist rejimler de 1955'de Sovyet Rusya'nın liderliğinde Varşova Paktı'nı Savunma Paktı'nı kurdular ve onlarda kendilerini tehlikede görünce, kendi üyelerini kurtaracaklardı. Ama, bu, daha çok, komünist diktatörlük rejimlerine karşı yerli halkların isyanların bastırılmasında kullanıldı. Ve orada da kararları Sovyet Komünist İmparatorluğu alırdı.

Nitekim, 1956-Macaristan Ayaklanması, 1968 Çekoslovakya Ayaklanması, liderliğindeki Sovyet Rusya emrindeki Varşova Paktı askerlerince kanlı şekilde ezildi. Polonya'da, 1980'li yıllardaki Solidarité/ Dayanışma adı altında yükselen işçi direnişleri de General Jarujelsky'ye yaptırılan askerî darbeyle bastırılırdı, yıllarca.

*

Sovyetlerin Birliği'nin 1991'de çöküp dağılmasından sonra ise, o eski komünist rejimlerin yerini alan Avrupa ülkelerinin büyük ekseriyeti hemen NATO'ya girdiler ve şu anda NATO'nun üye sayısı 30.

Bu ülkelerin ciddî bir askerî gücü yok.

NATO'da, B. Amerika'dan sonraki en büyük askerî güç, Türkiye Ordusu.

*

NATO'ya Ukrayna da girmek isteyince.

Başına nelerin geldiği görüldü, görülüyor.

1850'lerde Londra'da yaşanan Osmanlı aşkı, şimdi Türkiye için tekrar sergileniyor. Çünkü, Amerika'nın, silâh desteği dışında askerî insan gücü olarak Avrupa'nın yardımına koşmayacağı Ukrayna'da görüldü, görülüyor. Bu yüzden, Türkiye'ye devamlı tuzaklar hazırlayanların her birisi şimdi Türkiye sevdâlısı oldular güyâ.

Türkiye de bu oyunu en iyi kavrayan ve dik durmayı şiar edinmiş bir Tayyib Erdoğan liderliğinde...

Nitekim, İsveç ve Finlandiya'nın üye olması söz konusu olunca, Erdoğan 'Hayır.'dedi.

Ve, 30 NATO üyesinden birisi bile 'hayır' dediğinde yeni üyelikler gerçekleşmiyor. Türkiye aleyhindeki bütün terör örgütlerinin şimdi etekler tutuştu.

*

Konunun bundan sonrasını ise, Cuma günkü yazımızda ele alalım, inşallah...

*

.Amerika ve Rusya kendi doğruları yolunda ilerlerken Türkiye sadece bakacak mı? -2-
20 Mayıs 2022 Cuma

Çarşamba günkü yazıda, NATO'yu ortaya çıkaran tarihî şartlara değinilmişti, kısaca...

Kaldığımız yerden devam edelim...

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
*

Başkan Tayyib Erdoğan'ın, İsveç ve Finlandiya konusundaki tutumunun NATO'da çatlak meydana getireceği anlaşılıyor ve Avrupalılar hem kızgınlar hem de, 'Türkiye'yi kırarsak, bizi Amerika ateş hattında korumaya gelmeyeceğine göre, n'aparız?' dehşetindeler...

Rusya'nın Ukrayna'ya saldırısıyla başlayan savaşla birlikte Finlandiya ve İsveç, kendilerini güvence altına almak için NATO'ya üyeliği konusunda kendi meclislerinde büyük ekseriyetle alınan kararlar sonucu, gerekli başvuru için resmî başvuruyu 18 Mayıs günü gerçekleştirdiler ve böylece, İsveç'in 200 yıldan fazla zamandır, Finlandiya'nın da, İkinci Dünya Savaşı sonrasından beri, 75 yılı aşkın zamandır sürdürdükleri 'askerî tarafsızlık' siyasetini terk ederek, NATO gibi bir askerî savunma paktı içinde yer almak iradelerini ortaya koyduğu yeni bir merhaleye ulaşıldı.

Ukrayna-Rusya Savaşı başlamadan önce de, o savaşın ayak seslerince hissedilmeye başlanınca İsveç ve Finlandiya da NATO'nun savunma şemsiyesi altında yer almak gerektiğine dair eğilimler de artmış ve buna karşılık, Putin de açıkça, 'Öyle bir şey yaparsanız, başınıza gelecek olanları gözönüne alın!..' tehdidinde bulunmuştu.

Bu tehdit, onların NATO'ya başvurularını beklenmiyen bir sür'atle gerçekleştirdi.

Ama, Rusya'yı öyle bir tehdide sevk eden gerekçe de çok hafife alınacak cinsten değildi. Çünkü, 1945'lerden, Sovyetler Birliği'nin dağıldığı 1991'e kadar Moskova'nın kontrolünde olan Baltık ülkeleri Litvanya, Letonya ve Estonya, daha önce NATO üyeliğini kazanmışlardı. Şimdi hele de Finlandiya, NATO üyesi olursa, Rusya'nın Baltık Denizi'ne çıkışı, neredeyse kapanmış olacak...

İşte bu noktada, Türkiye'nin tutumu ortaya yeni bir durum çıkardı.

*

Bilindiği üzere, NATO'ya üye olan ülkeler birbirleriyle aynı ittifak içinde savunma işbirliği içinde olacaklarına dair bir sözleşme imzalıyorlar. Bugün 30 üyesi olan NATO'da herhangi bir üye devlet, yeni üyeye 'Evet' demezse, o devlet üye olamıyor.

Daha önceleri, Fransa 1964 yılında, General De Gaulle zamanında NATO'nun askerî kanadından çekilmişti, Atom Bombası denemesini başarıyla yaptığını, nükleer bir güç olduğunu açıkladıktan sonra...

1974'de ise, Yunanistan, Türkiye'nin Kıbrıs Çıkarması'na NATO'nun göz yumduğu gerekçesiyle NATO'dan çıkmıştı.

Ancak, geri dönmek istediğinde, Türkiye, Yunanistan'ın düşmanca tavırlarının son bulmadığı gerekçesiyle dönüş vizesi vermiyordu. Eylûl 1980 Askerî Darbesi'nden beş hafta sonra, Amerika, Yunanistan'ın Türkiye'ye düşmanca tavırlar takınmayacağına, aynı ittifak içinde olmanın, müttefikliğin gereklerine riayet edeceğine dair sözlü garantiler verince Darbe'nin lideri General Kenan Evren Yunanistan'ın NATO'ya dönüşüne izin vermişti. O zamandan beri Yunanistan'ın Türkiye'ye nasıl engeller çıkardığı ortada ve Amerika da bütün bu oyunların âdetâ kuklacıbaşı durumunda...

Türkiye, Fransa'nın NATO'ya dönüşüne de Demirel-Ecevit döneminde kuzu kuzu izin vermişti.

Şimdi ise... Erdoğan Türkiyesi var... Artık o eski anlayışlar, her isteyene, 'Başüstüne!' diyen bir kuklalık anlayışı yok...

Aynı ittifak dairesi içinde olunduğu halde, başta Amerikan emperyalizmi olmak üzere, NATO ülkelerinin Türkiye'ye nasıl düşmanca tavır takındıkları ve Yunanistan'ı Türkiye aleyhine nasıl kışkırttıkları unutulmuyor. Özellikle de Türkiye aleyhine silahlı mücadele veren terör örgütlerine birçok NATO üyesi ülkenin destekleri ap-açık ortada...

Şimdi, kendi güvenliklerini sağlamak için NATO üyeliğine başvuran İsveç ve Finlandiya da, Türkiye aleyhindeki terör teşkilatlarına silah, techizat, para yardımı ve teröristlere sığınma ve propaganda imkânı sağlarken, NATO çevreleri de vize vermesi için Türkiye'ye baskı yapmaya kalkışıyorlar.

Türkiye'ye 'Avrupa'nın jandarması' özüyle bakan Avrupalı NATO ülkeleri şimdi Erdoğan'ı dize getirebileceklerini sanıyorlar. Erdoğan ise, 'Müslümanın, aynı yılan deliğinden iki kere sokulmasının basiretsizlik olacağı'nı açıkça söylüyor.

*

Osmanlı'ya olduğu gibi, aynı ittifak dairesi içinde oldukları halde Türkiye'ye de oyunlar kurmaktan el çekmeyen NATO ülkelerine, şimdi bir de İsveç ve Finlandiya'nın güvenliği konusu eklenince, Türkiye başkalarının iç güvenlik kayguları hatırına kendi güvenliğini daha da bir tehlikeye atacak değildir.

Ama, bu durum, NATO'da bir çatlak meydana getirebilir ve bundan en çok da Rusya Başkanı Putin memnun olur. Ama, Türkiye kendi güvenlik hesabını, birileri memnun olsun veya olmasın diye yapamaz.

*

Alman medyasının bu konuya yaklaşımı neredeyse Kara Avrupası'nın tamamı adına gibiydi.

Nitekim, 18 Mayıs günü, etkili Alman gazetelerinden SÜDDEUTSCHE ZEİTUNG'da, "Acı olan, Erdoğan'ın şantajı işe yarayabilir. Finlandiya ve İsveç'in NATO'ya katılımı başarısızlığa uğramamalı. Bu yüzden diğer hükümetler Ankara'daki kumarbaza bir şeyler vermek zorunda kalacak... (...)Türkiye önemli bir NATO ortağı olarak kalacak ancak Türkiye Cumhurbaşkanı NATO için "serseri mayın" olmaya devam edecek. ' denilirken...

MAERKİSCHE ODERZEİTUNG da, "Bir Erdoğan meselesi var. Türkiye Cumhurbaşkanı, uluslararası krizlerden kendisine avantaj sağlamayı seven bir kumarbaz olarak bilinir.' ve

HANDELSBLATT ise, " Türkiye Cumhurbaşkanı'nın Finlandiya ve İsveç'in NATO'ya katılımını engelleme tehdidiyle durum değişti. (...) Cumhurbaşkanı Erdoğan kimin tarafında? Türk İHA'ları Rus askerlerini öldürüyor ancak Ankara Kremlin'e yönelik yaptırımları desteklemiyor. Türkiye Boğaz'ı Rus savaş gemilerine kapatıyor, ama Finlandiya ve İsveç'in NATO'ya katılmasını istemiyor. Türkiye aslında hâlâ Batı'nın tarafında, ama şartları kendisi belirlemek istiyor. " görüşlerine yer veriliyordu.

*,

Evet, Amerika ve Rusya kendi doğrularına göre hareket ederken, Erdoğan Türkiyesi de kendi doğrusuna göre ilerliyor ve ilerliyecek, inşallah...

.Anlamıyor muyuz; ‘mes'ele, M. Kemâl de değil; ağaç da!..'
22 Mayıs 2022 Pazar

Önce belirteyim ki, canlarını ortaya koyarak savaş meydanlarında samimiyetle mücadele verenlerle ilgili olarak, hattâ yanlış yaptıkları bilinse veya iddia olunsa bile ve sâbit hıyanetleri belirlenemediği müddetçe, onlar hakkında eleştiriler yapılması yersizdir. Nasıl ki, bir yangını söndürmekle vazifeli itfaiyeciler, söndürmekte kasıdlı olarak yanlış veya yavaş davrandığı belirlenemediği müddetçe suçlanamaz iseler; askerlerin savaşlardaki durum ve tutumlardan dolayı da durum aynıdır.

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Karşı çıkılan, Milâdî- 19. Asır Prusya askerî geleneğinde görüldüğü üzere, kendilerini 'yarı tanrı' zannedip, sivil toplumların yaşama tarzını bile kendilerince tanzim etme diktatörlükleridir.

*

Tayyib Bey'in, 18 Mayıs günü yaptığı konuşma, üzerinde etraflıca düşünmeyi gerektiriyor.

Bir siyasî partinin bir il başkanı olan bir militan müennes kişi hakkında, bazı terör odaklarına yardımcı olmak veya propagandalarını yapmak ya da devletin en üst makamında bulunan kişiye hakaret edilmesini yasaklayan ceza kanunu maddelerine aykırı hareket etmek iddiasıyla açılan ceza dâvalarının bazılarından mahkûmiyet karar çıkması ve bu cezaların Temyiz Mahkemesi tarafından da tasdik edilmesi üzerine, ülkede gerilimi tırmandıracak yeni entrika planları, İstanbul'da Yeşilköy'deki eski havaalanının 'Millet Bahçesi ' haline dönüştürülmesi kararına karşı bir protesto mitingine dayanak olarak kullanılmak istenmesi ilginçtir.

Daha da da ilginç olan, Karamollaoğlu, Davudoğlu, Babacan ve hattâ A. Gül gibi isimlerin de, o mahkûmiyet kararları üzerine üzüntülerini beyan etmeleridir. Halbuki, sözkonusu il başkanı müennes siyasetçi, -çok özür dileyerek belirtmem gerekiyor ki, en ahlâksızca bir saldırganlıkla- siyasî hasmına 'O.... Ç....' diyecek kadar alçalmıştır.

'Kötü söz sahibine aiddir, onun mahiyetini ortaya koyar...' denilmiştir... Hele de Tayyib Bey'le yıllarca birlikte siyaset yapmış isimlerin, o şerefsizce lafları eden kişinin cezasına dair üzüntülerini belirtmeleri utanç vericidir.

O alçakça ve ahlâksız hakarete mahkûmiyet verilmesinden üzülen bu kişiler, bu davranışlarını kendi şahsiyetlerine yakıştırıyorlara, hayrını görsünler...

*

Bu hatırlatmalardan sonra, gelelim asıl konumuza...

Yeni nesiller bilmeyebilir; İstanbul'un şimdi artık devre dışı kalmış olan eski hava alanının adı, gerçekte, on yıllar boyu, 'Yeşilköy' idi.

Ama, 1981'de bütün ülke çapında ve askerî darbecilerce sergilenen çılgınca bir kampanya ile, bir siyasî liderin doğumunun 100. Yıldönümü dolayısıyla, her taraf, fotoğraflar, büstler, heykeller ve aynı kişinin isim ve sıfatlarıyla donatılmıştı.

O sıralarda 500 binin üzerinde tirajı olan bir gazetenin patronu olan Ilıcak isimli (şimdi hayatta olmayan) bir kişinin başlattığı ve 12 Eylûl 1980 / Askerî Darbesinin lideri General Kenan Evren ve arkadaşlarını mest eden bir kampanya ile Yeşilköy ismi de Atatürk Havaalanı olarak değiştirilmişti. Gerekçe de, Paris'deki bir havaalanının adının da 'General Charles De Gaulle' (-okunuşu- Şarl Dö Goll) olması idi.

*

Bu havaalanı İstanbul'a yetmediğinden, 1990'lı yıllarda Pendik taraflarında S. Gökçen Havaalanı yapılmıştı, ama, bu Havaalanı da yetmez olmuştu...

Dahası, Atatürk Havaalanı'na inebilmek için uçaklar sıraya giriyorlar, bu sırada İstanbul semâlarında yarım saatten fazla tur atmak mecburiyetinde kalıyorlardı.

Yerleşim birimlerinin üzerindeki gürültü kirliliği ve bir günde 1200'den fazla uçağın inip kalkması sırasında havaya salınan egzos da 'caba'sıydı.

İşte o olumsuz etkenler karşısında İstanbul'a yeni bir havaalanı yapılıp, adı da, Tayyib Bey tarafından 'İstanbul' olarak konuldu.

'İstanbul', yerli yerinde bir isimlendirmeydi.

*

Yeşilköy'deki o havaalanı, artık sadece bazı özel uçuşlar veya zarûret halinde kullanılması için, sınırlı şekilde açık tutuluyordu. Oraya Corona Salgını sırasında da, 1000 yataklı bir hastahane yapıldı...

Şimdi de, o büyük alan büyük bir 'Millet Bahçesi'ne dönüştürülüyor.

Ve işte bu noktada, sözün başında değindiğimiz militan ve müennes siyasetçi, Gezi Hadiseleri'nin benzerini Genel Başkanı'yla birlikte tezgâhlamaya kalkışıyor...

Tayyib Bey'in şu sözleri, çok şeyi daha iyi açıklıyor: 'Bu tesisin adı 12 Eylûl 1980 Darbesi'ne kadar Yeşilköy Havalimanı idi. (...) 28 Şubat'a kadar darbecilerin ihaneti gizlemek için kullandıkları araç, Atatürk maskesi olmuştur. 12 Eylül darbecilerinin başı Evren de Yeşilköy'ün ismini Atatürk yaparak aynı yolu izlemiştir. Bunların derdi Atatürk'ün ismine sahip çıkmak değil, bu ismi kalkan yaparak kendi kirli gündemlerini inşa etmektir. Eğer gerçekten hassasiyetleri olsaydı, havalimanı tabelâsından önce kendilerine 'Mustafa Kemal'in itleri' diyenlerden hesap sorarlardı.'

*

Tayyib Bey,'29 Mayıs 1453- İstanbul'un Fethi Şenlikleri'ni de bu mekânda kutlayacaklarını açıkladı. Ayrıca o gün, orya 1,5 milyon fide de dikileceği açıklandı.

Ama, 9 yıl öncelerde, Gezi Hadiseleri'nde sırasında, Taksim Meydanı'ndan kökleriyle çıkarılıp başka yere nakledilmek istenen 25-30 ağacı bahane edip, yeşil korumacılığı adına ülkeyi karıştıran vandallar, haytalar, şimdi, Yeşilköy'deki o eski hava alanının beton pistlerinin söküleceğini, yerine ağaç dikileceğini protesto etmek için fitne ateşi tutuşturmaya çalışıyorlar.

*

Gezi Hadiseleri'nde birileri, anarşist tarafdarlarına, 'Mes'ele ağaç değil, anlamıyor musunuz?' demişti.

Şimdi biz de diyoruz ki, 'Mes'elenin, M. Kemal de, ağaç da olmadığını anlıyoruz.'

*

.Okuyucularla; kısa-kısa…
23 Mayıs 2022 Pazartesi

Son 10 gündür İstanbul- Malatya, tekrar İstanbul ve sonra, İstanbul- Samsun

arasında yollardayım.. Birkaç gün sonra yine İstanbul'a döneceğim; inşaallah...

Star'da 6 seneyi aşkın bir süredir, yazı günlerimde hiç bir aksamaya meydan vermeden, doğru olduğuna inandıklarımı okuyucuyla paylaşmaya çalıştığım gibi, bu yolculuklar sırasında da bu hususa dikkat ediyor ve yazılarımı uçakta da yazmaya çalışıyorum.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Ama, uçak, bazan kayalık bir yolda sarsıla-sarsıla ilerleyen kocaman bir TIR gibi havada adetâ yan yatacakmışcasına sallanırken; yazılarımda da bazı harf ve kelime kaymaları da olduğunu sonra farkediyorum...

*

Geçen gün Bafra'daydım... Orada bizim değerler dünyamızın bağlılarından dinlediğim ve faydalandığım bilgiler edindim...

Bazı kardeşler, sohbetlerimizde geçen bazı konulara yazılarımda da değinmemi istediler.

O sırada Berlin'den bir dost telefon etti. 'Yazılarında bazı eleştirileri üstü kapalı olarak yazıyorsun.. Sevdiğimiz kimseleri, yanlış yaptıklarında uyarmazsak, hatalarından nasıl haberdar olacaklar? diyerek kibarca bir serzenişte bulundu...

Bu vesileyle belirteyim ki, bu satırların sahibi, eleştiri yapmak adına kendi ayağına kurşun sıkmak durumuna düşmemek dikkatindedir, inşaallah...

Doğru olduğuna inandığımız bir konunun doğru muhataba, doğru zamanda ve doğru bir uslûb ile ulaştırılması; hele de başkalarının hayal gücünü ve memnuniyetini coşturacak veya kızgınlığını nefrete dönüştürecek beyanlardan kaçınmak da esas olmalıdır.

Bir de 'psikolojik savaş' çağında bizim hiç düşünmediğimiz bir sözümüzün başkaları tarafından hiç olmayacak şekilde aleyhimize kullanılması mümkündür.

Bir sene öncelerde üstü kapalı bir eleştiri cümlesi yazmıştım. Kemalist-laik ideolojinin bayrakdarı olan bir gazete, hemen, 'yandaş gazeteden ağır eleştiri...' diye haber yapmış, bir ideolojinin yandaşı ve candaşı, hattâ 'taparcasına kutsayıcısı' olduğu halde, oklarını üzerimize çevirmişti..

Evet, sözlerimiz doğru olduğuna kesin olarak inandığımız aslî ölçülerimizin süzgecinden geçmelidir, ama bu yetmez... Tekrarlayalım: Doğru sözü, doğru zamanda, doğru muhataba ve doğru bir uslûbla dile getirmek gerekir... Aksi halde, fayda değil zarar elde edilir ve hattâ fitneye bile sebep olmak durumu ortaya çıkabilir.

Bu bakımdan, uygulamalarımızda olabildiğince yanlışsız davranmak kadar, kullandığımız kelimelerlde de aynı dikkati kullanmak zorundayız... İnanç ve ideallerimizle süslenen hedeflerimizin kendimiz için olduğu kadar bütün insanların da hayrına olduğuna inananlardan birilerinin, nice tökezletme çabalarına ve istediğimiz sür'atte olmamasına rağmen inancımızın, dâvamızın bayrağımızın adım adım ilerlemesi ve yükseltilmesine de, 'Bu çorbada bir fiske tuz da benden bulunsun...' diyerek yardımcı olmaya çalışmalıyız... Yanlış veya tehlikeli gördüklerimizi elbette söyleriz, söylüyoruz da... Ama, 'Bizim tarafta eleştiri yok...' zannedip ve de kendi aslî ölçülerimize göre 'kap-karanlık' çevrelerin 'aydın' nitelemesine, alkışına nail olacağız diye, kendi kalesini topa tutan kimseler gibi olmamaya da dikkat etmek zorundayız.

Ama, hele de sosyo-ekonomik şartlarda bir takım sıkıntılar olunca, öyle müslüman kalemler var ki, 20 sene öncelerdeki C.Başkanı ANS'ye, yalvarırcasına, 'N'olur, devlet bir babalık yapsın bu kızlarımıza..' diye yalvarıp, feryad'u figan edenlerin bugün karamsarlığın ötesinde, bir de muhalefet partilerinin korosuna dahil olmaları hayret vericidir.

Ve unutulmasın ki, milletimizin aslî değerleriyle mücadelede olanların, kendi aralarında da derin ve hattâ düşmanca kavgaları ortaya çıkınca, belli odakların hemen devreye girip birbirlerine yaptıkları hakaretleri, 'Yanlış anlamışız...' diye nasıl geri aldırdıklarını görmedik mi?

*

Bazı okuyucular, 'Gerçek mânada İslâm kardeşliğinden uzağız...' dedikten sonra, buna delil olarak, ' türkçe dışındaki mahallî dillerde bayram kutlaması yapılamaz.' diyor...

Şahsen böyle bir baskının bugün sözkonusu olmadığını düşünüyorum.

Ama, şunu da unutmayalım ki, her devlet kendisini tehdit edebilecek konulara karşı faşist yöntemlerle tedbir almaya çalışırken, korkularını vehim derecesine vardırır.

Bir diğer okuyucu devletlerin bayraklar konusunda abartılı iddialarda bulunmuş... Bayrakların taşıdığı renkler devletlerin hâkimiyet sembolüdür, halkların değil...

Bir diğer konu... Bir siyaset liderinin cedlerinin eşkıya olduğuna dair medyada yer alan iddialı ifadeleri aktarmakla, o nitelemenin bütün Dersimliler için söylenmiş kabul etmenin çok haksızca bir çarpıtma olduğunu belirtmekle yetineyim.

*

Bazı okuyucular da, 'Kavm-i necîb, tebâ'y-ı sâdıqa' veya 'millet-i sâdıqa' gibi niteleme sıfatlarının, sadece Ermeniler, ingilizler ve arablar için de kullanılmış olduğunu yazmışlar... Ferd ve toplumların en üstün oluşunun ölçüsünü, Kur'an-ı Mubîn, ('Sizin en üstününüz, taqvâ ve fazilette, Allah'ın hükümlerine en çok riayet edeninizdir...) meâlindeki âyetiyle vermektedir.

*

Bazı okuyucular da, Mehmed Görmez Hoca'nın din ve siyaset konusunda son günlerde yaptığı bir konuşmada dile getirdiği görüşler etrafında değerlendirmelerde bulunup, konuya değinilmesini beklemekte olduklarını yazıyorlar.

Görmez Hoca'nın konuşmasının tamamını okumak imkânı bulamadım, son günlerdeki yolculuklarım sebebiyle... Ancak, hangisi olursa olsun, şu kadarını belirtelim ki, 'Din' insanın dünyaya bakışının ve dünyayı değerlendirişinin aslî çerçevesini oluşturduğuna göre, insanın sosyal -ve hattâ ferdî- hayatının tanzimine belirleyen siyasetin dinle ilişkisi konusu, derin ve geniş bir konu olup, bir 'entrikalar yumağı' halinde anlaşılması ve İslam adına denilerek o gibi entrikaların tezgâhlanmasına, İslâm'ın cevaz vermesi elbette ki düşünülemez.

O konuya da önümüzdeki günlerde değiniriz inşaallah...

.Amerika ve Avrupa, ‘helenizm'e yeni bir ‘hayal penceresi' açmaya hazırlanırken
25 Mayıs 2022 Çarşamba

Yunan Başbakanı Miçotakis'in Amerikan Kongresi'nde Türkiye aleyhinde yaptığı ve dakikalarca ayakta alkışlanan konuşması karşısında, Tayyib Bey'in, 'Benim için Miçotakis diye birisi artık yoktur.' şeklindeki beyanı yeni gelişmeleri getirebilir.

Devletlerin birbiriyle münasebetleri ile insanların ferdî münasebetleri arasında temelde bir fark yoktur gibidir. Çünkü, devletler her ne kadar sosyal bünyelerin yönetimindeki en yüksek üst-yapı kurumu ve mekanizması olsa da, neticede, bir kişi tarafından yönetilir. Yani, devlet kurumu her ne kadar bir idare mekanizması olsa da, mekanik, metalik veya robotvarî, ruhsuz bir mahiyet göstermez.

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Devletler arası münasebetlerle ile insanlar arasındaki ferdî münasebetler arasındaki fark; devletin başında bulunanların sadece kendileri adına değil, uluslararası hukuk ve ilişkilere göre temsil ettikleri kabul olunan halklarının tamamı adına konuşmalarıdır. Ve tabiatiyle de devletlerin başında bulunanların sözleri, nice dostluk türkülerini ya da savaş marşlarını da getirir.

*

Henüz 3 ay olmadı, Yunan başbakanı Miçotakis İstanbul'a geleli.

Üstelik resmî bir gezi olmadığı halde, Türkiye Başkanı Erdoğan onu kabul etti, ağırladı. O da yüz hatlarına yansıyan çizgilerinden, 'memnun ve mesrûr' olduğunu yansıtmaya çalışıyor gibiydi.

O görüşme Yunan medyasında da büyük bir yankı meydana getirmişti.

Şurası açıktır ki, Yunan siyasî hayatı Osmanlı / Türkiye korkusu ve düşmanlığı üzerine kuruludur ve âvâmi/popülist siyasetçiler ateşli nutuklarıyla hep bu korku- düşmanlık ve nefret üzerine kurulu duygu ve düşünceleriyle kendilerine ülkelerinin siyasetinde bir yer bulmaya çalışırlar ve bu siyasetin bir hayli alıcısı da vardır. Çünkü, Osmanlı hâkimiyetinde geçen 450 yılı aşkın bir tarih dönemini izah edememektedirler. Tıpkı, o uzuuun asırlar boyunca dilleriyle de, dinlerle de hiç oynanmamış olmasını bir türlü izah edemeyişleri gibi.

Özellikle son 250 yıl boyunca 'Helenist /Yunancı ' cereyanların Avrupa'da büyük heyecan meydana getirdiği biliniyor. Yunan nasyonalistlerinin en meşhuru ise, 140 yıl içinde Elefterios Venizelos idi. Venizelos, mücadelesini Osmanlı'nın elindeki Girit adasından başlatmış ve içinde, 'Eyy benim ince, keskin kılıcım, sen Osmanlıyı iyi kesersin.' mısralarının bulunduğu marşları okunarak uyandırılan 'helenist' cereyan ve heyecanı Girit'ten, Mora Yarımadası civarındaki Yunanistan'a taşıyıp Atina'daki Yunan Meclisi'nin kontrolünü de ele geçirmiş ve Mora Yarımadası civarında hiç bir Müslüman bırakmayacak şekilde katliâmlar yaptırmıştı.

*

1897 yılında ise, küçücük Yunanistan, arkasına Avrupa'yı alarak Osmanlı'ya saldırınca, Sultan 2. Abdulhamîd döneminde Gazi Edhem Paşa komutasındaki Osmanlı Ordusu da, 1 ay içinde taa Atina varoşlarına kadar dayanmış ve amma, bütün Avrupa, 'Yunanistan'ın yedirmeyiz!' temposuyla Osmanlı'nın karşısına dikilmiş; ve Osmanlı Devleti o zaferden sonra tesis olunan sulh andlaşmasından hiç bir şey elde edemeden masadan kalkmış ve sadece saldırganı yenilgiye uğratmakla yetinmişti.

Ama, o yenilgiden 14 sene sonra Yunanistan, Balkan Savaşı'nın başı çekiyordu.

Osmanlı o savaştan ağır bir yenilgiyle çıkmış, 450 yıllık Müslüman şehri Selânik'i de o zaman kaybetmişti.

1918'de Osmanlı'nın yenik çıktığı Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra ise, Yunanistan, başta İngiltere olmak üzere bütün Hristiyan dünyasının desteğini de arkasına alarak 1919 baharında Batı Anadolu'yu işgale başlamış ve Yunan Ordusu taa Ankara önlerine kadar ilerlemiş ve amma Batı Anadolu'da 4 yıl kadar süren Yunan İşgali, 9 Eylûl 1922'de, Yunan askerlerinin gemilere binerek kaçmasıyla ve de kazanılan zafer, mağlûb tarafa bir savaş tazminatı bile yükletilemeden Lozan Andlaşması'yla noktalanmış ve Türkiye'deki resmî ideolojinin söylemiyle 'Büyük Venizelos' diye anılan kişinin liderliğinde iki taraf arasında yeni bir dönem başlamıştı.

*

Şimdi, Miçotakis, başta Fransa olmak üzere bütün Avrupa Birliği'nin desteğini arkasına almış olmanın güçlülük vehmiyle, Türkiye'ye karşı uzun zamandır yeni entrikalar hazırlayarak, 'ikinci' bir Venizelos olmak hayali içinde. Türkiye'yle aynı NATO ittifakı içinde olduğu halde, Amerika'nın, Türkiye ile Yunanistan arasına 10 kadar askerî üs kurmasını sağlayan Miçotakis, geçen hafta gittiği Amerika'da, Amerikan Parlamentosu olan Kongre'de yaptığı konuşmada, kendilerine, Amerikan F-35 savaş uçaklarının verilmesini istemekle kalmayıp, Türkiye'ye de, daha eski model olan F-16 savaş uçaklarının verilmemesini de istedi ve dakikalarca ayakta alkışlandı.

Tayyib Erdoğan da, 'Benim için Miçotakis diye birisi artık yoktur.' diyerek, Miçotakis'in şahsında, yeni entrikalar peşinde olan güç odaklarına karşı kesin bir tavır takındı.

*

Amerikan Başkanı Biden'ın, 'Amerikan siyasetlerine aykırı hareket ettiği için, iktidardan uzaklaştırılarak bedel ödettirilmesi gerektiğini ve bu konuda Türkiye içindeki muhalefetle de iş birliği yapılacağı yolunda, 2 sene öncelerde dile getirdiği bir proje, programa uygun olarak yürütülmektedir.

Tam da bu sırada, Türkiye'nin en eski ve de milletten hiç bir zaman güvenoyu alamamış olan bir muhalefet partisi liderinin 'Erdoğan ailesinin Türkiye'den kaçacağı' yolunda, seviyesizliğin de dibe vurduğu bir çukur siyasetiyle toplumu tahrik etmeye kalkışması, herhalde en çok da Biden ve Miçotakis'i memnun etmiştir.

*

Bu durum karşısında, Erdoğan'ı bilenler her halde, 'Hamdolsun ki, iç rakiblerimiz bu kadar sefil bir mantık taşıyorlar!' diyorlardır.

.

27 Mayıs 1960 Askerî Darbe Cinayeti'ni 62 yıl sonra anlamaya çalışmak...
27 Mayıs 2022 Cuma

Evet, bugün, 62 yıl öncelerden söz edeceğim... 27 Mayıs 1960- Askerî Darbe Cinayeti'nden...

*

62 yıl önce bugün, günlerden yine Cuma idi... Ve ben, 15 yaşındaydım...

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Yatılı okuduğum Sağlık Okulu, Ankara'nın merkezinde, Sıhhiye'den Cebeci'ye giden caddenin sağındaki Hıfzıssıhha Enstitüsü'nün bitişiğindeydi.

Okulun kütüphanesinden ayrı olarak, radyo odası da sorumluluğuma verilmişti.

Cuma sabahları, saat 06.00'da Kur'an okunuyordu, radyodan...

*

İşte öyle sabahlardan yine bir sabah idi, 27 Mayıs 1960 Cuma sabahı...

Sabah namazı için kalkan birkaç arkadaş saat 04.00 civarında uyanmıştık ki, uzaklardan yer yer makineli tüfek sesleri gecenin karanlığını yırtıyordu adetâ... Üstelik de, Örfî İdare (Sıkı Yönetim) uygulaması vardı...

O halde, o saatte bu sürekli makineli tüfek sesleri neyin nesiydi derken...

Hemen, radyo odasına gidip, radyoyu açtım...

Tok ve boğuk sesli birisi tarafından, 'Aziz vatandaşlarım... Güvendiğiniz TSK bu gece yarısından itibaren memleket idaresine el koymuştur... Milleti bir kardeş kavgasına sürükleyen hükûmet devrilmiştir. Atatürk İlkeleri ve inkilapları etrafında millî birlik ve kardeşliğin yeniden tesisi için...' gibi cümlelerin olduğu bir metin, Harbiye Marşı ve kahramanlık türküleriyle birlikte tekrar tekrar okunuyordu.

Bu metni okuyanın, ihtilâlle birlikte Başbakanlığı fiilen uhdesine alan ve dünya medyasında da 'ihtilalin kudretli grupla albayı...' diye anılacak olan Alb. Alpaslan Türkeş'e aid olduğunu daha sonra öğrenecektik... (Ama, o da, 6 ay sonra, 'Millî Birlik Komitesi' isimli ihtilâl komitesinden '14'ler' denilen üyelerle birlikte 13 Kasım 1960'da yurt dışına sürülecekti.)

*

Doğrusu, o günlerde, bizim ülkemizde böyle bir ihtilâl olabileceğine ihtimal vermiyordum.

Çünkü, tarih kitaplarından 1789- Büyük Fransız İhtilâli'ni ve 1917'de de, Rusya'da on milyonlarca insanın öldürülmesiyle gerçekleşen Bolşevik-Komunist İhtilali'ni okumuştum. Onlar çok barbarca ve vahşice idi...

Ve iki sene önce de, Temmuz-1958'de ise, tam da Irak Veliahdi Abdulillah ve 40 yıllık Irak başvekili olan Nûrî Said Paşa'nın Bağdâd Paktı toplantısı için Ankara'ya gelecekleri ve bu yüzden caddelerde Irak bayraklarının asıldığı günün gecesinde, -üstelik de, Saray'ın en güvenilir kumandanlarından olan- General Abdulkerîm Qaasım eliyle, korkunç kanlı bir ihtilalle devriliyorlar, Kraliyet rejiminin bütün aile efradı da öldürülüyorlardı.

Böyle bir darbe, 'Bizde olamaz...' sanıyordum.

Her ne kadar, muhalefet lideri İsmet İnönü, 'Şartlar yerine geldiğinde, ihtilâl meşrû olur...' gibi sözler etse de, öyle bir şey, yine de.. 'Hayır- hayır; bizde olamazdı...'

Ama, olmuştu, işte!..

Hem de, millete, (Tayyib Bey'in, geçen hafta, 'Bütün askerî darbelerin Atatürk adına yapıldığı'nı belirttiği üzere), yoğun bir 'atatürkçülük' mesajları verilmeye çalışılarak...

Meclis'te 15 Temmuz 2016'dan sonra kurulan 'Darbeleri Araştırma Komisyonu'na davet olunan eski Gen. Kur. Başkanlarından (ve öldüğünde, Mason localarının yayınladıkları ölüm ilânlarıyla üzüntülerini bildirdikleri) İ. H. Karadayı isimli kişi, , 'Menderes, hiçbir şey yapmamış olsaydı bile, Ezân'ı yeniden arabça olarak okutturması, o ihtilâlin meşruiyyeti için yeterliydi...' cevabını vermişti...

*

Sabahın ilk ışıklarında ise, -o gece Eskişehir'de bulunan Adnan Menderes'in Kütahya yolunda yakalandığı haberi açıklanıyordu; 'sâbık ve sâkıt Başvekil' ibaresi eklenerek...

İhtilâlin ilk saatlerinde balkonlardan bayraklar açılıp, çılgınca sevinç gösterileri duyulmaya başlanmıştı...

Eskişehir Örfî İdare Komutanlığı ise, Adnan Menderes'in '12 uçak dolusu altınla kaçmak üzereyken yakalandığı' iddiasını, resmî bir bildiride yazacak kadar bir tuhaf seviye sergileyecekti...

*

Matbuat, rezaletin dibindeydi.

Celâl Bayar'ın İsviçre Bankaları'nda (o zamana göre, çok büyük bir meblağ olan) 102 milyon lirasının olduğu iddia ediliyordu.

Aziz Nesin'in çıkardığı bir mizah dergisinin kapağında, 'Balıklar dipte gerek, sâkıtlar ipte gerek...' gibi güldürücü (?!) manşetler yer alıyordu.

Adnan Menderes'e ve etrafına küfretmek 'aydınlık' alâmetiydi.

*

Devlet dairelerinde, okullarda, M. Kemâl fotoğraflarının yanına yazılmış olan 'Seni sevmek bir ibadettir...' gibi sözleri bulunan Reis-i Cumhûr Celâl Bayar'ı, Riyaset-i Cumhûr Muhafız Alayı Komutanı Alb. Osman Köksal; İstanbul Radyosu'nu ise, bu radyoevini korumakla vazifeli bölüğün kumandanı Yüzb. Ahmet Er teslim almıştı...

Daha ilginç olanı ise, Adnan Menderes Hükûmeti zamanında, İstanbul Örfî İdare Komutanı olarak yayınladığı bildirilerde, '5 kişiden fazla topluluklara ateş açılacaktır...' diye dehşetli bildiriler yayınlayan Org. Fahri Özdilek de, ihtilali gerçekleştiren 38 kişilik 'Millî Birlik Komitesi' içinde, İhtilâl'in lideri olan Org. Cemâl Gürsel ile birlikte en üst rütbeli asker olarak yer almıştı.

*

Adnan Menderes, Yassıada'da kurulan uyduruk bir mahkemede, 'Ne yapalım, sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor...' diyecek kadar devrimci ve kemalist bir tuhaf hukuk anlayışı sergilenerek, (burada yazılamayacak) en alçakça zulümlerle idâm olunmuştu.

İsmet İnönü'nün ise, Adnan Menderes'in de idâm olunmasına karşı efkâr-ı umûmîyeye açıkladığı tek kelimelik bir itirazı bile yoktu.

*

Şimdi, geride isimleri hayırla anılan kim kaldı?

*

Demokrat Parti milletvekillerinden ve Yassıada'da yargılanıp (1-2'si hariç), bütün DP milletvekilleri gibi mahkûm olan şair Faruk Nâfiz Çamlıbel'in dörtlüğü, Yassıada'yı en çarpıcı şekilde anlatmıştı:

'Bilmiyor gülmeyi sâkinlerinin binde biri,

Bir vatan derdi birikmiş, bir avuçluk karada...

Kuşu hicran getirir, dalgası hüsran götürür,

Mavi gözde bir elem katresidir, Yassıada...'

.Yedikule Zindanları'ndaki iki akşamdan notlar...
29 Mayıs 2022 Pazar

İstanbul Surları'nın Zeytinburnu sahilindeki köşesinde yer alan bölüm önünden, tarihten biraz haberdar olarak geçenler üzerine herhalde bir kasvet, bir hüzün çöküyor ya da tarihten gelen çığlık sesleri bir gulgûle çınlama meydana getiriyordur. Çünkü, binlerce yıllık geçmişi olan bu zindanlar, nicelerinin boğuldukları, katledildikleri ya da hapsedildikleri, işkenceler altında tutuldukları yerlerdi.

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Yedikule Zindanları da bunların en ünlüsü olsa gerek...

Genç Osman diye bilinen 16'ncı Osmanlı Padişahı 2. Osman da, bir yeniçeri ayaklanması sonunda, milâdî takvimle, 1622'de, -yani, tam 400 sene önce, yine böyle bir Mayıs ayında-, henüz 18 yaşında iken, tahttan indirilip bu zindanlarda katledilmişti.

Yeniçerilerin 'Hurrâaa!..' sesleri altında Topkapı Sarayı'ndan alıp, uyuz bir at'a, yarı çıplak vaziyette bindirilerek ve ellerindeki sopaları bedeninin hassas yerlerine vurarak götürdükleri ve Genç Osman'ın, 'N'olur, yapmayın.. Dün Padişahınız idim... Bugün üryan kaldım... Bu dünya size de kalmaz...' şeklindeki yalvarmalarına rağmen el çekmedikleri işkenceler sonunda, onu boğarak öldürdükleri bir mekândır, burası...

*

Bu mekânda, 27 Mayıs 1960 Askerî Darbe Cinayeti'nin 62'nci yıldönümü akşamında, Fatih Belediyesi'nin de desteğiyle T. Yazarlar Birliği İstanbul Şubesi'nin tertib ettiği bir ödül verme töreni vardı... Benim zihnimde ise, o saatlerde, Genç Osman'ın çığlıkları zihnimde yankılanıyor gibiydi...

Ama, sadece o değil, 62 yıl önce, zamâne -bozguncu- yeniçerileri olan darbeci askerlerin Adnân Menderes ve arkadaşları'na yaptıkları zulüm de Genç Osman'a yapılandan geride değildi... (O akşam TRT 1'de 'Elli Kelime' ismiyle yayınlanan ve Adnân Menderes ve arkadaşlarının ailelerine yazdıkları mektupların 50 kelimeyle sınırlı tutulmasını ve askerler tarafından okunmasını ve yapılan yargılamalardaki her türlü kanunsuzlukları yansıtan film izlenebilir.)

Yedikule Zindanları'nın bulunduğu surlarlarla çevrili iç alan, Fatih Belediye Başkanı Ergün Turan Bey'in özel ilgisiyle, bir mezbelelikten kurtarılmış... O geniiiş alan, daha şimdiden bir gezinti yeri olarak görülmeye değer güzellikte... O geniş mekânın ortasında geçmişte var olan, ama sonra yıkıldığı anlaşılan câmiin de yeniden inşaasına başlanmış...

Programda, çeşitli alanlardaki eserleri ödüle lâyık görülenlerden fikir adamı ve şair Bülent Yavuz Bakiler ağabey'in konuşmasına kısaca değinmek isterim. Bülent Yavuz ağabey, adetâ feryad edercesine, içindeki yanardağdan bir miktar lâvlar püskürttü...

Bülent Yavuz ağabey, 'kimseye hakaret edilmemeli, evet ama, tarihimizin bir kesiminde etkili olmuş bir kimsenin yanlışlarının, bir tuhaf 'koruma kanunu' ile ve hemen hakaret suçu sayılarak, hâlâ da tartışılamamasına isyan ediyordu, adetâ...

*

VE, YEDİKULE ZİNDANLARI'NDA 'TEKBİR' SADÂLARININ YÜKSELDİĞİ BİR PROGRAM...

Ve Yedikule Zindanları'nda dün akşam da, başka bir program vardı. Program öncesinde, mehter takımı, güzel marşları terennüm ederek bir ziyafet sundu...

Devamında ise, Yücel Arzen Bey'in şefliğindeki bir orkestra ile nefîs bir Fetihnâme şöleni vardı... Bu güzel güzel program da Fatih Belediye Başkanı Ergün Turan'ın özel çabasıyla düzenlenmişti. Yücel Arzen Bey, 'Fetihnâme' olarak isimlendirilen ve birkaç şair tarafından Kıvamî ortak ismi ile yazıldığı anlaşılan 'fetihnâme'lerden bir buket sundu...

Yüzlerce davetlinin doldurduğu Yedikule Hisarı denilen surlarla çevrili bölüm içindeki çimlendirilmiş açık alanda, Ahmed Yesevî, Celâleddîn Rûmî, Şemseddin Sivasî, Niyazî-i Mısrî, Ali Ulvî Kurucu, Mehmed Âkif, Ârif Nihad Asya ve Necîb Fâzıl gibi isimlerden gönül telimizi ihtizaza getiren nefîs ilâhîler, münacaât ve nâ'tlar, kasideler, cihad ve kahramanlık duygularıyla bezeli bir şiirlerden hazırlanmış şarkılar her halde, ancak o kadar güzel sunulabilirdi...

Yücel Bey'in yürümekte bir hayli zorluk çekerek, bastonuyla sahneye güç-belâ çıkıp yerini almasından sonra, kesintisiz 1,5 saati aşkın bir süre sergilediği performans, abartı değil, gerçekten büyüleyiciydi... Çünkü Yücel Arzen Bey sadece mesleğinin bilgi ve tecrübesini sergilemiyor; adetâ bütün hücrelerine varıncaya kadar, yüreğinden kopan bir aşk feryadı halinde okuyordu, o güzel eserleri...

0 ilâhî ve na'tlardan küçük bir demet:

'Yâ ilâhî sensin ol Hayy'u Kadîm,

Âlim u Settâr u Gaffar-u Rahîm...

*

Yâ Habiballah, yâ Resulullah...

Yâ Nebiallah, yâ Şefiallah...

*

Ey gaafil uyan, rıhlet-i nâgâhı unutma,

Yol korkuludur, korkusu çok râhı unutma...

Mağrûr olup dayanma devlet u dünyaya,

Sakın yitirip dinini, Allah'ı unutma...

*

Yücel Arzen'in, aynı eserleri bugün A. Havaalanı'nda tesis edilecek olan Millet Bahçesi'nde Tayyib Bey'in de katılacağı '29 Mayıs Fetih Şenlikleri'nde tekrar sunacağından söz edildi. 1,5 saati aşkın o musîkî ziyafetinin tamamının, hattâ, bu akşam TRT'den de yayınlanması çok münasib olur.

*

Hürriyet'ten Ahmet Hakan Bey'e NOT: Dünkü yazınızda, san'atçı denilen birisinin konserinin Isparta Belediyesi tarafından ibtal edilmesine itiraz etmişsiniz...

Sizin yazınızdan önce, o konserindeki, kadınlık haysiyetini ayaklar altına atan iğrenç görüntüler ve en terbiyesizce sözlerin videosunu derin bir istikrah duygusu ile görmüştüm. O kadar aşağılık görüntü ve sözleri görüp dinledikten sonra o pespâyeliği, iğrençliği, san'at ve 'özgürlükçülük' adına sizin de sahiplenemiyeceğinizi düşünüyorum.

.Birkaç günlük ‘Karadeniz' kaçamağı…
30 Mayıs 2022 Pazartesi

Bir haftayı aşkın bir süre için de Samsun merkezli olmak üzere, Karadeniz sahillerine doğru uzanmak gerekince, 19 Mayıs 2022 akşamı doğru, uçakla Samsun'a inecektim. Ancak, Fatih- Edirnekapı'dan Pendik'deki S. Gökçen Havaalanı'na vaktinde ulaşabilmem için en az 4-5 saatlik bir zaman dilimine ihtiyacım vardı. Yetişmekte sıkıntı çekeceğimi düşünürken, Türkiye Organ Nakli Vakfı'nın başkanlığı'nı da yürüten değerli kardeşim Dr. Eyyûb Kahveci imdâdıma yetişti. Bu vesileyle, yol boyunca uzuuun sohbetler etmek imkânı da bulduk.

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Güneşli havada ayrıldığım İstanbul'dan, Samsun- Çarşamba Havaalanı'na indiğimde, sağanak yağmurla karşılaşıyordum.

30 yılı aşkın bir zamandır, Londra'da yaşayan ve Türkyar isimli öğrenci yurdunun yöneticilerinden olan dostum Yüksel'le ve beni bir hafta boyunca yalnız bırakmayan dostumuz Av. Mustafa Bayram'la dolu dolu bir 7-8 günü özetlemek o kadar kolay değil...

*

20 Mayıs sabahı, Cumhuriyet Meydanı'ndan Atakum'a kadar olan yaklaşık 3 -4 km.lik sahil boyunu, Yüksel'le birlikte yürüdük.

Yol kenarında, '19 Mayıs' adına tertib edildiği bildirilen bir gece öncesindeki 'şenlikler'in hangi çizgide olduğunu da yansıtan sahneler, çoğu halk kitleleri için hınç vesilesi oluyordu. Sabahın saat 10.00'unu bulduğu halde, tel örgülerin öbür tarafında çimler üzerinde kurulmuş olan, 1-2 kişilik portatif çadırların içinde veya dışında, sızıp kalmış, yanı başlarına uzanmış köpekleriyle birlikte uyuyan tiplerin sergiledikleri manzaraya iğrenerek ve hattâ gelecek nesillerin yarınları adına, kızgınlıkla bakanlar arasındaydım...

*

Av. Mustafa, bizi kahvaltıya bekleyen Nizameddin Bey'in tepedeki evine götürdü. Karadeniz aşağıda, ütülenmiş bir mavi çarşaf gibi, sütlimandı.

Kahvaltıda üniversite çevresinden 3-4 arkadaş daha vardı ve Cuma Namazı için, Bafra'ya yetişecek şekilde, Müslümanların genelini ilgilendiren konular etrafında şahsen faydalandığım bir sohbet oldu...

Bafra'ya Cuma Namazı saatinde vardık. Bafra, Samsun'un diğer ilçelerine nisbetle hep, ortalamanın üzerinde durumunda olsa da, bu durum, bu ilçenin insanlarına bir şımarıklık vermemiştir. Halkın, hattâ geçmişe nisbetle, hamd ve şükretme konusunda çok daha dikkatli bir noktada olduğu hissediliyor.

Çalışmaları hakkında halk içinde genelde olumlu sözler duyduğum bir Belediye Başkanı olduğunu öğrenmekten memnun olduğum Hâmid Kılıç Bey'in bir toplantıya katılması dolayısiyle, Yardımcılarından Bafra'nın meseleleri ve geleceğe aid projeleri üzerinde bilgiler aldık...

Cuma Namazı'nı, Bafra'nın tarihî bakımdan en eski camilerinden olan ve Köprülü Mehmed Paşa zamanında yaptırıldığı bildirilen 350 yıllık câmide namaz kıldık... Cemaat, câmi dışına kadar taşmıştı. Ancak, hemen ekleyeyim ki, dış yapısı itibariyle sâde ve güzel olan bu câmiin iç duvarlarının son derece zevksiz ve sâdeliği boğan basit boyamalarla doldurulmuş olmasının, ilgili makamlarca gözden geçirilmesi gerekir diye düşünüyorum. Bu konu hatırlatıldığında hemen, Anıtlar Yüksek Kurulu'nun izni hatırlatılıyor. Hâlbuki bu zevksiz ve gelişi-güzel boyamaların tarihî bir özelliği olmadığı ve Anıtlar Kurulu'nu ilgilendirmeyeceği açıktır.

*

Namazdan sonra, Yavuz Selim Vakfı'nın merkezine gittik.

Birkaç katlı ve oldukça büyük binasında 20-25 kadar arkadaşla sohbet esnâsında bu vakfın çalışmaları hakkında bilgi aldık. Verilen bilgilerden anlaşıldığına göre, bu vakıf, şu anda, geçmişteki faal ve etkin çalışmalarından epeyce mahrum, faaliyetler neredeyse sıfırlanmış, âtıl vaziyette... Geçmişte yüzlerce çocuğa yurt imkânları da sunan bu vakfın ve benzerlerinin, '15 Temmuz 2016 Darbe İhaneti'nin ortaya çıkardığı bir takım tereddütler dolayısıyla, âtıl vaziyete düşürülmesi, hoş olmayan ve hayır çalışmalarını köstekleyen bir yanlışlık... Şimdi artık, KYK (Kredi Yurtlar Kurumu) öğrencilere yurt imkânı da imkânlar sunuyormuş... Hele de öğrencilere yurt temin ve tahsis etmek gibi hedefleri de olan vakıfların bu özelliklerinin atâlete sürüklenmemesi gerekir.

*

Akşam, Samsun'a döndük ve Yüksel'in Canik mıntıkasındaki evinde gece yarılarına kadar, çayla renklenen sohbetler oldu.

Cumartesi günü, anne-babamın ve diğer yakınlarımın mezarlarını ziyaret ettikten sonra, Samsun-Ankara yolu üzerine, 45'inci km.'de bulunan, doğup büyüdüğüm Kavak ilçesine ve bu ilçeye 3-4 km. uzaktaki Muradbeyli köyüne uğrayıp eski dostları ziyaretle, karşılıklı nisyana (unutulmuşluğa) uğramış olanlarla geçmişi yâd'eyledik...

Geçmişte, Samsun'un en yoksul ilçelerinden sayılan Kavak, şimdi Samsun'un sanayi bölgesine dönüşüyor...

*

23 Mayıs öğleden sonra, Samsun BŞ. Belediye Başkanı Mustafa Demir Bey'i ziyaret ettik, Av. Mustafa ve yeğenim Av. Sümeyye Uyar'la birlikte... Mustafa Demir Bey, -benim mecburen yurt dışında olduğum yıllarda, merhûm kardeşim Kadir'in etrafında toplanan gençlik grubundan imiş, 30-35 yıl öncelerde...

Mustafa Demir'den, Samsun'un mes'eleleri etrafındaki görüşlerini dinledik, 45 dakika kadar... Görebildiğimiz bazı noktaları ilettik...

'19 Mayıs Şenlikleri'nin halkın genel ahlâkî ölçüleri açısından kabul edilemezliği ve Samsun'a yakışmadığı yönündeki şikâyetler üzerinde de duruldu...

*

Ve 24 Mayıs sabahı, Av. Mustafa ile, Sinop'a geçtik... Sinop şehri bir emekliler diyarı... Ve de, Tekel'in faal olduğu bir yer!!!

'Mapusâne'si ve kalesiyle meşhur küçük ve sessiz bir il merkesi olan Sinop'ta, bazı dostlarla buluşup, Ayancık yolu üzerindeki bir yaz evinde kahvaltı yaptıktan sonra, yol üzerinde, pirinç ekimi konusunda epeyce ilerlemiş olan şirin Durağan ilçesi üzerinden 70 km. kadar güneydeki Boyâbâd'a gittik. Orada bizi bekleyen Av. Hasan Tosunoğlu kardeşimizle hem Boyâbâd'ın sosyo-politik ve ekonomik mes'eleleri üzerine uzuun sohbetlerimiz oldu; hem de, son derece muhteşem ve bir kartal yuvasını andıran kalesi çevresinde gezindik, 2 saat kadar..

*

Akşam karanlığı basarken, 70 km. kadar batıdaki ve ünlü Sadrâzam Köprülü Mehmed Paşa'nın şehri Vezirköprü'ye geçtik..

Vezirköprü'ye vardığımızda, saat 22.30'u bulmuştu. Oradaki gönül insanlarından İsmail Bey ile, Bedesten olarak anılan mekânda, gece saat 01.00'e kadar çaylar içilerek yapılan uzuuun ama, yorucu olmayan sohbetten sonra, Havza ve Kavak ilçeleri üzerinden 90 km. kuzeydeki Samsun'a ve ertesi sabah da İstanbul'a dönüş..

.Ukrayna- Rusya Savaşı' bütün dünyayı daha bir tehdit ediyor
1 Haziran 2022 Çarşamba

Evet, Ukrayna- Rusya arasındaki savaş, sadece Rusya ile Ukrayna arasındaki bir savaş değildir. Rusya'nın saldırganlığına karşı olan bütün devletlerin, direkt olarak olmasa bile, dolaylı olarak Rusya'nın bu savaştan zaferle çıkmaması temennisinde olan bütün devletlerin de en azından manevî veya psikolojik desteklerini gizli veya açık olarak Ukrayna yanında hissettirmeye çalıştıkları bir savaştır.

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Putin Rusyası, NATO'nun yayılma stratejilerinin karşısında güçsüzlüğünü- çaresizliğini göstermemek için, Ukrayna'yı hazmı kolay lokma olarak seçmişti. Ve, bir hafta içinde 'yıldırım savaşı'yla netice alacağını ve Rusya'nın Kiev'de kendisine bağlı ve -tıpkı, 2. Dünya Savaşı'ndan sonra hemen bütün Doğu Avrupa ülkelerinde mahallî-yerli ajanları eliyle, komünist rejimler kurmuş olan Stalin'in yöntemine uygun bir şekilde- bir kukla hükûmet oluşturabileceğini hayâl ediyordu.

Ama, evdeki hesap, -en azından şimdiki haliyle-, çarşıya uymadı. Savaşın 100'üncü gününe ulaşmakta olduğu bu günlerde, Rusya'nın ciddî ciddî zorlandığı görülüyor.

Putin, dikkatli, hesaplı ve tarihten ders almasını bilen birisi olsaydı, en azından, Stalinist Brejnev Sovyet Rusyası döneminde, Afganistan'daki kuklalarına- ajanlarına 28 Nisan 1978'de yaptırdığı kanlı bir komünist darbeyi takiben kurulan komünist rejimin kendisinden yardım talebinde bulunması üzerine, askerî yardım adı altında Müslüman Afganistan coğrafyasını işgal edişinin, sonunda Sovyet Rusya Komünist İmparatorluğu'nun sonunu hazırlayan bir işgal hareketine dönüşmesini ve de, Sovyet Rusya'nın Afganistan'da başarılı olamaması için sadece Müslüman halkların başındaki bazı rejimlerin değil, daha başka güçlerin de yıllarca Afganistan'daki direniş gruplarına gizli -açık dünya kadar destekler verdiklerini hatırlardı.

Üstelik bu gibi durumlar için dünya tarihinde pek çok örnekler vardı. Nitekim, Amerikan emperyalizmi, yarım milyon askerle işgale kalkıştığı ve 10 yıldan fazla kan döktüğü güçsüz -zayıf Vietnam'da 60 bine yakın kayıplar vererek, esaslı tökezlemiş ve hattâ sonunda bozguna uğramıştı. Ve, 'kapitalist emperyalizmin kaptan gemisi' durumunda olan Amerika'nın bozguna uğraması için de, birçok ülkeler ve elbette en çok da Sovyet Rusya ve Çin komünist rejimleri de Vietnam'a destek vermişlerdi. Bu, gayet tabiîdir de.

*

Kezâ, 1977 yılı ortalarında başlayıp, on milyonların '100 bin'den fazla kurban vererek 1979 başında gerçekleştirdiği halk hareketiyle, İran'da Şahlık rejiminin devrildiği ve İran halkının büyük ekseriyetinin arzusuna uygun olduğu düşünülen bir İslâm Cumhûriyeti denemesine girildiği sırada, daha önceleri Şah karşısında eğilip, 1975 -Cezayir Andlaşmasını imzalamak zorunda kalmış olmanın acısını unutmamış olan Irak Baas rejimi lideri Saddam Huseyn de, Şah rejiminin bütünüyle çökmesini ve hele de İran Ordusu'nun komuta kademelerinin büyük darbeler yemesini fırsat sayarak İran'a saldırmak kararı almıştı.

Fransa'nın o zamanki başbakanı (sonraları C. başkanı) olan Jacques Chirak, o günlerde Bağdâd'a yaptığı bir resmî gezi esnâsında, Saddam'ın kendisine, 'İran'a bir Yıldırım Savaşı metoduyla saldıracağını ve savaşın sadece 7 gün süreceğini' söylediğini, 8 yıl devam eden o kanlı savaşın 7'nci yıldönümünde açıklamıştı. Evet, Saddam, dünyanın her tarafından aldığı silâh yardımıyla İran'daki yeni rejimi devirmek için, 'Yıldırım Savaşı' taktiğiyle saldırmıştı, ama, İran onca hazırlıksız yakalanmasına ve komuta kademesi toptan saf dışı olduğundan, savaşacak düzenli bir ordusunun kalmamasına rağmen, 'gönüllü halk güçleri' eliyle, o 'Yıldırım Savaşı'nı, elbette büyük kayıplar vermek pahasına da olsa, birkaç hafta içinde 'Yıpratma Savaşı'na dönüştürebilmişti.

*

Bugün, Putin Rusyası anlamalıdır ki, Ukrayna'ya uyguladığı 'Yıldırım Savaşı' taktiğinin etkisi büyük çapta kırılmış ve Ukrayna'nın direnişi, 'Yıpratma Savaşı' taktiğinin verimli olacağı kanaatini uyandırmışa benzemektedir. Dahası, Putin, belki de 20 yılı aşkın iktidarı boyunca dünya efkâr-ı umûmiyesi ve halkları önünde, hiç olmadığı şekilde en sevimsiz ve barbar bir zâlim profilini çizmiş olup, bu da Rusya'yı içten daha bir güçsüzleştirmekte, Ukrayna'yı ise daha da dirençli kılmaktadır.

*

Saldırıya karşı direnen bir güç odağı veya halk için, o direnişin kendi menfaatlerine olacağı kanaati taşıyan başka güç odaklarında her türlü dolaylı yardımların yapılacağını, en başta, bu alanda tecrübeli olan Rusya da düşünebilirdi. Ama, beşer tarihinde nice savaşlar vardır ki, en güçlü sanılan devletlerin ve orduların bile, gücetaparlık sevkıyle öngörülemeyen, hesap olunmayan durumlar yüzünden, yerle yeksan olduklarını göstermiştir.

*

Ve dahası, Ukrayna Savaşı'ndan beklenen zaferini elde edemeyen Putin'in sinirlerinin ve bütünüyle sağlığının iyice bozulduğu anlaşılıyor. Nitekim, 'Rossiya-1' isimli kanalda yayınlanan bir programda, sunucu Olga Skabeyeva, 31 Mayıs günü, 'Batı'nın Ukrayna'ya silah sağlamasının dünya çapında bir küresel çatışma anlamına geldiğini' belirterek, NATO'ya, -yani, gerçekte- Amerika'ya bir 'gözdağı' vermiş bulunuyor. Bu, asla, bir Rus vatandaşının yapabileceği şahsî bir yorum değildir.

İngiltere medyasında da yer alan bu programa göre, Rus yorumcu, 'Belki de Ukrayna'daki Özel Askerî Operasyon'un bittiğini kabul etmenin vakti geldi ve '3. Dünya Savaşı' başladı. Bu durumda sadece Ukrayna'yı değil, bir bütün olarak NATO'yu silâhsızlandırmaya zorlanıyoruz.' gibi sözler de etmiş.

Evet, Rusya bir çılgınlığa doğru ilerliyor. Amerikan emperyalizmi ise, Ukrayna'nın direnişinden, kendisine bir zafer imbiklemeye çalışıyor.

*

.Müthiş bir satranç oyunu... Sonunda kim ‘mat' olur?
3 Haziran 2022 Cuma

Önce bir iç konu: Hele de yaz gelince, Belediyeler 'sanatçı' denilen ve büyük çoğunluğu fâsid meşhurlardan oluşan birilerini, hattâ bazan yurt dışından ünlü isimleri, konser vermeleri için büyük paralarla davet ediyorlar; hemşehrilerine, hoşça vakit geçirtmek adına...

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Geçen hafta Isparta'da, böyle bir sözde sanatçının, ahlâksızlık kelimesiyle bile anlatılamayacak ve burada tekrarlanamayacak derecede bir pespâyelik sergilemesi üzerine, programının ibtali gürültü koparmıştı.

Ama, Turizm Bakanı, aynı pespâye kişiliği, başka bir programa dâhil etti... İçişleri Bakanı da, 'Bizi ilgilendiren bir durum yok...' diye geçiştirmiş, konuyu...

O pespâyeliğin sembol kadını ise, 'Konuşmaktan asla vazgeçmiyeceğim... Kurduğum cümlelerle, uslûbumla, herhangi bir şeyle yargılanmadığım bir gelecek hayal ediyorum.' Demiş...

*

Burada, iktidar tarafında, milletin aslî inanç değerlerine ve ahlâk kurallarına bağlı olduklarının mesajını veren birçok belediye başkanları, kendiliklerinden tavır takınamazlar mı? Her konuda illâ Tayyib Bey'in görüş açıklaması mı gerekiyor?

Tayyib Bey'in etrafındakiler, onun yükünü azaltmakla mükellef iken, her yükü onun omuzlarına yüklemeye çalışıyorlar.

*

Toplumları çürüten bir çok etkenler vardır elbette; ama, ahlâk ve adâlet yönünden çöküş hepsinden önde gelir. Bir toplumda, ahlâklı insanlar en azından ahlâksızlar kadar cesur ve dikkatli olmak zorundadırlar, tarihin çöplüğüne atılmak istemiyorlarsa...

*

Bu hatırlatmadan sonra gelelim, asıl konumuza...

*

**

Evet, dünya siyasetinde müthiş tehlikeli bir satranç oynanıyor... Her oyuncu, bir merhale sonraki hamlelerini düşünerek, kendi 'şah'ını, kendi hakkını, gücünü ve menfaatini, uzun vâdede koruyacak duruma getirmeye ve 'mat' olmamaya çalışıyor.

Bu açıdan bakıldığında, bu satrancın baş oyuncuları Rusya ve Amerika... Ama, direkt birbirleriyle savaşmayacak kadar dikkatliler... Sadece, arada ezilenler başkası, bugün için Ukrayna olduğu üzere... Ama, hemen bütün ülkeler, dünyadaki bir gerilimin yeni bir dünya savaşına varması halinde, kendisini rahatsız eden hangi devletlerle nasıl karşılaşacağının hesabı içinde, bir barut fıçısı halinde ve silahlanma yarışındalar..

İlk iki Dünya Savaşı öncesindeki durum da böyleydi...

Rusya televizyonunda evvelki gece yayınlanan bir programda yer alan, 'Sadece Ukrayna'nın değil, NATO'nun da silahsızlandırılması gerekiyor...' gibi laflar, bunun en çarpıcı örneği..

*

Arkasından, İngiltere Başbakanı Boris Johnson'ın yeni bir Avrupa gücü oluşturma fikri gündeme geldi.

İtalya'nın yüksek tirajlı Corriere della Sera gazetesinin haberinde, Ukrayna ile bazı AB ülkeleri arasındaki gerilim karşısında, İngiltere Başbakanı Boris Johnson'ın da, 'Avrupa'da yeni, bir güç odağı oluşturmak için sahaya girmeye çalıştığı ve AB'ye alternatif olarak yeni bir siyasî, ekonomik ve askerî ittifak sistemi önerdiği' gündeme geldi ve Johnson, bu iddiayı reddetmedi.

Johnson'ın önerisinde, İngiltere liderliğinde Ukrayna, Polonya, Estonya, Letonya ve Litvanya'nın yanı sıra, potansiyel bir güç olarak Türkiye'yi de içine alacak bir ittifak' varmış... Türkiye'ye, Avrupa'nın jandarmalığı rolü verilmek isteniyor.

*

'Bir iddia' deyip teğet geçilemeyecek bir konu...

*

Bir diğer konu, Amerikan Dışbakanı Blinken ve NATO Genel Sekreteri Stoltenberg'in İsveç ve Finlandiya'nın NATO'ya alınmasına karşı çıkan Türkiye için, övücü sözler söylediği bir sırada, Rusya Dışbakanı Sergei Lavrov'un da Türkiye'ye, 'Suriye'deki gelişmelere ilgisiz kalamaz...' diyerek 'yeşil ışık' yakması...

Halbuki, Suriye'de Türkiye'ye bugüne kadar müşkülât oluşturmak açısından, Amerika'dan geri kalmamak dikkatindeydi, Rusya... Bu durum, Türkiye'nin Suriye'deki terör odaklarına karşı yeni bir harekât düzenlemesinde işini nisbeten kolaylaştırır mı?

Bu, henüz bilinmiyor... Çünkü, Amerika, 'Türkiye'nin müdahalesinin Suriye'nin istikrarına zarar vereceği'ni ileri sürüyor. Sanki, Suriye'de bir istikrar varmış gibi...

Anlaşılıyor ki, Suriye'de, bozulmasından endişe edilen istikrar, yani, Amerika'nın menfaati...

Türkiye'nin Suriye'deki ve Irak'da yuvalanmış terör odaklarına karşı yeni bir temizlik harekâtına girişeceğine dair Tayyib Bey'in günlerce önceden açıklamaları, gerçekte, gelecek muhtemel tepkileri ölçmek için, 'iskandil atmak' denemesi gibi bir durum...

*

Bu arada, Yunanistan Başbakanı Kiryakos Miçotakis'in geçenlerde, Amerikan Kongresi'nde defalarca alkışlandığı konuşmasında Türkiye'yle diplomatik bir hesaplaşma peşinde olduğunu sergilemesi ve Yunanistan ile Türkiye arasındaki gerilimler için, 'Ege adalarının silahsızlandırılması konusundaki 1923- Lozan ve 1947- Paris Andlaşmaları'nı 'modası geçmiş' ve 'Türkiye'nin 1974- Kıbrıs Çıkarması'nı ise, 'Helenizmin 48 yıllık büyük acısını ve hâlâ kapanmayan bir yarasını unutmamanızı istiyorum.' demesi de ilginç...

*

Mevlûd Çavuşoğlu'nun, Ege'deki mevcud durumun devam edemiyeceğini dile getirmesi üzerine, Amerikan Dışbakanlığı, 'Yunanistan'ın bu adalar üzerindeki hakkı sorgulanamaz' ifadesine yer verdi.

Başkan Erdoğan ise, 'Yunanistan'la yüksek stratejik işbirliği' konularındaki ikili görüşmeleri kestiğini açıkladı...

Miçotakis'in, Amerikan Kongresi'nde, Türkiye'yi kasd ederek, 'kaybedilmiş imparatorluklar ile ilgili fantezilere ve uluslararası hukuk ile uyumlu olmayan güç gösterilerine müsamaha gösteremeyiz. Ama, NATO'nun güneydoğu kanadında meydana gelecek bir gerilimden Rusya'da birilerinin, çok sevineceğini' belirtmesi de ilginç...

Türkiye, 'Yunanistan tarihten ders alsın...' diyor; ama, karşı tarafta da, 'taa Ankara kapılarına, Polatlı'ya kadar gittiğimizi de unutmayın...' diyenler var...

Böyle bir anda, Amerika'nın Türkiye'yle Yunanistan arasında 10'dan fazla üss kurup, Yunanistan'ı savunmak için hazır beklediğini ihsas ettirmesi de çok sıradan değil...

Almanya Şansölyesi Olaf Scholz'un da Miçotakis'e, tıpkı Amerika gibi sıcak mesajlar vermesi de bir başka merhalesi bu satrancın... Fransa Başkanı Macron da zâten dünden Yunanistan'ın yanında...

Evet, çok çetin ve herkesin kafasında ileri hamleleri bir ayrı olan bir satranç...

Sonunda kim 'mat' olacaktır; onu beşer plânında kim bilebilir?

.İslâm Medeniyetleri Müzesi'ndeki harikulâdelik
5 Haziran 2022 Pazar

Çamlıca Câmii'ni 'CoronaVirus Salgını' dolayısıyla seyahat sınırlamaları, iki seneyi aşkın zamandır ziyaret edememiştim.

Evvelki gün, Almanya'dan gelen 3 arkadaşımla tekrar gitmek ve görmek imkânı buldum.

Câmiin hem içindeki, hele de çevresindeki düzenlemeleri zevkle seyrettim.. Camiin içinde yüzlerce ziyaretçi o ulu mâbedi hayranlıkla temâşâ ediyorlardı...

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Bu, geçmişle kuru kuruya öğünmek sanılmamalı... Ki, mezarlarla veya çoklukla öğünmememiz Kur'an'ın emridir... Ama, 'Kökü mâzide olan âti' olmak şuûr ve dikkatiyle biz kendi dünya görüşümüz, aslî değerlerimiz ve medeniyet anlayışıyla kendimize yeniden yönelerek harikalar meydana getirebiliriz ve getirmeliyiz de.. Bu bir güç yarışı isteği değil, güçlülerin kendileri dışındakileri köleleştirici tavırlarına karşı bir meydan okuma olmalıdır...

Ama acı bir sahneyi yansıtmak gerekiyor...

Camiin kıble istikametindeki sağ ve sol dış duvarlarında bir kitabe de yer alıyor. Bu kitabenin üst tarafında Osmanlıca denilen Türkçeyle yazılmış bir metin vardı, maalesef orada ne yazıldığını kimse okuyamıyordu. Halbuki bu metin 'Cumhurbaşkanı Receb Tayyib Erdoğan' tarafından yazılmıştı ve o Osmanlıca metnin hemen altında, lâtin alfabesiyle yazılmış şekli de vardı...

Bir milletin kendi geçmişiyle kopartılmasının hazin mukayesesine de imkân bir tablodur, bu.. Çünkü, Cumhurbaşkanı'nın yazdığı 2-3 paragraflık bir yazıyı bile, vatandaşları okuyamıyordu. Evet, bunu sosyal hâfızâmızın DNA'sıyla nasıl çılgın bir saldırı ile oynanmasının en düşündürücü ve ızdırab verici sahnesi olarak burada belirtelim...

Yahyâ Kemâl'in 'KocaMustâpaşa' şiirindeki hayıflanışı gibi bir durum...

'Derler: İnsanda derin bir yaradır köksüzlük;

Budur âlemde hudutsuz ve hazîn öksüzlük.

Sızlatır bâzı saatler dayanılmaz bir acı,

Kökü toprakta kalıp kendi kesilmiş ağacı..

Rûh arar başka tesellî her esen rüzgârda.

Ne yazık! Doğmuyoruz şimdi o topraklarda!'

*

Bu konuya Resul Tosun dostum, 24 Nisan tarihli yazısında kısaca değinmiş ve 'Bu arada, Çamlıca Camii'ndeki İslam Medeniyetleri Müzesi'nin mükemmelliğini de hatırlatmak isterim. Müzede sergilenen tarihî eserlerin yanı sıra, kullanılan teknolojiye hayran kalmamak mümkün değil. Oradaki ses, ışık ve animasyonları yazıyla tarif mümkün değil, mutlaka görülmesi gerekir. İslâm'ın doğuş ve yayılışı, aynı şekilde İslâm devletlerinin tarihleri öylesine güzel bir şekilde animasyon olarak hazırlanmış ki, yorulmanıza gerek yok. Önünde durup seyredin.

Avrupa'daki önemli müzeleri gezdim, New York'taki o merkezi müzeyi de gezdim ama Çamlıca'daki teknolojiyi ne Avrupa'da, ne Amerika'da gördüm.' demişti.

Bu sözlere eklenecek bir şey yok, aynen tekrar ediyorum.

*

Evet, fevkalâde güzel ışık ve ses ve -denildiğine göre- laser teknolojisi düzenlemeleriyle insanı mest eden bir müze... Şairin, 'Merd-i Hüdâ, mest est, bî-şarâb..' (Allah adamı, şarabsız mest olur..) dediği ve 'İşte Tayyib Bey'in iç dünyasının en güzel yansıtan eserlerden birisi...' dedirten cinsten bir güzellik .. Ve, bu Câmiin alt katındaki bu müze paralı değil; ve anlaşılması için, en azından 2-3 saatinizi ayırmanız gerekmektedir.

Çamlıca Câmii, gerçekten mükemmel bir eser.... En başta, nice eleştirilere aldırmayıp bu eseri oraya diken Tayyib Bey olmak üzere, emeği geçen herkese teşekkür...

Ve, 'Helenist' rüyaların peşindeki bir dünyanın entrikaları..

Geçen haftaki bir yazımda, Yunanistan'ın son 200 yıldaki oyunlarına yenilerini eklemek hevesinde olduğuna değinilmişti. Şimdi de, Amerika ve Fransa olmak üzere, nice devletler pusuda bekliyorlar... Çünkü, Yunanistan, bu entrikaları tek başına tezgâhlayacak bir yüreğe de, maddî güce de sahib değil... Antik Yunan'ı kendi medeniyetlerinin beşiği ve anası olarak gören Batı kültür ve medeniyet dünyası, Yunanlıları korumasız bırakmayacaklarını isbatlamaya daima çalışmaktadırlar.

*

200 yıl öncelerdeki ilk 'Yunan İsyanı' günlerinde ünlü İngiliz şairi Lord Byron'u, o ayaklanmaya katılmak için Mora Yarımadası'na sürükleyen ve orada ölmesiyle noktalanan macera, bunun en çarpıcı örneğidir..

Kezâ, 1897'de, Osmanlı'ya saldırmak cür'etini kendinde bulan Yunanistan, Gazi Edhem Paşa komutasındaki Osmanlı Ordusu'nun Atina kapılarına dayanması karşısında feryada başlayınca, Avrupa ayağa kalkmış ve 'Yunan'ı yedirmeyiz!' demişlerdi ve öyle de oldu...

Aynı şekilde, 1922'de İzmir'den gemilere binip kaçmalarıyla sonuçlanan ve Yunanlıların 'Küçük Asya Felaketi' dedikleri dönemden sonra da, yıllarca süren işgal ve zulümlerine ve yenilen taraf olmalarına rağmen Lozan Andlaşması'nda tazminat vermekten de kurtuldular ve sadece Edirne'de Meriç'in öte yakasındaki küçücük Karaağaç İstasyonu, savaş tazminatı kabul ettirildi, Ankara'ya...

Aynı şekilde Kıbrıs adası da, Ankara Hükûmeti'nin, Lozan'da, 'Kıbrıs'ı bir İngiliz adası telakki ederiz..' kaydıyla terkedilmişti. Ankara Hükûmeti, İtalya elindeki 12 Ada hariç, Ege'deki diğer bütün adalar üzerindeki haklarından da vazgeçtiğini bildirmişti. (Prof. Necati Engeç'in bu konudaki bir yazısını aynen almak isterdim.) '12 Ada'lar da, 1947- Paris Andlaşması'yla İtalya'dan alınıp Yunanlılara bırakılmıştı.

Yani, bugünkü tablo, ilk 27 yılın sorumluluğunu taşıyanlar kimler ise, onların eseridir.

Ve, şimdi, aynı oyun daha büyük oynanmak isteniyor. Yunan Savunma Bakanı Türkiye'ye, 'Pişman ederiz...' tehditleri savuruyor... Elbette bu gibi tehditlerden dolayı, elbette aşağıdan alınmamalı; ama, uluslararası entrikaların karşımıza neler çıkaracağı da unutulmamalıdır... Çünkü, bu husûmetteki muhatabımız, sadece Yunanistan olmayacaktır.

.Millete, ‘Biz hiçbir şey başaramayız!' dedirtmek isteyenler kimin hizmetindeler?
6 Haziran 2022 Pazartesi

Geçmişte TV ekranlarında sıkça arz-ı endam eyleyen bir profesör vardı; E. K.. Düşünce yapısı ve ideolojik dünyası aykırı gelse bile, eskiden, ekranlardaki konuşmalarını yine de dinlenebilir bulurdum.

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Çoktandır görmemiş ve dinlememiştim... Son günlerde yaptığı basitin basiti, sığ değerlendirmelere baktım ve kendisine 'sıfır' verdim.

Bu profesör kişi, muhalefetin yalan propaganda merkezi olarak çalışan bir TV kanalında, geçenlerde, '128 milyar dolar nerede?' diye soruyordu... Halbuki, sözünü ettiği muazzam rakamı üretip kamuoyuna sunanların kendileri dahi inanmıyorlardı ki, o yalanı 2-3 ay kadar gündemde tutmaya çalıştıktan sonra unuttulardı...

Kendisini, 'Biz aydınlar' diye ayrı bir yere oturan bu kişi, bu kadar tutarsız iddiaları gündemde tutmakla, güya kamuoyu oluşturabileceğini sanıyordu...

Amerikalı ünlü bir sosyolog, 50 yıl öncelerde, 'Bana, kitle iletişim araçlarını 15 gün verin, 15 gün içinde toplumu istediğim yere götüremem, ama, o toplumu, kendisini tanıyamıyacağı bir noktaya sürüklerim...' demişti. Halkın bir kısmı, sahiden de bu gibi yalanlara takılmaz mı?

*

Geçenlerde Karadeniz kıyılarında bir ilçede ikindi namazı için abdest alırken, abdest almakta olan diğer iki kişinin, bir siyasetçi için, 'hırsızlık' iddiası etrafında konuştuklarını görünce... 'Bakınız, hemşehriler, namaza gideceksiniz... Kim olursa olsun, hiç kimse hakkında böyle delilsiz suçlamaları tekrarlamayın.. Vebali vardır...' ikazı karşısında, 'Biz ne bilelim, ekranlarda öyle söylüyorlar' dediler.

'Kur'an, hepimize, 'Ey iman edenler, bir fâsid kişi size bir haber getirdiğinde onu tahkik etmeden kabullenmeyin...' emrini veriyor; 'Hemen reddedin!' demiyor, 'tahkik etmeden kabullenmeyin...' diyor...' dedim.

Karşımdaki kişilerden birisi, emekli bir memurmuş... Hemen akıldânelik etmeye kalkıştı, 'Ben nereden ve nasıl tahkik edecekmişim? Hem, sen hiç hırsızlık- yolsuzluk yapılmıyor..' diyebilir misin?' diye kendisini savunmaya kalkıştı.

'Tahkik etmek imkânın yok ise, o zaman susacaksın... 'Hırsızlık asla yoktur!', diye kim iddia edebilir? Ama, asıl mesele, iddiayı ispatlamaktır... Halk deyimiyle, minareyi çalmaya niyetlenen, kılıfını baştan hazırlamaz mı? Ben de size, 'Sen hırsızsın!' desem, o sözümün delilini, belgesini istemez misin; 'isbatla, isbatlayamazsan müfterisin!' demez misin?' dedim. Ve, şahsen sıradan bir kişi veya bir siyasetçinin icraatını veya düşünce dünyasını beğenmiyorsam, ondan uzak olduğumu, sevmediğimi söyleyebilirim, ama, delillendiremiyeceğim suçlamalarla, 'Hırsızdır, filan ahlâksızlığı yapmaktadır...' suçlamasında bulunamam' diye ekledim.

Sonra da, düşünebiliyor musunuz, o ilçenin merkez câmiinde, birlikte saf tutup namaz kıldık!.

*

Yukarıda söz konusu edilen TV kanalında bir program sunucusu var, o daha bir felâket... Söz konusu soytarı kişi, bir programında da, İHA ve SİHA'lara takmış, alay konusu yapmaya kalkışıyor, onların gerçek olmadığını anlatmaya çalışıyordu.. 'Yuhhh...' yani dedim, içimden...

Dünyada nice ciddî savunma dergilerinde ve yayınlarında savaş uçaklarıyla yapılan savaşları Türkiye'nin geliştirdiği, kısaca, İHA ve SİHA denilen İnsansız Hava Araçları ve Silâhlı İnsansız Hava Araçları' alanında mevcud dengeleri alt-üst ettiğini yazarken; bu gibi soytarılar, bu başarıyı yok saymaya ve yalanlamaya çalışıyorlar...

Çünkü, bu silâhları yapanlar dindar özellikleriyle biliniyorlar. Onların başarıları, dindar çevrelere 70-80 yıl boyunca yapılan câhillik suçlamalarının üzerine bir ibtal çizgisi çekiyor; onların yalanlarına şamar gibi cevaplar teşkil ediyor.. Ve genç nesiller arasında bir 'teknofest gençliği' rüzgârı estiriyor.

Öyleyse, bu müsbet, olumlu gelişmelerle alay edilmeli, halkın zihnine yalanlar doldurulmalıdır... Bu yüzdendir ki, sadece Selçuk Bayrakdar'ı değil; şimdi Savunma Sanayii Başkanı Dr. İsmail Demir'i de saldırılarının ve alaylarının hedef tahtasına yerleştirmiş bulunuyorlar...

Çünkü, Dr. İsmail Demir de, geçenlerde yaptığı açıklamalarda, 'Millî Savaş Uçağı'nın ve yerli Altay tankının yapımının son kertesine gelindiğini söylüyordu. Ama, onların bu hesaplarının tutmadığı ortada.. Son birkaç senedir, genç nesiller arasında uyanan bu teknoloji merakının yükselmesinde, elbette ki, İHA ve SİHA alanında elde edilen başarılar en büyük etkenlerden...

Geçen ay, Türkiye ve Azerbaycan arasında Bakû'de ortak düzenlenen 'Teknofest Şenlikleri'ne, geniş kitlelerin nasıl heyecanla, derin bir alâkayla ve gururla katıldıklarını gördük... Şimdi, bir de fezâ çalışmaları alanında, uzaya astronot gönderileceğine dair yeni çalışmalar, muhalefetteki bir müennes siyasetçiyi de, bu konuyla dalga geçmeye, 'Yerdeki işleri düzeltmişler de, şimdi uzaya astronot göndereceklermiş... Şu komediye bakar mısınız!.' gibi istihzalara sevk etmiş ve çapını göstermiş bulunuyor.

Tıpkı, geçmişte, 60-70 yıldır, mâlum çevreler de, bütün bir milleti, 'Eller ay'a, biz yaya...' gibi sloganlarla daha bir pasifize etmiyorlar mıydı; emperial güç odaklarının isteklerine uygun olarak...

Ama, Allah'ın izniyle bu fâsid daire kırılmaktadır, kırılacaktır.

.Diplomaside ‘Parmak Isırmaca' yarışında yeni dönem
8 Haziran 2022 Çarşamba

Derler ki, iki hükümdar arasına bir soğukluk girmiş, aralarında savaş çıkmış.

İki tarafın da kendisine göre epeyce bir kuvveti, orduları varmış. Sonra daha güçlü olduğu sanılan ve yenileceği hiç beklenmeyen taraf yenilgiyi tadmış ve mağlub hükümdar esir de düşmüş.

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Esir hükümdarı götürmüşler muzaffer hükümdarın huzuruna.

'Olan oldu, savaştık ve ben yenildim. Ama, nasıl yenildiğimi hâlâ anlayabilmiş değilim' demiş, esir hükümdar. Zafer kazanan hükümdar ise, 'Nasıl mı? Göstereyim.' deyip, ikisinin de işaret parmağını karşı tarafın ağzına koyup, var gücüyle ısırmasını söylemiş.

Hangisi, dayanamayıp, ötekinden önce 'Pess' derse, ağzını açacak ve böylece karşı tarafın parmağı kurtulacaktır!

Ve iki taraf da birbirinin parmağını var güçleriyle ısırmaya başlarlar ve sonunda güçlü sanılan ve amma tahammül gücünü yitiren taraf, 'Pess!' der ve karşı tarafın parmağı, rakibinin dişleri arasından kurtulur ve muzaffer hükümdar, 'İşte böyle kazandım. Eğer sen 'Pess!' etmeseydin, ben 'pess' etmek noktasına gelecektim.' der.

*

Meşhur deyimle, 'qıssa'dan, /hikâyeden hisse çıkarmak' gerekir.

*

Dünya, Rusya'nın Ukrayna'ya saldırmasıyla, yeniden şekillenmeye ve hattâ bir yeni dünya savaşına hazırlanıyor gibi. Bunu, dünya çapındaki ihtilafların çözümünde güçten başka yol olmadığını gösteren gelişmeler de hatırlatıyor.

Çünkü, devletler, bir takım inanç ve ideallerle de kurulur, ama, aynı zamanda bir takım güç ve menfaat odaklanmalarıdır da. Kendilerine yönelik bir tehlike oldu mu, hele de, bıçak kemiğe dayandığında, başka çare kalmayınca, savaşlar da olur.

Günlerdir, Suriye'de yapılacağı açıklanan geniş çaplı bir harekâttan söz ediliyor. Ama, zâhiren böyle bir geniş çaplı harekât başlamadı. Anlaşılıyor ki, Başkan Erdoğan'ın, isim vererek, Münbiç ve Tel- Rifat'taki terör odaklarının hedef alınacağını açıklaması, izlenecek siyasetin yolunu da gösteriyor gibiydi. Çünkü, 'Hazırlıklar tamamlandıktan sonra.' gibi bir şerh de düşülüyor ve böylece, -özellikle de Amerika ve AB dünyasından- muhtemel tepkiler alınmaya çalışılıyor ve hazırlıklar da ona göre şekillendiriliyordu.

Nitekim, Amerika bu müdahaleye taş koymaya çalışıyor. 'Suriye'de, istikrarın bozulacağı' gerekçesiyle. Çünkü, Amerika'ya göre, şu anda, Suriye'de, kendisi ve Rusya ile İran ve bir takım terör grupları arasında paylaşılmış bir Suriye var. Ama bu durumun, kendi aleyhine doğrudan ve coğrafî bütünlüğüne zarar verecek hedefler için kullanılacağını gören Türkiye, o paylaşımın kenarından, 910 km'lik sınır boyunca ve sadece kendisinin değil, Suriye'den kendisine sığınmış 4 milyon kadar insanın da geleceğini düşünerek devreye giriyor. Suriye'yi fiilen paylaşarak 'istikrar' sağladıklarını sanan diğer güç odakları ise, bu durumu sınır boyundaki şeritlerde kalması şartıyla şimdilik kabullenmiş gözüküyorlar.

Ama, Türkiye de, bu müdahaleyi, bir şekilde yapmak zorunda olduğunu düşünüyor. Amerika'nın ve AB ülkelerinin de karşı çıkışları sürüyor. Son günlerde, AB ülkelerinin başkentlerinde ve büyük şehirlerinde Türkiye aleyhindeki gösterilerin, o ülkelerin resmî himayeleri olmaksızın yapılamayacağı açık.

Umulur ki, NATO üyesi iki devletin, Amerika ve Türkiye'nin orduları karşı karşıya gelmez.

Ama, Savunma Bakanı Hulûsî Akar'ın, 'Milletimizi, 40 yıldan beri başına musallat olan bu terör belasından kurtaracağız. Bunda kararlıyız ve muktediriz de. Bu konuda kimse karşımıza çıkmasın, bize engel olmaya kalkmasın. Bizim tek hedefimiz teröristler." sözleri bu ihtimalin söz konusu olduğunu zımnen ortaya koymuş bulunuyor. Bu sözün muhatabı belli.

'Parmak ısırmaca' yarışı burada da geçerli denilebilir.

*

Dün, Rusya Dışişleri Bakanı Sergei Lavrov , yanında diplomatlardan ayrı olarak, bazı askerî yetkililerle de birlikte geldi, Ankara'ya.

Tahmin edilebilir ki, Rusya, NATO ile Türkiye arasındaki güven bunalımından bir takım menfaatler devşirmek isteyecektir.

Ayrıca, Türkiye bir müdahaleye hazırlanırken, Münbiç ve Tel-Rifat'taki terör odaklarını işaret ettiği ve bu bölgeleri de asıl, Rusya'nın koruduğu hatırlanırsa, Amerika'nın 'Suriye'de bozulacağından korktuğu istikrar'ın çok daha derinlerde olduğu tahmin edilebilir. Eğer bu bölgelerde Rusya, Türkiye'ye göz yumabileceğinin işaretini verirse; bu, sadece Amerika'nın Suriye'de kâfî gördüğü mevcud güç dengesini bozmakla kalmayıp, NATO'yu daha derin iç huzursuzluklara sürükleyebilecektir.

*

Geçenlerde Bahçeli'nin bile, 'gerekirse NATO'dan çıkılabileceği'nden söz etmesi düşündürücüdür.

Evvelki gün de Tayyib Bey, 'NATO'nun bir güvenlik örgütü olmaktan çıktığı'nı ifade ediyor ve sadece tartışma konusu olan İsveç ve Finlandiya'nın değil, öteki bir çok NATO üyelerinin de, -isim isim sayarak, Almanya, Hollanda, Belçika ve Fransa'nın, Amerika ve diğerlerinin- Türkiye aleyhindeki terör örgütlerine verdikleri desteği dile getiriyordu.

*

Bu gelişmeler olurken, Amerikan parlamentosu Kongre'de 2-3 hafta önce, yaklaşık 40 kez defalarca ve dakikalarca ayakta alkışlanan Yunanistan Başbakanı Miçotakis'in 'Ben Yunan Parlamentosunda bile bu kadar alkışlanmamıştım.' demesini basit bir karşılıklı iltifat olarak görmemek gerekiyor. Çünkü, iki NATO üyesi olan Türkiye ve Yunanistan arasındaki adalarda ve Meriç'in öte yakasında kurulan 10-11 adet Amerikan Üssü'nü sağlıklı bir mantıkla izah etmek mümkün değil. Amerikan Kongresi de, kendi dünyalarındaki 'helenistik' romantizmin efsûnunda olduğunu bir daha göstermiştir.

Bu arada, Mevlûd Çavuşoğlu'nun dün, 'Ege Adalarındaki silâhlanma durumu düzeltilmezse, bu adalar üzerindeki egemenlik konusu tartışılır.' demesi de son derece önemlidir.

.Mevlânâ İdris ve de, bir ‘Redd-i Mîrâs' taktikçisinin atraksiyonları…
10 Haziran 2022 Cuma

'Çocuktum, her şeyi anladığımı sanıyordum.

Sonra büyüdüm...

Bombaların ve bankaların dağlardan ve ırmaklardan fazla olduğunu gördüm.

Bahçıvanlar generallerden,

Menekşeler mermilerden daha azdı.

Yenilmişti dünya...

Advertisement: 0:15
*

Duanın özgürleştiren rüzgârı çekilmişti yüzlerden,

İnsanlar doğa değil, yönetmelik kokuyordu.

Nükleer atıklar ve çok uluslu yalanlarla

Kirlenmişti yüzümüz...

*

Teknolojinin o yok edici,

O gri gölgesi düşmüştü yüzlere...

Yenilmişti yüzümüz...

Ve görüntü aynıydı bütün aynalarda...

*

Her şey çok açıktı...

Herkes kimsesiz...

Herkes bir şeyin yoksuluydu...

Hepimiz aynı anda yenilmiştik,

Ve şarkılarımız kederliydi...

*

Yanlış bir zamanda mı yaşıyordum...

Çekip gitsem mi idim?

Ne yanlış bir zamanda yaşıyordum...

Ne de çekip gidecek bir yer vardı...

Her yer aynıydı, kaldım...

Sürekli çağıran ve ayırım yapmayan toprak, nasıl olsa beni de çağıracaktı...

*

Masal dünyanın bittiği yerde başlar-...

Biliyorum eski zamanlarda değiliz artık...

Ve masallar böyle anlatılmaz...

Biliyorum... Ben hiç masal yazmazdım.

Dünya sisteminin hepimize anlattığı masal, kötü olmasa bu kadar...

*

Biliyorum, bir karınca türküsünden

Daha hafif olacak sesim...

Biliyorum, insanların birbirine olan yabancılığı büyüyecek

dünya küçüldükçe...

Biliyorum telefonlar oldukça, insanlar birbirini görmeyecek...

Biliyorum, birbirimizi hiç görmeden öleceğiz...

*

Her şey için tek şey diliyorum...

Allah'ın gülleri bırakmasın yakamızı...

*

Yukarıdaki bu mısralar/ satırlar, 8 Haziran günü Eyyûb Sultan Câmii'nden kılınan cenaze namazından sonra, hemen yakındaki Mihrişah Sultan Türbesi'nin 'hazire'sinden; 'Sürekli çağıran ve ayırım yapmayan toprak, nasıl olsa beni de çağıracaktı...' diyerek ebediyet yolculuğuna çıkan Mevlânâ İdris'ten bu dünyada kalan 'hoş bir sadâ' demeti...

İdris'in cenaze namazını Diyanet İşleri Başkanı Ali Erbaş hoca kıldırdı. Hz. Peygamber (S)'le ilgi bir kitabın hazırlanmasında merhûmla olan işbirliklerini ve o kitabın daha sonra bir çocuk kitabı halinde hazırlanmasına olan çabalarını da anlattı tezkiye konuşmasında...

(Bu vesileyle bir noktaya bir daha değinilmesi gerekiyor: Cenazelere gönderilen ve bir takım siyasî veya ticarî vs. kişi, kurum veya şirketlerin kendi reklâmlarını yapmak için kullandıkları ap-açık olan çelenklerin, Cemaat'in ön tarafına değil, yan taraflara konulması için ülke çapında bir düzenleme yapılması konusunda iki cümlelik bir tâlimât göndermesini, birkaç kez yazdığım notlarla Erbaş Hoca'ya hatırlatmıştım. Sanıyorum, o yazılar kendisine ulaştırılmadı...

En pespâye ve ahlâksız filmlerde rol almalarıyla maruf bir takım müennes kişilerin çelenkleri bile getiriliyor, cemaatin ve tâbutun önüne...

Cemaat, namaz kılarken, , -kim olursa olsun- çelenkleri üzerinde kocaman harflerle isimleri yazılı kişilerle zihinlerini meşgul etmeye mecbur mu? Son zamanlarda 'helâlleşmek' taktiğini sahneye sürmesiyle dikkati çeken bir 'mâlûm' siyasetçinin, mütedeyyin kitlelerin itibar ettiği cenaze namazlarının hemen her birisine son 2 yıldır olduğu gibi, -sanırım, itiqadî ve ideolojik açıdan- çok az ortak yönleri olan Mevlânâ İdris'in cenazesine gönderdiği çelenkle de cemaate nanik yapıyordu. Erbaş Hoca, bu konuya lûtfen, bir el atınız...)

*

Erbaş Hoca'dan sonra, Meclis Başkanı (İslâm Hukuku profesörü olan) Mustafa Şentop Hoca da ölüm ve hayatın sürekliği konusunu anlatan bir âyeti (sanırım, Baqara-28'nci âyet idi) okuyup, kısa bir tefsirini yaptığı konuşmada, merhûmun kültür ve düşünce hayatımızdaki hizmetlerine değindi...

*

Bu satırların sahibinin, merhûm Mevlâna İdris'le yakın bir âşinâlığı yoktu. Ama, yıllar öncesinden beri yazılarını takib ediyor ve kendisine muhabbet besliyordu... Onu ilk ve son kez, 1,5 sene kadar önce Süleymaniye Câmii'ndeki bir Cuma Namazı'ndan sonra, bir grup arkadaşın kurufasulyecilerdeki toplantısında görmüştü. 48-50'sinde gösteren bu genç arkadaş konuşmaları dinlemekle yetiniyordu.

Mevlânâ İdris'i daha yakından tanımak isteyenler, Sibel Eraslan hanımın Star'daki 8 Haziran tarihli yazısını okuyabilirler. Sibel Hanım'ın eline sağlık, güzel bir yazı kaleme almış Mevlânâ İdris'in ardından...

*

Samimî ise, bu bir 'redd-i miras'tır; ama, hemen inanılabilir mi?

Kılıçdaroğlu'nun bir konuşmasının diledim, 7 Haziran günü... 'Muhafazakâr hanımlar'a hitab ediyormuş, çerçevesi ne ise ve neyin muhafazakârlığıysa... Sözlerinden, üzerinde asıl durulması gereken nokta herhalde, 'Şuna inanmanızı isterim; CHP eski CHP değil, siz de eski siz değilsiniz. Artık beraberiz, artık birlikteyiz. Aynı değerleri savunuyoruz!' diyordu, bir 'şirinlik muskası' okuyormuşçasına...

Evet, üzerinde 'Bay K....' diye geçiştirilemiyecek ve siyasî arenada ciddî olarak tartışılması gereken sözler bunlar...

'CHP, eski CHP değil!' ne demek?

Kemal Bey, 'İttihad-Terakkî'den beri devam eden partisinin bütün geçmişine karşı bir 'redd-i mîrâs' mücadelesi veriyor ve temel bir 'strateji değişikliği' yapıyor da, haberimiz mi yok? Temenni ederim, öyle olsun...

Ama, partisinin mensuplarına, sık sık, 'Biz ilk iki genel başkanımızın ilkelerinden 1 milim bile sapmadık...' diye konuşan kişi de Kılıçdaroğlu değil mi?

Yok, strateji değil de, bir siyasî taktik ise, -ki öyle olduğu ap/açık...-, o zaman da, 'avanak avcılığına çıkmak' gibi bir kurnazlığa prim verecek var mı?

Bu konuya daha çok değineceğiz, inşaallah...

.Kaatil' ve ‘Kahraman' sıfatlarının kanunla alınıp verileceğini sananların dayanılmaz sığlığı…
12 Haziran 2022 Pazar

Bizim çocukluk yıllarımızda Karadeniz ellerinde hikâyelerini köy odalarında ve değişik şekillerde dinlediğimiz Topal Osman ve emrindeki -kimilerine göre- eşkıya çeteleri, kimilerine göre de 'kahramanlar', -MHP Başkanı Devlet Bahçeli'nin da imzasını taşıyan bir kanun teklifinin Meclis'e verilmesiyle- yeniden gündeme geldi.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Bu teklif kabul edilirse, Topal Osman'ın bir kaatil, bir suçlu değil; bir kahraman olarak anılmasının yolu açılacak...

Ne kadarlık bir zaman aralığından sonra?

99 sene sonra...

Evet, tam 99 sene sonra... Yani, birazcık bir yanlış yapılmış!!..

*

Giresun'a gidenler, kaleye çıkarlarsa, orada Topal Osman'ın kabrini ve kabrindeki mermer kitâbede, onun Balkan ve Birinci Dünya Savaşı ile Sakarya muharebesinde nasıl kahramanlıklar gösterdiğinin yazıldığını okurlar.

Ama, o kitâbede, Osman Ağa'nın sonunda nerede, niçin ve nasıl öldüğü veya öldürüldüğü gibi konularda hiçbir bilgi yoktur. Bu durumu, geçen sene, arkadaşlarımızla kendi aramızda konuşurken, bu resmî tarih yaklaşımını orada, üstelik de İslâmî örtüye riayet etmemiş ve Topal Osman'ının mezarına ellerini açıp 'Fatiha' okuyan iki hanım da duyduklarında, hınçlı bir ses tonuyla, 'Osman Ağa'nın nasıl öldürüldüğünü buraya yazamazlar...' dedilerdi.

*

Yani, Topal Osman 100 yıllık tek taraflı suçlama ve yorumlara rağmen, hele de Giresunluların kalbinde hâlâ da bir kahraman!..

Sadece Giresun'da değil, Topal Osman'ın, çoğu eşkıya çeteleri olan kimseleri nasıl itaati altına alıp, o Rûm ve Ermeni hıyanetlerine karşı, -aynı sertlikte olsa bile- nasıl mukabelede bulunduğunun ve onların ihanetlerin nasıl cezalandırıldığının hikâyeleri, Sinop'tan Samsun, Ordu, Giresun, Trabzon, Rize ve Artvin illerine kadar uzanan Orta ve Doğu Karadeniz'de nesillerden nesillere gözyaşlarıyla anlatılmıştır. Kezâ, müslüman halkla asırlarca yan yana ve dinlerini koruyarak yaşayan 'Pontus Rum'larının ve Ermenilerin Osmanlı'nın çöküş sürecinde, ellerine bir fırsat geçtiğini sanarak müslüman halkı kadın, çocuk, savunmasız yaşlı erkek, vs. dinlemeden, nasıl katlettikleri ve evlerini-barklarını nasıl yakıp yıktıklarının hikâyeleri de tarihî hâfızâlarda hâlen de korunmaktadır.

Ama, Topal Osman ve emrindeki güçlerin o hain gayrimüslimleri sindirirken onların çocuklarının ve kadınlarının da -İslâm savaş ahlâkı cevaz vermediği halde- katledildikleri anlatılıyordu.

Çünkü, henüz, Sırbların 1992-97 arasında korkunç zulüm ve cinayetlerine, 'aynı şekilde karşılık verelim' diye izin isteyen Bosnalı müslüman savaşçılara, 'Hayır, onlar bizim öğretmenimiz değil, düşmanımız... Savaş hukukunun ölçülerini bize İslâm verir...' diyen Aliya İzzet Begoviç'in sahneye çıkmasına 70 sene daha vardı...

*

Bahçeli'nin teklifinin gerekçesinde, 'Giresun'un bu yiğit evlâdının, Gazi Meclis'in varlığı ve Millî Mücadelenin zafere ulaşması için sergilemiş olduğu büyük fedakârlık, tarih huzurunda apaçık ortadayken (...), isbat vesikaları bağımsız bir mahkeme huzurunda değerlendirilmeksizin kaatil olarak ilân edilmesi hakkaniyete, gerçeklere ve yüreklerinde Topal Osman Ağa sevgisini yaşatan millet evlatlarının vicdanî kanaatlerine uygun değildir.

Elbette ki, bir mahkeme kararı yerine asla geçmeyecek olan Meclis Kararı gerçekleri değiştirecek bir vesika hükmünde olmamakla birlikte, (...)Topal Osman Ağa'nın itibarı üzerine gölge düşüren bir tarihî vesika olarak arşivlerde durmaktadır.(...)' denilmektedir.

*

Mustafa Kemal'in Muhafız kıtasının komutanlığı yıllarca yapan Topal Osman Ağa'nın, 27 Mart 1923 tarihinde Ankara'da âniden ortadan kaybolan Trabzon Milletvekili Ali Şükrü Bey'in ölümünden sorumlu tutulduğu ve 1 Nisan 1923 gecesi Çankaya'da Papazın Bağı mevkiinde öldürülerek toprağa verildiği, TBMM'nin 2 Nisan 1923 tarihli ve 370 sayılı kararıyla Topal Osman'ın cesedinin gömüldüğü yerden çıkarılıp Meclis kapısı önünde asılarak teşhir edildiği ve başının kesildiği tevatüren bilinmektedir.

Meclis'de, hele de Lozan'ı kabul etmemekte M. Kemal'e direnen İkinci Grub'un en ateşli muhaliflerinden olan Ali Şükrü Bey'i Topal Osman mı öldür(t)müştür gerçekten, hem de davet ettiği kendi bağ evinde?

Bu ihtimal, onun yiğitliğine aykırı görülebilir. Ama, onun M. Kemal'e ölümüne bağlılığı da ortada...

Yoksa, Ali Şükrü Bey, Topal Osman'a veya bir başkana öldürtülmüş olsa bile, M. Kemal'in, o hengâmede, kontrol edilmesi zor duruma gelmiş olan Topal Osman'dan da kurtulmak istemiş olması, uzak ihtimal midir? Ve 100 yıl öncesinde öldürtülüşleri üzerinde kocaman sual işaretleri bulunan yüzlerce- binlerce faili veya azmettiricisi gizlenmiş cinayetler yok mudur? 5816 sayılı ve bugünkü dünyada emsali olmayan bir kanun var oldukça, karşılaşılan her zorluğun, 'İhtimal ki bazı kelleler koparılacaktır' yöntemiyle halledildiği ve nice mazlûmlarının hain, nice zâlimlerin de kahraman olarak nitelendiği o dönemin rahatça konuşulmasına izin vermeyen ve her ciddî eleştiriyi bile hemen hakaret sayan o kanunu yürürlükten kaldırmadan sadece Topal Osman için bir istisnayı Devlet Bahçeli vicdanına nasıl sığdırabilecektir?

*

Bugün İsmet İnönü'yü de sevmeyen niceleri vardır, ama, hakkında bir koruma kanunu olmadığı halde, kimse ona hakaret etmemekte ve sadece uygulamalarını beğenmediklerini söylemektedirler. Normal bir insan gibi anılmak hakkı, M. Kemal'e de verilmelidir. Ve açıktır ki, o koruma kanunuyla asıl korunmak istenen, 85 sene öncelerde ölmüş olan bir kişi değil; M. Kemal'i bir korkuluk gibi kullanıp onun adına bir saltanat kurmuş olan ve ondan geçinen darbeciler, mütegallibe sınıfı ve derin devlet güçleridir.

.‘Sunnî'ler içinden çıkan en aykırı tipler bile ‘başkan' olabilirken; ‘Alevî'lerden?…
13 Haziran 2022 Pazartesi

CHP lideri Kılıçdaroğlu'nun, bir sene sonra yapılacak olan Başkanlık seçimlerinde namzed olup olmayacağı etrafında aylardır yapılan yorumlar, bir takım sonuçlara varılması veya varılmaması temennilerinin güçlendirilmesi için, özel bir alana kaydırılmış bulunuyor ve son günlerde onun 'Dersim'li bir alevî' olduğu tartışması üzerine oturtulmuş gözüküyor.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Muhalefet'teki '6-7'li masa'dan ise, bir türlü, bir sene sonraki seçimde kimin aday olacağına dair bir karar değil, müzakere bile yapılmamış olması, Kılıçdaroğlu'nun uykularını kaçırıyor. Bu yüzdendir ki, 'Millet İttifakı' denilen '7 yamalı bohça'nın bir an önce karar vermesi ve tasarladığı Başkanlık adaylığını karambole getirmek için, Kasım- 2022'de bir baskın seçim yapılabileceğini ileri sürüyor. Kasım ayına ise, sadece 4,5 ay kalmış bulunuyor ki, pratik açıdan bile neredeyse imkânsız..

Bu duruma göre, Kılıçdaroğlu'nun 'Kasım'da seçim olacak..' iddiasını sürdürmesi, isminin, alevî oluşu etrafındaki tartışmalarla daha da fazla yıpranacağı endişesinden de kaynaklanıyor olmalı.. Üstelik, bu tartışmayı iktidar tarafı değil, kemalist-laik-sol cenah ile, İP tarafı gündeme getiriyor..

*

Tayyib Bey ise, Kılıçdaroğlu'na, 'Adaysan, adaylığını; değilsen, adayının kim olduğunu açıkla..' diye psikolojik baskısını artırıyor ve 'seçimin Kasım-2022'de olmayacağını' kesin olarak tekrarlıyor.

Yani, ondan sonra da, zaten kış şartları devreye gireceğinden, en erken, Nisan -Mayıs 2023'den öncesi bir seçim ihtimal dışı.. Ve seçim için ilan olunan Haziran-2023 tarihinin değişmesi, fevkalâde durumlar dışında, muhal gibi gözüküyor..

*

Ve burada üzerinde bilhassa durulması gereken konu her halde şudur ki, İyi Parti içinde dile getirilen kaygılar hariç, laik-kemalist ve Sol kesimlerin Kılıçdaroğlu'nun alevîliğini hatırlatarak adaylığına karşı çıkmaları, onların alevîlere karşı olduklarını değil; ülke nüfusunun en azında beşte dördünün alevîolmayışından dolayı, alevî bir kimsenin seçimde beklenen neticeyi alamıyacağı gerekçesine dayanıyor olmalı..

Anlaşılıyor ki, Cumhur İttifakı, yani iktidar tarafı ise, Kılıçdaroğlu'nun tutarsızlıkları ve her gün bir ayrı görüş açıklamasından dolayı kendileri için müsaid bir rakib olacağı kanaatindeler. Ayrıca, onun alevî olmasını tartışma zeminine getirmenin ülke içi sosyal huzur ve barış açısından doğru olmayacağını düşünüyorlar.. Bu, doğru bir yaklaşım.. Üstelik sunnî Müslümanlar içinden çıkan nice ateistler C. Başkanı olabilirken, şiî veya alevîler içinden birisi de niye olmasın?

Ancaak, sosyal bünyede geniş halk kesimleri arasında meselenin bu kadar sâde geçiştirilemiyeceği de düşünülmelidir. Çünkü, Kılıçdaroğlu'nun, zihninin bir yerinde, Dersim acılarının olmadığı , olamıyacağı, zayıf bir ihtimal olsa gerek.. Evet, niyet okumak yanlıştır, ama, o da, duvar değil, insan..

Ve o, sadece 'alevî' değil, 'Dersimli bir alevî'..

Çünkü, Dersim İsyanı, 1937 yılında, bir karakolda 17 askerin öldürülmesi üzerine, M. Kemal tarafından, 'tenkil' emri verilerek başlatılan bir kanlı imhâ hareketiyle noktalanmıştı. Hattâ, onun evladlığı olarak da nitelenen Sabiha Gökçen'i, 'Türkiye'nin ilk kadın savaş pilotu' olarak bizzat vazifelendirilerek Dersim'in bombardımanına gönderildiği ve onun o vazifeyi nasıl bir zevkle ifa ettiği hâtıralarından okunabilir.

1 yıl kadar süren isyanı sırasında devlet eliyle sivil vatandaşlardan kadın, çocuk ve savunmasız erkeklerden 14 bin küsur kişinin öldürüldüğünü Tayyib Bey 10 yıl öncelerde devletin elindeki resmî rakamlara göre açıklamıştı. Ki, o isyan hareketinin lideri olan Seyyid Rızâ ve oğlu başta olmak üzere yüzlerce insan da idâm edilmişlerdi. (1937'de, Emniyet Umûm Md. Muavini olan ve M. Kemal'in güvenilir adamı olarak Dersim'e gönderilen ve idâmları gerçekleştiren eski Dışişleri Bakanlarından İhsan Sabri Çağlayangil'le 1985'lerde Kılıçdaroğlu'nun yaptığı röportajda yer alanlar bile, vicdanı olan her insanı da sarsar..) Ki, Seyyid Rızâ'nın idâm edilebilmesi için, yaşı, bir gece yarısı mahkemesinde küçültülerek; oğlunun yaşı ise, büyütülüyor ve idam ediliyorlar. Seyyid Rızâ'nın idâm edilirken, 'Biz evlâd-ı Huseynik, vallah mazlûmâne giderük..' dediğini de Çağlayangil'den nakleden yine Kılıçdaroğlu'dur. Dahası, o neticeyi bizzat görmek için El'Aziz'e gelen M. Kemal'in, neticeden emin olması için, Çağlayangil'in onların idâm sehpasındaki fotoğraflarını M. Kemal'e gösterdiğini de yine o nakleder..) Cesedleri ise, belirli bir mezara bile konulmayıp yakılarak, külleri de rüzgâra savrulmuştur. Ve, şimdi Dersim'de Seyyid Rızâ'nın kocaman bir heykeli vardır..

Kılıçdaroğlu, o isyanın tam ortasında olan bir ailenin çocuğu.. Kendisi her ne kadar o isyanın bastırılmasından 12-13 sene kadar sonra dünyaya gelmiş olsa da, ailesinden o acıla facianın ve o kanlı imha hareketinin hatıralarını dinlemiş ve gözyaşı dökmüş olabilir.

Yazık ki, Dersim (Tunceli) ile ülkenin diğer kesimleri arasındaki halk kesimleri arasında arzu edilir bir kardeşlik havası henüz de oluşturulabilmiş değildir. Bu yüzden, özellikle kemalist- laik- ve sol kesim tarafından ve onun Alevîliğine karşı çıkmak için değil, alevî birisinin seçilmesinin neredeyse imkânsız olacağı üzerinde durulduğu anlaşılıyor. Bunun doğru olup olmadığı, seçimle test edilecektir.

*

Bu vesileyle, sunnîlik, şiîlik ve alevîlik ıstılahları üzerinde de, konunun doğru anlaşılması için, gelecek yazıda kısaca duralım, inşaallah..

*

.-Yarayı kaşımadan-, Alevîlik, Şiîlik ve Sünnîlik
15 Haziran 2022 Çarşamba

CHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu'nun 1 sene sonra, Haziran 2023'de yapılacak olan 'Cumhurbaşkanlığı Seçimi'nde aday olmasının, kemalist-laik ve diğer solcu çevrelerle İyi Parti'liler ve aynı şekilde '6-7'li Masa' olarak nitelenen siyasî gruplara oy verecek olan seçmenler arasında da soğuk karşılanacağı ve bu yüzden aday olmaması için o cenahta yarı- kapalı şekilde bir kampanya başlatıldı.

*

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Daha önce de Kılıçdaroğlu'nun CHP Başkanlığını, Deniz Baykal'dan hangi utanç verici videoların ortaya çıkması gibi entrikalı yöntemler sonunda devraldığı ve ondan sonra da partisinin bütün il ve ilçe teşkilatlarına kadar her yerde daha solcu ve de 'alevî' isimleri karar organlarına getirdiği bilinmektedir.

Yani, Kılıçdaroğlu'nun 'alevî' birisi olması, İktidar tarafından çok, bizzat kendi cenahı arasında, sırf, Cumhurbaşkanlığına aday olması halinde, sırf bu özelliğinden dolayı güçlü bir halk mesafesinin konulacağıyla karşılaşacakları ihtimalinden kaynaklanan bir tedirginlik oluşturmaktadır. Onun 'alevî'liğinin söz konusu edilmesi, bir suçlama değil, bir tesbitten ibarettir. Üstelik, Kılıçdaroğlu da, Müslümanların gördüğü en katı laik uygulamaları yapanların çizgisine bağlılıklarını devamlı vurgularken, bir taraftan da 'seyyid' olduğunu, (yani, Hz. Peygamber soyundan geldiğini) de iddia edebilmekte.

*

Ama, her dinde, her inanç sisteminde, ideolojik bağlılıklarda, hattâ aynı siyasî çalışmalar içinde olanlar arasında, etrafında birleşilen ilke ve değerlerin yorumlanmasında bile anlama farklılıkları ortaya çıktığında, bir takım gruplaşmaların ve 'sosyal mesafe koyuşlar'ın görülmesi de tabiîdir.

Bu durum, bizim sosyal bünyemizin derinliklerinde de varlığını sessiz ve derinden sürdürmektedir.

*

Yıllarca önce, İstanbul'da, 28-30 daireli bir apartmanda oturan bir Müslüman hanım anlatmıştı:

'Namazında-niyazında 'alevî' bir hizmetçi kadın var apartmanımızda. Mübarek gecelerde, helva yapıp dağıtıyordu, bütün dairelere.

Ama, ertesi sabah, o helvaların atıldığını onların çöp kutularında görüyordu.

Bir gün gelip, 'Abla yahu, burada en mütedeyyin olan aile olarak sizi biliyorum. Diğerlerinden çoğunun namazla- niyazla, abdestle bir işleri yok. Siz benim verdiğim helvaları yiyorsunuz, ama, diğer komşuların hemen tamamının, verdiğim helvaların atıldığını görüyorum.' diye dert yanmıştı?

Sebebi?

O hizmetçi hanımın mezhebî açıdan, ana akım dışından olması!

Halbuki, başka mezheblerden olanlar arasında böyle bir mesafe söz konusu değilken, burada niçin?

*

Bazân, inanç konularında fazla bir hassasiyeti olmadığı anlaşılan tiplerle de karşılaşırsınız.

'Sizin bilgi alma imkânınız fazla olabilir. Kızımızı evlendireceğiz, damâd adayı da efendi birisi, ama, aile içinde ileride 'mezhebî ' açıdan bir takım farklılıklar ortaya çıkar mı diye öğrenmek istiyoruz. ' diyorlar. Yani, konu, zâhiren önemsiz sanılan; ama, sosyo-kültürel açıdan bir derin hassasiyetle karşılaşmak her zaman mümkündür.

*

Peki, işin gerçeği nedir?

Sünnîlik nedir ve 'sünnî' kimdir?

Alevîlik nedir ve alevî kimdir; şiîlik nedir ve şiî kimdir?

Açıktır ki, bunlar Müslümanların tarihiyle ilgili ve itiqadî yönleri de olan ıstılahlar/ terimlerdir.

Sünnîlik, İslâm'ın yorumlanmasında Kur'an ahkâmını ve Hz. Peygamber (S)'in Sünneti'ni esas alan ana akımdır. Ve, ilke olarak bu yolu benimseyenlere de 'sunnî Müslüman' denilir. Ama, dinine -diyanetine bağlı olan şiî veya alevî Müslümanlar da 'Sünnet'i asla reddetmiyorlar, bu açıdan onlara da sünnî denilebilir ama, tarîhî açıdan bu ıstılah, onları 'sunnîlik' teriminin mânâsı dışında tutuyor.

*

Alevîlik ise. Lafzen, 'Ali tarafdarı olmak ve Ali'yi sevmek' mânasındadır ve kelime mânasına bakıldığında her Müslüman 'alevî'dir de. Çünkü, Ali'yi sevmeyen bir Müslüman tasavvur edilemez herhalde. Ama, 'alevî'ler, Ali'yi sevmek sadece lafla değil, 'o uğurda bedel ödemeyi de gerektirir. ' diye yorumluyorlar bu terimi...

Şiî kelimesi de, doğrudan doğruya 'tarafdar' demektir.. 'Şia'y-ı Ali' denildiğinde ise, bu terim de, 'Ali tarafdarı' demek olur.

Müslümanların tarihinde, ne yazık ki, Hz. Ali'nin şehid edilmesiyle neticelenen acı hadiseler, Hicret'in 61. Yılında, yanî Hz. Peygamber (S)'in rıhletinden sadece 50 yıl sonralarda, Hz. Peygamber'in torunu Hz. Huseyn ve bir avuç yârânının Yezid bir Muaviye emrindeki güçler eliyle Kerbelâ'da katledilmesiyle zirveye ulaşmıştır.

*

Ve Müslümanların büyük bir kısmı, bu bitmez- tükenmez ihtilaf ve düşmanlıkların sürüp gitmemesi için daha uzlaşmacı bir yolu benimsemişler ve bu cenah 'Sünnî' ; Ümmet'in idaresinin sadece Hz. Peygamber neslinden gelenler eliyle deruhde edileceği gibi bir kanaati bir inanç haline getiren kesim ise, Şia olarak isimlendirilmişlerdir ve başlangıçta, o ihtilâfların taraflarının hesabını Allah'a havale etmek yerine, tarih boyunca yaşanan nice derin acılar ve düşmanlıklarla, kopuşlar daha da derinleşmiş ve sadece itiqadî bir yorum farklılığı derecesinde kalmayıp, derin bir sosyo-politik, kültürel ve ekonomik kutuplaşma ve zıdlaşmaya dönüşmüştür ve bu kopma ve kırılmalar 13 asırdır da sürüyor.

Ayrıca, 'sünnî'ler içinden de o inanç konularında hiçbir hassasiyetleri kalmamış olan kimseler olabildiği gibi, şia veya alevîler arasından da İslâm'ın özüyle ilgisi tartışılabilecek kimselerin isimleri etrafında devam etmektedir.

İslâm Milleti'nin içinde bulunduğu bu fâsid daire, Müslüman basiret ve ferasetiyle aşılır, İnşaallah...

*

.Bu elçi, kimin adına elçilik yaptığını zımnen itiraf etmiyor mu?
17 Haziran 2022 Cuma

Yunanistan'la Akdeniz'deki adaların statüsü etrafında giderek yaklaşan bir sıcak sürtüşme ihtimali artarken. Zaman zaman Türkiye Hariciyesi'nin göklere çıkarılan diplomatlarının içinde nasıl bir ihanet damarının olduğu gözden kaçırılıyor. 'Monşer'ler' denilen bu kesimin en hızlılarından birileri bu sıralarda ana muhalefet partisinin dış siyasetini belirleyen isimler. Herkesi zan altında bırakamayız; ama, Türkiye'nin Hariciyesi ve emekli diplomatları bir araya getiren bir takım kuruluşlar da, bu gibi ihanet uzantılarını aralarından fırlatıp atamazlarsa, o ihanetin gölgesi hepsinin üzerine düşecektir. Yarası olmayan gocunmasın.

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Nasıl ki, 'TSK'nın içindeki bir avuç darbecilere bakarak, yüzbinlerden oluşan koskocaman bir ordu kurumuna nasıl ki, 'darbeci' gözüyle bakılamaz.' şeklindeki izahlar doğru sanılıp, tarihimizdeki bütün darbeleri, o 'bir avuçcuk' diye bilinen darbeciler gerçekleştirdikleri görmezlikten gelinirse; Hariciye'nin içinde de bir takım karanlık odakların durumu da aynıdır. Ve o karanlık odaklar kendilerini yıllarca, 'en parlak diplomatlar' olarak sergile(t)mekte başarılı da olmuşlardır.

Geçmişteki parlak diplomatlardan birisi, Yunanistan'la Türkiye arasında giderek tırmanan ve hattâ bir savaşa dönüşme ihtimali bile bulunan 'adalar meselesi'konusunda, geçen hafta, 'Türkiye sahillerinin 3 mil ötesindeki bütün adaları Yunanistan'a bırakmışızdır.' deyiverdi. Hani, 'emekli bir diplomat, sefir vs. Belki de matûhiyet halindedir, ne dediğini tartamamıştır.' filan denilebilir. Ama, bu kişi, ana muhalefet partisine üye olup konuşmaya başladığına göre, bu, ihanet çapında bir durumdur.

Emekli Büyükelçi Y. Eralp'in bir TV yayınında, "Lozan, üç milin dışındaki adaları, beğenelim ya da beğenmeyelim, Yunanistan'a vermiştir. Bu adaların egemenliği, şartlı değil. Böyle bir şey yok. 3 milin üstündeki adalar, Yunanistan'ın... Türkiye bunu yıllarca kabul etti. Bunu tehlikeye sokmak Türkiye'yi mütecaviz (saldırgan) bir devlet durumuna düşürür.' şeklinde konuşurken, ona, "Büyükelçi müsveddesi, terbiyesiz. Bu adamlar büyükelçilik yaparsa bu ülkenin hali ne olur" ifadelerini kullanan Başkan Erdoğan 'sert tepki vermek'le mi eleştirilmeli?

Evet, bu gibi kişilere hadleri bildirilmezse, emperial güçlerin kuklası ve finosu olarak 200 yıldır bizim paçamızı ısırmaya çalışan Yunanistan adına, üzerimize daha nice top atışları da yapacaklardır. O halde, böyleleri, o sözlerinin hesabını vermek ve millet tarafından beslenmekten mahrum edilmelidir; tıpkı darbeci subayların bütün mukteseb haklarının ibtal edilmesinde olduğu gibi.

*

Bu vesileyle, 13 Haziran tarihli Sözcü'de Sinan Meydan imzalı ve 'Adalar Lozan'da kaybedilmedi.' başlıklı yazıya da değinmek gerekiyor. Ancak, önce şunu da belirtelim ki, 'adalar' derken, son 100 yıldır Ege Denizi diye anılan ve Akdeniz'in, Anadolu Yarımadası ile Mora Yarımadası arasından kuzeye doğru uzanan ve irili ufaklı , hattâ küçücük kayalıklardan oluşan yüzlerce adaların bulunduğu bölgesi anlaşılmalı.

Evet, bizim dilimizde, 100 yıl öncelere kadar 'Ege' diye bir yer yoktu. Antik Yunan mitolojisindeki Kral Aigeus'un adını taşır bu deniz. Osmanlı, Akdeniz'in bu bölgesine 'Adalar Denizi' derdi. Ama, 1923'den sonra, o deniz coğrafyasının yunanca adı kabul edilerek, o bölgelerin Yunanistan'a aid olduğu zımnen itiraf olunmuştur.

*

Sözcü'deki yazıya, 'Adalar Lozan'da kaybedilmedi.' başlığı atılırken, anlaşılıyor ki, maksad, okuyucuların tarihî konularda aydınlatılması değil, -eski Cumhurbaşkanlarından A. Necdet Sezer'in- 'Laik cumhuriyeti ona borçluyuz.' dediği 'Lozan'ın temize çıkarılması.'

Halbuki, Marmaris'in iki deniz mili ötesinde bulunan ve Yunanistan'ın Balkan Savaşları sırasında işgal ettiği Meis Adası'nın Lozan'da terk edildiği, o yazıda da, (Temmuz -1923'de imzalanan Lozan Barış Konferansı'ndaki), 'uzun müzakereler sırasında, çözülememiş bir sorun olarak kalan Meis, barışın önündeki en önemli engel haline geldi. Kanla kazanılan vatanı ve 10 yıldır beklenen barışı Meis için riske atmak olmazdı.

İsmet Paşa, 4 Haziran 1923 tarihli oturumda (...) Meis konusunda 'çok ağır fedakârlık yaptıklarını' söyledi.' deniliyor.

*

Kaldı ki, (Yunanların Ege dediği bölüm de dahil) Akdeniz'deki 'adalar'ın hemen tamamı da asırlarca bir vatan parçasıydı. En başta da, Kıbrıs.

Kıbrıs adası, 1571'den 1914'e kadar, 343 sene boyunca Osmanlı'nındı . (Sadece 1877-78 /Osmanlı-Rus Harbi sırasında İngiltere'nin askerî yardım teklifine karşılık olarak, bu adanın 'intifa/ faydalanma hakkı' İngiltere'ye bırakılmış; 1914'de Osmanlı ile İngiltere rakip saflarda savaşa girince, İngiltere bu adayı 'ilhak' ettiğini açıklamış ve Osmanlı ise bu 'ilhak'ı tanımamıştı..)

Savaşın sonunda ise...

Lozan'da, 'Ankara Hükûmeti, Kıbrıs'ı bir İngiltere adası telakki eder.' şeklinde yazılan bir maddeyle, Kıbrıs bütünüyle terk edilmişti.

O halde, 'Adalar, Lozan'da kaybedilmedi.' gibi iddialar tutarlı değildir.

Bununla, 'Lozan bir hezimetti.' demek istemiyoruz. O günün şartlarında o kadar olabilmişti denilebilir. Amma, bir 'zafer', hiç değil, asla!

*

Facia çapında olan ise, bir emekli büyükelçinin, '1947- Paris Andlaşması'nda, '12 Ada' ve diğerlerinin Yunanistan'a bırakılmasında yer alan 'adaların silâhsızlandırılması' şartını bile görmezden gelip, Türkiye'yi, 3 milin dışına, ancak Yunanistan'dan özel izin alarak geçmeye zorlayan ve Amerikan tarafından desteklenen Yunan yorumlarının paralelinde konuşmasıdır; kimin 'elçi'si ise...

.Herkesle helâlleşmek'ten söz edenler, herkese haksızlık yaptıklarını söylüyordur!
19 Haziran 2022 Pazar

Kılıçdaroğlu, 'Herkesle helâlleşeceğiz.' diyor. Önceleri, 'Başörtüsü yasağı' uygulaması konusunda haksızlık yaptıklarını söylemişti. Yani, tek kalemden ibaret bir zulüm demek istiyordu. Halbuki daha 10-15 sene öncelerde bile, yapılan düzenlemelerin ibtali için hemen Anayasa Mahkemesi'ne koşanların başında bulunan kişi de kendisiydi ve on binlerce- yüz binlerce insanın o zulüm uygulamasından çektikleri acıların, ızdırabların hangi birisiyle ve nasıl helâlleşecektir?

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Buna rağmen o, partililerine hitab ederken, bir 'sevgi pıtırcığı' halinde ve ısrarla, 'Herkesle helâlleşeceğiz.' diyor. Yani, halkı kitlelerinin kendileri dışında kalan hemen her bir kesimine haksızlık ve zulmettiklerini zımnen itiraf ediyor. Esasen, halkımız da o partiye hiçbir zaman tek başına iktidar olabildikleri bir seçim zaferi yaşatmamıştır.

Bir kişi, hatalarını kabul eder ve kimlere zulüm ve haksızlık ettiyse o muhatablarından veya onların yakınlarından helâllik isteyebilir. Onlar da kabul eder veya etmezler, kendilerinin bileceği iştir. Yani 'Helâlleşelim.' demekle helâlleşilmiş olmaz. Çünkü meselâ, nice zulümlere mâruz kalıp, artık bu dünyada olmayan büyük kitlelerle nasıl helâlleşilecektir? Kaldı ki, önce, haksızlık ve zulme uğradıklarını düşünenler, helâlleşmeyi kabul etmeye hazır olduklarını açıklamalıdırlar.

Evet, yaptığı haksızlıklar ve zulümlerle bir halkın, bir ülke insanlarının çok büyük bir kısmına, bir asrı aşkın bir zamandır büyük acılar ve ağır sosyal ve psikolojik travmalar yaşatmış olan bir siyasî hareket, kiminle ve nasıl helâlleşecektir? Öyle bir siyasî hareketin içinde yer almış olanların pişmanlıklarını izhar etmeleri, ancak o siyasî hareketin içinden çekilip ayrılmak ve o siyasî harekete vücud veren fikir veya ideolojiyle bağın koparılmasıyla mümkündür. Başka türlüsü, ancak bir kandırmaca olur.

*

Geçen akşam, bu konu gündeme geldiğinde birisi, 'Samimî olamaz mı? Gerçekten de yanlış yaptıklarını görmüş olamaz mı?' dedi

'Hayır, olamaz!' denilebilir mi?

Hayır!

Nice kişiler vardır ki, geçmişte en zıd kutupta bulunurken, sonra derin bir ruhî ve fikrî inkılab geçirip yaptıkları, en karşı kutba gelmişlerdir.

Hatırlayalım ki, Müslüman olan kız kardeşini dövmek için gelen müşrik bir Ömer bir Hattab, Kur'an'ın tamamını okuyup anlayarak ve kavrayarak değil, kız kardeşinin okuduğu sadece bir-iki âyeti dinlemekle derin bir ruhî inkılab geçirmiş ve Müslüman olmuş ve 'Hz. Ömer' olmuştur. İnsan, elbette değişebilir.

O halde, Kılıçdaroğlu da böyle bir derin ruhî inkılab ve değişim gösteremez mi?

Niçin göstermesin? Hattâ, temenni de ederiz.

Ama, bizim üzerinde durmak istediğimiz konu şu: Hem de 120 yılı aşkın bir zamandır, -büyük babaları durumunda olan- 'İttihad ve Terakki Cemiyeti'nin toplumumuzun aslî inanç ve değerler sistemiyle mücadele etmeyi esas almış bir siyasî veya ideolojik hareket ve kurumun başında bulunan bir kişi, bütün o cinayetlerden, diktatörlük uygulamalarından, halka zorla kabul ettirilen 'devrim' hecmelerinden teberrî etmek, o geçmişten uzak olduğunu belirtmek için, 'Geliniz helâlleşelim.' derse; her şeyden önce o siyasî hareket veya teşekkülle olan bağını bütünüyle koparması, kopması ve oradan uzaklaşması gerekir.

Aksi halde, bir kandırmaca ve bir 'abra kadabra' sihirbazlık gösterileri sergilenmiş olur. Çünkü, o siyasî hareket, yüzyılı aşkın bir zamandır nesilden nesile ve bir takım duygu ve düşünce ve ideal beraberlikleriyle, siyasî, sosyal veya maddî maslahat ve menfaat müşterekliklerinin bütün yükünü taşımaktadır ve onlardan, bir 'Haydi geliniz, herkesle helâlleşelim.' demekle kurtulmak mümkün değildir.

*

Kılıçdaroğlu bugün bu gerçeği görüyorsa, takınacağı tavır başka türlü olmalıdır.

Adolf Hitler'in NAZİ Partisi'nin varlığını bugün de sürdürdüğünü düşünelim, o hareket ve kurumun başındaki lider çıkıp, Yahudilere ve düşmanlık besledikleri diğer bütün kesimlerin geride kalanlarına, 'Haydi, herkesle helâlleşelim.' dese bunu kabul edecek kimseler olur mu? Ya da, Stalin'in komünist partisinin bugün de devam ettiğini ve yeni liderin, geçmişte milyonlarca insanın üzerinden bir buldozer gibi geçmiş olan o ideolojik hareketin geçmişinden dolayı artık pişman olduğunu iddia ettiğini düşünelim; o çağrıya inanan kimse çıkar mı? Yoksa, 'Gölge etmeyin, başka ihsan istemeyiz.' mi denilir, öylelerine..

Kalblerde olanları okumak durumunda olunamaz elbette. Amma, Kılıçdaroğlu, samimî ise, o zaman yapacağı işin inandırıcılığı için, o hareket ve kurumun içinden bütünüyle ayrılması gerekir. Kaldı ki, hem bir siyasî bünye içinde kalıp, hem de onun bütün geçmişini suçlayan kişiyi hiçbir siyasî teşekkül, içinde ve hele de başında tutmaz.

Kılıçdaroğlu zaman zaman, Ecevit'i beğendiğini ifade eder. Mâdem ki öyle, hiç de kendisini zorlayan bir durum olmadığı halde; Ecevit'in, CHP'yi, ensesine çökmüş bir hareket olarak niteleyip, ayrı bir parti kurduğunu hatırlamıyorsa, o ayrılış yıllarındaki beyanlarına bakabilir.

*

.Birkaç konuya, kısa kısa...
20 Haziran 2022 Pazartesi

MURSÎ'Yİ ANMAK ve ANLAMAKTAN DA ÖTEYE; BUGÜN NE YAPACAĞIMIZI DÜŞÜNMEK...

Mısır'ın serbest seçimle iktidara gelmiş ilk ve tek cumhurbaşkanı olup, 2013'de, henüz başkanlığı 1 yılı bile dolmamışken; kanlı bir askerî darbeyle makamından indirilip hapsedilen ve hapiste de -inşaallah,- 'şehîd' oluşunun 3. Yıldönümü dolayısıyla, 17 Haziran akşamı, merhûm Muhammed Mursî için, başta Mısır'lı 'İkhwan'lar olmak üzere, binden fazla Müslüman'ın katıldığı, 2,5 saati aşkın bir anma toplantısı vardı, Üsküdar- Bağlarbaşı Kültür Merkezi'nde.

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Merhûm Mursî'nin bazı 'Bakan'ları ve o Askerî Darbe'den dolayı Türkiye'ye sığınmış siyasetçiler ve fikir adamları ve İstanbul AK Parti m.vekilleri Hasan Turan ve Ahmed Hamdi Çamlı olmak üzere diğer bazı dâvetliler de Mursî hakkında konuştular. Dünya Müslüman Âlimler Birliği'nin Genel Sekreteri Ali Karadagî ve diğer bazı isimler de dinleyicileri coşturan konuşmalar yaptılar.

Doğrudur ki, Muhammed Mursî, özellikle de hapsedilişinden sonra düzmece askerî mahkemedeki dik duruşlu tavrıyla, bütün Müslümanlar nezdinde bir inanç, şuur, direniş ve iftihar âbidesi olarak sivrildi. Bu husus açıkken...

Gönül isterdi ki, o toplantıda sadece Mursî övgüsü ve nasıl uygulanacağı bilinmeyen vaaz mahiyetli nutuklar yerine; bundan sonra, neleri, nasıl yapacağımızın müzakeresi ve tartışması yapılabilsindi.

Bu, ciddî bir noksanımız..

*

'MANKURT KAFALILAR', SADECE 'MONŞER'LER MİDİR?

17 Haziran-Cuma günü yayınlanan, 'Bu elçi, kimin adına elçilik yaptığını zımnen itiraf etmiyor mu?' başlıklı yazıma farklı istikametlerde mesajlar aldım..

Hele birisine özellikle değinmek gerekiyor... Amerikan emperyalizmi başta olmak üzere bütün emperial güç odaklarının Müslüman coğrafyalar üzerinde, yeni sınırlar oluşturulması yönündeki gizli-açık entrika planları ve tahrikleri ortada iken; Türkiye Hariciyesi'nin seçkin 'monşer'lerinden olan bir em. büyükelçi'nin iddialarına haklılık nisbet eden kişiyle, ne ve nasıl konuşulabilir ki.

Kaldı ki, bugün Ege denilen ve 100 sene öncelerde Akdeniz'in Adalar Denizi denilen kesimini oluşturan bölge, 400-500 sene Osmanlı'nın elindeydi. Ama, bu adalar, 1923-Lozan ve de 2. Dünya Savaşı sonrasında, 1947-Paris Konferansı'nda 'silâhlandırılmaması' şartıyla Yunanistan'a bırakıldı. Çünkü; Yunanistan savaşta, Amerika'nın yanındaydı ve o ödüllendirildi. Türkiye ise, o savaşta, kendisine saldırılmadıkça tarafsızlığını ilân etmişti.

Şimdi ise, Türkiye'nin, 'bu adaların silâhlandırılamıyacağı'na dair itirazlarına karşı, Amerikan emperyalizmi sadece bu adalarda 7 ve 3 de Meriç'in öte yakasında, en modern silahlarla donatılmış üssler kurarak Yunanistan'ı Türkiye'ye karşı korumak adına, Türkiye'yi tehdit ediyor.

Böyleyken, Yunanistan'ın ağzıyla konuşan bir em. elçi'nin tavrının, tıpkı askerî darbeler gibi 'hıyanet olduğu'na dair sözlerimi bile insafsızlık olarak gören bazı okuyucular hayret verici bir bakış açısı sergilemişler.

Müslümanların dünüyle de, bugün ve yarınıyla hesaplaşmak içinde olan bir dünyaya karşı dikkatli olmayı hatırlatmayı bile hafife almak, anlaşılır gibi değil..

*

DOĞRU SÖZLER BİLE, EĞRİ MURADLAR İÇİN KULLANILIRKEN..

SP lideri Temel Bey, Tayyib Bey'in 'kimseyle istişare etmediği' iddiasını dile getirmiş. Bu gibilere bakınca, hemen tamamının, kendi görüşlerine göre hareket edilmediğinden yakındıkları anlaşılıyor... Aynı zâtın, kendilerine yönelik olarak, 'Erbakan Hoca hayatta olsaydı, CHP'nin dümen suyuna gider miydi?' gibi eleştirileri dillendirenlere karşı, 'Haydi oradan sahtekâr...' diye celâllenmesini ve Bülend Bey'in de, halkımızın inanç dünyasına 100 yıldır kesin bir savaş vermiş olan bir siyasî partinin Gn. Başkanı'nın da bulunduğu bir toplantıda, onu mest edecek şekilde, 'kral çıplak' demesi ayıplanmalı değil midir?

Hükûmet edenlerin bir takım yanlışları olabilir ama bunca sağlıklı ve yürekli icraatı görmezlikten gelmenin Müslüman halka ağır bedel ödettireceği görülmüyor mu? Yoksa, şuûr seviyesi bakımından asıl çıplak durumda olanlar aynaya baktıklarında gördüklerini mi anlatmış oluyorlar?

*

VE, 'CİNSİYET DEĞİŞTİRME İDDİALARI' ÜZERİNE..

Birileri en hassas olduğumuz aile kurumunun korunması adına, ciddî sûrette şüphe celbeden yayınlar yapıyorlar, sosyal medyada. Ve orada söylenenler bazı tv. kanallarında ve de sosyal medyada aynen paylaşılıyor; 'Size fâsid bir kişi bir haber getirirse, onu tahkik etmeden kabul etmeyin..' meâlindeki Kur'an emri hatırlanmıyor bile..

Son günlerde bir iddia furyası.. Binlerce kız, oğlan olmak için, binlerce oğlan da kız olmak için hastahanelerde sıra bekliyorlar ve bunların masrafları da devlet tarafından karşılanıyor' gibi iddialar..

Bu vak'aların sayısını, kendisinin psikoloji profesörü olduğunu söyleyen bir kişi de bir video konuşmasıyla 400 binlerle ifade ediyor!!.

Cerrahpaşa'da 4 bin, Zeyneb- Kâmil'de 2800 kişi varmış sırada bekleyen.... Ve dahası, 'İslâmî yaşayış tarzına uzak, seküler ailelerde bu durum yok..' diyor bu kişi!..

'Cinsiyet değiştirmesi uygundur..' diye rapor verilince, gerisi kolaymış.

Konuyu İstanbul AK Parti m.vekili Ahmed Hamdi Çamlı ismi zikrolunan hastahanelere sorduğunu, bu iddiaların yalanlandığını duyurdu. Sadece doğuştan anomalilerle 'çift cinsiyetli' olanların ameliyatı sözkonusu oluyormuş ve o da sıkı kurallara bağlı, hey'et raporlarıyla..

Ama, bu konu, doğru-dürüst araştırılmadan, Cuma günü bazı hutbelerde de kısaca anlatıldı; iyi mi?

*

Amerikalı bir yazar dijital çağda, sosyal medyanın ana malzemesinin cinsiyet konuları oluşuna değinirken, 'çocuklarımıza medyanın zararlarını anlatmak yerine; medya kullanımında, inançlarını süzgeç olarak kullanıp düşünmeye dâvet edelim..' diyor..

İlginç değil mi?

.Dünyada yeni bir buhran tezgâhlanırken, kim bu ‘Yunanlı'lar?
22 Haziran 2022 Çarşamba

Bugünlerde Yunanistan konusu daha bir gündemimizde ve anlaşılıyor ki, bundan sonra daha da tırmanacak bir gerilim söz konusu.

Ya da dünya, Rusya- Ukrayna Savaşı'nın sonunun nasıl olacağı konusuna kenetlenmişken, dünya, çetin bir başka buhranla, Türkiye- Yunanistan arasındaki gerilimle karşılaşmanın eşiğinde.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Nitekim, Başkan Erdoğan, 'Yunanistan Başbakanı ile görüşme' ihtimalini, 'Biz sözünde duran muhatab ararız..' diye, dün, bir kez daha reddetti. Çünkü, henüz birkaç ay önce İstanbul'a gelen Yunan başbakanı Miçotakis, Erdoğan tarafından hüsn-ü muamele görmüşken ve 'Bundan sonra iki taraf arasındaki meseleleri Türkiye ve Yunanistan, üçüncü bir tarafı devreye sokmadan görüşsün.' konusunda anlaşmışken; Miçotakis'in geçen ay Amerika'ya gittiğinde Kongre'de yaptığı konuşmada, Türkiye aleyhine saldırgan bir dil kullanıp, Türkiye'ye F-16 savaş uçaklarının verilmemesi, helenizmin Kıbrıs'ta 48 senedir süren ızdırabının dindirilmesi için gerekli her şeyin yapılması ve Türkiye'nin imparatorluk hayallerinin kuşaklarında bırakılması yolundaki sözleriyle, gerçekte, İstanbul'da Erdoğan'la yaptığı görüşmede verdiği sözlerin tam tersini yapmaya kalkıştığı durumuyla karşılaşıldı. (Miçotakis'in Amerikan Kongresi'nde yaklaşık 40 kez ve dakikalarca alkışlanması ve Amerikan Başkanı Biden'ın ismine Yunanca bir ekleme yaparak, Bidenopulos demesi ve Biden'ın da ona Miçobiden diye mukabelede bulunması, basit bir şakalaşma olarak görülemez.)

Ayrıca hatırlayalım ki, Türkiye, Suriye topraklarında, özellikle de Rusya'nın kontrolündeki Münbiç ve Tel-Rıfat'ta güçlendirilmiş olan PKK unsurlarına karşı 3 hafta kadar önce yapacağını açıkladığı harekât'ı, Amerika'nın, 'Suriye'deki istikrarı tehlikeye atarsınız!' diye karşı çıkması üzerine hâlâ da sahneye koymamış bulunmakta. Rusya ise, kendisi Ukrayna ile meşgul olurken, Amerika'nın da Türkiye ile karşı karşıya gelip bir askerî sürtüşmeye girmesini istiyor.

Bu gelişmeler olurken, Yunanistan, Amerika ile yeni andlaşmalar imzaladı. Amerika ve Yunanistan arasındaki bu işbirliğinden hedefin ne veya kim olduğu daha birgizli değil.. Nitekim, 'Yunanistan ile Türkiye arasında, 5'i adalarda, 4'ü Meriç'in karşı yakasında kurulan Amerikan üsslerinin, Rusya'ya karşı olduğu'na dair Amerikan iddialarını Tayyib Bey, 'Yemezler..' diye reddetti..

*

Evet, bu Yunanistan neye güveniyor ve kimdir bu Yunanlılar?

İlginçtir, ünlü Fransız yazarlarından François-René de Chateaubriand, 1805'lerde Paris'ten Kudüs'e yaptığı bir yolculuk esnasında Mora Yarımadası ve civarında yaşayan Yunan halkını da incelemek fırsatı bulur ve gerçekte kendi hayal kırıklığını ve 'Antik Yunan medeniyetinin mirasçısı olmak iddiasında olan bir halkın, Osmanlı Paşaları karşısındaki uyuşmuş, teslim olmuş, şahsiyetsiz davranışlarını' ilginç şekilde anlatır.

Ama, o seyahatten 15 sene sonralarda 1820'lerde yükselen Yunan İsyanı'nın istiklâl kazanmayla noktalanacak olan bir merhaleye ge(tiri)lmiş olması ilginçtir. Bu örgütün nihaî hedefi, 'Megalo- İdea' dedikleri ve Konstantipulos dedikleri İstanbul'a yeniden hâkim olmak idi.

Bu noktada, Yunan İsyanı'nın ilk kıvılcımlarını tutuşturan 'Etniki Eteria' isimli örgütün liderliğini yapan Alexander İpsilanti'nin Rus Çarı'nın yâveri ve Rus ordusunda general rütbesinde olduğunu da belirtelim..

*

'Her devirde Yunanlılar' 'Les Grecs a toutes les époques' isimli bir kitap var, 'İNKILAB Basım-Yayım' tarafından 2021'de basılmış, fransızcadan tercüme edilmiş.. Kitabın yazarı, bilinmiyor.. Sadece 'Doğu'da eski bir diplomat..' kaydıyla 1870 yılında yayınlanmış, Paris'te.. Asıl önemli olan nokta ise, kitabın, (Dossier a consulter pour la Question d'Orient' (Şarq Meselesi için başvuru dosyası) diye takdim edilmesi..

Şarq Meselesi, yani, Osmanlı Devleti'nin dünya sahnesinden nasıl bertaraf edileceği konusunda Fransa İmparatoru ve Rusya Çarı'nın, 1850'lerdeki buluşması'nda, 'Kollarımız arasında bir hasta adam (l'homme malade) var, onun ölümü bizi hazırlıksız yakalarsa, altından kalkılamayacak büyük problemlerle karşılaşırız..' dedikleri yazılmıştır, tarihî metinlerde..

Yazarın, yükselen 'Yunan nasyonalizmi'nin saldırılarında korktuğu için, kendisini gizlemek ihtiyacını hissettiği anlaşılıyor.. Çünkü, bu gizli yazar, kitabının / dosyasının takdim yazısında, Yunan halkı için, 'Bir halk ki, ferdleri de devletleri de her daim çapulculuk ve korsanlıktan beslenmiş; emek her devirde hor görülmüş; adâlet ve zulüm, kavramları yöneticiler ve yönetilenlerde de yer etmemiş, her şeyden ziyade, kaba kuvvete saygı göstermiş... (...) Ahlâksızlığın her türlüsünü yücelten bu halk üç baskın günahı zirveye taşımıştır: Kibir, yalan ve şehvet.. (...)' gibi, bütün bir halkı aşağılayan iddialarda bulunuyor. Ama, bu arada, bütün Avrupa'yı saran 'antik yunan' medeniyeti hayranlığı karşısında; Voltaire'in çağdaşlarına, 'Tahayyül ettiğiniz yunan, bugün Yunanlı dedikleriniz değildir..' dediğini aktarıyor.. Yazar, antik çağ yunan ressamlarının, en ünlü eserlerinin, müstehcen resimler olduğunu, yunan sanatının baştan başa müstehcenlikler üzerinde yükseldiğini anlatılıyor..

Bunlar büyük çapta doğru olsa bile, mezkûr yayınevi, kitabın sonunda, 'bütün insanların yaratılış bakımından eşit olduğu, aşağı veya üstün ırk tasniflerine asla itibar etmediklerini, sadece, bir toplumun antik zamanlardan günümüze sosyo-kültürel hayatına ayna tutmak istedikleri'ni yazmak gereğini duymuş, yerinde bir hassasiyetle..

Osmanlı'nın hâkimiyetinde geçen 400 yıla yakın dönemde, Atina'nın, 'Medine-t-ul Hukemâ.. (Hakîmler/ Hikmet Sahibleri şehri) diye saygı ile anılmasını hatırlamak yeter..

'Paçamızı ısırması için üzerimize tekrar saldırtılmak istenilen' bu kukla devletin hedefinin anlaşılması için, okunması yine de gereken bir eser..

.İlginç bir sosyal direniş hareketi ve Mahmûd Efendi
24 Haziran 2022 Cuma

Önceleri ismini duyduğum ve İstanbul- Fatih-Çarşamba semtindeki İsmail Ağa Camii ve çevresinde kendisine göre bir sosyal çevre oluşturan ve de 70'li yıllarda bir-kaç kez de görüştüğüm Mahmûd Efendi, fâni olan dünya hayatını tamamlayıp, ebedî olan hayat safhasına geçmiş.. Bu yolculuğunda ona hayırlar diliyorum.

*

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Bir 'hadis-i nebevî' 'rivayet'i ilginçtir: 'İnsanlar uykudadırlar, öldüklerinde uyanırlar.'

Ölümü, 'yok olmak' sanan materyalistlerin anlaması mümkün olmayan bir sözdür bu.

Âriflerden birisi de, 'Ey oğul, uykuyu küçük ölüm bil, ölümü de derin uyku.' der.

Evet, uyku bir küçük ölümdür; ölüm ise, derin uykudur, ama, uyanacağız.

50 yıl öncelerde, Bosnalı bir doktor komşum vardı İstanbul'da, Hırka-i Şerif semtinde. İkinci Dünya Savaşı sırasında Saray-Bosna'daki hastaneye ağır yaralıların getirildiğini, 10 binlerce askeri ölüme sürükleyen veya öldürten ateist kumandanların, ölüm öncesi son anlarında, 'Ey Tanrı, eğer var isen, bana bir şans daha tanı!.' diye yalvarışlarına şahid olduğunu anlatırdı.

*

Mahmûd Efendi, toplumun belli bir kesimine günlük hayatta Müslüman olarak yaşayabilmek için nasıl davranılması, nasıl yaşanması gerektiğikonusunda, Naqşibendî tarikatının edebiyatından güzel nasihatlerde bulunan birisi olarak isim yapmıştı. (Bu vesileyle ekleyelim: Tasavvuf'un kişileri kendisine cezb etmesine bakarak, bütünüyle zararlı veya yararlı diye nitelendiği biliniyor. Herhalde en doğrusu, ifrat ve tefritten, aşırılıklardan kaçınmaktır.)

Mahmûd Efendi'nin ebedî hayat yolculuğuna çıkması münasebetiyle sosyal medya ve diğer alanlarda yazılıp çizilenlerde, lehinde olanların onu acaib şekilde yücelttikleri, hattâ, onun Mekke'de bir misafirliğe gittiğinde, oturduğu divana bir gece önce gördükleri rüyada, Hz. Peygamber (S)'in de oturduğuna dair lafları bile yazanlar görülüyordu. Bu gibi yaklaşımları, inanç düşmanlığı için bahane arayanların değirmenine su taşımaktan başka bir şey değildir, hattâ öyle bir rüyâ görülmüş olsa bile. Nitekim, karşıtları da kinlerini yansıtıyorlardı.

*

Mahmûd Efendi'nin yakın müridlerinden güvenilir bazılarının söylediğine göre, son 5-6 yıldır, konuşamıyordu ve kendilerini onun fiilî vekili imiş gibi gösterenlerin kendisiyle bir irtibatının olmadığını bile söyleyebilecek durumda değilmiş.

Onun bağlılarının hemen tamamında görülen 'Sakal, çarşaf, cübbe, sarık, şalvar' gibi kıyafet unsurlarına bakarak, bazıları onun ve bağlılarının bir takım takıntılarının bulunduğunu sanıyorlardı. Halbuki, o, kendi anlayışına göre, Müslümanlara daha fazla yakıştığını düşündüğü o kıyafetleri tavsiye etmişti, o kadar. Ve bu konuda başarısız da değildi.

Düşünelim ki, 1970'lerde İstanbul Üniversitesi önünde akşamları kızlarını bekleyen anneler çarşaflı olmasalar bile, sırf örtülü olduklarından, kızları annelerini arkadaşlarına tanıtmaktan utanıyorlar ve 'Anne, n'olur, taa üniversite önüne kadar gelme.' diyorlardı. O ağır laik sosyal baskıyı kırabilmek için, Mahmûd Efendi'nin mürid ve müridelerine yaptığı kıyafet tavsiyeleri, o nesiller üzerindeki ezikliğin kırılmasında bir hayli etkili olmuştur. Çünkü, laik baskıcılara aldırmadan, çarşaf giyip onu bir bayrak gibi şehrin en merkezî noktalarına kadar taşıyabilmek için, herkesin yapabileceği bir eylem değildi.

*

Haa, Mahmûd Efendi'nin bağlılarından bazıları da, o kıyafetlerin bir rüçhaniyetinin olduğunu söylüyor ve 'Bizim kıyafetlerimizi gören meleklere, 'Ben Naqşibendî tarikatının Hâlidiye kolundanım derlerse, hiç sorgulanmadan doğru Cennet'e gidecekler.' gibi, dijital çağ çocuklarını bile inandıramayacak lafları ediyorlardı.

Kezâ, Mahmûd Efendi'nin vekili gibi konuşanların, 'Efendi hazretlerinin yüzünde Nur-i ilâhî tecellî etmiştir. Hz. Peygamber'i görmek isteyenler Efendi hazretlerine baksınla. Onu birkaç dakika temâşâ etmek, şu kadar (onlarca) yıl ibadetten daha efdaldir.' diye Müslüman halk içinde 'avanak avcılığı'na çıktıkları da unutulmamalıdır.

*

Mahmûd Efendi, 1976'larda, Başbakan Demirel'e sakal bırakması tavsiyesinde bulunuyor, ayrıca, evlere telefon bağlatılmamasını ve televizyon sokulmamasını tavsiye ediyordu. Bu yüzden, Millî Gazete'de yazdığım günlük yazılardan birinde ince bir şekilde biraz eleştirmiştim. Bir Kadir Gecesi'nde buluşup bu konuları konuşmuştuk. 'Hocam, bu gibi karşı oluşlar yerine, TV'de yayınlanan programları düzenleyecek olan iradeyi işbaşına getirelim desek nasıl olur?' dediğimde, 'Def'i mazarrat, celb-i menâfiden evlâdır.' (Zararın def'i, menfaatlerin celbinden önce gelir.) şeklindeki bir Mecelle hükmüyle karşılık vermişti.

*

1985'lerde bir laik dergide, kendisiyle yapılan uzuun bir röportaj sırasında, M. Kemal hakkındaki görüşü sorulduğunda, 'O konuda görüş belirtmeyeceğim.' cevabını vermişti; 'Medenî Kanun' sorulduğunda, yine aynı cevabı.

'Efendim her hassas konu sorulduğunda, cevap vermiyorsunuz'denildiğinde, 'O konuda da cevap vermeyeceğim.' diyecek kadar dikkatliydi.

Ama, Mahmûd Efendi'nin konuşamadığı son yıllarında yayınlanmaya başlanan bir tefsir çalışmasında yazılıp çizilenler korkunçtu ve neyse ki, kısa zamanda piyasadan toplandığı belirtildi.

*

Her inanç hareketinde ve ideolojide ve hattâ siyasî birlikteliklerde bile, ara yollar ihtilafı olabilir, ama, ana cadde ihtilafı veya istikamet zıdlaşması olursa, o ayrı.

Mahmûd Efendi'nin hareketi, laik diktatörlük uygulamalarına karşı, kendine özgü bir mukavemet /direniş hareketiydi. Müslüman sosyologların bu hareketi derinlemesine incelemesinde fayda vardır. Başkaları ise, kendi kafalarındaki kalıplara göre yorumlar yapar ve Müslümanları birbirleriyle kavga ettirmeye çalışırlar. O gibi şeytanlıklara karşı dikkatli olmalıyız.

.Müslüman halkımızın fıtrî ve sosyal tepkisini anlayamayanlara verdiği ders..
26 Haziran 2022 Pazar

İsmail Ağa Cemaati'nin büyüğü Mahmûd Efendi'nin 24 Haziran Cuma günü yapılan cenaze töreni, -pek hissettirmek istemeseler de-, mâlûm çevrelerde dehşet ve korku duygularını daha bir artırmakla kalmayıp, içlerinde besledikleri kin ve nefret duygularını sosyal medya alanlarında dile getirmeleri, tamamen yersiz değildir.

Video Player is loading.Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Çünkü, o gün Fatih Câmii çevresinde yaşananlar çoğu kimse açısından, daha bir tahminler ötesidir.

Edirnekapı'dan, İBB merkez binasının bulunduğu Şehzâdebaşı semti arasındaki cadde ile, Fatih'in ana caddesi olan Fevzipaşa caddesini Halıcılar, Akdeniz ve Akşemseddin caddeleri ve de ara sokakları Adnan Menderes (Vatan) Caddesi'ne bağlayan bütün yollar, iki yönlü olarak trafiğe sabah saatlerinden itibaren kapatılmıştı, güvenlik güçlerince.. Ve Edirnekapı'dan Fatih Câmiine doğru onbinler- 100 binler bir insan seli gibi akıyordu. Sonra anlıyorduk ki, karşı taraftan, Bayezid, Vezneciler, Aksaray ve Unkapanı tarafından gelen on binler, yüzbinler de benzer sahneler oluşturuyormuş..

*

İstanbul'un bundan önce de böyle büyük ve resmî destekle değil, adetâ, kendi içinden kaynayan bir halk patlaması şeklindeki cenaze törenleri sosyal hâfızâlarda uzuuun yıllar kalmıştır.

*

Son 100 yıllık en büyük büyük cenaze törenlerinin başında, Sultan Abdulhamîd'inki gelir. Öyle ki, 33 yıllık bir saltanattan sonra 2. Abdulhamâd, tahtından indirilmesinden sonra iş, sürgünde ve kontrol altında geçen 9 yıllık bir mahbusluk hayatından sonra 1918'de vefat eder.. Bu tarih, artık, 620 küsur yıllık Osmanlı'nın ölüm âdemlerine de rastlamıştır ve o cenaze töreninde halkımız, sadece ona değil, yaşanan büyük yıkılışa da ağlar.. O muazzam kalabalığı gören Sadrâzam Tal'ât Paşa'nın, şaşkınlığını gizleyemediği ve 'Biz bu insanı mı düşman bildik?' şeklinde pişmanlık duygularını dile getirdiği rivayet edilir, bazı hâtırât yayınlarında..

*

10 Nisan 1950'de vefat eden Mareşal Fevzi Çakmak'ın cenazesi de uzun zaman dillerden düşmeyen büyük cenaze törenlerinden birisidir.

1950-60 arasında 10 yıl başbakanlık yapmış olup, 27 Mayıs 1960 Darbecileri tarafından 1961'de idâm olunan Adnan Menderes'in cenazesi ise, ailesine de verilmez ve İmralı adasında defnedildiği mezardan 28 yıl sonra kemikleri getirilir, resmî törenle.. (Ve daha önce, 1967'lerde, Demirel'in başbakanlığının ilk yıllarında, Adnan Menderes'in kemiklerinin İstanbul'a taşınması yönündeki siyasî teşebbüsler, onun mezarının bir ziyaretgâha ve Orduya karşı bir direniş odağına dönüşeceği gerekçesiyle engellenmişti, askerî vesâyet sahibi konumunda olan organ ve odaklarca..)

*

17 Nisan 1993'de Cumhurbaşkanı Turgut Özal'ın; sonra Şubat-2001'de İskender Paşa Cemaati'nin başı olan Prof. Esad Coşan Hoca'nın ve nihayet, 1 Mart 2011'de Necmeddin Erbakan'ın cenaze törenlerinin, -yurt dışında olduğum için bu cenaze törenlerini şahsen müşahede edemediysem de- oldukça görkemli geçtiğini biliyorum.

O cenaze törenlerini görenler, Mahmûd Efendi'nin cenazesine katılımın da benzerliğini söylüyorlardı.

*

Evet, Edirnekapı'dan Fatih Câmiine doğru bir insan seli onbinler halinde akıyordu.. Bu insan selini oluşturanların en azından yüzde 70-80'i, 30-35 yaşın altındaki genç insanlardan oluşuyordu ve Fevzipaşa -Akşemseddin caddelerinin kesiştiği noktadan sonrasında ilerlemek mümkün değildi. Orada, sağdan aşağıya doğru indim, Fevzi Paşa Caddesi'ne muvazi, paralel olan Sarıgüzel Caddesi üzerinden ilerlemeye çalıştım. Ama, oralarda da insanlar seccadelerini veya kartonlarını sokaklara sermişler, namaz vaktini bekliyorlardı. Bu kitlelerden bazılarının, hattâ münferiden kılınan sünnet namazından sonra, namaz bitti sanarak, seccâdelerini alıp gittikleri görülüyor, yani bu konularda ilgi ve bilgilerinin hangi seviyede olduğu anlaşılıyordu.

İskender Paşa Câmiinin yanına vardığımda, yine bütün cadde ve ara sokaklar dolu olduğundan, namazımı İtfaiye Parkı'na yakın yerdeki Dülgerzâde Câmiinde kılabildim..

Bu sahneleri şunun için anlatıyorum.. Bu yüzbinlerin büyük çoğunluğunun Mahmûd Efendi'den ve cemaatini özelliklerinden doğru-dürüst haberleri bile yoktu; belki, özel hayatlarında çok sağlıklı bir İslâmî hayat tarzı tutturamamışlardı.

O halde niçindi, bu kadar muazzam bir katılım?

Denilebilir ki, onlar, kendilerinin noksanlıklarına rağmen, nihaî tercih ve bağlılıklarının İslâm olduğunu göstermiş oluyorlardı.

Bu durumun iyi tahlil edilmesi gerekir..

Özellikle yeni nesiller, her şeye rağmen, kimlik aidiyetlerinin özünün İslâm olduğunu ortaya koyuyorlardı. Yaşlı olanlar ise, ayrıca, laik rejim tarafından onyıllar boyu baskı altında tutulmak istenen cemaat önderlerinin yanında olduklarını yansıtıyorlardı.

Evet, 100 yıldır, laik-materyalist bir yaşayış tarzının hâkim kılınmasına rağmen, yeni nesiller manevî bir açlık ve boşluk içinde oluşlarını gidermek için, Câmilere, İslâmî merkezlere yöneliyorlar, hayatlarını sürdürebilmek için, 'ruh aküleri'ni İslâmî atmosferin hâkim olduğunu düşündükleri bu gibi çevrelerden doldurmaya çalışıyorlar.

*

Evet, İslâm, halkımızın zayıf bırakılmış nesilleri arasında bile, hâlâ, en güçlü bir sığınak, bir liman durumundadır ve laik-materyalist eğilimlilerin 100 yıllık tahakkümlerine rağmen, toplum kesimleri adetâ fıtrî bir aksülamelle, tepkiyle kendi yerlerinin neresi olduğunu ortaya koymaya çalışıyorlar.

Gönül ister ki, laik ve materyalist çevreler, sosyal hayattaki görünür tahakkümlerine karşı müslüman halkımızın derûnundan yükselen bu tepkiden, bir hüsran duygusuyla, 'üzerlerine bir-kaç tank gönderilse onlar nasıl dağılırlar ..' diye düşünen bütün darbeci odakların ve ünlü kalemşörlerinden zihinlerinde kalan temelsiz duygularla karamsarlığını sürdürmek yerine, -Yahyâ Kemâl'in deyimiyle- 'anne millet'e dönüşün yollarını, çarelerini düşünsünler.

*

.Yargıda ‘tuzun kokması', yangınlar ve de, ‘Biden'ı kimin yönettiği?' konusu...
27 Haziran 2022 Pazartesi

1-Haydi, hepsi demeyelim de, bazı mahkemeler de halkı, 'haksız tahrik' yoluyla suç işlemeye teşvik ediyor gibi!.

Her ne kadar henüz Temyiz'den geçmeyip kesinleşmese de, korkunç bir mahkeme kararı..

Bu da, yargının ülke çapındaki büyük fotoğrafından dehşet verici bir kesit..

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Evet, yargıçlar da insan, hata yapabilir. 2500 yıl öncelerde 'Roma Hukuku'nda, 'Errare humanum est.. /Hata insanlar içindir..' denilmişti. Ama, böylesi karar verebilenler, robot gibi, duvar gibi duyarsız'lar...

'Korkunç, vahşice...' gibi kelimelerle anlatılamayacak kadar alçakça, canavarca bir cinayet.

Bir insanın öylesine bir canavarca hisle öldürülmesi söz konusu.. Canavarca öldürülenin 'kız, kadın veya erkek' olması fark etmez.

Bir kız veya kadın, tecavüze uğruyor, sonra bir bağ evinde öldürülüyor, bedeni parça-parça edilip bir varil içinde yakılıyor, sonra da üzerine beton dökülüyor.

*

Öldüren, gayet rahat, ne de olsa delilleri tamamen yok etmiş.

Ve sonra belirlenip yakalanan cânî, cinayeti itiraf ediyor. Bütün objektif delillerle yapılan yargılama sonunda 'canavarca duygu ile cinayet işlemek' suçlamasıyla, kaatile, idâm cezası kaldırılırken, onun yerine getirilen 'ağırlaştırılmış ömür boyu -müebbed hapis cezası' veriliyor.

Buraya kadar olan yargı süreci, normal..

Ama, o da ne?

Bu ceza, -o canavarca cinayetin haksız tahrikle işlendiği-kanaatiyle 23 seneye indiriliyor!!..

Niye mi?

Gerekçeli karara göre, 'canavarca hisle hareket edilmemiş'!!

'Kaatil'in, 'cesedi yakması' da canavarca bir duyguyla suç işlenmesi sayılmayıp, 'cesedi ortadan kaldırmaya yönelik eylem olduğu' belirtilmiş.

'Kaatil'in, öldürülen genç kadının, 'evlilik dışı ilişkilerini eşine söylemekle tehdit etmesine duyduğu öfkeyle suçu işlediğinin anlaşılmasıyla, haksız tahrik şartlarının tamamının gerçekleştiği' kanaatine varılmış!!.

Cinayetin gizlenmesinde 'kaatil'e yardım veya yataklık eden yakınlarından birçoğu da beraat etmişler.

Bu işten tahammül edilemez pis kokular geliyor. Yargıda, 'tuz' bir daha 'kokmuş'tur..

2-Yangınlar ve bilhassa Orman Yangınları

Yangının her türlüsü korkunçtur, çünkü, ateş önüne geleni yok ediyor.. Sadece şu son bir ay içinde, ülkenin her bir tarafında hele de fabrika yangınları arka arkaya sökün etti.

Sanayi tesislerinin yangınlarında, yakınlardaki tesislere de sıçramalar yıllardır yaşanırken, bir yangın ihtimaline karşı, tesislerin birbirinden uzak yapılması gibi tedbirler niçin düşünülmez? Bu konuya ilgili Bakanlıklar ve hattâ belediyeler de el atmalı değil midir?

*

Orman yangınlarına gelince... Yaz gelir gelmez, yeni yangın haberleriyle milletin yüreği de yandı, yanıyor.

Bu son orman yangınında, 5 bin dönüme yakın bir arazi küllüğe döndü. 'Aslî fail' olarak yakalanan kişinin aklî muvazenesinin olmadığı sanılıyor. Aklî muvazene ve melekeleri yerindeyse, tam bir alçak. Çünkü, ormanı üç noktadan ateşe veriyor.

Böyle birisine hangi ceza verilirse verilsin, milletin yüreğinin soğumayacağı da açık.

Bu yeni yangınlarda da gündeme getirilen 'hıyanet' ihtimali iddiaları doğru çıkarsa, en büyük yangın bu olur.

*

Bu arada bir politik çirkinlik de kendisini gösterdi.

Muhalefetin sözcüsü bir m.vekilinin, o yangın sürerken, elinde fotoğraflar, 'gece uçuşu yapan helikopterler almayı akledemediği' gerekçesiyle, Orman Bakanı'nı suçlaması ilginçti. Bu yaklaşım, o yangın alanında, alevlerin ortasında kalma tehlikesi bile olan ve fedakârca çalışan yüzlerce insanın moralini bozmaya yönelik bir ayrı çirkinlik.

Halbuki, o muhalefet sözcüsünün, 'mevcud teknolojiyle gece uçuş yapan helikopterlerden olumlu sonuç alınamadığı için dünyada terkedildiği'nden haberi yoktu..

Muhalefet lideri Kılıçdaroğlu da yangın bölgesine gitmiş.. 'Helikopterler, uçaklar yok..' diyor ve tam o sırada, etrafındaki adamlar havada uçuşmakta olan helikopter ve uçaklara bakıyorlardı.

*

3- 'Birleşik Amerika'da, 'Sovyetler Birliği'nin son dönemini yaşıyor' gibi..

24 Haziran günü, Amerikan Başkanlığı'na seçildiği günden beri 'gaf'larıyla gündemden düşmeyen 82 yaşındaki Biden'ın bir 'gaf'ı daha tebessümler oluşturdu. Çünkü, eline tutuşturulan kağıtta danışmanlarınca yazılan, "Roosevelt Odasına giriniz ve katılımcılara merhaba deyiniz. Kendi koltuğunuza oturunuz ve konuşmanızı 2 dakika ile sınırlandırınız', 'Liz Shuler'a bir soru sorunuz' ve 'katılımcılara teşekkür edip ayrılınız' şeklindeki 'dikte'ler dünyaya yansıyor; 'Amerikan Başkanını kimin yönettiği' sorusunu canlandırıyordu, zihinlerde.

*

1982'de, Sovyet Rusya'nın 27 yıllık yaşlı lideri Leonid Brejnev ölünce, yerine eski KGB şeflerinden Yuri Andropof getirilmiş, 1,3 sene içinde o da ölmüş ve onu yerine getirilen Viktor Çernenko da 1,5 sene kadar sonra ölüvermiş ve komunist sistem, artık dikiş tutmaz hale gelmiş ve yeni lider Gorbaçov da durumu düzeltememiş, 1991'de Sovyetler Birliği, çöküvermişti.

1,5 sene sonra yapılacak Başkanlık seçimlerinde Biden'ın bu haliyle başkanlığı yürütemeyeceği ve yeniden seçilemeyeceği düşünülürken; eski başkan Trump, en güçlü aday olarak sivriliyor. Trump yeniden seçilirse, 80 yaşına gelip, en yaşlı Amerikan Başkanlarının ikincisi olacak.

Şimdi, 'Amerika Birleşik Devletleri de Sovyetler Birliği'nin âkıbetine mi uğrayacak yoksa?' diye dünyada bazıları üzülüyor, bazıları da umutlanıyor.

.Müslüman Dünyasının Meseleleri' üzerine bir ‘sempozyum' dolayısıyla
29 Haziran 2022 Çarşamba

'Türk Ocakları' 1912'de, Osmanlı Devleti'nin hele de Balkan Harbi'nin ağır yenilgisi ve 500 yılı aşkın bir süre vatan olan Balkanlar'dan geri çekiliş faciasının yaşandığı acı zaman diliminde; hâkimiyeti ve gölgesi altındaki bütün dinlerin bağlılarından ve kavimlerden oluşan 'anâsır-i Osmanî'nin (Osmanlı unsurları'nın) her birinin kendi başının derdine düştüğü bir sırada, -'Türk kavminden olanların da artık sadece kendilerini düşünmeleri gerektiği'ni düşünen küçük bir grubun fikir ve eylem birliğiyle- kurdukları 'Türk Yurdu' ve 'Türk Dernekleri'nin birleşmesinden meydana gelmiş ve 'beyaz bir zemin üzerine kırmızı bir hilâl, onun da ortasında mavi zemin üzerinde bir kurt başı' resimli amblemiyle bilinen bir kurum.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
'Türk vurgusu' Müslüman halkımızın kulağına ve diline yeni girmeye başlamıştı. O kadar ki, Osmanlı tarih sahnesinden çekilirken, daha sonra kurulan 'Anadolu ve Rumeli Müdafaa'y-ı Hukuk Cemiyetleri'nin Nizamnâmesi'nde bile hedef, -sadece Türk kavmine değil-, 'Müslüman ahaliye yapılan mezâlime son vermek' olarak gösteriliyordu. Yâni, yenilgiye rağmen, Müslüman unsurların yekvücûd oluşu esas alınıyordu.

Ama, 1922'lerden itibaren, sadece 'Türk unsuru'na vurgu yapılmaya başlanıyordu. Artık, 'Kürd, Arab, Arnavut, Laz, Gürcü, Boşnak, Pomak, vs.' gibi diğer Müslüman halkların kavmî isimleri zikredilmiyor, hattâ yok sayılmaya başlanıyordu. (Bu durumu, vefâtından birkaç ay önce, Alpaslan Türkeş, bir TV programında yayınlanan mülâkatında, 'Yahu, biz de biliyoruz, bir imparatorluktan geriye birçok kavimlerin kalacağını. Ama, biz, bu kavimlerin birliğini sağlamak için, hepsinin de, 'Türk'üz!'demelerini istedik. 'Türk'üz!' deseler, kıyamet mi kopar?'demişti, özetle.)

*

Gerçekte ise, Birinci Dünya Savaşı'nın galibi olan emperyalist dünya tarafından, o zamanki Amerikan Başkanı Wilson'un adını taşıyan 'Wilson Prensipleri'ni kutsal bir 'ilkeler demeti' halinde sunuyordu dünyaya ve özellikle de Müslüman kavimlerin birbirine karşı soğuk davranmasını ve hattâ birbirleriyle karşı karşıya getirilmesini hedefleyen bir taktikle, 'ulus-devlet'ler kurulması isteniyordu. Ve bu şeytanî tuzağı, içimizdeki emperial uşaklar ve beyinsizler de benimseyivermişler ve Müslüman halkların ortak mücadelesine ihanete başlamışlardı.

Evet, 'Türk Ocakları'nın ilk ortaya çıkış dönemi ve sonrasında geçilen merhaleleri hatırlamazsak, bu yazıda değineceğimiz konunun anlaşılması da daha bir zorlaşır.

*

Bu kurum, 1930'da M. Kemal'in emri ile (çocukluk arkadaşı) Fethi (Okyar) Bey liderliğinde kurdurulan 'Serbest Cumhuriyet Fırkası'nı, gerçek bir muhalefet hareketi sanan halk kitlelerinin desteğinin kontrol edilemez bir noktaya varması üzerine, -kuruluşunun 99'uncu gününde- kapatılmasından sonra, yine M. Kemal'in emri ile, 'Cumhûriyet Halk Fırkası'nın (partisinin) bağlı kuruluşu olan 'Halk Evleri'ne dönüştürülmüştü.

*

Bu tarihî arka plân bilgilerini niye mi tekrarlıyoruz?

Evet, 27-29 Haziran arasında 3 gün sürecek şekilde planlanan ve Fatih'te İBB'nin 'Ali Emirî Kültür Merkezi'nde, 'Türk Ocakları'nın İstanbul Şubesi' tarafından, 'Günümüz İslâm Dünyasında Meseleler ve Çözüm Yolları' başlıklı -ve mâlî harcamaları CHP elindeki İBB tarafından karşılanan bir 'sempozyum'dan söz etmek istiyoruz. (Hemen hemen tamamı akademisyenlerden oluşan, 25'i, 15 dış ülkeden olmak üzere, 60 kadar katılımcıların ve sempozyumun diğer bütün masraflarının karşılanmasının küçücük olmadığı /olmayacağı da unutulmamalıdır. Esasen, Türk Ocakları, bu dâvetlerin mâlî yükünü kaldıramazdı. Bu konuda İBB yönetimi ile anlaşmaya varılmasını kendileri açısından bir başarı gibi görmüşlerdir. Ama bir seçim öncesinde, şirinlik muskası takınarak, muhafazakâr kitlelere gülücükler göndermeye ağırlık veren CHP açısından da kaçırılmaz bir fırsat.)

Anlaşılıyordu ki, 'Türk Ocakları'nın yolu, başlangıçta, 90 yıl öncelerde olduğu gibi, 'CHP' ile yeniden kesişiyordu.

Ve amma, daha işin başında, bir takım gizli-kapaklı kamuflajlı uygulamalara başvurulmuş, bir 'oldu-bitti' sergilenmişti. Çünkü, 'İBB ve Türk Ocakları'nın amblemlerinin bulunduğu sempozyum broşüründe, açılışta, protokol konuşmalarının kimler tarafından yapılacağı belirtiliyordu ve orada, 'Düzenleme Kurulu Adına, Prof. İbrahim Maraş, Türk Ocakları İstanbul Şube Başkanı Dr. Cezmi Bayram ve İBB Başkanı İmamoğlu'nun isimleri yazılmıştı.

*

Ama 27 Haziran sabahı, CHP Başkanı Kılıçdaroğlu da orada zuhûr edivermiş ve bir konuşma yapmıştı. Ve başka siyasî partilere herhangi bir davet yapılmadığı anlaşılıyordu. Halbuki bu sempozyum sadece İBB'nin değildi.

(Kılıçdaroğlu, 'İslam dünyasının temel meselesi adalettir.' diyordu konuşmasında. Bu doğruydu ve bütün dünyanın ihtiyacı da adâletti. Pekiy, ama adaletin ölçüsü, neydi? Bunun, mevcud anayasaya göre 'kemalist ilke ve devrimler olduğu'nu Kılıçdaroğlu elbette biliyor, ama bunu söylemiyordu. Kılıçdaroğlu, ayrıca, mahkemece CHP üyeliği ibtal olunduğu için, CHP İstanbul İl Başkanlığı sona erdirilen ve keskin marksizan ideolojik kimliğiyle mâruf C. Kaftancıoğlu'nu da beraberinde getirmişti.)

*

Bu KK.'lı sahne, 'Türk Ocakları'nın Anadolu'daki birçok şubesinde tepkiyle karşılanırken, MHP'yle birlikte anılan 'Türk Ocakları'ndaki bu tablo, Devlet Bahçeli tarafından da, 'Ben dalıp uzaklara gittim, Türk Ocakları hiç mi rahatsız olmadı, hiç mi vicdan azabı çekmedi?' ifadeleriyle ağır şekilde eleştirilmişti. Ve Türk Ocakları'ndan, 'Hiçbir siyasî partinin arka bahçesi olmadıkları'na dair iddialı bir açıklama gelse de, dün sabah, 'Cezmi Bayram'ın Türk Ocakları Genel Merkezi'nce vazifeden alındığı' haberi ulaşıyordu.

Bu sempozyumda dile getirilen görüşlerden bazı ilginç tesbitleri de Cuma günkü yazımızda aktaralım, inşaallah...

*

.''Müslüman Dünyasının Meseleleri'', diye tartışılanlardan bir kesit..
1 Temmuz 2022 Cuma

(Çarşamba günkü yazıda, bir sempozyumu, tarihî arka-planıyla birlikte ele almaya çalışmıştık..

Devam edelim..)

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
3 gün süren toplantının ilk gününde bulunamadım ama, 2 ve 3'üncü günleri, baştan sona takib ettim.

Özellikle, ülke dışından gelen davetlilerin sunumlarını dinlemek imkânı bulmak da güzeldi..

Elbette, ilk günün olumsuz tarafının, önceden açıklanmadığı halde, sırf bu sempozyumun malî masraflarını karşıladığı için, İBB tarafından, protokol konuşmaları yapacak olanlar arasında ismi ilân edilmeden, Kılıçdaroğlu'nun, İBB tarafından 'tek siyasî lider' olarak oraya ge(tiri)lmesinin yakışıksızlığına önceki yazıda değinilmişti. Çünkü, sempozyumun genel fikrî çerçevesinin sorumluluğunu Türk Ocakları'nın İstanbul Şubesi üstlenmişti ve hiçbir siyasî partiye davet yapılmamıştı. Ama, anlaşılıyordu ki, İBB Başkanı İmamoğlu, son zamanlarda aralarına gizli bir rekabet olduğu söylenen liderini oraya getirip konuşmasını sağlayarak onun hoşnudluğunu kazanmaya çalışmış ve bunun için Türk Ocakları'nın teyidini almamıştı. Nitekim, Türk Ocakları Gn. Merkezi, bundan dolayı İstanbul Başkanı Dr. Cezmi Bayram'a vazifeden el çektirmişti.

Bu arada, ilk günü bilmiyorum, ama, son iki gün boyunca, sempozyumdaki yerli konuşmacılarından bazıları, İBB'ye 5-6 kez teşekkür edip, Kılıçdaroğlu'nun yaklaşımlarına da değiniyorlar ve bu durumu, bazıları, 'Eee, n'aparsın, parayı veren, düdüğü çalar..' diye açıklıyorlardı.

*

Konunun bu pürüzlü noktalarına bu kadara değindikten sonra...

Sempozyumdaki konuşmaların büyük kısmında, 'müslüman dünyasının meseleleri' diye, daha çok Orta Asya, Rusya, Balkanlar'la, Almanya ve Avusturya'daki Türkiye kökenlilerin meselelerine ve da daha çok itiqadî ve fıqhî konulara ve de 'cemaat ve tarikat' konularına değinildiğini de işaretlemeliyim; Tunus ve Fas'da, 'Siyasal İslâm'ın başarısızlığı'nın sebepleri üzerindeki istisnalarla..

*

Birinci günün ilk sunumcusu, eski Diyanet başkanlarından Ali Bardakoğlu olmuş..

Bu anlaşılabilir de, ondan sonraki konuşmacının, laik rejimin eski bir Yargıtay Başkanı olması ve kemalist-laik çizgideki yazılarını hâlâ sürdürmekte olan bir kişinin de bu toplantıya davet edilmesi ve 'Hukuk ve ahlâk' konulu bir sunum yapmasın ilginçti.

*

İkinci ve üçüncü gün dinlediklerimden (5-6 yazıyla bile özetlenemeyecek) ilginç konular var idiyse de, şimdilik, birkaç noktayı aktarmaya çalışayım:

Erzurum Ata. Üni'den Prof.Z.İ'nin konuşması, üzerinde durulmayı gerektiriyordu: O, -özetle- '(...) Siyasal İslâm, yani, dinin hayatın tamamında söz sahibi olması' diyor; Necîb Fâzıl'ın 'demokrasi ve laikliğin İslam'la bağdaşmıyacağını, İslâm'ın halk iradesi değil, Hakk iradesi demek olduğunu' söylediğine işaret ettikten sonra, 'Siyasal İslâm'ın hedefinin cihan hâkimiyeti olduğunu, Müslümanların bugünkü durumunun bir 'mağlûbiyet sendromu' yansıttığını, yaralı bünyenin tedavisinde bu sendromun gözden uzak tutulmaması gerektiğini; ayrıca, fanatizmin dizginsiz bir tehdit olduğunu ve 'insanın taş gibi görüldüğünü, 'Her şey Allah'ındır, insan yoktur..' görüşünü yansıttığını' ifadeyle; bunu, Tanpınar'ın bir sözüyle güçlendirmeye çalışması ve 'Hukukun Tanrı ile ilişkisi yoktur.. Devletin insana bırakılması gerekir. Hiçbir iktidarın dâvâsı hak veya bâtıl statüsünde ele alınamaz, 'İnanıyorsanız, üstünsünüz..' anlayışının bir saplantı olduğunu' söylemesi, sonra da, Nâzım Hikmet'in, 'Yaşamak bir ağaç gibi tek ve bir orman gibi hür..' mısraını okuması herhalde çok tartışılmalıdır.

Ondan sonraki konuşmacı ise, Ank. Üni.'den Prof. İ. Güler idi ve konusu da 'Kul hakkı ve helâlleşme' üzerineydi.. Güler, 'Beyt-ul'Mal'dan çalmayı, yöneticinin de Beyt-ul'Mal üzerinde hakkının olduğu ve kişinin kendi malının hırsızı olamıyacağı' görüşüyle, fuqehânın, hırsızlık saymadığını söyledi.

Güler, ayrıca, İlk 4 Halife zamanında, yöneticinin şûrâ ve bey'at ile verilen yetki ile belirlendiğini; Muaviye'nin ise, iktidarı zorla ele geçirdiğini ve Beyt'ul-Mal'ın sultanın öz malı sayıldığını; Abbasî'lerde ise, sultanın, 'Zıllullah-i fi'l-arz' (Allah'ın yeryüzündeki gölgesi) ve böylece sultanın Allah'ın temsilcisi anlayışına geçildiğini, 'İslâm ekonomisinin büyük çapta ganimet ekonomisi haline getirildiğini; fütuhâtta işgalcilik ve yağmacılık olduğunu; Kurân'a göre, şirk, küfrün (Mumtehine, 8-9'a dayandırarak) düşmanlık sebebi olarak tarif edilmediği halde, bu kuralı fuqehâ'nın değiştirdiğini, 'Dâr-ul'İslâm ve Dâr-ul'Harb kırılması'nın böyle ortaya çıktığını'; Kur'an'da sadece savunma savaşı varken, 'Ömer'in bu kuralı, 'Siz deve otlağına mı mahkûmsunuz?' diye değiştirip, Irak'ı aldığını belirtti. Güler konuşmasının devamında sözü 'helâlleşme' konusuna getirerek, 'Kılıçdaroğlu, önemli bir şey söyledi, ancak samimî olmalı, ayrıca kendi partisinin teşkilatında bu sözlerinin karşılığı yok..' dedi.

Güler, ayrıca, Çin, Rusya ve Türkiye'deki devrimlere değinirken, kemalizmin de din ile arasına zindanlar koyduğunu, sekuler ulus- devletin bu yöntemle kurulduğunu, -Kılıçdaroğlu'nun bu noktaya dikkat etmesi gerektiğini, bugün 'helâlleşelim' demekle helâlleşmenin kolay olmayacağını' ifadeyle, zımnen, 'mâzideki uygulamaları' hatırlattı; 'Hem nalına, hem mıhına..' bir yaklaşımla..

*

Güler'den sonraki konuşmacı olan Danıştay üyesi Doç. G. Özkan ise, -özetle- 'hukuk kurallarımız, Avrupa'ya göre değil; din, ahlâk ve kültürümüzle uzlaştırılarak yapılmalıydı.' dedi, bazı uygulamalardan örnekler vererek..

*

Bazı konuşmacılar ise, 'Devlet'in zararlı fikirleri yasaklamasını isteyen bazı akademisyenler olduğunu hayretle karşıladıkları'nı belirtirken; hemen ardından da, kendileri de, 'Bu gibi görüşlerin laikliğe aykırı olduğu'nu belirterek, tersinden aynı sınırlamalara davetiye çıkartmaya çalışıyorlardı!.

*

Bu konuşmalar yapılırken, alel-acele tuttuğum notlardan hâfızamda kalan izler bunlar.. Bu sempozyumda dile getirilen bazı ilginç görüşlere de önümüzdeki günlerde, çeşitli vesilelerle zaman zaman değinebileceğimi düşünüyorum.

*

.‘NATO ve Türkiye' birbirine muhtaçtı; ama, ‘eski Türkiye' artık, yok!
3 Temmuz 2022 Pazar

İspanya başkenti Madrid'de geçen hafta yapılan son 'NATO Liderler Toplantısı' etrafında, tıpkı Temmuz-1923'de imzalanan 'Lozan Andlaşması' konusunda olduğu gibi 'zafer' ve 'hezimet' tartışmaları yapılıyor.

Halbuki, arada benzer bir durum yok.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Çünkü, birincisinde, Osmanlı Devleti, Birinci Dünya Savaşı'ndaki ağır yenilgiyle çökertilmişken, Anadolu'da Müslüman halkın varıyla-yoğuyla bir ölüm-kalım savaşı vermesi sonrasında, en azından bugünkü sınırlar içindeki coğrafya kurtarılabilmiştir. Bu bakımdan Lozan, bir 'hezimet' değil, büyük bir 'hezimet'in sonunda kurtarılan yerleri belirleyen andlaşmanın adıdır. Nelerin verildiği ve nelerin alındığı ayrı bir konu. Ve Lozan öncesinde İngiliz emperyalizmi, Anadolu'daki hareketin başında olan kumandanlara, kendi saltanatlarına bakmaksızın, 'Saltanatı kaldırın, ne gereği var? Hılâfet için ise, İstanbul'da özel bir statü oluşturabilirsiniz.' demiştir; Karabekir ve M. Kemal arasındaki yazışmalarda açıkça görüleceği üzere.

Ve kısa süre sonra, İngiliz emperyalizminin de beklemediği bir çabuklukla 'Hılâfet' de fiilî olarak yok edilmiştir; 'Meclis'in şahs-ı manevîsinde mündemiçtir.' gibi süslü ifadelerle. Kezâ, ekleyelim ki, eski C.Başkanlarından A. N. Sezer de, 2003'de, Lozan Andlaşması'nın 80. Yıldönümü dolayısıyla yayınladığı kutlama mesajında, Lozan'ı , 'Laik Cumhûriyet'i kendisine borçlu olduğumuz andlaşma' diye anmış ve böylece, 'laik cumhuriyet'in, Lozan'da İngiliz emperyalizmi tarafından dayatıldığı' zımnen itiraf olunmuştu.

*

Şimdi, muhalefet cephesi ve düne kadar aynı safta bulunduğumuz halde, şimdi yazık ki, 'tencere yuvarlanmış, kapağını bulmuş.'misali, Erdoğan'ı ne pahasına olursa olsun, sahne dışına atmak için her oyunu oynamaya kararlılık açısından birbirleriyle pek iyi geçinen Kılıçdaroğlu ve Akşener'in peşine takılanlar da, aynı dili kullanıyorlar ve bu son NATO toplantısında sanki, Türkiye bir hezimet yaşamış gibi eleştirilere tevessül ediyorlar.

Sahi, son NATO Toplantısı'nda alınan kararlarla Türkiye 'zafer' mi yaşamıştır, 'hezimet' mi?

Bu soruya sağlıklı cevap vermek, meselenin özünü kavramadan doğru olmaz.

*

NATO 1949'da, Stalin Sovyet Rusyası'nın özellikle Doğu Avrupa ülkelerini, yerli komünistlere kurdurduğu kukla rejimlerle birer birer yutarken, Türkiye de tehdit altındaydı. 1949'da Kuzey Atlantik Andlaşması Teşkilatı/ North Atlantic Treaty Organisation' /NATO kurulurken, İsmet İnönü liderliğindeki Türkiye de NATO'ya girmek istemişti, ama bu Pakt'ın Hristiyan ülkelerarası olduğuhissettirilerek hüsn-i kabul görmemişti.

Ancak, 1950'de Kore Yarımadası, komünist kuzey ve kapitalist güney olarak bölünüp çetin bir savaş başlayınca, Amerika, Türkiye'nin de bu savaşa asker göndermesini istemiş ve Başvekil Adnan Menderes de bu isteğe göre hareket etmiş ve bu güç, yüzlerce kurban vermek pahasına, bir Amerikan Ordusu'nu muhasaradan kurtarmış ve ondan sonra da Türkiye'nin NATO'ya girmesi 1952 yılında kabul edilmişti.

O sıradaki bir görüşmelerinde Celâl Bayar, İnönü'ye, 'Paşam, NATO'ya girmekte geç kalmışız.' dediğinde; onun, 'Celâl Bey, aldılar da mı girmedik?' cevabı meşhurdur.

*

Evet, o günkü şartlarda Sovyet Rusya tehdidi karşısında Türkiye, NATO'ya, yani Amerika'ya muhtaç idi. Amerika da, Sovyetler'in daha da güçlenmemesi için, Türkiye'ye. Ama, Türkiye, NATO'ya dahil olmakla, Amerikan iradesine fiilen teslim olmuş ve askerî darbeler başta olmak üzere, pek çok konuda, onun istediği şekilde yönlendirilme kıskacına kapılmıştı.

Bugün ise, Amerikan emperyalizmi, NAT0'nun savunması için, kendi askerlerini devreye sokmaksızın netice almak istiyor ve bunun için de NATO'da kendinden sonraki ikinci büyük askerî güç olan Türkiye'ye daha bir muhtaç olduğunu görüyor.

Amma, 20 yıldır Erdoğan yönetiminde güçlenen Türkiye, diplomaside gösterdiği esnek ve kararlı davranışıyla, eski gibi, her şeye gözü kapalı 'Evet' demeyeceğini gösteriyor ve dünya dengelerini de gözeterek direniyor. Tabiatıyla, Amerika da, Türkiye'nin iç dinamiklerini kullanarak Erdoğan'ı bertaraf etmek istediğini gizlemiyor.

Tayyib Bey, NATO'dan çıkan son kararı 'zafer' olarak niteledi. En azından, başarılı bir hamle üstünlüğü elde edildi. Muhalefet ise, Erdoğan'ın başarısızlığından söz ediyor. Ne yapacaktı, yani, o ülkelere savaş mı açacaktı? Ayrıca, NATO'da, tam da Putin Rusyası'nın heyecanla beklediği bir hattâ parçalanmaya mı yol açsaydı?

Kaldı ki, Erdoğan sadece Finlandiya ve İsveç'e -şimdilik kağıd üzerinde de olsa- geri adım attırmakla kalmıyor ve sözlerini yerine getirmemeleri halinde, NATO'daki yeni üyeliklerin teyidi için Meclis'ten geçirilme gerekliliğini silâh olarak kullanacağını da açıkça belirtiyor ve diğer NATO ülkelerine de teröristleri desteklemeleri konusunda gerekli ikazı da yapmış oluyor.

*

Haa, bu arada belirteyim: Yunan muhalefeti de galiba bizdekinden farklı değil ki, eski yunan başbakanı olan şimdiki muhalefet lideri Çipras da, Mitoçakis'i 'NATO'da, Erdoğan Türkiyesi karşısında yenik duruma düştüğü' gerekçesiyle suçlarken, bu durumu, Napolyon'un 1815'deki Waterloo Yenilgisi'ne benzetti. Halbuki o savaş, Napolyon'un sonunu getirmişti. Mitoçakis ise, geçen ay Amerikan Kongresi'nde dakikalarca alkışlanırken; bugün, Amerikan Başkanı Biden'ın, Erdoğan Türkiyesi'ne muhtaç olduklarını zımnen ifade ediyor; bu kadar.

Kaldı ki, Miçotakis bile, evvelki gün, 'Türkiye'nin terör meselesinin ciddiyetini kabul eden' bir konuşma yapmak zorunda kaldı; Türkiye'den kaçıp kendilerine sığınan teröristlere kol-kanat gerdiği halde.

.‘Srebrenitsa Cinayeti'ne seyirci kalınmasını alkışlayan bir ‘medenî cânî' Başbakan: Rutte
4 Temmuz 2022 Pazartesi

Hatırlayalım, hattâ hiç unutmayalım ki, Yugoslavya'nın dağılmasından sonra, bazılarının medenî zannettiği Avrupa'nın ortasında, ortaya çıkan devletler arasında, asıl büyük gövdeyi oluşturan Sırbistan, önce, Slovenya ve sonra da Hırvatistan'la kanlı askerî çatışmalara girmişti. Ama, Slovenya ve Hırvatistan'ın Katolik olması hasebiyle, Katolik Hristiyanlığın en üst makamı olan Papalık devleti Vatikan'ın, Ortodoks Hristiyan Sırbistan'a karşı devreye nasıl girdiği ve o çatışmaları, 5-6 ay içinde nasıl sonlandırdığı görülmüştü.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Bosna'da ise, ordusuz bir halka karşı 5 yıldan fazla bir zaman dilimince yürütülen ve 250 bin'e yakın silahsız ve savunmasız insanın -sırf Müslüman oldukları için- katledildikleri cinayete dünya seyirci kalmıştı.

Hattâ o kadar ki, Fransa'nın o zamanki başkanı Mitterand da 'Ben Fransa Başkanı olduğum sürece, Belgrad üzerine bir tek Fransız mermisi dahi sıkılmayacaktır..' derken; Amerikan Savunma Bakanı Warren Christopfer ise, 'Bize göre, Bosna'da, Amerikan ulusal menfaatlerini ilgilendiren bir durum yoktur..' diyordu.

İşte o günlerde, Birleşmiş Milletler güyâ duruma müdahale etmiş ve Bosna'daki bazı noktalar, 'BM Güvenlik Bölgesi' ilân etmişti.. Bu noktalara sığınan Bosnalılar, güyâ, can güvenliğine sahip olacaktı. Yalnız, ellerinde silâhları varsa, onları da 'BM Gücü'ne teslim edeceklerdi.

Bu güvenlikli bölgelerden birisi de Srebrenitsa şehri idi.

*

Ve.. Srebrenitsa'nın güvenliği ise, Hollanda Askerî Birliği'ne emanet edilmişti.

On binden fazla genç erkek, perişan bir vaziyette o 'BM Güvenlikli Bölgesi'ne sığınıyorlardı. Ama, 22 Temmuz 1995 günü, Hollandalı askerlerin gözleri önünde, Sırb güçleri tarafından taranmışlar, canavarlık kelimesiyle bile anlatılamayacak şekilde katledilmişlerdi.

BM resmî makamları, 8300 derken, Mahallî Müslüman çevreler ise, o gün orada katledilenlerin gerçek rakamının 10 binden fazla olduğunu belirtiyorlardı.

Aradan yıllar geçti..

Sebrenitsa'daki o soykırımın asıl suçlusunun, Hollanda Askerî Birliği olduğu, Lahey'deki Uluslaralararası Savaş Suçları Mahkemesi'nce karara bağlanmıştı.

Ama, o da ne?

Geçen hafta, Hollanda Başkanı Rutte, bir törende, Srebrenitsa'da suçlanan kendi askerlerinden özür dileyip; 'Sizlere yapılan haksız suçlamalarda sizi yeterince savunamadık. Suçlu olan, siz değil Sırbistan idi.' diye o askerlere madalyalar vermez mi?!!

Teessüf edilecek bir durum da, o kaatillere madalya verilişine, Avrupa ve Amerika'dan hiç bir itiraz yükselmediği için, bizdeki medyanın da susmasıydı.

*

*BİR VAKIF VE HÜZÜNLE BİTEN BİR GÜN..

30 Haziran Perşembe günü bu satırların sahibi için hayli hareketli geçti.

Çünkü, Türkiye Organ Nakli Vakfı Başkanı olan Dr. Eyyûb Kahveci ile beraberdim. Eyyûb Bey, Ankara- Yıldırım Bayezid'deki Araştırma Hastahanesi'nde 'organ nakli uzmanı'.. Merhûm amcası Adnan Kahveci gibi, yorulmak bilmez bir hareketlilik içinde.. Kurmuş olduğu Organ Nakli Vakfı, Afrika'dan Asya ve Avrupa'ya kadar aynı konuda çalışan kurumlar ve tıbbî heyetlerle de irtibat, bilgi ve tecrübe alışverişi halinde..

Türkiye Organ Nakli Vakfı, İstanbul fiilî merkez konumunda olduğundan Vakıflar İdaresi'nden bir talepte bulunmuş ve kendilerine Beykoz'daki bir Vakıf mekânı tahsis edilmiş.. Ama, yıllarca metrûk, terkedilmiş, 1,5 dönümü aşkın bir mekânın, içine girilemeyecek derece dikenli çalılıklarla kaplı olduğu ve bu mekânın temizlenmesinin epeyce zor bir iş olduğu görülünce.. Konu Murad Aydın Bey'e iletildi. Onunla Kanlıca'da buluştuk, Beykoz'un önde gelen kanaat önderlerinden Yılmaz Çakır ve Metin Torun'la birlikte.. Murad Aydın da, bu hayırlı hizmetin bir kenarından kendilerinin de tutmak istediklerini belirtip, o mekânın içine girilecek şekilde temizlenmesi için hemen talimât verdi.

Murad Aydın Bey, 20 yıl kadar Zeytinburnu Belediye Başkanlığı yapan ve son seçimde ise, Beykoz'a kaydırılan ve faal bir yönetici.. Beykoz'da konuştuğumuz hemen herkes, Başkanlarının çalışkanlığından ve devamlı halkın içinde oluşundan oldukça memnunlar..

*

Ve sonra, Dr. Eyyûb beyle Esenyurt'ta acılı bir ziyarette bulunduk.

Habeşistan'lı (Etyopyalı) İlham adında 13 yaşında lösemili (kan kanseri..) bir kızcağızın annesi, Türkiye Organ Nakli Vakfı'na başvurmuş, bu vakıf da onları Addis Ababa'dan getirmiş.. Ancak kemik iliği nakli için uzuuunca bir süre beklemiş ve anne de, bu uzuun süre içinde evlere hizmet için gitmiş. Biraz türkçe de öğrenmiş.. Arabca ve ingilizce biliyor; İslâmî hassasiyetlere de dikkatle riayet eden bir anne..

Henüz müsaid 'ilik' bulunamadan, kızımız 29 Haziran günü vefat etmiş.. 13 yaşındaki o mâsûm kızın cenazesinin ve annesinin Addis-Ababa'ya uçakla gönderileceği için anneye başsağlığı dileğine gidiyordu. Esenyurt'taki o başsağlığı- taziye ziyaretinde ben de bulundum. O anneyi görünce, merhûm Sezaî Karakoç ağabeyin 'Annesi ölen çocukla, çocuğu ölen anne'yi anlattığı mısralarını hatırladım ve o kardeşimiz, o acıyı o kadar vakarla ve kaderi de o kadar derin bir teslimiyetle kabullenmiş ki, bu, yüz hatlarından yansıyordu.

.Geçmiş zaman olur ki, hayâli bile zehir gibidir'
6 Temmuz 2022 Çarşamba

Hayır- hayır, yazının başlığını yanlış okumadınız; alışılmış ve klişeleşmiş şekilde, 'Geçmiş zaman olur ki, hayâli cihan değer.' diye nostaljik cümleler kurmadan, tam tersinden giriyorum yazıya. Evet, 'Geçmiş zaman olur ki, hayâli bile, zehir gibidir.'

Niçin mi?

Advertisement: 0:13
Bir yazar arkadaş, 'sûfî-meşreb'dir, kendisini tanığım yıllardaki haliyle hâlen de severim. O meşrebine de aykırı düşen yazılarına ise; 'Her şeyi benim gibi düşünmesi, hissetmesi şart değil.' deyip geçerim. Ama son olarak, bir şeyler almak için kuyrukta bekleyen dar gelirli vatandaşları görüntüleyen bir fotoğrafın altındaki, 'Elli yıldır yazı hayatındayım, ben bugünkü gibi bir tablo görmedim.' kabilinden notunu görünce, 'Yapma be kardeşim. ' diye geçirdim içimden.

Bu satırların sahibi de 1972'den beri, yani 50 yıldır yazı hayatındayım ve bu arkadaşımı doğrulayamıyorum. 50 yıl öncelerde, 'yoklar, 'kuyruklar ülkesi'ne ve anarşi girdabına dönmüştü. 'Parası olanlar bile, 'mal' bulamıyordu.

İnsanlar, 4-5 milyonluk İstanbul'da, su için bile, plastik bidonlarla, çeşme arıyorlardı; ya da tüpgazlar, ve diğer temel ihtiyaç maddelerini temin kuyruğunda. Ve saatlerce sonra, elleri boş dönmek de vardı.

1974'lerde, Türkiye, Lüksemburg Dukalığı'ndan 10 milyon (evet, sadece on milyon) dolarlık borç anlaşması imzalıyordu. Ülke, meşhur deyimle, '70 sent'e muhtaç.' idi.

Daha yakınlara gelelim. 17 Ağustos 1999'daki Marmara Depremi'nden sonra, Dünya Bankası, deprem bölgeleri için 550 milyon dolar yardım vermiş ve 1 sene sonra da, 'yardımların yerli yerine ulaşıp ulaşmadığı'nı incelemek için bir heyeti Türkiye'ye geldiğinde, Ecevit Hükûmeti'nin Devlet Bakanı Receb Önal, alel-acele bir basın toplantısı yapıp, 'O parayı, memurlara maaş olarak vermek zorunda kaldık.' diyordu.

*

Türkiye, 20 yıldır, halkımızın aslî inanç değerleri içinde yetişmiş bir lider ve kadrosunun elinde, -tabiatiyle, yanlışları görülebilecek uygulamaları veya yapamadıkları olsa bile-, 35 milyar dolarlık yıllık ihracat yapan bir ülkeden, bugün 200 milyar doları aşan ihracat yapabilen bir ülke durumuna geldiği ve Merkez Bankası'nda 100 milyar dolar civarında bir rezervi bulunduğu ortadayken, bir umutsuzluk havası oluşturmaya çalışılması, teessüfe şâyân değil midir?

*

VE, 3 YILDÖNÜMÜNDEN GERİYE KALAN

Dün, (5 Temmuz), iki önemli yıldönümü idi.

Birisi, 'Erzincan'ın Başbağlar köyünde ve 34 kişinin -sırf, Müslüman oldukları için- katledilişlerinin 29. Yıldönümü olması; diğeri de, bizim aziz dâva arkadaşımız ve derin bir duygu ve tefekkür adamı olan Sedat Yenigün'ün 30 yaşındayken katledilişinin 42. Yıldönümü idi. Merhûm Sedat Yenigün kardeşimiz, dün Silivrikapı Mezarlığı'ndaki kabri başında dostları ve öğrencilerince anıldı ve dün akşam da Zeytinburnu Kültür Merkezi'nde, Zeytinburnu Belediye Başkanı Ömer Arısoy Bey'in ilgi ve yönlendirmesiyle tertiblenen bir panelde Sedat Yenigün, yakın dostları ve öğrencilerince iki saate yakın bir program boyunca tanıtılmaya ve anlaşılmaya çalışıldı. Allah rahmet eyleye.

Başbağlar Katliâmı'na gelince.

Başbağlar Cinayeti, bir bakıma, 3 Temmuz 1993 günü, Sivas'da meydana gelen bir 'otel yangını'nda can veren 33 kişinin kendi yandaşları oldukları gerekçesiyle rövanşı olarak tezgâhlanmıştı.

Yani, 3 Temmuz 1993'deki Sivas Hadisesi'ne de bakmak gerekiyor.

Sivas'ta, Madımak Oteli yangını konusunda, 4-5 saat kadar sonra, o günlerin başbakanı Tansu Çiller, TRT'nin 23.00 haberlerinde, 'yangının, otel sahibince, borcunu ödemek için sigorta primi almak ümidiyle çıkarıldığının anlaşıldığını' söylemişti.

Ama herhalde o hadisenin öyle gösterilmemesini düşünen 'Derin Devlet odakları', o ilk açıklamayı, Van'daki başka bir otel yangını ile karıştırıldığı şeklinde değiştirtmişlerdi.

Sivas Belediye Başkanı o zamanlar Temel Karamollaoğlu idi, onu o yangının baş tertibçisi gibi göstermişlerdi, bütün laik-sol ve kemalist çevreler. Bu sene ise, Madımak Yangını daha sönük anıldı. Herhalde, Temel Karamollaoğlu'nu eleştiri dışında tutmak için.

*

Yine de, bazı çevreler o hadiseyi, Müslüman camianın üzerine atmayı sürdürmek isteyip, 'UnutMADIMAKlımda.' klişesiyle 'tweet'ler attılar. Halbuki o hadisenin İslâmî hassasiyeti olanlar üzerine yıkılması bir zulümdür. Çünkü İslâm inancında, değil insanın, diğer hiçbir canlının bile ateşe atılarak yakılmasına cevaz yoktur, bunu en sâde şer'î bilgilere sahib olanlar da bilir.

Bu vesileyle hatırlatayım: Dün, İstanbul AK Parti Milletvekili Hasan Turan da, 'UnutMADIMAKalımda' klişesiyle bir kampanya düzenleyenlere cevaben attığı 8-9 'tweet'inden, 'Aziz Nesin'in, Müslüman dünyasını ayağa kaldıran ve Peygamberimize ağır hakaret içeren Selman Rüşdî 'nin 'Şeytan Âyetleri' kitabını Türkiye'de yayınlama ısrarını ve şehir şehir gezerek yürüttüğü provokasyon görevinin üzerinden 29 yıl geçse de 'UnutMADIMAKlımda.' / (...) halkımızın tepkisini 'Alevî- Sünnî karşıtlığı- çatışması ' diye sunan, bugün de oradan kaos çıkarmak isteyen emperyalist uşağı eblehler 'UnutMADIMAKlımda.' diyordu, özetle.

Bu açıdan şunu bir daha belirtelim ki, Sivas -Madımak Hadisesi'nin, Allah karşısında sorumluluğunu düşünen Müslümanlar tarafından sahiplenilemez ve onlar üzerine atılması kesinlikle kabul edilemez.

Kaldı ki, 'Aykırı Bağlama' ismiyle bir kitab yazmış olan Ârif Sağ isimli bir türkücü CHP milletvekili, o kitabında, o yangının, o akşam karanlık basarken, 'kare gömlekli sivil bir kişinin gelip bir subaya tâlimat vermesinden hemen sonra çıkarıldığını; o kişilerin kimler olduğu belirlenmeden, o hadisenin aydınlanamayacağını yazmıştır. Ama yazık ki, o konu hâlâ da aydınlatılamamıştır.

*

Keza, Başbağlar Katliâmı ise, Madımak'ın rövanşı ve intikamı adına ve dindarlık hassasiyetleriyle isim yapmış olan Başbağlar'a saldıran 100 kadar silâhlı bir grubun, akşam namazındaki halkı dışarıda bir yerde toplayıp, onlara nutuk çektikten sonra halkı taramasının neticesidir. Ve onun failleri de hâlâ belirlenememiştir.

Başbağlar mazlumlarına da rahmetler niyazıyla.

.Yetti artık! ''Sağlıkçılara saldırı ve cinayetler''e kesin çözüm bulunmalı!
8 Temmuz 2022 Cuma

Son yıllarda 'tabâbet' alanında çalışanlara yapılan saldırılara bir cinnet saldırısı daha eklendi ve Konya'da 'Şehir Hastânesi'nde, 'kalb hastalıkları uzmanı' olarak çalışan 46 yaşındaki Dr. Ekrem Karakaya katledildi.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Kurban Bayramı'nın hemen öncesinde işlenen bu dehşet verici cinayet sebebiyle, merhûm doktorun ailesi efradına ve meslektaşlarına başsağlığı diliyor, merhûma da Allah'u Teâlâ'dan rahmetler niyaz eyliyorum.

*

Konya'nın Yunak ilçesindeki bir hastanede 'güvenlikçi' olarak çalıştığı söylenen bir kişi, Konya Şehir Hastahanesi'ne geliyor, -oradaki 'güvenlikçiler'in de gafletinden olsa gerek- hastanede, bir süre önce 'anjiyo' yapılan annesinin ölümünün, doktorun hatasından meydana geldiği' zannı ile ruhsatlı tabancasındaki mermileri; Dr. Ekrem bey'in üzerine boşaltıyor ve sonra da, intihar ediyor.

Sağlık personeline sadece şu son 1 yıl içinde yapılan onlarca saldırılara rağmen, bu cinayetin işlenmesi sırasında da ortada bir güvenlik açığının olduğu ap-açık.. 'Nefretle kınıyoruz!' diye mesajlar yayınlamak, Sağlık ve İçişleri Bakanı ve diğerlerini sorumluluktan kurtaramaz.

*

Böyle bir cinayeti, sadece geri zekâlılık ve aptallıkla izah etmek ve geçiştirmek mümkün değil..

Evet, ancak bir 'cinnet hali' ile anlatılabilecek bir durum..

Çünkü, tedavi altında olan bir kimsenin mutlaka şifa bulacağına dair bir garantiyi kim verebilir ki?

*

Müslüman bir kimse, ölüm karşısında hemen, Baqara Sûresi'nin 156. âyetinde yer alan, 'Biz Allah'a aidiz ve sonunda O'na döneceğiz..' meâlindeki, 'İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi râcîûn..' âyetini okur ve 'takdir-i ilâhî'ye boyun eğer, teslimiyet içinde..

Bir yakınının ölümü karşısında herkes teessüre kapılıp, tepkisini böyle cinayetlere vardırmanın bir manevî açlık ve za'fiyet durumundan başka bir izahı yapılabilir mi? Nitekim, giderek daha bir materyalistleşen dünya telâkkisine kapılanlardan nicelerince, başta Amerika ve Avrupa olmak üzere, nice coğrafyalarda okullar, mâbedler veya başka toplu mekânlara karşı yapılan ve onlarca -hattâ çocuk yaşta- insanların katledilmesiyle sonuçlanıyor ve bu saldırıların sebepleri arasında, manevî açlık da gösteriliyor.

Benzer saldırıların bizde de son 1-2 yıldır özellikle sağlık kuruluşlarında sıkça yaşandığı ortada..

*

Güzel ve devâsâ hastahane binaları yapıyoruz, sağlık elemanları yetiştiriyoruz, onlara ülkenin imkânlarına göre çalışmalarının karşılığını vermek için kanunî yollar buluyoruz; ama, sağlık elemanlarını bir takım geri zekâlıların saldırılarından korumakta aynı başarıyı gösteremiyoruz.

Evet, bu gibi saldırıların faillerine verilecek cezaların daha bir arttırılması için kanunî tedbirleri de hazırlıyoruz, ama, hastahanelerin girişine, bir 'X- Ray' cihazı koymayı ve o kocaman binaların güvenliğini sağlamak için bir güvenlik sistemi geliştirmeyi becerememişizdir.

İçişleri ve Sağlık Bakanları, âcilen, bu konuyu bir netliğe kavuşturmalı, her hastahane girişine başta 'X-Ray' cihazları konulmalı, tabanca, bıçak vs. öldürme ve yaralamaya yarayacak her gibi âletlerle hastahanelere girilmesi önlenmeli ve saldırı ihtimali karşısında ânında müdahale edecek ve 'özel güvenlikçi' değil, polis veya diğer 'resmî güvenlikçi'ler vazifelendirilmelidir. Çünkü, Danıştay, 'özel güvenlikçiler'in üst-araması yapamayacağına karar vermiştir, geçen ay..

Bu çareler düşünülmezse, sağlık personelinin bu gibi saldırılar ve cinayetlerin sevkıyle, gizli bir psikolojik direnmeye ve iş yavaşlatma yöntemine yönelmekte olduğu görülmelidir. Esasen, hele de son aylarda, vatandaşların hastahanelerden randevu alamayışlarının altında bu örtülü engelleme sergilenmekte olup, eleştirilerin faturasının da iktidara çıkarıldığı unutulmamalıdır.

Umulur ki, bu, son saldırı olur ve âcil ve etkin tedbirler alınır.

*

Bir diğer konuya da kısaca değinelim..

*Bu, 'itibar etmek' değil; Türkiye'ye 'çiftlik kâhyası' gibi bakmaktır!

Türkiye'nin Madrid'deki NATO Zirvesi'nde, İsveç ve Finladiya'nın NATO'ya alınmasına 'Evet' demek için, NATO bildirisine 'PKK, PYD, YPG ve FETO' gibi terör teşekküllerinin, 'terör örgütü' olduğunun yazılmasını şart koşması ve kabul ettirmesi, içerdeki muhaliflerce hâlâ küçümsenmeye çalışılıyor. Halbuki, o terör örgütlerinin isimlerinin NATO bildirisine yazılmasıyla, bütün NATO üyelerine de, 'Kızım sana söylüyorum, gelinim sen anla..' dercesine, ince bir diplomasi sergilenmiştir.

Nitekim, İngiltere'nin, Financial Times' gazetesinde 5 Temmuz günü yer alan bir yazıda; bu diplomasiye işaret edilmiştir.

Financial Times'ın, 'Erdoğan, çileden çıkaran, ama, vazgeçilmez bir müttefik' başlıklı makalesinde, 'Türkiye'yi NATO'dan neden atmıyoruz? Bu, harika bir fikir gibi duruyor..' denildikten hemen sonra 'Türkiye'nin NATO'dan dışlanmasının felâkete yol açacağı' değerlendirmesine işaret olunuyor ve

'NATO, Türkiye olmadan daha iyi olmaz mı? Kesinlikle hayır!. Türkiye'nin dışlanması, NATO andlaşmasına göre mümkün ama, stratejik bir felâket olur. Çünkü, Türkiye dışlanırsa, Orta Doğu'daki güvenlik dengesi de ciddî şekilde karmaşık hâle gelir.' deniliyordu.

*

Bu sözler, açıktı ki, 'Türkiye'ye itibar etmek değil; ona 'çiftlik kâhyası' rolü vermek' mahiyetindeydi.

Öyleyse, Türkiye, kendisine verilmek istenen bu, 'Avrupa'nın kâhyalığı ve fedaîliği' rolünü sürdürmeyecek bir yolda ilerlemek zorundadır. Esasen, Erdoğan'ın bu dikkatte olduğu, sözkonusu yazıda da itiraf edilmektedir.

*

TEBRİK: (İslâm Milleti'nin yıllık büyük kongresi mahiyetinde olan Hacc ibadetinin ve 'Putkıranların pîri İbrahim aleyhisselâm'ın tâbi tutulduğu Kurban imtihanının; rûhunun da kavranması niyazıyla, tebriklerimi arzediyorum.)

Evet, ‘Biz, bu değildik ve değiliz!'
11 Temmuz 2022 Pazartesi

HDP Eşbaşkanı Pervin Buldan'ın babası Hâlis Yüzer vefat etmiş. Bu vefat haberini ve bu konuyla ilgili olarak medyada 'hoş olmayan' bazı yazışmalar olduğu görüldü.

Mehmed Metiner bey, sosyal medyada dile getirdiği görüşlerinde, bazı kimselerin suçlarını veya diğer beğenilmez hallerini, bütünüyle mensup olduğu camiaya, sosyal gruba mal etmenin yanlışlığına değinmiş ve, '(...filân kişinin) 'başkasının ölümüne saygısı yok' diye bizim tavrımız da mı öyle olmalı? Bizim başkasının acısına saygımız olmalı.. Bizim farkımız bu...' diyor, özetle..

Evet, aynen katılıyorum.

*

Çünkü, suç ve cezaların şahsîliği esastır. 'Çok iyi..' bilinen bir anne-babanın çocukları eşkıya olabileceği gibi, tersi de olabilir.

Ölen bir kimse 'Müslüman' ise, ardından, onun hizmetinden mahrum kalmanın acısını yüreğimizde duyar ve rahmetler niyaz ederiz..

Müslüman olsa bile, çok yanlışları, hataları olan bir kimse için ise, -genel olarak- 'Allah taksirâtını (kusurlarını), affeyleye..' denilir.

Müslüman olsun veya olmasın, çok zâlim, cinayetkâr, herkesin canını yakan, herkesten beddualar almış birisinin arkasından ise, genelde, 'Cehenneme bir kütük gitti..' gibi ifadeler kullanılır.

Müslüman olmayan, ama, iyi kimseler olarak bilinenler içinse, 'Toprağı bol olsun..' deyimi vardır, Türkçede..

*

Sözün başında vefatına değinilen şahıs ve benzerleri hakkında nasıl bir ifade kullanılabileceğine bakıldığında, bu tarif ve tavsiflere göre menfi bir söz söylemek mümkün görünmemektedir. Hattâ kimliği bilinmeyen kimseler bile, cenaze namazı için Müslüman cemaatlerin önüne getirildiğinde, onlar üzerine, 'Allah rahmet eyleye ..' temenni ve duasıyla, cenaze namazı kılınır.

Kaldı ki, 'Allah'u Teâlâ'nın bütün kulları üzerindeki her türlü tasarrufunda, yani cezalandırmasında da daima bir rahmet' vardır.

*

Yazık ki, 30-40 yıl öncelere kadar, hiçbir ırkî niyet ve emel taşımadıklarına inandığımız nice Müslümanlar vardı ki, bu gün kendilerini, ısrarla, 'şu kavmiyetçi, bu kavmiyetçi Müslüman' olarak vurgulamak noktasına gelmiş bulunuyorlar.

İnsanlar konuştukları ana dillerine veya derilerinin rengine ve yaratılış şekillerine göre, şu veya bu kavim veya ırka mensup olarak nitelenebilirler elbette ve onların doğuştan gelen hal be haklarına kesinlikle saygılı olunmalı, onlara üstünlük veya düşkünlük kıstasları uygulanmamalıdır.

Çünkü, aksi bir uygulama, 'Lâilâheillallah-Muhammed'un Resulullah' olarak formüle edilmiş olan 'Tevhîd inancı' ve Nübûvvet' gibi iki temel unsur üzerinde yükselen 'İslâm Milleti'nin varlığına sadece aykırı değil, düşmanlık ve savaş ilânı mesâbesinde, kendi içinde, 'anti-tez'ini ortaya çıkaracaktır.

Halbuki, biz Müslümanlar, 'Tevhîd Gülistanı'nda çeşitli renklerde açmış güller ve çeşitli seslerde şakıyan bülbüller' durumunda olup, aramızda ayrım yapmak haramdır. Ve ilk 13 asır boyunca, bu insanî temeli tahrib etmek isteyenlere karşı nisbeten direnilmiştir; ama, son 100 -150 yıldır, 'emperyalist-şeytanî ideolojiler'in 'ulus-devlet' anlayışına yenik düşülmüştür, yazık ki..

Ve tabiîdir ki, bir sosyal grup, kendisini bir 'kavmî- ırkî grup' olarak diğerlerinden ayrı noktada ve üstün göstermeye kalkışınca; lisanî, kavmî, ırkî veya coğrafî farklılıkları esas almak isteyen başkaları da ortaya çıkacaktı.

Bugün Müslüman coğrafyalarında yaşanan durum budur.

Başka dünyalar, kendi mantalitelerine göre farklı çözümler bulmuşlarsa, onlar bize ölçü olamaz. Çünkü bizim aslî ölçümüzden vereceğimiz 'fire'ler, inanç sistemimizde bir darbe etkisi yapacaktır. Ve biz bugün, aynı inanç etrafında bir araya gelmiş insanlar topluluğu demek olan 'İslâm Milleti' olarak, kendi aslî ölçülerimize aykırı sistemlerin girdâbındayız.

*

Halbuki, Kur'an'ın muhatabı, sadece ona inananlar değil, bütün insanlardır.

Bu açıdan, ilginç bir örneği de burada tekrarlayalım:

Hz. Peygamber (S)'in de bulunduğu bir mekân önünden bir cenaze geçirilirken; Yüce Resul, ayağa kalkar. O zaman, 'o cenazenin bir Yahudi'ye aid olduğu' söylendiğinde, Yüce Resul de, 'Yahudi de olsa, insan değil mi?' diye karşılık verir.

*

Bir diğer ölçü de, Hz. Ali'nin, 'Her insanın, diğer insanlarla iki çeşit kardeşliği vardır; birisi iman kardeşliği; diğeri de bütün insanların Hz. Âdem- Havva'nın nesilleri olmaları dolayısiyle 'biolojik kardeşliği' şeklindeki de rivayeti vardır.

Evet, aynen öyle..

Var mıyız, böyle bir kardeşliği kabule?

*

Bu açıdan gönül isterdi ki, tamamiyle İslâmî bir inanç temeline dayalı Ramazan ve Kurban bayramlarında Meclis'deki siyasî partiler birbirlerine, bayramlaşma heyetleri gönderirken, hiçbir siyasî partiyi dışlamasınlar ve onlara, bu kutlu bayram günlerinin kardeşlik mesajını versinlerdi.

Böyle bir olgunluk sergilenemediğinden, o ayırım zımnen inanç temeline de yansıtılmış oluyor; bu durum, o zehirli havayı daha bir zehirliyor. Mâdem ki, bayramlaşma yapılıyor; o bayramın asıl mesajına riayet olunmalı, her gruba gidilmeli ve kapılarını açmayanlar olursa, onların hükmü de millete havale edilmeliydi.

Evet, bugünkü laik-kemalist-kavmiyetçi sistem bizi devamlı açmazlara sürüklemektedir.

Biz bu değildik ve değiliz.. Çıkış yolumuz, temel inanç sistemimizde mevcuddur. Bu fâsid daireyi de ancak inanç sistemimizle kırabiliriz.

.Bayram günlerinden birkaç kesit...
13 Temmuz 2022 Çarşamba

4 günlük Kurban Bayramı günlerindeki tatilâtın, uzantılarla 9 gün haline getirilmesi, ilk plânda bazı sosyal kesimlerde rahatsızlık uyandırdı; 1930'larda, 'Halk denize hücum etti, vatandaş denize giremedi..' şeklindeki gazete manşetlerini hatırlatırcasına.. O manşetlerdeki 'vatandaş'lar, açıktı ki, halktan ayrı ve 'resmî ideoloji kulu' olmayı benimsemiş kesimlerdi. Şimdi de, bazı 'özel vatandaşlar', hele de İstanbul'da milyonların otobüsler, metrobüsler, metrolar, tramvaylar ve şehrin ana cadde ve meydanlarını tıklım-tıklım doldurmasından rahatsız oluyorlar; ve bayram' günlerinde, şehirlerdeki bütün kamu vasıtalarının 'parasız/ ücretsiz' olmasından yakınıyorlardı ve amma, bunun nice sosyal faydalarını göremiyorlardı.

Düşünülsün ki, İstanbul'un gecekondu semtlerindeki ailelerin çocukları arasında, 12-13 yaşına geldikleri halde, henüz denizi, -evet, İstanbul'da denizi- görmemiş çocuklar vardı ve onların denizi görünce duydukları sevinci, hayret ve hayranlığı görmeyenler, konunun ulaşım vasıtalarındaki 'ücretsiz'liğin getirdiği ekonomik yükü hesap ediyorlar ve 'modern yaşayış'ın bunalttığı insanlar için, böyle günlerin bir nefes alma fırsatı sunduğu gerçeğini göremiyorlardı.

*

Bu konuya bu kadar değindikten sonra...

BİR BAYRAMLAŞMADAN KESİTLER...

Meclis'in önceki başkanlarından İsmail Kahraman Bey'in kurucusu olduğu Birlik Vakfı'nın Sultanahmed'deki mekânında yapılan bayramlaşmada, Savunma Bakanı Hulûsî Akar Bey de vardı.

Bilindiği üzere, bizde de, 27 Mayıs 1960 İhtilâli'nden önce, Genelkurmay Başkanlığı, Savunma Bakanlığı'na bağlıydı. Ama, o darbeden sonra, Genelkurmay, Başbakanlığa bağlanmıştı ve böylece fiiliyatta, Başbakan'lar Generallerin baskı ve vesayeti altına alınmıştı.

Ve, '15 Temmuz 2016-Darbe Hıyaneti'nin kırılmasından sonra, Başkan Erdoğan, Genelkurmay Başkanlığı'nı Savunma Bakanlığı'na bağlamıştı.

Ve düzenlemelerden beri, Genelkurmay Başkanı Org. Hulûsî Akar, M. Savunma Bakanı.. Çoğu kamuoyunda çoğu kimse, bu vazifelendirmedeki bu çok önemli değişiklikten hâlâ da habersiz.

Birlik Vakfı'ndaki 'bayramlaşma' sırasında Hulûsî Akar bey, yaptığı konuşmada, ilginç ve bir çok meselede, darbeci generallerin çizgisinden uzak olduğunu yansıtıyor ve halka hesab verircesine konuşuyordu. Onun konuşması sonunda sorulan üç suale verdiği cevaplar da, Yunan ve Ege Denizi Meselesi, Avrupa ve Batı dünyasına bakış açıları gibi konuların her birisi hakkında, genelde tatmin ediciydi. O bayramlaşmanın, bir 'basın toplantısı' gibi anlaşılmaması için, konuya bu kadar değinmeyle yetiniyorum.

*

Ve, TÜRKİSTAN'DAN SREBRENİTSA'YA..

Bu bayramlaşmadan sonra, Burhan Kavuncu dostumuzun başkanlığını yürüttüğü ve Unkapanı'nın Haliç'e yakın noktasındaki 'Türkistander' merkezinde yapılan bayramlaşmaya yetiştik.. Orada 45 dakika kadar kalıp, Bayrampaşa'ya geçmemiz gerekiyordu.

Çünkü, orada, Bosna'da Müslümanlara karşı ve sırf Müslüman oldukları için, 250 binden fazla insanın soykırım'a tâbi tutuluşunun en sembol cinayet günü olan 11 Temmuz 1995'de, BM resmî makamlarına göre 8372, gerçekte ise 13 bini aşkın insanın, sırb güçlerince ve BM'in -güyâ- 'Güvenlikli Bölge' ilân ettiği 'Srebrenitsa/ Srebrenica' kasabasında ve BM.'in tayin ettiği komutanların emrindeki Hollandalı askerlerin seyirci kaldığı büyük cinayetin 27. Yıldönümü dolayısiyle yapılacak olan anma törenlerine katılmak istiyorduk.

Bayrampaşa'ya vardığımızda, ana caddelerden birinde, yüzlerce insanın, ellerinde pankart ve flamalar ve dudaklarında en yakıcı Boşnakça ağıtlarla yaptıkları yürüyüşe katıldık.. Ve o büyük cinayeti sembolize etmek üzere orada dikilen bir anıtın açılışı öncesinde, Kur'an-ı Kerîm okunarak başlayan programda, Türkiye-Bosna Derneği Başkanı Muhammed Sancakdar, Meclis Başkan Vekili Celâl Adan ve Bayrampaşa Belediye Başk. Atilla Aydıner'in oldukça muhtevâlı konuşmalarını dinledik. 'Türkiye, eğer bugünkü gibi güçlü olsaydı, Bosna'da o zaman, o soykırım cinayeti işlenemezdi.' şeklindeki tesbitler ilginçti.

Programa daha sonra katılan Meclis Başkanı Mustafa Şentop hoca ise, yaptığı konuşmada, 'Avrupa'nın insan ve insan hakları' anlayışına değindi ve 900 sene öncelerde İngiltere'de imzalanan 'Magna Carta'nın, bir 'insan hakları belgesi' olmadığını; o belgede sadece hür erkeklerden söz edildiğini, 'kadınların insan' olarak anılmadığını; İngilizcenin en eski kaynaklarından sayılan Oxford Sözlüğü'nde de insanların 'kadın ve erkekler' olarak yer alışının ancak 1580'lerde olduğunu; Kur'an-ı Kerîm'de ise, kadın ve erkekler olarak bütün insanlara, 'eyyuhennâs!' (ey insanlar!) diye hitab edildiğini, haklarının 14 asır önce belirlendiğini, bu ifadenin içine, 'kadın-erkek- çocuk', insan olan herkesin dahil olduğunu hatırlattı. (Biz de bu arada ekleyelim: Amerikan Kongresi'nde 1855'de günlerce, 'Evet,insanlar Tanrı tarafından eşit olarak yaratılmışlardır, ama, zenciler ve kadınlar insan sayılacak mı?' tartışması yapılmıştı.)

*

Şentop hoca, Srebrenitsa Cinayeti'ne değinirken, 2011'de yazında, Norveç'te, çoğu yabancı kökenli öğrencilerin bulunduğu bir kamptaki 77 çocuğu öldüren Anders Breivik'in de; Mart-2019'da Yeni Zelanda'nın Christcurch kasabasındaki iki camide Cuma Namazı sırasında 51 Müslümanı katleden Brenton Tarrant'ın da silâhları üzerinde, geçmiş asırlardaki ünlü Haçlı askerlerinin isimlerinin yazılı olduğuna dikkati çekti ve Bosna Trajedisi'nde de aynı etkilerin olduğunu ifade etti.

*

Evet, Bosna'nın bütün mazlum kurbanlarına ve şehidlerine rahmetler dileyerek..

*

Ekliyelim ki, tam da Srebrenitsa Cinayeti'nin 27. Yıldönümünde, AİHM, O. Kavala isimli kişinin haklarının ihlâl edildiği gerekçesiyle Türkiye'yi, adı geçen kişiye binlerce Euro tazminat ödemeye mahkûm ediyordu.

Evet, 'İnsan Hakları Mahkemesi' değil, 'Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'.. Onların insan hakları bu kadar..

Aynı AİHM, Srebrenitsa'daki cinayete seyirci kalan Hollanda askerlere, iki hafta önce ödüller vererek özür dileyen Hollanda Başbakanı Rutte'den rahatsız olacak değildi ya elbette..

*

NOT: Ebedî hayat yolculuğuna çıkışının 3. yıldönümü dolayısiyle merhûm M. Şevket Eygi ağabey bugün, İkindi Namazı'nı takiben, İstanbul- Topkapı surları dışındaki Merkez Efendi Câmiinde anılacak ve dualar edilecektir.

.‘15 Temmuz Darbe Hıyaneti', F. Gülen ve evveliyâtı üzerine.. - 1-
15 Temmuz 2022 Cuma

Bugün, 15 Temmuz 2016'daki Darbe Hıyaneti'nin, evet önceki darbe hıyanetlerinden daha alçakça olan darbenin 6. Yıldönümü..

Bu sonuncu darbe hıyaneti üzerine de, söylenecek çok söz ve görüş vardır, elbette..

Bu satırların sahibi de bu konuya biraz gerilerden başlamak ister:

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
F. Gülen'in adı ilk kez, 1969-70'lerde zihnimde yer etmeye başlamıştı. Hakkında, İzmir'de, Kemeraltı'ndaki bir mescidde, vaazlarıyla ilgi çektiğine dair sözleri duyuyordum; Risale-i Nûr taifesine yakın yayınlarda ve bazı cemaat sohbetlerinde..

1975'lerdi, (merhûm) Kadir Mısıroğlu telefon etti, 'Bir yere gidiyorum, seni de alayım..' dedi.. (O zamanlar, Millî Gazete'de günlük ve Kadir Bey'in Sebil dergisinde de haftalık makaleler yazıyordum.)

Kadir Bey arabasıyla geldi.

Yola çıktık. 'Hayrola âbi, nereye?' deyince, 'Fethullah Gülen'i tanıyor musun?' dedi.. 'Adını biliyorum' dedim.

'Çok değerli birisi..' dedi..

*

Esenler'de, özel sermayeye ait, bir trikotaj veya mensucat fabrikasının alt katındaki yemekhane salonunda yaklaşık 300 kadar insan toplanmıştı..

*

F. Gülen geldi.. Ele aldığı konuları, emsali vâizlerden daha etkili işliyor gibi bir havası vardı. Ancak, bazen hüngür-müngür oluyor, bağırıyor, önündeki masada bulunan dergi ve kitapları eline alıp masaya çarpıyor, yaşanan sosyal acıları dile getirirken, ağlama krizlerine tutulmuşçasına birkaç dakikalık trans sahneleri sergiliyordu.

1,5-2 saat kadar süren bir konuşma sonunda dışarıya çıktığımda, Kadir Bey, 'Nasıl buldun?' dedi..

'Bana hitap etmiyor, ilgimi çekmiyor..' dediğimde biraz şaşırmış gibiydi..

*

Birkaç sene sonra ise, Kadir Bey, F. Gülen'i anmaz oldu ve daha sonra ise, özellikle 12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi'nden sonraki dönemde, uzun yıllar yurt dışında yaşamak zorunda kaldığımda, onun hakkında ağır ifadeler kullandığını duymaya başladım.. Daha sonra, yayınlanan 'Hâtırat'ında da F. G'nin, Manisa Akıl ve Ruh Hastalıkları Hastahanesi'nde tedavi edildiğini ve adını verdiği eski bir Mersin m.vekilinin de kendisine, 'onun MİT Ajanı olduğu'nu söylediğini yazdı.

Daha sonraları ise, Kadir Bey'in F.G. hakkında 'papaz..' demeye başladığını duydum. İrtibatlarında ne ve nasıl oldu da o noktaya gelindiğini bilmiyorum. Hattâ o kadar ki, Kadir Bey, benim Almanya'da bulunduğum yıllarda, Almanya'dan ziyaretine giden arkadaşlara, 'Benim F.G hakkında neler düşündüğümü' sormuş, onlar da, ona sempati beslemediğimi söyleyince, 'Yetmeez.. Onun imanından şüphe etmeyenin imanından şüphe ederim..' demiş.. Bu sözler bana iletildiğinde tebessüm etmiş ve tam da 'Kadir Bey'varî bir söz..' demiştim.

*

12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi sonrasında Gülen'in de yurt dışına çıkmak istediğini yakın çevresinden bazıları belirtiyorlardı, ama, F.G'nin Türkiye vaazları kesintisiz devam etti. Ve dahası, 'Sızıntı' vs. gibi bazı dergilerde, ele alınan konular o günün sosyo-politik konjonktürüne uygundu..

*

Bu arada, yurt dışından beri anlamakta zorlandığım bir 'özel dershaneler' konusu çıkmıştı. Üniversite giriş imtihanlarında bu dershanelere gidenlerin daha bir başarılı oldukları söyleniyordu. (O dershanelerde lise sondaki gençlere, asıl imtihanlarda sorulacak soruların çalınıp cevaplarının öğretildiğine dair iddiaların gerçekliği sonradan anlaşılacaktı..)

Bu arada, sanırım, 1987'lerdi, 'Zaman' isimli bir gazete İhsan Arslan ve diğer birkaç arkadaşı tarafından matbuat hayatına katılmıştı. Ama, 2-3 sene geçmeden, gazetenin sahipliğinde bir hissedarlık oyunuyla bir darbe olmuş ve gazete, F. Gülen'in dolaylı kontrolüne sunulmuştu. Artık, F. Gülen'in beyanları gazetenin birinci sahifesinde ve hattâ sürmanşet olarak verilir olmuştu.

*

Bu arada Sovyet Rusya 1991 ortasında çökmüş, halklarının büyük ekseriyeti Müslüman olan, 'Kırgızistan, Kazakistan, Azerbaycan, Türkmenistan, Tacikistan ve Özbekistan' adında 6 bağımsız devlet dünya siyaset sahnesine çıkmıştı. Ve Özbekistan ve Azerbaycan'da, komünist dönem öncesindeki alfabe olan Arap harflerinin kurşun kalıpları saklandıkları sandıklardan çıkarılmış, Osmanlıcayı andıran şekilde Arap harfleriyle, ve güç-belâ bulunan kağıtlarla, Azerbaycan ve Özbekistan Türkçesiyle dergiler yayınlanmaya başlanmıştı.

Ama, o sırada, bu ülkelerin her birinde Zaman gazetesi, kaliteli kağıtlarla ve mahalli lehçelerle ve amma Latin harfleriyle 15-20 bin tirajlı olarak yayınlanmaya başlayıvermiş ve kendi inançlarının ve bin yıllık kadîm kültürlerinin anahtarı olan Arap alfabesine dönüş heyecanı boğulmuş; Lâtin harfleri galip getirilmişti.. Ve o günlerde, F. Gülen, Ecevit'le görüşüp, 'Eğer biz olmasaydık, bu bölgeye Arap alfabesi hâkim olacaktı..' diye bilgi verirken; Ecevit'in de, o sırada kahve hazırlamakta olan hanımına, 'Rahşan, gel dinle; biz burada iç siyasetle uğraşırken, Fethullah bey Orta Asya'da ne büyük hizmetler yapmış..' diye seslendiği, o günlerde medyaya yansımıştı.

*

O sırada Amerikan Dışbakanı James Baker da, bir konuşmasında, 'Sovyetler'in çökmesinden önce Orta Asya haritada kızıl renkle gösteriliyordu.. Şimdi artık buralar yeşil gösterilecek; ama, İslâm yeşili değil, dolar yeşili ile..' diyordu. Hemen ardından da, bu ülkelerde, 'okul açma' kampanyası dinî bir heyecanla devreye sokuldu.

F.Gülen'in çalışmalarından heyecanlanan orta halli Müslüman insanlar arabalarına atlayıp, yol boylarında arabalarının içinde uyumak ve yemeklerini arabalarının bagajında taşıdıkları küçük tüp gazlarla hazırlamak gibi fedakârlıklarla, bu yeni ülkelere okullar açmaya gidiyorlardı.

O sıralarda, 1992'nin ilk günlerinde, Paul Hanze ve Graham Fuller gibi ünlü CIA beyinleri, C. Başkanı Turgut Özal'a bir rapor veriyorlar, 'komünizmin çökmesiyle ortaya çıkan ideolojik boşluğu, en iyi Türkiye doldurabilir.. Bununla Rusya'nın temellerini dinamitleyin demiyoruz, sadece bu halkları kültürel olarak destekleyiniz..' diyorlardı.

Bu konuya, 17 Temmuz Pazar günü de devam edelim, İnşaallah..

.''15 Temmuz 2016 Darbe Hıyaneti'', F. Gülen ve evveliyâtı, -2-
17 Temmuz 2022 Pazar

(15 Temmuz Darbe Hıyaneti'nin gelişim çizgisinin hatırlanması için, Cuma günkü yazımızda, F. Gülen etrafında şekillenen cemaat ve diğer hadiselerin geçmişine özet olarak değinilmişti.. Devam edelim.)

*

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Amerikan emperyalizmi, Sovyetler Birliği'nin ve komunist emperyalizm'in bu en büyük ve ilk gücünün çökmesiyle meydana gelen boşluğun doldurulması için, her toplumun özelliklerine göre ve de kullanılmaya müsaid güç odaklarını devreye sokmak için topyekûn bir seferberlik hamlesini dünya çapında başlatmıştı.

'F. Gülen Cemaati', bu açıdan, en göze çarpan bir konumda idi.. Herşeyden önce, jeo-politik ve stratejik açıdan çok önemli bir konumu olan Türkiye'de neşv'u nemâ bulması önemini daha bir artırıyordu. Ayrıca, bu ülkenin, orta halli ve inancının çerçevesi içinde yaşamak isteyen ve imkân bulursa, inancına hizmet edecek faaliyetler içinde olmaktan, maddî ve manevî destekler vermekten bir inanç heyecanı duyan insanları, F. Gülen Cemaati'nin giderek yoğunlaşan başarı haberlerine ilgi duymazlık edemezdi. Müslüman halkımız, sadece ona değil, diğer dinî grup ve cemaatlere de, -hoşlarına çok gitmese de- herkes karınca kararınca, taşıyabildiği kadar, kendi uslûbunca çalışsın anlayışınca, en azından karşı çıkmıyordu.

*

1989-90'larda, üniversitelerde inancına uygun olarak, İslâmî tesettür şartlarına riayet ederek okumak isteyenlere karşı, Anayasa Mahkemesi, Danıştay ve Yargıtay gibi yüksek mahkemelerden çıkan ve 'başörtüsüyle okuma taleplerinin, Cumhuriyet'in temel ilkelerine karşı bir kalkışma nitelendiğinde olduğu' iddiasıyla getirilen yasaklar sosyal bünyeyi iyice germeye başlamıştı.

F. Gülen de o günlerde, 'başörtüsü'nün 'furûat'tan olduğu şeklindeki beyanıyla devreye giriyor; kontrolündeki gazete ise, 'Aman, tahriklere kapılmayalım.' gibi manşetlerle İslamî kamuoyunu yatıştırmaya, yıldırmaya tedirginliğe ve kuşkuculuğa sürüklemesiyle, laik çevrelerin dikkat ve himayesini celbediyor; ayrıca, kitlevî göstericilerin arasına, gerçekte örtülü olmayan kızların örtülü gibi katıldıklarına dair asparagas haberler yayınlanıyordu.

Diğer taraftan da, 'F. Gülen Cemaati', 'Abant Toplantıları'nda laiklerle barışmak ister gibi bir hava oluşturuyordu.

*

Bu arada, Ecevit ve Demirel, yurtdışı resmî gezilerinde 'Türk okulları' diye ün yapan F. Gülen Okulları'nı ziyaret ediyorlar; yine F. Gülen Cemaati'ne bağlı gibi tv. kanallarında yayınlanan 'Türkçe Olimpiyadları' isimli programlarda, yabancı ülkelerden öğrencilerin Türkçe şarkı, türkü ve İstiklal Marşı okumaları, kitleleri heyecana boğuyordu.

*

Üniversite imtihanlarına hazırlık kursları veren 'Dershane'ler ise, gerçekten başarılı eğitimin değil, imtihan sorularının hazırlandığı merkezden sızdırılan sorularla başarılı grafini yükseltmeye devam ediyor, aileler dershanelere daha bir yöneliyor ve para ilişkileri de 'F. Cemaati'ne bağlı Bank Asya isimli banka aracılığıyla sağlanıyordu. Bu yolla yüzbinlerce aile ile irtibat da kuruluyordu.

*

Bu arada F. Gülen, bir 'Dinlerarası Dialog' lafı ortaya atmıştı. Bu proje'nin daha önce, hangi emperial odaklarca tezgâhlandığını bilenler, bu tuzağa dikkat çekmekte gecikmedilerse de; 'F.G. Cemaati' uluslararası zeminlerden kendilerine yönelik alkışlarla sihirlenmişcesine, yollarında 'tam gaz' ilerliyorlardı. Bu arada, dünyanın çeşitli ülkelerindeki ünlü üniversitelerde, o ülkelerin geçmişteki iki en ünlü düşünürü ile F. Gülen'den oluşan üçlünün görüşleri sempozyum konusu halinde 'inceleniyor'du. Söz gelimi, (Fr. Sorbon Üni.de Montesqieu- Jean Jacques Rousseau- F. Gülen'; Hindistan'da, 'Gandhi, Tagore- F. Gülen'; Atina'da, 'Socrates- Platon- Gülen..' gibi yığınla üçlemelerle) yapılan sempozyumlarda, Gülen'in nasıl büyük bir mütefekkir ve filozof olduğu duyuruluyordu..

*

Bu arada, F. Gülen'in, ülke içinde her ilde bir 'imam' ve 'meslek ve memuriyet dallarında çalışan bağlıları için de bir 'imam', dış ülkelere de 'temsilci imam'lar tâyin ettiği, kendisinin 'Kâinat İmamı' diye gösterildiği haberi medyaya yansıyordu.

*

Necmeddin Erbakan, 1996 yazında Başbakan olduğunda ise, F. Gülen, 'Bizim onunla içtiğimiz su bir yere gitmez..' gibi cümlelerle soğuk mesajlar veriyor; 28 Şubat 1997'deki örtülü Askerî Darbe sırasında, 'Çekilin!.' gibi beyanlarıyla, laik gazetelerin manşetlerinden yer alıyor; ayrıca, 28 Şubat döneminde, darbeci generallerin hoşnudluğunu kazanmak için bir hamle daha yapıyor ve 'yurt içi ve dışında kurdukları yüzlerce okullarını Devlet'e devretmeye hazırım..' diye Genel Kurmay'a 'Açık Mektup' bile yayınlıyordu.

*

F. Gülen, tedavi için, Amerika'ya gider..

F. Gülen, tedavi için 1997 sonunda Amerika'ya gitmişti.

Tedavisi sırasında bir gün, -gazetenin sahibi durumundaki Alâeddin Kaya'nın, 1998 sonbaharında Tempo dergisine verdiği röportajda beyan ettiğine göre-, bir kişi gelir ve 'F.Gülen'in dünyada dinî tefekkürün ihyasında yaptığı hizmetler için kendisine bir ödül vermek istediklerini' söyler. Bu ödül'ün 250 bin dolarlık maddî bir mükâfatı da vardır. Kaya, 'H. Efendi'nin bunu almak istemediğini' söyler, ama alıp almadığını muğlak bırakır.

Birkaç gün sonra aynı adam tekrar gelir, 'F. Gülen, Papa'yla görüşmek ister mi?' diye fikrini sorar. 'Önce Türkiye'ye dönelim de, sonra olabilir..' cevabı alınca.. O kişi 1-2 saat sonra gelir, Papa'yla görüşmek için dünya liderleri aylarca sırada beklerken, F. Gülen için görüşme tarihi hemen bildirilir.

Ve F. Gülen, Türkiye'ye döndükten sonra, Papa 2. Jean Paul ile görüşmek üzere Roma'ya gider. Papa, Vatikan Devlet Başkanı'dır; F. Gülen de kendisine 'Kâinat İmamı' dedirtir.

İlginç bir görüşmedir; ve uzun geçelim.

Bu görüşmenin hikâyesi, oldukça uzun..

Geçelim..

Bir gün, Ortodoks âleminin lideri olan 'Patrik Bartholomeos'un da, F. Gülen'le görüşmek istediği' bildirilir, telefonla..

Alaeddin Kaya, Tempo'daki röportajında, durumu 'H. Efendi'sine bildirdiğini, onun da durumu resmî makamlarla görüşmesini söylediğini, bunun üzerine MGK Gn. Sekreteri Org. İlhan Kılıç'la konuştuğunu, onun da, 'Bu görüşmede sizden Heybeliada Ruhban Okulu'nun açılması için yardımcı olmanızın istenebileceğini, buna karşı F. Gülen'in de, 'Selanik'te bir İmam Hatib Okulu açılması'(!)nı dile getirmelerini' önerdiğini aktarır.

Kaya, bu öneriyi F. Gülen'e söyleyince, onun da, 'Biz orada bir K. Atatürk Enstitüsü kurulmasını isteyelim' der.. Kaya , F. Gülen'in bu görüşünü bildirince, Org. İlhan Kılıç'ın, kendisine, 'Harikasınız vallahi!' dediğini aktarır.

F. Gülen'in bu arada İmam-Hatib Okulları'na karşı olduğu ve bunu kendi bağlılarıyla 'kapalı' toplantılarında söylediği biliniyor..

*

Bu arada bir kısım yazarların, 'F.Gülen Cemaati'nin özellikle Orta Asya ülkelerindeki okullarını görmeleri için, oralara götürüldüğü ve onların dönüşlerinde ilginç övücü yazılar yazdıklarını da hatırlatalım.

*

2002 Sonunda, Erdoğan liderliğinde AK Parti tek başınahükûmete gelince.. 'F.G. ve Cemaati'nin tavrının nasıl şekillendiğini de yarınki yazıda ele alarak, konuyu noktalayalım, inşaallah..

.‘15 Temmuz 2016 Darbe hıyaneti', F. Gülen ve evveliyâtı, -3-
18 Temmuz 2022 Pazartesi

(Son iki yazıda, '15 Temmuz 2016 -Darbe Hıyaneti'nin 6. Yıldönümü dolayısıyla - F. Gülen ve etrafında şekillenen cemaatin zuhûr ve gelişme çizgisine özet olarak değinilmişti.. Dünkü yazımın son cümlelerini, '2002 sonundaki seçimlerde, Erdoğan liderliğindeki AK Parti, tek başına hükûmete gelince.. 'F.G. ve Cemaati'nin tavrının nasıl şekillendiğini de yarınki yazıda ele alarak, konuyu noktalayalım, 'inşaallah..' diye bağlamıştık.

Devam edelim:

*

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Üniversite önlerinde , meydanlarda yapılan ve on binlerin katıldığı ve nice ailelerin gözyaşları içinde, coplarla dağıtıldığı ve örtülü kızların, Üniversitelerde 'ikna odaları' denilen mekânlarda sindirilmeye, korkutulmaya çalışıldığı bir sırada, 'başörtüsü gösterileri'ne karşı da, aynı Demirel 'Başörtülü okumak isteyenler Arabistan'a gitsinler..' diyor ve o günlerde Refah Partisi de Anayasa Mahkemesi'nce kapatılıyor; 'generallerin isteğine göre manşet atılan gazeteler'de, F. Gülen'in, Başbakan Erbakan'a hitaben, 'Başaramıyorsunuz, çekilin..' diye çağrıları yapıyordu..

*

Ecevit başkanlığında, DSP, MHP ve ANAP arasında kurulan 'üçlü' karma hükûmetle ülke, 'çıkmaz'a daha bir sürüklenmişti.

1994 Mart'ındaki seçimle İstanbul Belediye Başkanı olan Tayyib Erdoğan da, içinde, 'Minareler süngü, kubbeler miğfer, Câmiler siperimiz, müminler asker; Allah'u Ekber!.' mısraları bulunan bir şiir okuduğu için, hapse atılıyordu..

Tayyib Erdoğan hapisteyken.. Erbakan'ın Fazilet Partisi de 'irtica odağı' olduğu gerekçesiyle kapatılıyordu, Anayasa Mahkemesi'nce..

*

F. Gülen, bir Alman TV kanalına verdiği mülâkatta, Tayyib Erdoğan, partisini kurma sürecinde, arkadaşlarıyla gelip kendisiyle bir kez görüşmüştü.. Ancak, Erdoğan'ın yanındakilerden birisi de Gülen'in adamı imiş ve o kişinin Gülen'e söylediğine göre, Erdoğan, çıkışta, yanındakilere, 'İktidara geldiğimizde mücadele edeceğimiz bir grup da bunlar olacak..' demiş imiş..

Yani, Gülen'le Erdoğan, taa baştan birbirlerine karşı temkinlidirler.

Ancak, 3 Kasım 2022 Seçimleri'nde AK Parti, yüzde 35 oyla birinci parti olunca..

Ortaya tuhaf bir tablo çıktı.. Saadet Partisi'nin sadece yüzde 2 kadar oy alması, hazmedilemedi. Erbakan ve çevresi, 'AK Parti'yle işbirliği yapanların karakterlerini satmış olacaklarını' açıkça söylediler.

Millî Görüş'ün elinde yetişmiş binlerce eleman da bu yüzden Tayyib Bey'e yakın durmadılar. O ise, yeni ve mazbut bir hayatı olan genç kadrolara ihtiyaç duyuyordu.

F. Gülen, 'Cebrail gelip parti kurmamı istese, ona bile hayır derim..' demişken, hiç zahmetsizce ve beklemediği anda binlerce gencini, bürokrasiye yerleştirmek imkânına kavuşmuştu, böylece..

*

Tayyib Erdoğan ise, bir siyasetçi olarak, sivil toplum kuruluşları (STK) durumunda olan cemaatlere karşı da, mevcud hukuk düzeni içinde kalmaları şartıyla eşit mesafede duruyor, ülkenin kalkınmasına katkı sağlamak isteyen STK ve cemaatlerini teşvik ediyordu.

*

Ancak, iktidarının ilk ânından itibaren Erdoğan'ı rahatsız eden daha bir rahatsız eden konu dershaneler konusu idi. Ülkede, yüzlerce dershane , gençleri üniversite imtihanlarına hazırlıyordu. Aileler, tabiatiyle, kendi ekonomilerine ağır gelse bile, çocuklarının geleceği için, bu dershanelere büyük paralar ödüyorlar ve en başarılı olan dershaneler ise, imtihan neticeleri açıklandığında F. Gülen cemaatinin dershaneleri oluyordu!!. Sonra bu başarının , imtihan sorularının sızdırılmasıyla sağlandığı anlaşılacaktı.

Erdoğan, iktidarının ilk 5-6 yılında, öğretmen sayısını 440 binlerden 800 binlere çıkarmışken, yine dershanelerde ihtiyaç duyulmasındaki çarpıklığa dikkat çekiyor, 'Dershaneler M.Eğitim Bakanlığı'nın okullarından daha verimli ise, o zaman, okulları kapatalım..' diye eleştiriler yapıyor ve M. Eğitim Bakanları'ndan, dershaneler konusuna çareler bulunmasını söylüyor, ama, bu 'Bakan'lardan hiçbiri başarılı olamıyorlardı..

Ama, bu konu F. Gülen Cemaati'nde tersinden bir rahatsızlık yapıyordu.. Çünkü, bu dershaneler sâyesinde, F.Gülen Cemaati yüzbinlerce aileyle irtibat kuruyor, yapılan maddî ödemeler için de tek adres olan Bank Asya da ilginç bir irtibat ağı oluşturulmaya muvaffak oluyor, F. Gülen'in 'sosyal bünyenin kılcal damarlarına kadar gireceğiz..' dediği çalışmalarında büyük istifadeler sağlıyorlardı. Dershanelere dokunması halinde, bundan AK Parti'nin zararlı çıkacağı, yetkili isimlerce bizzat Erdoğan'a bile, bir tehdit havasında dile getirilmişti..

F. Gülen Cemaati'nde, bir 'güç zehirlenmesi'nin emâreleri hissedilmeye başlanmıştı..

Hattâ, bu Cemaat'in Almanya'daki temsilcilerinden, 'Ülkeyiz Erdoğan değil, biz idare ediyoruz . Zamanı gelince kenara konulur.. Orduda , Yargıda, bürokrasinin her kademesinde hep biz hâkimiz..' gibi sözler işitiyorduk.

*

Bunun ilk denemesi olarak, 2011-12'lerde, hem de Erdoğan'ın bir tıbbî ameliyata alınacağı sırada, MİT Müsteşarı'nın, - kanunen yetkisi yokken, Savcılıkça, - ifade vermek için çağrılması bir gizli el müdahalesini ortaya koyuyordu. Ama, ameliyata girmek üzere olan Erdoğan'ın kesinlikle 'Hayır!' demesi ve kanunî yetki mekanizmasını çalıştırmasıyla, o teşebbüs akamete uğratılıyordu.

Devletin içinde, bir 'paralel devlet' yapısı kendisini göstermeye başlamıştı. 2013'de, Türkiye'yi aylarca meşgul eden 'Gezi Hadiseleri' sırasında da, F. Gülen Cemaati ve yayın organları ve yazarları, genel olarak o bozguncu taifenin yanında yer almaya başlamışlardı..

Derken, 'paralel devlet yapılanması', kanunsuzluklarını, 17- 25 Aralık 2013 günlerindeki toplumu şoke edecek noktalara kadar vardırmış ve Kemalist-laik medyanın ileri karakolu durumunda olan gazeteler, 'Sağolasınız hacı amcalar, siz olmasanız; biz bunları yapamazdık..' gibi manşetler atmışlardı.

Ve artık köprüler tamamen atılma noktasına doğru gidiliyordu.

Böyle bir zaman diliminde, F. Gülen'in bazı şiirlerinin de şarkı olarak seslendirildiği ve kendisine bağlı tv. kanallarından da yayınlanan bir 'Türkçe Olimpiyadları' programında Erdoğan da hazır bulunup, 'Bu şiirlerin sahibi, gelsin ülkeye artık.. Hasreti bitsin.. Hakkında hiçbir kanunî takibat yok, pasaportu var..' deyince, büyük kitleler bu sözleri alkışlıyorlar; ama, bu sözler, onun kanunî takibat sebebiyle gelemediği gibi iddiaların yanlış olduğunu ortaya koyuyordu..

Ve, laik kesimlerle kolkola olan F. Gülen ve cemaati, çeşitli rütbelerdeki Kemalistlerle işbirliği yaparak, Erdoğan'ı bertaraf etme kararlarını 15 Temmuz'da sahnelemeye karar verdi

*

O zaman Amerika'nın BM'deki baştemsilcisi olup, sonraları Amerikan Başkanı Trump'ın Ulusal Güvenlik Başdanışmanı da olan John Bolton, 15 Temmuz Darbe Hıyaneti'nin ilk saatlerinde, 'Türkiye'de bir askerî hareket olduğunu biliyoruz. Ordu galib gelirse, laiklik güçlenir, Erdoğan kazanırsa, bu da laikliğin zayıflamasına yol açar. Eğer, Erdoğan devrilirse, onun için gözyaşı dökmem, çünkü o Amerika'nın düşmanı..' diyecekti ve aradan bunca yıl geçtiği halde, Amerikan emperyalizmi, F. Gülen ve diğer darbe sanıklarından nicelerini Türkiye'ye iade etmemekle, 15 Temmuz Darbe Hıyaneti'nin neresinde olduğunu ortaya koymuş bulunuyor.

O darbe hıyanetinin hemen ardından Erdoğan'ın, 170 kadarı general rütbesinde olmak üzere, binlerce askeri personeli ordudan atması, Amerikan emperyalizmini ve diğer müttefiklerini hayal kırıklığına uğrattı

*

15 Temmuz, bizdeki 'darbeler geleneği'ne, 'Allah'u Ekber' sadâlarıyla 'Dur!' diyen bir direniş olup, artık bu sosyal tavrın bir geleneğe dönüşmesi gerekmektedir.

O darbenin hemen ertesi günü yazdığım yazının başlığını tekrar ediyorum:

'Ezânları susturmaya çalışan darbelerden, darbeleri susturan ezânlara..'

.İran, Rusya ve Türkiye'nin ‘Tahran Buluşması' neler getirir?
20 Temmuz 2022 Çarşamba

Üç ülke.. İran, Rusya ve Türkiye..

Birbirleriyle asırlarca karadan sınır komşusu idiler, Sovyetler Birliği'nin 1991'de dağılmasıyla, Rusya sadece denizden; (İran'la Hazar Denizi'nden, Türkiye'yle de Karadeniz'den) komşu haline geldi.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Üçünün de kendi iç yapılarından tarihin derinliklerine doğru uzanan büyük bir geçmişleri var.

Ve üçünün de tarih boyunca, birbirleriyle, sosyal bünyelerini derinden etkileyen ihtilafları , rekabetleri, güç gösterileri, tehditleri ve düşmanlıkları , savaşları, zafer ve yenilgileri var..

Ve bu savaşlarda, sonuç olarak ağır basan taraf, neredeyse daima Rusya olmuştur. Osmanlı'nın varlığını ve sosyal hayatının derinden tehdit eden en büyük yenilgileri Rusya'dan taddığının en derin etkili olanı, 1877-78'deki ve (Hicrî takvimle, 1293 yılına rastladığı için), tarihimizde '93 Harbi' diye marûf savaşın olduğunu; Çarlık Rusyası ordularının Balkanlar'da, Romanya'yı Osmanlı'dan koparmaya, Bulgaristan'ı da yarı muhtar/ özerk bir hâle getirmeye yol açan ve oradan da, taa İstanbul önlerine, Ayastefanos'a (Yeşilköy'e); Doğu'dan da Kafkaslar'ı aşıp, Batum, Kars, Ardahan, Van, Erzurum, Bayburt'a kadar ilerleyen ve Osmanlı'yı bir kıskaç içine alan ve neredeyse, her aileden bir 'şehid'in verildiği meş'ûm yenilgiyi; nasıl unutabiliriz?

*

İran da, Hazar Denizi'nin batısında, Kafkas'larda asırlarca elinde bulunan ve bugün Gürcistan, Ermenistan ve Azerbaycan denilen coğrafyaları ve Hazar Denizi'nin doğusunda bulunan ve taa Buhara, Semerqand ve Herat'a kadar uzanan bölgeleri Rusya'ya terketmek zorunda kaldığı ve İran halkının siyasî hâfızâsında 'qarardâdha'y-ı nengîn' (utanç verici) diye yer eden, 200 yıl öncelerdeki Türkmençay ve Gülistan Andlaşmaları'yla, Birinci ve İkinci Dünya sıralarında Hazar Denizi'nin güney sahillerinin, yıllar boyu Rusya işgalinde olduğu nasıl unutabilir?

Görüldüğü üzere, bu üç devlet'ten, diğer ikisine ağır yenilgiler taddıran, hep Rusya olmuştur.

*

(Bu arada belirtelim, bizde -belki de, şiî Müslümanların bazı tavırlarına yersiz bir tepki olarak-, 'İran zâten İslâm tarihi boyunca hep Müslümanlarla savaşmış, İslâm'a zarar vermiş; hiç kâfirlerle savaşmamıştır!' gibi sözleri yazık ki, Turgut Özal ve tarihî konularda iddialı görüşleriyle bilinen 'K. M' gibi aklı başında kimseler bile dile getirmişlerdir, defalarca.. Bu görüş, doğru değildir. Halbuki, İran, ağır yenilgilere uğradığı Rusya ile savaşlarından ayrı olarak, Güney İran'da, Hürmüz Boğazı civarında İngilizler'e karşı 5 yıl kadar süren Tengistan Savaşları'nı verdiği gibi, Portekizlilerle ve ayrıca Hindistan'la da yıllarca savaşmıştır.

Ama, müslümanlar arasında, -ana cadde farklılığı mesâbesinde olan- şiîlik- sünnîlik ayrımında, İran'ın bir diğer caddeye geçmesinin tarihi sadece son 500 yıllık bir hikâyedir, Şah İsmail'den beri.. Yoksa, Safevîler Devleti'ni kuran ve Şah İsmail'in de büyük dedesi olan Şeyh Safiyuddin Erdebilî de, bir Naqşbendî şeyhi, yani, sünnî müslüman idi.. Yani, İran, İslâm'ın ilk 900 yılında, İslâm kültür ve medeniyetinin en önemli havzalarından olup, başta İmam Gazzalî olmak üzere nice büyük ulemâ, danişmendler, irfan erleri, sanat ve edebiyatta dünya çapında isim yapan dev isimler de bu coğrafyada yetişmiştir.)

*

Evet, insanların ferd olarak geçmişleri, isteseler de- istemeseler de, devamlı kendilerini devamlı takib ettiği gibi, bu durum, sosyal bünyeler, toplumlar için de böyledir.

Bugün ise, İran, Rusya ve Türkiye'nin Amerikan emperyalizmiyle derin problemleri var.

*Rusya, Amerika ile taa baştan, problemli.. Dünya liderliğini ele geçirmek veya elde tutmak planlarıyla..

*İran'ın da, milâdî-1979'da Şahlık rejimini deviren İslâm İnkılabı Hareketi'nden beri, Amerika ve müttefiklerince nasıl sıkboğaz edilmeye çalışıldığı ortada..

*Türkiye ise, hem Amerika ve NATO dünyasıyla müttefik; hem de bu emperial gücün, Türkiye'nin kuyusunu kazmaya çalışan entrikalar zincirinin başında olduğu gerçeğiyle karşı karşıya..

*

Son günlerde Amerikan Temsilciler Meclisi'nin, Türkiye'ye satılacak olan ve parası çoktaaan alınmış 'F-16 savaş uçakları'nın verilmesini şartlara bağlaması, bu ihtilafları daha bir derinleştirdi.. Çünkü, Suriye, Irak, Libya, İran, Yunanistan ve PKK konusunda Türkiye'nin, Amerikan siyasetlerine ve menfaatlerine aykırı hareketler içinde olduğunu bizzat Amerikan Başkanı Biden'ın defalarca dile getirdiği biliniyor.

*

Böyle bir dünyada, İran, Rusya ve Türkiye Başkanları'nın Tahran'da buluşmaları elbette önemli.. Ve konuşulan temel konu da, Suriye Buhranı..

Her üç Devlet'in Başkanı da, kendi siyasetlerinden geri adım atmayacaklarını bazan açıkça, bazan kapalı cümlelerle ifade ettiler.

Rusya Başkanı Putin, 'Suriye'de asıl mesele yasadışı yabancı askerlerin bulunmasıdır..' dedi, özetle.. Bununla kasdolunanın, sadece Amerika değil, Türkiye'nin de olduğu açık.. Ukrayna'nın toprak bütünlüğünü nasıl çiğnediği açık olan Putin'in Suriye'nin toprak bütünlüğünden söz etmesi traji-komikti..

İran C. Başkanı Reisî de, benzer cümleler kurdu.. Yani, Rusya ve İran, Beşşar Esed rejiminin daveti üzerine, Suriye'de legal olarak bulunuyorlar; Türkiye'nin ise, açıkça söylenmese de, yasa dışı yolla orada olduğu anlatılmış oldu..

Türkiye Başkanı Erdoğan ise, 'DEAŞ ve PKK arasında fark görmüyoruz ve terör örgütlerine karşı kararlılığımız kesindir..'dedi.

*

Burada hangi tarafın sözüne güvenilebilir?

En başta, Suriye'deki Beşşar Esed rejimi, kendileriyle ilgili bir toplantıda olamadığına göre, kağıt üzerinde bir rejimdir.

Fırat'ın batısında bulunan ve Rusya'nın hâkimiyet alanı olan Münbiç ve Tel'Rifat ise, Türkiye'nin asıl rahatsız olduğu terör yuvalanmalarının olduğu yerler..

Fırat'ın doğusunda ise, Amerika hükümfermâ.. PKK /PYD /YPG gibi terör odaklarının direkt olarak Amerika tarafından da nasıl desteklendiği de biliniyor.

Bu arada, Rusya, Türkiye'nin dostluğunu yitirmek istemiyor.. Hele de Ukrayna Savaşı devam ederken.. Ama, yine de, 'Suriye'de nihaî sözü ben söylerim' havasını vermeye çalışıyor.

İran da özellikle enerji hatlarının geçiş ülkesi olan Türkiye'yle irtibatını kötüleştirmemeye çalışıyor.

Ama, hem İran, hem Rusya, Türkiye'nin Suriye'yle olan 910 km'lik sınır boyundan terör odakları tarafından tehdit edildiğini yine de görmezlikten geldiler; Türkiye'nin güçlenmemesini istercesine.. Böyle hassas bir konuda, bu üç ülkenin başkanlarının görüşebilmesi, yine de olumlu bir gelişmedir.

.Tahran Buluşması'yla, diplomatik çözümsüzlük daha da derinleşti!
22 Temmuz 2022 Cuma

Bölgemizin, -tarihî kökleri asırlarca gerilere dayanan -üç büyük ülkesi ve devleti olan İran, Rusya ve Türkiye'nin C.Başkanları'nın Tahran'da 19 Temmuz günü yaptıkları görüşmeler üzerine, dünya medyasında da ilginç yazılar çıktı. Hattâ, Erdoğan'ın, Putin'le görüşmeye giderken; Putin'i 1 dakika bekletmesi bile, bunun, geçen sene, Putin'in Erdoğan'ı 2 dakika bekletmesinin örtülü bir rövanşı olduğu şeklinde bile değerlendirildi. Bizdeki mâlum medya ise, geçen seneki durumu 'istiskal' olarak gösterirken, şimdi bu konuyu görmezlikten geldi.

İran medyasında ise, 'diplomaside nezakete yer olmadığı' gibi makalelerle, İran'ın 'cumhurbaşkanı'ndan da ileride, gerçek lideri olan Seyyid Ali Khameneî'nin, Erdoğan'a, 'Kuzey Suriye'de bir askerî müdahale yapılmaması'nı net olarak söylediği yazıldı. Ama, Erdoğan'ın da, 'Arkasında kim olursa olsun, Türkiye'nin güvenliğini tehdit eden terör odaklarının köklerinin kazınacağı'na dair İran'da açıkça ifade ettiği sözleri, aynı netlikte yansıtılmadı, aynı medyada..

*

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Bu konuya geçmeden önce, önceki yazımda değinilen konularla ilgili olarak bazı okuyuculardan gelen mesajlara değinmek gerekiyor.

Önceki yazıda, 'Tahran Buluşması'yla ilgili olarak, üç ülke ve devletin hem o tarihî geçmişine değinilirken; İran'ın, 500 sene öncelerde, Şah İsmail'in İran toplumunda zor kullanarak gerçekleştirdiği Şii hâkimiyetinden önceki 900 yıl boyunca, İran coğrafyasının İslâm kültür ve medeniyetinin en önemli havzalarından birisi olduğu anlatılmıştı.

Buna rağmen, bazı okuyucular mesajlarında, hattâ, -bugün Doğu ve Güneydoğu Anadolu ile, bugünkü İran'ın batısında hüküm süren- ve bir zaman, Osmanlı'nın canını sıkan ve 1473'de, Otlukbeli Savaşı'nda, Fatih Sultan Mehmed tarafından yenilgiye uğratılarak varlığına son verilen Akkoyunlu Devletinin hükümdarı Uzun Hasan'ın bile şiî olduğunu sanıyorlar; onun kızı olan Âlemşah Begüm'ün Şah İsmail'in annesi oluşuna bakarak..

Doğrudur ki, Uzun Hasan'ın kızı, evet, Şah İsmail'in annesi idi. Ama, tekrar hatırlayalım ki, Şah İsmail öncesindeki bütün Safevî Hanedanı da Sünni idiler.

Hattâ o kadar ki, Şah İsmail, kendi mezhebî dayatmasına teslim olmayan binlerce insanı öldürtürken, annesinin, oğluna karşı çıkması üzerine, 'en ağır şekilde cezalandırıldığı'na dair rivayetler tevatür cinsindendir.

*

Bazıları okuyucular da, İran'ın şiîleştirilmesinden önceki dönemlerde de, Müslüman dünyasında meseleler çıkardığı gibi iddiaları, vs. yazmışlar. Konuyu bir coğrafyayı ve halkını suçlamak noktasından çıkarmak gerekir herhalde.. Çünkü rahatsızlığın temelinde, güç ve saltanat kavgası bulunuyordu.

Nitekim, 250 yıl kadar Selçuklu Devleti'nin asıl coğrafyası olan ve Rey ve İsfahan'ın Selçuklu başkentleri olduğu İran'da, Kerman Selçukluları'yla Irak Selçukluları, yani aynı ailenin güç merkezleri arasında bile savaşlar cereyan etti, 900 yıl öncelerde..

620 yıl öncelerde, 1402'de, Timur, taa Semerqand taraflarından gelip, Ankara'da Yıldırım Bayezid'i ağır bir yenilgiye uğrattığında da, taraflar arasındaki ihtilaf, mezhebî temelli değil, güç gösterisi ve saltanat rekabeti temelliydi.

*

Müslümanların kurdukları devletler arasındaki kavgalar sadece filan coğrafyaya mahsus olmayıp, tarih boyunca, hattâ baba-oğul ve kardeşler arasında çıkan kanlı mücadelelerde, tarafların gayrimüslim devletlerden bile yardım aldıkları, onlarla ittifaklar kurdukları hatırdan çıkarılmamalı.. '2. Bâyezid' ve 'Cem Sultan' mücadelesinin trajik sonuçlarını hatırlayalım..

Sözgelimi, Avrupa devletleriyle dostluklar kurarak, varlığını sürdürmeye çalışan Karamanoğulları Devleti'nin de, Fatih Sultan Mehmed tarafından, tamamen kontrol altına alındığı unutulmamalı.. Bu da bir güç ve saltanat savaşıydı... Güç, caiz göstertir.

Kezâ, Osmanlı'nın Mısır Valisi Kavalalı Mehmed Ali Paşa'nın isyan edip, Nizip Savaşı'nda Osmanlı Ordusu'nu yenmesini takiben, 2. Mahmûd'un, Rusya'dan yardım istemek zorunda kalışı ve Osmanlı Devleti'nin Rusya'nın kucağına düşmesine engel olmak için, Avusturya ve Fransa'nın da devreye girmesiyle 1833'de, 'Hünkâr İskelesi Andlaşması'yla o gailenin kısmen durdurulabildiği de hatırlanmalıdır.

Yani, hele de Müslüman coğrafyalarındaki devletlerin ihtilaf ve savaşlarını illâ da inanç temelli sanmak yanıltabilir.

*

Bu hatırlatmalardan sonra.. Tekrar sözün başına dönelim..

İran lideri Khameneî, 'Suriyenin kuzeyine saldırı, Türkiye ve Suriye ve bütün bölgenin zararına olacaktır' dedi.

Khameneî, 'İran, Türkiye'nin güvenliğini kendi güvenliği biliyor, Türkiye de Suriye'nin güvenliğini kendi güvenliği bilsin..' diye tuhaf bir cümle kurarken, Türkiye'nin güvenliğini Suriye'den tehdit eden terör odaklarından habersiz gibi konuşuyordu. Kezâ, Suriye'de bir devlet otoritesinin kalmadığı, Fırat'ın doğusunun Amerika tarafından, batısının ise Rusya ve İran tarafından, kendi kontrol bölgeleri olarak paylaşıldığı, ayrıca, sionist İsrail rejiminin de Suriye'nin dilediği yerini bombardıman ettiği ortada iken.. Yani, ortada 'Suriye güvenliği' diye bir şey yok, hele de son 11 yıldır..

Türkiye'nin güneyinden, 910 km'lik sınır boyunca, hangi terör örgütlerince tehdit edildiğini ve onların, Amerika ve Rusya başta olmak üzere, kimler tarafından desteklendiğini, İran lideri de biliyordur mutlaka.. Kezâ, Suriye'den -uluslararası hukuka göre- 'yasa-dışı' sayılan askerî güçlerin çıkmasının istenmesinden maksadın, sadece Amerika olmadığını, buna Türkiye'nin de dâhil olduğunu da..

Ama, Rusya ve İran, Beşşar Esed liderliğindeki 55 yıllık ve bugün fiilen var olmayan ve kâğıt üzerinde var gözüken Baas rejimi diktatörlüğünün daveti üzere orada olduklarını söyleyerek, sadece kendilerini 'yasaya uygun' görüyorlar.

*

Daha ilginç olan ise, Khameneî'nin, Ukrayna'nın Rusya tarafından ezilmesini, 'NATO'yu durdurmak için yapılmış bir hareket olarak' görüp açıkça desteklemesi..

Bu bakış açısından, Türkiye'nin Kuzey Suriye'de kendisini tehdit eden terör örgütlerini bertaraf etmek için bir askerî harekâta girişmek istemesine karşı çıkmasının mantığı da anlaşılabilir. Çünkü, Türkiye güçlü olmamalı.. Bunun için de, Türkiye'nin 900 km'lik sınır boyunca güvenliği tehdit altında olmalı.. Bu tehdit, Suriye'yle ortak sınırları bile olmayan Rusya ve İran açısından, üzerinde durulacak bir önem taşımamaktadır, elbette!

Sonra da, 'Türkiye'nin güvenliğini İran'ın güvenliği' olarak bilmek!..

.Düşünmek için düşünmenin vakti geldiği' söylenmeye başlamışsa
24 Temmuz 2022 Pazar

(Önce bir rahmet niyazı...

Râsim Özdenören ağabey de fâni dünya hayatına vedâ ile ebedî hayat yolculuğuna çıktı. Uzun zamandan beri nefes almakta zorlandığı bir rahatsızlık geçiriyordu. Birkaç cümlelik telefon konuşmasından bile çok yoruluyordu. Bu yüzden son Kurban Bayramı'nda yormamak için, telefon etmemiştim.

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
Râsim Ağabey'e, çıktığı bu ebedîyet yolculuğunda 'rahmet-i ilâhî'nin yoldaş olmasını niyaz ediyorum.)

*

Bu satırların sahibi, 27 Mayıs 1960 İhtilâli olduğunda 15 yaşlarında ve Ankara'da öğrenciydi. İhtilâlden 5 gün kadar sonra, yaz tatili dolayısıyla gittiği Samsun köylerinde duydukları, gazetelerde başlayan karalama ve suçlama furyasından da, fersah-fersah ilerdeydi. 'Eğer, o gün ordu müdahale etmeseymiş, ülke çapında bütün CHP'liler toptan öldürülecekmiş. Allah ordudan razı olsun' deniliyor ve kimse, 'Nereden çıkarıyorsunuz bu iddiaları?' diyemiyordu. Çünkü, az-biraz karşı çıkanlar, 'Haa. Demek ki, sen de 'sâkıt'ların (yani, düşük'lerin, darbeyle devrilen Adnan Menderes'in) tarafdarısın.' suçlamasına mâruz kalacakları korkusunu yaşıyorlardı.

Halkın ihtilâli kabullenmesi için, yalanların uydurulması gerekiyordu.. Öldürülen öğrencilerin cesedlerinin, kıyma makinelerinde doğranıp asfaltlara karıştırıldığı gibi korkunç iddialar yazılıp çiziliyordu.. Ülkede, 1930'lardaki gibi bir faşist baskı havası hâkimdi.

Yassıada'da, 'Yüksek Adâlet Divânı' adıyla kurulan düzmece bir mahkemede ilk dosyaların 'Köpek Dâvâsı, Bebek Dâvâsı.' gibi şahsî müptezellik suçlamaları oluşu, 'sâkıt iktidar' liderlerini halk nazarında küçük düşürmek için tuhaf karalamalardan medet umulduğunu gösteriyordu.

27 Mayıs'tan sonra yapılan o sözde yargılamalara rağmen, Adnan Menderes, Dışişleri Bakanı Fatin Rüşdî Zorlu ve Maliye Bakanı Hasan Polatkan'ın idâmlarından sonra, diğer bütün siyasî suçlular, -hattâ hakkındaki idâm cezası, müebbed /ömür boyu hapis cezası'na dönüştürülmüş olan Celâl Bayar bile- 1964'de serbest bırakılarak, o ihtilâlin yargı faslı tamamen kapatılmıştı.

*

12 Mart 1971 Askerî Darbesi'nden sonra yapılan yargılamalar da, marksist silâhlı eylemlere elebaşılık yaptıkları gerekçesiyle, önde gelen 3 eylemcinin idâmından sonra, 1974 Affı ile kapanmıştı.

*

12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi ise, 15 yaşında çocuklar da dahil, 45 kadar idâm ve eski siyasî siyasî liderlere getirilen siyasî hak mahrumiyeti cezalarının 1987'de kaldırılmasından sonra, yargılamalar kapanmıştı.

*

28 Şubat 1997 Askerî Darbesi, belki ideolojik açıdan en derin müdahale olduğu halde, başta iktidardan düşürülen Başbakan Erbakan olmak üzere hiçbir siyasî kişi tutuklanmamıştı.

Sosyal hayatta gerilim noktalarının tahrik edilmemesini darbeciler de akletmeye başlamıştı.

*

Ve '3 Kasım 2002 Seçimleri'nden sonra ise.

Türkiye'de, 20 yıldır, girişilen nice hıyanet ve entrikalara rağmen, ülke yönetimine darbecilik yöntemiyle el konulamadı.. Böylesine bir sürekli istikrarlılık, halkımızın iradesiyle iktidara gelmiş bir hareketin lideri olarak sadece Erdoğan'a nasib olunmuş bulunuyor.

*

Ancaak, '15 Temmuz 20016 Darbe Hıyaneti'nin sanıkları ve iltisaklıları etrafındaki yargılamalar devam ediyor. Üzerinden 6 yıl geçmiş olmasına rağmen; o hıyanetin içinde yer aldıkları gerekçesiyle, on binlerce insan, ordudan, emniyetten, kamu yönetim kadrolarından uzaklaştırıldı; on binlercesi mahkûm oldu. Binlerce kişi, girdikleri imtihanlarda, soruların sızdırılması vs. yöntemlerle kazanmış gibi gösterilip elde ettikleri diploma veya akademik unvanlarını yitirdiler.

Ve bunların çoğunu dinlediğinizde, hemen her birisi de kendilerinin mâsûm olduklarına muhatablarını inandırmakta bayağı başarılı taktikler kullanıyorlar. Hatalı olduklarını söyleyenler çok az..

*

15 Temmuz Darbe Hıyaneti'nin üzerinden 6 yıl geçmesine rağmen, hemen her gün yakalanan birçok insanın mahkemelere gönderilmeleri sürüyor. Bu duruma, o darbe hıyanetinin arkasındaki cemaat lideri olan F. G'nin, onyıllarca önceden beri, 'kılcal damarlarına kadar gireceğiz.' gibi yönlendirmelerinin etkili olduğu, sosyal bünyenin her tarafına sızmalarının gerçekleştiği ve bunların, aradan geçen bunca zamana rağmen kolay kolay tükenmeyecekleri de anlaşılıyor.

Yoksa gönül isterdi ki, geçmişteki darbelerin hemen her birisinde görülen 'dosyaların kapanması' durumu ile karşılaşılsın ve sosyal bünye rahata kavuşsundu.

Hattâ, o darbe hıyanetinden sonraki ilk aylarda, kanunî takiplerden duyduğu rahatsızlığı, Tayyib Bey de, söz konusu cemaati, 'tabanı ibadet, ortası ticaret, tavanı ise ihanet' şeklinde niteliyordu. Ama, görülüyordu ki, o ihanetin gizlenmesi için, o geniş 'taban' kullanılmıştı.. Bir türlü sonunun gelmemesi de bu yüzdendi.

*

Bunları şunun için hatırlatıyorum:

Özellikle, 'CoronaVirus Salgını'ndan sonra ortaya yaygın olarak çıkan 'Zoom Buluşmaları'nda çeşitli gruplar gibi, F.G.'ye bağlı olanlardan bazıları da, dijital teknolojinin imkânlarıyla bu yeni tarz toplantılara yöneldiler.

Bunlardan birisinin yarım saatlik videosunu izledim evvelki gün. Bu toplantıya katılanlar kendi aralarında, '15 Temmuz 2016 Darbe Hıyaneti' sonrası durumu değerlendiriyorlar ve bu işin içinde olduklarını; hattâ 'Âdil Öksüz'ün 'Kara Kuvvetleri'nin İmamı' olduğunu çok önceden beri bildiklerini, kendileri için kullanılan 'paralel devlet' nitelemesinin çok yerinde olduğunu; 'Her şeyi bildiği söylenen h. efendilerinin, bu işin sonunu niye göremediğini', -yarım ağızla da olsa- eleştirme noktasına geldiklerini hissettiriyorlar ve 'önden giden atlılar'ın, gittikleri uzak diyarlardan ahkâm kesmeleriyle geçiştirilemeyecek bir durumda olduklarını ve artık, 'düşünmek için düşünmek vaktinin geldiğini'belirtiyorlardı.

*

Sosyal bünyemizi derinden zehirleyen bu durumdan kurtulmanın ülke için hayırlı olacağı açık olduğundan; o 'fitne ve terör' hareketine hele de 'ibadet' niyetiyle katılanların, kendilerini 'düşünmek için düşünmek' süzgecinden geçirmek noktasına gelmeleri ümidiyle.

.Cumhuriyet'in diktatörlük günleri ne güzeldi!' diyenler...
25 Temmuz 2022 Pazartesi

Geçenlerde bir yazar, yazarları arasında olduğu ve rejimin adını taşıyan bir gazetede yayınlanan yazısıyla; tâvizsiz, tam bir 'faşist zihniyetli kafa yapısı'na sahip olduğunu ortaya koydu. Belki de ciddîye alınmadığı için, üzerinde durulmadı.

O kişi, 'Cumhuriyet, 1950'de sona erdi...' diyordu. Ona göre, en azından 1973'lere kadar, yani ilk yarım yüzyıllık dönem, devrim dayatmalarıyla geçmeliymiş ki, 'kendi düzenlerine, zorbalıklarına itiraz edecek, karşı çıkacak kimse, bir nesil yetişmesindi' imiş..

O kişinin 'Cumhuriyet' dediği zaman dilimi, aslında, evet, 1923-50 arası 27 yıllık ve M. Kemal'in Fethi (Okyar) Bey'e, bizzat 'Bugünkü manzaramız diktatörlük manzarasıdır..' dediği dönem..

Pause
Unmute
Picture-in-Picture
Fullscreen
O kadar ki, kendisini, kullarına 'Sonsuzluğa kadar şef' ilân ettirenler, karşılarına bir müşkül çıkınca, 'Bu iş behemehal (mutlaka) yerine getirilecektir. Ancak, ihtimal ki, bazı kelleler koparılacaktır!.' şeklindeki çözümle hallediyorlardı, o müşkülleri..

Faşizm, yani, ferd'in toplum için gerekirse fedâ edilebileceğini, devlet kutsamasını esas alan dünya görüşü. başka neydi ki.)

Yukarıda aktardığımız anlayıştaki 'faşist' diktatörlüğün adı olmuş, Cumhuriyet!!.. O faşist uygulamaların, topluma bir 'deli gömleği' gibi zorla giydirildiği durumun, 1923-50 arasında olduğunu, ve halkın iradesiyle kısmen yapabildiği kendi tercihini ortaya koyması durumunun sahnelenmesiyle Cumhuriyet'in gerçekten cumhuriyet olmaya doğru bir merhale teşkil eden zaman dilimi ise, Cumhuriyet'in yok edilişi imiş!

*

Sözkonusu yazar efendinin, Cumhuriyet dediği zorbalık döneminde, dünyada diktatörlükler olduğunu hatırlamakta fayda var.. İtalya'da 'Duçe' unvanlı faşist lider Benito Mussolini; Almanya'da 'Führer' unvanlı nasyonalist sosyalizmin (nazizmin) başbuğu, Adolf Hitler; İspanya'da, 'El Caudillo' unvanlı General Francisco Franko; Sovyet Rusya Komünist İmparatorluğu'nun başında 'Stalin /Çelik adam' unvanlı (ve de gürcü etnisitesinden) Yosif Cuguvaşvili.. Yani hep yüce liderlerin, Şef'lerin, büyük kurtarıcıların hüküm sürdüğü bir zaman dilimi..

Türkiye'de olanlar ise, bütün onlardan daha da ileride...

Hele de Meşrutiyet çalkantıları, Balkan ve Birinci Dünya Savaşı ve sonra da 1919-22 arasında 4 yıl kadar süren Yunanistan -Türkiye Savaşı'nın, yani 20 seneye yakın bir büyük boğuşmalar döneminin getirdiği maddî- manevî pek çok yıkımlar, insan ve diğer diğer aslî güç kaynaklarını yitirmiş olan bir Müslüman halkın açlık ve sefalet içinde olmasını fırsat bilerek, o halkının aslî inanç değerlerine karşı topyekûn bir savaş açmış bir laik tahakküm dönemi.. İşte, 1950 Seçimleri'yle son bulduğuna yas tutulan, karalar bağlanılan bir tuhaf Cumhuriyet!.. Yani, bir ülkenin, halkının ekseriyetinin (cumhurunun) iradesiyle yönetildiği iddiası..

Halkın ekseriyetinin iradesi nasıl mı belirleniyordu?

Şefler eliyle.. Halkın aklı ermezdi, halk adına, 'Şef'ler düşünürler ve karar verirlerdi..

*

Bir ülke halkını 'sürü' yerine koyan, köleleştirmeyi esas alan bir anlayışın, Cumhuriyetçilik adına ve hem de 2022 yılında dile getirilebilmesindeki sefil mantığın cür'etkârlığı bu kertede..

*

Evet, öyle bir dönemde, Türkiye daha bir kolay ezilmişti.. Emperyalizm dünyası, bu uygulamaları 'modernleşme ve muasırlaşma' adına alkışlıyordu. Çünkü, halk, bir 'devrim histerisi'ne kapılmış kadrolar eliyle, daha bir câhil hale getirilmiş, az-çok okumuş kesimleri oluşturanlardan binlercesi ise, dârağaçlarında sallandırılmıştı.. 'Biz sizin kitaplarınızın nasıl yazılacağına karışmazken; bizim Kur'an'ımızı nasıl okuyup yazacağımız ve anlayacağımızdan size ne?' bile diyemedik.

*

Sözkonusu yazarın 'ahh-vahh..' ederek yakındığı 'Cumhuriyet'inin en katı diktatörlük günlerine hasret kalmasına şaşmalı mıyız?

Yaşananlar, gerçekte, 1789- Fransız İhtilali' boyunca, binlerce kellenin giyotinlerde kesilerek kurulan 'Cumhuriyet' (République) ile nasıl da benzeşiyordu!.. Ki, meşhurdur, o zaman ünlü bir ihtilâlci, ölüm eşiğinde hasta yatağında olan ihtilalci arkadaşını ziyarete gittiğinde, o hasta kişi, kendisini ziyarete gelen arkadaşına, 'Cumhuriyet'in diktatörlük günleri ne güzeldi, değil mi?' der.

Bizde, bir Şeflik dönemini 'Cumhuriyet' zannedip makale yazan kafa ile, ölüm eşiğindeki Fransız ihtilâlcisinin cumhuriyet diktatörlüğü hasreti farklı mı sanki? Ki, bu yazar efendi, devamlı, Müslüman halkın inancının özünün sembol ifadesi olan 'Ezân-ı Muhammedî'yle de uğraşmıyor mu?

Söz konusu kişinin hezeyanlarına fazla değinilmedi.. Evet, 'zırvalarla meşgul olmaya ne gerek var?' denilebilir.

Ama, bu bir tarihî hesaplaşmadır..

T. Z. Tunaya da, İstanbul Hukuk Fakültesi'ndeki dersleri sırasında, 'İttihadçılar, İslâmî kesimler üzerinden bir buldozer gibi geçti..' derken, kendisini de bir buldozer gibi hissedercesine bir hava yansıtırdı..

*

O kişinin hezeyanları üzerinde durmaya niye mi gerek var?

'Muhalefet lideri, aylardır sürdürdüğü 'helâlleşme' lafı etrafında, 'Artık bir araya gelelim, kucaklaşalım, helâlleşelim..' deyip duruyor ve bazı safdiller de, 'Adam, belki de bir zihin devrimi geçiriyordur..' zannına kapılıyor. Halbuki, o kişi, bir taraftan da, cellâdına âşık olan idâmlıkları hatırlatacak şekilde, kendi atalarını da ezip geçenleri kutsayıp durmuyor mu?

Böyleyken, bir 'redd-i mîras' eylemeden, öyle cilâlı laflara kananlar yok mu toplumumuzda?

Öylelerine, 'Kuzu postuna bürünmüş kurt' demeye bile gerek yok belki.. Kümes önüne gelip, tavuklara, 'helâlleşmeye geldim..' diye gülücükler yağdıran tilkilere kanacaklar yok mudur, dersiniz? (Z nesli) midir, her ne ise, hele de o kesimlerden..

25 yıldır onca muazzam hizmetleri gören bir halkın, 3 sene önceki seçimlerde nasıl davrandığından alınacak dersler yok mu?

.Diplomasi, ‘askerî savaş'ın başka araç ve yöntemlerle devamından ibarettir!
27 Temmuz 2022 Çarşamba

19 Temmuz günü, İran, Rusya ve Türkiye Başkanları'nın 'Tahran Buluşması'nın yankıları henüz de devam ediyor. (Elbette, bu buluşmada, İran Anayasası'na göre, İran'ı uluslararası planda en üst seviyede temsil eden kişi kabul edilen C. Başkanı'nın -İbrahîm Reisî'nin- hazır bulunması bizi yanıltmamalıdır. Çünkü, Rusya ve Türkiye Başkanları'nın yaptığı gerçek görüşmelerin, -diplomatik örf ve teâmüle göre, muadilleri olmasa bile- İran'ın en üst yetkili şahsı olan ve 'Rehber-i İnkılab' olarak anılan Âyetullah Seyyid Ali Khameneî ile olduğu asla göz ardı edilmemelidir.)

İran'ın asıl görüşünün Khameneî ile görüşmeler olduğu açıktır ve sonra elbette Reisî ile de görüşülmüştür, ama, toplantı sonunda Reisî, iki tarafına aldığı Putin ve Erdoğan'ın ellerinden tutup havaya kaldırarak, bir 'üçlü' fotoğraf çektirmesi, Amerikan emperyalizminin Avrupa'daki en etkili temsilcilerinden birisi sayılan Almanya'da en üst derecede yankılandı ve Alman Dışbakanı Frau Annalena Baerbock, 'Bild' gazetesine yaptığı açıklamada, 'Türk Başkanı'nın bu fotoğrafta yer almasının bir meydan okuma olarak algılanması gerektiğini' ifadeyle, Türkiye'yle NATO içinde müttefik olduklarını hatırlatması sadece Almanya'nın değil, bütün bir NATO dünyasının hissiyatına tercüman olmuştur denilebilir. Frau Baerbock, NATO müttefikliğinin gereklerine riayet olunmasını hatırlatırken, kendilerinin, meselâ '15 Temmuz 2016 Darbe Hıyaneti'ne katılıp, yenilgiye uğradıklarında Almanya'ya sığınan 'sivil ve asker çok sayıda darbeci'leri hâlen de koruduklarını da hatırlamış mıdır?

*

Bu vesileyle belirtelim ki, söz konusu fotoğrafın planlı olmadığını düşünüyorum. Reisî, bir 'oldu-bitti'ye getirerek, tarafların ellerini tutup kaldırmış ve iç kamuoyuna karşı bir güçlülük mesajı vermek istemişe benziyor.

Ama bu gerçeği yansıtıyor mu?

Bunun öyle bir gerçeği yansıtmadığını İran medyasında, hele de son günlerde depreşen ve Erdoğan'ı hedef alan ağır eleştiriler ortaya koymaktadır. Khameneî'nin Erdoğan'a hitaben, 'Türkiye'nin Kuzey Suriye'ye yapacağı bir askerî müdahale, Suriye'nin toprak bütünlüğüne yapılmış olur ve bu hem Türkiye'ye, hem Suriye'ye, hem de bölgeye zarar verir.'demesinden sonra; iç siyasette olduğu gibi, diplomasi alanında da net konuşmasıyla bilinen Erdoğan'ın da yaptığı açıklamada, 'Suriye'den Türkiye'ye yönelik terör eylemlerinin arkasında kim olursa olsun, biz bu terör odaklarının kökünü kazımaya kararlıyız.' demesinden en çok alınganlık gösterenlerin, nedense, İran medyasında olduğu görülmektedir.

Tam da bu sırada...

Kuzey Irak'da, Duhok civarında bir mesire yerindeki sivillere yönelik bir saldırı sonunda 9 sivilin öldürülmüş olmasının Türkiye üzerine yıkılmak istenmesi ve Irak Hükûmeti'nin de Türkiye'yi suçlamasının ötesinde, Irak'ın resmî Güvenlik Güçleri'ne dâhil edilen ve İran tarafından ve mezhebî hassasiyetle eğitilmiş olan 'Haşd-i Şa'abî' (Halk Gönüllüleri) denilen 'güçler'in bu konuyu derhal 'Irak halkının Türkiye'ye tepkisi' diye sergilemekteki rolü, ve hattâ restoranların girişine Arabca ve Türkçe olarak yazılan 'Türkler giremez.' yazılarının ve Türkiye bayrağının, restoranların girişinde 'ayak altına paspas' yerine serildiğini gösteren fotoğrafların İran medyasında da zevkle teşhir edilişi, çok mâsum sayılacak bir medyatik atraksiyon olarak ele alınamaz herhalde.

*

Hele de Erdoğan Türkiyesi'nin, sivil hedeflere zarar vermemek için, ne kadar hassasiyet gösterdiğini -ve bunun sadece insanî açıdan değil, siyaseten de kendi ayağına kurşun sıkmak mesâbesinde olacağını göz önünde bulunduracağına kanaat besleyen birisi olarak, -görüntüleri yanlış okuma hatası mı, yoksa bir iç entrika odağının işi mi olduğu- henüz de aydınlatılamamış olan Roboski Faciası'ndan sonra karşılaşılan sivil ölümleri işinin içinde, Türkiye'yi karşı 'psikoloji savaş ve propaganda' yöntemleriyle sıkıştırmak ve bölge halklarını karşı karşıya getirmek isteyen bütün entrika odaklarının olabileceği gözden ırak tutulmamalıdır.

*

Bir de, iç siyasetteki, başka türlü bir savaş şekli...

Geçen hafta, genç bir tıbbiye profesörüyle sohbet ederken, bir daha anlaşılıyordu ki; 'Bazılarının, filân kesim, geçmişinden ders almış olabilir, artık milletin aslî değerlerine savaş açmış durumda olmalarının kendilerine bu ülkede iktidar yolunun açmayacağını kesin olarak anlamış olmalılar.' şeklindeki düşünceleri tamamen yersizdir; o cenahta değişen bir şey yok.

Eski tas, eski hamam...

Fırsat ellerine geçse, geçmişte yarım bıraktıklarından yakındıkları 'devrimci histerileri'nin hecmelerini sergilemeye devam edecekler. Bunu, söz konusu Profesör'ün anlattıkları bir daha ortaya koyuyor ve diyordu ki: 'Geçenlerde bir yemekli toplantıya davetliydik. M.Vekillerinden bazıları da o yemekteydi ve 'alkolsüz yemek olmaz' anlayışlarının gereği, alkol de içildi ve sarhoş olunca maskeler o zaman düştü... Ve 'gerici' dedikleri çevrelerden yakınmalar başlayınca, 'Bu gericilere, asla acımayacaksın! Geçmişte olduğu gibi, kitleler halinde sindireceksin!' diye konuşmalar yapıldı. Ülkemin geleceği adına ürperdim.'

Evet, bir profesör arkadaştan dinlediklerim böyle.

Bunlar yarınlarda devlet idaresine gelseler, o zaman içmeyecekler mi? O zaman da, geçmişte olduğu gibi, yine en önemli kararları sarhoş kafayla almayacaklar mı?

Alkol almayı ve 'alkolik' olmayı şiar haline getirmiş, medenîlik işareti sanan bu gibileri her yerde görmüyor muyuz?

.Siyasî entrikalara karşı da, 'Meryem Orucu' yöntemi...
29 Temmuz 2022 Cuma

Cumhurbaşkanlığı seçiminin yapılmasına 10 ay kadar kaldı. 'Muhalefetin cumhurbaşkanı adayı kim olacak?' suali henüz de mechûl.. Muhalefet, görünüşte 6, gerçekte 7 parçalı ve -deyim yerindeyse-, bir '7 kocalı hürmüz..'görüntüsü sergiliyor.

Kılıçdaroğlu, '6'lı masa' aday gösterirse, 'aday olacağını' söylüyor.

İP lideri Akşener'in de kendi şansını bir kez daha denemek istediği tahmin ediliyor; onu bu konuda, okyanus ötesinden hangi çevrelerin teşvik ettiği tahmin edilebiliyor.

SP, DEVA ve GP'nin liderleri, kendilerinden 'okey' bekleyenlerin adaylığına sıcak baksalar bile, o partilerin tabanlarının, nihaî tercih ânında, o yönde oy vermeyecekleri tahmin olunabilir. (Esasen, Davudoğlu'nun hazırladığı bir ortak bildiri taslağına, DEVA'nın kesinlikte 'Hayır!' demesi üzerine, Davudoğlu tarafından Babacan'a karşı yapılan ve zehir-zemberek ifadelerle dolu bir açıklama, çok şeyler öğretmektedir.)

Müslüman halkımızın aslî değerlerine -ideolojileri gereği- bir asrı aşkın zamandır kin kusan ve düşman olanların şimdi, 'Gelin helâlleşelim..' deyişlerine ise, ancak safdil kimselerin inanacağı, siyasî tarih bilgi ve şuûruna sahib olanların ise, 'Güle güle.. O şarkıyı, git, kendi kapın önünde söyle..' diyecekleri açıktır.

*

Seçimde Tayyib Bey'in, ilk merhalede yüzde 50+1' ve yukarısında oy alması halinde, 6-7'li masa'nın hemen o anda param-parça olacağı açıktır.

Yok öyle değil de, hiçbir aday ilk merhalede seçilemezse, seçimin ikinci merhalesinde, en çok oy alan ilk iki aday arasında yeni bir seçim yapılacaktır. O zaman dahi, 6'lı masa liderlerinin dayandıkları kabul edilen seçmen tabanlarının da, liderlerinin gösterdikleri yönde oy vermek gibi bir iradesizlik örneği sergilemeyecekleri, kendi geleceklerini belirsizlik yönünde kullanmayacakları tahmin edilebilir.

*

Bir hâtıra.. 7 Haziran 2015'de yapılan seçimde AK Parti, yüzde 41 oy almış ve Meclis'te ekseriyeti sağlayamamıştı. Arınç ve Davudoğlu'nun Kılıçdaroğlu'yla koalisyon hükümeti kurulmasını benimsemelerine rağmen; Tayyib Bey, 'Hayır!' demişti. Kanunî süreç sonunda, 5 ay sonra, seçimin 1 Kasım'da yenilenmesinin bir hafta öncesinde, AK Parti'nin önde gelen 8-10 kadar m.vekilleri, Ankara'da, bu satırların sahibinin de bulunduğu bir sohbette, 'tablonun değişmeyeceğini, AK Parti'nin alacağı oy nisbetinin yine yüzde 38-41 arasında olacağını' söyledikleri halde, o seçimde AK Parti yüzde 49,5 oy almıştı. Bu da, hem halk kitlelerinin, ülkenin ve kendi geleceklerinin belirsizliği yönünde oy vermekten kaçındıklarını ve hem de buhranlı zamanlarda Tayyib Bey'e daha bir güvendiklerini ve Tayyib Bey'in de Türkiye'deki siyasî yapının nabzını çok iyi tuttuğunu ve siyasette zamanlama ustası olduğunu göstermişti.

10 ay sonra yapılacak seçimlerde de Müslüman halkımızın ekseriyetinin, yine aynı şekilde sorumlu bir değerlendirmeyle oy kullanacağı ve ülkeyi 7 parçalı bir 'yamalı bohça'ya teslim etmeyeceği tahmin edilebilir. Üstelik de, hem 'koronavirüs salgını'nın, hem de Rusya- Ukrayna Savaşı'nın bütün dünyayı derinden etkileyişinin olumsuz etkilerine rağmen; Tayyib Bey'in, Türkiye'yi bu sıkıntılardan en az zayiatla atlatmakta ve geniş orta ve alt gelir gruplarını gözetleyen kararlar alması ve de dış siyasette de, dünya siyasetin barış çabalarının şekillenmesinde, dünya çapında güvenilen bir lider olduğunu sergilemesi de herhalde göz ardı edilmeyecektir.

*

Bu bakımdan, bütün parça-bölüklüğüne rağmen, muhalefet'in kamuoyunda, sanki muhakkak kazanacaklarmış gibi bir hayalle oluşturmaya çalıştıkları ve hangi iç ve dış merkezlerden de desteklendikleri tahmin edilebilecek propaganda furyasının, muhalefete uzak bakan bazı safdil çevreleri de tedirgin ettiği hissedilebiliyor. Buna, bir de, bu kitlelerin kaygılarına âdetâ yürekleri yanıyormuş gibi, 'sûret-i hak'tan gözükerek, konuşma veya yazılarında, devamlı, 'iktidarın filân yanlışları veya noksanlarının bulunduğu' gibi ifadeleri ekleyebiliriz.

Ama, hele de bu 10 aylık dönemde istikametlerinin bilen kitlelerin bu gibi propaganda üfürmelerine kulak asmayıp; 'Meryem Orucu' yöntemini tercih ederek susmayı tercih etmeleri de, sağlıklı bir çıkış yoludur.

Hatırlayalım ki, Hz. İsâ'nın dünyaya babasız gelişi sonrasında, ortaya çıkan çirkin yakıştırma ve dedikodular karşısında, Hz. Meryem, 'susma orucu'na başvurup, cevabı verecek olanın Hz. İsâ olduğuna dikkati çekmişti.

Bugün de, siyasî polemikler karşısında nihaî sözü, 10 ay sonra halk söyleyecektir. Velev ki, iktidarda bir çok hatalar, yanlışlar olsa bile, -ki, 20 yıllık bir iktidarda yıpranmanın olacağı da açıktır-, ama, sorumsuzca ve hiçbir sağlıklı örnek sergileyememiş ve sadece yıkmakta birleşmiş olan bir Muhalefet'in hayallerine göre yelken açanların hangi kıyılara ve kayalara çarpacaklarının da düşünülmesi gerekir.

*

Ra'd Sûresi, 11. Âyette, sosyal değişimin ezelî kanunu, 'Bir halk kendi halini değiştirmedikçe, Allah onların halini değiştirmez..' meâlinde açıklanmıştır. Müslüman halkımız, nice acılar ve gözyaşları içinde büyüttüğü bir dâvayı, içinden geçtiği bu rehavet ortamında rüzgâra savurmaktan kaçınmayacak kadar sorumsuz davranırsa, o zaman karşılaşacağı sonucun nasıl olacağı da açıktır.

*

Bu açıdan, bu satırların sahibi de, -gördüğü bir çok yanlışlar olsa bile, yanlışsız bir hükûmet beklentisinin esasen, bir ütopya olacağı- ve bu yanlışları şu anda konuşmanın, sadece bizim dünya görüşümüzle hesaplaşmak isteyenlerin işine yarayacağı ve rakip siperlerine geçip, oradan kendi siperlerimize top atışı yapmak mesâbesinde olacağının unutulmamasını ümid etmektedir.

*

.İnsanlık tarihinin seyrini değiştiren büyük ‘Hicret eylemi'ndeki ahdimizin neresindeyiz?
31 Temmuz 2022 Pazar

40 yaşına gelmiş, okuma-yazması olmayan, yani, insanların oluşturdukları- geliştirdikleri eğitim sistemlerinden geçmemiş bir insan düşünelim..

Çocukluğunda, kendisinin dünyaya gelmesinden önce vefat ettiği için babasız büyümüş; annesi ise, 6 yaşındayken ise, dünya hayatına vedâ etmiş.. Küçük çocuğu dedesi ve sonra da amcası büyütmüş..

Toplumun itibar ettiği çoğu âdet ve anlayışları içinde tartan, muhakeme eden bir idrak seviyesi.. Sadece yoksul- fakir kimselerin, zayıf ve himayeye muhtaç insanların elinden tutulması, korunması desteklenmesi maksadıyla oluşturulmuş, 'Hılf'ul-Fuzûl' (Faziletliler Dayanışması- Yeminleşmesi) isimli bir teşebbüse genç yaşlarındayken katılmış..

Genelde, içine kapalı olarak geçen bir gençlik dönemi.. Ama, kimse ondan rahatsız değildir ve herkesin saygısını kazanmıştır.. Bu yüzden de 'Muhammed'ul-Emîn' (Emîn, yani, güvenilir..') olarak anılır.

25 yaşlarında bir genç iken, 40 yaşlarında bir hanım olan 'Hadice' ile evlenir..

Ama, o fırsat buldukça, Mekke civarındaki tepelerden birisinde bulunan Hira mağarasına gider, orada saatlerce, bazan günlerce kalır..

Ve kırk yaşına geldiğinde, 'ilâhî mesaj'ın insanlara ulaştırılması vazifesi üzerine yüklenir.

'Cebrail' kendisine gözükür ve ilâhî emirleri peyderpey kendisine vermeye başlar..

Ama, bu emri alan insan, önce tereddüd eder, kendisini yoklar, üzerinin örtülmesini ister.. Ne var ki, 'Ey örtüsüne bürünmüş, uyuyan! Kalk, ve Rabb'inin ismini zikret ve O'na yönel, kendine yalnız onu Vekil edin.. Sana karşı çıkanların dediklerine sabret ve onlardan güzellikle ayrıl.. Refah içinde olup da seni yalanlayanları Bana bırak ve onlara biraz mühlet ver..' meâlindeki ilâhî ihtarlar ile, insanları, yüklendiği mesajın kurtarıcılığına çağırmak eylemini başlatır.

*

Bir sıcak Mekke günü.. İnsanlar âdet olduğu üzere o en kavurucu sıcak saatlerde istirahattedir.

Ve sesi Mekke'nin her tarafına erişen ve sadece düşman saldırısı veya sel ve benzeri tabiî âfetlerden halkı haberdar etmek için çalınan bir 'kampana' /çan vardır.

Birgün ortasında Mekke'lileri o yöntemle uyandırılır. Çok önemli bir haber verileceğini işiten herkes oraya koşar.. Ve karşılarında Muhammed'ul-Emîn'i bulurlar..

O, gelenlere hitab eder:

'-Ey insanlar! Ben size, 'Şu dağın ardından üzerinize bir düşman saldırısı gerçekleşecek veya üzerimize bir sel âfeti yaklaşıyor..' desem inanır mısınız?

-İnanırız, sen yalan söylemezsin; sen, Muhammed'ul'Emîn'sin..' derler..

-O halde, size bildiriyorum ki, Allah'dan başka ilâh/ mâbud, ibadet edilecek, tanrı kabul edilecek, ve herşeyi yaratan ve hayatı tanzim eden hiçbir başka güç sahibi ve ilâh yoktur!'

*

Aaaa!..

Bakışlar şaşkın..

Bunun için mi çağrılmışlardır?

İtiraz edenler olur.. Çünkü, onlar kendilerine, her şeyi yaratan ve hayatı tanzim ettiklerine inandıkları yığınla 'ilâh'lar edinmişler, onlara 'arz-ı ubûdiyet / kulluk ve ibadet ediyorlar, tapınıyorlardır.. Şimdi ise, karşılarında, içlerinden, kendisine bu kadar güvendikleri birisi çıkmış, onların 'ilâh' edindikleri bütün herşeyi reddediyor, onların bir 'hiç' olduğunu söylüyor, onlara 'insanlık izzet ve haysiyetine sahib olabilmeleri ve onu koruyabilmeleri için, 'insan'ın, 'Lâilâhe illallah / Allah'dan başka hiçbir ilâh yoktur..' şeklindeki bir ezelî ve ebedî 'özgürlük manifestosu'nu, geçmişteki bütün enbiyaullah'ın/ ilâhî peygamberlerin sözünü, putkıranların pîri olan Hz. İbrâhîm'in asırlarca önce, çağının zorbalarına, Nemrud'larına karşı söylediklerini tekrar ilân ediyor, insanları 'vahdâniyet-i ilâhîye'ye, Allah'ın birliğine, tevhîd inancına çağırıyor..

*

Ve en yakınından, orada toplananlarını nicelerini adına da olacak şekilde, amcası Ebû Leheb, kendilerinin rahatsız edilmeleri ve o saatte önemli şey bildirecekmiş gibi oraya çağrılıp 'ilâhlarına- tanrılarına karşı yapılan bu 'çağrı'ya itirazını-hışmını açıkça ilân ediyor ve 'Seni kalbim asla affetmeyecek!' diyor.

*

Ama, 'tevhîd' çağrısı ve kervanı, Enbiyaullah'ın sünnetine uygun olarak, tekrar yola çıkmıştır. Artık, her iki taraftan da söz ve davet kılıçları çekilmiştir. Herkes kendi davetini yapmaktadır, fiilen..

*

Aslında, Mekke halkı, Allah'a inandıklarını söylüyorlar ve amma, ondan ayrı olarak, nice 'ilâh'lara da 'arz-ı ubûdiyyet' ediyorlar, Allah'a şirk/ ortak koşuyorlardı.. Hattâ, 'hanif' denilen bir kesim daha vardı ki, onlar da, 'Allah'ın birliği'ne inandıklarını söylüyorlar ve sokakta, pazarda, her yerde bu gibi konuları muhatablarıyla konuşup tartışıyorlar, ve amma onların bu görüşleri, başkalarını rahatsız etmiyordu..

Şimdi ise, aralarından en güvenilir 'El'Emîn' diye anılan birisi çıkıyor, ilâhlık iddiasındaki bütün uydurma ilâhlara karşı, bir 'tevhîd dâveti' yapıyordu, gerçek bir 'kurtuluş ve özgürlük beyannâmesi'ni haykırıyordu..

O dâvet, evlerin derûnuna girmiş, beyinleri ve kalbleri sarsmış, herkes kendisine yeni bir tavır takınmak ve neye tarafdar ve neye karşı olduğunu ortaya koymak ihtiyacını derinden hissetmeye başlamıştı..

Halbuki, o dâvetçi'nin öyle Mekke müşriklerinin nice uluları gibi malı-mülkü, maddî gücü yoktu; hattâ, yıllardır, amcası Ebû Tâlib'in himayesinde, bir yetim ve öksüz olarak büyümüş birisiydi.. Şimdi ise, yaptığı çağrı, evlerin içinde, aile ferdleri arasında bile tartışmalara yol açmaya başlamıştı.

*

Müşriklerin temsilcileri, amca Ebu Tâlib'e gittiler ve 'Senin bu yeğenin var ya.. Bizde huzur bırakmadı.. Evlerimizin içinde bile tartışır olduk.. Böyle bir âdetimiz yoktu halbuki.. Ne istiyorsa verelim, hattâ başımıza 'Melik/ yönetici' yapalım; tek şartımız, 'ilâh'larımıza dokunmasın! Yoksa, bunun sonu kötü olur..' derler..

Amca Ebû Tâlib, 'yeğen'ine bu itirazları bildirir, ama, O, bu çağrısından geri döneceği tek adımının bile olmadığı cevabını verir.

Çağrı, toplumun her kesimine derinden derine işlemektedir.

Cebheler ve saflar iyice belirir..

İlâhî davetçi, Taif'e gider, orada da tekrarlar sözlerini ve taşa tutulur, kan-revân içinde kalır.. Ama, o 'câhil' güruhuna, rahmet nazarıyla bakar ve 'Onlar bilmiyorlar..' der..

10 yıl süren bir derinden derine mücadeleden sonra, artık, siper değiştirmek zamanı gelmiştir..

Onun mesajını çevre diyarlardan duyan niceleri gibi, (sonraları, Medine adını alacak olan) Yesrib'den de bazı gruplar gelir. Mekke dışında 'Aqabe' denilen bir mıntıkada, iki kez görüşmeler ve bu ilâhî davetçi'nin Medine'ye gelmesi halinde, onu kendilerini, evlâd-u iyâllerini nasıl korurlarsa öyle koruyacaklarına dair söz verirler ve biatleşmeler olur.

Onlar Yesrib'e döndüklerinde, oradaki Yahudiler o biatleşmeyi duyunca, 'Siz ne yaptığınızı biliyor musunuz? Gerekirse bütün dünyayla savaşırız..' demektir, bu..' derler, korkutmak için..

Ama, 'Evet, biz de zâten o inançla biatleştik..' derler..

*

Ve sonra, Mekke'den ayrılış, Hicret böyle başlar..

Hicret, rahatlık içinde, kolaylıkla yapılan bir yolculuk değildir.. İçinde, ümidler, yerine getirilmesi gereken bir ilâhî vazife şuûru kadar, nice hicranlar vardır, hüzünler ve kalb sancıları da vardır. Ama, 'uzun atlayıcı'nın daha ileri atlayabilmek için, geri çekilmesi gibi bir durumdur da bu..

*

Evet, müslüman takviminin başlangıç noktası olan ve insanlık tarihini derinden etkileyen o zâhiren küçücük , amma, insanlık tarihini değiştiren o 'büyük eylem'in, (Hicrî -qamerî ' takvime göre, dünden itibaren) Hicret'in 1444'ncü yılındayız..

O daveti kabul ettiklerini lafzen kolaylıkla söyleyen herkese, o çağrının idrakine varmak ve bereketine ermek temennisiyle, tebrikler..

*

''Yıldırım Savaşı'' geri tepti; söz, ''Yıpratma Savaşı''nda..
1 Ağustos 2022 Pazartesi

'Rusya-Ukrayna Savaşı', 6'ncı ayında..

Herhalde, dünya da, Putin de, böyle bir tabloyla karşılaşabileceklerini beklemiyor ve 'Ukrayna'nın bir hafta içinde ellerini havaya kaldıracağını', 'teslim bayrağı' açacağını umuyordu.

Doğrudur ki, başta Amerika olmak üzere, NATO dünyası, 'Ukrayna için, savaş bölgesine asker göndermeyeceklerini' taa baştan söylemişler ve böylece Putin'in savaşı sürdürmekte daha kararlı olmasını sağlamışlardı.

Ama, 'Rusya'nın tökezlemesi' için, Ukrayna'nın direnmesini sürdürecek her türlü silâh ve maddî yardımı esirgemiyeceklerini de gizlemediler. Onların hesabı, Ukrayna'nın ezilmesi veya direnmesi değil, Rusya'nın, Afganistan'da olduğu gibi, bir bataklığa saplanmasını sağlamak üzerine kurulu..

Gerçekte, Rusya'nın başvurduğu 'yıldırım savaşı' metoduna, Ukrayna tarafından bugün verilen karşılık, bir 'yıpratma savaşı' metodudur.

Esasen, 'Yıldırım Savaş'larını bekleyen handikap daima, bu savaş metodunun ilk hızının kırılabilmesidir. Çünkü, 'yıldırım savaşı'nın hızının kesilmesi ve ivme kaybından sonra, o savaş metodu, 'yorgun mermi' durumuna düşer ve karşı tarafın 'direnme gücü' varsa, onun sergileyeceği 'yıpratma savaşı' daha bir etkili olur. (Eylûl -1980'de Saddam Huseyn, âniden İran'a saldırdığında, 'yıldırım savaşı' metodu uygulamış ve amma, 1 hafta içinde netice alacağını, saldırı öncesinde Fransa Başbakanı Jacques Chirac'a açıklamışken; o sırrı, Chirac, 8 yıl süren savaşın 7'nci yılında ve de, Saddam Huseyn'in artık savaşı sürdürmek için yeterli nefesinin kalmadığı ortaya çıktığı zaman, ifade etmişti.)

*

Bugün, her ne kadar, Rusya, hâlâ da saldırı gücünü ve savaşta inisiyatifi elinde tuttuğunu gösteriyor gibiyse de, 'yıldırım savaşı'nın artık gündemden düştüğü ortada...

Çünkü, Rusya'ya karşı asker göndermeyen NATO dünyası, Ukrayna'nın 'pess' etmemesi için her türlü lojistik desteği ve silâhı vermekte.. Rusya da, elindeki 'konvansiyonel' silâhların dışındaki, hattâ nükleer silâhları kullanması halinde, Ukrayna'ya da aynı silâhların kullandırılacağını bilmekte.. Kezâ, başlangıçta 'Ukrayna kaybetmemeli' diyen NATO dünyası, şimdi, 'Ukrayna kazanmalı ve Rusya kaybetmeli..' demeye başladı.

*

Rusya'nın bugün karşılaştığı asıl 'çıkmaz', bu noktada.. NATO dünyası, elini askerî olarak taşın altına koymadan, Ukrayna'nın direncini sürdürmesi için, ellerinden geleni yapmaya kararlı olduklarını gösteriyor.. Rusya'nın elindeki en etkili silâh ise, Avrupa'yı enerji kaynaklarından mahrum kalacakları bir kış tehdidi..

*

Öte yandan, Ukrayna, Rusya'nın asker kayıplarının 60-70 binlere doğru tırmandığını iddia ediyor ve bunu açıklarken, kendisinin ağır kayıplarını da gizlemiyor.. Rusya ise, savaşın ilk ayında kaybının 1300 civarında olduğunu açıkladıktan sonra, artık, asker kayıplarına dair bir açıklama yapmıyor; tam bir sessizlik hâkim..

*

Ancak, Rusya da, şimdi makas değiştirmek istiyor gibi..

Nitekim, geçen hafta, Rusya Dışbakanı Lavrov, Ukrayna'nın Dinyeper Nehri doğusundaki Donbass bölgesini 'kurtarmak'tan da ileriye, 'Zelensky yönetimini indirmeyi; Ukraynalıları "kendilerini kesinlikle kabul edilemez olan, halk ve tarih karşıtı bu rejimin yükünden kurtarmaya yardım edecekleri'ni açıkça ifade etti.

*

Avrupa'da 'Kremlinolog' denilen Rusya uzmanları ise, Putin'in 'fetihçi' bir savaşı yürüttüğünü ve Ukrayna'yı Rusya'ya aid bir toprak olarak gördüğünü' vurgulamaktalar..

Bu arada Zelensky de, bir 'ateş-kes'in sağlanmasına, 'Rusya'nın yeniden güç kazanmasına fırsat vereceğini ve sonra Ukrayna'yı fethetme çabalarına devam yol açacağı' görüşüyle karşı çıkmakta.. Esasen, Lavrov da, "Batı, Rusya savaşta yenilene kadar Ukrayna'nın müzakerelere başlamaması konusunda ısrar ediyor" diyerek, 'ateş-kes' sağlamayı hedeflediklerini ifade etmiş bulunuyor.

*

Daha da ilginç olan ise, savaşan tarafların savaştan elçekmeye davet edebilecek tek ismin Türkiye Başkanı Tayyib Erdoğan olduğunu, içerdeki muhalifleri dışında hemen bütün dünyanın kabul etmesi..

*

Ve, küçük bir devletten, büyük ve ilginç sözler..

Sovyet Rusya'nın dağılmasıyla, istiklâllerine tekrar kavuşan üç Baltık devletinden, 1,5 milyon nüfusuyla, en küçüğü olan Estonya'nın başbakanı Kaja Kallas'ın geçen hafta başkent Tallinn'de yaptığı açıklama üzerinde pek durulmadı; herhalde, o ülke çok küçük diye..

Kallas, "İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra temel bir hata yapıldığını düşünüyorum. Nazi suçları geniş çapta kınanırken, komünistlerin suçları asla kınanmadı. Dolayısıyla şu anda Rusya'da güçlü bir Stalinizm'in canlandığını görüyoruz. Rusların yüzde yetmişi, 20 milyon insanı öldürmesine, sürgünlere, hapishanelere rağmen Stalin'i destekliyor ve seviyor.

Estonya'daki tarih kitapları komünizmden sonra yeniden yazıldı, ama, Rus halkına hâlâ, bizim Sovyet döneminde okumak zorunda kaldığımız ve tam bir saçmalık olan tarihin aynısı öğretiliyor..' diyor; -nice ülkelerde de olduğu üzere..-

*

Hatırlanacağı üzere, Stalin ve Adolf Hitler'in, 25 Ağustos 1939'da Molotov-Ribbentrop arasında imzalattıkları ve Doğu Avrupa'nın bölünmesini sağlayan andlaşma sonunda, Sovyet Rusya tarafından işgal ve ilhak edilen Estonya; daha sonra Hitler'in, Sovyet Rusya'ya savaş açması sonunda 1941'de Hitler Almanyası'nın eline geçmiş ve savaşta Almanya'nın yenilmesinden sonra ise, Baltık ülkeleri -Estonya, Letonya ve Litvanya-, 1991 yılına kadar Sovyet işgalinde kalmışlardı.

Kallas, New York Times'da 24 Mart'ta, 'Putin bu savaşı kazandığını bile düşünememelidir, yoksa iştahı kabarır. Rusya, askerî yenilgiyi bile bir zafer olarak gösterebilir.' diye yazmıştı.

*

.Türkistan yaylalarında ‘Bolşevik'lerce öldürülüşünün 100. yıldönümünde; ENVER PAŞA... -1-
3 Ağustos 2022 Çarşamba

Yarın, 4 Ağustos 1922'de bir hayatın trajik bir şekilde noktalanışının 100. Yıldönümü.

Henüz 24 yaşındayken, 1905'de, Manastır'da, Osmanlı Hürriyet Cemiyeti'ne üye oluş.

26-27 yaşındayken Ohri ve Tikveş başta olmak üzere, Balkanlar'daki Bulgar, Arnavut ve Rum çetelerinin korkulu rüyası haline geliş.

Meşrutiyet'in ilân olunması ve Kaanun-u Esâsî'nin yürürlüğe konulması isteğiyle, Resneli Niyazi Bey'le birlikte, 24 Haziran 1908 günü, Makedonya dağlarına çıkış.

Sultan 2. Abdulhamîd'in, 23 Temmuz 1908'de Meşrutiyet'i ilânı ve 1876- Kaanun-u Esâsîsi'ni mer'iyyete koyduğuna dair fermânının yayınlanmasındaki rolü.

Henüz 27 yaşındayken, bütün Osmanlı coğrafyasında 'Hürriyet Kahramanı' ünvanıyla baştâcı ediliş.

23 Ağustos 1908'de Rûmeli Vilâyâtı (vilâyetleri) Müfettişliği'ne getiriliş.

Sonra, ataşemiliter (askerî ataşe) olarak Berlin'e gönderiliş.

2. Meşrutiyet'in ilânının ortaya çıkardığı kargaşa ortamında düzeni yeniden sağlamakta çekilen sıkıntılar sırasında, Ordu içindeki 'Alaylı' ve 'Mektebli' zıtlaşmasının 'Osmanlı İttihad ve Terakkî Cemiyeti'nce, 'İrtica hareketi' diye gösterilerek meydana gelen '31 Mart 1909 Vak'ası' üzerine geçici olarak yurda dönüş ve 33 yıldır saltanat makamında bulunan 2. Abdulhamîd'in 'hal'ini sağlayan Mahmûd Şevket Paşa komutasında Selânik'ten yola çıkan 'Hareket Ordusu'nda vazife alış.

Mart 1911'de İstanbul'a çağrılışı ve Mahmud Şevket Paşa tarafından Makedonya'daki çete faaliyetlerine karşı alınacak tedbirleri almakla vazifelendirilişi.

Ve, 15 Mayıs 1911'de, Sultan M. Reşad'ın yeğenlerinden Nâciye Sultan ile nişanlanış.

27 Temmuz 1911'de, Arnavutluk'taki Malisör İsyanı üzerine, Trieste üzerinden İşkodra'ya gidip, isyanın bastırılmasında önemli rol oynayış.

*

Evet, kimine göre, bir inanç ve ideal, bazılarına göre ise, bir hayal veya macera adamı ve hattâ 1923 sonrası, 75 yıl boyunca yok sayılan ve hattâ 'hain' suçlanan Enver Paşa'dan söz ediyoruz.

*

İtalyanların Trablusgarb'a saldırmaları üzerine Enver Bey, Almanya'dan yurda döner ve İttihad ve Terakkî Cemiyeti 'Merkez-i Umûmîsi'ne, İtalya'ya karşı bir 'gerilla savaşı' yürütülmesi görüşünü kabul ettirerek, Mısır'a ve oradan da gizlice Bingazi ve Tobruk'a gider. Orada etkili Sunûsîyye Tariqatı'nın da desteğiyle halkı örgütleyerek, İtalyanlara karşı yapılan muharebe ve gerilla harekâtında büyük başarılar elde eder ve İtalyan güçleri sahillerde çivilenirler.

Enver Bey, 24 Ocak 1912'de Umûm Bingazi Mıntıkası Kumandanlığına getirilir. Kasım-1912 sonlarında Balkan Savaşı'na katılmak üzere tebdil-i kıyafetle İskenderiye'ye, oradan da bir İtalyan gemisiyle Brindisi'ye gider ve Viyana üzerinden İstanbul'a dönen Enver Bey'in, halk üzerindeki itibarı daha bir zirve yapar.

*

Bu arada, özellikle de yaşıtı olan diğer subaylarla gizli rekabet hallerinin yaşanması da ilginçtir. Bu gizli rekabetin en önde gelen isimlerinden birisi de Mustafa Kemal Bey'dir.

(Bu konunun, bu iki kişi arasındaki ilişkilerin anlaşılması açısından burada zikri gerekiyor.

Birinci Dünya Savaşı sırasında Suriye'de Cemâl Paşa'nın özel kalem müdürü olan ve 1923'lerden sonra ise, Mustafa Kemal'e sınırsızca bağlanan Fâlih Rıfkı'nın şahidliği ilginçtir.

Fâlih Rıfkı, Kültür Bakanlığı tarafından 1981 yılında yayınlanan 'Mustafa Kemal'in Mütareke Defteri' isimli eserinde; 'Mustafa Kemal - Enver' başlıklı bölümde şöyle der:

'Afrika çöllerinde İtalyan orduları ile Libya'yı kurtarmak için savaşan hürriyet kahramanları, Balkan Harbi bozgununun ancak sonunda vatana gelebildiler. Mustafa Kemal de bunların arasında idi. Bir gün kendisine, Afrika'ya niçin gittiğini sormuştum:

'-Enver gittiği için!' cevabını verdi.

Akılsızca da olsa kahramanlık şöhreti veren hiçbir sergüzeştte ondan geri kalmamalı idi. Boşuna da olsa, ölüme göğüs açmalı idi.(...)'

*

Enver Bey ile İttihad ve Terakkî Cemiyeti'nin ileri gelenleri, 23 Ocak 1913 tarihinde Bâbıâli Baskını'nı gerçekleştirdiler. Enver Bey öncü rol oynadığı bu Hükûmet Darbesi'nde Sadrâzam Kâmil Paşa'ya istifanâmesini zorla imzalattı. Ardından Sultan Reşad'ı, Mahmud Şevket Paşa'nın sadârete getirilmesine iknâ etti. Ancak, 12 Haziran 1913'te Sadrâzam Mahmûd Şevket Paşa'nın bir suikasd sonucu öldürülmesiyle, ülke yönetiminde Enver Bey hayatî kararların alınmasında en etkili isim oldu.

1914 başında Harbiye Nâzırlığı'nı ve Erkân-ı Harbiyye-i Umûmiyye Reisliği'ni de üstlenen Enver Paşa, Balkan Savaşı'nda bozguna uğrayan Osmanlı ordusunda disiplini yeniden tesis ettiğini ve bu çabalarının başarılı olduğunu, Enver Paşa'nın maiyetinde çalışmış olan İsmet (İnönü) ve Kâzım Karabekir gibi subaylar belirtirler, hâtıralarında.

5 Mart 1914 tarihinde Nâciye Sultan ile evlenen Enver Paşa, önce Londra'ya gidip nabız yoklar, İngiltere istekli değildir. İttihad ve Terakkî Cemiyeti tarafından Almanya ile ittifak anlaşması sağlamak için vazifelendirilir. Balkan Savaşı'ndan ağır yenilgiyle çıkan bir zayıf Osmanlı'yla -tıpkı İngiltere gibi-, Alman makamlarının da istekli olmamasına rağmen, Kayser (Alman İmparatoru) II. Wilhelm'in şahsî emriyle 2 Ağustos 1914 tarihli ittifak anlaşması imzalanır.

10 Ağustos 1914 günü Çanakkale önüne gelen Goeben ve Breslau adlı Alman savaş gemileri peşlerindeki İngiliz gemilerinden kaçabilmek için giriş izni isteyince, Enver Paşa gemilerin içeri alınmasını ve eğer İngiliz gemileri tarafından takib edilirlerse, onlara ateş açılmasını emreder.

Bu gemiler Yavuz ve Midilli ismiyle ve Osmanlı bayrağıyla Karadeniz'e çıkıp, 29 Ekim 1914 günü Rusya'nın Odesa Limanı'nı topa tutunca, Rusya Çarlığı, özür dilemeyen Osmanlı'ya savaş açar ve böylece Osmanlı Devleti, kendi sonunu getirecek olan 1. Dünya Harbi'ne girmiş olur, Eylûl-1914'de. Ve 2 ay sonra, Aralık-1914'de Rus Ordusuna karşı girişilen Sarıkamış Muharebesi büyük bir faciayla noktalanır.

*

Enver Paşa'nın, 1. Dünya Harbi'nde alınan ağır mağlubiyetten sonraki şahsî trajedisinin de devamını ve ülke dışına çıkmasından sonraki hayatını, teşebbüs ve planlarını, yaşadığı acı hayat sahnelerinin sonunda (şimdi Tacikistan'ın başkenti olan) Duşenbe yakınlarında Bolşevik /komünist Rusya rejiminin askerlerine karşı, Kurban Bayramı sabahında giriştiği bir muharebede vurularak öldürülmesini, 5 Ağustos günkü yazıda özetlemeye çalışalım, inşallah...)

*

.Türkistan yaylalarında ‘Bolşevik'lerce öldürülüşünün 100. yıldönümünde; ENVER PAŞA -2-
5 Ağustos 2022 Cuma

Evet, dün, 4 Ağustos, 1908-1918 arasındaki ve bizim yakın tarihimizin en hassas döneminde, kendisi de 27 -37 yaşları arasındayken 10 yıl boyunca çok etkili bir simâ olan Enver Paşa'nın Türkistan yaylalarında 'Bolşevik / komünist' Rus askerleri eliyle öldürülüşünün 100. yıldönümüydü.

Bu konuya, 3 Ağustos Çarşamba günü değinmiş, devamını bugünkü yazımıza bırakmıştık.

Önce şu hususu bilhassa belirtmeliyiz ki, 110 yıl öncelerde, 10 yıl boyunca 'Kahraman-ı Hürriyet' diye baştâcı edilen ve 6-7 yıl kadar kadar da, (Başkumandanlık sıfatı Padişah'ın uhdesinde olduğundan) ordularımıza 'Başkumandan Vekili' (gerçekte ise, fiilen Başkomutanlık yapan) Enver Paşa'nın, 4 Ağustos 1922'de dünya hayatına vedâ edişinin 100. yıldönümü diye, resmî ve zoraki anma törenlerine; küçücük çocukların bile, bir takım büst ve heykeller, resimler ve isimler önünde tapınma âyinlerini andıracak ilkellikler bu yıldönümünde de sergilensin demiyoruz; asla..

Ama, toplumumuzun hür düşünebilen her kesiminde ve bu arada, Silahlı Kuvvetler'de de o dönemin ve İttihad ve Terakkî Cemiyeti'nin bize neler getirdikleri ve götürdüklerini idrak edebilmemiz için Enver Paşa'nın bu 100. yıldönümü iyi bir fırsat olabilirdi. Çünkü, bu tarih, hatasıyla, sevabıyla, doğru ve yanlışıyla veya ihanetleriyle, zaferleriyle ve yenilgileriyle, istesek de- istemesek de, bizim geçmişimizdir ve gözümüzü kapamakla yok sayılamaz. Maksadımız, Enver Paşa'yı övmek veya yermek değil, Müslüman halkımızca verilen nice çetin mücadeleler sonunda, hem de kurtulmak adına, emperyalizmin kültürel ve siyasî pençesine nasıl düştüğümüzü de anlamaya çalışmaktır.

*

Konumuzun devamına girmeden; 28 Haziran 1914'de Avusturya- Macaristan İmparatorluğu'nun Veliahdi Franz Ferdinand ve hanımı Sofia'nın Saraybosna'da, bir Sırb şovenisti tarafından öldürülmeleri üzerine başlayan 1. Dünya Harbi'ne katılışımızı hatırlayalım. Savaşın 40 gün sonrasında, 10 Ağustos 1914 günü, Goeben ve Breslau adlı Alman zırhlı gemileri, peşlerindeki İngiliz gemilerinden kurtulabilmek için Çanakkale Boğazı'ndan giriş izni isteyince, Enver Paşa bu savaş gemilerinin 'Osmanlı hâkimiyet alanı'na alınmasını emretmişti. Bu gemiler Yavuz ve Midilli adıyla ve Osmanlı bayrağıyla Karadeniz'e açılıp, Rusya'nın Odesa limanını, Almanya'nın yanında yer almaya 28 Eylûl 1914'de karar verdikten bir ay sonra, 29 Ekim 1914 günü topa tutunca, fiilen de savaşa girmiştik.

Ama, Rusya'da 1917'de, Bolşevik/komünist devrimi gerçekleşmiş ve yeni rejim, savaştan çekildiğini açıklamıştı.

Osmanlı Devleti, Çanakkale ve Irak'ta Kut-ül Ammâre Muharebeleri'nde İngiliz emperyalizmine karşı büyük zaferler kazanmışsa da, 1918'de müttefiki olan Almanya'yla birlikte ağır bir yenilgiye uğramış ve 30 Ekim 1918'de Mondros Mütarekesi' (silâh terki) anlaşmasını imzalamış ve Hılâfet ve Saltanat merkezi (payitaht /başkent) İstanbul galib devletlerin işgaline uğramıştı.

Hemen ardından da başlarında Enver, Talât ve Cemal Paşa'lar başta olmak üzere İttihad ve Terakki'nin 8-10 kadar diğer önde gelen isimleri, galib devletlerin eline düşmemek için, 1 Kasım 1918 gecesi, bir Alman Denizaltısı'yla, Rusya'nın -şimdi Ukrayna'nın- Karadeniz'deki liman şehri olan Odesa'da karaya ayak basıyorlar, oradan da Almanya'ya gidiyorlardı.

*

Enver Paşa'nın, Anadolu'da verilmekte olan savaşa, Almanya'dan satın alınan silahları Rusya üzerinden göndermeye çalıştığını, Karabekir Paşa'ya yazdığı mektuptan anlıyoruz. Enver Paşa, 'Yeter ki paranız olsun, onların satmayacağı şey yoktur..' diyor.

Enver Paşa, oralarda nasıl bir mücadele verilebileceğinin zemin yoklaması için, Afganistan ve Türkistan'a gönderdiği Cemâl Paşa'ya henüz Almanya'dayken, 1919'da yazdığı mektubunda, geleceğe aid programını şöyle anlatmıştı:

'Şimdilik umûmî fikrim:

1- İslâm milletlerinin kurtarılması,

2- Hedefimiz müştereken, Avrupa emperyalist kapitalizmi olduğuna göre, sosyalistlerle teşrik-i mesaî..

3- Kurtarılan memleketlerin, idare-i dahiliyesinde (içişlerinde) esasât-ı diniyeye dokunmamak şartı ile sosyalizm prensiplerini kabul..

4- İslâm'ın kurtuluşu için, ihtilâl de dâhil olmak üzere , bütün tazyik vasıtalarının kullanılması..

5- Bu hususta, İslâm'dan gayri, mahkûm milletlerle de teşrik-i mesaî,

6- İslâm câmiası içinde her unsurun inkişafına müsaade etmek..

İşte şimdilik bu.. Bakalım, vaziyetin inkişafına göre nasıl hareket etmek lâzım gelecek?.' (Şevket Süreyya, Enver Paşa, C.3- sh. 493)

*

Bu arada, İngiliz emperyalizmine karşı ayakta durmaya çalışan Lenin liderliğindeki Bolşevik /komünist yönetimi, emperyalizme karşı 'Şark Milletlerinin Dayanışması' gibi yaldızlı laflar ediyorlardı ve Enver Paşa da Moskova'ya davet edilir..

Ancak, Almanya'dan Rusya'ya karadan gidilemiyordu. Sahte kimlikle bindiği bir küçük uçakla giderken uçağın yanlışlıkla Letonya'ya inmesi üzerine iki ay kadar tutuklanır ve sonra Berlin'e geri döner. Daha sonra bindiği iki ayrı küçük uçak da düşer ve Enver Paşa yaralanmadan kurtulur. Nihayet Moskova'ya vardığında da Lenin ve diğer Bolşevik liderlerle görüşür, ama, Anadolu'ya silah göndermek işi geçiştirilir; Karabekir Paşa'ya yazdığı mektubundaki deyimiyle, 'sallar'lar.

Sonra da, Yunanlılar Anadolu'ya saldırdığında Anadolu'ya geçmek istediğini, Karabekir ve M. Kemal Paşa'lara yazar. Ama, onlar onun gelmesine karşıdırlar. Karabekir, M. Kemal'e, 'Envercilik' cereyanının tehlikesinden söz eder.

Bu arada Karabekir Paşa, İsmet Paşa'ya hitaben ve (Zata Mahsustur..) kaydıyla, 26.5.1337 (1921) tarihli yazısında, Lazistan'da bir takım karışıklıklar çıkarma teşebbüsü olduğuna değinerek, bunları yapanların Enver'in yâverleri veya yakın çevreleri olduğuna değinilmekte ve nasıl bir tedbir alınacağını sormakta...

Fevzi Paşa da, 'Erkân-ı Harbiye-i Umûmiye Reisi' sıfatıyla 29.5. 1337 tarihinde, 'Şark Cebhesi Komutanlığı'na gönderdiği yazıda, 'Enver Paşa'nın Moskova'dan gaybubet ettiği anlaşılmıştır. (...) Gerek kendi namına sahillerimize ve kara hudutlarına gelecek eşhasın ve gerekse , vürudu halinde bizzat Enver'in tevkıf olunarak sıkı bir inzibat altında doğruca Ankara'ya i'zâmı (gönderilmesi) lüzumunun alâkadar memurine, sûret-i mahremânede katiyyen ehemmiyetle tebliği' emrini veriyordu..

*

22.5.1337tarihli şifreli emirde ise, Büyük Millet Meclisi Reisi Mustafa Kemal imzasıyla ve (Çok aceledir, zata mahsustur) kaydıyla, Şark Cebhesi Komutanlığı'na şu bilgi verilmektedir:

'Enver Paşa'nın 14 Mayıs 1337'de, Fuad (Moskova'daki elçi Ali Fuad Cebesoy) Paşa'ya, 'Rusya dahilinde seyahat edeceğim' dedikten sonra, maksad ve istikamet-i hareketi meçhul bir seyahate çıktığı bildirilmektedir. Bu zatın karşınıza gelmesi veyahut tebdil-i nam ve kıyafet (isim ve kıyafet değişikliği) ederek Anadolu'ya girmeye teşebbüsü varid-i hatırdır.

Mıntıka'yı devletlerinde (kendi yetki alanınızda) müessir tedbir ittihazı muvafık olur efendim..'

*

Enver Paşa, 4 Mart 1921 tarihli beyannâmesinde ise, 'Rusya'da komünizm idaresinin, İslâm kıt'alarına zarar verdiğini görüyoruz..' diye yazıyor.

*

Nereye gittiği bilinmeyen Enver Paşa, Buhara'da ortaya çıkar. Orada da, Ceditçiler (Yenilikçiler) ve Basmacılar diye iki güç odağı vardır.. Paşa orada Basmacıları örgütlemeye çalışır. Ama bu kez de karşısına 'Laqay' denilen dağlı bir aşiretin başı olan İbrahim Bey çıkar, Enver Paşa'yı bir kaç ay esir alır. Ve daha ne tahammül edilmesi zor şartlar, yokluklar ve anlayışsızlıklar.. Ama, o, 'Burada İslam davası için ölümü göze alan birileri varmış..' desinler diyerek, en olumsuz şartlara rağmen yılmaz..

Ve nihayet, 4 Ağustos 1922 günü bir Kurban Bayramı'nı takiben, bir Bolşevik saldırısını bertaraf etmek isterken vurulan er elbiseli, uzun sakallı kişinin Enver Paşa olduğu günlerce sonra anlaşılır.

Bir çok yanlışlarına rağmen, o dönem paşaları arasında, düşünce yapısı bakımından, İslamî bir dünya ideali taşıması açısından en seçkinlerden olan ve belki biraz Turancı, ama, ondan da öteye, ağırlıklı olarak İslâmî görüşleri olan Enver Paşa'nın kemikleri, Türkistan yaylalarında, Duşenbe yakınlarındaki Belcivan'da, Çegan tepesinden, 1996'a İstanbul'a getirildi.

-İnşaallah- 'şehîd' olmuştur. Allah'u Teâlâ taksirâtını aff ve rahmet eyleye.

.'Rusya, yalnızca Rusya olmadığı gibi; Türkiye de, yalnızca Türkiye değildir!''
7 Ağustos 2022 Pazar

Evet, Rusya, yalnızca Rusya değildir ve Türkiye de, yalnızca Türkiye değildir. Bu ikisinin arkasında da, kendilerine özgü bir medeniyet ve kültür dünyası vardır.

Rusya Başkanı Vladimir Putin, evvelki gün, Türkiye Başkanı Tayyib Erdoğan'la Rusya'nın Karadeniz kıyısındaki Soçi'de 4 saati aşan bir görüşme yaptılar.

Putin'in Erdoğan'la görüşmesine, -bizde pek söz konusu olmadıysa da, Ukrayinska Pravda gazetesinin 5 Ağustos günlü sayısında yazdığına göre- Çeçenistan'da, 'Allah'dan sonra Putin'in emrini kabul ederim ' demesiyle meşhur ve Çeçen lideri Ramazan Kadirov'u da Rus heyetinin içinde getirmesi, herkesin kendisine göre yorumlayabileceği ilginç bir durumdur.

Bu görüşme, Batı dünyasında rahatsızlıkla edilerek izlendi, elbette..

Çünkü, Erdoğan Türkiyesi, NATO dünyasından 'okey'siz' / izinsiz olarak Putin'le görüşmeler yapıyor. Ve Ukrayna'ya saldırısından dolayı Amerika'nın Rusya için koyduğu ambargolara riayet etmeyen Erdoğan, Rusya'nın Kırım'ı ilhak etmesini de kabul etmediğini açıkça söylüyor ve Rusya - Ukrayna Savaşı'nı da durdurmaya çalışıyor.. Ayrıca, savaş sebebiyle Ukrayna'dan dünyaya sevkı yapılamayan 27 milyon ton tahıl ihracatının Erdoğan'ın çabalarıyla başlatılması ve böylece dünyayı tehdit eden açlık tehlikesini de bertaraf ettiği için, dünya çapındaki itibarı daha bir arttı. Kezâ, Avrupa'ya Ukrayna üzerinden kesik olan 'gaz'ın Türkiye üzerinden ulaştırılması da Avrupa'yı rahatlatmış bulunuyor. Soçi Görüşmesi'nde, Putin'in, 'Avrupa devletlerinin Erdoğan'a teşekkür etmeleri gerekir..' demesi sebepsiz değil..

*

Soçi'deki Erdoğan -Putin Görüşmesi'nin İran'da da hoşnudlukla karşılanmadığı, 'Suriye'yle ilgili olarak Putin ve Erdoğan'ın uzlaştıkları'na dair ifadelerden rahatsız olunduğu, İran medyasındaki değerlendirmelerden de anlaşılabiliyor.

Biz yine de, Putin'in verdiği sözlerin ihtiyatla karşılanması gerektiğini hatırlatalım.

Çünkü, Putin, Rusya'nın yalnızca Rusya olmadığını; Rusya deyince bütün bir 'Russkii mir'(Rus Dünyası)'nı anladığını Rusya toplumuna devamlı hatırlatıyor. Nitekim, Ukrayna'ya saldırmadan önce, 22 Şubat 2022 günü yaptığı konuşmada, 'Tarihte hiç bir zaman Ukrayna diye bir devlet olmamıştı..' demişti.. Ukrayna Saldırısı, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra , eskiden olmayan nice devletlere de bir ders olmalı..

*

Bir süre önce bir arkadaş, arkadaş Rusya'da halka sunulan tanıtım broşürlerinden birisini getirdi.

Bu broşürlerde, Batı'nın Rusya'ya karşı, 'sömürgecilik anlayışı'yla, düzenli olarak savaşlar başlattığı ve Rusya'nın ise, sadece kendisini değil, 'kardeş halkları' da savunduğu için, o 'kardeş halklar'ın da o saldırılara karşı Rusya'nın yanında yer aldıkları' açıklanıyor. Örnek olarak, 1914'te (Birinci Dünya Savaşı'nda) Rus İmparatorluğu'nun Sırbistan'ı 'terk etmediği' hatırlatılarak, pan-islavizm (Slav kavimlerinin birliği) siyasetine ve Rusya'nın 900 yıla varan Hristiyanlık geçmişine işaret ediliyor. Bu arada, Ukrayna'ya karşı son 6 aydır korkunç yıkımlar ve insanî facialarla devam eden 'saldırı savaşı' da, 'modern Ukrayna'nın krizi' olarak niteleniyor. Ve Rusya'nın geçmişte oluğu üzere, 'Batı' ülkeleri tarafından askerî bir çatışmaya 'çekilmek istendiği' anlatılıyor.

Broşürde vurgulanan bir diğer husus da, Rusya'nın bir 'ulus-devlet' değil, tarihî açıdan farklı ve Avrupalı komşularından üstün, benzersiz bir 'uygarlık' olduğuna ve bugün, jeo-politik sınırlarının ötesindeki, 'Russkii mir / Rus dünyası' denilen bu uygarlığın sınır ve değerlerini savunulduğuna değinilmesi..

Örnekler mi? Gürcistan'daki 2008 Savaşı; 2014-Kırım'ın ilhakı; Donbas'ta, son birkaç yıldır Rusya tarafdarı olan mahallî güç odaklarına verdirilen silahlı mücadeleler ve 2022'de Ukrayna'nın işgali..

*

GÜÇLENEN HER DEVLETİN, BAŞKA DÜNYALARI TEDİRGİN ETMESİ KAÇINILMAZDIR.

Rusya, evet, sınırları belli olmayan 'Russkii mir'(Rus Dünyası) şiarıyla büyük oynuyor da, Türkiye de büyük oynamıyor mu?

Ve Rusya, Batı dünyası tarafından devamlı saldırılara maruz kaldığını düşünüyor da, Türkiye farklı mı?

Türkiye de, son 100 yıldaki etnik- ulusçu zehirli yaklaşım hariç, 1000 yıla yaklaşan bir tarihî geçmişiyle şimdi, inanç birliği içinde olduğu bütün halklarla bütünleşmesiyle, bugünkü jeo-politik sınırlarının dışına taşmıyor mu? Başkan Erdoğan'ın ifade ettiği 'gönül coğrafyası' deyimi içine, tevhîd inancına dayalı kültür ve medeniyeti' dairesinde yer alan bütün müslüman halklar ve hattâ mustaz'aflar, (yani, hakları gasbedildiği için zayıf düşürülenler) girmiyor mu? Ve bu yoldaki gücü arttıkça, onun nice iç ve dış baskı ve entrikalarla hesaplaşması da daha bir artmıyor mu?

*

Türkiye şimdi, belki de tarihte hiç olmayan bir şekilde, ilk olarak, Rusya'ya paralel şekilde büyüyor. Özellikle son 300 yıl boyunca, her iki ülkenin kültür ve medeniyetlerinin Batı karşısında zayıf düşmesi üzerine, her iki ülkenin kültürel havzalarında yaşayan halklar arasında da, Avrupa karşısında bir aşağılık kompleksi hali yaşanmamış mıydı? Ve her iki güç odağı da şimdi, ilk olarak, Avrupa'dan şırıngalanmış aşağılık kompleksi duygularına karşı bir ruhî diriliş ve medeniyet anlayışını geliştirmek gerektiği konusunda birleşmiyorlar mı?

*

Şimdi, asıl dikkat edilmesi gereken husus, asırları bulan bir tarihî geçmişe dayanan Osmanlı- Rus münasebetlerindeki tarihî arka-planındaki acı tortuları yok saymadan ve tekrarlanmaması gerektiği şuûruyla ve birbirlerinin güçlenişinden korkmadan yaklaşmaları ve bugünkü görüntülerin bir 'fecr-i kâzip (yalancı şafak) olmaması, bu iki farklı kültür ve medeniyet dünyasının, birbirine oyun kurmadan birlikte yaşamayı gerçekleştirmeleri hele de bugünkü dünya şartları açısından elzemdir; ama, olabilir mi?

*

.Kerbelâ'ya ‘nasıl'dan çok, ‘niçin' gelindiğini anlamaya çalışmak...
8 Ağustos 2022 Pazartesi

Önce, bir şeytanî oyuna ve fitne tuzağına uyanık olmak çağrısı...

Kendilerini 'Alevî' diye niteleyenlerin (yani, Müslüman tarihinde ortaya çıkan ihtilâflarda Hz. Ali'nin safında olduklarını söyleyenlerin) toplanma merkezleri olan ve 'cemevi' diye nitelenen mekânlardan üçüne Ankara'da, geçen hafta, her birisine 45 dakika içinde ulaşılması mümkün olmayan şekilde saldırı düzenlemesi şeytanî oyun, gerçekte bir alarmdır.

Yakalanan saldırganın, cezası ağır olan 'örgütlü suç' ithamından kurtulmak için, 'kimseden emir almadım, tek başıma yaptım...' gibi iddialarla kendisini savunması, bilinen kurnazlıklardandır.

Bu, Müslüman halkın birbirine kırdırılmasını sağlamak için tezgâhlanmış açık bir fitne tuzağıdır ve bağlantıları sadece içeride aranmamalıdır. Müslümanlar arasındaki bazı farklılıkları tahrik ve tarihî yaraları kaşıyıp kanatarak kendi hedeflerine ulaştırmak isteyen dahilî ve haricî şeytanî unsurlara, fitnecilere karşı, Allah karşısındaki sorumluluğunu düşünen her Müslüman daha bir hassas ve müteyakkız olmak zorundadır. (Hazırladığı Arapça videoları ve Türkçe alt yazıları sosyal medyada yer alan Mısırlı Sâbir Meşhur isimli arkadaşa da, karşı tarafı tahrik eden ağır ifadelerinin İslâm Milleti'nin faydasına olup olmadığını düşünmesi tavsiyesiyle..)

*

Gelelim, asıl konumuza..

Hz. Peygamber (S) zamanında 'Şii- Sünni' diye bir ayırımın olmasını düşünmek esasen mantıkî bir tutarsızlık olurdu.

Ama, ondan sonra, bu ayırım nereden başladı? İlk dört Halife zamanında bu konuda bir ihtilaf yok.. Onların her birisi, meşveretin gereğini yerine getirmektedirler..

Ve amma, bu İlk Dört Halife'den (yani, Hulefâ'y-ı Râşidîn'den) sadece Hz. Ebubekr'in rahat yatağında vefât ettiğini; diğer üç Halife'nin (yani, sırasıyla Hz. Ömer'in 10'uncu yılında; onun yerine, Şûrâ hey'etince Hılâfet'e getirilen Hz. Osman'ın 12'nci ve Hz. Ali'nin de 4'üncü yılında) öldürüldüklerini düşündüğümüzde, taa o ilk dönemden itibaren ciddî bir problemle karşı karşıya olduğumuz anlaşılır.

Ama, özellikle Hz. Ali döneminde -her birisinde, nice sahabelerin de aralarında bulunduğu on binlerce Müslümanın- Cemel Vak'ası'nda, Sıffîyn ve Nehrevan cenklerinde birbirlerini kılıçtan geçirmeleri faciası da temel meselelerimizden..

*

Ama, Hz. Ömer zamanında, o zamanki Müslüman coğrafyalarının en zengin köşesi olarak bilinen 'bilâd-ı Şam'a, (Şam beldelerine, bugünkü Suriye, Ürdün, Filistin ve Lübnan diyarlarına) Vali olarak vazifelendirilen Muaviye b. Ebû Sufyan'ın, -kendisi gibi Beni Umeyye'den olan- Hz. Osman zamanında da o vazifede tutulması ve bazı idarî bozulmaların da sevkıyle ortaya çıkan isyancıların Medine'ye hâkim olmaları ve günlerce süren büyük karışıklıklar sonunda da, Hz. Osman ve hanımı Naile'nin öldürülmeleri.. Ve onların kanlı gömleklerinin Şam'a götürülüp Umeyye Mescidi'nin minberinde teşhir edilmesi ve intikamlarının alınacağına yeminler edilmesi..

*

Ama, 'Halife öldürmek' işi, artık bir geleneğe dönüşme istidadındadır ve kimse riyasete, Hılâfet'e tâlib değildir. İsyancıların elinde olan Medine'de halk, 'başlarına geçmesi için', Hz. Ali'ye yalvarırlar.

Hz. Ali ise, 'Bu, sizden önce, Bedir Gazvesi'nde bulunanların işidir.' der. Ancak, Bedir Gazvesi'nde bulunanların bir kısmı hayattan çekilmiş; bir kısmı da bu fitneden uzak durmak için Medine'den ayrılmışlardır. Bedir'den ortada olan sadece Talha ve Zubeyr gelip biat ederler ve onları diğerleri takib eder ve Hz. Ali, İslâm toplumunun riyasetini, Hılâfet'i üstlenir.

Ancak, Talha ve Zubeyr, kısa sürede Hz. Ali'ye karşı bir muhalefet odağına dönüşürler ve Hz. Aişe'nin bir deve (cemel) üstünde -ki, bu yüzden Cemel Vak'ası' denilen büyük gailede- kumandanlığını yaptığı bir ordu ile, Hz. Ali'ye karşı muharebeye tutuşurlar; Talha ve Zubeyr öldürülür, esir düşen Hz. Aişe ise, -Kur'an hükmünce 'Umm-ul' Mu'minîn /müminlerin annesi- sıfatını da taşıdığı için, ihtiramla Medine'ye gönderilir.

*

Şam diyarında ise, başka bir büyük gaile şekillenmektedir. Hz. Ali, Muaviye'yi azlettiğini bildirir; Muaviye'nin buna cevabı ise, Hz. Osman ve hanımının kaatillerinin cezalandırılmasını istemek adına, Hz. Ali'ye karşı bir ordu hazırlamak şeklinde olur ve; Sıffîn denilen yerde, iki ordu karşılaşır. Muaviye ordusunun yenilmek üzere olduğu bir sırada, 'Hakem'e başvurma' yöntemiyle uzlaşma yoluna başvurulması devreye girer.

Ancak o yöntemin de tarafların hakemleri olan Ebû Mûsâ el'Eş'arî ve Amr İbn-ul'Âs'tan ikincisi, çok yaşlı olan El'Eş'ârî'yi oyuna getirir. İki taraf da temsilcisi olarak geldikleri Hz. Ali ile Muaviye'yi -yetkileri yokken- azletmek yönünde açıklamakta anlaşırlar ve El'Eş'ârî, reyini o şekilde açıkladıktan sonra, İbn-ul'Âs ise, Muaviye'yi Hılâfet'e getirdiğini açıklayıverir!!!

*

Bunun üzerine, Hz. Ali'nin ordusundan bir kısmı, yanlış siyaset izlediği iddiasıyla, onun hâkimiyetinden çıktıkları için, 'Haricî / khevarîc' denilen bu kesim, Ali'inn de, Muaviye'nin de kâfir olduğunu söyleyip, 'Riyasete gerek yoktur; Kur'an-ı okur, amel ederiz..' diyerek, 'hükûmetsiz- nihilist bir sistem' önerirler ve ikisinin de öldürülmesine karar verirler.

Hz. Ali, kendisinin bu eski askerlerinin üzerine yürür ve Nehrevan'da bir kısmı sahabe de olan binlercesi kılıçtan geçirilir. Bu kez de, o öldürülen 'haricî'lerin intikamını almak planı devreye girer. Çok zâhid oluşu ve gece namazlarına riayet etmesiyle ünlü Abdurrahman ibn Mulcem isimli kişi, Hz. Ali'yi Kûfe şehrinde, 'mescid'de katleder.

Bu arada Muaviye, de, Şam'da zer ve zor gücüne, altın ve kılıç gücüne dayalı bir saltanat sistemini devreye sokmuştur. Bu şekilde 18 yıl kadar hükmeden Muaviye, oğlu Yezid için, önde gelen Müslümanlardan kendi ölümünden sonra biat edeceklerine dair söz alır.

*

Yezid de, babasından kalan saltanat sisteminin başına geçer geçmez, daha önce kendisine biat etmemiş birkaç seçkin kişiden birisi olan Hz. Huseyn'i biat'e, itaate zorlar.. O da bu dayatmaya teslim olmamak için, Medine'den Mekke'ye ve oradan da bazen 18 bine bile ulaşan taraftarlarıyla, kendisini başlarına geçmesi için binlerce imza ile davet eden Kûfe'ye doğru yola çıkar. Ama, o çetin çöl yolculuğunda dökülenler, geri dönenler olur.. Ünlü Arap şairi Ferezdaq, Kufe'lilerin ne kadar bağlı olacaklarının işaretini veren bir beyit okur Hz. Huseyn'e: 'Qulûbuhum ma'ek, Suyûfuhum aleyk..' (Onların kalbleri seninle, kılıçları sana karşı..)

Ve aynen öyle olur..

Nihayet, Hz. Huseyn, 72 'yârân'ı ve aile efradı ile, Irak coğrafyasında bulunan Kerbelâ denilen yerde, binlerden oluşan Yezid ordusu tarafından kuşatılır..

Hz. Peygamber (S)'in torunu Huseyn, dedesi Hz. Peygamber'in dünya hayatından ayrılmasından yarım asır sonra, 'zillete asla boyun eğmeyeceğine dair ahdinden tâviz vermeyerek ve 'kılıçlar ve kargılar yarın Kur'an'ımızı parçalayacaksa, o kılıçlar ve kargılar bugün benim sinemi parçalasın..' diyerek, kendisini siper yapar ve Hicret'in 61. yılında Kerbelâ'da katledilir, adım adım gelişen ihtilaflar Kerbelâ ile zirveye ulaşır.

Yani, konu, basit bir ihtilaf değil, Hz. Peygamber (S)'in elinden sunulan İslâm'ın yolunun kesilmesi şeklindeki büyük entrikanın sahnelenişi..

Evet, bugün, Hicrî-qamerî -1444'ncü yılın 10 Muharrem'i.. Âşûrâ Günü..

Bu günü, Şiî Müslümanların Sünnî kardeşlerinden daha fazla bir hassasiyetle ve asırlardır gözyaşı ve döğünmelerle, mâtemle karşılamalarını tartışmanın bir faydası olmaz herhalde.. Ama, onlar da, diğer Müslümanların, Yezid'in ve Yezid sistemlerinin zulmünü kabullendikleri ve onlara ortak oldukları zannından kurtulmalıdırlar.

'Düştü Huseyn atından Sahrâ'y-ı Kerbelâ'ya,

Cibrîl git haber ver, Resûl-i Kibriyâ'ya..'

.‘Cumhûrbaşkanı' olmakla, ‘cumhûr'un gerçek başkanı' olmak aynı şey değil...
10 Ağustos 2022 Çarşamba

'Cumhûr', bir toplumun ekseriyetini teşkil eden 'sosyal kesim' için kullanılan bir terimdir. 'Cumhûr-i ulemâ', ulemâ'nın ekseriyeti gibi..

Devletlerin yönetim şekli içinde de, 'Monarşi ve Meşrutî Monarşi'den ayrı olarak, bir de 'Cumhûriyet'ten söz edilir.

Monarşi, yani, tek kişinin veya bir ailenin, bir seçkinler grubunun, aristokratların hükmettiği yönetim..

Meşrutî monarşi ise.. Monark'ın veya kral, melik ve sair seçkinlerin, zer ve zor sahibi yöneticilerin yetkilerinin 'meşrût' hale getirildiği, yani, şarta bağlandığı, sınırlandırıldığı sistem..

Cumhûriyet ise, rüşd yaşına gelenlerin ekseriyetinin, 'cumhûr'unun seçtiklerince yönetilen sistem..

*

İslâm'da, Hz Peygamber (S)'in ümmetine başkanlığı da, kendine inananların zorlama olmaksızın, kendi hür iradeleriyle kabul edilir. Yani, İslâm hükümleriyle sınırlı bir cumhûriyet sistemi denilebilir.

Hz. Peygamber'in rıhletinden sonra ise ona halef/ halife olarak, ümmetin yetkililerinin istişaresi ile belirlenen kişinin yönetim hakkını kullandığı dönem, maalesef, sadece 30 yıl kadar süren 4 Halife dönemiyle sınırlı kalmış ve ondan sonraki 14 asrımız saltanat sistemleri içinde geçmiştir. Ve ümmet, o sulta sahiblerine, 'Size, bizim başımızda olmanız ve bize hükmetmeniz yetkisini kim verdi, bu yetkiyi nereden aldınız?' diye soramamıştır. Çünkü, sulta sahiblerinin ellerinde kılıçları ve de maddî güçleri vardı. Elbette o sistem kötü olsa da, arada, iyi tıynetli insanlar da hükmetmek mevkıine gelmiştir. Onların hesabı ayrı..

*

Son 200 yılı hatırlayalım bir..

Sultan 3. Selim'in 1807'deki Kabakçı Mustafa İsyanı sonunda katledilmesinden 70 sene sonralarda, 1876'da Sultan Abdulaziz'in de kendi yetkili kıldığı Vukelâ Meclisi'nce oluşturulan bir darbe ile devrilip katledilmesi; yerine geçen Sultan 5. Murad'ın, -yaz sıcağında Beylerbeyi Sarayı'nın havuzuna, üniformasıyla birlikte atlaması gibi- aklî muvazene bozukluğu gerekçesiyle, saltanatının 90'ıncı gününde azledilerek; yerine, 1876'da Şehzâde Abdulhamîd'in, '2. Abdulhamîd' unvaniyle ve Meşrutiyet vaadiyle hükümdarlığa getirilmesi..

Birinci Meşrutiyet böylece ilân ve Padişah'ın yetkilerini sınırlayan ilk Meclis-i Meb'usân da tesis olunuyordu..

Ama, (Hicrî takvimle, 1293'e rastlaması hasebiyle, kısaca '93 Harbi' diye anılan) 1877-78'deki ve ağır yenilgiye uğradığımız Osmanlı- Rus Harbi'nin getirdiği büyük felâket döneminde sosyal düzenin sağlanması için, Sultan 2. Abdulhamîd'in Meclis-i Meb'usân'ı kapatması da anlaşılmaz değildir. Çünkü, o ilk Meclis'in yüzde 40'ından fazlası, gayrimuslim meb'ûslardan oluşuyordu; ve onların Rusya, İngiltere, Fransa, Almanya gibi güç odaklarınca tahrik edildiğinin emâreleri açıktı.

Ve, 32 yılllık saltanatı sonunda, sosyal bünyedeki gelişmelere direnmek gücü kalmayan Sultan 2. Abdulhamîd'in, 1908'de İkinci Meşrutiyet'i ilânı ve 31 Mart 1909 Hadisesi'nin tezgâhlanışı ve, Sultan 2. Abdulhamîd Han'ı tahttan indirilmesi..

*

Ve devamındaki 10 yılda da Müslümanların 600 küsur yıllık Devlet'inin yönetim sisteminin çöküşü ve Lozan'da dayatılan bir andlaşma sonunda, iyice küçültülmüş olan devletin yönetim mekanizmasının, -ismen de olsa- 'Cumhûriyet' olarak isimlendirilmesi.. Yine de hayırlı olabilirdi

*

Ama, Cumhûriyet'in ne olduğu bile bilinmiyordu..

Kestirme ifadeyle söyleyelim, Cumhûriyet adına, 'cumhûrsuz' bir rejim getirilmişti., Ve başında da, artık, 'Reis-i Cumhûr' diye anılan kişilerin bulunduğu ve amma, yönetilen halk kitlelerince kabul edilemeyecek bir tahakküm sistemi tesis olunmuştu.

Merhûm Necîb Fâzıl'ın, 'Öyle bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu..' mısraındaki durum söz konusuydu. Çünkü, 1930'lardaki totaliter- müdahaleci ateist anlayış hayatımıza hâkim kılınmıştı. Ve, tadından yenilmeyen bir cumhûriyet sistemi ile yönetiliyorduk artık..

Gerçi, 1924 tarihli 'Teşkilat-ı Esâsiye Kanunu'nda (Anayasa'da), birinci maddede 'Türkiye Devleti bir Cumhûriyet'tir..' denildikten sonra, ikinci maddede de, 'Devlet'in dini, Din-i İslâm'dır' ibaresi vardı, 1928'e kadar.. Ama, öyle denildiği halde, 1924'den itibaren bu ilk iki maddeyle de hiç ilgisi olmayan dayatmalar, 'oldu-bitti' mantığıyla tezgâhlanmıştı.

Karşı çıkanlar için, 1789-Fransız İhtilali'nin yöntemiyle bertaraf ediliyordu.

Böyle geçti son 100 yılımız..

Cumhurbaşkanı sıfatı taşıyan 12 isim gözüktü, sahnede..

Bunlardan, halkın 'cumhûru'nun, ekseriyetinin değerleriyle barışık kaç isim söyleyebiliriz? Rahmetli T. Özal ve ondan sonrasında da, A. Gül ve halkın aslî değerlerinin devlet sistemine en etkili şekilde yansıması için adım adım yol alan Erdoğan'dan gayri?

*

Hür yaşamak ideali taşıyan herkesi rahatsız etmesi gereken bu 100 yıllık uygulamayı, evvelki akşam, Hz. Huseyn'in Kerbelâ'da şehid edilmesinin yıldönümü olan 10 Muharrem- Âşûrâ Günü merasimlerinden birine katılan 'cumhur'un başkanı' Erdoğan'ın konuşmasını dinlerken, bir daha düşündüm.

Evet, o konuşmayı yapabilen bir devlet başkanı, son 100 yıldır ilk örneğimiz.. Ve 100 yıl öncelerdeki bir takım görüşleri, milletimize bir 'deli gömleği' gibi giydirmeye kalkışanlar, şimdi, halkın gönlüne hitab eden bir 'cumhurbaşkanı'nı 'tek kişi' yönetimi sergilemekle eleştiriyorlar; 100 yıldır dokunulmaz hale gelmiş başka 'tek kişi'leri hatırlamaksızın..

*

Bugünkü tabloda, -sanki hiç kusursuz bir uygulama varmış gibi- sûret-i hakktan gözükerek, 'Ama, bir takım yanlışlar da var..' diyenlerin olması da ayrı bir konu..

Ve, 'Cumhurbaşkanı' sıfatı taşımakla, 'cumhurun gerçek başkanı' olmak arasındaki farkın farkedilmesi için, illâ ülkenin yönetiminin, halkın aslî değerlerine savaş açanlara teslim edilmesi mi gerekiyor?

.Bu nasıl isimlendirme böyle, Allah aşkına!
12 Ağustos 2022 Cuma

Anne-babalar veya ailenin büyükleri, çocukları için, doğmadan önce bile isim düşünürler. Bu isimler ya çok sevdikleri yakınlarından birisinin ismidir; ya da, inanç sistemlerinden, tarihten ve hattâ efsanelerden bir sembol kişinin adı olur.

Kezâ, bir teşekkül, bir dernek, bir siyasî birlik veya itiqadî veya felsefî vs. bir cemaat, bir çatı altında bir araya gelmek isteyenler de, kendi gönüllerine yatkın gelen hangi isim varsa, onu tercih ederler. Meselâ, son günlerde mâlum birilerini çok rahatsız eden bir isimlendirmede de görüldü, bunun önemi.

Çünkü, yeni bir sismik araştırma ve sondaj çalışmaları için son derece gelişmiş teknolojilerle donatılmış bir gemiye, Başkan Erdoğan'ın tensibiyle, 'Abdulhamîd Han' adı verilince, birileri küplere bindi. Bunlardan, birisinin, hemen, vefatı üzerinden 104 sene geçen 2. Abdulhamîd'i kötülemek için, onun zamanında Japonya'ya gönderilen Ertuğrul Gemisi ve o geminin dönüş yolunda fırtınada batması ve 587 denizcinin vefat ettiği faciayı da Abdulhamîd Han'ın günahlarına ekleyip, 'Böyle birinin adının yeni bir gemimize verilmesi gerçekten de tam isabet olmuştur' diye, aklınca dalga geçmeye çalışmış.

*

Evet, isimlendirmeler her zaman önemlidir.

Meselâ, son günlerde duymaya başladığımız ve her Müslümanı rahatsız etmesi gereken bir isimlendirme de böyle.

'Konya'da İslâm Oyunları.' diye başlıyor, bazı haberler.

Bu oyunlar 5'inci kez ve de, adı, 'İslâmî Dayanışma Oyunları'.

'İslâm İşbirliği Teşkilatı'nın kararlarına göre' yapılıyor. Ama, bu etkinlikteki o 'dayanışma /solidarity' kelimesi çizilmiş.

İngilizcesi, 'ISLAMIC SOLIDARITY GAMES' olan bu isimlendirme başka dillerde aynı şekilde hafif mânalara gelmeyebilir. Ama, bu isimlendirmeyi Türkçeye tercüme edenlerin ve o tercümeyi aynen alıp, 'İslâm' ve 'oyun' kelimelerini milletimize bu şekilde birlikte sunanların hiç mi İslâmî hassasiyetleri yokmuş?

Başka dünyalardan İslâm'la ilgisi olmayan düzenlemeleri alıp, başına 'İslâm' kelimesinin getirilmesiyle o düzenlemeler İslâmî mi olur?

*

'Oyun' kelimesi, 'sportif mânada kullanılmıştır' denilecek olsa bile, İslâm'ın bu isimlendirmede yeri nedir? Hattâ, 'Müslüman ülkeler arası sportif karşılaşmaları' denilse bile, İslâmî gereklere ve hassasiyetlere riayet edilmeksizin icra olunan bazı sporların ve sporcuların durumu nasıl tevil edilecektir?

* Geçen senelerden birinde, Özbekistan ve Suûdi Arabistan futbol takımları maç yapıyordu, Taşkent'te. İki tarafın halkı da Müslüman.

Taraflardan birisi gol atınca, tarafdarlarının hançerelerinden, 'Allah'u Ekber!' nidâları yükseliyordu, karşı tarafta ise derin bir sessizlik. Traji-komik bir durum.

45-50 yıl öncelerde de Muhammed Ali Clay, boks maçına çıkar, önüne geleni devirir ve Müslüman kitleler bu galibiyeti 'İslâm'ın zaferi' olarak görürlerdi. Ama bir keresinde Muhammed Ali yenilince, kitleler ne diyeceklerini bilemedilerdi.

Spor'cuların galibiyet ve mağlubiyetlerine göre yükselen veya itibardan düşen bir inanç sisteminden ve hele de İslâm'dan nasıl söz edilebilir?

Bu konularda Gençlik ve Spor Bakanı ne diyecektir?

*

**

Bir diğer konu...

Alevî Müslümanlar'a bir soru: 'Hangi İslâm mâbedinin içinde fotoğraf veya resim var?

Müslümanların mâbedlerinin Kur'ân'daki ortak adı, 'mescid'dir, secde kökünden gelir ve secde edilen yer demektir.

Cuma ve Bayram namazları gibi büyük katılımların olduğu 'mescid'lere, bazı Müslüman coğrafyalarında, 'büyük kitlelerin toplandığı mescid' mânasında, 'mescid-i câmi' denilir, ama, bu bizde büyük mescidlere câmi, daha küçük mâbedlere ise mescid şeklinde yerleşmiş bulunuyor. Ama çok çok büyük ve geniş mekânları kapladıkları, yani, bizdeki mantıkla, 'câmi' denilebilecek durumda oldukları halde, Mekke'de, ortasında Kâbe'nin bulunduğu mekânın adı, 'Mescid'ul'Haraam', Medine'dekinin adı da 'Mescid-un'Nebî'dir.

*

'Alevî Müslümanlar'ın 'câmi' veya 'mescid' sözlerinden kaçınmaları, diğer Müslümanlarca anlaşılır değildir. Bu konuda Alevî halk kitlelerinin tevatüren dillendirdikleri 'Hz. Ali'nin mescid'de katledilmiş olması' mâkul bir gerekçe değildir ve 'Alevî Müslümanlar'ın mescidlere - câmilere gidip ibadet etmelerine kimse de karşı çıkmaz. Nitekim, halkının büyük kısmı Caferî -Alevîlerinden oluşan İran'da da, bütün Müslüman mâbedlerine 'mescid' denilir.

*

Bu açıdan bakıldığında 'cemevi' denilen mekânlar, Anadolu köylerinde, mescidlerin yanı başındaki köy odalarını hatırlatıyor. Bu gibi fotoğraflar ancak oralarda bulunabilir.

'Hayır, burası bizim mâbedimizdir.' denilecekse; Müslümanların mâbedlerini ayırmamaları temenni olunurdu. Dahası, Müslüman mâbedlerinde insan ve diğer canlıların resim ve fotoğrafları veya yontuları, büst veya heykelleri vs. bulunmaz. Ama, onların da, ileride, cemevlerine aynı mantıkla girmesine de yol bulunabilir.

Alevî Müslümanlar'a samimî olarak ifade edelim ki, Hz. Peygamber (S) ve diğer İslâm büyüklerinin sembolik ve de şemail kitablarındaki tariflere göre çizilmiş hayalî resimlerine yer verilmez. Ayrıca, bunlar câhil halk kitlelerinin zihninde putlara dönüşür. Hz. Ali'yi temsil ettiği iddia olunan resmi de, ilk kez, bir İtalyan ressamın çizdiğini yazmıştı, kitablarında, güçlü bir Şii Müslüman âlimi olan merhûm Murtezâ Mutahharî.

Aynı soru, Hacı Bektaş-ı Velî'nin hayalî çizim resmi için de tekrarlanabilir.

Ve aynı şekilde, 'İslâm inancını taşımadığını bizzat ifade ettiği bilinen bir siyasetçi'nin fotoğrafının yeri ve işi nedir oralarda.

*

Alevî dedesi olan İzzeddin Doğan isimli Prof. yıllarca önce, bir kısım 'Alevî'lerin 'Bizim Ali'miz, Arabların Ali'si değildir.' demeleri üzerine, 'Allah'sız, Muhammed'siz, Ali'siz bir Alevîlik nasıl olur?' diye itiraz etmişti.

Maalesef, bir kısım 'Alevî'ler hele de Almanya da, kendilerinin 'ayrı bir din'e mensub olduklarını kanunen kabul ettirdiler. Ve onların uzantıları buradaki namazında-niyazında Alevî Müslümanları da zann altına sokuyor.

.Çetin ceviz' bir ‘Medya Savaşçısı'nın ardından…
14 Ağustos 2022 Pazar

1975'lerden beri, yani yarım asra yakın bir zamandır tanıdığım Mustafa Karahasanoğlu Bey, dün ikindi namazından sonra da İstanbul- Fatih Câmii'nden, dualarla ebediyet âlemine uğurlandı.

Mustafa Karahasanoğlu, -sanırım herkesçe kabul edilir ki, kurduğu uzun soluklu yayın kuruluşuyla, bizim camiamızdaki ender başarılı örneklerden birisidir. Çünkü yayın organları, para öğüten bir değirmen gibidir, nicelerini öğütmüş, un-ufak etmiştir.

12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi'nden sonra ülke dışına çıkmak mecburiyetimden dolayı, irtibatımız kesilmişti. Mustafa Bey ise, Millî Gazete'de Gn. Yayın Md.lüğü yaptığı dönemlerde edindiği tecrübelerle, Vakit, Beklenen Vakit, Akit, Yeni Akit vs. gibi değişik isimlerle bir yayın kuruluşu oluşturmuş ve bir istikrarlı çizgi tutturmuştu.

*

11 Eylûl 2001'de Amerika'da, New York'ta, Dünya Ticaret Merkezi diye anılan ünlü 'İkiz Kuleler'in yıkılmasına ve 3 binden fazla insanın ölümüne yol açan ve dünyayı şoke eden büyük hadiselerin zihinleri alt-üst ettiği günlerde, Frankfurt'ta buluşmuş ve uzuuun bir sohbet sonunda, Akit gazetesinde yazmamı teklif etmişti.

Böylece, 2001-2009 arasında, haftada 6 yazı olmak üzere, 8 yıl Akit'te yazdım. Yazılarımı Almanya'dan gönderiyordum ve aramızdaki irtibat, ya bizzat kendisi ya da kardeşi Ali İhsan Bey aracılığıyla olurdu.

8 yıllık bir teşrik-i mesaîden geriye, münasebetimiz hep karşılıklı anlayış ve saygı çizgisi çerçevesinde olmuştur.

Mustafa Bey, Müslüman halkın İslâmî hassasiyeti yüksek belli bir kesiminin fiilî sözcüsü durumundaydı ve bu yüzden, tabiatiyle bazı çevrelerin hışmını üzerine çekmiş, doğru olduğuna inandığı bir çizgiden fire vermemeye özel bir dikkat göstermiştir.

Mustafa Bey, merhûm Şevket Eygi Ağabey'den sonra, bu alanda derin izler ve etkiler bırakmış bir isim olarak anılacaktır.

Mustafa Karahasanoğlu'na çıktığı ebediyet yolculuğunda 'rahmet-i ilâhî'nin yoldaşlık etmesi niyazıyla, geride kalan yakınlarına, mesaî arkadaşlarına ve onunla özdeşleşmiş yayın çizgisine muhabbet besleyen okuyucularına başsağlığı diliyorum. Allah'u Teâlâ rahmet eyleye...

*

Bir diğer konu...

Müslümanlara yakışmayan bir heykel özentisi...

Geçenlerde fâni dünya hayatına vedâ eden Râsim Özdenören Ağabey'in ve Maraş'lı diğer bazı 'kalem arkadaşları' adına Maraş'ta bir müze düzenlenmiş ve bu arada, Râsim Bey'in de balmumundan heykeli yapılmış. Merhûm Râsim Ağabey, kendisinin heykelinin yapılacağını bilseydi (betondan, taştan, ağaçtan veya balmumundan olması fark etmez) , ona asla sıcak bakmazdı sanıyorum.

Çünkü yıllarca önce birileri, Tayyîb Bey'in de heykelini yapmaya kalkışmış ve bu yolda, üretime geçmeyi tasarlayıp, gerekli kalıpları tedarik etmişti.

Ancak konudan Tayyib Bey haberdar olunca, hemen, 'Bizim inancımızda böyle şeylere yer yoktur...' diyerek o yolu tıkamış ve Tayyib Bey'in bu tutumunu kendi aramızda alkışlamış; hattâ, M. Âkif'in, Mısır'da piramitlerindeki mumyalanmış cesedler karşısında, 'Evet, bütün beşerin hakkıdır, beqaa emeli, /Lâkin, bunu ne taştan, ne de leşten beklemeli.' şeklindeki fevkalâde güzel ve düşündürücü mısraları okumuştuk ve de, Râsim Ağabey, İslâm öncesinde, Mekke'de Cahiliyye insanlarının, 'süt, yağ ve balmumu'ndan dev putlar dikip; açlık zamanlarında ise, o putlarını yediklerini anlatmıştı.

*

Ve kimin 'bir hiç olduğu' gösterilmiş oluyor?

Geçenlerde Tayyib Bey, kendilerini geçmişte çok önemli vazifelere ve makamlara getirdiği eski çalışma arkadaşlarından olan ve amma şimdi ayrı vâdilerde siyaset yapan ve geçmişteki başarıları sadece kendilerinin hüneri olarak takdim etmeye çalışıp, Tayyib Bey'e ağır eleştiriler yönelten bazıları için, 'Bunlar liyâkatleri dolayısıyla mı gelmişlerdi o makamlara; yoksa bir irade mi getirmişti oraya?' demişti. Bazıları, bu sözü eleştirmişlerdi.

Ben ise, o sözü duyduğumda, hemen, 'Doğru, liyâkatleri için değil, kabiliyetli oldukları etrafındaki görüşlerin de sevkıyle ve samimiyetle işbirliği yapacakları ümidiyle denenmeleri için o vazifelere getirildiler' demiştim.

Evet, şahsî ve samimî kanaatim böyle... Çünkü birisi 32-33 yaşında Bakanlık makamına getirilen, birisinin isbatlanmış bir liyâkati bilinmiyordu, bazı kabiliyetlerinin olduğu görüşü etkili olmuştu o vazifelendirmede.

Diğerini de, kademe kademe bazı makamlarda, dikkat çekmişti ve sonunda Tayyîb Bey, C. Başkanı olunca, -o zamanki anayasa gereği ayrılması gereken siyasî makama- onu getirmişti. Ancak, fazla bir zaman geçmeden, o kişi, getirildiği makamdan ayrılmak gereğini duydu ve ayrılırken de, 'Cumhurbaşkanımızla son nefesime kadar vefa ilişkisini sürdüreceğim. Hiç kimse benim ağzımdan, benim dilimden, benim zihnimden Cumhurbaşkanımız aleyhine tek bir söz duymadı, duymayacak.' demişti.

Ve hattâ, 'AK Parti büyük bir davanın adıdır. Eğer bir gün ihanet edersem, yüzüme tükürün.' Ve 'Aferin.' demiştim. Eğer sözünde dursaydı, sağlam karakterli olduğunu ortaya koymuş olurdu.

Ama birkaç ay sonra, yıktı perdeyi. Hem de, Tayyib Bey'e, 'Biz olmasaydık, sen bir hiç idin!' diyerek!

Şimdi ise o isim, 'Ayrılırken yaptığım o konuşmayı her yerde karşıma çıkarıyorlar. Ben o konuşmayı, 'Aman devlet zarar görmesin' diye yapmıştım.' demiş.

Bu kadarına söyleyecek söz bulmak çok zordur. Kendisine bir kez daha, çok çok yazık etti.

.Tarih, kör düşmanlıklarla da kör muhabbetlerle de anlaşılamaz
15 Ağustos 2022 Pazartesi

Enver Paşa'nın dünya hayatını tamamladığı, 4 Ağustos 1922 gününün yüzüncü yıldönümü münasebetiyle, geçen hafta 3 ve 5 Ağustos günlerinde yazdığım iki makale dolayısıyla, bilmiyordu, bir çok mesaj aldım. Kimileri, 'İttihadçı değil mi, boşverin..' derken, kimileri de, 'hiç bilmiyorduk..' diyorlardı.. Kendisine çok saygı ve de muhabbet beslediğim hocalarımdan birisi de serzenişte bulundu ve 'Abdulhamîd'i deviren birisine nasıl övgüler yazarsın?' dedi.. Kaldı ki, 'övgü ve yergi niyetim olmadığını' bilhassa belirtmiş; o iki yazıyı yazmaktan maksadı açıklarken, 'İttihad ve Terakkî Cemiyeti'nin bize neler getirdikleri ve götürdüklerini idrak edebilmemiz için Enver Paşa'nın bu 100. yıldönümü iyi bir fırsat olabilir' diye yazmış ve 'Bu tarih, hatasıyla, sevabıyla, doğru ve yanlışıyla veya ihanetleriyle, zaferleriyle ve yenilgileriyle, istesek de- istemesek de, bizim geçmişimizdir ve gözümüzü kapamakla yok sayılamaz. Maksadımız, Enver Paşa'yı övmek veya yermek değil, Müslüman halkımızca verilen nice çetin mücadeleler sonunda, hem de kurtulmak adına, emperyalizmin kültürel ve siyasî pençesine nasıl düştüğümüzü de anlamaya çalışmaktır.' demiştik. 'Toplumumuzun hür düşünebilen her kesiminde ve özellikle Silahlı Kuvvetler'de de o dönemin mutlaka değerlendirilmesi ve gereken derslerin çıkarılması' temennisiyle..

Ve ilâve ettim: 'Abdulhamîd'e karşı çıktılar diye, Mehmed Âkif, Babânzâde Ahmed Naim, Said Nursî, Elmalılı Hamdi Efendi ve benzerlerini, o karşıtlıkları yüzünden bütünüyle yok mu sayacağız?'

Ayrıca şu nokta da unutulmamalı.. O dönemde, 'münevver/ aydın' diye anılmak takıntısı toplumun bir çok kesimini öylesine sarmış ki, Sultan Abdulhamîd lehinde söz söylemenin imkânsız hâle geldiği bir efkâr-ı umûmiye /kamuoyu oluşmuş imiş..

Ve o kadar ki, Enver Paşa, hâtırâlarında askerî mekteplerdeki öğrencilik günlerinden söz ederken; '...Soba başında toplandığımız istirahat zamanlarında Hükûmet'in aczinden; mutlakiyet idaresinin, özellikle de Sultan Hâmid'in fenâlığından bahsederdik. ...Bu hâin herif, istese bir anda her şeyi düzeltir; memleketi bahtiyar eder; etrafındaki alçakları dağıtır; hem memleket ve millet bahtiyar olur, hem de kendisi, diyordum. Fakat bu adamın senelerden beri kan içmeye alışmış olduğunu ve insanın alışkanlığından vazgeçemeyeceğini düşündükçe, şahsına karşı fevkalâde bir düşmanlık hissediyor ve vücûdunun ortadan kalkmasının en iyi çâre olacağını düşünüyordum...' diyordu. Evet, o dönemde kendilerini, 'münevver/ aydın' olarak niteleyen çevreler Avrupa'dan estirilen ütopik rüzgârların etkisiyle, her bir tarafa savrulup duruyor ve Abdulhamîd'den kurtulduklarında, 'Herşeyin güllük-gülistanlık olacağını' sanıyorlardı.

(Bu arada, eklemeliyim ki, TRT dâhil, bir çok TV. kanallarında, Abdulhamîd Han sismik araştırma ve sondaj gemisi münasebetiyle Abdulhamîd ismi daha bir sıkça geçiyor bu günlerde..

Ancak, Abdulhamîd ismi, Abdulhâmid şeklinde (â) uzatılarak telaffuz ediliyor.. Halbuki, 'Hamîd', 'kendisine hamdedilen' demek olup, Abdulhamîd de, kendisine hamdedilenin -yani, Allah'u Teâlâ'nın- kulu' mânasına gelir; 'Hâmid' ise, 'hamdeden' mânâsına gelip, Abdulhâmid denildiğinde ise, o zaman da 'hamdedenin kulu' mânâsı anlaşılır; yani, mânâ tamamen değişir, tersyüz olur.

Bizdeki şu medya organlarında, İngilizce, Fransızca, Almanca, Rusça, Çince vs. dillerdeki isimlerin nasıl telaffuz edileceği, 'Aman yanlış yapmayalım..' diye sorularak doğrusu öğrenilir de, Müslüman dünyadan insanların isimleri genel olarak pasaportlarında İngiliz alfabesine göre yazıldığından onların nasıl telaffuz edileceği sorulmadan, gelişigüzel okunur. Hattâ o kadar ki, meselâ Ahmed ismi bile Ahmad diye yazıldığı için öylece okunur. Bu gibi konularda gereken hatırlatmayı yapacak ve doğru telaffuz düzeltmesi yaptıracak bir sorumlu yok mudur o medya kuruluşlarında?)

*

Dün, 14 Ağustos, 2001'in yıldönümüydü!

Dün, yakın tarihimiz açısından, önemli bir gündü.. Çünkü, Erbakan Hoca'nın kurduğu veya kurdurduğu Millî Nizâm, Millî Selâmet, Refah partilerinden sonra, 1999 Nisanı'nda yapılan ve (Merve Kavakçı hanımın Meclis'e örtülü olarak alınmamasının ortaya çıkardığı) seçimle 3. Parti duruma geriletilen ve 110 kadar m.vekiline sahip Fazilet Partisi de Anayasa Mahkemesi tarafından kapatılmıştı, 2001'in baharında..

Yeni bir partileşme süreci başlayacaktı tabiatıyla.. Saadet Partisi, yine Erbakan ve arkadaşları tarafından ve de Kıbrıs Çıkarması'nın 27. Yıldönümü'ne denk gelecek şekilde 20 Temmuz 2001'de kurulmuştu.. Tayyib Erdoğan ve arkadaşları ise, kendi partilerini kuracakları yönündeki beklentilerin yoğunluğuna rağmen, 'bir bölen' durumuna düşmemek için, dikkatle erteliyorlardı, kuruluşlarını..

Nihayet 14 Ağustos 2001'de 'Adalet ve Kalkınma Partisi' adında ve kısa adıyla 'AK Parti' diye anılacağı da tescillenen bir siyasî parti daha doğmuştu. 'Fakir', gelişmeleri yurt dışından, Almanya'dan takip ediyordum.

Ve, Fazilet m.vekillerinin yaklaşık 48 kadarı SP'de, 55 kadarı da AK Parti'de toplanmıştı. Halbuki, Şevket Kazan ağabeyle Avusturya'da karşılaştığımda, AK Parti'ye geçenlerin sayısının 15-20'yi geçemeyeceğini kesin olarak ifade ediyor ve amma, tablo değiştikçe de, hayretlere düşüyor ve hattâ kızgın ifadeler kullanıyordu..

AK Parti, kuruluşundan 15 ay kadar sonra, 3 Kasım 2003'de girdiği seçimden ise; ANAP, DYP, MHP ve DSP gibi eski güçlü partiler yüzde 10 barajının altında kaldıklarından Meclis'e giremiyorlar ve AK Parti, yüzde 34,5 oyla, ama, Meclis'teki sandalyelerin yüzde 60 kadarını elde ediyordu. SP ise yüzde 2,5 kadar oy alabiliyordu.. SP çevreleri, bu neticeyi soğuk kanlılıkla değerlendirmek yerine, halkın yanıltıldığını söylüyorlardı.. âlâ da o kanaatte olanlar var..

O döneme teferruatıyla dönmeye gerek yok..

3 Kasım 2002'deki o tablo, o zamanlarda yaşanan büyük sosyo-ekonomik çöküntüye karşı, halkın bir cevabı mahiyetindeydi.

O zaman 10-15 yaşın altında olanlar, yani şimdi, 30-35 yaşında olanlar o büyük çöküntüyü yaşamadıklarından, bugün gerek , Corona Salgını ve gerekse Rusya -Ukrayna Savaşı'nın ve dünyadaki diğer sert kırılmaların yaşandığı konjonktürel değişikliklere rağmen, sadece pahalılık yüzünden, rahatları bozulduğu için sızlanıyorlar ve geçmişte verdikleri mücadelelerinin acıları içinde büyüttükleri dâvalarına ve kendilerine , kemalist-laik baskıcıların yaşattığı sıkıntıların artık geride kaldığını sanarak, rehavete kapılmış bir görüntü veriyorlar.

Ve en çok da, geçmiş 20 yıl boyunca iktidarda olmanın sorumluluğundan çok, makamlarını paylaşanlardan niceleri, şimdi, kenarda iseler, herkesten çok eleştiri yapıyor duruma gelmiş bulunuyorlar.

Bütün bunlara rağmen, şahsen, mevcut siyasî yelpaze içinde, Müslüman halkın istek ve beklentileri için, bugünkü iktidardan bir milim bile önde oldukları ümidi vermeyen 6-7'li Ganyan oyununun Müslüman halkımızın feraseti tarafından benimsenecek bir özelliğinin olmadığını düşünüyorum..

.‘Bir bayrak, bir flâma ve başörtüsü' etrafında tartışmalar
17 Ağustos 2022 Çarşamba

Dışişleri Bakanı Mevlûd Çavuşoğlu, 'Suriye'de rejim ile muhaliflerin uzlaşması gerekiyor.' dedi diye, 'Vay sen misin, bizim kaatil Beşşar Esed'e teslim olmamızı isteyen.' diye, Türkiye devletinin bayrağı yakılmış, Azez şehrinde.

En başta bu işin içinde bir takım komploların olabileceğini belirtelim.

Bayraklar, devletlerin hâkimiyet ve istiklâl sembolleridir. O devletlerin hâkimiyet ve istiklâlleri uğrunda verdikleri mücadelelere göre de, bayraklara özel mânâlar yüklerler. Bütün bayraklar, illâ da Amerikan bayrağı gibi, şirketin ortaklarının sayısını göstermek mânâsı taşımaz.

Suriye'de zâten parça-bölük; muhalifler de lime-lime.

Fırat'ın Doğusu, Amerika'nın elinde.

Batısı, İran ve Rusya'nın elinde.

Bu üç ülkenin hiç birinin Suriye'yle ortak sınırı yok.

Kuzeydeki Türkiye ise, 910 km.'lik ortak sınıra ve 100 yıl öncesine kadar da 400 yıllık bir tarihî birlikteliğe sahib, Suriye halkıyla. Ve Türkiye, Suriye'nin toprak bütünlüğüne ve sınır güvenliğine sahib olmasını devamlı vurguluyor.

Bugün, Rusya ve Amerika'nın fiilen engellemesine ve İran'ın da gönderdiği askerlerinden ve Irak'tan da devreye sokulan ve mezhebî fanatizm adına her şeyi mübah gören 'Haşd-i Şa'abî' güçlerinden binlercesinin eridiği çatışmalara rağmen, Türkiye de PKK ve diğer bazı silâhlı grupların düşmanca emellerine karşı koymak için, bu sınırda, 30-40 km. eninde bir şeriti kontrolünde bulunduruyor, bazı yerlerde kesikliğe uğrasa da. Resmî rakamlara göre 4 milyon, fiilen ise 5 milyon kadar Suriye vatandaşı da Türkiye'de yaşamaktadır. Böyleyken, Suriye'de 'yabancı güç' olarak sadece Türkiye görülüyor.

Hâlâ da Devlet Başkanı sayılan Beşşâr ise, Şam Sarayı'nda, Rusya, İran ve Amerika'nın elinde bir kukla. O kadar kukla ki, Siyonist İsrail rejimi, Suriye'nin buğday anbarı ve su deposu olan Golan Tepeleri'ni ilhak ettiğini açıklıyor ve dilediği yerleri -özellikle de İran güçlerinin bulunduğu noktaları- bombardıman ediyor, ses yok.

Her birisinin en büyük korku ise, Türkiye'deki, bu 5 milyona yakın sığınmacıların ileride Türkiye'nin Suriye'de etkili olacağı bir dayanak noktası teşkil edeceği hususu.

Bir takım ırkçı kişiler ise, 'Türkiyecilik' adına Suriye vatandaşı olanları kovmak şeklindeki şeytanî çaba peşindeler. Halbuki Suriye halkı, inancımız açısından zâten kardeşimiz, ve 100 yıl öncesinde, yüzlerce yıl aynı ülkenin, Osmanlı ülkesinin vatandaşları olarak vatandaş da idik ve ama, vatandaşlarımızın çoğuyla TC pasaportu taşımaktan başka, Müslüman halkımızla ortak bir tarafı olmayan ırkçılar, dedeleri ortak vatanımızın savunması için kan ve can veren bir Suriye halkının çocuklarını, sırf pasaport farklılığıyla ateşin içine atmaya kalkışıyorlar; hıyanet çapında bir alçaklıkla..

Diğer bir konu...

'EKUMENİK'lik ütopik bir iddia diye geçiştirilemez

İstanbul- Fatih'de, Fener'deki Patrikhane'nin başında Rum Patriği Bartholomeos, Trabzon'daki Sümela Manastırı'nda gitmiş, orada bir âyini idare etmiş.

Biz Müslümanlar, başkalarının ibadetlerinden rahatsız olmayız; Kur'an'da, Hacc Sûresi- 40. âyetinin emri gereğince.

Ama o 'çok mâsum bir âyin yönetme'de bir mesele çıkmıştır, ortaya. Çünkü Trabzon'daki bazı kesimlerin fanatikliği mâlûm, ama üzerinde kocaman harflerle ve özel olarak basılmış ve 'Ekümenik Patrik Bartholomeos' yazılı bir Trabzonspor flâması tamamen mâsum duygularla mı yazılmıştır ve orada bir takım karanlık eller yok mudur? İstanbul'da 3 sene önce İBB el değiştirince, 'Pontus kazandı!' diye manşet atan Yunan medyasının sevinç çığlıkları da mı duyulmamıştı?

Efendim, geçmişte İbrahim Kalın da öyle yazmış imiş. Yazmışsa, o da yanlış yapmıştır. Çünkü bu konu, Katolik Dünyası ile Ortodoksluk Dünyası arasında 'Bütün Hristiyanları temsil etmek' iddiasıyla dünya çapında verilen hâkimiyet mücadelesinin bir parçasıdır.

Ama, Katolik dünyası, bu konuda bir adım ilerdedir. Çünkü Vatikan, -Roma'nın içinde 45 dönümlük bir hâkimiyet alanı olsa bile- diplomatik açıdan bir devlettir ve Papa, bir Devlet Başkanı'dır.

Kendisini Ortodoksluk dünyasının lideri olarak göstermeye çalışan Patrik ise, o merhaleye gelememiştir, henüz.

Yine de, Bartholomeos'un 25 yıl öncelerde Batı Avrupa ülkelerine yaptığı bir gezide , bir devlet başkanı gibi muamelesi gördüğünü ve uçağının Bizans bayrağıyla uçtuğunu unutmayalım. Yani, onların da gönlünde yatan, 'ekumenik'lik için bir fırsatın doğmasıdır.

Ekleyeyim; Bartholomeos'dan önceki Patrik Athenagoras, 1972'lerde öldüğünde tâbutunun üzerine bir Bizans bayrağı ve bir de kılıç konulmuştu. (O zamanlar, halkın ziyaretine açık olan cenaze töreni için, Patrikhane'ye gittiğimde o sahneyi bizzat gördüğümü 'Bâb-ı Âli'de SABAH' gazetesinde bir makalemde yazmıştım, o kılıcın, 1453'de kırıldığını hatırlatarak.

O zaman, İstanbul Savcılığı, beni davet edip, 'şahidin var mı, fotoğraf var mı?' gibi sualler sormuştu; Devlet'in istihbarat elemanları yokmuşçasına.

Şimdi, bu konuyu Devlet Bahçeli dile getirdi diye, onun hemen nasyonalist bakış açısıyla baktığı şeklinde değerlendirilmesi yanlıştır.

Bu gibi konular bütün sosyal bünyelerin 'bamteli' mesâbesindedir.

*

Bir diğer konu daha...

'Hoş geldin', içinde 'ifrit'lerin cirit attığı Prof. kafası!

İsmi kamuoyuna yansıdı, tekrara gerek yok; bir psikoloji Prof.'u, ' (kendilerine müracaat eden örtüsüz kadınlarla) empati yapamayacaklarını, (kendilerini onların yerine koyamayacaklarını) öne sürerek, baş örtülü hanımların- psikolog ve psikiyatr olmamaları gerektiğini' sayıklamış. Çünkü bu durum, meslek etiğine aykırı imiş.

Bu kişi, örtüsüz olanları 'nötr şahsiyet' olarak nitelemiş.

'Nötr şahsiyet'; dış görünüşüyle, topluma, olumlu-olumsuz hiçbir mesaj vermeyen, hiçbir dünya görüşünü yansıtmayan, hiçbir değer'i temsil etmeyen, şuûrsuz -ruhsuz mânâsına da gelir.

Ey örtüsüz olanlar, Prof.'unuzun size biçtiği değer, bu!.

Bu kişi, 'Örtülü hanımların da örtüsüz psikologlara gitmemeleri gerektiği'ni söylemek istemiyordur, her halde.

Bu kişiye en münasib cevabı, hayatta olsaydı, Neyzen Tevfik verirdi.

.Evdeki hesabın, savaş çarşısına uymadığının resmidir
19 Ağustos 2022 Cuma

Geçen hafta, Rusya Başkan Vladimir Putin, Karadeniz kıyısındaki sayfiye şehri Soçi'de Türkiye Başkanı Tayyib Erdoğan'la yaptığı görüşme sonunda, Birilerinin, Rusya- Ukrayna Savaşı'nın bitmemesini, uzamasını istedikleri yönünde bir kısa açıklama yapınca..

'Nihayet, Putin de anladı, savaşı bitirmenin başlatmaktan daha zor ve çetin olduğunu..' dedim, içimden...

Elimde, Talât Paşa'nın 'hâtıralar'ı vardı.. Birinci Dünya Savaşı'na nasıl girdiğimizi anlatıyordu: '(Savaşın ilk aylarında yaşanan Sarıkamış Faciası'na rağmen), 'Çanakkale ve Kut-ül Ammâre zaferleri herkesi heyecanlandırmıştı. Hattâ, savaşa girilmesine karşı olanları bile.. Müttefikimiz Almanya'nın, özellikle Mareşal Hindenburg'un Mazur Gölleri çevresindeki zaferleri de öyle.. Bütün Osmanlılar, yenilmeyen bir Almanya ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu'yla müttefik olmak sâyesinde istiklalin korunacağına ve kaybedilen vatan coğrafyalarının kurtarılacağına inanıyorlardı. Hiç kimse savaşa girildiğinden dolayı pişmanlık duymuyordu. Padişah, Veliahd (Vahideddin), Âyan ve Mebusân Meclisleri, subaylar, halk ve memurlar ülkenin kurtarılmakta olduğuna inanmaktaydı. Savaşın birinci ve ikinci yıllarında halk, bütün külfetleri memnuniyetle taşıdı; malını ve canını severek verdi.. Hiç bir yerden bir yakınma işitilmedi.

Ama, savaşın üçüncü ve dördüncü yıllarında bu istek ve heyecan azalmaya başladı.. Avrupa cephelerindeki bozgunları, Filistin, Erzurum ve Bağdad'dan geri çekilişler ve o yerlerin halklarının Anadolu'ya kaçışı... Halk arasında hoşnutsuzluk uyanmasına yol açtı. ve... (...)'

Evet, Talât Paşa -özetle- böyle diyordu. Tarih, ders almak isteyen herkese, çok şeyler anlatır.

*

İmdiii..

Rusya- Ukrayna Savaşı da, 5 gün sonra, bu -üstelik de fevkalâde- eşitliksiz savaş, 6'ncı ayını da doldurup 7'nci ayına girecek..

Halbuki, Rusya'nın muazzam askerî gücü ve silah teknolojisi ile, 'Ukrayna'nın işini 7 günde bitirir' sanılıyordu..

Saddam Huseyn de, Şah'ın devrilmesiyle, ordusunun yüksek komuta kademeleri büyük çapta kaçmış veya cezalandırılmış olan bir İran'a 22 Eylûl 1980'de gün ortasında, âniden saldırıp, İran Donanma ve Hava Kuvvetleri'ni büyük çapta savaş dışına atan Saddam Irak'ı.. Tam bir 'Yıldırım Savaşı' veriyordu.

Ama, İran, o ilk şoku atlattıktan bir-kaç gün sonra, o 'Yıldırım Savaşı'nı 8 yıl sürecek bir 'Yıpratma Savaşı'na dönüştürmeye muvaffak olmuştu. Fransa Başkanı olan Jacque Chirac, 'Saddam bana, İran'a başlatacağı Yıldırım Savaşı'nın sadece 7 gün süreceğini söylemişti..' şeklindeki açıklamasını, o savaşın 7'nci yılında yapmıştı.

*

Ve Amerika ile başını çektiği kapitalist emperyalizm dünyası, Rusya'nın karşısına asker göndererek çıkmak yerine, Ukrayna'ya silah, teçhizat ve mâlî imkan desteği vererek, Ukrayna'ya direnme duygusu vermeyi tercih etti. Ve, Rusya'nın başlattığı 'Yıldırım Savaşı'nın hızı kesildi ve Batı dünyasının, Rusya'yı uzun vâdeli ve uzun soluklu bir 'Yıpratma Savaşı'na sürükleme hesabının tutmaya başladığı görülüyor.. Şimdi ve hele de bundan sonrasında, savaşın sonu her ne ve nasıl olursa olsun, Ukrayna ve Rusya arasında artık kapanması daha bir mümkün olmayacak bir çıkmaz yola saplanmıştır, Rusya..

Bu neticeyi Rusya hesap edemez miydi? Edebilirdi, ama, edemediği anlaşılıyor.

Halbuki, dünyanın en büyük iki askerî gücünden birisi olan Sovyet Rusya komünist İmparatorluğu döneminde, dünyanın en fakir ve en az gelişmiş ülkelerinden birisi olan Afganistan'ı, 1978 Nisanı'nda bir yerli komüniste yaptırdığı kanlı darbeyle ele geçirip, işgal ettikten sonra 13-14 seneye yakın bir süre sonunda perişan bir şekilde geri çekilmek zorunda kalmış ve o ricat'ın, geri çekilişin sosyo-psikolojik etkilerinin de neticesinde Sovyet Rusya Komunist İmparatorluğu 1991'de çökmüş, parça parça olmuştu. Putin, o dönemleri bilmiyor değildi ve kendileri açısından çok acı olan o sonucu hatırlayabilirdi; ama, hatırlayamadı.

*

Dün dünya medyalarına düşen bir haber, işte o Yıpratma Savaşından yükselen feryat ile, gündeme oturdu. Pavel Filatyev isimli ve Kırım'daki bir hava birliğinde paraşütçü olan bir Rus askeri, birkaç ay boyunca savaş hatlarında ve Herson gibi şehirlerin ele geçirilişini yaşamış..

Filatyev, zayıf ve donanımsız bir Ukrayna'ya Şubat ayı sonlarında saldırmalarını anlamaya çalışırken, 'Neden çıktı bu savaş? Topraklarımıza bir saldırı yokken..' demeye ve bu savaşta adâlet olmadığını düşünmeye başlamış..

Pavel, Rus propagandasında gösterilenden farklı olarak ' orduda, bir öfke ve kızgınlığın hâkim olduğunu' yazmış.. 'Bu aptalca savaşı biz başlattık ve askerleri kahramanca işler yapmaya, kendilerini fedâ etmeye çağırıyoruz.' diyor.

*

Şimdi anlaşılıyor ki, Putin, kendisine, 'Kazanamayacaksın!.' diyen karşıtlarının, şimdi artık 'Kaybedeceksin!' merhalesine geldiğini hissediyor. Çünkü, savaşın durdurulmasının istenmediğinden yakınıyor.. Bu metodu kendileri de her yerde tatbik etmiyormuş mu, hem..

Putin, savaşın iki tarafına da eşit mesafede duran Erdoğan'la arası iyi gözüküyor gibi, amma, Rusya medyasının Erdoğan karşısındaki tavrı da, AB medyalarının, Erdoğan için, 'sevimsiz, ama, vazgeçilemez müttefik..' deyişlerinden farklı değil.. Çünkü, dünya tahıl üretiminin yüzde 25'ini elinde tutan Ukrayna ve Rusya, bugün, dünyayı tehdit eden açlık tehlikesini bertaraf etmek için, Karadeniz ve Türkiye Boğazları üzerinden dünyaya ihraç olunmaya başlanmasının Erdoğan'ın çabalarıyla gerçekleştiğini ve onu, 'en sevimsiz ve amma vazgeçilemez müttefik' diye niteleyenler sadece AB ve NATO ülkeleri değil, bütün dünya..

Ve nihayet, dün de, Erdoğan, Ukrayna'ya gitti ve BM Genel Sekreteri Antonio Guteress'le birlikte ve Ukrayna Devlet Başkanı Volodomir Zelensky'yle görüştüler. Bu görüşmelerden elde ettikleri muhtemel yaklaşımları Putin'le paylaşıp, Rusya ve Ukrayna liderlerini bir araya getirmek ve savaşı bu eşitsiz savaşı durdurmak yolunda harcadıkları çabalar Erdoğan'ı uluslararası âdilâne bir barış çabasının sembol ismi haline getirmiş bulunuyor; içerdeki birileri çatlayıp patlasa da...

.İdeallerle realiteler arasında, iktidar tartışmaları...
21 Ağustos 2022 Pazar

Denilir ki, Benî Umeyye'nin (Emevîler'in) zulmüne karşı meydana gelen isyan ve mücadeleler sonunda Abbâsîler yönetime gelişi üzerinden birkaç sene geçtiği halde, durumda bir değişiklik olmadığı gören ulemâdan bir grup, Abbâsî Halife- Sultanı'nın huzûruna çıkarlar; 'Efendimiz! Ne güzel hayallerimiz vardı.. Bunca zaman geçti, değişen bir şey yok..' diye, rahatsızlıklarını dile getirirler.

'Halife-Sultanımız'ın cevabı ise, '-Aman efendim, bir dünya saltanatıdır, bize erişmiştir. Bırakın, biraz da biz sürelim..' şeklinde olmuş..

1200 yıl öncelere aid bu menkıbe, ne kadar gerçektir, bilmem; ama, hemen her zaman için geçerli bir durumdur bu.. Çünkü, iktidar mevkılerine gelenler etrafında oluşan kümelenme, belki de istisnasız, pekmez'e üşüşen sinekleri hatırlatır.

Ve iktidar mevkiine gelenler ne kadar pâk olurlarsa olsunlar, o etraflarında bulunanlar arasından sağlıklı tercihler yapmaları çok çetindir. Çünkü, aslî ilkelerine ve ulvî ideallerine bağlılıkla yüreği yanarak konuşanla, iktidarın nimetlerinden faydalanmak için, özel eğitimlerden geçenlerin sergiledikleri sahte bağlılıklar arasında ayırım yapabilmek çok zordur.

*

Bir kısım insanlarımız, dünya cenneti beklentisi içindelermiş ki, 40 yıl öncelerde hayâl bile edilemeyen bir çok olumlu işlerin gerçekleştirilebilmiş olmasını bile küçümsüyor ve yaşanılan sosyo-ekonomik dalgalanmaların da sevkıyle 'rahatsızlar korosu'na katılıyorlar; ama, yine de eski hayallerine bağlılık adına.. Hattâ, geçmişte 'kaatil' diye nitelenenlere şimdi, 'kardeşim' veya 'dostum' diye hitab edilmesini 'affedilmez' kusur olarak niteliyorlar.

Halbuki, bugünkü dünyada, emperial güç odaklarının başında olanların nasıl kaatiller, vampirler güruhu oldukları, mâsum çoluk-çocuk, kadın, ve savunmasız sivil yüzbinleri, milyonları katledenlerle irtibat kurmayacaksan, kiminle kuracaksın? Ve irtibat kurduklarınıza 'dostum..' diye hitab etmeyip de ne diyeceksiniz? Hattâ Müslüman dünyasında bile, özellikle arab dünyasındaki nice meliklerin, kralların, sultanların hangisinin eli mazlum kanına bulaşmamıştır? Bugün öylelerine 'kardeşim..' denilmeyip de ne denilecek?

'Düşmanınla savaşmıyorsan, niye barışmıyorsun veya düşmanınla barışmıyorsan, niye savaşmıyorsun..' denilmiştir. 'Ne savaş ve ne barış' hali, savaştan da beter bir durumdur.

*

Sözüm, bu gibi yakınmaları sık sık tekrarlayanlaradır.

Dahası, bu gibi yakınmaları yapanların, düne kadar, en azından 100 yıldır, bizim değerlerimizi, hele de bir buldozer gibi ezip geçtikleriyle öğünen dünün zorbalarının bugünkü uzantılarının, bugün, bütün zulüm geçmişlerine bir kesin 'redd-i miras' tavrı göstermeden, yanlışlarını, sadece, on yıllar boyu gözyaşları ve acılarla halledilmiş 'başörtüsü' karşıtlığından ibaretmiş gibi göstermelerine hemen sempatiyle mi bakılmalıdır?

*

Bu gibi kısa vâdeli bakış açıları sadece bu ülkede değil, bütün müslüman coğrafyalarında da sergileniyor. Uzun vâdede gerçekleşebilecek ideallerin kısa sürede gerçekleşeceğini sananlar, gerçekte ideallerinin değil, ütopyalarının peşindedirler. Bir siyasî iktidara, üstelik de uzlaşmacı yöntemlerle gelenlerin değil; hattâ devrimci yöntemle gelenlerin bile beklentileri gerçekleştiremedikleri bir gerçektir. İdealler kolayca elde edilemeyecek menzildedirler; realite ise, mevcud şartlar altında ortaya çıkan durumdur ve idealle arasında daima bir mesafe ve hattâ uçurumlar olabilir.

*

Bu cümleden olmak üzere, başlangıçta çok güçlü bir sosyal örgütlenmeye sahib olunan İran'da bile, aradan 43 sene geçtikten sonra bugün gelinen nokta, bu açıdan düşündürücüdür.

Şahlık rejiminin zulmüne 100 bini aşkın kurban vermiş çetin mücadeleler sonunda, İran halkı da, bugün pek çok beklentilerinin gerçekleşmediğini görmüştür.

Kezâ, İnkılabın üzerinden 2 yılı geçmekteyken, bir bombalı suikasd sonunda 72 çalışma arkadaşıyla birlikte katledilen Muhammed Huseynî'y-i- Beheştî de, başka ülkelerden kısa vâdeli hayaller içinde olanlara, 'Kardeşler, Şahlık düzenini devirdik.. Ordu ve Emniyet'in üst kademeleri bertaraf edildi. Mahkemeler dağıtıldı, Üniversiteler ve sosyal hayatın bütün örgütlü güçleri çökertildi.. İktidarı ele geçirmekle mesele halloldu mu sanıyorsunuz. Daha ne çetin problemlerimiz var, görünüz..' şeklinde konuşmuştu.

*

Nitekim, 13 senedir yargılanmaksızın, devlete aid bir mekânda ev hapsinde tutulan eski başbakan Mîr Huseyn Musevî geçen hafta sosyal medyaya yansıyan mesajında çok ağır eleştiriler yapıp, İran'daki en üst dinî liderliğin, -şimdiki dini liderin yerine oğlunun getirileceği şeklindeki iddiaları imâ ederek -, babadan oğula verâset yoluyla devam etmesi gibi sapma eşiğinde olduğunu ihtar edip; İran'ın Afganistan'da, Yemen'de , Suriye'de karıştığı kanlı müdahaleleriyle kendi ilkelerine karşı çıktığını da söylerken; eski C. Başkanlarından Mahmûd Ahmedînejad'in de, 13 sene önce, Mîr Huseyn'e karşı ikinci bir dönem için daha başkan seçildiğini iddia ettiği seçim sonuçları üzerine meydana gelen büyük karışıklıkların, sivil giyimli istihbarat elemanları tarafından gerçekleştirildiğini, 13 sene sonra açıklaması son derece ciddî konulardır.

Kezâ, İnkılab rejiminin ilk 30 yılının en üst sorumlularından olup, Hâşimî Refsencânî'nin vefatından 8 sene sonralarda, hakkında bir karalama kampanyası başlatılması üzerine; kızı Faize Haşimî'nin açıklamaları ve İnkılab Rehberi diye anılan en üst yetkili Seyyid Ali Khameneî'nin, iktidar gücünün etkisiyle değiştiği suçlamasında bulunması ve 'Babam da onun yerinde olsa, o da, aynı şekilde, tanınmaz hale gelirdi herhalde..' demesi düşündürücü gelişmelerdir.

Afganistan'da da Tâlibân'ın, fiilen iktidara gelişinin birinci yılını doldururken, diplomatik açıdan tanınmayışı yüzünden büyük problemlerle karşılaştığı gibi, ülke içinde halkın desteğini ve güvenliğini sağlamakta esaslı zorlandığı, şiî ve sünnî câmilerine ve pazar yerlerine yapılan bombalı saldırılarda yüzlere insanın hayattan kopmasına engel olamayışıyla, bütün ideallerini acı realitenin çok gerilerine ertelediği anlaşılıyor.

.‘Takdir-i ilâhî', evet de; bu, tedbir sorumluluğumuzu bertaraf etmez
22 Ağustos 2022 Pazartesi

20 Ağustos sabahı Anteb'de kazâ yapan bir araçtaki yaralıları kurtarmaya çalışan sağlık elemanları, itfaiyecilerinden 7 kişi, gerisi de yolculardan oluşan 15-16 insanın, başka bir otobüsün kontrolden çıkması ve bu kurtarma ekibine çarpmasıyla bir trafik kazasında hayatlarını kaybetmesi, insan olanın yüreğini dağlar elbette...

Anlaşılıyor ki, kazâ mahalline sonradan gelip, yeni bir kazâya ve faciaya sebep olan otobüs çok yüksek süratle hareket halinde imiş ve öndeki kazâyı son anda farkeden şoför, ânîden frene basmış, ama o zaman da otobüs kontrolden çıkmış ve devrilmiş; ama devrildikten sonra bile, o yüksek sür'atinin etkisiyle 200 metre kadar sürüklenmiş ve kazâ mahallindeki sağlık elemanlarını ezip geçmiş..

Ve aynı günün akşamına doğru, Mardin'in Derik ilçesinde, bir TIR kamyonunun freninin patlamasıyla meydana gelen kazâda ölen ve yaralananları bulundukları yerden çıkarmak için orada toplanan yüzlerce insanın üzerine, bu kez de, freni boşaldığı söylenen başka bir TIR kamyonu dalmış ve onlarca arabayı ve 20 insanı ezerek durabilmiş.. Aynı günde, 35-36 insanın hayatını kaybettiği bu iki kazânın bu kadar benzerlikler göstermesi, olmaz değildir elbette, ama, ister istemesiz akla başka şeyleri de getirebiliyor.. Hele de aynı yerde, iki TIR'ın da benzer şekilde kontrolden çıkması!??..

Hayattan çekilen bu 36 kişinin büyük kısmı, o korkunç kazâdakileri kurtarmak için çalışırken; başka bir aracın altında kalmaları sebebiyle, onların geride kalanlarının acısını paylaşmakla birlikte; onların güzel âkıbetleri bir de iftihar vesilesidir. Çünkü, her hâl u kârda son bulacak olan o hayatlar, çok güzel bir sonla noktalanmıştır.

'Fakir' bu konuyu yakından yaşamış ve hiç bir kusuru yokken ve çok insanî bir vazifeyi ifa ederken can veren bir kardeşi olduğu için, bunu gayet rahat bir şekilde söyleyebiliyorum.

*

Evet.. 10 yıl öncelerde, bir akşam üstü, Berlin'den Köln'e gelirken, bir telefon geldi. Kardeşlerimden birisi, en küçük kardeşimiz Muhsin'in Samsun'da bir kazâ geçirdiğini ve hastahanede olduğunu haber verdiğinde, durumu, sesin hüzünlü tınısından aşağı-yukarı tahmin etmiştim.

Yarım saat geçmemişti ki, yüksek makamlarda bulunan bir dostun telefon ettiğini görünce, telefonu açmadan durumu anladım. Nitekim, başsağlığı dileği bildiriliyordu.

Elbette içimde bir yangın.. Üstelik de bu en küçük kardeşimi, 12 Eylûl 1980 Askeri Darbesi sonrası ülkeden çıkmak zorunda kalırken, 14-15 yaşında bırakmıştım ve bir daha hiç görmemiştim.. Aradan 30-32 yıl kadar bir zaman dilimi geçmişti ve artık bu dünyada onu bir daha göremeyecektim..

Katlanılması zor, acı bir durumdu..

Ama, kardeşimin nasıl vefat ettiğini ertesi gün öğrenince, bir anda acılarım zail oluvermişti..

Çünkü, kardeşim, Samsun- Ankara yolu üzerinde 40-45 km. uzaktaki Kavak ilçesinde bir cenazeye gitmiş; cenazenin defninden sonra Samsun'a dönerken, Çakallı denilen mevki yakınlarında, şiddetli kar fırtınası esnâsında çarpışan iki aracı görmüş. Hemen arabasını kenara çekmiş, hanımına, 'Sen arabada bekle, ben yardım edeyim..' demiş.. Minibüsteki birkaç yaralıyı kurtarmış ve tam o sırada, karlı zeminde kayan başka bir kamyon, gelip kaza yapan araçlara toslamış.. Kardeşim, arada ezilmiş ve alev alan araçların arasında yanmış..

Bu teferruat bilgiyi alınca, içimdeki o tahammülfersâ acı dağılıvermişti..

Çünkü, kardeşim kendisi bir kazâ yapmamış, kimsenin ölümüne veya yaralanmasına vesile olmamış; kazâ yapan başka araçlardaki yaralılara insanî bir refleksle yardım etmek isterken, hiç beklenmeyen bir şekilde, başka bir kazânın kurbanı olmuş, ezilip yanmıştı.. 'Dünya hayatının bu kadar güzel bir şekilde sona ermesi, herkese nasib olmaz..' diye, zâhiren çok fecî de olsa, o güzel âkıbet dolayısiyle Allah'a hamdettim.

*

Bu son hadiselerde de, kazâya uğrayanlara yardımcı olmak isterken, kendilerinin hiç dahli olmaksızın meydana gelen başka kazâlar sonunda, fâni dünya hayatından kopan bu insanların yakınlarının acılarını paylaşmak isterken; onlara, bu teselli imkânını da hatırlatmak istiyorum.

*

Yol tedbirlerine gelince..

Şimdi, bu kazâlara sebebiyet veren araçların şoförleri tutuklanmış.. Çok üzgün olduklarını söylemişler.. Konunun bu tarafı doğru da, kazânın meydana gelmesindeki etkenler çok yönlü araştırılacakmış..

Tamam bakılsın.. Ama, bunlar olan bir hadisenin etkenlerini ortaya çıkarmaya yarar; koruyucu etkisi yoktur.. Asıl yapılması gereken, benzer başka faciaların meydana gelmemesi için alınması gereken tedbirler nedir? Sürücülerin ruhî ve fizikî durumları, yaptıkları işin sorumluluğunu yüklenecek çapta olup olmadıkları; çalışma saatlerine riayet edip edilmediği; yollarda ne gibi tedbirlerin alınması gerektiği ve bu konuların sıkı bir şekilde kontrolü ve bu tedbirlerin ihlâli halinde ne gibi kanunî uygulamaların devreye gireceği vs. konularında en küçük bir gevşekliğe göz yumulmaması gerekmektedir.

Halbuki, bizde, bu gibi önleyici tedbirler, facialar olduktan sonra bir süre devreye konulur ve sonra her şey tavsatılır.

Umulur ki, benzer vurdumduymazlıklar tekrarlanmaz, 'Bu kadar kuralcı olmaya gerek yok..' lafları dillerde yeniden pelesenk olmaz; inşaallah..

Böylesi azgınlık ve sapkınlık da görülmemişti...' alârmını nasıl okumalı?
24 Ağustos 2022 Çarşamba

Şahsen, devamlı kamuya ait toplu taşıt araçlarıyla hareket ediyorum ve devamlı orta ve alt gelir kesiminden olan halk kitlelerinin içindeyim.. Ve üst gelir grubundan kesimler arasında olmaktan sadece kaçınmıyorum; rûhen de bunalıyorum ve program dışı şekilde mecbur kaldığımda da, en kısa zamanda oralardan ayrılmaya -kaçmaya ve bu arada, oralarda bile, 45-50 yaş grubunun üstünde olan nicelerinden bile duyduğum hayret, kızgınlık ve nefret ifadelerini de anlamaya çalışıyorum.

Çünkü, hele de bu yıl, halkımızın büyük ekseriyetinin asla kabul edemeyeceği, abartılı değil, bir adım sonrası bütünüyle çıplaklık olacak şekilde bir tarzda, bedenleri üzerine, 1-2 küçük parçanın iliştirildiği şekilde, genç hanımlar ve hattâ bazı yaşlı tipler bile, camiamızın aslî özelliğini teşkil eden inanç ve hattâ sıradan umûmî ahlâk değerlerine meydan okuma edâsıyla her yerdeler.. Bu sadece bu ülkede değil, kefere dünyasının nice büyük şehirlerinden gelen, utanmazlık ötesi bir sapkınlık dalgası halinde, büyük şehirlerimizin merkezinden, varoşlarına ve oradan da Anadolu'nun küçük yerleşim birimlerine kadar, insanlarımızı birbirine, aynı değerler etrafında kardeşlik bağlarını koparmaya azmetmiş bir sapkınlık.. Dalga dalga yayılan bir davranış çılgınlığı..

Onlar 'Toplum ne dermiş, cemiyetin ortak ahlâkî değerlerine riayet etmemek de ne demekmiş. İşte o bağları koparıyoruz..' dercesine bir durum..

'Bu kadarını da hiç görmemiştik, bu sene tamamen azıttılar.. Bunları hizaya getirecek bir güç yok mu?' dercesine yapılan kısık sesli konuşmalar benim kulağıma da geliyor, sık sık.. Sadece kadınlar değil, erkekler de öyle.. Kocaman adamlar.. Biraz değişikliğiyle, belden üstü giyimleri diğerlerine göre biraz daha kapalı..

Birileri, insanlığını değil de, cinsiyetini teşhir etmeye kalkıştı mı, onların karşısına, kendi cinsiyetlerini teşhir etmek niyetiyle mukabelede bulunmak için meydana çıkanlar bulunuyor demek ki.. Bir 'exhibitionism' / teşhircilik sapıklığının zirve yapması karşısındayız ve bu gibi tablolar karşısında hükûmet eden güç merkezlerinin yapabileceği müdahaleler de sınırlı olsa gerek..

Bu çılgınlığın toplumda frensiz tepkiler meydana getirmesi ihtimaline karşı , kimler çare düşünecekse, şimdiden düşünmeliler.. Bu, 'hürriyet- özgürlük..' filan değil.. Bu, bir ahırdan boşalan dört ayaklıların meydanları doldurması gibi bir durum.. Sadece kendi içinde yaşadığımız toplum için söylemiyorum..

*

Bir takım iki ayaklılar, toplumun her kesiminde, 'Kendim, yani ben' ve de, 'bedenim..' diye, kendilerini içinde yaşadıkları toplumların, -sadece inanç değerlerine değil-, yerleşik âdetlerine bile karşı çıkan kimseler olarak sergiliyorlar..

Materyalist- maddeci anlayış, şahsiyetleri böyle parçalanmış bu nesillerin fizikî varlığını, 'boynunun yukarısı ve gerisi' diye ikiye ayırıyor.. 'Boyundan yukarısı, yani beyin, materyalist dünya görüşüne göre faydalı, iyi ve de güzel olan her ne varsa, onları üretir. Boynun alt tarafındaki 'büyük ve kocaman beden' ise, boynun üstündeki kafanın üretmesini sağlamak için vardır ve tıbben sağlıklı olması konusu hariç, istekleri, zevkleri, hazları, neler yaptığı veya yapmadığı kimseyi ilgilendirmez. Hattâ, o cinsiyetçi teşhir eğilimlerine karşı çıkılmasını 'insan haklarına karşı bir saldırı' olarak ele alanlar çıkar ortaya.. Nice anne-babalar, kardeşler, bu çılgınlıktan, bu zıvanadan çıkış sahnelerinden deriiin bir rahatsızlık hissediyorlardır, mutlaka..

Birileri , Müslüman halkı tahrik etmek, sert tepkilerle vermesine yol açmak istercesine, genç kızlara ve hattâ 40-50 yaşın altında olanlara , çağrılar yapıp, 'İnadına açılalım.. inadına açılınız.. ' çağrısı yapıyorlar, sosyal medya denilen bataklıklarda.. Bu çılgın ve firavunca çağrıların karşısında, toplumun her kesiminin, 'inadına görmezlikten gelelim, sabredelim..' demeyi psikolojik bir hezimet sayılacağını düşünerek, başta türlü tepkiler verelim diyenlerin olabileceği düşünülmüyor.

Bu hal ve gidiş, bir cemiyetin tefessüh etmesinin, ettirilmek istenmesinin, çürütülüp kokuşturulmak istenmesinin ve insanları birbirine bağlayan ahlâkî bağların kesilip atılmak istenmesinin bir haberci ve hattâ alârmıdır.. Kendisini topluma bir haz ve zevk maymunu halinde sunmaktan psikolojik huzur duyduğunu düşünen ve bunun gayet tabiî bir hal olduğunu söyleyebilen hasta ruhlarla; aynı cemiyetin, aynı inanç dairesi içinde olan halkın durumunun sağlıklı olduğu ve kaldığı düşünülemez herhalde..

Yabancı medya organlarında da bu konularda haberler yer almıyor değil.. Oralarda da devletler bir şeyler yapmak istedikleri halde yapamıyorlar ki, özel şirketler bir takım sınırlamalar getiriyorlar, bazı alış-veriş merkezleri önündeki şirket gözcüleri, 'Kusura bakmayın, sizin bu kıyafetle mağazamıza girmeniz, şirketimizi ticarî ölçülerine aykırı..' diye engelliyorlarmış.

Geçen hafta, Avustrulya Hava Yolları, yolcu kadınlardan birisinin tepeden tırnağa tek parça ve vücuda yapışık ince spor kıyafetleriyle uçağa binmesine izin vermemiş.. Dün de, bir Amerikalı bir genç kadın sinema artistinin kıyafeti dolayısıyle uçağa alınamıyacağı bildirilmiş. Fotoğrafı, bizim ülkemizdeki metrolarda, sokaklarda binlerce kadınların giydikleri yanında bir de mazbut sayılabilecek şekildeydi..

*

Daha dün, 23 Ağustos günlü haberlere göre, Amerika'da bir Cumhuriyetçi senatör adayı, 56 yaşındaki Scott Esk, seçim kampanyasında, 'homo...'ların, cinsî sapıkların taşlanarak öldürülmesi gerektiğini bile dile getirmiş.. Esk'in, geçen yıl Facebook'ta, birilerinin, 'homo..'ların idam edilip edilmeyeceği - "muhtemelen taşlanarak" - sormasına cevaben, "Bunu yapmak için tamamen haklı olduğumuzu düşünüyorum. Bir ulus olarak ölüme değer şeyleri görmezden gelmek çok ihmalkârlıktır..." diye yazmış..

Esk, Oklahom City'de, eyalet temsilcisi adayı olurken, cinsî sapıkların infazının "doğrudan Tanrı'dan gelen" bir Eski Ahid Yasası meselesi olduğunu belirterek sözlerini savunmuş..

*

Sadece bizim toplumumuz değil, dünya, bu çılgınlık karşısında alârm veriyor.

.Türkiye'nin ‘Suriye sancısı' yeni bir merhale eşiğinde
26 Ağustos 2022 Cuma

Son birkaç aydır, Başkan Erdoğan, 'Mâlum emperyalist odakların siyasetlerine paralel olarak Suriye'den Türkiye'ye yönelik ve giderek artan tehditlere karşı daha büyük bir harekâta geçilebileceğini söylüyordu. Erdoğan bu sözlerini dün, Malazgirt-1071'ın 951. yıldönümü için Bitlis-Ahlat'ta yapılan törenler esnâsında tekrar ifade etti.

İçerde, muhalefet lideri konumlu olan -kendisinin de severek benimsediği isimlendirmeyle- Bay Kemal, 'Sen de biliyorsun ki yapamayacaksın, niye söylüyorsun.' gibi laflar ederek, aslında 'kendilerinin neleri yapamayacağını, emperyalist güçlerin karşı çıkması halinde geri oturacağı'nı da ilân etmiş, emperyalist odaklara 'yeşil ışık' yakmış oluyordu.

Halbuki, Erdoğan'ın söz konusu ettiği 'harekât' zâten vardı. Amerika, Rusya ve diğerlerinin karşı çıktıkları öyle geniş çaplı bir harekât, buhranı zamana yayarak, kesintisiz ve etkili bir şekilde devam ediyor ve hattâ, Kuzey Irak'taki Kandil Dağı, neredeyse gücünü yitirdi. Ama Suriye'de geniş bir cebheye yayılma imkânı bulan terör örgütleri, Türkiye'nin asıl hedefi haline gelmiş bulunuyor.

Bu, tabiî de.

Çünkü B. Amerika'nın 2005-2009 arasındaki dışbakanları'ndan ve önemli stratejistlerden sayılan Condolisa Rice, 'Ortadoğu'da sınırların değişmesi gerektiğini, 100 yıl öncelerdeki sınırların bugünün gerçeklerine uygun olmadığını' açıkça söylemişti.

Bugün karşılaşılan sancılı tablonun, Rice'ın bu yaklaşımına göre yapılmak istenenlerin en fazla da, Türkiye'nin coğrafî sınırları üzerinde oynanmak istendiğini anlamamak için, kör olmak gerekir.

Asıl hedefin, her şeyden önce, 'İsrail rejiminin varlığının korunmasının asıl meseleleri olduğu' konusunda, Amerika, Rusya ve diğerleri hemfikirdirler. Bunun için de bölgedeki devletlerin ve devlet olmaya özendirilen örgütlerin veya halkların birbiriyle daha bir boğuşma içinde olması lâzımdır. Halklarının desteğine dayanmayan, darbe yöntemleriyle halklarının başına musallat olan rejimlerden birinin devrilmesi, 'Domino taşı' etkileşmesinde olduğu gibi nicelerini de etkileyebilirdi.

*

Ve, 2011 yılının bahar aylarında Tunus'ta başlayıp, 24 yıllık Zeynelabidin bin Ali rejiminin ve Mısır'daki 30 yıllık Husnî Mübarek ve Yemen'de 34 yıllık Ali Abdullah Sâlih, Libya'da 42 yıllık Muammer Ghaddafî rejimlerinin birkaç ay içinde ve dünyayı hayrete düşürecek süratlerle yıkılmasına bakarak; Suriye'de, 1970'lerden itibaren ülkede, sırtını da, yüzde onluk bir inanç grubuna dayayarak tam bir katı diktatörlük uygulayan 'Baas /(Diriliş/ Renaissance) partisinin kolayca devrileceği tahmininde bulunanlar bizde de vardı.

-5 milyon kadarının sığındığı Türkiye başta olmak üzere- nüfusunun yaklaşık üçte birinin çeşitli coğrafyalara kaçmak zorunda kaldığı Suriye rejiminin bu kadar devam edebileceği tahmin edilmiyordu, herhalde.

Evet, bu konuda, Rusya, İran ve Amerika'nın, Suriye üzerinde 'nüfuz ve 'defacto / fiilî hâkimiyet alanları oluşturmaları ve Suriye rejiminin bu durumu kabullenmesinin de etkili olduğu' açıktı. Ama bu noktada, Baas ideolojisi ve partisinin, ele geçirdiği iktidarı kolaylıkla terletmeyeceği gerçeğinin de göz önüne alınması gerekirdi.

Çünkü Irak ve Suriye'de iktidar ele geçiren Baas Partileri, Osmanlı'nın son dönemindeki İttihad ve Terakki Cemiyeti'nin ve de onun uzantısı olan Kemalistlerin yöntemlerini takib ediyorlardı. Bizdeki 'ana Kemalist parti'nin devletin etkili yerlerinden gitmemek için 100 yıldır direnişi gibi, Saddam Huseyn liderliğindeki Irak Baas Partisi kadrolarının ve ancak 35 yıl sonra, ve Suriye'de, iktidarı aynı şekilde darbe yoluyla ele geçiren Hâfız Esed liderliğindeki Baas Partisi'nin ve o ölünce yerine geçen oğlu Beşşar'ın ve hâkeza onu kuşatan Baasçı kadroların nasıl direndiği de gözden ırak tutulmamalıydı. Çünkü Baas Hareketi, evet, İttihad ve Terakki yöntemleriyle hükûmet eden, karşı çıkanları ezip geçmeyi şiar edinen Kemalist uygulamaların 'arabic versiyonu'dur. Onları toptan söküp atmanın o kadar kolay olmayacağı açıktı. Bizde de öyle olmadı mı?

*

Şimdilerde, Türkiye'nin Suriye siyasetinin yanlış ve bunun sorumlusunun da Davudoğlu olduğu anlatılıyor, sıkça. Halbuki özü itibariyle o siyaset, Erdoğan Türkiyesi'nin siyasetiydi. Yani, takib edilmekte olan Suriye siyaseti henüz de özü itibariyle aynıdır.

Hattâ, Türkiye'nin Suriye konusunda geç bile hareket ettiği söylenebilirdi. Çünkü Suriye'yle hiç bir sınırları olmayan Amerika 10 bin km, Rusya 3 bin km, İran da 300 km. uzaklardan gelip Suriye'de kendilerine 'üss'ler kurmuşken; kendi güneyindeki Suriye'yle var olan 910 km.lik ortak sınıra rağmen Türkiye, ülke ve halkının bütünlüğüne karşı bir kanlı tuzak kurulurken, temellerine dinamit konulmasına seyirci kalamazdı. Çünkü sahneye birçok terör örgütleri sürülmüş ve bu örgütler, başta Amerikan emperyalizmi olmak üzere, Ortadoğu coğrafyasının yeniden şekillendirilmesinde söz sahibi olmak isteyen güç odaklarınca büyük malî imkânlar, askerî techizât ve silahlar ve de propaganda gücüyle donatılmışlardı.

Bu örgütlerin ve arkalarındaki güç odaklarının asıl hedeflerinin de Türkiye olduğu açıktı. Ki dahası, Beşşar Esed, birkaç yıl önce bir İran gazetesine verdiği mülâkatta, Suriye'nin kuzey sınırları boyunca, Kürdçü örgütleri silâhlandırarak, Türkiye'yi meşgul etmeyi başardıklarını itiraf ediyor ve ayrıca, muhtelif medya organlarına verdiği röportajlarda da, 'Erdoğan'la eskiden dost olmalarına rağmen, onun İkhwan kafalı olduğunu, kendilerinin ise, laikliğin bölgedeki en tavizsiz bir laik rejim olduklarını' belirtiyordu.

Evet, Suriye'de yuvalanan çok yönlü şeytanî koalisyona karşı, Türkiye, kendi varlığına kasd eden bir beynelmilel entrika çarkının dişlerini kırmak zorundadır. 951 yıl önce bugün, 26 Ağustos 1071'de, Müslümanlara Anadolu coğrafyasında nasib olan hâkimiyetin mânasını kavramak, hayırlı bir vesiledir.

*

Âhiret ve Hesab Günü'ne inanmayanlar, dua isterler mi?
28 Ağustos 2022 Pazar

100 yıl öncesine kadar 400 yıldan fazla birlikte yaşadığımız ve Birinci Cihan Harbi sonrasında parça-parça edilen vatanımızın ayrı bir parçasına düşen ve bu yüzden, bazılarınca bugün taşıdıkları pasaportlara bakarak, 'yabancı' diye dışlanmak istenen Suriye'li kardeşlerimizden bir mühendis, 'Burada giderek artan bir ırkçılık var, ama, bunu söylediğimizde, 'Biz ırkçı değiliz.' diyorlar; eğer öyle ise, 'Irkçılık başka nasıl oluyor ki?' demişti.

Bu ilkel ve utanç verici ırkçılık fitnesini uyandıranlardan birisi, bu konulara onun mantığıyla bakılacak olursa, bizim dünyamızdan çoook uzaklarda, Tokyo'da doğmuştu. Babası da, 27 yaşındayken ülkenin ve -o zaman 27 milyon kadar olan- nüfusumuzun kaderiyle oynamaya kalkışıp, 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'ne karışan birisi. Sonra, 38 kişilik 'darbeciler komitesi' arasında 5-6 ay içinde ihtilâf meydana gelince, bir kısmı, 14 kişilik diğer kısmını tasfiye edip yurt dışına göndermişlerdi.

İşte o zaman bu kişinin babası da Tokyo'daki TC. Elçiliği'nde askerî müşavir kadrosuyla vazifelendirilmiş ve bu fitneci de o sırada orada doğmuştu.

Eğer, insanların sahib oldukları aslî inanç değerleri etrafında değil de, ırklarına veya doğdukları yere, taşıdıkları pasaporta ya da anne-babalarının kimliklerine göre itibar edecek olursak, bu kişiye nasıl bakmalı?

Bu kişi, tutuşturduğu, ırkçılık şeklindeki 'fitne ateşi'yle yetinmemiş olmalı ki, bir 'fitne ateşi'ni de evvelki gün, bir Cuma Namazı için diyerek gittiği câmide, hutbe okuyan hocaya, cami adâbından bile haberi olmayan bir kişi olarak, '(filâna.) rahmet okumayacak mısın?' diye seslenerek yakmak istemiş.

Halbuki o kişi, câmi adâbından biraz nasibli olsaydı, orada, gelmiş -geçmiş bütün Müslümanlara dualar edildiğini anlardı. Ama, onun derdi, o değil; hassaten sadece, resmî ideoloji ikonu haline getirilmiş olan bir kişi için, zorbaca bir dayatmayla dua yaptırmaktı.

*

Hoca oralı olmadı, hutbesine devam etti ve minberden inince, o küstah siyasetçi kişi de, genlerinde taşıdığı darbeci zorbalık içgüdüsüyle olsa gerek, yüksek sesle, '(filânın...) ruhu için Fâtiha!' diyerek, cemaati de Fâtihâ okumaya davet etti. Keşke o Fâtihâ içindeki ve müminlerin Allah'a verdikleri söz olan, 'iyyâke na'budi ve iyyake nesta'in.' (-meâlen-Yalnız Sana ibadet / kulluk eder ve yalnız Sen'den yardım dileriz.' şeklindeki âyetlerin mânasını düşünebilseydi.

Cemaat, tam da bir mübtezelin de mübtezeli bir iğrenç müennes yaratığın, İmam- Hatib Okulları'nda okuyanlar için kullandığı sözler etrafındaki tartışmaların gerilimi gündemdeyken; bir de bu 'fitneci'nin tahrik ve entrikalarına kapılmamak için mi bilinmez, hiç tepki göstermediler. Belki de şu meşhûr dörtlüğü mırıldandılar, içlerinden.

'Ne taaccüb ediyorsun, buna dünya derler;

Duyulan herzelere onda nihayet yoktur.

'Yerin altında öküz var mı?' dedi, bir meczûb,

Onu bilmem dedim, üstünde fakat pek çoktur.'

*

Hâtırıma, Tahran'ın merkezindeki Nâsır Khosrew mıntıkasında kitapçılık yapan Tebrizli bir yaşlı hoca geldi.

Bu hocanın hikâyesi ilginçti.

1860'larda Osmanlı ile İran arasında, 'İstanbul'a gelen İranlıların ibadetleri ve sair zamanlarda da toplanıp sohbet edebilecekleri bir yerin tahsis edilmesi ve o mescidin imamının da İran'dan gönderilmesi' konusunda bir anlaşma yapılmış. Bugün Kapalı Çarşı'nın yanındaki Bakırcılar Çarşısı içinde yer alan mescid ve müştemilâtı da öyle çıkmış ortaya.

Sözünü ettiğim Tebrizli Hoca'ya bir uğrayışımda, -inkılab hareketiyle arasının pek hoş olmadığını işittiğimden-, 'Hacı ağa, senin inkılabdaki payın niçedir?' diye takılınca şöyle demişti:

'İstanbul'da, İranîler Mescidi'nde pişnamaz (namaz kıldıran,imam) idim. 10.11.1958, Cuma sabahı, bir nice âdemler geldiler.. Mâlûm idi ki, dovletî idiler. Bir kısm Şah'ın istihbarat teşkilatı SAVAK memurlarıydılar, belli.. Diğerleri de Türkiye tarafındandı, zâhiren.

Dediler, 'Bugün, hutbede filânın böyüklüğü bâresinde (konusunda) danışacaksın (konuşacaksın!)

Böyle bir taleple karşılaşacağımı hiiç beklemiyordum.

Biraz düşündüm.

-'Yapamam.' dedim.

'Yapamazsan, seni hemen yurt dışı ederiz.' deyip, hışımla, 'Niçin?' diye eklediler.

-Ondan söz edersem, Rızâ Khan'dan da söz etmeliyim.

-Et. Daha iyi ya. Rıza Khan-ı Kebir, Şahımızın babası.

- O zaman (1850-1901 arasında 51 yıl Şahlık yapan ve içkiciliğiyle meşhur) Nasreddin Şah'ı da medh'u senâ etmem lâzım.

- Tamam, işte ondan da bahset, ne mahzuru var?

-O zaman, geçmişteki nice Şah'lardan da bahsetmeliyim.

- İyi ya işte. Onları da medhû senâ ile anarsın.

-O zaman, Yezid'i de medh'u senâ ile anmam gerekir.

*

-'Ve o sözü söyler söylemez, beni hemen kollarımdan tutup bir taksiye attılar ve doğru Yeşilköy Havaalanı'na götürüp, ilk uçakla Tehran'a gönderdiler, İstanbul'daki aileme haber bile veremeden.'

Ben öyle, inkılab gibi böyük işler yapmadım. Sadece, Mahşer'de hesaba çekilip, 'Dünyada ne gibi hayırlı işler yaptığım' sorulduğunda; 'Ben de, Allah'ın diniyle mübareze / mücadele edenleri, Allah'ın mâbedinde hayırla anmamak için öz kudretim nisbetinde mukavimet eyledim.' derim.'

*

O Tebriz'li Hoca'yı da, gelip geçmiş bütün Müslümanlar gibi, rahmetle anıyorum. Çünkü o, dünya hayatından sonra bir de Âhiret hayatı olduğuna ve ruh'un da, Allah'ın dilediği müddetçe, ebedî olduğuna inanıyordu, bir Müslüman olarak.

O da, 'taife-i laïcus' ve cümle materyalistler gibi, ruha ve Âhiret hayatına inanmayıp; benim dinimin temellerine düşmanlık etseydi, yani Müslüman olmasaydı, ona da rahmet niyazında bulunmazdım.

*

Macron Cezayir'e gittiği gün, biz de ''İstanbul'daki Cezayir''deydik!
29 Ağustos 2022 Pazartesi

Evvelki gün Fransa Başkanı Macron, Cezayir'e gitti ve yine bir mâna veremediği protestolarla karşılaştı ve 'Afrika halklarını Fransa aleyhine kışkırttığını' iddia ederek Türkiye'yi suçladı.

Bu 'Türkiye takıntısı', Macron'un beyninden kolayca çıkmayacak gibi.. Birkaç ay önce de, 'Türkiye'ye hayranım; asırlarca Cezayir'e hükmettiler, kimse Türkiye'yi suçlamıyor, ama, 1830-1962 arasında 130 yıllık bir zaman dilimindeki bizim yönetimimizi kıyasıya eleştiriyorlar' demişti.

*

Macron'un Cezayir'e gittiği saatlerde, Cağaloğlu'nda Beyân Yayınları'na uğramıştım; 'İhsan Süreyya Hoca'yı görmek için..' Hoca ve diğer dostlarla sohbet ederken,

Cezayirli bir 'türkolog' olan Prof. Şekib Bey geliverdi.. Şekib Bey, 25 yıl öncelerde Ankara'da, Hacettepe Üni.'de okumuş..

*

Cezayir üzerine koyu bir sohbet başladı, tabiatiyle... Ve, Cezayir'in Fransız emperyalizminin pençesinden kurtulmak için verdiği, özellikle 1954-1961 arasındaki çetin mücadeleden, Türkiye'nin Müslüman halkının çok fazla haberinin olmadığına, o konuda çok az yayın yapıldığına dair yakınmalar da gündeme geldi.

(Bu satırların sahibi, o sırada, 1957-58'lerde, yazları, Samsun'da babasının tuğla ocağında çalışırken, Cezayir Savaşı'ndan haberdar olduğunu ve bir taraftan çamur içindeki işlerini yaparken, bir taraftan da Cezayir üzerine şiirler yazıp okuduğunu ve 700 yıl öncelerde İngiltere/ Fransa arasında cereyan eden 100 Yıl Savaşları'nda Fransız tarafının sembolü olan ve 'azize' ilân edilen Jeanne d'Arc' (Jan d'Ark okunur) misali, Cezayir halkının o mücadelesinin sembol isimlerinden Cemile'nin kahramanlıklarını anlatışını hatırladı.

Ayrıca, Türkiye hükûmetleri, gerek Adnan Menderes, gerek 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'nden sonraki askerî hükûmetler zamanında Birleşmiş Milletler'de Cezayir konusunda yapılan oylamalarda, Türkiye'nin, Fransa yanında yer aldığı ve 1963'lerde İsmet İnönü Hükûmetî zamanında da ve 1963 yılında General De Gaulle (Dö Gol)'ün, İsmet Paşa ile bir karşılaşmasında, 'Paşa, Fransa Kıbrıs'ı bir Yunan adası olarak tanır' dediği de esefle hatırlandı. Ve elbette, Müslüman halkımızı dilhûn eyleyen o çarpık siyasetin getirdiği kırgınlığın uzun yıllar devam ettiğine ve ancak Turgut Özal'ın, Başbakanlığı döneminde Cezayir'e gidip, geçmişteki o duyarsız ve halkımızın duygularını yansıtmayan siyasetten doları resmen özür dilediğine de değinildi..)

*

Ama, Fransa Cezayir'den koğulduktan sonra, Cezayir'in kendi içinde izlediği siyaset de, acı bir sürpriz olmuştu.

Çünkü, Cezayir'in Müslüman halkı, en azından 1,5 milyon evlâdının kurban verdikten sonra, tıpkı bizde 1923'lerden sonra olduğu gibi, Müslüman halkın o şanlı mücadelesi de aslî hedefinden çarpıtılıp laik temellere dayalı ve 30 yıl süren bir sosyalist-laik rejim kurulmuştu. 1992 Ocak başında yapılan ilk serbest seçimlerdeyse, Abbas Medenî liderliğindeki İslâmî Selâmet Cebhesi'nin seçimi kazanması üzerine, laik generaller, bir askerî darbe yapıp, seçim sonuçlarını geçersiz ilân ettiği ve Müslüman halktan 100 bine yakın insanın öldürülmesi veya zindanlarda eritilmeleri sırasında da, Demirel Hükûmeti'nin laik generallere destek olduğu tekrar hatırlandı.

*

Ve bu hatırlayışlardan sonra..

Şekip Bey, ilgi çekici bir hikâyeden bahsetti.

Bir Fransız edebiyatçısı, bir roman yazmış..

Bu romana göre, Barbaros Hayreddin Paşa, Cezayir'e vardığında orada etkili bir 'bey' olan Selim Tomi, İspanyollar lehine casusluk yaptığına hüküm verilerek idâm edilmiş..

Sözkonusu Fransız yazarı ise, 400 yıl sonra o konuyu öyle bir çarpıtmışki, güyâ, Hayreddin Paşa, Selim Tomi'yi, onun hanımını elde etmek için idâm ettirmiş!!.

Şekib Bey diyor ki, 'Bu hikâye tamamiyle düzmece.. Hiç bir delil ve tarihî rivayet, belge veya kayıd olmadığı halde, ondan şimdi, bir film yapmaktalar.. Bununla da, yeni nesiller arasında Osmanlı'ya bir düşmanlık uyandırmak..

*

Bu çağ, dijital çağı ve camianın sosyal hâfızâsını yönlendirme ve şartlandırma çağı.. Bu konuda geç kalanlar, büyük bedeller ödemek zorunda kalır.

Hatırlayalım, Ertuğrul ve de Kuruluş Osman gibi tv. dizilerinin Arab toplumlarında çok beğenilmesi üzerine, bundan rahatsız olan bazı -mâlum- arab rejimlerinin 60 milyon dolar tahsisiyle, 'Âteş Melikleri' adında ve Osmanlı sultanlarını kötü göstermek için bir film yapmışlar, uyduruk bir takım sahneler ve hikayelerle yeni nesilleri Osmanlı geçmişimizin 500 yılı aşan müşterek tarihî konusunda yanıltmayı hedef olarak seçmişlerdi. Şimdi, Mösyö Macron da, Cezayir'de ve bütün Afrika'da gittiği her ülkede, protestolarla karşılaşıyor ve bütün bunları Türkiye'nin tahriklerine bağlıyor.

*

Macron, Le Parisien gazetesine 8 Ocak 2022 günü verdiği mülâkatta da, 'Erdoğan'ın izlediği siyaset ve uygarlık projesi Avrupa değerlerine uymuyor. Türkiye, siyasal İslâm'ı genişletme projesi yürütüyor. Ben Türkiye'nin Avrupa ile ilişkisi olmasını arzu ederim. Çünkü bizim değerlerimize bağlanırsa, bizden daha fazla uzaklaşamaz." demişti.

Macron, şimdi de, "Rusya ve Çin'den ayrı olarak, Türkiye'nin de, emperyalist emellerle, Fransa düşmanlığı yaptığını, tek düşman olarak, sadece Fransa'yı gördüklerini' söylüyor.

Evet, güçlenince de düşmanların olur, zayıflayınca da.. Herkes yaşama gücünü bu ikisinden birisini tercih ederek ortaya koymalı..

Papa, Rusya'yı ‘barbarlık'la suçlarken; Gorbaçov da dünyaya vedâ ediyordu
2 Eylül 2022 Cuma

Katolik Hristiyanların ruhanî lideri ve de Roma içinde, sadece 45 dönümlük bir toprağı olan, ama, dünyanın en zengin devletlerinden birisi sayılan 'Vatikan' isimli 'din devleti'nin başkanı olan Papa Francis, 28 Ağustos Pazar âyininde, Rusya Başkanı Putin'in akıl hocalarından stratejist Alexander Dugin'in arabasına yerleştirilen bir bombayla öldürülen kızı Darya Dugina'dan, "zavallı bir kız" olarak söz edince; Ukrayna tarafı, 'Rusya'nın Ukrayna'da işlediği ve on binlerce sivil insanın ölümüne yol açan cinayetlerine değinmeyen Papa'nın sadece bir suikasdi ele almasını ağır şekilde eleştirmiş; Ukrayna Dışişleri Bakanı Dmytro Kuleba, "Papa'nın sözleriyle Ukrayna'nın kalbi param-parça oldu" demişti.

Bu eleştiri üzerine, 30 Ağustos 2022 Salı günü, Vatikan'dan yapılan açıklamada, "Ukrayna'da Rusya Federasyonu tarafından başlatılan savaşı, Kutsal Peder Francis'in, 'ahlâkî açıdan kabul edilemez, adaletsiz, barbarca, mânâsız, iğrenç ve kutsala saygısızlık olarak' diye nitelediği' açıklandı. Bunun üzerine, Rus Ortodoks Kilisesi Başkanı Kirill de, Papa Francis ile Eylûl ayında yapılması planlanan toplantıyı ibtal etti.

*

Ve o sıralarda da, Rusya'nın, 'Sovyetler Birliği' döneminin son lideri Mihail Gorbaçov da, Moskova'da dünya hayatına son nefeslerini veriyordu. (Bu satırların sahibi, 'Ölen düşmanım da olsa sevinmez, çünkü, kötü insan ölebilir, ama, kötülük devam edecektir.' der, ama, Bakû'da bir dost, haberi alır almaz, '1990 yılının 'Qanlı Yanvar'ında, -19-20 Ocak günleri-, silâhsız ve sivil on binlerce insanımızı, -istikrar ve emniyeti sağlamak iddiasıyla-, yüzlerce Rus tankı ile ezerek, yüzlercesini şehîd eden Gorbaçov da Cehennem'i boyladı..' diye bildirince, onun sevincini de anlayışla karşıladı.

Çünkü o, kendi kardeşini de, o Rus tanklarının paletlerinin dişlileri arasına kurban vermişti.)

*

Evet, çok ağır bir saldırıydı Gorbaçov'un cinayetleri. Üstelik de, iktidara, 'Sovyet Rus Komünist İmparatorluğu'nu cinayetkâr geçmişinden koparmak' ümidlerini yeşerterek gelen bir Gorbaçov tarafından tekrarlanması daha bir acıydı.

*

Komünist dönemin tarihini, ana hatlarıyla kısaca hatırlayalım: 'Boyar'ların /büyük toprak ve sermaye sahiblerinin ve açlığın pençesinde kıvranan on milyonlarca 'mujik'in/ Rus köylüleri'nin dertlerine çare olduklarını ileri sürerek 1917-Bolşevik İhtilâli'ni gerçekleştiren Vladimir Lenin liderliğindeki komünist hareket, 300 yıllık Romanoff Hanedanı'na ve Çar 2. Nikola ve aile efradını, çok vahşice ve kanlı bir şekilde katletmekle yetinmemiş, 'sosyal sınıflar arası boğuşmalar'da milyonlarca insan da dünya hayatından koparılmıştı.

*

Lenin ise, 30 Ağustos 1918'de, onu devrime ihanet etmekle suçlayan Fanya Kaplan isimli bir Marksist militan kadın tarafından vurulmuş ve ağır şekilde yaralanmış; Fanya, 'kurşuna dizilerek idâm' olunmuş ve Lenin, o yaralanmadan sonra iyileşememiş ve 1924'de ölmüş ve yeni liderlik için, Troçki ve Stalin öne çıkınca, Troçki kaçıp Türkiye'ye sığınmış ve İstanbul-Büyükada'da misafir edildikten sonra Meksika'ya gitmiş ve orada 'bahçıvan' görünümlü bir KGB ajanı tarafından başına kazma vurularak öldürülmüştü.

Stalin, 1924-53 arası, korkunç bir diktatör olarak 29 yıl hükmetmiş ve komünist diktatörlüğe karşı çıkan milyonları ezip geçmişti. Ünlü yazar Alexander Soljenitsin, 'komünist sistemin hâkim kılınması için verilen sosyal sınıflar arası iç boğuşmada 60 milyon insanın öldürüldüğünü' iddia etmiştir.

Stalin'in ölümü üzerine, 27 yıllık Dışişleri Bakanı Andrei Gromiko, '...Tanrımızın ölümsüz olduğuna inanırken, ölmesi karşısında şaşkındık.' demiştir, hâtıratında.

*

Stalin'den sonra, Nikita Kruşçev, yeni Sovyet lideri olur. Ve o, Stalin'in ölümünden 3 yıl sonra1956'da, Komünist Partisi'nin büyük kongresinde, Stalin'i, 'Tarihimizin gördüğü en korkunç ve zâlim diktatör' diye niteler ve Stalin'in 'Kremlin Duvarı'ndaki mumyalı cesedini, Moskova'nın uzak bir yerinde defnettirir. (Kruşçev'in Stalin aleyhindeki o müthiş konuşmasında delegelerden birisi 'Sen neredeydin o zaman. ' diye itiraz eder ve Kruşçev, 'Kimdir o?' deyince, kimse ortaya çıkamaz ve bunun üzerine, Kruşçev, 'Her kim isen, ben de senin yerindeydim!' diye cevap verir.)

Ve amma, Kruşçev, 22 Kasım-1963'de Amerikan Başkanı J F. Kennedy'nin bir suikasd sonucu öldürülmesinden 1 ay kadar sonra. Stalinist'ler tarafından kenara konuldu ve ülke Stalinist liderlerden Leonid Brejnev'in güdümüne girdi. Brejnev de 1982'ye kadar 29 yıl iktidarda kaldı.. Ölünce, yerine, eski KGB şeflerinden ve '1956 Macar İsyanı'nı kanlı şekilde bastıran Yuri Andropov lider oldu; ama o da 1,5 sene kadar sonra ölünce, yerine Victor Çernenko getirildi. Ne var ki, o da 1,5 sene kadar sonra ölünce, sahneye Mihail Gorbaçov çıktı.

*

Gorbaçov, iktidara gelir-gelmez, eski Stalinist yapıyı değiştirmeye kalkıştı, 'Glasnost / (açıklık)' ve 'Perestroyka (yeniden düzenleme)' programları büyük heyecan meydana getirdi. Kapitalist dünya da alkışladı onu. Ama, komünist- Stalinist generaller bir darbe yapıp Gorbaçov'u tutukladılar, ama, Moskova Komünist Parti lideri Boris Yeltsin ve halk, tanklara tırmanınca, darbe yenilgiye uğradı, bazı generaller intihar ettiler.

Ama Yeltsin, kurtardığı Gorbaçov'a, Sovyet Birliği'nin dağılmasını sağlayan kararnameyi imzalattı ve 15 ülke ortaya çıktı. Gorbaçov'dan geriye en ilginç söz ise: 'Tarih ve zaman, geç kalanı affetmiyor.' olmuştu.

*

(Irak'taki son büyük karmaşaya ve Yunanistan'ın 'ateşle oynaması'na da inşaallah, önümüzdeki yazıda değinmek ümidiyle...

.Yunanistan, ‘paçamıza bir fino gibi yine saldırtılma'ya çalışılırken...
4 Eylül 2022 Pazar

Muhalefet çevreleri, özellikle Kılıçdaroğlu, iktidara gelirlerse, sadece KHK ile kamu hizmetinden uzaklaştırılanların hepsinin yerlerine iade edileceği' vaadinden ayrı olarak, bütün komşu ülkelerle iyi ilişkiler içinde olacaklarını bir 'sevgi pıtırcığı' halinde dile getirmekteler; sanki bütün bunlarda 20 yıllık iktidar kusurlu imiş gibi.. Libya, Mısır, Suûdî, Suriye, Birleşik Arab Emirlikleri, Irak, İran, Rusya, Ukrayna ile Kafkasya ve başta Yunanistan olmak üzere, Kosova ve Sırbistan olmak üzere Balkan ülkelerindeki birçok meselelerin ortaya çıkmasında Türkiye'nin olumsuz etkileri varmışçasına.. Daha dün, Putin'in Kırım Daimî Temsilcisi Giorgiev Muradov, Erdoğan'ın, 'Kırım'ın Ukrayna'ya aid olduğu ve ona iade edilmesi gerektiği' şeklindeki sözlerine karşılık verirken; Osmanlı ile Rusya 1774 -Küçük Kaynarca ve 1792 -Yaş Andlaşması'na işaret ediyor; 'Moskova'nın, Türkiye'de taş üstünde taş kalmayacak şekilde karşılık verilmesi gerektiği'ni söylüyordu. Bu tehditlerin, o kişi tarafından başına buyruk şekilde ve Putin'den habersiz olarak dile getirildiği mi sanılıyor?

Dünyada olduğu gibi, yakın çevremizde de, bir ateş çemberi bulunmakta olup, hepimizi ilgilendiren bu gibi konular Muhalefet'i ilgilendirmiyor, hiç ses-soluk çıkmıyor. Bir daha anlaşılıyor ki, onlar bu ülkenin meselelerini çözmek için değil de, sadece, 'Erdoğan'ı nasıl al-aşağı edebiliriz?' konusu etrafında ittifak etmişler..

*

Başkan Erdoğan ise, bugünlerde tahriklerine daha bir hız veren 'Yunanistan'ın bizim siyasî, ekonomik ve askerî açıdan dengimiz ve muhatabımız olmadığını' söylerken; herhalde, düşmanı küçük gördüğünü değil; bu ülkenin, hep başka güçler tarafından paçalarımıza finolar misali saldırtıldığını belirtmek istiyordu.

Evet, aynen öyle..

Tarihin derinliklerine gitmeyelim. Ancak, 1356'da, yani İstanbul'un fethinden 100 yıl kadar öncesinde Anadolu'dan Gelibolu'ya geçen müslüman güçlerin kontrolüne giren ve dinlerine, dillerine, mâbedlerine müdahale edilmeden asırlarca ve de Katoliklerin saldırılarına karşı da 500 yıl boyunca korunan Ortodoks Kilisesi liderliğindeki Hristiyan Yunan halkının, 1821-28 arasında bir ayaklanma sırasında başta İngiltere ve Rusya olmak üzere, bütün Hristiyan dünyasınca desteklendiği ap-açık ortadadır.

*

Bugün ise, Yunanistan'ı üzerimize saldırtmaya çalışan güçlerin başında, Amerikan emperyalizmi gelmekte.. Her ikisi de NATO üyesi olan Türkiye ve Yunanistan arasına Ege Denizi'nde ve de Meriç ötesinde, en modern silahlarla donanmış 10 üss kurmuş bulunan Amerikan emperyalizminin, bir askerî karşılaşma durumunda, devreye, Fransa başta olmak üzere, daha başka destekçilerin gireceği de ortadadır.

Böyle bir durumu göz önüne alan Türkiye'nin, NATO silahlarına muhtaç olmadan, kendi yapımı silahlarla donanması ve güçlenmekte oluşu da gözden ırak tutulmamalıdır.

150 yıl öncelerde, 'Ben dış düşmandan korkmam, iç düşmandan Tanrı korusun..' diyen ünlü Alman lideri Bismarck'ın sözü bugün bizim için de geçerlidir.

*

Irak ve İran'daki gelişmeler de daha az ilginç değil..

Geçen hafta, Irak'da, Muqtedâ es'Sadr'ın tarafdarlarının bir anda sokaklara dökülüp, Meclis ve Başkanlık Sarayı'nın basmaları ve sonra da, Sadr'ın siyasetten siyasetten çekildiğini tekrar açıklaması ve tarafdarlarından da, işgal ettikleri kamu binalarını derhal terketmeleri için yaptığı çağrı, hemen etkisini gösterdi..

Bu konu bizim efkâr-ı umûmiyemize noksan yansıtıldı.

Gerçekte ne olmuştu?

*

Irak'da yaşayan ve 90 yaşında olan Âyetullah Kâzım Hairî, takibçilerini fetvâlarıyla yönetecek durumda olmadığını, 'merce-i taqlid' sıfatının gereklerini yerine getirmeyeceği'ni ifadeyle, 'yetkilerini, İran lideri Seyyid Ali Khameneî'ye devrettiğini' açıklayınca; Muqtedâ es'Sadr da kendi ebeveynlerinin Hairî'nin bağlısı olması hasebiyle, siyasetten çekildiğini açıkladı. Ancak, bu yetki devri ile İran'ın liderliğinin Irak'ın şiîleri üzerinde daha geniş etkileri olacağını ve bunun kabul edilemez olduğunu düşünen Sadr'ın tarafdarları, C. Başkanlığı Sarayı ve Meclis'i işgal ettiler. Bu karışıklık sırasında 30'dan fazla kişi hayatını kaybetti ve güvenlik güçleri güç yetiremedi. Ama, Sadr, tarafdarlarının geri çekilmelerini isteyince, gücünü yine de göstermiş oldu.

Irak'ın içişlerinde İran'ın etkili ve müdahil olmasına karşıtlığıyla bilinen Sadr'ın istifa etmesiyle rahatlayan İran'ın, bu istifayla da daha güçlü bir figür haline gelmesinden rahatsız olduğu gözleniyor..

*

Bu arada, İran'da 2009'da yapılan Cumhurbaşkanlığı seçimi sonrasında eski başbakan Mîr Huseyn Mûsevî'nin değil de, Mahmûd Ahmedînejad'ın ikinci bir 4 yıllık süre için daha kazandığının açıklanmasıyla meydana gelen ve haftalarca süren pek çok ölümlü, büyük sosyal karışıklıklar konusunda, Ahmedînejad da geçenlerde yaptığı açıklamada 2009 seçimlerini sonrasındaki karışıklıklar sırasında, toplumu kışkırtanların ve sabotaj eylemlerini yapanların, şahsî elbiseleriyle hareket eden istihbarat elemanları olduğunu 13 sene sonra açıklayıverdi ve böylece kendisinin ikinci 4 yıllık başkanlığının kanunsuz olduğunu da zımnen itiraf etmiş oldu.

Öte yandan, 1980-88 arasındaki İran-Irak Savaşı yılları ve sonrasında 9 yıl başbakanlık yapan ve 13 senedir devlete aid özel bir mekânda hanımı Zehra Rehneverd'le birlikte hapiste tutulan Mîr Huseyn Musevî de, geçen hafta medyaya yansıyan açıklamasında, 'İran'a dinî liderliğin -saltanat sistemlerinde olduğu gibi- babadan oğula, verâset yöntemiyle geçecek bir duruma doğru gidildiğini açıklaması; ayrıca, İran'ın Afganistan, Yemen ve Suriye'de akıttığı kanlarla İnkılab'ın ve İran'ın üzerine leke teşkil ettiğine dair eleştirileri üzerine, İran liderliğine bağlı Keyhan gazetesinde yayınlanan bir başyazıda, Mîr Huseyn Musevî'nin farmason/ mason olduğuna dair bir suçlamaya bile tevessül edilmesi ilgi çekiciydi.

.‘Müsademe-i efkârdan, sahiden de bariqâ'y-ı hakikat doğar' mı?
5 Eylül 2022 Pazartesi

Evet, 150 yıl öncelerde Namık Kemâl bir mısraında, 'müsademe-i efkârdan bariqâ'y-ı hakikat doğar' / 'Fikirlerin çarpışmasından hakikat kıvılcımları doğar..' demişti.

Bu söz sahiden de doğru mudur?

Nitekim, tartışmalar yapılıyor ekranlarda veya başka yerlerde, ama, fikir tartışması adına söylenenlere bakıldığında, 'fikir alış-verişi' değil de; insanların birbirlerine galebe çalmak/ üstünlük sağlamak için gelişigüzel görüşler dermeyan ettikleri görülür.

Bu yüzden, bu gibi durumlarda, bir, 'söze bakılır, söz müdür' diye ve bir de 'söyleyene bakılır, 'adam mı?' diye..

Son günlerde, bedeninin en mahrem yerlerini teşhir etmekle şöhret kazanmış bir pespâye müennes yaratığın 2-3 günlüğüne tutuklanması üzerine, 'taife-i laicus' tarafından o pespâye yaratığa fikir özgürlüğü adına sergiledikleri 'sahib çıkmalar'ın, özgürlükten ne anladıkları, belli olmuyor mu?

*

Kezâ, jeoloji alanında yetkin birisi olduğu söylenen 'bayağının da bayağısı', bir pespâye/ aşağılık kişinin, Hz. Mûsâ, Hz. İbrahim gibi peygamberlerin aslında hiç olmadığını söylemesi, 'fikir özgürlüğü' müdür, Allah aşkına?

Bu kişi, son bir videosunda, 'Türkiye 3'e bölünecek!.' diye felâket tellâllığını da aşan bir iddiada bulunduktan sonra, 'Kürtlerle' bir şekilde anlaşmaya varılır; ama asıl korkunç savaşın, 'yobazlarla modernler arasında olacak!.' diye konuşması 'fikir hürriyeti' olarak mı kabul edilecektir?

*

Bir başkası, üstelik, kendisi de 'Alevi' olarak nitelendiği halde, bir takım hurafe-rivayetleri bahane ederek, Hz. Ali hakkında en şerefsizce sözlerle konuşmasına karşı çıkıldığında, birileri hemen onu da fikir ve beyan özgürlüğüne aykırılık olarak görmüyorlar mı?

Ama, bu gibi kişilere, 'geliniz kanunla korunan bir putunuzu da tartışalım' denilse, hemen feryat ederler, 'yobazlık ve modernlik' gerekçeleriyle..

*

Ve, Sakarya'dan intibalar..

2 Eylûl akşamı, İnkılab Yayınları'nın orta direği Hasan Güneş, 'Yarın, Adapazarı'na kadar gidip Caner Hoca'yı ziyaret edelim mi? Fazla uzak değil, 2 saatte gidilir..' deyince, 'İyi olur herhalde..' diye geçirdim içimden.. Ve, 'Caner Hoca'yla irtibat kurup, 'Yarın sabah 11.00'e doğru sana geliyoruz, kahvaltıyı da sende yaparız.. Belki 1-2 arkadaşı da Adapazarı'ndan alıp geliriz..' diye durumdan haberdar ettim.

2 Eylûl akşamı 22.00 civarında Ekrem Bey'le irtibat kurdum.. Ancak, Ekrem Bey, 'Tamam, ama, yalnız, kahvaltıyı, Orman-Park'ta yapacağız..' dedi. Diğer arkadaşlara da o yönde haber verdim. Ve ertesi sabah, belirlenen saatte, 'OrmanPark' denilen mekâna ulaştık. Burası, 'Sakarya Belediyesi Sosyal Tesisleri'ydi. 20-30 metre uzunluğunda yüzlerce çam ağaçlarıyla dolu, güzel, ferah bir mekân..

Caner ve tarihçi Prof. Necmeddin Alkan Hoca'lar ve biraz sonra da Ekrem Bey geldiler.

Hem kahvaltı yaptık, hem de Ekrem Bey'den Sakarya BŞ Belediyesi'nin çalışmaları ve meseleleri üzerine bir hayli bilgi aldık. Ekrem Bey'i, geçmişte Çaykur ve sonra da 'Doğu Karadeniz Kalkınma Projesi' (DOKAP) Gn. Md.lüğü dönemindeki hizmet heyecanının çıtasını daha bir yükseltmiş olarak görmek surûr vericiydi. İki sene içinde 140'dan fazla projeyi uygulamaya koymuş olmanın heyecan ve azmiyle konuşuyordu..

Öğleden sonra 14.30'da Adapazarı'ndan İstanbul'a dönmeyi, 17.00. sularında Eyyûb Sultan'daki bir diğer programa yetişmeyi planlamıştım. Ama, Ekrem Bey bizim Pamukova'daki çilek tarlasını ve Akyazı-Kuzuluk'ta tesis edilmiş bulunan 'Seracılık Mükemmelleştirme Merkezi'ni görmemizi bilhassa arzu etti.

Önce, 50 km. kadar güneydeki Pamukova'ya ve oradan da, C. Uzan isimli kişinin ve şimdi Hazine'ye intikal ettirilmiş olan villâsının bulunduğu, başı dumanlı dağların yüksekliklerine, Bakacak köyünün de yukarılarına doğru gittik.

Şiddetli bir yağmur yağıyordu. Orada, 4-5 dönümlük bir çilek tarlası vardı. O yükseklikte ve serinlikte yetişen çileğin lezzeti daha bir başka oluyormuş ki, biz de denedik ve taddık, gerçekten de nefîs idi..

Oradan, 60 km. kadar doğuda, Akyazı- Kuzuluk mıntıkasında tesis edilmiş olan muazzam bir seracılık merkezine geçtik..

Kuzuluk mıntıkasındaki 'yazlıklar'ın övgüsünü işitmiştim. Ama, biz şimdi orada 10 dönümden fazla bir kapalı alanda, en modern ve sulamasından havalandırmasına, sıcaklığından rutûbet ayarına kadar her şeyin otomasyon usûlüyle ve kökleri toprakta olmayan domates bitkilerince üretilen domatesleri gördük.. Bu tesislerde, yaz-kış devamlı üretim yapılıyor.. Burada her şey otomatik.. Görmeye değer.. Domateslerin kökleri, topraktan 1 metre kadar yüksekte olan ve Sri Lanka'dan getirilen ve Hindistan Cevizi kabuklarından elde edilmiş 'özel gübre kutucukları'nda.. Her gün 3-4 kamyon domates İstanbul'a gönderiliyormuş..

Bize bu dev tesis hakkında bilgilendirme yapan Selman isimli ziraat mühendisi genç arkadaşın mesleğinin ve buradaki işinin inceliklerine vukûfiyeti de takdir ve teşekkürü hak ediyor..

Bu dev tesisi de, Ekrem Bey, seçilişinin hemen sonrasında, 2021 başında tesis edip üretime geçirmiş.. Ekrem Bey bu kısa sürede kurduğu bu dev tesis için bile tebrike ve bu tesisler de görmeye değer.. Fırsat bulanların gidip görmelerini tavsiye ederim..

‘Bu dünya bir âlemdir, ‘Âdem'leri yutucu..'
7 Eylül 2022 Çarşamba

Ömer Tuğrul İnançer beyefendi, fâni hayat yolculuğunu tamamlayıp, ebediyet yolculuğuna çıktı. Onu, Pazartesi günü Fatih Câmii'nde ikindi sonrasında on binler uğurladılar..

İnançer, Karagümrük'de yarım asır öncelerde merhûm 'El'Hacc Muzaffer Özak'ın renkli şahsiyetiyle yoğun bir ilgi odağı olan Pîr Nureddin Cerrahî Âsitânesi / Tekkesi'nin 'post-nişin'i idi..

(Tekke kelimesi, Farsça'da sırtın dayandığı yerler için kullanılan 'tekiyye /tekiyyegâh' kelimelerinin Türkçeye geçerken aldığı şekil olup, tekke ve zâviyeler, bir bakıma, bugünün sivil toplum kuruluşlarının benzeri olup, 'devlet'in telkın ettiği veya dayattığı inanç ve hükümler'e karşı bazı sosyal kesimlerin itiraz etmek bâbında oluşturdukları direnme ve dayanışma mekânlarıdır. 1923 sonrasında, 'Tekke ve Zâviyeler'in, -miskinlik ve ahlâksızlık yuvası olduğu gibi ağır suçlamalarla- kapatılması'nın sebebi de, devrim histerisi ile topluma giydirilmek istenen deli gömleği'ne karşı sosyal direnme noktaları olarak görülmeleri yüzündendi.

Post-nişin ise, Farsça'da 'post'ta oturan' demek olup, tasavvufta bu lafzî mânâsının ötesinde ıstılahî /terminolojik mânâsı vardır ve tasavvuf dergâhlarında, tekkelerinde şeyhin vefât etmesinden sonra onun 'post'una veya makamına oturan kişi demek olup, o tekke'in kabul ettiği inanış ve davranışların âdâbının genel çerçevesini o belirler..)

Nûreddin Tekkesi'ndeki âyinlerden birine, 45 sene öncelerde Muzaffer Özak'ın dâveti üzerine bir kez katılmıştım. Özak'ın fâni dünya hayatından ayrılmasından sonra, o dergâhın önde gelen ismi olarak Tuğrul İnançer bilinmeye başlamıştı.

Tuğrul Bey'le şahsî âşinâlığım yoktu., Ama, birçok konferanslarını kaçırmamaya çalışırdım. Sesi de, hitâbetini daha bir cerbezeli yapıyor ve dinletiyordu. Ve genelde, anlattıklarından bir kısmı konusunda zihnimde parantezler açıyor idiysem de, yazılı veya sözlü herhangi bir tenkıdim olmamıştı.

Çünkü, tasavvuf kültürü içinde ve dışında olanlar arasında farklı bakış açısı ve izahların olması tabiî idi. Tasavvufu, ağır şekilde suçlayanlar olduğu gibi, bazı tasavvufî cereyanların da kendileri gibi düşünmeyenleri ağır şekilde suçladıkları bilinmektedir. Hattâ, tasavvuf mektebleri ve tasavvufî mektebin dairesi içinde olanlar arasında bile şiddetli tartışmalar olur.

Konuya, irfan ve hikmet açısından bakanlarla; tasavvufî cereyanları, -reçeli, kavanozu dışından yalayanlar misali- anlayanlar arasında elbette farklılıklar olur.

Ancak, Allah'a, Kur'an'a inanan ve Hz. Peygamber'e bağlı ve 'ehl-i kıble' olanları, yanlışları olsa bile, 'tekfir' etmek, 'İslâm dışında' saymak yoktur, bizim İslâm anlayışımızda..

Asıl mesele, hakikati, bir aşk derecesinde bağlılıkla aramaya ve anlamaya çalışmaktır. Yûnus'un deyimiyle, 'Eşidin ey yârenler, aşk, bir güneşe benzer, /Aşkı olmayan gönül, bir kara taş'e benzer..'

Herhalde, merhûm Tuğrul İnançer'i de bu anlayış çerçevesi içinde anlamak gerekir.

*

Tuğrul Bey'in cenazesinde, halkın hemen her kesiminden ve birbirini tanımayan binlerce insan vardı. Onlar kendilerine özgü bir 'takke'leriyle fark ediliyorlardı. Şahsen, o kadar bağlılarının olduğunu bilmiyordum..

Doğrusu, bu kadar farklı kesimlerden insanların o tekke'de öğretilenlerin hepsini anlamış olabileceklerine ihtimal verilemez..

Üstelik, bu, şart da değildir.

Düşünelim ki, Ömer bin Hattâb, kız kardeşinin de Hz. Peygamber' (S)'e bağlandığını duyunca, kızgınlıkla onu tartaklamaya gitmişti, ama, gittiğinde, okunmakta olan Kur'an âyetlerinin ruhuna nüfuz edişinden etkilenmiş ve 'sokak kabadayısı' olarak girdiği o evden, artık, bambaşka bir Ömer olarak, ileride derin bir hürmetle Hazret-i Ömer diye anılacak olan bir şahsiyet olarak çıkmıştı. O, o anda, 'İslâm'ın tamamını anlamıştı', denilemezdi elbette... Çünkü, henüz Kur'an'ın nuzûlü bile tamamlanmamıştı. Evvelki gün İnançer'in cenazesine katılan on binlerin de hepsi de aynı idrak seviyesinde değillerdi, muhakkak ki..

Sadece, onlar nihaî tercihlerini ortaya koymak gerektiğinde, ne ve nerede olduklarını böylece göstermiş olurlar. Bu bakımdan, kendi meşreblerinden olmayanları dışlamak gibi bir takım davranışlar sergileyenler olsa bile, aynı inanç potasında eriyip şekillenenlerin sağlıklı bir sosyal bünye için bir kazanç oluşturdukları- oluşturacakları gerçektir.

*

Ömer Tuğrul İnançer'in çıktığı ebediyet yolculuğunda 'rahmet-i ilâhî'nin hemrâhı, yoldaşı olması niyazıyla..

*

Bir diğer konu..

NOT: LAİKLERİ ÇILDIRTAN SAHNELER NE Mİ?

30 Ağustos günü, haber bültenlerinden yansıyan film veya fotoğraflar, 100 yıl yakın zamandır, evet alışılmışın dışında idi.. Kur'an'lar okunuyor, başta Başkomutan Erdoğan olmak üzere, bütün komutanlar huşû içinde dinliyorlar ve dua faslı geldiğinde de, bütün askerlerin elleri duada.. Aslında bu durum asırlar boyu, böyleydi.. Ama, Kemalist-laikler bu sahneleri gericilik alâmeti olarak görüyorlar; hâlen de..

Seçimler yaklaştıkça, muhalefet liderinin bir 'sevgi pıtırcığı' halinde yaptığı konuşmalara aldananların, Can Ataklı isimli ve o cenahın gediklilerinden olan gazeteci kişinin 30 Ağustos'ta gördüğü sahneler karşısında, âdetâ çıldırmışçasına söyledikleri, o kesimin düşünce ve duygularının yansıtmaktadır.

O kişi, özetle şöyle diyor:

'Bakın, kimse kızmasın, darılmasın.. Silahlı Kuvvetler'i böyle gösteremezsiniz; mümkün değil yavv!. Genelkurmay Başkanı, bütün Kuvvet Komutanları.. Yani.. Ben anlayamıyorum..

(...) Arkadaş, n'oluyor yavv!..

Şimdiii öyle, eller havada, Kur'an okunuyor..

30 Ağustos, Kur'an-ı Kerim'le kutlanıyor artık!.

Olmaaaaaz!!!

(...) Bir devlet düzeni içindeyseniz, bunu ya- pa- maz-sınız!!!

Siz bütün orduyu İslâm'ın kılıcı ve cihad ordusuna çevirdiniz..

Olur mu lan böyle bir şey!. (...)Hiç biraz sıkılmıyor musunuz?

(...) O 4 tane orgeneral.. Buralarında (omuzlarını ve göğüslerini gösteriyor) yıldızlar, madalyalar.. Ne yaptılarsa biz bilmiyoruz.. Eski Sovyet generalleri gibi..(...)'

*

Evet, uyanmak isteyenleri uyandırmak kolaydır; ama, uyanmak istemeyenleri uyandırmak mümkün değildir, onlara iyi uykular..

.‘Kraliçe Elizabeth'in ‘toprağı' ne kadar olsun?
9 Eylül 2022 Cuma

İngiliz İmparatorluğu'nun tahtında, en uzun süre kalmış olan 19. yüzyıldaki ünlü Kraliçe Victoria'dan 8 yıl kadar daha en uzun süre oturan hükümdar olarak nitelenen ve 1952 yılında, babası Kral George ile, Veliahd- Prenses olarak gittiği Kenya'da, babasının ölmesi üzerine; Afrika'dan İngiltere'ye 26 yaşında Kraliçe olarak dönen Elizabeth, hükümdarlığının 70. yılında ve 96 yaşında dün öldü ve 73 yaşındaki Veliahd Prens Charles'ın yeni kral olduğu da; Başbakan Boris Johnson'ın istifasından sonra onun yerine iki gün önce gelen yeni İngiltere başbakanı Liz Truss tarafından açıklandı. (Liz, Elizabeth'in kısaltılmış söylenişi..)

Annesinin bu kadar uzun süre kraliçe oluşu yüzünden, Prens-Veliahd Charles'ın, 'Kral olamadan öleceği..' söyleniyordu, ama, bu vefatla, o da, sonunda, 'muradına erdi'!

*

Kraliçe 2. Elizabeth'i, 1961'de, Başvekil Adnan Menderes'in idâmından bir-iki hafta önce, Hindistan'a yaptığı geziden İngiltere'ye dönerken, Ankara'ya inip dönemin askerî darbe rejiminin Devlet Başkanı General Cemal Gürsel tarafından karşılanışı sırasında görmüştüm. Henüz 35 yaşlarındaydı. Ankara'daki siyasî çevrelerde, 'Menderes'in idâm edilmemesini, kendilerine verilmesini istediği' rivayeti dillendiriliyordu. -Bu, belki de Adnan Menderes tarafdarlarının, ya da 'Anglofil'lerin, İngiliz muhiblerinin temennisiydi-..

Cemal Gürsel'in, Kraliçe'yi uğurladıktan sonra, 'Kibar bir hanım..' demekle yetindiğini hatırlıyorum.

(İngiltere'nin Menderes'in idâm edilmemesini istediği iddiası, ne kadar doğruydu? Bu husustaki gizli belgeler henüz de açıklanmadı.. İngiliz gizli belgelerinin üzerindeki gizlilik kaydı, 100 yıl sonra açıklanır, ama, hele de Ortadoğu'yla ilgili gizli belgelerin, İngiliz empeyalizminin maslahat ve menfaatlerine zarar verebilir gerekçesiyle açıklanmadığı resmen itiraf olunmuştur.)

*

2. Elizabeth, göstermelik bir kraliçe miydi?

Dışardan ve uzaktan bakınca, 'Öyleydi..' denilebilir. Ama, onun, 'İngiliz (Anglikan) Kilisesi'nin başı' olduğu da unutulmamalıdır. Kezâ, denizaşırı diyarlarda İngiliz emperyalizminin sembol gücü olan İngiltere Donanması'nın doğrudan doğruya ona bağlı olduğu da hatırlanmalıdır.

'İngiliz Uluslar Topluluğu/ (Commonwealth) ülkelerinden sayılan Malezya, Hindistan, Pakistan ve Afrika'daki bazı ülkelerdeki etkisi bir hayli zayıflamış olsa bile; Avustralya, Yeni Zelanda, Fiji Adaları ve Kanada Genel Valileri, bugün de doğrudan İngiltere Kraliyeti tarafından tâyin edilmektedir. Bu ülkelerin başbakanlık yetki ve mühürlerini de o Genel Valiler veriyor.. Aynı sistem yeni kral tarafından da sürdürülecektir.

Asırlarca, 'kazı bağırtmadan yolmak' taktiğiyle dikkatlice geliştirilmiş İngiliz emperyalizminin hesabları günübirlik siyasetlerle değişmez. (Meşhûrdur, Hindistan Genel Valisi / Müstemleke Valisi olarak vazifelendirilen kişi, hareketinden önce İng. Hariciye Nâzırı'yla görüşür ve Hindistan'da neleri, nasıl yapacağını sorduğunda, Hariciye Nâzırı, ona, 'Oraya gittiğinde, masanın çekmesinde, 100 yıl öncelerden beri nelerin yapıldığı ve gelecekte de nelerin nasıl yapılacağının genel çerçevesini hazır bulursun..' cevabını vermiştir.)

*

*

Birinci ve İkinci Dünya Savaşı'nın her ikisinde de İngiliz emperyalizminin sembol ismi olan Winston Churchill, 'Hristiyanlığı anlamak için Avrupa'yı anlamak ve Avrupa'yı anlamak için de İngiltere'yi anlamak gerekir..' demişti.

Dünyanın nice coğrafyalarında İngiliz emperial sistemi tahakkümünü ve sürdürürken ve özellikle Müslüman coğrafyalarında nasıl bir zulüm rejimi kurduğu ve o rejimlerin tepelerine de 'bağımsızlık' kahramanı olarak nice kuklalarını oturttuğunu nasıl unutabiliriz? Birinci Dünya Savaşı'nda işgal ettiği Osmanlı- Filistin topraklarını, başkalarının toprağını başkalarına, sionist Yahudilere peşkeş çektiği, o dönemdeki İngiliz Dışbakanı Arthur Balfour'un adıyla anılan 2 Kasım 1917 tarihli Balfour Deklarasyonu ile, dünyada, topraksız -devletsiz bir topluluk olan Yahudilerin Filistin'e yerleşmesi çağrısı yaptığı ve bu konuda her türlü desteği sağladığı unutulabilir mi?

Kezâ, Osmanlı, Birinci Dünya Savaşı'ndan yenik çıkınca, Mondros Mütarekesi (silah terki) anlaşmasının hemen ardından, -Çanakkale ve Kut-ul'Ammâre yenilgilerinin intikamını almak istercesine- Yunanistan'ı Anadolu'ya saldırtan ve 25-30 parçaya ayrılan Osmanlı topraklarının her bir parçasında oluşturulan rejimlerin başına, yüreklerinden ve beyinlerinden İngiliz uşağı olan yerli kuklaları oturtan; aynı şekilde, Müslüman Keşmir'i de sonunda, Hindistan'a hediye eden ve Afrika'da özellikle Mısır, Sudan, Tanzanya, Uganda, Nijer ve Nijerya, Kenya, Somali, Zimbabve, Güney Afrika vs. ve Hind alt-kıt'ası ve Güneydoğu Asya ve Afrika kıtasında sadece son 200 yıllık emperyalist uygulamalara ve de bu coğrafyalarda kurduğu rejimlerin ve diğer yerli kuklalarının zulümlerinin ardındaki İngiltere nasıl görmezlikten gelinebilir?

Ki, o siyasetler bugün de, İngiliz emperyalizminin Atlantik ötesindeki devamı ve yapışık kardeşi olan Amerikan emperyalizmince daha da kaba yöntemlerle sürdürülmektedir. Şimdi de Yunanistan'ı perde gerisinden Türkiye aleyhine kışkırtanların başında Anglo-Sakson dünyası yok mu?

*

İngiltere bugün her ne kadar tırnakları sökülmüş, pençeleri zayıflamış bir köhne emperial kalıntı durumundaysa da, Amerika'dan yine de ayrı düşünülemez.. Esasen, Anglo-sakson dünya, hemen her konuda tam bir birlik halindedir. Kraliçe 2. Elizabeth de o sistemin bir aslî unsuru idi.

Kraliçe Elizabeth'in de genelde, hırçın olmayan, mülâyim ve yüzünden tebessümü pek eksik olmayan birisi olarak, asırlarca sömürgecilik tecrübesi olan İngiliz emperyalizminin plânları çerçevesinde hareket ettiği açıktı. Ama, o, 'commonwealth' dışındaki toplumlara herhalde komik geldiği söylenebilecek olan rengarenk çiçekli ve acaib şapkalarıyla hatırlanacaktır.

Ziyâ Paşa ne demişti, 150 yıl öncelerde..

'Yaktı nice cânlar, o nezâketle tebessüm;

Şîr'in (arslan'ın) dahi kasd etmesi câna, gülerektir.'

*

Bizim kültürümüzde, Müslüman olmayan, amma, iyi bilinen kimseler olarak ölenler konusunda, 'Toprağı bol olsun..' deyimi geliştirilmiştir, iyiliğinin karşılığını Âhiret hayatında görmesi temennisi için..

Bu temenni, Kraliçe 2. Elizabeth için de söylenebilir mi?

Sanmıyorum.

.Yazık ki, 100 yıl öncesine hâlâ resmî tarih çarpıklığıyla bakılıyor
11 Eylül 2022 Pazar

9 Eylûl günü, İzmir'in 3,5 yıl süren Yunan İşgali'nden kurtarılmasının 100. Yıldönümü'ydü.

Birinci Ordu Kumandanı Sakallı Nureddin Paşa komutasındaki askerlerimiz, bir yıldırım hızıyla gitmişlerdi İzmir'e.. Ama, M. Kemal Paşa, İzmir'e zafer girişini başkumandan sıfatıyla kendisi yapmak istiyordu. Çünkü, Edirne'nin Enver Paşa tarafından kurtarılmasının ona kazandırdığı itibarı biliyordu.

Yunan Kralı Alexander'in, bir hayvanat bahçesini gezerken bir maymun tarafından ısırılıp kuduz olması ve ölmesinden beri, Yunanistan'ın iç siyasî karar mekanizmaları bir sarsıntı geçiriyordu.

Ama, 'Yunan'ın denize dökülmesi' deyimi yanlış; gemilere binip gitmişlerdi.

Bir diğer konu da, Yunan ordusunun 9 Eylûl 1922'de İzmir'den kaçmasından 4 gün sonra 13 Eylûl günü meydana gelen büyük yangını kim çıkarmıştı?

Önce Cemal Paşa'nın, sonra da M. Kemal Paşa'nın en yakın adamı olarak bilinen Fâlih Rıfkı, daha geniş tafsilât vermeden, 'İzmir'i biz yakmıştık..' demiştir ve kimse de onun bu sözü üzerine gitmemiştir. Ayrıca Fâlih Rıfkı, 'Eğer İzmir'e giren muzaffer ordunun başında M. Kemal değil de, Enver Paşa olsaydı; Selânik'e de giderdi, Haleb'e de.. Ama, sonunda her şey kaybedilebilirdi..' .. demişti. Bu durumu, temkinlilik olarak mı görmeli, yoksa...

*

Fâlih Rıfkı, M. Kemal Paşa'nın, İzmir'e girip, Kadifekale'de yorgunluğunu gidermek için rakı içerken, 'Erzurum'dan buraya kadar geldik, düşmanı kovaladık; şimdi de İzmir'den Erzurum'a kadar yeni bir cephe açacağız..' dediğini de aktarır. Dediği gibi de yapmıştır..

*

İzmir'in Yunan işgalinden kurtuluşunun etkinliklerinde konuşan İzmir BŞ Belediye Başkanı Tunç Soyer, Osmanlı'yı suçlamış ve "100 yıl önceydi bu toprakları yönetenler gaflet, dalâlet ve hattâ hıyanet içindeydiler. Sadece saraylarındaki saltanatlarını korumak için bütün bir milleti ateşe attılar ve teslim oldular." demiş.. O kişi, M. Kemâl'i, askerî ve mülkî erkân üzerinde geniş yetkilerle donatarak Anadolu'ya gönderenin Sultan Vahiduddin olduğunu bilmiyorsa, o cehaleti için de ayrıca bir tahsil görmüştür veya 'Nutuk' okumuştur.

*

*Ve, bir-kaç konuda, bir-iki söz..

1- Yaklaşan kış dolayısıyla üst derece yetkililer ülkenin, 'doğalgaz depoları'nın dolu olduğunu ve bir sıkıntının söz konusu olmadığını' açıklarken, depolama bölgelerini de zikrediyorlar. Bunlar yanıltmak için mi söylenmiştir, bilmiyorum; ama, bunun açıklanmasının son derece tehlikeli olduğunu söylemeye ne gerek var? Günümüz teknolojisinde, koordinatları verilerek fırlatılan bir füzeyle, binlerce km. uzakta da olsa, vurulamayacak bir hedef olmadığı bilinmiyor mu?

2- Amerikan Dışbakanı Blinken, 'Yunanistan'ın adalar üzerindeki egemenliği sorgulanamaz..' diyor. Sen Amerika olarak Lozan'da taraf da değildin, imzalayan ülke de.. Sadece gözlemciydin.. Ayrıca, hem Lozan'da ve hem de İkinci Dünya Savaşı sonunda, adaların Yunanistan'a devri konusundaki '1947- Paris Andlaşması'nın 11'nci maddesinde, bu adaların silâhsız ve askersiz olacağı temel kural değil miydi? Şimdi bu kuralların çiğnenmesine Türkiye itiraz edince, 'Yunanistan'ın o adalar üzerindeki hâkimiyeti sorgulanamaz..' diyen Amerika, bütün bunlardan sana ne?

3- 'Kara Suları', sahil devletinin sahilden itibaren denizdeki hâkimiyet alanını ifade eder. Bu genel olarak 3 veya 6 mil şeklindedir. Ancak komşu ülkeler bu mesafeleri andlaşmalarla değiştirebilirler.

Ve, Türkiye ve Yunanistan, iki taraf da kendi kara surlarını 6 mil olarak belirlemiş bulunuyor. Hava sahası da, denizdeki karasuları ile sınırlıdır. Ancak, Yunanistan, bu konuda, 10 millik bir hava sahasından söz ediyor; buna karşı, hareket alanı iyice kısıtlanan ve savaş uçaklarının eğitim uçuşlarına bile radar kilidi atan Yunanlılar karşısında, Türkiye bu durumu kabul edilemez olarak niteleyip, Başkan Erdoğan da, 'Bir gece ansızın gelebiliriz..' diyor.

Bu basit bir tehdit olmayıp, 'bıçağın kemiğe dayandığı'nın ilâmı ve konunun ciddiyetinin anlaşılması için dünyaya, bir tehlikeyi haber vermiş oluyor; kontrollü bir gerginlik yöntemi ile...

Nitekim, 'Bir gece ansızın gelebiliriz..' söylemini, Tayyib Bey, Suriye'de bir 'harekât' yapılabileceğinin işareti olarak verirken de, iskandil atıp, gelebilecek tepkileri almaya çalışıyordu.

Ancaak, ava giden de avlanabilir.. Nitekim, 'Haziran-1967'deki '6 Gün Savaşı' öncesinde, küçücük İsrail rejimini avlayacaklarını hesap edenler kendileri av oldular; kezâ Saddam Irak'ı da İran karşısında ve Amerikan emperyalizmi Vietnam'da, ve de Sovyet Rusya İmparatorluğu da Afganistan'da..

Tayyib Bey ve başkomutanı olduğu Ordu da bu hususları asla göz ardı etmiyordur, elbette..

*

Kezâ, Yunanistan'a İzmir'i hatırlatıyoruz.. Ama, onlar da 'Polatlı'ya kadar geldiklerini' hatırlatıyorlarmış.. Öyle de olmamış mıydı? Hattâ, -pek hatırlatılmak istenmese de-, 'Kütahya -Eskişehir Hattı'nda Temmuz-1921'de ağır bir bozguna uğrayıp da geri çekilmemiş miydik?

Ve bugün, Yunanistan, sırtını Amerika'nın Ege adalarında ve Meriç'in öte yakasında bulunan 10 kadar Amerikan Üssü'ne dayamasına güveniyor. Ancak, bir çılgınlık olan savaşın kapısı bir kez açılınca, neyin nerede duracağını, nasıl bir sonuca varacağını kim kestirebilir ki?

*

Yunanistan Dışbakanı Nikolas Dendias, 5 gün önce, Ankara'ya yaptığı resmî ziyaretten dönen Fransız Dışbakanı Catherine Colonna ile Atina'da bir değerlendirme yaparken, Erdoğan'ın Yunanistan'a olan ihtarlarını, Türkçe'deki 'dayılanmak' sözünü telâffuz ederek eleştiriyordu. Halbuki, sırtını Amerika, Fransa, İngiltere ve diğer bütün mâlûm dünyaya dayayarak asıl 'dayılanan' bizzat kendileriydi. Ki, Anadolu'daki Yunan ordularının komutanı General Trikopis'in esir düştükten sonraki, 'Bizi kullanan Avrupalı güçlerin oyununa geldik, ne işimiz vardı Anadolu'da..' sözlerinden ders alabilirdi.

Evet, Yunanistan, Anadolu'ya sürülmekle, 'Küçük Asya Faciası'nı yaşamıştı; ama, biz de o 'zafer'e dayanılarak, İzmir'den Erzurum'a doğru açılan cephenin ağır harabiyetinden henüz de bütünüyle kurtulabilmiş değiliz.

*

.Amerika, ‘11 Eylûl 2001 Saldırıları'nı, Müslümanlara yıkmayıp da, n'apsındı?
12 Eylül 2022 Pazartesi

Evvelki akşam, Afganistan'dan bir kardeşle sohbet ediyordum. (Dün için) 'Yarın 11 Eylûl 2001 Saldırıları'nın yıldönümü..' dedi ve, '9 Eylûl 2001 günü bizim büyük Pençşir kahramanımız Ahmed Şah Mes'ûd katledilmiş, şehîd olmuştu.. İki gün sonra da, New York'ta 11 Eylûl 2001 Saldırıları'nın gerçekleşmesiyle bu cinayet arasında bir bağ yok mudur?' deyiverdi, kısaca...

Aklıma, hemen içerden-dışardan yığınla örnekler geldi.. Bazen, birbiriyle hiç ilgisi olmayan hadiseler aynı zaman diliminde de cereyan edebilir ve komplocular da, bunlar arasında kendi arzularına göre irtibatlar kurup, senaryolar yazabilirler.

*S. Demirel'i iktidardan uzaklaştıran 12 Mart 1971 Askerî Darbesi'nin 'muhtıra'sı radyodan okunurken, Adana'ya gitmekte olan B. Ecevit, hemen, 'Bu muhtıra, gerçekte bizim iktidara gelişimizi önlemek için verildi!' demişti; ama, darbeci generaller, 'CHP'li Nihad Erim'i Başbakan yapmışlardı!

*1982 Baharı'ydı. Arjantin, kendisine 500, İngiltere'ye ise yaklaşık 13 bin km. uzaklıktaki Malvinas veya Falkland diye anılan 12 bin km.karelik (yani, Kıbrıs'tan biraz büyük olan) adanın kendilerine aid olduğunu ileri sürerek bu adaya asker çıkarmıştı. Üç ay kadar süren yüksek gerilim, Arjantin'in yenilmesiyle noktalanmıştı.

Ama, o zamanlar, yeni yeni tüylenmekte olan, sonraların ünlü bir terör örgütü lideri, 'Falkland Savaşı'nın kendi haberlerinin dünya kamuoyunda yer almaması için çıkartıldığı'nı ileri sürmüştü.

*

Amerika da, 11 Eylûl 2001 Saldırıları'na maruz kalınca.. Elinde hiç bir delili yokken, bu saldırıyı Müslümanların üzerine ve Usâme bin Laden'in El'Qaide isimli örgütünün üzerine yıkıvermiş ve İ-'Islamofobia/İslâm Korkusu' dehşet duygularıyla sarmalanarak dünya gündemine oturuvermişti.

*

Bizim Afganistanlı kardeşimiz de '11 Eylûl 2001 Saldırısı' ile Ahmed Şah Mes'ûd'un katli arasında bir bağlantı kurmaya çalışıyordu. Ahmed Şah Mes'ûd, Rus işgaline karşı savaşın sembol direniş isimlerinden ve sonra da Tâlibân'a karşı, Cumhurbaşkanı Burhaneddin Rabbânî'nin yanındaydı.

Arap rejimlerinden birine aid bir tv. kanalının iki elemanı kendisiyle bir mülâkat yapacaklardı; kameralar da çekime hazır vaziyetteydi.. O sırada kameralar içine gizlenmiş 'uzaktan kumandalı bir bomba'nın patlatılması sonunda -İnşaallah- 'şehîd' olmuştu. Bu suikastın, 11 Eylûl'le hiçbir bağlantısı olmasa gerek..

Ancak, bu gibi teviller, her şeyin kendi mihverleri etrafında şekillendiğini göstermek isteyen her harekette de görülebilir.

*Öyleyse, '11 Eylûl 2001 Saldırıları'nı nasıl okumalı?

Ayrıca, o korkunç saldırılarda Müslümanların dahlinin olduğuna dair hiçbir inandırıcı delil sunulamamıştır. Ama, o sırada 'kapitalist emperyalizmin kutsal mâbedi' gibi görülen New York'daki 'İkiz Kuleler'e ve Pentagon'a çarpan ve birisi de Pensilvania civarında düşürülen uçaklardaki 400'den fazla yolcular arasında pasaportlarında 'Müslüman' ismi yazılı 20 kadar kişinin bulunmasından başka hiçbir 'ciddî' (?!) delil yokken bu saldırıların Müslümanlar üzerine yıkılması, Amerikan emperyalizmi açısından etkili ve başarılı bir yanıltma harekâtı olmuştur.

Uçaklarla ve hele de hava trafiklerindeki çok karmaşık şifrelerin o meslek erbabı olanlar dışındakilerce bilinmesi neredeyse imkânsızdı.. Yani, konu, B. Amerika içindeki yaşanan bir iç güvenlik zaafının eseridir ve böyle anlarda hep yapılageldiği gibi, 'dış düşman'ın suçlanması yöntemine tutunulmuş; 'Islamofobia / İslâm korkusu' bir heyulâ gibi sunulmuştu, dünya kamuoyuna.. Ve bu suçlama, özellikle de Amerika ve Avrupa dünyasında oldukça taraftar bulmuştu. (O kadar ki, hemen ertesi gün, 12 Eylûl'de, Almanya- Belçika sınırındaki Trier şehrinde -ve başörtüsü yasağından dolayı üniversite tahsilini Almanya'da psikoloji okuyarak tamamlayan ağabeyimin torunu olan- yeğenimle o şehrin ana caddelerinde dolaşırken, halk kitlelerinin yeğenime sanki 'canlı bomba' gibi nasıl korku ve dehşetle baktıklarını saatlerce müşahede etmiştik..)

*

Amerikan Başkanı George W. Bush, Texas'dan, gizlice Nebreska'daki sığınağa götürülürken, USA Hava Kuvvetleri'nin Başkanlara aid 1 numaralı savaş uçağının internet ekranının şifresine bile girilip, 'Sıra Sende..' kaydının dahi düşürüldüğünü görüp ürpermişti. Bu kadar karışık iç güvenlik sistemlerine, Amerika'daki yabancıların girebilmesi neredeyse muhaldir.

Evet, emperyalist Amerikan sistemi, '11 Eylûl 2001 Saldırıları'nı ilginç şekilde çarpıtmıştı.

N'apsınlardı, yani, 'İç güvenlik zaafımızdan istifade eden dahilî düşmanlarımız' suçlaması mı yapacaktı?

Bush, 'Bu saldırı karşısında kendileriyle birlikte olmayanların karşı tarafda olduğunun kabul edileceği'ni, kendilerinin de 'çağdaş Haçlılar olduklarını' söyleyerek, 'Sonsuz Özgürlük' adını verdiği bir saldırıyla, suçladığı Usâme bin Laden ve zayıf lokma olarak gördüğü Afganistan ve sonra da Irak'ı ağır şekilde bombardıman ederek Amerikan halkının intikam duygularını çarpıtarak da olsa yatıştırmaya çalışmıştı.

*

Ama, hiç, 'Amerika'nın iç düşmanları'ndan söz edilmemişti.

Hatırlayalım, 1990'lı yılların ortasında Los Angeles'da, 'Davidian' isimli bir Hristiyan tarikatının bağlılarının yaşadığı bir mahalle buldozerlerle dümdüz edilmişti.

Arkasından, Oklahoma City'deki Eyalet Valiliği binasında, patlatılan bir bomba ile, 19 Nisan 1995 günü 170 kadar insan ölmüş, 700 kadarı da yaralanmıştı. Bu saldırı, Amerika'nın son 100 yılda gördüğü en büyük 'terör saldırısı' olarak nitelenmişti.

Arkasında, Texas'daki bir yazlık evde 'Davidian Tarikati' mensuplarının yaptığı toplantıda 100'e yakın insan can vermiş ve kimse kurtulamamıştı. Çünkü, bütün kapılar dışardan zincirler bağlanmıştı..

Bu konunun araştırılması, dönemin Amerikan Başkanı Clinton tarafından istendiğinde, 'FBI' (Federal Soruşturma Bürosu) bunun yanlış olacağına Clinton'ı ikna etmiş ve o da, yetkisine dayanarak, 'Bu dosyanın bir daha açılmamak üzere kapatıldığını' açıklamıştı.

Aradan 1-2 yıl geçince, Oklahoma Saldırısı'nın aslî faillerinden olan Timothy McWeigh isimli bir genç yakalanmış ve yargılamasında, o eylemi gerçekleştirdiğini itiraf etmiş; idâma mahkûm olmuş, 11 Haziran 2001 günü idâm edilmişti. Timothy, idâm öncesinde, 'Asıl hedeflerinin o kurbanlar olmadığını, onların ailelerinden özür dilediğini' belirtip, 'bizim bir Şeytan İmparatorluğu' olan Amerika ile savaşımız devam edecektir..' demişti.

Ve o idâmdan 3 ay sonra da 11 Eylûl Saldırıları sahnelenmiş, 3 bin kadar insan can vermişti.

*

Evet, Amerika, n'apsındı yani, o saldırıların, kendi içindeki bir iç düşman ve güçlü bir örgüt tarafından gerçekleştirildiğini mi açıklasındı?

.‘Coğrafya bir kader midir?' sualinin cevabı; sizce?
14 Eylül 2022 Çarşamba

Muhalefet lideri, nasıl karmaşık bir coğrafyada bulunduğumuzun idrakinde değil. 'Bu bölgede bütün komşularımızla barış içinde yaşarız. Niye savaşalım.' gibi laflar edince, bazı safdiller de 'Sahi yahu, niye savaşalım ki.' diyebilirler..

Sahi yahu, niye savaşalım ki.

Ama birileri hedeflerine varabilmek için kesinlikle savaşılması gerektiği üzerine bir inanç, ideoloji veya strateji oluşturmuşlarsa, sizin barış şarkılarınız, hamamda türkü söylemeye dönüşmez mi?

Çevremiz yanıyor. Bu alevler, istesek de istemesek de bizi de etkisi altına alacaktır.

Yunanistan başbakanı Miçotakis, sırtını Amerika ve Fransa gibi güçlü müttefiklere dayadığını açıkça söyleyerek, Türkiye'yi diplomatik açıdan baskı altına alma çabalarına yeni ivmeler kazandırmaya çalışıyor. Ege Denizi'ndeki 7 adada ve Meriç'in öbür tarafında da 3 adet olmak üzere, 10 adet Amerikan üssü, en gelişmiş silahlarla, Yunanistan'ı doğudan gelebilecek tehdide karşı korumaya hazır durumda.

Pekiyi, NATO Müttefikliği hikâyesi n'olacak?

Türkiye, Kıbrıs Rum Yönetimi dese bile, AB'nin ve BM'nin kabul ettiği tabloya göre, Kıbrıs devletini, evet, sadece Rûm Yönetimi temsil etmektedir. Ve Türkiye sadece Batı'dan, Yunanistan'dan değil, güneyinden, Kıbrıs'tan da tehdit edilmektedir.

'Rusya-Ukrayna Savaşı', 7'nci ayını doldurmak üzere. Halbuki, 7 günde netice alınacağı sanılıyordu. Rusya Dışbakanı Lavrov'un, 'Ukrayna ile savaşta uzlaşmaya varmak ve savaşı durdurmak ihtimali giderek kayboluyor.' sözleri, gerçekte kendilerinin işlerinin daha da zorlaştığı itirafını yansıtmaktadır. Çünkü, Rusya'yla direkt askerî açıdan karşı karşıya gelmeden, onu Ukrayna karşısında tökezletmek isteyen güçler, ellerindeki bütün imkânları seferber ediyorlar. Bu desteklerin nasıl olduğunu, Rusya, dünyanın çeşitli yerlerindeki mücadeleler içinde desteklediği tarafları, en gelişmiş silâhlarla nasıl donattığını kendi siyasetlerinden dolayı çok iyi bilir.

*

Suriye'de de durum mâlûm. Suriye'nin Fırat doğusundaki kısmı, Amerika ve onunla işbirliği yapan Suriye PKK'sının kontrolünde. Suriye'nin Fırat batısındaki kısmı ise, Rusya ve İran güçlerinin elinde ve Suriye PKK'sı onların bölgelerinde de etkili olmaya çalışıyor. Siyonist İsrail rejimi ise, Amerika ve Rusya'nın menfaatlerine zarar vermeden, sadece İran ve Suriye rejimi güçlerinin hedeflerini dilediği şekilde ve zamanda bombardıman ediyor. İran, 'zamanını kendi belirlediğimiz bir zaman dilimine karşılığını alacaktır.' diye açıklamalar yapıyor ve o kadar.

Suriye Baas rejimi ise, 'Türkiye'yle münasebetlerin normalleşmesi için, iki şartımız var' diyor.

1- Türkiye'nin, güçlerini işgal ettiği Suriye topraklarından çekmesi ve,

2- Suriye Ulusal Ordusu denilen güçleri desteklemekten vazgeçmesi.

Suriye rejimi, Suriye'yle hiçbir müşterek sınırı olmayan, binlerce uzaklıktaki Amerika ve Rusya ve yüzlerce km. uzaklıktaki İran'a bir şey diyemiyor; sadece, kendi kuzeyindeki 910 km'lik Türkiye'ye, 'çekil.' diyor; kendi içindeki yangının, müşterek sınırın öte tarafını tehdit ettiğini yok sayarak. Dahası, Beşşar Esed, bir İran gazetesine verdiği mülâkatta, 'Türkiye sınırındaki Suriye Kürdlerini silahlandırarak Türkiye'yi engelledik.' demişti, geçmişte.

(Birileri, filanca etnik ulusçuların siyasetine uygun bir yorum.' diyebilirler, geçenlerde dedikleri üzere. Her devlet, kendi menfaat ve maslahatını esas alır, kendi gücüne veya zaaflarına göre siyasetlerini düzenlemeye çalışır. Bu durumu, 'falanca ülkenin siyasetine uygunluk veya karşıtlık olarak görmek' yanlıştır.)

*

Türkiye'nin bir diğer güney komşusu olan Irak'ta ise. Bir fırtına öncesi sessizlik hâkim, şimdilik. İran'ın Irak siyasetinde etkili olmasına karşı 'coğrafyacı ve Arabcı eğilimleri tahrik ederek itirazlar geliştiren ve geçenlerde siyasetten çekildiği'ni açıklayan Muqtedâ es'Sadr'ın, geçmişteki gibi, kararını yine değiştirip siyasete döneceğinin korkusu yaşanmakta.

*

İran, kendi içindeki derin sosyal çalkantılar ve Irak, Lübnan ve diğer ülkelerdeki mezhebî beraberlikleri güçlendirmeye çalışmasının sıkıntılarından henüz de kurtulmaktan çok uzaklarda. Kezâ, İran'dan binlerce insanın Türkiye'den ev satın alma eğilimi, bir diğer konu.

Ayrıca, 1989'dan beri ülkenin en üst lideri olan İnkılab Rehberi S. Ali Khameneî'nin makamının boşalması halinde, yerine oğlu ve şimdiden 'âyetullah' diye anılmaya başlanan S. Muctebâ Khameneî'nin getirileceği ihtimali etrafındaki tartışmaların ateşlediği itiqadî, ideolojik ve siyasî tartışmalar atmosferi daha bir teneffüs edilemez hale getiriyor. Ayrıca, Azerbaycan Cumhuriyeti'ne İran'da beslenen soğuk duygular, İran Azerbaycanı'nda da aykırı rüzgârları beslemekte.

*

Ve bu şartlar altında. Ermenistan ve Azerbaycan, 12 Eylûl gecesi, Karabağ bölgesinde, sınır boyunda, Kelbecer ve Laçin arasındaki geniiş bir sınır boyunca büyük çaplı savaşlara yol açacak sınır sürtüşmeleri yaşamış ve iki tarafın da 50'şer asker kaybetmesine yol açmış bulunuyor. Ermenistan halkı arasında yapılan bir ankette, Türkiye'yle dostça ilişkilerin geliştirilmesini destekleyenleri sadece yüzde 7 olması, yüzde 47'sinin karşı çıkması ve yüzde 45 kadarının da kararsızlığı, tabloyu daha bir ilginç hale getirmektedir.

*

'Coğrafya kader midir?' sorusuna genelde cevap vermek zordur. Ama, Avustralya, İskandinav ülkeleri vs. gibi coğrafyalardaki toplumlarla Ortadoğu- Kafkaslar- Balkanlar'daki toplumların aynı sosyal ve tarihî kaderi paylaşmadığı kendiliğinden bir cevap teşkil etmiyor mu?

.Tarihimiz, yazık ki, hak ölçüsüne göre değil, güce göre şekilleniyor
16 Eylül 2022 Cuma

Ülke günlerdir İzmir BŞ Belediye Başkanı'nın sözleriyle çalkalanıyor. Birisi, bir kuyuya bir taş attı, 40 kişi onu çıkarmak için uğraşıyor.

Bülend Ecevit, ömrü boyunca İzmir Beld. Başkanı ile aynı çizgide denilebilecek şekilde konuşmuşken, ölümünden bir-kaç ay önce, 'Sultan Vahdeddin'in yanlışları-hataları olmuştur, ama, o bir hain değildi.' dediğinde, 'kemalist-laik' taife küplere binmiş ve bu konu Süleyman Demirel'e sorulunca, o da, 'Türkiye henüz bu tartışmayı kaldıramaz.' demişti. Bu konu hâlâ da konuşulamıyor.

Tarihçi Ortaylı da, 4 Ağustos 1913 tarihinde Milliyet'teki yazısında Enver Paşa'yı anlatmaya çalışırken, 'Türkiye'nin yakın tarihi trajik çözülmezliklerle doludur. Bir anda değerlendirilebilecek bir dönem değil. (...) Yüzyıla yaklaşan zaman, artık bu konuda değişik yorumları elbette getirecektir ama henüz olayları dahi çok iyi öğrendiğimizi söyleyemeyiz. (...)' diyordu.

*

Tarih'in, gaaliblerle mağlûbların/ yenenlerle yenilenlerin arasında geçenleri kaydettiği kabul edilir. Böyle olunca da, ortaya iki farklı metin çıkar; galiblerinki, resmî tarih yorumu sayılır ve hattâ resmî ideoloji olur; mağlublarınki ise, gizli tarih olur ve o taraf galib gelinceye kadar da öyle kalır.

Bir de, iki taraf arasında ortada kalan büyük kitleler vardır ki, hangi taraf kazanırsa, o tarafı alkışlarlar. Bu, hemen hemen bütün toplumlarda böyledir.

*

İzmir'in 'Yunan işgali'nden kurtarılışının 100. Yıldönümü dolayısıyla, İzmir Beld. Başkanı, işgalciler konusunda konuşmak yerine, 24 Temmuz-1923'de imzalanan Lozan Andlaşması'ndan 3 ay kadar sonra ve galib devletlerin ve özellikle de İngiliz emperyalizminin tavsiye ve dolaylı dayatmasıyla, 600 küsur yıllık 'saltanat' rejimi yerine 24 Temmuz 1923'de imzalanan Lozan Andlaşmasıyla kurulan ve halkın ekseriyeti demek olan 'cumhûr'la hiç alâkası olmadığı halde 'Cumhûriyet' adını taşıyan bir yeni rejime geçildi; o zaman için kurtarılabilen coğrafya ile elimizde kalan toprak parçası/ülke üzerinde.

*

Sözün burasında, bir 'Devlet'ten söz edebilmek için, özellikle de şu üç ana unsur üzerinde anlaşmamız gerekiyor: Devlet, başka bir gücün hâkimiyet hak ve yetkisi olmayan sınırları belli bir coğrafya /ülke'de; bir arada ve hür iradelerine göre yaşamak iradesini ortaya koyan bir halk ve bu halkın sosyal yönetimini üstlenmek üzere oluşturulmuş bir idare/ yönetim mekanizması/ rejim

*

Bu üç unsur ve terim üzerinde anlaşılamaz veya bunların yerli yerinde kullanılmasına genelde dikkat edilmezse, Devlet de anlaşılamaz ve bizde genelde olduğu üzere, rejimle Devlet karıştırılır. 1923'den sonraki yeni rejim, doğrudur, bir yönetim mekanizması değişikliğidir, yeni bir rejim kurulmuştur. Ama yeni bir devlet değil, sadece yeni bir rejim.

Bu bakımdan, bir rejim kurucusuna 'devlet kurucusu' denilmesi yanlış olduğu gibi, 'bir 'rejim kurucusu'na 'ülkenin kurucusu' denilmesi de yanlıştır. Çünkü 1000 yıla yaklaşan öncelerden beri, gerek manevî güçle ve gerekse silah gücüyle fethedilen bu topraklarda yukarda belirtilen ölçüler içinde hâkim olan 'halk' biziz; yani, hangi etnik kökenden olurlarsa olsunlar, Müslümanlar.

Müslüman cedlerimizin, başka hâkimiyet odaklarını bertaraf ederek, belirli sınırlar içinde oluşturdukları hâkimiyet alanları, coğrafya/ ülke de, biz Müslüman halkların...

*

Ancak, Müslümanların 'Rejim/yönetim mekanizması' konusunda, Hz. Peygamber (S) ve Hulefâ'y-ı Râşidîn'den sonraki dönemler boyunca problemleri hep olagelmiştir. Çünkü Hz. Peygamber (S)'in sunduğu ilahî mesajı hür iradeleriyle kabul edenler topluluğu olan İslâm Milleti, O'nu sosyal hayatlarının tanzimindeki en üst beşerî otorite olarak da, rızalarıyla kabullenmişlerdi.

O'nun dünya hayatından rıhletinden sonra, İslam Milleti, yönetim mekanizmasının başında olacak olanları, ilk dört halifeyi meşveret yoluyla belirlemiştir. Ama ilk dört Halife'nin son üçünün de, başkanlıklarının, 10'uncu, 12'nci ve 4'üncü yıllarında katledilmelerinden sonra, sistem bozulmuş ve kılıcı kuvvetli olanların dönemi başlamış olup, onlar da, yönetme güç ve yetkisinin, kan soyu bağlılığına göre intikali esas alındığı saltanat sistemlerini geliştirmişlerdir.

Bu sistenler de, başka güç odakları tarafından yenilgiye uğratıldığında ve başka saltanatlar gelmiştir.

*

İslâm Milleti, başka çare olmadığı zaman, bu saltanat sistemlerine, inançlarının kaynağı olan Kur'an ve Sünnet'in genel çerçevesine uymaları nisbetinde itaat etmişler; aksi takdirde ya kerhen itaat ya da isyan, ayaklanma yollarına başvurmuşlardır. Ama sosyal sınıflar arasında adâleti, ahlâkı, ihsanı/ iyiliği başarılı şekilde koruyan saltanat sistemleri uzun ömürlü olurken; bu temel özellikler yitirildiği zaman ise, inkıraz kaçınılmaz olmuştur.

*

Bu açıdan bakıldığında, -'fakir'in, 'Göçebe Çadırından Cihan Hâkimiyetine. SELÇUKOĞULLARI' ismiyle hazırladığı ve İnkılab Basın-Yayın' tarafından yayınlanan eserde anlatmaya çalıştığı üzere-, Mâverâ'un-Nehr kıyılarındaki göçebe çadırından, -miladî 900'lü yılların ortalarında- başlayan mücadele, 'vâcib-ur'riayeh/ itaat edilmesi vâcibdir' hükmünün sembolik belgelerini, her ne kadar gücünü yitirmiş olan Bağdad'daki Abbasî Halifesi'nden alsalar da- Hz. Peygamber (S)'den sonraki devletimizin hukukî silsilesi dışında oluşan bir devlet yapısına dönüşmüş olup, bu devletin, Selçuklular'ın yönetim mekanizması, Moğol İstilâsı'yla kesintiye uğradıysa da, ortaya çıkan yığınla beyliklerin her birisi de kendisini, Selçukluların uzantısı olarak görüyorlar ve gösteriyorlardı.

Aynı uzantının bir kolu olan Osmanlı da, son ânına kadar, bu çizgiye riayet etmişti. Hattâ, Ankara'daki -yeni devletin değil- yeni rejimin kurucu kadroları da makamlarını, rütbelerini, yetkilerini, maaş ve makamlarını ve meşruiyetlerini, 29 Ekim 1923'e kadar, başında Sultan Vahiduddin'in bulunduğu saltanat rejiminden alıyorlardı. Bizzat M. Kemal de, onun tarafından gönderiliyordu, sadece asker üzerinde değil, mülkî âmirlikler üzerinde yetkili 'Ordu Müfettişi' olarak.

(Bu yazıya, inşaallah 18 Eylûl Pazar günü de devam edelim...)

.Devlet değil, saltanat rejimi, isim ve kadro değiştirerek devam etmişti..
18 Eylül 2022 Pazar

Cuma günkü yazının son paragrafına, 'Osmanlı da, son ânına kadar, (...) Ankara'daki, -yeni devletin değil- yeni rejimin kurucu kadroları da makamlarını, rütbelerini, yetkilerini, maaş ve makamlarını ve meşruiyetlerini, saltanatın kaldırıldığı 1 Kasım 1922'ye kadar, başında Sultan Vahiduddin'in bulunduğu saltanat rejiminden alıyorlardı. Bizzat M. Kemal de, onun tarafından gönderiliyordu (...)' denilmişti.

*

Bu konuda 15 Eylûl akşamı bir tv programında, tarihî konularda araştırmaları olan bir kişi, 'M. Kemal'in Samsun'a gönderilmesi, bir devlet operasyonuydu..' demeyi sürdürüyor da, Sultan Vahdeddin'in imzasını ise, 'önemsiz şeklî bir unsur olarak görmeye- göstermeye devam ediyor ve net olarak, 'M. Kemal'i Sultan göndermedi..' diyordu!.

Onun imzası olmasaydı, vazifelendirilişi ve yetkileri nasıl geçerli olacaktı?

Kaldı ki, o vazifelendirmeden sonra, vedâ için 'huzura çıktığı'nı, Sultan'ın kendisine, 'Paşa, istersen memleketi kurtarabilirsin!' dediğini bizzat M. Kemal söylemiyor mu?

Şunu da ekleyelim: Sultan Vahiduddin, hâtıratında, '1917'de Almanya ve Avusturya'ya Veliahd olarak iki ay kadar sürecek bir resmî ziyarete giderken M. Kemal'i 'Seryâver' olarak yanına aldığında, M. Kemal'in devamlı Enver Paşa'yı kötülediğini ve ayrıca onun, Osmanlı Hanedânı'na son vermek gibi bir kötü niyet beslediğini bile söylediğini' belirtmiyor mu?

*

Konuya bu kadarca değindikten sonra, dönelim, Cuma günkü yazının devamına..

M. Kemal'in 1 Kasım 1922 günü, Sultanlığın kaldırıldığı oturumda Meclis'te yaptığı konuşmayı, 'Kâzım Karabekir Anlatıyor' isimli eserinden (sh.50 ve devamından) , U. Mumcu'nun sâdeleştirdiği şekilde ve -özetle- aktaralım: '(...) Halifelik yönetimiz Müslümanlar için çok yararlıdır. Çünkü, Peygamber Halifeliği, Müslümanlar arasında bağ oluşturan yönetim biçimidir. Müslümanların tek bir sözle bir araya gelmelerini ve harekete geçmelerini sağlar. (...) Bugün de Sultanlık ve hâkimiyet makamıyla Halifelik makamının yan yana bulunabilmesi en doğal durumlardandır. Şu farkla ki, Bağdat ve Mısır'da sultanlık makamında bir kişi oturuyordu. Türkiye'de ise, o makamda, asıl olan milletin kendisi oturuyor. Halifelik makamında da, Bağdat ve Mısır'da olduğu gibi sığıntı, güçsüz bir kişi değil, dayanağı Türkiye Devleti olan yüce bir kişi oturacaktır.

(...) Böylece bir yandan Türkiye halkı çağdaş bir uygar devlet halinde her gün daha dayanıklı (...) olacak, 'Halifelik makamı da bütün İslam dünyasının ruh ve vicdanının , imanının bağlantı noktası , Müslüman kalplerin ferahlık kaynağı olabilecek bir saygınlık ve yücelikte belirecektir.(...)'

-18 Ocak 1923, İzmit konuşmasında ise-, 'Halifelik makamı yalnızca Türk'e değil, yüce İslam dünyasına aittir.';

-Bursa'da, 22 Ocak 1923'de – 'Halifelik, yalnız Türkiye halkını değil, bütün İslam dünyasını kapsadığı için, bu makam hakkında bir karar vermek, Türk milletinin yetkisi dışındadır..' der.. Evet, M. Kemal'in sözleri bunlar..

Ve (Sh.69'dan..) M. Kemal, 10 Temmuz 1923.'de (yani, Lozan Antlaşması'nın imzalanışından 1 gün önce, Karabekir'e der ki:

'Dini ve ahlâkı olanlar, aç kalmaya mahkûmdurlar.. (...) Dini ve nâmusu olanlar kazanamazlar, yoksul kalmaları kaçınılmazdır. Böyle kimselerle ülke zenginleştirilemez. Onun için önce din ve namus anlayışını kaldırmalıyız. Partiyi, bunu kabul edenlerle güçlendirmeli ve bunları çabuk zengin etmeliyiz. Böylece kalkınma kolay ve çabuk olur..' (...) Tartışmaya Fethi (Okyar) Bey de katılır:

'Evet, Karabekir, Türkler İslamlığı kabul ettikleri için böyle geri kaldılar . İslam kaldıkça da bu halde kalmaya mahkûmlar..'(Sh.72) .

*

1974-75'lerdi, bir 23 Nisan programında TRT ekranında Prof. Hıfzı Veldet konuşuyor ve bu konuları ele alıyordu.. 'Burada M. Kemal, millete yalan söyledi mi diyeceğiz..

Evet, yalan söyledi.. İyi ki yalan söyledi.. Yoksa, şimdi başımıza Said Nursî gibiler Cumhurbaşkanı olurdu..' demişti, özetle..

*

Ve, bir-iki tartışmaya 2 NOKTA:

1- KK Bey, devamlı 'helâlleşmek'ten söz ediyor, bir sevgi pıtırcığı halinde aynı sözleri tekrarlayıp duruyor.. Kimi safdiller de , 'Elini uzatıp helâlleşmekten söz eden kişinin elini havada bırakmamak gerekir..' diyor.

Yahu, bu ne sığ akıl yürütme..

KK Bey'in helâlleşmek istediği, tek veya bizzat KK Bey'in hatalarından, zulümlerinden vazgeçtiği, pişman olduğu bir konu mu? Yoksa, başında bulunduğu siyasî kadronun 100 yıllık geçmişteki yaptıklarından dolayı mı bir helâlleşme talebi?

'Evet öyle..' diyecek birisi varsa, ona da denilir ki, 'Başında bulunduğu siyasî hareketin milletin, diniyle, imanıyla giriştiği savaştan dolayı, şimdi, 'helâlleşmek'ten söz ediyorsa; önce, 'Bütün o 100 yıllık geçmişine bir reddiye yazmalı, bir redd-i mirâs eylemeli, ondan sonra da onların zulümlerinin mağdurları, burada bir oyun olmadığına inanırsa, o zaman, belki.. Ama, hayattan çekilenler adına, kim kiminle ve nasıl helâlleşir?

*

2-İzmir BŞ Belediye Başkanı, İzmir'in kurtarılışının 100. Yıldönümü törenleri sırasındaki konuşmasında, Sultan Vahdeddin'e 'hain' deyişine yönelik suçlamalara cevap verirken, "Hain Vahdeddin ülkeyi terk etti, kaçtı. Bu, ilkokul 2'nci sınıf bilgisi.. " diyerek, tarih bilgisini konuşturmaya boyuna ediyor.

Evet, o, ilkokul 2'nci sınıftaki 7-8 yaşındaki bir çocuğun beynine doldurulan resmî ideoloji yorumlarını, ilkokul 2'nci sınıftayken öğrendiklerini, 'tarihî gerçek' diye anlatmakta ısrarlı.. Bu, onun da fikir seviyesi ve yaşını gösteren bir kıstas..

Ayrıca, o kişi bunları söylerken, Sultan Vahiduddin'in 17 Eylûl 1922 günü İstanbul'u terk edişini ve İngiliz gemisine sığınmasını 'kaçış' olarak söylüyor da, M. Kemal'in, Refet (Bele) Paşa'yı Sultan'a gönderip, 'ülkeyi terk etmezse, hayatını garanti edemeyeceklerini' söylettiğinden habersiz gözüküyor..

Evet, bir Osmanlı Sultanının İngiliz gemisine sığınması büyük yanlıştı; hele de, 'Halife-i Müslimîn' sıfatıyla.. Kaldı ki, o, emrindeki çok güçlü Avcı Taburları aracılığıyla karşı koymaya kalkışıp mesele de çıkarabilirdi. O ise, 'kader' deyip giderken, emrindeki Beytulmal'dan hiç bir şey almamış ve İtalya'da parasızlık ve borç içinde vefat etmiş, alacaklıları tâbûtuna bile haciz koydurmuştu.

*

.‘Sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor, n'apalım?'
19 Eylül 2022 Pazartesi

İkinci Dünya Savaşı sonunda Hitler Almanyası'nın ve Japon liderlerinin yargılandığı ve savaşın 'Amerika, Sovyet Rusya, İngiltere , Fransa gibi gaaliblerince Almanya- Nürnberg'de ve Tokyo'da kurulan Savaş Mahkemeleri'nde, Alman yetkililerle; -İmparator hariç- Başbakan Tojo ile Japonya'nın en üst diğer sorumlularının yargılanıp 'kurşuna dizildikleri' yargılamaların, hukukun genel kurallarına uygun olmadığı ileri sürülürken; Mahkeme Başkanları'ndan 'Ne yapalım, sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor.' cevabı geliyordu.

Böylesine kukla ve verilen emri yerine getiren hâkimlerin verdiği hükmün ne kadar âdilâne olacağını izaha gerek yoktur.

Nurnberg ve Tokyo'daki o düzmece mahkemeler, bizde, M. Kemal'in, 'İhtilâl hukuku, diğer bütün kanunlardan üstündür' sözüne göre yargılayan 'İstiklâl Mahkemeleri' ve de Yassıada'da 27 Mayıs 1960 İhtilâli'nden sonra kurulan 'Yüksek Adalet Divanı' diye anılan düzmece mahkeme gibiydi. O -sözde- mahkeme başkanı olan Sâlim Başol isimli kişi, savunma yapan Adnan Bey'i de sık sık azarlıyor ve N'apalım; sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor.' diyor; 'Yere düşmekle cevher, sâkıt olmaz kadr'u kıymetten.' diyen avukatının itirazlarına ise, 'İstanbul Barosu' da, o avukatı Baro'dan atmak için işlem başlatarak karşılık veriyordu. Yargılamayı takib eden yüzlerce izleyiciler de, yargılananları koro halinde protesto edebiliyor veya savunmalara kahkahalarla gülüyorlar; o uyduruk mahkeme de o sahneleri 'anlayışla' karşılıyordu.

Yassıada'nın kumandanı olan albay ve diğer subayların ise, Adnan Menderes de dahil, sanıklara yumruk ve tekmelerle saldırdıkları, çok çeşitli canlı şahidlerin anlattıklarıyla sabittir.

*

Başvekil Adnan Menderes, Dışişleri Bakanı Fatin Rüşdî Zorlu ve Maliye Bakanı Hasan Polatkan'ın idâm edilişlerinin 61. yılını geride bıraktık, 16-17 Eylûl günlerinde. Yassıada'da idâm kararı verilen 15 kişiden 12'sinin hükümleri, müebbed / ömür boyu hapse çevrilmiş, sadece bu 3 isim idâm olunmuş; o 'müebbed'ler de, 4 sene sonra serbest bırakılmışlardı. (Bazı ünlü masonlar, 'Bu üç kişi de mason olsalardı, asla asılamazlardı.' demişlerdir, doğru mudur, yoksa bir güç gösterisi midir; bilmem.)

*

Dârağacına, Polatkan'ın kendisini kaybetmiş vaziyette, sürüklenerek çıkarıldığı, tevatür halinde söylenmiştir.

Fatin Rüşdî ise, abdest alıp, iki rekât namaz kılarak ve annesiyle refikasına ve kerimesine hitaben, 'Sizlere utanmayacağınız bir isimden başka bir şey bırakmıyorum.' gibi satırların olduğu uzunca bir mektub yazıp, çıkar dârağacına; İmralı adasında.

Ali Adnan Bey'e gelince. O da, İmralı'ya götürülürken, 'İnfazın yapılmaması şeklinde Ankara'dan bir emir gelebilir.' korkusunu taşıyan ihtilâlci generallerden, o zamanlar bazılarının 'Güvetürk' dediğimiz Kemalist general'in, 'motorda bile bir dârağacı kurdurduğu' 70'li yıllarda matbuatta yazıldığında, o kişi yalanlamamıştı.

Adnan Bey, idâm edileceğini tahmin eden ve darbeci subayların eline düşmemek için, 'uyku uyuyamıyorum' diye önceden alıp, yastığının içinde biriktirdiği uyku haplarını içerek, intihara teşebbüs eder. Komada iken fark edilip, midesi yıkanır, tedavisi yapılır ve 2 gün sonra uyanır. Menderes uyanır uyanmaz, hemen idâm hükmünü infaz edecekler. Ama 'sağlıklı' raporu verilmesi gerekiyor.

İstanbul-Çapa'daki Tıb Fakültesi'nin Psikiyatri hocalarından (CHP'li olduğu bilinen) Ord. Prof. Dr. İhsan Şükrü Aksel'den istenir, rapor. O, 'komadan yeni çıkmış birisine ben sağlam rapor veremem.' diyecek kadar dürüst bir tavır sergiler. Bunun üzerine, 'Menderes'in dostu' olarak bilinen Prof. Dr. Sedat Tavat'tan istenir o rapor. O korkar ve etrafında, Tıbbiye'den yeni mezun olmuş, 6-7 tabib-teğmenle birlikte muayene eder. 'Aç ağzını! 'Aaaa' de!' gibi mâlûm boğaz muayenesinden sonra. Bitkin vaziyetteki Menderes'i küçük düşürmek için, etraftaki subayların gülüşmeler arasında, bir de, -nasıl yapıldığı bilinen- 'prostat' muayenesi yapılır ve 'Sağlıklıdır' raporu verilir. (O sırada orada sırıtan subaylardan birisinin, 20-30 yıl sonralarda, MİT Başkanı da olan bir Org. olduğu açıklanmıştı.)

Adnan Bey, ayakta duramayacak haldedir ve 'tuvalet ihtiyacı olduğunu' söyler, ama izin vermeyip, bir teneke getirtip, üzerine oturturlar, 'Yap haydi.' diye. Adnan Bey, 'Utanıyorum, n'olur müsaade buyurunuz!' dese de izin vermezler. Ve bir gün ortasında, uzun bir beyaz gömlek giydirilmiş olarak, dârağacına yürür.

İdâm edilenlerin cenazelerini vermedikleri gibi, en azından kaatillerinden, cellâdlarından daha şerefli ve de mazlûm o üç insan İmralı' adasında defnedilir ve 30 yıl aileleri bile, sevdiklerinin mezarlarına gidemezler.

Bu satırların sahibi, o zaman Konya'da Devlet Hastahanesi'nde idi. Büyük kitlelerin gizlice gözyaşı döküşlerine ve Konya'nın bazı mahallelerinde ise, mâlûm partililerin bu 'idâm'ı, 'davul-zurna'yla kutlayışlarına bizzat şâhid oluyordu.

*

Menderes'in başına dikilen muhafız subaylardan birisi de 'Deli ...' lâkablı birisiydi. Onun anlattığına göre, Adnan Bey, o ağır baskılar zamanında, avucunda taşıdığı ve Arabca yazılı küçük bir kağıdı açar, okurmuş.

O kâğıt yıprandıkça, Adnan Bey, yeni kağıt ister ve önceki yazılı kağıtları da 'Yüzbaşı beyefendi, bu kağıdı çöpe atmayın, ayak altında düşebilir, yakın!.' dermiş. Bu kağıtları biriktiren Yzb. ise, 1990'lı yıllarda hâtıralarını anlatmış ve o kağıtların fotoğrafını da yayınlamıştı. Adnan Bey'in hattının bayağı güzel olduğu, o yıpranmış kağıtların fotoğraflarından bile anlaşılıyordu. Hepsinde de, Baqara Sûresi'nin, 'Allah kişiye ancak gücünün yeteceği kadar yükler.' meâlindeki, 'Lâyukellifullahu nefsen illâ vus'aha.' diye başlayan son âyeti yazılıydı.

*

Meclis'in 'Darbeleri Araştırma Komisyonu'na verdiği ifadede, 27 Mayıs 1960 Darbesi'nin gerekçesi olarak, 'Ezânı arabça okutması bile yeterli meşru sebeptir.' diyen eski bir Gn. Kur. Başkanı (İ. H. Karadayı) adında bir Org. bile geçmiştir, bu cinayetler sahnesinden.

Ve.. KK Bey de, 17 Eylûl günü, Adnan Menderes'in kabrine çiçek bırakmış. İçinde ve başında bulunduğu siyasî hareket ve ülkenin en büyük cemaati olan 100 yıllık Kemalist -laik cemaat, asırlık tahakkümlerinin ana fikir ve çizgilerinden döndüklerini açıkladı mı ki?

Müslüman halkımızın, 100 yıllık direnişini hâlâ, basit bir karşı çıkış sanıyorlar, galiba.

*

Merhûm Adnan Menderes ve 2 dârağacı arkadaşı Fatin Rüşdî ve Hasan Polatkan'ların ruhları için, dualarla.

*

.‘Erdoğan Türkiyesi'nin diplomaside şahsiyetli ve temkinli bir açılım çabası...
21 Eylül 2022 Çarşamba

Evvelki akşam, Tayyib Bey'in, bir Amerikan tv. kanalı PBS'e verdiği mülâkatı ve dün de BM. Genel Kurulu'ndaki konuşmasını dikkatle dinlerken, hâfızâm beni bir anda 59 sene öncelere, Aralık-1963'de 'Türkiye ile Ortak Pazar Teşkilatı' arasında imzalanan ve 'Ankara Andlaşması'na götürdü. (O zaman, Ortak Pazar denilirdi; sonra 'Avrupa Ekonomik Topluluğu /AET' ve son merhalede de, 'Avrupa Birliği adını almıştı).

O andlaşmayı Türkiye adına imzalayan, Başbakan İsmet İnönü idi. Ve onun, o imza töreninde yaptığı konuşmadaki asıl cümle, -özetle-: 'İmzaladığımız bu andlaşma bir ekonomik işbirliği andlaşması olmayıp, bizim Avrupa ile bütünleşmek yolundaki 200 yıllık rüyamızın tahakkukunun önemli bir safhasıdır..' şeklindeydi..

Evet, bizim nesillerimizin beynine, son 200 yıldır histerik bir 'Avrupa aşkı' zerk edilmeye çalışılmıştı; 'cellâdına âşık idâm mahkûmları' gibi.. Avrupa ülkeleri, tamamen ayrı değerler üzerinde bulunan toplumlar halinde olmamızdan dolayı bizi ezmek, tarihten silmek ve coğrafyalarımızdan sürmek istiyorlardı; hele de Malazgirt'teki Sultan Alparslan'dan, Kudüs'deki Salâhaddin Eyyubî'den, İstanbul fâtihi Sultan 2. Mehmed ve Viyana kapılarına dayanan Muhteşem Süleyman'a kadar, ve onların şahsında bütün Müslümanlardan intikamlarını almak istercesine..

Kısaca, Haçlı Dünyası'nın bunca düşmanlığına rağmen, hele de 1923 sonrasında dayatılan 'resmî ideoloji' adına, milletimize dayatılan Avrupalılaşmak, asrîleşmek, modern olmak gibi yaldızlı yanıltmalarla, nesiller boyu, aşağılık duygusunun pençesindeydik..

*

Şimdi ise, Türkiye Başkanı olarak Erdoğan, 'Türkiye'nin Şangay İşbirliği Örgütü'ne katılma niyeti olup olmadığı' sorusuna cevap verirken, "Şunu çok açık net söylemem lazım, biz dünyanın parçasıyız; ne Doğu'nun, ne Batı'nın. (...) Avrupa Birliği, 52 yıldır bizi hâlâ da üye yapmamıştır. (...) Bizim durumumuzda olan bir başka ülke yok. (...) Biz de, ister-istemez farklı arayışlar içerisine girme durumunda da olabiliriz. Avrupa Birliği 52 yıldır bizi yanına yaklaştırmayacak ve ondan sonra da 'Niçin şurayla görüştü, niçin burayla görüştü?' diyecek. Görüşürüm. (...) Biz Avrupa Birliği'ne hesap verecek değiliz. (...)' diyor.

Bu şahsiyetli bir tutumdur; birileri, 'Eyvah, 200 yıllık dış siyaset mihverinde bir sapma oluyor..' dese de..

Erdoğan, 'Kürdler' hakkındaki bir soruya da, 'Bizim Kürd-Türk diye bir meselemiz yok; terörist olan ve olmayanlar meselemiz var.. (...)Benim partimin içerisinde Kürd yönetici arkadaşlarım var, Kürd milletvekili arkadaşlarım var. (...)Türkler de benim vatandaşım, Kürdler de benim vatandaşım, Arablar da benim vatandaşım" diyordu.

*

Türkiye-ABD ilişkilerine dair bir soruya ise Başkan Erdoğan, "İdeal bir konumdadır diyemem. (...) Meselâ bizim F-16 meselemiz var. Biz sizden , daha önce F-16 aldığımıza göre, bunun gerisinin gelmesi lâzım. Ama (...) Türkiye'ye hâlâ bir yaptırım uygulama yoluna gitmek, (...) çok yanlış bir şey. (...) İstediğimiz neticeyi alamazsak ne yapacağız? (...) Bu durumda Türkiye'nin yapacağı iş de, başının çaresine bakmaktır." diyordu, net şekilde..

*

Başkan Erdoğan'ın, Amerikan televizyonundaki ilginç sözlerinden birisi de, 'Liderler, girdikleri yoldan geri dönüşleri çok zor olan insanlardır. Hiçbir lider attığı adımdan sonra, 'Ben yanlış yaptım' demez. Bunu görmek lâzım..' şeklindeydi. (Ki, Tayyib Bey, bu konuda bir istisna teşkil etmektedir. Çünkü, 'Yanıldık, aldandık, yanlış yaptığımızı gördük..' diyebilen birisidir.)

VE... ERDOĞAN'IN BM GENEL KURUL KONUŞMASI..

Başkan Erdoğan, dün de, BM. Genel Kurulu'nda yarım saatlik bir konuşmada, dünyanın her yanındaki meselelerin, hepimizin meselesi olduğunu, yine aynı netlikte ifade ediyordu:

*Dünya ekonomisinin sıkıntılarından, terörle mücadeleye;

*Corona Salgını konusunda dünya ülkeleriyle yardımlaşmadan, Pakistan'daki büyük sel felaketine, Akdeniz'in bir sığınmacı mezarlığına dönüşmesi faciasına,

*BM. Güvenlik Konseyi'nde '5 Daimî' ülkenin veto hakkının dünyanın iradesine karşı oluşundan,

*Pakistan- Hindistan ihtilafları ve Rusya- Ukrayna Savaşı'ndan onurlu bir çıkış yolu bulunması çabasından, savaş içinde tahıl yolunun açılması için yapılan çalışmaların netice vermesinden,

*Ermenistan- Azerbaycan gerilimlerinden ve Azerbaycan'ın destekleneceğinden

*Filistin, Irak, Suriye, Yemen, İran meselelerinden;

*Müslüman Uygur Türkleri, Keşmir, Rohinga, Balkanlar, Suriye'ye dönmek isteyen sığınmacılar için yerleşim yerleri kurulmasına, Afrika ülkelerinin karşılaştıkları temel problemlere;

*Kıbrıs'ta, iki ayrı toplum ve devlet olduğu gerçeğinden hareketle, Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin tanınması gerektiğine, Yunanistan'ın Ege Denizi'ni sığınmacılar için bir mezarlığa dönüştürmesine,

*İslâm düşmanlığının, tıpkı, antisemitizm gibi insanlık aleyhine suçlardan sayılması gerektiğine kadar her konuda net mesajlar verdiğini de bir not olarak kaydedelim..

*

KRALİÇE'Yİ NİHAYET DEFNEDİLİRKEN..

'Müteveffiye' İngiliz Kraliçesi'nin cenaze törenleri, tâc'lar, semboller, ünvanlar, gelenekler zinciri içinden bugüne gelmiş olan bin yıla yaklaşan bir saltanat rejiminin 70 yıllık bir hükümranı açısından bakıldığında, şaşırtıcı olmasa gerek..

Cenaze merasimine katılacak bütün Devlet Başkanlarına, 'resmî uçaklarıyla gelmemeleri' şeklindeki düzenlemeye, Amerikan Başkanı Biden için bir istisna yapılması ve Londra'ya gelen bütün yabancı devlet adamları, merasim mahalline otobüslerle taşınırken; Biden için makam arabasıyla gitmesine bir istisna daha tanınması, 'anglosakson' olmaya tanınan ayrıcalıktan başka nasıl izah edilebilir?

Önce, 'cenaze merasiminde bulunmak istediği'ni açıklamış olan Türkiye Başkanı Erdoğan'ın cenaze törenine gitmeyip, Türkiye'yi temsilen Dışişleri Bakanı Mevlûd Çavuşoğlu'nu göndermekle yetinmesi ve diplomaside her bir hareketin ne mânâya geldiğini dikkatlice değerlendirmesi alkışlamayı hak ediyor.

İlginç bir nokta da, şu ki, İngiliz Kraliyeti, bütün devlet başkanlarına eşit teşrifât /protokol kurallarını uygularken, sıra, Amerikan Başkanı'na gelince, 'anglosakson' olmanın ayrıcalığı, Kraliyet asaleti iddiasının gerisine düşmüş olup, 14'ncü sırada oturtulmuştur. Bunun ne mânâya geldiği tartışılırken, eski Amerikan Başkanı Trump'ın, 'Ben Başkan olsaydım, beni orada 14. sırada oturtamazlardı..' diye, Biden'ı eleştirmesi, komik olduğu kadar, düşündürücü de olsa gerek..

Putin dünyada bir ‘nükleer savaş'tan söz ederken; İran'da neler oluyor?
23 Eylül 2022 Cuma

Rusya Başkanı Putin'in, kısmî seferberlik ilân edip, 300 bin kişiyi askere almak kararı ve 'Rusya'ya aid toprakların korunması gerektirdiğinde elimizdeki her türlü silâhtan istifade edebiliriz.' diye 'nükleer savaş'ı bile göze aldığını hissettirmesini bazıları 'güç ve gövde gösterisi' sayarken; bazı çevrelerce de, durumun vahametini kavrayıp, 'zaafın gizlenemez boyutlara geldiği'ne dair zımnî bir itirafı olarak değerlendirmektedir.

Rusya'nın 7 günde bitireceğini ve Ukrayna'yı dize getireceğini hayâl ettiği savaş 7 ay'ını geride bırakıyor ve açıktır ki Rusya tökezliyor. Çünkü, Amerika ve Batı dünyası, Ukrayna'ya asker vermediyse de, Rus silâh sistematiğinden daha üstün bir silah sistematiğine sahib olduğunu dünyaya da isbat etmek için, en modern ve etkin ve şimdilik, nükleer-dışı silâhlar verdi ve denilebilir ki, Rusya, bu silahların gücü karşısında, tükenmekte olduğunu gördüğü için, 'nükleer silah'ı devreye sokmak ihtiyacını duydu.

Şimdi Putin sadece başkalarının desteğini suçluyor da, dünyada kendisine yakın olanları silâhlandırdıklarını nasıl, hesab edemedi; anlaşılır değil. (Kaldı ki, elinde Sovyet döneminden kalma 1000 adet nükleer başlıklı füzeleri korumakta Ukrayna'nın zorlanacağını düşünen Amerika, onları baskıyla, Rusya'ya verdirmiş ve Rusya da, Ukrayna sınırlarını tanıdığını taahhüd etmişti, 30 yıl öncelerde)

Bugün, Rusya o sınırları da tanımıyor ve 'Nükleer silâh blöf değil' diyor. Ama Ukrayna'ya her türlü silâhın verileceği de blöf olmayabilir. Ama Putin bunu anlamak istemiyor bir türlü. Halbuki kendisine yardımcı olmaya çalışan, ikazlarda bulunan Başkan Erdoğan gibi bir muhatabı var.

*

Askerî savaşları bitirmek, başlatmaktan daha çetindir. Çok kere, evdeki hesab çarşıya uymaz.

Talât Paşa, Birinci Dünya Savaşı'na girildiğinde, toplumun hemen her kesiminin bu savaşı, 'kaybedilen vatan topraklarının geri alınacağının ümidi içinde desteklediğini; ve amma, iki sene geçtikten sonra, karamsarlığın dalga dalga bütün toplum kesimlerine yayılmaya başladığını' söyler, hâtırâtında.

Bugün Rusya'da olan da budur. Nitekim, Putin'in 'kısmî seferberlik' ilân etmesinden sonra, Rusya halklarının savaşçı veya savaş karşıtı diye iki kutba ayrılmış bulunduğu anlaşılıyor. Hattâ, o kadar ki, Putin'in sözcülerinden Peskov'un oğlu Nikola bile, canlı yayınlanan bir sokak röportajında, 'savaş'a gitmeyeceğini' söyleyiverdi, dün!

*

Putin ise, Sovyetler Birliği dağılırken, Ukrayna'da kalan Kırım karşısında, 'O zaman Rusya zayıf olduğu için yutkunmakla yetinmiştik.' dediği ve şartlarını oluşturunca, -Ukrayna iç-hukukuna göre kanunsuz olarak- yapılan bir referandumun sonucunu hemen kabul edip, 'Bize iltihak ettiler.' diye, Kırım'ı 'ilhak' ettiğini 8 yıl önceki 'oldu-bitti'ye göre düşünüyor ve şimdi, Ukrayna'yı kuzeyden güneye ikiye bölen Dinyeper nehrinin doğusunu Rusya kabul ediyor ve Donbass ve diğer bütün o bölgelerde, Rusya tarafdarlarını cesaretlendirerek Ukrayna iç-hukukuna göre geçersiz bir referandum daha yaptırarak, bir diğer 'oldu-bitti'yi gerçekleştirmek istiyor.

Ama güçlü ülkeler, güçsüzlerin içişlerine bu şekilde karışırsa, hangi ülke koruyabilir, birliğini?

*

İRAN'DA NELER OLUYOR?

Evet. Dünya böylesine karışık bir durumda iken. İran yeniden yüksek gerilimli günlerden geçiyor.

İran'ın Kürdistan eyaletinden Tahran'a gelmiş Mehsâ Eminî isimli bir kızın örtüsünde kural dışılık olduğu gerekçesiyle, kadınlardan oluşan bir devriye ekibinin, nasihat etmek üzere onu 'itiqadî tebliğlerinin yapıldığı bir irşad merkezi'ne götürmek üzere arabaya bindirirken, bir takım itiraz sadâları ve feryadlar duyuluyor, videoda.

Ama sonra bu kız, resmî makamların iddiasına göre, o merkezde yere yığılı veriyor ve hemen hastahaneye kaldırılıyor. Ama 3 günlük bir tedavi sonuç vermeyip vefat ediyor. Şok veya sekte hali de yaşanmış olabilir, elbette. Ama İslamî hassasiyetle örtünenleri dışında büyük bir kesimin, sırf 'yasağa uymak' görüntüsü vererek meydanlara çıktığı biliniyor ve o irşad merkezlerine götürülenlerden böyle ölüm vak'aları pek yaşanmıyordu.

Ama, sosyal gerilimin derinliği, bu vefat haberinden sonra ortaya çıkıverdi. 'İnkılâb Rehberi'ne de, Cumhûrî-i İslâmî rejimi'ne ve sadece molla ve ulemâ kesimine değil, başta İnkılab öncesinden beri ve savaş yıllarında yüzbinlerce kurban verip İnkılab'ın yanında yer alan ve giyim-kuşamlarından mütedeyyin oldukları anlaşılan herkese de ' merg ber!.' (yani 'ölüm!.') diye nâralar atarak yapılan saldırılar fren tanımaz bir noktaya ulaştı. Hattâ, tesettürlü olanların örtülerine bile el uzatıldığı çılgın sahneler görülüyor, videolarda.. Ve meydana gelen sokak çatışmalarında, resmî açıklamalara göre vefat edenlerin sayısı 15'i geçmiş bulunuyor.

*

İran'da , 'inkılab'ın ilk yıllarıyla, 8 yıllık 'İran-Irak Savaşı' esnasında halk kitlelerinin bizzat resmî makamları, 'toplumda şer'î hassasiyetlere riayetin sağlanmasında gevşeklik gösterilmemesi' yolunda baskı altında tuttuğu dönemin üzerinden çok zaman geçti.

*

1977'lerden beri milyonların, hançeresinden yükselen, 'Allah'u Ekber!' ve 'Lâ Şiîyye, lâ Sunniyye. Vahdet-i İslâmiyyye.' feryadlarıyla, ve 100 binden fazla insanlarını Şahlık rejiminin silâhlarına kurban ederek, 1979 yılı başında İslâm adına gerçekleştirdikleri büyük 'inkılab' hareketinin, çok çetin 'ateş' çemberlerinin içinden geçişi yeni değil. Yani, bazılarının hemen heveslenmesi de, temennilerinden kaynaklanıyor.

*

Ama İran'da Müslüman halk, kendilerine başlangıçta verilen programların yerine getirilmediği ve ülkenin belli bir 'sınıf'ın vesayeti altına konulduğu inancına sürüklendi.

Amerikan emperyalizmi ve aslî müttefiklerinin devamlı, zayıflatarak istediği noktaya çekmeye çalıştığı İran'da evet, rejimi ellerinde tutan kadrolar ve güçler direniyorlar; ama, halk kitleleri, hele de 50 yaşın altındakiler, İnkılab'ın mesajlarıyla yoğrularak yetiştirildikleri halde, bugün laik kesimler ve onların arkasındaki mâlûm emperyalist güç odakları, yorgun ve ümidi zayıflamış kitlelerin kendilerini kenara çekmelerini de fırsat bilerek, sosyal gerilimlerden bir şeyler devşirmeye çalışıyorlar.

Ve İran'daki yönetim kadrosu bugün, içerde ve dışarıda, Irak, Suriye, Lübnan, Yemen ve diğer yerlerde, sadece kendi İslâm yorumunu esas almak girdabına düştüğü için, 44-45 yıl önce kendisine destek veren dünya Müslümanlarının manevî desteklerinden de mahrum.

(Bu konuya, Pazar günkü yazımızda da değinelim, inşaallah...)

.‘Islah' yolunu temenni yerine; ‘yıkılsın' demek, neyin eseridir?
25 Eylül 2022 Pazar

Biz bütün dünyada, bir milletiz; 'İslâm Milleti'yiz, 'Millet-i İbrahîm.' Bu bedenin herhangi bir yerinde bir takım rahatsızlık olduğunda, bu, hepimizin beynini sızlatmazsa, ortada ciddî bir mesele var demektir. Ayağımıza bir diken battığı zaman bunun acısı, beynimizi zonklatmıyorsa, ya ayağımızda, ya da beynimizde çok ciddî bir ârıza var demektir.

*

İran yeni ve küçümsenmeyecek sıkıntılar içinden geçiyor. Bu konuya, bu köşede 22 Eylûl Cuma günü yayınlanan yazının ikinci bölümünde etraflıca değinilmişti.

İran'ın bugünkü sıkıntılarından daha büyüklerini direndiği çetin günleri vardı. Ama, onlar, açıkça dış kaynaklı olduğu için, karşı çıkılabiliyordu.

Tek başına, 1980-88 arasında 8 yıl süren ve iki taraftan 1 milyona yakın kurban alan ve Saddam Irakı'nın ânî bir saldırısıyla başlayan korkunç savaşın tamamını o halkın içinde yaşamış birisi olan bu satırların sahibi, bugün karşılaşılan durumun, o büyük savaştan daha hafif sayılmaması gerektiğini düşünüyor.

Çünkü dış düşman, mâlûmdur; ama, iç-düşman, kendi içimizden birileridir; dostumuz ve komşumuzdur, aynı ailenin içindendir; kardeşimiz, anne-babamızdır, çocuğumuzdur. Müşkül buradadır.

150 yıl öncelerde, Kara Avrupası'nın en kudretli devlet adamı sayılan ve Alman İmparatorluğu'nu kuran Bismarck'ın, iç siyaset oyunlarıyla tökezletildiği düşünüldüğünde, 'Dış düşmandan korkmam. Ama, iç düşman'dan Tanrı korusun!.' şeklindeki sözleri, daha bir ibretliktir ve her toplum için de geçerlidir.

*

500 yıl öncesine kadar, Müslüman tarihinin ilk 900 yılında, İran coğrafyası, büyük Müslüman bilginlerin, san'atkârların ve bilgelerin yetiştiği bir ilim ve irfan havzasıydı. Ama miladî-1510'lardan beri İran'da hâkim olan yönetim sistemi ile dünyadaki diğer Müslüman toplumlar arasında İslâm'ın yorumu açısından çok farklı yaklaşımlar ortaya çıktı. İtiqadî olmaktan çok, siyasî sebeplere dayalı ve amma, zoraki itiqadî noktalara da kaydırılmaya çalışılarak meydana getirilen bu soğukluk, maalesef hâlâ da giderilememiştir.

Ve, bir taraf, karşı tarafı, 'Peygamber hanımı ve en önde gelen sahabelerine hakaret etmek'le suçlarken; o karşı taraf da, beri tarafı, 'Âl-i Muhammed (Muhammed soyu) ve Ehl-i Beyt'ine hakaret ettikleri yalanıyla zehirliyor.

Halbuki Dünya Müslümanlarının ekseriyetinin duygularına saygısızlık yapmadan da kendi İslâmî yorumlarına bağlı kalmaları imkânsız değildir. Geçmişte, Muhammed Beheştî ve Huseyn Ali Muntezerî, hattâ Hâşimî Refsencânî gibi, dünyanın öteki Müslüman toplumlarıyla aradaki soğuklukları bertaraf edecek geniş ufuklu isimler vardı. İnşaallah öyle isimler yine de ortaya çıkar.

Ayrıca belirtilmeli ki, Anadolu halkı ile İran halkı arasında hele İslam anlayışı açısından çok fazla bir fark yok. İki tarafta da geniş çapta 'Halk İslâmı' hükümfermâ. İki taraftan, 'İslam adına.' diyerek seslerini yükselten bazı 'minber ve mihrab adamları' var ki, asıl sorumluluk onların omzundadır.

İran'da 500 yıldır hâkim olan resmî mezhebin o coğrafyadaki 'halk İslâm'ına olumlu bir katkısının olmadığı söylenebilir. Çünkü iki tarafta da birbirlerine 'tekfir' silâhıyla saldıranlar var. Halbuki asıl büyük kitlenin temel ölçüsüne göre, 'Ehl-i Kıble olanlar tekfir edilemez', ama 'ekran fetvacısı' nice kişiler kendilerini, bu ölçülerle bağlı hissetmiyorlar.

Ama, bu dar görüşlere bakarak, İran'daki son karışıklıklar konusunda yazdıklarıma, 'İnşaallah bir an önce tepe-takla olurlar.' havasında verilen tepkiler daha bir esef verici.

*

İmâm Rûhullah Khomeynî, 50 yıl öncelerde yazdığı bir kitabında, -yani İslam'ın sünnî yorumunun, tarihteki en büyük devletlerinden olan Osmanlı Devleti'yle ilgili olarak, -özetle- 'Evet, Osmanlı Devleti'nin uygulamalarında yanlışları vardı, ama, emperyalistlerden emir almıyordu. Müslümanların elinde, ıslah edilmesi mümkün büyük bir güç idi. Ama, maalesef, emperyalistler parça parça ettiler..' demişti.

Bugün, İran'da İslâm adına 43 senedir hâkim olan sistemin tepe-taklak olması için ellerini ovuşturanlar, hattâ 'büyük şeytan' diye niteleyenler var. Buna karşı, 'fakîr' de diyor ki, İran'daki sistemin, aksayan, bir türlü iyileştirilemeyen yönlerinin varlığı kendisini hissettiriyor. Ama bu sistemin 'ıslah edilebilme imkânı' yok denilemez. Böyleyken, onun yıkılıp gitmesi temennisinde bulunmanın mantığını anlamak mümkün müdür, sahi?

*

İran'da şimdi olanlar karşısında herkes tahmin ve yorumlarını yaparken, tabiatiyle kendi tercihlerini de ortaya koyuyor. Bu yorumumuz da o çerçevede değerlendirilmelidir.

Ancak, hepimizi acıtması gereken durum, bu son hadiseler sırasında gösterileri fırsat bilen kalabalık sokak serserilerinin, tesettürlü hanımların örtülerine bile saldırması olmuştur. Ki, bunun işaretlerini daha önceden de alınıyordu. Nitekim 1 ay kadar öncelerde bir dostum, tesettürlü kızının Tahran'da, yalnız başına dışarı çıkacak olsa, tesettüründen dolayı sataşmalarla karşıladığını acı çekerek anlatmıştı.

Ama, bu saldırılar, İslâm adına kurdukları sistem arzu edilen bir noktaya gelemediyse bile, bugün o sistemi çökertmek isteyenlerin neler getirecekleri bilinmiyor değil ve bu yolda büyük fedakârlıklar ve Şah'a karşı ayaklanma günleriyle İran-Irak Savaşı yıllarına, yarım milyonu aşkın kurban vermiş sessiz büyük çoğunluğun, -başka bir çarelerinin kalmadığını görerek- hışımla patlayabileceğinin de hesab edilmesi gerekir. Ki, o, herhalde çok kanlı bir boğuşma olur.

Öyle bir iç hesablaşma ve Müslümanların birbirini boğazlamasından en çok da emperyalist-şeytanî güçlerin memnun olacağı açık değil mi?

İnşaallah, öyle bir noktaya gelinmez.

*

‘Fikir özgürlüğü' tek taraflı mıdır ve hezeyan da fikir sayılır mı?
26 Eylül 2022 Pazartesi

Kainatın, mükevvenâtın anlaşılmasında insanoğlunun önünde belli başlı üç imkân ve yöntem vardır. En başta, en yaygın şekliyle, 'iman etmek' gelir. Kişi, dünyayı anlamak ve kavramakta kesin 'kalbî kabul ve tasdik' sahibi ise, meselelerinin özünü o çerçeve içinde halletmiştir. Çünkü, o, 'kesin' olarak inanır. Böyle bir kişiye, -kendisinin herhangi bir talebi yokken- Gel, senin inandıklarını tartışalım..' demek, onun değerler sistemine saldırmak olur. Ancak, o kişi kendiliğinden bazı konularda şekk'e düştüyse, o zaman, zâten, kesin inancı zail olmuş olur. Bu metodun hareket noktası, kalbî teslimiyettir.

*

İkinci alan, hikmet veya felsefe alanı olup, kişinin müşahede ve idrâk gücü ile sınırlıdır. Hareket noktası, temâşâ'dır. Mükevvenatı, 'deneme' yoluyla değil, hayranlık ve hattâ hayret içinde ve kendi müşahede ve idrak gücünce derinlemesine tefekkür ve tahayyül etmektir.

*

Üçüncü yöntem ise, 'tecrübî ilimler' alanıdır. Hareket noktası 'şüphe'dir. Kişi, etrafında ve kainatta olup biteni ve neyin-nasıl olduğunu- oluştuğunu anlamak için şüphelerini tecrübe etmeye çalışır ve elde ettiği ve doğruluğunu kabullendiği 'doğru'yu, bir başka denemeyle yanlışlanmadıkça geçerli sayar.

Sözgelimi, 1905 yılına kadar, fizikçiler, 'atom'u 'maddenin parçalanamayan en küçük en parçası' diye tarif ederken, asırlarca ilmî kabul edilen bu tarifin yeni laboratuvar denemelerince şüpheyle karşılanmaya başlaması ve sonunda da, 1945'de de ilk 'atom bombası'nın patlatılması ile, terk edilmesi kaçınılmaz oldu ve 'atom'un, 'maddenin parçalanabilen en küçük parçası ' olduğu şeklindeki yeni tarif geçerli sayıldı.

*

'Bu bilinen şeyler, niçin tekrarlanıyor?' denilebilir.

'Şunun için..' deyip, günlük hayattaki şeytanî kurnazlıklara, bir profesörün zırvalarına, hezeyanlarına değinelim..

Bir ukalâlık mı, yoksa kitleyi üzerine saldırtmak için tahrikler yapmaktan zevk alan veya toplumu tefekkür açısından anarşiye sürüklemekle vazifeli birisi mi desek.. Üstelik, kendisinin prof. olduğu araştırma alanı ile ilgisi olmayan konularda, kamuoyuna sözde 'bilimsel' açıklamalar yapıyor.

Bu kişi, son zamanlarda da, 'İbrahîm peygamber diye birisi yok.. Musâ peygamber diye birisi de yok..' diyor.. Gerekçesi de, 'bu isimlerin var olduğunun, bilimsel olarak ispatlanamamış olması' imiş..

*

Evet, işbu 'materyalist, ateist, laik' kişi ve benzerleri, ölümle her şeyin son bulduğunu ve bedenlerin moleküllere dağıldığını da söylüyor; annesini mezarına bir defa bile gitmediğini de ekleyerek..

Bu gibilerle hangi insanî ve ahlâkî bir değer etrafında bir araya gelebilirsiniz?

Halbuki, mükevvenatta nice konular var ki, henüz tecrübe edilemediğinden de öte, deneme yoluyla ispatlanamaz da... Ölümden sonrasına dirileceğine inanan, bu konuda 'kesin inanç' yoluyla izahlar yapan bir kimse için, diğer bütün aykırı izahlar geçersizdir. Ünlü alman şair ve filozofu Johann Wolfgang von Goethe, 250 sene öncelerde,

'Der echte , muslime spricht vom Paradiese

Als ob er einst aida gewesen waere..'

(Gerçek bir Müslüman, Cennet'ten öyle bir söz eder ki, onun bir zamanlar orada bulunduğunu sanırsınız.) diyordu.

*

Evet, Müslümanlar, kesin inanç ve bilgilerini, Kurân-ı Mubîn'den işte böyle öğrenirler.

İnanmak istemeyen için her şey kap-karanlıktır: İnanmak isteyen için ise, yeterince ışık vardır ve bunun için şu bir-kaç âyet meâlini tekrarlamak bile yeterlidir..

►Dediler ki: "Kemiğe ve toza-toprağa döndükten sonra, gerçekten biz, yeni bir yaratılışla mı diriltileceğiz?" (17/İsrâ 49)

►De ki: "İster taş, ister demir olun!" (17/İsrâ 50)

►(...)Diyecekler ki: "Kim bizi diriltecek?" De ki: "Sizi ilk defa yaratan kim ise O!" (17/İsrâ 51)

► İnsan düşünmez mi? Daha önce hiçbir şey değilken, hiç şüphesiz onu biz yarattık. (19/Meryem 67) Onların barınağı Cehennem'dir. (...)(17/İsrâ 97)

*

Sadece şu kadarını söyleyelim, bu gibilerin kişilerin neye-nasıl inandıkları, -onların nasipsizliklerine üzülsek ve hezeyanlarına gülüp geçsek bile-, bizi pek ilgilendirmez. Ama, bir toplumda, hele de genç nesilleri fikren iğfal etmek için bu gibi kof iddialarını akademik yaldızlamalarla kamuoyu vasıtalarından istedikleri yaygınlıkta topluma sunarlarsa; bu durum, inanç sahiplerine karşı ateşli olmayan silâhlarla açılmış, ruhları öldürücü bir savaş hükmünde görülüp; kendilerinin hedef alındığını düşünenler de, kendi mücadele vasıta ve silâhlarını kendilerine göre seçmek noktasına sürüklenirlerse, ortaya çıkacak anarşiden herkes nasibini alır.

*

Özellikle de körpe dimağlar, genç nesiller, 'İnandık!' dediğiniz konularda size, 'bilimsel delil' gibi kurnazlıklarla bir pencere açmak isteyenler olursa, biliniz ki, onlar sizin umursamazlığınızdan veya prof. titri olan kişilerle teferruatlı tartışmalara girecek durumda olmadığınızı düşünmenizden istifade etmek ve kendilerine köle edinmek isteyen emperyalist- şeytanî güçlerin gönüllü hizmetçileridirler.

O gibilere cevabımızın, ne ve nasıl olması gerektiğini bize Kur'an bildiriyor: 'Lekumdinukum veliyedîn..' (Sizin dininiz size, benim dinim bana!.)

*

.Mâdem ki, İran çok merak konusu; o halde, biraz daha konuşalım
28 Eylül 2022 Çarşamba

İran'da kolayca durulmayacağı anlaşılan son hadiseler çoğu kimseyi yakından ilgilendiriyor. Bu satırların sahibinin İran'da uzun yıllar yaşamış birisi olması hasebiyle, karşılaştığı hemen herkesin, 'İran'da olup bitenleri nasıl yorumlamak gerektiği' sorusuna muhatab oluyor; geçen hafta içinde iki ayrı makale yazdığım halde, daha fazla konularla birlikte.

Halbuki, bir kimsenin bir ülkede uzuuun yıllar yaşaması, o ülkede olan bitenin künhüne vâkıf olmasını gerektirmez. Eğer öyle olsaydı, ömrümün ilk 35 yılını kesintisiz olarak geçirdiğim bu ülkede olan biten her şeyi bilmiş ve anlamış olmam gerekirdi.

Ama, bu satırların sahibi İran'da ve Doğu'da kaldığı kadar da Almanya ve diğer Batı Avrupa ülkelerinde de kaldı, ama, hiç kimse, 'N'olacak bu Almanya'nın hali?' diye sormuyor. Demek ki, İran konusuna özel bir ilgileri var, ona yükledikleri mânâlara göre.

Bu tabiî de. Çünkü İran coğrafyası, bugün hangi rejimin elinde olursa olsun, tarihî açıdan Müslüman coğrafyalarının en dikkat çekici köşelerindendir ve son 500 yıl hariç, Müslümanların büyük ekseriyetine hitab eden büyük bilginler, bilgeler ve sanatkârlar diyarı olmuştu.

Son 500 yıl, bir Türk hanedânı olan Safevîler'in sultanlarından Şah İsmail zamanında, büyük kitleleri içine alamayan bir İslâm yorumunu kendisine resmî yorum olarak kabul eden İran diyarı, 45 yıl öncelere kadar Şahlar ülkesi olarak gelmiştir.

Milâdî-1977 yılının ortasında başlayan ve milyonların katıldığı dev kitlelerin hançerelerinden yükselen 'Allah'u Ekber!' sadâlarıyla Şahlık sistemi 1979 devrilmiştir. Ama uzuun asırlar 'Şah'lar tarafından yönetilmiş olan bir rejim, İslâm adına tesis edilse bile, Hz. Ali'den sonraki uzun asırlar boyunca bir uygulama geleneği, yeterli alt yapısı ve kadro hazırlığı olmadığından, sadece Şah rejimini deviren oldukça karizmatik ve inanç açısından da şia mezhebine göre müçtehid derecesinde olan Rûhullah Khomeynî isimli bir âlimin rehberliğinde gerçekleşen bu İnkılab hareketinin nasıl bir sistem getireceği tahmin edilemiyordu. Ve konudaki ümidleri, hayalleri, İnkılab'ın hemen sonrasında, Saddam Irakı'nın saldırmasıyla patlak veren 8 yıllık İran-Irak Savaşı ve yarım milyonu bulan insan kaybı ve savaşın getirdiği diğer viraneler, havaya daha bir savurmuştu.

*

Bu vesileyle eklemeliyim ki, şia mezhebince âlim- ulemâ veya molla ya da ahund denilen ve İslam konusunda halkın diğer kesimlerinden daha derinlikli olarak bu konulara vâkıf oldukları kabul edilen sosyal sınıfın, bizim toplumumuzdaki yanlış yerleşmiş bir kanaatle, 'ismet sahibi/ mâsum', yani günahsız ve günah işlemez kabul edildiği sanılıyor; hattâ belli bir İslâmî kültüre sahib insanlar tarafından bile. Bu yüzden belirtelim ki, Şia mezhebinde 14 tane 'mâsum' vardır. Hz. Peygamber (S) ve Hz. Fâtimâ ve en başta Hz. Ali olmak üzere, 12 İmam'ın mâsumiyetine ve bunların sonuncusu olan ve Mehdi olarak isimlendirilen 12'nci İmâm'ın ise şu anda gaybûbet-i kübrâ merhalesinde olduğuna ve bir gün döneceğine inanılır.

Ama, şehinşahlık denilen saltanat sisteminden sonra yeni düzenin kurulmasının kolay olmayacağı açıktı. Bizde de saltanat bertaraf edildikten sonra, -kansoyuna olmasa bile- resmî ideolojiye dayalı olarak tesis olunan bir 'ideolojik saltanat' henüz de bertaraf edilmemiş durumda değil midir?

İran'da da, Şahlık sistemi devrildikten sonra getirilen 'Velâyet-i faqih' anlayışına dayalı bir itiqadî sistem getirildi.

'Velâyet-i faqih.' sistemi, yani, Müslüman toplumun, İslâm konusunda feqahat (derin bilgi, ilim sahibi) bir faqih'in velâyeti altında, yönetileceği tezine dayandırılıyor. Ve bir Kaanun-ı Esâsî /Anayasa vardır, ama, Veliyy-i faqih'in reyi, anayasanın da üstündedir.

Sizin anayasanız da, topluma, bir kişinin ilke ve devrimlerinin temeli üzerinde sunulmamış mıdır? Yani, denilebilir ki, 'Özü itibariyle yok aslında birbirinden farkımız.'

*

'İran'ın sıkıntıları nelerdir?' derken, bu gibi konuların göz önüne alınması gerekir.

İran'ın Müslüman dünyası içinde ayrı bir kutup halinde olması emperyalist güçleri ve onlara kuklalık edenleri elbette sevindirir. Çünkü bu ayrılık, halklar arasındaki ayrılık inanç ve duygu ayrılıkları seviyesindedir. Müslüman coğrafyalarındaki öteki rejimler arasındaki ayrılıklar ise, genelde, halklar arasında değil, rejimler ve yönetici kadrolar arası sürtüşmeler seviyesindedir. Ama şiî -sunnî gibi ayrımlar, nazarî olarak, 'Ehl-i Kıble olan tekfir edilmez.' ölçüsüyle mülayemetle karşılansa bile, pratikte soğuk rüzgârlara engel olamamakta. Azlıkta olanların daha sert oldukları da bir ayrı gerçektir.

Bu yüzden, yüzde 80 kadarıyla diğer Müslüman toplumlarından ayrı bir İslâmî yoruma bağlı hale getirilen İran toplumu, diğer Müslüman toplumlarla kaynaşmakta çok sınırlı ve kapalı kaldı.

Bu durum, belki asırlarca daha devam edebilirdi, ama hele de son çeyrek yüzyılda bütün dünyayı kuşatan 'dijital çağın iletişim imkânları' ve saldırılarının karşısında kalan bu toplumun en azından bazı kesimlerinin sukûnet içinde olması düşünmesi beklenemezdi.

Nitekim zaman zaman iç karışıklıklar, sosyal patlamalar meydana gelip durmakta.

10 gün önce bir kızın kurallara aykırı bir kıyafeti dolayısıyla irşad ve nasihat merkezine götürülmesinden sonra vefat etmesi, bir cephaneliği havaya uçuran bir küçük kıvılcım etkisi yaptı.

Bir kişinin ölümüne itiraz için sergilenen protestolarda anlaşıldığına göre 50'yi aşkın insan daha öldü. Daha fazlası da olabilir, bir iç-savaş boğuşması bile çıkabilir. Çünkü 45 yıla yakın zamandır, ağır bedeller ödeyerek kurmaya çalıştıkları bir sistemin yıkılmaması için direnecek büyük kitleler de vardır.

.Hakikat'in ifade olunmasında, hayırlı bir gelişme...
30 Eylül 2022 Cuma

Dün Savunma Bakanı Hulûsî Akar Bey'in Şırnak'ta halkla konuşurken ki sözlerini dinlerken, hâfızam beni 100 yıl öncelere götürdü. Çünkü, İslâm'ın bizim inanç sistemimizin, dünya görüşümüzün temel kıstaslarını ifade ederek sohbet ediyor ve, 'Biz kardeşiz, asırlarca aynı inanç ve duygularla birlikte yaşamış ve bu toprakları vatan edinmek yolunda birlikte şehid olmuşuz.. Bizim inanç ölçümüzde, bir kavmin diğerine üstünlüğünün olmadığı, üstünlüğün ancak ahlâk ve fazilet açısından olacağını öğretmiyor mu? 'Arab'ın Acem'e, Acem'in 'Arab'a üstünlüğü yoktur' demiyor mu?' diyordu, özet olarak..

100 yıllık bir sapmadan sonra, üstelik de o sapmayı baştâcı eden bir resmî ideolojinin en keskin tarafdar ve savunucularını yetiştirmiş olan bir güç odağında, en yüksek rütbelere gelmiş, en yüksek makamlara erişmiş ve bugün de Başkan Erdoğan tarafından, Savunma Bakanlığı uhdesine verilmiş olan bir şahıstan o sözleri duymak, Müslüman halkımıza 100 yıldır yaşatılan nice acılardan sonra bir doğrunun çok net olarak dile getirilmesi açısından, sürûr vericiydi.. Dinlemeyenlerin bulup Hulûsî Paşa'nın kendi sesinden dinlemesini, tavsiye ederim.

*

Hz. Peygamber (S)'in 'Vedâ Haccı Hutbesi'ndeki ve, 'Ey insanlar, hepiniz, Benî Âdem'siniz /(Âdem'in neslisiniz), Âdem ise topraktan halkedilmiştir.' meâlindeki cihanşumûl ölçü hepimizi maddî- cismanî açıdan eşitlemiyor mu? Kezâ, 'En üstününüz, en hayırlınız, Allah'ın emir ve yasaklarına en çok riayet edeniniz..' meâlindeki 'Hucûrât' Sûresi'nin 13. âyeti de bütün insanları temelde ırk, renk, kavim, soy,-sop, , dil, cins, doğulan veya yaşanan coğrafya açısından eşitleyen bir ölçü vermiyor mu bize?

Bize, 'Millet-i İbrâhîm' ve 'Millet-i İslâm' denilmemiş midir?

Hind Müslümanlarının büyük gönül eri Muhammed İqbâl, 100 yıl öncelerde, 'Allah sana bir isim verdi, Millet-i İslâm..' dedi; sen ise, ondan Türk, Kürd, Arab, Fars, Hind, Sind, Peştun ve saire diye, yüzlerce kavim ürettin.. Halbuki, biz, bu Tevhîd Gülistanı'nda çeşitli seslerle şakıyan bülbüller ve rengarek açan güller gibiyiz, bize renk ve koku ayırd etmek haramdır..' diyordu.

Anadolu'nun iç aydınlığı olan Yûnus da, 850 yıl öncelerde, 'Yaradılanı hoş (güzel) gördük, Yaratan'dan ötürü..' dememiş miydi?

*

Bir kaç yıl önce, Tayyib Bey -özet olarak aktarayım- şöyle diyordu: 'Ben çocukken dedeme sorardım, 'Dede, biz neyiz, Türk mü, Lâz mı, neyiz?'

Dedem bana derdi ki; 'Oğulcağızım, toprağa girdiğinde, sana 'Hangi kavimdensin?' diye sorulmayacak.. 'Rabbin kimdir, Kitab'ın nedir, kimin ümmetindensin?' diye sorulacak..

Evet, mesele bundan ibarettir.

*

Evet, bu mânâyı biz Müslümanlar, yüzlerce yıl diri tuttuk.. Osmanlı Devleti'ni de 6 yüz yıl boyunca ayakta tutan en güçlü tarafı bu idi, dağılmasını hazırlayan etkenlerden birisi de yine bu oldu..

Tefekkür hayatımızın da ilginç simâlarından birisi olan Mehmed Ali Aynî Bey, 'Türkçülük düşüncesiyle ilk 1910'larda (Arnavutluk'ta) İşkodra kaymakamı iken, tanıştım.. Evet, 1789-Fransız İhtilâli'nin ortaya çıkardığı nasyonalizm, kan ve dil birliğini esas alan kavmiyet / nasyonalité düşüncesi Müslüman kavimlerden, ilk olarak Arnavutlara bulaştı ve biz de onlardan Türkçülük öğrendik..' der..

Sonra, emperyalistler Osmanlı'nın her bir parçasını kavim, soy-sop, renk ve ırklarına göre birbirlerine düşman eylediler. Anadolu'da da asırlarca, 'Kelime-i Şahadet' etrafında birleşmiş olan çeşitli etnik unsurlardan Müslüman halkımız, 'Müslümanlar ancak kardeştirler..' fehvâsınca birlikte yaşamışken, 1923'lerde, o zamana kadar söylenmeyen ve tek bir kavmin üstünlüğü iddiasına dayalı bir resmî ideoloji tesis olundu ve emperyalistlerin emellerine uygun olarak geliştirilen -ve özü hâlâ da terkedilememiş olan- bu 'kavmiyetçi' anlayışın mâlûm mimarları, 1930'larda da, 'Bu ülkede filân kavimden olmayanların bir tek hakları vardır, filân kavme hizmet etmektir..' demek noktasına bile gelmişlerdi. Böylesine bir çarpık anlayışa karşı, tepkilerin sağlıklı olup olmadığının tartışmasını yapmanın bir mantığı yoktur.

Asırlarca asla söylenemeyecek bir kavmiyetçi sapkınlık olan bu anlayış, maalesef Müslüman halkımıza dayatıldı ve büyük acılara ve yerli-yersiz tepkilere yol açtı.. Bu açıdan, Hulûsî Paşa'nın dün Şırnak'ta söyledikleri, 100 yıllık 'resmî ideoloji'nin zımnen reddi mânâsına geldiği için, alkışı hak ediyor.

Unutmayalım ki, 'kavmiyetçi fitne ateşi' üzerine tartışmalar yükselirken, sürekli ana muhalefette kalan bir mâlûm partinin -üstelik, mülâyemetiyle bilinen liderlerinden birisi ise, 25 sene öncelerde, 'Bizim sistemimiz üniter devlet sistemidir ve kanla kurulmuştur; değiştirilmesi de ancak o yolla mümkün olabilir..' diyebilmişti.

Evet, 100 yıl öncelere kadar, asırlarca, bütün Müslümanları bir millet bilen anlayış, zaferden sonra emperyalizmin çengeline takılanlarca terk olundu ve asırlardır; Müslümanlık inancı potasında kaynaşmış olan halkımıza, bir takım şeytanî telkinlerle büyük acılar taddırıldı.

Ama, o resmî ideolojinin en büyük güç odağının tepe isimlerinden birisi olan Hulûsî Paşa bu gün bu sağlıklı idrak noktasında konuştuğuna göre, Müslüman halkımızın, kendisine ârız olan kavmiyetçilik ve ırkçılık çarpılmışlığından kurtulması yolunda bir hayırlı bir gelişmeye doğru yol açılmıştır.

Hatırlayalım ki, 100 yıl öncelerde, 'Türk-Kürd birlikte zafer kazandık' diyenler, bir askerî zafer elde edilince, o zafer bir etnik unsura aid ve diğerlerini yok sayıcı bir üstünlük şeklinde gösterilmişti. Bir çok sosyal meselelerimizin temeli olan o çarpık anlayış, inşaallah, zevâle doğru yol almaktadır.

.‘İmparatorluklar çağı'nı alenen de başlatan Putin; ‘kazdığı kuyu'ya da düşebilir
2 Ekim 2022 Pazar

Amerika, Türkiye ile Yunanistan arasında en modern silâhlarıyla muhtemel bir Türkiye- Yunanistan kapışmasında kimi koruyacağını açıklayıp; Fransa da savaş gemilerini 1 yıl aradan sonra tekrar Yunanistan limanlarına gönderip, Türkiye'yi aklınca korkutmaya çalışırken.

*

Putin de Ukrayna'da 8'inci ayına giren saldırganlığının sonucunu almak için, Ukrayna ülkesinin toprak bütünlüğü ve istiklâlini hiçe sayarak, Dinyeper Nehri'nin doğusundaki zorla girdiği topraklarda yaptırdığı illegal referandumun sonuçlarını esas alarak, Rusya'ya sınır olan bölgeleri kendisine bağlamış bulunmaktadır. Bu bölge, Ukrayna'nın yüzde 15'ini geçiyor.

Ancak, emperial güçlerin zâten hiç terk etmedikleri bu zorbalık yöntemlerinin, bir gün Putin'in ülkesine de uygulandığı gibi bir durum olursa; 'Kazdığı kuyuya düştü!' denilmez mi?

'Her şeyi halka sorarak yapıyoruz' dese de, Kayzer'lerin yöntemidir, yaptıkları..

Her hâlûkârda, Putin diplomatik oyunlardaki gizli hesaplar yerine, ne yapacağını pervasızca alenîleştiriyor. Zâten, Ukrayna'ya saldırıyı başlatırken, 'Ukrayna diye bir devlet tarihte hiç olmamıştı.' dememiş miydi. Halbuki o bakış açısına göre, 'Moldavia ve 'Belarus/ (Beyaz Rusya) gibi devletlerle, Baltık Cumhuriyetleri denilen 'Litvanya, Letonya ve Estonya' ile Kafkasya'daki Azerbaycan, Gürcistan ve Ermenistan gibi devletler de olmamıştı. 150 yıl kadar öncelerde de Balkan'lardaki ve hakezâ, Orta Asya'daki Müslüman coğrafyalarında bugün var olan devletlerin hiç birisi de olmamıştı; (kısa dönemli Buhara Emîrliği gibi örnekler hariç.) O halde, Putin, yarınlarda, o devletlerin de olmaması gerektiğini söyleyebilir.

*

Ama dünya hiç bir zaman aynı kararda kalmaz. Yarınlarda, Rusya 25-30 sene öncelerde olduğu gibi, yine tökezler ve yeniden yerlerde, yüzükoyun sürüklenecek olursa; o zaman, bazı güç odakları da Rusya'nın iç hukuk düzeninden izinsiz olarak referandum yaptırıp, onlara 'iltihak kararı aldırmaları durumu ortaya asla çıkmaz' denilebilir mi?

Evet, bu mümkündür ve her ülkenin de başına gelebilir ve 'güç caiz gösterir'.

Esasen, uluslararası hukuk, güçlülerce dikte edilmiş ve sadece güçlülerce yapılan yorumlarına itibar olunan bir kurallar manzûmesi değil midir? Ki, Sovyetler Birliği dağılırken, ortaya çıkan bütün devletler, birbirlerinin sınırlarına, toprak bütünlüklerine saygılı olacaklarına söz vermişlerdi. Ama Putin, eski Sovyetler Birliği'nden ayrılan ve bağımsızlığı olan ülkelerin her birisine -Ukrayna Savaşı'nı başlatmasında olduğu gibi-, 'Sen ancak benim müsaade ettiğim kadar bağımsız olabilirsin' havasıyla saldırmak hakkını kendi görüyor.

Putin, sonunda galib veya mağlûb olabilir. Ama her iki durumda da, Rusya İmparatorluğu hayalleri peşinde olanlarca, bir Rus Napolyonu olarak anılabilir. Napolyon da birçok yenilgiler almış olmasına rağmen, Avrupa tarihinde hâlâ da en ilginç bir figür olarak yerini almıştır. Putin'in âkıbeti de Napolyon gibi olur mu/ olmaz mı; bunu gelecek zaman gösterir.

*

200 yılı aşkın zamandır Rus ve diğer Slav halklarının ortak ideali olan 'Panislavizm'/ Slav halkları birliği, Putin'le yeniden ve fiilen gündeme gelmiştir.

Ancak emperial güçlerin kimisi, 'kazı bağırtmadan yolmak' taktiğini uygular; kimisi de, kanırta-kanırta yapar. Putin'in uslûbu, bu sonuncuyu hatırlatıyor. Hatırlayalım, Kırım'da da aynı yöntemi uygulamış; oradaki mahallî yönetimini etkileyerek, Ukrayna iç hukuk sisteminde olmayan bir yöntemle, bir dış baskı ile 2014'te referandum yaptırmış, istediği neticeyi alır almaz, onlara, Rusya'ya iltihak taleplerini de ilân ettirmiş ve Putin de bu talebi lûtfen kabul buyurup 'ilhak'ı gerçekleştirmiş, Türkiye hariç, dünya seyirci kalmıştı.

Putin, şimdi de, Dinyeper Nehri'nin doğusunda kalan yörelerinde, Kırım'dan 8 yıl sonra Herson, Zaporijia, Donetsk ve Luhanks bölgelerinde de referandum yaptırıp; neticeyi elde eder etmez, onların 'iltihak' talebine 'kabul' cevabıyla, 'ilhak' etmiş bulunduğuna göre; diğer emperial güçlere de, bu yöntemin bugünkü dünyanın gerçeği olduğunu anlatmış ve örtülü şekilde zâten var olan imparatorlukların kendilerini ortaya alenî olarak koymaları gerektiği mesajını vermiş bulunuyor.

*

*

Rus Kilisesi Başkanı da günahları affediyor!

Putin, yeni tip Rusya İmparatorluğu'nun temellerini atmanın heyecan ve güç gösterisini sergilerken, dâhilî müttefiklerinden iki ismin, yanında ayrı bir yeri var: Birisi, Rusya Ortodoks Kilisesi Başkanı Patrik Kirill; diğeri, Çeçenistan'da 'Putin'in adamı' olarak hükmeden Ramazan Kadirof.

Kirill, iki hafta önceki Pazar âyininde, Ukrayna'da savaşta ölen Rus askerlerini hatırlatarak, 'Kim, bir vazife duygusuyla yemin eder ve yeminini yerine getirirken ölürse, bu fedakârlığının karşılığı olarak bütün günahlarından arındığına inanırız.' dedi. Kirill ayrıca Putin'in liderliğini, 'Tanrı'nın bir nimeti' olarak da niteledi, 'Orthodox Times'a göre.

Kirill'in Pazar vaazinin, Putin'in kısmî seferberlik ilânından ve yüzbinlerce genç insanların başka ülkelere kaçmasından sonra gelmesi ilginç idi.

Kadirof ise, 'Benim için Putin'in emri, Allah ve Peygamber emrinden sonra gelir.' diyen birisi ve 'Askerlerim, Odesa'yı alabilir.' diyor ve bazı Rus TV kanallarında Müslüman çeçen askerlerinin 'Allah'u Ekber'li gösterilerine ve ilâhîlerine yer veriliyor.

Kirill'in görüşüdür, bir şey diyemeyiz. Kadirof'a gelince, 'Allah akıl-fikir versin!' deriz.

.Bu küstahlığa tepki, bu kadar geç mi verilmeliydi?
3 Ekim 2022 Pazartesi

1 Ekim günü, Başkan Erdoğan'ın Meclis'in yeni çalışma dönemini başlatması münasebetiyle Meclis'e girişinde AK Parti ve MHP'den ayrı olarak İP m.vekilleri de ayağa kalktılar. CHP ve HDP ayağa kalkmadılar. Kendi duygu ve düşüncelerini gizlemediler. 'M.vekili' statüsünde oldukları için, temsil ettikleri halk kesimleri adına bir tavır koyabilirler..' deyip geçiştirilebilir.

*

Ama, bir hastahanenin bahçesini düşününüz.. Karnından yaralanmış ve bağırsakları dışarı çıkmış bir kişi, sedyeyle cerrahî servisine yetiştirilmeye çalışılırken, bir ölüm yıldönümünde mâtem sirenleri çalmaya başlayınca, herkes olduğu yerde, 'Hazır ol' vaziyetine geçtiğinden; sedyeyi taşıyan kişiler de sedyeyi yere koyup bekliyorlar.

Bu sahneye bizzat şahit olmuştum, 1975'lerde Çapa Tıp Fakültesi bahçesinde..

Sedyeyi yere bırakanlara , 'Kardeşim, adam ölüyor, siz ise, bir ölüm yıldönümü adına saygı duruşundasınız!' dediğimde, sedyeyi taşıyanlardan birisi, 'Ekmeğimizi sen verecek misin?' demişti. Garibimin derdi, saygı duruşuna katılmak değil, başkaydı.

*

Geçen gün bir fotoğraf gönderildi, telefonuma.. İsmet İnönü'nün, kendinden önceki Şef'in mezarını ziyaret ettiği ân'ı yansıtan bir fotoğraf.. Etrafında adamlar, mâlum, hazır oldalar, İsmet Paşa ise, bir sandalyeye oturmuş, bacak bacak üstüne atmış vaziyette oturuyor..

*

Bu yüzden, merhûm Turgut Özal C. Başkanı olarak Çanakkale'ye gidince, şehrin muhalif partili Belediye Başkanı ayağa kalkmamıştı.. O zaman, 'Kalk ayağa, benim Turgut Özal olarak senin ayağa kalkmana ihtiyacım yok, ama, Devlet'in Başkanıyım, bana saygı göstermeye mecbursun; kalk ayağa!.' demişti.

Evet, zorla saygı istenmez. Ama, devlet, bir güç odağı ve mekanizmasıdır; aldığı kararları gerekirse zorla yaptırma gücüne de sahiptir. O gücü gösteremezse, zâten devlet olmak iddiası çöker.

İdeal olan, bir devlet gücünün, zorbalığa varmadan, âdilâne şekilde uygulanmasıdır.

*

Bir ay kadar önce bir video gönderilmişti.. Tokat Valiliği'ndeki bir 30 Ağustos Töreni yansıtılıyordu. Protokolde yer alan askerî ve mülkî erkân ve aileleri sıraya girmiş, kendilerini ayakta bekleyen Vali'ye tebriklerini sunuyorlar, el sıkışıp geçiyorlardı.

Bu gibi resmî kutlama merasimlerindeki ruhsuzluk, ayrı bir konu..

Ama, burada görülen sahne, tam bir 'küstahlık', hattâ 'isyan' işareti idi.

Şöyle ki, biraz sonra, uzun boylu bir subay gözüküyor. Vali'nin makamına girerken, solda ayakta bekleyen Vali'yi görmezlikten gelerek, önünden, sol kulağına dayadığı cep telefonuyla konuşur vaziyette geçip gidiyor. 10-12 kadar diğer asker kişiler ve aileleri de aynı küstahlığı sürdürüyorlar.

Ve o grup tamam olduktan sonra, başka askerî ve mülkî erkân tebriklerini bilinen usûlle sunuyorlar.

Bu videoya inanmak istemedim. Aklıma hemen Turgut Özal'ın Çanakkale'deki tepkisi geldi.. O Vali de, derhal, Devlet Başkanı ve Başkomutan'ı temsilen, o küstah albay ve yönlendirdiklerini hemen orada te'dib etmeliydi. Çünkü, Vali'ler her ilde, doğrudan Devlet Başkanı'nın / Başkomutan'ın temsilcileridirler.

*

Bu videoyu görünce, hemen, Tokat eski m.vekili Resul Tosun kardeşime gönderip sordum, 'Bu görüntü gerçek midir?' diye..

Tahkik etmiş, birkaç dakika sonra, 'doğru olduğu'nu bildirdi.

*

Yine de, konuya değinmekten imtina ettim; o albay kişi ve ona ayak uyduran -hele de- diğer asker kişi ve aileleri hakkında bir soruşturma başlatılmış olabileceğini düşündüğümden. Ama, dün haberlerde gördüm ki, o kişiler ancak 1 ay sonra, vazifelerinden alınıp, tedbirli olarak disipline sevk edilmişler.

Ama, çok geç değil mi? O gibi insanlar 1 aydır daha ne gibi küstahlıklar ve fitne hareketleri hazırlamışlardır.. Ne de olsa üniformaları, rütbeleri ve silâhları var..

Savunma Bakanı Hulûsî Akar Bey, bu duruma derhal tepki göstermeli değil miydi?

Böyle lâubalilik ve küstahlıkları hele de askerî disiplin asla kaldıramaz. Bir dilekçeyi iki asker birlikte imzaladığında, eski askerî ceza kanununa göre, 'isyan' sayılırdı. Bu albay kişi, herhalde, 40-45'in üstündeydi. Bu yaşa ve rütbeye gelinceye kadar, bu tavırlarının ne demek olduğunu öğrenememiş mi?

Ve, kendisi, bacak-bacak üzerine atıp otururken, komutan geldiğinde ayağa kalkıp selâm durmayan daha alt rütbedeki askerlere nasıl davranıyordur? Askerde, üst'ünün, âmirinin fizikî cezalarına tahammül edemeyip karşılık veren olursa, ağır işkence ve zulümlere uğrayan ve hattâ ölenlerin olduğunu ve sonra da kitabına uydurularak, 'merdivenden düşmüş..' gibi raporlarla defnedilenleri görmedik mi, gençliğimizde.. Şimdi öyle uygulamalar kalmamıştır, inşaallah..

*

Unutmayalım, merhûm Erbakan, Başbakan olarak uçakla Merzifon'a gittiğinde, Hava Üssü'nde Başbakan'ı karşılamak için bekleyen merasim kıtasındaki subaylar, selâm durmak ne kelime, Başbakan'a, bir de sırtları dönmemişler miydi?

Merhûm Erbakan, 'kan tükürüp kızılcık şerbeti içtik!' diyen kişiler misali, bu tavrı da görmezlikten gelmişti. Ama, o tepkisizlik, Erbakan'ın Hacc'a gidişine, tv. kanallarında, ona 'pez...' gibi en galiz küfür sözleriyle hakaret eden OÖ isimli bir alçak generali de çıkarmıştı ortaya..

Tarihin derinliklerinden değil, henüz 25 sene öncesinden söz ediyoruz; bunları unutalım mı?

*

NOT: Dün, İran'dan bir subayın, 'İran rejimine meydan okuyan manifestosu' diye bir video sosyal medyaya yansıdı.

İran'da iki haftadır, özel izinler dışında, internet ve hattâ yurt dışı tlf.lar bile daha bir kontrollü iken, öyle bir subayın 'gerçek olacağı'na veya İran'da olduğuna ihtimal vermiyorum. Kaldı ki, o kişinin telâffuz şekli, 'farsî-y'i derrî' denilen Afgan Farsçası lehçesini andırıyordu.

Öyle bir manifesto okuyacak cesareti olan silahlı ve de subay olan bir kişi, sadece video ile yetinmezdi.

*

Onlar dışarıdan, birileri de içeriden...' Kılıçlar çekiliyor...
5 Ekim 2022 Çarşamba

'Yunanistan Devleti'nin doğumunun bütün 'Avrupa'nın ebeliği'nde gerçekleştirildiği 1820'lerden 30-35 sene sonra bu kez de Girit adasında, yine Avrupa'nın desteğiyle giderek şiddetlenen ayrılık hareketleri ve silahlı ayaklanma, Osmanlı için bayağı baş ağrıtıcı olmaya başladığı ve 1850'lerde Girit Meselesi, Avrupa siyasetinin ilgi odaklarının zirvesi haline geldiği sırada, Paris'te, dönemin Fransız İmparatoru III. Napolyon, Osmanlı'nın Paris'teki sefiri Keçecizâde Fuad Paşa'ya, 'Şu Girit'i bize verin de kurtulun bu dertten..' der..

Oldukça hazırcevap olan Keçecizâde Fuad Paşa, 'Verelim haşmetmeâb' der.

Heveslenen Fransız İmparatoru ile aralarında şu minval üzere bir konuşma geçer:

-Kaça verirsiniz?

*Aldığımız fiyata..'

-Kaça almıştınız?

*40 yıl savaşarak..

-Oooo, Osmanlı, bizimle boy ölçüşmekteki bu gücünü nereden alıyor?

*Siz dışardan, biz içerden yıkmaya çalıştığımız halde yine de devrilmeyişine..

*

Ve içerden ve dışarıdan, bilerek veya bilmeyerek yapılan işbirliği mâlûm sonucu verdi.

Hatırlayalım, Amerikan emperyalizminin önceki 'kovboy' Başkanı Trump, Türkiye'nin giderek güçlendiğini ve bunun kendileri aleyhinde olacağını hissettiğinde, dişlerini 'ekonominizi batırırım..' diye gösterince içeriyi az etkilememişti.

O sırada, 2022 yılının ilk aylarında, bir Amerikan tv. kanalında konuşan şimdiki Amerikan Başkanı Joe Biden da, o zaman henüz sadece aday iken, gayet net şekilde, 'Bugün başta Doğu Akdeniz ve Ortadoğu olmak üzere , hemen her konuda Amerikan menfaatlerine zarar veren bir yolda ilerlemekte olan Erdoğan'ı, içerdeki muhalefetle de işbirliği yaparak, demokratik yöntemle iktidardan uzaklaştırmalıyız!' mânâsını içeren bir konuşma yapmamış mıydı?

-Bugün yapılan da, Türkiye'de 2023 Haziran ayı ortasında yapılacak olan Başkanlık seçimlerini etkilemek ve Erdoğan'ı engellemek için, Biden'ın o sözlerindeki hedefe uygun şekilde sahneleniyor değil mi?

Türkiye'yle yaptığı satın sözleşmesini ve karşılığında 1,5 milyar dolar'ı peşinen aldığı halde, F-35 savaş uçaklarını vermekten kaçındığı gibi, onun yerine verebileceğini minnet koyarak nihayet açıkladığı F-16 savaş uçaklarını da hâlâ vermeyen ve ayak sürten; el koyduğu parayı da iade etmeyen Amerikan emperyalizminin, Kıbrıs'ın Rûm Yönetimi'ne yıllardır uyguladığı silâh satma yasağını kaldırması sıradan ve basit bir hamle değildir. Tıpkı, Yunanistan'la Türkiye arasında tesis olunan 10 adet Amerikan üsslerinin çok mâsum olmayışı gibi.. Üstelik, Güney Kıbrıs'taki silâhlı güçlere, B. Amerika'nın New Jersey eyaletince eğitim verileceği açıklaması bir başka diplomatik kurnazlık ve hile..

*

Bu vesileyle, Kıbrıs Meselesi konusundaki bilgilerimizi yenilememizde fayda olabilir: Ankara Hükûmeti, Temmuz-1923'de, yani 99 sene önce imzalanan Lozan Andlaşması'yla Kıbrıs'ı, 'Türkiye Devleti, Kıbrıs'ı bir İngiliz adası olarak telâkki eder..' kaydıyla terk etmişti.

1923 öncesindeki yöneticileri, 'Vatanı satan hainler' diye yaftalayan yeni rejim, Kıbrıs gibi bu kadar stratejik önemi haiz bir coğrafyadan vazgeçiyordu.

27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'nin sorumluları olan TSK liderlerince 1961 Eylûlü'nde idâm olunan merhûm Başbakan Adnan Menderes ve Dışişleri Bakanı Fatin Rüştü Zorlu'nun 1959-60'larda imzaladıkları Londra ve Zurich Andlaşmaları'yla ise, İngiltere, Türkiye ve Yunanistan'ın üçlü ortak garantörlüğü'nde Kıbrıs Cumhuriyeti oluşturulmuştu. Bu devletin bütün yönetim kadro ve mekanizmalarında, 3'te 2 Rum, 3'te 1 Türk bulunacaktı. Devlet Başkanı Rûm, Başkan Yardımcısı ise Türk olacaktı. Nitekim, Başpiskopos Makarios C. Başkanı, Dr. Fâzıl küçük (ve o ölünce Rauf Denktaş) C. Başkanı Yardımcısı oldular.

Ama, Makarios, Tükiye'de Adnan Menderes'in idâmının iç zaaflarından istifade etti ve adanın Yunanistan'la birleştirilmesi (ENOSİS) hedefine hizmet için EOKA isimli terör örgütüne işlettiği cinayetlerine hız verdi.

O cinayetlere, Başbakan İsmet İnönü'nün, Ağustos-1963 başında yaptığı askerî müdahale ve hava bombardımanlarıyla karşılık vermesinden sonra, Kıbrıs'taki ortak hükûmet toplantılarına Türk tarafı katılmadı.

Halbuki, ortada uluslararası hukuk açısından devlet diye nitelenen bir diplomatik yapı vardı.. Makarios o devletin başkanıydı ve Türk tarafı onun başkanlığındaki hükûmet toplantılarına katılmıyordu. Makarios da, BM. Genel Kurulu'na başvurarak, Türk tarafı katılmadığı için çalışamayan hükûmet mekanizmasının çalışabilmesi için, Rûm tarafını, Kıbrıs Cumhuriyeti Devleti'ni -geçici olarak- tek taraflı temsil etmesinin kabul edilmesini istedi ve Mart-1964'de BM Genel Kurulu bu talebi kabul etti.

Ve yazık ki, İsmet İnönü Türkiyesi'nin Kıbrıs'ta 1963'lerde, Makarios'un diplomatik hamlelerine karşılık veremeyişi yüzünden, bugün kurucularından olduğumuz Kıbrıs devletiyle uğraşmak noktasındayız.

O günden beri, -biz Güney Kıbrıs Rum Yönetimi desek de-, uluslararası hukuk açısından ortada, bir Kıbrıs Cumhuriyeti Devleti var ve o devleti hâlâ da o Rum tarafı temsil ediyor! Yunanistan'da 1967'den beri iktidarı ele geçiren Albaylar Cuntası'nın Nikos Samson isimli bir has adamı, 1974 Temmuzu'nda Makarios'u darbe ile devirdi, Makarios İtalya'ya kaçtı. Adanın Yunanistan'la birleşmesine 1 adım daha yaklaşıldı.

Türkiye o sırada Kıbrıs'a garantörlük hakkını kullanarak, askerî müdahalede bulundu ve Kuzey'deki bugünkü kısmı kontrolü altına aldı. Türkiye'nin bu müdahalesi karşısında çaresiz kalan Yunanistan'daki 7 yıllık Albaylar Cuntası çöktü ve Makarios da Kıbrıs cumhurbaşkanlığı vazifesine geri döndü. Biz her ne kadar hâlâ da, Güney Kıbrıs Rûm Yönetimi diyorsak da, 'Kıbrıs Cumhuriyeti' ismiyle bir devlet, işte böyle, uluslararası andlaşmalar yapıyor, Türkiye'yi 'oldu-bitti'lerle sıkıştırmaya çalışıyor.

Kuzey Kıbrıs'da, 1983'te varlığını ilân eden Kuzey Kıbrıs Türk Devleti'ni ise, Türkiye'den başka kabul eden yok.. Kabul etmek isteyen devletler de, 'illegal oluşları kabul edilmesini suç sayan' uluslararası hukuk kuralları adına suçlanabiliyor. Bu yüzden Başkan Erdoğan'ın BM Genel Kurulu'nda geçen ay yaptığı, 'Kuzey Kıbrıs Türk Devleti'nin tanınması çağrısı'na, başlarının ağrımasını istemediği için hiç kimse karşılık vermedi.

Ve şimdi, Biden Amerikası'nın, iki sene önce öncelerde, 'Türkiye'de muhalefetle işbirliği yaparak, Erdoğan'ı iktidardan uzaklaştırmak' şeklinde açıkladığı şeytanî planın tatbikata konulduğu görülmektedir. Bu durum basit bir diplomatik sürtüşme değildir; kılıçlar çekilmiştir. Kuklacı başı da Amerikan emperyalizmidir.

Dış düşmanla uğraşabiliriz, ama, içerdeki muhalefete ve hele de onlara paspas olmayı kabullenenlere söyleyecek söz bulmakta zorlanıyoruz.

.Bizim inancımızın ölçüleri, bir takım beşerî kanunlarla şekillenemez!
7 Ekim 2022 Cuma

Hangi inanç sistemi olursa olsun, o inancın aslî çerçevesi ve gerekleri, onun dışındaki güç odaklarınca ve onların dayattıkları kanunlara göre değil, kendi kanun ve kurallarına göre belirlenir.

Evet, hangi inanç olursa olsun, bütün inanç sistemleri için bu böyledir. Bir inancın kendi sistemi dışındaki güç kaynakları, bir takım kurallar, sınırlar dayatmaya kalkışırlarsa, sadece kendilerini kandırmış olurlar. Bir takım güç odakları kendi iradelerini ve dayatmalarını hâkim kıldıklarından dolayı gururlanabilirler. Ancak, o mütehakkim güç ve sistemlerin her birisi tarihin çöplüğündedir şimdi.. Yeller eser şimdi yerlerinde..

Budizm, Hinduizm, Brahmanizm, Konfüçyizm, Şintoizm gibi beşerî kaynaklı inanç düzenlerinin hâkim olduğu Uzakdoğu coğrafyalarındaki toplumların büyük kısmında, o toplumlara hükmeden nice yönetici kişi, kadro ve rejimlerin her birisi kanunlarıyla, düzenleriyle çöküp gittiği halde yüz milyonları kendilerine bağlayan, o inanç sistemleri, binlerce yıldan beri vardır.

*

Özü itibariyle 'vahy-i ilâhî' kaynaklı olan Yahudilik, Hristiyanlık ve İslâm için, bu, daha bir böyledir. Bu dinlerden Yahudilik, 5783'ncü yılına, Roş Aşana'ya daha geçen hafta girdi.. Ve bu 5780 yılın son 74 yılını saymazsak; ondan önceki 2 bin yıl boyunca, devletsiz, vatansız, ordusuz, polissiz, ve hele de Hristiyan toplumların lânetlileri olarak, asırlarca her yerde ağır baskılar, yokluklar içinde ve dünyanın çeşitli yerlerinde, farklı toplumların, kültürlerin içinde dağınık vaziyette yaşamak zorunda kaldıkları halde, yahudiler evlerini mekteb yaptılar, nesillerini, önce kendi evlerinde eğittiler. Hristiyan toplumların içinde bir 'iç-kale' durumunda olan 'getto'larda yaşadılar, devamlı düşman bilindikleri halde, kendi inançlarını büyük çapta yitirmediler, terketmediler.

Hristiyanlık ise, kendi iç boğuşmalarının girdabında, hele de Katolik, Ortodoks ve 500 sene öncelerde de Protestanlık mezhepleri arasında cereyan eden korkunç savaşlara rağmen, günümüzde 3 milyarı aşan bağlılarına şu veya bu şekilde bir yön göstermeye devam ediyor.

2 milyara yakın (hattâ, rüşd yaşının altındaki bütün çocuklar da İslâm fıtrati üzerinde kabul edildiğinden, milyarlarca ) Müslümanlar da, tarihte ve bugün de nice saldırılara, savaşlara, istilâlara rağmen, inançlarını çok büyük çapta korudular, korumaktalar, koruyacaklardır da..

*

Bu konuyu bu kadar geniş tutmamız, ülkemizdeki Kemalist-laiklerin Müslüman halkımıza 100 yıla yakın zamandır yaptıkları diktatörce baskılara rağmen; Müslüman halkımızın, inancının özünü yitirmediğinin, sonunda en büyük Kemalist-laik siyasî hareketin lideri tarafından da anlaşılması üzerine, bir kurnazlık sergilemesi sebebiyledir.

Müslüman halkımızın en temel inanç kaynaklarına onca ağır baskılar, saldırılar yapılmışken; karşımıza hemen, o baskıları yapanların savaşlardaki hizmetler çıkarılır, kendi ülkemizde 'parya' imişiz de lütfediliyormuşçasına..

Bu noktada hemen ekleyelim ki, savaşlardaki rollerini ve vazifelerini samimiyetle yerine getirenlerle bir sıkıntımız yok.. O savaşlar sırasında yapması gerekeni, iyi niyetle ve samimiyetle yapanlara teşekkür ederiz. Ama, o savaşın sonunda elde edilen olumlu sonuçlara dayanarak, birilerinin, savaş sonrasında, Müslüman halkın, inançlarıyla toptan bir mücadeleye kalkışmalarınadır itirazımız..

Evet, mâlum laik despotik kadrolar, 100 yıldır, en katı totaliter laik uygulamalarını dayatmıştır, Müslüman halkımıza.. Ama, Kemalist-laik hareketin günümüzdeki siyasî lideri, bu 100 yılın bütün rahatsızlık ve tahribini sadece İslamî tesettür ve başörtüsüne indirgeyerek, o konuda da 'halkla helâlleşmek'ten söz ediyor. Ancak, bütün bir 100 yıl boyunca yapılan bütün tahakkümlerin, zorbalıkların, despotlukların herbirisine karşı da bir 'redd-i miras' eylemediği için inandırıcı olamadığını görünce, 'başörtüsü'nün serbest olduğu konusunda bir kanun çıkaralım..' diye bir laf attı ortaya.. Halbuki, bu konu, kanunla değil, Müslüman halkın çektiği nice acılar ve gözyaşlarıyla beslenen direnişiyle ve de Tayyib Bey'in kararlı tutumuyla çöpe atılmıştı.

*

Şimdi son kanun tekliflerine, Tayyib Bey de hemen, 'Geliniz, anayasa ile bir düzenleme yapalım..' diye cevap verince, ânında 'Hayır!' dediler.

Çünkü, kanun değişikliğini, yarınlarda basit parlamento oyunlarıyla yine değiştirebilirler; ama, Anayasa'nın değiştirilmesi ise biraz daha zordur. Ama, ona bile razı olmadılar; niyetlerini açığa vurdular.

Müslüman halkımız, kendisine hangi laik tasallutlarla nasıl prangalar vurulmaya çalışıldığını unutmadı.

Kaldı ki, inancımızın temel umdelerinin /prensiplerinin ve de gereklerinin yerine getirilmesinin kanunla, anayasayla vs. tanınmaya ve kabul edilmeye de ihtiyacı yoktur. Birilerinin kanun adına yaptıkları diktatörlükleri olsun veya olmasın; inanan insan, başkasının kabulüne itibar etmez.

Biz müslüman halk olarak, inancımıza bağlı kalmak için asırlarca direndik, asırlarca da direniriz. Bir takım beşerî kanunlar, ilâhî ölçü ve kanunlara şekil veremez. Biz İslâm Milleti olarak, dün de vardık, bugün de varız, yarın da var olacağız; inşaallah.. Çünkü, bizim inancımıza ebediyyet vaad olunmuştur.

*

NOT: Gurur verici bir sahne: Tayyib Bey 12'nci Cumhurbaşkanı.. Her birini anlamak için kendi çapımda çabalarım oldu. Bu 12 C.Başkanı arasında, dün, Çekia başkenti Prag'da yapılan 'Avrupa Siyasî Topluluğu Zirvesi'ndeki görüşmelerde yaptığı konuşma ve medya mensuplarının sorularına verdiği cevaplar açısından, Tayyib Erdoğan çapında, -belki biraz merhûm Turgut Özal hariç..- dış dünya ile bu kadar vakur ve tutarlı bir irtibat kuran, 1 saat kadar süren bir soru-cevap programında mantıklı cevaplar verebilen ikinci bir örneği bilmiyorum.

Ve dün, o sahneyi saatlerce izledim ve hele de dış dünyada, böyle dirayetli, itibarlı ve şahsiyetli bir lidere sahib olmaktan dolayı şükrettim.

.Bu, karşıtlık değil; çarpık zihniyetli, hastalıklı bir ruh hali…
9 Ekim 2022 Pazar

'Türkiye Başkanı'nın uluslararası diplomatik mahfillerde en çok ilgi çeken ve itibar gören liderlerden birisi' olarak görülmesinden birileri o kadar rahatsız oluyorlar ki, neredeyse karalar bağlayacaklar. Bunun için de rakibi veya hasmı yıpratmanın en etkili yol ve silâhlarından birisi olarak bilinen mizah ve hattâ istihza ve istiskal silâhına başvuruyorlar ve yıllardır yaptıkları üzere, 'dünya liderimiz' gibi bir ibareyi komik cümleler içinde yerleştirmeyi sürdürüyorlar.

İki hafta öncelerde Özbekistan başkenti Taşkent'te, başta Rusya Başkanı Putin olmak üzere, oradaki toplantıya gelmiş liderlerin Tayyib Bey'in etrafında -diplomatik temaslarda görülmeyen bir şeklide- halka oluşturup, onun değerlendirmelerini dikkatle dinlemelerini bile hazmedemeyince, 'O liderler kimler ki. Her birisi otoriter rejimlerin.' gibi tevil yollarına başvurmuşlardı.

2-3 ay kadar önce de, Tayyib Bey, bir NATO Toplantısı'nda, o zamanki İngiltere Başbakanı Boris Johnson'ın arkasından omzuna el atarak hal-hatır sorması da alışılmış diplomatik kurallardan değildi ve Johnson, önce şaşırmış ve amma, omuzuna konulan elin Tayyib Bey'e aid olduğunu görünce, sevinçli bir heyecanla mukabelede bulunmuştu. Bazı çevreler, 'Yahu, adam, İngilizce bilmiyor, ama İngilizceyi bülbül gibi konuşan geçmişteki devlet adamlarımızın acziyet kokan davranışlarından eser yok, beden diliyle, konuşuyor ve ilginçtir, dünya da onu ilgiyle izliyor.' demekten kendilerini alamamışlardı.

Geçen ay, BM Genel Kurulu'na katılmak için gittiği New York'ta, ünlü Central Park'ta bir sabah gezintisine çıkan Tayyib Bey'i orada gören sıradan New Yorkluların tanıyıp, hemen selamlaşmaları ve ona muhabbetle yaklaşıp fotoğraf çektirmek istemeleri diplomasinin alışılmış sahnelerinden değildi.

Bütün bunlar, bizdeki iç siyasette gönül gözleri hased ve düşmanlıkla körelmişleri daha bir çıldırtıyor ve; 'Yahu, iç siyasette, farklı kulvarlarda olduğumuz için sevmiyoruz, ama; bu kişi, ülkemizin Başkanı'dır ve davranışları, güçlü kabul edilen ülkelerin liderleri karşısında süklüm-püklüm olmak hiç değil, her birimiz adına dik duran bir isim. Alkışı hak ediyor.' diyemiyorlar.

Bunları da geçtik, evvelki gün Prag'da yapılan 'Avrupa Siyasî Topluluğu Zirvesi'ndeki ortaya çıkan tabloya ne demeli?

'Türkiye Başkanı'yla el sıkışabilmek için, hele de Avrupa Birliği'nin Almanya'dan sonraki ikinci büyük gücü kabul edilen Fransa'nın başkanı Macron'un, hem de geçmişte çok aykırı ve soğuk lafları ve mesajları bilinirken, Prag'da, Tayyib Bey'in koluna girerek yakınlık gösterisi sergilemeye çalışması, içerdeki, 'Tayyib nefreti' patolojisine mübtelâ kesimleri daha bir şaşkına çevirdi, dut yemiş bülbüle döndüler.

*

Kezâ, Prag'da Ermenistan Başbakanı Nikol Paşinyan'ın da, Tayyib Bey'le ilk kez olarak görüşmesi, Tayyib Bey'in ona, babacan tavırlı bir komşu ülke büyüğü havasında nasihat etmesi ve 'Azerbaycan'la barış andlaşmasını imzalayınız; Ermenistan'ın Türkiye'yle olan hava, kara ve demir yollarının hemen açılır.' demesi de aynı olumlu havayı yansıtıyor.

Ama birileri hâlâ, kendi seviyesizliklerini, 'Dünya liderimiz.' ironisiyle yazılarına yansıtmaya devam ediyorlar.

Bunlar, Sultan Abdulhamîd'e 21 Temmuz 1905 günü, Yıldız Camii'ndeki Cuma Selâmlığı merasimi sırasında bir ermeni teröristi olan Joris'in saatli bomba ile suikasd yapmak istemesi ve amma, 2.Abdulhamîd'in, Yıldız Camii İmam'ıyla konuşması uzayınca, bombanın Sultan oraya gelmeden patlaması yüzünden, 10'larca kişinin hayattan kopmasına rağmen, Sultan'a bir şey olmaması karşısında çılgına dönen ve hastalıklı bir ruh hali içinde, 'Ey şanlı avcu, dâmını (tuzağını) beyhûde kurmadın; / Attın, fakat, yazık ki-yazıklar ki vurmadın.' diye teessüflerini şiirleştiren Tevfik Fikret'in çarpık zihniyetinin günümüzdeki örnekleridirler.

*

Bu vesileyle, bir hâtıra. Bu satırların sahibinin bugünkü çizgisi, 48 yıl öncelerde de genel hatlarıyla aynıydı. 1974-Kıbrıs Harekâtı'ndan birkaç ay sonra, dönemin başbakanı Ecevit, Washington'a gitmişti. Onun iç ve dış siyasetine pek çok eleştirilerim vardı. Orada medya mensuplarıyla bir buluşması olacaktı. O sırada bir Rum saldırgan tarafından Ecevit'e yönelik bir kurşun sıkıldı ve ama mermi tavana çarptığında Ecevit ve kimse zarar görmedi.

O günün ertesinde, 'Bâb-ı Âli'de SABAH gazetesindeki sütunumda 'Geçmiş olsun Bülend Bey.' başlığıyla samimî duygularımı bir yazı yazdığımda, bazıları hayret etmişti. Halbuki şaşılacak bir şey yoktu. Muhalifi de olsam, sadece yurt dışında değil, yurt içinde de, bu gibi saldırganlıklara karşı çıkmak, tıynetimizin gereğiydi.

*

Bugün de Tevfik Fikret'in hastalıklı ruh hali içinde olan çarpık zihniyetliler ise, ülkenin ve milletin en üst -ve seçilmiş- temsilcisine, bırakalım içeriyi; dışarda itibar ve ihtiram gösterilmesinden bile rahatsız oluyorlar.

.Biz sizin dininize karışıyor muyuz ki, siz bizim dinimize karışıyorsunuz?'
10 Ekim 2022 Pazartesi

26 Eylûl tarihli yazıda, 'hezeyan'ların da, 'kişinin düşüncesini açıklamak hürriyeti' sanılmamasına dair ifademe, bazı kişilerden mesajlar aldım. Halbuki, o yazımda yeteri kadar net cevabım vardı. Ama, nasıl bir herzevekil olduğu, geniş kitlelerce bilinen bir ateist Prof. kişinin, hem önceki ilahî Kitab'larda, hem de Kur'an'da isimleri ap-açık ve defalarca zikrolunan bazı peygamberlerin varlığının 'bilimsel' olarak isbatlanamadığı' lafına ve 'iman' konularının 'bilimsel' denilen denemelerle tartışılmasının netice vermeyecek boş ve toplumun manevî varlığına bir saldırı olduğuna değinilmişti.

Evet, 'İman meselesi', kesin şekilde gerçekleşen kalbî tasdik konusudur. 'İnandım!' diyen insan, inandığı konuda şekk'e düşerse, o gibiler için, o konu artık iman konusu olmaktan zâten çıkar. 'Efendim, başkalarının kesin olarak inandıklarını, iman ettiklerini belirttikleri konuları birilerinin de, eleştirmek hakkı yok mudur?' denilmektedir; 'düşüncenin hürriyeti' adına..

Birilerinin inançlarına saldırırsanız, bu ona, propaganda silâhlarıyla savaş açmak demektir. O zaman, başkaları da kendilerine karşı savaş açanlara hangi silâhlarla karşılık vereceklerini kendileri belirlerler. Hangi tür mücadele olursa olsun, kimse, hasmına, 'Sen de bana şu şekilde veya şu silâhlarla karşılık ver..' diyemez.

Dinlerinin, özü itibariyle, 'Vahy-i ilâhî'den kaynaklandığına inanan milyarlarca insanın bu kesin kabullerini 'hurafe' olarak nitelemek, o milyarları aşağılamak, onlara hakaret etmek değilse, hakaret ne demektir? Sizin inancınızın hem de en temel kaynaklarının, hurafe olduğunu iddia edenler, sahi sizin düşüncesiz, muhatab kabul edilemez kişiler olduğunuzu söylemiş, size hakaret etmiş, olmuyor mu?

*

Almanya'da bir akademisyen vardı, hâlen de var. Müslüman olduğunu söylemiş ve Muhammed ismini de almış ve hattâ daha çok Yemen'de yoğunluklu olarak bulunan Zeydîyye mezhebini seçtiğini bile açıklamıştı.

Ama, sonra Tevrat, İncil ve Kur'an'da isimleri peygamber olarak anılan birçok isimlerin gerçekte hiç yaşamadıklarını, bu isimlerin farazî isimler olduklarını söylemişti; bizdeki mâlum bir Prof. kişinin, câhili olduğu konulara dair hezeyanlarından 10-15 yıl öncelerde... Hattâ, Alman tv. kanallarından birinde, 'Peygamberleri reddeden bir Müslüman' ismiyle yayınlanan 45 dakikalık bir programda da saldırılarını tekrarlamıştı. Müslümanlar da onu ve iddialarını reddettiler. 'İstediğin yere gidebilirsin, ama, artık bizim aramızda bulunamazsın..' diyerek..

Alman Müslümanlarından ve çeşitli ülkelerde büyükelçilik yapmış bir diplomat olan ve Türkçeye çevrilmiş güzel eserleri de bulunan (merhûm) Murad Hoffman, o kişinin İslâm konusunda ders verdiği üniversitenin rektörlüğüne yazdığı bir mektupta, onun Müslüman olmayışının ötesinde, 'İslâm düşmanı' birisi olduğuna da dikkati çekmişti, o kişinin o kürsüdeki derslerine son verilmişti. O kişi de, kimliğindeki 'Muhammed' adını sildirdi; eski adına döndü.

*

Bu vesileyle, ekleyeyim.. Ateist veya Deist olduklarını söyleyen bir takım kişiler var. Bunlar, işlerini -güçlerini bırakmışlar, kendi 'dinsizlik dinleri'ni anlatmak için de değil, Müslüman olduklarını bildikleri kişilere devamlı mesajlar göndererek, onların inançlarındaki -kendi akıllarına göre- çelişkilere dikkati çekmeye çalışıyorlar. Bu organize bir hareket..

Bana da geliyor bu gibi mesajlar.. Ve, 'Utanmıyor musunuz, niye cevap vermiyorsunuz?' diye bir de tahrik edici sorular soruyorlar; akıllarınca, Kur'an'ı tartışmaya açmaya çalışıyorlar.

Böylelerine şöyle cevap veriyorum:

'Siz, Ateist veya Deist olduğunuzu, yani, 'Müslüman olmadığınızı' belirtiyorsunuz; tercihinizdir, karışılamaz. Ama, siz, bazı âyet meâllerini, bağlamından kopararak, sorduğunuz suallerle benim inancıma karışmak hakkını nereden buluyorsunuz? Size ne benim dinimden? Neye inanıp inanmayacağımı sizden mi öğreneceğim? Benim dinim hakkında söyledikleriniz bende zerre kadar olumsuz etki bırakmaz ve sizin gibilere, Kur'an'ın beyanıyla, 'Lekum dinukum veliyedin/ Senin dinin sana; benim dinim bana..' derim, ama; bu gibi itiqadî veya ideolojik tartışmalarda taraflar mukabele yol, imkân ve silâhlarını kendi konumlarına göre belirlerler ve o zaman bundan zararlı da çıkabilirsiniz.. Tepkileri kendi istediğiniz şekilde ayarlayamazsınız. Benden söylemesi.. '

Evet, bu gibi organize münasebetsizliklere bu kadarca değinildikten sonra; kısaca bir başka ve önemli bir konuya da değinelim kısaca..

NOT: Kırım Köprüsü'nün patlatılması bir alârm işareti veriyor:

Rusya, 2014'de illegal referandum oyunlarıyla ve zor kullanarak işgal edip kendisine bağladığı Kırım Yarımadası'nı, Kerç- Kırım arasında 2018'de yaptığı dev köprüyle kendisine bağlamıştı. Evvelki gün bu dev köprüde meydana gelen patlama, bir kazâ mıdır; yoksa, devam eden Ukrayna-Rusya Savaşı'nın bir sonucu mudur; henüz belli değil..

Bu vesile hatırlanması gereken husus, Türkiye'nin İstanbul ve Çanakkale Boğazları'ndaki köprülerinin korunmasında da çok daha dikkatli olunması gerektiği konusudur. Unutulmasın ki, Yunanistan'ın emekli bir koramirali olan Egkolfopoulos, 11 Haziran 2022 günü, Yunan tv. ekranlarından, 'Uçaklarımız önce, İstanbul'daki köprüleri yok edecek' ifadelerini kullanabilmiştir.

Haa, o zaman, Yunanistan'dan geride ne kalır, o ayrı; ama, yetkililerin, Yunanistan'ın her yönden küçük bir ülke olduğunu sıkça vurgulaması, psikolojik savaş taktiği olarak da görülse bile, rakibi veya hasmı küçük görmek de, büyük görmek de daima tehlikelidir.

.Herkesin ‘Armageddon'u, kendisine…
12 Ekim 2022 Çarşamba

8'inci ayını doldurmakta olan 'Rusya- Ukrayna' arasındaki savaş; Rusya'yı Kırım'a bağlayan Kerç-Kırım köprüsünde büyük patlamayla yeni merhaleye girdi. Putin'in, bu patlamayı, 'Ukrayna ajanlarınca yapılmış bir terör eylemi' diye niteleyip, Ukrayna başkenti Kiev'i füzelerle dövmesi üzerine yeniden tırmanışa geçen savaş, Putin'in, nükleer silâhlardan istifade edilebileceği ihtimalinin blöf sanılmaması gerektiğini hatırlatması, Amerikan Başkanı Biden'a 'Armageddon' benzetmesi yaptırdı.

Doğru... Putin'in, Kiev'i füzelerle dövmesi 'blöf' yapmadığının işareti sayılabilir, ama bunun, çılgın bir gücetaparlık ve megalomani (kendisini en büyük görme) saplantısından mı; yoksa, artık, savaşta kontrolü artık tamamen yitirmekte olduğuna dair korku ve çaresizliğinden mi kaynaklandığı bir ayrı konu. Ama Biden'ın da, konuyu Armageddon'la izah ederek, bugün için, tam bir çaresizlik içinde 'fatalist' bir beklentiden meded umduğu da söylenebilir.

*

Bu benzetme, hâfızalara, 1962'deki Küba Krizi'nde Kennedy- Kruşçev zıdlaşmasında bir nükleer savaşın eşiğine gelindiği ve 1985'lerde Lübnan'daki Amerikan ve Fransız güçlerine karşı dinamit yüklü kamyonlarla yapılan ve 250'den fazla Amerikan askerinin ölmesi üzerine, Amerikan askerlerinin Lübnan'dan apar-topar geri çekildiği günleri hatırlattı. Çünkü o zamanki Amerikan Başkanı Ronald Reagan, İsrail rejimi başbakanı İzak Şamir'e, 'Armageddon'a yaklaşıyoruz gaaliba.' demişti.

Aslında, bütün bu benzetmelerin temelini, 5-8 Ağustos 1945 günlerinde, Amerika tarafından Japon şehirleri Hiroşima ve Nagazaki'ye atılan ve de beşer tarihini ilk iki atom bombasının, 300 bine yakın insanı bir anda kavurması şeklindeki korkunç manzara oluşturuyordu.

*

'Armageddon' terimi 'Judo-Chrétién'/Yahudi-Hristiyan inanç kültüründe, 'Kıyamet öncesi bir, İyiler'le Kötüler arası nihaî hesaplaşma ve boğuşma' mânâsında çok kullanılan bir kelime.

Bu 'Armageddon' terimiyle ve 'kıyamet savaşı' diye anılan- anlatılan nihaî kapışmanın, dünyayı büyük bir 'kaos'a sürükleyeceği ve hattâ bütünüyle yok edeceği korkusu, hurafelerle karışık olarak anlatılmaktadır.

'Armageddon Savaşı' söz konusu inanç kültürlerinde en yaygın olarak da, Yahudiler ve Evanjelikler bir yanda, diğer insanlar öteki tarafta, karşılıklı yapılacak bir savaştır. Bu savaş neticesinde Yahudiler ve Evanjelikler'in kazanıp, dünyaya hâkim olacaklarına bir inanç olarak bağlanılmaktadır. Yani, Evanjelik inancı taşımayan bütün Hristiyan toplumlar da, karşı tarafta yer almaktadır.

*

'Armageddon', esas olarak kesin zaferi anlatmak için dünya'nın eski düzeninin ortadan kalkacağına ilişkin güvenceyi perçinlemek amacıyla kullanılan bir terimdir. Ve Armageddon, İbranicede 'dağ' demek olan 'Har' kelimesiyle, 'Megiddo' dağındaki bir kasabanın adından gelmekte olup, geçmişte Megiddo'da yapılan her savaş daima bir tarafın tam zaferi ve diğer tarafın tam bir yenilgisi şeklinde gerçekleşmiştir, rivayetlere göre.

*

Tevrat'tan ayrı olarak, Yuhanna İncili'nin Vahiy bölümünde geçen 'Armageddon' anlatılırken, (meâlen) şöyle denilir:

'Ve gökte başka büyük ve acîb bir alâmet, kendilerinde yedi son belâ olan yedi melek gördüm. (...)Ve mâbedden yedi meleğe: Gidin ve Tanrı'nın gazabının yedi tasını yeryüzüne boşaltın, diyen büyük bir ses işittim.

(...) (Bu meleklerin ilk altısı ellerindeki tasların suyunu karalara, denizlere, ırmaklara, güneşe, canavarın tahtına ve Fırat Irmağına boşalttılar.)

(...) Bundan sonra ejderhanın ağzından, canavarın ağzından ve sahte peygamberin ağzından kurbağaya benzer üç kötü ruhun çıktığını gördüm. Bunlar olağanüstü belirtiler gerçekleştiren cinlerin ruhlarıdır. Her Şeye Gücü Yeten Tanrı'nın büyük gününde olacak savaş için, bütün dünyanın krallarını toplamaya gidiyorlar. (...) Üç kötü ruh, kralları, Armageddon denilen yere topladılar. (...)Tapınaktaki tahttan yükselen gür bir ses, "Tamam!" dedi. O anda şimşekler çaktı, uğultular, gök gürlemeleri işitildi. Öyle büyük bir deprem oldu ki, insanın yeryüzünde olduğundan beri, bu kadar büyük bir deprem olmamıştı. Büyük kent üçe bölündü. Ulusların kentleri yerle bir oldu. (...) Bütün adalar ortadan kalktı, dağlar yok oldu. İnsanların üzerine gökten tanesi yaklaşık 20 kg ağırlığında iri dolu yağdı. Dolu belâsı öyle korkunçtu ki, insanlar bu yüzden Tanrı'ya isyan ettiler." (Vahiy, 15-16'ncı bölümlerden)

*

'Tevrat, Zebur ve İncil' rivayetlerinin bir arada toplandığı 'Kitab-ı Mukaddes'e göre, Armageddon eski düzenin sonu ve yeni düzenin başlangıcını oluşturan bir dönüm noktası olacak, 'Göklerdeki Kral (Mesih)' , Armageddon'dan sonra yeryüzünde 1000 yıl kral olarak hüküm sürecektir. Armageddon'dan sonra bir daha savaş olmayacak, tersine yeryüzünde tam bir barış ve güvenlik hüküm sürecektir.

Ancak, Yahudilerin beklediği 'Mesih' ile Hristiyanların 'Hz. İsâ' olarak tavsif ettikleri 'Mesih' çok farklıdır.

*

İslâmî 'rivayet'lerde ise.

Gerçekleşeceği bildirilen 'Melhame-i Kubrâ' da 'Armageddon'un bizdeki versiyonu şeklinde değerlendirilmiş olup, 'İyiler'le Kötüler arası nihaî bir savaşın kopacağı ve 'İyiler'in 'Kötüler'i (tamamen yok etmesi değil) kesin itaati altına alacağı söz konusu edilir. İslam inanç sisteminde, özellikle Kur'an-ı Kerîm'de açık bir işaret olmasa bile, 'bazı âyetlerde işaret edildiği' şeklinde tefsir veya te'vil olunan 'Mehdi' anlayışına da, 'Judo-Chrétién' inanç sistemindeki 'Mesih' inancına da yer ve yol bulanlar olabilmektedir.

*

Şimdi, bazıları, bu 'rivayet'lerin, sadece her dinin ve inanç sisteminin bilginlerinin ilgilendiğini ve onların yorum ve te'villerine göre farklı şekillerde olabileceğini ve onların dışındakilerin bu konulara fazla itibar etmediklerini söyleyebilirler. Ancak, unutulmasın ki, sadece 340 milyonluk B. Amerika'da Evanjelikler'in 80 milyona yakın bir sosyo-politik ağırlık oluşturduğu biliniyor.

Yani, her inanç sisteminin şu veya bu şekilde bir 'Armageddon'u bulunmaktadır. Herkesin 'Armageddon'u kendisine.

*

.Dünya yeniden kurulabilir, Türkiye de yerini yeniden belirleyebilir
14 Ekim 2022 Cuma

1963'de Kıbrıs'taki cinayetlere karşılık vermek üzere, Türkiye tarafından, Kıbrıs'ta bazı yerlerin bombardıman edilmesi ve Türkiye'nin bir savaş uçağının düşürülüp, yaralı olarak ele geçirilen Cengiz Topel isimli bir pilot yüzbaşının işkenceler altında öldürülmesinden sonraki günlerde.. Dönemin Amerikan Başkanı L. Johnson'un Başbakan İsmet İnönü'ye bir gizli mektubundan bahsediliyordu, çok yüksek tirajlı fısıltı gazetelerinde..

Sonunda bu mektub, matbuata sızdırıldı.. 'Johnson Mektubu' diye bilinen bu mektupta, Türkiye'ye, -kısaca-, 'Eğer bu siyasetinizi devam ettirirseniz, limanlarınızı, barajlarınızı, sanayi bölgelerinizi, fabrikalarınızı, ana yollarınızı, köprülerinizi bombardıman ederiz..' diye kaba ve barbarca tehditler yağdırılıyordu.

Konunun bir de istihbarat yönü vardı.. İnönü diyordu ki, 'En mahrem konuları Bakanlar Kurulu'nda konuşuyoruz; toplantı bittiğinde, Amerikan B.Elçisi'nin benimle görüşmek üzere beklediğini bildiriyorlardı ve kabul ettiğimde de, biraz önce Bakanlar Kurulu'nda gizlice görüştüğümüz konu hakkında bilgi almak istediğini görüyordum..' Yani, mahrem bir konu konuşamaz hale gelinmiş.

Matbuat'ın 'seçkin kalemleri', 'Yahu, bir Kıbrıs için, 24-25 milyonluk Türkiye'yi mi harcayalım? Amerika'dan gelecek buğday gemileri gecikince, 'Aç kalacağız diye ödümüz patlıyor..' şeklinde yazıyorlardı..

İsmet İnönü, zevahiri kurtarmak için, Johnson'a bir cevap yazmış ve, 'Gerekirse, dünya yeniden kurulur ve Türkiye de o yeni dünyada yerini alır..' şeklinde bir cümle kurmuştu..

Ama, Meclis'te 1965 bütçesi reddedilmiş ve Hükûmet otomatik olarak düşmüş, İnönü de 'yeni kurulacak dünyada..' olmasa bile, Türkiye iç siyasetinde oluşan yeni dengelere göre muhalefetteki yerini almış ve S. Demirel de henüz Meclis'te m.vekili olmadığından, başbakan olamadığı için, 8 ay sonra yapılacak olan seçimlere kadar Suad Hayri Ürgüplü başbakanlığa getirilmişti.

*

12 Mart 1971 Askerî Darbesi'nden sonra ise, Amerika, darbecilere Haşhaş Ekimi'ni yasaklatmış ve amma, 1973 sonunda kurulan Ecevit- Erbakan ortak hükûmeti bu yasağı kaldırmak istediğinde, Amerika'nın Türkiye'yi, 'İstanbul'daki Sultan Ahmed Câmii'ni bombardıman ederiz..' diye tehdit ettiğini bizzat Ecevit açıklamıştı.

*

Evet, bütün o günler yaşandı, ama, şimdiki yeni nesiller bunları masal zannederler,

Bunları niye mi anlatıyoruz?

Tayyib Bey, geçen gün, bir satranç oyuncusu dikkatiyle, hareket ettiklerini ifade ediyordu. ama, açıktır ki, satranç oynayan elbette ve sadece Erdoğan değil.. Amerika da satranç oyununda, Rusya da; başkaları da..

Nitekim, Yunanistan'ı NATO savunma programları dışında kendi koruması altına alan ve Türkiye'ye 'gözdağı' vermeye çalışan Amerikan emperyalizmi, Kıbrıs'ın tamamının hükûmeti olarak kabul ettiği Güney Kıbrıs'daki Rum Yönetimi'ne, -çatışmaları ve gerilimleri düşürmek için- yıllardır uyguladığı 'silâh satış yasağı'nı kaldırdı. Çünkü, gerilim ve çatışmanın tırmandırılmasını gerekli görüyor.

Yunan Başbakanı Miçotakis, Amerika Kongresi'nde 3-4 ay öncelerde yaptığı konuşmada 'Erdoğan'ın Osmanlı İmparatorluğu hayalleri peşinde olduğu'nu ve 'Helenizmin Kıbrıs'daki 48 yıllık acılarını dindirmek zamanı geldi' demişti.

*

Üstelik, Amerika, Türkiye'ye 'F-35 savaş uçakları'ndan satmak için, bedeli olan 1,5 milyar dolar'ı yıllarca önce peşin almasına rağmen, o uçağı satmamış, aldığı o parayı da iade etmemiş; sonunda daha eski model olan F-16'yı verebileceği üzerinde anlaşmaya varılmıştı. Ama, onu da vermekten kaçındı uzun zaman.. Bunun üzerine Tayyib Bey, 'Benzer rolü üstlenecek savaş uşağını başka ülkelerden de alabiliriz..' deyince.. Geri adım atar gibi yapıp, 'satalım' dediler.. Ancak, bu kez de, 'Bu uçakların Yunanistan'a karşı kullanılmayacağını taahhüd etmesi' şartı getirilmek istenince, Türkiye de, 'böyle şartlı satışları kabul etmeyiz' deyince, Amerikan Senatosu şimdilik o şarttan da vazgeçmiş bulunuyor. Çünkü, Türkiye'yi kendilerinden tamamen uzaklaştırmanın Rusya'nın lehine olacağını düşünüyorlar.

*

Amerika, üstelik de Biden'ın ağzından, 'Amerikan menfaatlerine zarar veren Erdoğan'ın Türkiye'de demokratik yollarla iktidardan uzaklaştırılması için muhalefetle işbirliği yapmalıyız..' demişken; şimdi, Amerika'larda iktidar arayan Kılıçdaroğlu, 'Biz Ukrayna-Rusya savaşında, Ukrayna'nın yanında olmalıyız..' diyerek Amerika'ya, 'Senin istediğin iktidar biz oluruz' mânâsında göz kırpmış oluyor.

Başkan Erdoğan ise, Ukrayna ve Rusya'yla, ikisiyle de komşuluk hukukuna riayet ederek ve amma, Rusya'nın 'oldu-bitti' ilhaklarını kabul etmediklerini Rusya Başkanı Putin'e de açıkça söyleyen bir şahsiyetli siyaset takib ediyor.

*

Öte yandan, Avrupa ülkeleri, sadece bu kış için değil, her şeyleri açısından Rusya'nın gölgesini üzerlerinde hissediyor ve Amerika'nın kendilerini -tıpkı Ukrayna gibi- 'yaya ve yalnız bırakabileceğini'- düşünüyorlar; 'NATO'da da, Amerika'dan sonra en büyük askerî güç olan Türkiye'ye muhtaç olduklarını' unutmuyorlar.

*

Ama, Putin de Türkiye ile Amerika ve Avrupa Birliği arasındaki sürtüşmelerden istifadeyle, Türkiye'yi NATO'dan uzaklaştırabilecek, bir gedik açmak peşinde.. Bunun için de, Türkiye'ye gülücükler yağdırıyor ve soğuk bir kış korkusu içinde olan, 'Avrupa'ya, Türkiye üzerinden gaz verebiliriz' diyor ve böylece Türkiye'ye de 'gaz veriyor'. Ama, Erdoğan da kendi aslî ölçü ve hedefleri istikametinde ilerlemek dikkatinde..

*

Dünya bu derin bunalımlar içindeyken, USA'nın BM'deki eski baştemsilcisi ve Trump döneminde Ulusal Güvenlik Başdanışmanı da olan ve 15 Temmuz 2016 Darbe Hıyaneti sırasında, 'Erdoğan düşerse, onun için gözyaşı dökmem, çünkü o Amerika'nın düşmanı..' diyen ve sonraları, Trump tarafından da, 'Onun sözüne baksaydım, Amerika şimdi 6'ncı Dünya Savaşı'nda olurdu..' diye azledilen John Bolton isimli terörist kafalı kişi, daha geçen gün, 'Putin'in de tıpkı İran'lı general Süleymanî gibi, bir operasyonla etkisiz hale getirilmesi gerektiği'nden söz ediyordu.!!!

*

Erdoğan bunları bilmiyor değil ve doğru olduğu yolda, 'Biz Doğulu veya Batı'lı değiliz, biz bu dünyalıyız!' mantığı ve inancıyla ilerliyor. -Müslüman coğrafyalarındaki rejimler değilse de-, Müslüman halklar, Erdoğan'ın hiçbir beşerî gücün piyonu olmamak dikkati içindeki siyasetini büyük çapta heyecanla takib ediyorlar. Yeni bir dünya düzeninin kurulması ihtimalinin daha bir güçlendiği bu hassas anda; Müslüman halkların, bu yeni dünyadaki yerini büyük bir kutup olarak almanın hesaplarını şimdiden düşünmeleri gerekir.

Çünkü, 2. Dünya Savaşı galiplerinin zorbaca dayatmaları üzerine kurulu mevcud düzeni derinden sarsılıyor ve yeni doğum sancıları içinde..

.Bir facia etrafında, ''Kazâ ve Kader'' konularını doğru anlamak
16 Ekim 2022 Pazar

Bartın- Amasra'da, bir taşkömürü ocağında yerin 300-350 metre altındaki Cuma akşamı meydana gelen 'Grizu gazı' patlamasında, o anda orada çalışmakta olan 110 işçiden 41'i hayatını kaybetmiş bulunuyor. Bu faciadan dolayı, sadece sevdiklerini kaybeden yüzlerce insanın değil, bundan dolayı yüreği yanan herkesin acılarını paylaşıp sabırlar dilemek, kalb hassasiyeti taşıyan her insanın tabiî davranışı olsa gerekir. Müslümanlar bu gibi durumlarda, fânî hayattan gidenlerin ebedî âleme yolculukları için hayır-dua ederler, Kur'an diliyle, 'İnnâ lillâhi ve înnâ ileyhi râcîûn.'/ Biz Allah'dan geldik, dönüşümüz de O'nadır.' derler.

Her ölüm acıdır, ama bazı ölümler daha bir acıdır. Maden ocaklarındaki ağır şartlarda, bazan 1000-1500 metre derinlikte çalışırken, hayatlarını kazanmak çabasındaki insanların orada karşılaştıkları ölümler de işte o, daha bir acı olan türdendir. (Bu satırların sahibini, -görmesi için- Almanya'da bir kömür madenine indirmişler ve 'şimdi 1000 metre derinlikteyiz' demişlerdi. O derinlikte oluşunun duygusu bile insanı bir tuhaf ediyordu.)

Bu faciayı, bir saldırı fırsatına dönüştürmek isteyen bir takım muhalif siyasîlerin hemen iktidar'ı suçlayarak, 'kendileri olsa böyle şeyler olmaz'mış gibi değerlendirmeler yapmalarına -üzerinde söylenecek çok söz olduğu için sadece- 'ilginç' deyip geçelim. Son 60 yıldan bu yana, Zonguldak ve Amasya yörelerinde meydana gelen madenlerde verilen kurbanlar için 150, 220, 242 gibi rakamları defalarca işitmiştik. Ama 2014'deki Soma Faciası hepsini geride bırakmıştı: 301 kurban.

*

Dün bu son facia mahalline giden Tayyib Bey'in ifade ettiğine göre, Amasra'daki maden ocakları en ileri teknolojik imkânlarla donatılmış idi. Bu ocaklardaki gaz birikimleri, havalandırma durumu ve diğer hayatî konular otomatik olarak devamlı kontrol ediliyor ve bir terslik hissedildiği zaman o sistemler alârm veriyordu.

Gaz patlaması, havadaki metan gazının mikdarı yüzde 5'i geçtiğinde patlama olduğundan, yüzde 1'i geçer-geçmez otomatik kontrol sistemleri hemen devreye giriyor ve yüzde 2'yi geçtiğinde ise, ocaklar boşaltılıyormuş.

Böyleyken, bu nasıl olmuştur?

Bir anda beklenmeyen bir mikdarda bir metan gazı mı çıkmıştır da patlama meydana gelmiştir; yoksa o elektronik kontrol sisteminde bir anlık bir aksaklık mı meydana gelmiştir; ya da, bir ihmal veya başka türlü bir insanî hata mı etkili olmuştur? Bu gibi konular, önümüzdeki günlerin tahkikatı sonunda aydınlanacaktır.

Bu otomatik cihazlar ne kadar hassas olursa olsun, konu, sonunda insan'da, insanî kontrolde düğümleniyor. Yani, bir anlık dikkatsizlik bütün o sistemleri atlatabiliyor ve düşen bir kaya parçasının çarpmasıyla meydana gelen bir kıvılcım bile patlamaya vesile olabiliyormuş. O patlama, hele de havadaki 'karbon' zerreciklerinin yoğun olduğu kömür madenlerinde bütün havayı bir anda alev topuna dönüştürüyormuş ki, bu son facianın kurbanları da patlamadan ziyade bu yangının zehirli havasından dolayı can verdiler. Nitekim 24 saat geçtikten sonra bile, o maden ocağından yükselen zehirli dumanlar bütün vadilere bir sis tabakası şeklinde çökmüştü ve bu zehirli havanın, dışarıdakilerin genizlerini bile yaktığı söyleniyordu.

Dün bir program için Diyarbekir'e gitmesi önceden açıklanmış olan Tayyib Bey'in, o programını ibtal edip, Amasra'ya gitmesi ve kazâzedelerin ailelerine devletçe verileceğini açıkladığı yardım rakamları, o ailelerin en azından yarınlarda yapayalnız kalmayacaklarının ve devletin onlara sahib çıkacağının teminatı olması açısından önemlidir.

Ama, 'sosyal medya' denilen bataklıkta, Tayyib Bey'in, 'Soma'da biliyorsunuz, çok uzun sürdü, ama, bu sefer 24 saati bile bulmadan, 41 şehidimize de hamdolsun ulaştık..' demesi bile çarpıtıldı; sanki bu vefatlardan dolayı 'Hamdolsun' denilmiş gibi.. Tayyib Bey'in, 'Bütün tedbirler alındıktan sonra, yine de, kader neyse o olur' mânâsındaki sözüne de takılanlar oldu..

Bu söze takılanların, 'kazâ, kader ve tevekkül.' terimlerinin mânâsından nasiblenmedikleri açık.

*

Elbette, 'tevekkül ve kader' anlayışına teslimiyet bir mümin için güzel bir sığınaktır. Ama, önce şer'an ve aklen alınması gereken tedbirleri aldıktan sonra.. Eğer, bu tedbirlere başvurmadan doğrudan kader ve tevekkül'e sığınılırsa, bu, 'takdir-i ilâhî'ye de bühtan olur.

Meşhur rivayettir, Hz. Ömer, ordusuyla bir seferdeyken, yolu üzerindeki bir bölgede tâûn / veba/ kolera olduğu haberi kendisine ulaşınca, hemen yolunu değiştirir ve gideceği hedefe başka yön ve yollardan gitmek kararını verir.

Bu durum karşısında, birisi, Hz. Ömer'e, 'Ölüm takdir-i ilâhî olduğuna göre, biz yolumuzu değiştirsek de değiştirmesek de kaderde var olan, takdir edilen gerçekleşecektir. O halde niçin değiştiriyoruz yolumuzu?' derler.

Hz. Ömer'in bu ilginç izaha verdiği karşılık daha bir ilginçtir: 'Allah'ın bir kaderinden, diğer kaderine sığınmak için.'

Evet, olacak olan olur ve o bizim irade ve tasarrufumuz dışındadır.

Hani meşhur 'qıssa'dır. Hz. Süleyman Peygamber'in vezirlerinden birisi, bir gün Hz. Süleyman'ın huzuruna gelir ve 'Ya Resulullah, rüzgâra emret beni hemen Hind diyarına ulaştırsın. Çünkü Azrail bana gözüktü ve birkaç dakika sonra canımı alacağını bildirdi.' der. Kendisine, 'ateşe ve rüzgâra hükmetme gücünün verildiği' bildirilen Hz. Süleyman, durumu bildiği halde, o vezirini Hind'e gönderir.

Menkıbe bu ya, biraz sonra, Hz. Süleyman'ın evinin çevresinde bir yabancı görülür; getirirler, Hz. Süleyman'a.

-Buyurunuz, oturunuz' denilince, 'Hayır!' der; 'Bir an sonra Hind'de olacağım!'

*

‘Avrupa Ordusu'na jandarmalık ve fedaîlik yapacak olan var mı?
17 Ekim 2022 Pazartesi

14 Ekim Cuma günkü yazıda, 'dünyanın, içinde bulunduğu derin buhranların sonunda nasıl olacağı kestirilemezse de, yeniden kurulabileceği' ihtimaline değinerek demiştik ki, -özetle- : '(...) Avrupa ülkeleri, sadece bu kış için değil, her şeyleri açısından da Rusya'nın gölgesini üzerlerinde hissediyor ve Amerika'nın kendilerini -tıpkı Ukrayna gibi- 'yaya ve yalnız bırakabileceğini'- düşünüyorlar; 'NATO'da da, Amerika'dan sonra en büyük askerî güç olan Türkiye'ye muhtaç olduklarını' unutmuyorlar.(...)'

*

Ve dün, Avrupa Birliği'nin lokomotifi kabul edilen Almanya'nın Başbakanı Olaf Scholz'un yaptığı açıklamalar, hemen bütün Avrupa medyasında ilgiyle izlendi. Çünkü, Scholz, 'Avrupa Birliği'nin kapılarının yeni üyelere açılması için köklü bir reformun kaçınılmaz olduğuna dair görüşlerini açıklamakla kalmıyor; bir de 'Avrupa ordusu' çağrısı da yapıyor ve Avrupa Birliği'nin bağımsız, güçlü bir askerî güce sahip olması ve 2025 yılına kadar bir 'hızlı saldırı birliği' oluşturulması' ve Avrupa Ordusu için bir AB Karargâhı belirlenmesi'ni de gündeme getiriyordu.

'Şu anda 27 üyeli Avrupa Birliği'nin nüfusunun 450 milyon olduğu'nu hatırlatan Scholz, 'üye sayısının 36'ya çıkmasıyla, 500 milyondan fazla bir nüfusla dünyadaki gücünün artacağı'na da dikkati çekiyordu.

Bu görüşleri Avrupa içinde ilk söyleyen, Scholz değil..

Bu durumu kavrayabilmek için, son 100 yıla bakmak gerekiyor:

Çünkü Avrupa, Birinci Dünya Savaşı' sonrasında bir takım zoraki denge hesaplarına göre şekillenmişti.. Birinci Dünya Savaşı öncesinde Avrupa'nın asıl güçleri, İngiltere, Almanya, Avusturya -Macaristan İmparatorluğu, Fransa, Rusya ve Osmanlı Devleti idi.

Savaş ortasında, Rusya'da komünist devrim gerçekleşti ve savaştan çekildiğini açıkladı. Almanya, Avusturya-Macaristan ve Osmanlı Devleti yenildiler. Ama, yenilginin en büyük darbesini Osmanlı Devleti yedi; paramparça edildi ve her bir parçanın başına savaşın galibi olan İngiltere ise, o coğrafyaların yerli halklarından, ama, kafa ve kalbleriyle emperyalizme bağlı kuklaları yöneticiler olarak o yeni ülkelerin başına oturttu.

Ama, Birinci Dünya Savaşı sonundaki andlaşmalar, 'savaşa son vermek' yerine, 'barışa son' vermişti. Nitekim, 18 Ocak 1919 günü, yenik Almanya ile savaşın galibi olan devletler arasında Paris'teki 'Versailles (Versay) Sarayı'nda imzalanan Versailles Andlaşması, 20 sene sonra, 1 Eylûl 1939 tarihinde İkinci Dünya Savaşı'nı ortaya çıkarmıştı. O andlaşmanın haksızlıklarına karşı Alman halkını, 'Nasyonal Sosyalizm /Nazi ideolojisi'yle harekete geçirmeyi başaran Adolf Hitler, kısa sürede, Polonya, Avusturya, Çekoslovakya, Belçika ve Fransa'yı işgal etmiş, diğer taraftan da Balkanlar'a ve de Rusya'ya da saldırmıştı.

6 yıl süren o savaşın 5'inci senesinde devreye Amerika'nın da girip, Normandia'ya 1,5 milyonluk bir askerî güç çıkarmasıyla, Almanya kaçınılmaz bir yenilgiye doğru yol aldı ve Doğu ve Batı olarak ikiye bölündü. Batı Almanya, kapitalist emperyalizmin; Doğu Almanya ise komünist dünyanın eline geçti.

Hitler Almanya'sı yenilgiye uğratılmıştı. Ama, bu kez de Stalin liderliğinde Doğu Avrupa'yı yutan komünist Sovyet Rusya, kapitalist dünyanın karşısına dikilmişti.

Ve komünist yayılmacılığına karşı Nisan-1949'da 'Kuzey Atlantik Andlaşması Teşkilatı' NATO kuruldu. Türkiye de, NAT0'ya girdi, 1952 yılında; Sovyet Rusya tehdidine karşı..

Ama, NATO, Amerika'nın emrindeydi. Bütün askerî birimlerde en üst komutan hep Amerikalılardan oluşuyordu.

*

NATO, bir takım iç rahatsızlıklarına rağmen, Sovyet Rusya liderliğindeki komünist Doğu Bloku, kapitalist Batı Bloku için bir tehdit oluşturduğundan, NATO, komünist güçlerin lideri durumundaki Sovyetler Birliği'nin 1991-Haziran'ında dağılmasına kadar, vazgeçilemez görülüyordu...

Ama, Komunist Blok'un askerî gücü olan Varşova Paktı da dağılınca.. Ve 45 yıllık bir devlet olan Doğu Almanya da çöküp, Almanya Birliği gerçekleşivermişti.

İşte o dönemde, NATO üyesi Avrupa ülkelerinin liderleri, 'Artık NATO'ya gerek yok.. Bir Avrupa Ordusu'nu kurar ve kendimizi koruruz.. ' dediler, NATO'nun Napoli-1991 Liderler Zirvesi'nde..

Ancak, Amerikan Başkanı (Baba) Bush, 'Savaş sonrası Avrupa'yı biz kurduk, buradan çıkacak da değiliz..' deyince, başlar yeniden eğildi..

*

Yugoslavya'nın dağılması sürecinde, 250 bine yakın Müslümanın öldürülmesine yol açan Bosna Trajedisi'ne Amerika yıllarca seyirci kaldı ve hayalî Avrupa Ordusu'nun, Avrupa ihtilâflarını Amerikasız çözmeye yetmeyeceğini bu yolla gösterdi ve nihayet o kanlı Bosna Trajedisini ancak kendisinin durdurabileceğini göstermek için NATO'yu sahneye sürdü .

Böylece 'Avrupa Ordusu' kurmak rüyası rafa kaldırıldı.

*

Aradan 30 yıl geçtikten sonra.. Almanya şansölyesi Scholz şimdi, 'Avrupa Ordusu' kurulması gerekliliğinden yeniden söz ediyor..

Ancak, Türkiye'yi Avrupa Birliği'ne almayı da göze alamıyorlar. Çünkü, şimdi 450 milyon nüfusu olan AB ülkeleri, o zaman 550 milyonluk bir nüfusa ulaşacak ve şimdi AB ülkelerindeki Müslümanların sayısı 10 milyon kadar olup, genel nüfus içinde yüzde 3 kadar olan Müslümanların, Türkiye'nin katılmasıyla, yüzde 25'e varacağını ve bunu Avrupa'nın kaldıramayacağını, sosyal bünyelerine büyük bir yabancı maddeyi dahil etmiş olacaklarını düşünüyorlar. Çünkü, Avrupa'daki bütün yabancı işçi toplulukların Avrupa yaşayış değerleri ve tarzları içinde eriyip gittiklerini ve amma, Müslümanların bir bütün halinde, eritilemediğini ve bunun kendilerinin geleceği için bir büyük handikap olacağını; kezâ,

Türkiye'nin de Avrupa ordusu'na katılmaması halinde, Türkiye'siz bir Avrupa Ordusu olamayacağını ve amma, Erdoğan Türkiyesi'nin, Avrupa'ya jandarmalık ve fedaîlik yapmayı kabullenmeyeceğini de biliyorlar.

.Şîr'in dahi kasd etmesi câna, gülerektir'
19 Ekim 2022 Çarşamba

Dün, Muhalefet lideri KK beyi dinlerken, dinleyenlerini bir şey yerine koyduğunu düşündüm ve 'Sen dinleyenlerini ne yerine koyuyorsan, o kendinsin.' dedim, içimden.

Son aylarda yaptığı gibi yine yüreği yanıyormuş ve kardeşliğe hasretmiş gibi duygularla başlamıştı; 'şirinlik muskası' taşıyormuşçasına. Ki, artık çoğu kimse yemiyor o laf ebeliğini ve o tebessümlerin ardına gizlenmiş halleri... İnsan, hemen, Ziya Paşa'nın 'terkib-i bend'indeki,

'Yakdı nice cânlar, o nezaketle tebessüm

Şîr'in dahi kasd etmesi câna, gülerektir.'

beytinin mânâsını hatırlıyordu.

*

'Şîr', bilindiği üzere, Farsça'da 'arslan' demek olduğu gibi, 'süt'e de 'şîr' denilir. Ancak, bu iki farklı 'şîr' için denilmiştir ki, 'Bu iki 'şîr' arasındaki farkı fark et, çünkü birisi insanı yer; diğerini insan yer-içer.'

*

KK Bey, partisinin dünkü grup toplantısındaki konuşmasına da, her zaman olduğu gibi, gülücüklerle, hoş temennilerle, kardeşlik hasretini, 'helalleşme' arzularını dile getiren cümlelerle girdi.

Ama henüz 3-5 dakika geçmeden kendisini yalanladı, saldırganlığın en basitini, en sırıtkanını sergiliyor, 'Saray' deyip duruyor ve kendilerinin istediği gibi davranmadığı için, Meclis Başkanı Mustafa Şentop hocayı, 'Saray'dan ve koltuğunu yitirmekten korkmakla suçluyor ve en saldırgan cümleleri arka arkaya sıraladıkça, milletvekilleri de kendisini alkışladıkça daha bir coşuyordu. Nutkun câzibesine kendisini o kadar kaptırmış olmalı ki, Soma'da 8 yıl önce meydana gelen büyük maden ocağı kazasında hayatının kaybedenlerin 103 kişi olduğunu bile söyledi, 1-2 kez.. (Neyse ki, fısıldadılar da, 301 diye düzeltti.)

Sanki Ziyâ Paşa, öte âlemden ve hatîften, 'Pek rengine aldanma, felek eski felektir.' diye fısıldıyor gibiydi.

'20 senedir iktidardasınız, 960 kişi öldü maden ocaklarında.' diyor ve 'bilirkişi ve Sayıştay Raporlarına itibar etmezseniz, böyle olur.' demeye getiriyordu.

KK Bey, 20 sene öncelerde trafikte 14 milyon araba bulunur ve ülkenin nüfusu da 70 milyonlarda iken; bir senede trafik kazalarında hayatını kaybedenlerin 7 binden fazla olduğunu; ama, bugün trafikte 26 milyon araba olduğu halde, trafikteki yıllık can kayıplarının 4 binlere düşürüldüğünü konuşacak değildi elbette.

*

Dün, öğleden sonra da, Meclis'de, Enerji ve Tabiî Kaynaklar Bakanı Fatih Dönmez'in son maden ocağı kazâsıyla ilgili bilgilendirme konuşması vardı.

Fatih Dönmez, muhalefet sıralarından yükselen sonu gelmez bağırmalara, gürültülere rağmen gayet sâkin ve kızmadan, uslûbunu bozmadan ağırbaşlılıkla karşılık veriyordu. Üstelik de, daha 3 hafta kadar önce, o ocağı ziyaret ettiğini evvelki gün açıklamıştı. Yani, 14 Ekim akşamı meydana gelen o kazâ o zaman da olabilirdi.

Bakan Dönmez, ortaya atılan 'Sayıştay raporlarında yer alan solunabilir ve patlayabilir toz ile mücadele' başlığı altındaki hususların dikkate alınmadığı iddiasına cevap verirken de, tatmin ediciydi.

Bakan Dönmez, "TTK Amasra Müessesesinin de bu yıl yapılan dördüncü ve son denetiminin, 21-27 Ağustos tarihleri arasında yer altı uzmanları tarafından yerinde gerçekleştirildiğini, Bu denetimlerde teknik ve idari düzenlemelere aykırı bir husus tesbit edilmediğini' belirterek özetle şöyle diyordu:

"Kazânın olduğu gün Sayıştay raporlarındaki ifadeler çarpıtılarak, kömürün içerisinde yer alan metan gazı miktarı, çalışılan ortamdaki havada yüksek metan gazı tesbit edildi şeklinde de lanse edildi. Kömürün içindeki metan miktarı ile ocaktaki havalandırma içerisindeki metan oranı birbirinden farklı konulardır. Grizu patlamaları, kömürdeki metan miktarı değil, ortamdaki hava içerisindeki metan yüzdesi ile ilgilidir. Adı geçen raporlar, TBMM KİT Komisyonu'nda da görüşülmüş ve ibra edilmiştir."

"Maden ocağının patlayacağı iddialarına da açıklık getirmek istiyorum. Yer altı bütün çalışma alanları ve giriş-çıkış havalarında metan, oksijen, karbondioksit, karbonmonoksit, hidrojen sülfür, sıcaklık ve hava hızı ölçümleri ile 24 saat boyunca sürekli izlenmekte, bilgiler de kayıt altına alınmaktadır. Yani, o işletmemizde aynen uçaklarda olduğu gibi kara kutumuz var. O ana kadar gerçekleşen tüm ölçümler, aşağı ve yukarıdaki görevlilerin arasındaki her türlü telsiz ve telefon konuşması kayıt altında. Bunların hepsi de incelemeye ve denetime tabi olacak. Hiçbir endişeniz olmasın, en ufak bir ihmal varsa, gereği yapılacak."

Bakan Dönmez, Grizu Patlamasını anlatırken de şöyle diyordu: " Üç şey bir arada olursa patlama oluyor. Klasik olarak yanıcı madde yani metan, diğeri hava, diğeri ise, yakıcı madde yani ısı kaynağı.

Ayrıca, yüzde 1 nisbetinde metan bulunması durumunda patlatma yapılmaz. Yüzde 1,5 metan varsa emniyet amaçlı elektrik kesilir, yüzde 2 metan bulunması durumunda ise madenciler çalışma ortamından tahliye edilir. Gaz izleme sensörleri ile de ortamdaki gaz belirli değerlerin üzerine çıktığında sesli ve ışıklı alarm verilecek çalışanlar uyarılmaktadır.

Kazâdan önceki son kayıtların incelenmesi ile ortamdaki metan gazı oranının önce yüzde 1,5 seviyesine ulaştığını, saat 18.05'te emniyet amaçlı elektrik kesildiği' bilgisini veren Dönmez, "Saat 18.09'da ise son kayıt havadaki metan oranının yüzde 1,69 olarak ölçüldüğünü göstermektedir. 18.09'dan sonra kayıt alınamadı. Tüm değerlendirmelerimiz bu patlamanın 18.10 sıralarında olduğu. Patlama anındaki metan seviyeleri merkezî gaz izleme sisteminde ölçülen bu. Merkezi gaz izleme istasyonunda ölçüm bu...' ifadelerini kullanıyordu.

Bu izahlar yapılırken, Muhalefet sıralarının çılgınca protestoları herhalde, bu net bilgilerin anlaşılmamasına yönelikti. Sanıyorum, Muhalefet, seviye imtihanını bir kez daha kaybetmiştir.

.Laik sistemde, cumhurbaşkanı da olsa, ‘Kazâ ve Kader'den bahsedemez'miş…
21 Ekim 2022 Cuma

Başkan Erdoğan, Amasra'da 14 Ekim akşamı meydana gelen büyük maden ocağı kazâsından sonra, Çarşamba günkü konuşmasında, 'kazâ ve kader'den de söz edince, laik-materyalist çevreler saldırıya geçtiler ve o grupların oyununa beklenmeyen bazı kimseler bile gelip istihzaî yazı ve çizgilerle hücum tazelediler. Ya bilmeksizin, o konuda aleyhte yazılanların rüzgârıyla; ya da Tayyib Bey'in sözlerinin başına-sonuna bakmaksızın.

Hani, namaz kılmayan kişinin, 'âyette, 'Namaza yaklaşmayınız.' emri olduğu için.' mazereti uydurması üzerine, ona, 'Sarhoş olduğunuz zaman' kaydının bulunduğu hatırlatılınca da, 'Benim hâfızlığım yok.' kurnazlığına sığınması misali bir durum.

Tayyib Bey, sanki sorumluluktan kaçmak için, 'kazâ ve kader' anlayışına sığınmış gibi, tuhaf değerlendirmeler. Hem de Tayyib Bey gibi, İstanbul Belediye Başkanlığı'ndan bu yana, 25 yıldır, ülkeye, sistemli, programlı çalışma ve kalkınmada muazzam bir ivme kazandırmış bir Müslüman şahsiyete, Mehmed Âkif merhûmun, 'Kazâ, kader ve tevekkül' konusunu işlediği uzuun şiirinden,

'Çalış!' dedikçe Şeriat; çalışmadın, durdun,

Onun hesâbına birçok hurâfe uydurdun,

Sonunda bir de tevekkül sokuşturup araya,

Zavallı dîni çevirdin onunla maskaraya!'

gibi mısralarla ithamda bulunmak sığlığı karşısında söylenecek söz yok.

Laik düşünce tarzı, İslâmî kimlikli nicelerimizi bile esir almış olmalı ya da sosyal medya rüzgârı nicelerimizi savurmuş.

Halbuki Tayyib Bey, o konuşmasında, tedbirler açısından, hele de o ocakta teknolojinin en ileri ve hassas yeniliklerinin kullanıldığını belirttikten sonra, -bazılarının kendi sözlerinden rahatsız olabileceklerini de hatırlatarak- 'kaza ve kader'den de söz etmişti.

Kaldı ki, 16 Ekim tarihli yazımızda, biz de, 'Elbette, 'tevekkül ve kader' anlayışına teslimiyet, bir mümin için güzel bir sığınaktır. Ama önce şer'an ve aklen alınması gereken tedbirleri aldıktan sonra. Eğer, bu tedbirlere başvurmadan doğrudan kader ve tevekkül'e sığınılırsa, bu, 'takdir-i ilâhî'ye de bühtan olur' demiştik. Böyleyken konunun çarpıtılarak, Tayyib Bey'in sözlerini 'İslâm'a aykırı' gibi değerlendirmek de n'oluyor?

Aynı konuya, 19 Ekim tarihli yazımızda, Enerji ve Tabiî Kaynaklar Bakanı Fatih Dönmez'in Meclis'teki konuşmasında da, 'uçaklardaki kara kutu' örneği verdiği ve her şeyin kaydedildiğini söylediğine, kusurlu birisi tesbit edilirse, elbette gereğinin yapılacağına dikkat çekildiği hatırlatılmıştı.

*

Tayyib Bey, bu konuya AK Parti'nin Meclis Grubu'nda 19 Ekim günü konuşmasında da, değindi ve özetle şöyle diyordu:

'Biz Müslümanlar böyle inanırız. Siz inanmayabilirsiniz, ama kendi inancımıza karşı söz söylediğinizde, imanımız, en büyük şeref ve haysiyetimizin temelidir. Çünkü biz aynı zamanda kadere inanan insanlarız. Elbette tesbit edilirse suçlunun yakasına yapışacağız, sistemde belirlenen aksaklıklar, eksiklikler varsa giderilmesini sağlayacağız, şehidlerimizin geride kalanlarına bütün imkânlarımızla sahip çıkacağız. (...) Bunları yaparken de mukadderata teslim olacağız. Bu ülkenin yüzde 99'u Müslümandır.

(...) Hadisenin nasıl yaşandığı, tam olarak bilinmiyorken meseleyi başka taraflara çekenler, hele hele işi kader kavramını aşağılamaya kadar vardıranlar tehlikeli bir mecrada ilerlediklerini bilmelidir.

Sen inanmayabilirsin, senin bileceğin iştir ama Bay Kemal ve avanesi, ben kaza ve kadere iman etmiş bir insanım ve böyle yürüyorum. Bu bizim inancımızın gereğidir.'

Evet, bu sözler hele de Tayyib Bey'i gençlik yıllarından beri, yarım asırdır tanıyanlar için yeni değil. Ama bu sözleri söyleyen, bugün devletin ve 85 milyonu aşan milletin başkanıdır. Müslüman halkımız, geride kalan 70-80 yıl öncesinde, kendi inanç terimleriyle konuşan, böylece kendilerinden olduklarına inandıkları kimseleri başlarında görmek istiyordu. Bu halin ne demek olduğunu KK Bey'in anlaması neredeyse imkânsızdır. Çünkü Müslüman halkın bağlı olduğu 'kesin doğru'larını sadece telâffuz etmek, reçeli, kavanozun dışından yalamaya çalışmak gibidir. Halkımız, kimlerin kendi inanç dünyasının potasında siyaset için değil, kalbî bir samimiyetle yoğrulduğunu, konuştuğunu o derin idrak ve irfanıyla hemen anlar.

*

Son maden ocağı faciasının kurbanlarından 25 yaşındaki Berkay Kesim'in, Bartın'ın Epçiler köyündeki cenaze töreninde, mezar başında Adalet Bakanı Bekir Bozdağ da Kur'an okumuş ve İçişleri Bakanı Süleyman Soylu da, polislere, operasyonlara giderken, abdestli olmalarını, dualar okumalarını tavsiye etmiş.

Nitekim 'Kurân okudu.' diye suçlanmak istenen Adalet Bakanı Bekir Bey, 'Kuran okuduğum için suçlanmak, her Müslüman için olduğu gibi benim için de, şereflerin en büyüğüdür. Rabbim bizi de son nefesini verene kadar, kınayıcıların kınamasından korkmadan Kur'an'ın ölçülerine göre yaşamaya çalışanlardan eylesin" diyor.

'Taife-i laïcus' bunlara da tahammül edemiyor. Geçti efendiler; Müslümanlar bu ülkenin kahir ekseriyetini oluşturuyorsa, onların hizmetinde olanlarla bu Müslüman halkın kalbî bir beraberlik oluşturmasından daha tabiî ne olabilir?

Ve Müslüman halkımız, bir avuç 'materyalist-laik, din-iman tanımaz şahısların sahte tebessümlerine tekrar teslim olmayacaktır, İnşaallah.

..Gücüne sınır tanımayan Putin, ‘Ukrayna-Rusya Savaşı'na İran'ı da mı sürüklüyor?
23 Ekim 2022 Pazar

Ukrayna'yı 'yıldırım savaşı'yla dize getirebileceğini sanan Putin Rusya'sı, o hayalinin olmayacağını ve 'yıpratma savaşı'yla karşılık göreceğini hesab etmemişti. Bir hafta süreceği sanılan savaş, yarın 9'uncu ayına giriyor.

Halbuki başka yerlerdeki savaşları Rusya nasıl, silâh ve teçhizat ile etkilemeye çalışıyor idiyse, başkalarının da Ukrayna'yı destekleyeceğini hesab etmeliydi.

Evet, Amerikan emperyalizmi ve onun kayıtsız-şartız bağlısı olan müttefikleri, Rusya- Ukrayna Savaşı konusuna direkt olarak katılmamakla birlikte, Rusya'yı 'yıpratma savaşı' yöntemiyle çökertmeye çalışacaklardı. Gerçi, Biden'ın yaşlılığının Amerikan karar mekanizmasında zorluklar getirdiği anlaşılıyor ve Rusya Başkanı Putin'in bu durumu bir fırsata dönüştürmek istemiş olabileceği de düşünülebilir elbette.

Esasen, Putin'in Ukrayna'da yaptıkları, sadece 'güç caiz kılar' sözüyle, yani zorbalık mantığıyla izah edilebilir.

Çünkü 30 yıl öncelerde Sovyetler Birliği dağılırken, ortaya çıkan 15 kadar devletin her birisi, diğerinin istiklâlini ve sınırlarının dokunulmazlığını kabul etmişti.

Putin şimdi ise, Ukrayna'nın istiklalini tanımayıp onu kendi vesayeti altına almakla da yetinmeyip, istediği yerleri işgal ediyor ve kendi gücüyle uyduruk bir referandum yaptırıyor. 'Uyduruk' diyoruz, çünkü ve o bölgeler uluslararası hukuk açısından Ukrayna'nın idi ve bir referandum, ancak, Ukrayna yönetimin iç hukukuna göre yapılması halinde geçerli olabilirdi.

Şimdi yapılan ise, Rusya'nın zor kullanarak girip işgal ettiği bölgelerde kendi dayatmasını, referandum adı altında ile sergiliyor ve işgal altındaki bölgelerin halkları da birleşmek yönünde oy kullanıyor ve iltihak kararları alıyor ve Putin de bir lûtufkârlıkta bulunarak, o -sözde- iltihak taleplerini kabul ediyor ve böylece, Dinyeper Nehri'nin doğusunda kalan 4 bölge de, tıpkı, 8 yıl önce Kırım'ın yutuluşunda olduğu, ilhak ediliyor ve 'O topraklar artık Rusya'dır ve oraları korumak için gerekirse nükleer silâhlara da başvuruşuz.' diyor.

Ve bununla yetinilmiyor, Dinyeper'in batısında kalan başkent Kiev ve diğer bölgeler ve o bölgelerin sanayi tesisleri ve barajları da bombardıman ediliyor.

Ve dahası, bu bombardımanları, Rusya, kendi savaş uçaklarıyla ve füzeleriyle yapmıyor, İran'dan satın aldığı ileri sürülen İHA ve SİHA'larla yapıyor.

Yani, Rusya konuya İran'ı da bulaştırmış oluyor ve bu duruma karşı, Amerika ve AB ülkeleri de, Rusya'nın saldırganlığıyla işbirliği yaptığı gerekçesiyle İran'a yeni ambargolar uygulama kararı alıyor. Amerikan kaynakları ayrıca, 'Kırım'a İran askerlerinin getirildiği' iddiasını da ileri sürüyorlar.

Halbuki İran medyasında, 'İyi ki, Ukrayna'da şianın kutsal bildiği bir türbe yok, yoksa, Şam'dan sonra, 'müdafaan-ı harem' adına denilerek, Ukrayna'ya da götürülürdük, Suriye'de olduğu gibi.' diye mizah yazıları yazılıyordu.

Türkiye, bu savaşın iki tarafına da eşit mesafede yaklaşırken, İran'ın açıkça Rusya tarafında yer alması ileride yeni ve ciddî meseleler meydana getirebilir.

İran lideri S. Ali Khameneî ise, Ukrayna'da seçmenlerin yüzde 73'ünün oy'unu alarak başkan seçilmiş olan Volodomir Zelensky'nin 'halkı tarafından sevilmediğini ve desteklenmediği'ni iddia etmişti, bu savaşın ilk aylarında.

İran'daki son gelişme ve karışıklıklara da yarın değinelim, inşaallah

*

Meslekî kuruluşlar, meslekleriyle ilgisiz konulara burunlarını sokmamalı

Türk Tabibler Birliği'nin başkanı olan Şebnem Fincancı isimli bir Dr. Hanım, mâlûm bir terör örgütünün sözcülüğünü yaptığı açıklanan bir TV ekranında, kendisine gösterilen bir filmdeki sahneleri görünce, 'TSK'nın terör odaklarına karşı kimyasal silah kullandığını' iddia etmiş.

Gelen tepkilerin yoğunluğu karşısında şimdi, 'Ben kimyasal gaz olabilir dedim.' gibi laflarla geri adım atmaya, paçasını kurtarmaya çalışıyor. Eğer, dediği gibi, safça, öyle zannettiyse, bu 'Dr. Hanım', günümüzde, nice uyduruk sahnelerin medya kuruluşlarına gerçekmiş gibi ustaca manipülasyonlarla servis edilebildiğinden bu kadar mı habersizmiş.

Bu Dr. Hanım, böyle bir açıklamayı, o sıfatı olmaksızın, kendi adına yapsaydı sonuçlarını tek kişi olarak üstlenirdi. Ama o, Türk Tabibler Birliği isimli bir meslek kuruluşunun başkanı olarak görüş açıklayınca tablo değişiyor ve ister istemez, kamuoyunun dikkatini daha bir çekiyor.

TBB şimdi, bu başkanını istifa ettirmez, ya da kongreye gidip, yeni bir seçim yapmazsa, bu beyanın ağırlığı, mesleklerini icra etmek için o kuruluşa üye olmak zorunda olan yüzbinlerce doktorların da omuzuna çöker.

*

Bu vesileyle, meslek kuruluşlarıyla ilgili bir konuya da değinmek gerekiyor:

Tabibler Birliği, Barolar Birliği, Mimar ve Mühendisler Odası vs. gibi çeşitli meslek kuruluşlarının uzuuun yıllardan beri, belli bir ideolojik kliğin elinde olduğu ve başları sıkışınca kemalizme sığındıkları da biliniyor.

Bu meslek kuruluşlarının üyeleri içinde inanç, ideolojik tercih fikrî veya hissî kanaat sahibi olmak açısından çok farklı noktalarda olmaları tabiîdir. Meslek kuruluşlarının fonksiyonunu ilgilendiren konularda kendi üyelerinin ve mesleklerinin direkt ilgi alanına giren konularda görüş açıklamaları, evet, anlaşılabilir.

Ama bunun dışındaki konularda bu gibi meslek kuruluşlarının yöneticilerinin, kurumlarını ve üyelerini ilzam edici mahiyette görüş açıklamalarının olmaması gerekir. Bunun mantığı yok. O kuruluşlara üye olan kişilerin temsil yetkisi olmaksızın, siyasî veya ideolojik vs. konularda açıklama yapmaları veya siyasî partilere katılıp çalışmaları tabiîdir; ama bu meslek kuruluşlarının hepsini ilzam edecek şekildeymiş gibi bir görüntü vererek açıklamalar yapmak, işte bu, kabul edilebilecek bir durum değildir, mantığı da yoktur.

.İran'ın ‘Gezi Hadiseleri..' gailesi atlatılamazsa..
24 Ekim 2022 Pazartesi

İran'da, 1979 yılı başında İslâm adına ve milyonların hançeresinden yükselen, 'Lâ şiîyye- lâ Sunniyye.. Vahdet-i İslaâmiyye.. Şiî -Sünnî yok, İslâmî vahdet var.. Allah'u Ekber!.' sadâlarının âsumanı titretmesiyle gerçekleşen bir inkılabın, o zamandan bu güne, 43 yıl boyunca atlattığı bâdirelerin haddi-hesabı yoktur.

Şah Phlevî ve Şahlık sistemi devrildikten sonra, dünyanın bütün emperyalist güçlerinin yeni entrikalar peşinde olacağı açıktı...

Önce, bu hareketin diğer Müslüman coğrafyalarına sıçramaması için, âcilen tedbirler alınmalıydı..

İlk anda, 1980-88 arasında 8 yıl süren ve iki tarafdan 1 milyona yakın insanı yutan kanlı İran-Irak Savaşı başlatıldı, Ayrıca, emperial güçler ve onların emrinde olan uluslararası güç ve karar odakları İran'a ekonomik ambargolar uyguluyorlardı.

İkinci olarak, İran nüfusunun yüzde 80'inden fazlası 500 yıldır İslâm'ın Şia yorumuna bağlı olduğuna göre, bu farklılık hem içerden, hem dışardan; Sunnî dünyayla farklılıkların düşmanlıklara dönüşmesi için, her türlü propagandalara ağırlık veriyorlardı.

Ayrıca, İnkılabçı kadroların elinde, Şia fıqhına göre geçmişte ve bugünün şartlarına göre de örnek olacak bir devlet yönetim modeli asırlarca yoktu.

Ayrıca, İran'ın dış dünyaya petrol ve petrol ürünleri ve biraz da madenler dışında bir ihracat imkânı geliştirilememişti.

Bu durum, yeni nesillere, İnkılab ve hattâ İslâm yüzünden İran'ın geri kaldığı gibi bir algı pompalıyordu. Halbuki, geniş halk kitlelerine, İslamî bir yönetim geldiğinde, halkın çok rahat yaşayacağı kanaati yansıtılmıştı, ama, hiç de öyle olmadığı görülmüştü, işte..

Şiî İran toplumunun, Sünni toplumlarla daha sıcak ve sağlıklı irtibatlar kurması gerektiğine dair bir siyaseti yürütebilecek Şiî ulema kesimi, hele de Muhammed Beheştî, Huseyn Ali Muntezerî ve Haşimî Refsencanî gibi büyük inkılabçı şahsiyetlerin hayattan çekilmesiyle tamamen daha bir zayıflatılmıştı.

*

Ama, şu var ki, İran halkının büyük kesimlerinin dindarlığı açısından bakılacak olursa, taşrada ve şehirlerin çevresinde yaşayanlar büyük çapta, Anadolu halkının dindarlığı seviyesindedir. Bir farkla ki, Hz. Huseyn'in Kerbelâ'da katledilmesi konusunda yaşanan büyük faciayı anmak ve anlamak konusunda -Şiî olmanın tabiî gereği olarak- İran halkı, diğer Müslüman halklardan daha hassastır.

Ancak yeni nesiller, İslâmî eğitimle yetiştirildikleri halde, dijital çağın saldırıları sonunda esir düştüler.

Mehsâ (ay gibi demek ) Eminî isimli bir kızın 1 ay kadar öncelerde ölümünün rejim güçlerinin işkencesiyle meydana geldiği şeklindeki dış dünya destekli haberler üzerine başlayan yoğun itirazlar, resmî açıklamalara göre, 10 kadarı güvenlik güçlerinden olmak üzre, 40'ın üzerinde ölümlere yol açmıştır. Protestolar halen de devam etmektedir.

Ancak, meselenin Mehsâ Eminî olmadığı, gösterilerde Şah zamanındaki İran bayrağı olan şir-i hurşid'in (güneş- arslanlı bayrağın) gösterilerde ortaya çıkarılmasından da anlaşılabilir.

Evet, İran'daki 43 yıllık mevcud sistem, halkın beklentilerine cevap veremeyen ve veremeyeceği de az çok anlaşılmış olup, geniş halk kitleleri, ateist -laiklere ve emperial alkışlarla destekli protestoculara karşı sert bir tepki verebilir. Mevcud rejimin yanında yer almış büyük kitlelerle onlara karşı olanlar arasında kanlı bir boğuşma da meydana gelebilir. Nitekim, Şah Muhammed Rıza Pehlevî'nin Amerika'daki oğlu Rıza Pehlevî, dedesi Rıza Han'ı, Türkiye'de Kemalistlerin yaptığını yapamadığını defalarca ifade etmiştir. Ve o protestocuların kazanması, Müslüman halkların ezilmesi sonucunu çıkarır. Bu haliyle, İran'daki mevcud huzursuzluklar, 9 yıl öncelerde İstanbul'da 3 ay devam eden 'Anlamadınız mı, mesele ağaç kesilmesi değildir..' sözüyle özetlenen 'Gezi Hadiseleri'ni hatırlatıyor. 'Gezi Hadiseleri'nin Türkiye örneğinden istifade edilebilir. İran'daki sistem ıslah edilebilir; ama, bu protestolar sonucu tamamen yıkılması halinde ise, Müslüman halkın neler çekeceğini tahmin etmek zor değildir.

*

Ve bir diğer konu:

*

Ve, merhûm Yahya oğuz konusunda..

22 Ekim günü ikindi namazını müteakib, Yahyâ Oğuz Bey'in Fatih Camiinden, ebediyet yolculuğuna uğurlanacağı bilgisini aldığımda, 'Aaa.. Yahyâ Oğuz bey hayatta mıydı?' demekten kendimi alamadım. Çünkü, ülkeye döndükten sonra irtibat kurmak üzere aramak istediğim bir çok eski arkadaş ve dostlardan birisi de Yahyâ Oğuz idi. Ancak, onun hayatta olduğuna dair hiç bir bilgi elde edememiştim.

Allah rahmet eyleye.. Onunla son görüşmemiz, sanırım miladî- 1998 yılında, Hicaz'da olmuştu. Trafik yoğunluğunda, Arafat'a tek başıma yaya giderken, Yahyâ Bey'e rastlamıştım. O da yalnızdı ve yaya gidiyordu. O gün, saatlerce beraberdik..

Yahyâ Bey, mühendis idi ve Erbakan Hoca'nın etrafındaki mühendisler grubunun en etkin ve önemli isimlerindendi; bazı siyasî hadiselerin merkezinde bulunmakla birlikte o konularda hemen hiç konuşmayan, ketum bir özelliği vardı.

1977 Seçimleri öncesinde rahmetli Erbakan Hoca'yla Ankara 'da uzuuun bir sohbetimiz olduğunda, yazılmaması kaydıyla şunu söylemişti:

'Millî Nizam Partimiz, 12 Mart 1971 Askerî Darbesi'nden sonra kapatılınca, biz, 1972'de de Millî Selâmet Partimizi kurarken, Celâl Bayar, bizimle irtibatta olan bir arkadaşımız aracılığıyla bir haber göndermişti: 'MSP'nin Genel İdare Kurulu'nda, bana 3 kişilik bir kontenjan ayırınız, sizi, rejimin etkili odaklarında savunayım ve koruyayım..' diye..

Merhûm Hoca, 'Bak bak.. Seni koca mason seni... Neler istiyor.. Sadece 3 kişi.. İçimize kendi adamlarını salacak, bizi takib edecek ve de fitne çıkaracak.. Elbette ki kabul etmedik..' diyordu. Daha önceden bu gibi konuların fısıltılarına muttali olduğum için, 'Yahyâ Oğuz muydu efendim o aracı kişi?' dediğimde, merhûm Hoca, yüz ifadeleriyle 'Evet..' demişti.

Yahyâ Bey'e Arafat yolunda bu konuyu da hatırlattığımda, o da tebessümle, zımnen 'Evet..' demişti.

Bu konuda ayrıca bir şeyler yazıp bıraktı mı; yoksa, Süleyman Demirel'in, 'Bazı sırlar var ki, onlar benimle mezara gidecek..' sözünü hatırlatacak şekilde mi, bilmiyorum..

Yahyâ Bey'e, bu ebediyyet yolculuğunda rahmet-i ilâhî'nin yoldaş olmasını niyaz ediyorum.

.Gerçek bir tiyatrodan, siyaset sahnesindeki tiyatroya...
26 Ekim 2022 Çarşamba

24 Ekim akşamı, İstanbul m.vekili Hasan Turan bey, 'İstanbul-Esenler/ Kadir Topbaş Kültür Merkezi'nde Filistin'le ilgili bir tiyatro gösterisi var..' deyince, hele de Filistin söz konusu olduğundan, gitmemek olmazdı..

Esenler Belediyesi'nin de desteğiyle, 'Tiyatro- Ankebût' tarafından sahneye konulan bu oyunu seyretmek için, büyük ekseriyeti 20'li yaşlarında ve büyük ekseriyeti de İslâmî hassasiyetlere riayet eden yüzlerce genç kızın da izleyici olarak katıldığı salon, tıklım tıklım doluydu. Ankebût, bilindiği üzere, örümcek demek olup, örümcek, kendi ördüğü incecik ve önemsenmeyen ağlarına takılan avlarıyla sürdürür hayatını.. Örümcek ağı, bakalım, Filistin'de de, gücetaparları, zâlim ve gaasıbları, yüreğinden kopan gözyaşlarıyla zulme, haksızlığa direnen mazlumlar karşısında ne hale getirecek..

Tek kişilik ve 1,5 saatlik bir oyundu, eser..

Yazan ve oynayan da, Nurdan Albamya İnce isimli yazar-oyuncu.. Desteklenirse, sanırım, daha verimli çalışmalar sergileyebilir.. Dekor, Filistin'de, devamlı yıkımlar, bombardımanlar, her türlü zulümler ve ölümler içinde, yoksullu ve yıkıntılar içinde, çok basit ev eşyası olan bir odada, günlük hayatın içinde yaşayan bir ev kadının acılarını sancılarını, direniş azmini, yıkılan sionist İsrail rejimi güçlerince devamlı yıkılan evlerin hikayesini canlandırmaya çalışıyordu.. 'Babam, yıkılan evimizin yerine yeniden duvar örmeye, çalıştıkça, sionistler yıkıyorlardı ve babam yeniden duvar örmeye koyuluyordu, ama yorulmuştu, artık..' derken; Filistinli çocukların ise, kendi aralarında, evleri en çok yıkılanlara daha bir imrendiklerini yansıtan sözler ilginçti.

Sahne, 'Filistin'i, Kudüs'ü, Mescid-i Aqsâ'yı konuşmalıyız..' hatırlatmasıyla kapanıyordu.

İnşaallah, zâhiren zayıf sanılan o örümcek (ankebût) ağı, sionistleri de mahvedecektir.

*

Esenler'den sonra, gece, saat 23.00 sularında Taksim Meydanı'na indim.. Taksim Câmii, ışıklandırılmış haliyle, daha bir ihtişamlıydı ve o meydana mührünü vurmuştu.

Meydandan, yoğunluk yüzünden adım atmakta zorlanılan İstiklâl Caddesi'ne kalabalıkların içine karışıp Galatasaray'a gittim- döndüm..

*

27 Mayıs Darbecileri'nden bir yüzbaşının oğlu olup, babası sürgündeyken Tokyo'da doğan bir küçük parti liderinin, sosyal medyada, İstiklal Caddesi ve Taksim Meydanı'nın 'arablarca işgal edildiği' şeklindeki yakınmasının ne kadar doğru olduğunu 'ayn-el'yaqîn' de görmek istedim.

Evet, pek çok arab da vardı, İranlılar da vardı.. Ayrıca Çinli, Japon gibi çekik gözlü kalabalıklar da.. Ayrıca 7-8 yerde de 'Deliloo, delilooo' diye Kürtçe türküler söyleyen ve kalabalıklardan insanların da katıldığı halaylar çekiyorlardı. Avrupalılar, Ruslar, Balkan ve Afrika halkları, Orta Asya ve Latin Amerikan halklarından turistler.. Her taraf tıklım tıklımdı.. Anlaşılıyordu ki, o ırkçı parti lideri Prof., orada sadece arablardan şikayetçi olmakla nasıl bir iğrenç ve ilkel ırkçı olduğunu bir daha gösteriyordu. O kişi, Suriye'den gelen sığınmacı mazlum kardeşlerimize bir saldırı kampanyası başlatmamış mıydı?

Özel bir uçakla Amerika'ya gidip, orada, 8 saat boyunca izini kaybettirdikten sonra, kiminle nerede ve ne konuştuğu etrafında yığınla sual işaretleri üreten KK Bey, orada, 'Türkiye olarak Ukrayna'yı desteklemeliydik' demez mi?

Bu söz, tam da Biden'lık.. Çünkü, o sözler, Amerika'ya, 'N'olur, beni al..' kabilinden bir yılışıklığı yansıtıyordu. Ama, yine de Amerikalılar bile, ondan bir şey olamayacağını anlamış olmalı ki, dikkati çeken hiç bir kimseyle görüşemedi..

Tam da, 2 sene öncelerde, 'Amerikan menfaatlerine aykırı siyasetler takib eden Erdoğan'ı, içerdeki muhalefetle işbirliği yapıp, demokrasi yoluyla iktidardan uzaklaştırmalıyız..' diyen Biden gibi bir siyasetçiye, 'Ben buradayım, demiş oluyor..

Dün, KK Bey'in CHP Grup konuşmasını dinledim ve bu kadar çapsız bir muhalefet lideri olduğu için ülkem adına üzüldüm.. Ama, böyle birisinin C. Başkanı adayı olması ihtimalini yine de memnuniyetle karşılarım; tahmin edilebilecek gerekçelerle..

KK Bey, dünkü konuşmasında Gezi Hadiseleri'ni 'demokrasi tarihimizin onurlu bir sahifesi' diyerek kutsadı, âdeta.. Bu kişi, 'Biz kazanamayacaksak, ülke n'olursa olsun.. ' havasındaydı..

KK Bey, ayrıca, Tokat'taki -ve ne üretildiğini açıklamadan-,bir tekel fabrikasının yerle bir edildiğini yansıtan bir fotoğraf gösteriyor ve 20 senedir iktidarda olan AK Parti'ye, bir tane fabrika kurmadı!' diye veryansın ediyordu. Yüzüne gözüne dursun, ülke bu sâyede mi, 36 milyar dolarlık yıllık ihracattan, 250 milyara yükseltildi..

*

Siyaset sahnesinin bir diğer tuluâtçısı olan Akşener, 'CHP'den şikayet etmiş, bir şımarıklık içinde olduklarını' hatırlatarak.. 'Bizimle kazanacaksınız, ama, iktidar olduğumuzda 'sadece biz..' havasındalar.. Öyle mi' diyordu..

*

Bahçeli ise, kendisi dışındaki herkese, 1930'lu yıllardaki anlayışları çağrıştırırcasına Cumhuriyet dersi veriyordu, dünkü konuşmasında..

Temel Karamollaoğlu ise, Başkanlık seçiminde ikinci merhaleye kalınmasından ciddî endişelerinin olduğunu söylüyordu..

Davudoğlu'nu ise, Erdoğan için, 'Biz olmasaydık sen bir hiçtin..' gibi bir tekebbür cümlesiyle ve hiç bir gerçeği ifade etmediğine inandığım için, ve hele bir tv. kanalında 'Ben geldiğim her makama emeksiz gelmedim, kendi çabamla, tırnaklarımla geldim..' gibi lafları dolayısiyle geçiyorum.

Babacan'a gelince.. Bakanlık yaptığı 14 yıllık dönemin bütün başarılarını, 'Tabiî, o zaman biz iş başındaydık..' diye sahiplenmesi açısından, Davudoğlu'ndan farksız noktada.. Yazık!..

*

İki gün önce ise, Tayyib Bey'in konuşması vardı Diyarbekir'de.. Sırf gelecek seçimi düşünen, halk kitlelerinin hoşuna gitmek ve onlardan oy devşirmek isteyen siyasetçiler, en olmayacak sözleri bile söylerler. Gelecek seçimleri değil de, gelecek nesilleri ve ülkenin geleceğini düşünenler ise, tarih, millet ve daha önemlisi, Allah huzurunda verecekleri hesabın sorumluluğuyla hareket ederler.

Tayyib Bey'in, Diyarbekir'de bu hassasiyetle konuştuğunu gördüm. Çünkü, Diyarbekir'de, rey kaygusu taşımaksızın, açıkça, yüreğini sözlere döktü ve orada çok güçlü olduğu söylenen bir partiyi, sadece PKK'nın Meclis'teki sözcüsü olarak değil, emperial güçlerin kuklası olarak niteledi; doğru olduğuna inandıklarını, yüreğindekileri halkla paylaşan nâdir siyasetçilerden birisi olarak..

.‘Yarın, Cumhuriyet ilân edeceğiz' diyerek gelen yeni rejim sahiden de ‘Cumhuriyet' miydi?
28 Ekim 2022 Cuma

Yarın önemli bir tarihin 99. yıldönümü.

Ankara Hükûmeti'yle, karşı taraftaki devletler arasında İsviçre'nin Lousanne (Lozan) şehrinde 24 Temmuz 1923'de imzalanan Uluslararası Andlaşma'nın, (23 Nisan 1920'de dinî salâbet /kararlılık ve metanet' sahibi kimselerden olması'na özellikle dikkat edilerek teşkil olunan Birinci Meclis'te kabul edilmeyeceği belli olunca; M. Kemal'in, o ilk Meclis'i 15 Nisan 1923'de kapatıp, kendi yakın çevresinden -ve elbette, yine seçimsiz olarak- İkinci Meclis'i teşkil ettiğini hatırlayalım.).

Lozan Andlaşması, İkinci Meclis'te, 23 Ağustos 1923 günü kabul edilmişti.

Ve 99 sene önce bugünün akşamında ise, M. Kemal Paşa, Ankara'da meşhur sofralarından birinde, arkadaşlarına, 'Yarın Cumhûriyet ilân edeceğiz.' deyiverir. Ankara'dan Valiliklere gönderilen telgraf emriyle, -o zamanın sosyal medya aracı mesâbesinde olan- (yüz pare) top atışları yapılarak bu değişikliğin halka duyurulması bildirilir.

Şarq Cebhesi Kumandanı olarak oldukça ünlü Kâzım Karabekir Paşa o gün, Trabzon'da 'Müdafaa-y'ı Hukuk (Hakların Savunulması) Cemiyeti'nin üyeleriyle görüşmektedir.

Toplar atılmaya başlanır. Karabekir Paşa, Vali Ebubekir Hâzım (Tepeyran) Bey'e, 'Nedir bu?' diye sorar, ama Vali'nin de haberi yoktur.

Konuyu, Trabzon'da Mevkî (Garnizon) Kumandanı olan Kâzım (Orbay) Paşa'ya 'Nedir bu toplar?' diye soran Karabekir, 'Cumhûriyet'in ilân edilmesi dolayısıyla olduğunu' söyleyince, 'Bana neden sormadınız?' der. Kâzım (Orbay) Paşa, 'Sorsaydım, top atmamamı mı emredecektiniz?' deyince, Karabekir Paşa, 'Hayır ama. Biz bunu konuşmamıştık.' der. (Fâlih Rıfkı, Çankaya, C.4. s.46)

Karabekir Paşa, Fevzî (Çakmak) Paşa'ya telgraf çekerek, 'Vali, kaymakam ve askerî erkânın, hiç bir haberinin olmadığını' yazar.

335 kişilik Meclis'in 29 Ekim'deki oturumunda sadece 160 meb'ûs vardı, yani Meclis'in karar alabilme nisâbı olan 168'den 8 noksanlı bir oturum. Çünkü Rauf (Orbay) Bey başta olmak üzere, etkili bir grup mensuplarının İstanbul ve diğer yerlerde oldukları biliniyordu.

Karabekir, bu durumu M. Kemal'in, 'eski arkadaşlarının rakib olabileceği endişesi'ne bağlar.

*

M. Kemal ise, 'Nutuk'ta bu emr-i vâkî'yi niye yaptığını (U. Mumcu'nun sadeleştirmesiyle) şöyle izah eder: 'Baylar görüyorsunuz ki, Cumhuriyet'in ilânına karar vermek için Ankara'da bulunan bütün arkadaşlarımı çağırmayı ve onlarla görüşüp tartışmayı hiç de gerekli görmedim. Çünkü onların öteden beri benim gibi düşündüklerinden bir şüphem yoktu. Ama o sırada, Ankara'da bulunmayan kimi kişiler, hiç bir yetkileri yokken, kendilerine bilgi verilmeden, düşünceleri ve uygun görüp görmedikleri sorulmadan Cumhuriyet'in ilân edilmiş olmasını gücenme ve ayrılma nedeni saydılar.'

Ve yol ayrımı başlamıştır.

Karabekir Paşa, gazetecilere, 'M. Kemal Paşa'nın etrafında topladığı bir muhit ile tam bir diktatörlüğe gittiğini, ulusal hâkimiyet yerine şahsî hükümranlık kurulduğunu; Rauf (Orbay) Bey ve Refet (Bele) Paşa'nın da, Cumhûriyet adı altında şahsî saltanat kurulmuş olduğunu' söyler ve şöyle devam eder : 'Mustafa Kemal, Fevzi Paşa ve İsmet Paşa'nın bir arada üçlü resimleri bastırılmıştı. İstiklâl Savaşı'nı bu üç kişinin idare ettiği propagandası yapılıyor, Doğu Cebhesi âdeta küçültülüyor; âdeta, İstiklâl Savaşı kadrosundan benimle birlikte çıkartılıyordu!

Koca İstiklâl Savaşı! Daha sevinçlerine doyamadık, Uğrunda fedakârlık edenleri ne çabuk üzüntü ve acıya düşürdün!'

Ve Karabekir, devam eder: ' İstiklâl Savaşı'nın birinci derece sorumlu bir şahsiyeti (olarak) (...) karşıma dikilenlerin sorularına ve endişelerine haklı cevaplar vermek kolay bir şey değildi. Halifelik ve Sultanlığı almak için koyu tutucu bir çehre ile minberlere kadar çıkıp hutbeler okumak, başaramayınca bizzat övülüp yüceltilen kutsal değerlere dil uzatmak, bunları altüst etmek üzere bir diktatörlüğe çıkmak gibi, iki tehlikeli aşırılığın birinden diğerine atlamak, herkesin yapabileceği bir iş değildi.' (U. Mumcu, Kâzım Karabekir Anlatıyor, Sh. 97-102).

Sözün burasında şunu da hatırlamalıyız: Karabekir, başlangıçta, saltanat ve Hılafet'in ayrılması ve hattâ ikisinin de kaldırılması gibi görüşleri M. Kemal'e önermiş bir isim, kendi beyanına göre. M. Kemal ise, 'Müdafaa-y'ı Hukuk Cemiyetleri'nin adını, 'Muhafaz-a-i Muqaddesat Cemiyetleri' şeklinde değiştirmiş ve bu cemiyet'in nizamnâmesinin başına da, 'Halifelik ve Sultanlık makamının ve devlet biçiminin korunması' yönünde ekler yaptırmıştı. Ve 1921'de Meclis, geçici bir 'Teşkilat-ı Esâsiye Kanunu' kabul etmişti, şimdi anayasa denilen bir metin olarak.

Meclis'te ciddî bir ağırlığı olan Hoca Raif Efendi gibi bazı isimler, 'ileride bunun Cumhûriyet olarak değiştirilebileceğini' söyleyince. Bu yöndeki iddiaları Karabekir, M. Kemal'e bildirecek, o da, 'Bu kanunda Cumhûriyet anlamına gelecek bir şey yoktur. Türkiye'nin başında, İslâm Halifesi olacak bir hükümdar Sultan bulunacaktır.' cevabını verecek ve ayrıca, 20 Temmuz 1922 tarihli telgrafında da, 'Raif Efendi'nin, yönetim biçiminin cumhuriyetçiliğe dönüşeceği hakkındaki fikri bir kuruntudur' diyecekti. (KK Bey de şimdilerde, bu Kemalist taktiklerden mi ilham almış yoksa?)

Karabekir bu yaklaşımlardan ve efkâr-ı umûmiyede/ kamuoyunda, 'M. Kemal'in Halifeliği ve Sultanlığı uhdesine alacağı' kanaatinin yayıldığından rahatsızdır. Böyle bir durumun hele de Doğu'da tepki gösterilerinin eyleme dönüşeceği korkusu taşır ve bu durumu M. Kemal'e bildirir. M. Kemal de ona, 'Doğu'dan bu endişeden dolayı mı geldiniz.' der.

Karabekir'in cevabı da nettir:

'Evet, sizin Halifelik ve Sultanlığı (üzerinize) alma isteğinizi haber aldım. Buna karşı Doğu'da meydana gelecek tepkiler karşısında işin nerelere varabileceğini kestiremediğim için, günümüze ve tarihimize karşı düşüncemi Büyük Millet Meclisi'nde beyan etmek, daha önce sevgi ve saygı ile bağlı bulunduğum başkomutanımı uyarmak istedim!' (s. 45)

*

Evet, Karabekir böyle söylüyor ama daha, 23 Temmuz- 7 Ağustos 1919'da teşkil olunan Erzurum Kongresi'nin zabıtlarını da tutan eski Bitlis Valisi Mazhar Muf'îd (Kansu) ise, bir akşam, yiyip içtikten sonra gecenin geç saatlerinde, M. Kemal'in, 'ileride neleri nasıl yapacağın; Hılafet ve Saltanat'ın kaldıracağı, Lâtin alfabesinin kabul edileceği' gibi konuları madde madde söylediğini belirtmektedir ki; iyi bir istihbaratçı da olan Karabekir'in bunlardan o zaman haberi yokmuş demek ki.

Kemalistler ise, M. Kemal'in asıl ideallerini, vicdanında bir 'millî sır' olarak kimseye söylemeden yıllarca taşıdığı iddiasını kendi beyanına da dayandırarak izah etmekteler bu durumu.

Ama, bu, hiç kimseye, en yakın silâh arkadaşlarına bile söylenmemiş bir 'millî sır', herkese ayrı bir maske ile gözükme mahareti olmaksızın nasıl olur?

Bu konuya, Pazar günkü yazımızda da devam edelim, inşallah...

.Bu ilkel ''Cumhuriyet'' yaldızlamaları artık son bulmalıdır!
30 Ekim 2022 Pazar

Sözün başında, hiç bir dış baskı veya tesir altında olmaksızın; derûnunda, kalbinde taşıdığı inancını temel alan bir Müslüman olarak, kendime en yakın yönetim tarzının 'cumhuriyet' rejimi olabileceğini düşünmüşümdür, hep..

Ve bunu şimdi söylemiyorum..

1972'de 'Bâb-ı Âli'de SABAH' gazetesinde ve henüz İstanbul Hukuk Fakültesi'nde 3. sınıfa geçtiğimde başladığım yazı hayatımın ilk aylarında bile, zaman zaman, 'Meşveret Cumhuriyeti' başlıklı yazılar yazdığımı hatırlatayım. Çünkü, benim dinimin temel kitabı olan Kur'an-ı Mubîn'de, 'mu'minlerin işlerini, şûra/ istişare/ meşveret yoluyla gördükleri / öyle yapmaları gerektiği' bildirilir. (Şûrâ sûresi, 38. âyet meâlinden..)

Ve bu imkânı, mevcud yönetim sistemleri arasında, herhalde en iyi, cumhuriyet sağlar.

Ama, nasıl bir cumhuriyet?

*

Ve biz Müslümanlar, -toplumları, coğrafyaları, ırkları, ana-babaları hangi dinden olurlarsa olsunlar- bütün insanların, doğuştan günahsız ve rüşd yaşına erişinceye kadar da, İslâm fıtratı üzerinde olduğuna ve ancak rüşd yaşına geldikten sonra kendi iradeleriyle hangi inancı seçerlerse ona nisbet edileceklerine inanırız.

Ve, Hz. Peygamber (S)'i de kimsenin dayatması olmaksızın, ebedî başkanımız, hayat önderimiz, yolumuzun kılavuzu olarak kabule ederiz. Ve işlerimizi ferdî veya sosyal işlerimizi de, istişare/ meşveret yoluyla görmemizin ilahî bir emir olması yüzünden, o yöntemin en hayırlı ve bereketli yol olduğunun itminanı içinde, onun şeriatine, yani onun kanunlarına göre hareket ederiz.

*

Hz. Peygamber'in rıhletinden, dünya hayatından ebedî hayata geçişinden sonra da, onun halefi, onun yerine hükmetme salâhiyetini haiz olacak olan Halife belirlenmesinde bir takım sıkıntılar olduysa bile, bazı güç odaklarının veya geçmişten gelme örf ve âdetlerin dayatmalarına aldırış etmeden; Kur'an'da işaret olunan yöntemle, 'Şûrâ' yöntemi yerine getirilmiştir.

Hz. Peygamber (S)'in 10 yıl, ve onun halefi, olarak belirlenen 4 Halife döneminin de yaklaşık 30 yıl olmak üzere, o ilk 40 yıllık dönem, işbu 4 Halife'den son üçünün, Ömer, Osman ve Ali hazretlerinin, öldürülme yoluyla hayattan koparılmaları sonunda; İslâm Ümmeti'nin /Ümmet-i Muhammed'in ideal yönetim örneği, yerini maalesef, beşeriyet tarihinde binlerce yıllık geçmişleri olan saltanat sistemine kaptırdı.

*

Böylece de, kılıcı kuvvetli olanların Ümmet'e tahakküm ettiği ve 14 asırdır devam eden Melikiyet, Saltanat, Şahlık, Padişahlık, Riyaset gibi klasik yönetim tarzları, hiç hükûmetsiz olmaktansa, bu naakıs yöntemlerle işbaşına gelenler de 'vâcib-ur'riayeh.'/ itaat olunmaları vâcib olduğuna dair fetvâlarla şeklî bir meşruiyete kavuşturularak Ümmet'in hayatında söz sahibi oldular. Ve, asırlarımız böyle zer ve zor sahibi kişi veya kadroların, taifelerin eline geçmiş olarak devam etti.

Merhûm şehîd İskilibli Âtıf Efendi, bu durumu, 'Hılafet-i kâmile (olgun Halifelik) döneminden, 'Hılafet-i Nâqıse' (noksan halifelik) noktasına gerilemek şeklinde değerlendirmişti.

*

Elbette, Sultan, Emîr, Reis, Melik Şah veya Padişah olarak anılanlar içinde, bazı mükemmel insanlar olmadı değil.. Bu 14 asır içinde, meselâ, bir Ömer bin Abdulaziz, bir Nureddin Zengi, bir Salâhaddin Eyyubî, bir Alp Arslan, Osman ve Orhan Gazi'ler, bir Murad Hüdavendigâr, bir Fatih Sultan Mehmed, hattâ 2. Abdulhamid gibi isimler, kendi çağlarını kavramış örnekler olarak karşımıza çıkmaktadırlar. Bunlar saltanat sistemlerinin iyiliğinin değil, şahsiyetlerinin istisnaîliğinin sonucudur.

*

Böyleyken..

Dün sabahtan akşama kadar, tv. ekranlarında, bütün gün boyu, bir tuhaf cumhuriyet anlayışı sergilendi, tekrar.. Aman Allah'ım, ilk mekteb çağlarından beri dinlediklerimizin üzerine, yeni laflar eklendi.. Bütün bir millet, ekranlardan, saatler boyu, çeşitli kişiler ağzından ve yüzlerce kez tekrarlanan ve örneği ve benzeri olmayan bir 'olağanüstü insan' modelinin ismi ve resmi karşısında, bir ilkel toplum imiş gibi baş eğdirildi.

Halbuki, böyle bir örnek biz Müslümanların tarihinde olmadığı gibi başka toplumlarda da yoktu.

Söz gelimi, asıl ismi Yosif Çugaşvili olan bir Tiflisli bir gürcü, müstear isim olarak 'Çelik adam' mânâsında Stalin adını almıştı.

Asıl ismi Vladimir İliç Ulyanov olan Lenin de, Lena nehri kıyılarından, 'Lenalı' mânâsında Lenin adını almıştı.. Adolf Hitler, 'önder, başbuğ, lider' mânâsında Führer; aynı şekilde, o dönemdeki İtalya lideri Mussolini 'Duçe' diye ve İspanya lideri General Francisco Franco da 'Caodillo..' diye anılıyordu. Kendisine, kendi halkının babası unvanını verdirten veya kabul eden başka tek bir örnek var, 1971'de kanlı bir iç savaşla, Doğu Pakistan'ı Batı Pakistan'dan ayırıp, Bangladeş devletini kurduğu için, kendisine, 'Bengal halkının babası' mânâsında 'Bangabandu' ismi verdirten Şeyh Mucib-ur'Rahman.. Başka bir örneği yok dünyada.. Bir farkla ki, o bile kanunla koruma altında değil..

*

Ve devlet kanalı olan TRT ekranlarından yapılan yayınlarda kullanılan, ve bir insanı 'putlaştıran' sözleri, kocaman kocaman prof'lardan da dinledik, 7-8 yaşındaki minnacık ilkokul çocuklarından da.. Bu satırların sahibi, günümüzde, dünyada, o istisnaî örnekten ayrı olarak başka hiç bir toplumda, hiç bir siyasî lider için böyle bir putlaştırma eğilimli yayınlar yapıldığını bilmiyorum.

*

28 Şubat 1997 Askerî Zorbalığı günlerinde, Erbakan Hoca'nın en atılgan m.vekillerinden olan ve m.vekilliğinden atılan ve 5 yıl da siyasetten yasaklanan Tokat m.vekili Bekir Sobacı'nın oğlu Zâhid Bey, Gn. Md. olarak, elbette ki aslî sorumluluğunu kendi omuzlarında taşıdığı TRT yayınlarının sadece dünkü kayıtlarına bir baksın, içine sindirebilecekse, bize de haber versin.. TRT Haber'de, meğer filân kişi sâyesinde 'Ümmet durumundan kurtarılmışız da, özgür bireyler halinde bir millete dönüştürülmüşüz..' Oradaki o 'ümmet' teriminden kasd olunanın ne olduğunu Zâhid Bey elbette biliyordur..

Bu, tek bir örnek.. Daha neler-neler..

Evet, sadece halkın ne olduğunu bile bilmediği bir 'cumhuriyet' kelimesini tekrarlamakla 'cumhuriyet' olunmuyor ve dahası, saltanattan daha beteri, istibdad / diktatörlük örnekleri de cumhuriyet adına sergilenmiştir, sergilenebiliyor.. Nitekim, bizde 100'ncü yılına yaklaşan ve Cumhuriyet ismini taşıyan rejimin ilk 27 yılı tam bir Şeflikle, diktatörlükle ve dârağaçları altında geçti ve oligarşik bir yönetim tarzında ve de Silahlı Kuvvetler'in ve onların sivil hayattaki uzantıları olan silahsız güçlerin vesayeti altında.. Ondan sonrası da her 10 yılda bir askerî darbeyle ve balans ayarı yapıldığı söylenerek, engellendi, anayasaya da dercedilmiş olan ilkeler adına.. Bütün bu 100 yılın millet iradesine zincir vuran vesayet kurumları ve kanunları halen de bütünüyle temizlenebilmiş değil..

Müslüman halkımıza zül teşkil eden bu ve benzeri ilkellikler artık, son bulmalıdır..

.Bu bir ‘Araba Sevdâsı' değil, ‘teknolojik yarışta biz de varız!' diyebilmektir
31 Ekim 2022 Pazartesi

150 yıl öncelerde, Osmanlı'nın son dönemindeki Servet-i Funûn edebiyat akımının içinde yer alan Recâizâde Ekrem'in, 'Araba Sevdası' adında ve 1890'larda yayınlanan bir romanı vardı. O zamanlar alman mühendislerinden Gottlieb Daimler ve Karl Benz gibi isimler otomobil üzerinde yeni çalışıyorlardı. İlk otomobiller de piyasaya 1890'larda sürülmüştü.

Ama ondan önce de, o dönemin fayton gibi atlı arabaları bile lüks hayat için elverişli şekillere getirildiğinden, 'Araba Sevdâsı'nda, gösteriş düşkünü ve alafranga meraklısı, köksüz, müsrif tiplerle alay ediliyordu. Romanın kahramanı, bir paşanın oğlu olan yirmi beş yaşlarındaki Bihruz Bey olup, onun, babasının ölümü ile büyük bir servete konması, mirasyedilik hayatının gösteriş merakı, lüks arabasıyla mesire yerlerinde görünmesi, Fransızca konuşarak bir ayrıcalık sergilemesi gibi gülünç halleri anlatılıyordu. Ama, Bihruz Bey'in tükenmez zannettiği serveti sonunda tükenmiş, hatta çok sevdiği arabasını bile satmak zorunda kalmıştır. Hele, Bihruz Bey'in Fransızca hocası Mösyö Pierre'in, bu, 'ne oldum delisi'nin elinde ne varsa onları bir şekilde alması, Avrupa sömürgeciliğine örnek olarak gösteriliyordu.

Ama, bu yazıda anlatılmak istenen, öyle bir 'araba sevdâsı' o değil, dünyadaki teknolojik gelişmelerden geri kalmamak mücadelemizdir.

120 sene öncelerde Henri Ford, ürettiği ve krallara, sultanlara sunulacak lüks arabalarından birini de Sultan Abdulhamîd'e hediye eder, ama, yaşadığı çağı okumak açısından son 300 yıl içindeki devlet başkanlarımızın en ileri isimlerinden olan Sultan Abdulhamîd'in, 'Biz bu motoru kendimiz yapmadan bu arabaya binersek, onların pazarı oluruz..' gerekçesiyle o arabaya binmediği söylenmiştir. Çünkü, Padişah kullanmaya başladığında, sadrâzam ve nâzırlar, paşalar ve diğerleri de kullanmaya başlayacaklardı.

Ama, 2. Meşrutiyet çalkantıları içinde Avrupa malı olan her şeye yöneliş, daha bir önlenemez hale gelmiş, halkın kademe kademe her kesimine yansımıştı.

*

Evet, savaşlarda yenilmiş bir devletin enkazı üzerinde, elde kalan Anadolu harabe halindeydi, ama, bu tek başına mazeret değildi. Çünkü, aynı durumu, iki Dünya Savaşı'ndan da en ağır şekilde çıkmış olan Almanya ve kezâ Japonya da yaşamıştı, ama, onlar yeniden ayağa kalkmıştı. Biz ise, şeker ve bira fabrikaları ve bir demir-çelik fabrikasıyla, biraz demiryolu döşenmesi dışında doğru dürüst bir şey yapamıyorduk. Gelişme merhalesindeki Uçak sanayii ise, içerden baltalanıyordu. Çünkü, halkımız, gardrob devrimleri ve diğer mâlûm devrim hecmeleriyle, sosyal hâfızamızın DNA'sıyla oynanması demek olan totaliter müdahaleler ve dârağaçlarıyla 'adam edilecek'ti.

*

1958'lerdeki ilk yerli motor denemesi, genç bir makine mühendisi olan Necmeddin Erbakan'ın Gümüş-Motor'uydu, ama, o da uluslararası ekonomik, damping oyunlarıyla iflâs ettirilmişti. Sonra, 1961'deki Devrim otomobili de öyle.. Halkın idrakine şırınga edilen 'Biz adam olmayız..' lafı yaygınlaştırılıyor; makine mühendisleri odası ise, bu teşebbüslere 'olamaz..' diye taa baştan karşı çıkıyorlardı.

Halbuki, o yıllarda, İsrail rejimi kurulalı 10-12 yıl olmuştu ve uçak tamir atölyeleri seviyesine bir sanayileşme çabasındaydılar. 10 yıl sonra ise, 'Kifur savaş uçakları'nı yaptılar.

*

Başkan Erdoğan, ilk yerli araba yapım kararını aldığı toplantıyı Koç Holding'in o zamanki başkanı Mustafa Koç, 'yerli otomobil ticarî bir intihardır..' diye terk etmişti; Koç ailesinin damadı Can Kıraç da, 'elektrikli otomobile daha 20 sene var..' diye karşı çıkmıştı.

Halbuki, öyle bir teşebbüse 15-20 yıl sonraki muhtemel en ileri teknolojiler hesab edilerek girilebilirdi. Nitekim, en ileri teknolojik hedefler esas alınarak elektrikli otomobil yapıldı.. Şimdi onu da başarısızlıkla lekelemek için oyunlar kurulacaktır. Muhalefet liderleri davet edildikleri halde, evvelki gün yapılan törenlere katılmadılar. Çünkü, hem 'yapamazlar, yalan söylüyorlar..' diyorlardı. Yanıldıklarını itiraf edecek olgunluğu bile gösteremediler. Uluslararası büyük otomobil firmaları ve onların oyununa âlet olanlar, bizde eksik olmaz. Ama, Erdoğan'ın kararlılığıyla, uzun vâdeli ve uzak görüşlü planlar birer birer uygulamaya konuluyor. Emeği geçenleri tebrik etmek gerekiyor.

*

VE, İKİ NOT:
1-1977 seçimlerinde Millî Selâmet Partisi'nin Trabzon'daki seçim çalışmalarına katılmış ve Trabzon m.vekili aday listesinde, Kadir Mısıroğlu'ndan sonra üçüncü aday olan Haydar Baş'la da 10 gün kadar beraber olmuştum. Haydar Baş daha sonra, Sovyetler'in dağılışı sırasında, Bakü Üniversitesinden ilginç yöntemlerle Prof. unvanını da almıştı. Daha sonra ise tam karşı kutba sıçrama yaparak, kendisini tanıyanları daha da şaşırtmış ve sonunda bir de parti kurmuştu. Koronavirüsten ölünce, partisinin başına oğlu geçmiş ve şimdi de '6'lı Masa' denilen siyasî gruba katılmak isteğini açıklamış.. Herhalde çok yerinde, münasip bir istektir.

Dün, bazı dostlar, Haydar Baş'ın oğlunun bir Twitter paylaşımını gönderdiler. O video paylaşımında Haydar Baş, laik rejimin 1 numaralı ismini, '(...) iffetin, namusun, şerefin, haysiyetin, dinin adıdır.. (...)' diye kutsuyordu.

'Herkes, sevdiğiyle haşrolacaktır..' meâlindeki 'hadis rivayeti'ni hatırladım.

2- Mevlûde Genç hanımefendinin, Almanya'nın Solingen şehrinde vefat ettiği haberi geldi.

Bir büyük barbarlığın sahnelendiği bir şehir Solingen..

29 Mayıs 1993 gecesi, Solingen'de, Genç ailesine aid 3 katlı bir ev, Neonazi ırkçılar tarafından kundaklanıyor ve Genç ailesinin, yaşları 5 ilâ 28 arasında, iki kızı, iki torunu ve bir yeğeni o yangında can veriyordu.

Kundaklamanın failleri olan 4 Neonazi yakalanıp yargılanıyor ve 15 yıl içerisinde hepsi de serbest kalıyordu. Solingen Faciası, Almanya tarihinin ve yargı sisteminin en utanç verici cinayetlerinden birisi olarak kalıyordu hâfızalarda..

Mevlûde Genç hanım, o cinayetin içinden bir insanlık ve sabır âbidesi olarak yükseliyordu. Çünkü, o, o korkunç cinayeti yaşamış, yangında can veren çocuklarının feryadlarını çaresizlik içinde dinlemiş olmasına rağmen, bütün Almanların suçlanması eğilimlerine itibar etmemiş ve Alman kamuoyunda da derin saygı uyandırmıştı. Şahsen de Solingen'de bir kez ziyaret ettiğim 'Mevlüde Ana' için, rahmet-i ilâhî niyaz ediyorum.

Almanya Başbakanı Olaf Scholz da, dün, Türkçe 'başınız sağolsun' kelimelerine de yer vererek yayınladığı mesajda, "Als Stimme der Versöhnung vird unvergessen bleiben: Mevlüde Genc (....)Mein Beileid gilt ihrer Familie, başınız sağolsun..' (Mevlüde Genç uzlaşının sesi olarak unutulmayacak.. Ailesine başsağlığı diliyorum, başınız sağ olsun.) ifadelerini kullandı.

.Seçime 6-7 ay kala, iç-dış bütün güç odakları tetikte...
2 Kasım 2022 Çarşamba

Gelecek baharda veya Haziran'da yapılacağı neredeyse kesinleşen Başkanlık, ve m.vekilliği seçimlerine şunun şurasında 7 ay kaldı.

Şimdi, her güç odağı, varlığını ve var olduğu iddiasını sürdürmek için, bütün kozlarını oynuyor. Böyle hassas zamanlarda sadece iktidarda kalmak veya iktidara geçmek iddiasında olanlar değil, mevcud sosyo-politik zeminde küçük çapta da olsa var olanlar, tamamen saf dışı olmamak veya biraz daha güçlenmek ümidiyle son kozlarını oynarlar veya varlıkları bilinmediği halde, bu hengâmede ortaya çıkmak için fırsat kollayanlar ve hele bir de pazarlık konularında taraf olabilmek ihtimaliyle seslerini bir şekilde yükseltmek isterler.

Seçimler, halk kitleleri içinde, rüşd yaşına ermiş olanların her birisinin 'Benim görüşüm de böyle ve bu çorbada bir fiske tuz da benim var..' demesi için bir fırsattır. Geçmiş asırlarda, halk kitleleri, bir takım ünlü isimlerin, kahramanların, maddî-manevî bir takım iktidar odaklarına ve güçlere sahib oldukları havasını yansıtmaya çalışan kişi veya çevrelerin ürettikleri yığınla taktiklere göre belirtiyorlardı tavırlarını...

Şimdi herkesin artık kendi aklını daha sağlıklı kullanma imkânı olduğu sanılıyor..

Ama, gerçekten de öyle mi, sahi?

Nitekim, aylardır var olan '6'lı Masa'ya, bir parti lideri daha, yeni bir nefes ve taze kan olarak katılmak istemiş.. Bu parti lideri, İP lideri olan Meral Akşener'in, 'iman tazelemek için gittiği'ni söylediği mekânda yatan isim için, 'O, şeref demektir, haysiyet demektir.. Din demektir..' , şeklindeki sözlerin yer aldığı ve babasına aid bir videoyu daha üç gün önce yayınlamıştı. Akşener, bu kişinin de '6'lı Masa'ya alınması gerektiğini söylemiş.. Bakalım, yeni bir 'din' tarifini yapan delikanlıya, Karamollaoğlu, Babacan ve Davudoğlu gibi, İslamî kimlikleri bilinen isimlerin de Akşener gibi, hemen buyur edip etmeyecekleri önümüzdeki günlerde anlaşılacaktır.

O Akşener ki, evvelki gün devreye sokulan bir eski videosunda, 'İçişleri Bakanı' olduğu 25 yıl öncelerdeki Refahyol (Erbakan- Çiller) hükûmetini, kendisinin yıktığını, o yıkılmayı kadınların gücüyle sağladığını söylüyordu. Şimdi, geçen hafta, partisinin kongresinde, oylamaya katılan bütün delegelerin oyunu almakla iftihar eden Temel Bey, kendilerine geçmişte 28 Şubat tuzağını kurmuş birisiyle nasıl kuzu-kuzu bir işbirliğini yapacaktır?

*

Geçen gün bir fotoğraf paylaşılmıştı, sosyal medyada.. Bir kamyon, 30 kadar koyuna çarpmış ve koyunlar asfalt yola saçılmış, telef olmuştu.

Paris gecelerinde yaşadığı ahlâksızlıklarını ballandıra-ballandıra anlatmasıyla ünlü, mübtezelin mübtezeli bir kadın gazeteci, o koyunların ölü bedenlerini gösteren fotoğrafın altına, 'Eyvah, gitti 30 oy..' diye yazmıştı..

Yani, kendisi gibi düşünmeyen, yaşamayanlar için münasib gördüğü sıfat buydu, o mübtezel 'muharrire' müsveddesinin.. Ona göre, bir kesim, 'düşünmeden oy veren koyunlar gibi' idi. Ama, o 'mübtezel müennes' , bir de kendi camiasına baksaydı, kimlerin, hiç düşünmeden oy verdiklerini, bunun için de, 100 yıllık tahakkümleri içinde 70 yıldır, hiç bir seçimi kazanamadıkları halde, nasıl da kemikleşmiş bir şekilde aynı yüzde nisbetini aşamadıklarını görür ve kimlerin 'koyun gibi olduğunu' anlamak imkânı ederdi herhalde..

*

Bereket ki, bizler en sevmediklerimiz ölseler bile, onları büyütmeyiz. Çünkü, kötü insanların ölmesiyle kötülükler son bulmaz. Bu yüzden biz, fir'avunların ölümüyle değil, firavunlukların devam edip etmediğiyle meşgul oluruz.

Merhûm Ârif Nihad Asya'nın 'Na't' isimli şiirindeki,

"Yeryüzünde riyâ, inkâr, hıyanet

Altın devrini yaşıyor..

Diller, sayfalar, satırlar,

'Ebu Leheb öldü' diyorlar:

Ebu Leheb ölmedi, ya MUHAMMED;

Ebu Cehil, kıtalar dolaşıyor!"

mısraları da bu mânâyı yansıtır.

*

Bir diğer konu...

T. Tabibler Birliği'nin başkanı olan Şebnem Fincancı isimli dr. hanımın, üstelik de yurt dışında, Berlin'de, TSK'nın, PKK kamplarına karşı kimyasal silah kullanıyor mânâsına gelen bir açıklama yapması üzerine, yurda dönünce mahkemece tutuklanmasını, ifade özgürlüğüne karşı bir baskı olarak niteleyen KK Bey ve çalışma arkadaşlarına ne demeli?

En azından KK Bey ve arkadaşlarının tutumu kadar önemli bir diğer gelişme de, Boğaziçi Film Festivali'nin kapanış töreninde kendisine ödül verilen bir yönetmen olan Ö. Alper'in, ödülünü, 'Fincancı barış istediği için hapiste' diyerek Fincancı'ya ithaf etmesine, oyuncu Burak Haktanır'ın, 'Niye yalan söylüyorsun? O, barış istediği için değil, TSK'ya kimyasal silah kullandığı iftirası attığı için hapiste.. Barış dediği için biri hapse atılır mı? Böyle aptalca bir cümle olabilir mi?' diye alkışlanacak bir tavırla, yiğitçe itiraz etmesi..

Bu yerinde itiraz Haktanır'ın ifadesine göre, festivaldekilerin yüzde 99'u tarafından tepkiyle karşılanmış.. 'Sanatçı, aydın..' filan gibi yaldızlı ifadelerle anılan yurdum sanatçılarının hal-i pür melâli de ortada..

Daha da ilgi çekici olan, Burak Haktanır'ın sosyal medyadaki hesaplarının, irtibatlarının kapatılmasına.. Evet, bu da, o basit gibi gözüken bir hadisenin bile, sosyal medyayı yöneten emperial odaklarca, nasıl kimin yanında veya karşısında yer aldığı konusudur..

Bu yetmiyor mu gibi, KK Bey'den, evvelki gün de, iktidarı suçlayayım derken, 'Türkiye'nin dış ticaret açığının jandarma ve polislerin, güvenlik güçlerinin de uyuşturucu ticaretine karışarak kapatılmaya çalışıldığı'na dair iddiası geldi.. Dün, Tayyib Bey bu iddiaya sert bir karşılık verirken, uyuşturucu ticaretine katıldıkları için zindanlarda yatanların 117 bin kişi olduğunu açıklıyordu.

Bu konudaki bir bilgilendirme de, dostumuz Avukat Muharrem Balcı'dan geliyor ve KK'nın kaynak olarak dayandığı raporun, 'Türkiye Uyuşturucu Raporu 2021' başlıklı rapor olduğunu ve bu raporda, kamu kurumlarının uyuşturucu ticareti yaptığının yazılmadığını ve imâ dahi edilmediğini belirterek o raporun linkini de veriyordu: https://muharrembalci.com/hukukdunyası/alintilar/1595.pdf.

.AK PARTİ, ‘Miladî 21. Yüzyıl'ın başında, 21'inci yılına girerken...
4 Kasım 2022 Cuma

Dün, Milâdî-2002 yılının '3 Kasım'ının, ülkemiz için bir yeni 'milâd' oluşunun 20'nci yılıydı. ('Milâd' kelimesi, 'doğuş' mânâsında olsa da, büyük hadiselerin başlangıcı mânâsında da kullanıldığını yeni nesillere hatırlatalım)

O dönemde Almanya'da, Köln'de bulunuyordum. O seçim akşamı, Köln'ün Dormagen kasabasında, bir arkadaşın evinde toplanmayı kararlaştıran arkadaşlar beni de haberdar etmişlerdi.

İkamet ettiğim yerden 5-6 km. uzaktaki, o kararlaştırılan mekâna saat 20.00'ye doğru bisikletle giderken, (Türkiye'de saat 21.00 sularında olduğu için netice artık, ortaya çıkmaya, belli olmaya başlamış imiş),; arkadaşlar, telefon ettiler, sevinç çığlıkları duyuluyordu. 'Âbi, neredesin? Tayyib sildi- süpürdü, diğer partilerin pek çoğu yüzde 10 barajını bile aşamıyorlar.. Haydi, çabuk yetiş..' diyorlardı.

*

28 Şubat 1997 Askerî Darbesi sonunda Necmeddin Erbakan'ın, Başbakanlık'tan 11'inci ayında uzaklaştırılması ve Nisan-1999'da yapılan seçimlerde İstanbul'dan, Refah Partisi'nin başörtülü m.vekili olarak seçilen Merve Kavakçı Hanım'ın, o günlerin başbakanı olan Ecevit tarafından, 'Burası devlete meydana okuma yeri değildir!.. Bu kadına haddini bildirin!..' diye tepinerek Meclis'ten attırdığı ve bununla da kalmayıp, çocuklarını ilkokula götüren Merve Hanım'ın ilkokul öğrencileri tarafından bile 'yuhh'latılması sahnelerinin TV ekranlarından bütün ülkeye defalarca yansıtılması, ülkenin büyük bir kesiminde olduğu gibi, Almanya'daki Türkiyelilere de acı bir burukluk yaşatıyordu. Türkiye'nin, 'Piyasada yaprak oynamıyor..' ibaresiyle anlatılan ekonomik bir çöküntü ve IMF ve Dünya Bankası'ndan alınan milyarlarca dolarlık borç dolayısiyle, IMF temsilcilerinin, bir Müstemleke Valisi havasında gelip Türkiye Devleti'ne talimât verdikleri, dikte ettikleri ekonomik planların sancıları ve 17 Ağustos 1999'da meydana gelen büyük Marmara Depremi'yle karşılaşılması; hakezâ Ecevit ve Bakan'larının deprem bölgesine ancak 48 saatte sonra varabilmelerinin ortaya çıkardığı derin sosyo-psikolojik buhranlar, Almanya'daki Türkiye'lileri, belki de anavatandakilerden çok daha fazla meşgul ediyor, ilgilendiriyordu.

Ayrıca, 'Faili mechûl cinayetler'in de kim tarafından ve niçin yaptırıldığı belli olmadığı gibi, sonu da gelmiyordu. Karakollar ve ceza evlerinden yükselen feryadlar da bir ayrı konuydu.

*

İşte o tablo içinde, Tayyib Erdoğan, İstanbul BŞ. Belediye Başkanlığı'nda gösterdiği üstün başarının bütün ülkeye yansıması ve o sırada Tayyib Bey'in, içinde, 'Camiler siperimizdir, kubbeler miğfer.. Minareler süngüdür, Müminler asker.. Allah'u Ekber..' gibi mısraların bulunduğu bir şiiri okumasından dolayı, birkaç ay içinde yargılanması ve verilen hapis cezasının da hemen Temyiz merhalelerinden de geçirilerek ve gazetelerde 'Artık muhtar bile olamayacak..' diye İstanbul BŞ. Belediye Başkanlığı'ndan alınıp hapse atılmasının, Derin Devlet güçlerine karşı ülkede meydana getirdiği sosyal hınç, evet, 3 Kasım 2002 seçimlerinde böyle bir tablo çıkarmıştı.

Ben bisiklet üzerinde giderken, bu yakın geçmiş de hâfızamda canlanıyor ve gözlerimin önünden bir film şeriti gibi geçiyordu.

Dormagen'e vardığımda, mahalle aralarından geçerken, tanımadığım evlerin bir çoğundan da sevinç gösterileri ve 'Allah'u Ekber!' sesleri yükseliyordu..

Arkadaşların toplandığı eve vardığımda, kimisi 'şükür namazı' kılıyordu, kimisi sevinç gözyaşları boğazlarında düğümlenerek heyecanlı 'tekbîr' sadâlarıyla duygularını dile getiriyorlardı. İlginçtir, o sırada bir arkadaşın bir erkek çocuğunun dünyaya geldiği haberi ulaştığında, 'İsim aramaya gerek yok, bu gecenin şerefine, 'Tayyib..' denilmişti, 'tekbîr' sadâları ve 'Hayırlı olsun..' temennileri arasında..

Ki, o gece doğan nice oğlan veya kız çocuklarına da, o gecenin şerefine, 'Tayyib' veya 'Tayyibe..' adı verildiği daha sonra anlaşılmıştı..

Gecenin o saatinde yükselen sevinç sadâları Almanlar da bile merak uyandırmıştı, etrafa soruyorlardı, 'Türkiye kime gol attı?' diye.. Çünkü, o seçimden 3 sene kadar önce bir İstanbul takımı, Avrupa Şampiyon Kulüpler Şampiyonası'nda İngiltere şampiyonu kulübü yenerek Avrupa Şampiyonu olmuş ve o gece, sonuç belli olur olmaz, Türkiyelilerin yoğun olduğu şehirlerde on binler toplanıp sevinç gösterisi yapmışlardı.

O gece, Köln ve diğer pek çok Alman şehirlerinin meydanlarında da, Türkiyeliler gece yarısına kadar saatlerce çılgınca gösteriler yapmışlar ve bu tezahürata, özellikle de Afrikalı kitleler de aynı coşkuyla katılmışlardı. Afrikalılara, 'Size n'oluyor?' dediğimizde, 'Afrika'yı asırlarca sömüren İngilizlerin burunlarının yere sürtülmesine nasıl sevinmeyiz?' diyorlardı.

*

Şimdi de benzer bir hava vardı ve daha önceleri Erbakan'a, Müslüman coğrafyaların halk kitlelerine kadar beslenen muhabbet hâlesi, Tayyib Erdoğan'ı da kuşatıyordu.

*

Evet, dünyaya bakış açılarından, şahsî ve ailevî yaşayışlarına kadar geçmişten getirdikleri ve bütün sosyal ve siyasî çalışmalarına da yansıyan aslî kimlikleri üzerindeki 'Müslüman' özellikleri, o buhranı dönemlerde halk tarafından desteklenmiş ve 14 Ağustos-2001 günü Tayyib Erdoğan liderliğinde Adalet ve Kalkınma Partisi adıyla kurulan ve kısaca, AK PARTİ diye anılan siyasî hareket, kuruluşu üzerinden henüz 15 ay geçmekteyken, işte o büyük halk desteğiyle, -Baykal liderliğindeki ve yüzde 19 oy alabilen CHP dışında-, diğer bütün partileri de yüzde 10 barajı altına atmış, Tayyib Erdoğan ve kadrosu halk tarafından bir can simidi gibi karşılanmıştı.

*

Şimdi o seçimle gelen ve 20 senedir, her genel seçimden birinci parti olarak çıkmak özelliğini sürdürüyor.

Tayyib Bey'i 1970'li yıllardan beri ve asla silâha el atmamış İslâmî Gençlik Hareketleri içindeki yıllarından beri, hele de Mart- 1994'de İstanbul BŞ Belediye Başkanlığı'na seçilmesinden sonra, yazı hayatım boyunca daha bir dikkatle takib eden birisi olarak, Kemalist-laik sistemin onca engellemelerine rağmen, muhakkak ki, kaderinin çizdiği yolda ilerlemektedir. Elbette, her şeyi noksansız, hatasız, yanlışsız sanmak veya göstermeye çalışmak yanlış olur, ama, halkımız, 20 senedir, Tayyib Erdoğan ve arkadaşlarından memnun olduğunu, seçimlerdeki desteğiyle ortaya koymuştur.

İstanbul BŞ. Belediye Başkanlığı'na seçildiğinde, başkanlığının üzerinden henüz 1 yıl geçmeden, İstanbul'daki fevkalâde başarılı çalışmalarını yurt dışından duyuyordum. İstanbul BŞ Belediye Başkanlığı'nın 15-16 ayı dolmak üzereyken, bir yurt dışı gezisinde karşılaşıp, 2 gün boyunca saatlerce sohbet etmiştim. 'Maşaallah, 1,5 sene bile olmadan, İstanbul'daki başarılarınızı, hemen her kesimden duyuyor ve iftihar ediyoruz..' dediğimde, Tayyib Bey, 'Ben yaptığım hizmetlerin üzerine inandığım değerlerin mührünü vurabilirsem, hizmet etmiş olurum. Yoksa, başkalarına hizmet etmiş olurum ve ben başkanlarının hizmetçisi olmayacağım, inşaallah..' demişti. Bu sözü, bir tarihî emanet olarak hâfızamda dikkatle korumuşumdur.

Hamdolsun, Tayyib Bey, ifade ettiği o çizgiden sapmadan, hizmetlerini 27 yıldır sürdürüyor. Yapamadıkları da olsa bile, çok büyük bir kısmı, hayal bile edilemeyecek hizmetler..

*

(NOT: Bu konuya Pazar günkü yazımda da devam edecektim. Ama, önce, Pakistan'da, eski Başbakan İmran Khan'a karşı girişilen ve inşaallah hafif yaralarla atlatılan suikasd üzerinde durmak gerekiyor. Sonra bu konuya yine devam ederiz, inşaallah..)

.Pakistan'da yeni bir kanlı siyasî entrika daha denendi
6 Kasım 2022 Pazar

Pakistan'da 7 ay kadar önce, 10 Nisan günü, Amerika'dan icazetli entrikalarla Başbakanlık'tan düşürülen İmran Kahn'ın 3 Kasım günü, bir mitingde konuşma yaparken vurulması -ve bereket ki, mermilerin, İmran Khan'ın bacaklarına isabet etmesi, orada bulunan başka kişilerden 1 kişinin ölüp, bir diğerinin ağır olmak üzere, pek çok kişinin yaralanması-, Pakistan iç siyasetini daha bir zehirlemiş bulunuyor.

İmran Khan'ın düşürülmesi için 'Amerikan icazetli' diyoruz, çünkü, bu konuda Amerikan baskısı gizli değildi ve Rusya- Ukrayna Savaşı üzerine, Pakistan'ın Rusya'yı suçlaması için, başkent İslâmâbâd'daki Amerika ve Avrupa ülkelerinin 16 büyükelçisinin Pakistan medyasında bir bildiri yayınlamaları üzerine, İmran Khan, o büyükelçilere de şiddetle çatarak, 'Biz sizin köleniz miyiz? Siz ne derseniz onu mu yapacağız? Biz, Rusya, Amerika, Çin ve Avrupa Birliği ile de eşit seviyede irtibattayız, herhangi bir kampta da değiliz.' demişti.

Bu karşı çıkmayı, o elçilerin devletleri kabullenemediler ve hemen, 1-2 hafta sonra, Pakistan Meclisi'nde, İmran Khan için, bir parlamento darbesi sahnelenip, güvensizlik oyuyla azledildi ve yerine de, 2017 yılında 'yolsuzluk yaptığı gerekçesiyle başbakanlıktan azledilip, siyasetten de men'olunan' ve halen Londra'daki yaşayan eski başbakan M. Nevaz Şerif'in kardeşi ve Pencab eyalet başbakanı Şahbâz Şerif başbakanlığa getirildi.

Şerif ailesi, son çeyrek yüzyılda dönemde önce Pencab Eyaleti'nde ve sonra da Pakistan siyasetinde, âdetâ bir 'son söz'ü söyleyen odak haline gelmiş, ama İmran Khan, ardında beşer planında, halk desteği dışında bir 'güç odağı' olmaksızın 'Şerif Ailesi'nin gücünü kırıp iktidara gelebilmişti.

*

Bu cümleden olmak üzere, İmran Khan, Mart- 2021 başında Pakistan Meclisi'nde şöyle bir ilginç konuşma yapmıştı:

'(...) İktisâdî durumumuzun iyi olmadığını söylüyoruz hep.

Üzerimizde ağır borçlar var. Ekonomik göstergeler de iyi değil. Bunlar bir hastalığın kendisi değil, belirtileri.

Hastalık başka.

Halkımızın ahlâkî değerleri kasıdlı olarak yıpratıldı, yıpratılıyor. Bu da iktisadî felâkete yol açıyor.

Bana, dünyada ahlâkî standartları yüksek, ama fakir olan bir ülke gösterebilir misiniz?

Ve aynı şekilde, zengin kaynaklara sahib olduğu halde, liderlerinin ahlâken yozlaşmaları hasebiyle durumu bozulmamış bir örnek söyleyebilir misiniz?

Ahlâk ve ekonomi. Bu ikisi birlikte yürümek zorundadır.

Bir düşünelim, bakalım: Temeli Medine'de atılan devlet nasıl yükselmişti?

Medine'de petrol ve altın mı keşfedilmişti?

Dünyanın gördüğü en sâdık ve emîn, güvenilir bir lider olan Peygamberimiz, o halkın maneviyat ve ahlâkını yüceltmişti.

Allah'u Teâlâ, Kurân'da işte bu yüzden bize, Peygamber'in yolundan gitmemizi buyurmaktadır; Allah'a bir fayda sağlayacağımızdan değil, bizim faydamız için.. (...)'

*

14 Ağustos 1947 günü istiklâlinin ilân edilmesiyle başlayan 75 yıllık bir maceranın bütününe baktığımızda İslâmî söylemlere âşinâ olan bir Pakistan Meclisi baştan beri vardı, ama, böyle bir konuşma da pek dile getirilmemişti.

Bu vesileyle hatırlayalım: Pakistan Devlet Başkanı Mareşal Eyyûb Khan, 1959 yılında İstanbul'a geldiğinde, bir Cuma namazı için Sultanahmed Câmiine gitmiş, amma, o zamanki Türkiye Cumhurbaşkanı Celâl Bayar, 'Biz laikiz.' diye camie girmeyip câmi girişinde bir sandalyede oturarak beklemişti, misafirini.

Hatırlanması gereken bir diğer konu da, Mareşal Eyyûb Khan'ın, Pakistan- İran ve Türkiye arasında bir konfederasyon oluşturulması teklifi idi. Yani, bu devletlerin uluslararası hukukî şahsiyetleri devam edecek, ama bu üç ülke dış siyasette ve savunma konularında tek bir devlet gibi müştereken hareket edeceklerdi.

Böylece, Bengal Körfezi'ndeki Doğu Pakistan ve Pencâb vadisindeki Batı Pakistan olmak üzere, iki parçadan oluşan ve resmî adı Pakistan İslâm Cumhûriyeti olan bu ülke ile İran Şahlığı ve Kemalist Türkiye'nin birliğiyle, Balkanlar'a kadar uzanan bir coğrafî şerit üzerinde dev bir nüfus oluşacaktı.

Eyyûb Khan'ın bu teklifini Türkiye'nin o zamanki Başbakanı İsmet İnönü, 'Biz 200 yıldır Batı dünyasıyla birlikte hareket etmeyi seçtik.' diyerek, görüşmeye bile gerek duymadan reddetmişti.

*

Mareşal Eyyûb Khan, 11 yıllık bir Pakistan başkanlığından sonra 1967'de Ordu kumandanı Mareşal Yahyâ Khan tarafından kenara konuldu. Arkasından da Zülfiqaar Ali Butto iktidara geldi. Ama, 1971'de Bengal Körfezi'ndeki Doğu Pakistan, 1 milyon kadar insan kaybına yol açan korkunç bir iç savaş sonunda, 'Bangladeş' adıyla yeni bir devlet olarak, Pencab Vadisi'ndeki Batı Pakistan'la birliğine son verip, istiklâlini ilân etti; (sonraları kendisine Banga-Bandu/ Bengal halkının babası' unvanının da alan) Mûcib-ur'Rahman liderliğinde..

*

Temmuz 1977 başında ise, General Ziya-ul'Haqq, bir askerî darbeyle, Butto'yu iktidardan uzaklaştırdı ve yargılatıp 1978'de idâm ettirdi. Ziya-ul'Haqq da 1988'de, uçağına konulan bir bombanın patlaması sonunda hayata vedâ etti.

Sonra. Pakistan siyasetinin omurgası durumunda olan Pencâb eyaletinin etkili siyasetçisi olan Nevaz Şerif, 1991'de iktidara geldi, ama 1993'de düşürüldü; Butto'nun kızı Bînezir Butto 1993-95 arasında Pakistan Başbakanı oldu. 1995-97 arasında ise, Nevaz Şerif tekrar Pakistan Başbakanlığına geldi. Ve ama bu sefer de General Perviz Müşerref tarafından yapılan bir askerî darbe ile iktidardan uzaklaştırılıp, Suûdî Arabistan'a sürgüne gönderildi.

2007'de ise, Bînezir Butto seçim kampanyası sırasında gerçekleştirilen bir bombalı saldırıda öldürüldü.

Nevaz Şerif ise, 2013 yılında bir kez daha Pakistan Başbakanlığı'na geldi seçim kazanarak, ama Yüksek Mahkeme tarafından, 2017 yılında yolsuzluk suçlamasıyla azledilip, siyasetten men olundu. Amma, şimdi de kardeşi Şahbâz Şerif başbakan oldu.

Bütün bu gelişmelerin arka planında, siyasete güçlü şekilde devamlı müdahale eden ve âdeta Pakistan Derin Devleti konumundaki Pakistan Ordusu'nun olmadığını düşünmek safdillik olur.

Şimdi, İmrân Khan'ın vurulmuş olmasının, Pakistan'ın gelecek siyasî şekillenişinde etkili olacağı söylenebilir.

*

Bu arada Hindistan ve Pakistan'ın, Keşmir Meselesi yüzünden 3 kez savaştığını ve Keşmir'in bir kanayan yara olarak hâlâ durduğunu ve 1 milyar 300 milyon nüfuslu Hindistan'ın Başbakanı Narendra Modi'nin giderek artan Müslüman düşmanı siyasetinin Hindistan içindeki 275 -300 milyonluk dev Müslüman kitleyi de rahatsız ettiğini ekleyelim.

Kısaca, zor bir coğrafya ve Pakistan'ın geleceği de giderek belirsizleşiyor.

.''Müslüman İran halkının özgürleştirilmesi''(!) için, kimler devrede?
7 Kasım 2022 Pazartesi

İran'da bir 'keşf-i hicâb' fermanı ile, (örtünün zorla açılması) durumu yaşanmış ve 1935'lerde Müslüman hanımların örtüsü, zorla açılmıştı..

Çünkü..

İran'ın son şahı Muhammed Rıza Pehlevî'nin babası Rıza Khan, okuma-yazması bile olmayan bir asker idi, ama, askerlerini itaati altında tutmasındaki maharetine hayran olan İngilizler, onu 2500 kişilik bir askerî birliğin başına getirtmiş ve o, bu kuvvetleriyle Tahran'a girmiş ve kendisini Savunma Bakanı yaptırtmışlardı, Qacar Hanedanı'nın son demlerinde.. Son Qacar Şahı da onu daha sonra başbakanlığa da tâyin etmiş ve sonra da o, kendisini Şah olarak ilân etmişti; yani, tam da Osmanlı'da saltanat rejiminin son demlerinde yaşananları çağrıştıracak şekilde..

Rıza Khan, 1934'te Türkiye'yi resmen ziyaret etti. M. Kemal'in Rıza Pehlevî'yi İstanbul'da, Beylerbeyi Sarayı'nda nasıl ağırladığı ve o sarayın bahçesindeki havuzda, bir gece, kimlerin tamamen 'üryan' olarak yüzdürüldüğü, M. Kemal'in en güvenilir generallerinden Fahreddin Altay tarafından, 'Kurtuluş, Kuruluş ve Sonrası' adıyla yazdığı hâtıralarında da anlatılmıştır ki, teferruatını burada yazamam.

Rıza Khan, İstanbul'dan döndükten sonra, İran'da da 'Keşf-i hicâb' (örtünün çıkarılması/ açılması) uygulamasını, zor kullanarak başlattı. Erkeklerin başına da zorla 'şapka' giydirdi. Ve Meşhed'de Gevherşad Mescidi'nde bir akşam namazından sonra, 'şapka'ya karşı başlayan halk direnmesi, askerlerin müdahalesiyle kana bulandı, 750'den fazla insan öldürüldü. (O cinayetin kumandanı olan emekli bir general, 1979 İnkılabı'ndan sonra, 44-45 sene önceki o cinayetlerinin sorumlusu olarak 84-85 yaşlarındayken, idâma mahkûm edildi ve kurşuna dizildi..)

İslâm İnkılabı Hareketi, 1979'da Şah'ı devirmeye ve ülkeden kaçmaya zorlayınca.. Ve ardından da, özellikle İran-Irak Savaşı'nın da getirdiği özel şartlarda, cebhelerde can veren binlerce savaşçıların geride bıraktıkları aileler, acılarını, 'Biz şehîd ailesiyiz..' diye iftiharla taçlandırırken, toplumda tesettüre de büyük çapta riayet edilmeye başlamıştı. Bazı direnmeler yine de görülünce, tesettür, sonunda 'icbarî / mecburî' hale getirildi.. Yani, 1935'lerin 'mecburî açılma' uygulaması üzerinden 45 sene geçerken, 'mecburî örtünme' merhalesine varılmıştı.

*

İranlı bir dostum geçen sene İstanbul'a gelmişti. Yanında İstanbul'daki mazbut tesettürlü Müslüman kızları andıran birisi de vardı; tercümanı zannettim.. Sonra anladım ki, o, arkadaşımın, çocukluğundan beri bildiğim kızıydı.. Arkadaşım, 'Bilir misin, orada bu şekilde mazbut örtünmüyor..' dedi..

Sohbete o hanım kız da katıldı ve orada, 'Devlet emrediyor..' diye direniyordum, ama şimdi burada öz irademle ve severek hicab'a giriyorum..' dedi.

Bunu niçin mi anlatıyorum?

*

İran, iki ayı aşkın bir zamandır, giderek büyüyen hadiseler ve hattâ karışıklıklar içinde..

Ve muhakkak ki, İran'ın nice büyük meseleleri daha var, ama, özellikle hanımların örtüsü etrafındaki bir tartışmanın kurbanı olan (Mahsa Amini değil) Mehsâ Eminî isimli bir kızın, örtünmede dikkat za'fiyeti gösteren yüzlerce kızın götürüldüğü ve nasihat ve irşad edilmeye çalışıldığı bir mekânda, kalb veya beyin sektesi geçirip düşüvermesi ve sonunda da vefat etmesini fırsat bilen bazı çevreler, bu vefatı, cephaneliği havaya uçuran 'çakmak' gibi kullandılar. Evet, çakmak ateşi, yüzlerce sigarayı ateşlerken, bir 'hiç' mesâbesindedir; ama, bir cepaneliği havaya uçurduğunda, büyük bir rolü yerine getirmiş olur.

*

Evet, İran'ın meselesi sadece 'Keşf-i hicâb' veya 'Hicâb-ı icbarî..' değildi, ama, dikkatler o konuya yönelince, asıl tartışmalar da örtünme üzerinden gelişiyor.

Amerikan Başkanı Biden bile devreye girdi ve İran halkının direnişinin kendisini şaşırttığını ve hayrete düşürdüğünü söylemişken, üç gün önce de, 'İran, kısa zamanda özgürleşecek..' gibi gaibden haberler vermeye başladı. Hatırlayalım, 2003'de de, o dönemin Amerikan Başkanı G. Bush, 'Tanrı bana, (Git Irak'ı özgürleştir.) dedi, ben de gittim, özgürleştirdim.. Kötü bir şey yapmadım..' demişti.

Bush'un ve bütünüyle Amerikan emperyalizminin Irak'ı nasıl 'kurtardığını', sadece sivil halktan bile 1 milyondan fazla insanın hayatına mal olan nasıl bir 'kurtarıcılık' sergilediğini bilmiyor değiliz.

*

İran'daki karışıklıklar, her gün ve muhtelif yerlerde muhtelif görüntülerle devam ediyor. '24 Ekim' tarihli yazımızda, bu hadiseleri, 'İran'ın 'Gezi Hadiseleri' gailesi' diye nitelemiş ve 'bu gailenin atlatılamaması halinde ortaya çıkacak tehlikeler'e işaret etmiştik..

Bu cümleden olmak üzere; Şiraz'daki ünlü 'Şah Çerağ Türbesi'ne geçen hafta konulan bombada 20'ye yakın ziyaretçinin öldürülmesini, 4 gün önce, Pakistan sınırındaki 'Sistan ve Belûcistan' eyaletinin merkezi olan Zahedân'daki büyük karışıklıklarda da 20'ye yakın insan can verdi.. Diğer şehirlerdeki hadiselerde 3-5 kişiyi geçmezken; sünnî Müslüman 'Belûçlar'ın merkezinde bu kadar yüksek can kaybı, konunun mezheb kavgasına da kayabileceğini ihtar ediyor.

Dahası, direkt 'Hükûmet'in sözcüsü' mahiyetindeki 'İran' isimli gazetede dün, Zahedân'daki son karışıklardan dolayı, Zahedân Cuma İmamı Movlevî Abdulhamîd'in tahrikçi olarak suçlanıyordu ki, bu durum, konuyu daha bir içinden çıkılmaz hale getirebilir. (İran'da 'Cuma İmamları'nın, şehirlerin askerî ve mülkî erkânı üzerindeki en üst dereceli kamu otoritesi olduğu düşünülürse, bu suçlamanın mânâsı daha iyi anlaşılır.) Sözkonusu gazete, yabancı haber kaynaklarında, 'Bu eyalette onlarca 'şiî mollası ve de güvenlik güçlerinin öldürüldüğü' şeklindeki haberlere yer verdikten sonra, Movlevî Abdulhamîd'in Cuma Hutbesi'nde de bu karışıklıkların zeminini hazırladığı ve halkı tahrik ettiği, yabancı kaynaklarca verilen haberleri tekrar ettiği ve karışıklık çıkaran silahlı kişileri, 'siyasî protestocular' olarak nitelediği ve tutuklananlardan zorla alınan itirafların topluma yansıtılarak, kamuoyunun yanıltıldığını ve rahatsızlığı daha da alevlendirdiğini söylediği' belirtiliyor. Bu gibi tartışmaların, güvenlik güçlerinin, başka bir mezhebden olan göstericilere daha bir haşin davranacağı şeklindeki iddialara da yol açacağından korkuluyor.

*

Bir diğer gelişme de, Genel Yayın Müdürü, doğrudan İnkılab Rehberi Seyyid Ali Khameneî tarafından tayin olunan Kayhan gazetesinin dünkü sayısında, 'karışıklıkları çıkaranları üzerine, polis ve 'besicî' denilen 'halk gönüllüleri' veya milis güçleri mahiyetindeki, özel eğitim almış güçlerin, karışıklık çıkaranlar üzerine pişman edici darbe indirmek için gönderilmesi' gerektiğini yazdı..

Kayhan gazetesinin yazdığına göre, Tahran'ın 30 Km. kadar batısındaki Kerec şehrinde geçen Perşembe günü meydana gelen karışıklıkta, bir polisin, karışıklık çıkaranlarca, boğazının çakı ile kesilip öldürüldüğünü ve üzerine de benzin dökülerek yakıldığını, bu vahşiliğin DEAŞ'çıları da geri bıraktığını; iki ayı aşkın zamandır, Kur'ân'ların yakıldığını, Hz. Huseyn'e hakaret edildiğini, örtülü hanımların örtülerinin zorla çekildiğini, mağazaların yağmalandığını, halkın huzur ve namusunu korumak için polis ve besicîlerin, bu karışıklıkları sürdürenler üzerine gönderilmesine niçin izin verilmediğini' soruyordu..

Kaşmir şehrinin İran Meclisi'ndeki temsilcisi Huccetülislâm Nikbin ise, Tehran'ın en merkezi noktasında, Keşaverzi Caddesi'nde, trafik tıkanınca, arabadan inince, kendisini tanıyan 30-40 gencin yumruk ve tekmelerle okşandığını ve böyle silleleri hakettiklerini; Tebriz m.vekili Mes'ud Pizişkiyan ise, 'bazı kız ve erkek göstericilerin, halkın mukaddes inançlarına alenen hakaret ettiklerini ve bunun asla savunulamıyacağını' ifade ediyordu.

Görüleceği üzere, İran'ın işi giderek çetinleşiyor.. Temenni edelim ki, tablo müslüman halkın aleyhine olacak şekilde sonuçlanmaz, inşaallah..

*

.‘Lidere tapma hastalığı'nın ateşi yine yükselecek mi?
9 Kasım 2022 Çarşamba

Liderlerin veya kahraman olarak görülenlerin 'putlaştırılmaları', ilkel toplumlarda bir sosyal hastalık durumunu yansıtır. Bu konuya değinmek bile insana gınâ getiriyor.

Ama n'apalım ki, bu sosyal hastalık bizde de yaşanmış ve Şevket Süreyya Aydemir tarafından itiraf olunmuştu 1975'lerde, 'Kahraman, putlaştığı zaman ölür..' başlığıyla yazdığı bir makalede.. Devamında da, 'Biz de filânı putlaştırdık.. Ve buna mecburduk..' mânâsında oldukça düşündürücü laflar da etmişti.

Komunist Kuzey Kore'nin ilk lideri olan Kim İl Sung böyle tiplerdendir. Ölümü zerinden yaklaşık 30 yıl geçtiği halde, ağlatma törenleri yapılıyormuş, hâlâ.. Gerçi, Mısır'da Cemal Abdunnâsır öldüğünde de kitleler, kendilerini kaybedercesine öyle ağlamışlar- ağlatılmışlardı. Ama, o devam etmedi.. Ancak, 'Ağır ağıt ve mâtem sanayii'nin sergilenişi, bazı Müslüman toplumlarda hâlâ da vardır, yazık ki..

Şiî Müslümanlar, Hz. Peygamber'in torunu Hz. Huseyn'in, Emevî Sultanı Yezid ve güçleri tarafından Kerbelâ'da, Hicret'in 61'inci yılında hunharca katledilmesi hadisesini 1300 küsur yıldır, kanlı gözyaşlarıyla anıyorlar, 'Girye/ gözyaşı, şia'nın en büyük sermâyesidir..' söylemiyle.. Ama, bu bir istisnaî durumdur.

*

Halbuki, ölüm, hayatın tabiî şeklidir. İnsan sevdiklerini kaybedince elbette üzülür ve gözyaşı da döker ama, bunu, her ölüm yıldönümlerinde , hele de küçücük çocuklara bile yaptırmaya çalışmak, evet, bir ilkelliktir.

Ve, 'Onun sâyesinde varız.. Eğer o olmasaydı, vs..' gibi lâflar bir toplumu köleleştirmek için kılıf olarak dile getirilir. Halbuki, İslâm, varlığını ve gönüllerde kurduğu hâkimiyet ve hükümranlığını beşer planında kimseye borçlu değildir. İslâm'a ebediyyet va'dolunmuştur.

Buna rağmen, belli bir lider kutsamacılığı veya putlaştırmasına bahaneler uyduranlara, 'Yahu arkadaş, 950 sene öncelerde, 1071'de, Malazgirt'te, Doğu Roma İmparatorluğu'nu, Bizans'ı yenilgiye uğratarak bu topraklara yerleşmemizde en etkili isim olan Sultan Alparslan için, Selahaddin Eyyubî veya Osman Gazi için, Bizans İmparatorluğu'na son veren Fatih Sultan Mehmed ya da Sultan 2. Abdulhamîd ve benzeri isimler vefat ettiklerinde, ilk anda ağlandıysa bile, hangisinin ardından böyle, sürekli ağlama törenleri yapıldı?' diye sormak gerekir.

Bizim inancımızda ve kültürümüzde böyle bir gelenek yok..

*

Bu inanca bağlı olan insanların çabaları, çırpınışları, o inancı korumak için kan ve can veren herkese minnet borcu vardır, onları şükran duyguları ve rahmetle anarız. Ama, daha fazlasına, hayır! Onlara asırlarca ağlayıp durmayız..

Hele de, bu gibi durumlar zorla yaptırılırsa, asla!..

Ve unutmayalım, Osmanlı'dan kalma Ceza Kanunu'nda, 'Enbiyâya ta'n (Peygamberlere hakaret) etmek' suçu vardı. O kanun 1925'de kaldırıldı.. Ama, yerine, sonraları, başkaları için özel kanunlar getirildi.

Evet, bu gibi ilkel uygulamalardan bir an önce kurtulmak ümidiyle..

*

İki NOT:

1- Önceki (7 Kasım tarihli), yazımda, 'İran'ın Müslüman halkını özgürleştirmek adına devreye girenlerin kimler olduğu' anlatılmaya çalışılmıştı. Okuyuculardan bazılarının, o yazıda, İran'ın yanlışlarının savunulduğu gibi bir zehaba kapıldıkları anlaşılıyor. Nitekim, İran devletinin Irak, Suriye, Yemen, Afganistan gibi diyarlarda takib ettiği mezhebçi siyasete ve keza, Ermenistan'a destek vermesini niçin eleştirmediğime dair mesajlar aldım.

Halbuki, o yazının konusu, İran'daki son karışıklıklardı. O konularda ise, eleştirilerimi defalarca yazmışımdır.

Böyleyken, bazıları, İran devletinin beğenmedikleri bazı uygulamalarının sorumluluğunu Müslüman halkın üzerine de yıkıyorlar ve o halkın başına ne sıkıntı gelse, ona müstahak olduklarını söyleyecek kadar derin nefret içinde olduklarını sergiliyorlar.

Bu gibi kimselere, hem o yazımı bir daha okumalarını; hem de, (Maide Sûresi'nde, 8. âyetin) 'Bir kavme olan kininiz, sizi onlar hakkında adaletsizliğe sevketmesin..' meâlindeki hükmünü hatırlatmak isterim.

2- 'Ekmek Üreticileri Birliği Başkanı' diye anılan bir kişi, 'Avrupa ve Amerika'da ferd başına yıllık ekmek tüketimi, 45-50 kilo; bizde ise, 220 kg. kadar.. Çok ekmek yiyen halklar aptal olurlar..' gibi laflar etmiş.. Ve, 'Bizim halkımız da bunun için aptaldır..' demiş ve sonra da halkın aptallığı iddiasından siyasî konulara da geçmiş..

O kişi, her ne isterse, yemeye devam edebilir..

*

Ama, burada yeri gelmişken, biz de bir hikâye anlatalım.

1908'de 2.Meşrutiyet ilân olununca, 'Halk, Meşrutiyet'in ne olduğunu bilmiyor, halka anlatılması için, toplantılar yapılmalı..' diye karar verilir.

Her meslek grubuna hitab edecek farklı kişiler belirlenir..

Bunlardan, halk arasında 'feylesof' diye anılan muzip birisi, bir meslek grubuna hitab eder:

-Ey, filânlar.. Siz Meşrutiyet nedir, bilir misiniz?

-Hayır, bilmeyiz!..

-Meşrutiyet, öyle bir nesnedir ki onu bilmeyen, eşşektir..

-Yani, biz?..

-Hayır.. Sizin babanız da bilmiyordu..

-Yani bize hakaret mi ediyorsun?..

-Hayır.. Benim babam da bilmiyordu..'

*

Bu hikâyeden hisse çıkarmak için, az ekmek yemek şart değildir.

.Antik Greko-Romen dünyası tanrılarının kutsanması gibi...
11 Kasım 2022 Cuma

10 Kasım resmî ağlama törenleri de nihayet geçti.. Bu törenler 9 Kasım akşamından başladı, diyecektim, ama, hayır-hayır!. Hattâ bir ay önceden başlamıştı da denilebilir. Çünkü, TRT'nin 9 Ekim gecesi Anıtkabir'in temelinin 1944'te atılışının bilmem kaçıncı yıldönümü diye, o konu, öyle yoğunluklu bir duygu coşkusuyla ve defalarca anlatılmıştı ki, işaret etmekle değinip geçelim.

Ortaokul yıllarında fazla bir tören olmazdı, küçük kasabamızda.. İlk gençlik yıllarımızda, 1960'da, Ankara'da Sağlık Okulu'nda 'leylî/ yatılı' olarak okurken; okul müdürümüz olan Dr. zâtın, davetliler ve 450 öğrencinin karşısında ağlayarak yaptığı ve önündeki masaya konulmuş altın yaldızlı bir büst'e bakıp, 'Atam, sana inanıyoruz, sana tapıyoruz atam!.' diye hıçkırarak ve kendinden geçercesine haykırışından dehşete düşüşümü hep hatırlarım. (O sıralarda Peyâmî Safâ bile, 'Biz Atatürk'ün gövdesine tapınan putperestler değiliz!' demek noktasına geldiğinden, Kemalist-laikler, onun yazdığı Milliyet'i de 'gerici' saymaya başlamışlardı. Öğrenciler adına yapılan konuşmada Peyâmî Safâ'nın o sözünü tekrar edişim, 'buz' gibi bir hava estirmeye yetmişti. Evet, ölümünün 22'nci yıldönümünde, sabahtan akşama kadar bütün derslerde de, hemen tamamı Doktor olan hocalarımız, hüngür-müngür oluşları ve burunlarını çeke-çeke ağlamaları da hâlâ gözlerimin önündedir.) O gün, Ankara'da Sıhhiye'den Kızılay'a uzanan caddenin sol tarafındaki büyük bir sinemada anma toplantısı yapılacağı açıklanmış ve ben de gitmiştim.

Genç bir siyasetçi olarak ismi yeni yeni sivrilmekte olan ve o sırada CHP'nin yayın organı 'Ulus' gazetesinde günlük makaleler yazan Bülent Ecevit gelmiş, resmî nutuklara paralel bir konuşma yapmıştı. Daha sonra, M. Kemâl'in cenaze törenlerinin komutanlığını yapmış olan Fahreddin Altay isimli emekli bir orgeneral ise, M. Kemal'in ölümü sırasında Başvekil olan Celâl Bayar'ın 'gerek yoktur' diyerek cenaze namazı kıldırtmadığını söylemişti. (C. Bayar o sırada Yassıada'da yargılanmaktaydı..) Ki, Fahreddin Altay'ın yayınlanmış hâtıralarında anlattığı öyle konular vardır ki, burada tekrarından teeddüb edilir.) Ondan sonraki konuşmacı ise, dünya matbuatında, '27 Mayıs İhtilâli'nin kudretli albayı' olarak anılan Alparslan Türkeş'ti.

Askerî üniforması içinde ve gerilimli bir yüz hattı ile kürsüye gelen Türkeş, 6 ay kadar önce, 27 Mayıs Darbesi'ni radyodan ilân eden o boğuk ve tok sesiyle konuşmaya başladığında tıklım-tıklım dolu sinemada çık çıkmıyordu.. Adnan Menderes ve bütün Demokrat Parti kadrolarını, 'Türk Milleti adına..' diyerek yargılayan düzmece bir Yüksek Adalet Divanı'nda muhakemeler yeni başlamıştı.

Her akşam, 'Bebek Davası, Köpek Davası' gibi yargılamalar radyodan yayınlanıyordu. Maksad, o dönemin liderlerini küçük düşürmek idi.. 'Bebek Dâvâsı'nda, Adnan Menderes'in bir gayrimeşru çocuğunun olduğu; 'Köpek Dâvâsı'nda da Bayar'a bir yurt dışı gezisinde hediye edilen bir cins köpeğin Gazi Orman Çiftliği'ne satıldığı suçlaması yapılıyordu. 27 Mayıs İhtilâli bu gibi suçlamalar için yapılmış gibiydi..

Halbuki, 27 Mayıs 1960 Askerî Darbesi'ni, milletin birlik ve kardeşliğinin 'Atatürk ilkeleri etrafında' yeniden tesis olunması için yapanlardan birisi olan Türkeş, şimdi halkın karşısındaydı. Diyordu ki, Türkeş: 'Aziz yurttaşlarım.. Buraya gelirken, Malatya'lı, omzunda heybesi bir köylü, yoluma çıktı ve 'Siz bu ihtilâli Menderes'in p...leri için mi yaptınız?' dedi.

Hayır yurttaşlarım, biz bu ihtilâli, Menderes'in p...leri için yapmamıştık.. Amma!!...' deyince.. Türkeş'in sözlerinin devamında, 'Atatürkçülük çizgisi' üzerine bir şeyler daha söyledi, ama, hemen herkesin dikkati, o rahatsızlığın itiraf olunduğu cümleye kilitlenmişti.. Anlaşılıyordu ki, 'Atatürk' adına ihtilâl yapanlar, 'Atatürkçülük' adına birbirlerine silah çekecek noktaya gelmişti.

*

Esasen, biz staj yapmakta olduğumuz hastahanelerde, yaşlı doktorlardan, 1-2 aydır, (ihtilâli yapan) 'Millî Birlik Komitesi'nde büyük ihtilaflar varmış..' fısıltılarını duyuyorduk; bunun gerçek olduğunu işte şimdi Türkeş'in bu açıklamalarından öğreniyorduk..

Nitekim, 3 gün sonra 13 Kasım 1960 sabahı, ihtilâl sonrası Devlet Başkanı ilân edilen Org. Cemal Gürsel imzasıyla radyodan yapılan resmî açıklamada, '37 kişilik Millî Birlik Komitesi'nin çalışmaları meydan savaşına dönüştüğünden, 14 üyenin, komiteden atılarak yurt dışına gönderildikleri' belirtiliyordu. Bu 14 kişinin başında Alparslan Türkeş vardı.

*

Aradan 60 yıl geçti.. Dün sabahtan akşama kadar, resmî yayın olan TRT'de bile, öyle uçuk-kaçık laflar vardı ki, aman Allah'ım..

1923'lerden beri, resmî ideolojinin Müslüman halkımıza telkin ettiği görüşün özü, 'türbe ve mezar ziyaretlerinin, câhil halk kitlelerinin şuûrsuz hareketleri olduğu' şeklindeydi. Ve türbe ziyaretleri de kapatılmıştı, taa 1955'lere kadar.. Ve ilk olarak, Konya'da Mevlanâ İhtifâli'nin (şeb-i arûs törenlerinin) yapılmasına izin verildiğini; o törenlerin sorumlularından olan babasıyla birlikte, 10 yaşlarında olduğu o sırada, Konya'ya gittiğini anlatan ünlü ney sanatçısı Kudsî Erguner, Konya Valisi'nin, babasına, 'Programda her ne yaparsanız yapın; ama, Allah kelimesi geçerse, bütün programı hemen iptal ederim..' dediğini aktarır; 'Ayrılık Çeşmesi' isimli ve toplumumuzun yaşadığı ağır ve derin sosyo-kültürel travmayı anlattığı kitabında..

Evet, ülkemiz uzuuun bir korkunç bir zaman tünelinden geçtiğini ve dünlerde, türbe ziyaretlerinin gericilik olarak nitelendiğini yaşamışken, şimdi, bir mezarın ziyaret edilmesinin bir de teşvik edilmesine ne demeli? (Sağlık Okulu'ndaki anatomi hocamız, M. Kemal'in 15 senedir Etnografya Müzesi'nde bulunan mumyalı bedeninin, 1953'de Anıt-Kabir'e nakli sırasında, mumyasının yenilenmesinde, kendisinin de hazır bulunduğunu anlatırdı. Ki, o fasıl bir ayrı yazı konusu olabilir.)

*

Şimdilik şu kadarını belirtelim ki, dünkü TRT yayınlarında, M. Kemal'in cenazesinin Dolmabahçe'den alınıp Ankara'ya getiriliş sahneleri filmlerle aktarılırken, kortejin, cenaze namazı kılındıktan sonra yola çıkarıldığı iddia ediliyordu. Halbuki, M. Kemal'in kız kardeşi Makbûle Hanım'ın, 'Ben kardeşimi namazsız kaldırtmam..' diye feryad'u figan etmesi üzerine, Dolmabahçe Sarayı'nda 8-10 kişinin katıldığı bir cenaze namazı kılındığı anlatılır, ama, onun da net bir filmi yoktur. Üstelik de, onun için cenaze namazı kılınmasının mantığı yoktu. Çünkü, kendisinin vahye dayalı dinlere kesin reddiyesinin olduğu çok net beyanları hem içerde, hem dışarıda vardır.

*

Dünkü TRT programlarında bir hanım spiker de, M. Kemal'in adına Ankara'da müze olarak haline getirildiğini anlatırken, 'İşte burası da Latife Hanım'ın atasıyla birlikte kullandığı yatak odası' gibi laflar ediyordu.

Güler misin- ağlar mısın, sonunda, devlet televizyonundan, 'Latife Hanım ve atası' ifadesini bile duymak mümkün oldu; tövbe -tövbe...

*

Geçen hafta Haydar Baş'ın oğlu tarafından sosyal medyaya servis olunan bir videoda Haydar Baş, 'Atatürk demek, şeref, haysiyet.. vs.. ' demektir dedikten sonra, yetinmeyip sonunda da, 'Atatürk demek din demektir..' diyordu.. Hasan Âli'nin 'Bu türlü dinsizlik diyanetimdir benim...' mısralarını hatırladım..

Geçen hafta müteveffâ Aziz Nesin'den de sosyal medyada paylaşılan eski bir videosunda ise, '..Ben Atatürk'e karşıyım diyenler de var, karşı olması lâzım.. Ben onlara saygı duyuyorum.. Onlar niye sevsin ki? Bir Müslümanın Atatürkçü olması mümkün değil.. Gerçek Müslümanlar Atatürk'ü sevmez.. Çünkü, Atatürk, Müslümanlar açısından sevilecek bir şey yapmadı. Türkiye'de yaşayan ve Atatürk'ü sevdiğini söyleyen Müslüman ya ahmaktır, ya sahtekâr, ya da câhildir..' diyordu.

.''Çok çaplı' bir siyasetçi'' ve de, ''Ali Nişanı''(!) üzerine..
13 Kasım 2022 Pazar

25 yıl öncelere aid videosu gündeme gelen ve şimdi hayatta olmayan ünlü bir tv. programcısının sorularına cevap verirken, 'Refahyol Hükûmeti'ni ben yıktım' diyen bir siyasetçi, bu durum kendisine hatırlatılınca, mantıkî muvazenesini kaybetmişçesine; 'Bunu söyleyenlerin zekâsızlığını' keşfetmiş ve 'onlara acıdığını' lûtfetmiş..

Acaba doğru mu söylüyor?

Hayır!

Çünkü, Erbakan- Çiller başkanlığındaki koalisyon hükûmetini 6'ncı ayında iktidardan indirmeye yönelik 'askerî darbe'nin dayatması olan '28 Şubat 1997 Kararları' konusunda; 'Doğru olduğuna can'u gönülden inandığım için o kararları uygulayacağım..' demişken; sonra bu hususlar hatırlatıldığında, -herkesi bir şeyler yerine koyarcasına-, 'Ben 28 Şubat'ta aslanlar gibi mücadele ettim, direndim' demişti.

Şimdi ise, 'O Hükûmeti ben yıktım.. Kadınlarla el ele vererek..' şeklindeki sözlerini tevil etmeye çalışıyor ve 'Ben, Refahyol- ANAP koalisyonunu ben yıktım diyorum.' şeklinde izahlar yapıyor.

Halbuki, 'Refahyol-ANAP' diye üçlü bir 'koalisyon' yoktu ki, yıkmış olsun.. Bu hamfendi, başkalarını zekâsızlıkla suçladığına göre, şimdi, kendisine nasıl bir sıfatı lâyık görüyordur?

Biz, yine de, onun sözlerini 'sürç-ü lisan' olarak niteleyelim, başkalarını hemen zekâsızlıkla suçlayışındaki duruma düşmemek için..

*

Bu hamfendi, 9 Kasım günü konuşmasında da, 1 gün sonraki mâtemi için konuşurken, ya da, '-kendisinin bu konudaki eski sözüyle- 'iman tazelerken', 1919'lara gidiyor ve 'Devletin başında o zaman da bugünkü gibi, yine çapsız kimseler vardı..' diyerek, sadece Sultan Vahdeddin'e, (evet, evet, Osmanlı ordusundaki paşalarından birisi olan Mustafa Kemâl'i, emrine 50 kadar subay ve diğer imkânlarla Samsun'a gönderen -o zamanki- Devlet Başkanı Vahdeddin'e) 'çapsız' demekle yetinmiyor; aklınca, bugünküne de 'çapsız' diyordu.

Biz de kendisine, 'çok çaplı bir siyasetçi' dersek, ne kadar 'çaplı' olur? Hele de dünya siyaseti konusunda doğru-dürüst bir söz söyleyebildi mi hiç?

*

Bu vesile ile, işbu siyasetçi hamfendi'nin, DYP'de Tansu Çiller'in yakınına kadar sokulan ve 'Erbakan- Çiller karma hükûmeti'nde çok önemli mevkilere gelişine ve 2001'de, AK Parti'nin kuruluş günlerinde, Tayyib Bey'e de yaklaşmasına ı ve amma, Tayyib Bey'den beklediğini elde edemeyişine ve AK Parti'den istifa edip MHP'ye geçişine de değinelim.

O günlerde kendisiyle yapılan bir röportajda kendisini 'taşranın kızı' olarak niteleyen bu hamfendinin, o röportajda söylediklerinin özeti şöyleydi:

'AK Parti Genel Merkezi'ne birkaç ay gidip çalışmış.. Tayyib Bey de ona hep saygılı davranmış, '...Abla' diye hal-hatır sormuş..

Kendi ifadesine göre, bir gün, Tayyib Bey'e demiş ki, 'Tayyib Bey, ben sizden hiç bir şey istemiyorum. Sadece, partinin asıl siyasetini belirleyen 3 kişiden biri olayım..' (Ne kadar kanaatkâr değil mi?)

Tayyib Bey bir şey söylememiş..

O da, bir süre daha gidip gelmiş, AK Parti Genel Merkezi'ne.. Ve Tayyib Bey de her görüşünde ona yine, '... abla' diye hitab edip, hal-hatır sormuş, ama, 'AK Parti'nin siyasetinde söz sahibi 3 kişiden birisi olması' yönündeki talebine hiç karşılık vermemiş. Ve, 'taşra kızı' da, kendisinin 'vitrin malzemesi' olarak kullanılmak istendiği zehabına kapılıp istifa etmiş..

Herhalde ihtiraslarına ulaşma imkânını orada da bulamamış ki, sonrası, mâlûm..

'İhtirassız' kişi siyasetçi olamaz derler. Ama, akıllı siyasetçi, ihtirasının kurbanı veya fedaîsi olmamak için, ayaklarını yere sıkı basmalı ve gözü kapalı yol almamalı..

*

Gelelim, ikinci bir konuya..

'Âli Nişân'ın, 'Ali Nişanı' diye okunması komikliği..

Eskiden 'askerî eğitim merkezleri'nde bir de 'Ali'ler Okulu' vardı.. Okuma yazmaya bilmeyen 'erat'a, 'Ali okula gitti. Ali pazara gitti. Ali hasta oldu. Ali doktora gitti. Ali öldü.' gibi kısa kısa cümleler yazdırılıp okutulur- öğretilir, başarılı olanlara bir belge verilir ve buna 'Ali Diploması' denilirdi.

'Türk Devletleri Teşkilatı'nın Özbekistan'ın ve de Orta Asya'nın en ünlü ve de en güzel şehirlerinden Semerkand'da yaptığı son toplantıda, Türkiye Başkanı Erdoğan'a, 'Türk Dünyası Âli Nişânı' takdim olundu, Özbekistan Başkanı Şevket Mîr Ziyâyev tarafından..

Buradaki 'âli', en yüksek, en büyük mânâlarındaydı. Yani, 'Türk Dünyası'nın en büyük, en yüksek nişanı..' idi.

Ama, bu 'Âli Nişân' ne mi oldu?

'Ali Nişanı'!

Hangi 'Ali'nin nişanı'dır bu? TRT dahil, hemen bütün medya organlarında 'Ali Nişanı' denilip duruldu.

Anlıyor musunuz, 'Türk Dil Kurumu' üyeleri? Bu sizin kurumunuzun marifetidir. Bilgisayarların klavyelerinden kaldırttınız, bazı işaretleri..

Özellikle biraz uzatılarak telâffuz edilmesi gereken bazı 'a, i, ve u' seslerini gösteren harflerin üzerine konulması gereken ve 'şapka' denilen (^) işareti bile kaldırttınız; 'âli' oldu, Ali..

'Kâr' oldu, kar..

'Kârı nasıl gidiyor?' yerine, başka türlü yazım..

'Hâlâ gelmedi mi?' yerine, 'Hala gelmedi mi?' şeklinde yazılır oldu. Kaba-saba, iç ahengini yitirmiş kelimeler yığını sökün ediyor.

Yeni nesillerdeki telâffuz bozukluğu görülmüyor mu?

Lâtin alfabesini kullanan halklar, dillerinin iç ahengini ve müzikalitesini bozmamak için, bazı harflere, ( é, è, ê, ė, ē, ї, î, ä, á, â, æ, œ, û, ñ) gibi ek işaretler koyuyorlar, bazı kelime, terim ve seslerin doğru yazılabilmesi için, 'x, ħ, q' -iki 's' yerine- ß' vs. gibi bazı harflere baş vuruluyor. Bizde ise, harflerin seslere değil, seslerin harflere uydurulmasına çalışıldı- çalışılıyor.

Ve medyamız, batımızdaki ülkelerin özel isimlerini olduğu gibi yazıp, nasıl okunacağını öğrendikleri halde; hele de Müslüman halkların farklı yazımlı özel isimlerini ve de terimlerini, 'Türk standartları'na göre yazmayı asıl alıyorlar ve ortaya komik telâffuzlar çıkıyor.

Halbuki, hele de bundan sonra, 'Türk Devletleri Teşkilatı'nın halkları arasındaki derin lehçe ve şive farklarını koruyarak birbirini anlayabilmesi için, bazı kelimelerin yazılışını öğrenmek ve bunun için de, bizdeki mevcud alfabeye, en az 5-6 tane harf daha eklemek gerekecek..

Kaldı ki, ülkemizde yabancı, hele de İngilizce kelimelerin aslî şekliyle telâffuz olunması hemen öğrenilmiyor mu?

TDK, kendisini şimdiden, yarının ihtiyaçlarına hazırlamalıdır. Yoksa, yukarılardan verilen emirlere göre hareket etmek zorunda kalır; benden söylemesi..

.Sosyal gerilimleri gidermekte geçmiş uygulamalar ders vermiyor mu?
14 Kasım 2022 Pazartesi

Hep 'bir' olmaktan, birlikten, vahdetten söz ederiz; ama, bu, bizim gibi olmayanların tamamiyle yok olmasını istemek şeklinde olmamalıdır. Çünkü, yaratılmışlar âlemi, 'bütünüyle bir 'âlem-i ezdâd'dır/ zıdlar âlemidir'. Bu mükevvenâtta, her şey zıddıyla kaimdir.

Ülkemiz bu gibi, birbirine çok uzak gruplar, fırkalar açısından, gözümüzün önündeki rahatsızlık verici örneklerdir. Ama, Müslüman kitleler, Kur'an-ı Kerîm'i ve Hazret-i Peygamber (S)'in hayatını okur ve dinler ve sonra da, 'Yahu, her şey ap-açık ortada iken, Müslümanlar niye birlik olamıyorlar?' diye hayıflanırlar.

Halbuki, siyasî gruplar ve gruplaşmalar gerçeği sadece bugün değil, geçmiş asırlarda da, o günlerin sosyal yapısı içinde de hep vardı. Ve Hz. Peygamber'den hemen sonraki dönemde, ilk Müslümanlar bile bir takım ayrışma tabloları sergilemekten uzak duramadılar. Evet, ideali isteyelim, ama, realiteyi, mevcud durumu hayal kırıklığına uğramadan anlamayı da unutmayalım.

*

Müslüman geçmişimizde, bir çok noksanlara rağmen, yine de emperyalistlerden emir almayan bir yönetim sistemimiz vardı.. O sistemin, 100 yıl öncelerde emperyalistler eliyle yıkılması ve o yıkılışımızın enkazı üzerinde, kalbleri ve beyinleri emperial güçlerin dayatmalarına ayarlanmış yerli kuklaların tahakkümüne dayalı yönetimler, Müslüman halka, 'Bu iş mutlaka olacaktır, amma, ihtimal ki, bazı kelleler koparılacaktır..' şeklindeki tehdit ve yöntemlerle çok acılar taddırmıştır. Ama, bu uygulamalar, sosyal meselelerin hallini daha da derinleştirmekten başka bir sonuç vermemiştir.

Bunun için, sadece bu ülkedeki durumu hatırlamak bile yeter. Nitekim, 1924'te, Rauf Bey, Kâzım Karabekir, Ali Fuad (Cebesoy) , Refet (Bele) Paşa'lar ve Dr. Adnan (Adıvar) gibi isimlerin öncülüğünde kurulan 'Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası' örneğinin âkıbetini, kurulan dârağaçlarını hatırlamak, sadece, o günlerde, ortaya atılan 'İzmir Suikasdi Teşebbüsü' hikâyesinde bile, -o iddia, şâyed doğru idiyse bile- hiç bir eylem yapılmadığı, tasavvur halinde kaldığı halde, o dönemin önde gelen isimlerinden 15 kişinin idâm edilişi ve arkasından, Şeyh Said Ayaklanması ve onun kanlı bir şekilde ezilmesinin meseleleri halletmediğini göstermesi çok öğreticidir.

Ama, iç meseleleri zor yoluyla halledebileceklerini sananlar, nice acı denemelere rağmen bu gerçeği idrak edememişlerdir. Bu yüzden, 1930'larda, yönetimin başı, çocukluktan beri yakın arkadaşı olan Fethi (Okyar) Bey'e, 'Bugünkü manzaramız, diktatörlük manzarasıdır..' diyerek, Serbest Cumhuriyet Fırkası'nı kurdurur. Yani, tam bir 'muvazaa / danışıklı dövüş' partisidir bu.. Ama, halk kitleleri o sıkboğaz ediliş atmosferinde, gerçek zanneder bu hareketi. Nitekim, Fethi Bey, her gittiği yerde bir 'kurtarıcı' gibi karşılanır. Gittiği devlet dairelerinde dönemin en üst yöneticilerinin fotoğrafları devlet dairelerinden sokaklara atılır ve ateşe verilir; Fethi Bey'in, 'gerçek bir kurtarıcı' sanılarak diye karşılanmasındaki izdihamda, İzmir'de onlarca insan ölür ve bu 'danışıklı döğüş fırkası'nın bile kontrolden çıktığı anlaşılınca, o fırka da, en üst yönetici tarafından, kuruluşunun 99'ncu gününde kapatılır.

Sonra, 1937'de Dersim Faciası yaşanır. 1,5 yılda, isyancı diye öldürülen sivil insanların sayısı, resmî arşivlere göre en az 14 bin kişidir.

Bütün bunlar, şu son günlerde hem 29 Ekim, hem de 10 Kasım törenleri sırasında allanıp pullanarak anlatılan Cumhuriyet adına yapılıyordur. Halbuki yapılanlar, Cumhuriyet adına kurulan bir 'saltanat'ın varlığına işaret ediyordu. Ama, o dönemi hatırlamayalım denilir, genelde..

Devlet Bahçeli Bey de, geçen haftaki konuşmasında, 'Cumhuriyet'in kurucu kadrosu'ndan söz ediyordu.. Merak ettim, o 'kurucu kadro, kimler'miş diye.. 'M. Kemal, Fevzi ve İsmet Paşa'lar.. Gerçekte ise, 'tek kişilik bir kadro ve koro' demek daha yerinde olur.

Oh, ne güzel 'Cumhuriyet'!. Yani, halkın cumhurunun, ekseriyetinin irade ve reyine göre teşekkül eden bir yönetim biçiminden habersiz, cumhursuz bir cumhuriyet..

Halk nerde?

Gerek var mıydı?

Gelsin, 'halk'a rağmen, halk için.. ' diyerek yapılan devrimler.. Ve 19 Mayıs 1919 öncesi dünyamızın bütün değerlerini, kurumlarını yok etmeyi şiar edinen bir yıkım dönemi..

*

Biz, Cumhuriyet'in gerçeğine tâlibiz ve bir 'mütegallibe taifesi' tarafından 'Cumhuriyet' diye yapılan uygulamalara değil!.

*

İkinci Dünya Savaşı, Hür Dünya diye yaldızlanan Amerikan emperyalizmi, halklarınca seçilen kadroları muhatab almak isteyince, yeniden, bir parti kurulması zarûreti kendisini hissettirmiş ve 14 Mayıs 1950'de yapılan ilk serbest seçimle Demokrat Parti iktidara gelmiş¸ 'ilk Şef'in son başvekili' Celâl Bayar Reisicumhur, Adnan Menderes de başvekil olmuştu. Cumhuriyet adına kurulan fiilî saltanatın kurucu kadrosunun en yetkili ismi artık Celâl Bayar'dı. Ve Adnan Menderes, 'kurucu kadro'nun 'ilkeler'ine itina göstermediği için, 10 yıllık bir Başbakanlık hizmetinin karşılığını, düzmece bir mahkemede verilen idâm hükmü gereğince, dârağacında can vererek alır.

'Cumhuriyet adına saltanat' süren kadrolar, bu cinayeti de alkışladılardı, on yıllar boyu..

Ama, sosyal bünyenin rahatsızlık ve gerilimlerine ne çare sunmuştu, o askerî darbeler, o dârağaçları ve bunları mâzur gösteren bir takım ilke'ler?

Hiç..

*

Artık, 'milletin hür iradesiyle hükmetmek noktasına erişmemizin ülkeyi daha da güçlendireceği anlaşılmalı ve gerçek cumhuriyete erişmek önündeki bütün engeller' kaldırılmalıdır.

.‘Taksim- Bali' veya ‘Washington-Moskova' hattı üzerinden...
16 Kasım 2022 Çarşamba

Geçen hafta bazı arkadaşlarla, gece saat 23.30 civarında, Başakşehir'den İstanbul'un merkezine, Fatih'e doğru gelirken; arkadaşlar, 'Taksim'e gidelim, hamburger yeriz.. Hamburger yemek için taa New York'lara gitmeye gerek olmadığını da KK'ya göstermiş oluruz..' dediler, gülüşerek..

Arkadaşlar Taksim Meydanı'nın hemen kenarındaki bir hamburgerciye girdiler. Ben, 'Bu saatte bir şey yemem, siz yerken, ben de (İstiklâl Caddesi'nin orta yerlerinde yer alan) Ağa Câmiinin oraya kadar gidip manzara-y'i umûmiyeyi seyredip döneyim..' dedim.

Ve, 'İstiklâl Caddesi'ne daldım.

Gecenin o saatinde, belki 65-70 bini aşkın müthiş bir kalabalık vardı. İnsanlar adetâ sel gibi akıyordu. Lâtin Amerikalı, Afrikalı, Çinli, Japon, Rus, Avrupalı, İranlı, Arab, Balkan halkları.. Orta Asya cumhuriyetleri halkları.. Yolda yürümekte gerçekten zorlanıyordu insan.. (Ü. Özdağ gibi parti liderleri ise, ırkçı yaklaşımlarına uygun olarak, İstiklâl Caddesi'nde sadece Arabları görüyordu.)

*

İşte o caddede bir bomba patladı evvelki gün.. Orada ben de olabilirdim.

Korkaklık veya alçaklık kelimeleriyle de ifade edilemeyecek bir durum bu, bir 'cinnet' hali..'

Terör, gerçekte, savaşan insanların mücadelesi değil; sivil halk kitlelerini, kendi ideolojileri ve emelleri adına esir almak için huzursuzluk ve umutsuzluk yaymaktan netice ummak çılgınlığıdır.

*

Muhalefetin, bu cinnet saldırısını, 7 ay sonra yapılacak seçimleri iktidar lehine etkilemek için tezgâhlandığı şeklinde değerlendirmelerini çok görmemek gerekir. İktidar tarafının da, 'Seçim öncesinde toplumda huzursuzluk ve umutsuzluk oluşturmaktan meded umulduğu' dile getirilmiyor mu?

*

Ancak konunun daha bir hassas tarafı, İçişleri Bakanı Süleyman Soylu'nun bu saldırı konusunda başsağlığı mesajı gönderen özellikle Birleşik Amerika'ya karşı, çok sert şekilde, 'taziye mesajınızı kabul etmiyoruz..' demesi..

Çünkü, bu kanlı eylemin yakalanan aslî faili olan kadın teröristin, PKK'nın Suriye'deki uzantısı olan ve Amerika tarafından desteklendiği, kendilerine başta istihbarat olmak üzere her alanda eğitim ve silah ve maddî yardım verildiği bilinen YPG diye anılan örgüt tarafından ülkeye dört ay kadar önce gizlice gönderildiği anlaşılmıştı.

Bu açıdan, S. Soylu'nun, o 'terörist'in yakalanmasından sonra, Amerika'ya, 'Sizin gönderdiğiniz taziyeyi kabul etmiyoruz, reddediyoruz..' demesi, muhtemelen, bir devlet siyaseti olarak dile getirilmiştir. Aksi halde, bu, kanın tepeye fırlamasıyla söylenmiş bir söz durumuna gelirdi.

*

Ve, Bali'de ilginç bir diplomatik tavır:

Ama, Amerikan Başkanı Biden, dün, G20 denilen, Gelişmiş 20 ülkenin liderlerinin, Endonezya- Bali'de yaptığı toplantı münasebetiyle Başkan Erdoğan'la görüşürken, İstanbul'daki son terör saldırısı için, taziyelerini bildirmişti; -elbette ki, Soylu'nun tepkisinden mutlaka haberdardı.-

Denilebilir ki, Soylu söylenmesi gerekeni ifade etmiş, Erdoğan ise, Biden tarafından tekrarlanan taziyeyi diplomatik nezaket olarak kabullenmiştir. Ama, Amerika'nın bu taziyesi, öldürdüğü kişinin cenaze törenine, bir dost gibi katılan gizli kaatilin üzgün gözükmesine benzer.

Hatırlanacağı üzere, 1 ay kadar önce, BM Genel Kurul Toplantısı için New York'a giden Erdoğan'a, 'Biden'le görüşseydiniz memnun olur muydunuz?' şeklinde sorulan bir tuzak soruya, Erdoğan, 'O Biden ise, ben de Erdoğan'ım..' diye şahsiyetli bir cevap vermişti.

*

Endonezya'daki ilginç bir diğer buluşma ise, daha iki hafta önce, Mısır'da BM tarafından düzenlenen İklim Değişikliği Konferansı'nda,

"Çinliler, Ruslar, Türkler, Afrika'da Fransızlardan veya diğerlerinden daha iyisini mi yapıyor? Bizden 10 kat daha beterini yapıyorlar." diyen ve 'bu ülkeleri sömürgeci ve emperyalist güç olmak'la suçlayan Fransa Başkanı Emmanuel Macron'un da Bali'de Başkan Erdoğan'la görüşmek ihtiyacını göstermesidir. Bu da, Erdoğan Türkiyesi'nin haklı olduğuna inandığı konularda kararlı ve de güçlü olmasının sonucudur. Geçen hafta Özbekistan-Taşkent'te yapılan toplantıda da semeresi görülen bu haklılık, güçlülük ve kararlılık şimdi Bali'de de kendisini hissettiriyordu.

Hak, güçlü olmadığı zaman baatıl durumuna düşürülür; baatıl da güçlü olduğunda, kendisini hak gibi gösterir.

*

Bu vesilesiyle şunu da ekleyelim ki, Rusya Başkanı Putin, Bali'deki G-20 Toplantısı'na, Ukrayna Savaşı'nda ısrar etmesinden dolayı soğuk karşılanacağını bildiğinden gitmemeyi tercih etti. Ama, o orada olmasa bile, denilebilir ki, Putin orada olsaydı, bütün liderlerin zihnini, o kadar meşgul etmez ve de soğuk karşılanırdı.

Hele de, dün, Putin, Ukrayna'nın başta Kiev olmak üzere birçok şehirlerini top ve füze atışlarıyla yeniden vurmuş bulunuyor.

Ukrayna'da başarılı olamayacağını, yıpratma savaşına direnemeyeceğini gören Putin'in, şimdi, savaşı genişletmek taktikleriyle Biden Amerikası'nı kendi istediği zaman, zemin ve silahlarla savaşa çekmek istediği anlaşılıyor.

Dün, Polonya- Rusya sınırındaki iki köye top mermileri isabet etmiş ve 2 kişi de ölmüştür.

Böylece NATO üyesi olan Polonya'nın NATO tarafından savunulmayacağını denemek ve göstermek istiyor gibi..

Çünkü, Amerika ve AB ülkelerinin Ukrayna'ya verdikleri malî destek ve silah yardımları etkili olmuşa benziyor. Çünkü Rusya 1 ay önce ele geçirdiği Herson bölgesinden perişan vaziyette çekilmek zorunda kalmıştır. Ukrayna Lideri Zelensky, 'Rusya'nın işgal ettiği, Kırım dahil bütün topraklarımızı geri alıncaya kadar savaşa devam edeceğiz..' diyor. Rusya da, bu tehlikeyi bertaraf etmek için, savaşı daha başka ülkelere de yaymak istiyor. Polonya'ya düşen o top mermilerini kendilerinin atmadığını iddia ediyor, ama, bu inandırıcı bulunmuyor.

.‘Bali Toplantısı' dolayısiyle çokça anılan Endonezya'dan ne kadar haberdârız?
18 Kasım 2022 Cuma

(Rusya lideri Putin hariç) Gelişmiş 20 ülke (G20) liderlerinin 2022 yılı toplantılarını Endonezya'nın Bali adasında yapmaları dolayısiyle, Endonezya çok söz konusu oldu.. Ve bu toplantı dolayısiyle, özellikle iki isim de, dünya kamuoyunda daha bir öne çıkıyordu. Bu iki isimden birisi, Rusya Başkanı Putin idi Çünkü, o, 'Ukrayna Savaşı yüzünden üzerine çokça eleştirilerin geleceğini düşünerek toplantıya gelmemek sûretiyle zihinleri daha bir üzerinde topladı.

İkinci isim ise, Türkiye Başkanı Erdoğan idi. Çünkü, Erdoğan, Rusya- Ukrayna Savaşı'nın durdurulması ve hele de bir nükleer savaşa dönüşmemesi ve de dünya gıda ekonomisinin can damarını teşkil eden 'tahıl yolu'nun açılması için gösterdiği yorulmak bilmez çabalarıyla dünyanın dikkatini ve herhalde saygısını kazanmıştı.

Amerika ise, eskiden, 'NATO müttefikliği' adına direktifler vermeye alıştığı Türkiye'nin şimdi kendi inisiyatifiyle hareket etmesine ve Rusya'ya koyduğu ambargolara, Erdoğan'ın, 'Biz bu ülkeyle komşuyuz ve tarihî ve ekonomik bağımız var..' diyerek riayet etmemesi sebebiyle, Erdoğan'dan duyduğu rahatsızlığını gizlemiyor. Başkan Erdoğan, sıkça dile getirdiği, 'Dikleşmeyeceğiz, ama, dik duracağız..' şeklindeki sözünü unutmuyor.

Allah hayırlı işlerde yardımcısı olsun diye dua edenleri az değildir, herhalde..

'Bali Toplantısı' vesilesiyle Güneydoğu Asya'ya biraz daha eğilelim ve bilgilerimizi tazeleyelim.

Endonezya ve Malezya devletleri, nüfuslarının büyük bölümü, Müslüman olan ülkelerdir. Ve Endonezya, 280 milyonu aşan dev nüfusuyla, en kalabalık Müslüman ülke durumundadır. Malezya'da yaklaşık 34-35 milyon olarak kabul edilmektedir.

Bu iki ülkeden ayrı olarak, Filipinler, Singapur, Brunei, Laos, Tailand, Vietnam Kamboçya ve Myanmar (eski adıyla, Birmanya)'da bile umûmî nüfuslarının -bazılarında- yüzde 8-10 kadarını teşkil eden Müslümanlar bulunmaktadır.

Dünya Müslümanları 1 milyar 800 milyon kadar tahmin edildiğine göre, bu nüfusun en azından 6'da biri, o coğrafyalarda bulunmaktadır.

İslâmiyet'in bu bölgeye ilk Hicrî yüzyılın sonlarına doğru Müslüman tâcirler aracılığıyla ulaştığı kabul edilmektedir. Özellikle, Milâdî- 16 ve 20. yüzyıllar arasında güçlü olan Açe Sultanlığı'nın, sosyal hayatı derin bir kültür ve medeniyet hareketi olarak kuşattığı bilinmektedir.

Ama, o diyarlar konusunda maalesef fazlaca bir bağımız, ilgimiz ve bilgimiz de olmamıştır.

Osmanlı dönemindeki gücümüzle övünürüz, ama, bu uzak coğrafyalardaki Müslümanlarla ilgilerimiz neredeyse yok derecede olmuş ve de 'tabiat boşluk kabul etmez' fehvâsınca / anlayışınca başka güçler, özellikle denizcilikte ilerlemiş olan Portekiz, İngiltere ve Hollanda, dünyanın kendilerine en uzakta olduğu bu diyarlara uzanıp, oraları asırlarca işgalleri altına almışlardı. (Gerçi, Kanunî Süleyman zamanında, Sumatra adasındaki Müslümanların Açe Sultanlığı, emperyalist güçlerin işgal hareketlerine karşı direnmeye çalışırken, Osmanlı'dan da yardım talep etmişler ve Osmanlı da Seydi Ali Reis kaptanlığında, 20 kadar savaş gemisini yola çıkarmış, ama, bu donanma, aylarca süren maceralı yolculuk ve Portekizlilerle girişilen deniz savaşları sonunda Hind diyarlarından geri dönmek zorunda kalmıştı. Akîm kalan o deniz seferi'nin, yine de tamamen başarısız ve faydasız olduğu söylenemez. Çünkü, Seydi Ali Reis dönüşünde; gördüğü diyarları ve toplumları kaleme aldığı, 'Mir'ât-ul'Memâlik / Memleketler Aynası' ve 'Mir'ât-ul Kainât /Kâinat Aynası' gibi eserlerinde anlatmış ve Osmanlı müslüman toplumuna o döneme göre büyük bir zenginlik ve ufuk genişliği kazandırmıştır.)

Hollanda emperyalizmi, 350 yılı aşkın bir süredir o topraklara hükmederken, Müslümanlara Hacc ibadetini yasaklamış, halkı din değiştirmeye zorlamış ve bu baskılar, Müslüman halkın ruhlarında istiklâl aşkını filizlendirmişti.

İkinci Dünya Savaşı'nda 1942'de bütün Güneydoğu Asy, Japonların eline geçerken, Endonezya da aynı âkıbeti paylaşmıştı. Ama, Japonya'nın da, 6 ve 8 Ağustos 1945 günlerinde, Hiroşima ve Nagazaki'ye atılan ve beşer tarihinin ilk Atom Bombaları'ndan sonra teslim olunca, 'Müttefikler', Endonezya'yı Hollanda'ya iade etmişti.

İşte o sırada Ahmed Sukarno ve Muhammed Hatta gibi öncü şahsiyetlerin yükselttikleri bağımsızlık bayrağı etrafında toplanan Endonezya Müslümanları, işgalci güçlere karşı silâhlı mücadeleler de vermiş ve sonunda, Hollanda ile Lahey'de imzalanan bir andlaşmayla, Endonezya, 2 Aralık 1949'da istiklaline kavuşmuştu.

Sumatra ve Cava gibi birkaç büyük ada ve 3 bin kadarı büyükçe olmak üzere, 17 bin küsur adadan oluşan bir ülke Endonezya.. Malay diliyle aynı kökten gelen ve resmî dil Bahasa dili ve de 250'ye yakın mahallî diller.. Yönetilmesi çetin bir ülke olduğu açıktır.

Ama, 'Beş temel' mânâsına gelen farsça 'Penc asıl'/ın Malay diline 'Pançasila' şekline geçtiği söylenir. Bu 'Pançasıla', bir resmî ideoloji formülüdür:

Bu beş asıl, Allah inancına dayalı bir özgürlük, çeşitlilik içinde bir Endonezya birliğini esas almak, bütün insanlığa temelde aynı gözle bakmak, sosyal adalet ve halk iradesine dayalı bir yönetim.. Bu bütünlük ideali, Endonezya'nın birliğinde , "Bhinneka tingal ika -Çeşitlilik içinde birlik" formülünde ifadesini bulur.

Türkiye, Endonezya Müslümanlarının o istiklâl mücadelesiyle de, yazık ki, hiç ilgilenmemişti. Tıpkı o sıralarda Filistin'in Siyonist Yahudiler tarafından gasb ve işgal edilmesine ve daha sonra, 1954-1962 arasında da Fransız emperyalizmine karşı qıyâm eden ve yüzbinlerce kurban veren Müslüman Cezayir halkına karşı da seyirci kalışı ve hattâ Fransa'nın yanında yer alışı gibi..

Ahmed Sukarno, 1959 yılında Türkiye'yi ziyaret etmişti. Lise ve dengi okullardan yüzlerce öğrenciyle, onun Anıt-Kabr'i ziyaretinde hazır bulundurulmuştuk.

Ahmed Sukarno'nun, başında kalpağıyla gidip kabrin başında elleri açarak Fatiha okuması ve dua etmesi, laikliğe aykırı görülmüş ve oradaki öğretmenlerimizi komik bir şey yapmış gibi güldürmekle kalmamış, matbuatta da, o dua etme durumunun ilkel bir davranış olduğuna dair yazılar bile yazılmıştı.

Bizi ilgilendirmesi ve düşündürmesi gereken bir diğer nokta ise; istiklâllerini elde edinceye kadar, Müslüman halk, asırlarca, kendi dillerini Arab alfabesine göre yazmışken; bağımsızlığın kazanılmasından sonra, Latin alfabesine geçilmek istenmesi üzerine, çıkan tartışmalardır.

Bir uluslararası kongrede, Endonezya'nın eski Eğitim Bakanlarından (merhûm) Prof. Abdulmâlik Hamka ile sohbet ederken, 'Alfabeyi niçin değiştirdiklerini sorduğumda, Sukarno ve arkadaşları, 'Siz Türkiye Müslümanlarından daha mı fazla Müslümansınız? Onlar Arab alfabesini terk ettiler ve Latin alfabesini kabul ettiler, niye karşı çıkıyorsunuz?' dediklerinde kitleler, Türklere olan saygılarından dolayı susmuştu!' diye karşılık vermişti!!!

Evet, sosyal hareketler virüs salgını gibidir, başka toplumları da bir şekilde etkiler.

.Okuyucularla Hasbihal…
20 Kasım 2022 Pazar

40-50 yıl öncelerden beri, zaman zaman okuyucularla hasbihal yazısı yazıyordum.

Bu yüzden birçok okuyucular da o uygulamanın sürdürülmesini hatırlatıyorlar. Bazı konuların okuyucularla birlikte değerlendirilmesinin faydalı olacağına inanıyorum.

O halde, okuyuculardan gelen mesajlar etrafında zaman zaman yapmayı tasarladığım sohbete buyurunuz:

*Ahmed Turgut Ketenci: Gerçi birçok yanlışlara dikkat çekiyorsunuz, zaman zaman. Ama iktidara yönelik olarak açıkça tenkıd / eleştiri pek yapmıyorsunuz. Bir engel mi var? İzin mi verilmiyor? Belli konuları yazmamanız mı tavsiye ediliyor? Meselâ, herhangi bir yazınızın yayınlanmadan kenara konulduğu oldu mu?

-SEÇ: Yazmaktan maksad, doğru olduğuna inandıklarımızı ya da, çok temel yanlışları işaretleyerek başkalarıyla paylaşmaktır. Sadece birilerine medhiye/ övgü ve kimilerine de yergi ve hücum etmek şiarımız değildir, inşaallah. Elbette, yazdığınız gazeteyle çok aykırı bir noktaya düşerseniz, yayın sorumlusunun gerekli hatırlatmayı, düzeltmeyi yapması tabiîdir. Ama tavsiye veya engelleme gibi durumlar söz konusu değildir.

Bu satırların sahibi, 7 yılı aşkın bir süredir, herhangi bir müdahaleyle karşılaşmadığım gibi şöyle yazınız, böyle yazmayınız gibi ricalara da muhatab olmadım. Sadece bir yazım, 1,5 sene kadar öncelerde, sebebi de tarafıma bildirildikten hemen sonra, internet sitesinden kaldırıldı. Onu da tabiî karşılamıştım.

Çünkü başka bir ülkenin bir konudaki yanlış siyasetine değiniliyordu ki, tam o günlerde ya o ülkenin lideri ülkemize gelecekti veya ülkemizin başkanı o ülkeye gidecekti. Tam o sırada, tarafların müzakerelerinde olumsuz bir durum olmaması için bir ricada bulunulmuştu. Hepsi, bu.

*Kerem Rençbeoğlu: Geçenlerde, A. N isimli müteveffâ bir kişiden bir aktarma yaparken, onun 'ateist' (tanrı inancı olmayan) bir kişi olduğunu yazdınız. Mâdem ki öyle, öyle birisinin şâhidliğine niye ihtiyaç duydunuz? Ayrıca, o kişinin oğullarından birisi, geçen yıllarda, 'babamın 'Tanrı' inancına sahib olduğunu düşünüyorum' demişti.

-SEÇ: O müteveffâ kişinin 'Tanrı inancı taşımadığı'na dair kendi ap-açık beyanları vardı. O kişinin sözlerini delil göstermek ise, o kişinin, o sözlerinden dolayı acaib bir 'koruma kanunu'na aykırı hareket ettiği halde, hakkında hiç bir suçlama yapılmamasından istifade etmek içindi. Hatırlayabiliriz ki, Can Yücel isimli bir müteveffâ kişi, bir heykelin kenarına idrarını yaparken fotoğrafı yayınlanan bir köpeğin sahib olduğu özgürlüğe kendisinin sahib olmadığına dair bir-kaç cümle yazınca, hakkında dava açılmış, o da mahkemede, gaayet net bir şekilde, 'Bu koruma kanunu gericileri sindirmek için çıkarılmıştı.' şeklindeki sözleriyle beraet etmişti.

Bu vesileyle ekleyeyim. Can Yücel'den bahsetmişken, geçen haftaki bir yazımda, 'Hasan Âli'nin, 'Hülya' isimli bir şiirinde, 'Bu türlü dinsizlik diyanetimdir benim.' şeklindeki bir mısraını aktarmıştım.

İngiltere'den yazan bir okuyucu, Hasan Âli'nin ölümünden önceki yıllarında yayınladığı, 'Allah Bir.' isimli bir şiir kitabını örnek göstermiş.

Evet, doğrudur, Hasan Âli'nin öyle bir kitapçığı da vardı, ama ona, laik çevreler hiç itibar etmedilerdi, 'Ölüm korkusuyla yazılmış.' gibi sözlerle. Ama o kişi, Maarif Vekili olduğu dönemlerde, İslâm'a kutsadığı siyasî lideri gibi bakmıştı.

*T. Üzümcü: : 'Geçmişte, Cemevleri'ni ibadethane sayılmıyordu, şimdi n'oldu?'

-SEÇ: Şimdi de ibadethane sayılmadı, sadece o mekânlar kanunî bir statüye kavuşturuldu. Onlara da kamu hizmeti götürülmesi kanuna bağlanmış oldu.

'Müslümanların mâbedlerine, dünyanın her yanında Kur'an diliyle 'mescid' denilir. Yani, şiî veya sunnî mescidi diye bir şey yoktur. Şianın yoğun olduğu İran'da da Müslüman mâbedlerinin adı mescid olup, bu mekânlar resmen, şia ve sünnî mescidi diye bölünmez. Gönül ister ki, Anadolu'da da öyle olsun, ibadethaneler, mezheblere göre bölünmek istenmesin.

*D. Dinipâk: '28/10/2022 tarihli yazınızda, "335 kişilik Meclis'in 29 Ekim 1923'deki oturumunda sadece 160 meb'ûs vardı, yani Meclisin karar alması için gerekli karar nisâbı olan 168'den 8 noksanlı bir oturum." ifadesini ve " Şarq Cebhesi Kumandanı olarak oldukça ünlü Kâzım Karabekir Paşa'nın da o gün, Trabzon'da ' Müdafaa-y'ı Hukuk (Hakların Savunulması) Cemiyeti'nin üyeleriyle görüşmektedir." ifadesini kullanmaktasınız.

Bu bilgilerden emin misiniz? Kesin bir bilgi verebilirseniz sevinirim.

-SEÇ: Bazı kaynaklar, nisab 168 iken, oylamaya katılanları, 11 noksanla 157 olarak yazarlar. Meclis'deki meb'us sayısı ise, 335'tir. Ancak bunların bir kısmının İstanbul'daki Meclis-i Meb'usan'dan gelenler olduğu açıkken, geride kalanların Anadolu'dan seçimsiz olarak gönderilmiş olan 'kanaat katkısı'/ gönüllüler olduğu biliniyor.

Karabekir'in o gün Trabzon'da olduğunu ise, hem kendisi yazar, hem Fâlih Rıfkı ve diğerleri. Kezâ, o kararın alınmasının, Rauf Bey ve sonuçların Ankara'da olmadığı bir güne rastlatıldığı da kesinlikle biliniyor.

*N. Gökalp: İran'daki karışıklıklarla ilgili olarak, 7 Kasım tarihli yazınızda, İran devletinin Yemen'de, Suriye'de, Irak'ta ve daha birçok yerde yaptıklarını, Azerbaycan'a karşı Ermenistan'ı savunmasını görmeyip, sadece başörtüsü konusuna değinmeniz!!?..

-SEÇ: Dediğiniz hususlara defalarca değinilmiştir, ama bu yazının konusu, İran'daki son karışıklıklarda, Müslüman halkın inanç değerlerinin de hedef seçilmesidir.

*A. Tezcan: 6 Kasım tarihli Pakistan yazınızda İmran Khan İngiliz dayatması bir kukladır. Nawaz ve Şahbaz Şerif ailesi için söylediklerinizi lûtfen araştırın.

-SEÇ: '(...) Pakistan'ın 1947'de kuruluşundan, M. Ali Jinnah'tan beri, Pakistan siyasetinde İng. emperyalizminin etkisinden kurtulabilen hiç bir yöneticiyi bilmiyorum. Bazıları az, bazıları çok, her birisi , hele de Aligarh Üni'de okuyanlar daha fazla olmak üzere.. Pakistan İslâm Cumhuriyeti uygulamasının da, tıpkı İran İslâm Cumhuriyeti uygulamasında olduğu gibi başarılı bir İslamî hükûmet modeli ortaya koyamadıklarını düşünüyorum.

Şerif kardeşler hakkında ise. 25-30 yıldır sadece Pencab eyaletinde değil, Pakistan siyasetinin tamamında etkili olduklarını söyledim. İmran Khan'ın savunucusu da değilim. Ancak, son suikasd teşebbüsünün başarısız kalmasını elbette memnuniyetle karşıladım. Çünkü Bînezir Butto' nun öldürülmesiyle Pakistan'ın başına kocası ve oğlunun birkaç yıl musallat olmaları örneği tekrarlanabilirdi.'

.Kafası karışık safdillerin sığınağı: Komplo teorileri...
21 Kasım 2022 Pazartesi

20 Kasım gecesi, saat 01.02'de B. Amerika'daki dostumdan bir mesaj geldi. O mesajın içinde de, bir Twitter mesajı vardı.. O Twitter mesajının Ahmet Aziz Nesin hesabına aid olduğu anlaşılıyordu. Onun gönderiliş saati de 00.11'i gösteriyordu. Haberde, 'Türk uçakları Şehba ve Kobani'yi bombalıyor..' deniliyordu.

Evet, Türkiye kamuoyuna henüz açıklanmamış olan ve amma, Başkan Erdoğan'ın 'Bir gece ansızın gelebiliriz..' cümlesiyle her an gerçekleşebileceği anlatılmak istenen bir 'askerî harekât' eylemini, Amerika'daki Prof. dostum, bana 8 saat öncesinde bildirmişti.

Aklıma hemen, 10 gün önce Taksim- İstiklâl Caddesi'nde patlatılan bombayla -ikisi, küçük kız çocuğu-, 6 kişinin yerlerde parçalanmış bedenleri ve 90'dan fazla insanın da yaralandığı sahneler geldi. O terör saldırılarının nerede ve hangi emperial güçlerin verdikleri eğitimlerle tezgâhlandığı bilinmiyor değildi.. Ve Türkiye, yaklaşık 1300 km. olan Irak ve Suriye sınırlarının ötesinde, bazı yerlerde hattâ 80 km. içeriye kadar gidip, terör yuvalarını vurdu.

*

Dün öğleyin, metroda, iki-üç genç, 'İstiklâl'deki o patlama, bu harekât'ı haklı göstermek içindi..' diyerek, TSK'nın 'Pençe-Kılıç Harekâtı' üzerinde konuşuyorlar ve oldukça sıkışık bir yolcu yığınağı olduğundan, fısıltı bile başkalarınca anlaşılabiliyordu..

Benzer konuşmaları, Ümraniye Belediyesi'nce düzenlenen 'Kitab Fuarı'nda dolaşırken de, işittim.. Çok yüksek sesle değildi, ama, yine de etraftakilerin de duymasını sağlayacak şekildeydi...

Bu komplocu mantık karşısında ne söylense, boş.. Onların bu kanaatlerinden dönmeleri için, terör odaklarının eylemlerinin bir duruma gelmesi gerekiyor, demek ki..

*

O konuşanların dayanakları da, Cumh. gazetesinin Yazı İşl. Md. olup, 'MİT TIR'ları' haberini yayınladıktan sonra, Almanya'ya kaçan C. Dündar isimli kişiydi. Çünkü, bu kişi, şimdi de, TSK'nın 2015'ten bu yana 5 büyük harekât yaptığı ve bunların seçim öncelerine denk getirildiği, 2023 Seçimlerine 7 ay kala, şimdi de son bir 'harekât' başlatıldığı iddiasına tutunuyordu. Bânu G. isimli bir medya mensubu da, PKK terör örgütünün Taksim Saldırısı'nı üstlenmediğini, onun temize çıkarılması için yeterli görüyordu, Twitter mesajında..

Elbette, 'komplo diye bir şey asla yoktur' denilemez. Ama, her şeyin sadece 'komplo' olarak açıklanması da, o komplo iddialarının mantığını oluşturan başka tuzak değil midir?

Hatırlayalım, 15 Temmuz 2016 Darbe Hıyaneti de yenilgiye uğratılınca, o kanlı eylem de, Ordu ve bürokrasiyi temizlemek için tertiblenmiş bir komplo olarak nitelenmişti.

Evet, her şeyi devamlı 'komplo' ile izaha kalkışmak, 'kafası karışık safdiller'in işidir.

*

Diğer taraftan, kendisini muhtemel bir Rusya saldırı ve işgaline karşı korumak için, NATO'ya girmek isteyen Finlandiya ve 200 yıldır, izlediği 'tarafsızlık' siyasetini terk edip, NATO'ya girmek isteyen İsveç ülkeleri, Türkiye'nin kabul etmesine muhtaç olunca.. Türkiye aleyhinde çalışan terör odaklarını artık kendi bünyelerinde barındırmayacaklarına dair söz veriyorlar, ama, her iki ülkedeki terör odakları, Taksim Saldırısı'nı Türkiye'nin kendisinin tertiblediği iddiasına tutunuyorlar ve o ülkelerdeki muhalefet odakları da, hükûmetlerini, 'Erdoğan önünde diz çöktükleri' şeklinde suçluyorlar.

15 Temmuz 2016 Darbe Hıyaneti'nin kırılması üzerine de, 'Erdoğan Türkiyesi'nin muhalifi olan çevreler, bu darbenin, 'aslında TSK ve bürokrasi içindeki etkili kadroların temizlenmesi için Erdoğan tarafından kasıdlı olarak tertiplendiğini' iddia etmemişler miydi?

Bu komplocu mantık sahiplerinin o görüşlerini terketmeleri ve o terör odakları gerçeğini görebilmeleri için, şerr hedeflerinde başarılı olmaları gerekiyor. Ancak o zaman, 'Sahi yahu.. Biz komplo zannetmiştik..' diyeceklerdir.

*

Bu gelişmeler olurken, dikkat çekici olan bir başka noktayı da görmek gerekiyor: Türkiye'nin dünya siyasetinde gücünü kabul ettiren bir devlet haline gelmesi..

Öyle ki, Başkan Erdoğan'ın dış siyasetteki giderek artan etkinliğini takib etmek isteyenler, onu takib etmekte zorlanmaktadırlar.

Erdoğan'ın sadece şu son 2,5 ay içindeki baş döndürücü dış gezilerini takib etmenin zorluğu bile ortada.. Meselâ, 6 Eylûl'de Bosna, 7 Eylûl'de Sırbistan, 8 Eylûl'de Hırvatistan; 15 Eylûl'de, Şanghay İşbirliği Teşkilatı toplantısı için Özbekistan, 17 Eylûl BM Genel Kurulu için B. Amerika; 6 Ekim'de Çekya, 12 Ekim'de Kazakistan, 20 Ekim'de Azerbaycan.. 10 Kasım'da, 'Türk Devletler Teşkilatı' için Semerqand-Özbekistan; 15 Kasım'da 'G-20 Ülkeleri Liderler Zirvesi' için Endonezya.. Ve orada Amerikan Başkanı Biden, Fransa Başkanı Macron ve diğer liderlerle görüşme..

Buna ilaveten, Türkiye'ye gelen yabancı devlet adamlarını kabul ve ağırlamalar; kezâ başta Rusya-Ukrayna Savaşı dolayısiyle Putin ve Zelensky ve BM Gn. Sekreteri Guteress başta olmak üzere olmak üzere diplomatik temaslar, telefon diplomasisi.. Dünya siyasetinin en göze çarpan figürlerinden birisi bugün Başkan Erdoğan..

Ve, dün de Qatar'daki 'Dünya Kupası' futbol şampiyonası vesilesiyle.. Orada da, bir çok ülkelerin liderleriyle buluşup görüşmeler ve en önemlisi de, 9 yıl önce kanlı bir askerî darbe Mısır Devlet Başkanlığı'na gelen General Abdulfettah Sisî ile, 9 yıl aradan sonra ilk görüşme..

Dün Sisî'nin de, Tayyib Bey'in de yüz hatlarından iç dünyalarını okumaya çalıştım.

Sisî'yi, Tayyib Bey'e eziklik içinde bakıyor gibi hissettim; Tayyib Bey'in yüz hatlarında da kırgınlığı henüz de okunabiliyor gibiydi. Nasıl olmasın ki, sadece Kahire'nin Rabia-t-ul'Adeviyye Meydanı'nda sabah namazı sırasında 2500 kadar insan katledilişi bile başlı başına unutulmayacak bir korkunç tablo idi.

Ama, Arab rejimlerinin pek çoğunun eli daha mı temizdi?

.Amerika ve Rusya, Türkiye'yi kaybetmek istemezken; ‘fino'larına da göz kırpıyorlar
23 Kasım 2022 Çarşamba

Türkiye'yi güney sınırlarından, Irak ve Suriye içinden sürekli rahatsız eden, silahlı gruplar ve terör odakları, eylemlerini sabır taşını çatlatacak boyutlara tırmandırıyorlardı. Türkiye de bu saldırı ve terör eylemlerinin faili olan odakları zaman zaman vuruyordu.

Son olarak, üç gün önce de, 'Pençe -Kılıç' adı verilen 'hava harekâtı' başlatıldı. Hem Kuzey Irak'taki terör yuvaları vuruldu, hem Kuzey Suriye'dekiler.. Sivil halkın zarar görmemesi için azamî dikkat gösterilerek..

Ama, ilginçtir, sadece dışarıda devamlı olarak Türkiye aleyhinde bir hava oluşturmayı iş edinmiş medya çevreleri değil; ülke içinden bir çok odaklar da, emperial güç odaklarının yerli ajanları ve 'gönüllü kuklaları' olarak, Türkiye'nin o terör yuvalarına karşı kimyasal silahlar kullandığına dair iddiaları uluslararası ajanslara ve medya kuruluşlarına bildirerek ve dijital iletişim imkânlarından faydalanarak, bir propaganda hücumu başlatıyorlar. Bu cümleden olarak, dün Meclis'de M. Savunma Bakanı Hulûsî Akar'ın izahlarına karşı, bir muhalefet m. vekili gibi değil de, adetâ bir düşman gibi saldıran HDP ve CHP'lilere, Meral Hanım'ın bir milletvekilinin de eklenmesi daha bir düşündürücü..

Öte yandan, terör odakları da boş durmuyorlar; Suriye-Türkiye sınırına yakın noktada bulunan Anteb bağlı Karkamış ilçesine, sivil hedeflere atılan roketler sonunda şu ana kadar 5 kişi vefat etmiş bulunuyor. Bu cümleden olmak üzere, Ayşe Nur Alkan isimli, 3 aylık bir öğretmen olan hanım kızın ve bir başka roketin isabet ettiği bir evde de 5 yaşında bir çocuğun can vermesi, gerçekten de yürek parçalayıcı.. Her iki kurbanın anne-babalarının, vakarlarını korumalarına hayran kaldım.

22 yaşındaki bu hanım öğretmenin, sınıfındaki çocukları sığınağa indirmesinden sonra, 'geride kalan var mı?' diye yukarı çıktığı bir sırada, okula bir başka roketin isabeti dolayısiyle can vermesi.. Hepimize karşı beslenen düşmanlığın kurbanı olan bu can kayıplarını yaşayan ailelerine, geride kalanlarına sabırlar diliyor, acıları kendi yüreğimizde de hissettiğimizi belirtmek istiyoruz.

*

Bu arada, dün, Türkiye'ye gelen Almanya İçişleri Bakanı Nancy Faeser, 'Terörle mücadele konusunda Türkiye'nin çabalarını büyük bir anlayışla karşılıyoruz' dedikten sonra, 'Fakat şunu da söylemek gerekiyor ki bütün bu hususlarda, alınan önlemlerin atılan adımların orantılı olmasını göz önünde bulundurmak gerekir ve sivillerin korunması gerekir. Özellikle şiddetin tırmandırılmaması konusunda da hassas davranılması gerektiğini düşünüyoruz." diyerek, 'Pençe-Kılıç Harekâtı'na da imâ yoluyla eleştiri getirmeye kalkışması üzerine, İçişleri Bakanı S.Soylu'nun, 'Polonya'ya iki bomba düştü diye NATO ayağa kalktı. İstiklal Caddesi'nde mâsum insanlar öldürüldü. O insanlara hiçbir tepki gösterilmedi.. İnsanlar, coğrafyalarına, dinlerine, yaşadıkları bölgelere göre ayrıştırılamazlar. İnsan hakları dünyanın her yerinde insanlara aiddir." ifadelerini kullanması ve, 'Almanya'ya ya da dünyanın herhangi bir yerinde bir terör saldırısı olduğunda ne düşünüyorsak etrafımızdaki coğrafyadaki terör örgütlerine karşı da aynı şekilde düşünülmesini istiyoruz. Etrafımızda bir terör devleti kurmak istediler. Ve bizim buna müsaade etmemiz mümkün değildir. Sınırlarımızı, milletimizi korumak bizim borcumuz ve ödevimizdir. Bu her ülkenin meşru hakkıdır." demesinden sonra tekrar söz alan Faeser, "Türkiye ile terörle mücadele konusunda Türkiye'nin yanındayız. Fakat aynı zamanda bu tepkinin bu mücadele sırasında verilen tepkilerin orantılı ve Birleşmiş Milletler hukukuna uygun ve sivillerin korunduğu operasyonlar olması gerekir.' diye dikleşme eğilimini sürdürmek isteğini sergiledi. Halbuki, Faeser, 'Türkiye'nin bu harekâtının, 'Birleşmiş Milletler Antlaşması'nın 51'inci maddesinden doğan meşru müdafaa hakları doğrultusunda gerçekleştirildiğini' elbette biliyordu.

*

Bu arada, B. Amerika'nın dün sabah ve öğle sonrası olmak üzere, iki farklı açıklama yapması, Türkiye'yi hem frenlemek, hem de tamamen yitirmemek konusundaki çelişkilerini yansıtıyordu. USA Dışişleri Bakanlığı'nın resmî sitesinden yapılan ilk yazılı açıklamada, 'Suriye ve Türkiye'deki sivil can kaybı için en içten başsağlığı diliyor; sivilleri korumak ve ortak düşman DEAŞ'ı yenilmesiyle ilgili ortak hedefi desteklemek için, gerilimi azaltma çağrısında bulunuyoruz. Irak'ta ise, Irak'ın egemenliğini ihlâl eden ve koordineli olmayan askerî harekâta karşı çıkmaya devam ediyoruz.' deniliyordu. ABD, dün öğleden sonra, USA Başkanlık Sarayı'ndan yapılan açıklamada ise, dün sabahki ilk açıklamaya aykırı noktalar da bulunuyordu, kısmen.. O açıklamada, 'Türkiye, güneyinden kaynaklanan terör tehlikesiyle karşı karşıyadır, ve , bu yüzden kendisini her türlü savunma hakkı vardır, bunu anlayışla karşılıyoruz' denildikten sonra, 'ancak bu müdahalenin, DEAŞ'a karşı verilen mücadeleyi zayıflatmaması' gerektiğine değiniliyordu. Yani, Amerika, bir taraftan Türkiye'yi kendisinden daha da fazla uzaklaştırmamak dikkatini sergilerken, diğer taraftan da, Ortadoğu'daki finolarına eğitim ve her türlü silah, techizat ve diplomatik desteği vermekte de kararlı gözüküyordu..

*

Bu gelişmeler olurken, Rusya ne diyordu? Suriye'de Amerika ve İran'la birlikte önemli bir aktör olarak bulunan ve Türkiye'yi Suriye'deki terör odaklarına karşı mücadelesinde frenlemeye tıpkı Amerika gibi çaba harcayan Rusya, dün yaptığı açıklamada, 'Türkiye'nin "itidalli olacağı ve aşırı güç kullanmaktan kaçınacağı umudunu' belirtiyordu.

Ukrayna'da 8 aydır, sivil hedeflere ve şehirlere karşı giriştiği, hattâ barbarlık derecesinde kanlı saldırı ve işgal hareketini sürdüren Rusya'nın açıklaması da, 'Ortadoğu'da asıl oyun kurucular biziz..' demek istiyor; Amerika'dan geri kalmamak istercesine..

Rusya Başkanı Putin'in Suriye Özel Temsilcisi Alexander Lavrentyev, dün yaptığı açıklamada, "Türk mevkidaşlarımızı, gerginliğin tırmanmasını önlemek için Suriye topraklarında aşırı güç kullanmaktan kaçınmaya ikna etmeyi umuyor; tarafları, ihtilaflara barışçı çözüm bulmak için çabalarını sürdürmeye davet ediyoruz.' diyordu.

*

Bunlar olurken, bazı mahfillerde Mısır, Suûd, Suriye vs. ile ilişkiler üzerine, hâlâ, geçmişe dayalı hatırlatmalarla yapılan ve ilk planda zâhiren doğru gibi gözüken değerlendirmelerin gerçeği üzerinde derinlemesine durulması gerektiğini ve 'İdeali iste, realiteyi de gör..' sözünü de hatırlatmakla yetinelim. Müslümanların tarihine baktığımızda, Asr-ı Saadet'te, Hudeybiye Sulh Andlaşması'na kolayca gelindiği mi sanılıyor?

*

'Hasmınla barışamıyorsan niçin savaşmıyorsun; savaşmıyorsan, niçin barışmıyorsun?' sözü asırlar önce söylendiyse de, boşuna mı söylenmiştir?

*

Râşid Küçük Hoca'ya ebediyet yolculuğuna uğurlarken..

İslâm'ın anlaşılmasında, özellikle Hadis ve Siyer-i Nebi alanlarında son asrın seçkin âlimlerinden Râşid Küçük hoca da dün ebediyyet yolculuğuna çıktı. Fatih Câmiinde ikindiden sonra, Mehmed Görmez Hoca'nın cenaze namazından önce yaptığı tezkiye konuşması, her zamanki gibi kendisine özgü derinlikte ve hekîmâne idi. Diyanet İşl. Başkanı Ali Erbaş'ın kıldırdığı cenaze namazından sonra, Meclis Başkanı Mustafa Şentop Hoca'nın yaptığı tezkiye konuşmasını takiben merhûm hoca, Fatih Câmii haziresinde, Hattat İbrahim Subaşı hoca, Halil İnalcık, Kemal Karpat, Semavî Eyice, Mehmed Genç gibi tarihçiler ve Kadir Topbaş gibi merhûmların kabirlerine komşu bir yerde olduğu için, 'bilginler mahallesi' diye tesmiye olunan mekândan öbür âlem'e uğurlandı.

Bizim neslin bu seçkin âlim ve hâdimine bu yolculuğunda Allah'u Teâlâ'dan rahmetler- selâmetler niyaz ediyorum.

*

.Sadece ‘fizikî' değil, ‘sosyal depremler'in travmalarını da unutmadan...
25 Kasım 2022 Cuma

Eve oldukça geç gelmiştim. Ertesi güne bırakamayacağım yazılarım vardı, okuyacaklarım vardı.

Saat 04.00'e doğru yaklaşıyordu. Uykum da gelmişti.. Ama, 'imsak' vaktine erişsem de, bir ezan sesi duysam' diye kendimi zorluyordum; Yahyâ Kemâl'in, 100 yıl önce bu günlerde yayınlanmış olan 'Ezânsız Semtler' isimli yazısındaki deyişle, 'Ertesi sabah, bayram namazına gitmeye karar vermiştim, ama, frenk gecesinden Müslüman sabahına kalkılamaz korkusuyla, sabaha kadar uyumadım' şeklinde anlattığı gibi; uyuyacak olursam, güneş doğmadan önce uyanamayabilirim diye düşünüyordum.

Ama, 'küçük ölüm' denilen uyku gelince ertelemek de zor oluyor.

İşte o anlarda, ayağımın altında bir kayma oluyor gibi bir hisse kapıldım.

4'üncü katta oturuyorum, üst katlarda sarsıntı daha fazla oluyor.

Ev beşik gibi sallanmaya, binanın iskeletinden hafif çatırdama sesleri gelmeye ve raflardan bazı kitaplar düşmeye başladı.

Evet, deprem oluyordu da, şimdi ne yapabilirdim?

Deprem zamanlarında en zayıf yer kabul edilen merdiveni kullanamazdım. En iyisi, binaların çökme zamanlarında, hava alınabilecek boşlukların yine de köşelerde olduğu bilindiğine göre, ben de çalışma odamda, bir köşede bekleyebilirdim; teslimiyet dualarıyla öyle yaptım.

*

7-8 saniye kadar sonra o ürpertici sarsıntı ve sallanma geçti.. Ve 8-10 dakika kadar sonra da, depremin Düzce civarında ve, -depremin şiddetini ölçmekte uluslararası bir kıstas olarak kabul edilen- Richter Ölçeği'ne göre 6 şiddetinde olduğu ve Ankara-İstanbul, İzmir, Zonguldak ve Kütahya'ya kadar geniş bir alanı sarstığı açıklandı. Hamdolsun ki, can kaybı yaşanmadı. Şimdi, günlerdir kamuoyunda bu deprem tartışılıyor.

Gözlerimin önünden de nice deprem sahneleri ve hâtıraları, bir film şeridi gibi geçti.

*

Çocukluğumda, okuma-yazma bilmeyen ana ve teyzelerimizin tarlalarda çalışırken, 10 yıl öncelerde -1939'da 40 bine yakın insan kaybıyla sonuçlandığı söylenen- Erzincan Depremi'nin ağıtlarını, ağlayarak okudukları dönemi hatırlıyorum, henüz 5-6 yaşlarımdayken.. Erzincan değil, Ezirgan derlerdi.. Ve 'Ezirgan'ın dedikleri yerin neresi olduğunu da bilmezlerdi.

Gazete- radyo diye bir şey yoktu köyümüzde, sadece 1-2 ailede gramofon vardı.. Halk ozanlarının gramofon plaklarına okudukları ağıtlar Samsun'un uzak orman köylerine kadar, öyle yansıyordu.

O yıllarda, bizim oralar da sallanır ve insanlara, evlerde değil, meydanlarda, harman yerlerinde yatmaları söylenirmiş..

Deprem olurken Huseyn emmimin, meydana serdiği yatağında korkudan, başına yorgan çekişini, ilerdeki atlarından da tepinişlerini hayâl-meyâl hatırlıyorum..

*

Aradan yıllar geçti ve Mart-1970'de gece yarısına doğru, Kütahya- Gediz'de meydana gelen ve 5-6 saniye kadar süren ve de 4 bin kadar evin tamamen yıkıldığı ve bin kadar insanın hayatını kaybettiği deprem sırasında İstanbul'da, Hırka-i Şerif civarında idim.

O gece, soğuk havada, halk olarak battaniyeye sarılıp dışarıya çıkmıştık..

*

Ve Mart-1977 başında bir gece, saat 20.00 civarında İstanbul çok şiddetli bir depremle daha sarsılmıştı. Ama, depremin asıl merkezinin Romanya'nın başkenti Bükreş olduğunu, -İstanbul'u o kadar şiddetle sarsan- o depremde, Bükreş'te küçük çaplı hasarlar meydana geldiğini, 23.00 haberlerinde öğreniyorduk.

Ama, o haber ne kadar gerçekti?

Ertesi sabah, bizdeki, o dönemin en ünlü ve hızlı Marxizan- Kemalist yazarları köşe yazılarında, o ilk haberlere göre, 'sosyalist- komünist rejimlerde, her konuda olduğu gibi, şehirleşmenin de ne kadar sağlam olduğunu', İstanbul'u ayağa kaldıran o şiddetli sarsıntının Bükreş'te hiç bir ciddî hasar meydana getirmediğini delil olarak göstererek, alel-acele makaleler kaleme almışlardı, gazetelerinde..

Ama, o yazıların okuyucuya ulaştığı saatlerde, o sırada ziyaretler için Afrika'da olan Romanya Devlet Başkanı Nikolay Çavuşesku'nun ziyaretini yarıda keserek, Romanya'ya dönmekte olduğu ve onun ülkesine dönmesinden sonra, akşama doğru ise, Bükreş'in korkunç şekilde yıkıldığı, 30 binden fazla insanın öldüğü veya yaralandığı bildiriliyordu. Tabiatiyle, bizdeki söz konusu marxist yazarlar ve etkiledikleri çevreler, ideolojik körlüklerinin karşılığında, çok gülünç duruma düşmüşlerdi.

*

Ama, bunları söylerken, sadece karşı tarafın tutarsızlıklarını söylemek yanlış olur, noksan kalır ve kendi cenahımızda bu gibi felaketler karşısındaki ilk değerlendirmelerin halkın zihnine nasıl yansıtıldığını da görmemiz gerekir.

Meselâ, bir örnek.. 17 Ağustos 1999 gecesi, Almanya'da, gecenin 03.00 civarında kuzeydeki Hamburg'dan 400 km. kadar güneydeki Köln'e geldim; hiç bir şeyden haberim yoktu..

Yatmadan önce, haberlere bakayım dedim. Hemen bütün Alman televizyonları, Türkiye'de korkunç bir deprem olduğunun haberine dair görüntüleri, saatlerce canlı yayınlarla veriyorlardı. Evet, Büyük Marmara Depremi'nde 20 binden fazla can kaybı olduğu anlaşılıyordu.

Tabiatiyle uyku tutmadı, haliyle..

Sabahleyin, oradaki toplumumuz arasında sözlerine az-çok itibar olunan bazı tipler, ilk planda; konuyu, hemen, 'gark olunan günahların elbette böyle karşılık göreceği' şeklinde değerlendiriyorlardı.

O günlerde, Millî Gazete'nin Almanya baskısında, en azından 20-25 gün boyunca en çok da bu gibi yaklaşımların inancımız açısından değerlendirilmesine ayırmıştım yazılarımı..

Elbette, vahy-i ilâhî kaynaklı önceki Kitab'larda olduğu gibi, Kur'an-ı Kerîm'de de bazı azgın toplumların cezalandırılmasında, onların üzerine bazı ilâhî cezaların yağdırıldığına dair haberler vardır; ama, Kur'an'daki bu hükümlerden hareketle, bütün tabiî âfetleri, -aklın gereği olarak alınması gereken tedbirleri düşünmeksizin-, sadece bu şekilde değerlendirmenin yanlışlığı düşünülmek istenmiyordu.

*

Hattâ daha trajik olanı ise, hâlen hayatta olan ve tv ekranlarında, komik izahlarla izleyicileri kendisine güldüren; milleti, İslâm adına aydınlattığını sanan ekran güllerinden birisi, Almanya'nın Duisburg şehrinde Hacı Bayram Câmii'nde 1500'e yakın bir cemaate yaptığı konuşmada, 'Büyük zatlardan bazılarının gördükleri rüyalar'la, 'deprem bölgesinden son üç hafta içinde âhirete göçenlerin tamamının cezalandırılanlar olduğu' gibi zâlimâne lafları İslâm adına söyleyebiliyor ve sonra da, 'Evlerinizin depremde yıkılmaması ve sizlerin de o yıkıntılar altında ölmemeniz için duaların yazıldığı broşürleri, câmi girişinde, sadece 5 Alman Markı karşılığında alabilirsiniz.. Fotokopisini çıkararak çoğaltırsanız, hakkımı helâl etmem..' diyor ve o gibileri yazılarımızda eleştirdiğimizde, biz de bazılarınca eleştiriliyorduk.

*

Evet, 'fizikî depremler', her bir toplumda muhakkak ki büyük travmalar meydana getirir; ama, bir de toplumları derinden yaralayan, ağır tahribata yol açan 'sosyal depremler' var ki, bizim toplumumuz son 100 senede, bu sosyal depremlerin en ağırlarını yaşadı ve hamdolsun ki, yine de ayağa kalkabildik.

Bu 'sosyal depremler' ve onların travmaları, fizikî depremlerden çok daha fazla üzerinde durulmayı gerektirmektedir.

Bu konu üzerinde daha çok durmalıyız..

.Okuyucularla hasbihal
27 Kasım 2022 Pazar

*Sâcid Eryiğit: 'Ben 30 yıllık öğretmenim. Okuyucu görüşlerini yansıtan geçen haftaki 'Hasbihal'inizden cesaret alarak ben de duygularımı paylaşmak istiyorum. Sizi aşağı yukarı 1985'lerden, lise yıllarından beri okurum.

Cuma günkü yazınızda kendi hayatınızda yaşadığınız bazı depremleri anlatırken, 1999'daki büyük 'Marmara Depremi'ne de değinmiştiniz.

O büyük felaketi ailemden nice kurbanlar vererek ben de yaşadım. İnşaat kusur ve hataları dışında, kimsenin elinde olmayan o tabiî felâketlere tahammül etmemiz, inancımızın gereği olduğundan, 'İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn.. / Biz Allah'dan geldik, dönüşümüz de O'nadır.." diyerek, tahammül gücümüzü takviye ettik- ediyoruz..

Ama, ilginçtir ki, henüz 23 sene önce.. Ülkeyi Ecevit başbakanlığında Ankara'dan yönetenler, felâket mıntıkasına ancak 48 saat sonra gelebildiler.. Mahallî mülkî ve askerî erkân ise, A llah rızası için yardıma koşan Müslüman halkı, 'Bunlar halkın karşılaştığı felaketini fırsat bilerek, propaganda yapacaklar, onlara bu fırsatı vermemeliyiz..' diye bu gönüllüleri uzaklaştırmaya çalışıyorlardı. Hele o günlerde, soyadı 'rakıcı' olan, yani soyadında bile meymenet olmayan bir yetkili vardı, bütün kurtarma ve yardım faaliyetlerini bir kenara koymuş, bütün gücünü felâketzedelere yardım için koşmak yerine aklınca, 'gericiler' dediği grupları oralardan uzaklaştırmaya sarfediyordu.

Bir de, sizin geçmişte bir yazınızda aktardığınız ve bir kenara kaydettiğim ve doğru olduğunu öğrendiğim bilgileri bu tabloya ekleyeyim. Demiştiniz ki: 'O depremden sonra, Dünya Bankası, Türkiye'ye 550 milyon dolar yardım yapmış ve 1 yıl sonra da o yardımların yerinde harcanıp harcanmadığını kontrol etmek için bir heyet ülkeye geldiğinde Başbakan Ecevit'in ekonomiden sorumlu Devlet Bakanı Receb Önal, Dünya Bankası heyetini n yapacağı açıklamayı beklemeden, hemen bir basın toplantısı yapmış, 'Biz o yardımları maalesef, ekonomik sıkıntılar yüzünden ödeyemediğimiz memur maaşlarını ödemekte kullandık' demişti.

Bu yakın geçmişi unutamam.. Dahası, önceki yazınızda değindiğiniz 1939'daki büyük Erzincan Depremi'nden sonra da dünyadan gelen yardımlar da Erzincan'a ulaştırılmak yerine Ankara' da bürokratlar için Saraçoğlu diye anılan bir mahallenin inşa olunmasında kullanılmıştı. Bunları bilmeyenler veya unutanlar, ülkeyi 20 senedir yönetmekte olanların nereden alıp nereye getirdiklerini anlayamazlar elbette..

Bunları yeni nesillere anlattığımızda, masal sanıyorlar..

20 sene önce bu ülkenin yıllık ihracatı sadece 35 milyar dolar iken, bugün 250 milyar doları aşmış bunuyor. Bu rakam bile henüz yetersizdir. Çünkü, Türkiye'yle yaklaşık olarak aynı nüfusa sahib olan Almanya'nın yıllık ihracatının henüz onda bir kadarlık bir ihracat yapabiliyoruz. Halbuki, biz Birinci Dünya Savaşı'nda yenildiysek; Almanya da , hem Birinci, hem de İkinci Dünya Savaşı'nda ağır şekilde yenilip yerle bir edildiği ve hele de yetişkin işgücü nüfusunu çok büyük çapta kaybetmişken, nasıl oldu da, onlar tekrar ayağa kalktılar da, biz ise, devrim-mevrim adına, bir takım gardrob değişikliklerini millete zorla dayatıp kabul ettirmeyi kalkınma zannetmek gibi bir traji-komik zaman tünelinden geçirildik..

-SEÇ: Hassasiyetiniz ve konuya katkınız için teşekkürler Sâcid Bey..

*A. Morçol: 'İdeal siyaset ile reel- politik arasında demek ki, kocaman bir fark varmış.. Başka ülkelere sert mesajlar verilirken, demek ki, emperyalist güç odaklarının dayattıkları, halklara sunulanlardan farklı olabiliyormuş..'

-SEÇ: Evet, hele de devlet adamları, söyledikleri her sözün bir bedelinin olacağını göz önüne getirmelidirler.

Ama, onların da kızma hakları vardır, ve robot değildirler. Ters ve acı neticeleri olsa da..

Sadece şu son 100 yıla baktığımızda, ne ilginç ve ders verici sahnelerle karşılaşırız.

Sözgelimi, 110 yıl önce, Balkan Savaşı'nda, Bulgaristan da diğer Balkan devletleriyle ortaklaşa, Osmanlı'ya karşı savaş açıp, Bulgar güçleri Çatalca'ya kadar gelmişlerdi.. Ama, 2 sene sonra, aynı Bulgaristan ve Osmanlı Devleti, Birinci Dünya Savaşı'nda müttefik oldular, savaş cephelerinde aynı düşmanlara karşı silah arkadaşlığı yaptılar.

Veya, bir başka örnek..

Stalin Sovyet Rusyası, İkinci Dünya Savaşı öncesinde, 'geleceğin Avrupası'nın nasıl paylaşılacağı' üzerine, Adolf Hitler Almanyası ile, 25 Ağustos 1939'da imzalanan bir andlaşma imzalamış ve Hitler Almanyası bu andlaşmadan 1 hafta sonra 1 Eylûl 1939'da Polonya'ya saldırarak 2.Dünya Savaşı'nı başlatmıştı. Ama, savaşın 2'nci yılında, Hitler Almanyası, bu sefer de Sovyet Rusya üzerine saldırıya geçmiş; komünist Stalin, Amerika tarafına geçmiş, komünizm dünyası, kapitalizm dünyası tarafından kurtarılmış ve savaşın başında, Hitler'le birlikte olan Stalin, savaşın sonunda Amerika'yla birlikte dünyanın karşısına zafer kazanmış, muzaffer bir lider olarak çıkmıştı.

Ve savaş sonunda, Avrupa'nın yeniden şekillendirilmesi için, Berlin yakınlarındaki Potsdam'da Temmuz-1945'de, İngiltere lideri Churchill, Amerikan lideri Truman ve Sovyet Rusya lideri Stalin toplandıkları sırada, Truman, Amerika'daki annesine yazdığı mektupta, Stalin'e kızgınlığını, çok ağır bir hakaret sözüyle ifade ediyor; ama, hemen arkasından da, 'Stalin'in de kendisine aynı şekilde hakaret edebileceğini' yazıyordu annesine.

1980-88 arasında 8 yıl süren ve iki taraftan 1 milyondan fazla insanın hayatına mal olan İran- Irak Savaşı sırasında da, İran ve Irak liderleri ve resmî yayınları, birbirlerine, kaatil, kan içici, cellâd, kâfir gibi en ağır sıfatlar yapıştırarak hakaretler etmişlerdi. Ama, sonra bütün onlar unutuldu..

Evet, ideal olan siyasete göre, böyle şeyler olmamalı; ama, reel politika, farklı tablolar çıkarıyor ortaya ve tarih boyunca müslüman liderler de, en olmayacak sözleri birbirlerine karşı kullanmışlardır. Keşke, böyle şeyler olmasa, ama, oluyor, maalesef...

*Kerim Baltacı: 'Dünya Kupası' maçlarının Qatar'da oynanması dolayısıyla, arab rejimleri ve müslüman arab halklarının sergilediği coşku ve oradaki galibiyet veya mağlubiyetlerin Müslümanların ve hattâ İslâm'ın zaferi veya yenilgisi gibi değerlendirilmesi tuhaflığına değinmeyecek misiniz?

-SEÇ: Bir fırsat olursa, inşaallah..

*Ülfet Şahin: 23 Kasım tarihli yazınızın sonunda Hz.Peygamber (S)'in Mekke Müşrikleri'yle imzaladığı Hudeybiye Sulh Andlaşması'na şöyle bir değinip geçtiniz. O konuyu biraz açar mısınız?

-SEÇ: O konuyu, önümüzdeki günlerde müstakil bir yazı olarak ele alacağız, İnşaallah..

*

.Spor -ve özelde ‘futbol'- da, ‘din'lerden bir ‘din' mi?'
30 Kasım 2022 Çarşamba

Qatar'da oynanan 'Dünya Kupası' müsabakaları sadece futbol meraklılarını değil, devletleri, hükûmetleri, toplumları ve onların ideolojilerini ve hattâ inançlarını da ilgilendiriyor, bu yüksek iletişim çağında.. Hele de dün gece oynanan İran- Amerika maçı sadece İran ve Amerika'yı ilgilendirmiyordu. Dün, TRT'nin bir spor programında konuşan bir spor uzmanı bile, 'Elbette, biz, İran'ın kazanmasını istiyoruz..' diyordu.. Ama, olmadı ve İran dün gece, Amerika'ya 1-0 yenildi.

Halbuki, 1998'deki 'Dünya Kupası' seçmelerinde, İran Amerika'yı yendiği zaman dünya yıkılmıştı âdetâ.. İran lideri Ali Khameneî de İranlı futbolcuları 'cihad'larından dolayı tebrik etmişti. O dönemin Amerikan Başkanı Bill Clinton da, Başkanlık'tan sonra kendisine, 'Başkanlığınız sırasında sizi dış siyasette unutamadığınız ne gibi bir gelişme yaşadınız?' diye sorulunca, 'İran'a yenilişimiz' diye cevabını vermişti.

Sahi, böyle sportif galibiyet veya mağlûbiyetler ülkelerin dış ve iç siyasetlerini etkiler mi?

Bu hususta, yine İran'dan bir örnek verelim.

Bilindiği üzere, İran son aylarda, sadece Hükûmet'e değil, yönetim sisteminin özüne, rejime yönelik ve ölümlerle birlikte giderek artan protestolar içinde zor günler yaşıyor. Ama, geçtiğimiz günlerde, Qatar'daki 'Dünya Kupası' seçmelerinde İran, Galler karşısında, 2-0 galib gelince, İran'daki son karışıklıkların iki tarafında olan büyük kitleler gece boyunca aynı duygu ve sevinçle sokağa dökülmüşlerdi. Dahası, o galibiyet aşkına, dün, İran'da Yargı Kurumu bir af uygulaması sergilemiş ve son karışıklıklarda mahkûm olan 1150 kişi serbest bırakılmıştı.

Dün gece, Amerika karşısında da bir galibiyet alınsaydı, daha büyük bir af uygulaması daha gelebilir ve o karışıklıklar da daha bir sönebilirdi.

Bu gibi örneklere bakarak, 'spor sadece spor değildir..' denilebilir.

*

Bizim neslimiz, henüz ülkede TV yayını yokken, 1964'te, Roma Olimpiyadları'nda, Amerikalı, Cassius Clay isimli siyahî bir boksörün ağır sıklet boks şampiyonu olmasından sonra, kameralar karşısında 'Benim adım artık, Muhammed Ali'dir' demesi, dünyada şaşırtıcı bir etki ve bütün Müslüman toplumlarında da derin bir heyecan meydana getirmiş ve sonra, belki onun sevimliliğinin de sürüklemesiyle, yüz milyonlarca Müslüman, sadece Muhammed Ali'yi değil, boks sporunu da öğrenip izlemiş; ülkeye ve evlerimize 1972'lerde TV geldikten sonra ise, M. Ali'nin maçlarını gecenin saat 03.30'larında uyanıp, bir inanç heyecanı ve coşku ile seyreder duruma gelmiştik.. 1-2 maçta yenildiği zaman ise, şaşkına dönerdik. Halbuki, evet, sportif rekabet ve mücadelelerde 'iman' gücünün de etkisi olsa bile, galibiyet veya mağlûbiyetleri o inanç sistemlerinin özüyle ilgilendirmek, her zaman sağlıklı sonuçlar vermeyebilir.

Ama, dünyada, sportif faaliyetleri bile bir 'din' bağlılığı gibi değerlendiren anlayışların olduğu da unutulmamalıdır.

Belçika- Brüksel'de 40 sene öncelerde bir futbol karşılaşması sonunda meydana gelen bir kargaşa sırasında 40'a yakın insan ölmüştü.

O zamanlar bir Belçika gazetesinde 'La Religion de Foot' /Futbol Dini' başlıklı bir yazı yayınlanmış ve 'fakir' de, ondan mülhem olarak, o konuda, o günlerde benzer bir yaklaşımla bir yazı yazmıştım.

Tarihini hatırlamayınca, 'Google'a sorayım dedim.. Meğer, stadyumlarda ne büyük nice karışıklık ve kavgalar meydana gelmiş imiş.. Gözlerimin önüne bir liste serildi:

1964 yılında Peru'daki bir stadyum faciasında 318 kişi ölmüş..

1968'de, Arjantin- Buenos Aires'deki bir maçta, 71 ölüm..

1982'de, Rusya- Moskova'da Lenin Stadı'nda, 66 ölüm..

1985'de, Belçika- Brüksel'de 39 ölüm,

1988'de, Nepal- Kathmandu'da 93 ölüm..

1996'da Guatemala'da 84 ölüm..

1998'de, İngiltere- Sheffield'de 96 ölüm,

2001'de Gana-Accra'da 127 kişi..

2012 yılında Mısır, Port-Said'de, iki takım arasındaki maçta 72 kişi ölmüş..

Ve, binlerce de yaralı..

*

Yukarıda sözü ettiğim Belçika gazetesinde 'Futbol Dini' başlıklı yazıda, özet olarak, 'Bu 'din'in büyük tarafdar kitleleri ve cemaatleri var, din adamları var, ibadetleri, kuralları var, fanatik bağlıları/ tarafdarları, mahkemeler, yargıçları, üniversiteleri, profesörleri, orduları var, kumandanları var, savaşları var, savaşçıları, kahramanları, martyr'leri /kurbanları, yaralıları var.. Büyük malî kaynakları var, vs..' deniliyordu..

Aynen öyle..

(Google efendi, Türkiye'de, 1967'de, Kayseri ve Sivas takımları, Kayseri'de oynanan bir maç sonunda çıkan kavgada 40 kişinin öldürülmesi ve yüzlercesinin da yaralanmasıyla sonuçlanan korkunç cinayeti o listeye dâhil etmemiş, başka bir yerde yazmış.. Ki, o korkunç cinayet, sonra Sivas'a da sıçramış, Sivas'ta, futboldan haberi olmayan Kayseri'liler bile öldürülmüştü.. Ve o câhilâne ve ilkel cinayetler sebebiyle, iki şehir birbirlerine yıllarca düşman gibi davranmıştı. )

Daha sonra başka hadiselerde de daha küçük çaplı kavgalarda da öldürmeler ve yaralamalar olmadı değil..

*

Son olarak da, İzmir'de iki takımın maçında çıkan kavgada patlayıcı fişeklerin kullanılması ve bazı futbolcuların sopa ile dövülmeleri ve oyunun tatil edilmesi gösterdi ki, o patlayıcılar, stada kontrolsüz giren ambulanslar vasıtasıyla ve şoförlerin sırt çantalarında sokulmuş, o sırt çantaları lavaboya bırakılmış, oradan başkaları gidip almış ve tarafdarlara dağıtılmış.. Evet, üstelik aynı şehrin iki takımı arasındaki rekabetin bile cinayet planlamasına kadar vardırılması, daha korkunç bir tablo da çıkarabilirdi ortaya.. Bereket ki, çok büyük bir katliâm yaşanmadan bozulmuş o entrika..

Evet, korkunç bir 'din', bu 'futbol dini..'

Ve de, hele futbol, sadece futbol değildir.

1999 yılında, bir İstanbul takımı ile İngiliz takımı, şampiyon kulüpler şampiyonasında karşılaşmış ve İngiltere yenilmişti. O zaman, Almanya- Köln'de idim ve netice belli olunca, gece yarısı, on binler Köln'ün merkezini âdeta felç etmişler, Türkiyelilerin dışında Pakistanlı, Hindistanlı ve hele Afrikalı on binler de Türkiye takımının zaferi için coşkulu sevinç gösterileri yapıyorlardı. Afrikalılara sebebi sorulduğunda, 'Bu İngilizlerin bize asırlarca yaptığı zulümleri unutmadık, bizim intikamımız da alındı, bu zaferle..' diyorlardı.

*

Yazının başlığındaki 'din' ile 'futbol' ve bütünüyle spor arasındaki ilgiye bu açıdan da bakılabilir. Geçmişte, Türk Dil Kurumu, yayınladığı bir sözlükte, 'Kemalizm, 'Türk'ün dinidir' diye tarif etmişti. Daha nice dinler de vardır.

'Ben Müslüman'ım' diyenlerin hayatlarını şekillendiren, düşünce, duygu ve ibadet ve diğer her türlü davranışların aslı kaidelerini belirleyen dinin adı ise, evet, sadece 'İslâm'dır.

.Emperial-şeytanî güçler, ‘İslâm' kelimesinden bile korkuyorlar
2 Aralık 2022 Cuma

DEAŞ veya DAİŞ diye anılan ve açılımı, 'Irak- Şâm İslâm Devleti (Devlet-ül'İslâmiye-i Irak ve'ş-Şâm' isimli ve lâtin dillerinde ise, kısaca (ISIS) diye yazılan bir 'silâhlı mücadele örgütü'nün, değil İslâm'a, hattâ Müslümanlara bile nisbet olunması ne kadar sağlıklıdır, bilmiyorum. Ama bu örgüt tarafından bu zamana kadar yapıldığı belirtilen veya kendilerince de benimsenen eylemlerin pek çoğunun İslâm Savaş Hukukunun ahlâkî şartlarına uygun olduğuna dair bir kanaate de sahib değilim. Bu yüzden, onlar hakkında çok yakın bir bilgiye sahib olmadığım için, leh veya aleyhlerinde de bir şey yazmadım.

Ancak, Amerikan eski başkanı Trump'ın, DEAŞ'ın, 'Obama zamanında Amerika'nın kurdurulduğu' şeklindeki iddialı lâfları ne yalanlandı, ne teyid olundu.

Amerikan emperyalizmi, özellikle Irak ve Suriye'de yıllardır, bu (DEAŞ) korkusunu dayanak olarak gösterip her türlü entrika ve cinayetlerini sergilediği gizli bir husus değil.

'İslâm Devleti' iddiasıyla ortaya çıkan böyle bir oluşum, onları niye bu kadar ilgilendiriyor ki? Biz onların kendi dinlerine, inançlarına uygun olarak kurduklarını iddia ettikleri devletlerine, yönetim sistemlerine karışıyor muyuz?

*

Hatırlayalım, bir Rus savaş uçağının, 24 Kasım 2015 tarihinde, Türkiye hava sahasına izinsiz olarak girmek üzereyken, Türkiye'nin önceden ilân ettiği angajman kurallarına aykırılık gerekçesiyle vuruluşunu hatırlayalım.

O zaman, Rusya Başkanı Putin, 'Bundan dolayı Türkiye'yle savaşacak değiliz. Ancak bunun bedeli olacak elbette.' demiş ve arkasından da AB ve NATO ülkelerine hitaben, 'Türkiye'nin bugünkü yöneticileri Türkiye'yi bir İslâm Devleti'ne götürüyor. Atatürk'ün kemikleri mezarında ters dönmüştür' demişti de, Başkan Erdoğan da, 'Bu nasıl bir söz? Ben, Rusya'nın yöneticileri, halkının büyük ekseriyeti Hristiyan olan Rusya'yı bir Hristiyan devletine götürüyor desem yanlış olmaz mı? Türkiye gibi, nüfusunun çok büyük bir ekseriyeti Müslüman olan bir ülkenin İslâm Devleti'ne götürüldüğü gibi sözleri bir suçlama olarak ifade etmek ne kadar sağlıklıdır?' kabilinden bir tesbitte bulunmuştu.

*

Evet, 'İslâm Devleti' ibaresi, bütün emperial odaklar için bir dehşet kaynağı oluyor.

Anlaşılabilecek bir durum değil.

*

Irak'tan sonra Suriye'de de, bir otorite boşluğu ve kargaşa çıkınca, bir kısım kişi veya örgütler, Haleb, Musul, Raqqa gibi şehirleri içine alan bir coğrafyada, bir İslâm Devleti kurduklarını ilân etmişler ve Ebubekr el'Bağdâdî isimli kişi de 'Halife'y-i müslimîn' sıfatını kullanarak hutbe okumuştu.

Tabiî, bu iddialı çıkış, bütün Müslümanları ne kadar bağlardı. Böyle bir şeyin, 'Ben yaptım oldu, beyât edin.' demekle olamayacağı açıktı. Ama onlar 'Bir yerden başlamak lâzımdı' diyorlardı.

*

Ama asıl ilgi çekici olan, 'İslâm Devleti' ismiyle dünya sahnesine çıkmaya çalışan 'sosyo-politik' yapıya, ilk tepki, Katolik Hristiyanların devleti olan Vatikan'ın başında Devlet Başkanı statüsünde bulunan Papa'dan geliyor ve '21. asırda İslâm Devleti kabul edilemez, Atatürk'ün yok ettiği sistemin yeniden getirilmesine müsaade edilemez.' diyor; ertesi gün de Amerikan Başkanı Obama, Papa'dan hiç de geri kalmayan bir dille 'İslâm Devleti'nin kabul edilemezliği'ni dile getiriyordu. (Bu vesileyle, Kenya'lı bir Müslüman babanın oğlu olup, çocukluk yıllarında, Endonezya'daki Müslüman medreselerinde bir kaç yıl okutulmuş olan Barack Hussein Obama'nın, Hristiyan olan annesi eliyle Hristiyan olarak yetiştirildiğini ve onun da, bundan dolayı annesine şükran duygularını dile getirdiğini de hatırlayalım.)

(İşte öyle bir zamanla ilgili olarak, Trump, Obama zamanında Amerika tarafından kurulduğunu iddia ediyordu ve sonunda da El'Bağdadî ve arkadaşlarının Trump zamanında katledildiklerine dair haberi bir zafer çılgınlığı için açıkça beyan ede hatırlayalım.)

*

Bunları niçin mi hatırlatıyoruz?

Türkiye, Kuzey Suriye ve Kuzey Irak'ta karşılaştığı terör belâsını bertaraf etmek için bir harekât planladığını açıklıyor, haftalardır. Ama Suriye'de, Fırat'ın doğusundaki bölgeleri işgal etmiş olan Amerikan emperyalizmi, 'Türkiye'nin müdahalesinin DEAŞ'a karşı verilmekte olan mücadeleyi zayıflatabileceği' lafını ileri sürüyor. Rusya ve İran ise, Fırat'ın batısındaki bölgeleri Suriye Hükûmeti adına diyerek, kontrolleri altında bulunduruyor.

*

Böyleyken.

Başkan Erdoğan'ın, geçen hafta, Qatar'da Mısır Başkanı Sisî ile el sıkışması ve 40-45 dakikalık bir görüşme yapmasından sonra. İkili ilişkilerin normalleşme sürecine girmek üzere olduğunun işaretleri alınırken.

Suriye'deki Baasçı Beşşar rejimi ile de bir normalleşmeden söz ediliyor. Ancak anlaşılıyor ki, Suriye rejimi, 'Türkiye önce Suriye topraklarından çekilsin.' diyor.

Ama Suriye rejimi, 'Bütün diğer güçler de çekilsin.' diyemiyor.

Halbuki Türkiye orada keyfinden dolayı bulunmuyor. Orada Türkiye aleyhine bir terör odağı yuvalanmış bulunuyor. Hattâ, Türkiye'nin sınır kasabalarına roketler, füzeler atılıyor.

Evvelki gün, PKK'nın Suriye'deki uzantısı olan PYD veya YPG'nin, yani Suriye'deki Kürdçü örgütlerin en önde gelen isimlerinden olan ve Türkiye'de ders okuduğu için açıklamalarını Türkçe olarak yapan Salih Müslim'in bir videosunu dinledim. O kişi, kendisine yöneltilen, 'Türkiye'yi tehdid ediyor musunuz?' gibi bir çanak soru soruyor; o da, 'Hayır!' diyordu. 'İnanalım mı yani?'

*

Ayrıca, Amerikan emperyalizminin, 'DEAŞ'la mücadele ediyorlar.' diyerek, PKK uzantısı olan YPG'ye yüzlerce askerî kamyonlarla verdikleri en gelişmiş silâh ve teçhizatı, NATO üyesi olan müttefiki Türkiye'ye bile vermediği, üzerinde durulmaksızın geçilecek basit bir durum mudur?

.Okuyucularla ‘Hasbihal' ve Hudeybiye'den alınacak ders…
4 Aralık 2022 Pazar

*Bazı okuyucular, haftada bir, kendi görüşlerine yer ve suallerine cevap vermek için 'Hasbihal'de bulunulmasını memnuniyetle karşılamakla birlikte, bazıları, 'Niçin Pazar günü?' dediler.

-SEÇ: Özel bir tercih sebebi yok. Ancak, Hristiyanların haftalık ibadet günü saydıkları Pazar günü, 100 yıla yakın zamandır, bu ülkede de, hafta tatili kabul ettirilince, medya organları o gün, daha hafif konulara daha fazla yer veriyorlar. Yoksa elbette ki bütün zamanlar, mekânlar ve günler Rabbimizindir.

*Almanya- Stuttgart'tan (ismini yazmıyorum) bir okuyucu: 'Âbi, yakından tanıdığım bir genç mühendis kardeşimiz, ülkemize de hizmet etmek heyecanı içinde. 'İstanbul'a gelmek ve bazı meselelerini size açmak istiyor'. Tlf. numaranızı ona verdim.' Projelerini ilgililere anlatabilmesi için, müzaheretiniz.

-SEÇ: Bu genç mühendis kardeşimi tanımaktan memnun oldum. Bizim aslî değerlerimize bağlı, pırıl pırıl bir genç.. Almanya'da ciddî bir firmada çalışıyor. Anadolu şehirlerinden birinde doğmuş, ailesiyle çocukluğunda Almanya'ya gitmiş.. Orada okumuş..

50-60 yıl öncelerde, Anadolu'dan yola çıkıp İstanbul'u bile doğru dürüst bilmeksizin tahta bavulla Almanya'lara giden Anadolu kökenliler işçilerin çocukları, torunları şimdi orada doktor, mühendis, avukat, fabrikatör, işveren vs. olmuşlar.. Ama, anavatanlarını unutmuyorlar..

Söz konusu genç mühendis kardeşimle de uzun uzun konuştuk.. 'Başta dünya siyasetindeki buhranların çözülmesinde önderlik rolünde olan ülkemizin, hemen her alanda da, geçmişte hayal edemeyeceğimiz derece gelişmiş olmasını gururla takib ediyoruz elbette; ama, hep uzaktan gurur duymakla olmuyor. Gerekirse buraya bizzat gelip çalışmalar yapalım; biz de elimizi taşın altına koyalım, bu çorbada bir fiske de olsa, bizim de tuzumuz olsun diyoruz.. Biz bu eğitimi aldık..' diyor ve devam ediyor: 'Evet, burada da rüzgar ve güneş panellerinden elektrik üretilmesi iyi bir gelişme.. Ama, yetmez.. Biz bugün, denizlerdeki dalgalardan elektrik üretmek' için gerekli teknolojileri ülkemize getirebilecek durumundayız. İlk planda meselâ, 10-15 bin nüfuslu bir ilçenin elektrik ihtiyacını deniz dalgalarından üretilen elektrikle karşılamak imkânı var..'

Bu konuda, daha önce bazı yazılar okumuştum, ama, benim bilgi ve ilgi alanımın dışında olduğu için bütünüyle anlamasam bile, bu genç mühendis kardeşimin heyecan ve samimiyetinden mesrûr oldum ve ilgilenebilecek kimselere havale ettim. İnşaallah hayırlı sonuçlar çıkar.

*Kemal İnceoğlu: Yazılarınızda, iç siyaset tartışmalarına çok az giriyorsunuz, ama değindiğinizde, bazı siyasî liderlerin söz veya tavırlarına karşı çıktığınız halde, Erdoğan'a hiç toz kondurmuyorsunuz.

-SEÇ: Bizzat Erdoğan da, 'hatasız-kusursuz siyasetçi ve hele lider profili oluşturulmaması' gerektiğini, çeşitli vesilelerle dile getiriyor, Ama, 'eğer iyi niyetimizden şüphe ediyorsanız.. O ayrı..' diyor.. Kaldı ki, 2500 yıl öncelerden beri, Roma hukukunda ilk kabul edilmesi gereken ölçülerden birisinin de 'Errare humanum est..' /Hata insan içindir..' sözü olduğunun göz önünde bulundurulması gerekir.

Bu satırların sahibi, günlük yazı hayatına 50 yıl öncelerde 1972'lerde başlamış birisi olarak, İlâ'y-ı kelimetullah (Allah'ın dininin hâkim kılınması) ve bayrağının yere düşmemesi için, günlük sıkıntılarının veya günün şartlarının zorlamalarının bazı tökezletme çabalarına katılmamak ve kapılmamak dikkatinde olmamız gerektiğini düşünürüm elbette..

Tayyib Bey'in 20 yıldır aşılamayan liderliği iyi anlaşılmalıdır. 85-90 milyonluk bir ülkenin yönetilmesi hafife alınmamalıdır. Yanlış bulduğumuz konuları usûlünce ifade etmenin yolu sadece alenî olarak yazmak değildir elbette..

Tayyib Bey'in taşıdığı değerler sistemine düşmanlıktan dolayı ona çatanlar, kendi yandaşları söz konusu olunca, kendi iç âlemlerindeki tartışmaları nasıl da gizleyiveriyorlar. Biz de bu seçim sath-ı mailinde daha dikkatli olmalı değil miyiz?

*M. Yıldırım, Süleyman Avcı, Kerem Özer isimli okuyucuların benzer ifadeleri: 2 Aralık tarihli yazınızda, "Evvelki gün, PKK'nın Suriye'deki uzantısı olan PYD veya YPG'nin, yani Suriye'deki Kürdçü örgütlerin en önde gelen isimlerinden olan ve Türkiye'de ders okuduğu için açıklamalarını Türkçe olarak yapan Salih Müslim'in bir videosunu dinledim." diyordunuz. Oradaki "kürdçü" ifadesi doğru olsa bile, kürt kimliği taşıyanları da rahatsız etmez mi? Kaldı ki, onların birçoğu Kürd kavminden de değildirler.

-SEÇ: Irklar, renkler, etnik, kavmî farklılıklar Sünnetullah'ın gereği olan bir tabiî vakıadır. Kimseyi kavminden, ırkında, renginden dolayı yükseltemeyiz veya aşağılamayız.. Ancak bizim, bu tabiî ve fıtrî farklılıkların üzerine, üstünlük veya aşağılık yaftaları vurulmasını reddetmemiz gerekmektedir. Yani, kürdçü, arabçı, türkçü, farsçı, peştuncu, vs. gibi, belirli bir etnisite veya kavmin, topluluğun menfaat ve maslahatını diğerlerinden üstün veya aşağıda göstermeyi Müslüman olarak kabullenmememiz, (Hucûrât, 13'de belirtilen ve) 'üstünlüğü, ancak ve ancak taqvâ ve fazilette gören', (inne ekremekum indallahu etqaakum..) âyetinde ifade olunan inanç ölçümüzün de gereğidir. O gibi kişilerin başka kavimlerden olması durumu değiştirmez. Kezâ, Türkçülüğü bir resmî ideoloji halinde ortaya koyanların da türk kavminden olmadıkları gibi bir durumu da hatırlayabiliriz.

*Adana'dan Yılmaz Halıcı: Evet, ben de kabul ediyorum, devletler devamlı düşmanlık ve dostluklar üzerinde olamazlar. Ama ben yine de, Suriye'deki Beşşar Esed rejimiyle nasıl iyi ilişkiler kurulabilir, bilmiyorum.

Bu arada Hudeybiye Musalehesi'nden bahsetmiştiniz. Onu biraz açsanız.

-SEÇ: Özet olarak hatırlayalım:

Hz. Osman'ın, Mekke'de, Müşrikler tarafından öldürüldüğü haberi gelince, Hz. Peygamber (S), 1400 kişilik bir güç ile Medine'den güneyde, 500 km. kadar uzaktaki Mekke üzerine doğru yola çıkmıştı. Müşrikler heyet gönderdiler, bir sulh anlaşması yapmak istediklerini ifade ettiler. Bu isteğe uygun olarak müzakereye başladı.

Anlaşma metnini Hz. Ali yazacaktı.

Hz. Peygamber, 'Bismillahirrahmanirrahîm..' diye yazdırınca.. Müşrikler, 'Biz, Allah'ı reddetmiyoruz, ama Rahman ve Rahîm sıfatları için ayrı ilâhlarımız var', dediler.

Bunun üzerine Hz. Peygamber, sadece, 'Bismikallah' (Allah adıyla..) yazdırdı.. O müşkül de atlatıldı böylece...

Ondan sonra, 'Bu andlaşma, Resulullah Muhammed ile Mekkeliler arasında imzalanmıştır..' yazılacaktı.

Müşriklerin temsilcileri , 'Biz senin Resulullah /(Allah'ın Resulü) olduğunu kabul etsek, seninle niye ihtilafımız olsun ki..' deyince, Hz. Peygamber, o ifade yerine de, 'Bu anlaşma Muhammed bin Abdullah (Abdullah oğlu Muhammed) ile Mekkeliler arasında imzalanmıştır..' denildi ve maddelere geçildi.. Maddelerden birisi de, 'Bu maddenin kabul edildiği andan sonra Mekkelilerden Muhammed'in tarafına geçen olursa.. Muhammed onları Mekkelilere iade edecek..' diye yazılınca..

Bu durumdan rahatsız olan Hz. Ömer, Hz. Ebubekr'e gitti, 'Sabahtan beri nedir bu geri adımlar?' dedi.

Hz. Ebubekr onu sâkin olmaya davet etti ve dedi ki:

İade ettiğimizde, onu hapsederlerse.. Hapiste bir adamımız olur..

Serbest bırakırlarsa, toplum içinde bir adamımız olur..

Onu öldürürlerse, bir şehid kazanmış oluruz..

O kişi, Müslümanlar beni iade etti diye kızıp eski dinine dönerse; o kadar zayıf birisi ise, varsın dönsün..'

*

Ve 1 yıl sonra Mekke Müminler tarafından fetholundu.. Evet, dün de bugün de, yarın da bir takım zorluklarla karşılaşıldığı zaman, böyle hesapları da yapabilmek gerekiyor, herhalde..

.Geçmişten kalma zulüm mirası reddedilmeden; yenilenmeye, sahi inanılacak mı?
5 Aralık 2022 Pazartesi

'Din', genel tarifle, bir kişi veya bir toplumun veya ferdi ve sosyal hayatını yaşamakta, kesin inançla bağlı olduğu düşünce, duygu ve kurallar manzûmesidir. Bu tarifle, dinsizlik de bir dindir.

Ve, İslam, inançta zorlama ve dayatma yapılamayacağını ve inanç özgürlüğünün 'La ikrahe fi'd-dîn /Dinde zorlama yoktur' hükmüyle öğretmiştir, insanlığa..

Laiklik ise, kendisini 'kimsenin inancına karışmamak' şeklinde bir maskeyle kamufle ederek tanıtıyorsa da, hele de Müslüman halkımız, uygulama totaliter, müdahaleci laiklik uygulamalarının en çarpıcı ve zâlimâne örneklerini görmüştür. Ancak, dârağaçları ve her türlü zulümlerle sindirilen halkımızın direnişleri, o katı müdahaleleri biraz geriletti, denilebilir.

O kadar ki, o zorbalıkları bir takım 'ilke ve devrimler' adına 100 yıla yakın zamandır uygulayan, benimseyen siyasî yapının şimdiki lideri bile, o geçmişlerine bir 'redd-i mirâs' yapmaksızın, Müslüman halkımız karşısında, 'Bize niçin oy vermediğinizi biliyoruz.. Çünkü, sizin inançlarınıza, nasıl yaşayacağınıza dair müdahalelerde bulunduk..' mânâsına gelen sözleri tekrarlayıp, ıslah olduklarını anlatmaya çalışıyor, 'halk kitleleri belki yer..' zannıyla.. Müslüman halk kitlelerinin, hayata sadece ekonomik durum açısından baktığı sanılıyor.

Sahi, Müslüman halkımız öyle mi yapacak ve birilerinin ve arkasında sürüklediklerinin sahte tebessümleriyle, Müslümanlara bir sevgi pıtırcığı gibi yaklaşmalarına inanacak mıdır?

*

İstanbul Hukuk Fakültesi'ndeki hocalarımız, en müdahaleci laiklik destekçisi olmakta birbirleriyle yarışıyorlardı. Bunlardan müteveffâ T. Z. Tunaya, 'Laiklerin, İslamcıları buldozer gibi ezip geçtiğini', kendisini de, o ezip geçen taifenin bir ferdi olarak göstermek istercesine, gururla, tumturaklı bir şekilde ifade ederdi. (Onun İslamcı dediği kesim, inançlarına göre bir dünya kurmak ideali taşıyan Müslümanlardı..)

Yine, anayasa hukukçularından müteveffâ B. Tanör de, Müslüman kitlelere, yeri geldiğinde ne gibi 'gözdağı' verildiğini ve 'oldubitti' yöntemlerine başvurulduğunu anlatırdı kitaplarında..

Meselâ, Ankara'daki ilk Meclis'in nasıl dize getirildiğini..

'...Bu behemehal olacaktır.. Burada içtima edenler, Meclis ve herkes meseleyi tabiî görürse, fikrimce muvafık (uygun) olur. Aksi takdirde, hakikat, usûlü dairesinde yine ifade olunacaktır. Fakat, ihtimal, bazı kafalar kesilecektir.. (Nutuk,II, s.186)'

Tanör şöyle devam eder: 'Konuşmanın, daha doğrusu son cümlenin, iş bitirici olduğu anlaşılmaktadır. Ankara mebuslarından Hoca Mustafa Efendi'nin, 'Affederseniz, biz meseleyi başka noktai nazardan mütalâa ediyorduk; izahatınızdan tenevvür ettik (aydınlandık)' demesinden bunu anlıyoruz. (...) Muhalefet karşı oy vermekten korkmuştu. Genel Kurul'daki oylamada da oldubitti tarzı bir örnek yaşandığı söylenebilir. İsim okunarak oylama önerisine karşı Mustafa Kemal buna gerek olmadığını söyledi, tasarının oy birliğiyle kabul edileceğini 'zannederim..' dedi. Metin, açık oylama ile ve oy birliğiyle kabul görürken, bir üyenin 'Ben muhalifim..' dediği duyulduysa da (Ziya Hurşit) , 'Söz yok!' diyerek susturuldu. (Nutuk II, 186)'

B. Tanör, 'Türk laikliğinin, 'kapsayıcı köktenci, çatışmacı, uluslaştırıcı' gibi bazı özgün anlamları üzerinde durduktan sonra, laikliğin ana unsuru olan din ve devlet ayrılığı açısından Türk laikliğinin özellikleri' için de şöyle devam eder:

'Laiklik, Hristiyan Batı pratiğinden doğmuştu. Devletin bir din ve mezhebe dayanmaması anlamınaydı ve din-kilise ayrılığını hukuken ya da fiilen kurmuştu. İslam'da ise, din görevlerini yüklenen kilise benzeri, devletten ayrı bir kurum yoktu. Türkiye'deki laiklik, dinin resmî bir kurum olmaktan çıkarılmasından öteye bir anlam yüklendi. Devletin âdeta bir uzvu vücudundan koparılmıştı. Türk laikliği bu yüzden köklü bir operasyon ve önemli bir başarıydı.. (Ş. Mardin, Türkiye'de Din ve Siyaset, s. 38)'

Tanör devam eder: 'Türk laikliğinin bir özelliği de, din-devlet ayrılığını iki taraflı karışmazlık olarak algılamamasıdır. Burada din ve devlet iki ayrı özerk alan değildir. Din, devlet işlerine karışamaz ama, Devlet din işlerine karışabilir, bunları düzenleyebilir ve denetleyebilir.

Diyanet İşleri Başkanlığı, başbakanlığa bağlı sıradan bir kamu kuruluşudur. Medreseler elinden alındığı gibi, vakıflar bir Genel Müdürlüğe bağlandığından DİB'in malî gücü de yoktur. (..) Âdeta devletin din işlerine bakar. (...) Dinsel özgürlükler alanındaki bazı uygulamalar ise hem özgürlük kavramını, hem laiklik mantığını zorlar nitelikteydi: (Din eğitiminde 15 yıl kadar süren boşluk (devletin bizzat eğitim vermemesi, örgütlü olarak verilmesine de pek izin vermemesi), ezan dilinin değiştirilmesi, hac ziyaretlerine döviz ayrılmaması, bazı cami ve mescidlerin hizmet dışı bırakılması, türbelerin kapatılması, dinsel yayınların kısıtlanması vb.) (B. Tanör, Kuruluş, 1920 Sonraları, s, 120-121)

Evet, bu aktarılanlar, bizim son 100 yıllık acı, dehşetli hikâyemizdir. Bu programları uygulayan ve onlara milimine kadar bağlı kaldıklarını gönüllü olarak söyleyenler, şimdi, 'Biz yenileştik, artık o eski yapı değiliz' dediler diye, Müslüman halk, o geçmiş reddedilmeden bu laflara inanacak mı, sahi?

*

Birkaç NOT: 1-Bir Filistinli genç kardeşimiz, Filistin'in işgalcisi sionist İsrail rejimi güvenlik gücü mensubuyla, -kelimenin tam mânâsıyla- 'boğuşuyor' Ve sionist Yahudi rejiminin elemanı, 1 metre bile uzakta olmadan, tabancısını çekip Filistinli gencin kafasına 2-3 mermi sıkıp, katlediyor.

Bu canavarca barbarlık karşısında, sadece TC Dışişleri Bakanlığı'nın 'kınama' yayınlaması, 'baştan savma' bir tavır olarak değerlendirilmekten kurtulamayacaktır. Bu gibi alçakça cinayetlerin, sionist İsrail rejimine ve hattâ, suçlu-suçsuz demeden bütün Yahudiler aleyhine, bir 'antisemitizm' dalgası olarak geri dönmekten başka bir sonuç vermeyeceğinin hatırlatılması gerekiyor.

2- İstanbul'da yaşayan Doğu Türkistanlı kardeşlerimizden bir grup, Çin rejiminin Doğu Türkistan'da son haftalarda daha bir artan baskı ve zulümlerine karşı itiraz etmek haklarını kullanıp, İstanbul- Sarıyer'deki Çin Konsolosluğu önünde toplanarak Çin devletini protesto etmişlerdi. O haberin videosunu evvelki gün ben de izledim ve utandım. Çünkü, Sarıyer İlçe Emniyet Müdürü olan kişi, ceberrut bir yönetici havasındaydı ve protestoculara, 'Dağılın, yoksa, sizi Çin'e göndeririz..' tehditler ve polislere de, 'Harekete hazır olun!' gibi emirler yağdırıyordu. O kişi, Çin'in diplomatik mekânını korumak için tedbirler alsaydı anlaşılabilirdi. Ama, o, âdetâ bir Çin Emniyet Âmiri havasındaydı.

Bu kişi, vazifeden alınmış ve böylece haddini aşan yetki kullanma tavırlarına gereken karşılık verilmiş. O kararı alanlara teşekkürler.. Ama, bu gibi tiplerin sadece o memuriyetten değil, her türlü kamu hizmetinden de atılması gerekir.

3- Dünkü yazımda, Hz. Peygamber (S)'in, Mekke müşrikleriyle imzaladığı Hudeybiye sulh andlaşmasına değinirken, 'Hz. Osman'ın Mekke'de Müşriklerce öldürüldüğü şayiası' üzerine, 1400 kişilik bir güç ile müşrikler üzerine doğru sefere çıktığına değinmiştim, özetle; ve de, yanlışlıkla, 'şayia' yerine 'haber' kelimesini yazarak..

Bazı okuyucular, o seferin, o şayiadan da önce, Kâbe'yi ziyaret etmek isteyen müminlere engel olunması ve baskılar uygulanması üzerine hazırlandığını da hatırlattılar.

Evet, üzerine kitablar yazılmış o konuyu teferruatı ile anlatmak bu sütunun hacmini aşardı.. Esasen, maksad da, o müzakerelerdeki karşılıklı mantıkî tutarlılığa, tarafların nasıl dikkat ettiklerini işaretlemekti.

Hatırlatmayı yapan arkadaşlara teşekkürlerle..

.Halkımız, bu yeni ‘Kemâl Vak'ası'na da itibar etmez!
7 Aralık 2022 Çarşamba

Bizim son 100-150 yıllık siyasî tarihimizde birçok 'Kemal' ve de 'Kemâl Vak'ası' vardır.

Nâmık Kemâl, Ali Kemâl, Kara Kemâl, Yahyâ Kemâl, Kör Kemâl, Kemâl Derwish ve nihayet kendi benimsediği isim-sıfatla, Bay Kemâl. Akla ilk gelenlerden.

Nâmık Kemâl, hürriyet ve vatan şiirlerini Tanzimat dönemi edebiyatımızda ilk terennüm edenlerden sayılır. Kalemini Sultan 2. Abdulhamîd'e karşı kullanırken, öbür taraftan Abdulhamîd yönetimine verdiği gizli 'jurnal'leriyle de ilginç bir isimdir.

*

Son yıllarda İngiltere başbakanlığı da yapan meşhur Boris Johnson'ın da büyük dedesi olan Ali Kemâl ise, son Osmanlı Hükûmeti'nde Maarif ve Dahiliye Nâzırlığı yapan bir gazeteciydi ve İttihad- Terakki'ye ve Ankara Hükûmeti'nin başındakilere sert saldırı yazılarıyla dikkat çekiyordu. Sonra, yakalanıp Ankara'ya götürülürken, İzmit'te, aleyhine kışkırtılan kalabalıklar tarafından linç ettirilmişti. (Sultan Vahideddin'in de linç edilmesi gerektiğine dair Ankara Hükûmeti'nin en yetkili ismince Refet (Bele) Paşa'ya yazılan emirnâme de, 100 yıl sonra, geçenlerde açıklanabildi, HT yazarı M. Bardakçı tarafından.)

Kara Kemâl de, İaşe Nâzırı olarak, İttihad-Terakki'nin ekonomik açıdan en güçlü patronlarındandı.

Yahyâ Kemâl'e gelince, bizim dünyamızın değerlerinden ayrı ve uzakta yaşamanın hüznünü şiirlerinde en çarpıcı şekilde dile getirmiş olmasından ayrı olarak; Lozan Andlaşması'nı hazırlayan ekibin içinde olmasıyla da siyasî bir figürdür.

*

Bir diğer Kemâl ise, 23-24 sene öncelerde, Ecevit tarafından Dünya Bankası'ndaki memuriyetinden siyaset sahnemize getirilen ve kamuoyuna medya tarafından 'Türkiye'yi kurtaracak dâhi ekonomist' gibi abartılı propagandalarla sunulan Kemâl Derwish.

İşbu Kemal Dervish'in Türkiye'ye kapitalist emperyalizmin hazırladığı nasıl bir 'deli gömleği'ni giydirdiğini ve sonra da kafasının ve kasasının bağlı olduğu diyarlara, efendilerinin yanına çekip gittiğini tekrarlamaya gerek yok. Çünkü halkımızın en azından yarısı, ülkemizin 22-23 sene öncelerdeki o tükenmişliğini hatırlayabilir.

*

Evet, o Kemal'den sonra, bir de, materyalist-emperial dünyadan 100 milyar dolar temiz kredi getireceği vaadiyle ve seçimi kazanırsa, ekonominin başına, Amerikan ekonomisinin parlak isimlerinden olduğu söylenen Jeremy Rifkin isimli kişiyi ve Türkiye Ermenilerinden ve Amerika'da akademisyen olan Daron Acemyan'ı getireceğini açıklayan ilginç bir siyasetçi, Bay Kemâl'e değinelim.

Arada başka Kemâl'leri unuttuk mu, yoksa? Her ne ise, şimdilik bu kadarı yeter.)

*

Bu 'Bay Kemal', geçen seçimlerde, Erbakan'ın 'Millî Görüş' denilen hareketi içinde yer alan ve çoğunu, AK Parti'nin 'kenara koyduğu' tipleri yıllarca ön plana çıkarmaktan medet ummuş, nicelerine milletvekilliği ve hattâ Ekmeluddin İhsanoğlu örneğinde olduğu üzere, C. Başkanlığı adaylığı'nı da sunmuştu.

Ama 'taşıma suyla değirmen döndürülemeyeceğini' anlayamadığından bir yere varamadı.

Şimdi ise, Daron Acemyan ve de Amerika'lı Jeremy Rifkin'den medet uman bir Bay Kemal olarak sahnede. (Şahsen bu Bay Kemal' isimlendirmesine sıcak bakmasam da, kendisi bunu sık sık ve benimseyerek tekrarladığına göre, biz de kullanabiliriz.)

Ama ilginç bir diğer durum daha ortaya. Çünkü Daron Acemyan'ın, 'Dar Koridor' adlı kitabında, CHP'nin tartışılmaz kutsal lider kabul ettiği M. Kemal üzerine yazdıkları CHP içerisinde de tartışmalara yol açabilir.

Acemyan ya da Acemoğlu, kitabının 487 ve devamı sahifelerinde, 'Daha sonra 'Atatürk' adını alacak olan Mustafa Kemal, (...) İTC (İttihad- Terakki Cemiyeti)'nin oyun tarzını sürdürdü (Atatürk dahil, liderleri İTC'nin eski üyeleriydiler.) (...) daha fazla reform ve devlet inşası için yol açıktı ama sadece despotik tarzda bir devlet oluşumu için; artık iktidar merkezi, Atatürk'ün Cumhuriyet Halk Partisi'ydi. CHP ekonomi ve toplumu modernleştirdi, ama liderleri ve müttefikleri için denetlenmeyen bir iktidar ve ekonomik zenginlik de getirdi. (...) toplumun pek çok kesimi için, bir kısım özgürlükler getirmek bakımından önemli adımlar olsalar da, (...) Latin alfabesine geçiş, kıyafet devrimi, dinî kurumların yeniden yapılandırılması gibi pek çok reform, topluma danışılmadan yapıldı. Bu reformlara direnenler, örneğin, şapka yerine 'fes' takmakta ısrar edenler kovuşturmaya uğradı, bazı durumlarda da infaz edildi.' diyor.

Evet, son zamanlarındaki söylemlerinde, 'kimsenin inancına, yaşayış tarzına karışmayacağız' diyen Bay Kemal, bu ilginç tesbitleri yapan Daron Acemyan'ı yanına alırken, Kemalist devrimlere milimi milimine bağlı kalacaklarını da tekrarlayabilecek mi? Ya da; 'İşte biz bunlar için, halk tarafından hiçbir zaman desteklenmedik.' itirafında bulunup 'redd-i mirâs' eyleyecek mi?

*

Daron Acemyan'ın bu yazdıkları yeni de değil. Bir diğer ilginç ermeni vatandaşımız olan Sevan Nişanyan'ın 'Yanlış Cumhuriyet' isimli kitabı da benzer yorumlarla doludur.

Biz de, 5 Aralık tarihli ve 'geçmişten kalma zulüm mirası reddedilmeden; yenilenmeye, sahi inanılacak mı?' başlıklı yazımızda, anayasa hukukçularından müteveffâ B. Tanör'ün kitaplarında, 'Müslüman kitlelere, yeri geldiğinde ne gibi 'gözdağı' verildiğini ve 'oldubitti' yöntemlerine başvurulduğunu' ve 'Ankara'daki ilk Meclis'in nasıl dize getirildiğini' anlattığını ifadeyle, '...Bu behemehal olacaktır. Burada içtimâ edenler, Meclis ve herkes, meseleyi tabiî görürse, fikrimce muvafık (uygun) olur. Aksi takdirde, hakikat, usûlü dairesinde yine ifade olunacaktır. Fakat ihtimal, bazı kafalar kesilecektir. (Nutuk,II, s.186)' gibi bazı aktarmalar vermiş ve 'bu son cümlenin iş bitirici olduğu anlaşılmaktadır' şeklindeki sözlerini ve 'Türk laikliğinin bir özelliği de, din-devlet ayrılığını iki taraflı karışmazlık olarak algılamamasıdır. Burada din ve devlet iki ayrı özerk alan değildir. Din, devlet işlerine karışamaz ama Devlet din işlerine karışabilir, bunları düzenleyebilir ve denetleyebilir. (...) Dinsel özgürlükler alanındaki bazı uygulamalar ise hem özgürlük kavramını, hem laiklik mantığını zorlar nitelikteydi: (Din eğitiminde 15 yıl kadar süren boşluk (devletin bizzat eğitim vermemesi, örgütlü olarak verilmesine de pek izin vermemesi), Ezan dilinin değiştirilmesi, Hac ziyaretlerine döviz ayrılmaması, bazı cami ve mescidlerin hizmet dışı bırakılması, türbelerin kapatılması, dinsel yayınların kısıtlanması vb.) (B. Tanör, Kuruluş, 1920 Sonraları, s, 120-121) sözlerine dikkati çekmiştik.

*

Evet, 'yeni 'Kemal Vak'ası'yla milletimize sunulmaya çalışılan 'yeni vizyon'a bakarken, bu tarihî geçmişi de hatırlamak gerekir.

Ziyâ Paşâ, 150 sene öncelerde; 'Bed (kötü) asl'a necâbet (asâlet) mi verir hiç üniforma; zerdûz (altın işlemeli) palan vursa; e..., yine e...tir.' demişti.

*

.Okuyucularla ‘Pazar Hasbihali'
11 Aralık 2022 Pazar

Bu haftaki 'hasbihal'i uzun bir mesaj dolayısıyla ve de hepimizi ilgilendiren bir konu etrafında gerçekleştirelim:

*Kıbrıs Barış Harekâtı Gazisi, Em. Pilot Binb. Mehmed Yıldırım:

Merhaba Ağabeyim;

Yazılarınızı devamlı takip eden bir okuyucunuzum. 2 Aralık tarihli yazınızda PKK'nın Suriye'deki uzantısı örgütün başında olan Salih Müslim için kullandığınız, "Kürdçü" ifadesi için, 'doğru olsa bile, Kürd kavminden olanları rahatsız eder' diye yazmıştım. Siz de geçen haftaki 'hasbihâl'inizde bu konuya yer vermiştiniz. Verdiğiniz bilgilere teşekkür ediyor ve tesbitlerinize de virgülüne kadar aynen katılıyorum. Zaten ben de zâtınızın bu konuda çok hassas olduğunuzu bildiğimden rahatlıkla yazıyorum.

Benim arz etmek istediğim husus, Kürd kardeşlerimizin, bu PKK'lılara Kürd denilmesine, kendilerinin de aynı kategoride görüleceği sebebi ile bir tarafmış gibi anılmaktan rahatsız olduklarını belirtmekti. Ve Suriye ve Irak'taki Kürd halkları da bu örgütü Kürd örgütü olarak kabul etmiyorlar.

Çünkü bu örgüt 'çok uluslu'dur. İçlerinde, çeşitli etnik kökenlerden farklı tipler var. Ermenistan'da da PKK için birçok imkânlar vardır.

Bu yüzden şahsen, ben bunlara, 'Müslüman dünyasıyla hesaplaşmak isteyen emperyalist güçlerin köleleri' demeyi tercih ediyorum.

Bu örgüt ve patronlarının asıl maksadı, Kürd etiketiyle, başta Türkiye olmak üzere Suriye, Irak ve İran gibi ülkeler için, Doğu Akdeniz bölgesi üzerinde hak iddia edebilmektir. Maksad da, o coğrafyalarda, nüfusça kalabalık bir kitle olan Kürd halkının adını kullanarak, olabilecek azâmî topraklar üzerinde hak iddia etmek.

Ben sivil havacılıkta Erbil, Süleymaniye gibi havaalanlarına da uçmuştum. Oralarda

havaalanı yer hizmetleri veren Arab veya Kürd hiç kimse yoktu. Ya, Ermenistan, ya da İsrail kimliği taşıyan kimseler görüyordu, yer hizmetlerini.

Evet... Bu okuyucunun uzun ve amma düşündürücü mesajını ancak bu kadar özetleyebildim.

*

(Parantez içi olarak da ekleyelim: İsrail ve o kurulmadan önce de sionizm, zâten, Müslüman dünyasındaki etnik-kavmiyetçi cereyanların fitilini ateşleyen bir fitne odağı idi. Çünkü Ortadoğu'ya yer edebilmesi ve orada kalabilmesi için, bu coğrafyadaki Müslüman halkları inanç birliğinde uzaklaştırıp, dil farklılığına göre birbirlerine düşman etmeyi denemiş ve büyük çapta maalesef başarılı da olmuştur. Düşünelim ki, David Emile Durkheim isimli ve sosyolojinin büyük isimlerinden sayılan ünlü sionistin şakirdi olan ve onun düşünce tarzının metodlarını kullanarak 'Türkçülüğün Esasları'nı yazan Ziya Gökalp, ilkokula başlarken, Diyarbekir Sibyan mektebine, -o yörede konuşulan Kürdçe lehçelerinden birisi olan- 'Kurmanç lisanına vâkıf Muhammed Tevfik Ziya Efendi' diye kaydediliyordu.)

*

- Biz de ekleyelim. Meselâ, Ermenistan Anayasası, hâlâ, Batı Ermenistan'dan bahseder. Bununla, Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgesinin tamamı, İç Anadolu ve Klikya dedikleri Adana civarı. Hattâ, Büyük Ermenistan diye bir hayalleri var ki, (Üç deniz arasında bir Ermenistan) diyorlar; -Ermeniler değil, 'Ermeniciler.' 'Hazar Denizi, Karadeniz ve Akdeniz' arasında. Doğu Karadeniz'e, ulaşmayı, sonra da, İran'ın da kuzeyinden, Tebriz'in batısından Urûmiye üzerinden Irak'ın kuzeyine ve oradan da Suriye'nin kuzeyinden taa Lazkiye'ye ve Akdeniz'e.'

'Üç deniz arasında büyük Ermenistan' dedikleri hayalleri, bu.

Bu hayalin haritasını bile çizmişlerdir.

*

Bu vesileyle asıl ölçümüzü tekrar koyalım ortaya:

Biz Müslümanlar olarak, insanların etnik köken ve dilleri arasındaki farklılıkları Kürd, Türk, Arab, Ermeni, Gürcü, Peştun, Belûç, Rus, Bulgar, Yunan, Alman, Fransız, İngiliz, zenci, beyaz, sarı ve Kızılderili, vs. bütün bu insanların farklı etnik yapılarda olmasını hikmet-i ilâhî'yle izah ederiz. Esasen Kur'an-ı Kerîm de, insanların, kavim ve kabilelerin birbirlerini daha iyi tanımaları için diye bildirmektedir.

*

Ve Müslümanlar, asırlarca, ırk, renk, kavim farklılıkları ve onlar arasında üstün veya düşük nitelikli gibi ayırımlar yapılmasını asırlarca reddetmişlerdir, çünkü Şeriat-i İslâm, yani İslam Kanununda öyle bir ayırım yapmak haramdır.

Biz Müslümanların ismi, İslâm Millet, İbrahim Milleti'dir.

Bazıları, buradaki millet kelimesini sadece din olarak anlıyorlar, ama o inancı paylaşanlar için de kullanılan bir terimdir, bu. Ve Osmanlı'nın o kadar uzun süre ve güçlü bir şekilde olmasının temelinde de işte o inanca ve insanlar arasında ayırım yapmayan o yüce ve asil anlayış etkili olmuştur.

*

Bu vesileyle, aktarayım. Şimdi hayatta olmayan bir ünlü mütefekkirimiz, 'Peygamber Arab olduğu için, Arabı sevmek gerekir.' gibi bir cümle yazmıştı, 40 küsur yıl öncelerde. Halbuki Ebu Cehl de, Ebu Leheb de 'arab' idiler. Ebu Leheb, üstelik bir de Hz. Peygamber (S)'in amcası idi ve amma, biz onu, Kur'an diliyle tel'in ederek anıyoruz; 'İki eli kurusun.' diye. Evet, 1400 sene öncelerde ölen o kişiden hiç birşey kalmamışken, öyle denilmesini bazıları anlamamıştır; ama orada lânetlenen o kişi değil, onun temsil ettiği zihniyettir.

Bu bakımdan, o merhûm zâta, bu sözünün yanlışlığını dolaylı olarak ve merhûm Muhammed İqbâl'in, 'Her kim, Peygamber Arab olduğu için Arabları sevmek gerekir.' dese, İslâm'ı anlamamıştır.' şeklindeki ve 100 yıl öncelerdeki bir sözünü hatırlattığım zaman, 'Ne demek istiyorsun yani?..' demiş ve ben de, 'Aklıma geldi de söyledim' diyerek, geçiştirmiştim.

Evet, biz, Muhammed İqbâl'in deyimiyle, 'Tevhîd gülistanında çeşitli renklerde açan güller ve çeşitli seslerle şakıyan bülbüller hükmündeyiz. Ve bu gülistan'da ses, renk ve koku ayrımı yapmak haramdır.'

Hz. Âdem ve Havvâ'nın çocukları olmaları hasebiyle, aralarında hiç bir ırk, renk, kavim, kabile mensubiyetine bakmadan, ezelden ebediyete akıp giden beşeriyetin her bir mensubunun eşit olarak yaratıldığını ve hiç kimsenin de dünyaya geldiği zamanı, mekânı, ırkını, dilini, cinsiyetini, ana-babasını, sosyal çevresini, kendisinin belirlemediğine inanan Müslümanlar olarak, bütün insanlara; eşit nazarla bakmakla mükellefiz.

Kur'an-ı Mubîn, bize, (En üstün ve faziletli olanınız, Allah'ın emir ve yasaklarına en çok dikkat edeninizdir.) meâlindeki, 'inne ekremekum indallahi etqaakum' âyetindeki ölçüsünü vermektedir, çünkü.

Ezelden ebediyete değişmeyecek olan en asil insanî anlayış da budur.

.Meclis'e sunulan ‘Anayasa değişikliği' teklifini anlıyorum da..
12 Aralık 2022 Pazartesi

Bir-iki nokta var..

Evet, KK. Bey'in, sırf seçim kazanmak için yıllardır, 'amaca ulaşmak için, en akla gelmeyen her araç ve yol da mubahtır' mantığına uygun taktiklerle hareket etmesi yeni değil..

Ekmeleddin İhsanoğlu gibi İslamî araştırmalar alanında isim yapmış ve de İslâmî kimliği olan ve dahası, CHP'in tek parti ve tek Şeflik döneminden kurtulmak için, Kahire'ye giden babası İhsan Efendi'nin, orada Mehmed Âkif'in en yakın dostlarından birisi olduğunu bile bile.. Evet, bu en uzak ihtimali gerçekleştirip Ekmeleddin Bey'i Tayyib Bey'in karşısına Cumhurbaşkanı adayı olarak çıkarması, düşünülemeyecek bir durumdu. Siyasetçidir ve Erdoğan'ı devirmeyi hedef yapınca, 'Bütün yollar mübah olur!' onun mantığınca.. Nitekim, KK. Bey, eskiden İslâmî kimliğiyle bilinen bazı isimleri veya Tayyib Bey'in uzaklaştırdığı bazı kişileri de, siyaset sahnesine sürmedi mi? (Davudoğlu'na, 'Cumhuriyet tarihinin en çapsız Dışişleri Bakanı..' da dememiş miydi? Şimdi ise.. Bu gibi sözlere, 'Siyasettir, olur böyle şeyler diye bakılabiliyor.) KK. Bey ise, kendi oyun kurma hünerini, Jeremy Rifkin ve Daron Acemyan'a kadar geniş bir yelpazede göstermeye çalıştığı bir taktik..

İşte böyle bir siyasî sahnede, birçok şeyler beklenirdi de, KK. Bey'in 'Kamuda çalışanların başörtüsünün serbest olması için bir kanun teklifi vereceği'ne yine de ihtimal verilemezdi. Üstelik, o konuyu Tayyib Bey yıllar öncesinden, fiilen çözmüştü.. KK Bey ise, 'Bu konuyu kanunla garanti altına alalım..' diyordu; artık 'helâlleşme'den de bahsediyordu ya; zâhiren doğru gibiydi. Halbuki 10 yıl öncelerde bu konudaki bir uygulamayı Anayasa Mahkemesi'ne götüren de bizzat KK Bey idi.

Ama, KK. Bey'in verdiği kanun teklifinde, 'kamu personelinin resmî üniformalarına aykırı olmaması şartıyla..' gibi bir takım tuzak cümleler yarınlarda yine, yeni yasaklara dönüştürülebilirdi.

Tayyib Bey, bu durumu hemen fark etti ve, 'Samimî iseniz, geliniz; bu konuyu Anayasa garantisine kavuşturalım..' dedi. Çünkü, kanun değişikliği kolayca tersine çevirebilirdi. (Gerçi, bir askerî darbe ile, anayasaların da nasıl kenara konulduğuna dair o kadar örnekler var ki.. Ama, Anayasa değişikliği, normal şartlarda yine de, kolayca değiştirilemezdi.)

KK Bey, bu yüzden kendi cenahınca çok eleştirildi. Tayyib Bey'e de, sadece 'gol' atmak kalmıştı.

*

İmdiii, '340 yakın m.vekili imzaladı;' AK Parti ve MHP'den.. Ama, m.vekili imzalarının 400'ü geçmesi lâzım, o zaman anayasa değişikliği için gerekli olan referanduma gitme şartına gerek kalmıyor. Normalde, siyasî rekabet olmasa, CHP, İP ve HDP m.vekillerinden birçoğu da, annelerinin de başörtülü olduğunu söyleyerek, onların hayat tarzına hürmeten, bu teklife imza atabilirler.

*

Bu teklif, Meclis Başkanı Mustafa Şentop Hoca'ya verilmeden önce, AK Parti Grup Başk. Vekili Özlem Zengin Hanım uzuuun ve amma bıktırmayan, düşündüren, çekilen acıları hatırlatan geçmiş mücadele ve direniş dönümlerini anlatırken, bazân gözleri doldu, onu izleyenlerden niceleri gibi..

Ancaak, bu 'Anayasa değişikliği'nde kullanılan ifadeler de problemli olabilir. Çünkü, 'Kadınların neyi nasıl giyeceklerine dair hiç bir müdahale olmaması' gibi bir ibare de vardı o metnin içinde, yanılmıyorsam..

Şimdi havalar soğuyunca , o sahneler yok oldu, ama, geçtiğimiz yaz aylarında Marmaray ve metrolarda ve şehrin ana caddelerinde üzerine sadece göğüsleri kapatıldığı ve daracık kısa bir şort giymiş yüzlercesi genç kızlar görüldü..

Bu gibi, özgürlüğü başıboşluk olarak anlayanlara karşı, anayasa hükümlerini hangi yöntemlerle frenlemek mümkün olabilir?

*

Anayasa değişikliğine eklenen ve aile kurumuyla ilgili hukukî 'tarif'in iyi yapılması gerekiyor..

Evliliklerin kimler arasında yapılabileceğine dair sınırlar net olarak yapılmazsa, (İstanbul Sözleşmesi' misali uluslararası sözleşmelerde görüldüğü üzere) Müslüman halkımızı hesap edilmeyen sıkıntılarla, sıkboğaz etmeye kalkışan mâlum birkaç harfli sapkın güruhun saldırıları güçlenmeyecek midir?

Düşünelim ki, Amerikan Temsilciler Meclisi'nde daha geçen hafta, aynı cinsten olanların birliklerini kanunî / legal sayan bir düzenleme kabul edildi.

Özellikle cinsî sapıkların, aynı cinsten olanlar arası bir birlikteliklerin aile ve evlilik birliği olarak sayılması, insanlığa karşı hazırlanmış bir saatli bomba hükmündedir ve daha dün, Amerikan Başkanı Biden, 'cinsî sapıklar arası evliliğin kaçınılmaz olduğunu' ve o kanunu imzalayacağını söylüyordu.

ABD Yüksek Mahkemesi'nin cinsî sapıklar arası evliliği yasallaştırma kararını aldığı tarih, 26 Haziran 2015 idi. Homo'lar, lezbiyenler, heterosexueller, bayram yapmışlardı. Ama, 7 sene sonra bu noktaya varacaklarını yine de tasavvur edemezlerdi.

10 yıl önce de, dönemin USA Başkan Yardımcısı Joe Biden siyasi dünyayı şok etmiş ve Obama'yı da ilzam edecek şekilde, onun önüne geçip, "Her şey o kadar hızlı değişiyor ki, yakın gelecekte birinin 'cinsî sapıklar arası evliliklere karşıyım' demesi siyasi bir yükümlülük haline gelecek." demişti..

Bu tuzaklara dikkat...

NOT: 'İran'da neler olduğu ve hadiselerin nereye varacağı' üzerinde bu akşam 21.30'da -birkaç gündür sıkıntılı geçen sağlığım elverirse, inşaallah - Akit-Tv'de olacağım

.Meğer, ‘eşek arısı kovanı'na çomak sokmuşuz!
14 Aralık 2022 Çarşamba

12 Aralık Pazartesi tarihli ve, 'Meclis'e sunulan 'Anayasa değişikliği' teklifini anlıyorum da..' başlıklı yazımda, kanun metinlerinin yorumlanmasının, güçlü olanlara göre değişebileceğini anlatmaya çalışmış ve 'İmdiii, '340 yakın m.vekili imzaladı' AK Parti ve MHP'den.. Ama, m.vekili imzalarının 400'ü geçmesi lâzım, o zaman anayasa değişikliği için gerekli olan referanduma gitme şartına gerek kalmıyor. Normalde, siyasî rekabet olmasa, CHP, İP ve HDP m.vekillerinden birçoğu da, annelerinin de başörtülü olduğunu söyleyerek, onların hayat tarzına hürmeten, bu teklife imza atabilirler. (...)

Ancaak, bu 'Anayasa değişikliği'nde kullanılan ifadeler de problemli olabilir. Çünkü, 'Kadınların neyi, nasıl giyeceklerine dair hiç bir müdahale olmaması' gibi bir ibare de vardı o metnin içinde, yanılmıyorsam..

Şimdi havalar soğuyunca , o sahneler yok oldu, ama, geçtiğimiz yaz aylarında Marmaray ve metrolarda ve şehrin ana caddelerinde üzerine sadece göğüslerin kapatıldığı ve daracık kısa bir şort giymiş yüzlercesi genç kızlar görüldü..

Bu gibi, özgürlüğü başıboşluk olarak anlayanlara karşı, anayasa hükümlerini hangi yöntemlerle frenlemek mümkün olabilir?' demiştim.

*

Evet, konuyu biraz daha açarak, tekrar edeyim..

Ana caddelerde, sokaklarda plaj kıyafetiyle kendilerini teşhir eden gencecik kızlar arasında kendi kızlarının olmasını da isteyenler varsa.. Onlara bir şey demiyorum.. Hayırlarını görsünler..

Ama, dünya çapında, sosyal medya denilen bataklıklarda, 4-5 büyük harfle anılan hangi cinsî sapıklık oluşumlarının, 'İnadına açılalım..' kampanyaları yaptığı da bilinmiyor mu?

O kuruluşun tahrik ettiği laik kesimlerin Taksim Meydanı ve benzeri yerlerde, ellerinde en utanmaz pankartları taşıyan ve hayvanî titreşimlerinin kölesi olan 'fahşâ taifesi'nin halkımızın en tefessüh etmiş kesimi olduğunu tekrara gerek yok..

İşte bu noktada diyoruz ki, en mükemmel kanun metinlerinin dahi kötü uygulayıcılar elinde ne hale dönüştüğüne yığınla örneklerimiz varken..

'Örtünmek isteyen kızlarımızın en tabiî hakları kabul edilsin..' derken; Anayasa'ya 'kadınların neyi giyeceği ve giyemeyeceği konusuna hiç bir müdahalenin olamayacağı' gibi çok geniş bir hüküm getirilirse..

Bırakalım, caddeleri, AVM'leri, özel işyerlerini; hattâ devlet dairelerinde, okullarda, hastanelerde, her türlü kamu kuruluşlarında,- geçtiğimiz yaz İstanbul'da yüzlerce örneğini gördüğümüz ve üzerlerinde kısacık şort ve göğüsleri askıda tutan mâlum parçalardan başka hiç bir şey bulunmayanlarla 'memûre'lerle karşılaşmaya nasıl engel olacaksınız? Bu kadarı da olmaz diyenlere, o 'fahşâ taifesi', 'Bu memlekette anayasa var..' demeyecek midir?

Halbuki, hele de bir Müslüman halkın inanç değerleri, âdâb ve örfü ve ahlâkî değerleri, yazılı kanunların da üstündedir ve asırlarca geçmişi vardır.

Evet, ben bu ihtimallerle karşılaşılabileceğinden söz ettim, ediyorum.

*

Evet, bu konudaki kaygıların dile getirildiği yazım üzerine, laik kesimin mâlum kalemşörleri, hemen 'günah defterleri'mi açıp saldırmışlar..

'Uğur Mumcu Suikasdi' sanığı Star yazarı başörtüsü düzenlemesinden memnun olmadı: Şort giyen kadınları hedef aldı..' diye başlıklar atmışlar.

'Star yazarı, memnun olmadı, şort giyen kadınlarla ilgili de düzenleme istedi..'

'Hükümete yakın Star gazetesi yazarı Selahaddin Eş /Çakırgil, anayasa değişiklik paketini yetersiz buldu..' denildikten sonra benim yazımdan ilgili bölümleri aktarmışlar.

*

Sonra da, 'Selahaddin Eş-Çakırgil kimdir?' ara başlığı altında, şu satırlara yer verilmiş:

'Selahaddin Eş olarak bilinen yazar, Uğur Mumcu cinayetinin de sanıkları arasındaydı.. Hakkında yakalama emri olan Eş, (...) bir çok siyasî cinayetin sanığı olarak da gündeme gelmişti. Hakkındaki arama kararının kaldırılmasının ardından Türkiye'ye gelen Selahaddin Eş-Çakırgil, Star gazetesinden yazarlığa başlamıştı..'

Nasıl bir şeref anlayışına sahib bu gibiler karşısında, nasıl da araştırmacı gazetecilik örnekleri segilemişler' demekten kendimi alamıyorum.

Sonra, hızlarını alamamışlar ve hınçlarını yatıştırmaya yetmemiş bu yazdıkları ve devam etmişler:

'Uğur Mumcu'nun oğlu Özgür Mumcu, Çakırgil'in yazılarına başlamasının ardından, 'Hoşgeldin Selahaddin Bey kardeşim' başlıklı bir yazı kaleme almış ve (...) Babamın cinayeti , Bahriye Üçok, Muammer Aksoy , Ahmet Taner Kışlalı aynı tetikçiler tarafından işlendi. Tetikçiler bugün Star'da yazan eski kanun kaçağı Selahaddin Eş gibi İslâmcıydı. (...) Kendi döktükleri kanla aldıkları abdestle kıpkızıl namazlara durdular. Seccadelerinde kanlı ellerinin ve alınlarının izleri var, (...)' gibi aktarmalar yapmışlar.

7 sene öncelerdeki bu satırları tekrarlayanlar, ama, benim, o kişiye, hemen ertesi günü Star'daki sütunumdan, 'Mumcuzâde Özgür Bey'e..' başlığıyla verdiğim cevab karşısında, ne Özgür Mumcu, ne de o taifeden diğerleri, bir 'özür dileyecek' kadar 'medenî tavır' bile sergileyemediler..

*

Bir diğer internet sitesi, 2018'deki bir yazımdan, 'Anıtkabir'e, 'laik türbe' diyen Star yazarı olduğumu keşfetmiş.. 'Kutsala karşı olmak adına hareket eden bir laik cemaat' ten söz ettiğimi de keşfetmişler, eski yazılarımı karıştırırken..

Halbuki, ben, daha fazlasını da söylemişimdir. 'Kendi laik kutsallarını dayatmak için, bir laik türbe icad etmediler mi? Yalnız askerî ve mülkî erkân ve siyasîler değil; ferdler ve sosyal gruplar da açık veya gizli baskıyla oraya götürülmüyor mu?' diye yazmışımdır.. Yalan mı? Hattâ, körpecik 7-8 yaşındaki çocukları bile oralara götürüp, heykeller önünde ağlatmadılar ve secde ettirmediler mi?

*

Böyleyken, hakkımda bu gibi iddiaları delilsiz olarak yazacak kadar ilginç bir şeref ve haysiyet anlayışına sahibler.. O halde, aldanabilecek kimselere kolaylık olsun diye kısaca tekrar hatırlatayım:

1972'de İstanbul Hukuk'ta 3. sınıftayken ve 'Bâb-ı Âli'de SABAH' gazetesinde başlayıp, Millî Gazete, Selâm, 2001-2009 arasında 8 yıl Yeni Akit'te, 2015'de yurda dönüğümde 7-8 ay kadar Hakan Albayrak'ın çıkardığı Diriliş Postası'nda ve son 7 yıldır da STAR'da, ve ayrıca onlarca haftalık ve aylık dergilerde bir kısmını bazı arkadaşlarımla çıkardığım haftalık ve aylık dergilerde, on binlerce yazı yazmış birisi olarak ifade edeyim ki, 12 Eylûl 1980 Askerî Darbesi'nden sonra, -1977-78'de, o zaman yürürlükte olan TCK.163. maddeden dolayı hapiste yattığım gibi, aynı maddeden dolayı daha onlarca dâvadan da mahkûm olduğum ve olacağım açık olduğundan, yurt dışına çıktım ve 1982-1993 arasında da 11 yıl vatandaşlıktan atıldım, Kenan Evren rejimi tarafından..

Hiç bir silahlı eyleme katılmışlığım ve, ne Uğur Mumcu ve ne de diğer katl hadiselerine karıştığıma dair kanunî bir suçlanmışlığım da yoktur. Buna rağmen beni, bu hadiselerin sanığı olarak, yıllardır olduğu gibi hâlâ tekrarlayanların nasıl bir şeref ve haysiyet sahibi olduklarını da kamuoyunun vicdanına havale ediyorum.

Sadece, Almanya'da kurduğum ileri sürülen bir, 'Kudüs Kurtuluş Ordusu' suçlaması vardı ki, gerçek olsaydı, bir de şeref duyardım; ondan da yargılamalar sonunda beraat etmişimdir.

.Siyasetçileri hukuk adına idâm bile edebilirsiniz de, hukukun kaynağı nedir?
16 Aralık 2022 Cuma

Hukuk, (hak) kelimesinin çoğuludur; (haklar) demektir.

Peki, 'hak' nedir?

İşte asıl düğüm orada..

Müslüman insan, 'Haqq' deyince, Allah'ı ve onun belirlediği sınırlar içindeki ölçüleri anlar.

Başka din'lerin, hayatlarını düzenlemenin genel çerçevesini belirleyen hükümler manzumesine baktığında onlarda da 'hak' ve 'haksızlık' için benzer mânâları içeren terimler vardır.

Fransızcada, 'hak' için kullanılan 'droit (drua) justice, raison (rezon), Dieu (Diyö) gibi kelimeler..

İngilizcede, truth, right, justice;

Almanca: Recht, gerechtigkeit, Wahrheit vs..

*

Derler ki, ünlü bir hukuk profesörü, Londra üniversitelerinden birinde 40 seneden fazla ders okuttuktan sonra, emekli olmadan önceki son dersini verir öğrencilerine ve son konuşmasını yapar: 'Çocuklar, 40 yıl boyunca sizlere hep, hak ve doğru olanı; kötüden ve kötülükten, haksızlıktan uzak durmanızı, çirkinliklerden, zararlı olanlardan kaçınmanız gerektiğini öğretmeye yapmaya çalıştım..

Şimdi de, son dersimde de aynı tavsiyeleri tekrarlıyorum..'

Bir öğrenci der ki : -Üstad, doğru diyorsunuz da, iyi-kötü, doğru -eğri, faydalı -zararlı, hak- haksız vs. bunların, herkese göre değişmeyen, herkes için geçerli olan mutlak ölçüsü nedir?

Çünkü, herkes kendisine göre bir ölçü bulmuş..

Herkes için geçerli olacak şekilde tutarlı-mantıklı, sağlıklı ölçüler nedir?'

Yaşlı Prof. derin derin düşünür ve, 'Evet anlıyorum ki, yeniden sizin aranıza talebe olarak oturup, yeni baştan, hak kavramının mutlak ölçünü öğrenmem gerekiyor..' der.

Evet, hukuk kavramları sahi nasıl oluşuyor?

Kim güçlü ise, kendisinin ve emirlerinin, isteklerinin, dayatmalarının hak düşünerek mi?

Meselâ, bizde, hukukun kaynağı olarak, ne mi var? Anayasa, başlangıç bölümünde, 'hukukun kaynağı olarak, filan ilkeleri kabul etmiş olan Büyük Türk Milleti...'

Ahh, o millet adına denilerek, ne büyük zulümler işlenmiştir?

O ilkelerin, kimler tarafından ve nasıl kabul ettirildiğini hatırlamak bile yeter..

Karşı çıkanlara, 'gereken mutlaka yapılacak ve ihtimal ki, bazı kelleler koparılacaktır..' diye dârağaçları kurularak ve uygulaması fiilî olarak gösterilerek..

*

100 yıldır, hukuk devletinden ve hukukun üstünlüğünden sözedenlerin, güçlerini zorla kabul ettirenlerin, üstünlerin hukukunu anladıklarını hep görüp durmadık mı..

Uluslararası hukuk için de durum daha bir öyledir..

Dünya, 2. Dünya Savaşı'nın sonunda galib olduktan sonra kendilerini dünyaya en üstünler olarak dayatan 5 ülkenin elinde kukla değil mi? Başkan Erdoğan'ın BM Genel Kurulu'nda bile, 'Dünya, 5'ten büyüktür..' derken, defalarca itiraz ettiği, başka bir şey mi idi ki?

20 küsur sene öncelerde BM Genel Sekreterliği'ne seçilen Mısır'lı bir Hristiyan olan Bedros Gali, ikide bir, uluslararası hukuk kuralları nutukları çekilmesinden artık bıkarak, 'uluslararası hukuk diye bir şey yoktur. Uluslararası hukuk dediğimiz şey, üstünlüğünü zorla göstermiş ve kabul ettirmiş olan güç odaklarının iradelerini dayatmalarıdır..' dememiş miydi?

*

Bütün bunlar niye mi anlatıyoruz..

Bu anlayışın ülke çapında daha dar planda ele alınmasında da farklı bir tablo ile karşılaşmıyacağımızı anlatmak için..

İBB Başkanı İmamoğlu'na, 3 sene kadar önce 'Hakimler-Savcılar Kurulu' (HSK) üyelerine ağır ifadeler kullandığı, 'ahmak' dediği iddiasıyla 2 yıl 7 ay kadar hapis cezası verilmiş..

İBB Başkanı, 3 sene önce de, o dönemin Ordu Valisi'ne 'İt ' dediği, mahkemece sâbit görülerek, 20 küsur bin lira kadar para cezası verilmişti.. Şimdi de, HSK üyelerine 'ahmak' dediği iddiasıyla.. Onların her birisi de ayrı ayrı şikayetçi olmuşlar..

Kişilerin bu gibi sözleri birbirlerine her yerde sık sık kullandığı bir ülkede, hedef alınanlar yargıçlar olmasaydı, 'ahmak' kelimesi yine böylece ağır ceza görür müydü?

Eğer, hedef olarak alınanlar, yargıçlar değil de, siyasetçiler olsaydı.. Aynı yargı kurumları, 'siyasetçiler, bu gibi ağır eleştirilere katlanmalılar.' demiyorlar mı?

Ama, İBB Başkanı hakkındaki yargılamada muhatablar yargıçlar olunca, 'Mahkemelerin mehabetine saygı gerekir!', öyle mi?.

Ayrıca, HSK'nun, şunun şurasında 6 ay sonra seçim varken, üç senedir beklettiği bu dâvayı , tam da bu merhalede, devreye sokması akıl kârı mıdır? Bu ceza dâvasını seçim sonuna erteleyemez miydiniz?

HSK üyeleri, siz bu ülkenin gerçeklerinden uzakta, ayda mı yaşıyor ve birilerini mazlum mu göstermek istiyorsunuz?

İktidar'ın müdahale ettiğine inanmıyorum.

Etmiş olsaydı; o zaman bu dâvanın seçimlerin sonuna bırakılmasını tavsiye edebilirdi..

*

Kaldı ki, şimdi bile, henüz kesinleşmemiş bir yargılama durumu var. Daha, İstinaf ve Temyiz yolu var, ondan sonraki merhaleleri takiben bu karar, beraet veya ceza olarak kesinleşir.

*

Bir-iki NOT :

1- Son zamanlarda uluslararası krizlerde arabuluculuk yaparken, önce Mevlûd Çavuşoğlu'ndan işittiğim ve hayret ettirici bir cümlenin, 'Bir savaşın kazananı ve barışın da kaybedeni olmaz' şeklindeki bir sözün şimdilerde daha sıkça kullanıldığı görülüyor. Bu söz, sırf, 'Ukrayna-Rusya Savaşı için söylenmiştir..' denilebilir belki.. Sırf o gerilim için söylenirse, bu olabilir , ama, bunun genel bir kural gibi tekrarlanması yanlıştır.

Evet, savaş istenmemelidir, ama, geldiğinde kaçınılamaz. Barış da âdilâne olursa, ne âlâ, ama, zorla dayatılırsa?

Nitekim, Başkan Erdoğan'ın 3-4 gün önce, Samsun'da gençlerle sohbeti sırasında, Yunanistan'ı uyarırken; 'Yunanistan Ege adalarında her türlü düşmanca tavırları sergilerken, biz de herhalde armut toplayacak değiliz..' diyordu.

Doğru olan da bu..

Dayatma bir savaşa sürüklenmek de, zâlimâne bir barışa boyun eğmek; ikisi de felâkettir.

2-SP lideri Temel Karamollaoğlu'nun partililerine hitaben yaptığı bir konuşmanın videosunu dinledim.. Siyasetçidir, kusurlar bulacak, eleştiriler yapacak vs.. denilebilir..Ama, Temel beyimiz, 'İHA'lar, SİHA'lar sahasında kaydedilen gelişmeleri' takdirle karşılıyor, ama, illâ da eleştirecek ya.. '20 senedir neredeydiniz?' demez mi!

Bu mantığa karşı, söyleyecek söz bulamadım.

.Okuyucularla ‘Pazar Hasbihali'-‘Siyaset' bir ‘entrika yumağı' demek ise, işte böyle olmalı değil mi?
18 Aralık 2022 Pazar

Almanya'dan Suheyl Taşçıoğlu isimli okuyucu diyor ki: 'Bu son siyasî gelişmelerde bir gizli el yok mu? Birilerinin kahraman haline getirilmesi lâzımdı. Pensilvanya'daki odağın akıl merkezlerinin, 'manipülasyon' taktikleri tekrarlanmadı mı?

Siz bu konuda 20 sene öncelerde 1999 Seçimleri' öncesindeki emperyalist oyunları Frankfurt'taki bir sohbet toplantısında, 100'den fazla arkadaşımızın karşısında açıkça izah etmiştiniz. O ses kaydını tekrar dinledim, ben yine aynı oyunların tezgâhlandığını görüyorum. Siz ne dersiniz?

O ses kayıtları çok yıpranmış. Ben size notlar halinde aktarayım. Belki teferruatı unuttuysanız, hatırlamanızda faydası olur: '

-Evet, hatırladım. Bugün de benzer uluslararası, hattâ okyanus ötesinde hazırlanmış entrikalar. Aman Allah'ım!..

Ama şaşırtıcı olan, şu ki, bir uluslararası oyun, herkesi kör, âlemi şaşkın yerine koyarak bu kadar açık oynanabilir mi?

Oynanıyor, o fesad ve entrika merkezleri çaresiz kaldığı zaman, bazı oyunları, âdeta, 'Yerseniz böyle!' diye dayatabiliyorlar.

*

O halde 25 yıl önceleri ve sonrasını bir daha hatırlayalım.

1997'deki 28 Şubat Askerî Darbesi'yle Erbakan- Çiller (veya Refah-Yol) Koalisyon Hükûmeti, 11'nci ayında iktidardan düşürüldüğünde, İçişleri Bakanı kimdi?

25 sene önceleri, 40 yaşlarında genç birisi olan o hanımefendi, Mehmed Ali Birand'a verdiği bir röportaj arasında, (gizlice kaydedilen görüşme esnâsında, Birand'a, bir gizli sırrını açarak ve de, Refah -Yol Hükûmeti'ni kasdederek) 'O hükûmeti, kadınlarla birlikte ben bozdum.' dememiş miydi?

Yani, bu gibi konularda bir hayli mahareti var. Kendisini o zamanlar 'taşranın kızı' olarak niteleyen ve amma, kendisinin, kolayca alt edilemeyeceğini sergilemek azmini yansıtan birisi.

*

Evet, Erbakan, 'laiklik bin yıl daha devam edecek.' şeklindeki en frensiz laik nutuklarla düşürülmüştü, ama sonra, bir türlü yeni bir Hükûmet kurulamıyordu.

Türkiye derin bir sosyo-ekonomik buhrandan geçiyordu. O zaman Türkiye'nin yıllık ihracat geliri 30-32 milyar dolar civarındaydı, bugünkü gibi 240-250 milyar sınırında değil. Türkiye, IMF ve Dünya Bankası'ndan aldığı borçların taksidlerini bile ödeyemiyordu. Uluslararası Para Fonu ( IMF) isimli kuruluşun İtalyan bir komiseri/ gözcüsü /müfettişi (adı, Cotarelli miydi, ne!) Türkiye'ye gelir, yeni projelerini dayatırdı.

Demirel Cumhurbaşkanı. Yeni hükûmetler kurmaya çalışıyor, ama darbeyle bertaraf olunan Refah Partisi olmaksızın, yeni bir hükûmet kuramıyordu.

Ve ekonomide de, yaprak sallanmıyordu. 1994 Baharı'nda İstanbul Büyük Şehir Belediyesi Başkanı seçilen Tayyib Erdoğan, Müslüman halkımıza yön gösteren temel dünya görüşümüzün anlatıldığı ve 1920'lerde yazılmış bir şiiri okuyunca. Yer yerinden oynamıştı.

'Câmiler kışlamız, mü'minler asker; Minareler süngü, kubbeler miğfer. Allah'u ekber!' gibi mısraların yer aldığı o şiir; laik kesimi çıldırtmıştı.

Bu şiiri okuyan Erdoğan, ayrıca, 'Bir şey beni sindiremez; gökler, yerler açılsa, üzerimize tufanlar, yanardağlar saçılsa; biz oyuz ki; imanıyla övündüğümüz ecdadımız, titretici şeylere hiçbir gün diz çökmemiş; zaferlerin kapısı, Anadolu'nun tapusu Malazgirt'ten taa Çanakkale'ye, imanın geçilmez kalesine kadar, bizi zaferden zafere koşturan şey işte şu anda içinde bulunduğumuz inanç birliğidir. Bu yolda böyle yürüdük. Buralara böyle geldik!" de diyordu.

*

Bu şiir delil gösterilerek Erdoğan yargılanıyor, kısa bir yargılamadan sonra hapis cezası ile cezalandırılıyor, hattâ, 'Artık muhtar bile olamayacak!' gibi manşetler birinci sahifelerden kocaman manşetler halinde veriliyor, İstanbul Belediye Başkanlığı'ndan alınıyor ve hapse atılıyordu..

*

Diğer taraftan da, yığınla iç ve dış desteklerle tezgâhlanan terör eylemleri PKK örgütüne ihale ediliyor ve faili mechûl cinayetler ülkeyi daha bir sarsıyordu.

O sırada, PKK'yı Meclis'te temsil etmesine göz yumulan bir partinin milletvekilleri de apar-topar Meclis'ten atılıyor, kaçamayanlar tutuklanıyordu. (O günleri daha sonra anlatan -o zamanki ismi SHP olan) CHP'nin lideri Erdal İnönü, 'Yahu, bizi, 'Bu bölücüleri Meclis'e siz soktunuz'.' diye eleştiriyorlar. Halbuki o partinin ve adaylarının seçimlere ve Meclis'e sokulması bir devlet projesiydi.' demişti de kimse yalanlayamamıştı.

Demirel kıyıda-köşede kalmış bir takım isimleri başbakan olarak belirliyor, ama onlar da hükûmet kuramıyordu. Laik çevreler ise, 'Eyvah, şeriat gelecek.' diye bir heyûla icad etmişlerdi, manşetlerde ve ekranlarda.

Meydanlarda, 'Köylü çocuğu, hem de İslâmköylü' olduğunu iftiharla haykıran Demirel ise, 'Ben Çankaya'da olduğum müddetçe Şeriat filan gelemez; cesedimi çiğnerler, ancak öyle geçerler. Hem öyle bir Başsavcı tayin ettim ki, ateş parçası.' diyerek, 'taife-i laicus'u, ve -kendi deyimiyle, militan-Kemalist' olan V. Savaş isimli bir kişiyi daha bir yüreklendiriyordu.

*

PKK lideri olarak anılan kişi ise, karargâhını Şam'da kurmuştu.

Türkiye, -Suriye'nin , o zamanlar 30 yıllık diktatörü olan- Baasçı Hâfız Esed rejimi'ni tehdid ediyordu; 'Onu ülkenden çıkar!' diye.

Hâfız Esed ise, 'O bizde değil.' diyordu. Demirel ise, Şam'a gidiyor ve Hâfız Esed'e, 'Buyurunuz, arabamla sizi onun bulunduğu yere götüreyim.' diyordu.

Bu arada, içerde de 'güvenlik toplantıları' yapıyor ve 'Şam'a gidip, PKK elebaşını orada etkisiz hale getirmek veya alıp gelmek'ten söz ediliyordu. Evet, Şam'a, öyle bir operasyon çekilebilirdi, ama, 'Ya, buhran, uluslararası bir gerilime dönüşürse???' ihtimali, düşündürüyordu..

Ve Türkiye'nin askerî müdahaleden başka bir çaresinin kalmadığı hissettirilince, o zamanki Mısır lideri Hüsnü Mübarek yarım günlüğüne Ankara'ya gelip görüşmeler yapıyor ve aldığı mesajı Şam'a, Hâfız Esed'e bildiriyordu. Ve Şam, PKK elebaşını Moskova'ya veriyor, oradan da İtalya ve sonunda Yunanistan'a gönderiliyordu. Ve Yunanistan da onu Güney Kıbrıs'a ve oradan da Kenya'ya gönderiyordu.

Çok yüksek gerilimli günler. Avrupa başkentlerinde Türkiye'yi protestolar, kendini yakma şeklinde intihar eylemleri vs.

*

Ama Türkiye'de sosyo-ekonomik yapı tamamen çökmüştü. Demirel, artık, bir azınlık hükûmeti kurduruyordu, Ecevit'e. Bu arada laik rejimce, Başörtüsü yasaklamalarının korkunç zorbalıkları sergileniyor ve büyük halk kitleleri kan ağlıyordu.

'Erken Seçim' isteklerine ise, 'Derin Devlet'in, kesinlikle (HAYIR!) dediği yansıyordu, medyaya. Çünkü Erbakan'ın Refah Partisi'nin tek başına iktidara geleceğinden korkuluyordu.

*

Ve 16 Şubat 1999'un sabahı, ortalığın yeni yeni aydınlandığı saatlerde, Ecevit, ekranlarda heyecanlı bir şekilde gözüküyor ve 'Bu sabah itibariyle, saat 03.00'ten itibaren Öcalan Türkiye'dedir.' 'müjde'sini veriyordu.

Sonra anlaşılıyordu ki, Amerikan emperyalizmi, Türkiye'de daha büyük bir sıkıntıyla karşılaşmamak için, Öcalan'ı Kenya'dan almış, idâm edilmeyeceğine dair devlet garantisi alarak Ankara'ya teslim edilmişti. Ve Öcalan'ın o gece Türkiye'ye getirileceğinden sadece 4 kişi haberdârdı, Ecevit'e göre. 'C. Başkanı Demirel, Başbakan olarak kendisi, MİT Müsteşarı ve Genelkurmay Başkanı.'

Teslim eden, tekrarlayalım, Amerikan emperyalizmi!

Daha da ilginç olan ne miydi?

Ecevit, 'Amerika Öcalan'ı bize niye verdi, anlamadım.' diyordu.

Halbuki Amerikan emperyalizmi, bu 'büyük kahramanlık' gösterisinin, Ecevit'in seçim kazanması için yeterli olabileceğini hesaplamıştı.

Nitekim, birkaç gün sonra, 'Derin Devlet'in, 'Erken Seçim'e, (EVET!) dediği açıklanıyordu ve 19 Nisan 1999'da da seçimler yapılıyor ve bu manipülasyon öncesine kadar birinci gözüken Refah Partisi yüzde 15 oyla, 3.lüğe geriletiliyor, Ecevit'in DSP'si ise, yüzde 22 ile birinci parti haline geliveriyordu!

Erbakan yüzde 22 ile başbakan olduğunda, 'Kemalist-laikler', 'Demek ki, yüzde 78 size karşı.' diyorlardı, koro halinde, medya organlarında. Ama Ecevit'in yüzde 22'yle başbakan olması, 'bütün milletin iradesi' gibi gösteriliyordu. Ahh, bu demokratik ve matematik hokkabazlık!

*

Şimdi, bir de son manipülasyona bakalım.

Zavallı KK Bey, limon gibi sıkıldığının ruhî sancılarını yaşıyordur şimdi. Çünkü, 'Erbakan-Çiller Hükûmeti'ni ben dağıttım.' diyen hanımefendi yine sahnede.

Hapis cezası alan bir kişiyle, büyük bir zafer kazanmış oğlunu kutlayan bir anne görünümünde, öylesine samimî bir şekilde kucaklaşıyor ve o 'oğul' rolündeki kişi de onun sırtını öyle sıvazlayarak karşılık veriyordu ki; siyasî entrika çarkı ancak bu kadar açıkça sergilenebilirdi herhalde.

.‘Ahh, bu siyasetten…' denilse bile, siyasetsiz de olmuyor
19 Aralık 2022 Pazartesi

Yine var mıdır, bilmiyorum; eskiden, Anadolu kasabalarında, orta halli ailelerin misafir odalarında, ellerinde kahve fincanları olan kadın resimleri işlenmiş duvar halıları olurdu; Arap alfabesindeki, -hat san'atının sergilendiği- harflerle yazılmış bir cümle yazılı.. 'Âhh, min'el-aşq'

Bu ibare, 'aşq'tan, âhh..' demekti ve pişmanlığı ifade ediyordu.

Bu sözün 'Âhh, min'es-siyâseh..' şeklinde telâffuz edildiğini de işitmişizdir.

*

Siyâset/ (veya Grekçe) politika, genel olarak devlet'i veya insan toplumlarını idare etme san'atı olarak tarif edilir. Ama, at terbiyecilerine de 'seyis' denir ki, siyasetle aynı kökten gelir..

Dahası, Osmanlı tarihinde savaşlar anlatılırken, 'Bugün yaman siyâset oldu..' kaydına rastlanırsa, bu ifade, 'binlerce kellenin uçurulduğu' mânâsına gelir.

Yani, siyâset' kelimesinin kullanılması da, siyâset yapılması kadar netâmeli mânâlara gelebiliyor.

*

Siyasetle ilgilenmeye başladığım ilk gençlik yıllarımdan beri, bir çok siyasetçileri tanıdım, sonunda, 'Ahh, min'es-siyaseh..' (siyasetten, âhhh..) diyen çok kişiyi tanıdım ki, ya oynadıkları, ya da kullanıldıkları oyunları anlatırlardı.

*

Şahsen de siyasete aktif olarak katılmış mıydım?

Biraz kıyısından, bir defa, evet.. Konumuzla ilgisi olduğundan özetlemeliyim.

*1972 yılında günlük yazılar yazmaya başladığım 'Bâb-i Âli'de SABAH' gazetesinde, zamanın C. Başkanı Korutürk'ün 1973 sonlarında, 'Müslümanlara saldırdığı bir konuşması'na karşılık, 'Korutürk ve Din anlayışı..' başlıklı bir yazı yazmıştım. Ondan dolayı dâva açılmıştı, TCK -163. maddesine aykırılık iddiasıyla.. Devletin kısmen dahi olsa dinî esaslara göre yönetilmesi için, matbuat yoluyla propaganda yapmak suçlamasıyla..

Yani, hakaret filân da söz konusu değildi; sadece inancımın ve düşüncelerimin gereği olanları yazmıştım.

İfademi almak için Sultanahmed'deki Adliye binasına çağıran yaşlı bir savcı, 'Yav evlâdım, pek de gençmişsin.. Bana kalsa, dâva açmayacağım, ama, Ankara'dan emir geliyor; n'apayım!' demişti.

*

Bu arada, 1975'in başından itibaren, Erbakan Hoca'nın dâvetiyle Millî Gazete'de yazmaya başlamıştım.

Hakkımdaki dâvâ ise, kısa bir yargılama sonunda, 15 aylık bir hapis cezası kararı verilmişti. (Yargılandığım Ağır Ceza'nın reisi olan hâkimi, (şimdi, Sultanahmed Tramvay Durağı'nın hemen yanındaki) Firûzağa Mescidi'nde Cuma namazlarında gördüğümü de belirtmeliyim.)

Verilen ceza, Temyîz'de de hemen tasdik olunmuştu.

Ama, beni bir türlü bulamıyorlardı.. Belki de, (merhûm) Erbakan'ın MSP'sinin katıldığı koalisyonlarda İçişleri Bakanlığı'nın MSP'nin elinde olması etkiliydi, bu bulunamayışta.. Oralı bile olmuyordum.. Bir gürültü koparmıyorduk, inandığımız değerlerimizi, kesin doğrularımızı -karınca kararınca da olsa- savunmak yolunda, mahkûm olmakta, benim nasibime düşen, basit bir hapis cezasıydı.. İnandığımız değerlerimize bağlı kalmak yolunda canını vermiş geçmiş kahramanların yanında benimki bir hiç idi. Bu hususta gürültü koparmayı, inancımıza saygısızlık sayardık..

*

1977 seçimleri öncesinde, başta rahmetli Sedat Yenigün olmak üzere, (daha sonra ANAP'ta ve AK Parti'de m.vekilliği yapan bir kardeşimiz ' ve birkaç arkadaş, beni bir akşam alıp götürdüler, Yeşilköy taraflarında, Tıp Profesörü olan bir Müslüman ağabeyimizin evine..

Sohbet çeşitli konularda ilerdedikçe sonunda, ev sahibi dedi ki: 'Kardeşim, seni fedâ edemeyiz.. Seni İstanbul'dan m.vekili adayı olarak göstereceğiz, MSP'den! Sana karşı çıkan kimseyi de duymadık.. Ve böylece, o hapis cezasının uygulanmasını da durduracağız..'

Beklemediğim bir teklif söz konusu ediliyordu.

(Şimdi hayatta olmayan) o ev sahibine dedim ki, 'Ağabey, ilginize teşekkür ederim, amma.. Âdeta, inandığım değerlerin karşılığını devşirmek gibi bir görüntüden utanırım, bu ilk konu.. İkincisi de, siyasete atılanların çoğundan işittiğime göre, aday olmak için ve aday olunduğunda da seçilebilmek için, insanlar, varlarını- yoklarını harcıyorlarmış. Benim, bu yolda harcayacak tek kuruşum bile yoktur..'

*

O Prof. ağabeyimiz, Erbakan Hoca'ya zaman zaman eleştiriler de yapıyordu, kendi aramızda, bunu biliyordum. Bana, 'Selahaddinciğim, sen o konularla meşgul olma.. O harcamaları '..... Bey' karşılar..' deyince şaşırmıştım.

(Şimdi hayatta olmayan) o , '... Bey' dediği isim, o sıralarda, yüksek tirajlı ve muhafazakâr sayılan bir gazetenin patronu idi ve ömrümde onunla hiç karşılaşmamış, onunla fikrî bir yakınlığım olduğunu da düşünmemiştim.

Bu yolla, Erbakan'ın partisinin içinde, kendilerine yakın bir isim bulundurulmak istenmiş de olabilirdi.

Ve 'Hayır!..' dedim..

Haziran-1977 ortasında seçimler yapıldı.. MSP, 48'den 24'e düşmüştü..

Ecevit'in partisi ise, tek başına iktidara gelemediyse bile, birinci parti durumuna gelmişti. Korutürk, Hükûmet'i kurma vazifesi'ni Ecevit'e vermiş ve kurduğu hükûmet de hemen işbaşı yapmıştı. Ve 3 yıldır bulunamayan ben, Ecevit Hükûmeti'nin kurulması üzerinden 1 hafta geçmeden, Temmuz- 1977'nin ilk haftasında bulunup hapse atılmıştım. Matbuatta tek itiraz yoktu. Çünkü, Ecevit'in aleyhine olurdu.. Ama, Ecevit, güvenoyu alamamış ve iktidarı sadece bir ay kadar sürmüştü.

Ama, biz hapiste devam ediyorduk.. Üstelik de, Adalet Bakanlığı MSP'ye verildiği halde, çıngar çıkarmıyordu kimse..

Bunları niye mi anlattım?

*

İBB Başkanı'nın, YSK (Yüksek Seçim Kurulu) üyeleri'ne hakaret ettiği iddiasıyla açılan bir kamu dâvası dolayısiyle, 2 yıl 7 ay hapis cezası kararıyla karşılaşması, hemen siyasî bir atraksiyona dönüştürülmeye çalışıldı.

Halbuki, yargılama devam ediyordu, kesin hüküm yoktu, henüz..

Maalesef, başka zamanlarda, en üst siyasî kimliklere bile söylendiğinde suç hakaret sayılmayan bir kelime, yargıçlar ve mahkemeler için kullanılınca, hemen cezalandırılıyor, bu ülkede... (YSK'nın da, kendi alanında en üst yargı kurumu olduğunu da hatırlayalım.) Mahkemeler, kendilerini esaslı bir korumaya almışlar, kararlar verirken, kamu düzeni ve kamuoyu tepkisi gibi konular filan, hikâye..

Siyaseti direkt veya dolaylı etkilemeye, dünyada, 'Jurostokrasi' / Yargıçlar Yönetimi..' deniliyor.

*

İBB Başkanı, henüz kesinleşmemiş olan bir mahkeme kararını hemen siyasî bir atraksiyona çevirmeyi bildi ve '6 Masa' denilen mâlum oluşumun liderlerini, İBB'nin Saraçhane'deki protesto mitingine çağırdı, sanki CHP'nin Gen. Başkanı KK Bey değil de, fiilen kendisi imişcesine..

Ama, asıl acı veren şu ki, SP lideri Karamollaoğlu'nun Gn. Başk. Yardımcısı, Erbakan'ın eski Bakanlarından Sabri Tekir, eski Başbakan A. Davudoğlu ve AK Parti'de 14 yıl bakanlık yapan A. Babacan da, İBB Başkanı'nın çağrısına boyun eğdiler; tıpış-tıpış gittiler, üzüntüyü paylaşmak için, sevinçle koştular, Meral ablalarından geri kalmamak istercesine.. Çoktandır bu kadar beşûş bir çehreyle görülmemişlerdi..

*

İstenirdi ki, o çağrı karşısında olsun, 'Sen kim oluyorsun!' diyebilecek kadar bir şahsiyet gösterebilsinlerdi. Ne de olsa, aynı değerler sisteminden su içmiştik..

Ama, CHP'liler gösterdiler.

KK Bey'in partisinin malî desteğiyle yayın yapan mâlum bir tv. kanalı, A. Davudoğlu ve S. Tekir'in oradaki kalabalıklara birkaç cümle söylemek istemesine bile fırsat vermeyip, hemen reklâmlara gitti.

Başkaları tarafından 'kullanılmak', işte böyle olur ve insan kendi kalesine, kendi şahsiyetine, siyasî ihtirası yüzünden 'gol' atmaya işte böyle devam eder.

.‘Seçim tarihi' olarak, 14 Mayıs 1950'nin 73. yıldönümü belirlenir mi?
21 Aralık 2022 Çarşamba

Bugün, bir-kaç konuya kısa kısa değinelim...

*

Normal olarak, Haziran-2023 ortasında yapılması gereken Başkanlık ve milletvekilliği 'seçimleri'nin tarihi etrafında bir takım görüşler belirtiliyor.

Bu konuda en müsaid tarih olarak 14 Mayıs'ın açıklanması gerekir, derim. Çünkü 14 Mayıs 1950 tarihi, 27 yıllık diktatörlüğe, kısmen de olsa son verilen bir 'millet darbesi'nin 73. yıldönümüdür.

Milletimizin, etkileri hâlâ da devam eden 1950 öncesindeki Şeflik dönemlerinde neler çektiğinin ve sonraları karşılaşılan bütün askerî darbelerin de 1950 öncesindeki tahakküme duyulan hasretle sahnelendiğinin unutulmaması açısından iyi bir vesile olabilir.

*

YSK (Yüksek Seçim Kurulu) Başkanı Muharrem Akkaya, kendi beyanına göre, yakında emekli olacakmış.

Akkaya'nın evvelki gün, sosyal medyaya düşen açıklaması ilginçti.

Erdoğan'ın üçüncü kez Cumhurbaşkanlığına -iki devreden fazla Cumhurbaşkanı olunamayacağı şeklindeki sınırlama gerekçesiyle- adaylığının mümkün olmayabileceği gibi eski tartışmaları yeniden gündeme getirmeye çalışan bir çağrışımı vardı. Halbuki Meclis Başkanı Mustafa Şentop Hoca o konuda hiç bir kanûnî problem olmadığını açıkça beyan etmişti. Çünkü 'iki dönemden fazla Başkanlık olamayacağı' şeklindeki hüküm, 'Başkanlık Sistemi'nin getirildiği ve '17 Nisan 2017 tarihli referandumla kabul edilen Anayasa değişikliği'nden sonrası için geçerlidir.

Akkaya'nın sözleriyle, şimdi, bu konu yeniden ısıtılmak eğiliminde olanları heyecanlandırabilir. Akkaya, 'Şimdi sorulsa, görüşünü açıklamasının, 'ihsas-i rey' olacağı ve bunun da 'redd-i hâkim' gerekçesi olacağından görüşünü açıklamayacağını; ama kendisi henüz başkan iken gündeme gelirse, konuyu hukukçulara incelettiğini, 'başta türlü' bir karar çıkabileceği'nin sinyalini zımnen vermiş oldu.

Bir zamanlar Anayasa Mahkemesi'nde hukuk ve kanun adına ne gibi oyunlar oynandığı unutulmadı. 'Mahallenin çocuğu' olarak bilinen eski bir AYM Başkanı'nın, son demlerinde takındığı şaşırtıcı tavırları da hatırlayabiliriz.

*

CHP'nin önde gelen milletvekillerinden Gürsel Tekin isimli, 17- 18 Aralık gecesi katıldığı tartışma programında, Ecevit'in Cumhurbaşkanı olmasını engellemek için, 'lise mezunu olanların Cumhurbaşkanı olmasını engelleyen bir anayasa değişikliğinin yapıldığını' söyledi; kimse de itiraz etmedi. Halbuki yoktu böyle bir değişiklik. O anayasa hükmü, 1961 Anayasası'ndan beri hep vardı. Hattâ, o zamanki iki kanatlı Meclis'in senatosuna seçilebilmek ve 'senatör olmak için de 40 yaş ve yüksek okul şartı' getirilmişti.

Aynı programda, İBB Başkanı'na bidayet/başlangıç mahkemesinde verilen mâlûm kararın, İstinaf Mahkemesi'nde, 'Temyiz/Yargıtay yolunu da kapatarak hüküm verilebileceğini' ileri süren Nihal Bengisu Karaca hanım, dün de, 6'lı Masa'nın adayı kim olursa, oy'unu ona vereceği şeklinde bir açıklama yapmış. Ve bu açıklamayı da, 'aydın sorumluluğunun gereği' olarak yaptığını da belirterek. Kişinin kendi kendisini 'aydın' diye nitelemesinin değerlendirmesini ise, herkes kendi içinde yapar.

*

KK Bey, dün, İBB Başkanı'nı, partisinin Meclis Grubu'ndaki toplantıya davet etmişti. Bazıları, evvelki gece CNN Türk'teki tartışmalı programda, KK Bey'in, Muharrem İnce'yi CHP adayı olarak gösterirken, 'Gel Muharrem!' deyişi gibi, 'Gel Ekrem...' diye çağırıp, onun adayları olduğunu açıklayabileceğini, öyle bir sürprizin olabileceğini söyledilerdi.

KK Bey, onu yapmadı ve 'Ekrem sadece CHP'nin değil, benim de evlâdım, aramızdaki ilişki baba-oğul ilişkisidir.' dedi.

Demirel, yakın dostu olan Vanlı siyasetçi Kinyas Kartal'ın, bir seçim öncesinde, listelere son şekli verirken, telefon edip, 'Süleyman Bey, ben 90 yaşına merdiven dayadım, benim yerime avukat olan oğlumu yaz, 45-50 yaşlarında.' dediğini; 'Kinyas Ağa, sen ne dersen öyle olur, bilirsin.' diye karşılık verdiğini, ama gece yarısından sonra tekrar telefon ederek, 'Süleyman Bey, ben öyle söyledim, ama onlar henüz çoluk çocuktur, siz yine beni yazınız.' dediğini ve kendisin de öyle yaptığını yazmış ve devamında da, 'Siyaset'in kapısında 'GİRİLİR' diye bir levha vardır, ama, (ÇIKILIR) levhası yoktur; ÇIKIŞ, tâbutla olur ve baba- oğula, oğul babaya oyun kurar.' demişti.

Şimdide de aynı oyun tekrarlanır mı dersiniz?

*

Dün, 14.30'da, Bayezid- Vezneciler'de, Kuyucu Murâd Paşa Medresesi'ndeki İslâmî Tedkikler Enstitüsü'nde, vefatının 20. Yıldönümü dolayısıyla Prof. Muhammed Hamidullah'ı anma toplantısı vardı.

Güney Hindistan'da Haydarâbâd şehrinde 1908'de dünyaya gelip, 2002 yılında Amerika- Florida- Jacksonvill'de vefat eden ve orada medfûn olan büyük İslâm bilgini Muhammed Hamidullah'ı 1972'lerde, İstanbul Edebiyat Fakültesi'nde verdiği dersleri takib ederdim, Hukuk Fakültesi'nden gelerek. Hamidullah'ın derslerini Prof. Salih Tuğ ve Prof. Yusuf Ziya Kavakçı ânında, canlı tercüme ederlerdi.

Hamidullah'ın talebelerinden Prof. Yusuf Ziya Kavakçı ile refikası hocahanımefendi ve Prof. İhsan Süreyya Sırma, dün merhûm Hamidullah hocayı andılar, anlattılar, bir kez daha hayırla yâdedilmesine vesile oldular.

Merhûm Hamidullah'ın 50 yıl öncelerdeki bizim genç nesillerin İslâmî bilgi ve şuûrlarını takviyesinde büyük emeği vardı. Bu vesileyle belirteyim ki, Hoca, Türkçe'yi de incelikleriyle bildiği için, derslerini Türkçe vermesini söylediğimizde, 'Gelecek dersimde size anadilinizle hitab edeceğim' demiş ve amma, o derse, 'arabça' olarak başlamıştı. Hocaya, vaadi hatırlatıldığında, 'Ben vaadindeyim. Sizler de Müslümansınız. Hz. Peygamber (S)'in hanımları, 'umm-ul'mu'minîn' /mu'minlerin anneleridir. Size ana dilinizle hitab edeceğim.' diye çok zarif bir nükteyle karşılık vermişti.

*

Bu toplantıdan sonra da, Cumhurbaşkanlığı- İletişim Başkanlığı'nın, Sultanahmed- Divanyolu'ndaki binasında Dergiler Birliği Kongresinde bulundum, bir teşehhüd mikdarınca da olsa. Oradaki çalışmaları da takib etmeye çalıştım. Bu arada eski Eğitim Bakanlarından Prof. Nâbi Avcı da oradaydı; bir ara çeşitli konular üzerinde sohbet imkânı oldu. Keza, Prof. Husrev Subaşı dostumuzla da.

*

.Dünyanın en hassas bölgesi yeni buhranlara gebe..
23 Aralık 2022 Cuma

Önce bir noktaya dikkat edilmesi gerekiyor herhalde..

Kafkasya, Ortadoğu ve Balkan üçgeni ve bu üçgenin mücavir ve komşu coğrafyaları, tarih boyunca beşeriyet tarihinin en hassas bölgeleri olagelmişlerdir.

Bu, sadece jeo-politik ve stratejik açıdan değil..

Beşer tarihinin binlerce yıldır en büyük dünya görüşlerinin, medeniyetlerinin, kültürlerin, ideolojilerin, hâkimiyet mücadelelerinin ve hulâsa edecek olursak, bütün farklı hayat düzenlerinin / dinlerinin aslî yaşama merkezi kabul ettikleri bir coğrafyadır, bu mekânlar...

Sözgelimi, Norveç, Danimarka, İsveç, veya Şili , Arjantin ya da güneydoğu Asya ülkeleri ve Afrika'da da bin yıl kadar hüküm süren Sokoto İmparatorluğu ve komşularıyla arasında da nice gerilimler ve savaşlar olmuştur, ama, bunlar uzuuun asırlar boyu, birbirini tetikleyen tarih zinciri halinde bütün dünyayı etkileyememişlerdir.

Ama, Mısır'da Firavun düzenleri, sadece İtalya ve Avrupa'yı değil, bütün Anadolu ve Filistin'i, Yemen ve Şam ve Babilonya'yı ve hattâ Kartaca'yı, Kuzey Afrika'yı da içine alan Roma İmparatorluğu..

Keza, Hazar Denizi çevresi, İran ve Yemen'i içine alan Sâsânîler, evet, basit bir tarihî hikayeler deposu durumunda değiller..

İskender'in Makedonya'dan kalkıp, Atina'yı, oradan Anadolu'dan taa Hint'e kadar uzanan güç gösterisi yaptığı coğrafyalar da halâ, tarihî kökleri ve medeniyet eserleri ve hâtıraları ve uzuuun asırlara uzanan kültürel kökleri ve dinleri, inanç sistemleri ile, hâlâ da, özellikle bu Balkan- Kafkas ve Ortadoğu üçgeni etrafında dünyaya hükmetmeye çalışan ve hayatta kalma mücadelesini bu mekânlarda veren tarihî temellere dayalı, sosyal hâfızaları bu coğrafyalardan kolayca koparılamayan kültür ve medeniyetlerden beslenen ve bugün de hayatta kalmak direncini yine bu coğrafyalarda kendilerine açtıkları yaşama alanlarında göstermeye çalışan çeşitli dinlerin, milletlerin, kavimlerin düne aid hikâyelerinden kalkarak yarınlara uzanmaya çabalarını yansıtmaktadır.

*

Geçmiş asırlarda, önce İsrailoğulları ile Firavunlar ve Haçlılar'la Müslümanlar arasında, hele de Birinci ve İkinci Dünya Savaşı'nda milyonlar halinde birbirini boğazlayan halkların, devletlerin, güç odaklarının gözlerini diktikleri ve hakimiyet mücadelesini, eğer buralarda verirlerse kalıcı olacaklarının anlayışına sahipler idiler..

Bu anlayıştan uzak oldukları için, 800-900 yıl öncelerdeki Moğol İstilâsı ise, bütün Müslüman coğrafyalarını bir sel gibi ezip geçmiştir, ama, geride yıkıntı ve acı hatıralardan başka bir bırakmamışlar ve 'bir varmış- bir yokmuş'a dönmüşlerdir.

*

Bütün bunları şunun hatırlamak gereğini duyuyoruz..

Ukrayna- Rusya Savaşı, 1 haftada bitecek derken, 1'nci yılını doldurmaya doğru ilerliyor..

Yarın, 24 Aralık itibariyle, 11'nci ayına girecek bu kanlı savaş..

Ve yarınlarda nasıl bir şekil alacağını da kimse kestiremiyor..

Rusya Başkanı Putin, sıkıntıyı her geçen gün daha derinden görmeye başlamışa benziyor..

Bu durum, Sırbistan'ın da 'Kosova' üzerinde, aynen, Rusya'nın 'tarihte Ukrayna diye bir devlet hiç olmamıştı..' mantığının Sırpca tercümesi olacak şekilde, Sırbistan Başkanı Vucic tarafından tekrarlanıyor; 'Kosova diye bir devlet olmamıştı..' diye..

Hattâ, Kosova lideri Albin Kurti, Sırbistan'ı Kosova üzerine saldırtmaya teşvik edenin Rusya olduğunu ve 'bununla, Ukrayna- Rusya Savaşı'nı daha geniş coğrafyalara yaymak tehdidiyle kendi lehine çevirmek isteyebileceğini' söylüyordu, geçen hafta.. Üzerinde durulmayı gerektirecek bir konu değil mi?

Bu arada, Amerika, İngiltere ve Fransa, Yunanistan'ı, var güçleriyle, eski tarihî hesapların kapatılması için, bir 'ileri karakol gücü' halinde devreye sokmak istedikleri görülüyor. Çünkü, Türkiye'de yükselen gücün kendi tarihî hesaplaşma taktik ve stratejilerine de uygun düşmediğini hele de son 20 yıldır daha bir görüyorlar..

*

Kafkaslar'da, özellikle Ermenistan , Azerbaycan arasında henüz de imzalanamayan barış antlaşmasının uzaması, durumu giderek daha bir ihtilâtlı ve ihtilaflı hale gelmek yönünde gelişiyor.. Ve bu durumda İran'ın, Azerbaycan sınırları boyunda gösterişli askerî manevralar yapmasıyla daha da sıcak gelişmeleri beraberinde taşıyor, denilebilir. Nitekim, geçenlerde, Azerbaycan Devlet Başkanı İlham Aliyev, geçenlerde, 'Bizim sınırlarımızda bizi tehdit etmeye heveslenenlere açıkça ifade ediyorum ki, Azerbaycan, yalnız değildir ve Türkiye ile birliktedir ve birdir..' diye bir hatırlatma yapınca, bu sözlerin taşıdığı mânâlarla, muhatap olarak kendilerine işaret edildiğini söyleyenler var..

*

Ortadoğu'da, Filistin'i zorla gasp ve işgal ederek emperyal güçler eliyle 75 sene öncelerde 1948'de kurdurulan İsrail isimli siyonist güç odağı da, bölgede, kendi asli koruyucusu olan bütün emperyal güçlerin himayesiyle, oyunlarını, entrikalarını sürdürüyor.. 100 yıl öncelerde paramparça edilen büyük Müslüman gücü Osmanlı'nın enkazı üzerindeki rejimlerin her birisi kendi aralarında derin hesaplaşmalar içinde..

*

Ve bütün bu ihtilafların bütün bir bölgeyi tarihî hesaplaşmaların kucağına atması için, Ukrayna- Rusya Savaşı iyi bir fırsat..

Ukrayna lideri Zelenski, dün beklenmeyen bir anda, Washington'da Amerikan Başkanı Biden ile görüştü ve Biden, geçmişte yapılan 50 milyar doları aşkın yardımlara ek olarak şimdi de 45 milyar dolarlık yeni bir yardım vereceklerini açıkladı ve ayrıca, Patriot füzesi başta olmak üzere, başka silahlar vereceğini de açıkça söyledi..

*

Bu durumda, Rusya Başkanı Putin, savaşın yeni bir merhaleye doğru yol aldığını ve Rus ordusunun mevcudunu 1.5 milyona çıkaracağını söyledi ve ardından da, 'Rusya- Ukrayna Savaşı'nın, bu büyük trajedinin sorumlusunun , iki taraf da olmadığını, her iki ülkenin bir "trajediyi paylaştığını" ifade ederek, kendilerinin gerçekte Amerika ile savaştıklarını zımnen ve Ukrayna'yı bir "kardeş ülke" olarak görmeye devam ettiğini, savaşın Rusya'nın politikaları nedeniyle çıkmadığını ve "üçüncü ülkelerin politikalarının bir sonucu" olduğunu, Batı'nın Ukrayna'dan başlayarak, Sovyetler Birliği'nden ayrılan cumhuriyetlerin "beynini yıkadığını" belirterek, "Bizim suçlanacak bir tarafımız yok. Ukraynalıları hep kardeş bir halk olarak gördük ve hâlâ öyle düşünüyorum. Şu anda yaşanan bir trajedi, ama bizim suçumuz değil..' ifade etti.

*

Bu, savaşın yeni boyutlar kazanabileceğinin ve hattâ, birbirleriyle ihtilafı olan nice ülkelerin de bu yangın ortamında savaş ateşinin içine sürüklenebileceklerinin bir işareti..

*

.Halkı, ‘bir şey anlamaz' sananlar, bir de aynaya baksalar!
25 Aralık 2022 Pazar

İstanbul'dan İlyas Erken ve Artvin'den Şevket Kirazcı, ayrı ayrı, aynı videoyu göndermişler; eski İçişleri Bakanlarından bir kişi, 'Merve Kavakçı başörtüsünden dolayı kovulmadı, Meclis'ten..' diyordu o videoda.. 'Ne dersiniz, bizi birileri bir şey anlamaz yerine mi koyuyor?' diye soruyorlar.

--Söz konusu videoyu ben de izledim. Evet, ünlü polis md.lerinden ve eski İçişleri Bakanlarından (bir ara, kurduğu ve amma şimdi yok olan bir siyasî partinin genel başkanı da olan) Sadeddin Tantan isimli kişi, 'Merve Kavakçı, Meclis'ten baş örtülü için kovulmadı..' diye bir laf ediyordu.. Sonra da, 'onu Meclis'e bir takım çevrelerin gönderdiklerini ' üstü kapalı ifadelerle ileri sürüyor; dönemin C. Başkanı Demirel'in kof iddialarını tekrarlıyordu. O kadar kof idi ki, o iddialar, hakkında C.Başkanı olarak adlî makamları harekete geçirememişti.

*

Şimdi de, aradan 23 yıl geçtikten sonra, 'kim bilir hangi çevrelerin sözcüsü olarak konuşuyorsa..' diye, Tantan Efendi hakkında benzer bir cümle kurulsa, rahatsız olmaz mı?

Bu vesileyle belirteyim.. Merve Kavakçı Hanım, o hadiselerden 2 yıl kadar sonra Almanya'ya gelmişti. O zaman, birileri, sohbet sırasında Merve Hanım'a, 'Kısaca sizi birileri sıçrama tahtası olarak kullandı, sonra da sahib çıkmadılar..' deyince.. Merve Hanım, bir Müslümandan beklenecek bir olgunlukta, 'Birilerinin öyle bir niyeti var idiyse, bu onların meselesidir, ama, ben aynı şartlar olsa, yine aynı şekilde davranırım.. Ben inancımın gereğince hareket ettim ve ediyorum.. Benim hedefim, inandığım değerlerimden tâviz vermeden hareket etmekti.. Nitekim, m.vekili adaylığı için başvurumu örtülü fotoğrafımla yaptım ve hiçbir itiraz olmadı, ama Meclis'te, bildiğiniz gibi..' şeklinde bir karşılık vermişti.

Ve bilindiği üzere, Merve Hanım, Meclis'e girdiğinde, Başbakan Ecevit, daha önceden yazdığı anlaşılan bir kağıdı cebinden çıkarıp okuyarak, 'Burası Devlet'e meydan okuma yeri değildir. Bu kadına haddi bildirilsin..' diye tepinircesine bir nutuk irad ediyordu.. Hani şimdilerde, inançlarından dolayış dışlanmış, saldırıya uğramış kesimlerle helâlleşmekten söz eden KK Bey'in çok takdir ettiği Ecevit var ya, işte o, o gün, başka zamanlarda sergilediği kibarlığı filan tamamen unutmuştu..

Tantan Efendi, sen neredeydin o zaman; Türkiye'de değil miydin?. Kaldı ki, Türkiye'de olmasaydın bile, o konu aylar boyu dünya efkâr-ı umûmiyesini uzuuun uzuuun meşgul etmişti. Sen şimdi halkın hâfızasını herhalde kendi hâfızanla aynı noktada görüyor olmalısın ki, böyle acayip izahlar yapıyorsun..

O kadar açık bir konuyu, 'Hayır, başka sebeplerle kovuldu' diye izah etmenin ardında seni öyle konuşturan birileri mi var yoksa..

Tantan Efendi, 'Başörtüsü yasağı yoktu ki.. KK bu konuyu niye gündeme getirdi,

anlayamadım..' demeyi de ihmal etmemiş..

*

Bu vesileyle o günlere aid bir başka dehşetli lafı da aktaralım..

Ünlü Osmanlı tarihçisi Prof. Halil İnalcık'la o günlerde yapılan bir mülâkat daha sonra kitab halinde de yayınlandı da.. O sırada 85 yaşlarında olan İnalcık'a, Merve Kavakçı etrafında estirilen laik kasırgaları da sormuşlardı.

O büyük Osmanlı tarihçisi diye yüceltilen kişi, ilk cümle olarak, 'Bülent bey o konuyu niçin o kadar büyüttü, anlamadım..' demişti. İnsan, o ilk cümleden hareketle, 'İnalcık hocaya aferin, Ecevit'in yanlış yaptığını söylüyor..' zannedebilirdi.

Ama, İnalcık, cümlesinin devamında, 'Bülent Bey, çağırıp bir polisi, 'Şu kadını atın Meclis'ten..' deseydi, mesele bu kadar büyümezdi..' diyecek kadar, tam da 1930'lar kemalistliğinin zihniyetini dile getiriyor ve 90 yaşına merdiven dayamışken öyle konuşmaktan çekinmiyordu. Üstelik de kendisi, Kırım- Akmescid'de veya Bahçesaray'da imam ve müezzinlik yapan bir babanın oğluydu ve Kırım'a gittiğinde babasının Ezan okuduğu minare şerefesinden çektirdiği fotoğrafı bile yayınlamıştı..

Evet, onlar bir nesildi.. Şimdiki yeni nesiller bu anlatılanları ve yaşanılan acıların hikâyelerini bir masal gibi ve bir daha tekrarlanamayacakmış gibi dinliyorlar, umursamadan..

**

*Mesud Zirek isimli bir diğer okuyucu, tam da bugünlerde, meşhur bir kemalist hukukçunun; 2007'de Abdullah Gül'ü Cumhurbaşkanı seçtirmemek için icat ettiği ve Meclis'in toplanması için 367 üyenin hazır bulunmasının şart olduğunu ortaya atan ve bu konuda Kuvvetli Silahlar Partisi aracılığıyla Anayasa Mahkemesi'ni de aynı konuda açıklama yapmaya sürükleyebilen ve amma şimdi kolu kanadı kırılmış olsa bile hâlâ da, 'kanadlarım var..' demeye getiren ve kendisini 'bilmem hangi yargı kurumunun onursal bilmem ne başkanı' filan diye kendi kendine yaldızlayan veya mâlûm kesimlerce yaldızlanan bir kişinin yeni iddiasını gönderdi.. Mâlum gazetelerden..

Bu kişi de, 'Erdoğan şiir okuduğu' diye siyasetten yasaklanmadı ' demiş..

Ya, neymiş sebep..

Halkı kin ve nefret duygusuna sürükleyen bir konuşmadan dolayı imiş..

Haa, anladık şimdi, kanun adına hokkabazlığı.. Başka bir şiir okusaymış, öyle bir suç olmaz, ve engellenmezmiş.. Ama, Erdoğan, 'Câmiler kışlamız, mü'minler asker.. Minareler süngü, kubbeler miğfer.. Allah'u Ekber!.' diye bir şiir okumuş imiş.. Ama 1920'lerde, yani kemalist-laik rejim öncesinde yazılmış olan o şiir okunabilirmiş, ama şimdi, hayır..

Siz olsanız bunu söyleyen kişiye ne dersiniz?

Okuyucumuz Mesud Bey, ayrıca, Tayyib Erdoğan'ın yeniden Cumhurbaşkanı seçilmesine karşı söz konusu kişi ve diğer militan kemalist hukukçular tarafından kanun adına engelleme entrikaları ısıtılmaya çalışıldığını da dile getiriyor.. Ki, biz bu konuya, 21 Aralık tarihli yazımızın giriş bölümünde kısaca değinmiş ve YSK Başkanı Akkaya'nın, ne mânaya geldiğini açıklamaktan , 'ihsas-i rey olmasın..' diye kaçındığını belirttiği muğlak sözlerinin altında bir şeyler dile getirmeye çalıştığını ifade etmeye çalışmış ve iyisi mi, gelecek seçimlerin 14 Mayıs 2023' Pazar günü' 14 Mayıs 1950'de milletin 29 yıllık Şeflik düzenlerine tekme atışın 73. yıldönümünde yapılmasının, yani normal zamanından 1 ay kadar öne alınmasının, bir takım yersiz tartışmaların yolunun kesebileceğini belirtmiştik..

**

*Ve Almanya'dan Râci Mazı isimli okuyucu ordudan atılmış bir eski generalin cezaevinde vefat etmesi ve hiç bir askeri tören yapılmadan defnedilmesiyle ilgili haberi göndermiş..

--Evet, o konu son 1-2 gündür.. Mâlûm medyada yazılıp çiziliyor.. Söz konusu kişi, 28 Şubat 1997 Askerî Darbesi'nin içinde bulunmaktan dolayı, yaş haddinden emekli olduktan sonra suçlanmış, yargılanmış, mahkûm olmuş ve verilen hükümler, bütün kanunî itiraz yolları sonunda da kesinleşmiş ve 10-15 kadar yüksek rütbeli eski generaller ve diğer subaylarla birlikte hapiste iken, birkaç gün önce ölmüş. Ordudan atıldığından dolayı, bütün rütbe ve unvanları da alınmış, er statüsüne indirilmişti, tabiatiyle.. Ve tabiatiyle, hiçbir askerî tören yapılmadan defnedilmiş..

Amaniiin! Çok bir demokrat kalemler, bu tablonun nasıl acı verdiğini yazılarına nasıl da yansıttılar.

Elbette, bu kadar yüksek dereceli eski komutanların böyle bir âkıbete ulaşmaları istenmezdi, Ama, asıl öğrenilmesi gereken, 'Onlara gerçekten de haksızlık yapılmış mıdır?' sorusunun cevabıdır.

Bu kalemşörlerden birisi daha geçenlerde; 1950-60 arasında, 3 seçimde de halkın iradesiyle seçilip, bu ülkeye büyük hizmetler etmiş bir lider olan Adnan Menderes'in 10 yıllık Başbakanlık'tan, 27 Mayıs 1960 askerî darbesi ile indirilip, Yüksek Adalet Divanı gibi tumturaklı isimlerle yargılama yapan düzmece bir mahkemede, Divan Başkanı Sâlim Başol'un, 'N'apalım, sizi buraya tıkan kuvvet böyle istiyor..' diyerek verdiği idâm hükmünü, o dönemdeki sosyal coşkuyla itirazsız karşılandığı gibi en ilkel kemalist mantıkla mâzur göstermeye çalışıyordu.

'Darbecileri yargılayacağız diyenler, haydi bakalım, yargılayın da görelim.' diye Erdoğan'ı eleştirenlerin, o yargılamalar yapılınca da, kimleri temize çıkarmaya çalışırken, adalet için mi, yoksa ideolojik tercihleri için mi, merhamet simsarlığına kalkıştıkları görülüyor.

.Dertlerimizi örtbas etmeyelim, evet de; karamsarlık oluşturmadan..
26 Aralık 2022 Pazartesi

Müslüman coğrafyalarına bakıp da üzülmemek mümkün mü?

Hele de 150 yıl öncelerde..

Diyâr-ı küfrü gezdim, beldeler, kâşâneler gördüm

Dolaştım mülk-i İslâm'ı, bütün virâneler gördüm..'

diyen Ziyâ Paşâ, haksız mıydı?

Tamamen haklı da değildi.. Çünkü hep savaşlar içinde olan bütün coğrafyalar için de geçerlidir bu tablo.. Sadece diyar-i İslâm için değil..

Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarını hatırlamak bile yeter bunun için..

Savaştan savaşa koşan veya sürüklenen, düşman istilalarına uğrayan yerler nasıl 'mâmur' kalabilir ki? Savaş alanları ve savaşılan tarafların her şeyleri ya mülk edinilir, ya da yakılıp-yıkılır.. Çünkü, karşı ve düşman tarafın sadece insan gücünün değil, zenginliklerinin de zayıflatılması veya tamamen yok edilmesi hedef edinilir.

Hattâ bütün 'tarafları'nın Müslüman olduğu savaşlarda bile, tarafların fetvâcılarının, savaşan güçlerin kumandan ve hükümdarlarına günün ihtiyacına göre şer'î cevazlar ürettikleri, tarihte bilinmeyen bir durum değil..

Bugün, hemen birçok Müslüman coğrafyalarında da, tarafların birbirlerine, 'Allah- Allah!.' diye saldırdıkları, -1980-88 arasında 8 yıl süren ve 1 milyondan fazla insanın eridiği korkunç İran- Irak Savaşı'nda yaşandığı üzere- bütün tarafların da, ölülerini 'şehîd' diye defnettikleri yaşanmadı mı? Daha geçenlerde Kırgızistan ve Tacikistan arasındaki veya 10 gün kadar önce Pakistan- Afganistan sınır güçleri arasındaki gerilim sırasında çok sayıda asker ve diğer sınır güvenlik güçleri hayatlarını kaybederken; taraflar birbirlerine, bu durumun devam etmesi halinde ezici darbeler indirileceğine dair karşılıklı tehditler yağdırmadı mı? Bu örnekleri Yemen'de, Suriye'de, Sudan'da ve sair yerlerde de görmedik mi, görmüyor muyuz? (Kendi coğrafyamıza daha yakın yerlerdeki gerilimli durumlar üzerinde konuşmaktan ise, bazı hassasiyetleri daha bir tahrik edeceğinden, -aman, fitnen ateşini daha bir körüklemeyelim..' diye- genelde sarf-ı nazar ederiz..)

*

Bütün bunları niye mi söylüyorum?

Kendisinin bilgi ve irfanına çok hürmet ettiğim bir Müslüman bilginin bir videosunu izledim. Müslümanların küçücük meselelerden dolayı birbirleriyle tarih boyunca ne büyük iç çatışmalar ve yersiz itiqadî tartışmalar içinde oldukları gerçeğinden hareketle, sözü bugüne getiriyordu. Söyledikleri genel hatlarıyla doğru, ama, insanda bir umutsuzluk ve karamsarlık havası oluşturup oluşturmadığımızın düşünülmesi de gerekmez mi?

Bu açıdan belirtelim ki, Müslüman güçler veya toplumlar arası ihtilafların karşılıklı çatışma ve boğuşmalara varmaması için, bütün Müslümanların bir bütün halinde, başlarında son sözü söyleyecek ve meseleleri halledecek- bitirecek ve şer'an bağlanmaları gerektiğini inancıyla bağlı oldukları bir merci veya makamın, bir otorite/yaptırım gücüne sahib bir merkezin olması gerekliliği hatırlatılmadan; Müslümanlara bu asıl mesele hatırlatılmadan, sadece bir takım fer'î /ikinci derecedeki konularda Müslümanların bugün birbirleriyle tartışmaları ve zıdlaşmalarından yakınmak, hayıflanmaktan başka bir sonuç vermeyecektir.

Evet, biz bugün, 8 milyarı aşan dünya nüfusu içinde neredeyse dörtte biri, 2 milyarı bulan nüfusuyla muazzam bir kalabalığız, ama, disiplinli, yekvücûd bir bütünlük gösteremiyoruz. O halde, beyinlerde ilk düşünülmesi ve idrak edilmesi gereken ihtiyacın, bu birliği sağlayacak bir kurumun oluşturmasıyla birlikte anlatılması gerekmez mi?

Yoksa, herkes kendi fikrine göre, bir takım hükümler ve yorumlar çıkaracaktır ve bu farklılıkların ileride İslâm Milleti içinde yersiz tartışmalara yol açması kaçınılmazdır.

*

Şimdiki tabloya bakıp, 'Müslüman dünyası birbiriyle boğuşuyor, geri kalmışlık pençesindeki Müslüman toplumlar ve kesimler arasında, İslâm'ın aslı ile ilgisi olmayan teolojik tartışmalar sürüp gidiyor..' desek bile, bu yakınma bize asıl idrak olunması gereken konuyu hatırlatmalı değil midir?

Bunlar anlatılırken, emperial odakları oyunlarına gelmiyor muyuz? 'Bakınız biz nasıl da düzenli ve medenî çözümler oluşturuyoruz..' mesajları vermelerine âlet olmuyor muyuz? Halbuki o dünyaların bütün geçmişler, bizim bugün başsız kaldığımız tablodan çok daha korkunç ve kanlı değil miydi? Uzağa gitmeye gerek yok, sadece Birinci ve İkinci Dünya Harbi'nde o dünyaların birbirlerini on milyonlar halinde nasıl boğazladıklarını hatırlıyor muyuz?

*

Elbette onların vahşilikleri bizim için mazeret olamaz. Ama, bizim dünyamız bir bünün olarak suçlandığı zaman, o dünyaya hayranlıkla bakanlara böyle bir hatırlatma da gerekir herhalde..

Alınız size, evvelki gün, Tâlibân yönetimi Afganistan'da Üniversite'deki kız öğrencilerin eğitimini askıya aldı.. Buna İslâm ve Müslümanlar adına bir hüküm ifade edecek şekilde son noktayı kim koyacak?

İran'da da, 1979'da İnkılab Hareketi, tıb ve eczacılık, fizik-kimya gibi fakülteler hariç, , yeni eğitim ve müfredat programları hazırlanıncaya kadar bütün üniversiteleri 4 yıl boyunca kapatmıştı 'İnkılâb-ı Ferhengî (Kültür İnkılâbı) adıyla..

Mao da 1965'lerde Çin'de 'Kültür Devrimi' yapmış ve kapitalist dünya tarafından epeyce alaya alınmıştı..

Bizde de, 1925'lerden sonra çıkarılan Tevhîd-i Tedrisât Kanunu ve devamındaki dârağaçlarıyla dayatılan alfabe değişikliğinin ve üzerlerine kara lekeler sürülen mekteblerin- medreselerin adının, Fransızcadaki école'ü çağrışması için, 'okul'a, 'idadî'nin Fransızcadaki 'lise'ye, Dârulfünûn'un Üniversite'ye dönüştürülmesi vs., aynı mantığın gerekli gördüğü bir düzenleme değil midir?

*

Talibân da bu konulara bodoslamadan girmişti, ilk 25 sene öncelerdeki ilk döneminde..

O zaman BM helikopterleri aç insanlara un torbaları atarken, Tâlibân ise,

Nuristan dağlarındaki kayalara yontulmuş ve asırlardır var olan heykelleri topa tutuyordu.

Şimdi biraz tecrübe edinmişler gibi gözüküyorlar derken; üniversitelerde birden bire kesip atmak yerine, tedricî olarak, merhale-merhale düzenlemeler yapmayı düşünemezler miydi? Bizdeki 1930'lardaki uygulamaların benzerini, kendileri açısından kesin çözümler şeklinde uygulamaya koyuyorlar.

Ama, şimdi, bütün dünyada sanki İslâm'ın eğitime düşman olduğu gibi bir hava oluşturuluyor. İtirazlar yükseltiliyor..

Ama, böyle durumlarda, İslam'ı ve Müslümanları bağlayan veya töhmet altında bırakan olumsuz'lara, bütün Müslümanlar adına dur diyecek ve yaptırım gücü olan, adına

Hılafet mi denilir, Riyaset mi veya başka bir isim mi olur, evet, bir 'beynelmuslimîn' (bütün Müslümanları içine alan ve hepsini kucaklayan) bir kurum oluşturulmadıkça, herkesin kendi arzusu, idraki veya anlayışına göre diğerleriyle ihtilafa düşmesi, diğerlerinden kopması daha da kaçınılmaz olacaktır.

.Hristiyan toplumların ‘ateist'lerinin bile, kendilerini yılda 1 gün Hristiyan hissedişleri etrafında
28 Aralık 2022 Çarşamba

24 Aralık ile Ocak ayının 7'si arasındaki 15 günlük zaman aralığı, değişik Hristiyan mezhebleri arasında Hz. İsâ Aleyhisselâm'ın doğum günü olarak kutlanır. Katolik ve Protestan (Evangelist) Hristiyanlar 24 Aralık tarihini; Ortodoks Hristiyanlar ise, 7 Ocak gününü kabul ederler.

*

Daha önceki Enbiyaullah'ın, / İlâhî Peygamberlerin tarihine bakacak olursak, daha bir belirsizlik vardır.

Putkıranların pîri olarak kabul edilen Hz. İbrahim aleyhisselâm'ın doğduğu, yaşadığı ve mezarının nerede olduğuna dair değişik mekânlar gösterilir.

Hz. Mûsa aleyhisselâm'ın doğum tarihi, yeri ve hattâ mezarının nerede olduğu da bilinmiyor. İsrailoğulları, Firavun'un denizde gark olup kurtuluşlarını Roş Aşana olarak kutlarlar ve geçen 25 Eylûl günü, yeni yıla, 5783'ncü yıla girdiler.

Konfüçyüs ve Budizm gibi beşerî kaynaklı dinlerde de Çin ve Hind takvimlerinde yılbaşı olarak başka günler vardır.

*

Biz Müslümanların takvimi ise, Hz. Peygamber (S)'in veladetini/ doğumunu değil, Nübûvvet'inin / Peygamberliğinin 13. yılında, Mekke'den Medine'ye Hicret etmek zorunda kalmasını gerektiren ağır baskı, zulüm ve hicranları esas alır.

Ama, yazık ki, biz Müslüman toplumların son 100-120 yıllık yenilgileri içinde, birileri, Avrupalı Hristiyanları en modern ve gelişmiş toplumlar olarak kabul edecek kadar bir aşağılık ve eziklik hâlet-i rûhiyesi içine düşünce. O dünyanın, birçok ölçülerini, kılık-kıyafetlerini, rakamlarını, alfabelerini, örf ve âdetlerini, kendi toplumlarına medenîleşmek adı altında zorla kabul ettirdiler. Ki, o zorbaca yöntemler sonunda bazı toplumlarda tabiî imiş gibi görülmeye başlandı.

*

Bu hatırlatmaları yaptıktan sonra yine dönebiliriz, 3 gün sonra girilecek yeni miladî yıl konusuna. (Milâd, bilindiği üzere, lafzen, doğuş mânasına gelir, ama ıstılah olarak, terim olarak, daha çok, Hz. İsâ aleyhisselam'ın doğuşu anlaşılır. Miladî takvim denilince de, Hz. İsâ'nın mucizevî yaratılışının ve onun takib eden asırların tarihi hatırlanır.

Bütün Enbiyaullah'ın, ilahî peygamberlerin hepsi de Müslümanların peygamberleri olması hasebiyle, bizler Hz. İsâ'nın doğuşunu esas alan bir takvimden de rahatsız olmayız. Yani, 'Hz. İsâ adına.' diyerek dünyaya tahakküm eden emperial- şeytanî güçlerin veya onlara âşık, köle ruhların, mankurtlaşmış tiplerin kendi toplumlarının bütün değerlerini aşağılamaları ve onlara savaş açmalarına karşı gelmekle, -hâşâ-, Hz. İsâ'ya karşı çıkmak, asla söz konusu değildir, olamaz. Bu ince noktanın farkına varılması gerekir)

Evet, 24 Aralık gününden beri, Katolik Hristiyan dünyası, Hz. Îsâ Mesih aleyhisselâm'ın dünyaya gelişinin muhtemel tarihini, (Weihnachten / Christmas / Noël vs. gibi isimler) olarak kutlar. Ortodoks Hristiyanlar ise, 7 Ocak olarak kutlarlar o günü.

Hattâ, 'ateist' /tanrı inancına kesinlikle karşı olduklarını söz, yazı ve davranışlarıyla en açık şekilde gösteren kimseler bile, bu birkaç günlüğüne, tıpkı samimî Hristiyanlar gibi kiliselere giderler, bir günlüğüne Hristiyan gibi davranırlar.

Bunun, uzaktan bakılınca, bir zararının ve etkisinin olmadığı sanılır, ama, Avrupalı en Hristiyan liderler kadar, en ateist liderler dahi, sık sık, Avrupa veya -kendli deyimleriyle de- West/Batı kültür ve medeniyetinin, kilise kulelerinin gölgesinde yeşerdiğini hatırlatırlar. Bu konuda eski Alman şansölyelerinden ve 'tanrı inancını 2. Dünya Savaşı sırasında yitirdiği'ni söyleyen Helmut Schimidt ile, dindar bir Hristiyan şansölye olan Helmut Kohl arasında temelde bir fark yoktu. Çünkü, ikisi de, 'Avrupa Birliği'ne girmek isteyenlerin bu bünye içinde bir aykırı veya yabancı madde oluşturmaması için, bu kültür ve medeniyetin, Kilise kulelerinin gölgesinde hayat bulduğunu kabul etmeleri gerekir' demişlerdi. Türkiye'nin 1959 yılından beri üye olmak için başvurularını tekrarlayıp durduğu AB üyeliği için hep redd karşılığı almasının temeli işte bu noktadadır.

(Bu vesileyle hatırlayalım ki, Aralık-1963'de, AB ülkeleriyle Türkiye arasında,- Ankara'da imzalandığı için- Ankara Andlaşması olarak isimlendirilen üyelik andlaşmasını Türkiye adına imzalayan İsmet İnönü o imza töreninde yaptığı konuşmada, 'Biz bu andlaşmayla sadece Avrupa Ekonomik Topluluğu'na- değil, 200 yıldır rüyasını gördüğümüz Avrupalı olmak rüyamıza da kavuşmak için imza atmış bulunuyoruz..' diyordu.. Tıpkı, 'Bir alfabe devrimi yapmadık, devrimlerimizin alfabesini bulduk.' deyişindeki mantığına uygun olarak.)

*

Bu yazıda aslında değinmek istediğimiz konu, Hz. İsâ aleyhisselâm gibi bir Peygamber'e en büyük zulmü yapan ve amma, onun adına bir dünya kurduklarını iddia eden emperial dünyaya değinmek idi. O konuya bir diğer yazıda daha değinebiliriz.

Ama, şimdilik, sanırım, Dostoyevsky'nin eserlerinden birisinde anlattığı bir hikâyeyi anlatmanın yeridir. Ki, sadece Hz. İsâ ve bağlıları için değil, bütün İlahî Peygamberler'in bağlılarının şu veya bu derecede sergiledikleri perişanlığı da anlattığı için, ibretlik olsa gerek.

Özetleyeyim. Diyor ki, Dostoyevsky:

'Ortaçağ'da, İspanya'da bir Pazar yerindeki halkın arasına, gökten İsâ Mesîh iniverdi.

Halk şaşkın olarak etrafında toplandılar ve ağlaşmaya başladılar. İsâ onlara, 'Sizler kimlersiniz?' deyince, 'Biz senin ümmetiniziz efendimiz.' dediler.

İsâ onlara, 'Öyleyse bu haliniz nedir böyle?' dedi.

Onlar da, 'Ey Kutsal Peder, bağışla bizi. Biz câhiliz, fakiriz, çaresiziz, güçsüzüz.' dediler.

O sırada, şehrin kardinali geldi ve şöyle bir baktı, o yabancıya ve, polise seslendi: 'Polis, şu meczûbu zencirleyip atın zindana!' dedi.

Polis emredileni yaptı.

*

Akşam olup, el-ayak ortalıktan çekilince. Ki, evlerde, insanlar, 'Gökten indi, gördük. İsâ Mesîh idi.' diye konuşmalarını evlerin derinliklerinde sürdürüyorlardı.

Kardinal, gece yarısına doğru, polisi alarak zindana geldi ve zencirleri çözdü ve, 'Ey İsâ Mesih, inanıyroum ki, sen O'sun. Ama, niye geldin? Biz burada senin adına bir düzen kurduk. Şimdi sen bütün her şeyi alt-üst edeceksin.

Ya, hangi yoldan geldiysen, çek git; ya da, bir kez de ben gererim, seni çarmıha!' dedi.

*

İsâ Mesih, baktı ki, ümmeti câhil, fakir, çaresiz, güçsüz; kendi adına hükmedenler ise, güçlü, örgütlü, zâlim.

Gecenin karanlığında zindanın demir parmaklıkları arasından süzülüp gitti, göklere.

Ve Dostoyevsky, devamen sözünü şöyle bağlar: 'Biz Hristiyanlar asırlardır, 'Ey İsâ Mesih gel.' diyoruz ya; niye gelsin, değişen ne ki?'

.Evet, bir yeni takvim yılının başı ama; bu çılgınlıkların Hz. Îsâ ile ilgisi ne?
30 Aralık 2022 Cuma

28 Aralık yazımızda, '24 Aralık ile ocak ayının 7'si arasındaki 15 günlük zaman aralığı, değişik Hristiyan mezhepleri arasında Hz. İsâ Aleyhisselâm'ın doğum günü olarak kutlanır. Katolik ve Protestan (Evangelist) Hristiyanlar 24 Aralık tarihini; Ortodoks Hristiyanlar ise, 7 Ocak gününü kabul ederler.' demiştik. Amerika'dan dostum Prof. Necati Engeç ise mesajında, 'Hz. Îsâ'nın doğum günü için ilginç bir işaret zikrediyor, Kur'an'dan.. Meryem Sûresi 25-26'ncı âyetlerde, 'Hurma dalını kendine doğru silkele, üzerine olgun ve taze hurmalar dökülsün.. Ye, iç, gözün aydın olsun..' (...) ' buyrulur ki, demek ki, Hz. Îsâ, hurma hasat mevsiminde doğmuş ki, bu da Filistin'de, Eylûl- Ekim aylarına tekabül eder..' diyor. Evet, bu milâd tarihi için, biz Müslümanlar açısından ilginç bir düzeltme kaynağı olabilir..

Şimdi, 'Hristiyan toplumlarında bu konuda da kendisini gösteren mezhebi ayrışmaların nasıl meydana geldiği üzerinde duralım, diyebiliriz', ama, önce bir İngiliz gazetesinde 10-12 yıl önce 'Yılın fıkrası' diye yazılan bir mizahî yazıyı kısaca tekrarlayalım, sosyal ihtilâfların konunun daha iyi anlaşılması için..

Londra'da Times Nehri üzerindeki köprülerden birinde, yağmurlu- fırtınalı bir gece, bir adam, intihar etmek için, köprüden aşağı atlamak üzeredir.

Bu durumu gören bir kişi, hemen koşup adamı tutar.. Adam atlamak istemektedir. O kişi ise, onu önlemeye, kurtarmaya çalışmaktadır.

-Bırak ben, bu hayatı artık çekemiyorum..

*Ama, insan olarak, sana yardımcı olmak, insani vazife ve borcumdur.. Sana bir sorum var.. Tanrı'ya inanır mısın?.

-Yes.. İnanırım..

*Ben de inanırım. Bak, büyük bir ortak noktamız var.. Bir dinin var mı ve varsa, hangi dindensin?

-Hristiyanım..

*Hangi mezheptensin?

-Evangelist- Anglikan Mezhebi'ne bağlıyım..

*Ne iyi.. Ben de Anglikan'ım.. Hangi tarikata bağlısın?

-John Babtist (vaftizci) tarikatına..

*Onların hangi kolundansın?

-(...filanca) koldan..

*Neee??! Vay alçak, demek sen o, dinden çıkanlardansın, haa!..'

Ve, bir tekme ile adamı nehre atar.

*

Aslında bu mizah, bütün mezhep ayrışmalarında, tarikat bölünmelerinde, hattâ inanç gruplaşmaları dışında ideolojik veya siyasî bölünmelerde bile, trajik bir gerçeği de yansıtmaktadır. (Bu açıdan bakıldığında biz Müslümanlar da benzer merhalelerden geçmişizdir. Ki, 13 asır öncelerdeki bazı ihtilâflar, bugün de, anlaşılmaz bir inatla sürdürülmektedir. Halbuki, keşke olmasaydı diye hayıflanıp, aynı ihtilâfları sürdürmemek dikkatimizi geliştirebilmeliydik..

Ama, yine de, hiç ihtilâfsız iki insan bile düşünülemez. Bunun içindir ki, bazı ârif kişiler, 'Sadece Enbiyaullah (ilâhî peygamberler) bir arada olsalardı, onlar ihtilâf etmezlerdi, çünkü onları güzel ahlâkın en mükemmel örnekleri olarak, Allah'u Teâlâ terbiye etmektedir.' demişlerdir. )

*

Bu hatırlatmalardan sonra, Osmanlı vatandaşı ve Lübnanlı bir Hristiyan Arap olan Halil Cibran'ın 90-100 yıl öncelerde, 'Bir Bayram Gecesi' isimli başlıklı yazısında yazdıklarına da -özetle- bakalım:

'Akşam oldu ve karanlık şehri kapladı.. Konaklarda, evlerde ışıklar parıldadı, insanlar yüzlerinde neşe ve (...) yeni bayramlık elbiseleriyle caddelere çıktılar..

Bense yalnız, bir başına, kalabalıktan uzak, bayramın sahibini düşünerek yürüdüm.. (...)Başımı yana çevirdiğimde, birden kanepenin üzerinde, yakınımda outran bir adam gördüm.. 'Benim gibi bir yalnız..' dedim, kendi kendime.. (...)

'Bu şehirde yabancı mısın?' dedim..

'Bu şehirlerde ve diğer bütün şehirlerde bir yabancıyım ben..' diye karşılık verdi.. (...)

Kendi kendime, 'Ne garip bir adam, kâh filozof gibi konuşuyor, kâh deli gibi..' dedim.

(...) 'Kimsin sen?' dedim..

-'Ben milletlerin oturttuklarını ayağa kaldıran devrim'im. İnsanların yetiştirdiği fidanları söken fırtınayım.. Ben yeryüzüne barışı değil, kılıcı bırakmak için gelenim..' dedi..

(...) Birden önünde eğilerek yere kapandım, 'Ey Nasirâlı Îsâ..' diye seslendim. O esnada, o da, 'Cümle-âlem benim ismim ve geçmiş günlerin ismim etrafında ördüğü âdetler vesilesiyle bayram ediyor. (...) Ama, insanlar arasında benim hakikatimi bilen yok..(...)' diyordu.. (...) O sırada başımı kaldırdım ve baktım.. Önümde duman sütunlarından başka başka bir şey görmedim..'

Cibran'ın yazısında Hz. İsâ aleyhisselam'ın ağzından aktarılan ibare, gerçekte, Matta İncili'nde 10. bâbdan aktarmadır: '34-Yeryüzüne barış getirmeye geldiğimi sanmayın! Ben barış değil, kılıç getirmeye geldim. (...)'

Ama, daha sonraki asırlarda, Hz. Îsâ'ya, 'Sizin bir yanağına vurana, siz öteki yanağınızı da uzatın..' dedirttirilmiş ve o, dünyaya, 'ütopik bir sevgi peygamberi' olarak anlatılmış ve sonra da, onun takipçisi olduklarını söyleyenler, asırlardır, kurdukları emperyal sistemlerle, insanlığa kan kusturmuşlardır.

*

Esasen, Hz. Îsâ'ya dünya hayatında, kendilerine 'havari' denilen sadece 12 kişi iman etmişti. Ama, onlardan birisi de Hz. Îsâ'ya ihanet etti.

Hz. Îsâ'nın şeriati ise, 'Trinité- Teslis/ Üçleme' denilen ve 'Tanrı- Oğul ve Ruh'ül Quds' şeklinde ifade olunan ve Hristiyanlık şeklinde en başta, Tarsuslu Paulus (Saint Paul) tarafından tedvin olundu. İznik ve Rimini gibi konsüllerde İncil'den bazı çıkarmalar ve düzeltmeler yapıldı ve Kilise farklılaşmaları ortaya çıktı. Meselâ, İskenderiye Kilisesi'nden Arius, daha çok 'tevhîd' inancını sahib savunuyordu.

*

Bugün de devam eden ayrılık ise, MS. 750'lerde Roma'daki Papa, kuzeyden gelen barbarlar tarafından istilâ edilme tehlikesiyle karşılaşınca, Frankia Krallığı'nın (ve Franklar'ın) yardımıyla o tehlikeleri bertaraf etti ve MS. 800 yılında Şarlman'ı İstanbul'daki Doğu Roma Kilisesi'nin görüşünü almadan, Roma İmparatoru olarak kutsadı ve 'Muqaddes Roma- Germen İmparatorluğu' tesis olundu.

Dolayısıyla Kilise, teorik olarak bütün idiyse de, Doğu Roma İmparatoru, MS.863'de, İstanbul Patriği'ni seçince, bu tâyine Papa karşı çıktı ve böylece Doğu ve Batı Kiliseleri arasında teolojik farklılıklar da daha bir derinleşmeye başladı.

Gelişen zıtlaşmalar esnasında, Papa, İstanbul Patriği'ni ve Doğu Kilisesi'ni aforoz ettiğini duyurdu. İstanbul Patriği de Papa'yı ve Batı Kilisesi'ni aforoz ettiğini ilân ederek karşılık verdi. Bu şekilde Batı ve Doğu Kilisesi, MS. 1055'lerde tamamen ayrıldı.

Latince 'Katolik' kelimesi, Papalık Kilisesi için, 'cihanşumûl', yâni, 'bütün dünyada tek söz sahibi' mânâsında kullanıldı.

'Doğu Kilisesi' ise, kendisini "ilke ve geleneklerle bağlı; gerçek..' mânâlarına gelen 'Ortodoks' kelimesiyle adlandırdı.

*

Ve özellikle Katolik Kilisesi ve öncülük ettiği dünya, Haçlı Seferleri'yle zirveye ulaşan saldırganlıklarının devamını Asya, Afrika ve Amerika'da asırlarca en kanlı şekilde sergiledi ve Hz. Îsâ'nın takibçiliği adına!. Ve böylece, onun dünyaya gelişinin yıldönümü adına, Milâdî-2023'ncü yıla girilirken, Hz. İsâ aleyhisselâm, bir kez daha en ağır zulümlere mâruz bırakılıyor; üstelik de O'nunla hiç ilgisi olmayan çılgınca eğlencelerle...

.
.
.

.
.

Bugün 676 ziyaretçi (859 klik) kişi burdaydı!

Bu web sitesi Bedava-Sitem.com ile ücretsiz oluşturuldu. Siz de kendi web sitenizi ister misiniz?

Ücretsiz kayıt ol