|
Beni bunlardan satın al!"
01-01-2013 01:00
Hazret-i Ömer (radıyallahü anh), bir bayram günü, Resulullah Efendimiz'in huzuruna geldi. Sonra ikisi çıktılar. Bir yere gidiyorlardı. Çocuklar onları görüp koştular ve Server-i kâinatın eteğine yapışıp bayramlık istediler. Efendimiz, Hazret-i Ömer'e dönüp "Yâ Ömer! Beni bunlardan satın alıp kurtar" buyurdu. O da bu emri aldı. "Başüstüne" dedi. Ve çarşıya gidip bir parça et, bir miktar da meyve aldı ve getirip çocuklara verdi. Çocuklar sevinip dağıldılar. *** Resûl-i Ekrem Efendimiz "Yâ Ömer! Sen beni, Malik bin Za'rin Yusuf aleyhisselamı aldığından daha ucuza aldın. Malik, Yusuf'u birkaç dirheme aldı. Sen beni meyveye ve ete aldın" buyurdular. Hazret-i Ömer sevindi! Hemen tebessüm etti. Ve "Yâ Resulallah! Her ne kadar Yusuf aleyhisselamdan ucuza aldımsa da, siz Ondan çok daha güzel ve şirinsiniz" dedi. *** Hazret-i Ömer öyle heybetliydi ki şeytan gölgesinden kaçardı! Mısır'ın Nil Nehri kurumuşken onun mektubuyla aktı... Onun kamçısıyla zelzele durdu... O Medine'de hutbe okudu. Sesi Irak'tan duyuldu. *** Hak teâlâ, onun re'yine uygun âyet-i kerime gönderdi... Cennet meleği Rıdvan, onun evine odun taşıdı. İslam, onunla kuvvetlendi. Vakta ki o îman etti. Cibrîl-i emin geldi. Ve onunla oturup sohbet etti. Arslan, onun yastığının bekçiliğini yapardı. > www.go
.Resulullah'ın şefkati
02-01-2013 01:00
Peygamber Efendimiz insanlara olduğu gibi her can taşıyan mahluka da acır, şefkat ederdi. Hayvanlara eliyle su kabını tutar içip doymasını beklerdi. Bindiği at koşup da terlese yüzünü mübarek eliyle silerdi. Hem mütevazıydı. Hem de heybetliydi. *** Bir gün huzuruna bir kimse geldi. Bir derdini arz edecekti. Ancak mübarek yüzüne bakınca heybetinden terlemeye başladı. Zira korkuya kapılmıştı. Efendimiz bunu sezdiler. *** Ve o kimseye dönüp "Sıkılma! Ben hükümdar değilim. Ben, kurumuş et yiyen bir kadının oğluyum. Herkes gibi yer içer, yorulur otururum" buyurdu. Adam bunları işitti. O korkusu da gitti. Ve derdini açabildi. *** Efendimiz, ekseri mahzun idi. Sebebini sorduklarında "Benim gördüğümü siz görseydiniz, az güler çok ağlardınız" buyururdu. O, Hak teâlânın sevgilisiydi. Ona, "İste vereyim" dedi. O, dünya serveti istemedi. *** Peygamber Efendimiz, Allahü teâlânın Habibi olduğu hâlde Allah'tan en fazla korkan da yine O idi. Bir gün evden çıktı. Ve mescide geldi. Eshabına döndü. Ve "Allahü teâlâdan en çok korkanınız benim" buyurdu. *** Bu korku iledir ki namaza durunca göğsünün hırıltısı işitilir; su fokurdar gibi sesler duyulurdu. Hazret-i Aişe, bu sesi daima işittiğini haber vermiştir. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Seni memnun edebildim mi?"
03-01-2013 01:00
Peygamber Efendimiz, herkesi memnun etmeye çalışırdı. Bir gün eshabı ile oturuyordu. Oraya bir köylü geldi. Biraz dünyalık istedi. Resûl-i Ekrem Efendimiz, ona bir şeyler verdi ve "Seni memnun edebildim mi?" diye sordu. Köylü "Hayır" dedi. *** Eshab-ı Kiram bu cevaba taaccüp ettiler. Hatta öfkelendiler içlerinden. Zira Efendimiz'e "hayır" demek, küstahlığın âlâsıydı. Onun için kızmışlardı. Ama Efendimiz kızmadı. Ona daha başka şeyler de verip "Şimdi memnun oldun mu?" diye sordu. Köylü memnundu. Yüzü gülüyordu. Efendimize döndü ve "Allah senden razı olsun, beni ihsana boğdun" dedi ve dua ederek ayrıldı huzurdan. Efendimiz Eshaba döndü ve "Ey Eshabım! Az önce siz o köylüyü neredeyse azarlayacaktınız. Eğer böyle yapsaydınız bizden uzaklaşacak ve helak olacaktı. Ama şimdi memnun olarak ve bizi severek ayrıldı" buyurdu. *** Yine bir gün Cabir bin Abdullah koyun kesip Sevgili Peygamberimiz'i davet etti. O Server "peki" buyurdu. Birkaç eshabı aldı. Onun evine vardı. Sofraya oturdular. Efendimiz "Yiyin, ama kemiklerini kırmayın" buyurdu. "Başüstüne" dediler. Ve öylece yaptılar. Fahr-i Âlem Efendimiz, mübarek ellerini o kemiklerin üzerine koyup "Allah'ın izniyle kalk" buyurdu. Koyun o anda dirilip kalktı. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212
.İki yüz sene yaşadı
04-01-2013 01:00
Salih aleyhisselam, Semud kavmine gönderilen peygamberdir. Nuh aleyhisselamın dinini kuvvetlendirmek için gönderildi. İki yüz sene yaşadı. Kabr-i şerifi Mekke'dedir. Allahü teâlâ, Ad kavmini helak edince burayı yurt edinen Semudlular, kayaları oyup evler yaptılar. ? ? ? On kabile idiler. Gittikçe çoğaldılar. Ad kavmi kadar oldular. Ömürleri de uzundu. Kiminin üç yüz seneydi. Kiminin de bin sene. Nimet içindeydiler... Önceleri şükrederlerdi. ? ? ? Sonra bunu terk ettiler. Zevkü sefaya düştüler. Ve günah işlediler. Zulüm ve haksızlık yaptılar. Allah'ı unutup putlara taptılar. ? ? ? Müminler, bunlara Allahü teâlânın Ad kavmini nasıl helak ettiğini anlatıp Hud aleyhisselamın nasihatlerini hatırlattılar. Ama dinleyen olmadı. Hiç kulak asmadılar. Onlara cevaben "Ad kavmi, binaları sağlam olmadığı için helak oldu. Bizse kayaları oyup kapıları demirden evler yapıyoruz ki rüzgâr onları yıkamaz" dediler. ? ? ? Ve puta tapmaya devam ettiler. Yıllar yılları kovaladı. Küçükler ihtiyar oldu. Büyükler ölüyordu. Varlık içinde yüzdüler. Hayvanları vadileri doldurdu. Ağaçları iki defa meyve verdi. Nimetlere gark oldular. (Devamı yarın)
.Kavminin en şereflisiydi
05-01-2013 01:00
(Dünden devam) Semud kavmi azdıkça azdılar. Ahlaksızlık ve zina yayıldı. Öyle ki kadın erkeği davet ederdi. Yalan söylemekte, haksızlıkta ve adam öldürmekte birbirleriyle yarışırlardı. Allahü teâlânın nimetlerini putlarından biliyorlardı. Onlara ibadet ediyorlardı. Günden güne azıttılar. Salih Nebi orta hâlli bir aileye mensuptu. Soyu çok kıymetliydi. Kavminin en şereflisiydi. Babası da mümtaz bir kişiydi. Ve putlara tapmazdı. Bir gün evden çıktı. Puthanenin önünden geçiyordu ki putlardan ses geldi. *** Buna çok şaşırdı. Böyle bir şeye ilk defa şahit oluyordu. Durup dinledi. "Ey kişi! Senin neslinden çok yakında bir peygamber gelecek" diyordu. Buna çok sevindi. Çok da duygulandı. O anda alnında bir nur parladı. Ve bütün yeryüzünü aydınlattı. Sonra da bir rüzgâr esti. Bütün putlar yüzüstü düştüler. Çok büyük bir putları vardı. İnsanlar ona taparlardı. O da yüzüstü devrildi. Başındaki taç yerlere yuvarlandı. Günler böylece geçti. Nihayet vakit doldu. Salih Nebi doğdu. O teşrif edince; kara, deniz ve sahralarda ilahi bir ses Onun doğumunu müjdeledi. Rahmet melekleri yere indiler. Ağaçlar, hayvanlar, şükür secdesi ettiler. (Devamı yarın) >> www.gonulsultanlari
.Niçin ibret almazsınız?"
06-01-2013 01:00
(Dünden devam) Reisleri Cenda ve ileri gelenler, puthaneye gittiler ve putlarının hâlini görüp çok hayret ettiler! Şaşkın hâlde büyük puta yaklaşıp "Bu ne hâl?" dediler. *** O anda şeytan putun içine girip konuştu ve "Sizi, Hud aleyhisselam'ın dinine davet edecek birisi doğdu. Fakat O, size zarar yapamayacak" dedi. Bunu işitip sevindiler! Ve dağılıp gittiler. *** Bir bayram gecesiydi. Semudlular eğleniyorlardı. Ağaçlar dile gelip "Ey Semud kavmi! Niçin ibret almazsınız? Allahü teâlâ, senede iki defa ağaçlarınızda meyve yaratıyor, siz ise putlara ibadet ediyorsunuz" diye seslendiler. *** Onlar bu sesi işittiler. Kızıp öfkelendiler! Ve o ağaçları kestiler. Bu defa ehli hayvanlar dile geldi... Aynı sözleri söylediler. Onlar yine öfkelendiler! Hayvanları da kestiler. *** Sonra vahşi hayvanlar dile gelip "Ey Semudlular! Size yazıklar olsun... Niçin ağaçları kesiyor, neden o hayvanları öldürüyorsunuz? Onlar doğru söyledi" dediler. Semudlular kızdılar! Derhal silahlandılar. Ve vahşi hayvanları kovaladılar. Hayvanlar kaçarlarken "Bizim İlahımız, sonsuz kudret sahibi olan Allahü teâlâdır" diyorlardı. Onlar bunu işitip "Bunlar, putlarımıza karşı geliyor" diye söylendiler. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Çok güzel sureti vardı
07-01-2013 01:00
(Dünden devam) Salih Nebi'nin yüzü beyazdı. Çok güzel sureti vardı. Sözleri de çok tatlıydı. Çok fasih konuşurdu. Büyüyüp kavminin sevgisini kazandı. *** Herkesle iyi geçinmesi, güler yüzlü olması, fakirlere yardımı, zayıfları koruması, hastaları ziyareti ve başka olgun hâlleriyle herkes tarafından sevilip takdir gördü. Semudlular "Bunda büyük kabiliyet var, ileride ondan istifade ederiz" dediler. *** O, putlara tapmıyordu. Onlar da ses çıkarmıyordu. Yirmi yaşını aştı. Güzelliği fazlalaştı. Öyle ki yüzüne bakılamazdı. *** Otuz yaşına geldi. Hak teâlâ Ona ilim, hikmet ve çok faziletler verdi. Yün elbise giyerdi. Yaratılışta kavminin en iyisiydi. Sözleri gayet tatlı idi. Konuşması fasihti. Çantacılık yapardı. *** Yaşı kırk olunca Allahü teâlâ Onu, Semud kavminine peygamber olarak gönderdi. Cebrail aleyhisselam geldi. Peygamber olduğunu söyledi. Cennet elbisesi giydirdi. Sağ eline nübüvvet mührünü bastı. Âdem Nebi'nin asâsını verdi. Ve semaya yükseldi. *** Salih aleyhisselam bu ilahi emir üzerine kavminin toplandığı yere gitti. Reisleri Cenda oradaydı. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Sen aklını kaçırmışsın!"
08-01-2013 01:00
(Dünden devam) Salih aleyhisselam, kavmin reisi olan Cenda'ya güler yüz ve tatlı dille "Ey Cenda! Allahü teâlâ beni size peygamber gönderdi... Seni ve kavmimi 'Lâ ilahe illallah' demeye ve benim Allahü teâlânın kulu ve Resulü olduğuma inanmaya çağırıyorum" dedi. *** O da cevaben "Ey Salih! Kavmime bildireyim, bakayım ne derler. Sen yarın gel" dedi. Ve eşrafını topladı. Bu durumu anlattı. Onlar da "Bunları kendisinden duyalım" dediler. *** Bir gün geçti. Salih Nebi teşrif etti. Çok nasihatler etti. Lakin çok azı îman etti. Çoğu inanmadılar. Onu inkâr ettiler. Ona büyücü dediler. Ve küfürde direndiler. *** Hatta bir kısmı "Ey Salih! Senin maksadın, bizim elimizdeki mallara konmaktır" dedi. Bazısı "Senin maksadın, bize reis olmaktır" dedi. Bir kısmı da "Sen aklını kaçırmışsın" dediler. Sonra dağıldılar. *** Ertesi gün gelip "Eğer doğru söylüyorsan, hiç kimsenin yapamıyacağı bir şeyi yapmalısın" dediler. Mucize istediler. Salih aleyhisselam "Rabbim dilerse yaratır" buyurdu. Onlara, Ad kavmini anlattı. Kuvvetli rüzgârla nasıl helak olduklarını söyledi. "İnanmazsanız, size de azap gelir" dedi. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bu, Salih'in sihridir!'
09-01-2013 01:00
(Dünden devam) Semud kavmi, Salih Nebi'ye cevaben "Onlar evlerini kumlara yaptıkları için rüzgârla yıkıldı. Bizim evlerimiz ise kaya- lara oyulmuştur ki, rüzgâr onları yıkamaz. Senin Rabbinin de -hâşâ- bize gücü yetmez" dediler. *** O anda bir ses işittiler. Ve çok korkup irkildiler. Zira o meçhul ses "Ey Semudlular! Salih doğru söylüyor... O, Allahü teâlânın peygamberidir" diyordu. *** O anda putları devrildi! Onlar bu sesi işittiler. Bu mucizeyi gördüler. Yine inkâr edip "Bu, Salih'in sihridir" dediler. Huzurları kaçtı. Küfürleri fazlalaştı. *** Salih aleyhisselam hiddetlendi ve elindeki asâyı kaldırıp kavmini tehdit etti! Çok korktular... Etrafa kaçıştılar. İzdihamdan ölenler oldu! *** Sonra yine toplanıp "Ey Salih! Peygamber olduğunu bize vahşi hayvanlar söylerse inanırız" dediler. Salih Nebi dua etti. Sonra "Ey hayvanlar! Geliniz, benim kim olduğumu söyleyiniz" diye seslendi. Fazla zaman geçmedi. İleriden bir aslan belirdi. Korkunç ve çok iriydi! *** Kükreyerek geldi ve Salih Nebi'ye yaklaşıp, "Buyur ey Salih! Sen Allah'ın peygamberisin" dedi. Ve boynunu eğdi. Edeple bekledi. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bu belayı bizden def et!"
10-01-2013 01:00
(Dünden devam) "Semud"lular bu kerameti gördüler. Ve birbirlerine "Şu sihre bakın" dediler. Îman edemediler. Yine inkâr ettiler. *** Arslan yerinden kalktı. Ve onlara hücum etti! Hepsi de kaçıştılar. Evlerine girip kapılarını kilitlediler. Yine de rahat değildiler. *** Zira o arslanın korkusundan dışarı çıkamıyorlardı. Çok pişman oldular. Salih Nebiye gelip "Ey Salih! Bu arslanı bizden uzaklaştırırsan sana îman ederiz" dediler. Ve Ondan özür dilediler. *** Salih Nebi emretti. Arslan da geri gitti. O gün bazıları îmanla şereflendi. Gerisi îman etmediler. Ve küfürde inat ettiler. *** Cenab-ı Hak onlara musibetler gönderdi... Mesela kadınları kısır oldu. Ağaçları kurudu. Sığırları buzağı vermedi. Davarları kuzulamadı. Kuyuları susuz kaldı. *** Bütün bu olanları Salih Nebi'den bildiler. Toplanıp Ona geldiler. "Ey Salih! Aramıza fitne soktun! Buradan çek git, yoksa seni öldürürüz..." dediler. Salih Nebi mescide döndü. Ve müminlere, "Siz burada kalın. Ben bir müddet dağlarda Rabbime ibadet edeceğim" dedi ve ayrılıp dağlara çıktı. (Devamı yarın)
.Bir su görüp abdest aldı
11-01-2013 01:00
(Dünden devam) Salih aleyhisselam dağda ibadet edecek bir yer ararken akşam oldu. Bir su görüp abdest aldı. Ve namazını kıldı. Kalkıp etrafı yokladı. İçi nurlu ve misk kokulu bir mağara gördü. Merak edip içeri girdi. Etrafta koltuk ve yaygı vardı. Bir kandille aydınlatılmıştı. Hayretle o koltuğa oturdu. *** Sonra bir yatak gördü. Dinlenmek için ona uzandı. Hak teâlâ Ona uyku verdi. Tam kırk sene uyudu... Bundan, kimsenin haberi olmadı. Müminler Onu aradılar. Ama bulamadılar. Ayrılık ateşiyle yandılar! Gözyaşıyla ağladılar! *** O ara bir melek geldi. İnsan şeklindeydi. Müminlere görünüp "Üzülmeyin, Salih, Allah'ın himayesindedir. Allahü teâlânın irade ettiği zaman Onu görürsünüz" dedi. Onlara teselli verdi. Müminler ferahladılar. *** Aradan yıllar geçti. Kuvvetleri azaldı. Teker teker vefat ettiler. Mescidin dibine defnedildiler. Kırk sene tamamlandı. Salih Nebi uyandı. Bir şey anlayamadı. Kendi kendine "İki rekât namaz kılıp kavmimi davete koşayım. Nasıl oldu da uykuyu ibadete tercih ettim" dedi. Abdest alıp namaz kıldı. Ve yola koyuldu. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Sen her şeye kâdirsin
12-01-2013 01:00
(Dünden devam) Gaibden bir ses "Ey Salih! Hak teâlâ sana kırk yıl süren bir uyku verdi. Şimdi kavmine git, nasihatte bulun" dedi. O bunu duydu. Secdeye kapanıp "Yâ Rabbî! Sen her şeye kâdirsin" dedi. Kavminin yanına gitti. Ve yüksek sesle "Ey kavmim! 'Lâ ilahe illallah Salih nebiyyullah' deyiniz" dedi. *** O anda putlar yere devrildi. Hayvanlar dile geldi... Ve hepsi bir ağızdan "Ey insanlar! Salih doğru söylüyor" dediler. Reis Cenda bunları gördü. Sesleri hayretle duydu! Salih Nebiye döndü. Ve "Sen kimsin?" diye sordu. *** O da cevaben "Ben Salih'im" dedi. Cenda sinirlendi! "Sen kırk senedir aramızda yoktun, kaybolmuştun, sen Salih olamazsın, sen bir sihirbazsın!" dedi ve Onu ölümle tehdit etti. *** O an bir kartal göründü. Ve Allah'ın kudretiyle dile gelip, o müşriklere "Ey Semudlular! Bu, Allahü teâlânın size gönderdiği peygamber Salih'tir" diye seslendi. *** Bir Semudlu "Ey Salih! Biz senin nasihatine muhtaç değiliz, buradan git, bizi rahat bırak" diye çıkıştı. *** Salih Nebi ona dönüp "Ey kişi! Sen bugün şu saatte öleceksin, çoluk çocuğun da falan saatte ölecek, yarın da annen ve baban ölecekler, çabuk îman et" dedi. (Devamı yarın)
.Buyur ey Allah'ın peygamberi!"
13-01-2013 01:00
(Dünden devam) O kimse Salih aleyhisselamı dinledi. Hemen hidayete geldi. Ve o anda îman etti. Ayrılıp evine gitti. Denilen saatte vefat etti. Hanımı ve çocukları da öldüler. Ertesi gün de anne babası öldü. *** Semudlular şaştılar. Hatta telaşlandılar. Reis Cenda korktu. Olanları takip ediyordu. Salih Nebi sordu onlara: "Ey Semudlular! O vefat eden kişiyi nasıl bilirdiniz?" "Hayırlı biriydi" dediler. "Allahü teâlâ, onu benim duamla diriltirse îman eder misiniz?" diye sordu. "Evet, îman ederiz" dediler. *** Salih Nebi sevindi. Birlikte, ölen kişinin evine gittiler. O kişi, eşi, çocukları, anası, babası, her biri bir köşede ölü olarak yatıyorlardı. Salih Nebi dua etti. Ve o kişiyi ismiyle çağırdı. O da hemen dirildi. *** Ve doğrulup "Buyur ey Allah'ın peygamberi!" dedi. Kelime-i şehadet getirdi. Zaten îman etmişti. Semudlular bunu gördüler. Lâkin îman etmediler. Yine inkâr ettiler. *** "Sen sihirbazsın" dediler. Ve puthaneye vardılar. Bunu putlarına anlattılar. Şeytan, putlara girip "Dert etmeyin, eğlencenize devam edin" diye seslendi. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (
.Nasıl bir mucize istersiniz?
14-01-2013 01:00
(Dünden devam) Salih aleyhisselam "Ey kavmim! Bu kadar mucizeler gördünüz, inanmadınız. Nasıl bir mucize istersiniz?" diye sordu. Reis Cenda "Ey Salih! Şu karşıki kayadan, kızıl tüylü, doğurmak üzere olan dişi bir deve çıksın ve hemen yavrulasın. Yavrusunun rengi de anasına benzesin; sütü, yazın soğuk, kışın sıcak olsun. Hasta içse şifa bulsun; fakir içse fakirlikten kurtulsun" dedi. *** Salih Nebi sordu: "O zaman îman eder misiniz?". Hep birden "Ederiz" dediler. Salih Nebi kalktı. Namaza durdu. Herkes kayaya bakıyordu. *** O anda kaya büyümeye başladı. Gebe bir deve şeklini aldı. Sancılı sesler çıkardı... Ve kaya çatlayıp içinden bir deve çıktı. "Lâ ilahe illallah Salih Nebiyyullah" dedi. *** Reis Cenda bunu gördü. Salih Nebi'nin alnından öptü. Sonra kavmine dönüp "Bu kadar körlük yeter, ben inandım. Eşhedü en lâ ilahe illallah ve enne Salihan Nebiyyullah" dedi. Ve îmanla şereflendi. O gün yüz kişi îman etti. *** Geri kalanı îman etmediler. "Sihir" deyip geçtiler. Cenda şehre döndü. Evindeki putları parçaladı. Malını müminlere dağıttı. Sert keçeden bir elbise giydi. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Süt isteyen gelsin alsın!"
15-01-2013 01:00
(Dünden devam) Reis Cenda îman edince "Semud"lulara gidip "Ey Semud oğulları! Devenin söylediğini söyleyiniz. 'Lâ ilahe illallah Salih Nebiyyullah' deyiniz" dedi. Onlar kızdılar. Ona döndüler. "Yazıklar olsun, Salih'in sihrine kandın" dediler. *** Deve, yavrusuyla birlikte dağlara çıkar, ağaçlar kendisine dallarını eğerdi. O da yapraklarını yerdi. Vadilerde otlardı. Akşam şehre gelir ve "Süt isteyen gelsin alsın!" derdi. "Semud"lular gelir, kaplarını doldurur giderlerdi. *** Deve, sabaha kadar Allahü teâlâyı tesbih eder, sabah tekrar meralara giderdi. Her gün yeni otlar biterdi. O da onları yer, şükrederdi. Kavmin bir kuyusu vardı. Etrafında da havuz vardı. Deve o havuzdan su içer, "Beni suya kandıran Rabbime hamd ederim" derdi. *** Her sabah olunca da "İlahî, benden süt içen ve sana îman edenlerin îmanlarını arttır. Sana îman etmeyenlere de ilacı olmayan bir dert ver" derdi. "Semud"lular, bir gün su içerlerdi. Bir gün de süt içerlerdi. *** Su nöbetlerinde, kuyunun suyu deveye kalmasın diye çok su alırlardı. Birbirlerine de "İşte görüyorsunuz, bu devenin sütünü içtiğimizde bedenlerimizde hastalık oluyor, bu deve bize hayır getirmiyor" dediler ve "Bu deveyi öldürelim" diye karar aldılar. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Şimdi Semud kavmi helak oldu
16-01-2013 01:00
(Dünden devam) Semudlulardan iki kişi çıkıp "Bu deveyi biz öldürebiliriz!" dediler. Sonra dokuz kişi oldular. Kabileleri dolaştılar. Ve taraftar topladılar. Semud oğullarının küçüğü-büyüğü, kadını-erkeği, devenin öldürülmesine rıza göstermişti. *** Bu dokuz kişi plan yaptılar. Devenin yoluna pusuya yattılar. Yaklaşınca, ok attılar! Deve yaralandı... Ve yere düştü. Üzerine atılıp boğazladılar. Yavrusunu da öldürdüler! Etlerini pay ettiler. Ve pişirip yediler. *** Kuşlar ve yırtıcı hayvanlar dile gelip "Şimdi Semud kavmi helak oldu!" diye çağrıştılar. Salih aleyhisselam bunu işitti. Müminlerle oraya gitti. O hâli görüp çok üzüldü. Hatta kederinden ağladı. Ve gözyaşları sakallarına aktı. *** Yine de kavmi için "İlahî! Ahir zamanda göndereceğin âlemlere rahmet olacak olan Muhammed Mustafa hürmetine kavmime hidayet ver" diye dua etti. O anda vahiy geldi. Hak teâlâ "Kavmine azap geleceğini bildir" buyurdu. O, bu emri aldı. Kavmine iletti. Semudlular cevaben "Ey Salih! Elinden geleni ardına koyma!" dediler. Ertesi gün oldu. Acayip hâller görüldü. Görenler şaşırıyordu. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Biz Onu öldürelim!"
17-01-2013 01:00
(Dünden devam) Salih aleyhisselamın devesinin bastığı yerlerden kan fışkırıyordu... Ağaçların yaprakları kızardı. Kuyunun suyu kan gibi oldu! Yüzleri sararıp soldu. Semudlular "Ey Salih! Bu olanlar nedir?" dediler. *** Salih aleyhisselam "Bu, Allahü teâlânın azabının ilk alametidir" buyurdu. Deveyi öldürenler "Salih bize sihir yapıyor, üç güne kadar da azap vadediyor. O azap gelmeden, biz Onu öldürelim" dediler. Ve gece mescide geldiler. Salih Nebi içerideydi. Cibrîl-i emin geldi. Ve hepsini taşla öldürdü. *** Salih Nebi de Allahü teâlânın emriyle îman edenleri yanına alıp oradan ayrıldı. Azap devam ediyordu... Ve ikinci gün oldu. Semudluların yüzleri kızardı! Azaba iyice inandılar. Ve feryat ettiler! Îman etseler kurtulacaklardı. Ama edemediler. Üçüncü gün geldi. Yüzleri simsiyah oldu! Sanki zift sürülmüştü. Hepsi me'yus olup "Azap hangi taraftan gelecek" diye sağa-sola bakar, semayı gözlerlerdi. *** Allahü teâlâ, Cebrail aleyhisselama "Semud kavmi bana îman etmediler; Resulüm Salih'i yalanladılar, onları şiddetli sayhanla helak et! Saraylarını harab et..." buyurdu. O da emri ifa etti. Hepsinin ödü patladı. Ve helak olup gittiler. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0
.Halife seçimine başladılar
18-01-2013 01:00
Resulullah Efendimiz ahirete intikal edince Eshab-ı Kiram (aleyhimürrıdvan), acilen halife seçimi işine başladılar. Ensar'dan biri kalktı. Muhacirlere döndü. Ve "Bizden bir emîr, sizden de bir emîr olsun" dedi. Herkes dinliyordu. *** Hazret-i Ebu Bekir kalktı ve "Halife olmaya Ali layıktır, ben isterim ki ona biat edeyim" dedi. Hazret-i Ali kalktı. "Hayır hayır" dedi. Ve Hazret-i Sıddık'a dönüp "Kalk yâ Eba Bekir! Allahü teâlânın ve Resulünün halifesi sensin. Resûl-i Ekrem, seni hepimizin önüne geçirmiştir, kim seni geri çekebilir?" dedi. *** Ve şöyle devam etti: "Ben Resulullah'ın huzurundaydım. Bana emredip buyurdular ki: 'Git Ebu Bekir'e söyle, eshabıma imam olup namaz kıldırsın.' Resulullah'ın, dinimizdeki bir işte razı olduğu kimseden, dünyalık bir iş için biz razı olmaz mıyız?" dedi. Böylece üç gün geçti *** Sahabe-i Kiram'ın cümlesi, Hazret-i Ali'ye tabi olup Hazret-i Ebu Bekr-i Sıddık'ta ittifak eylediler. Ve ona biat ettiler. Onu halife yaptılar. Hazret-i Ebu Bekir, eshaba seslenip "Beni halife seçtiniz, hâlbuki en hayırlınız ben değilim, beni kabul ediniz" dedi. *** Hazret-i Ali kalktı. Halifeye döndü. Ve "Seni Resûl-i Ekrem Efendimiz bizim önümüze geçirmiştir, kim geri çekebilir?" dedi. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Dostu dosta kavuşturun!"
19-01-2013 01:00
Resûl-i Ekrem hazretlerinin ahirete intikalinden sonra Ebu Bekr-i Sıddık (radıyallahü anh), günden güne zayıfladı... Ve bu hâl gittikçe arttı. Hazret-i Aişe bunu fark etti. Bir gün yanına geldi. Ve "Ey benim babam! Sana ne oldu ki gün be gün zayıflarsın?" diye sordu. *** Hazret-i Ebu Bekir "Ey benim kızım! Resulullah'ın ayrılığına tahammül edemiyorum... bu sebeple zayıflıyorum" buyurdu. *** Hazret-i Aişe-i Sıddıka (radıyallahü anha) der ki: "Babamın ömrü bitti. Ahirete göç etti. Cenaze hizmetini yaptık. Sıra define geldi. Ancak Eshab-ı Kiram'ın hepsi, 'onu nereye defnedelim?' diye tereddüt ettiler. Herkes bir şey söylüyordu. *** Ben o ara uyumuşum. Uykuda bir ses duydum. 'Dostu dosta kavuşturun!' diyordu. Uykudan uyandım. Hemen sahabeye vardım. Gördüğümü onlara anlattım. *** Onlar beni dinlediler. Ve 'Bu sesi biz de işittik' dediler. Mesele anlaşılmıştı. İstişareye ihtiyaç kalmadı. Onu Habîb-i Ekrem'in yanına defnettiler. Ve rahat ettiler..." *** Resûl-i Ekrem Efendimiz "Bize kim bir iyilik yaptıysa karşılığını verdik. Yalnız Ebu Bekir'in iyilik ve ikramının karşılığını veremedik. Hak teâlâ kıyamette ona karşılığını verir" buyurdu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212)
.Münafıklar başkaldırdı!..
20-01-2013 01:00
Fahr-i Âlem (aleyhisselam) ahirete sefer ettikten sonra münafıklar başkaldırıp Arapların ekserisi dinden çıktı ve aralarında anlaşıp zekât toplayan memurları öldürdüler... Yani itaatten çıktılar. Ve mürted oldular. Kadınlar, ellerine kına yaktılar ve Resul aleyhisselamın vefatına sevinip def çaldılar ve şarkı söylediler. *** Bu haber Eshaba ulaştı. Çok üzüldüler. Mahzun oldular. Ve mescide toplanıp meşveret ettiler. Sonra kalkıp Hazret-i Ebu Bekr-i Sıddık'ın kapısına gelip vaziyeti kendisine söylediler. Hazret-i Ebu Bekir, Habibullahın ayrılığından bitab düşmüş, âdeta yürüyen ölü gibi olmuştu... *** Ama din gayreti çoktu. Bu gayret ona galip geldi. Eshaba haber saldı ki: "Namaza hazır olun!" Cümlesi mescitte toplandılar. Ebu Bekr-i Sıddık geldi. Minbere çıktı. Ve bir hutbe okudu. *** Eshaba hitap edip "Ey Müslümanlar! Biliniz ki münafıklar fitne çıkardılar... Resulullahın zekât toplayıcılarını öldürdüler. Vallahi bugünden sonra onlarla benim aramda ancak kılınç vardır" dedi. *** Hazret-i Ömer kalktı. Halifeye döndü. Ve "Ey Resulullah'ın halifesi! Hepimiz emrine amadeyiz, lâkin Üsame'ye de haber gönderin ki cümle askerle gelsin. Zira bu, az iş değildir" dedi. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Arslanlar gibi!..
21-01-2013 01:00
(Dünden devam) Halife Hazret-i Ebu Bekir "Üsame'ye ihtiyacımız yok... Burada hazır olan asker kâfi gelir. Allahü teâlânın yardımıyla mürtedlerin hakkından geliriz" buyurdu. Kararlı bir hâli vardı. Eshab ondan kuvvet aldı. *** Cabir bin Abdullah der ki: "Biz sahabiler, minber dibinde oturmuştuk. Halifenin bu konuşmasıyla yüreklenip kuvvetlendik. Arslan gibi şahlandık! Gaza davulları çalındı. On bin asker silahlandık. Ve cenge hazır olduk. *** Hazret-i Ebu Bekir, Halid ibni Velid'i on bin askere kumandan tayin edip cümlesini Allahü teâlâya ısmarladı ve mürtedlerin üzerine gönderdi. Halid bin Velid gitti. Karşılarına dikildi. Resûlullahın zekât memurlarını şehit edenleri bir bir katletti... Resulullahın vefatında, sevincinden ellerine kına yakan ve def çalan kadınları buldu. Hepsinin ellerini kestirdi! *** Onlar bunu gördüler. Hep pişman oldular. Ve eman dilediler! Halifeye gelip "Yanıldık, hata ettik; namaz kılalım, zekât verelim, her ne buyurursan yerine getirelim, yeter ki Halid bin Velid'i üstümüzden kaldır... Zira damarımızı kuruttu, kökümüzü kesti" dediler. Yalvarıp yakardılar. *** Halife onları dinledi ve "Ben Peygamberimiz'den işittim. 'Halid, Allahü teâlânın kılıcıdır, asla boş yere kan dökmez' buyurmuştu" diye cevap verdi. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212)
.Bana İlahi emir geldi!"
22-01-2013 01:00
Bir gün Resul aleyhisselam evindeydi. Hazret-i Ömer geldi. Selam verip oturdu. Server-i Âlem Efendimiz ona bakıp "Yâ Ömer! Bana ilahî emir gelmiştir ki: 'Adalet nurunu Ömer bin Hattab'a ver.' Şimdi onu sana verdim. Cihanda adalet etmek senin nasibindir" buyurdu. *** Hazret-i Ebu Bekir'in yaşı ilerledi. Dünyadan göç vakti yaklaştı. Hilafet için bir vasiyetname yazdı. Ancak halife olacak şahsın ismini yazmadı. O yeri boş bıraktı. Zira kimse incinmesin, diyordu. *** Hazret-i Abbas bunu işitti. Hemen Halifenin huzuruna gitti. Bu vasiyetnameyi istedi. Ve eline alıp okudu. Açık olan yere gelince düşünüp o yere "Ömer bin Hattab" yazdı. *** Daha sonra Halife, Hazret-i Abbas'a, "Vasiyetnameyi getir" buyurdu. O da getirip verdi ve hemen ardından "Ey Resulullah'ın halifesi! Ben küstahlık edip o açık yere 'Ömer' adını yazdım" diye arz etti. Halife bunu duydu. Sevinip "Elhamdülillah benim de muradım böyleydi" buyurdu. *** Bazı Eshab, Halifeye gelip "Niçin böyle ettin. Ömer, sert tabiatlıdır. Allahü teâlâ bunu senden sorarsa ne cevap verirsin?" dediler. Halife onları dinledi. Ve cevap olarak "Hak teâlâ sorarsa 'Yâ Rabbi! O gün yeryüzünde Ömer'den daha adil bir kimse bulamadım. O sebeple Ömer'i halife tayin ettim' derim" buyurdu. -------- www.gonulsultanlari.com Tel
.Yiyeceğimiz yok!"
23-01-2013 01:00
Hazret-i Ömer (radıyallahü anh), İran'ı fethedip deve ve attan, koyun ve sığırdan, köle ve cariyeden, dirhem ve dinardan çok ganimet getirdi. Ve bunları askere taksim etti. Ama kendine bir şey almadı. *** Gece vakti evine gelince hanımı "Neden bizim için de iki dirhem getirmedin, evde yiyecek bir şey yoktur" dedi. Halife buna üzüldü. Hanımına döndü. Ve "Ey hatun! Korktum şu taifeden olmaktan ki Allahü teâlâ onların hakkında mealen 'Dünya hayatında güzel nimetleri bol bol yiyerek iyi işlerinizin sevabını giderdiniz' buyuruyor" dedi. *** Sonra devam edip "Yine Allahü teâlânın, mealen 'Dünyaya mağrur olup aldandılar' ve 'Sizi dünya hayatı aldatmasın' buyurduğu kimselerden olurum diye korktum" dedi. Hanımı dinliyordu. *** Şöyle devam etti: "Ey hatun! Kıyamet günü, Resulullah'tan uzak kalmaktan da korktum ki kendileri zaman zaman 'Ey Allah'ım! Beni miskin/fakir yaşat, miskin olarak öldür. Kıyamet günü miskin olduğum hâlde, miskinlerle/fakirlerle beraber haşr eyle' buyururdu" dedi. Ve dışarı çıktı. Mescide gitti. Minbere çıkıp "Ey Müslümanlar! İçinizde bana iki dirhem kim borç verir. Ta ki yiyecek bir şeyler alıp eve götüreyim" buyurdu. *** Sahabe bunu işitip ağladılar. Abdurrahman bin Avf kalktı. İki dirhem borç verdi Halifeye. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212)
.Zelzele iki şeyden olur"
24-01-2013 01:00
Allahü teâlâ, ateşi, havayı, suyu ve toprağı hazret-i Ömer'in emrine verdi. Nitekim onun hilafet zamanıydı. Medine'de zelzele oldu. Halk çok korktular. Ve Halifeye ilettiler. O da halkı topladı. *** Minbere çıkıp "Ey Müslümanlar! Resulullah'tan işittim. 'Zelzele, iki şeyden olur. Biri zina, öteki zulüm. Zina ve zulüm aşikâr olursa yer/toprak Allahü teâlâya yalvarır, inler ve sallanmaya başlar. Ta ki Allahü teâlâ onları helak eder' buyurdular" dedi. Halk dinliyordu. *** O devam edip "Eğer günahkâr ben isem tövbe ettim, siz de tövbe ediniz!" buyurdu. Hepsi tövbe ettiler. O da kamçısını aldı. Ve şiddetle yere vurup "Ey toprak! Sen tövbe edenlerin altında sallanıyorsun... Eğer durmazsan, sana bir vururum ki kıyamete kadar onu söylerler" buyurdu. O sözünü bitirdi. Zelzele de durdu. *** Hazret-i Ömer'e rüzgâr da itaat etti. Nitekim bir cuma günüydü. Hutbe okuyacaktı. Minbereye çıkıp "Yâ Sariye! El cebel, el cebel!"/Yâ Sariye! Dağa dikkat et, dağa! diye seslenmişti. Rüzgâr bu sesi aldı. Sariye'ye ulaştırdı. Hazret-i Sariye o esnada ordusuyla Nihavend'de bulunuyordu. Hazret-i Ömer'in sesini oradan işitip tedbirini aldı ve onlardan önce davranıp düşman askerini hezimete uğrattı. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Niçin dikkatle bakarsınız?"
25-01-2013 01:00
Bir gün Hazret-i Ömer (radıyallahü anh) fakirlere yemek yediriyordu. Onlardan biri, oğlunu da getirmişti. Halife onları gördü. İkisine dikkatli baktı. Ve "Sübhanallah! Bu çocuğun sana benzediği kadar birbirine benzeyen iki kimse görmedim" buyurdu. *** O kimse cevap verip "Ey Halife! İzin verirsen bir şey arz edeyim" dedi. Ve şöyle anlattı: "Ben sefere gidecektim. Bunun anası hamileydi. 'Beni bu hâlde koyup da mı sefere gidersin?' dedi. Ben şaşırdım. Hanıma döndüm. Ve 'Karnındaki çocuğu Allah'a emanet ettim' dedim ve çıkıp gittim. *** Sonra geri eve geldim. Baktım, annesi ölmüş. Bir gece vakti yakınlarımla konuşuyorduk ki karşımızdaki mezarlıkta bir ateş gördüm. Sual ettim ki: "Bu ateş nedir?" Dediler ki: "Bu, senin hanımın kabrindendir, biz bunu her gece görürüz." Çok şaşırdım. Ve onlara "Sübhanallah! Benim hatun namazını kılan, orucunu tutan bir hanımdı. Bu ateş nedir?" diyerek kabristana gittim. Kabrini açtım. Ve çok şaşırdım. *** Bir kandil yanıyordu. Bu oğlan da onun ışığında oyuyordu. O esnada gaibden bir ses işittim. "Bunu bize ısmarladın, biz de sana iade ettik. Eğer anasını da bize ısmarlasaydın, onu da geri verirdik!" diyordu. > www
.Ne için ağlarsınız?'
26-01-2013 01:00
Hazret-i Ömer (radıyallahü anh), her gece şehri dolaşır, nerede bir noksanlık görse onu düzeltirdi. Bu kadar hassasiyet göstermesine rağmen daima ağlardı. Yakınları üzülürdü. Ve sorarlardı ki: "Ne için ağlıyorsun?" Cevaben "Bir koyun Fırat kenarında gezerken boğulsa, kıyamette onu benden sorarlar" derdi. *** Abdullah bin Amr bin As anlatır: "Hazret-i Ömer'in vefatından sonra hep dua eder, 'Yâ Rabbî! Ömer'i rüyada bana göster' diye yalvarırdım. On iki ay geçmişti. Duam kabul oldu. Rüyada gördüm ve kendisine, 'Yâ Emir-el müminin! Allahü teâlâ sana ne muamele etti?' diye sordum. *** Hazret-i Ömer 'Yâ Abdullah! Sizden ayrılalı ne kadar zaman oldu?' diye sordu. 'Bir sene oldu' dedim. *** O zaman bana, 'Şimdiye kadar sorgudaydım. Amellerimin bozukluğundan helak olmak korkusu vardı. Allahü teâlânın rahmeti gazabını aşmasaydı, mahvolurdum' dedi. Hayret ettim. *** O devam edip 'Şimdi ben ve sen bilelim ki amel defterlerimizi günahla simsiyah etmişiz. Ben ve sen, iyi işlerimizi rüzgâra vermişiz' dedi. Ağlıyordu. *** Sözüne devamla 'Ben ve sen Allahü teâlâ ve Resulüne karşı edepsizlik etmişiz. Ben ve sen dünya için meşgul olup ahiret hazırlığı yapmamışız' dedi..." > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Rafizinin acı sonu!..
27-01-2013 01:00
Bir gün bir kervan Mekke-i Mükerreme'ye ticarete giderken, Medine'ye uğradı. Kervan halkı Hazret-i Osman'ın kabrine yakın geldiler. Mola verdiler. İstişare ettiler. Ve "Bu gece, Hazret-i Osman'ın kabr-i şerifini ziyaret edelim" diye karar verdiler. *** Ertesi günü Sultan-ı kâinatı da ziyaret edeceklerdi. Bütün kervan halkı Hazret-i Osman'ın kabrini ziyaret için abdest aldılar. İçlerinde biri rafizi idi. Fakat bunu bilmiyorlardı. Ona da teklif ettiler. O rafizi, bin türlü behane bulup ziyarete gitmedi. Bunlar gittiler. *** O ara bir arslan geldi. O rafiziye saldırdı. Parçalayıp yerken, kervan halkı ziyaretten döndüler. Çadırlarına gelip gördüler ki bir büyük arslan, arkadaşlarının başını kemirir. Arslan bunları gördü. O leşi dışarı çıkardı. Ve fasih bir lisanla "Hazret-i Osman'ı sevmiyenin sonu budur" dedi ve o leşi dağa doğru sürüye sürüye alıp gitti. *** Mugire tebni Şube (radıyallahü anh) şöyle anlatır: "Müşrikler Huneyn gazasında hezimete uğradılar. Resul aleyhisselam onlardan birine, 'Ey Allah'ın düşmanı! Allahü teâlâ sana buğz eder' buyurdu. Ben bunu işittim. Huzuruna gittim. Ve 'Yâ Resulallah! Bu, Kureyş'e buğz eder' dedim. Efendimiz 'Evet, Osman bin Affan'a buğz eder' buyurdu." > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Böyle olduğunu bilmiyor musunuz?
28-01-2013 01:00
Hazret-i Hüseyin (radıyallahü anh) rivayet eder: "Hazret-i Osman'ı katledenler/öldürenler, mescitte oturmuş pişmanlıklarını anlatıyorlardı ki, gök yüzünden bir şahıs belirdi. Onlara göründü. Çok da üzgündü. Elinde Kur'an-ı kerim vardı. *** O kimselere seslenip 'Muhammed aleyhisselam, dininde ayrılık çıkaran ve fırkalara ayrılmaya sebep olan kimselerden uzaktır... Böyle olduğunu bilmiyor musunuz?' dedi." Onlar bunu işittiler. Tövbe edip ağlaştılar. *** İslam dini yayılmaya başlayınca, her taraftan Araplar Medine'ye gelmeye başladılar. Mescid-i şerifte, gelenler yer bulamadılar. Mescit dar geldi. Mecburen sahraya çıktılar. Çadır kurup oturdular. Resûl-i Ekrem Efendimiz "Her kim bizim mescidimizi bir zıra/seksen santim büyültürse cennet onun içindir" buyurdu. *** Hazret-i Osman bunu işitti. Derhâl ayağa kalktı. Ve "Yâ Resulallah! Benim ne malım varsa sana feda olsun. Ben genişleteyim" dedi. Ve kırk zıra genişletti. *** O anda bir vahiy geldi. Rabbimiz, onun hakkında "Allahü teâlânın mescitlerini, ancak Allah'a ve ahiret gününe inanan, namaz kılan, zekât veren ve Allah'tan korkan kimseler tamir eder..." mealindeki Tövbe suresi, on sekizinci âyet-i kerimesini gönderdi. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bana yakın ol!"
29-01-2013 01:00
Bir sahabi şöyle anlatır: "Bir gün Resulullah Efendimiz, bir cemaatle oturmuşlardı. Ben de onların içindeydim. Hazret-i Osman da geldi. Bir köşeye çikilip oturdu. Resulullah Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem) onu gördü ve 'Yâ Osman! Bana yakın ol' diye seslendi. *** O, bu emri aldı. Biraz yaklaştı. Efendimiz yine buyurdu ki: 'Yâ Osman! Bana yakın gel.' Az daha yakın geldi. Öyle oldu ki Hazret-i Osman'ın dizi, Habibullah'ın mübarek dizine ulaştı. *** Resul aleyhisselam Hazret-i Osman'ın (radıyallahü anh) yakasının bağının açık olduğunu gördü. Mübarek eliyle bağladı. Sonra yüzüne baktı. Gözlerinden yaşlar aktı. Sonra şöyle anlattı: *** -Yâ Osman! Sen kıyamet gününde benim havzıma erişenlerin ilki olursun. Damarlarından kan akar. Rengi, kan rengi olur. Kokusu, misk kokusu. Ben sana, 'Yâ Osman! Sana bunu kimler etti?' derim. Sen cevap verirsin: 'Falan ve falan' dersin. *** Sonra Allahü teâlâ hazretleri sana, 'Yâ Osman! Seni şehid edenler hakkında ne düşünürsün?' diye sorar. Sen bunu işitirsin. Ve cevap verirsin: 'Yâ Rabbî! Sen onları azarlarsan, ben de azarlarım. Sen affedersen, ben de affederim' dersin."
.Sen Osman'ı sever misin?"
30-01-2013 01:00
Hazret-i Ali (radıyallahü anh), kölesi Kamber'e "Yâ Kamber! Mescide git ve oradaki insanlara 'İçinizde Osman'ı seven kimse var mı?' diye seslen!" dedi. O da "peki" dedi. Ve gidip seslendi. Bir kişi ayağa kalktı. Ve "Ben severim" dedi. Hazret-i Kamber, o kimseyi alıp Hazret-i Ali'nin huzuruna götürdü. Hazret-i Ali ona sordu ki: "Osman'ı niçin seversin?" O da şöyle anlattı: *** "Bir vakit Resulullah'a gidip 'Yâ Resulallah! Ben evleneceğim, bana birazcık maddî yardım ediniz' dedim. Bana bir vekiyye altın verdi. Bir vekiyye, dörtyüz dirhemdir. Hazret-i Ebu Bekir'e vardım. O da bir vekiyye verdi. Hazret-i Ömer'e vardım. O da bir vekiyye verdi. Hazret-i Osman'a söyledim. O iki vekiyye verdi. *** Ben buna çok sevinip 'Yâ Osman! Resulullah, Ebu Bekir ve Ömer birer vekiyye verdiler. Sen niçin iki vekiyye verdin?' dedim. Merak etmiştim. Bana döndü ve 'Bir vekiyye kendim için, bir vekiyye de Ali bin Ebi Talip için verdim. Zira Aliyyül mürteza'nın sana verecek bir şeyi yoktu' dedi. *** Efendimize gittim ve 'Yâ Resulallah! Bu malın bereketli olması için, bana dua ediniz' dedim. Bana döndüler. Ve 'Bu malın bereketi nasıl olmaz ki bunu sana bir Peygamber, bir Sıddık ve iki şehit vermiştir' buyurdular." > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.O, ahiret azabından korkar!"
31-01-2013 01:00
Hazret-i Osman (radıyallahü anh), gündüzleri oruç tutardı. Gece namaz kılardı. Ekseri iki rekât kılardı. Birinci rekâtte Kur'ân-ı kerimin tamamını okuyup hatmeder, ikinci rekâtte bin İhlas-ı şerif okurdu. Hak teâlâ bunu beğendi. Ve kendisini metheyledi. *** Şöyle ki: Onun hakkında "Bütün gece devamlı secde edip ve kıyamda/ayakta durup hep ibadet ve taat eden kimse ile isyan eden bir olur mu? O, ahiret azabından korkar ve Rabbinin rahmetini ümit eder" mealindeki Zümer suresi, dokuzuncu âyet-i kerimesini gönderdi. *** Cabir bin Abdullah rivayet eder: "Resulullah Efendimiz Arafat'ta idi. Hazret-i Ali de vardı. Ve karşılarındaydı. Ona sevgiyle baktı. *** Ve buyurdu ki: -Yâ Ali! Bana yakın ol. Tenini benim tenime değdir ki beni ve seni bir ağaçtan halk ettiler/yarattılar. Ben, o ağacın aslıyım, sen kolusun, Hasan ve Hüseyin dallarıdır. O dinliyordu. Efendimiz devam etti. **** Ve buyurdu ki: -Her kim o ağaçtan bir dala yapışırsa Allahü teâlâ o kimseyi cennete koyar. Yâ Ali! Kim sana buğz/düşmanlık ederse Allahü teâlâ azap meleklerine emreder. Melekler onları yüzleri üzerine çeke çeke sürükleyip cehenneme atarlar." > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212)
.Sen sus!.."
01-02-2013 01:00
Velid bin Ebi Muayt, kâfir olup Hazret-i Osman'ın (radıyallahü anh) ana tarafından akrabasıdır. Hazret-i Ali ile bu Velid arasında anlaşmazlık oldu. İkisi konuştular. Hatta tartıştılar. Velid, Hazret-i Ali'ye, "Sen sus! Sen henüz çocuksun. Ben lisan cihetinden/yönünden senden daha üstünüm. Ok ve mızrak atmakta senden mahirim/hünerliyim. Kalp cihetinden senden cesaretliyim. Harblerde, daha cesurum" dedi. Kendisini övdü. *** Hazret-i Ali ona cevaben "Asıl sen sus! Zira sen kâfirsin, Allah'ın düşmanısın, ben ise Müslümanım ve her cihette senden üstünüm" buyurdu. O böyle söyledi. O an vahiy geldi. Gelen ayette mealen "Onlar müsavi/eşit değillerdir" buyuruldu. "İkisi müsavi değildir" buyurmadı. Zira bir mümin ve bir kâfir murad etmedi/dilemedi. Belki bütün müminleri ve bütün kâfirleri irade buyurdu. *** Cabir bin Abdullah (radıyallahü anh), Resul aleyhisselamdan rivayet etmiştir: Efendimiz buyurdu ki: "Beni miraca ilettiler. Göklerde perdelerden geçtim. Bir nida edici 'Yâ Muhammed! Senin baban İbrahim ne güzel babadır. Ali bin Ebi Talib ne güzel kardeştir. Ona, hayırla vasiyet eyle' diye nida eyledi/seslendi." *** Rivayet edilir ki: "Resul aleyhisselam 'Üç kimse vardır ki cennet onlara müştaktır/âşıktır. Ali bin Ebi Talib, Ammar bin Yaser ve Selman-ı Farisi' buyurdu." (radıyallahü teâlâ anhüm). > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Niçin kâdir olmasın ki!"
02-02-2013 01:00
Resul aleyhisselam buyurdular ki: "Kıyamet günü ben gelirim. Ali de benimle olur. Liva-i hamd'i o tutar. O sancak iki parçadır. Bir parçası sündüs'tendir. Bir parçası istebrak'tan." *** Efendimiz böyle anlatırken bir sahabi ayağa kalkıp "Babam ve anam sana feda olsun yâ Resulallah! Hazret-i Ali, Liva-i hamd'i taşımaya kâdir olur mu?" diye sordu. Zira merak etmişti. Efendimiz ona döndü. Ve "Niçin kâdir olmasın ki ona üstün hasletler verilmiştir. Onun sabrı, benim sabrım gibidir. Güzelliği, Yusuf aleyhisselamın güzelliği gibidir. Kuvveti, Cebrail'in kuvveti gibidir" buyurdu. *** Sa'd bin Ebi Vakkas (radıyallahü anh) anlatır: "Resulullah'tan işittim. Buyurdu ki: 'Ben kimin velisi/dostu isem, Ali de onun velisidir' buyurdu." *** Yine o anlatır: "Hayber günü Resulullah Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem) 'Yarın ben bu bayrağı bir kimseye vereceğim ki Allahü teâlâ ve Resulü onu severler. O da Allah'ı ve Resulünü sever' buyurdu. Ve bayrağı aldı. Hazret-i Ali'ye verdi. Dua edip gönderdi. *** Resulullah'tan işittim: Bir gün ona, 'Yâ Ali! Sen benimle Harun'un Mûsa ile olduğu gibisin' buyurdu." > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Yâ Eba Bekir! Ali ne yaptı?"
03-02-2013 01:00
Hazret-i Ebu Bekr-i Sıddık anlatır: "Ben, Ömer bin Hattab ve Osman-ı Zinnureyn, Resulullah'a bazı müşkillerimizi sual edelim diye geldik. Gördük ki kapının önünde koca bir arslan durur. Biz ondan korktuk. Ve geriye döndük. Ben, o iki arkadaşıma, 'Ali ibni Ebi Talib'den başkası bununla baş edemez' dedim. Ömer geriye bakıp 'İşte Ali de geliyor' dedi. Sonra Ali geldi. *** Ben Ali'ye dönüp, 'Yâ Ali! Bu arslan bizi korkutup geri döndürdü' dedim. Ali, gömleğinin önünü açtı ve o arslana işaret edip 'Gel, yenime/koynuma gir' dedi. Arslan söz dinledi. Gelip yenine girdi. Ali yenini kapattı. Daha sonra Resûl-i kâinat Efendimizin huzuruna gittik. *** Efendimiz Ali'ye sordu: 'Yâ Ali! Nedir o yenindeki?' Ali cevap verdi: 'Yâ Resulallah! Bir arslandır ki Ebu Bekir, Ömer ve Osman'ı korkutmuş' dedi. *** Efendimiz tebessüm edip 'Yâ Ali! O, arslan değil, bir melektir. Bir hatası sebebiyle bu surete dönüştürüldü. Bu kapıya, senden şefaat istemek için gelmiş' buyurdu. Biz hayret ettik. Efendimiz, yine Ali'ye, 'Yâ Ali! Ben ona şefaat ettim. Allahü teâlâ kabul etti. Şimdi yenini aç!' buyurdu. Ali 'Başüstüne' dedi. Hemen yenini açtı. O melek, bir yeşil kuş suretinde uçup gitti. Giderken 'Sadaka Muhammed!' yani 'Muhammed aleyhisselam doğru söyledi' diyordu." > www.gonulsultanlari.com Tel:
.Evlenme çağına erişmişti
04-02-2013 01:00
Hazret-i Fatıma-tüz-Zehra küçük yaştayken, annesi Hatice-tül-Kübra (radıyallahü anhüma) vefat ettiği için, Resulullah Efendimiz onu, büluğ yaşına kadar yanından ayırmadı. Onu bizzat yetiştirdi. Kendisi terbiye etti. *** Bir gün Hazret-i Fatıma Resûl-i Ekrem'in huzuruna girmişti. Efendimiz ona bakıp evlenme çağına geldiğini müşahede ettiler/gördüler. Kureyşten çokları istedi. Ama kimseye vermediler. Soranlara da "Onun işi, Hak teâlânın buyruğuna bağlıdır" buyurdular. Bir gün Hazret-i Ebu Bekir, Hazret-i Ömer ve Sa'd İbni Muaz bu işi konuşup "Fatıma'yı, Ali'den gayri herkes istedi. Kimseye iltifat olunmadı" dediler. Sebebi ne idi? Bunu düşündüler. Ve merak etiler Hazret-i Ebu Bekir "Zannederim ki bu devlet Ali'ye nasip olur. Gelin Ali'ye varıp bu meseleyi açalım. Fakirliği öne sürerse ona yardım edelim" dedi. Onlar bunu dinlediler. "Evet iyi olur" dediler. Hazret-i Sa'd "Yâ Eba Bekir! Sen her hayırda öndesin. Kalk, biz sana yoldaş olalım" dedi. Üçü kalkıp İmam-ı Ali'nin evine gittiler. *** O esnada Hazret-i Ali Ensar'dan birinin hurmalığına su veriyordu. Onları görüp sevindi. Ve yanlarına koştu. Hazret-i Ebu Bekir "Yâ Ali! Fatıma'yı çok kimseler istedi, kimseye iltifat olunmadı. Sen niçin istemezsin?" dedi. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Gözleri yaşla doldu...
05-02-2013 01:00
(Dünden devam) Hazret-i Ali, Hazret-i Ebu Bekir'i dinledi. Ve çok duygulandı. Gözleri yaşla doldu. Sevinç içinde "Yâ Eba Bekir! Ateşimi ziyade ettin. Bunu ben de çok isterim, lâkin elimin darlığı buna manidir" dedi. Hazret-i Sıddık sevindi. Hazret-i Ali'ye döndü. Ve "Allah ve Resulünün yanında dünyalık mühim değildir. El darlığı buna mani olamaz. Var talep eyle" dedi. *** İmam-ı Ali devesine binip hanesine/evine geldi. Peygamberimiz, o esnada Ümmü Seleme validemizin hanesindeydi. Ali bin Ebi Talip çıktı. Gidip kapıyı çaldı. Efendimiz, Ümmü Seleme'ye, "Koş kapıyı aç, gelen o kimsedir ki Allah'ı ve Resûl'ünü sever. Onlar da onu severler" buyurdu. *** Ümmü Seleme "Başüstüne" dedi. Ve lâkin kapıyı açmaya giderken "Yâ Resulallah! O gelen kimdir ki hakkında böyle şehadet edersin?" diye sordu. Merak etmişti. Cevap bekledi. Efendimiz cevaben "Kardeşim ve amcamoğlu Ali'dir" buyurdu. *** Ümmü Seleme anlatır: "Hızla kapıya koştum. Az kaldı düşecektim. Varıp kapıyı açtım. O içeri girip 'Esselamü aleyke yâ Resulallah!' dedi. Resûl-i Ekrem 'Ve aleykesselam ve rahmetullahi ve berekâtüh' diye cevap buyurdu. Yanında yer verdi. O da edeple geldi. Mahcup bir vaziyette başını eğip oturdu. (Devamı yarın)
.Dileğin neyse söyle!"
06-02-2013 01:00
(Dünden devam) Resulullah Efendimiz "Yâ Ali! Öyle zannederim ki bir muradın var, lâkin söylemeye utanırsın. Çekinme, dileğin neyse söyle" buyurdu. Hazret-i Ali sevindi. Ve başını kaldırdı. Büyük bir edeple "Yâ Resulallah! Anam ve babam sana feda olsun. Hazretine malumdur ki babam Ebu Talib ve anam Fatıma beni senin hizmetine verdiler. Hizmetinle şeref bulduk" diye arz etti. *** Efendimiz dinliyordu. O şöyle devam etti: "Şimdi muradım odur ki bir hayat arkadaşım ve bir dert ortağım yoktur. Bir müddetten beri hatırımdadır ki küstahlığa cüret edip Fatıma'yı sizden isteyeyim." *** Ümmü Seleme anlatır: "İmam-ı Ali böyle deyince Efendimiz tebessüm edip 'Peki, bunun için hiç dünyalığın var mıdır?' diye sordu. O, başını kaldırdı. Efendimize baktı. Ve 'Yâ Resulallah! Benim hâlimi en iyi sen bilirsin. Malum olduğu üzere bir kılıcım, bir de devem vardır. Gayri bir şeyim yoktur' dedi. Ve başını eğdi. *** Resulullah cevaben 'Kılıcın harp için lazımdır. Deven de bineğindir. Seninle cübbeye anlaşalım' buyurdu. Çok neşelilerdi. Ona nazar ettiler. Ve 'Yâ Ali! Sana müjdeler olsun ki Hak teâlâ yedinci kat gökte ve meleklerin şehadetiyle ikinizin nikâhını bizzat kıydı' buyurdular." (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Annesi hayatta olsaydı...
07-02-2013 01:00
(Dünden devam) Hazret-i Ali sevindi, gözleri yaşardı. Sevgili Peygamberimiz, kızı Hazret-i Fatıma'yı çok severdi. Bir ara mübarek kalplerine, "Fatıma'nın annesi hayatta olsaydı, çeyizini hazırlardı" düşüncesi geldi. Mahzun olmuşlardı. *** Hak teâlâ emretti. Hazret-i Cibril geldi. Ve Hak teâlânın "Habibime selam söyle, hiç merak etmesin. Fatıma'nın bütün ihtiyaçlarını, elbiselerini cennetten temin edip yakında mümin ve sadık bir kuluma vereceğim" buyurduğunu haber verdi. *** Efendimiz bunu işitti. Fevkalade sevindi. Ve secde-i şükre vardı. Cebrail aleyhisselam Hak teâlânın huzuruna varıp tekrar geri döndü. Elinde bohçayla örtülmüş bir altın sini ve yanında bin melek vardı. *** O sinileri getirdiler. Efendimize arz ettiler. Resûl-i Ekrem Efendimiz bunları görünce "Ey kardeşim Cebrail! Hak teâlânın bize emri nedir, bu siniler ne içindir?" diye sordu. Hazret-i Cibril "anlatayım" dedi. *** Ve "Yâ Resulallah! Hak teâlâ sana selam etti ve 'Ben, Habibimin kızı Fatıma'yı Ali'ye verdim ve Arş-ı âlâ'da nikâh ettim/evlendirdim. Habibim de Eshabı arasında nikâh etsin. Sinilerin birinde cennet elbiseleri var, Fatıma'ya giydirsin. Diğer sinilerde cennet yemekleri var, onlarla da Eshabına ziyafet versin' buyurdu" diye haber verdi. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com
.Secde-i şükre vardı...
08-02-2013 01:00
(Dünden devam) O Server bu müjdeyi aldı. Secde-i şükre vardı. Sonra kalkıp "Ey kardeşim Cebrail! Nikâhın nasıl yapıldığını merak ediyorum. Bana aynen anlat" buyurdu. Hazret-i Cibril şöyle anlattı: *** Hak teâlâ emreyledi. Cennetin kapıları açıldı. Ve zinetlerle süslendi. Cehennemin kapıları kapandı. Yedi kat yerde ve yedi kat gökte olan bütün melekler, Arş-ı âlâ altında, Tûbâ ağacının gölgesinde toplandılar. *** Hak teâlâ yine emretti. Tatlı bir rüzgâr esti. Gönüller ferahladı. Bu rüzgârın, cennet ağaçlarının yapraklarını birbirine dokundurarak çıkardığı tatlı sesler, dinleyenlerin aklını durdurdu. Cennet kuşları da nağmeye başladılar. *** Neşeye gark olduk. Cemal-i ilahî ile şereflendik. Hak teâlâ hazretleri "Yâ Cebrail! Sen Arslanım Ali'nin vekili ol. Ben de Fatıma'nın vekili olayım. Ey melekler! Siz de şahit olun. Fatıma'yı, Ali'ye zevceliğe/hanımlığa verdim. Yâ Cebrail! Sen de vekâletin hasebiyle kabul et" buyurdu. *** Resulullah Efendimiz bunu duyunca bir daha şükür secdesi etti. Sonra kalkıp Eshab-ı Kiram'a emretti. Cümle Eshab geldi Mescitte toplandılar. Efendimiz, Cebrail aleyhisselama "Kızım, benim hatırımı kırmaz. Bu cennet elbiselerini dünyada giymeye değmez. Bunları cennete geri götür" buyurdu. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel:
.Mehir dört yüz akçeydi
09-02-2013 01:00
(Dünden devam) Sıra nikâha gelmişti. Ancak nikâhta kim vekil olacaktı? Eshab-ı Kiram toplanmış bunu konuşuyorlardı. Bir duraklama oldu. Hazret-i Cibril geldi. Ve Efendimize "Yâ Resulallah! Hak teâlâ sana selam ediyor. Ali'nin yerine hiç kimsenin vekil olmamasını, nikâhta bizzat kendisinin bulunmasını emrediyor" dedi. *** Sonra mehir tayin edildi. Mehir dört yüz akçeydi. Bu mehirle nikâh kıyıldı. Müjdeciler, Hazret-i Fatıma'ya koşup bunu haber verdiler. Ama o, bu mehire razı olmadı. Cebrail aleyhisselam gelip Allahü teâlânın "Fatıma dört yüz akçeye razı olmuyorsa dört bin akçe olsun" buyurduğunu bildirdi. *** Bunu teklif ettiler. Yine razı olmadı. Hazret-i Cibril tekrar geldi. Mehrin "dört bin altın" olduğunu haber verdi. Ancak Fatıma-tüz-Zehra dört bin altına da razı olmadı. Mehir, nikâh yapılırken erkeğin kadına vereceği bedeldir. Hazret-i Cibril gitti. Yeni emir getirdi. Resulullah Efendimize "Yâ Resulallah! Hak teâlâ, Fatıma'nın isteğinin ne olduğunu bizzet senin öğrenmeni emir buyuruyor" dedi. *** Resûl-i Ekrem gitti. Kendisine sordu: Hazret-i Fatıma "Babacığım, kıyamet gününde sen, müminlerin günahkârlarından kimlere şefaat edeceksen, ben de o kimselerin hanımlarına şefaat edeyim, benim mehrim bu olsun" dedi. (Devamı yarın) >
.Ey ciğerparem!
10-02-2013 01:00
(Dünden devam) Resûl-i Ekrem Efendimiz, Hazret-i Fatıma'nın ahirette günahkâr hanımlara şefaat edeceğini Hazret-i Cebrail'den öğrendi. Sevinip kızına gitti. Ve müjdeyi verdi. Hazret-i Fatıma "Babacığım! Senin ahirette şefaat edeceğine Kur'ân-ı kerim delildir. Benim şefaat edeceğimin delili nedir?" diye sordu. *** Resûl-i Ekrem Efendimiz "Ey ciğerparem! Cenab-ı Hakka arz edeyim. Ne ferman buyurursa sana diyeyim" buyurdu. Sonra dışarı çıktı. Hazret-i Cibril'i gördü. Ve Hazret-i Fatıma'nın bu sualini kendisine bildirdi. Cebrail aleyhisselam Hak teâlânın huzuruna vardı. *** Sonra geri döndü. Elinde bir ipek vardı. Üzerinde "Kıyamet günü günahkâr mümin kadınlara Fatıma kulumu şefaatçi kıldım" yazılıydı. Resulullah Efendimiz o cennet kâğıdını yine ipeğe sardı ve acele götürüp kızı Hazret-i Fatıma'ya teslim etti. O da bunu gördü. Nikâha razı oldu. *** Nikâhtan sonra Resulullah Efendimiz bir hutbe okudu. Hazret-i Fatıma "Ben vefat edersem bu senedi kabrime koyun. Tâ ki kıyamet günü bu yazıyı delil gösterip günahkâr hanımlara şefaat edeyim" diye vasıyet eyledi. Hazret-i Ali sevindi. Ve gayet ferahladı. Resulullah'ın huzurundan sürur ve neşeyle çıkıp mescide vardı. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ne haber getirdin?"
11-02-2013 01:00
(Dünden devam) Hazret-i Ebu Bekir ve Hazret-i Ömer, Hazret-i Ali'yi mescit önünde görünce heyecanla yanına koşup "Ne haber getirdin?" diye sordular. O, çok sevinçliydi. Çok da heyecanlı. Onlara sevgiyle bakıp "Elhamdülillah, Peygamber aleyhisselam dileğimi kabul buyurdu" dedi. Bu habere onlar da çok sevinip, üçü birlikte mescide girdiler. *** Efendimiz de neşeliydi ve mübarek cemali güneş gibi parlıyordu. Hazret-i Bilal'e hitap edip "Muhacirîn ve Ensar'a söyle, burada toplansınlar!" diye emretti. Cümle Eshab geldiler. Mescitte toplandılar. Efendimiz minbere çıktı. Hamd ve sena eyledi. *** Sonra bütün sahabeye hitaben "Ey Müslümanlar! Biliniz ki kardeşim Cebrail bana haber verdi ki Hak teâlâ bütün melekleri Beyt-i mamura toplayıp 'Fatıma binti Muhammed'i, kulum Ali bin Ebi Talib'e verdim ve akd-i nikâh ettim' buyurdu. Bana da 'Bu nikâhı tazeleyin' diye emretti" buyurdu. *** Efendimiz böyle dedi. Ve İmam-ı Ali'ye buyurdu ki: "Kalk yâ Ali! Hutbe oku!" Ali (radıyallahü anh) kalktı. Efendimizin önüne geldi. Hak teâlâya hamd eyledi. Resule salevat getirdi. Ve eshaba hitaben "Biliniz ki Resulullah Efendimiz kızı Fatıma'yı bana tezvic etti/verdi. Onun mehri benim cübbemdir. Ben buna razı oldum. Sizler de şahit olun" dedi. Mehr, nikâh yapılırken erkeğin kadına vereceği bedeldir. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Yâ Ali! Cübbeni sat!"
12-02-2013 01:00
(Dünden devam) Eshab bunu işitip çok mutlu oldular ve Efendimiz hazretlerine "Yâ Resulallah! Bu şekilde tezvic buyurdunuz mu, biz şahit olalım mı?" diye sordular. Efendimiz onlara döndü. "Evet şahit olun!" buyurdu. Böylece nikâh işi bitti. *** Efendimiz (aleyhisselam) Hazret-i Ali'ye "Yâ Ali! Cübbeni sat, parasını bana getir!" buyurdu. Hazret-i Osman o gün pazarda dolaşıyordu. O cübbeyi gördü. Ve hemen tanıdı. Onu değerinden fazla olarak dört yüz seksen dirheme satın aldı ve yine kendisine verip "Yâ Ali! Bu cübbeye sen benden daha layıksın. Bunu sana hediye ettim, lütfen kabul et" dedi. *** Hazret-i Ali, Hazret-i Osman'ın hediye teklifini kabul etti. Cübbeyi ve parasını alıp Hazret-i Peygambere getirdi ve Hazret-i Osman'ın bu alicenaplığını kendilerine anlattı. Efendimiz sevindiler. Ve ona dua ettiler. Sonra o paradan bir miktar aldı ve Hazret-i Ebu Bekir'e verip "Fatıma'nın çeyizi için sarf edersin" buyurdu. Hazret-i Selman ile Hazret-i Bilal'e de "Taşınacak şey olursa siz taşıyın" buyurdu. *** Ebu Bekr-i Sıddık (radıyallahü anh) hazretleri anlatır: "Ben dışarı çıktım. Ve parayı saydım. Üç yüz altmış dirhemdi. Fatıma'nın çeyizini o parayla gördüm. İçi yün dolu bir döşek, içi hurma lifiyle dolu bir yastık ve topraktan birkaç kap kacak alıp Resul aleyhisselama getirdim". (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Sana müjdeler olsun!"
13-02-2013 01:00
(Dünden devam) Hazret-i Fatıma'nın çeyizi, içi yün dolu bir döşek; içi hurma lifiyle dolu bir yastık ve topraktan yapılmış birkaç kap kacaktan ibaretti. Bunları Resulullah'a arz ettiler. Efendimiz onlara baktı. Gözünden yaşlar aktı! Ve ağlayarak "Yâ Rabbî! En iyi kapları toprak çanak olan bu kullarına bereket ver" diye dua etti ve geri kalan dirhemleri Ümmü Seleme'ye verdi. O da çarşıya gidip güzel koku getirdi. *** Hazret-i Ali der ki: "Bunun üzerinden bir ay geçti. Ancak hane-i saadette düğünden hiç konuşulmazdı. Efendimiz bazen beni yalnız görüp 'Sana müjdeler olsun ki hatunun âlemdeki hatunların seyyidesidir' buyururdu." *** Yine O anlatıyor: "Bir ay daha geçti. Kardeşim Ukayl bir gün bana gelip 'Yâ Ali! Bu akd-i izdivac/nikâh ile mesrur olduk. Lâkin muradım odur ki artık birbirinize yakın olasınız' dedi. Ben buna sevindim. Hemen ona döndüm. Ve 'Benim de muradım budur, lâkin bu hususta söz söylemeye utanıyorum' dedim." *** Hazret-i Ukayl, İmam-ı Ali ile birlikte Hazret-i Peygamberin hanesine geldiler. Kapıda Resulullah'ın hizmetçisi Ümmü Eymen'e rastladılar. Durumu ona söylediler. Ümmü Eymen dinledi. Ve "Merak etmeyin" dedi. Onlar "Niçin?" deyince "Bu husus için sizin gelmeniz lazım değildir. Biz Resulullah'ın hanımlarıyla konuşup size haber veririz. Zira bu hususta hatunların sözü dinlenir" dedi. (Devamı yarın) > www.gonulsultanl
.O hayatta olsaydı..."
14-02-2013 01:00
(Dünden devam) Ümmü Eymen, Hazret-i Ukayl ile Hazret-i Ali'yi dinledikten sonra onlardan ayrılıp hane-i saadete geldi ve Ümmü Seleme'yi gördü. Bu işten bahsetti. Ve durumu anlattı. Efendimiz de evdelerdi. Vaziyeti Ona da arz ettiler ve diğer zevcelere/hanımlara da haber verildi. Cümlesi Hazret-i Âişe'nin hanesine geldiler. Orada toplandılar. Ümmü Seleme söz aldı ve Hazret-i Hatice'den bahsedip "Eğer o hayatta olsaydı bize iş düşmezdi" dedi. *** Resulullah bunu işitti. Ve ağlamaya başladı. Eskileri hatırlamıştı. Onlara dönüp "Hatice gibi hatun hani? Halk beni yalanlarken o tasdik etti, bütün malını benim yoluma sarf etti ve dîn-i İslam'a çok yardım etti" buyurdu. Onlar dinliyordu. Şöyle devam etti: "Hak teâlâ, Hatice'nin hakkında bana 'Hatice'ye müjde ver ki cennette onun için zümrütten bir köşk yapılmıştır' buyurdu." *** Ümmü Seleme "Yâ Resulallah! Cenab-ı Hak ona rahmet eylesin. Şimdi amcan oğlu Ali ister ki onu zevcesiyle bir araya getiresin. O iki cevheri birbirine kavuşturasın" dedi. Efendimiz dinledi. Hayretini bildirdi. Ve "Ey Ümmü Seleme! Ali bana bu hususta bir şey söylemedi" buyurdu. Ümmü Seleme "Yâ Resulallah! Ali gayet mahcuptur. O yüzden muradını söylemekten utanır" dedi. *** Resûl-i Ekrem "Yâ Ümmü Eymen! Ali'yi çağır, gelsin!" diye emretti. İmam-ı Ali gelince meclisteki hatunlar kalkıp perde arkasına çekildiler. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Zevceni ister misin?"
15-02-2013 01:00
(Dünden devam) Ümmü Eymen, Resulullah'ın emriyle Hazret-i Ali'ye gidip "Resulullah seni çağırıyor" dedi. Hazret-i Ali "Başüstüne" deyip hane-i saadete koştu. İzin alıp içeri girdi. Başını eğip oturdu. Gayet mahcuptu. Efendimiz (aleyhisselam) Ona sevgiyle bakıp "Yâ Ali! Zevceni ister misin?" diye sordular. *** Hazret-i Ali "Evet yâ Resulallah! Anam ve babam sana feda olsun" dedi ve başını öne eğdi. Efendimiz "peki" dedi. Zevcelere emreyledi. Hazret-i Fatıma'nın çeyizini hazırlayıp tamam ettiler. Hazret-i Ali'ye de bir miktar para verip "Bununla hurma ve yağ al!" buyurdular. *** Hazret-i Ali anlatır: "Parayı alıp çıktım. Beş dirhemle hurma, dört dirhemle yağ aldım ve Resulullah Efendimizin huzuruna getirip arz eyledim. Deriden sofra istedi. Hurma ile yağı aldı. İkisini birbirine kattı. Mübarek eliyle iyice karıştırıp bir yemek yaptı ve bana dönüp 'Yâ Ali! Var, kimi bulursan çağır gelsinler!' buyurdu. *** 'Başüstüne' dedim. Hemen dışarı çıktım. Gördüğümü çağırdım. Sonra huzura gelip 'Yâ Resulallah! Halk çoktur' dedim. Resûl-i Ekrem 'Olsun. Onları onar onar içeri al, yemekten yesinler' buyurdu. Ben de öyle yaptım. Onar onar geldiler. Erkek ve kadın tam yedi yüz kimse o yemekten yemiş ve doymuşlardı." (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com
.Zevcen, iyi zevcedir"
16-02-2013 01:00
(Dünden devam) Bu iş de bitti. Yemek yenildi. Resulullah Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem) bir eliyle İmam-ı Ali'nin elini tuttu, bir eliyle de Hazret-i Fatıma'nın eline yapışıp onları evlerine götürdü. Kızı Hazret-i Fatıma'yı bağrına bastı. Alnından öptü. Ona dua etti. Sonra Hazret-i Ali'ye teslim edip "Zevcen iyi zevcedir" buyurdu. Hazret-i Fatıma'ya da "Erin iyi erdir" dedi. İkisine de dua etti. Mutluluklar diledi. Sonra çıkıp gitti. *** Hazret-i Ali der ki: Resulullah Efendimizin hanemize tekrar teşrif buyurduğu gün gerdekten dört gün geçmişti. Bana seslendi. "Emredin!" dedim. "Yâ Ali! Su getir!" buyurdu. Koşup getirdim. Suya bir âyet okudu. Ve bana verip "Bu sudan biraz iç, bir miktar kalsın" dedi. Öyle yaptım. Kalan suyu başıma ve göğsüme serpti. *** Tekrar "Su getir!" buyurdu. Getirdim. Bana yaptığı gibi Fatıma'ya da yaptı. Sonra bana döndü. "Dışarı çık!" dedi. "Başüstüne" dedim. Ve hemen çıktım. Fatıma'dan beni sordu. O da "Babacığım, bütün üstün sıfatlar kendisinde mevcuttur. Lâkin bazı Kureyş hatunları bana 'senin erin fakirdir' diyorlar" dedi. (Devamı yarın) >
.Benim bildiğimi bilseydin...
17-02-2013 01:00
(Dünden devam) Efendimiz, Hazret-i Fatıma'ya "Ey kızım! Senin baban ve helalin fakir değildir... Bütün yer ve gök hazinelerini bana arz ettiler, kabul etmedim. Allahü teâlânın katında makbul olanı istedim. Ey kızım! Eğer benim bildiğimi sen bilseydin dünya senin nazarında hor ve aşağı olurdu" buyurdu. *** Efendimiz devam etti: "Ey kızım! Senin erin sahabenin evveli, İslam'da büyüğü, ilimde en derinidir. Allahü teâlâ, Ehl-i beytten iki kimseyi seçti. Biri baban, öbürü helalindir. Zinhar ona isyan etme ve emrine muhalefet eyleme/karşı çıkma!" buyurdu. *** Sonra Hazret-i Ali'yi çağırdı. Ona da Hazret-i Fatıma'yı ısmarlayıp "Yâ Ali! Fatıma'nın hatırına riayet eyle. O, benden bir parçadır. Onu hoş tut. Eğer onu üzersen, beni üzmüş olursun" buyurdu. İkisine de dua etti. Ve Allah'a emanet eyledi *** Sonra ayağa kalktı. Dışarı çıkacaktı. O arada Hazret-i Fatıma "Babacığım! İçerinin hizmetini ben görürüm, dışarı hizmetlerini de Ali görür. Bana bir cariye/hizmetçi ihsan ederseniz, bazı işlerimde yardımcı olur, beni memnun edersiniz" dedi. *** Efendimiz "Ey kızım! Sana bir hizmetçi mi, yoksa hizmetçiden daha iyi bir şey mi ihsan edeyim?" diye sordu. Hazret-i Fatıma "Hizmetçiden iyisini ihsan eyle" dedi. Efendimiz sevindi. "Peki kızım" dedi. (Devamı yarın) w
.Sübhanallah!
18-02-2013 01:00
(Dünden devam) Efendimiz (aleyhisselam), Hazret-i Fatıma'ya "Ey kızım! Her gün otuz üç kere 'Sübhanallah', otuz üç kere 'Elhamdülillah', otuz üç kere 'Allahü ekber', bir kere de 'Lâ ilahe illallahü vahdehu lâ şerike leh. Lehül mülkü ve lehül hamdü ve hüve alâ külli şey'in kadîr' söyle" buyurdu. *** Resulullah devam etti: "Bunların hepsi yüz kelimedir. Bunları okursan kıyamette bin sevap bulursun ve mizanda/terazide sevapların ağır gelir" buyurdu. Sonra evden ayrıldı. *** Hazret-i Fatıma, Hazret-i Ali'yi üzecek bir şey yapmadı. Emrine hiç muhalefet etmedi. Yani karşı çıkmadı. Hazret-i Ali de Hazret-i Fatıma'nın gönlünü kıracak bir harekette bulunmadı. *** Enes bin Malik hazretleri der ki: "Resulullah'ın huzurunda oturmuştuk. O sırada Hazret-i Ali geldi ve en geride oturdu. Efendimiz onu gördü. Yanına çağırdı. Önüne oturttu. Ve 'Yâ Ali! Allahü tebareke ve teâlâ hazretleri seni dört hasletle benden faziletli kıldı' buyurdu. *** Eshab bunu işittiler. Ve çok hayret ettiler! Zira akılları almamıştı. Bir sahabi izin alıp 'Yâ Resulallah! O şeyler nedir? Bize onu bildirin' diye arz etti Efendimiz 'peki' dedi. Ve 'Allahü teâlânın ihsanıyla ona Fatıma gibi hanım, Hasan ve Hüseyin gibi oğullar ve Resulullah gibi kayınpeder nasip olundu, bana ise olunmadı' buyurdu." > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Dileğini iste, vereyim!
19-02-2013 01:00
Hace Osman Haruni hazretleri, ahireti düşünerek çok ağlardı. Bir gün namazdayken gaipten bir ses "Yâ Osman! Namazını beğendim ve kabul ettim. Dileğini iste vereyim" dedi. Namazını bitirdi. Ellerini kaldırdı. Ve o sese cevaben "Yâ Rabbî! Ben senden, seni istiyorum" dedi. *** Aynı ses yine "Ey Osman! İsteğini kabul ettim. Başka ne istersen iste ki vereyim" dedi. O, bu sesi işitti. "Yâ Rabbî! Muhammed aleyhisselamın ümmetinden olan bütün Müslümanların günahlarını affet" diye niyazda bulundu. *** Duası kabul olundu. O sesi yine duydu. "Yâ Osman! Onlardan otuz bin günahkârı sana bağışladım" diyordu. Osman Haruni, bundan sonra her namazının arkasından hep böyle dua eder ve aynı cevabı işitirdi. *** Bir gün de halkı mecusi/ateşperest olan bir yere gitti ve bir ağaç altında namaz kılmaya başladı. Yemek pişirmek için de Fahreddin isimli yardımcısını ateş almak için mecusi köyüne gönderdi. Fahreddin gitti. Birisine yaklaştı. Ve ateş koru istedi. *** Lâkin o vermedi. Zira o anda ateşe tapıyorlardı. Ateş almadan geri dönüp durumu arzedince Osman Haruni hazretleri kendisi bizzat kalktı. Abdestini aldı. Yanlarına gitti. Halk, ateşin etrafında toplanmış ona tapıyorlardı. Başkanlarının yedi yaşındaki oğlu da oradaydı. (devamı yarın) >
.Niçin Allah'a tapmıyorsunuz?
20-02-2013 01:00
(Dünden devam) Osman Haruni hazretleri, o mecusilere "Allahü teâlânın önemsiz bir mahluku olan ve az bir su ile sönebilecek olan şu ateşe tapmaktan maksadınız nedir? dedi. Cevap vermediler. Hatta ona kızdılar. O da onlara kızıp "Ateş, Cenab-ı Hakk'ın aciz bir yaratığıdır. Onun ve her şeyin sahibi yalnız Allahü teâlâdır. Niçin Allah'a tapmıyorsunuz? Allahü teâlâya taparsanız sonsuz kurtuluşa kavuşursunuz" dedi. *** Başkanları kızdı ve "Ateşin, bizim dinimizde yeri büyüktür. Biz ona, kıyamet gününde bizi yakmasın diye ibadet ediyoruz" deyince Osman Haruni hazretleri "O ateşe elini sok da yakmasın" dedi. *** Başkan ona baktı. "Sokmam" dedi. "Neden?" deyince "Çünkü ateşin âdeti yakmaktır. Buna kim karşı gelebilir?" dedi. Osman Haruni "Ateş de Allahü teâlânın emrindedir. O'nun izni olmadan bir saç telini bile yakamaz" dedi. *** Sonra adama yaklaştı, küçük oğlunu kucağına aldı ve Besmele çekip "Ey ateş! İbrahim'in üzerine serin ve selamet ol" mealindeki âyet-i kerimeyi okuyarak ateşin içine girdi. *** Az sonra çocukla çıktı. Yaşlı rahip bunu gördü. Ve sevince garkoldu. Öbürleri de sevinip ateşin içinde ne gördüğünü çocuğa sordular. Çocuk "Şeyhin sayesinde bir bahçede oynadım" diye cevap verdi. Mecusiler bu kerameti görüp toptan Müslüman oldular. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Gözlerini aç kapat!
21-02-2013 01:00
Muinüddin-i Çeşti anlatır: "Bir gün Osman Haruni ile birlikte bir seyahate çıkmıştık. Dicle kenarına geldiğimizde karşıya geçebilmek için bir kayığın bulunmadığını gördük. Osman Haruni bana 'Gözlerini kapat!' buyurdu. Ben de kapattım. Sonra 'Aç!' dedi. Açtığımda karşı sahilde olduğumuzu gördüm ve Allahü teâlâya şükrettim." *** Yine bu zat anlatır: "Benim bir komşum vardı ki Osman Haruni'nin talebelerindendi. O bir gün vefat etti, ben de cenazesinde bulundum. Definden sonra herkes gitti. Ben biraz daha kalıp murakabeye daldım ve kabir hallerine vakıf oldum. *** Azap melekleri geldiler. Osman Haruni de geldi. Ve o meleklere "Bu, benim talebelerimdendir... Ona azap etmeyin!" dedi. Onlar "peki" dediler. Ve oradan gittiler. *** Sonra geri gelip "Ama bu kişi, senin hilafına iş yaparmış" dediler. Mübarek onlara döndü. "Evet öyledir, fakat bir zaman bizi sevmişti" dedi. Cenab-ı Hakk; "Ey melekler! Osman Haruni'nin talebesinden elinizi çekiniz... Ben onu, Osman Haruni'nin dostluğuna bağışladım" buyurdu. *** Melekler emri aldılar. Ve o yeri terkettiler. Muinüddin-i Çeşti hazretleri bunu anlattıktan sonra "Rabbimden ümidim odur ki Osman Haruni'nin hürmetine inşaallah bizi de affeder" dedi. www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Fakirliği severdi
22-02-2013 01:00
Sevgili Peygamberimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), fakirliği severdi. Doyuncaya kadar yediği görülmedi. Bazan ekmeğine sirkeyi katık edip yer, bazan da katıksız yerdi. *** Evinde iki üç ay hiç yemek pişmediği olurdu. Vefat ettiğinde, zırhı bir Yahudi'de çıkmıştı. Araştırdılar. Anladılar ki: Mübarek zırhını "az arpa" karşılığında rehin vermişti o Yahudi'ye. *** Efendimiz, çok da merhametliydi. Kendisini öldürmek isteyenleri bile affeder, hatta hayır dua ederdi onlar için. *** Nitekim Hazret-i Ömer bir gün "Anam babam yoluna feda olsun yâ Resulallah! Ne kadar merhametlisin ki; nübüvvetini inkâr ettiler, seni Mekke'den çıkardılar, üzerine saldırıp dişini kırdılar da yine onlara bir bedduada bulunmadın, hatta hayır dua ettin" dedi. *** Yine bir harpten dönülmüştü. Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), ganimet mallarını dağıtıyordu. O esnada biri geldi. Bu, cahil bir köylü idi. Efendimize yaklaştı. Laubali bir tavırla "Ganimet taksiminde adaletli ol!" dedi. *** Efendimiz, onun bu sözünü işitti. Fevkalade üzüldü! Ama yine kızmadı. Hoş gördü onu. Ve yumuşaklıkla cevap verip "Ben adil olmazsam kim adil olur? Ben peygamber olarak adalet yapmakla mükellefim; aksi takdirde dünya ve ahiretim yıkılır" buyurdu. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir ahde vefa örneği
23-02-2013 01:00
Peygamber Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), ahde vefa konusunda çok titizdi. Şöyle ki: Henüz peygamberliğini tebliğ etmemişken alışveriş yapmıştı bir kişiyle. Bir miktar borçlanıp ödeme hususunda anlaştılar. Falan gün falan saatte, bir yerde buluşup ödeyecekti borcunu. *** O gün geldi. O saat oldu. Efendimiz, anlaştıkları yere gitti. Ama adam yoktu ortalarda. *** Ertesi gün yine gitti. Adam yine yoktu... O yere gelmemişti. Üçüncü gün yine gidip aynı yerde bekliyordu ki o kimse geldi nihayet. *** Ama çok mahcuptu. "Özür dilerim!" dedi. İki gün de unuttuğunu söyledi. Ama Efendimizi çok sevmişti. Peygamberlik ilan edilince koştu hemen. İlk iman edenlerden oldu. *** Yine Hayber'den dönülüyordu. Bir Yahudi kadını bir eti zehirleyip kızarttıktan sonra Peygamber Efendimize getirdi ve kendisine "Bu eti sizin için kızarttım... afiyetle yiyiniz" dedi. Efendimiz yemedi o eti. Eshabına da yedirmedi. *** Zira et zehirliydi! Onun için yemedi. Kadın, ete zehir kattığını itiraf ettiği hâlde yine cezalandırmadı onu. O da bu merhameti gördü. İnsafa geldi. Şehadeti söyleyip imanla şereflendi. >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bir vefakârlık örneği
24-02-2013 01:00
Âlemlerin Efendisi çok vefakârdı. Mesela kendisine bir hediye gelseydi "Onu filan kadına götürün. Çünkü o, Hatice'nin arkadaşıdır" buyururdu. *** Hazret-i Âişe de "Hatice'ye gıpta ediyorum. Çünkü Resulullah ondan çok bahseder, onu çok sevdiğini söylerdi... Ne zaman bir koyun kesilse onun akrabasına da gönderirdi" derdi. *** Bir gün de Habeşistan Meliki Necaşi'den elçiler geldi huzuruna. Onlara çok iltifat etti. İkramları bizzat kendisi yaptı. Sahabe-i Kiram "Yâ Resulallah! Siz yorulmayın, biz hizmet ederiz" dediler. *** Onları dinledi. Ve buyurdu ki: "Evet siz yaparsınız. Ama onlar vaktiyle Eshabıma çok hizmet ettiler. Onun teşekkürü için bu hizmeti severek yapıyorum." *** Bir gün de savaş esirleri arasında süt kardeşi Şeyma'yı gördü. Hemen tanıdı ve çok sevindi! Mübarek arkasındaki örtüyü yere serdi... Üzerine onu oturttu. Hâlini hatırını sordu. Ve kendisine "İstersen yanımda kal; istersen seni köyüne göndereyim, ama bir ihtiyacın olursa yine bana gel!" buyurdu. *** Resulullah Efendimize doksan bin altın hediye gelmişti. Hiç bekletmeden tamamını Eshaba taksim etti. Sonra biri daha geldi. Ama altın kalmamıştı. Ona "Her neye ihtiyacın varsa git benim namıma satın al, ben sonra öderim" buyurdu. > www.gonulsultanlari.com
.Bir şartla inanırım!
25-02-2013 01:00
Bir gün Sevgili Peygamberimiz, Kureyş'ten birini imana davet etti. Adam dedi ki: "İman ederim, ama bir şartla." *** Efendimiz sordu: "Şartın nedir?" Cevabında "Geçen gün Müslüman bir komşumun kızı vefat etti... Ben onu çok seviyordum. O kızı diriltirsen iman ederim" dedi. *** Efendimiz "Pekâlâ" buyurdu. Birlikte kabristana gittiler. Efendimiz kabre yaklaştı. Ve o kızı ismiyle çağırdı. Kız dirilip çıktı mezardan. *** Efendimiz "Ey kızım! Dünyaya geri gelmek ister misin?" diye sordu. Kızdan cevap geldi: "İstemem yâ Resulallah!" "Niçin kızım?" "Çünkü burası baba evimden daha rahat yâ Resulallah! Ben buraya gelince öğrendim ki müminin ahireti dünyasından hayırlıymış" dedi. *** Adam buna şahit oldu Hem gözleriyle gördü. Kulağıyla da işitti. Ve bütün hücreleriyle Kelime-i şehadeti söyleyip Müslüman oldu. *** Bir gün de Efendimiz "Ey Eshabım! Allahü teâlâdan hayâ ediniz!" buyurdu. "Yâ Resulallah! Allah'tan hayâ etmek/utanmak nasıl olur?" dediler. Cevabında: "Bir kimse ki yedi âzâsını haramdan korur; Allah korkusu ile her günahtan kaçar, ölümü unutmaz ve hep ahireti düşünür, işte Allah'tan hayâ etmek böyle olur" buyurdu. > www.gonulsultanlari.com
.Onu ilk gördüğüm gün
26-02-2013 01:00
1962 senesiydi. Abim Lütfü Uyan, beni Enver Abi ile tanıştırmak istedi ve bir sabah Eminönü'nden Boğaz vapuruna binip, Beylerbeyi'ne gittik. Evine varıp kapıyı çaldık. Pazara çıktığını öğrenince, pazara yöneldik. O arada ileriden bir gencin bize doğru gülümseyerek geldiğini gördüm. Sevinç içinde gelip önce ağabeyime sarıldı, sonra bana. Ama ne muhabbet! Şaşırıp kaldım. Kolumuza girip eve götürdü. Yemek yedik, sohbet ettik. Sonra izin isteyip kalktık. Buraya kadar tamam. Asıl anlatacağım, bundan sonrası. Biz Allaha ısmarladık deyip çıktık. Baktım, o da bizimle beraber çıktı ve iskeleye kadar bizimle geldi. Biz bilet alıp turnikeden geçtik. Baktım, o da geçti. Hiçbir şey anlamadım. Bize, vapurun dışını gösterip "Şuraya oturun" dedi. Öyle yaptık. Vapur kalkıncaya kadar bize sevgiyle, muhabbetle gülümseyerek baktı durdu. Nihayet gemi kalktı. Ama biz bakışmaya devam ettik. Gemi iyice uzaklaştı. Öyle ki, Enver Abiyi nokta gibi görüyorduk. Ama o, hiç yerinden ayrılmadı. Ta ki artık onu göremez olduk. Abim bana döndü ve "Enver Abiyi nasıl buldun?" dedi. Cevap veremedim. Zira aklım şaşmıştı, şoktaydım. Ben 17 yaşındaydım, abim 20. Enver abi de 22 olmalıydı... Cumartesi günü cenazeden döndüğümüzde Mücahid Bey Holding merkezindeki mescitte bizlere yaptığı kısa konuşmada "Babam, hepinizi aşk derecesinde seviyordu" demişti. Benim, deminden beri anlatmak istediğimi bir cümlede özetledi. Bilvesile Enver Abimizin muhterem hanımefendisi Dilvin Ablamıza, kıymetli oğlu Mücahid Beye ve eşi Aslıhan Hanıma, biricik torunu Ayşe Nazlı'ya, sevgili yeğeni Ferruh Beye ve eşi Didem Hanıma ve bütün akraba ve sevdiklerine başsağlığı ve sabr-ı cemil diliyorum. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Asıl ismi İskender'dir
27-02-2013 01:00
Zülkarneyn aleyhisselam, ya peygamber veya velidir. Kur'ân-ı kerimde adı zikredilir. Asıl ismi İskender'dir. Dünyanın en doğusuna ve en batısına kadar gittiği için İskender-i Zülkarneyn namıyla anılmıştır. *** Hazret-i İbrahim ile haccetti. Onun elini öpüp duasını aldı. Hızır aleyhisselam, teyzesinin oğluydu. Onu ordusuna kumandan tayin etti. *** Ye'cüc ve Me'cüc kavminin insanlara zarar vermelerini önlemek için taş ve demirden bir set yaptı. Asya ve Avrupa'ya hakim oldu. O yerlere İslam'ı yaydı. Kâfirlerle savaştı. Vefat edince Mekke'de defnedildi. *** Kureyş müşrikleri Resulullah Efendimize inanmadılar. Ona muhalefet ettiler. Ve imtihana kalkıştılar. Medine'de Yahudiler vardı. Onlardan yardım istediler. *** Onlar da "Ona, Eshab-ı Kehf'i, Zülkarneyn'i ve ruhu sorun. Bunlardan haber verirse peygamberdir, O'na uyun. Cevap veremezse yalancıdır, istediğinizi yapın" dediler. *** Resulullah kimseden ilim öğrenmemişti. Okuması yazması yoktu. Allahü teâlânın kendisine vahyettiği/bildirdiği şeyleri insanlara anlatıyordu. Eshab-ı Kehf'i, ruhun mahiyetini ve Zülkarneyn'i henüz öğrenmemişti. Müşrikler sorunca, Allahü teâlâ Kehf suresini gönderdi. (Devamı yarın) >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Sen bana yardım et!"
28-02-2013 01:00
(Dünden devam) Kehf suresinde Zülkarneyn aleyhisselam şöyle anlatılır: Hak teâlâ, Zülkarneyn'i, insanlara emir ve yasaklarını tebliğ ile vazifelendirdi. O da Rabbine niyaz edip "Yâ Rabbî! Bu işi nasıl yapacağımı bilmiyorum, sen bana yardım et" dedi. *** Hak teâlâ buyurdu ki: 'Sana kuvvet veririm. Göğsünü açarım. Zor şeylere gücün yeter. Anlayışını açarım. Kolayca anlarsın. Kulağını açarım. Uzaktakileri işitirsin. Basiretini genişletirim. Her şeye nüfuz edersin. Tedbirli olmak istidadı veririm. Her şeyi sağlam yaparsın. İstediğin her şeyi ihsan ederim. İstediğine kavuşursun. Ayağını sağlam bastırırım. Sana heybet veririm. Kimse sana kötü gözle bakamaz. Ben sana yardım ederim. Hiçbir şey sana zarar veremez. Seni kuvvetlendiririm. Hiçbir şeye yenilmezsin. Kalbine kuvvet veririm. Hiçbir şeyden korkmazsın. Aydınlığı emrine veririm. Karanlık, sana hizmet eder. Onları senin askerin yaparım. Nur, önünde yol gösterir. Karanlık seni muhafaza eder' *** Hak teâlâ Ona ihsan eyledi. Bulutları emrine verdi. İlim ve kudret ihsan etti. Ona iki sancak ihsan etti. Gece beyaz sancağı açsa, önü aydınlık olurdu. Gündüz siyah sancağı açsa, düşman karanlıkta kalır, kendi tarafı aydınlık olurdu. (Devamı yarın) >> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 21
.Düşmana galip gelirdi
01-03-2013 01:00
(Dünden devam) Hak teâlâ ona yardım ederdi. Düşmana galip/üstün gelirdi. Bir sefere çıksaydı. Önü aydınlık olurdu. Arkası karanlık olurdu. Düşmanları göremezdi. Az zamanda memleketi genişledi. Allahü teâlânın emir ve yasaklarını bütün dünyaya yaymaya çalıştı. *** Önce batıya yürüdü. Kâfirleri hak dine davet etti. İnananlara ikram etti. İnanmayanlarla harb etti. Meskûn yerlerin sonuna vardı. Artık karalar bitmişti. Deniz başlamıştı. Güneşin batma vaktiydi. *** Orada bir kavim buldu. Ama insanları kâfirdi. Deriden elbise giyerlerdi. Balık cinsinden şeyleri yerlerdi. Değişik dille konuşurlardı. Güçlü kuvvetli insanlardı. Acayip tabiatları vardı. *** Onları imana davet etti. Bir kısmı imanla şereflendi. Bir kısmı yüz çevirdi. İman etmeyenlerin üzerine yürüdü. Onları karanlık içinde bıraktı. Fevkalade şaşırdılar. Ne yapacaklarını bilemediler. *** Kalpleri döndü. Allahü teâlânın varlığına ve birliğine iman edip O'nun emir ve yasaklarına canla başla tabi olacaklarına söz verdiler. O da bunlardan bir ordu kurdu. Arkasını karanlıkla emniyete aldı. Beyaz bayrağı açtı. Önünü aydınlattı. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.İbrahim aleyhisselamla görüştü
02-03-2013 01:00
(Dünden devam) Zülkarneyn aleyhisselam, rastladığı her millete hak dini anlattı. İmana ve ibadete çağırdı. İman etmeyenleri cezalandırdı. Yaya olarak hacca gitti. İbrahim aleyhisselamla görüştü. Ve hayır duasını aldı. Nasihatlerine mazhar oldu. *** Sonra doğuya yöneldi. Güneşin ilk ışıklarının vurduğu en uçtaki kara parçasına ulaştı. Onları da hak dine davet etti. Sonra kuzeye sefer yaptı. İki dağ arasına geldi. Kalabalık bir kavimle karşılaştı. Bilmediği bir dille konuşurlardı. *** Allahü teâlânın ihsanıyla sözlerini anladı. O kavmin bir padişahı vardı. Zülkarneyn'i iyilikle karşıladı. Hak dini kabul etti. Kavmini de ettirdi. Ona Ye'cüc ve Me'cüc'den şikâyet etti. Birlikte set yaptılar. *** Velhasıl Zülkarneyn aleyhisselam, Allah'ın yardımıyla doğu, batı ve kuzeydeki bütün ülkeleri fethetti. Vazifesini bitirdi. Askerine izin verdi. Kendisi de uzlete çekildi. Allahü teâlâya ibadet ederdi. *** Sonra da vefat etti. Mekke civarındaki Tehame dağlarında bir yere defnedildi. Vefat etmeden önce yakınlarına "Vefat edersem usulüne uygun yıkayıp kefenleyin. Sonra tabuta koyun ama kollarım dışarıda sarkık kalsın. Hazinelerimi de katırlara yükleyin" diye vasiyette bulundu. (Devamı yarın) >
.Halkına karşı mütevazıydı
03-03-2013 01:00
(Dünden devam) Söyledikleri aynen yapıldı. Bunu, bir âlime sordular. Şöyle açıkladı: "İskender-i Zülkarneyn, bu vasiyetiyle 'Arkamdaki ordularımla bütün dünyaya hâkim oldum. Sayısız hizmetçilerim ve hazinelerim vardı. Fakat gördüğünüz gibi mezara eller boş gidiliyor. Dünya malı dünyada kalıyor. Siz ahirette de faydalı olacak işleri yapın' demek istedi." *** O, beyaz-kırmızı benizliydi. Orta boyluydu. Güzel ahlaklıydı. Halkına karşı mütevazıydı. Adalet sahibiydi. Çok ihsanlara kavuştu. Gaza ve cihadda çok gayretliydi. *** Dünyaya rağbet etmezdi. Haramdan sakınırdı. Elinin emeğini yerdi. Alnının teriyle geçinirdi. Kendi eliyle zenbil/sepet örerdi. Bunun kârıyla geçinirdi. Artanını fakirlere verirdi. *** Zülkarneyn aleyhisselam, Ye'cüc ve Me'cüc kavminin zararlarına mâni olmak için bir set yaptı. Bunu, Asya'nın kuzey doğusundaki mümin Türklerin ricası üzerine inşa etti. Bu set, iki dağ arasında olup taş ve demirdendi. Bugünkü Çin Seddi'nden başkadır. *** Bu seddin yapılmasına sebep olan ve kıyamete yakın seddi yıkıp yeryüzüne dağılacak olan bu kavmin nasıl olduğu; özellikleri, üremeleri, dünyaya yayılışları ve yok olmaları gibi hususlar, ayet-i kerime ve hadis-i şeriflerde bildirilmiş ve İslâm âlimlerinin eserlerinde anlatılmıştır...
.Bir gecelik ameline...
04-03-2013 01:00
Hazret-i Ömer (radıyallahü anh), bir gün eshaba "Ebu Bekir'in bir gecelik ameline; ömrüm boyunca işlediğim bütün iyi amellerimi, mümkün olsa değişirim" buyurdu. Eshab bunu işittiler. Çok merak ettiler. Ve "Yâ Emir-el müminin! Ebu Bekir'in bir gecelik ameli neydi?" diye sordular. *** Hazret-i Ömer, cevaben "Peygamberimize hicret etmesi emrolundu. Ebu Bekir, Resulullah'a yol arkadaşı oldu. Resul aleyhisselamla ikisi Mekke'den çıkıp Medine'ye teşrif buyurdular. Bundan büyük devlet bir kimseye nasip olmamıştır, bundan sonra da olmaz" buyurdu. Eshab bunu dinlediler. Ve onu tasdik ettiler. *** O, şöyle devam etti: "Yine Efendimiz ahirete göçünce Arapların çoğu mürted oldu/dinden çıktı. Ebu Bekir, bunlarla savaşı emretti. Ben, kendisine 'Ey Resulullah'ın halifesi! Bu mürtedlere birkaç gün mühlet verseniz/zaman tanısanız olmaz mı?' dedim. Kabul etmedi. Zira kararlıydı. Bana döndü ve 'Yâ Ömer! İslam dini kuvvetlenmiştir, şimdi geri dönüş yoktur. Allahü teâlâ Maide suresinin üçüncü ayetinde mealen (Bugün dininizi ikmal ettim; üzerinize olan nimetimi tamamladım ve size din olarak İslamiyeti vermekle razı oldum) buyurmuştur' dedi. *** Ve ilave edip 'O Allah hakkı için ki O'ndan gayri İlah yoktur; ben o mürtedlere/dinden çıkanlara bir an eman vermem ve onlarla kılıçtan başka bir şeyle konuşmam!' buyurdu." >
.Ben vefat edersem..."
05-03-2013 01:00
Cabir bin Abdullah (radıyallahü anh) rivayet eder: "Ebu Bekr-i Sıddık'ın vefatı yaklaştı. Yakınlarını çağırdı. Onlarla sohbet etti. Ve vasıyet olarak 'Ben vefat edersem cenazemi Ravda-i mübarekin kapısına götürün ve kapısını çalın. Eğer kapı kendiliğinden açılırsa beni oraya defnedin' buyurdu. *** Dediği gibi yaptık. Ravda'ya götürdük. Ve kapısını çalarak 'Yâ Resulallah! Ebu Bekir kapıdadır, yanınıza defnolunmak ister' dedik. Kapı kendiliğinden açıldı ve 'Onu yanımıza defnediniz!' sesini duyduk." *** Hazret-i Ebu Bekir, son hastalığında buyurdu ki: "Hilafeti kime bırakacağım konusunda istihare ettim/hayırlısını istedim. Allahü teâlâdan diledim ki bana rızasına uygun olanı versin. Sizler de bilirsiniz. Yalan söylemem. Hiçbir akıllı kimse de Allahü teâlâya kavuşma vaktinde kendine iftira yapılmasını arzu etmez ve Müslümanları aldatmayı uygun bulmaz." *** Eshab onu dinliyordu. Söz için izin istediler. Ve "Ey halife! Hiç kimsenin; doğruluğunuzda şüphesi yoktur, muradınızı/istediğinizi söyleyin, size bütün kalbimizle inanıyoruz" dediler. Çok memnun oldu. Ve şöyle anlattı: "Rüyamda Resûl-i ekremi gördüm. İki beyaz kaftan giymişti. Sonradan yeşil oldular. Ve parlamaya başladılar. (Devamı yarın) > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Ben de sizi çok özledim"
06-03-2013 01:00
(Dünden devam) Hazret-i Ebu Bekir rüyasını anlatıyor: "Resulullah Efendimizin iki tarafında, iki uzun boylu kimse vardı. Çok güzel yüzlüydüler! Bakana sürur/neşe verirlerdi... Resul aleyhisselam, benimle müsafaha edip mübarek elini benim göğsüme koydu. Üzüntüm gitti. Ve rahatladım. Bana bakıp 'Yâ Eba Bekir! Sana kavuşma arzumuz artmıştır, vakti geldi ki bizden yana gelesin' buyurdu. *** Ben duygulandım. Sevinçten ağladım! Ve kendilerine dönüp 'Ben de sizi çok özledim yâ Resulallah!' dedim. Memnun oldular. Bana doğru döndüler. Ve sevgiyle bakıp 'Yâ Eba Bekir! Yerine; bu ümmetin adil ve sadıkı, yerde ve gökte herkesin rızasını kazanmış, zamanının temizi olan Ömer bin Hattab'ı geçir!' buyurdu. *** Yanında iki kişi vardı. Bana onları gösterip 'Bu ikisi; senin dünyada vezirlerin, vefatında yardımcıların, cennette komşularındır' buyurdu. Buna çok sevindim! Efendimize döndüm. Ve o iki nurlu kişiyi işaret ederek 'Yâ Resulallah! Anam-babam sana feda olsun, bunlar kimlerdir ki bir benzerini görmedim' dedim. *** Efendimiz cevaben 'Bunlar Cebrail ve Mikâil'dir' buyurup ayrıldılar. Ben de uyandım. Gördüm ki; yüzüm, gözyaşlarımdan ıslanmış, aile efradım/eşim ve çocuklarım başucumda toplanmış ağlaşırlardı..." >
.Öyle zannederim ki!..
07-03-2013 01:00
Hazret-i Ebu Bekir (radıyallahü anh), son hastalığında evlatlarını; Hazret-i Âişe'ye ısmarlayıp iki oğlan, iki kız vasıyet eyledi. Hazret-i Âişe şaşırdı. Ve "Babacığım, benim bir kız kardeşim var, diğer kız kardeşim hangisidir?" diye sordu. *** O, kızına sevgiyle bakıp "Hanımım hamiledir, öyle zannederim ki doğurduğu kız olur" buyurdu. Gerçekten kız evladı oldu. *** Ebu Bekr-i Sıddık halife olduğunda Yemame vilayetinde Müseyleme adında bir yalancı, peygamberlik dâvâsında bulundu!.. Hazret-i Ebu Bekir; Sahabe-i kiramı onun üzerine gazaya/harbe gönderdi. Büyük cenk oldu. Ve onu öldürdüler! *** Müseyleme cenginde Kur'ân-ı kerim hafızları öldürüldüğü için Eshab-ı kiram; Kur'ân-ı kerimin yeryüzünden kalkacağını düşündüler. Çok korktular! Ve endişe ettiler. Allahü teâlâ, Hazret-i Ömer'in kalbine, Kur'ân-ı kerimi bir araya toplayıp bir mushaf/kitap hâlinde yazılmasını ilham eyledi. *** O da hemen kalkıp Hazret-i Sıddık'a gitti ve bu durumu ona arz etti. Hazret-i Ebu Bekir cevaben "Habîb-i Ekrem Kur'ân-ı kerimi toplamadılar, toplayın diye emir de buyurmadılar" dedi. *** Ama sonra fikri değişti. Hak teâlâ, onun kalbine de "Hayır ve iyilik, Kur'ân-ı kerimi toplayıp bir mushaf/kitap hâlinde yazmaktadır" diye ilham eyledi. > www.gonulsultanlari.com
.Bu iş ağır geldi bana!.."
08-03-2013 01:00
Zeyd bin Sabit (radıyallahü anh) şöyle anlatır: "Hazret-i Sıddık beni istemiş. Kalkıp huzuruna vardım. Hazret-i Ömer de oradaydı. İkisi de Kur'ân-ı kerimi bir yere cem etmeyi/toplamayı bana teklif ettiler. *** Bu iş bana ağır geldi! Hatta dağlardan bile. Cesaret edemedim. Bir nice gün sonra Allahü teâlâ benim kalbime de ilham eyledi ki: "Hayır ve iyilik, Kur'ân-ı kerimi cem etmekte, bir araya toplamaktadır." *** Ben vahiy kâtibiydim... Cibrîl-i Emin'in; Hazret-i Peygambere en son âyet-i kerimeyi kıraat ettiklerinde/okuduklarında bile orada idim. Derhâl harekete geçtim. Çok hayırlı bir işti. Tahta ve kâğıtlarda; taş ve ağaçlarda yazılanları ve Eshabın hafızasında olanları toplayıp Resûl-i Ekrem'in buyurduğu tertip/sıra üzere yazdım. *** Sonra Halifeye götürdüm. Çok memnun oldu! Ona 'İlk Mushaf' dediler..." ** Ali bin Ebi Talib (radıyallahü anh), "Hazret-i Ebu Bekir, insanlar arasında en büyük sevaba kavuşmuştur... Çünkü Kur'ân-ı kerimi toplu hâle ilk getiren odur" demiştir. *** İlk Mushaf yazıldı. Büyük hizmet oldu. Bu mushaf Hazret-i Ebu Bekir'in yanında kaldı... O ahirete göçünce Hazret-i Ömer'in yanında durdu. O da vefat edince Resulullah'ın zevcesi ve Hazret-i Ömer'in kızı Hazret-i Hafsa'nın yanında durdu. > www.gonulsultanlari.com T
.Öküz konuşuyor!..
09-03-2013 01:00
Efendimiz buyurdu ki: "Bir adam öküzünü sürüp giderdi. Adam yoruldu. Ve öküze bindi. Allahü teâlânın izniyle öküz dile gelip fasih lisanla 'Biz binilmek için değil, ancak çift sürmek için halkolunmuşuz' dedi İnsanlar bunu işitti; ve hayret edip 'Sübhanallah! Öküz konuştu' dediler." *** Bunu anlattılar. Ve buyurdular ki: "Muhakkak ben öküzün konuşmasına inandım, Ebu Bekir ve Ömer de iman ettiler." Oysa onlar orada yoktu. Bunu görmemişlerdi. Buna rağmen gıyaplarında onlar için şehadette bulundular. *** Resûl-i Ekrem yine buyurdular ki: "Bir çoban kendi koyunları içinde dururdu; o sırada bir kurt koşarak geldi ve bir koyunu kapıp gitti. Çoban ise yetişti. Koyunu kurtardı. O anda kurt dile geldi ve 'Öyle bir gün gelir ki; o gün benden başka koyunlara çoban olmaz...' dedi. İnsanlar bunu işittiler. Ve 'Sübhanallah! Kurt konuşuyor' dediler." *** Resul aleyhisselam "Muhakkak ben kurdun konuşmasına iman getirdim; Ebu Bekir ve Ömer de iman getirdiler" buyurdu. Hâlbuki onlar yoktu. Bunu işitmemişlerdi. Orada olmadıkları hâlde gıyaplarında onlar için şehadet ettiler. Kurdun dediği o güne "Seb' günü" derler ki; o gün fitne ve fesat çok olur! İnsanlar koyunları sahipsiz bırakıp kurtların eline fırsat düşer. > www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Onlar Naim cennetindedir"
10-03-2013 01:00
Resul aleyhisselam bir gün Eshab-ı Kiram'a "Sizin gökteki yıldızlara bakıp gördüğünüz gibi, cennet ehli de İlliyyîn ehline bakar. Ebu Bekir ve Ömer onlardandır. Lâkin onlar bu mertebeden de yükselip Naim cennetine girdiler" buyurdu. *** Enes bin Malik der ki: "Resulullah Efendimiz 'Ebu Bekir ve Ömer, cennet erkeklerinin, Enbiya ve mürselinden/peygamberlerden gayri seyyididir/büyüğüdür' buyurdular." *** Hazret-i Huzeyfe der ki: "Resulullah Efendimiz 'Şu iki kimseye tabi olun ki benden sonra halifelerimdir. Onlar, Ebu Bekir ve Ömer'dir' buyurdular." *** Enes bin Malik der ki: "Resulullah Efendimiz mescide geldiklerinde Hazret-i Ebu Bekir ve Hazret-i Ömer'den başka hiçbir sahabi başını yukarı kaldırmazdı. Yalnız o ikisi hariç. Sırf onlar kaldırırlardı. Efendimize bakarlardı. Ve tebessüm ederlerdi. Resulullah Efendimiz de onlara bakıp tebessüm ederdi." *** Resulullah Efendimiz bir gün mescide geldiler. Hazret-i Ebu Bekir ve Hazret-i Ömer de vardı. Biri sağındaydı. Biri de solunda. Resulullah Efendimiz aralarındaydı ve bu iki büyük sahabinin ellerinden tutarak "Kıyamet gününde biz üçümüz kabirlerimizden böylece kalkarız" buyurdular. > www.gonulsultanlari.com
.Eğer Allah'ın Resulü isen!"
11-03-2013 01:00
Resulullah Efendimiz'in huzuruna bir gün bir kişi geldi ve "Filan Yahudi'nin köpeği ne zaman beni görse ısırır ve elbisemi yırtar. O Yahudi'ye emredin ki köpeğine sahip çıksın" dedi.
***
Resûl-i Ekrem kalktı.
O Yahudi'nin evine gitti.
Ve "Senin köpeğin bu kimseyi ısırmış ve elbisesini yırtmış" buyurdu.
***
O da "Benim köpeğim, kendine eziyet etmeyene ilişmez. Sen Allah'ın Resulü isen, gel bunu köpekten sor" dedi.
Resulullah "peki" buyurdu.
Ve Yahudi'nin köpeğini gördü.
***
Köpek, Resulullah'ı görünce koşup kuyruğunu oynatmaya başladı.
O sırada o şahsı da gördü.
Ve derhâl üzerine saldırdı.
Efendimiz, köpeğe, "Niçin bu kimseye eziyet edersin?" diye sordu.
***
Köpek dile geldi!
İnsan gibi konuştu...
Ve "Yâ Nebiyyallah! Bu adam Ebu Bekir ve Ömer'e buğz/düşmanlık eder ve o iki büyük zatın isimlerini kapısının eşiğine kazımış. Girerken ve çıkarken o isimleri çiğner ve tükürür... İsterseniz buyurun beraber gidip görelim. Eğer ben yalancı isem her cezaya razıyım. Nefsim sana feda olsun!" dedi.
***
Efendimiz, köpeği dinledi ve o kişinin evine gitti. Gördü ki kapı eşiğinde o mübarek isimler ve tükürük izleri var.
Meğer doğru imiş.
Bu durumu gördü.
Ve o şahsa dönüp "Sen hemen tövbe et ve Müslüman ol" buyurdu. O da tövbe edip Müslüman oldu. Sonra köpeğin sahibi olan Yahudi de iman etti.
> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Yer ehlinden vezirlerim"
12-03-2013 01:00
Resulullah Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), Hazret-i Ebu Bekir'le Hazret-i Ömer'i (radıyallahü anhüma) gördü ve "Bunlar, benim gözüm ve kulağımdır" buyurdu.
***
Yine Efendimiz (aleyhisselam) "Her peygamberin yer ehlinden ve gök ehlinden ikişer veziri olur. Benim gök ehlinden vezirlerim Cebrail ve Mikâil'dir, yer ehlinden vezirlerim ise Ebu Bekir ve Ömer'dir" buyurdu.
BEN BİR RÜYA GÖRDÜM
Bir gün bir sahabi geldi.
Efendimize yaklaştı.
Ve "Ben bir rüya gördüm" dedi.
Efendimiz sordular:
"Nasıl gördün?"
O sahabi şöyle arz etti:
"Gökten bir mizan/terazi indi.
Hazretinizle Ebu Bekir tartıldınız.
Siz ağır/üstün geldiniz.
Ebu Bekir'le Ömer tartıldılar.
Ebu Bekir üstün geldi.
Ömer'le Osman tartıldılar.
Ömer üstün geldi.
Sonra mizan kalktı."
HİZMETİ DEVAMLIYDI
Hazret-i Osman (radıyallahü anh), hayır Hasenat yapmakta, namazda ve oruçta ve mal vermekte devamlıydı.
Allahü teâlâ, onun hakkında "İşte bunlar cehennemden uzaklaştırılmışlardır. Cehennemden uzaklaştırılan o cennetlikler cehennemin hışıltısını bile duymazlar. Bunlar, canlarının istediği şeyler içinde ebedî/sonsuz olarak kalıcıdırlar" mealindeki Enbiya suresi 101, 102 ve 103'üncü âyet-i kerimelerini gönderdi.
.Sakin ol yâ Uhud!"
13-03-2013 01:00
Enes bin Malik (radıyallahü anh) şöyle rivayet eder: Resulullah Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), bir gün Uhud dağına çıktılar. Hazret-i Ebu Bekir, Hazret-i Ömer ve Hazret-i Osman (radıyallahü anhüm) de yanlarındaydı.
***
Dağ birden sallandı!
Yani zelzele oldu.
Resûl-i Ekrem Efendimiz, mübarek ayağıyla dağa vurdu!
Ve "Sakin ol yâ Uhud! Senin üzerinde bir peygamber, bir sıddık, iki de şehit var" buyurdu.
***
Şeddad bin Evs (radıyallahü anh) dedi ki:
Resulullah'tan işittim.
Şöyle anlattılar:
"Ben Eshabım arasında oturmuştum.
Cebrail aleyhisselam geldi.
Beni kanadına aldı.
Ve Adn cennetine iletti.
***
Bu cennette geziyordum.
Elime bir elma geldi.
Ben ona bakıp taaccüp ederken o elma birden ikiye bölündü.
Arasından bir huri/cennet kızı çıktı.
Ve Hak teâlâyı tesbih etti.
Öyle ki, hiç kimse Hak teâlâyı öyle tesbih etmemiştir!
***
Merakla huriye döndüm.
'Sen kimsin?' dedim.
Bana cevaben 'Ben huriayn'ım. Allahü teâlâ beni Arş'ın nurundan halk etmiştir' dedi.
Ben sordum ki:
'Kimin içinsin?'
Huri cevaben 'Yâ Resulallah! Ben, imâm-ı mazlum/zulme uğramış Osman bin Affan hazretleri içinim' dedi."
.Osman'ı tanır mısınız?"
14-03-2013 01:00
Enes bin Malik (radıyallahü anh) bildiriyor: "Resul aleyhisselam bir gece kalktı.
Evinden dışarı çıktı.
Bir yolda yürüyordu.
Hazret-i Osman da az ilerisinde gidiyordu. Hazret-i Cibril geldi ve 'Yâ Resulallah! Bu kimdir ki bu saatte senin önünden gidiyor?' diye sordu.
***
Efendimiz cevaben 'Osman bin Affan'dır' buyurdu ve 'Yâ Cebrail kardeşim! Siz Osman'ı gökte de tanır mısınız?' diye sordu.
Melek cevap verip:
'İyi tanırız' dedi.
Ve ardından 'Yâ Resulallah! Güneşin yeryüzünü aydınlattığı gibi Osman da gökleri aydınlatır' dedi..."
***
Hazret-i Ümmü Gülsüm anlatır:
"Âişe-i Sıddîka'ya gittim.
Ve 'Osman bin Affan hakkında bir hadîs-i şerif naklediniz' dedim.
O da şöyle anlattı:
Bir soğuk geceydi.
Osman bin Affan'ı bu evde gördüm.
Resul aleyhisselamla otururlardı.
***
Bir müddet geçti.
Hazret-i Cibril geldi.
Resulullah'a vahiy getirmişti.
Ne vakit vahiy gelse, Resulullah'a bir ağırlık inerdi!
***
Velhasıl vahiy inmesi bitti.
Resulullah kendine geldi.
Ve Hazret-i Osman'a dönüp 'Allahü teâlâ bu makamı peygamberlerinden başka hiç kimseye vermemiştir. Ancak o kimseye vermiştir ki fazlaca ikram eder. Her kim, Osman'ı incitirse Allahü teâlânın laneti onun üzerine olsun!' buyurdu..."
.Cennette daha iyisi var"
15-03-2013 01:00
Hazret-i Ali (radıyallahü anh) anlatır: "Bir gün mescitte Resulullah Efendimizin (sallallahü aleyhi ve sellem) huzurlarında oturuyordum.
Sonra elimi tuttu.
Birlikte kalktık.
Ve Medine'nin sokaklarına girip beraberce dolaştık.
Sonra bir bostana geldik.
***
Yemyeşil bostan idi.
Çok hoşuma gitti!
'Yâ Resulallah! Bu ne iyi bostandır' dedim.
Bana döndü.
Sevgiyle baktı.
Ve 'Yâ Ali! Senin için cennette bundan daha iyi bostan vardır' buyurdu.
***
O bostandan çıktık.
Başka bostana girdik.
Bu da çok güzeldi.
Ben yine 'Yâ Resulallah! Bu ne güzel bostandır' dedim.
Yine bana döndü.
Sevgiyle baktı.
Ve 'Senin için cennette bundan iyi bostan vardır!' buyurdu.
***
Böylece yedi bostandan geçtik.
Yol tenhalaşmıştı.
Durup beni kucakladı.
Ve ağlamaya başladı!
Beni de ağlattı.
***
'Yâ Resulallah! Niçin ağlarsınız?' dedim.
'Bazı kimselerin sana olan düşmanlıkları için ağlarım' buyurdu.
Ben sordum ki:
'Ben o zaman dinimde selamette olur muyum yâ Resulallah?'
Cevap verip:
'Evet, dininde selamette olursun' buyurdu."
."Ey Muhacir ve Ensar!"
16-03-2013 01:00
Abdullah ibni Abbas (radıyallahü anhüma) anlatır: "Bir gün Resul aleyhisselam bizimle ikindi namazını kıldı. Selam verdi.
Sonra bize dönüp:
'Ey Muhacir ve Ensar! Size Ali bin Ebi Talib'in faziletlerinden haber vereyim mi?' diye sordu.
Biz çok sevindik.
Ve cevap verip 'Analarımız ve babalarımız sana feda olsun yâ Resulallah! İsteriz' dedik."
***
Buyurdular ki: "Cebrail beni miraca ilettiği gece, dördüncü gökte bir kimse gördüm.
Bir taht üzerinde oturmuştu.
Ali bin Ebi Talib'e benzerdi.
Ben durdum.
Ve ona baktım.
***
Cebrail bana 'Niçin durdun?' diye sordu.
Ben de 'Yâ kardeşim Cebrail! Bu, Ali bin Ebi Talib'dir ki benden önce gelip bu yere oturmuş' dedim.
Cebrail bana:
'Bu, Ali bin Ebi Talib değildir' dedi.
***
'Ya kimdir?' dedim.
'Gökteki melekler Ali'nin didarını/yüzünü görmeye âşık oldukları için Allahü teâlâ Ali'nin suretinde bir melek yarattı. Bu göğün melekleri de bu meleğin önüne gelip Ali bin Ebi Talib'e aşırı sevgilerinden dolayı bu meleğe selam verirler' dedi.
***
Ve bana dönüp 'Ona yaklaş ve sen de selam ver' dedi.
Ben de yaklaştım.
Ve onu kucakladım.
O da beni kucakladı.
Ondan, Ali bin Ebi Talib'in kokusunu duydum." ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Ali ile ben aynı nurdanız"
17-03-2013 01:00
Cabir bin Abdullah (radıyallahü anh) bildirmiştir: Resulullah Efendimize, Ali bin Ebi Talib'in doğumu soruldu. Buyurdular ki:
"Allahü teâlâ, Ali ile beni bir nurdan yarattı.
İkimiz aynı bir nurdanız.
Gökleri ve yerleri henüz yaratmamıştı ki önce bizi halk etti.
***
Biz ikimiz tesbih ederdik.
Bir nesilden bir nesile intikal ettik/geçtik.
Ve Abdülmuttalib'e eriştik.
Ben, Abdullah'a intikal ettim.
Sonra Amine'ye geçtim.
***
Ali, Ebu Talib'e intikal etti.
Sonra Fatıma binti Esed'e geçti.
Ve Ali dünyaya geldi.
Melekler çok sevindiler!
Ve birbirlerine müjdelediler.
***
O doğduğunda yer şevke geldi!
Mekke'de zelzele oldu.
Bütün putlar devrildiler.
Ve yüzüstü yere düştüler.
Herkes korkuya kapıldı!
***
Birbirlerine 'Bu gece mühim bir hadise zuhur etti' dediler.
Ve merak ettiler.
Bir melek geldi.
Ve 'Ali bin Ebi Talib, anası Fatıma binti Esed'den doğdu ve gökler onun nuruyla ışıklandı!' diye nida etti/seslendi.
***
Herkes hayret etti.
Bir münadi/nida edici geldi.
Ve 'Müjdeler olsun ki bu gece müşrikleri kahr edici, münafıklara gadap edici, abidlerin süsü, göklerin yıldızı ve karanlıkların kandili doğdu!' diye nida etti." ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Yâ Ali! Benim omzuma çık!"
18-03-2013 01:00
Resulullah Efendimiz Mekke'yi fethettiklerinde Mekke'de bulunan yüz kırk putun tamamı yüzüstü düştüler. Kâbe-i şerifin içinde de büyük bir put vardı.
Taştan yapılmıştı.
Yalnız o ayakta kaldı.
***
Zira çok ağır olup Hayber'in demir kapısından bile ağırdı ve zincir ve çivilerle tavana ve duvara bağlamışlardı. Resûl-i Ekrem Efendimiz Kâbe-i şerife geldi.
Hazret-i Ali'yi çağırdı.
***
Ve kendisine "Yâ Ali! Benim omzuma bas ve bu putun zincirlerini yerinden kopar" buyurdu.
Hazret-i Ali durakladı.
Ve "Yâ Resulallah! Ben kimim ki ayağımı mübarek omzunuzun üzerine koyayım. İşte benim omzum, işte başım. Siz benim omzuma basınız" diye arz etti.
***
Efendimiz ona sevgiyle baktı ve "Yâ Ali! Sen benim nübüvvet ve risalet/peygamberlik yükümü çekemezsin. Onun için sen benim omzuma bas!" buyurdu.
Ali bin Ebi Talib:
"Peki yâ Resulallah!" dedi.
***
Efendimiz eğildi.
Hazret-i Ali, Resulullah'ın mübarek omzuna bastı ve taştan yapılan o koca putun zincir ve çivilerini söküp attı.
Efendimiz sevindi.
Çok memnun oldu.
Ve "Yâ Ali! Emrettiğim işi mertçe yaptın!" buyurdu.
Hazret-i Ali:
"Yâ Resulallah! Ben öyle bir yerdeyim ki eğer emrederseniz gökteki Ay'ı ve Güneş'i bile çeker alırım" dedi. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.İşte aradığın kimse"
19-03-2013 01:00
Sa'd bin Ebi Vakkas (radıyallahü anh), Hazret-i Ömer (radıyallahü anh) zamanında Hevazin bölgesine zekât toplamak için gönderilmişti.
Bu sırada İran'a karşı bir ordu hazırlandı.
Başına kimin geçirileceği görüşüldü.
Kimi bir sahabiyi diyordu.
Kimi de başka bir sahabiyi.
***
O esnada bir mektup geldi.
Hevazin'den geliyordu.
Hemen açıp okudular.
Sa'd bin Ebi Vakkas hazretleri göndermişti.
Eshab-ı Kiram, Sa'd bin Ebi Vakkas ismini duyunca ittifakla/söz birliğiyle Hazret-i Ömer'e "İşte aradığın kimseyi buldun" dediler.
***
Hazret-i Ömer onlara döndü.
"Münasiptir" buyurdu.
Ve onu Medine'ye çağırdı.
Geldiğinde:
"Yâ Sa'd! Sana Resulullah'ın dayısı dediklerine bakıp da gururlanma. Bak, Allah'ın Resulü ne yapıyorduysa sen de öyle yap ve cihadı elden bırakma!" dedi.
***
Ona bu nasihati yaptı.
Emrine dört bin asker verdi.
Hazret-i Sa'd, bu askerlerle Medine'den çıktı.
İran topraklarında bulunan İslam askerleriyle birleşerek meşhur Kadsiye Meydan Muharebesini/savaşını kazandı.
***
Aradan yıllar geçti.
Nihayet hastalandı.
Ve vefat eyledi!
Mübarek cesedi Medine'ye götürüldü.
Namazını Medine valisi Mervan kıldırdı.
Vasiyetine uyularak Bedir Harbinde giymiş olduğu elbisesiyle defnedildi.
.Gözlerim ağrıyor"
20-03-2013 01:00
Hazret-i Ali (radıyallahü anh), yazlık elbiseyi kışın, kışlık elbiseyi de yazın giyerdi.
Hikmetini sordular.
Şöyle anlattı:
"Resulullah Efendimiz Hayber günü biriyle haber göndererek beni çağırdı.
Huzuruna vardım.
'Yâ Resulallah! Benim gözlerim ağrıyor' dedim.
***
Mübarek ağzının suyunu eliyle alıp gözlerime sürdü ve 'Yâ Rabbî! Soğuk ve sıcağın tesirini Ali'den gider' diye dua etti.
O günden beri göz ağrısı görmedim!
Ve soğuk ve sıcak bana tesir etmedi."
***
Bir gün de Peygamber Efendimiz, Hazret-i Ali'ye sordu:
"Allahü teâlâyı sever misin?"
"Evet severim" dedi.
"Beni sever misin?"
"Severim" dedi.
"Hasan ve Hüseyin'i sever misin?"
Yine "Evet" deyince "Yâ Ali! Bu kadar sevgiyi bir kalbe nasıl sığdırıyorsun?" buyurdu.
***
Hazret-i Ali sustu.
Cevap veremedi.
Akşam eve gelince Hazret-i Fatıma'ya anlattı. O da "Bunu bilmeyecek ne var, Allah'ı ve Resulünü sevmen imanından, beni sevmen nefsinden, Hasan ve Hüseyin'i sevmen ise tabiatındandır" dedi.
***
Bu cevabı öğrenip Resulullah'a geldi ve aynısını arz edince Efendimiz "Bu meyve, peygamberlik ağacından alınmıştır" buyurdular. Yani bu cevap senden değil, Fatıma'dandır demek istediler.
.Habibimden izin iste!"
21-03-2013 01:00
Resulullah Efendimiz vefat edeceği zaman Hak teâlâ, Azrail aleyhisselama "Git, Habibimden izin iste. İzin verirse mübarek ruhunu al, izin vermezse geri dön!" buyurdu.
Hazret-i Azrail geldi.
Yardımcıları da vardı.
Hepsi bin melekti.
Ve cevahirle süslü elbiseler giymişlerdi.
***
Azrail aleyhisselam, köylü kıyafetinde kapıyı vurup "Esselamü aleyküm ey Ehl-i beyti Nebi! İçeri girmeye izin var mıdır?" diye seslendi.
Hazret-i Âişe sesi işitip:
"Yâ Fatıma cevap ver!" dedi.
Hazret-i Fatıma koştu ve "Ey kişi! Babam hâliyle meşgul olup içeri girmeniz için müsait değildir" dedi.
***
Melek bu cevabı aldı.
Tekrar izin istedi.
Yine aynı cevabı aldı.
Bu defa sesini yükseltti!
Heybetle izin istedi.
Öyle ki, hane-i saadette bulunan bilcümle Ehl-i beyt, onun bu heybetli sesinden korkup titremeye başladılar!
***
Ne diyeceklerini bilemediler.
Efendimiz kendinde değildi.
Bu sesle uyandı.
Ehl-i beyte baktı.
"Neler oluyor?" diye sordu.
Ehl-i beyt-i kiram "Bir köylü kapıya gelmiş içeri girmeye izin ister, ne kadar özür dilediysek de kabul etmedi" dediler.
***
Efendimiz "O gelen köylü değil, ölüm meleğidir" buyurdu.
Hazret-i Fatıma bunu işitti.
Kederinden içi yandı!
Ve ağlamaya başladı. (Devamı yarın)
.Ağlama kızım!.."
22-03-2013 01:00
(Dünden devam)
Efendimiz (aleyhisselam), Hazret-i Fatıma'nın elini tuttu, bir zaman mübarek gözlerini açmadı. Hazır olanlar, mübarek ruhu kabzolundu/ alındı sandılar.
Hazret-i Fatıma ağlıyordu!
Babasının kulağına eğildi.
"Ey babacığım!" dedi.
Cevap gelmedi.
Bu defa "Canım sana feda olsun babacığım, ne olur, bana bak, bir şey söyle!" dedi.
***
Efendimiz mübarek gözünü açıp "Ağlama kızım, biraz sabret; zira Hamele-i Arş senin ağlaman için ağlaşırlar" buyurdu.
Mübarek elini uzattı.
Gözyaşlarını sildi!
Ve "Ey kızım! Ben ölünce 'İnna lillah ve inna ileyhi raciun' de; musibete sabredene ecir ve sevap verilir" buyurdu.
***
Ama o ağlıyordu!
Gözyaşları akıyordu.
Daha sonra "Ey kızım! Babanın çekeceği sıkıntı ancak bu kadardır, başka hiçbir sıkıntı görmez" buyurdu.
Ve gözlerini kapadı.
Bir müddet geçti.
"Yâ Fatıma! Oğullarım Hasan'ı ve Hüseyin'i getir!" buyurdu.
***
Çocuklar geldiler.
Onlara şefkatle baktı.
Alınlarından öptü.
Hazret-i Fatıma, Resulullah vefat edince "Ey benim babam! Senden sonra Cebrail kime gelir, kime vahiy getirilir? Yâ Rabbî! Benim de canımı al da Resulünle beraber olayım" diyerek mersiyeler söyledi. (Devamı yarın)
.Ölürsem, beni sen yıka!"
23-03-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Fatıma, Resulullah Efendimiz vefat ettikten sonra hiç gülmemiş, ayrılık ateşiyle daima yanmıştır.
Gündüz oruç tutardı.
Gece namaz kılardı.
Vefatına yakın "Ölünce beni erkekler arasına perdesiz çıkaracaklarını düşünerek çok utanıyorum!" buyurmuştu.
***
Esma binti Ümeyr, Hazret-i Fatıma'ya "Ben Habeşistan'dayken hurma dallarını çadır gibi ördüklerini görmüştüm" dedi.
Hazret-i Fatıma sevindi.
Ve "yap da göreyim" dedi.
***
O da yapınca çok hoşuna gitti ve sevincinden güldü! Resulullah'ın vefatından sonra hiç gülmemişti.
Esma'ya döndü.
Ve vasiyet etti ki:
"Ölürsem beni sen yıka, Ali de yanında bulunsun, başka kimse girmesin!"
***
Bir gün Resulullah Efendimiz, Hazret-i Hüseyin'i sağ dizine, oğlu İbrahim'i sol dizine almıştı.
Hazret-i Cibril geldi.
Bir vahiy getirmişti.
Efendimize "Hak teâlâ bu ikisinden birini alacak, sen birini seç!" dedi.
¥ ¥ ¥
Bu haberi alınca mahzun oldular, üzüldüler ve "Hüseyin vefat ederse benim canım yandığı gibi Ali'nin ve Fatıma'nın da canları yanar. Ama İbrahim giderse en çok ben üzülürüm, onları kendime tercih ediyorum" buyurdular.
Üç dört gün geçti.
İbrahim vefat etti!
.Kuşlar niçin susuyordu?
24-03-2013 01:00
Baytazzade Hacı Abdullah Efendi, Gaziantep velilerindendir.
Kilis'te yaşadı.
Ve orada vefat etti.
O devirde birinin evinde çok çeşitli kuşlar vardı ki devamlı cıvıldaşırlardı. Öyle ki; iki kimse konuşsa birbirini duymazdı.
Bir kişi müstesna.
Abdullah Efendi.
Bu zat o eve geldiğinde hepsi susar, çıt çıkmazdı odada.
***
Bir gün ona "Efendim bu kuşlar bizim yanımızda devamlı öterler, sadece siz gelince susuyorlar, hikmeti nedir acaba?" diye sordular.
Mübarek dinledi.
Ve cevabında:
"Allahü teâlâya karşı edepli olana bütün mahlukat/yaratılmışlar da edepli olur. Biz Rabbimize karşı edebi gözetiyoruz, kuşlar da bize karşı edebi gözetiyorlar" buyurdu.
***
Bir gün de sevdiklerine "Allah dostlarını seven kimse dünyayı sevmekten kurtulur" buyurdu.
Hikmetini sordular.
Cevabında:
"Çünkü onların kalbinde dünya sevgisi yoktur, bunun için kalpleri nurludur. Bir Müslüman o zatları severse o nurlar sevgisi nispetinde kendi kalbine de akar" buyurdu.
***
Bir gün de sohbetinde "Birbirinizi çok sevin; zira Hak teâlâ birbirini çok seven Müslümanlara azap yapmayacak" buyurdu.
Yine buyurdu ki:
"Mümin, affedici insandır. Mümin; mümin kardeşlerini seven ve onların sıkıntılarını gideren, güler yüzlü, tatlı dilli insan demektir."
."Kapıyı açar mısın!"
25-03-2013 01:00
Hacı Abdullah Efendi, bir ara hac farizasını yerine getirmek için Hicaz'a gitti ve Peygamber Efendimizin kabr-i şerifinin bulunduğu Hücre-i saadetin etrafındaki şebeke-i saadete girmek istedi.
Bir memura rica etti:
"Burayı açar mısın!"
"Anahtarı bende yok"
"Peki kimdedir?"
"Bir meşayih/yaşlılar heyeti vardır; onlar toplanır, karar verir ve ancak onların kararıyla burası açılır. Babam da bu heyetin başkanıdır" dedi.
***
Abdullah Efendi:
"Babanıza haber verin!" buyurdu.
Memur gidip durumu babasına söyleyince "Meşayih heyetinin her biri bir yerde, şu anda onları toplamak mümkün değildir" cevabını verdi.
Memur geri geldi.
Ve durumu bildirdi.
***
Bunun üzerine Hacı Abdullah Efendi şebeke-i saadete dönüp tazim ve hürmetle "Essalatü vesselamü aleyke yâ Resulallah! Essalatü vesselamü aleyke yâ Habiballah!" diye seslendi.
O anda kilit düştü.
Ve kapı açıldı!
O sırada meşayih heyeti de geldi ve bu fevkalade hâli görünce Abdullah Efendi'ye tazim ve hürmet ettiler.
***
Bu zat, bir gün sevdiği bir gence "Allahü teâlâ her günahı affeder, yalnız kibri affetmez. Birinin yanına rahat gidilemiyorsa o kimsenin son nefesinden korkulur" buyurdu.
Delikanlı korktu.
Ve sordu hemen:
"Neden efendim?"
Büyük zat cevaben "Çünkü bu hâl kibir alametidir" buyurdu.
.Evlad-ı Resul idi
26-03-2013 01:00
Hacı Bektaş-ı Veli hazretlerinin soyu Hazret-i Ali'ye (radıyallahü anh) dayanır. Daha çocukken ilim öğrenmesi için Şeyh Lokman-ı Perende'ye teslim edildi.
Bir gün Lokman-ı Perende onun yanına girdi.
Odası nurla doluydu.
Hikmetini merak etti.
***
Etrafına bakındı.
İki nurani zat gördü.
Kur'ân-ı kerim okuyorlardı.
O girince onlar kayboldular!
Bektaş-ı Veli'ye döndü.
Ve ona sual etti ki:
"O zatlar kimdi?".
Hacı Bektaş cevaben:
"Biri Peygamber Efendimiz, diğeri Hazret-i Ali idi" dedi.
***
Bir gün hocasından ders dinliyordu.
Namaz vakti geldi. Hocası hizmetçisinden abdest almak için su istedi.
Bektaş-ı Veli:
"Bir nazar etseniz de su buradan aksa" dedi.
Hocası tebessüm edip:
"Gücüm yetmez" dedi.
***
Bektaş-ı Veli dua etti.
Hocası "âmin" dedi.
O anda medresenin ortasında latif/tatlı bir su çıkıp kapıya doğru akmaya başladı!
Pınarın başında renk renk çiçekler açtı.
***
Bu zat bir gün "İmanı kâmil olanlarda iki haslet bulunur. Birincisi; eline bir şey geçse onu hemen bir din kardeşine verir" buyurdu.
Gençler sordular:
"İkincisi nedir efendim?"
"İkincisi, verdiği zaman öyle çok sevinir ki alan kimse bu kadar sevinmemiştir" buyurdu.
.Rabbime güveniyordum"
27-03-2013 01:00
Hacı Ramazan Efendi'yle ilgili olarak bir kişi şöyle anlatır: "Bir arefe günüydü. Çoluk çocuğun bayramlık ihtiyaçlarını alamıyordum.
Zira param yoktu.
Çok üzülüyordum!
Borç da istiyemiyordum. Zira o havalide hemen herkese borcum vardı.
***
Çaresizlik içinde ve kimin kapısına gideceğimi bilemez bir hâldeyken kapım çalındı.
'Kim acaba?' dedim.
Koşup kapıyı açtım.
Karşımda Hacı Ramazan Efendi'yi gördüm. Selam verip içeri girdi.
***
Hoşbeşten sonra bana dürülmüş bir kâğıt verip 'Bunun içinde hoş koku var, sürünüp ferahlarsın' dedi.
Ve izin isteyip ayrıldı.
Dürülü kâğıdı açtım.
Hayretler içinde kaldım!
***
Zira kâğıdın içinde bir miktar 'güzel koku' ve iki 'beşibirlik' vardı ki, bir tanesi bütün borçlarımı ödemeye, diğeri de bütün ihtiyaçlarımı görmeye yetiyordu.
Hemen çıktım evden.
Borçlarımı ödedim.
İhtiyaçlarımı aldım.
Ve Hacı Ramazan Efendi hazretlerine çok dualar ederek evime döndüm..."
***
Ramazan Efendi bir gün "Müslümanlık; yalnız namaz, oruç ve hac değildir, bunlar herkesin yapacağı kulluk vazifeleridir" buyurdu.
Sordular ki:
"Müslümanlık nedir öyleyse?"
"Asıl Müslümanlık hiç kimsenin kalbini kırmamaktır ki bunu yapabilen Allahü teâlânın rızasına kavuşur" buyurdu.
.Bana yardım ediniz"
28-03-2013 01:00
Hacı Şerif Zendeni hazretleri zamanında gayet fakir bir kimsenin yedi kızı vardı. Bu kişi bir gün bu büyük zata geldi ve fakirlikten dert yanıp "Efendim, bana yardım ederseniz pek büyük bir lütufta bulunmuş olursunuz" dedi.
Mübarek onu dinledi.
"Peki inşallah" dedi.
Ve geri gönderdi.
***
Bu fakir, yolda tanıdığı bir Yahudi'ye rastlayıp hadiseyi anlattı. Yahudi "O kendisi fakirdir, sana nasıl yardım edecek?" dedi.
Adam ona hak verdi.
Ve "peki ne yapayım?" dedi.
Yahudi de "O zat yedi sene bana hizmet ederse ben ona peşinen 'yedi bin altın' veririm" dedi.
***
Fakir, tekrar bu zata geldi.
Ve bunu ona söyledi.
Mübarek zat "olur" dedi ve birlikte Yahudi'ye gittiler. Şeyh hazretleri Yahudi'den yedi bin altını aldı, hepsini o fakire verdi ve o Yahudi'nin hizmetine girdi.
***
Birkaç gün sonra bir zengin bu zata geldi ve kendisine "yedi bin altın" verip "Efendim, bununla Yahudi'ye olan borcunuzu ödeyin" dedi.
O da altınları aldı.
Fukaraya dağıttı.
Sebebini sorunca da "Benim bu Yahudi'yle sözleşmem var, sözümden dönemem" dedi.
***
Yahudi, bu dürüstlüğü görünce çok duygulandı! Onu çok sevip hemen azat etti. Hace hazretleri de ona "Sen beni hizmetçilikten azat ettin, Allah da seni cehenneminden azat eylesin!" dedi.
Duası kabul olundu.
Yahudi, Müslüman oldu...
.Abdülmuttalib'in vefatı
29-03-2013 01:00
Abdülmuttalib ölüm döşeğindeyken, sekiz yaşındaki torununu yanına oturttu. Elini omuzuna koyup karşısında diz çökmüş edeple oturan oğullarına sordu:
"Vefatım yaklaştı, yegâne düşüncem şu yetimdir. Onu, birinize emanet etmek istiyorum, hanginiz Ona hizmet etmeyi kabul eder?"
***
Ebu Leheb kalktı.
"Ben kabul ediyorum" dedi.
Abdülmuttalib "Evet, senin malın çoktur, onu aç açık bırakmazsın. Ama kalbin katı, merhametin azdır, yetimlerse yufka yürekli olur" dedi.
***
Hamza kalktı.
"Bana emanet et" dedi.
Abdülmuttalib "Evet, sen buna layıksın, ama senin de çocuğun yok. Evladı olmayan, çocukların hâlinden anlamaz" dedi.
***
Bu defa Abbas kalktı.
"Bana ver babacığım" dedi.
Abdülmuttalib "Evet, sen de buna layıksın, ama senin çocukların fazla, layıkıyla ilgilenemezsin" dedi.
***
Ebu Talib kalktı ve "Bana emanet et. Malım az ise de Ona hizmet etmeyi cana minnet/nimet bilirim" dedi. Abdülmuttalib, Efendimize dönüp "Ey gözümün nuru! Sen şu amcalarından hangisinin yanında kalmak istersin?" diye sordu.
Efendimiz koştu.
Ebu Talib'in kucağına oturdu.
***
Onun da istediği buydu. Güzel torununun başını ve gözlerini öpüp kokladıktan sonra "Şahit olun ki ben bundan güzel bir koku, bundan daha güzel bir yüz görmedim" dedi.
Bu, son sözleri oldu.
.Biz seni yalanlamıyoruz ki..."
30-03-2013 01:00
Peygamber Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), her hususta doğru ve emin idi. Bunu herkes bilirdi.
Müşrikler bile.
Hatta Ebu Cehil bile.
***
Nitekim Ebu Cehil, Sevgili Peygamberimize geldi ve "Yâ Muhammed! Sen aramızda doğru sözlü ve emin bir kişisin. Yalan söylediğini hiç duymadık. Ama senin getirdiğin o kitap var ya, biz işte ona inanmıyoruz, sana değil" demişti.
***
Bedir savaşı başlamak üzereydi.
İki ordu karşılıklı durdu. Müşrik ordusundan biri Ebu Cehil'i yalnız gördü.
Usulca yaklaştı.
Ve fısıltıyla:
"Yâ Eba Cehil! Sana gizli bir şey sormak istiyorum, ama doğru cevap vereceksin" dedi.
***
Ebu Cehil ona döndü.
"Tamam tamam, sor" dedi.
O da sordu:
"Muhammed emin kişi midir, yoksa yalancı mı?"
Ebu Cehil dedi ki:
"O, doğru ve emindir, hiç yalan söylemez."
***
Adam beklediği cevabı almıştı.
Buna çok sevindi.
Ebu Cehil'e döndü.
Ve "Peki, emin ve güvenilir olan ve hiç yalan söylemeyen bir kimse ile niçin savaşıyoruz, söyler misin?" dedi
Ebu Cehil kurnazdı.
Sıyrıldı işin içinden.
"O başka, biz kendisine bir şey demiyoruz, ancak getirdiği dini istemiyoruz. Haydi git yat, yarın çok şiddetli bir savaş olacak" dedi.
.Ben aranızda oldukça..."
31-03-2013 01:00
Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), bin dört yüz mücahitle birlikte Medine'den çıktılar.
Hudeybiye'ye geldiler.
Nihayet suları bitti.
Sadece Resulullah Efendimizin ibriğinde bir miktar su kalmıştı. Mücahitler üzüldü.
Telaşa kapıldılar.
Ama haklıydılar.
Zira bırakın içmeyi, abdest almak için su lazımdı bir kere.
Çaresizdiler.
***
Efendimize gelip "Biz mahvolduk yâ Resulallah!" dediler
Efendimiz sordu:
"Niçin mahvoldunuz?"
Arz ettiler ki:
"Hiç suyumuz kalmadı, şimdi ne yapacağız?"
Resûl-i Ekrem Efendimiz "Korkmayın! Ben aranızda oldukça mahvolmazsınız" buyurdu.
***
Sonra bir elini uzattı.
Ve parmaklarını açtı.
O anda bir mucize gerçekleşti. Şöyle ki Resulullah Efendimizin mübarek parmakları arasından şarıl şarıl sular akmaya başladı...
Aynen çeşme gibi.
Eshaba döndüler.
Ve "İşte size su! Alın, kullanın!" buyurdular.
***
Eshab kalabalıktı.
Bin dört yüz kişiydiler.
Hepsi de o sudan içti.
Abdestlerini aldılar.
Ve kaplarını doldurdular.
Cabir bin Abdullah (radıyallahü anh) "Biz o gün bin dört yüz kişiydik. Lâkin yüz bin kişi olsaydık bile yine kâfi gelirdi/yetişirdi" demiştir.
.Sen niçin oynamıyorsun?"
01-04-2013 01:00
Zaman-ı saadette on yaşındaki Abdullah, babası bir harpte şehit olunca yetim kalmıştı. Gülmüyor, oynamıyor; oynayan çocuklara bakıp içli içli ağlıyordu!
***
Efendimiz onu gördü; haline acıdı ve yanına yaklaşıp "Evladım sen niçin oynamıyorsun bakayım?" diye sordu.
***
Abdullah, başı yerde olarak "Benim babam yok ki" dedi.
"Kardeşlerin var mı?"
"Kardeşlerim de yok!"
***
Bunun üzerine Efendimiz de ağladılar ve yetimin başını şefkatle okşayıp "Sen Hasan ve Hüseyin'e kardeş olmak ister misin?" diye sordular.
Abdullah'ın gözleri parladı!
Başını kaldırıp baktı.
Ve şaşırıp kaldı.
Zira Efendimizdi bunu soran.
***
Sevinçle "İsterim yâ Resulallah!" dedi.
Tekrar sordular:
"Benim torunum olur musun?"
"Evet, hem de çok isterim."
"Öyleyse sen benim torunumsun, haydi tut elimden bize gidelim!" buyurdu.
***
Birlikte eve geldiler. Abdullah mutluydu, yetimliğini unutmuştu. Hane-i saadette yemeğini yedi, güzel bir elbise giydi ve koşarak geldi oyun yerine.
***
Sevinçten yerinde duramıyor "Ben, Peygamberimizin torunuyum!" diyerek neşeyle hopluyordu.
Öbürleri baktılar.
Ona gıpta edip:
"Ah! Keşke biz de yetim olsaydık da senin kavuştuğun şerefe biz de kavuşsaydık!" diyorlardı.
.Müthiş kuraklık!..
02-04-2013 01:00
Sevgili Efendimiz henüz sekiz yaşındayken, amcası Ebu Talib'in evinde kalıyordu. Ancak Mekke'de müthiş bir kuraklık hüküm sürüyordu.
Dereler kurumuş, toprak yer yer çatlamıştı.
Bir damla suya hasrettiler!
***
Mekke halkı bir yerde toplandılar.
Her kafadan bir ses çıkıyordu.
"Lât putuna arz edelim!"
"Hayır, Uzza'ya gidelim!
"Menat'ın önünde diz çökelim!
***
Güngörmüş bir ihtiyar ayağa kalkıp "Ey kureyşliler! Aramızda İbrahim peygamber evlatları varken siz hâlâ nelerden medet umuyorsunuz?" dedi.
Öbürleri "haklısın!" dediler.
Ve koştular Ebu Talib'in kapısına.
***
"Yâ Eba Talib! Yâ Eba Talib!"
"Buyurun kardeşlerim."
"Yâ Eba Talib! Şu kıtlığı görüyorsun. Çocuklarımız ölüyor; hayvanlarımız kırılıyor, senin mübarek neslini vesile ederek yağmur duasına çıkalım diyoruz, ne diyorsun?"
"Çok iyi olur!" dedi.
***
Önde Ebu Talib ve Allah'ın Sevgilisi.
Arkada bütün Mekke halkı.
Kâbe'ye geldiler...
Ebu Talib dua ederken; Sevgili Efendimiz Kâbe örtüsüne yapışıp mübarek şehadet parmağını göğe doğru uzattı.
***
Sonrası malum...
Mavi gök, yağmur yüklü bulutlarla doldu.
Gök gürültüleri...
Sonra şimşekler.
Ardından rahmet. İnsanlar da kandı suya, hayvanat da! Evet O, âlemlere rahmet olarak gelmişti.
Hak teâlânın Halilidir
03-04-2013 01:00
İbrahim aleyhisselam, Keldani kavmine gönderilen ülül-azm peygamberdir.Ona on suhuf indirildi.
Hak teâlânın Halilidir.
Yani dostudur.
Halilürrahman diye anılır.
Babası, Taruh isminde bir zat olup temiz bir mümin idi.
***
Annesi Emile'dir.
O da mümin idi.
İbrahim aleyhisselama hamileyken Taruh vefat etti.
O vefat edince, onun kardeşi Azer'le evlendi.
Azer, putperestti.
İbrahim aleyhisselamın üvey babası ve amcasıdır.
***
Keldaniler kâfirdi.
Kimi yıldızlara tapardı.
Kimi de putlara.
Kralları Nemrud idi.
Ve ilahlık dâvâsındaydı.
Halkı kendine taptırırdı.
Gururlu ve kibirliydi.
Azgın ve zalimdi.
***
Bir gece rüyasında bir kimse gelip kendisini tahtından kaldırıp yere vurdu.
Uyanınca korkuya kapıldı.
Müneccimleri topladı.
Ve rüyanın tabirini sordu.
Müneccimler "Yeni bir peygamber ve din gelecek, senin saltanatını temelinden yıkacak, tedbirini al" dediler.
Nemrud "tedbiri kolay" dedi.
***
Önemsemez göründü.
Ama içten içe korkuyordu.
Buna mâni olmalıydı.
Tedbirler düşündü. (Devamı yarın)
.Yüz bin masum öldürüldü!..
04-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Sonunda karar verip "Bundan sonra hiç kimse çocuk sahibi olmayacak; doğan her çocuk, erkekse öldürülecek!" emrini verdi.
Halkı kontrol altına aldı.
Memurlar tayin etti.
***
Erkekleri şehirden sürdü.
Tekrar girmelerini engelledi.
Çevreye nöbetçiler dikti.
Yeni doğan bebekler kontrol ediliyor, erkekse öldürülüyordu.
Böylece yüz bin masum öldürüldü.
***
Hazret-i İbrahim'in annesi de korkuyordu.
Zira Ona hamileydi.
Beyi Taruh vefat etmiş, onun kardeşi Azer'le evlenmişti.
Azer kâfirdi.
Bebeğe zarar verebilirdi.
***
Ondan kurtulmak için beyi Âzer'e "Karnımdaki çocuk erkek doğarsa götürüp Nemrud'a teslim edersin. Böylece seni daha çok sever ve sana kıymet verir" dedi.
Azer buna sevindi.
Doğum yaklaşıyordu.
***
Nihayet o gün geldi.
Beyi Azer'e "Doğumda ölmek de vardır, korkuyorum; sen puthaneye git, benim için dua et" dedi.
Böylece onu uzaklaştırdı.
Azer puthaneye gitti.
İçeri kapanıp dua etti.
***
O da evden çıktı.
Bir mağaraya gitti.
Orada Hazret-i İbrahim doğdu.
Annesi onu iyice emzirdi.
Mağaranın ağzını kapatıp şehre döndü. (Devamı yarın)
.Başın sağ olsun!
05-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Az sonra Azer geldi. Merakla hâlini sorunca "Başın sağ olsun, bir erkek çocuk doğurdum, çocuk zayıf doğdu ve hemen öldü!" dedi.
Azer buna inandı.
Annesi rahatladı.
***
Azer evden çıkınca, Emile Hatun gizlice mağaraya gider, oğlunu emzirip dönerdi.
Bir gün yine gitti.
Oğlunu gördü.
İçi sevinçle doldu.
Oğlu parmaklarını emiyordu. Bir parmağından yağ, birinden bal, birinden süt, birinden de hurma şırası geliyordu.
***
Hazret-i İbrahim mağaradan çıktı.
Aylar, yıllar geçti.
On yedi yaşına erişti.
Üvey babasına "Puta tapmaktan vazgeç, Allah'a iman et!" dedi.
Azer, sert bir dille "Ey İbrahim! Bizim tanrılarımızı kötülemekten vazgeç, yoksa seni öldürürüm!" dedi.
***
Azer, puthane bakıcısıydı.
Put yapıp satardı.
Bununla geçinirdi.
Putları çocuklarına sattırırdı.
Hazret-i İbrahim'e de verir "bunları pazarda sat!" derdi.
***
İbrahim aleyhisselam puta ip bağlar, yerlerde sürükleyerek pazara götürürdü.
Başını suya sokar "hadi iç!" derdi.
Hakaret ederdi.
Keldaniler bunu gördüler.
Azer'e şikâyet ettiler.
***
O da Onu azarladı.
Hatta tehdit etti.
Ama O aldırmadı.
"Sizi ve putlarınızı sevmiyorum!" dedi. (Devamı yarın)
."Haydi sen de gel!"
06-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Onların bir bayramları vardı.
Yılda bir toplanırlardı.
Sonra da puthaneye gidip putlarına secde eder ve evlerine dönerlerdi.
Azer, hazret-i İbrahim'e "Haydi sen de gel!" dedi.
Bayram yerine çağırdı.
***
Hazret-i İbrahim "peki" dedi.
Ama gitmeyecekti.
Bir miktar onunla gitti.
Az sonra "hastayım" dedi.
Ve geri döndü.
***
Herkes bayram yerine gitmişti.
Şehirde kimse kalmamıştı.
O doğruca puthaneye gitti.
Yetmiş kadar put vardı.
Önlerine, bereketlensin diye yemek koymuşlardı.
***
Hazret-i İbrahim bunları gördü ve alaylı bir sesle "Niçin yemiyorsunuz, niçin konuşmuyorsunuz?" diye bağırdı.
Tabii cevap gelmedi.
Yanında balta getirmişti.
Hepsini kırdı!
Parça parça etti.
****
En iri putu kırmadı.
Baltayı bunun boynuna astı.
Ve oradan uzaklaştı.
Keldaniler bayramdan döndüler.
Puthaneye gittiler.
Bu hâli görüp şaşırdılar!
***
Öfkelendiler, kızdılar!
"Bunu kim yaptı?" diye bağırdılar.
"Yapanı cezalandıracağız!" dediler:
Araştırdılar ve "Bu işi, yapsa yapsa İbrahim yapar, zira bayram yerinde yoktu!" dediler. (Devamı yarın)
."Bu işi sen mi yaptın?"
07-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Nemrud emir verdi. Hazret-i İbrahim'i getirdiler ve Nemrud'un huzurunda "Bu işi sen mi yaptın?" diye sordular.O da alaylı olarak "Bu işi, olsa olsa şu boynunda balta asılı olan büyük put yapmıştır, siz bunu ona sorun!" buyurdu.
Putperestler şaşırdılar.
"Putlar konuşamaz ki" dediler.
***
Bunun üzerine "Konuşamayan ve kendisini kırılmaktan kurtaramayan bir taşa, İlah diye niçin tapıyorsunuz? Size de, taptığınız bu putlara da yazıklar olsun!" buyurdu.
Cevap veremediler.
Ve Onu hapsettiler.
***
Bir gün sonra Nemrud "Onu bana getirin!" dedi.
Götürdüler.
İnsanlar, onun yanına girerken secde ederlerdi. O ise secde etmedi. Nemrud "Niçin secde etmedin?" deyince "Ben, beni yaratan Rabbimden başkasına secde etmem!" buyurdu.
***
Nemrud sordu:
"Senin Rabbin kimdir?"
"Öldüren ve dirilten Allah'tır" buyurdu.
***
Nemrud "Ben de diriltir ve öldürürüm" dedi ve zindandan iki kişi getirtti. Birini serbest bıraktı, diğerini öldürdü ve "İşte ben de dirilttim ve öldürdüm" dedi.
***
Hazret-i İbrahim "Benim Rabbim Güneş'i doğudan doğdurur, gücün yetiyorsa sen de batıdan doğdur!" buyurdu.
Nemrud cevap veremedi.
Şaşırıp âciz kaldı! (Devamı yarın)
.Buna ne ceza verelim?"
08-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Nemrud, adamlarını topladı.
"Buna ne ceza verelim?" diye sordu.
Düşündüler.
Taşındılar.
"Onu yakalım!" dediler.
***
Ve hazırlığa başladılar.
Önce bir alan lazımdı.
Geniş bir yer hazırladılar.
Sonra odun lazımdı.
Nemrud "Herkes odun taşıyacak! Karşı çıkan, İbrahim'le birlikte ateşe atılacaktır!" diye emretti.
***
Bir ay sürekli odun taşıdılar.
Odunlar dağ gibi yığıldı.
Sonra ateşlediler.
Yedi gün yedi gece yandı.
Alevler gökleri kapladı.
Yanına yaklaşılamıyordu!
***
Öyle ki; uzağından uçan kuşlar sıcağın şiddetinden yanıyordu.
Nemrud, uzaktan seyrediyordu.
Halk gelip toplandı.
Nemrud emretti.
Hazret-i İbrahim'i getirdiler.
Boynunda zincir, ellerinde kelepçe, ayaklarında bukağı vardı.
***
Ama umurunda değildi.
O, Allah'ın Halili'ydi/dostuydu.
Tevekkül ve yakînin/imanın en yüksek mertebesinde olduğundan mübarek kalbine zerre kadar korku gelmedi.
Gayet vakarlı/heybetliydi.
***
Nemrud'un önüne götürdüler.
Herkes merak ediyor, "Onu ateşe nasıl atacaklar?" diyordu.
Zira ateşe yaklaşılamıyordu.
Çaresizdiler. (Devamı yarın)
.Onu, mancınıkla atın!"
09-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Şeytan, insan kılığında gelip "Onu mancınıkla atın!" dedi.
Nemrud sevindi.
Ve "Çok iyi fikir" dedi.
***
Bir mancınık yapıp Hazret-i İbrahim'i mancınığa bağladılar. Yerde ve gökteki bütün melekler "Aman yâ Rabbî! Dostun İbrahim ateşe atılıyor, Ona yardım etmemiz için bize izin ver" diye yalvardılar.
***
Bir melek Ona gelip "Emret, bu ateşi rüzgârla mahvedeyim!" dedi.
Başka melek gelip:
"İstersen bu ateşi su ile söndüreyim!" dedi.
Bir melek de:
"Emret, bu ateşi yere yutturayım!" dedi.
****
Hazret-i İbrahim "İki dost arasına girmeyin. Rabbim ne dilerse yapar. Kurtarırsa lütfundandır, şükrederim. Yakarsa kusurumdandır, sabrederim" cevabını verdi.
***
Nihayet Onu fırlattılar. Havadayken "Allah bana yetişir. O ne iyi yardımcıdır" dedi.
Hazret-i Cibril gelip "Bir dileğin var mı?" deyince "Var, ama sana değil" buyurdu.
Bunun için Kur'ân-ı Kerim'de "Sözünün eri olan İbrahim" diye methedildi.
***
Hazret-i Cibril "Niçin Allah'tan yardım istemiyorsun?" dedi. Cevabında "O beni görüyor" buyurdu. "Ateşten Ona sığın" deyince de "Ateş kimin emriyle yanıyor?" buyurdu. "Allah'ın emriyle" deyince "Öyleyse razıyım" buyurdu. (Devamı yarın)
.Serin ve selamet ol!"
10-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Hak teâlâ, o anda ateşe "İbrahim'in üzerine serin ve selamet ol!" buyurdu.
Ateşin sıcaklığı gitti.
Bir anda soğudu.
Hatta güllük gülistanlık oldu!
Bülbüller, kumrular ötmeye başladı.
Ve tatlı bir pınar kaynadı.
***
Cennetten gömlek getirildi.
Ve kendisine giydirildi.
Kendi suretinde bir melek geldi.
Ona hizmet ederdi.
Mikâil aleyhisselam cennetten yemek getirirdi.
***
Nemrud da seyrediyordu.
Bütün bunları gördü.
Ve hayretler içinde kaldı.
Oradan kendisine "Ey İbrahim! Senin İlahının kudreti çokmuş... seni korudu, oradan çıkıp gelebilir misin?" diye seslendi.
***
İbrahim aleyhisselam "Evet çıkabilirim" buyurdu.
"Öyleyse çık gel" dedi.
Hazret-i İbrahim kalktı.
Ateşin içinden geçti.
Ve onun yanına geldi.
***
Nemrud sordu:
"Sana hizmet eden kimdi?"
İbrahim aleyhisselam "Melek idi, Rabbim onu bana arkadaşlık etmesi için gönderdi" buyurdu.
***
Nemrud bunu öğrenince "Ey İbrahim! Senin Rabbin için dört bin sığır kurban edeceğim" dedi.
Hazret-i İbrahim:
"Sen Ona iman etmedikçe kurbanlarını kabul etmez" buyurdu. (Devamı yarın)
.Bir sinek de Nemrud için geldi
11-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Nemrud "Saltanatımı terk edemem, ama kurbanları keseceğim" dedi.
Gerçekten kesti.
İbrahim aleyhisselam ateşe atıldığında on altı yaşındaydı. Müşriklerin Ona işkenceleri hat safhaya ulaşınca, Allahü teâlâdan hicret emri geldi.
***
O, bu emri aldı.
Babil'den çıktı.
Şam tarafına hicret etti.
Allahü teâlâ, iman etmeyen bu kavmi sivrisinekle cezalandırdı.
Sinekler kanlarını emdiler.
Onları kupkuru bıraktılar.
***
Bir sinek de Nemrud için geldi.
Onu helak edecekti.
Ne tarafa kaçsa, nereye saklansa, ondan kurtulamıyordu.
Onu öldürmek istiyor, ama bir türlü tutamıyordu.
Bir sinekle baş edemedi.
Ona yenik düştü.
Saltanatına bakarak kibirlenen ve İlahlık iddia eden bu azgın kâfir, küçücük bir sinek karşısında âciz kalmıştı.
***
Derken sinek burnuna girdi.
Ve beynine kadar ilerledi.
Beynini kurcaladıkça deliriyordu.
Ama bir şey yapamıyordu.
Ancak kafasına kuvvetle vurulunca sinek biraz duruyordu.
Hususi adam tuttu.
Bu kişinin vazifesi, sinek hareket edince başına tokmakla vurmaktı.
***
Bu, böyle devam etti.
Nemrud için en makbul kimse, başına kuvvetli vuranlardı.
Nihayet beyni parçalandı.
Ve ölüp gitti. (Devamı yarın)
.Sâre, amcasının kızıydı
12-04-2013 01:00
(Dünden devam)
İbrahim aleyhisselam Allah'ın emriyle Harran'a hicret etti. Hazret-i Lût ve kendi hanımı hazret-i Sâre de birlikteydi.Hazret-i Lût yeğeniydi.
Sâre, amcasının kızıydı.
Otuz sekiz yaşındaydı.
***
Harran'dan Mısır'a gitti.
O vakit Mısır'da çok zalim ve gaddar bir hükümdar bulunuyordu.
Adamları vardı.
Bunları gördüler.
Hükümdara gidip "Bir kimse, yanında çok güzel bir kadınla şehre girdi" dediler.
***
Hazret-i Sâre çok güzeldi.
Bir benzeri yoktu!
Zalim melik bunu öğrendi.
Onu almak istedi.
Hazret-i İbrahim'e "Bu kadın kimdir?" dedi.
İbrahim aleyhisselam "Kız kardeşimdir" buyurdu.
Din kardeşliğini niyet edip böyle söyledi. Hazret-i Sâre'ye de "Beni yalanlama!" buyurdu.
***
Zalim, hazret-i Sâre'yi sarayına çağırttırdı.
Musallat olmak istedi.
Ama muvaffak olamadı.
Zira elini ona uzattığı anda nefesi kesildi.
Eli ayağı tutmaz oldu.
Ve yere yıkılıp debelenmeye başladı!
***
Pişman olunca normale döndü.
Ama akıllanmadı.
Bir daha elini uzattı.
Yine öyle oldu.
Bir daha denedi, daha fena oldu. Mecburen vazgeçip serbest bıraktı. (Devamı yarın)
.Tatlı bir su fışkırdı
13-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Zalim melik, Hazret-i İbrahim'e Hacer isminde asil bir hizmetçi hediye etti.İbrahim aleyhisselam, Hazret-i Sâre ve hediye edilen hazret-i Hacer'le birlikte Mısır'dan ayrılıp Filistin'e gitti.
Sebu denen yere yerleşti.
Bu yerde hiç su yoktu.
Bir kuyu kazdı.
Tatlı bir su çıkıp akmaya başladı.
Su işi hâllolmuştu.
***
Bu defa yiyecekleri bitti.
Yiyecek getirmek için eline bir çuval alıp şehre gitmek üzere oradan ayrıldı.
Sahraya düştü.
Bir müddet yürüdü.
Şehir uzaklardaydı.
Buğday alacak parası da yoktu.
Çaresiz geri döndü.
***
Çuvala kum doldurup eve geldi.
Çuvalı koyup uyudu.
Hazret-i Sâre, Hacer'e "Şu çuvalı aç" diye seslendi.
Açınca, şaşırdılar.
Zira içi buğday doluydu.
Kumlar buğday olmuştu.
Çok sevinip ekmek pişirdiler.
***
Sonra Onu uyandırıp "Haydi kalk, ekmekler pişti!" dediler.
O da kalktı.
Sıcacık ekmeği görünce "Unu nereden buldunuz?" dedi.
"Getirdiğin buğdaydan" dediler.
O da çok sevindi.
***
Kumların un olduğunu bildi.
Rabbine şükretti.
Malı, serveti arttı.
Öyle ki yemekle bitmezdi.
Misafirsiz de sofraya oturmazdı. (Devamı yarın)
.Rabbime secde edin!"
14-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Bir gün büyük bir ziyafet verdi. Ziyafette iki yüz Mecusi/ateşperest vardı. Yediler içtiler, çok teşekkür ettikten sonra "Bize bir şey emret de yapalım" dediler.
Cevaben buyurdu ki:
"Bir dileğim var."
"O nedir?" dediler.
"Rabbime bir kere secde edin!" buyurdu.
***
Hiç böyle bir teklif beklemiyorlardı. Aralarında konuşup istişare ettiler ve "Bu zatı kırmayıp dediğini yapalım. Sonra gidip yine kendi İlahlarımıza tapınırız" dediler. Ve secdeye kapandılar.
***
O anda hazret-i İbrahim, kalbinden "Yâ Rabbî! Ben bu kadar yapabildim, hidayet senin kudretindedir. Bunlara iman nasip eyle" diye yalvardı.
Duası kabul oldu.
Secdeden kalktılar.
Ve kelime-i şehadeti söyleyip topyekûn Müslüman oldular!
***
İbrahim aleyhisselam deniz kenarında bir hayvan leşi gördü.
Biraz vakit geçti.
Derken vahşi hayvanlar gelip o leşi yediler ve dönüp gittiler. Sonra bir grup kuş geldi.
Onlar da leşe üşüştüler.
O leşten yiyip gittiler.
Böylece leşin her bir parçası bir canlının karnına girmiş oldu.
***
O bunu görünce kendi kendine "Bu leşin cesedi zerre zerre dağıldı. Allahü teâlâ onu nasıl bir araya getirip de diriltecek?" diye düşündü.
Ve el açıp:
"Yâ Rabbî! Ölüleri nasıl diriltiyorsun, bana göster?" dedi. (Devamı yarın)
."Bana, salihlerden bir oğul ver"
15-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Hak teâlâ mealen "Dört kuş al, onları kes, ince ince doğra, birbirine karıştır, sonra dörde ayırıp her birini dört ayrı dağın üzerine koy ve onları kendine çağır!" diye emretti.
***
O da öyle yaptı.
Ve onları çağırdı.
O parçalar havada birbirinden ayrılıp aynı cinsten olanlar birleştiler, canlandılar ve dört ayrı kuş olarak gelip yanına kondular.
***
İbrahim aleyhisselamın, hanımı hazret-i Sâre'den çocukları olmuyordu. Yaşları da ilerliyordu. Bir gün el açıp "Ey Rabbim! Bana salihlerden bir oğul ver" diye yalvardı.
Bunu, Sâre de istiyordu.
Ama çocuğu olmuyordu.
***
Hazret-i Sâre, kendisine hizmetçi olarak verilen Hazret-i Hacer'i azat etti ve hazret-i İbrahim'e "Onunla evlen, belki ondan çocuğun olur" dedi.
O da kabul etti.
Ve onunla evlendi.
Hazret-i İsmail dünyaya geldi. Muhammed aleyhisselamın nuru, hazret-i Hacer'e, ondan da İsmail aleyhisselama intikal etti.
***
Ancak hazret-i Sâre, o nurun kendisine intikal edeceğini/geçeceğini umuyordu.
Olmayınca üzüldü!
Kalbi mahzun oldu.
İnsanlık icabı hazret-i Hacer'e karşı kalbinde gayr-i ihtiyari bir gayret/kıskançlık hasıl oldu!
***
Hazret-i İbrahim bunu fark edip onu hoş tutmaya gayret ediyordu.
Hatırını soruyordu.
Gönlünü alıyordu.
İncitmemeye çalışıyordu. (Devamı yarın)
.Sâre'nin isteğini yap!"
16-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Sâre'nin gayreti/kıskançlığı arttı ve Hazret-i İbrahim'e "Hacer'le İsmail'i al, başka yere götür ve hiçbir şey konuşmadan geri gel" dedi.
Allahü teâlâ da:
"Sâre'nin isteğini yap!" buyurdu.
***
O da bu ikisini alıp Şam'dan ayrıldı. Susuz ve ıssız bir yer olan Mekke'ye götürdü.
Onları oraya bıraktı.
Konuşmadan geri döndü.
***
Hazret-i İsmail iki yaşındaydı...
Aradan yıllar geçti. Hazret-i İsmail yedi yaşına girdi.
Çok da sevimliydi.
Onu çok seviyor, görmeden duramıyordu.
***
Yine bir gün görmeye geldi. Ve bir gece rüya gördü. Rüyada kendisine "Allahü teâlâ, oğlun İsmail'i kurban etmeni emrediyor" denildi.
Uykudan uyandı.
Nezrini hatırladı.
***
Zira O, bir gün "Allahü teâlâ bana bir oğul verirse Allah için kurban edeceğim" diye nezretmişti.
Kendi kendine:
"Acaba bu rüya rahmâni mi, yoksa şeytani mi?" diye düşündü.
***
Zilhiccenin sekiziydi.
Bugüne terviye denildi.
İkinci gece oldu.
Aynı rüyayı yine gördü. "Galiba rahmâni" dedi. Bugüne de arefe denildi.
***
Üçüncü gece de aynı rüyayı gördü. Hiç şüphesi kalmadı. Zilhiccenin onuncu günüydü. Bugüne de nahr denildi. (Devamı yarın)
.Yanına iple bıçak al!"
17-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Hanımı hazret-i Hacer'e "İsmail'i yıka, temiz elbiselerini giydir, gözlerine sürme çek ve güzel koku sür, onu bir dostuma götüreceğim" dedi.
İsmail'e de:
"Yanına bıçak ve ip al" buyurdu.
İsmail aleyhisselam "Bunları ne yaparız?" deyince "Allah için kurban keseriz" buyurdu.
***
Şeytan, insan kılığında hazret-i Hacer'e gidip "İbrahim, oğlunu nereye götürdü?" dedi. "Bir dostunu ziyarete" deyince "Hayır, boğazlamaya götürdü" dedi.
Hazret-i Hacer:
"Baba oğlunu boğazlar mı?" deyince "Allah emretmiştir" dedi.
Hazret-i Hacer:
"O emretmişse razıyız" dedi.
***
Şeytan kös kös geri döndü. Hazret-i İsmail'e yanaştı.
İnsan kılığındaydı.
"Baban seni nereye götürüyor?" dedi.
Hazret-i İsmail:
"Dostunu ziyarete" dedi.
"Hayır, seni boğazlamaya götürüyor" dedi.
***
İsmail aleyhisselam "Niçin boğazlasın?" deyince "Allah emretmiştir" dedi.
Hazret-i İsmail:
"O emretmişse, razıyım" dedi.
Ve yanından kovdu.
Arkasından taş attı.
***
Şeytan onu da aldatamadı. Bu sefer hazret-i İbrahim'e geldi. İnsan şeklindeydi. Yanına yanaşıp "Ey ihtiyar! Nereye gidiyorsun?" dedi.
İbrahim aleyhisselam:
"Bir işim var" buyurdu. (Devamı yarın)
.Bu, Rabbimin emridir"
18-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Şeytan "Oğlunu boğazlamaya gidiyorsun. Sakın onu yapma, zira bu, şeytanın vesvesesidir/kuruntusudur" dedi.Ama O inanmadı.
Şeytan olduğunu bildi.
**
Ve sert bir dille "Ey mel'un! Ey Allah'ın düşmanı! Bu, Rabbimin emridir ve bunu mutlaka yapacağım" buyurdu.
Şeytan yine bozuldu.
Hiçbirini aldatamadı.
***
Derken Mina'ya yaklaştılar.
Gökteki melekler:
"Sübhanallah! Bir peygamber bir peygamberi boğazlamaya götürüyor" diyerek sızlandılar.
Hazret-i İbrahim:
"Ey oğlum! Rüyamda seni kurban etmem emredildi, sen buna ne dersin?" buyurdu.
***
İsmail aleyhisselam "Allahü teâlâ emretti mi?" diye sordu.
Babası cevabında "Evet" buyurdu.
***
O buna çok sevindi. Babası "Ey oğlum! Seni boğazlayacağımı söylüyorum, sen ise seviniyorsun" dedi.
Hazret-i İsmail:
"Nasıl sevinmeyeyim, benim yegâne arzum Allahü teâlâya Onun rızası üzere kavuşmaktır" dedi.
***
Ardından "Babacığım! Emrolunduğun işi yap. Nemrud seni ateşe atınca sabrettin, Allahü teâlâ senden razı oldu. Ben de boğazlanmaya sabredeyim, belki Allahü teâlâ benden de razı olur" dedi.
Sonra da:
"Babacığım! Önceden haber verseydin, annemle vedalaşır, sarılıp ağlaşırdık" dedi. (Devamı yarın)
."Korktum ki azarlanırız!"
19-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i İsmail "Babacığım, birkaç vasiyetim vardır, onları söyleyeyim mi?" dedi.
Babası "Söyle ey oğlum!" deyince "Babacığım, elimi ayağımı bağla ki can acısıyla bir kusur etmeyeyim. Eteğini topla ki kanımdan sıçramasın. Bıçağı iyi bile ki can vermem kolay olsun ve senin işin çabuk görülsün. Bıçağı çalarken yüzüme bakma ki babalık şefkatiyle gevşeklik etmeyesin" dedi.
***
Hazret-i İbrahim "Ey oğulcuğum! Ne iyi yardımcısın" buyurdu.
Hazret-i İsmail:
"Babacığım! Gömleğimi çıkar, sonra bunu anneme götür. Ona benden selam söyle, benim kokumu bu gömlekten alsın, ağlamasın, benim için çok elem çekmesin!" dedi.
***
Hazret-i İbrahim çok ağlayıp gözlerinden yaşlar boşandı ve "Yâ Rabbî! Bana bu hâlimden ve ihtiyarlığımdan dolayı rahmet et!" diye dua etti.
Hazret-i İsmail de:
"Yâ Rabbî! Bana sabır ver" dedi.
***
Sonra babasına dönüp "Babacığım! Gök kapıları açılmış. Melekler bize bakıp hayretlerinden secdeye kapanmışlar ve 'Yâ Rabbî! Bir peygamber bir peygamberi kurban etmek üzeredir, sen onlara merhamet eyle' diye yalvarıyorlar" dedi.
***
Babası bu sözleri duydu. Ellerini yüzüne kapadı. Hüzünlenip çok ağladı! Melekler de birlikte ağladılar.
Hazret-i İbrahim kalktı.
Bıçağı iyice biledi.
Oğlunun baş ucuna geldi. (Devamı yarın)
.Bana sabır ve metanet ver!"
20-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Boğazını tutup "Yâ Rabbî! Bu, benim oğlum, gözümün nuru, gönlümün sürurudur. Kurban etmemi emrettin. Şu anda emrini yapmaya hazırım. Bana sabır ve metanet ver!" dedi.
Ve bıçağı yanaştırdı.
"Ey yavrum! Kıyamete kadar sana veda olsun. Tekrar görüşmek kıyamet günü olur" dedi.
Ve bıçağı kuvvetle çaldı.
***
Ama bıçak kesmedi.
Bir daha çaldı.
Yine kesmedi.
Allahü teâlâ kendisine "Ey İbrahim! Sen rüyanı tasdik ettin, vazifeni yaptın" diye vahyetti.
***
Ve hazret-i Cibril'e emretti.
O da cennetten koç getirdi.
O koçu indirince "Allahü ekber" dedi. İbrahim aleyhisselam "Lâ ilahe illallahü vallahü ekber" dedi. İsmail aleyhisselam da "Allahü ekber velillahil hamd" dedi.
***
Hazret-i Cebrail koçu getirip hazret-i İbrahim'e "Bu, senin oğluna fedadır" dedi.
O da bu koçu kurban etti.
Sonra oğlu İsmail'i aldı.
Birlikte Hazret-i Hacer'in yanına döndüler.
O da onları bekliyordu.
Hazret-i İsmail annesini gördü.
Ve ağlamaya başladı.
***
Annesi "Niçin ağlıyorsun?" deyince babası olanları anlattı. Annesi oğluna sarıldı.
Sevinçten ağladı.
Rabbine şükretti.
İbrahim aleyhisselam Mekke'den ayrılıp Hazret-i Sâre'nin yanına döndü. (Devamı yarın)
."Bir kere Allah de!"
21-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i İbrahim çok zengindi.On iki bin sürüsü vardı. Öyle ki her tarafı kaplıyorlardı. Ayrıca köpekleri vardı. Her sürüde bin köpek.
Üstelik her birinin boynunda altından tasması vardı.
***
Bir gün sürülerinin yanındaydı.
Cebrail aleyhisselam geldi.
İnsan kılığındaydı.
Selam verip:
"Bu sürüler kimindir?" dedi.
İbrahim aleyhisselam:
"Allahü teâlânındır, benim elimde emanettir" buyurdu.
***
Hazret-i Cibril "Bana birini sat" deyince "Bir kere Allah de, sürülerin üçte biri senin olsun!" buyurdu.
Hazret-i Cibril "Allah!" dedi.
***
Hazret-i İbrahim:
"Bir kere daha söyle, diğer üçte birini de vereyim!" buyurdu.
Melek bir daha "Allah!" dedi.
***
O kadar zevklendi ki "Bir kere daha Allah de, sürülerin hepsi senin olsun!" buyurdu.
Melek tekrar söyledi.
Hazret-i İbrahim çok sevindi.
Hatta şevke gelip:
"Bir kere daha söylersen, köpeklerin hepsini, altın tasmalarıyla birlikte sana veririm" dedi.
***
Cebrail aleyhisselam "Allah!" dedi.
Ve ardından:
"Ben, Allahü teâlânın emriyle seni imtihana gelmiştim, bunların hepsi senindir" dedi. (Devamı yarın)
.Melekler müjde verdi
22-04-2013 01:00
(Dünden devam)
İbrahim aleyhisselama, oğlu Hazret-i İshak'ın doğacağını melekler müjdeledi!
O vakit yaşlıydılar.
Hazret-i İbrahim yüz yirmi, hazret-i Sâre ise doksan yaşındaydı.
Bir yıl sonra hazret-i İshak doğdu.
***
İki melek geldi.
İkisi de genç idiler.
Ve güzel yüzlüydüler.
Biri hazret-i Cebrail'di.
Diğeri hazret-i Mikâil.
Bu müjdeyi verdiler!
Ve Lût kavmine gittiler.
***
O kavmi helak edeceklerdi. Hazret-i İbrahim'e gözüküp "Selamün aleyke!" dediler.
O da cevaben:
"Aleyküm selam!" dedi.
Ve içeri buyur etti.
***
Sonra kızarmış et ikram edip:
"Buyurun, yiyin" dedi.
Onlar el uzatmadılar.
Hazret-i İbrahim tedirgin oldu.
Kalbine korku düştü!
***
Zira o devirde bir eve gelen misafir, ikram edileni yerse ondan emin olurlardı, yemezse zarar vermek için geldiğine hükmederlerdi.
Hazret-i İbrahim:
"Buyurun, yiyin" dediğinde "Biz yemeğin ücretini vermeden yemeyiz" dediler.
***
İbrahim aleyhisselam "Yiyin, bedelini de verin!" buyurdu.
Melekler "Ücreti nedir?" deyince "Yemeğin başında Bismillah, sonunda Elhamdülillah demektir" buyurdu. (Devamı yarın)
."Benim mi çocuğum olacak?"
23-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Bunun üzerine melekler "Yâ İbrahim! Korkma, biz Lût kavmini helak etmek için gönderildik" dediler.Ve kendilerini tanıttılar.
Sonra çocuk müjdesini verdiler!
***
O esnada hazret-i Sâre perde arkasında ayakta duruyordu.
Çocuk müjdesine işitti.
Gayriihtiyari güldü!
Ellerini yüzüne kapayıp "Benim mi çocuğum olacak? Ben ihtiyarladım, kocam da ihtiyar; bu, görülmemiş bir iştir" dedi.
Melekler ona "Sen Allah'ın takdirine mi şaşıyorsun? O neyi dilerse o olur" dediler...
***
İsmail aleyhisselam büyüdü.
Gençlik çağına girdi.
Çok sevilen bir genç oldu.
Evlenecek çağa geldi.
O kabileden bir kızla evlendi.
Annesi doksan yaşına gelmişti.
Ve bir gün vefat etti.
Kâbe yanına defnettiler.
***
İbrahim aleyhisselam, bir gün onları görmek için Mekke'ye geldi.
Hazret-i İsmail evliydi.
Ve o gün evde yoktu.
Dışarı çıkmıştı.
Babası eve geldi.
Hanımından Onu sordu.
O da cevaben "Şu anda evde yok" dedi.
***
"Geçiminiz nasıldır?" deyince "Şiddetli darlık içindeyiz" dedi.
Hâllerinden şikâyet etti!
Hazret-i İbrahim, ona "Kocana söyle, kapının eşiğini değiştirsin" buyurdu.
Ve ayrılıp gitti. (Devamı yarın)
.Bir gelen oldu mu?"
24-04-2013 01:00
(Dünden devam)
İsmail aleyhisselam eve geldi.Güzel bir koku duydu.
Hanımına "Bir gelen oldu mu?" dedi. Hanımı "Evet, yaşlı bir zat geldi" dedi.
Ve Onu tarif etti.
***
Sonra "Bana geçimimizi sordu. Ben de şiddetli darlık içinde bulunduğumuzu söyledim" dedi.
İsmail aleyhisselam:
"Bir şey söyledi mi?" deyince "Evet, 'kocana söyle, kapının eşiğini değiştirsin' diye tembih etti" dedi.
***
İsmail aleyhisselam "O, benim babamdır, eşik de sensin" dedi.
Ve ondan ayrıldı.
Başkasıyla evlendi.
***
Hazret-i İbrahim tekrar geldi.
O yine evde yoktu.
Hanımına sordu.
O da "Maişet/yiyecek temini için gitti" dedi. "Geçiminiz nasıldır?" deyince "Saadet ve bolluk içindeyiz" dedi ve Allah'a hamdetti.
***
"Ne yiyip ne içersiniz?" deyince de "Et yiyip zemzem içeriz" dedi.
İbrahim aleyhisselam:
"Yâ Rabbî! Bunların etlerini ve sularını mübarek kıl" diye dua edip Şam'a döndü.
Sonra tekrar geldi.
Oğlunu görecekti.
***
O esnada İsmail aleyhisselam, bir ağacın altında okunu yontup düzeltiyordu.
Birden babasını gördü.
Sevinçle kalktı.
Hürmetle karşıladı.
Çoktandır görüşmemişlerdi. (Devamı yarın)
.Sen yardım eder misin?"
25-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Birbirlerine hasrettiler, kucaklaştılar! İsmail aleyhisselam "Hoş geldin babacığım" dedi. Ve elini öptü.O da Onun gözlerinden öptü.
Oturup hasret giderdiler.
***
İbrahim aleyhisselam "Ey oğlum! Allahü teâlâ bana büyük bir iş emretti" dedi.
İsmail aleyhisselam "Ne emrettiyse yap!" dedi.
Babası Ona:
"Sen yardım eder misin?" deyince "Elbette, o ne iştir?" dedi. İbrahim aleyhisselam "Kâbe'yi yapmamı emretti" dedi.
***
Birlikte kalktılar.
Önceki Kâbe'nin temellerini buldular.
Ve yeniden inşaya başladılar.
Kâbe-i şerif, yeryüzünde ilk bina idi.
Hak teâlâ, Âdem Nebi'ye emretti.
O da meleklerin yardımıyla bugünkü Kâbe'nin olduğu yere geldi.
Birlikte temel kazdılar.
Temele büyük kayalar koydular.
Birini, otuz kişi kaldırırdı!
Temel işi bitti.
***
Allahü teâlâ, melekleriyle cennetten bir beyt (Kâbe-i muazzama) indirdi. Âdem aleyhisselamın vefatından sonra tekrar göğe kaldırıldı. Âdem aleyhisselamın evlatları, önceki temellerin üzerine taştan ve çamurdan bir bina yaptılar.
Nuh tufanında yıkıldı.
İbrahim aleyhisselam:
"Yâ Rabbî! Kâbe'yi nerede yapayım?" diye sordu.
Hazret-i Cibril geldi.
Yerini gösterdi.
Baba oğul kazdılar ve ilk temeli buldular. (Devamı yarın)
.Melekler yardım ediyordu
26-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Kâbe'yi inşaya başladılar. Oğlu taş taşıyordu. Kendi binayı yapıyordu. Melekler yardım ediyordu...Nihayet duvarlar yükseldi.
Yukarıya taş yetişmiyordu.
Büyükçe bir taş getirdiler.
Hazret-i İbrahim, bu taşa basarak örmeye devam etti.
Ayağının izi taşa çıktı.
Bu taşa, makam-ı İbrahim dendi.
Sıra Hacer-ül-esved'e geldi.
***
İbrahim aleyhisselam "Ey İsmail! İyi bir taş getir" buyurdu.
O da bir taş getirdi.
Babası:
"Daha iyisini getir" deyince bir ses duydular. Ebu Kubeys dağından geliyordu ve
"Yâ İbrahim! Cebrail aleyhisselam Nuh tufanında bana bir taş emanet etmişti, gelin onu alın!" diyordu.
***
O taş, Hacer-ül esved'di. Gidip onu aldılar. Kâbe'deki yerine koydular.
Kâbe inşası bitti.
İkisi de el kaldırıp:
"Yâ Rabbî! Bizden bu hayırlı işi kabul et; muhakkak ki sen, duamızı işitici, niyetimizi bilicisin" diye dua ettiler.
***
Kâbe-i şerif bina olundu.
Cebrail aleyhisselam gelip "Ey İbrahim! Beytullah'ı yedi defa tavaf edin!" dedi.
Baba oğul tavaf ettiler.
Yedi tavafı bitirdiler.
İkişer rekât namaz kıldılar.
İbrahim aleyhisselam Arafat'a çıktı.
Ellerini kaldırıp:
"Yâ Rabbî! İsmail'in evladına rahmet eyle" diye dua buyurdu. (Devamı yarın)
.Bütün insanlara haccı ilan et!
27-04-2013 01:00
(Dünden devam)
O anda bir vahiy geldi ve "Bütün insanlara haccı ilan et, çağır. Gerek yaya, gerekse bineklerle tavaf için Kâbe'ye gelsinler!" buyuruldu.
Hazret-i İbrahim:
"Yâ Rabbî! Benim sesim her yere ulaşmaz ki" dedi.
Cenab-ı Hak:
"Seslenmek senden, duyurmak benden" buyurdu.
***
O, bu emri alınca dört cihete/yöne de seslendi.
İnsanları hacca çağırdı.
Her insan bunu duydu.
Ve "Lebbeyk/buyur!" diye cevap verdiler. Ana rahminde olan, baba sulbünde olan ne kadar hacca gidecek kimse varsa hepsi "Lebbeyk!" dediler.
***
İbrahim aleyhisselam yüz yetmiş beş yaşına erişti ve Kudüs'te vefat etti.
Vefat etmeden önceydi.
Oğlu hazret-i İsmail'e:
"Ey oğlum! Alnında parlayan nur, son peygamber Muhammed aleyhisselamın nurudur. Bu nuru iyi muhafaza et, nikâhlı, afif ve temiz kadınlara teslim et, sen de evladına böyle vasiyette bulun" dedi
***
Bir gün evden çıktı.
Kapıyı kilitledi.
Az sonra döndü.
Kapıyı açıp girince içeride birisinin oturduğunu görüp "Bu eve seni kim koydu?" dedi.
O şahıs cevaben:
"Ev sahibi" dedi.
"Ev sahibi benim, ben seni içeri koymadım" deyince "Senden başka bir sahip vardır ki O, her şeyin sahibidir" dedi. (Devamı yarın)
.Müminlerin ruhunu nasıl alırsın?"
28-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Sen kimsin?" diye sordu.
O da "Azrail'im" dedi.
O vakit kendisine:
"Müminlerin ruhunu nasıl alırsın, bana göster" buyurdu.
***
Azrail aleyhisselam "Yüzünü yana çevir!" dedi. O da çevirince çok güzel bir suret gördü. Öyle ki hiç böyle güzel suret görmemişti.
Hayret edip:
"Ölecek bir mümine sırf bu gösterilse, mükâfat olarak ona kâfidir" buyurdu.
***
Sonra "Kâfirlerin ruhunu nasıl alıyorsun onu da göster?" dedi. Azrail aleyhisselam "Yüzünü çevir!" dedi.
O da çevirince korkunç bir suret gördü ve korkudan bayıldı.
Kendine gelince:
"Ölecek bir kâfire sırf bu gösterilse, ceza olarak ona yeter" buyurdu.
***
Ve sordu ki: "Ziyarete mi geldin, ruhumu almaya mı?" "İzin verirsen ruhunu almaya!" deyince "Dost dostun canını alır mı?" dedi.
Melek cevaben:
"Rabbime arz edeyim, ne buyurursa sana bildireyim" dedi. Arz edince Hak teâlâ "Dost dosta kavuşmak istemez mi?" buyurdu.
***
Hazret-i İbrahim bunu işitince "Çabuk gel, canımı Cânân'a çabuk kavuştur" buyurdu. O da "Pekâlâ" dedi ve ruhunu kabzetti/aldı.
***
Kudüs civarında bir mağaraya defnedildi ki buraya Halilürrahman derler. Burada, hazret-i Lût, hazret-i İshak, hazret-i Yakub ve daha pek çok peygamberin kabrinin bulunduğu rivayet edilmiştir...
.O doğru sözlüdür"
29-04-2013 01:00
Abdullah ibni Abbas'tan (radıyallahü anh) nakledilmiştir: "Hazret-i Ebu Bekir İslam'a geldiği vakit Hazret-i Osman, Hazret-i Talha, Hazret-i Zübeyr, Sa'd bin Ebi Vakkas ve Abdurrahman bin Avf (radıyallahü anhüm) bunu haber aldılar.
***
Yanına geldiler ve kendisine 'Sen Muhammed'in peygamberliğini tasdik/kabul edip iman getirdin mi?' diye sordular.
O, akıllı bir zattı.
Ona güvenirlerdi.
***
Hazret-i Ebu Bekir 'Evet iman ettim, çünkü O doğru sözlüdür, siz de iman getirin' dedi.
Sonra hepsini aldı.
Habîb-i Ekrem'in huzuruna götürdü.
Şehadeti getirip Müslüman oldular."
***
Hazret-i Ömer bin Hattab'tan (radıyallahü anh) rivayet olunmuştur.
Şöyle anlatır:
"Resûl-i Ekrem ahireti şereflendirdikleri zaman Hazret-i Ebu Bekir (radıyallahü anh) bir acayip rüya görmüş.
Rüyada ağlıyordu!
Oradan geçiyordum.
Ağlama sesini işittim.
Merakla kapısını çaldım.
***
Bu sesle uyanmış.
Kalkıp kapıyı açtı.
Gözlerinin yaşı, şakaklarına akmıştı.
'Yâ Eba Bekir! Niçin bu kadar ağladınız?' diye sordum.
**
Cevaben 'Eshab-ı güzini topla, gördüğüm rüyayı onlara anlatayım' dedi. Sahabe-i Kiram'ı topladım.
Cümlesi huzurlarında hazır oldular." (Devamı yarın)
.Bunlar kimlerdir?
30-04-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Sıddık şöyle anlattı:
"Rüyamda kıyamet kopmuş.
İnsanlar toplanmıştı.
Bazısı minberler üzerindeydi.
Yüzleri yaldız gibi parlardı.
Bir meleğe 'Bunlar kimlerdir?' dedim.
***
Melek cevaben 'Peygamberlerdir. Muhammed aleyhissalatü vesselamı bekliyorlar. Zira şefaat dizgini Onun elindedir' dedi.
Ben merak ettim.
Ve meleğe sordum:
'Muhammed aleyhisselam nerededir?'
***
Melek 'Arş'ın kenarındadır' dedi.
'Beni Onun huzuruna götür, ben Onun hizmetçisi ve arkadaşı Ebu Bekr-i Sıddık'ım' dedim.
Melek beni aldı.
Onun huzurlarına götürdü.
***
Gördüm ki mübarek başı açık.
Sarığını Arş'ın önüne koymuş.
Sağ eli Arş'ın kenarında.
Sol eli cehennem kapısının halkasındaydı.
Dikkat ettim.
Dua ediyordu.
'Yâ Rabbî! Ümmetime merhamet buyur. Ümmetim içinde ulema/âlimler var, veliler var, salihler/iyi insanlar var, mücahitler var, hacılar var' diye yalvarırdı.
***
Bir ses işittim.
Hak teâlâ Ona 'Yâ Muhammed! İtaat edenleri söyler, günahkârları söylemezsin. Fasıkları/günah işleyenleri, şarap içenleri, zalimleri, faiz yiyenleri, zina yapanları, kan dökücüleri söylemezsin' buyurdu!.." (Devamı yarın)
.Yalvarmaya başladı
01-05-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Ebu Bekir anlatıyor: "Peygamberimiz 'Yâ Rabbî! Senin buyurduğun gibidir, lâkin onlar senin birliğine inanmış, şirke/küfre bulaşmamışlardır. Sen onları bu doğru imanlarına bağışla, ümmetim üzerine şefaatimi kabul et, gözlerimden akan yaşlara acı' deyip yalvarmaya başladı.
***
Gözyaşları akardı.
Dayanamadım.
Yanına gidip 'Yâ Resulallah! Niçin bu kadar ağlıyor ve yalvarıyorsunuz, kendinizi çok yoruyorsunuz?' dedim.
***
Mübarek başını kaldırdı.
Ve cehennem kapısını bağlayıp 'Yâ Eba Bekir! Rabbimden ümmetimi diledim. Rabbim, şanına uygun olarak, ümmetimi bana bağışladı, ümmetimden ötürü olan üzüntümü kaldırdı' buyurdu.
***
Ben merak ettim.
Resûl-i kibriyaya:
'Yâ Resulallah! Hakk teâlâ ümmetinden bir kısmını mı bağışladı, yoksa hepsini mi?' diye soracaktım.
Ama soramadım".
***
Hazret-i Ömer:
"Niçin sormadın?" dedi.
Hazret-i Ebu Bekir:
"Yâ Ömer! O esnada sen kapıyı çaldın, uyandım" buyurdu.
***
O an bir ses işitildi.
Gaipten geliyordu.
Kulak verdiler.
"Hepsini, hepsini bağışladı yâ Eba Bekir! Yalnız bir mümini kasıtla/bile bile öldürenleri bağışlamadı" diyordu.
.Hür müsün, köle misin?
02-05-2013 01:00
Ebu Bekr-i Sıddık (radıyallahü anh), kendi hilafeti zamanında, Medine'de gezerken bir evin önüne geldi.
O evin içerisinden bir ağlama sesi işitti.
Merak edip kulak verdi.
Bir kadın şiir okuyordu.
Okudukça da ağlıyordu.
Çok duygulandı!
Sözlerinin mânâsına bakılırsa âşık olduğu bir genç için söylüyordu bu şiiri.
***
Ebu Bekir Sıddık (radıyallahü anh), yüksek firasetiyle bunu anladı.
Evin kapısını çaldı.
Kadıncağız çıktı.
Gözleri yaşlıydı!
"Buyurun" dedi.
Hazret-i Sıddık o kadına "Hür müsün, köle misin, bu beytleri kim için okuyor, kim için ağlıyorsun?" diye sordu.
***
Kadın ağlıyarak "Ey Resulullah'ın halifesi! O ravda-i şerif hakkı için, bu, benim gönlümün bir sırrıdır, bunu benden sorma" dedi.
Söylemek istemedi.
***
Hazret-i Ebu Bekir:
"Gönlünün sırrını öğrenmedikçe buradan gitmem" buyurdu.
O, bir cariye idi.
Yani kadın köleydi.
İçten bir "ah!" çekti.
Ardından Benî Haşim gençlerinden birinin ismini söyledi.
***
Hazret-i Sıddık bunu öğrendi.
Oradan mescide gitti.
O cariyenin efendisini buldu.
Parasını ödeyip satın aldı.
Sonra azat etti.
Ve sevdiği o gence onu nikâh etti/evlendirdi.
.Ondan kötülük meydana gelmez"
03-05-2013 01:00
Âişe-i Sıddîka (radıyallahü anha) buyurdu ki: Bir gece Peygamberimiz benim odama geldi. Kendisine "Yâ Resulallah! Bana, babam Ebu Bekir hakkında bir şey söyle" dedim.
***
Buyurdu ki:
"Yâ Âişe! Bana Cebrail haber verdi ki: Allahü teâlâ ruhları yarattı. Bütün ruhlar arasından Ebu Bekir'in ruhunu, peygamberlerden sonra seçti.
Toprağı cennettendir.
Suyu, âb-ı hayattan.
Allahü teâlâ cennette Ebu Bekir için yakuttan bir köşk ve o köşk içinde inciden çok saraylar halk etti ve onun hakkındaki dualarımı kabul buyurdu.
***
Ondan kötülük gelmez.
Kabirde komşumdur.
Benden sonra halifemdir.
***
Cebrail ve Mikâil, Ebu Bekir'in hilafetine biat ederler/ona tabi olurlar. Göklerdekiler ve yerdekiler onun büyüklüğünü bilirler. Bu kadar meşhur olan Ebu Bekir'i bilmeyen ve hürmet etmeyen benden değildir, ben de ondan değilim."
***
Hazret-i Ömer'in âdeti şu idi ki herkesten önce mescide giderdi. Bir gün mescide giderken gördü ki bir çocuk aceleyle önünden gider.
Merak etti.
***
Ve ona "Ey çocuk! Niçin bu kadar acele mescide gidersin, sana henüz namaz farz olmamış" diye sordu.
Çocuk ona döndü.
Ve cevap verip:
"Niçin acele etmeyeyim ki dün benden küçük bir çocuk vefat etti" dedi. Hazret-i Ömer o kadar ağladı ki gözünden yaş yerine kan geldi.
."Uzun fikirlinin oğlu!"
04-05-2013 01:00
Rivayet olunur ki: Sahabe-i güzinin çocukları oynaşırken, Hazret-i Ebu Bekir'in oğlu, Hazret-i Ömer'in oğluna "Uzun fikirlinin oğlu" dedi.
Hazret-i Ömer'in oğlu üzüldü.
Ağlayarak geldi.
***
Ve babasına "Ebu Bekir'in oğlu bana böyle böyle dedi" diye şikâyet eyledi. Hazret-i Ömer (radıyallahü anh) bu sözü duydu.
Hâliyle üzüldü.
Hemen kalktı.
***
Resulullah Efendimizin huzurlarına gitti ve durumu arz etti. Resûl-i Ekrem, Hazret-i Ebu Bekir'i çağırdı. Hazret-i Ebu Bekir haberi aldı.
Huzura geldi.
Efendimiz ona:
"Yâ Eba Bekir! Sen yatağa girdiğin vakit ne düşünerek yatarsın?" diye sordular.
***
O cevap verip "Yâ Resulallah! Bir nefesi verdiğimde tekrar almak nasip olur mu diye düşünürüm. Bir nefes aldığımda geri verir miyim diye düşünürüm" dedi.
***
Efendimiz, Hazret-i Ömer'e dönüp "Yâ Ömer! Sen yatağa girerken ne düşünürsün?" diye sordu.
O da cevap verip:
"Yâ Resulallah! Yatağa girdiğimde sabaha çıkar mıyım çıkmaz mıyım, onu düşünürüm" dedi.
***
Efendimiz, Hazret-i Ömer'e "Yâ Ömer! Sen söyle, Ebu Bekir'in fikrine nispetle senin fikrin ne miktar uzun olur?" diye sordu.
Hazret-i Ömer başını eğdi.
Hakkı teslim edip razı oldu...
."Sesini birazcık yükselt!"
05-05-2013 01:00
Resul aleyhisselam bir gün Hazret-i Ebu Bekir'i (radıyallahü anh) gördü.
Yanına geldi.
Ve kendisine:
"Senin yanından geçtim, sen Kur'ân-ı kerim okuyordun, sesini çok azaltırdın" buyurdu.
***
O da cevaben "Yâ Resulallah! Ben, münacat ettiğim zata işittiririm" [Yani sesimi Allahü teâlâ işitir] diye arz etti.
Efendimiz ona:
"Sesini birazcık yükselt" buyurdu.
***
Bir gün de Hazret-i Ömer'i gördü.
Yanına vardı.
Ve kendisine:
"Senin yanından geçtim, sen Kur'ân-ı kerim okuyordun, sesini yükseltirdin" buyurdu.
***
Hazret-i Ömer "Yâ Resulallah! Uykuda olanları uyardım ve şeytanı kovdum" diye arz etti.
Efendimiz dinledi.
Cevaben ona da:
"Birazcık sesini alçalt!" buyurdu.
***
Süfyan-ı Sevri anlatır: Kûfe'de ısırıcı bir köpek vardı. Bir gün oradan geçerken o köpeği gördüm. Ondan korkup ileri gitmedim. Allahü teâlâ köpeğe lisan verdi.
Fasih dil ile "Yâ Süfyan! Beni görünce niçin durdun?" diye sordu. Ben de "Senden korktum" dedim.
***
Köpek cevap verip "Benden korkma, seni ısırmam. Beni, şu münafıklar üzerine musallat etmişlerdir ki onlar Hazret-i Ebu Bekir'e ve Hazret-i Ömer'e düşmanlık yaparlar" dedi. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Cennet nimetleri devamlıdır
06-05-2013 01:00
Resulullah Efendimiz ile Hazret-i Ali (kerremallahü vecheh) bir yoldan gidiyorlardı. Resûl-i Ekrem: "Yâ Ali! Dünya nimetleri kesilir, cennet nimetleri devamlıdır, kesilmez. Sen istikamet üzere ol ki sonu mutlaka sevinç olur" buyurdu.
O esnada baktılar.
İki sahabiyi gördüler.
Hazret-i Ebu Bekir ile Hazret-i Ömer (radıyallahü anhüma) karşıdan geliyorlardı.
***
Resûl-i Ekrem "Bu ikisi, ümmetin müjdecileridir. Bunları sevmek, imandan, bunlara düşmanlık, münafıklıktandır" buyurdu.
Hazret-i Ali dinledi.
Ve Resûl-i Ekrem'e:
"Evet yâ Resulallah! Onların sevgisi benim kalbimde pek çoktur, sizin bu sözünüzle daha da çoğalmıştır" dedi.
***
Efendimiz buyurdular ki: "Gökte iki melek vardır. Biri şiddet ve gadapla buyurur, biri kolaylık ve yumuşaklıkla buyurur. İkisi de doğru yol üzerinedirler.
Biri, Cebrail'dir.
Biri de Mikâil'dir.
***
Resullerin içinde iki kimse vardır. Biri lütuf ve iyilikle buyurur, biri de şiddetle buyurur. İkisi de hak üzeredirler.
Biri Hazret-i İbrahim'dir.
Ve biri Hazret-i Nuh'dur.
***
Benim Eshabımdan da iki kimse vardır. Biri yumuşaklıkla ve merhametle emreder, biri sertlik ve şiddetle emreder. İkisi de hak üzeredirler, biri Ebu Bekr-i Sıddık, biri de Ömer-ül Faruk'tur." ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Cevaplarımdan ne anladın?"
07-05-2013 01:00
Abdullah bin Ömer'in (radıyallahü anhüma) huzuruna bir kimse geldi ve "Osman bin Affan Bedir savaşına katıldı mı?" diye sordu.
"Hayır katılmadı" dedi.
"Biat-ı Rıdvan'da var mıydı?"
"Hayır yoktu."
"Uhud'da dağılanlar arasında var mıydı?"
"Evet vardı."
O kişi bu cevapları alıp geri gitti.
***
Orada olanlar, Hazret-i Abdullah'a "Bu kişi, sizin cevaplarınızdan, Hazret-i Osman'ı kötülediğinizi anladı" dediler.
Buyurdu ki:
"Onu geri döndürün!"
Çağırdılar, geldi.
Hazret-i Abdullah o kişiye "Hazret-i Osman, Bedir gazasına Resulullah'ın emriyle katılmadı. Çünkü muhterem hanımı ağır hasta idi, onunla ilgilendi ve Resulullah Efendimiz, ganimetten ona hisse ayırdı" dedi.
***
Sözüne devamla "Biat-ı Rıdvan'da da yoktu, çünkü Resulullah, onu Mekke'ye elçi olarak göndermişti. Eshab-ı güzinle biat ettikten sonra kendi mübarek bir elini kaldırıp ve Eshaba gösterip 'Bu, Osman'ın eli olsun' buyurdu ve o eliyle öbür elini tutup biat etti" dedi.
Adam dinliyordu.
***
O sözüne devam edip "Allahü teâlâ, Kur'ân-ı keriminde 'Uhud savaşında dağılanları şeytan yanıltmıştı, Allahü teâlâ onların hepsini affetti. Allah, günahları affedicidir' buyuruyor" dedi.
Bunları bildirdi.
Sonra o şahsa:
"Sakın ola ki Hazret-i Osman hakkında kötü düşünmiyesin!" diye tenbih etti. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Osman'ın cemalini gördüm"
08-05-2013 01:00
Resul aleyhisselam buyurdular ki: Miraç gecesi dünya göğünde bir mihrap gördüm.
Bir mercan tanesindendi.
O mihrabın içinde Osman'ın cemalinin suretini gördüm.
İkinci göğe yükseldim.
Bir mihrap gördüm.
Bir tane inci'dendi.
Onun da içinde Osman'ın cemalinin suretini gördüm.
Üçüncü göğe çıktım.
Bir mihrap gördüm.
Bir firuze'den halk edilmişti.
O mihrabın içinde de Osman'ın güzel suretini gördüm.
Dördüncü göğe çıktım.
Bir mihrap gördüm.
Bir yakut tanesinden halk edilmişti.
O mihrabın içinde de Osman'ın güzel yüzünü gördüm.
Beşinci göğe yükseltildim.
Bir mihrap gördüm.
Bir tane kırmızı yakut'tan yaratılmıştı.
O mihrabın içinde de Osman'ın cemalini gördüm.
Altıncı göğe çıktım.
Bir mihrap gördüm.
Bir tane zeberced'den halk edilmişti.
O mihrabın içinde de Osman'ın hüsn-ü cemalini gördüm.
Bütün melekler fevc fevc her saat gelir, Osman'ın güzel cemaline karşı Allahü teâlâyı sena ederlerdi.
Hazret-i Cibril'e:
"Yâ Cebrail! Gökteki mihrapların içinde olan Osman'ın bu suretleri ne zamandan beri vardır?" dedim.
Hazret-i Cibril:
"Yâ Resulallah! Âdem aleyhisselam halkolunmazdan dört yüz bin sene önceden beri Osman'ın güzel cemali bu mihraplarda görülmektedir" dedi. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Bu mertebeye neyle eriştin?
09-05-2013 01:00
Resul aleyhisselam buyurdu ki: Miraç gecesi beni göklere yükselttiler. Birinci göğe vardım.
Orada Osman'ın suretini gördüm.
Kendisine "Bu mertebeye/dereceye ne ile eriştin?" dedim.
Cevaben:
"Gece namazıyla" dedi.
***
İkinci göğe vardım.
Osman'ın suretini gördüm.
"Bu mertebeye ne ile eriştin?" dedim.
"Kur'ân-ı azim-üş-şanı okumakla" dedi.
***
Üçüncü göğe eriştim.
Osman'ın suretini gördüm.
"Bu mertebeye ne ile erdin?" dedim.
"Sure-i İhlas okumakla" dedi.
***
Dördüncü göğe ulaştım.
Osman'ın suretini gördüm.
"Bu mertebeye ne ile eriştin?" dedim.
Cevaben:
"Âl-i Resule [Resulün akrabasına] nasihat etmekle" dedi.
***
Beşinci göğe eriştim.
Osman'ın suretini gördüm.
"Bu mertebeye ne ile eriştin?" dedim.
Cevabında:
"Mescitte itikâf etmekle" dedi.
***
Altıncı göğe geldim.
Osman'ın suretini gördüm.
"Bu mertebeye ne ile eriştin?" dedim
"Allahü teâlâdan hayâ etmekle" dedi.
***
Yedinci göğe eriştim.
Osman'ın suretini gördüm.
"Bu mertebeye neyle eriştin?" dedim.
"Mihnet çekmekle" dedi. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Ey canım kızım!"
10-05-2013 01:00
Âişe-i Sıddîka (radıyallahü anha) anlatır: "Bir gün 'Yâ Resulallah! Senden sonra halkın hayırlısı kimdir?' diye sordum.
'Ebu Bekr-i Sıddık'tır' buyurdu.
Ben yine sordum:
'Ondan sonra kim?'
'Ömer'dir'.
'Ondan sonra kimdir?'
'Osman'dır'.
Fatıma 'Yâ Resulallah! Ali hakkında bir şey söylemediniz' deyince 'Ey canım kızım! Ali, benim nefsim demektir. Hiç kimse gördün mü ki kendini methetsin?' buyurdu."
***
Resulullah Efendimiz, bir harpte alınan ganimeti gazilere taksim ederken her bir gaziye bir pay, Ali bin Ebi Talib'e ise iki pay verdiler.
Asker arasında:
"Kendi damadına iltimas edip iki pay verdi" diye konuşmalar oldu.
Efendimiz bunu işitti.
Derhâl minbere çıktı.
Ve "Ey İslam askeri! Bu küffar askerini kahr-ü perişan eden o bahadırı tanıdınız mı?" diye sordu.
Mücahitler:
"Yâ Resulallah! Bir yiğit gördük ki yeşil sarık sarmış, güzel yüzlü bir ata binmiş ve yüzünü örtmüştü. Her nârasında sanki dağ titriyor, her kılıç vuruşunda şimşekler çakıyordu. O şahsı görmezdik ama kesilip etrafa saçılan baş, el ve ayakları görürdük" dediler.
Efendimiz dinledi.
Ve o mücahitlere:
"O yiğit, Cebrail'di, giderken bana 'Yâ Muhammed! Benim hissemi Ali bin Ebi Talib'e ver' dedi. Ali'ye verdiğim iki hissenin biri, kendinin, biri de Cebrail'indir. Yoksa ben kimseye iltimas etmem" buyurdu. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Bana senet verir misin?"
11-05-2013 01:00
Bir gün Resul aleyhisselam "Yâ Ali! Sana müjde olsun ki kıyamet gününde sen kimden razı isen ona senet verirsin, cennete girer. Kimden razı değilsen senet vermezsin, cennete giremez" buyurdu.
***
Bir gün Hazret-i Ali ile Hazret-i Ebu Bekir yolda karşılaştılar.
Selamlaştılar.
Ve konuştular.
Hazret-i Ebu Bekir, şaka ile "Yâ Ali! Senden senet olmayınca cennete girilmez, o zaman bana senet verir misin?" dedi.
Ali bin Ebi Talip:
"Doğru dersin" dedi.
***
Ardından "Lâkin yâ Sıddık! Resulullah'tan işittim. O gün ben, Hazretinize sormadan kimseye senet vermem. Öyleyse bizim senedimize sizin ihtiyacınız olmaz. Belki biz size müracaat ederiz" dedi.
Böylece söyleştiler.
Karşılıklı gülüştüler.
Sonra sürur, neşe ve sevinçle ayrılıp her biri kendi yollarına devam ettiler.
***
Abdullah bin Ömer'den rivayet olunmuştur. Resul aleyhisselam, Sahabe-i güzini birbiri arasında kardeş kıldı. Hazret-i Ali sonraya kaldı.
O da üzüldü.
Hatta ağladı.
Mübarek gözlerinden yaşlar aktı ve Efendimize gelip "Yâ Resulallah! Sahabe-i güzini aralarında kardeş kıldın, beni kimseyle kardeş yapmadın" dedi.
Resul aleyhisselam:
"Yâ Ali! Sen benim dünyada ve ahirette kardeşimsin" buyurdular. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Bana er gönder, dövüşelim!"
12-05-2013 01:00
Resul aleyhisselamın savaşlarının birinde kâfirlerle karşılaşıldı. Küffar askerinden biri, meydana at sürüp Müslümanlardan er diledi.
Kim çıksa şehit ederdi.
Öyle oldu ki artık meydana kimse çıkmadı.
O kâfir de gururlandı.
Atını ileri sürdü.
***
Ve yüksek sesle "Yâ Muhammed! Bana er gönder, dövüşelim!" diye bağırdı.
Bir miktar bekledi.
Hiç kimse çıkmadı.
Daha da kibirlenip:
"Yâ Muhammed! Bari amcan oğlu Ali'yi gönder. Gelsin de, erlik nasıl olurmuş, ona göstereyim!" diye meydan okudu.
***
Şâh-ı merdan Ali bin Ebi Talib (radıyallahü anh), kâfirin sesini işitti ve durduğu yerde aynen aslanlar gibi kükredi.
Resulullah'a sahabilerden birini gönderip meydana çıkmak için izin istedi.
Efendimiz o sahabiye:
"Ali'yi yanıma getir" buyurdu.
O dahi varıp getirdi.
Huzuruna geldiğinde:
"Yâ Ali! O kâfirle cenk etmek ister misin?" diye sordu.
***
Hazret-i Ali dahi:
"Yâ Resulallah! Senin uğruna canım fedadır. İzin verip himmet ediniz ki varıp o kâfirin şerrini Müslümanların üzerinden def edeyim" dedi.
Efendimiz sevindi.
Onun eline yapışıp:
"Yâ Ali! Seni, yerleri ve gökleri yaratan Allahü teâlâya ısmarladım" buyurdu. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)(Devamı yarın)
.Ey mel'un! İmana gel!"
13-05-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Ali, yaydan okun çıktığı gibi o kâfire karşı at sürüp ve nâra atıp öyle bir haykırdı ki kıyamet koptu sandılar. Kâfirler sonbahar yaprağı gibi titrediler!
Ödleri patladı!
Çoğu ölüp gitti.
O kâfir de meydan ortasında öylece kalakaldı.
***
Hazret-i Ali yaklaştı ve karşısına dikilip "Ey mel'un! İmana gel, yoksa sen bilirsin" buyurdu.
O ise cenk istedi.
İmana gelmedi.
Aralarında birkaç hamle geçtikten sonra yine İslam'a davet eyledi. Yine kabul etmeyince bir darbeyle atından düşürdü.
Göğsünün üzerine çıktı.
Kılıcını boğazına dayadı.
Bir daha davet etti.
***
Kâfir gördü ki hiç kurtuluş yoktur. Ağız dolusu pis tükürüğünü Hazret-i Ali'nin mübarek yüzlerine fırlattı!
O böyle yapınca öldürmedi.
Hatta üzerinden kalktı.
Kılıcı kınına koydu.
Kâfir "Niçin öldürmedin?" dedi.
***
Şâh-ı merdan "Seni Allah için öldürecektim. Sen böyle edince nefsime güç geldi, öldürürsem nefsimin arzusuyla öldürmüş olurum diye korktum!" buyurdu.
O kâfir çok şaşırdı.
Çok da duygulandı!
"Öyleyse dininiz haktır" dedi.
Şehadet getirdi.
Ve Müslüman oldu.
Ona bakıp yetmiş bahadır da imana geldiler. O pehlivan, Hazret-i Ali'nin hizmetinden ayrılmadı. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
(Dünden devam)
Hazret-i Ali, yaydan okun çıktığı gibi o kâfire karşı at sürüp ve nâra atıp öyle bir haykırdı ki kıyamet koptu sandılar. Kâfirler sonbahar yaprağı gibi titrediler!
Ödleri patladı!
Çoğu ölüp gitti.
O kâfir de meydan ortasında öylece kalakaldı.
***
Hazret-i Ali yaklaştı ve karşısına dikilip "Ey mel'un! İmana gel, yoksa sen bilirsin" buyurdu.
O ise cenk istedi.
İmana gelmedi.
Aralarında birkaç hamle geçtikten sonra yine İslam'a davet eyledi. Yine kabul etmeyince bir darbeyle atından düşürdü.
Göğsünün üzerine çıktı.
Kılıcını boğazına dayadı.
Bir daha davet etti.
***
Kâfir gördü ki hiç kurtuluş yoktur. Ağız dolusu pis tükürüğünü Hazret-i Ali'nin mübarek yüzlerine fırlattı!
O böyle yapınca öldürmedi.
Hatta üzerinden kalktı.
Kılıcı kınına koydu.
Kâfir "Niçin öldürmedin?" dedi.
***
Şâh-ı merdan "Seni Allah için öldürecektim. Sen böyle edince nefsime güç geldi, öldürürsem nefsimin arzusuyla öldürmüş olurum diye korktum!" buyurdu.
O kâfir çok şaşırdı.
Çok da duygulandı!
"Öyleyse dininiz haktır" dedi.
Önce İslam düşmanıydı!..
14-05-2013 01:00
İkrime bin Ebi Cehil (radıyallahü anh), Ebu Cehil'in oğlu olup önce İslam'a büyük düşmandı. Mekke'nin fethedildiği gün öldürülmesi emir buyurulan altı kişiden biriydi. O gün Yemen'e kaçmak için gemiye bindi.
Yolda fırtına çıktı.
Gemi batıyordu.
O anda kalbinden "Kurtulursam Muhammed'in ayaklarına kapanacağım" diye niyet etti.
***
Hanımı iman etmişti. Resulullah'a gitti ve İkrime için eman istedi. Yani affını talep etti. Efendimiz de Eshaba dönüp "İkrime, Allahü teâlânın emanındadır, kimse ona ilişmesin!" buyurunca Yemen'e gitti.
Ve İkrime'ye:
"İnsanların en iyisinden sana eman getirdim" dedi.
***
İkrime çok sevindi. Birlikte Mekke'ye dönüp beraberce Resulullah'ın huzuruna geldiler. Efendimiz, Hazret-i İkrime'yi ayakta karşıladı. Kucaklaştı ve oturdu.
Onlar da oturdular.
Hanımının yüzü kapalıydı.
***
Hazret-i İkrime, Efendimize "Zevcem, benim için sizden eman almış" dedi.
Ve başını eğdi.
Heyecanlıydı.
Resûl-i Ekrem Efendimiz "Zevcen doğru söylemiş, sen emniyettesin" buyurdular.
***
O vakit çok sevinip "Yâ Resulallah! Önceki yaptıklarıma pişmanım, bana İslamiyet'i anlat" dedi.
Efendimiz anlattı.
O, dikkatle dinledi.
Ve şehadeti söyleyip Müslüman oldu. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.
Şehadet getirdi.
Ve Müslüman oldu.
Ona bakıp yetmiş bahadır da imana geldiler. O pehlivan, Hazret-i Ali'nin hizmetinden ayrılmadı. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.
İftarını unutmuştu
15-05-2013 01:00
Bir gün Abdurrahman bin Avf hazretlerine yemek ikram ettiler. Kendisi oruçluydu. Tam iftar edeceği zaman eskilerden bir şeyi hatırladı.
Çok duygulandı.
Ve şöyle anlattı:
***
"Uhud günüydü. Benden çok hayırlı olan Mus'ab bin Umeyr şehit düştü. Onu, bir kumaş parçasıyla kefenledik.
Bezi başına çektik.
Ayakları açık kaldı.
Ayaklarına çektik.
Başı açık kaldı.
***
Sonra Hazret-i Hamza şehit oldu.
O da benden hayırlıydı.
Sonra dünya bize açıldı.
Türlü nimetlere kavuştuk.
Allah bizi affetsin" dedi.
***
Bunları anlatırken çok duygulandı.
Müteessir olmuştu.
Çok üzülmüştü.
Ağlamaya başladı.
İftarını bile unuttu.
***
Kendisi şöyle anlatır:
"Bir gün Peygamberimizi takip ettim.
Hurmalık bir yere girdi.
Orada secdeye kapandı.
Secdesi çok uzayınca 'Aman yâ Rabbî! Resulullah'a bir hâl mi oldu?' diye düşünerek yanına yaklaştım.
***
Mübarek başını kaldırdı.
'Sen kimsin?' buyurdu.
'Abdurrahman'ım' dedim.
'Bir şey mi oldu?' buyurdu.
'Yâ Resulallah! Secdeniz o kadar uzadı ki size bir hâl olmasından endişe ettim' dedim." ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.) (Devamı yarın)
"Kim sana salevat getirirse..."
16-05-2013 01:00
(Dünden devam)
Resûl-i Ekrem Efendimiz "Cibrîl-i Emin bana geldi ve 'Yâ Muhammed! Kim sana salat ve selam getirirse Cenab-ı Hak da ona selam eder' müjdesini verdi. Bunun için secde-i şükre vardım" buyurdu.
***
Aradan günler geçti.
Efendimiz vefat etti.
Ahireti şereflendirdi.
Abdurrahman bin Avf (radıyallahü anh), Resulullah'ın ahirete teşriflerinden sonra Onunla geçirdiği günleri hatırlayarak daima ağlar ve "Onun vefatıyle bizim için dünyanın hiç kıymeti kalmadı" derdi.
***
Abdurrahman bin Avf (radıyallahü anh), iman etmeden önce Yemen'e ticari seyahatler yapıyor ve genellikle Humeyri adında bir kimsenin evine misafir oluyordu.
Yine onun evinde misafirdi.
Humeyri ona döndü.
Ve mânâlı bakarak:
"Yâ Abdurrahman! Sana mühim bir haberim var" dedi.
***
O bunu merak etti.
Ve sordu hemen:
"Hayırdır ne haberi?"
"Bir peygamber çıktı"
"Nerede, Mekke'de mi?"
"Evet Mekke'de, yeni bir din getirdi. Halkı, tek Allah'a iman etmeye çağırıyor. Acele dön, Ona sen de iman et" dedi.
Ve beyitler okudu.
Sonra ona dönüp:
"Yâ Abdurrahman! Mekke'ye dönünce bu beyitleri o Peygambere oku" diye de tenbih etti. (Devamı yarın)
.Humeyri doğru söylemiş"
17-05-2013 01:00
(Dünden devam)
Abdurrahman bin Avf (radıyallahü anh), işini yarıda bıraktı.Acele Mekke'ye döndü.Ve Hazret-i Ebu Bekir'i buldu önce.
Çünkü onun, aklıselim sahibi, faziletli bir kişi olduğunu biliyordu.
Humeyri'den duyduklarını anlattı.
Ve sordu ona:
"Sen ne diyorsun?"
***
Hazret-i Ebu Bekir:
"Evet, Humeyri doğru söylemiş" dedi.
Sordu ki:
"Kim bu peygamber?"
Hazret-i Sıddık:
"Muhammed aleyhisselam, biz ona iman ettik, koş sen de iman et!" dedi.
Ona "peki" dedi.
Ve doğruca Resulullah'ın hanesine/evine koştu.
***
Resûl-i Ekrem Efendimiz onu görünce "Yâ Abdurrahman! Benim nübüvvetime, peygamberliğime sen de iman et!" buyurdular.
O da sordu hemen:
"Peki delilin nedir?"
Resul aleyhisselam:
"Humeyri, bana okuman için sana beytler söylemedi mi?" buyurdular.
Çok şaşırıp:
"Evet söyledi" dedi.
***
Hakikat apaçık ortadaydı.
Önce beytleri okudu
Sonra şehadet'i.
Cân-ü gönülden iman edip katıldı Sahabe saflarına.
Efendimiz sevindi.
Ve Humeyri hakkında "Çok kimseler vardır ki beni görmemişler ama nübüvvetimi/peygamberliğimi tasdik/kabul etmişlerdir" buyurdular.
.Allah malını çoğaltsın"
18-05-2013 01:00
Abdurrahman bin Avf (radıyallahü anh), Uhud Savaşına katıldı.
İki müşrik öldürdü.
Yirmi bir yerinden yaralandı.
Hatta ayağından aldığı bir yaradan dolayı hafif topal kaldı.
Ayrıca on iki dişi kırıldı.
Resulullah Efendimiz, onu Medine'de Hazret-i Said bin Rebi' hazretleriyle kardeş yaptı.
? ? ?
Hazret-i Said iyi kalpliydi.
Herkese iyilik yapardı.
Maddi durumu da iyiydi.
Çok da cömertti.
İkram etmeyi severdi.
Öyle ki bütün mal ve servetini Hazret-i Abdurrahman'la paylaşmak istedi.
? ? ?
Fakat Hazret-i Abdurrahman (radıyallahü anh) onun bu teklifini kabul etmedi.
Teşekkür etti.
Ve kendisine:
"Aziz kardeşim, Allahü teâlâ senin malına bereket versin, sen bana çarşının yolunu göster kâfi/yeter" dedi.
Ve ticarete başladı.
Az fiyata satardı.
Sürümden kazanırdı.
? ? ?
Peygamber Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), Hazret-i Abdurrahman'ın böyle söylediğini duyunca memnun olup ona hayır dua etti.
Kaynuka çarşısında ticaret yaparak kısa zamanda malı arttı.
Zira dua almıştı.
Çok zengin oldu.
Hikmetini sorarlardı.
Onlara cevaben:
"Ben de bilmiyorum, taşa uzansam ya altın'a veya gümüş'e rastlıyorum" derdi.
.Ben ağlayayım, kimse ağlamasın!
19-05-2013 01:00
Harput'un büyük velilerinden Hacı Tevfik Efendi, uzun boylu, zayıf bir zat olup tebessümü eksik olmazdı. En sıkıntılı anlarında bile "Ben kederliysem elâleme ne?" der, kendi derdiyle başkalarını huzursuz etmezdi.
Kendi üzülürdü.
Gayriyi üzmezdi.
"Ben üzüleyim, kimse üzülmesin. Ben ağlayayım, kimse ağlamasın" der, mütebessim çehresiyle karşısındakilere ferahlık verirdi.
? ? ?
O, bilgisi az olan kimselerle konuşurken onların seviyesine iner, anlayacakları dilde nasihat ederdi.
Bir gün biri gelip:
"Efendi, siz âlim zatsınız, niçin bu cahillerle oturuyorsunuz?" dedi.
O buna üzüldü!
"Öyle deme!" dedi.
"İmanı olana cahil denmez. En büyük cahil, inanmayandır. Hem sonra bilmeyenler olmasaydı bilene ne iş düşerdi?" buyurdu.
? ? ?
Bir gün Hacı Tevfik Efendi, camiye giderken bir fırının önünde durdu ve içeri girerek hamur yoğuran işçiyi yanına çağırdı.
"Kolay gelsin" dedi.
Hâl hatır sordu.
Ve kulağına eğilip "Oğlum! Al şu parayı, hamama git, gusül abdesti al. Bir daha da burada bu vaziyette çalışma" dedi.
Fırın işçisi utandı!
Ellerine kapanıp:
"Afedersiniz!" dedi.
Hacı Tevfik Efendi, elini gencin omuzuna koyup "Affetmek Allah'a mahsustur oğlum. Maksat, hataya pişman olup bir daha yapmamaktır. Böyle olursa Allahü teâlâ affeder" buyurdu.
www.gonulsultanlari.com
.Okumak için geldim"
20-05-2013 01:00
Hacı Veyiszade zamanında Konya'nın yakın köylerinden fakir bir genç, okumak için Konya'ya gelip İmam-Hatip Okuluna kaydoldu.
Ama yatacak yeri yoktu.
Camide namazını kıldı.
? ? ?
Üzgün bir hâlde okula doğru gidiyordu ki Hacı Veyiszade onu görüp yanına yaklaştı.
"Selamün aleyküm!"
"Aleyküm selam!"
"Kimsin, nereden geldin?"
"Falan köyden okumak için geldim, İmam-Hatibe kaydoldum, fakat yatacak yerim yok" dedi.
? ? ?
Mübarek zat, o genci imamı olmayan bir mahalle mescidine götürdü.
İmam evi boştu.
Anahtarını verip:
"Bu evde kal, ama bu mescitte imamlık yapacaksın!" dedi.
Genç "başüstüne" dedi.
Elini öpüp teşekkür etti.
? ? ?
Ancak köyünden getirdiği yiyecekler bitince birkaç gün aç kaldı. Tam köye dönmek için hazırlanmıştı ki kapısı çalındı.
Açtığında bu zatı gördü.
Hemen içeri aldı.
Niyetini söylemedi.
? ? ?
Ama mübarek zat cebinden bir deste para çıkardı ve bu gence uzatıp "Köye gitme, derslerine devam et, maddi sıkıntın olursa hâllederiz" dedi.
Ve çıkıp gitti.
Genç parayı saydı.
Çok sevindi! Zira bu para ona bir ay yeterdi. Ondan sonraki aylarda da Hacı Veyiszade gelir, yeterince para verirdi kendisine.
www.gonulsultanlari.com
.Ben İslam'ın âciz bir hizmetkârıyım"
21-05-2013 01:00
Konya'da yetişen velilerden Hacı Veyiszade Mustafa Efendi, derin ilminin yanı sıra keramet sahibi bir zattı. İmam-Hatip Lisesinde yedi sene ders verdi.
Kendisine yüksek makamlar verilmek istendiğinde:
"Ben İslam'ın alelâde bir hizmetkârıyım, Allah beni bu hizmetten ayırmasın" dedi.
? ? ?
Fakir fukarayla ilgilenirdi.
Yoksullara yardım ederdi.
İlim ve irfan ehlinin içine düştüğü müşkülleri/zorlukları da kısa yoldan hâllederdi.
Talebeleriyle yaptığı sohbetlerinde namazın ehemmiyetini anlatırdı.
? ? ?
Talebeden birinin bir gece çocuğu oldu.
"Adını hocam koysun" diyerek sabah namazında Aziziye Camii'ne gitti.
Namaz kılındı.
Cemaat kalktı.
Hacı Veyiszade de kalkıp odasına giderken bu gence yanaştı ve yavaşça "Oğlunun adını Abdullah koy. Ömrü uzun olsun, âlim olsun, fazıl olsun" diye dua etti.
? ? ?
Bu zat bir sohbetinde "Ey insanlar! Şeytan insanı iki yerde küfre sokar. Çünkü insan, bu iki yerde zayıftır" dedi.
Merak edip sordular:
"O hangi hâllerdir efendim?"
"Öfke ve şehvet" dedi.
"Hikmeti nedir?" dediler.
Cevap olarak:
"Çünkü öfke ve şehvet ânında akıl örtülür, insan doğru düşünemez. Onun için öfkelendiğiniz zaman ayaktaysanız oturun, oturuyorsanız yatın!" buyurdu.
.Bizzat Efendimize sorardı
22-05-2013 01:00
Konya'nın Hadim kasabasından Muhammed Hadimi hazretleri büyük veli, fıkıh ve tasavvuf âlimidir. Eserlerine aldığı hadîs-i şeriflerin sahih olup olmadığını iyice araştırırdı.
Bazen şüphelenirdi.
Efendimize sorardı.
Kaynağından öğrenirdi.
Medine'de, Ravda-i mutahharada harem ağalığı yapan Beşir Ağa, bu mevzuyu şöyle anlatır:
***
"İstanbul'a gelmiştim.
Padişah Birinci Mahmud Han, Harem-i şeriften malumat almak istiyormuş.
Beni huzuruna çağırdı.
Emirleri üzere gittim.
Hâl hatır sorduktan sonra 'Haremeyn-i şerifeynde muttali olduğun enteresan hadiseler var mı? Onlardan anlatır mısın' dediler.
Ben de 'Var efendim' dedim.
***
Ve birini şöyle arz ettim:
Ravda-i mutahharada temizlik yapıyordum. Gece yarısına doğru Cebrail aleyhisselamın Resulullah Efendimizle görüşmek için girdiği Cibril kapısı birden açıldı.
'Bu vakit gelen kimdir?' dedim.
Merakla kapıya koştum.
Nur yüzlü biriyle karşılaştım.
***
Bana selam verdi.
Selamı aldım ve 'Hoşgeldiniz efendim' dedim.
Bana fısıltıyla cevap verip doğruca Peygamber Efendimizin mübarek kabr-i şeriflerinin ayak ucuna doğru gitti.
Arkasından bakakaldım.
Orada bir müddet bekledi.
Bazı şeyler söyledi.
Çok dikkat etmeme rağmen anlayamadım." (Devamı yarın)
.Hadim'de ikamet ediyorum"
23-05-2013 01:00
(Dünden devam)
Beşir Ağa anlatıyor: "İşi bitince arka arka giderek huzurdan ayrıldı. Çok merak etmiştim. Edeple yanına yaklaşıp sordum:
'Siz kimsiniz efendim?'
'İsmim Muhammed'
'Nerelisiniz?'
'Diyar-ı Rum'danım, Hadim'de ikamet ediyorum' dedi.
'Ziyaret sebebiniz nedir?' dedim.
Şöyle anlattı:
? ? ?
İmam-ı Birgivi'nin Tarikat-ı Muhammediyye isimli kitabını şerh ediyorum. Bir hadîs-i şerifin sahih olup olmadığında şüpheye düştüm. Bunu Efendimize sordum.
'Sahihtir' buyurdular.
Böylece anlatıp ayrıldı.
Bu zatı çok sevmiştim."
? ? ?
Padişah Birinci Mahmud Han bu zatı çok merak etmişti. Onunla tanışıp görüşmek için İstanbul'a davet etmeyi düşündü ve Konya Valisi Ali Paşa'ya bir davetname gönderdi.
? ? ?
Ali Paşa davetnameyi aldı.
Ve acele Hadim'e gitti.
Kendisine takdim etti.
O geldiği gün Padişah, ona sima olarak çok benzeyen birkaç kimseyi daha saraya getirtmişti. Maksadı, Beşir Ağa'yı imtihan etmekti!
? ? ?
Nihayet misafirler huzura çağrıldı. Muhammed Hadimi hazretleri ve ona çok benzeyen kişiler içeri girdiler.
Beşir Ağa gelenlere baktı.
Muhammed Hadimi'yi tanıdı.
Ve onu Padişaha gösterip "Bahsettiğim zat işte budur sultanım" dedi.
Birinci Mahmud Han, Hadimi hazretlerine çok iltifat edip ihsanlarda bulundu.
> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Gençken tanıdım
24-05-2013 01:00
Hafız Sadullah hazretleri, hocasının hizmetinde bulunmakla eline geçen manevi dereceleri şöyle anlatır: "Hocamı gençken tanıdım ve otuz yıl hizmet ettim. Hatta gözlerimin görme hassası gitti. Şöyle ki; bir defasında hocam beni Ahmedabad'a göndermişti.
Güneş çok yakıcıydı.
Şuası gözüme dokundu.
Ve görmez oldular!
***
Arkadaşlarım başıma toplanıp "Sen bu hâlde hocamıza hizmet edemezsin, bu hizmete biz devam edelim" dediler.
Çok üzüldüm.
Hatta ağladım.
Zira bu hizmeti başkalarına bırakmak istemiyordum. Allahü teâlâ merhamet etti ve hocama olan sadıkane hizmetimin bereketiyle işim hâlloldu.
***
Kalp gözüm açıldı.
Marifet nuruna kavuştum.
Ve kalbim görmeye başladı.
Hafız Sadullah Efendi, Hindistan'da yetişen Ehl-i sünnet âlimlerinin ve tasavvuf mütehassıslarının en büyüklerinden olan Mazhar-ı Cân-ı Canan hazretlerinin de hocasıdır.
***
Mazhar-ı Cân-ı Canan (kuddise sirruh) anlatır:
"Hocam Hafız Sadullah hazretleri çok mütevazıydı.
Kendini aşağı görürdü.
Hatta 'hiç' bilirdi.
Bir talebesi bir kimseyi incitecek olsa kabahati kendisinde görür, bizzat incinen kimseye gidip 'Bu, bizim kusurumuzdur" diye söylerdi.
"Affediniz" derdi.
Bizzat özür dilerdi.
İncinen kimseye âdeta yalvararak kendisinden helallık dilerdi.
.Ben hâllederim!.."
25-05-2013 01:00
Efendimiz on yaşlarında iken amcası Zübeyr'le bir kervana katılıp sefere çıktılar. Az sonra bir dere çıktı önlerine.
Azgın bir deve vardı!
Asla yol vermiyordu.
Kaç defa teşebbüs ettilerse de neticesiz kaldı. Çaresizlikten "Geri dönüyoruz!" dediler.
***
Âlemlerin Efendisi "Durun! Ben hâllederim" buyurdu ve devesinden inip o hırçın deveye bindi.
Azgın deve yumuşadı!
Uysal ve itaatliydi artık.
Üzerinde olanın kim olduğunun şuurundaydı sanki! Ölçülü adımlarla başladı suda yürümeye. Kervan da arkasından. Karşı kıyıya varınca durdu ve uslu uslu çekildi kenara. Kervan devam etti yoluna.
***
Mekke'de Bevane adlı bir put vardı ki Kureyşliler yılda bir gün o putun yanında toplanır, ona ibadet ederlerdi. İşte o gün gelmiş, herkes o puta gidiyordu.
Ebu Talib de gidecekti.
Efendimize yaklaşıp:
"Bevane'ye gidiyoruz!" dedi.
Ama Efendimizin yüzü asıldı! Zira gitmek istemiyordu. İstemeyerek kabul etti. Ancak o puta yaklaşınca, ortadan kayboldu.
Herkes merak etmişti!
Acaba nereye gitmişti?
***
Sonra birden çıktı ortaya. Ebu Talib sevinçle koşup "Neredeydin?" diye sordu.
Cevaben:
"Amcacığım, ben o puta yaklaşınca çok heybetli biri önüme çıkıp 'Dur yâ Muhammed! Yaklaşma ona! Sen, o putları kırmak için dünyaya geldin!' dedi. Bu ilahî ikaz üzerine ayrıldım" dedi.
www.gonulsultanlari.com
.Salevat okumanın fazileti
26-05-2013 01:00
Büyük velilerden biri, Kâbe-i şerifi tavaf ederken devamlı surette salevat-ı şerife okuyan bir kimseyi görüp "Arkadaş, sen niçin durmadan salevat okuyorsun?" diye sordu.
O da şöyle anlattı:
? ? ?
"Vaktiyle babamla bir sefere çıkmıştık.
Yolda babam vefat etti.
Ölür ölmez yüzü simsiyah oldu!
Ne yapacağımı şaşırdım.
Üzülüp ağlamaya başladım.
Yorulup uyuyakalmışım.
O ara rüya gördüm.
? ? ?
Rüyada çok nurlu bir zat geldi yanımıza.
Hiç öyle nurlu kimse görmemiştim.
Mübarek eliyle babamın yüzünü sığadı.
O anda fevkalade bir şey oldu.
Şöyle ki o siyahlık gitti.
Üstelik nurlandı.
? ? ?
İnanamadım.
Çok sevindim.
Ve o zata teşekkür ettim.
Ama çok da merak ettim.
Acaba kimdi bu zat.
Tam gidiyordu ki eteğine yapışıp "Siz kimsiniz efendim?" diye sordum.
? ? ?
O nurlu zat "Ben senin peygamberinim" buyurdu.
İnanamadım.
Sevinç içinde:
"Bu, ne nimet yâ Resulallah! Babam, bu nimete ne ile kavuştu?" diye sordum.
? ? ?
Efendimiz cevaben "Baban günahkâr biriydi, ama bana çok salevat okurdu. Onun için imdadına geldim" buyurdu.
O sırada uyandım.
Babamın yüzü nur gibi parlıyordu.
İşte o günden itibaren hep böyle salevat okurum devamlı.
.Resulullah'a âşıktı
27-05-2013 01:00
Mescid-i Nebi inşa edilince hutbe okumak için minber yoktu önceleri. Bir hurma kütüğü vardı mescit içinde.
Adı Hannane idi.
Bu kütük, cansızdı.
Ama âşıktı Resulullah'a! Efendimiz, bu kütüğe dayanıp da okurdu hutbeyi.
? ? ?
Sonra minber yapıldı.
Ve üç basamaklıydı.
İlk cuma günü Efendimiz hutbe için bu minbere çıktılar. Tam hutbeyi okuyacaklardı ki kütükten bir garip sesler gelmeye başladı.
? ? ?
Cümle Eshab dikkat kesildiler. Ses, hurma kütüğünden geliyordu ve ağlama, inleme sesleriydi bunlar.
Hurma kütüğü inliyordu.
Bütün Eshab dinliyordu.
? ? ?
Zira dayanamamıştı Resulullah'ın ayrılığına. Onun için ağlıyordu ve ağlama sesleri kesilmiyordu. Efendimiz minberden indiler ve o kütüğü şefkatle okşadılar.
? ? ?
Ânında kesildi ağlaması.
Herkes hayret içindeydi.
Efendimiz Eshaba dönüp "Ey Eshabım! İnip de onu okşamasaydım kıyamete kadar böyle ağlayacaktı" buyurdular.
? ? ?
Efendimiz o kütüğe seslenip "Seni, istersen bahçeye dikeyim, yeniden dal budak sal. İstersen cennete dikeyim, Allah dostları yesin meyvelerinden" buyurdular.
Kütük:
"Beni cennete dikin yâ Resulallah!" diye cevap verince Efendimiz Eshaba dönüp "Ahireti dünyaya tercih etti" buyurdular. ("Şevâhid-ün Nübüvve" kitabından alınmıştır)
www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bu kavim, putperestti
28-05-2013 01:00
Lût aleyhisselam, Sedum şehri halkına gönderilen peygamberdir.
İbrahim aleyhisselamın yeğenidir.Bu kavim, putperestti.
Putlara tapıyorlardı.
Ayrıca yol kesicilik ve soygunculuk, asıl meslekleriydi.
En kötüsü de livata yaparlardı.
? ? ?
Zulüm kol geziyordu.
Zayıf insanlar eziliyordu.
Fuhuş ve ahlaksızlık aleni/açıktan yapılıyordu.
Edep hayâ yok olmuştu.
Ayıp günah bilinmiyordu.
Üstelik yapanlar itibar görüyor, yapmayanlar dışlanıyordu.
? ? ?
Hazret-i Lût emri aldı.
Doğruca bu kavme vardı.
Kralları, Sedum adında biri olup Nemrud'un da yakınıydı.
Lût Nebi Sedum'a geldi.
? ? ?
Ve halkı bir yere toplayıp "Ey insanlar! Allah'tan korkunuz ve O'na itaat ediniz! Putlara ibadet etmekten vazgeçiniz. Sizden önce hiçbir milletin yapmadığı bu çirkin işi de bırakınız. Ben, Allahü teâlânın size göndermiş olduğu peygamberiyim" dedi.
? ? ?
Ama inanmadılar.
Onu yalanladılar.
Asla dinlemediler.
Zalim kral, adamlarına emredip "Onu bana getirin!" dedi.
Yanına gidince:
"Sen kimsin, seni kim gönderdi ve niçin geldin?" dedi.
Kralın yanındakiler:
"Onun ismi Lût'tur. Allah tarafından peygamber olarak gönderilmiş" dediler. (Devamı yarın
.Doğru sözlü isen…"
29-05-2013 01:00
(Dünden devam)
Kral bunu işitti.
Kalbine korku girdi!
Ve Lût aleyhisselama dönüp "Rabbinin emir ve yasaklarını şu insanlara anlat. Eğer kabul ederlerse ben de onlarla beraberim" dedi.
Lût aleyhisselam ayrıldı.
? ? ?
Kavmini topladı.
Emr-i maruf yaptı.
Nasihatler etti.
Ama dinlemediler.
Aralarında toplandılar.
Bu işi konuştular.
Ve istişare ettiler.
? ? ?
Sonunda hazret-i Lût'u yurtlarından çıkarmaya karar verdiler!
Ve bunu kendisine söylediler.
Lût aleyhisselam, onları Allahü teâlânın azabıyla korkuttu.
Yine aldırmadılar.
Hatta alay edip:
"Eğer doğru sözlü isen bahsettiğin o Allah'ın bizim için vadettiği azabı getir!" dediler
? ? ?
Azdıkça azdılar!
Hiç uslanmadılar.
Nûh Nebi anlattı.
Onlar yalanladı.
Böylece kırk yıl geçti.
Sonunda ümidini kesti.
? ? ?
Ve ellerini kaldırıp "Yâ Rabbî! Bunlara azap indirerek bana nusret/yardım et!" dedi.
Kavmiyse daha azdı.
Haddi çok aştılar.
Yeryüzü bile dayanamadı!
Allahü teâlâya iltica etti/sığındı.
Üzüntüsünü bildirdi. (Devamı yarın)
.Bu azgın kavme niye geldiniz?"
30-05-2013 01:00
(Dünden devam)
Hak teâlâ azabı takdir etti.
Ve üç melek vazifelendirdi.
Bu melekler, Hazret-i Cebrail, Hazret-i İsrafil ve hazret-i Azrail idi.
Bu üç melek yere indiler.
Sedum şehrine geldiler.
Vakit öğlendi.
? ? ?
Parlak, güzel yüzlü delikanlı şeklindeydiler.
Lût Nebi tarlada çalışıyordu.
Önce kızlarına rastladılar.
Büyük kızı su dolduruyordu.
Bu melekleri görünce "Bu azgın kavme niye geldiniz? Sizi burada bir kişiden başka kimse misafir etmez" dedi.
Ve babasına koştu.
Durumu haber verdi.
? ? ?
Hazret-i Lût geldi.
Güzel yüzlü gençleri görünce "Buraya niçin geldiniz?" dedi.
Melekler:
"Misafir kalmak için" dediler.
Hazret-i Lût:
"Ben misafir ederim" dedi.
Bir yandan da üzüldü.
Zira azgın kavminin, bu genç ve güzel yüzlü misafirlere zarar vereceğinden korkuyordu.
? ? ?
İçi sıkıldı.
Sonra onlara dönüp:
"Nereden geldiniz?" diye sordu.
Melekler:
"Uzak yoldan geldik" dediler.
Allahü teâlâ, meleklere "Bu kavmin sapıklığına, Lût aleyhisselamın dört defa şehadet etmesini bekleyin!" diye emretmişti.
Lût aleyhisselam "Bu kavmin sapıklığını biliyor musunuz?" dedi. (Devamı yarın)
.Bu, birinci şahadetidir
31-05-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Cibril bunu duydu. Diğer meleklere dönüp:"Bu, birinci şehadetidir" dedi.Melekler, hazret-i Lût'a "Kavminin azgınlıkları nedir?" dediler.
Hazret-i Lût: "Bunlar livata ederler, Allah onlara lanet etsin!" dedi.
***
Hazret-i Cibril:
"Bu ikinci şehadetidir" dedi.
Lût Nebi onlara: "Karanlık basınca şehre girin, sizin geldiğinizi bilmesinler. Çünkü bu kavim çok azgındır, Allah'ın laneti onların üzerine olsun!" dedi.
Hazret-i Cibril: "Bu, üçüncü şehadetidir" dedi.
***
Sonra akşam oldu.
Karanlık bastı.
Birlikte şehre girdiler.
Hazret-i Lût'un evine geldiler.
Hazret-i Lût onları içeri aldı.
Kapısını kilitledi ve hanımına "Bunlar misafirlerimdir, kimseye söyleme!" diye tenbih etti.
O da söz verdi.
Ama sözünde durmadı.
Hıyanet etti!
Ve kavmine gidip "Bizim evimizde şimdiye kadar hiç görmediğim parlak ve güzel yüzlü gençler var" dedi.
Sapıklar bu haberi aldılar.
Her tarafa yaydılar.
***
Toplanıp oraya geldiler.
Evin etrafını çevirdiler.
Hazret-i Lût'u çağırıp:
"Misafirlerini bize ver!" dediler.
Niyetlerini de açıkça söylediler. (Devamı yarın)
.İçinizde akıllı kimse yok mu?"
01-06-2013 01:00
(Dünden devam)
Lût aleyhisselamın içi sıkıldı.
Onlara nasihat etti.
Dinlemediler.
Çok üzülüp:
"İçinizde aklı başında kimse yok mudur?" buyurdu.
Onlar ise ısrar edip:
"O misafirleri bize teslim et!" dediler.
***
Hazret-i Lût, o azgınlara "İşte kızlarım, iman edip onları nikâhla alın!" dedi.
Ama istemediler.
Âdeta kudurmuşlardı!
Hazret-i Lût'a:
"Senin kızlarınla bir işimiz olmadığını ve ne istediğimizi sen iyi biliyorsun" dediler.
***
Tekrar nasihat etti.
"Dağılın, gidin!" dedi.
Dağılmadılar.
Hazret-i Lût'un içi daraldı!
Çaresiz kaldı.
Ve "Keşke size yetecek kuvvetim olsaydı veya sağlam bir kaleye sığınabilseydim" dedi.
Ellerini kaldırıp:
"Yâ Rabbî! Bunların şerrinden sana sığınıyorum" dedi.
***
Hazret-i Cibril bunu duydu.
Diğer meleklere dönüp "Bu, dördüncü şehadetidir" dedi.
Hazret-i Lût'un bu kadar sıkılıp daraldığını gören melekler, Ona meseleyi açtılar.
Kendilerini tanıttılar.
Vazifelerini açıkladılar.
Ve kendisine "Ey Lût! Kapıyı aç ve geri çekil!" dediler.
O da öyle yaptı.
Kapıyı açtı.
Kendi geriye çekildi. (Devamı yarın)
.
.Bunlar, Rabbimin melekleridir"02-06-2013 01:00
(Dünden devam)
Azgınlar içeri girdiler.
Kudurmuşlardı sanki!
Cebrail aleyhisselam onlara kanadıyla bir defa vurdu.
Yüzleri siyahlaştı.
Gözleri kör oldu.
Şaşkınca kaçıştılar!
? ? ?
Yine de ders almadılar.
Azabı anlayamadılar.
Üstelik Lût aleyhisselama "Yâ Lût! Yarın sana yapacaklarımıza hazır ol!" dediler.
Onu tehdit ettiler!
Evlerine döndüler.
Ve birbirlerine "Lût, evine büyücüler getirmiş" dediler.
? ? ?
Küfürde inat ettiler.
Lût Nebi, kızlarını aldı.
Müminleri de aldı.
Ve şehirden çıktı.
Hanımı, inkârcılardandı.
Lût aleyhisselama "Nereye gidiyorsun?" diye sordu.
O da olacakları bildirip "Bunlar Rabbimin melekleridir, bu kavmi helak etmek üzere geldiler" dedi.
Lakin o inanmadı.
Onlarla birlikte helak oldu.
Azabın saati geldi.
Cebrail aleyhisselam kanadını şehrin altına yaydı.
Yukarı kaldırdı.
Ve ters çevirdi.
? ? ?
O anda melekler:
"Bu azap kimleredir?" dediler.
Cevaben:
"Lût kavminedir" dedi.
Ve şehri şiddetle yere çaldı!
Üzerlerine de kızgın taş yağdırıldı.
.Bunlar kimlerdir?
03-06-2013 01:00
Abdullah ibni Abbas (radıyallahü anhüma) rivayet eder:
Resulullah'ın huzurunda, Ebu Bekr-i Sıddık zikrolundu.
? ? ?
Efendimiz buyurdular ki:
"Hiç kimse Ebu Bekir gibi olamaz!
Zira insanlar beni yalanlarken o beni tasdik etti.
Bana iman getirdi.
Herkes benden kaçarken, o bana kızını verdi.
Malını benim için feda etti.
Zor anlarımda benimleydi.
? ? ?
Agâh olun ki:
Ebu Bekr-i Sıddık, kıyamet gününde cennet develerinden bir deveye binmiş olarak gelir.
Eğeri zeberceddendir.
Yuları ise inciden.
Kendi de sündüs ve istebraktan yeşil iki elbise giymiş olduğu hâlde bana anlatır.
Ben de ona anlatırım.
? ? ?
Kıyamet ehli:
'Bunlar kimlerdir?' derler.
Cennet melekleri:
'Onlar, Allahü teâlânın Resulü Muhammed aleyhisselam ile Ebu Bekr-i Sıddık'tır' diye cevap verirler."
? ? ?
Ebu Hüreyre (radıyallahü anh) rivayet eder:
Resul aleyhisselam buyurdu:
"Ben miraca çıktığımda Allahü teâlâdan istedim ki benden sonra halife, Ali ibni Ebi Talip olsun.
Lakin melekler:
'Olmaz' dediler.
Ardından da:
'Allahü teâlâ dilediğini yapar, senden sonra halife Ebu Bekr-i Sıddık'tır' dediler."
www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 4
.Ebu Bekir'e söyleyin, namazı kıldırsın
04-06-2013 01:00
Hazret-i Âişe-i Sıddîka (radıyallahü anha) anlatır:
Resul aleyhisselamın son hastalığında ağrısı arttı.
Ateşi ziyade oldu!
Namaz vakti geldi.
Bana bakıp "Ebu Bekir'e söyleyin, Eshabıma imam olup namaz kıldırsın" buyurdu.
Böyle arzu etti.
? ? ?
Ben arz ettim ki: "Yâ Resulallah! Ebu Bekir sizin makamınıza geçince ağlamasından sesini kimse işitmez. Ömer bin Hattab'a emredin, imamlığı o yapsın!"
Ama kabul etmedi.
Yine bana dönüp:
"Ebu Bekir'e söyleyin, insanlara imam olup namaz kıldırsın" buyurdu.
? ? ?
Ben ısrar ettim ve "Yâ Resulallah! Ebu Bekir sizin makamınızda durmaya takat getiremez. Bir başkasına emredin, namazı o kıldırsın" diye arz ettim.
Peygamberimiz yine:
"Ebu Bekir'e söyleyin, namazı kıldırsın" buyurdu.
? ? ?
Hazret-i Âişe der ki:
"Hafsa'ya varıp 'Sen Resulullah'a söyle ki Ebu Bekir imam olursa ağlamaktan kimse sesini işitmez' dedim.
O da Hafsa'ya gitti.
Ve böyle söyledi.
? ? ?
Ama Resulullah yine 'Ebu Bekir'e söyleyin, Eshabıma imam olsun. Siz kardeşim Yusuf'u sıkıntıya düşüren kimseler değil misiniz. Ben Ebu Bekir diyorum, siz Ömer diyorsunuz!' buyurdu."
? ? ?
Hazret-i Hafsa üzüldü, Hazret-i Âişe'ye 'Beni mahzun ettin' dedi ve geri gitti.
www.gonulsultanlari.com
.Benden sonra halife Ebu Bekir olur
05-06-2013 01:00
Abdullah ibni Abbas (radıyallahü anhüma) anlatır:
"İzâcâe suresi nazil olduğu/indiği vakitte Hazret-i Abbas, Hazret-i Ali'nin yanına geldi.
İkisi konuştular.
Hazret-i Abbas:
'Yâ Ali! Resulullah'ın vefatlarını haber veren ayet gelmiştir. Bizler bilmeyiz ki halife kim olur?' dedi.
? ? ?
Hazret-i Ali 'Ne yapalım?' dedi.
Hazret-i Abbas:
'Resulullah'a soralım. Bu işi bize tevdi buyurursa/bırakırsa Kureyşin bizimle düşmanlığı olmaz. Eğer başkasına buyurursa rica edelim. O kimseye, bizim hakkımıza riayet etmesi için vasıyet buyursun' dedi.
? ? ?
Ali bin Ebi Talip 'Olur' buyurdu.
Hazret-i Abbas kalktı.
Resulullah'ın huzuruna varıp bunu arz etti.
? ? ?
Resûl-i Ekrem Efendimiz 'Yâ Abbas! Allahü teâlâ, benim halifeliğimi Ebu Bekir'e vermiştir. Benden sonra halife Ebu Bekir olur. Ebu Bekir'in her söylediğini kabul edin, necat/kurtuluş ve felah/selamet bulursunuz' buyurdular.
Hazret-i Abbas:
'Başüstüne' dedi.
Ve rahat etti."
? ? ?
Abdullah bin Abbas:
"Onlar Ebu Bekr-i Sıddık'a itaat ettiler, doğru yolu buldular. Her kim ki Ebu Bekr-i Sıddık'ın hilafetini hak bilip bütün Sahabe-i Kiram'ı dost tutarsa doğru yolu bulur ve emin olur" buyurdu.
www.gonulsultanlari.
.Kandilin ışığını çoğalt
06-06-2013 01:00
Bir gün Cebrail aleyhisselam yetmiş bin melekle gelerek, Enam suresini getirdi.Resul aleyhisselam o gece bütün Eshab-ı Kiram'ı Hazret-i Âişe'nin evinde topladı.
Mum yaktılar.
Ve sure-i Enamı okudular.
Sonra mumun ışığı azaldı.
***
Resûl-i Ekrem "Yâ Eba Bekir! Kandilin ışığını çoğalt!" buyurdu.
O da çoğalttı.
Az sonra yine azaldı.
***
Resûl-i Ekrem yine "Yâ Eba Bekir! Kandilin ışığını arttır" buyurdu.
Hazret-i Ebu Bekir kalkıp bakınca kandilin yağının bitmiş olduğunu gördü.
Ve arz eyledi.
Resûl-i Zişan:
"Yâ Eba Bekir! Kendi ağzının tükrüğünden kandile biraz damlat" buyurdu.
***
Âişe-i Sıddîka der ki: "Babam emri ifa etti ve kandilin ışığı çoğaldı. Allah'ın izniyle öyle şiddetli bir ışık oldu ki Eshab-ı Kiram'ın gözlerini kamaştırdı!"
***
Efendimiz "Bu kandili söndürmeyiniz!" buyurdular.
Kırk gün kırk gece yandı.
Bir münafık vardı.
Bir gün bu eve geldi ve kandili görüp "Ne acayip kandil, kırk gün kırk gecedir yanıyor" dedi.
***
O böyle söyledi.
Kandil de söndü.
Hazret-i Cibril gelip "Yâ Muhammed! Allahü teâlâ 'Ben, fena bakışlı kullar da yarattım. Eğer o münafığın fena bakışı olmasaydı o kandil, Ebu Bekir'in ağzının suyunun bereketiyle kıyamete kadar sönmezdi' buyuruyor" dedi
.Göklere şenlik geldi
07-06-2013 01:00
Efendimiz buyurdular ki: "Ebu Bekr-i Sıddık annesinden doğduğu gün göklere şenlik geldi. Allahü teâlâ, 'Adn Cenneti'ne emredip 'İzzim ve celalim hakkı için, sana yalnız Ebu Bekir'i sevenleri koyarım!' buyurdu.
Cehenneme de:
'İzzim ve celalim hakkı için, sende sadece Ebu Bekir'in düşmanlarına azap ederim!' diye bildirdi.
? ? ?
Vaktâ ki kıyamet kopar, Hakk teâlâ 'Yâ Eba Bekir! Ben ki Cebbar-ı âlem'im, senin dostlarını senin istediğin yere koyacağım!' buyurur."
Büyüklerimiz:
"Her kim Hazret-i Ebu Bekir'i düşman bilirse onun imanı onunla devam etmez. Her kim de Hazret-i Ebu Bekir'i dost edinirse onun küfrü onunla devam etmez" buyuruyor.
? ? ?
Abdullah bin Abbas anlatır: Resulullah Efendimiz buyurdular ki: "Bana miracta Hamza ile Cafer gösterildi. Baktım, önlerinde zebercedden bir tabak vardı.
İçinde incir vardı.
O inciri yiyorlardı.
Sonra üzüm oldu, üzümden yediler. Sonra taze hurma oldu, hurmadan yediler.
? ? ?
Onlardan 'Bu mertebeyi hangi amelle kazandınız?' diye sordum.
Cevaben:
'Lâ ilahe illallah Muhammedün Resulullah ile' dediler.
? ? ?
'Ondan sonra ne ile?' dedim. 'Sana salevatla' dediler.
? ? ?
'Sonra ne ile?' dedim. 'Ebu Bekr-i Sıddık ve Ömer-ül Faruk'u sevmekle' dediler." ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
www.gonulsultanlari.com
.Karşısına bir aslan çıktı
08-06-2013 01:00
Enes bin Malik (radıyallahü anh) rivayet eder: Resûl-i Ekrem, Sefine adındaki bir sahabiyi bir mektupla Yemen'de Muaz bin Cebel hazretlerine gönderdi.
Hazret-i Sefine yola düştü.
Yolda önüne bir aslan çıktı.
Ve sanki onunla konuşur gibi sesler çıkarıyordu! Hazret-i Sefine "Ey aslan! Yanımda Resulullah'ın mektubu var!" dedi. Aslan saygıyla uzaklaştı.
***
Hazret-i Sefine Yemene geldi.
Resulullah'ın mektubunu verdi.
Cevabını aldı ve dönüp aynı mahale geldiğinde o aslan yine önüne geldi ve konuşur gibi sesler çıkardı!
O yoluna devam etti.
Medine'ye geldi.
***
Peygamberimiz "Yâ Sefine! Hadiseyi sen mi anlatırsın, ben mi anlatayım?" buyurdular.
Hazret-i Sefine:
"Yâ Resulallah! Sizin mübarek ağzınızdan dinlemek daha güzeldir" dedi.
***
Efendimiz "O aslan, gidişinde ve dönüşünde senin önüne çıktı ve 'Resulullah'ı, Ebu Bekir'i ve Ömer'i ne hâl üzere bıraktın?' diye sordu" buyurdular.
Bir sahabi:
"Yâ Resulallah! Yırtıcı hayvanlar Ebu Bekir'in ve Ömer'in faziletlerini bilirler mi?" diye sordu.
***
Resûl-i Ekrem "Evet, Allahü teâlâya yemin ederim ki O, yedi kat yerleri ve gökleri, cenneti ve cehennemi, Arş'ı ve Kürsi'yi, melekleri ve cinleri, dağları, deryaları, ağaçları ve yırtıcı hayvanları yarattı. Bunların hepsi de Ebu Bekir'le Ömer'in faziletini bilirler" buyurdu. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
www.gonulsultanlari.com
.Kızım, süte su kat!
09-06-2013 01:00
Hazret-i Ömer (radıyallahü anh), bir gece şehri dolaşıyordu ki bir evden konuşmalar duydu. Anne kız münakaşa ediyorlardı:
"Kızım, süte biraz su kat!"
"katmıyalım anne."
"Kat diyorum sana!"
"Lütfen anneciğim ısrar etme!
"Bir ölçek kızım."
"Anneciğim bunun azı da haramdır. Hem Halife Ömer 'Sütlere su katmayın!' demiyor mu?"
"Gece vakti halife bizi nerden görecek?"
"O görmezse Allah görüyor ya!"
Kadın sustu.
Israr etmeyip:
"Haklısın kızım" dedi.
***
Hazret-i Ömer bunları duydu, oradan eve geldi ve oğlunu çağırıp "Sana gayet takva ehli bir kız buldum, onunla evlenmek ister misin?" diye sordu.
Oğlu "Siz bilirsiniz" dedi.
***
Nihayet sabah oldu. Doğruca o eve gidip kapıyı çaldı. Kadın, Halifeyi gördü.
Çok korktu.
Ve içinden:
"Eyvah! Geceki konuşmalarımızı duyduysa yandım gitti" diye düşündü. Sonra da "Buyurun efendim" deyip Halifeyi içeri aldı.
***
Hazret-i Ömer "Ey hatun! Dün geceki konuşmalarınızı duydum. Kızının sözleri hoşuma gitti. Allah'ın emriyle, kızını oğluma istemeye geldim" buyurdu.
Kadın şaşırdı.
Heyecanlandı.
Sevinç içinde "Hayhay efendim, bizim için şereftir" dedi.
Düğünleri oldu ve evlendiler. İhlası sebebiyle kızın dünyası da mamur oldu, ahireti de. Ömer bin Abdülaziz, bu hanımın torunudur.
.Niçin bana haber vermedin?
10-06-2013 01:00
Hazret-i Osman (radıyallahü anh), bir gün Resul aleyhisselamın hanesinde hiç yiyecek kalmadığını işitti ve derhâl mescide koştu.
Selman-ı Farisi'ye:
"Niçin haber vermedin?" dedi ve bir semiz koyunla bir miktar bal ve un alıp Âişe-i Sıddîka'nın evine getirdi.
Hazret-i Âişe'ye:
"Resulullah'a söyle ki bunları diğer hanımlara taksim etmesin. Zira ben her eve bu kadar gönderdim" dedi.
***
Âişe-i Sıddîka der ki: O koyunu boğazladılar. O un'dan ekmek pişirdim. Resulullah mescitten geldi. Unu, ekmeği ve balı görüp "Bunlar nereden geldi?" dedi.
Ben olanı anlattım.
Çok memnun oldu.
Ve diğer hanımlara da taksim etmek istedi. Osman'ın söylediğini haber verdim. Çok sevindi ve ellerini kaldırıp "Yâ Rabbî! Osman'ın gelmiş ve gelecek, gizli ve açık bütün günahlarını affet" diye dua etti.
***
Hazret-i Ebu Hüreyre der ki: Bir gün Resulullah'ın kızı ve Hazret-i Osman'ın hanımı olan Hazret-i Rukayye'nin huzurlarına gittim.
Elinde tarak vardı.
Bana şöyle anlattı:
"Bu tarakla babamın mübarek saçını ve sakalını taradım. Bana dönüp 'Yâ Rukayye! Osman bin Affan'ı nasıl buldun?' dedi.
Cevap verip:
'Hayırla gördüm' dedim.
Babam bana 'Eshabım arasında ahlakı bana en çok benziyen odur. Osman'a hürmette kusur etme' buyurdu." ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.
.Efendimiz üzüldüler
11-06-2013 01:00
Hazret-i Ali (radıyallahü anh), Hazret-i Fatıma üzerine tekrar evlenmek isteyince Resulullah üzüldü. Hazret-i Ebu Bekir şefaat etti, affetmedi. Hazret-i Ömer şefaat etti, affetmedi. Hazret-i Osman şefaat etti.
Af buyurdular.
Eshab-ı Kiram:
"Yâ Resulallah! Niçin Ebu Bekir ve Ömer'in şefaatini kabul etmediniz de Osman'ın şefaatini kabul edip affettiniz?" diye sordular.
Resûl-i Ekrem:
"Ben bir kimsenin şefaatini kabul ettim ki Allahü teâlâya 'Yâ Rabbî! Yer ile gökü yer değiştir' dese, yer değiştirir" buyurdu.
¥ ¥ ¥
Hazret-i Osman, Resulullaha dört deve yükü buğdayı hediye gönderdi. Efendimiz onları Muhacirine dağıttılar. Dört deve yükü daha gönderdi, onu da Ensar'a dağıttılar. Tekrar gönderdi, onu da hanımlarına taksim edip hizmetçilere "Efendinizin ne kadar buğdayı kaldı?" diye sordular. Hizmetçiler "Hiç kalmadı!" dediler.
¥ ¥ ¥
Efendimiz duygulandı ve ellerini kaldırıp "Yâ Rabbî! Her kim bana ihsan ettiyse, ben ona mükâfatını verdim. Ama Osman'ın mükâfatından âciz kaldım, yâ Rabbî! Sen Osman'a karşılığını ver" diye dua ettiler.
Hazret-i Cibril geldi.
Ve Peygamberimize:
"Yâ Muhammed! Cebbar-i Âlem sana selam eder ve buyurur ki: 'Osman'a benden selam söyle. Biz ondan razı olduk. Onu cennette sana arkadaş ettik. Arasat hesabını ondan kaldırdık. Sen ona mükâfattan âciz isen, biz ona mükâfattan âciz değiliz' diye haber verdi. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.İhtiyarın önüne geçmedi
12-06-2013 01:00
Bir sabah namazı vaktinde Hazret-i Ali mescide giderken yolda bir ihtiyara rastladı. Onun ak sakalına hürmeten önüne geçmeyip yavaş yavaş ardınca giderdi.
Ve mescide geldiler.
İhtiyar içeri girmedi.
Hazret-i Ali anladı ki Hristiyan imiş. Mescide girince Resulullah'ı rükûda buldu. Güneş doğmasına az kalmıştı ki cemaate yetişti.
¥ ¥ ¥
Namazdan sonra bir sahabi "Yâ Resulallah! Birinci rükûda âdet-i şerifinizden fazla durdunuz. Hikmetini öğrenebilir miyiz" diye arz eyledi.
Merak etmişlerdi.
Peygamberimiz:
"Rükû tesbihini bitirip kalkmak istediğimde Cebrail süratle geldi ve kanadıyla arkamı basıp kalkmama mâni oldu. Hikmetini ben de bilmiyorum" buyurdu.
¥ ¥ ¥
O esnada Hakk teâlânın emriyle Hazret-i Cebrail geldi.
Ve arz etti ki:
"Yâ Resulallah! Siz rükûdan kalkmak istediğinizde Hakk teâlâ bana emredip 'Var Habibimin arkasını tut ki rükûdan kalkmasın. Zira kulum Ali, yolda bir ihtiyarın ak sakalına hürmet edip yavaş yürümekle cemaat sevabından mahrum kalmasın, Habibime yetişip iftitah tekbirinin sevabına nail olsun' buyurdu.
¥ ¥ ¥
Ben de geldim.
Sultanımı tuttum.
Ali geldi ve ilk rükûda size yetişti. Hakk teâlâ beni size gönderdiği vakit İsrafil'i de güneşi tutmaya gönderdi ki çabuk doğmasın".
Efendimiz bunu anlatınca Eshab-ı kiram Hazret-i Ali'nin, Hakk teâlâ katındaki kıymetini daha iyi anladılar. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
www.gonulsultanlari.com T
.Ben ilmin şehriyim
13-06-2013 01:00
Haricilerden on kişi toplanıp "Ali'ye gidip aynı şeyi ayrı ayrı soralım. Herbirimize ayrı ayrı cevaplar verirse âlim olduğunu anlarız" dediler ve huzuruna girdiler.
Bir tanesi:
"Yâ Ali! İlim mi kıymetlidir, mal mı?" diye sordu. Cevabında "İlim efdaldir, zira ilim Peygamberlerden mirastır, mal ise Karun'dan mirastır" buyurdu.
İkincisi aynı suali sordu.
Cevabında:
"İlim efdaldir, zira ilim sahibini korur, malı ise sahibi korur" buyurdu.
Üçüncüsü sordu.
"İlim efdaldir, zira mal sahibinin düşmanı çoktur, ilim sahibininse dostu çoktur" buyurdu.
Dördüncüsüne:
"İlim efdaldir, zira mal harcandıkça eksilir, ilimse dağıtıldıkça artar" buyurdu.
Beşinciye:
"Mal sahibi cimri diye çağrılır, ilim sahibi ise büyük isimlerle çağrılır" buyurdu.
Altıncıya:
"Mal, eşkıyadan korunur, ilimse eşkıyadan korunmaz" buyurdu.
Yedinciye:
"Mal çok durmakla çürür, bozulur, zayi olur. İlim ne kadar dursa da bozulmaz" buyurdu.
Sekizinciye:
"Mal kalbi karartır, ilim ise kalbi nurlandırır" buyurdu.
Dokuzuncuya:
"Mal sahibi, malı sebebiyle tanrılık dâvâsında bulunur, ilim sahibi ise böyle etmez" buyurdu.
Onuncuya da:
"Mal kalbi katılaştırır, ilimse yumuşatır" buyurdu. Ve ardından "Siz sormaya devam ederseniz, ben de cevap vermeye devam ederim" buyurdu.
.Mübarek ağaç
14-06-2013 01:00
Ümm-i Mabed'in kız kardeşinin oğlu rivayet ediyor: Efendimiz bir gece benim çadırımda istirahat edip uyuyordu.Uyandı ve su istedi.
Getirip arz eyledim.
Mübarek ellerini ve ağzını yıkadı.
O suyu bir dikenin dibine döktü.
***
Sabah gördük ki o yerden bir ağaç çıkmış ve büyük yemişler vermiş.
Kokusu anber gibi, tadı şeker gibiydi!
Kederli yeseydi sevinçli olurdu.
Yaprağını yiyen her koyun ve deve bol miktarda süt verirdi.
***
Biz o ağaca "mübarek ağaç" derdik.
Etraftan insanlar gelirdi.
Şifa için meyvesinden götürürlerdi.
Bir gün seher vakti baktım.
Meyveleri dökülmüş.
Yaprakları küçülmüş.
Çok üzüldüm!
Feryat ettim!
O sırada Resulullahın vefat haberi geldi.
***
Aradan otuz sene geçti.
Bir sabah dışarı çıktım.
Gördüm ki o ağaç kökünden dallarına kadar diken olmuş.
Yemişleri dökülmüş.
O gün Hazret-i Ali'nin şehadet haberi geldi!
***
O ağaç artık meyve vermedi.
Yapraklarından faydalanırdık.
Bir gün yine baktım.
Yaprakları tamamen solmuş.
Üzülüp gamlı olduk.
***
Sonra İmam-ı Hüseyin'in şehadet haberi geldi!
Birkaç gün geçti.
Ağaç dibinden kurudu.
Ve belirsiz oldu...
."Sen onu affeyle!"
15-06-2013 01:00
Hazret-i Ali rivayet eder:
Habîb-i Ekrem Efendimiz buyurdular ki: "Mûsa aleyhisselam Allahü teâlâya 'Yâ Rabbî! Kardeşim Harun vefat etti, sen onu affet' diye arz etti.
Vahiy geldi.
Allahü teâlâ:
'Yâ Mûsa! Önce ve sonra gelenlerin afvını isteseydin kabul ederdim ama Hüseyin bin Ali'yi şehit edeni affetmeyeceğim!' buyurdu."
¥ ¥ ¥
Tebük harbinden dönüşte Peygamber Efendimiz (aleyhissalatü vesselam) bir yere gitmişlerdi. O sırada Eshab-ı Kiram, sabah namazı geçiyor diye Abdurrahman bin Avf'ı imamete geçirdiler.
Efendimiz döndüler.
İmama uydular.
Selam verince:
"Bir peygamber salih bir kimsenin arkasında namaz kılmadıkça ruhu kabz olunmaz/alınmaz" buyurarak, Abdurrahman bin Avf'ın kıymetini ifade ittiler.
¥ ¥ ¥
Eshab-ı Kiram'ın büyüklerinden Abdurrahman bin Avf'a "Bu büyük serveti nasıl kazandın?" diye sordular.
Onlara döndü.
Ve cevabında:
"Çok az kâra da razı oldum ve hiçbir müşteriyi boş çevirmedim" dedi.
Ve şöyle anlattı:
¥ ¥ ¥
"Bin devem vardı.
Bir müşterisi çıktı.
Konuşup anlaştık.
Ve tamamını hiç kârsız, sermayesine sattım. Yalnız dizlerindeki ipler kâr kaldı. Bir ip, bir dirhem gümüş değerindeydi. O gün develerin yem parasını da ben vermiştim.
Kazancım 'bin dirhem' olmuştu."
.Allah'tan çok korkardı
16-06-2013 01:00
Hazret-i Abdurrahman bin Avf (radıyallahü anh), Resulullah Efendimizin ahirete teşriflerinden sonra Onunla geçirdiği günleri hatırlayarak daima ağlar ve "Ondan sonra bizim için dünyanın hiçbir kıymeti kalmadı!" derdi.
¥ ¥ ¥
Hazret-i Âişe anlatıyor:
"Resulullah çok şefkatliydi.
Bazen biz hanımlara 'Benden sonraki hâliniz beni düşündürüyor... İnsanlar size nasıl davranırlar, sizin geçiminizi üstlenecek olanlar, sabırda kâmil/olgun olan ve sıddıklığı huy edinenlerdir' buyururdu."
¥ ¥ ¥
Hazret-i Ömer, Abdurrahman bin Avf hakkında "Abdurrahman, Müslümanların büyüklerinden biridir" buyurdu.
¥ ¥ ¥
Hazret-i Ali ise "Resulullah'tan duydum. Abdurrahman bin Avf'a, 'Sen, göktekiler ve yerdekiler katında eminsin' buyurmuştu" dedi.
¥ ¥ ¥
Berae suresi nazil olup/inip Eshab-ı kiram sadaka ve hayrata teşvik olunduğunda Hazret-i Abdurrahman malının yarısını dağıtmıştı.
Dört bin dirhem.
Ve binlerle altın!
Bütün bunları bir kalemde dağıtmış ve Resulullah Efendimizin duasını almıştı.
¥ ¥ ¥
Hazret-i Abdurrahman (radıyallahü anh), bir gün hanımına "Malın çokluğu helake sebep olur, bundan endişe ediyorum" demişti.
Hanımı, Ümmü Seleme idi.
Mübarek bir hanımdı.
Bunu duyunca:
"Evet ama Allah yolunda sarf olunan mal böyle değildir" diye cevap vermişti.
www.gonulsultanlari.co
."Peki yâ Resulallah!"
17-06-2013 01:00
Nevfel bin İyas el-Hüzeli anlatır: "Abdurrahman bin Avf (radıyallahü anh) ne hoşsohbet bir zat idi.Bir gün bizi evine götürdü.
Önümüze bir sofra getirdi.
Üzerinde leziz yemekler vardı ve ağlamaya başladı.
'Yâ Abdurrahman! Seni ağlatan nedir?' dedik. Cevaben 'Resulullah ve ehli, arpa ekmeğinden doyasıya yemediler, biz sonumuzun ne olacağını bilmiyoruz' dedi."
¥ ¥ ¥
Abdullah bin Ömer (radıyallahü anh) anlatır: "Resulullah Efendimiz, Abdurrahman bin Avf'ı yanına çağırıp 'Hazırlan! Seni bugün veya yarın sabah, inşallah askerî birliğin başında bir gazâya göndereceğim' buyurdu.
Sabah namazı oldu.
Mescitte birlikte kıldık.
Efendimiz, Abdurrahman bin Avf'a, geceleyin Dumet-ül-Cendel'e hareket etmesini ve oranın halkını İslamiyet'e davet eylemesini emretti.
¥ ¥ ¥
Hazret-i Abdurrahman 'Peki yâ Resulallah!' dedi. Efendimiz ona 'Yâ Abdurrahman! Cenab-ı Hakk sana Dumen'in fethini nasip ederse ileri gelenlerinden birinin kızıyla evlen' buyurdu.
Ordu yedi yüz kişiydi.
Seher vakti toplandı.
¥ ¥ ¥
Efendimiz, Addurrahman bin Avf'ın geri kaldığını görünce 'Arkadaşlarından niçin geri kaldın?' diye sordu.
O, çok heyecanlıydı.
Saygıyla huzura geldi.
Ve 'Yâ Resulallah! En son görüşüp konuşmamın sizinle olmasını istedim, yolculuk elbisem üzerimdedir' dedi." (Devamı yarın)
.Sarığını eliyle çözdü
18-06-2013 01:00
(Dünden devam)
Abdurrahman bin Avf (radıyallahü anh), başına siyah pamuklu kalın bezden gelişigüzel bir bez sarmıştı. Peygamberimiz (aleyhisselam), onu önüne oturttu.
Sarığını eliyle çözdü.
Tekrar kendisi sardı.
Ucunu da arkadan sarkıttı.
Ve kendisine "Yâ Abdurrahman! Sarığını işte böyle sar" buyurdu.
¥ ¥ ¥
Sonra bir sancak aldı.
Onu kendisine verip:
"Hepiniz Allah yolunda harb ediniz, Allah'a karşı küfredenlerle çarpışınız!" buyurarak onu uğurladı.
Aylardan şabandı.
Dumet-ül-Cendel, Tebük şehrinin yakınında olup büyük bir panayır ve ticaret merkeziydi.
¥ ¥ ¥
Hazret-i Abdurrahman Medine'den ayrıldı.
Dumet-ül-Cendel'e geldi.
Orada üç gün kaldı.
Halkı İslam'a çağırdı.
Ama kabul etmediler.
"Biz size, kılıçtan başka bir şey vermeyiz!" dediler.
¥ ¥ ¥
Kralları Asbağ, Hristiyandı.
Hemen Müslüman oldu.
Ve halk, ona tabi oldu.
Çoğu iman ettiler.
Abdurrahman bin Avf, durumu Peygamberimize mektup yazarak bildirdi.
¥ ¥ ¥
Efendimiz, bu mektuba verdiği cevapta "Asbağ'ın kızı Tümadır'la evlen!" diye yazdılar.
Bu emr-i şerifi aldı.
Tümadır'la evlendi.
Daha sonra birliğinin başında, yeni hanımı Tümadır'la Mekke'ye döndü.
.Cennete emekleyerek girer
19-06-2013 01:00
Resulullah Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), Abdurrahman bin Avf hazretleri hakkında "Abdurrahman, cennete emekleyerek girer" buyurdu.
O, bunu duydu.
Hâliyle korktu!
Ve endişeye kapıldı.
Bir gün Resulullah Efendimize geldi ve bu endişesini kendilerine arz eyledi.
Efendimiz dinledi.
Ve cevap olarak:
"Yâ Abdurrahman! Allah'a karz-ı hasen (borç) verirsen ayakların çözülür" buyurdular.
¥ ¥ ¥
O bunu işitti.
Çok sevindi!
O an Cibrîl-i Emin geldi.
Ve Resulullah'a:
"Abdurrahman'a söyle, misafir ağırlasın, fakirleri doyursun, kendisinden bir şey isteyeni boş çevirmesin. Bunları yaparsa zenginliğinin hakkını vermiş olur" dedi.
¥ ¥ ¥
Abdurrahman bin Avf (radıyallahü anh), Eshabın büyüklerindendir.
Uzun boylu idi.
Beyaz ve yakışıklıydı.
Hazret-i Ömer'in yakın arkadaşıydı.
Bir gece yarısı Medine'ye küffar diyarından bir kervan geldi ve şehir dışında konakladı.
Çok kıymetli mallarla yüklüydü kervan.
¥ ¥ ¥
Hazret-i Ömer bunu gördü.
Ve koştu bu arkadaşına:
"Yâ Abdurrahman!"
"Buyur yâ Ömer!"
"Az benimle gelir misin?"
"Başüstüne!" dedi.
Birlikte yürüyüp şehir dışına çıktılar. (Devamı yarın)
.Nereye gidiyoruz?
20-06-2013 01:00
(Dünden devam)
Abdurrahman bin Avf sordu:
"Nereye gidiyoruz?"
Hazret-i Ömer "Şu ileride yabancı bir ticaret kervanı konaklamış, onu bekleyeceğiz" dedi.
"Niçin bekliyoruz ki?"
"Eşkıyadan bir zarar görmesinler diye."
"Ama yabancı kervan diyorsun."
"Evet, yabancı."
"Kâfirleri mi bekleyeceğiz yani?"
"Evet, çünkü bize sığınmışlar, malları ve canları bize emanettir. Bir zarar görürlerse bizden sorulur ahirette."
¥ ¥ ¥
Böylece konuştular.
O gece sabaha kadar nöbet tuttular.
Lâkin kâfirlerden biri fark edip koştu kervanbaşına.
Nefes nefeseydi:
¥ ¥ ¥
"Haberin var mı?"
"Neden?"
"Bizi beklediklerinden."
"Bizi mi, kim beklemiş?"
"Halife Ömer ve bir arkadaşı."
"Sen neler diyorsun?"
"Evet, gözümle gördüm."
"Peki niye beklemişler?"
"Eşkıyadan bir zarar görmeyelim diye."
"Olamaz! Koskoca Halife bize nasıl bekçilik eder?"
"Etti işte."
"Ama dinlerimiz farklı, onlar Müslüman, biz Hristiyanız."
"Evet ama hakikat ortada."
¥ ¥ ¥
Kervanbaşı hayret içinde "Aman tanrım!" dedi gayriihtiyari. "Bu ne ince düşünce, ne nezaket, ne ahlak! Demek ki dinleri bunu emrediyor!" dedi.
Ve beklenen oldu.
Topyekûn "Müslüman" oldular!
.Sarhoştan ders aldı
21-06-2013 01:00
Hakim Senai (rahmetullahi aleyh), evliyanın büyüklerinden Yusuf-i Hemedani hazretlerini tanımadan önce Sultanın hizmetinde bulunup onu metheden şiirler yazardı.
Sonra bunu bıraktı.
Sebebi de şu idi:
¥ ¥ ¥
Gazneli Mahmud, Hindistan taraflarını fethetmek için sefere hazırlanırken Hakim Senai de Sultan Mahmud'a yazdığı bir kasideyi kendisine götürüyordu. Yolda bir meyhanenin önünden geçti.
İçeriden sesler duydu.
İlgisini çekti.
Durup dinledi:
¥ ¥ ¥
Bir sarhoş, kendisine şarap dolduran meyhaneciye "Doldur! Hakim Senai'nin körlüğü için doldur!" dedi.
Meyhaneci şaşırdı.
Ve hayret içinde:
"Hakim Senai bilgili, faziletli ve tanınmış bir şairdir, neden böyle dersin?" diye sordu.
Sarhoş cevap verip:
"Faziletli biri olsaydı, dünyada ve ahirette faydası olmayan şiir gibi lüzumsuz şeylerle uğraşmaz, dünyalığa kavuşmak için her gün Sultanın kapısına gitmezdi" dedi.
¥ ¥ ¥
O, bu sözleri işitti.
Kendinden geçti!
Dünyadan soğudu ve Sultan için yazdığı kasideyi yırtıp attı. Kasideleri topladığı divan'ı da suya bıraktı. Hak yoluna girip dünyalıkla ilgili şeylerden uzaklaştı.
Şiir yazmayı bıraktı.
İslamiyete sarıldı.
Evliya zatları aradı ve nihayet evliyanın büyüklerinden Yusuf-i Hemedani hazretlerinin sohbetlerine katılıp talebesi olmakla şereflendi...
.Yetiş yâ pîr!
22-06-2013 01:00
Türkistan velilerinden Halife-i Kızılayak (rahmetullahi aleyh), Zahir Şah zamanında gözleri görmez olmuş, tedavi için Kabil'e gitmişti. Onu bizzat Zahir Şah karşıladı.
İltifatlar etti.
Elini öpüp şöyle anlattı:
***
"Henüz Şah olmamıştım.
Babam sağdı.
Bir gün av için Kabil'den uzaklaşıp uzak bir yere gittim. Heyecanla av peşinde koşarken atımla birlikte büyükçe bir çukura yuvarlandım!
O anda gayr-i ihtiyari:
'Yetiş yâ pîr!' dedim.
***
O anda göğsümden kavrayan 'bir el' beni alıp düzlük bir yere koydu.
Gözlerimi açtım.
Karşımda sizi gördüm.
'Korkma yavrum!' dediniz.
Beni sakinleştirdiniz.
Ve ayrılıp gittiniz."
***
Kendisine gösterilen saygı ve hürmete mukabil onda asla kibir hâli görülmezdi. Her hâliyle mütevazıydı. Herkese iyi davranır, kendisine kötü davrananlara karşı da çok merhametliydi. Kendisi anlatır:
"Çocuktum.
Bir sapan yaptım.
Ve bir serçe vurdum. Bunu her hatırlayışımda korkudan kalbim titriyor!"
***
Helal ve temiz yerdi.
Seyyitleri çok severdi.
Ve hürmet gösterirdi!
Her hareketi Resulullah'a tam tabi olduğunu gösteriyordu.
Sohbetlerinde:
"Bir zaman gelecek, İslam'ı yaşamak avuç içinde köz tutmaktan daha zor olacak" buyururdu.
.Çok ağlardı
23-06-2013 01:00
Halife-i Kızılayak (rahmetullahi aleyh), çocukları çok severdi. Bazan torunlarını önüne alıp onları hem sever, hem de hıçkırarak ağlardı. Öyle ki gözyaşları sakalının ucundan damlardı.
Sebebini sordular.
Derinden bir 'âh' dedi.
Ve kederli olarak:
"Bunlar büyüyünce İslam'ı yaşayabilecekler mi, kendilerini cehennemden kurtarabilecekler mi? Ya İslam düşmanlarına aldanır da cehennemde yanarlarsa diye ağlıyorum" buyurdu.
¥ ¥ ¥
Dünya malına tamah edenlere "Altın alma, dua al. Dua, altından kıymetlidir" buyururdu.
Kahkahayla gülmezdi.
Kahkaha atanları gördüğünde "Gülmeyin!" derdi.
"Niçin?" dediklerinde "Sıratı geçmeden nasıl gülebiliyorsunuz, şaşıyorum. Müslüman, Sıratı selametle geçtikten sonra güler" derdi.
¥ ¥ ¥
Halife-i Kızılayak (rahmetullahi aleyh), hayatının sonlarında felçli olarak üç sene hasta yattı. Sağlığında olduğu gibi, hastalık zamanında da hep şükreder ve "Beterinden koru yâ Rabbî!" diye yalvarırdı.
Hanımı vefat etti.
Halife-i Kızılayak:
"Gitme vaktimiz geldi" buyurdu.
¥ ¥ ¥
Hakikaten hanımının vefatından bir gün sonra Hakk'ın rahmetine kavuştu.
Vefatına yakın baktılar.
Kendinde değildi.
Hareketsiz yatıyordu.
Dili kımıldamıyordu ama göğüs kafesinden çıkan "Allah" lafz-ı şerifi bitişik odalardan açıkça duyuluyordu
.Hırsız sıkışıp kaldı!..
24-06-2013 01:00
Hırsızın biri Halife-i Kızılayak'ın çarşıdaki dükkânına girmişti. Eşyaları topladıktan sonra tam pencereden dışarı çıkmaya çalışırken, pencerede bir hareket oldu.
Daralmaya başladı.
Hırsız sıkışıp kaldı!
Çok uğraştı.
Bütün gücünü kullandı, bir türlü çıkamadı ve o hâlden kurtulamadı.
¥ ¥ ¥
Nihayet hatasını anladı. Halife-i Kızılayak'ın ismini anarak Allah'a yalvardı. O anda pencere genişlemeye başladı.
Eski hâline geldi.
Aldıklarını bıraktı.
Ve çıkıp gitti.
Ama çok pişmandı! Hemen o sabah huzura geldi ve yaptığını itiraf ederek pişmanlığını ve tövbe ettiğini bildirdi. Özür diledi ve Şeyhin talebelerinden oldu.
¥ ¥ ¥
1978 yılında komünistler Afganistan'da ihtilal yaptı. Buna karşı cihadın alevlenmesi neticesinde Kızılayak beldesinin bazı yerleri komünist devlet askerleri tarafından bombalandı!
Bununla da kalmadı.
Camiyi bombaladılar.
Dergâh bombalandı.
Medrese yıkıldı.
Evini bombaladılar.
¥ ¥ ¥
Derken bomba atan helikopterler Halife-i Kızılayak hazretlerinin türbesine yöneldiler. Orayı bombalayacaklardı.
İyice alçaldılar.
Türbeye yaklaştılar.
Tam bomba atacaklardı.
Ama atamadılar. Zira helikopter bir anda alevler içinde kaldı. Neye uğradıklarını şaşırdılar! Helikopter ateş topu oldu ve köyün dışında yere çakıldı. İçindekiler zor kurtarıldılar. (Devamı yarın)
.Silahları götürdüler
25-06-2013 01:00
(Dünden devam)
Birkaç Rus askeri hanegâha gelerek hücrede bulunan bazı kıymetli kitapları alıp, yerine komünizm propagandası yapan kitapları koydular.
Silahları götürdüler.
Ama çok geçmeden bunu yapanlar bir bir delirdiler.
¥ ¥ ¥
Ellerini, ayaklarını dişliyorlardı.
Doktor ilaç kâr etmedi.
Nihayet hatalarını anladılar.
Aldıklarını getirdiler. Silahları iade ettiler ve tövbe edip iyileştiler.
¥ ¥ ¥
Diğer taraftan komünistler helikopterlerin uçaksavarla vurulduğunu iddia etmelerine rağmen, pilotlar bunu reddetmiş ve şöyle anlatmışlardır:
"Türbeyi vuracaktık.
Onun için alçaldık.
O anda türbe kapısından uzun boylu, nohudi elbiseli, sarıklı bir zat çıktı. Avucunun içindeki ateş topunu bize doğru fırlattı. Helikoptere gelen ateş bir anda her tarafımızı kaplayıverdi. Hiçbir şey yapamayıp yere çakıldık."
¥ ¥ ¥
Bir gün Halife-i Kızılayak, birkaç talebesiyle birlikte bir mezarlıktan geçerken yeni bir mezarın başında durdu. Kabirdeki gencin azapta olduğunu görüp çok üzüldü.
Babasını öğrendi.
Ve o eve gitti.
¥ ¥ ¥
Kendisine "Ölen oğlunun yerine beni evlat kabul et, beni azarla, hatta döv, ama oğlunu affet. Zira onun azaptan kurtulması buna bağlıdır" dedi.
Adam bunları işitti.
Oğlunu affetti.
Bunun üzerine Halife-i Kızılayak, oğlunun azaptan kurtulduğunu ona müjdeledi...
.Mum vârislerin oldu
26-06-2013 01:00
Allah dostlarında Hamdun-ı Kassar (rahmetullahi aleyh), bir gece vefat etmek üzere olan hasta bir dostunu ziyarete gitti. Yanında bulunurken hasta vefat etti.
Hamdun-ı Kassar kalktı.
Yanan mumu söndürdü.
Sebebini sordular.
"Şu andan itibaren mum vârislerin oldu. Onlarınsa mumu kullanmamıza izin verip vermeyeceklerini bilemiyoruz" buyurdu.
***
Hamdun-ı Kassar hazretlerinin yüksek derecesi, güzel hâlleri ve hikmetli sözleri varken pek konuşmaz, insanlara sohbet etmezdi.
Bir gün kendisine:
"Artık konuşsanız, halka nasihat etseniz" diye ısrar ettiler.
Ancak kabul etmedi.
"Konuşmam" dedi.
Hikmetini sordular.
Cevabında:
"Bir kimse ki sustuğu zaman din bozulur, konuştuğu zaman düzelirse Onun konuşması doğru olur. Bizim gibilerin nasihati kalplere tesir etmez. Kalplere tesir etmeyecek sözü söylemek de ilmi hafife almak olur" buyurdu.
***
Bir gün bu zata "Efendim, eski büyüklerin sözleri kalplere tesir edermiş. Bizim sözlerimizse etmiyor, hikmeti nedir?" dediler.
"Çok basit" dedi.
"Nasıl?" dediler.
"Onlar, Allah için, İslamiyet'in izzeti, yükselmesi için konuşurlardı. Bizse nefsimiz için, dünyalık ele geçirmek ve insanlar tarafından beğenilmek ve kabul görmek için konuşuyoruz" buyurdu.
."Hediyeyi kime verdin?"
27-06-2013 01:00
Bir veli zat, birinin eline kıymetli bir hediye verip "Bunu, mektebin en güzel talebesine ver" buyurdu.Adam "Peki efendim" dedi.
Ve çıkıp o mektebe gitti.
Kendi oğlu da oradaydı.
Yüzlerce çocuk vardı. Ama kendi oğluna verdi o hediyeyi.
¥ ¥ ¥
Geri geldiğinde o veli sordu:
"Hediyeyi kime verdin?"
"Kendi oğluma verdim efendim."
"Niçin?"
"Baktım, baktım, ondan daha güzelini göremedim efendim" dedi.
¥ ¥ ¥
O veli zat tebessüm etti.
Ve şöyle anlattı:
"İşte kıyamet gününde de Allahü teâlâ 'rahmet hediyesi'ni Muhammed aleyhisselamın eline verir.
O da mahşere gelir.
Onlara tek tek bakar.
Sonunda kendi ümmetinin günahkârlarına verir o hediyeyi. Hak teâlâ 'Ey Habibim! Senin ümmetin girmedikçe, diğer ümmetler cennete giremezler' buyurur."
¥ ¥ ¥
Sevgili Peygamberimiz bazan geleceğe ait haberler verirlerdi.
Hepsi aynen olmuştur.
Biri şöyle:
Muaz bin Cebel hazretlerini Yemen'e vali tayin etmişlerdi. Onu Medine'den uğurlarken "Yâ Muaz! Allah'ın izniyle git, bir daha ahirette görüşürüz" buyurdular.
¥ ¥ ¥
Hazret-i Muaz ağladı!
Ve huzurdan ayrıldı.
Bir müddet sonra Medine'ye döndü. Ama Efendimizi göremedi. Çünkü dünyadan göçmüşlerdi.
.Gözleri sürmeliydi
28-06-2013 01:00
Efendimiz (aleyhisselam) dedesini kaybedince, amcası Ebu Talib'in evinde kalmaya başladı. Ebu Talib'in çocukları, sabahları saçları dağınık, gözleri çapaklı hâlde kalkarken Efendimiz, cennet kokan saçları taranmış olarak kalkıyordu yatağından.
Gözleri sürmeliydi.
Yüzü pırıl pırıldı.
¥ ¥ ¥
Ebu Talib'le aziz yeğeni sahraya çıkmışlardı bir gün. Hava çok sıcaktı. Epey yol yürüdükten sonra mola verdiler.
Ebu Talib:
"Çok susadım" dedi.
Efendimiz yere çöktü.
Topuklarının kumlara değdiği noktadan "bir pınar" kaynamaya başladı.
Çok leziz "su" idi.
Hem dahi serindi.
Kana kana içip giderdi susuzluğunu.
¥ ¥ ¥
Sevgili Peygamberimiz, Eshab-ı Kiram'la sohbet ederken "Koyun gütmeyen hiçbir peygamber yoktur" buyurdu.
Bir sahabi sordu:
"Siz de koyun güttünüz mü yâ Resulallah?" Resûl-i Ekrem "Evet, benim de güttüğüm olmuştur" buyurdu.
¥ ¥ ¥
Velilerden birine "Bütün peygamberlerin koyun gütmüş olmalarının sırrı nedir?" diye sordular. Cevabında "Çobanlık yapanlarda merhamet hissi çoğalır. Böylece ümmetlerini daha çok hatırlamalarına vesile olur" buyurdu.
¥ ¥ ¥
Efendimiz de "Ey Eshabım! Hepiniz bir sürünün çobanı gibisiniz. Nasıl ki çoban, sürüsünü her tehlikeden korursa siz de emirleriniz altındakileri cehennem ateşinden korumalısınız" buyurmuşlardır.
.Elbisesiz mescide gidemedi
29-06-2013 01:00
Resulullah Efendimizin komşusu fakir bir kadıncağız, Efendimizden namazda örtünecek bir elbise istedi. Lâkin Onun da fazla elbisesi yoktu.
Üzerindekini çıkardı.
O kadına gönderdi.
Namaz vakti gelince elbisesiz mescide gidemedi.
***
Hazret-i Ali bunu duyup huzura koştu ve "Yâ Resulallah! Ödünç aldığım sekiz dirhemim var. Yarısını vereyim, kendinize bir elbise alınız" dedi.
Efendimiz "peki" buyurdu.
Dört dirhemi alıp çıktı evden.
***
İki dirhemle bir elbise aldı.
O an bir âmâ/kör gördü.
Kenarda oturuyor ve "Bana bir elbise verene, Allah cennet elbisesi versin" diyordu.
Aldığı elbiseyi ona verdi.
***
Âmâ, elbiseyi eline aldı.
Misk gibi güzel koku duydu.
Bunun Resulullah'tan geldiğini anlayıp "Yâ Rabbî! Bu gömlek sahibinin hürmetine gözlerimi aç!" dedi.
İki gözü hemen açıldı!
***
Oradan ayrıldı.
Bir dirhemle bir elbise aldı.
O an küçük bir kız gördü.
Kızcağız ağlıyordu!
Yanına gitti.
***
Ve şefkatle sordu:
"Kızım niçin ağlıyorsun?"
Kızcağız "Bir Yahudi'nin hizmetçisiyim. Bana bir dirhem verdi ve 'yarım dirhemle şişe, yarım dirhemle de yağ al' dedi. Bunları alıp gidiyordum ki elimden düştü, kırıldı!" dedi. (Devamı yarın)
.Efendimiz üzüldüler
30-06-2013 01:00
(Dünden devam)
Efendimiz üzüldü. Son dirhemini kıza verip "Bununla şişe ve yağ al, evine götür" buyurdu.
Kızcağız tedirgindi:
Efendimize:
"Çok geciktim. Bu vakitte gidersem efendim beni döver!" dedi. Resûl-i Ekrem "Korkma! Ben de seninle gelir, sana bir şey yapmamasını ona söylerim" buyurdu.
l l l
Birlikte eve gitti.
Yahudi'yi gördü.
Kıza bir şey yapmamasını rica etti. Yahudi çok duygulandı, fevkalade etkilendi, Efendimizi çok sevdi!
l l l
Ve ayaklarına kapanıp "Binlerce aslanın, emrini yapmak için kapısında beklediği ey koca peygamber! Bir hizmetçi kız için, benim gibi bir zavallının kapısını şereflendirdin. Bu kızı senin şerefine azat ettim!" dedi.
Şehadeti okudu.
Ve Müslüman oldu.
l l l
Ebu Süfyan, iman etmeden önce ticari bir sefere çıkmıştı.
Bir müddet gittiler.
Sonra mola verdiler.
Bu yer, Rum diyarıydı. Herakliyus'un adamları onu orada bulup apar topar huzuruna götürdüler.
l l l
Herakliyus "Siz şimdi inkâr ettiğiniz o peygamberi, önceden de inkâr eder miydiniz?" diye sordu.
Ebu Süfyan "Hayır" dedi.
Ve ardından:
"O emin ve doğrudur, önceleri her anlaşmazlıkta Onun hakemliğine başvururduk. Zira Ona güveniyorduk, yalan söylediğini hiç duymadık!" dedi.
.Yüz yirmi sene yaşadı
01-07-2013 01:00
İshak aleyhisselam, İbrahim aleyhisselamın oğludur.
Ona çok benzerdi.
Ahlakı da benziyordu.
Hazret-i İbrahim'in vefatından sonra Onun dininin hükümlerini yaydı.
Yüz yirmi sene yaşadı.
Mucizeleri vardı.
¥ ¥ ¥
Bir gün Ona bir tilki, bir ceylan, bir de keçi getirdiler ve kendisine "Bunlar şehadet etmedikçe sana inanmayız" dediler.
Hazret-i İshak:
"Pekâlâ" dedi.
Ve o hayvanlara:
"Ben kimim?" diye sordu.
Tilki cevaben:
"Allah'ın peygamberisin" dedi.
Ceylan:
"Ben şehadet ederim ki ibadet edilmeye hakkı olan ancak Allahü teâlâdır. Sen de Onun peygamberisin" dedi.
Keçi de:
"Allah'ın peygamberisin. Sana iman etmeyen cehenneme girecektir" dedi.
Bu mucizeyi gördüler.
Bir kısmı iman etti.
Bir kısmı küfürde inat ettiler.
¥ ¥ ¥
Bir gün de yanına geldiler. Bir dağı gösterip "Şu dağı hareket ettirirsen iman ederiz" dediler.
O da elini açtı.
Allaha dua etti.
Dağ sallanmaya başlayınca, birlikte iman edip cehennemden kurtuldular.
¥ ¥ ¥
Hazret-i İshak, merkebiyle bir dağa çıkacak olsa, merkebin ön ayakları kısalır, arka ayakları uzardı.
Aşağı inseydi.
Ön ayakları uzardı.
Arka ayakları kısalırdı.
Ölmüş hayvanları diriltirdi.
.Söylediklerini duydun mu?
02-07-2013 01:00
Cabir bin Abdullah (radıyallahü anh) anlatır:
Bir gün Resulullah Efendimizin huzurundaydık.
Kays kabilesinden bazı kimseler geldiler.
Bir şeyler sordular.
Resûl-i Ekrem:
"Yâ Eba Bekir! Söylediklerini duydun mu?" buyurdular.
Ebu Bekr-i Sıddık:
"Duydum yâ Resulallah!" dedi.
***
Peygamberimiz:
"O hâlde onlara cevap ver" buyurdu.
Hazret-i Ebu Bekir de onlara gayet güzel cevaplar verdi.
Resûl-i Ekrem:
"Yâ Eba Bekir! Allahü teâlâ sana Rıdvan-ı Ekber versin" buyurdu.
Eshab'dan bir kimse:
"Yâ Resulallah! Rıdvan-ı Ekber nedir?" diye sordu.
Efendimiz:
"Allahü teâlâ ahirette bütün kullarına umumi tecelli eder. Ebu Bekir'e ise hususi tecelli eder/görünür" buyurdu.
***
Abdullah ibni Abbas (radıyallahü anhüma) şöyle rivayet eder:
Resûl-i Ekrem:
"Bir kimse vardır ki cennete girdiği zaman, köşklerde, saraylarda, odalarda bulunan herkes ona 'Merhaba! Merhaba!' derler" buyurdu.
***
Eshab merak etti.
Hazret-i Ebu Bekir:
"Yâ Resulallah! Biz o kimseyi, o köşklerde görür müyüz?" diye sordu.
Resul aleyhisselam:
"Evet yâ Eba Bekir! O kimse sensin" buyurdu. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Niçin elinle gözünü kapattın?"
03-07-2013 01:00
Efendimiz hazretleri buyurdular ki:
Beni miraca götürdükleri gece, cen-net-i âlâ'da bir huri/cennet kızı gördüm.
Cebrail aleyhisselam da yanımdaydı.
Hazret-i Cibril eliyle gözünü kapattı.
Ben kendisine:
"Yâ Cebrail kardeşim! Niçin elinle gözünü kapattın?" dedim.
***
Cibril cevaben:
"Yâ Resulallah! O huriye bakmaya bana izin yoktur" dedi.
O huri yanıma gelip:
"Yâ Resulallah! Benim efendim nasıldır?" dedi.
Sordum ki:
"Efendin kimdir?"
Cevaben "Sana ilk iman eden ve malını canını sana feda eden Ebu Bekr-i Sıddık'tır" dedi.
***
Ben sordum:
"Sen onu gördün mü?"
Huri cevaben "Evet gördüm, istersen onu sana göstereyim" dedi.
"Haydi göster" dedim.
Elinin ayasını açtı.
Ayasında Ebu Bekir'in suretini gördüm (radıyallahü anh).
***
Efendimiz (aleyhisselam) bir gün "Beş vakit namazını kılanlar, cennetin namaz adlı kapısından, cihad edenler cihad kapısından, sadaka verenler sadaka kapısından, oruç tutanlar da oruç kapısından cennete çağrılır" buyurdular.
***
Eshab dinlediler.
Hazret-i Ebu Bekir:
"Bütün kapılardan çağrılan var mıdır yâ Resulallah?" diye sordu.
Efendimiz cevaben:
"Evet, sen onlardansın" buyurdular. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Beş kimseden gayriye ayağa kalkmayınız!
04-07-2013 01:00
Ömer-ibnül-Hattab (radıyallahü anh) rivayet eder: Resul aleyhisselam "Beş kimseden başkası için ayağa kalkmayınız!" buyurdu.
***
Bazılarımız "Onlar kimlerdir yâ Resulallah?" dedik.
Efendimiz:
"Anneye, babaya, size Kur'ân-ı azimi öğreten hocaya, âlime, seyyitlere ve adil sultana" buyurdu.
***
Hazret-i Ömer der ki:
Resul aleyhisselam bu hadîs-i şerifi buyurduğu vakit Ebu Bekr-i Sıddık geldi.
Resulullah ayağa kalktı. Ebu Bekir oturmayınca, kendileri de oturmadılar.
***
Biz merak ettik.
Ve Efendimize "Yâ Resulallah! Beş kimseden başkası için ayağa kalkmayın buyurdunuz. Siz Ebu Bekir için ayağa kalktınız" dedik.
***
Buyurdular ki:
Cebrail aleyhisselam oturuyordu.
O sırada Ebu Bekir mescide girdi.
Cebrail bana:
"Yâ Muhammed! Ebu Bekir geldi" dedi.
***
Ben ona sordum ki:
"Ebu Bekir'i tanır mısın?"
O cevaben:
"Evet yâ Muhammed! Ebu Bekir, melekler yanında meşhurdur. Senin yeryüzünde tanıdığın gibi, gökteki melekler de onu öyle tanırlar" dedi.
***
Ve ayağa kalktı.
Ben de kalktım.
Ebu Bekir oturmadıkça Cebrail oturmadı. Ben de oturmadım. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
."Hayırdır ey halife-i Resûlillah!"
05-07-2013 01:00
Enes bin Malik (radıyallahü anh) anlatır:Resulullah Efendimiz bir vakit hastalandı.Hastalığı uzadı.Bir sabah Hazret-i Ebu Bekir, Resulullah'ın hastalığını duydu.
Ziyaretine gitti.
Onu yatıyor gördü.
Mübarek başını Dıhye-i Kelbi'nin (radıyallahü anh) dizine koymuştu.
***
Dıhye-i Kelbi'ye selam verip "Resûl-i Ekrem'in hâli nasıldır?" dedi.
Hazret-i Dıhye:
"İyidir ey halife-i Resûlillah!" dedi.
Ebu Bekr-i Sıddık:
"Ey Dıhye! Allahü teâlâ sana iyi karşılıklar versin. Bu müjdeyi bana verdin" dedi.
***
Hazret-i Dıhye "Yâ Eba Bekir! Ben seni, herkesin sevdiğinden çok severim. Sen Allahü teâlânın Resulünün halifesisin. Peygamberlerden sonra bütün insanların seyyidisin/büyüğüsün.
Seni seven felahe erer.
Sevmeyen ziyan eder.
Senin dostun, Allahü teâlânın ve Resulünün dostudur. Senin düşmanın, Allahü teâlâ ve Resulünün düşmanıdır.
Yâ Eba Bekir! Sen bunun için kıymetli ve azizsin/sevgilisin, yakın gel" dedi.
Yakınına gitti.
Dıhye kayboldu.
Efendimiz uyanıp "Yâ Eba Bekir! Bu sual-cevap şeklindeki konuşma nedir?" diye sordu.
***
Hazret-i Ebu Bekir "Dıhye ile konuşuyorduk" dedi. Efendimiz:
"O Dıhye değildi. Cebrail-i emin'di" buyurdu. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Kırmızı altından üç kürsi konulur
06-07-2013 01:00
Ebu Said-il Hudri (radıyallahü anh) rivayet ediyor:Resulullah Efendimiz "aleyhissalâtü vesselam" buyurur ki:
"Kıyamet günü olur.
Allahü teâlânın emriyle Arş-ı âlâ önüne üç kürsi konulur.
***
Üçü de kırmızı yakuttandır.
Mahşer meydanı onların nuruyla aydınlanır.
Biri bir kenarda olur.
Biri öbür kenarda olur.
Biri de ortada kurulur.
***
İbrahim aleyhisselam Allahü teâlânın emriyle bir minber üzerine oturur.
Ben de öbür minber üzerine otururum.
Orta yerde olan minber boş kalır.
***
Bir münadi gelir.
Ve seslenir ki:
"Ebu Bekr-i Sıddık nerededir?"
***
Melekler:
"Buradadır" derler.
Ve onu tazimle alırlar.
Hürmetle getirirler.
Ortadaki minbere oturturlar.
Sonra bir münadi gelir.
Onlara nazar eder.
Ve seslenir ki:
"Halil ve Habib arasında Sıddık'ın bulunması ne hoştur!"
***
Allahü teâlâ onlara tecelli eder.
Ve iltifatta bulunur.
Didarını/cemalini gösterir.
Ben baş gözüyle Hakk teâlâyı müşahede ederim/görürüm.
İbrahim de müşahede eder.
Ebu Bekir de müşahede eder/görür. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Ölüm var yâ Ömer!"
07-07-2013 01:00
Hazret-i Ömer (radıyallahü anh), Resulullah'ın (sallallahü aleyhi ve selem) "Ölümü çok yâd edin/hatırlayın!" emrine uyarak ücretle adam tuttu bir gün.
Ve o kişi geldi.
Ona buyurdu ki:
"Her gün gelip bana ölümü hatırlatacaksın. Karşılığında sana şu kadar ücret vereceğim."
O kişi her gün gelir:
"Ölüm var yâ Ömer!" derdi.
Ücretini alıp giderdi...
¥ ¥ ¥
Bir gün yine geldi.
Her zamanki gibi:
"Ölüm var yâ Ömer!" dedi.
Hazret-i Ömer "Tamam kardeşim. Artık hatırlatmana lüzum kalmadı" buyurdu.
Adam merak etti:
"Neden yâ Ömer?"
Hazret-i Ömer:
"Sakalıma ak düşmüş. Saç sakal ağarması ölüm habercisidir. Her aynaya baktıkça hatırlıyorum" buyurdu.
Adam, son ücretini almıştı.
Bir daha da gelmedi.
¥ ¥ ¥
Vefatından bir yıl sonra bir sahabi rüyada gördü onu. Ancak çok yorgun ve bitkin görünüyordu.
Sordu o sahabi:
"Sizi bitkin gördüm. Sebebi nedir?"
Buyurdu ki:
"Evet, çok yorgunum."
"Neden yâ Ömer?"
O vakit sordu:
"Ben öleli ne kadar oldu?"
"Bir sene" dedi.
Hazret-i Ömer "Öldüğüm günden şu ana kadar hep hesap veriyordum. İnce ince hesaba çektiler. Rabbimin rahmeti yetişmeseydi kurtulamayacaktım" buyurdu.("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Oo, siz mi geldiniz?"
08-07-2013 01:00
Hazret-i Hasan ile Hazret-i Hüseyin çocukken, bir gün halife Hazret-i Ömer'i (radıyallahü anhüm) ziyarete gittiler.
Selam verip oturdular bir kenarda.
Ancak Halife meşguldü.
Görmedi onların geldiğini.
Selamlarını da işitmedi.
İşi bitince fark etti ve "Oo, siz mi geldiniz!" dedi.
İltifat etti.
Çocuklar:
"Girince selam vermiştik" dediler.
Halife daha çok üzülüp "Meşguldüm çocuklar, geldiğinizi görmediğim gibi selamınızı da duymadım" dedi.
¥ ¥ ¥
Sonra hazine memurunu çağırıp "Hazineden iki güzel elbise getir ve giydir bu güzel çocuklara!" diye emretti.
Memur "Başüstüne!" dedi.
Ve emri getirdi yerine.
Çocuklar, yeni elbiseleri giyip neşe ve sevinç içinde babalarına koştular.
¥ ¥ ¥
Hazret-i Ali onları böyle görünce sordu:
"Nereden aldınız bu cici elbiseleri?"
"Halife verdi babacığım."
"Sevindiniz mi?"
"Evet, çok sevindik."
"Pekâlâ, siz de onu sevindirin öyleyse."
"Nasıl sevindirelim babacığım?"
Buyurdu ki:
"Resulullah'tan işittim: 'Ömer, İslam'ın nuru, cennet ehlinin ışığıdır' buyurmuştu. Koşun, müjde verin bunu kendisine."
¥ ¥ ¥
Çocuklar koştular.
Verdiler müjdeyi.
Hazret-i Ömer çok sevindi.
Bunu bir kâğıda yazdı. Oğlu Abdullah'a verdi ve "Ölürsem, bu kâğıdı kefenimin arasına koy! Ola ki imdadıma yetişir" diye vasiyet etti. O da bu vasiyeti getirdi yerine. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Birini tanımak nasıl olur?
09-07-2013 01:00
Hazret-i Ömer'in (radıyallahü anh) huzurunda bir dâvâ görülürken, dâvâcı, birini şahit göstermişti. Hazret-i Ömer, şahit gösterilen o kimseye, dâvâcıyı gösterip sordu:
"Bunu tanıyor musun?"
"Tanıyorum."
"Nasıl biliyorsun?"
"Emin ve adil biridir efendim."
"Peki bu adam senin komşun mudur?"
"Hayır, değil."
"Bununla herhangi bir alışverişte bulundun mu?"
"Bulunmadım."
"Yolculuk yaptın mı?"
"Yapmadım."
Hazret-i Ömer gadaba geldi ve "Öyleyse tanıdığını nasıl iddia ediyorsun be adam?" dedi.
Çok sinirlenmişti.
Dâvâcıya dönüp "Bu seni tanımıyor. Git, seni tanıyan birini getir bana!" buyurdu
***
Hazret-i Ömer'in oğlu, babasını, öldükten beş sene sonra rüyada görüp "Babacığım nerelerdeydin. Senden hiç haber alamadık" dedi.
Babası sordu:
"Ben öleli ne kadar oldu?"
"Beş sene babacığım."
"Beş senedir sorgudaydım oğlum. Her şeyi ince ince sordular. Mesela gözden ırak bir yerde yıkık bir köprü vardı. 'Onu niye tamir ettirmedin?' dediler.
***
Oğlu sordu:
"Cevap veremediğin oldu mu babacığım?"
"Oldu tabii."
"Peki nasıl kurtuldun?"
"Rabbimin ihsanıyla oğlum. Onun rahmeti olmasaydı kurtulamazdım" buyurdu. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.
.Sevgi böyle olur
10-07-2013 01:00
Hazret-i Ömer (radıyallahü anh), bir gün hizmetçisine bir kese altın verip "Bunu Ubeyde bin Cerrah'a götür, benim hediyem olduğunu söyle ve bak bakalım, ne yapacak bu altınları?" buyurdu.
Hizmetçi gitti.
Kapısını çaldı.
Keseyi uzatıp "Bu, Halifemizin hediyesidir" dedi.
Hazret-i Ubeyde aldı onu. Sonra çıkıp tamamını dağıttı fakirlere. Hizmetçi döndü ve gördüklerini arz etti Halifeye.
***
Halife bir kese daha verip "Bunu da Muaz bin Cebel'e götür!" buyurdu.
Hizmetçi bunu da aldı.
Ve keseyi götürüp:
"Bu, Halifenin hediyesidir" dedi.
O da keseyi alıp çıktı.
Hepsini fukaraya dağıttı.
Hizmetçi dönüp bunu da arz edince, "Gördün mü, Resulün Eshabı birbirlerini nasıl çok seviyorlar" buyurdu.
***
Hazret-i Osman da bir akşam hazret-i Ömer'i ziyaret için makamına gitti.
Selam verdi.
Halife meşguldü.
Geç aldı selamını.
Hazret-i Osman "Selamımı niçin geç aldın" diye sebebini sordu.
***
Hazret-i Ömer "Sen selam verdiğinde, ben devlet işiyle meyguldüm. Önümde devletin mumu yanıyordu. Acele bitirip onu söndürdüm. Şahsi mumumu yakıp cevap verdim. Bu arada biraz gecikti, ne olur hakkını helal et!" dedi.
Hazret-i Osman:
"Helal olsun, sen de helal et" dedi.
O da helal etti.
Sevgiyle kucaklaştılar. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Geleni cennetle müjdele!"
11-07-2013 01:00
Ebu Mûsa el-Eş'ari hazretleri anlatır:Resul aleyhisselamın huzurundaydım. Medine bağlarından bir bağdaydık.Bir şahıs geldi.
Ve kapıyı çaldı.
Resulullah bana "Var kapıyı aç. Geleni cennetle müjdele" buyurdu.
Varıp kapıyı açtım.
Gelen, Ebu Bekir'di.
Resulullah'ın dediğini müjdeledim.
Sonra biri daha geldi.
Ve kapıyı çaldı.
Resul aleyhisselam "Var kapıyı aç ve geleni cennetle müjdele" buyurdu.
Varıp kapıyı açtım.
Baktım ki Ömer'dir.
Resulullah'ın buyurduğunu haber verdim.
***
Sonra bir şahıs kapıyı çaldı. Resul aleyhisselam "Var kapıyı aç, onu cennetle müjdele ve üzerine belalar geleceğini haber ver" buyurdu.
Ben de vardım.
Kapıyı açtım.
Gelen, Osman'dı. Resulullah'ın buyurduğunu kendisine haber verdim.
***
Hazret-i Ali, hazret-i Fatıma'ya düğün yapacaktı ama düğün için parası yoktu.
Zırhını pazara gönderdi.
Satıp düğününe harcayacaktı.
Hazret-i Osman pazarda gezerken, hazret-i Ali'nin zırhını tanıyıp tellala sordu:
"Bu zırha, sahibi ne istiyor?"
"Dört yüz dirhem".
"Gel, akçasını al" buyurdu.
Evine geldi.
Parayı ödedi.
Buna zırhı da ilave edip Hazret-i Ali'ye gönderdi ve kendisine "Bu zırh senden gayriye layık değildir. Bu akçayı da düğüne harca. Bizim özrümüzü de kabul et" diye bildirdi. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Lâ ilahe illallah söyle
12-07-2013 01:00
Din büyüklerinden biri rivayet eder:Medayin'de bulunuyordum. Her nerede bir kimse vefat etse, varıp ona kefen sarardım.
Bir gün biri gelip:
"Kûfe ehlinden bir kervan geldi. Aralarında biri vefat etti. Gelip o mevtaya kefen sarar mısın" dedi.
Hemen gittim.
Gördüm ki vefat etmiş.
Karnı üzerine kerpiç koymuşlar.
O anda acayip bir şey oldu.
Adam âniden kalkıp oturdu.
Ve feryat etti. Kederli olarak:
"Yazıklar olsun bana, vah bana!" dedi.
Ben sordum ki:
"Niçin öyle dersin?"
O cevaben:
"Ben kavmime uyup Hazret-i Ebu Bekir'e, Hazret-i Ömer'e ve Hazret-i Osman'a dil uzatırdım. Beni cehenneme iletip yerimi gösterdiler. Sonra ruhumu geri verdiler ki size haber vereyim. Sakın o büyüklere dil uzatmayın!" dedi ve tekrar öldü.
¥ ¥ ¥
Hazret-i Ali, bir gün Efendimize; "Yâ Resulallah! Kıyamet gününde evvela kimin hesabını görürler?" diye sordu.
Resûl-i Ekrem:
"Evvela hesabı görülecek kimse benim. Sonra Ebu Bekir, sonra Ömer, sonra da sensin yâ Ali!" buyurdular.
Hazret-i Ali:
"Osman'ın hesabı nasıl olur yâ Resulallah?" diye sordu.
Efendimiz:
"Benim, bir vakitler Osman'a bir işim düştü. Ondan, bu ihtiyacımı gizli yapmasını rica etmiştim. O da gizlice yerine getirmişti. Ben de Hak teâlâdan 'Osman'ın hesabı gizli olsun' diye dua ettim. Rabbim de kabul eyledi" buyurdu. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Bunun sözleri seni üzmez mi?
13-07-2013 01:00
Abdullah isminde bir zat rivayet ediyor: İbrahim bin Salim Mahzumi adında biri Medine'de valiyken, her cuma hutbede, Aliyyül Mürteza'ya (radıyallahü anh) dil uzatır, kötülerdi.
Bir cuma günüydü.
Bu camiye gittim.
Minberin dibine oturdum. Bir ara uyku bastırdı. Kendimi zorladımsa da karşı koyamadım.
O ara uyumuşum.
Rüyada Resul aleyhisselam mübarek kabirlerinden çıktı.
Yanıma geldi.
Ve bana bakıp:
"Yâ Abdullah! Seni bu alçağın kelimeleri üzmez mi?" buyurdu.
"Evet üzer yâ Resulallah!" dedim.
"Yâ Abdullah! Bak gör, Allahü teâlâ ona ne yapacak" buyurdu.
O esnada uyandım.
Vali minberden düştü. Cemaat başına üşüştü. Baktım, ölmüştü...
ÜSTÜMÜZDE HAKKI VAR
Cabir bin Abdullah rivayet eder: Habîb-i Ekrem Efendimiz "Ali bin Ebi Talib'in bu ümmet üzerine hakkı, babanın oğlu üzerine hakkı gibidir" buyurdu.
l l l
Rivayet edilir ki:
Resûl-i Ekrem:
"Ali ibni Ebi Talib'in muhabbeti, günahları yer, mahveder. Nasıl ki ateş odunu yiyip mahvettiği gibi" buyurdu.
***
Hazret-i Ali bir gün minbere çıkıyordu.
Bir ara durdu.
Cemaate dönüp:
"Zebur, Tevrat ve İncil konuşabilselerdi, ben onların bütün esrarından haber verirdim. Onlar da beni tasdik ederlerdi" buyurdu.
.Hakikate kavuşmak için
14-07-2013 01:00
Hikmet ehli zatlar buyuruyor ki:Allahü teâlâ, her kulunu bir yerde istihdam ediyor. Hikmet-i ilahi, bazı kulları küfre hizmet ederken, bazı kulları da her şeyini feda ederek, insanların dünya ve âhiret saadetlerine kavuşmaları için dinimize hizmet ediyor. Binlerce evliyanın, ulemanın hayatını okuyoruz, hepsi aynı şeyi söylüyorlar:
1- Allah'ı ve ölümü unutmayın!
2- Dünyanın cazibesine ve nefsinize aldanmayın.
İnsana gezdiği yerlerden mutlaka ya rahmanî veya şeytanî bir şeyler bulaşır. Eğer İmam-ı Rabbanî hazretleri gibi Allahü teâlânın sevdiği, büyük bir zatın kitaplarını rehber edinmemişse, yani mürşidi yoksa, artık onun mürşidi şeytan olur. Şeytanın ve nefsin elinde oyuncak olur ve sapıtır.
Merhum hocamız buyururdu ki:
(Abdülhakim Arvâsî hazretlerinden öğrendiklerimin vesikalarını bulmak için, ömrüm kitap okumakla geçti. Vardığım kanaat şu olmuştur ki, çok kitap okuyan, çok şaşırır, yolunu sapıtır. O kitap öyle diyor, bu kitap böyle diyor. Hakikate kavuşmak için çok kitap okuyan, hakikatten uzaklaşır. Ancak bir mürşid-i kâmilden İslamiyet'i öğrenen, onun dediği yolda yürüyen, onun eserlerini okuyan kurtulur. Fakat o mürşid-i kâmilden istifade etmek için de, çok ağır bir şart vardır. Boş olmak, bilgiçlik taslamamak, akıl yürütmemek, kendini aradan çıkarmak şarttır.)
Dolu bir bardak boşalmadan, içine bir şey konamaz. Kirli bardak temizlenmeden, içine zemzem konulsa bozulur, içilemez. Onun için kalblerimizdeki kirleri temizlemeden kendimizden vazgeçmeden, aklımızı, ilmimizi, faziletimizi, ne varsa hepsini sıfırlamadan, büyük zatlardan istifade etmek mümkün değildir. İstifade etmenin alametleri vardır. Birincisi, aşkla hizmet etmektir. Daha sonra, alçakgönüllü, merhametli, güler yüzlü ve cömert olmaktır, yani onlardaki güzel ahlâkın intikal etmesi lazımdır. Aksi hâlde kendi bilgisiyle, kendi aşkıyla, kendi düşüncesiyle hareket ettiği müddetçe, adım adım hakikatten uzaklaşır.
İstifade etmek için, teneşir tahtasındaki ölü gibi olmalı. Teslimiyet ne güzeldir. Çünkü en zor iş odur. Herkes, (Bu işte ben varım) diyor. Eğer sen varsan, onlar yoktur. İki var olmaz. Biri varsa, diğeri yoktur.
Tel: 0 212 - 454 38 20
.Bazı şeyler vardır ki!..
14-07-2013 01:00
Hazret-i Molla Cami rivayet etmiştir: Aliyyül Mürteza (radıyallahü anh), bir mübarek günde, sabah namazını cemaatle kıldı.
Dua edildi.
Cemaate dönüp:
"Bazı şeyler vardır ki gençlere söylenmeyip o işle alâkalı kişilere söylenir" buyurdu.
Gençler duydular.
Mescitten çıktılar.
Hazret-i Ali birine:
"Kûfe'nin falan mahallesinin falan sokağında, falan evin kapısını vur. İçeriden bir erkekle bir kadın çıkacaktır. Onları al buraya getir" buyurdu.
O şahıs:
"Başüstüne" dedi.
Ve gidip o evi buldu.
Kapısını vurdu.
İçeriden bir erkekle bir kadın çıktı. Onlara "Emîr-ül müminîn sizi çağırıyor" dedi.
Onlar da:
"Peki" dediler.
Ve o kimseyle beraber Aliyy-ül Mürteza'nın (radıyallahü anh) huzurlarına geldiler.
Hazret-i Ali, kadına:
"Sana bir sualim vardır. Katiyen inkâr etmeyip doğrusunu söyleyeceksin" buyurdu.
Kadın cevaben:
"Başüstüne, başımdan ne geçmişse aynısını söylerim. Hâşâ ki senden bir şey saklayıp inkâr eylemem" dedi.
***
Aliyy-ül Mürteza buyurdu ki:
-Ey kadın! Çocukluğunda bir amcan vefat etti. Baban, onun bir oğlunu, öksüzdür diyerek evinize getirdi.
O oğlan büyüdü.
Bir delikanlı oldu.
Ve seni babandan istedi... (Devamı yarın)
.Onu evden uzaklaştırdı
15-07-2013 01:00
(Dünden devam)
Baban huzursuz olup: "Sen benim evimde büyüdün ve benim kızımı istiyorsun, Allahü teâlâdan reva değildir" dedi.
Ve onu evden uzaklaştırdı.
***
O bir gün, tenha bir yerde gezerken fırsat bulup seni yakaladı ve zorla tasarruf etti.
Sen ondan hamile oldun.
Lâkin kimseye demedin.
Herkesten sakladın.
Düşürmek istedin.
Bir yol bulamadın.
Bu sırrı bir Allah, bir de annen biliyordu.
***
Müddet tamam olup dokuz ay geçince, bir gece gizlice bir oğlan doğurdun.
Annenle konuşup bir bez parçasına sarıp o bebeği bir yüksek yere koydunuz.
Birkaç adım gittiniz.
İrice bir köpek geldi.
O bebeği kokladı.
Annen bu köpeği görünce, ona doğru bir taş alıp attı. Allahü teâlânın hikmeti o taş, çocuğun alnına geldi.
Siz ikiniz "Eyvah, kendi elimizle çocuğumuzu öldürdük" deyip yanına gidince, ölmediğini gördünüz.
***
Çocuğun alnında büyük yara vardı.
Bir bez buldunuz.
Yarayı bağladınız.
Ve o biçare çocuğu orada bırakıp evinize gittiniz.
***
Bunu, Allah'tan başka kimse bilmiyordu.
Siz oradan ayrılınca, orada bir kervan konakladı.
O bebeği gördüler.
Ve yanına geldiler.
Gördüler ki ağlıyor. (Devamı yarın)
.Büyütür, terbiye ederim
16-07-2013 01:00
(Dünden devam)
Kervan sahibi onu sevdi ve "Bu bebeği büyütür, terbiye ederim" diyerek alıp gitti.
Memleketine götürdü.
Büyütüp yetiştirdi.
Sonra bu yiğidi yanına alıp hacca gitti.
Takdir-i Rabbani o kimse eceli gelip Mekke'de vefat etti.
***
Defnettikten sonra bu yiğit yalnız kaldı.
Düşündü, taşındı.
Ve seyahate çıktı.
Nice yerler dolaşıp nihayet Kûfe şehrine geldi.
Orada yerleşti.
Kendini sevdirdi.
Öyle ki onsuz olamazlardı.
***
Hasıl-ı kelam, seni onunla nikâhladılar.
Bu gece birleştiniz.
Zifafa girecektiniz.
"Ey kadın! Sakın yalan söyleme. Dediğim gibi olmadı mı" diye sordu.
Kadıncağız ağladı.
Ve tasdik edip:
"Evet yâ Ali! Buyurduğunuz gibidir ve doğrudur" dedi.
Ardından:
"Yâ Halife-i Resûlillah! Bu hâllere, Allah'tan ve annemden ve hazretinizden gayri kimse vâkıf değildir" dedi.
***
Ali bin Ebi Talip "Ey kadın! Bu erkek, senin yola bıraktığın oğlundur" dedi.
Sonra o yiğide:
"Aç alnını" buyurdu.
O da alnını açtı.
Taşın izi göründü.
Kadın o izi görüp:
"Yâ Ali! Doğru söyledin. Bütün sözlerin doğrudur. Hiçbir şüphem kalmamıştır" dedi. (Devamı yarın)
.Münakaşanız ne idi?
17-07-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Ali o yiğide "Bu gece aranızdaki münakaşanız neydi?" diye sordu.O şöyle arz etti: "Yâ Ali! Allah biliyor. Ne zaman ki bu hatuna el uzatsam, o sırada üzerime bir hınzır/domuz yavrusu saldırırdı ki aklım başımdan giderdi.
Elimi çekerdim.
O kaybolurdu.
Belki hayaldir diye, tekrar elimi kadına uzatmak istediğim zaman, yine o hınzır çıkar ve üzerime hücum ederdi.
Elimi çekerdim.
Yine kaybolurdu.
Kadın sinirlenip:
'Benimle alay mı edersin. Elini kâh uzatır, kâh çekersin. Sair erkekler gibi yapmazsın?' derdi."
Aliyyül Mürteza:
"Allahü teâlâ, kemal-i lütfundan ve gayretinden, ana-oğul arasında böyle muameleyi reva görmediği için, böyle hâl vaki oldu" buyurdu.
***
Hazret-i Ali'nin "radıyallahü anh" ibadeti o kadardı ki her gece evinden, farz ve sünnet namazların tekbirlerinden ayrı olarak bin ayrı "tekbir" sesi işitilirdi.
Hilmi de çoktu.
Kolay kızmazdı.
Bir gün bir kölesini, ismiyle yedi kere çağırdı. Cevap vermeyince, sebebini anlamak için odadan çıktı.
Gördü ki orada.
Ona sordu ki:
"Niçin cevap vermedin?"
Köle cevaben:
"Seni imtihan ettim. Kızacak mısın diye denedim" dedi.
Hazret-i Ali:
"Allah'ın izniyle kızmam. Ama seni bu imtihana teşvik edeni kızdırayım da gör" buyurdu. Ve onu azat etti
.Bu niçin ölmüş?
18-07-2013 01:00
Hazret-i Ali (radıyallahü anh), bir gün Fırat nehri kenarında dolaşırken boğulmuş bir kimseye rastladı. Gördü ki serçe parmağında Yemen taşından yüzük var.
İnsanlara sordu:
"Bu niçin ölmüş?".
Onlar:
"Görünen o ki suda boğulmuştur" deyince "Yemen taşı taşıyanın suda boğulmaması lazımdı. Hikmeti ne acaba?" dedi.
Çok merak etti.
Düşünceye daldı.
Allahü teâlâ, Hazret-i Ali'nin bu meraktan kurtulması için, ölünün parmağındaki yüzük taşına lisan verdi.
Taş konuştu:
Ve kendisine:
"Yâ Ali! Yemen taşında, buyurduğunuz özellik vardır. Lâkin ben Yemenî değilim. Hind diyarının taşıyım. Bende o hassa yoktur" dedi.
O bunu işitti.
Çok sevindi.
Allahü teâlâya sayısız hamd ve şükürler eyledi.
O insanlara:
"Suda boğulmaktan kurtulmak özelliği, Allahü teâlânın yardımıyla Yemenî taşa mahsustur. Başka taşlarda yoktur" buyurdu.
***
Çok da cömertti.
Olanı dağıtırdı.
Bir zaman dört dirheme malikti. Bir dirhemini gizli, bir dirhemi açıktan, bir dirhemini gündüz, bir dirhemini gece vakti fakirlere sadaka verdi.
Ve rahat etti.
O vakit:
"Gece ve gündüz, gizli ve açık, mallarını sarf edenlerin mükâfatlarını Rableri verecektir" mealindeki âyet-i kerime nazil olup/inip bütün âleme yayıldı.
Ve şöhret buldu.
."İzin verin, biz taşıyalım"
19-07-2013 01:00
Hazret-i Ali "radıyallahü anh" çok da mütevazıydı. Öyle ki hilafeti zamanında mülkü, doğuda Semerkant'a kadar genişlediği hâlde, çok vakit yaya yürür, ata binmezdi.
***
Bir gün evden çıktı.
Çarşıya gitti.
Birtakım ihtiyaçlarını almış, evine götürürdü ki hizmetçilerinden birisi "Yâ Emir-el müminin! Bu hizmet bizim işimizdir. Lütfen izin verin, biz yapalım" dediler.
Kabul etmedi.
Ve cevaben:
"Bir ailenin her türlü ihtiyacını temin etmeye ve eve taşımaya, en çok hakkı olan, babadır" buyurdu.
Ve yürüdü.
***
Hizmetçi:
"Ama siz zamanın halifesi ve cihanın sultanısınız. Bu gibi basit işler ve hizmetler cenabınıza hafiflik verir" dedi.
Hazret-i Ali durdu.
Ve ona dönüp:
"Çoluk-çocuğunun ihtiyacını taşımakla, insan kıymetinden bir şey kaybetmez" buyurdu.
***
Çok da merhametliydi.
Bu husustaki şanının büyüklüğü için Allah katından "Onlar, kendileri muhtaç oldukları hâlde, yiyeceklerini yoksula, öksüze ve esire yedirirler" mealindeki âyet-i kerime nazil oldu/indi.
***
O, ihsan sahibiydi.
Vermeyi severdi.
Bu hususta da:
"Sizin dostunuz ancak Allahü teâlâ, Onun peygamberi ve namaz kılan, rükû eden ve zekât veren müminlerdir" mealindeki âyet-i kerime nazil olmuştur/inmiştir.
.Ebu Cehil'i tanır mısınız?
20-07-2013 01:00
Abdurrahman bin Avf (radıyallahü anh), yaşlı hâline rağmen Bedir cengine katılmıştı.
İki taraf yerlerini almış, birazdan cenk başlayacaktı.
O sırada Medineli iki delikanlı yanaştı.
"Amca, bakar mısınız!"
"Buyurun gençler"
"Bize Ebu Cehil kâfirini gösterir misiniz."
"Olur, ama niçin?"
"Efendimizi çok üzmüş bu alçak. Yemin ettik ki onu öldürmeden ayrılmayalım cenk yerinden. Ya o ölmeli, ya da biz."
? ? ?
İhtiyar sahabi, düşman saflarını taradı ve eliyle birini işaret edip "İşte ey civanlar! Ebu Cehil, şu iri gövdeli, kara kuru adamdır" dedi.
Gençler sevindi.
O kâfire bakıp:
"Onun işi tamamdır" dediler.
Elleri hızla kılıçlarına gitti.
Bu iki genç, Afra Hatunun iki oğlu Muaz ve Muavvez kardeşlerdi.
Derken harp başladı.
Gençler, birer şahin gibi yüzlerce kâfirin üzerinden aşarak bir anda hedeflerine ulaştılar.
Önce Muaz, kılıcını şimşek gibi kaldırıp kâfirin bacağına şiddetle çaldı.
? ? ?
Ebu Cehil yaralandı.
Deveden yuvarlandı.
İkisi üzerine çullandılar.
Cansız düşene kadar kılıç vurdular. Tam bu sırada Resulullah Efendimiz "Ebu Cehil'in hâlini bilen var mıdır?" diye sordular.
Merak etmişlerdi.
Eshab da meraktaydı.
O esnada Ebu Cehil'in cehennemlik bedeni Muaz ve Muavvez kardeşlerin şerefli kılıçlarıyla kanlara bulanmış olarak, yerde can çekişiyordu.
.Babasıyla karşılaştı
21-07-2013 01:00
Ebu Ubeyde bin Cerrah (radıyallahü anh), cennetle müjdelenen on sahabiden biridir.
Babası, Bedir harbinde düşman saflarındaydı.
O ise Müslümandı.
Ve Resul'ün yanındaydı.
Hiç durmadan küffara kılıç vuruyordu.
? ? ?
Bir ara durakladı.
Ve dikkatlice baktı.
Bir kişiye odaklandı.
Evet, düşman safları arasında kendi babasını fark etmişti.
? ? ?
Babası, onu öldürmek için saldırdı.
O da:
"Yâ Allah!" diye bağırdı.
Ve babasına saldırdı.
O, oğlunu öldürecekti.
Bu ise kâfir babasını.
? ? ?
Resulullah Efendimizin aşkıyla yanan Ebu Ubeyde hazretleri, babasına karşı, ihlasla, Allah için çarpışıyordu.
Maksadı İslam'dı.
Bir fırsatını buldu.
Şiddetle kılıç vurdu.
? ? ?
Bir vuruşta babasının başını gövdesinden ayırıp kesik başını Hazret-i Peygamberin huzuruna getirdi.
Efendimiz (aleyhisselam) bu hâli gördü.
Çok sevinç duydu.
Çok memnun oldu.
? ? ?
O zaman Hak teâlâ:
"Allah'a ve kıyamet gününe iman edenler, Allah düşmanlarını sevmezler. O kâfirler, müminlerin anaları, babaları, oğulları, kardeşleri ve başka yakınları olsa da bunları sevmezler. Böyle olan müminleri cennete koyacağım" mealindeki âyet-i kerimeyi gönderdi. (Devamı yarın)
.Çok kahramandı
22-07-2013 01:00
(Dünden devam)
Sonra Uhud harbi oldu.
Ebu Ubeyde bin Cerrah (radıyallahü anh) yine vardı.
Ve çok kahramandı.
Küffara aman vermiyordu.
? ? ?
Bir ara İbni Kamia denilen müşrik, Resulullah Efendimizin mübarek başına kılıç vurunca, miğferinin demiri Efendimizin mübarek yanağına saplandı.
Ebu Ubeyde koştu.
Vaziyeti gördü.
O demiri dişleriyle çekip çıkarırken iki ön dişi de kırıldı.
? ? ?
Ebu Ubeyde (radıyallahü anh), bütün gazalarda bulundu.
Mekke'nin fethinde de Resulullah'ın yanındaydı.
Peygamberimizin huzuruna Necran'dan bir Hristiyan heyeti gelmişti.
Çok şeyler sordular.
Cevapları anladılar.
Ama inanmadılar.
Müslüman olmadılar.
Sonra da:
"Yâ Muhammed! Senden razıyız. Eshabından bir emin kimseyi bizimle gönder. Vergilerimizi ona verelim" dediler.
? ? ?
Efendimiz "Pekâlâ" buyurdu.
Sahabe merak etti.
Kimdi bu emin kişi?
Kim şereflenecekti?
O anda Efendimiz aleyhisselâm "Kalk yâ Eba Ubeyde!" dedi.
Onlara dönüp:
"Ümmetimin emini işte budur!" buyurdu.
Ve onlarla beraber gönderdi.
Hazret-i Ebu Ubeyde (radıyallahü anh) bu müjdeye kavuşunca sevincinden ağladı.
.Vasiyeti
23-07-2013 01:00
Bir zamanlar Şam'da çıkan veba hastalığı, çok Müslümanın ölümüne sebep olmuştu. Hazret-i Ebu Ubeyde de buna yakalandı.
Gittikçe ağırlaştı.
Öleceğini anlayınca orada olanlara bir vasıyetinin olduğunu söyledi.
Onu doğrulttular.
"Buyur" dediler.
? ? ?
Şu vasiyeti yaptı:
"Namazınızı kılınız, orucunuzu tutunuz, zekâtınızı veriniz. Haccınızı yapınız. Amirlerinize itaat ediniz. Dünyaya aldanmayınız. İnsanların en akıllısı, Allahü teâlânın emirlerini yerine getirenlerdir."
? ? ?
Bunları söyledi.
"Allah!" dedi.
Hazret-i Muaz'a döndü.
Ve "Yâ Muaz! Cenaze namazımı sen kıldır" dedi.
Ve vefat eyledi.
? ? ?
Hazret-i Muaz kalktı.
Namazını kıldırdı.
Sonra cemaate dönüp:
"Yemin ederim ki bugün siz öyle birini kaybettiniz ki ondan daha çok dinine bağlı bir kimse görmedim. Ebu Ubeyde hazretlerine hakkınızı helal ediniz!" buyurdu.
? ? ?
Ebu Ubeyde bin Cerrah (radıyallahü anh), Allahü teâlânın emirlerinden dışarı çıkmazdı.
Efendimizi çok severdi.
Onun bir emrini yapmak için canını verirdi.
Çok takva sahibiydi.
Çok merhametliydi.
Çok da şefkatliydi.
"radıyallahü teâlâ anh"
.Eşyaların nerede?"
24-07-2013 01:00
Hazret-i Ömer Şam'a gittiği zaman, onu karşılayanlara "Kardeşim Ebu Ubeyde nerededir?" diye sordu."Şimdi gelir" dediler.
Az sonra geldi.
İki dost kucaklaştılar.
Hazret-i Ömer:
"Size gidelim" dedi.
O da "Buyurun" dedi,
Birlikte Ebu Ubeyde hazretlerinin evine gittiler.
? ? ?
Hazret-i Ömer eve girip de içeride hiçbir eşya olmadığını görünce sordu:
"Eşyaların nerede?"
"İşte şunlardır" dedi.
Birkaç şey gösterdi.
Hazret-i Ömer:
"Burada bir keçe ve bir kırbadan başka şey göremiyorum. Senin yiyecek bir şeyin yok mudur?" dedi.
? ? ?
O, bir zenbilin içinden birkaç kuru ekmek parçası çıkardı.
Sofraya koydu.
Hazret-i Ömer baktı.
Çok duygulandı.
Ağladı ve ona sarılıp "Ey kardeşim Ebâ Ubeyde! Dünya herkesi değiştirdi, bir seni değiştiremedi" buyurdu.
? ? ?
Hazret-i Ömer, Hazret-i Ebu Ubeyde'ye (radıyallahü anhüma) dört bin dirhem para gönderdi.
Götürecek elçiye:
"Bak ki bu parayı ne yapacak?" diye tenbih etti.
Ebu Ubeyde parayı aldı.
Hemen askerine dağıttı.
Elçi izin isteyip geri dönünce gördüğünü anlattı kendisine.
Hazret-i Ömer:
"Hamd olsun ki böyle insanlar da var" diye mırıldandı.
.Sadaka belayı önler
25-07-2013 01:00
Zamanın sultanına, bir gece rüyasında iri yarı siyah bir kimse kılıçla saldırdı. Tam öldürecekti ki İbrahim Gülşeni hazretleri hızla geldi ve o kişiyi kılıçla öldürdü.
Parça parça etti.
Sultan uyandı.
Bu zatı saraya çağırdı.
Hürmet ve saygı gösterdi.
İzzet ve ikramda bulundu.
Ancak daha rüyasını anlatmaya başlamadan İbrahim Gülşeni hazretleri rüyayı tabir edip "Sultanım, sadaka belayı önler, ömrü uzatır" buyurdu.
O, bu kerameti gördü.
Muhabbeti kat kat arttı.
? ? ?
Bir gün şehzadelerden biri, düşman olduğu birinin zarar görmesini istedi. Bu niyetle İbrahim Gülşeni hazretlerine gelip o zatın bir felakete uğraması için beddua etmesini istedi.
O ise kabul etmeyip:
"İşi Allah'a havale etmek daha iyidir. Bir Müslümanın felaketini istemek, hatta uğradığı bir zarara sevinmek caiz değildir" buyurdu.
Şehzade sinirlendi.
Öfkelenip kalktı.
Atına atladı.
Ve hızla sürdü.
? ? ?
Aklı sıra başka bir Allah adamı bulup ona beddua ettirecekti. Ancak az ileride at huysuzlanıp şehzadeyi üzerinden attı.
Görenler yetiştiler.
Alıp evine götürdüler.
Az sonra ayıldı.
Ve evdekilere:
"Çabuk İbrahim Gülşeni'ye gidin, ben tövbe ettim, pişman oldum. Beni affet
sin" diye haber gönderdi.
Sonra iyileşip ayağa kalktı.
Bizzat huzuruna vardı.
Ve sadık talebesi oldu.
.Haset etmenizden korkuyorum!.."
26-07-2013 01:00
Ebu Ubeyde (radıyallahü anh), kâfirlerden cizye mallarını alıp Medine'ye geldiği işitilince sabah namazı kılınıyordu.Sonra selam verdiler.
Karşılamaya çıktılar.
Resulullah Efendimiz "Ebu Ubeyde'nin hayli dünyalıkla geldiğini duydunuz da sevinçle onu karşılamaya mı gidersiniz?" buyurdu.
Eshab-ı kiram:
"Evet" dediler.
Peygamberimiz:
"Vallahi sizin fakir olacağınızdan korkmuyorum. Bilakis sizden önceki ümmetler gibi önünüze dünyalıklar yığılıp da birbirinize haset etmenizden korkuyorum" buyurdular.
¥ ¥ ¥
Hazret-i Cabir der ki:
"Resulullah Efendimiz, sahil tarafına bir sefer düzenleyip Hazret-i Ebu Ubeyde'yi kumandan tayin etti.
Üç yüz sahabi idik.
Medine'den çıktık.
Sonra azığımız bitti.
Ebu Ubeyde, bizlere 'Kimin yanında ne erzak varsa getirsin' diye emretti.
Herkes bir şeyler getirdi.
Onları azar azar veriyordu.
¥ ¥ ¥
Daha da azalınca, herkese günde bir hurma düşer oldu.
Sonra bu da tükendi.
Takatimiz kalmadı.
Sonra deniz sahiline vardık. Deniz, kocaman bir balığı sahile atmıştı. Ebu Ubeyde 'Bu deniz mahlukunun etinden yiyiniz' dedi.
Biz de o balıktan yedik.
Medine'ye geri döndük.
Resulullah Efendimiz bize 'Allahü teâlâ onu, denizden sizin için çıkarmıştır. Yanınızda varsa bize de yediriniz' buyurdular."
.Dişleri kırıldı!..
27-07-2013 01:00
Uhud gününün dehşeti devam ediyordu.
Peygamberimizi öldürmek için yemin eden müşriklerden Utbe bin Ebi Vakkas'ın attığı taşlar Resulullah'ın mübarek yüzlerine isabet etti.
Dudakları patladı.
Bir dişleri de kırıldı.
Eshap üzüldüler.
İbni Sihab müşriki Resulullah'ın mübarek yüzüne taş vurdu. İbni Kamia da öldürmek için kılıç vurdu.
? ? ?
Üzerlerinde iki zırh vardı.
Kılıç darbesi tesir etmedi.
Önlerinde bir çukur çıktı.
O çukuru görmediler.
Sağ yanı üzerine düştüler.
Çukur derinceydi.
İçinde kayboldular.
? ? ?
Mübarek yüzlerinden akan kan sakal-ı şeriflerini ıslattı.
Yine de darılmadı.
Bu ezayı yapanlara:
"Yâ Rabbî! Kavmimi affet. Onlar bilmiyorlar" dedi.
? ? ?
Derken Hazret-i Ali geldi.
Hazret-i Talha da yetişti.
Resulullah'ın mübarek elinden tutarak, ikisi birlikte Onu o çukurdan çıkardılar.
Harp devam ediyor, mübarek sahabiler canlarını hiçe sayarak aklın idrak edemeyeceği kahramanlıklar ortaya koyuyorlardı.
? ? ?
Ve savaş sona erdi.
Yetmiş şehit verildi.
Mücahitler çok yorgun ve yaralıydılar.
Buna rağmen namazı düşünüyorlardı.
Resulullah, Eshab-ı Kiram'a dayanarak kayalığa zorlukla çıktılar. Ayakta kılmaya mecal bulamadıklarından öğle namazını oturarak ve cemaatle eda ettiler.
.Biz oyun için mi yaratıldık?
28-07-2013 01:00
Hasan bin Ali Askeri (rahmetullahi aleyh), çocukluğunda bir gün yolun kenarında oturmuş ağlıyordu. Bir kimse onu görüp diğer çocuklar gibi oyuncak için ağladığını zannetti.
Yaklaşıp sordu:
"Sana oyuncak alayım mı?"
Mübarek çocuk:
"Ey akılsız kişi! Biz oyun için mi yaratıldık ki bana oyuncak alacaksın" dedi.
Adam şaşırdı.
Ve sordu hemen:
"Niçin yaratıldık ki?"
"İbadet etmek için."
"Nereden anladın?"
"Sizi abes olarak, oyuncak olarak mı yarattık sanıyorsunuz. Bize dönmeyecek misiniz zannediyorsunuz" mealindeki Müminun suresi 115. âyet-i kerimesinden" dedi.
? ? ?
Bu zatı sevenlerden biri anlatır:
"Biz hapishanedeyken Hasan bin Ali Askeri yanımıza girdi ve bana 'Ey Îsa! Senin ömründen altmış beş sene, bir ay, iki gün geçti' dedi.
Düşündüm.
Hesap ettim.
Hakikaten dediği gibiydi.
Sonra sordu bana:
'Çocuğun var mı?'
'Hayır yok' dedim.
Ellerini açıp:
'Allah'ım! Buna hayırlı bir evlat ihsan eyle' diye dua etti.
Ben sordum kendisine:
'Sizin evladınız var mı?'
Bana baktı ve:
'Şu anda yok ama Allahü teâlâ bana bir oğul verecek ki yeryüzünü adaletle
dolduracak' buyurdu.
Az zaman geçti.
Muhammed Mehdi isminde âlim ve faziletli bir oğlu oldu."
.Niçin yalan söylüyorsun?
29-07-2013 01:00
Hasan bin Ali Askeri hazretlerinin bir sevdiği anlatıyor:
"Bir gün İmam-ı Askeri hazretlerine maddi sıkıntı içinde olduğumu söyleyip 'Bir dinarım dahi yoktur' dedim.
Bana dönüp:
'Yalan söyleme! Filan yere gömdüğün iki yüz dinarın var. Lâkin o paranın hayrını görmezsin' buyurdu.
Ve yüz dinar verdi.
Çok teşekkür ettim.
Ama mahcup olmuştum.
Doğruca iki yüz dinarı gömdüğüm yere gidip baktım.
Ama bulamadım.
Para yerinde yoktu.
Meğer oğlum almış.
Hasan bin Ali Askeri hazretlerinin dediği gibi oldu..."
? ? ?
Talebelerinden biri anlatır:
"Zindana düşmüştüm.
Oradayken İmam-ı Askeri hazretlerinden dua istemek hatırıma geldi.
Bir mektup yazdım.
Sıkıntımı anlattım.
Bir şeyi unutmuşum.
Geçim sıkıntısı çektiğimi.
İmam-ı Askeri hazretleri, bana cevabında 'Bu mektubumu aldığın gün, öğle namazını evde kılacaksın' diye yazmış.
Hakikaten öyle oldu.
O gün serbest bıraktılar.
Sevinçle eve geldim.
Öğle namazımı kıldım.
O anda kapım çalındı.
Açtığımda İmam-ı Askeri hazretlerinin hizmetçisiyle karşılaştım. Bana yüz altınla bir mektup bırakıp döndü.
Mektubu açtım.
Merakla okudum.
'Ne zaman bir ihtiyacın olursa bana gel. Allahü teâlânın izniyle istediğin şeye kavuşursun' yazıyordu."
.Onu unutmuşsun!"
30-07-2013 01:00
Bir kimse anlatır:
"İmam-ı Askeri hazretlerine bir mektup yazıp bazı şeyler sordum. Bahar hummasından da soracaktım.
Ama unutmuştum.
Sonra cevap geldi.
Açıp okudum.
En son şöyle yazmış:
'Bahar humması için de Kur'ân-ı Kerim'deki mealen Ey ateş! İbrahim'in üzerine soğuk ve selamet ol âyet-i kerimesi yazılıp hummalı hastanın boynuna asılırsa şifa bulur.'
Dedikleri gibi yaptım.
Hasta şifa buldu."
? ? ?
Halife'nin huysuz bir atı vardı. Değil üstüne binmek, eyer bile vuramazlardı. Halife'nin hizmetçilerinden biri "Efendim, biz bu atı İmam-ı Askeri hazretlerine bir gösterelim" dedi.
Halife dinleyip:
"Peki gelsin!" dedi.
Gidip çağırdılar.
Hazret-i İmam geldi.
Sarayın bahçesine girdi ve doğruca o atın yanına gitti. Ata elini sürünce hayvan başını yere eğip terlemeye başladı.
Sanki onu bilmişti.
Halife, İmama:
"Efendim biz bu atla baş edemedik. Siz bir bakın" dedi.
? ? ?
İmam-ı Askeri hazretleri ata eyerini vurdu.
Üzerine bindi.
Ve koşturdu.
At, en ufak bir serkeşlik yapmadı.
Sonra attan indi.
Halifeye gelip:
"Ben bu attan daha uysal ve sadık bir at görmedim" buyurdu.
Halife çok hayret edip o atı İmam-ı Askeri hazretlerine hediye etti
.O bizi boş çevirmez"
31-07-2013 01:00
Bir genç anlatıyor: Geçim sıkıntısı içindeydik. Bir gün babam "Oğlum, gel İmam-ı Askeri hazretlerine gidelim. Onun çok cömert olduğunu söylüyorlar. Bizi de boş çevirmez" dedi.
"Olur baba" dedim.
Ve sordum:
"Sen onu gördün mü?"
"Görmedim" dedi.
Birlikte çıktık.
Yolda babam:
"O zat bana beş yüz akçe verse, iki yüz akçesiyle elbise, iki yüz akçesiyle un, geri kalanla da diğer ihtiyaçlarımızı alırız" dedi.
? ? ?
Ben içimden "Bana da üç yüz akçe verse, yüz akçeyle elbise, yüz akçeyle yiyecek, yüz akçesiyle de merkep alıp Kuhistan tarafına gitsem" dedim.
Nihayet ulaştık.
Kapı vurmadan açıldı.
İçeri girdik.
Hazret, babama sordu:
"Şimdiye kadar niçin gelmediniz?"
Babam da:
"Perişan hâlimizle yanınıza gelmeye utandık" dedi.
Sohbetini dinledik.
Çok istifade ettik.
Ve ayrıldık.
? ? ?
Arkamızdan hizmetçi koşarak geldi.
Babama bir kese verip:
"Bu kesede beş yüz akçe var. İki yüz akçesiyle elbise, iki yüzüyle un, yüz akçesiyle çeşitli ihtiyaçlarınızı alırsınız" dedi.
Sonra bana döndü.
Bir kese verdi ve: "Bu kesede üç yüz akçe var. Yüz akçesiyle elbise, yüz akçesiyle yiyecek, yüz akçesiyle de bir merkep alırsın, yalnız Kuhistan tarafına gitme!" dedi.
.Şaşırıp kalırsanız!.."
01-08-2013 01:00
Harputlu bir şahıs memleketine gitmek üzere Erzurum'dan yola çıkmıştı.
Kemah'a bağlı Nezkep köyünü gece geçmesi gerekiyordu.
Burası eşkıyalar yatağı ve tehlikeli bir yerdi.
Bir dereye geldi.
Gözlerini kapadı.
Allahü teâlânın izniyle, Hasan-ı Askeri hazretlerinin ruhaniyetinden imdat diledi.
? ? ?
O anda "Siz işlerinizde şaşırıp kaldığınız zaman kabir ehlinden yardım isteyiniz" hadîs-i şerifinin mânâsı tecelli etti/meydana çıktı.
Şöyle ki:
İmam-ı Askeri'nin ruhaniyeti nurani bir şekilde karşısına çıkıp "Korkma, tehlikeli olan yerleri geçtin!" dedi.
Müjde verdi.
Sonra eliyle:
"Şu yöne git!" dedi.
Ve gözden kayboldu.
? ? ?
Bu zat bir sohbetinde sevdiklerine Peygamber Efendimizin (sallallahü aleyhi ve sellem) "Ölüm keffarettir" buyurduğunu haber verdi.
Dinleyenler:
"Anlamadık" dediler.
Ve sordular:
"Ölüm günahlara keffaret/karşılık olunca, ahiret rüsvalığının/rezilliğinin sebebi acaba nedir efendim?"
? ? ?
Büyük veli:
"Günah vardır, ölümle affedilir. Günah vardır, kabirde kalmakla affedilir. Günah vardır, kabir azabıyla affolur. Günah vardır, cehennem ateşi onu yakmadıkça affolmaz. Buradan o kadar nur götürmelidir ki cehennem o mümine seslenip 'Çabuk geç ey mümin! Nurun ateşimi söndürüyor' desin" buyurdu.
.Kalk ey Abdülmuttalib!"
02-08-2013 01:00
Abdülmuttalib bir gece rüyada "Kalk yâ Abdülmuttalib! Zemzem kuyusunu çıkar!" diye bir ses duydu.
Uyandı, tekrar uyudu.
Aynı sesi yine duydu:
Üçüncü gece de aynı rüyayı görünce "Zemzem nedir?" diye sordu.
"O, bir sudur ki susuzları kandırır, açları doyurur, hastalara şifa olur. Yeri, Kâbe'nin yanıdır" denildi.
Uykudan uyandı.
Kendi kendine:
"Bu, ilahî bir işaret" dedi.
O yere gitti.
Kuyuyu keşfetti.
Ancak Kureyşliler:
"Bu kuyuda bizim de hakkımız var!" dediler.
Abdülmuttalib "Hayır!" dediyse de Kureyşliler "Ama sen yalnızsın. Bizimle baş edemezsin!" dediler.
Onu tehdit ettiler.
İçi burkuldu.
Kalbinden:
"Yâ Rabbî! Bana on oğul verirsen, birini senin için kurban edeceğim" dedi.
Sonra anlaşmak için bir hakeme gitmeye karar verip yola düştüler.
Ancak hava çok sıcaktı.
Az sonra susadılar.
Bir adım atamaz oldular.
Hayattan ümit kesmişlerdi ki Abdülmuttalib "Koşun, koşun! İşte size su!" diye bağırdı.
Koşup geldiler.
Gördüler ki Abdülmuttalib'in ayağının dibinden serin bir "su" akıyor.
Kana kana içtiler.
Ölümden kurtuldular.
Boyunlarını büküp:
"Ey Abdülmuttalib! Tamam, zemzem kuyusu senindir" dediler.
Ve geri döndüler...
.Kâbe duvarları yenileniyor
03-08-2013 01:00
Kâbe-i şerif'in duvarları eskimiş, yenilenmesi gerekiyordu. Kabileler toplandılar. İstişare ettiler.
Bir tanesi "Her duvarı bir kabile örsün, razı mısınız?" dedi.
"Tamam" dediler.
Kura çekildi.
Her kabile, kendine çıkan duvarı örmeye başladılar. Ancak sıra Hacer-ül esved'in yerine konmasına gelince problem çıktı.
Münakaşa başladı.
Ve kavgaya dönüştü.
Hatta kan akacaktı ki bir ihtiyar "Durun! Beni dinleyin!" diye bağırdı.
Kavgayı bıraktılar.
İhtiyara döndüler.
O yaşlı kişi "Yarın, Benî Şeybe kapısından ilk girecek şahıs, 'hakem' olsun. O nasıl söylerse öylece hâlledelim, kabul mü?" dedi.
Bir ağızdan:
"Kabul" dediler.
Ertesi gün merakla bekliyorlardı ki Resulullah Efendimiz girdi kapıdan.
Yüzler güldü.
Rahatladılar.
Çünkü gelen, Muhammed-ül emin'di ve en adil kararı Onun vereceğinden kimsenin şüphesi yoktu. Efendimiz mübarek hırkasını çıkarıp yere serdi. Üzerine Hacer-ül esved'i koyup "Her kabileden bir kişi gelsin" buyurdu.
Dört kişi çıktı.
Onlara:
"Herbiriniz hırkanın bir ucundan tutarak kaldırın" buyurdu.
"Peki" dediler.
Ve kaldırdılar.
Duvar hizasına gelince Efendimiz mübarek elleriyle o taşı alıp yerine yerleştirdi. Mesele hâlloldu. Herkes memnundu. Bu harikulâde çözümle, bir iç savaş önlenmiş oldu.
.Mühim bir iş için geldim"
04-08-2013 01:00
Mekke'de büyük bir kıtlık olmuş, herkesi geçim darlığına düşür-müştü. Ebu Talib de büyük ölçüde almıştı payını.
Efendimiz (aleyhisselam), onu düşünüyordu.
Bir şeyler yapmalı, kurtarmalıydı onu bu mihnetten.
Bu düşünceyle kalktı.
Öbür amcasına gitti.
Hazret-i Abbas kapıda Efendimizi görünce "Oo, hoş geldin yeğenim" dedi.
Ve içeri aldı.
Efendimiz:
"Mühim bir iş için geldim" buyurdu.
"Hayırdır, ne işiymiş bu?"
"Amcam Ebu Talib"
"Ne olmuş Ebu Talib'e?"
"Biliyorsun eli dar, nüfusu kalabalık. Bu kıtlıktan çok muzdarip hâlde."
"Evet, ama ne yapabiliriz?"
"Diyorum ki çocuklarından birini sen alsan, birini de ben. Biz baksak onlara. Böylece hafifletmiş oluruz yükünü. Ne dersin?"
Hazret-i Abbas:
"Çok iyi düşünmüşsün yeğenim. Haydi kalk, hemen gidip bu işi hâlledelim" dedi.
Birlikte gittiler.
Ve bunu teklif ettiler.
Ebu Talib sevindi.
Onlara dönüp:
"Madem öyle, Ukayl ile Talib'i bana bırakın. Diğer ikisini siz bilirsiniz" dedi.
Hazret-i Abbas, Cafer'i aldı.
Efendimiz Hazret-i Ali'yi.
Ebu Talib minnettarlık duygusu ile onlara bakıp "Ne diyeceğimi bilemiyorum. Beni çok sevindirdiniz" dedi.
? ? ?
Böylece Hazret-i Ali, küçük yaşından itibaren Resulullah Efendimizin yanında kaldı. Onun terbiyesiyle büyüdü.
On yaşında iman etti.
Çocuklardan "ilk iman eden kişi" oldu.
.Biri hazret-i Yusuf idi
05-08-2013 01:00
Yusuf aleyhisselam, Mısır ahalisine gönderilen peygamberdir. Yüzünün ve ahlakının güzelliğiyle meşhurdur. Hazret-i Yakub'un on iki oğlu vardı.
İkisini çok severdi.
Biri hazret-i Yusuf idi.
Diğeri Bünyamin.
Bünyamin küçük idi.
Anneleri birdi.
İsmi de Rahil'di.
? ? ?
Hazret-i Yusuf doğunca, alnında nübüvvet/peygamberlik nuru parlıyordu.
Babası bunu gördü.
Daha çok sevdi.
Çok ihtimam gösterdi.
Bünyamin'in doğumundan sonra anneleri vefat etti.
Öksüz kaldılar.
Bu da ilgisini daha arttırdı.
Diğer kardeşler, onları kıskandılar.
Hazret-i Yusuf çok güzeldi.
Büyüdükçe güzelleşiyordu.
On iki yaşında rüya gördü.
Rüyasında on bir yıldız, güneş ve ay, kendisine secde etmişti.
Cuma gecesiydi.
Heyecanla uyandı.
Babasına söyledi.
Ve şöyle anlattı:
? ? ?
"Bir dağın tepesindeydim.
Etrafta ırmaklar vardı.
Yeşil ağaçlar da vardı.
Bu sırada gökten on bir yıldız, güneş ve ay gelip bana secde ettiler" dedi.
Babası Onu dinledi.
Ve tabirini yapıp:
"On bir yıldız kardeşlerin, güneş ben, ay da annendir" buyurdu.
Ve kendisine:
"Bunu kardeşlerine anlatma. Yoksa sana kötülük yaparlar" dedi. (Devamı yarın)
.Ey yalancı rüya sahibi!
06-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Nitekim öyle de oldu.
Kardeşleri bunu duydular.
Mânâsını anladılar.
Kıskançlıkları arttı.
Had safhaya ulaştı.
Toplanıp konuştular ve:
"Yusuf'u babamızdan uzaklaştırırsak, mecburen bizleri sever" dediler.
Bir kuyuya atmakta anlaştılar.
Birlikte huzuruna varıp:
"Babacığım, izin verirsen Yusuf ile birlikte kırlara gidip çayır çimen üzerinde oynayalım, koşu ve ok atma yarışı yapalım. Yusuf da şöyle hava alsın, oynasın, zıplasın" dediler.
Çok dil döktüler.
Yakub aleyhisselam:
"Siz Yusuf'tan gafil iken kurdun gelip Onu yemesinden korkarım" dedi.
Hazret-i Yakub:
"Onu kurt yer" demekle çocuklarına ipucu vermiş oldu.
Oğlu Yusuf'a sordu:
"Gitmek ister misin?".
"İsterim" deyince razı oldu.
? ? ?
Ertesi gün elbiselerini giydirdi.
Ve kardeşleriyle gönderdi.
Kardeşleri sevindiler.
Yusuf'la yalandan ilgilendiler.
İzzet ikram gösterdiler.
Ama uzaklaşınca:
"Ey yalancı rüya sahibi! Hani sana secde ettiklerini söylediğin o yıldızlar. Gelsin de seni, bizim elimizden kurtarsın" dediler.
Ve o kuyuya vardılar.
Kuyunun üstü dardı.
Alt tarafı genişti.
Yusuf'u getirdiler.
Elbiselerini soydular.
İpe bağlayıp kuyuya sarkıttılar. (Devamı yarın)
.Kuluma yetiş!
07-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Yarısına varınca, ipi kestiler.
Kuyuda su vardı.
Suya düşecekti.
Hak teâlâ hazret-i Cibril'e:
"Kuluma yetiş!" buyurdu.
O da bir anda geldi.
Onu tuttu.
Bir kayaya oturttu.
? ? ?
Hazret-i Yusuf dua etti.
Hak teâlâyı zikre başladı.
Melekler, çevresine toplandılar.
Onunla ünsiyet peyda ettiler.
? ? ?
Kardeşleri, Onun sırtından çıkardıkları gömleği kana bulayıp babalarına götürdüler ve "Yusuf'u kurt yedi" dediler.
Ve kanlı gömleği uzatıp:
"İşte gömleği" dediler.
Yalandan ağladılar.
Sızlandılar.
Yakub Nebi gömleğe baktı.
Yırtılmadığını görünce:
"O kurdun Yusuf'uma şefkati sizden fazla imiş. Oğlumu yemiş de gömleğini yırtmamış" dedi.
Ve takdire razı oldu.
Ama hakikati biliyordu.
? ? ?
Az sonra bir kervan geldi.
Kuyunun yanında konakladı.
Birisi kovasını aldı.
Kuyuya sarkıttı.
Sonra yukarı çekti.
Hazret-i Yusuf baktı.
O kovaya yapıştı.
Birlikte dışarı çıktı.
Saka, Onu görünce:
"Müjde, işte bir civan!" dedi.
? ? ?
O anda kardeşlerinden biri de oradaydı.
Kardeşine yiyecek getirmişti. (Devamı yarın)
.Bu bizim kölemizdi!"
08-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Kardeşi vaziyeti gördü.
Öbür kardeşlerine bildirdi.
Hepsi koşup geldiler.
Kervancılara:
"Bu bizim kölemizdi, kaçmış. Bunu size satarız" dediler.
Hazret-i Yusuf'a da:
"Bizi yalanlama, yoksa seni öldürürüz!" dediler.
O da sükût etti.
Hiç konuşmadı.
Kervancıların parası yoktu.
Paralarını mala vermişlerdi.
Birkaç dirhemleri kalmıştı.
Bunları teklif ettiler.
Onlar da razı olup:
"Peki kabul" dediler.
Bu fiyata aldılar.
Yola revan oldular.
Mısır'da pazara çıkardılar.
Çok kimse müşteri oldu.
Fiyatı çok yükseldi.
Yüzünde parlayan nur, görenleri hayran bırakıyordu.
Herkes almak istiyordu.
? ? ?
O sırada Mısır firavununun maliye vekili pazara geldi.
Bunlara "Aziz" denirdi.
Hazret-i Yusuf'u gördü.
Güzelliğine hayran kaldı.
Aklı başından gitti.
Çok yüksek fiyata satın aldı.
Ve evine götürdü.
Hanımı Zeliha'ya:
"Buna iyi muamele et. İleride işimize yarar. Belki evlat ediniriz" dedi.
Hazret-i Yusuf o evde rahattı.
Zeliha da gençti.
Ve çok güzeldi.
Aziz'se "innin" idi.
Yani iktidarsızdı.
Çocuğu olmuyordu. (Devamı yarın)
.Hazret-i Yusuf'a âşık oldu
09-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Züleyha, hazret-i Yusuf'a âşık oldu.
Onun için süsleniyordu.
Kendine çekmek istiyordu.
Ama karşılık görmüyordu.
Sonunda kapıları kapadı.
Ve Ondan murad almak istedi.
Kendine davet etti.
"Hemen yanıma gel!" dedi.
Hazret-i Yusuf reddedip:
"Efendimin hanımına hıyanet etmekten Allah'a sığınırım" dedi.
? ? ?
Züleyha bu işe niyetliydi.
O ise Allah'tan korktu.
Bu işe yanaşmadı.
Hatta kalktı.
Kapıya ilerledi.
Kaçmak istedi.
Züleyha peşinden koştu.
Yetişip kapıdan çıkmaması için, arkasından gömleğini yakalayıp kendisine doğru çekti.
Gömleğin arkası yırtıldı.
Bu hâlde kapıdan çıktılar.
Ve Aziz'le karşılaştılar.
? ? ?
Züleyha kocasını gördü.
Töhmetten korktu ve hemen söze başlayıp "Hanımına kasteden kimsenin cezası nedir?" diye sordu.
Sonra lâfı değiştirdi.
Zira öldürür diye korktu.
Beyi cevap vermeden:
"Onun cezası, hapistir" dedi.
? ? ?
Çünkü Onu çok seviyordu.
Öldürülsün istemiyordu.
Hazret-i Yusuf bunu işitti.
Töhmet altındaydı.
Bunu def etmek için:
"O, benim nefsimden murad almak istedi. Ben kabul etmeyip kaçtım" dedi. (Devamı yarın)
.Hazret-i Yusuf öndeydi
10-08-2013 01:00
(Dünden devam)
İş hâkime intikal etti.
Hâkim inceleyip "Yusuf'un gömleği önünden yırtılmışsa Züleyha haklı, arkasından yırtılmışsa Yusuf haklıdır" dedi.
Hazret-i Yusuf öndeydi.
Züleyha Onu kovalıyordu.
? ? ?
Hem Züleyha süslenmişti.
Onun kıyafetiyse sadeydi.
Ayrıca Aziz âcizdi.
Yani iktidarsızdı.
Züleyha öyle değildi.
Bütün bu alametlerle, hadiseye Züleyha'nın sebep olduğu anlaşılınca, Aziz utandı.
Karısı yalan söylemişti.
Bunu iyice anladı.
Ve kendisine:
"Tövbe et!" dedi.
Hadise etraftan duyuldu.
Züleyha'yı suçlu buldular.
Ve onu ayıpladılar.
Ama maksatları onu ayıplamak değildi.
Hazret-i Yusuf'u ve inanılmaz güzelliğini işitmişlerdi.
Ama görmemişlerdi.
Görmek istiyorlardı.
Onu tahrik edip bu yolla görebileceklerini sanıyorlardı.
Züleyha bu sözleri duydu.
Kendini müdafaa için:
"Yusuf gibi cemal sahibi birine herkes meftun olur. Siz de görseniz bana hak verirsiniz" dedi.
Bir ziyafet tertip etti.
Bütün kadınları çağırdı.
Hepsi kırk kadındı.
Gelip oturdular.
Önlerine meyveler getirdi.
Ve hepsine birer bıçak verdi.
Meyveleri bıçakla kesip yemeğe başladılar. (Devamı yarın)
.Züleyha'nın dediğini yap!
11-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Züleyha, hazret-i Yusuf'a:
"Kadınlara görün!" dedi.
O da reddetmedi.
Kadınlara göründü.
Kadınlar Onu gördüler.
Her şeyi unuttular.
Kendilerinden geçtiler.
Meyve yerine, ellerini kestiler.
Ve hiç acı hissetmediler.
? ? ?
Gayr-i ihtiyari:
"Bu, bir melektir" dediler.
Züleyha'ya hak verdiler.
Hatta hazret-i Yusuf'a:
"Züleyha'nın dediğini yap! Yoksa zindana girersin" dediler.
Böylece tehdit ettiler.
? ? ?
Hazret-i Yusuf daraldı.
Allahü teâlâya sığındı.
Ondan yardım isteyip "Yâ Rabbî! Bunların dediğini yapmaktansa, zindanı tercih ederim" dedi.
Ağzından böyle çıktı.
Âlimler bu hususta:
"Böyle demeseydi zindana girmezdi" buyurmuşlardır.
Zindanda ne kadar kaldı?
Bu, kesin bilinmiyor.
? ? ?
Onunla beraber Firavun'un ekmekçisiyle şerbetçisi de zindana atıldı.
İkisi de suç işlemişlerdi.
İkisi de rüya gördüler.
Ve Ona anlattılar.
Şerbetçi:
"Ben rüyamda, şarap için üzüm sıkıyordum" dedi
Ekmekçi de:
"Başımda ekmek götürdüğümü ve kuşların gelip o ekmekten yediklerini gördüm" dedi. (Devamı yarın
.Beni efendinin yanında an!
12-08-2013 01:00
(Dünden devam)
İkisi de tabirini istediler.O ise hemen tabir etmedi.Onları İslam'a davet etti.Kendisini tanıttı.
Peygamber olduğunu bildirdi.
Sonra tabire geçti.
***
Şerbetçiye:
"Sen kurtulacaksın" dedi.
Ekmekçiye:
"Seni asacaklar" buyurdu.
Hakikaten şerbetçi kurtuldu.
Ve zindandan çıkarıldı.
Ekmekçi ise asıldı.
Hazret-i Yusuf, şerbetçiye:
"Beni efendinin yanında an!" dedi.
Yani suçsuz olduğumu söyle.
***
Resulullah Efendimiz:
"Kardeşim Yusuf, şerbetçiye, 'Beni efendinin yanında an' demeseydi, zindanda beş seneden sonra yedi sene daha kalmayacaktı" buyurdu.
Zaten o da anmadı.
Onun tembihini unuttu.
***
Mısır firavunu, bir rüya gördü.
Çok meraklandı.
Bütün müneccimleri topladı.
Rüya tabircilerini çağırdı.
Rüyasını anlatıp:
"Rüyamda yedi zayıf ineğin yedi semiz ineği yediğini ve yedi kuru başağın yedi yeşil başağı sarmalayıp galip geldiğini gördüm" dedi.
***
Ve tabirini istedi.
Lâkin cevap veren olmadı.
"Bu, karışık rüyadır" dediler.
Bilemediklerini söylediler.
Mecliste o şerbetçi de vardı.
Hazret-i Yusuf'u hatırladı. (Devamı yarın)
.Onu bana getiriniz!"
13-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Şerbetçi kendi kendine:
"Yusuf'un bana bir tembihi vardı. 'Efendinin yanında beni an' demişti" dedi. Firavun'a dönüp:
"Zindanda salih bir kimse var. Bu rüyanın tabirini ancak o bilir. İzin verin, gidip Ondan öğreneyim" dedi.
Firavun izin verdi.
O da zindana gitti.
Rüyayı Ona anlattı.
? ? ?
Hazret-i Yusuf tabir edip:
"Yedi semiz inek ve yedi yeşil başak, bolluk yıllarıdır. Yedi zayıf inek ve yedi kuru başak da kıtlık yıllarıdır. Bolluk yıllarında biriktirin. Kıtlık yıllarında onları yiyin" buyurdu.
Şerbetçi geri geldi.
Bunu Firavuna nakletti.
Firavun sevinip:
"Onu bana getiriniz!" dedi.
Şerbetçi tekrar gitti.
Bunu Ona bildirdi.
Ama O kabul etmeyip:
"Git efendine sor ki 'Ellerini kesen o kadınların zoru neydi?' Benim Rabbim, onların hilelerini elbette bilir" dedi.
Elçi, Firavun'a geldi.
Ve bunu arz eyledi.
Firavun, o kadınları çağırdı.
Hazret-i Yusuf'u onlara sordu.
Kadınlar cevaben:
"Hâşâ! Biz Onun hiçbir kötü hâline şâhit olmadık" dediler.
Züleyha da meclisteydi.
O da söz alıp:
"Ben Onun nefsinden murad almak istemiştim. Ben suçluyum, Ona iftira etmiştim" dedi.
Suçunu itiraf etti.
Firavun bunu işitince:
"Onu bana getirin. Kendisini müşavir edinip işlerimi ona bırakayım" dedi. (Devamı yarın)
.Arapça selam verdi
14-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Şerbetçi zindana gelip Hazret-i Yusuf'a "Firavun seni çağırıyor" diye haber verdi.
O da kabul etti.
Firavun'un yanına geldi.
Arapça selam verdi.
Firavun sordu:
"Bu hangi lisandır?"
Hazret-i Yusuf:
"Amcam İsmail'in lisanıdır" dedi.
? ? ?
Sonra İbranice konuştu.
Firavun yine sordu:
"Bu hangi lisandır?"
"Babalarımın lisanıdır" dedi.
Firavun, çok lisan bilirdi.
O hangi lisanla konuşursa Yusuf aleyhisselam da o dille cevap verirdi.
Firavun, bu hâline hayran oldu.
Çok iltifatlarda bulundu.
Ve Onu maliye vekili yaptı.
Hazineyi Ona bıraktı.
Taht ve tacını Ona verdi.
? ? ?
Yusuf Nebi tahta oturdu.
Diğer memurlar Onun emrine girdi.
Bütün hazineleri teslim aldı.
Memleketin her tarafında, artık Onun emri geçiyor, yalnız Onun hükmü dinleniyordu.
Mısır Azizi de öldü.
Züleyha, her şeyden el-etek çekti.
Saraydan uzaklaştı.
Bir viranede yaşar oldu.
Bütün zinetlerini dağıttı.
Elinde avucunda bir şey kalmadı.
İyice fakir düştü.
Müslüman oldu.
Kendisini ibadete verdi.
Ama Hazret-i Yusuf'u unutamıyordu.
Bir gün yolu üstüne çıkıp:
"Sultanları köle eden, köleleri sultan eden Allahü teâlâyı tesbih ederim. O, her türlü noksanlıktan uzaktır" dedi. (Devamı yarın)
.Bu, daha hayırlı değil mi?
15-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Yusuf, Züleyha'nın "Sultanları köle eden, köleleri sultan eden Allahü teâlâyı tesbih ederim. O, her türlü noksanlıktan uzaktır" dediğini duyunca, onu sesinden tanıdı.
İltifatlarda bulundu.
Sarayına gönderdi.
Allahü teâlânın emri üzerine nikâh kıyıp Onunla evlendi.
Yanına girince:
"Bu, senin istemiş olduğundan hayırlı değil mi?" dedi.
Züleyha tasdik etti.
Ve özür diledi.
İki oğulları oldu.
Bir de kızları oldu.
Yusuf aleyhisselam bolluk senelerinde bol miktarda zahire biriktirip kıtlık yıllarında satmaya başladı.
Her gelene veriyordu.
Ama herkese aynı miktar.
Sadece bir deve yükü.
Adaletle davranıyordu.
***
O ara Mısır'da kıtlık başladı.
Şam taraflarına da geldi.
Hazret-i Yakub Şam'daydı.
O da sıkıntı çekiyordu.
Mısır'dan başka hiçbir ülkede buğday yoktu.
Herkes oraya koşuyordu.
Hazret-i Yakub, oğullarına:
"Mısır'a gidip biraz buğday getirin. O yerin maliye nazırı, İbrahim aleyhisselamın dini üzere imiş. Nasıl bir kimsedir gidip görün" buyurdu.
Bünyamin'i yanında alıkoydu.
Diğer on oğlunu gönderdi.
Bünyamin'i yanından ayırmazdı.
Çünkü o, Yusuf'la ana bir kardeştiler.
Oğulları Mısır'a ulaştılar.
Hazret-i Yusuf'un huzuruna çıktılar. (Devamı yarın)
."Siz casusa benziyorsunuz!"
16-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Yusuf kardeşlerini tanıyıp "Siz kimsiniz, niçin geldiniz?" dedi.Onlar:"Şam'dan buğday için geldik" deyince "Hayır, siz casusa benziyorsunuz. Asıl maksadınız nedir?" dedi.
Bunun üzerine:
"Biz Ken'an ilindeniz. İhtiyar bir babamız var. Adı Yakub'dur. Beldemizde kıtlık var. Senin iyi bir kimse olduğunu duyan babamız, bizi buraya gönderdi" dediler.
Hazret-i Yusuf sordu:
"Babanız kiminledir?"
"En küçüğümüz olan Bünyamin iledir. Onun, Yusuf diye bir kardeşi vardı. Kırda telef oldu. Onun üzüntüsünden gözleri görmez oldu" dediler.
Yusuf aleyhisselam:
"Pekâlâ" dedi.
Birer deve yükü buğday verdi ve "Bir dahaki gelişte Bünyamin'i de getirin. Yoksa size zahire vermem" dedi.
Paralarını aldı.
Ama gizlice zahirenin arasına koydurdu.
Onlar zahireyi aldılar.
Dönüp Şam'a geldiler.
Babalarına:
"Mısır Azizi bize çok ikramda bulundu. Akrabamız olsa o kadar ikram yapamazdı" dediler.
Yakub aleyhisselam:
"Bir daha giderseniz, ona selam ve dualarımı söyleyin" buyurdu.
Oğulları:
"Bir dahaki sefere Bünyamin'i de istiyor. Götürmezsek, bize zahire vermeyecek. Bünyamin için endişe etme babacığım. Biz Onu koruruz" dediler.
Hazret-i Yakub:
"Vaktiyle Yusuf'u size emanet etmiştim. Şimdi size nasıl güveneyim. Ama Allahü teâlâ en hayırlı koruyucudur" dedi. (Devamı yarın)
.Ayrı ayrı kapılardan girin!"
17-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Oğulları yükleri açtılar. Paralarının iade edildiğini görüp babalarına müjdelediler.Lâkin babaları:"Onu geri verin. Belki yanılmıştır. Yahut sizi denemiştir" dedi.
Ve Bünyamin için söz aldı.
Oğulları:
"Vallahi Bünyamin'i yine sana getireceğiz" dediler.
Yakub Nebi:
"Ey oğullarım! Mısır'a varınca, hepiniz bir kapıdan değil, ayrı ayrı kapılardan girin ki nazar değmesin" dedi.
Onlar da öyle yaptılar.
Bünyamin'i de götürmüşlerdi.
Hazret-i Yusuf'a takdim edip "İşte küçük kardeşimiz budur" dediler.
Yusuf Nebi onlara ikram etti.
Daha fazla iltifatta bulundu.
Yemeğe davet etti.
Sofralara ikişer kişi oturttu.
On bir kişiydiler.
Bünyamin yalnız kaldı.
Bunun için kederlendi.
Kardeşi Yusuf'u hatırladı.
Kendi kendine:
"O sağ olsaydı, beni de onunla oturturdu" diye düşündü.
Yusuf aleyhisselam:
"Bu kardeşiniz yalnız kaldı" deyince "Onun Yusuf diye bir kardeşi vardı, öldü" dediler.
Hazret-i Yusuf:
"Öyleyse onu yanıma oturtayım" dedi.
Ve Onunla birlikte oturdu.
Bünyamin sevindi.
Yemek yerken sık sık Yusuf aleyhisselama bakardı.
Yusuf aleyhisselam:
"Niçin bana bakıyorsun?" diye sordu.
Bünyamin:
"Vefat eden kardeşim size çok benziyordu" dedi. (Devamı yarın)
.Kardeşim Yusuf sağ olsaydı..."
18-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Derken akşam oldu. İki kişiye bir oda verdi. Bünyamin yine tek kaldı ve ağlayıp "Kardeşim Yusuf sağ olsaydı, onunla aynı odada kalırdım" dedi.
Yusuf aleyhisselam:
"Sen de benimle kal" dedi.
Ve aynı odayı paylaştılar.
***
Hazret-i Yusuf Bünyamin'e "Ölen kardeşin yerine, benim sana kardeş olmamı ister misin?" diye sordu.
Bünyamin:
"Çok isterim, ama senin baban Yakub değil, sonra seni annem doğurmadı" dedi.
Yusuf aleyhisselam ağladı.
Kalkıp Bünyamin'e sarıldı.
Ve kendini tanıtıp:
"Ben Yusuf'um" dedi.
Bünyamin sevindi.
Ayrılmak istemeyince:
"Babamızın benim için ne kadar üzüldüğünü biliyorsun. Sen de burada kalırsan üzüntüsü artar. Başka bir yol bulalım" dedi.
Bünyamin de:
"Nasıl istersen" dedi.
İbrahim aleyhisselamın dininde, bir kimsenin bir şeyi çalınsa ve hırsızı yakalasa, o hırsız, mal sahibinin kölesi olurdu.
Hazret-i Yusuf bunu düşündü.
Firavun'un altın tasını, gizlice Bünyamin'in yükünün içine koydurdu.
Kafile şehirden ayrıldı.
Bir memur koşup:
"Durun! Siz hırsızsınız!" diye bağırdı.
Kafile durdu ve:
"Neyiniz kayboldu?" dediler.
Memur:
"Melik'in altın tası kayıp" dedi.
Onlar cevaben:
"Biz hırsız değiliz" dediler. (Devamı yarın)
.Hırsızlık yapanın cezası nedir?
19-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Memur onlara:"Sizin dininizde hırsızlık yapanın cezası nedir?" dedi.Onlar cevaben:
"Hırsızlığı anlaşılan, mal sahibinin kölesi olur" dediler.
Bu defa memur:
"O hâlde sizi arayacağız" dedi.
Ve onları Aziz'in huzuruna getirdi.
Aziz, hazret-i Yusuf idi.
Yusuf aleyhisselam, aratmaya kardeşi Bünyamin'den başlatmadı.
Onu sonraya bıraktı.
Sıra Bünyamin'e gelince:
"Bunun alacağını sanmam" dedi.
Fakat kardeşleri:
"Onu da arayın" dediler.
Hazret-i Yusuf:
"Pekâlâ" dedi.
Onu da arattı.
Su kabı oradan çıktı.
Kardeşleri utandılar.
Bünyamin'e dönüp:
"Yazıklar olsun. Bizi rezil ettin. Yüzümüzü kara çıkardın" dediler.
Serzenişte bulundular.
Hazret-i Yusuf'a da:
"Ey Aziz! Bünyamin'in ihtiyar bir babası vardır. Kaybolan kardeşimizin acısını onunla unutur. Onun yerine birimizi alıkoyup Onu azat eyle" dediler.
Yusuf aleyhisselam:
"Günahı olmayanı alıkoymaktan Allahü teâlâya sığınırım" dedi.
İsteklerini kabul etmedi.
Onlar da ümitlerini kestiler.
Aralarında fısıldaştılar.
İstişare ettiler.
En büyükleri:
"Siz geri dönüp Bünyamin'in hırsızlık yaptığını, bunun için tutuklandığını babamıza bildirin. Ben burada kalayım" dedi.
(devamı yarın)
.Bana düşen sabr-ı cemildir
20-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Dokuz kardeş geri döndüler.Durumu babalarına bildirdiler. O, bunları dinledi.Fakat inanmadı.
"Hayır, iş sizin bildiğiniz gibi değildir" dedi.
"Niçin?" dediklerinde:
"Mısır Azizi, bizim dinimizde hırsızın esir edileceğini ne bilsin. Bana düşen sabr-ı cemildir. Umulur ki Allahü teâlâ oğullarımın hepsini bana geri döndürür" dedi.
Sabıra bel bağladı.
Ümidi elden bırakmadı.
Bir gün evindeydi.
Hazret-i Azrail geldi.
Onu görünce:
"Yusuf'umu görmeden ruhumu almaya mı geldin?" diye sordu.
Azrail aleyhisselam:
"Hayır, üzüntünü paylaşmak için geldim" dedi.
Zira çok üzülüyordu.
Devamlı ağlıyordu.
Oğulları kendisine:
"Yeter, artık ağlama" dediler.
O ise cevabında:
"Benin şikâyetim yok. Beni derdimle baş başa bırakın. Sizin bilmediklerinizi Rabbim bana bildiriyor. Siz Mısır'a gidin. Yusuf ve Bünyamin'den bana haber getirin" buyurdu.
Oğulları:
"Başüstüne" dediler.
Ve Mısır'a döndüler.
Hazret-i Yusuf'a:
"Ey Aziz! Kıtlık bizi perişan etti. Bize merhamet et, bol zahire ver" dediler.
Hazret-i Yusuf:
"Siz, Yusuf'a ve kardeşine yaptığınız işin kötülüğünü anlayıp ondan tövbe ettiniz mi?" dedi.(devamı yarın)
.Yoksa sen Yusuf musun?
21-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Yusuf aleyhisselam kardeşlerine acımıştı.
Kalbi inceldi.
Şefkat gösterdi.
Sevgiyle davrandı.
Ve kendini tanıtmak istedi.
***
Kardeşleri bunu sezdiler.
Ona karşı kanları kaynadı.
Ve bir yakınlık hissettiler.
Onu sevdiler, sevindiler.
Kardeşlik duygusu hissettiler.
Ve şaşkınlık içinde "Yoksa sen Yusuf musun?" dediler.
***
Yusuf aleyhisselam:
"Evet, ben Yusuf'um. Bu da kardeşim Bünyamin'dir. Allahü teâlâ birbirimize kavuşturmakla ihsanda bulundu" dedi.
Onlar hem sevindiler.
Hem mahcup oldular.
Suçlarını itiraf ettiler.
Ve özürler dilediler.
***
Yusuf Nebi onlara "Benim tarafımdan size bir kınama ve ayıplama yoktur. Allahü teâlâ sizi affetsin. O, merhametlilerin en merhametlisidir" dedi.
Ve ikramlarda bulundu.
Onları teselli etti.
Sevgi muhabbet gösterdi.
***
Hatta onlara "Ben sizinle şeref buldum. Zira Mısırlılar beni kimsesiz bilirlerdi. Şimdi sizin sayenizde İbrahim aleyhisselamın torunu ve Yakub aleyhisselamın oğlu olduğumu öğrendiler" dedi.
***
Sonra babasını sordu.
Onlar da:
"Senin için çok ağladı ve gözleri görmez oldu" dediler.
(devamı yarın)
.Bunu babama götürün
22-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Yusuf, babasının ağlamaktan gözlerine perde geldiğini öğrendi.Buna çok üzüldü.Gömleğini çıkardı.
Kardeşlerine verip:
"Bunu babama götürün, yüzüne sürsün. Kokumu koklasın. Sonra babam ve bütün ailenizle birlikte yine bana gelin" dedi.
Bir de mektup verdi.
Onlar gömleği ve mektubu aldılar.
Oradan ayrıldılar.
Yola revan oldular.
Henüz varmamışlardı ki, Hazret-i Yakub yanındakilere "Yusuf'umun kokusunu alıyorum" buyurdu.
İnanmadılar.
Ve kendisine:
"Yusuf'tan ayrılalı yıllar oldu. Hâlâ mı unutmazsın?" dediler.
Derken müjdeci geldi.
Hazret-i Yusuf'un gömleğini getirdi.
Babasının yüzüne sürdü.
Gözleri açılıverdi.
Müjdeci, Yehuda idi.
Ve en büyükleriydi.
Kafileden ayrılıp süratle gelmişti.
Gömleği alırken de:
"Babama, Yusuf'u kurt yedi diye kanlı gömleğini ben götürüp üzülmesine sebep olmuştum. Şimdi de ben götürüp sevindireyim" demişti.
Yakub Nebi sordu:
"Yusuf ne hâldedir?"
Yehuda:
"Mısır azizidir" dedi.
Babası:
"Mülk ve saltanatı ne yapayım. Hangi din üzeredir?" dedi.
Yehuda:
"İbrahim Halilullah dini üzeredir" deyince "Şimdi nimet tamam oldu" buyurdu.(devamı yarın)
.Biz günahkârlardan olduk
23-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Sonra diğerleri de geldiler.
Hazret-i Yusuf'un davetini bildirdiler.
Sevinçliydiler.
Hazret-i Yakub'a:
"Ey babamız! Allahü teâlâdan bizim için mağfiret iste. Gerçekten biz günahkârlardan olduk" dediler.
Sonra hazırlığa başladılar.
Yetmiş üç kişiydiler.
Nihayet yola çıktılar.
Mısıra yaklaştılar.
Hazret-i Yusuf haberi alınca karşılamaya çıktı. Devlet adamları, askerler ve bütün Mısır halkı vardı.
İki taraf birbirine yaklaştı.
Yakub Nebi gelenlere baktı.
Hazret-i Yusuf'u gördü.
Yehuda'ya sordu:
"Bu kimdir?"
"Oğlun Yusuf'tur" dedi.
Yakub aleyhisselam "Esselamü aleyküm ey hüzün ve kederleri gideren Yusuf!" diye selam verdi.
Bineklerinden indiler.
Birbirlerine sarıldılar.
Kucaklaşıp ağlaştılar.
Gökte melekler de ağladılar.
Sonra saraya geldiler.
Hazret-i Yusuf, babasıyla üvey annesini kendi tahtına oturttu.
Tazim ve hürmet etti.
İkramlarda bulundu.
Yakub Nebi burada yirmi dört sene yaşadı ve vefat etti.
Hazret-i Yusuf üzüldü.
Cenaze hizmetini gördü.
Artık Rabbine kavuşmayı ister oldu.
"Yâ Rabbî! Bana mülk verdin, rüya tabirini öğrettin. Canımı Müslüman olarak al ve beni salihler zümresine kat" diye yalvardı.
Biraz daha yaşadı.
Sonra vefat etti.
.Siz imdada varınız!
24-08-2013 01:00
İslam askeri Tebük harbinde idiler. Şiddetli gaza oluyordu. İki tarafın da askeri kuvvetliydi.
Temmuzun sıcağında öğle vakti, toz cihanı kaplamış, iki taraf birbirlerine girmişlerdi.
Bir çadır yapmışlardı.
Bu, kumanda mevkiiydi.
Resûl-i Ekrem Efendimiz, hazret-i Ebu Bekir, hazret-i Ömer, hazret-i Osman, Ebu Zer, Talha, Sa'd ve Said'le birlikte bu kumanda mevkiinde oturmuşlardı.
Harp şiddetlendi.
İslam askeri azaldı.
? ? ?
Resulullah, Sa'd ile Said'e:
"Siz imdada varınız!" diye emretti.
Onlar kalkıp cenge girdiler.
Sonra Ebu Zer'le Talha'ya:
"Siz de varınız!" buyurdu.
Onlar da gittiler.
Bir müddet geçti.
Harp şiddetlendi.
Efendimiz, Hazret-i Ömer'le hazret-i Osman'a "Siz de imdada varınız!" buyurdu.
Onlar da fırladılar.
Ve savaşa girdiler.
? ? ?
Harbin daha da kızıştığını gören Hazret-i Ebu Bekir, savaşa girmek için kılıcını çekip atının dizginini tuttuğunda, Resulullah onun yanına geldi.
Ona sevgiyle baktı.
Ve bileğinden tutup:
"Sen cenge gitme yâ Eba Bekir! Senin işin, orada değil, burada, benim yanımdadır" buyurdu.
O da gitmedi.
Efendimiz ayrıca:
"Yâ Eba Bekir! Dünyada bedenime ve kalbime erişen her dert ve eziyet, senin cemalini görmekle üzerimden kalkıyor" buyurdu. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Bana izin ver, cenge gireyim
25-08-2013 01:00
Bedir savaşında Ramazan-ı mübarekin on yedinci Cuma günüydü. Abdullah bin Mes'ud der ki: "O gazada ben de vardım.
Vücudum zayıftı.
Ve kuvvetim azdı.
Lâkin Ebu Cehil'in başını ben kestim.
Ve Resulullah'ın huzuruna getirdim.
? ? ?
İki asker birbirine girdi.
Ebu Bekr-i Sıddık Resulün yanındaydı.
Bir ara kendi oğlunu gördü.
Kâfirlerin arasındaydı.
Birden heyecanlandı.
? ? ?
Ve din gayretiyle:
'Yâ Resulallah! Bana izin ver, cenge gireyim. Oğlumun başını kendi elimle kesip geleyim' dedi.
Resûl-i Ekrem:
'Hayır' buyurdu.
? ? ?
Ve ardından:
'Yâ Eba Bekir! Sen harbe katılma. Sen, benim yanımda, gözüm ve kulağım gibi olduğunu bilmiyor musun' buyurdu.
Onu, kulağına benzetti.
Ve gözüne benzettiler.
Zira islam dini, önce ve sonra Ebu Bekr-i Sıddık'la karar tuttu/oturdu."
? ? ?
Enes bin Malik der ki:
"Ebu Hüreyre'den işittim.
Resul aleyhisselam 'Eğer Ebu Bekir olmasaydı, Allahü teâlâya ibadet olunmazdı' buyurmuştur.
Önce o iman etti.
Sonra başkaları.
Evet, her kim islam'a girdiyse, Allahü teâlânın ihsan etmesiyle girmişti. Lâkin bunda Hazret-i Ebu Bekir'in ilk islam'a gelmesinin payı çoktur. İyi düşünürsen, anlarsın." ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Yâ Muhammed! Yâ Muhammed!
26-08-2013 01:00
Resul aleyhisselam buyurdular ki:"Miraç gecesinde, göklere yükseldim.
Arş'a ulaştım.
Hakk teâlâdan:
'Yâ Muhammed! Yâ Muhammed!' diye nida geldi.
? ? ?
Ben cevaben:
'Buyur yâ Rabbî!' dedim.
Yine nida geldi.
Bana denildi ki:
'Yâ Muhammed! Ebu Bekir'e muhabbet eyle ki Ebu Bekr-i Sıddık'ı ben severim.'
? ? ?
Efendimiz duygulandı.
Elini onun omuzuna atıp 'Yâ Eba Bekir! Kullar, Allahü teâlânın huzuruna dağlar misali günahla çıksalar, ama kalplerinde senin muhabbetin olsa, Allahü teâlâ onların günahlarını affeder' buyurdu".
? ? ?
Bedir gazasında, Resul aleyhisselam ve Hazret-i Ebu Bekir, bir çadırın altında gölgelenip oturmuşlardı.
Harp devam ediyordu.
Müminler ölüyordu.
Harp şiddetleniyordu.
? ? ?
Bir arap, savaş meydanından o çadırın kapısına geldi ve "Yâ Eba Bekir! Kalk dışarı gel, muharebe eyle ki Eshabın bir kısmı şehit oldular" dedi.
Efendimiz işitti.
Ama izin vermedi.
O araba dönüp "Allahü teâlâ, Ebu Bekir'i, Resulü için dost ve arkadaş eylemiştir" buyurdu.
Arap bunu duydu.
Ve geri dönerek:
"Hâlin ne hoştur yâ Eba Bekir!" dedi. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Vefat ettiğine inanmadılar
27-08-2013 01:00
Resulullah Efendimizin (aleyhissalatü vesselam) son hastalığında, vefatları yaklaşmıştı.
Eshab hüzünlüydüler.
Ve telaşlıydılar.
Muzdarip oldular.
Kederlendiler.
Hazret-i Ebu Bekir ise ilmi, hilmi, keremi, aklı ve tedbiri sebebiyle, bu gibi hâllerde ve ihtilaflarda, bütün sahabilere çare ve derman olurdu.
? ? ?
Efendimiz ahirete göçtü.
Eshap arasında ihtilaf oldu.
Şöyle ki:
Bir kısım sahabiler, Resulullah'ın vefat ettiğine inanmadılar.
Kimi 'vefat etti' dedi.
Kimi de 'etmedi' dedi.
İki kısım da toplandı.
Ve kılıçlar çekildi.
Her şey olabilirdi.
? ? ?
Hazret-i Ebu Bekir (radıyallahü anh), hücre-i saadete girdi. Resulullah'ın yastığı yanına geldi. Mübarek yüzünü kıble tarafına yöneltmiş ve üzerine bir çarşaf örtmüşlerdi.
O örtüyü açtı.
Yüzüne baktı.
Gördü ki dünya âleminden, ahiret âlemine göçmüşler. Mübarek ruhunun Allahü teâlâ katına ulaştığını anladı.
? ? ?
Üzüntüsünden dizleri üzerine çöktü.
Pek çok ağladı.
Gözyaşı döktü.
Çok hüzünlendi.
Bir süre yüzünü gözünü Resulullah'ın (sallallahü aleyhi ve selem) mübarek eline, ayağına ve yüzüne sürdü.
Nurlu yüzüne baktı. (devamı yarın) ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Nereye defnedelim?
28-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Ebu Bekr (radıyallahü anh) gözyaşıyle ağlayıp:
"Anam-babam sana feda olsun. Ölümden acı çektin. Bundan sonra hiç acı çekmezsin" dedi.
Sonra kalktı.
Dışarı geldi.
Minbere çıkıp "Ey Müslümanlar! Kim Hazret-i Muhammed'e tapıyorsa bilsin ki O vefat etti. Kim de Allahü teâlâya tapıyorsa bilsin ki O ölmez" dedi.
Sahabe dinledi.
İhtilaf sona erdi.
Sonra da:
"Nereye defnedelim?" diye ihtilaf çıktı.
Muhacirler:
"Mekke'ye götürelim" dedi.
Ensar ise:
"Medine'de defnedelim" dediler.
Bir kısmı "Şam" dedi.
Bazısıysa "Yemen."
Söz uzadı.
Sinirler gerildi.
Nerdeyse fitne çıkacaktı ki Hazret-i Ebu Bekir (radıyallahü anh) imdada yetişti.
Eshaba döndü.
Ve hitab edip:
"Resulullah'tan işittim. 'Peygamberler, ruhlarının alındığı yere defnolunurlar' buyurmuşlardı" dedi.
Eshap bunu duydu.
Her biri sakin oldu.
Yine ihtilaf çıktı.
Bu defa da hilafet içindi.
Muhacirler:
"Halife bizden olsun" dedi.
Ensar ise:
"Bizden olsun" dediler.
Bir kısmı da:
"İki halife olsun. Biri Ensar'dan, biri de Muhacirlerden olsun" diyordu. (devamı yarın) ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Halife Kureyş'ten olur
29-08-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Ebu Bekir (radıyallahü anh) minbere çıkıp:"Bir kında iki kılıç, bir evde iki sahip, bir mescitte iki kıble olmadığı gibi bir ümmette iki halife olmaz" dedi.
***
Sözüne devamla:
"Halife Kureyş'ten olur. Her kim Kureyş'ten değilse, o halife olamaz. Bunları bizzat Resulullah'tan işittim" dedi.
Hepsi kabul ettiler.
Ve ihtilaf kalktı.
Resûl-i Ekrem, hayatlarında iken sekiz bin yiğit kimseyi Şam tarafına gönderip Haz-ret-i Üsame'yi onlara kumandan tayin etti.
Eliyle bayrağı aldı.
Üsame'ye verdi.
Sefere gönderdi.
***
Hazret-i Üsame Medine'den çıkmadan, Resul aleyhisselam ahiret âlemine göçtü.
Muhacirin toplandı.
Ensar da toplandı.
Ve ittifak edip:
"Eğer bu askeri Şam'a gönderirsek, kâfirler Medine'ye baskın yapıp ehl-i islam'a çok zarar verirler, karşı da koyamayız" dediler.
***
Hazret-i Sıddık yine minbere çıktı ve "Allah hakkı için eğer dağdan kurtlar gelip evlad ve iyallerimizi evlerimizden dışarı çekseler de, o askeri geri çekmem!" buyurdu.
Ve orduyu gönderdi.
Çok da isabetli oldu.
Zira din düşmanları:
"Müslümanların bundan başka kuvvetleri olmasaydı, bu kadar askeri uzağa göndermezlerdi" diye düşünerek kalplerine büyük korku düştü. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Münafığın akıbeti!..
30-08-2013 01:00
Asr-ı saadette bir Yahudi'yle bir münafık ihtilafa düştüler. Yahudi münafığa "Gel Muhammed'e gidelim. O bizim aramızı bulsun" dedi.
Münafık:
"Olur gidelim" dedi.
Ve gittiler.
Resulullah Efendimiz, meseleyi dinleyip Yahudi'nin lehine hüküm verdi.
Huzurdan çıktılar.
Münafığın suratı asılmıştı. Yahudi'ye dönüp "Bir de Ömer'e gidelim" dedi.
Yahudi şaşırdı:
"Neden, iş hâlloldu ya?"
"Bana göre olmadı."
Yahudi dudak büküp:
"Pekâlâ gidelim" dedi.
Ve gittiler.
***
Münafık, Hazret-i Ömer'e "Bizim bir ihtilafımız var da, onun için gelmiştik" dedi.
Hazret-i Ömer:
"Peygamber varken niçin bana geldiniz?" dedi.
Yahudi atıldı:
"Biz önce Ona gittik. Ama Onun hükmünü beğenmedi bu arkadaş."
Hazret-i Ömer, münafığa döndü:
"Doğru mu söylüyor?"
"Evet, doğru."
"Pekâlâ az bekleyin" dedi.
Ve içeri girdi.
***
Az sonra eteğinin altında bir satırla döndü ve satırı kaldırıp münafığın boynuna şiddetle çalıp "Peygambere inanmayana böyle hüküm veririm! Herkese ibret olsun!" buyurdu.
Hazret-i Cibril geldi.
Ve Efendimize:
"Ömer, hakkı bâtıldan ayırdı" dedi. Efendimiz, o gün ona 'Faruk' dedi. Faruk, hakkı bâtıldan ayıran demektir. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Hazret-i Ömer gadaba geldi
31-08-2013 01:00
Bir gün, Resulullah Efendimiz'le Hazret-i Ömer ikisi namaz kılıyorlardı.Efendimiz imamdı, o cemaat.Akşam namazı kılınıyordu.
Peygamberimiz, Fatiha'dan sonra zamm-ı sure olarak bir ayet okudular. Hazret-i Ömer ayeti işitince gadaba geldi.
Kızdı ve sinirlendi.
Kendini tutamadı.
Namazda konuştu.
Zira bu âyet-i kerimede, Firavun'un bir sözünü bildiriyordu Hak teâlâ.
Şöyle ki:
O kâfir, kendi kavmine "Sizin tapacağınız en büyük tanrı benim!" demişti.
Hazret-i Ömer bu.
Hazmedemedi.
Kan sıçradı beynine.
Namazda olduğunu unuttu.
Ve gayr-i ihtiyari:
"Ben orada olsaydım, muhakkak o kâfiri öldürürdüm!" dedi.
***
Namaz bitti.
Efendimiz "Yâ Ömer! Namazını iade et" buyurdular.
Hazret-i Ömer:
"Başüstüne!" dedi.
Ve sebebini sordu.
Resûl-i Ekrem "Çünkü dünya kelamı namazı bozar" buyurdular.
***
O zaman hatırladı konuştuğunu. Ve emri ifa için ayağa kalktı. Tam namaza başlıyordu ki bir vahiy geldi Rabbimizden.
Hakk teâlâ:
"Ey Habibim! Ömer'in o konuşması hoşuma gitti benim. Onun namazını kabul ettim ve kendisine misliyle sevap verdim" buyuruyordu.
Efendimiz:
"Otur yâ Ömer! Namazın oldu" buyurdular. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Seni kim gönderdi?"
01-09-2013 01:00
Hazret-i Ömer halife olunca, kendisine maaş tayin ettiler. Lâkin Hazret-i Ömer "Bu ücret fazla" dedi.Kabul etmedi.
Yarıya indirdiler.
Kabul etti.
Daha sonra artırmak istedilerse de, bunu ona söylemek yürek isterdi. İki sahabi bunu göze alıp giderken Hazret-i Osman onları görüp sordu:
"Böyle nereye?"
"Halifeye gidiyoruz"
"Niçin?"
Maaşını artıralım diye teklif edeceğiz."
"Bence gitmeyin. Çünkü kabul etmez. Üstelik de size kızar. Kızı Hafsa'ya söyletirseniz belki onu kırmaz" buyurdu.
Onlar "peki" dediler.
Ve geri döndüler.
Hazret-i Hafsa'ya durumu anlatıp "Bizim gönderdiğimizi söyleme" dediler. Hazret-i Hafsa babasına gidip bunu arz etti.
Ama korkulan oldu!
Hem kabul etmedi.
Hem de celallendi.
Ve Hazret-i Hafsa'ya "Seni bana kim gönderdi?" diye gürledi.
Hafsa, sesi titreyerek:
"Söyleyemem babacığım" dedi.
Hazret-i Ömer sordu:
"Peki Allah için söyle kızım. Efendimizin kaç elbisesi vardı?"
"Sadece iki kat"
"Yemeği neydi?"
"Arpa ekmeği"
"Yaygısı neydi?"
"Kaba kumaştan bir yaygımız vardı. Kışın yorganımızdı, yazın minderimiz."
Hazret-i Ömer:
"Ey kızım! Resulullah'ın yaşayışı böyleyken, başka türlü yaşamak Ömer'e yakışır mı? Git söyle onlara. Bir daha böyle şeyler için seni bana göndermesinler!" buyurdu. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Lebbeyk! Lebbeyk!
02-09-2013 01:00
Hazret-i Ömer Halife iken İslam askerlerini cihada göndermişti. Bir ay sonra Cuma günü minberde hutbe okuyordu.Bir ara durdu.
Yüksek sesle:
"Lebbeyk Lebbeyk!" diye iki defa bağırdı.
Sonra devam etti hutbeye.
Eshap merak etmişti.
Öyle ya, durup dururken niçin böyle bağırmıştı?
Bir şey anlamadılar.
Nihayet ordu döndü.
Zafer kazanılmıştı.
Kumandan, Halifenin huzuruna çıkmış, sevinç ve neşeyle olup biteni kendisine rapor ediyordu. Ancak Halife neşesizdi.
Durgun ve gadaplıydı.
Suratı asıktı.
Kaşları çatıktı.
Onu dinlemiyordu.
Nihayet sözünü yarıda kesip "Bırak bunları kumandan! O er nasıl boğuldu, onu söyle" diye kükredi.
Kumandan, Hazret-i Ömer'in heybetinden korktu. Sesi titreyerek şöyle anlattı:
"Bir cuma vaktiydi.
Önümüze bir su çıktı.
Suyun derinliğini anlamak için o ere suya girmesini emrettim.
'Peki' deyip girdi.
Meğer su derinmiş.
Er yüzme bilmiyormuş. Su içinde iki defa 'Yâ Ömer! yâ Ömer!' diye bağırdı.
Ve kayboldu suda.
Kurtaramadık..."
Halife hiddetle:
"Hemen git, o erin ailesini memnun et!" buyurdu.
Kumandan kalktı.
"Başüstüne" dedi.
Ve âdeta suçlu bir çocuk gibi ayrıldı huzurdan. Emri yerine getirip de Halifeye tekmil verince affedildi. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10
.Adalet böyle olur
03-09-2013 01:00
Bir Yahudi, Hazret-i Ömer'in güya adil olmadığını ispatlamak için bir plân yaptı.
Doktor kılığında Halifenin evine geldi.Kapıyı çaldı.
Kapı açıldı.
Karşısında Halifenin yeni baliğ olmuş oğlunu görünce "Sen hasta mısın?" diye sordu.
Delikanlı:
"Vücudumda biraz zafiyet var" dedi.
Yahudi sevindi.
Doktor edasıyla:
"Üzülme, bizim evde bir ilaç var. Ondan içersen bir şeyciğin kalmaz. İstersen gel o ilaçtan sana vereyim" dedi.
Çocukcağız:
"Pekâlâ" dedi.
Birlikte Yahudi'nin evine gittiler. Yahudi bir bardak şarabı eline tutuşturup "İşte dediğim ilaç bu, haydi iç" dedi.
O da aldı ve içti
Kendinden geçti.
Yahudi, sarhoş olduğuna iyice kanaat getirince, genç ve güzel kızını müstehcen olarak gönderdi gencin yanına.
Ve olan oldu.
Az zaman geçti.
Çocuk ayıldı.
Çok pişman olduysa da artık çok geçti.
Yahudi, Halifeye koşup durumu anlatınca, Hazret-i Ömer oğluna sordu:
"İşittiğim doğru mu?"
Çocuk boyun büküp:
"Evet, ama kendimde değildim" dedi.
Hazret-i Ömer, memurlarına "Yüz sopa vurun!" diye emretti.
Eshap araya girdiler.
"Onu affet" dediler.
Yalvarıp yakardılar.
Halife celallenip "Din işinde hatır olmaz!" buyurdu. Çocuk, kırkıncı sopada bayıldı. Seksenincide vefat etti. Babası çok üzüldü, ağladı, ama pişman olmadı. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com
.Kim bir peygambere benziyorsa
04-09-2013 01:00
Bir gün Peygamberimiz, Eshab-ı güzinle otururken, Hazret-i Cebrail geldi.Resulullah'a:"Yâ Muhammed! Hazret-i Yusuf'un ve Hazret-i İbrahim'in sakallarına bakmak istersen, Osman bin Affan'ın mübarek sakalına bak" dedi.
Ardından:
"Her kimin bir peygambere benzerliği varsa o kimse muhakkak ehl-i cennettir" diye haber verdi.
***
Cabir-i Ensari rivayet eder: Bir gün bir cenaze götürdüler. Resulullah Efendimiz namazını kılmadı.
Eshab-ı Kiram:
"Yâ Resulallah! Şimdiye kadar her gelen cenazenin namazını kılardınız. Hikmeti ne ki bu cenazenin namazını kılmadınız?" diye sordular.
Cevabında:
"Bu şahıs, benim çok sevdiğim Osman'a düşmanlık ederdi. Osman'a buğzeden kimseye Allahü teâlâ buğzeder. Böyleyken onun namazını kılmam uygun mudur?" buyurdu.
***
İbni Abbas der ki:
Resul aleyhisselam:
"Osman'ın şefaatiyle cehenneme müstahak olan kimselerden yetmiş bin kişi cennete girse gerektir" buyurdu.
***
Abdullah ibni Ömer'den rivayet olunur ki Resûl-i Ekrem Efendimiz anlatır:
"Mirac gecesi dördüncü gökte, önüme bir elma düştü.
Alıp ikiye böldüm.
İçinden bir huri çıktı.
Kahkahayla gülerdi.
'Sen kim içinsin?' dedim.
Huri bana 'Zulümle şehit edilen Osman bin Affan içinim' dedi." ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Kıyameti düşün!
05-09-2013 01:00
Hazret-i Osman (radıyallahü anh), halife iken bir kölenin kulağını çekti.Köle ona dönüp:
"Ey efendim! Kıyamet gününü düşün ki her kişi Cenab-ı Hakk'ın huzuruna çıktığı zaman hakkını alsa gerektir" dedi.
Hazret-i Osman üzüldü.
Pişman oldu.
Ve o köleye:
"Gel, sen de benim kulağımı çek, ödeşelim" buyurdu.
O da biraz çekti.
Hazret-i Osman:
"Fazla çek!" dedi.
Köle "Fazla çekersem, kıyamet günü kısas yapılmasından korkarım" dedi.
Adî bin Hatem rivayet eder:
"Hazret-i Osman'ın (radıyallahü anh) şehit olduğu gün bir ses işittim.
Kulak verdim.
Şöyle diyordu:
'Yâ Osman! Seni rahatlık ve saadetle, Rabbini gadapsız bulmanla, gufran ve rıdvanla müjdeliyorum.'
Etrafıma baktım.
Kimseyi göremedim."
Hazret-i Cabir der ki:
"Muhacirlerden bir cemaat, Resulullah'ın huzurunda oturmuştuk. Hazret-i Ebu Bekir, Hazret-i Ömer, Hazret-i Osman, Hazret-i Ali, Hazret-i Talha, Hazret-i Zübeyr, Hazret-i Abdurrahman bin Avf ve Hazret-i Sa'd bin Ebi Vakkas (radıyallahü anhüm) onların arasındaydı.
Resulullah bize:
'Herkes, kendi dostunun yanına varsın!' buyurdu.
Biz de öyle yaptık.
Efendimiz kalktı.
Osman'ın yanına vardı.
Ve yüzünü öpüp 'Yâ Osman! Sen benim dünya ve ahirette dostumsun' buyurdu." ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Başkasına cilve yapın!..
06-09-2013 01:00
Rivayet edilir ki: Hazret-i Ali bir gün hilafeti zamanında, beytülmal hazinesine girip fazla miktarda altın ve gümüşleri gördü.
Az yaklaştı.
Ve seslenip:
"Ey kırmızılar ve ey beyazlar! Benden başkasına cilve yapın ki ben sizi, dönüşü olmayan bir talakla boşamışım' buyurdu."
? ? ?
Kerametleri çoktur.
Biri de şudur:
Mübarek ayağını atının üzengisine basarken, Kur'ân-ı Kerim okumaya başlar, öbür ayağını basıncaya kadar Kur'ân-ı Kerîm'in tamamını hatmederdi.
? ? ?
Hazret-i Fatıma der ki:
"Zifaf gecesiydi.
Bir ses duydum.
Kulak verip dinledim.
Ali yer ile konuşurdu.
Sabahleyin bu hâli Efendimize arz ettim.
Secde-i şükr yaptı.
Ve bana dönüp:
'Yâ Fatıma! Müjdeler olsun sana ki Allahü teâlâ zevcine saadet ve üstünlük verip yeryüzündeki kulların seçilmişlerinden yaptı' buyurdu."
? ? ?
Hazret-i Enes bin Malik (radıyallahü anh) şöyle rivayet eder:
"Habîb-i Ekrem Efendimiz 'Ben ilmin şehriyim. Ali o şehrin kapısıdır. O kapının halkası Muaviye'dir' buyurdu."
? ? ?
Hazret-i Muaz bin Cebel (radıyallahü anh) şöyle rivayet etmiştir:
"Resul aleyhisselam:
'Allahü teâlâ bir kavmi günahlarından temizler. Bu seçilmiş kavmin evveli Ali bin Ebi Talip'tir' buyurdu."
.Başka tarafa gitmeyiniz!
07-09-2013 01:00
Sıffin harbine giderken askerler çok susamışlardı.
Su aradılar.
Bulamadılar.
Rastladıkları bir kilisenin rahibi "Falan yerde bir çeşme vardır" dedi. Askerler bulundukları yerden o istikamete doğru gidiyorlardı.
Şâh-ı Merdan:
"Başka yere gitmeyiniz!" dedi.
O sırada bir taş gördü.
Taşı onlara gösterip:
"Bunu kaldırınız!" buyurdu. Bütün askerler o taşı kaldırmaktan âciz olup kaldıramadılar. Aliyy-ül Mürteza o taşı kaldırdı.
Altından su çıktı.
Hoş ve lezzetliydi.
Bütün askerler o sudan içip kandıktan sonra yine o kaynağın üzerine o taşı koyup kapattılar.
Rahip bunu gördü.
Yanlarına geldi.
Hazret-i Ali'ye "Ey aziz! Sen Peygamber misin?" dedi. Ali bin Ebi Talip "Hayır, Peygamberin damadıyım" buyurdu.
Rahip bunu duydu.
Müslüman oldu.
Hazreti Ali sordu:
"Niçin iman ettin?"
Rahip cevaben:
"Biz büyüklerimizden duymuşuz ki bu taşın altındaki suyu, ancak bir Resul veya Resul'ün vârisi çıkarır. Şimdi bu keramet sizden meydana geldi" dedi.
Huzurluydu.
Sevinçliydi.
O günden sonra dünyayı terk edip Ali bin Ebi Talib'in hizmetinde bulundu.
Bir harbe katıldı.
Ve şehit oldu.
Velhasıl Ali bin Ebi Talib'in (radıyallahü anh) güzel ahlakını ve meziyetlerini yazmak ve anlatmak, insan kudretinin dışındadır.
.Resulullah'ı yıkadım"
08-09-2013 01:00
Emir-ül müminin Ali bin Ebi Talip (radıyallahü anh) anlatıyor: "Resul aleyhisselam vasiyet edip vefatlarında mübarek bedenlerini benim yıkamamı emir buyurdular...
Aradan yıllar geçti.
Dünyadan göçtüler.
O emri ifa ettim.
Ve şereflendim."
? ? ?
Bir gün Hazret-i Ali'ye:
"Yâ Ali! Hafızanızın kuvvetli olmasının sebebi nedir?" dediler.
Onlara baktı.
Cevabında:
"Resulullah'ın mübarek bedenini yıkadım. Gözünün pınarında bir miktar su kalmış gördüm. O suyu dilimle alıp içtim. Bu kuvvetli hafıza, o serçeşmenin bereketindendir" buyurdu.
? ? ?
Hazret-i Ali (radıyallahü anh), bir şahsa "Benim haberimi Muaviye'ye niçin götürürsün?" diye sordu.
O şahıs inkâr etti.
"Götürmedim" dedi.
Ali bin Ebi Talip:
"Yemin et" dedi.
O kişi yemin etti.
Hazret-i Ali:
"Eğer yemininde yalancı isen, Allahü teâlâ gözlerini kör etsin!" buyurdu.
Bir hafta doldu.
Gözleri kör oldu.
? ? ?
Abdullah bin Abbas (radıyallahü anhüma) şöyle rivayet eder.
Resûl-i kâinat:
"Allahü teâlâ hazretleri, benî İsrail'den, peygamberlerine su-i zanları ve düşmanlıkları sebebiyle yağmuru menetti, yağdırmadı. Bu ümmetten Ali bin Ebi Talip'e düşmanlık ettikleri için de yağmuru meneder, yağdırmaz" buyurdu.
www.gonulsultanlari.com
.Beni seven, Ali'yi de sever
09-09-2013 01:00
Hazret-i Ali (radıyallahü anh), bir gün mescitte olanlara and verip "Her kim Resulullah'tan (Beni seven, Ali'yi de sever) hadîs-i şerifini işitmişse şehadet etsin/doğrulasın" buyurdu.
Orada on kişi vardı.
Hepsi şehadet etti.
Bir kişi de işitmişti.
O şehadet etmedi.
Hazret-i Ali "Ey falan! Sen niçin şehadet etmezsin ki sen de o mecliste olup hadîs-i şerifi işitmiştin" dedi.
O kimse:
"Unutmuşum" dedi.
Ali bin Ebi Talip:
"Yâ Rabbî! Eğer bu şahıs yalan söylüyorsa yüzünün derisinde bir beyazlık açığa çıkar ki sarığı onu örtmesin" diye dua eyledi.
Üç gün geçti.
Bir kişi gelip:
"Vallahi ben o şahsı gördüm. İki gözünün ortasında bir beyazlık meydana gelmişti. Hatta sarığı, o beyazlığı örtmüyordu" diye haber verdi.
***
Abdullah bin Abbas bildiriyor:
Resûl-i Ekrem Efendimiz bir gün dışarı çıkıp Hazret-i Ali'yi gördü.
Elini, eline alıp:
"Agâh olun. Her kim buna düşmanlık ederse Allahü teâlâya ve Resulüne düşman olur. Her kim buna muhabbet ederse, Allahü teâlâya ve Resulüne muhabbet etmiş olur" buyurdu.
***
Hazret-i Ebu Bekr-i Sıddık, bir gün Haz-ret-i Ali'yi gördü.
Ve sevgiyle bakıp:
"Resulullah'ın huzurunda, makam cihetinden en üstününe, yakınlık cihetinden en yakınına ve kanaat cihetinden en zenginine bakmak isteyen, Ali bin Ebi Talip'e baksın" buyurdu.
www.gonulsultanlari.com
.Onun bildiği her şey doğrudur
10-09-2013 01:00
Bir gün Hazret-i Muaviye (radıyallahü anh) "Ne olaydı, ne zaman öleceğimizi bilseydik" dedi.
Mecliste olanlar:
"Biz onun vaktini bilemeyiz" dediler.
Hazret-i Muaviye:
"Doğru dersiniz. Ama ben onu, Ali'den öğrenirim. Zira onun bildiği her şey doğrudur. Dilinden çıkan yanlış olmaz" dedi.
Üç kişi çağırdı.
Onlara dedi ki:
"Üçünüz beraber yol arkadaşı olup Kûfe'ye gidiniz. Kûfe'ye bir menzil yaklaşınca birbirinizin ardınca Kûfe'ye giriniz ve benim öldüğümü bildiriniz" dedi.
Ve ilave edip:
"Lâkin her biriniz hastalığımın ne olduğunda, ölüm günümde ve saatinde ve mahallinde, namazımı kılan kişi hakkında, hep aynı şeyleri söyleyiniz" buyurdu.
? ? ?
"Başüstüne" dediler.
Ve yola düştüler.
Hazret-i Muaviye (radıyallahü anh) nasıl emrettiyse, o şekilde, Kûfe'ye yaklaştılar.
Bir menzil kalınca, birisi Kûfe'ye girdi.
Ona sordular:
"Nereden gelirsin?"
"Şam'dan gelirim"
"Ne haber getirdin?"
"Muaviye vefat etti"
Onlar bu haberi, Hazret-i Emir-ül müminin Ali'ye (radıyallahü anh) ilettiler. Ancak Hazret-i Ali iltifat buyurmadı.
? ? ?
İkinci gün oldu.
Öbürü de geldi.
Aynı suali ona da sordular.
O da cevaben:
"Muaviye vefat etti" dedi.
Hazret-i Ali yine iltifat etmedi. (Devamı yarın)
."Muaviye vefat etmiştir!"
11-09-2013 01:00
(Dünden devam)
Üçüncü gün oldu. Üçüncü kişi geldi ve Hazret-i Muaviye'nin ölüm haberini verdi. Bunu da Emir-ül müminin Hazret-i Ali'ye iletip:
"Haberin doğruluğunda şüphe kalmadı. Muaviye muhakkak vefat etmiştir" dediler.
Yine iltifat etmeyip:
"Doğru değil" dedi.
İnsanlar şaşırdılar.
Ali bin Ebi Talip (radıyallahü anh), mübarek başını ve yüzünü göstererek "Bundan akan kan buraya bulaşmayınca, Muaviye vefat etmez" buyurdu.
***
Üç kişi bunu işittiler.
Sonra geri gittiler.
Hazret-i Muaviye'ye ilettiler. Hazret-i Muaviye, kendisinin, Hazret-i Ali'den sonraya kalacağını anladı. Gerçekten de öyle oldu.
***
Abdullah bin Abbas (radıyallahü anhüma) şöyle rivayet etti:
Habîb-i Ekrem Efendimiz; "Ben ilmin terazisiyim. Ali o terazinin kefeleridir. Hazret-i Hasan ve Hüseyin ipleridir. Fatıma, kefelerin asıldığı demirdir" buyurdu.
***
Hazret-i Fatıma der ki:
"Zifaf gecesiydi.
Bir ses duydum.
Kulak verip dinledim.
Ali, yer ile konuşurdu.
Sabahleyin bu hâli Efendimize arz ettim.
Secde-i şükür etti.
Ve bana dönüp:
"Yâ Fatıma! Müjdeler olsun sana ki Hak teâlâ; zevcine üstünlük verip yeryüzündeki mahlûkların seçilmişlerinden yaptı" buyurdu. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır
.Falan yıldızdan haber ver
12-09-2013 01:00
Ali (radıyallahü anh), İslam askeriyle Hariciler'e karşı harbe gidiyordu. Yolda bir kilisenin rahibi Hazret-i Ali'yi sordu.Yanına vardı.
Ve kendisine:
"Ey serdar! Bugün talih yıldızı, sizin mağlup olacağınızı gösteriyor" dedi.
O ise cevaben:
"Ey rahip! Yıldızlara bakıp hüküm söylersin. Öyleyse bana falan yıldızdan haber ver" dedi.
Rahip arz etti ki:
"Onu bilmiyorum."
Aliyy-ül Mürteza:
"Ey rahip! Gök ilmini bilmiyorsun. Sana, yer ilminden sorayım. Şu ayağını bastığı yerin altında ne vardır bilir misin?" dedi.
Rahip dedi ki:
"Bilmiyorum."
Hazret-i Ali "Sen bilmiyorsan ben söyleyeyim. Şu şekilde bir kap, kabın içinde şu miktarda akçe var" buyurdu.
***
Rahip şaşırdı ve sual etti ki: "Ey aziz! Bu şekilde keşfetmek sana nereden ve nasıl hasıl oldu?"
Cevabında:
"Resulullah Efendimiz bana 'Sen bir grup askerle harb edeceksin. Onların askerinden, on kişiden azı kurtulacak. Senin askerindense on kişiden eksik şehit olacak' buyurdu" dedi.
Rahip hayret etti.
Hatta merak etti.
Ayağı altındaki yeri kazdırdı. Hazret-i Ali'nin buyurduğu gibi bir kap ve içinde tam o miktarda akçeleri görünce, hemen Kelime-i şehadeti söyleyip iman etti.
***
Rivayet edilir ki:
O dört bin harici askerden üç bin dokuz yüz doksan bir adedi öldürülüp, dokuz asker firar etmiştir. İslam askerindense dokuzu şehadet şerbetini içmiştir
.On yedi yaşında iman etti
13-09-2013 01:00
Sa'd bin Ebi Vakkas (radıyallahü anh) Müslüman olunca, annesi çok sinirlenip Onu İslam dininden döndürebilmek için çeşitli yollara başvurdu.
Eziyetler ederdi.
Mesela bir gün:
"Allah'ın, 'hısım akrabayla ilgilenin, anne babanızı üzmeyin, onların sözünü dinleyin!' diye emrettiğini söyleyen sen değil misin?" dedi.
O da "Evet" dedi.
Annesi sevindi.
Kendini acındırıp:
"Ey oğlum! Vallahi sen Muhammed'in dininden dönmedikçe ağzıma bir lokma ekmek koymayacak ve açlıktan öleceğim. Sen de anne katili olacak, herkes tarafından ayıplanacaksın" dedi.
O bunları dinledi.
Ama iltifat etmedi.
Annesini seviyordu.
Ama bu iş başkaydı. O, Allahü teâlâya ve Onun Resulüne bütün kalbiyle inanmış olduğundan annesinin bu isteğini reddetti.
? ? ?
Ama annesi kararlıydı. Yemek yemiyor, su içmiyor, inat ediyordu. Hazret-i Sa'd, annesinin bu inadını gördü.
Verdi kararını.
Karşısına geçip:
"Anneciğim, şunu iyi bil ki senin yüz canın olsa ve her birini, benim İslam dininden dönmem için versen, yine de dinimden vazgeçmeyeceğim. Bunda kesin kararlıyım. Artık ister ye, ister yeme!" dedi.
? ? ?
Annesi Onu dinledi.
Ve hakikati öğrendi.
Ama çok hayret etti. Oğlu Hazret-i Sa'd'ın bu derece dinine bağlılığını, imanındaki akıl almaz sebatını ve bunda kesin kararlılığını aklına sığdıramadı. Çaresiz yemeye ve içmeye devam etti...
www.gonulsultanlari.com
.İlk ok atan sahabi
14-09-2013 01:00
Sa'd bin Ebi Vakkas (radıyallahü anh), ok atmakta mahirdi. Her attığı ok isabet ediyordu. İslamiyet'te Allah yolunda ilk ok atan sahabi o idi.
Okçuların reisiydi.
Uhud Harbinde, binden fazla ok attı. Peygamberimiz tarafından beğenildi.
İltifatına kavuştu.
Dualarını aldı.
O, her ok attığında, Peygamberimiz (aleyhisselam) "At yâ Sa'd at! Anam babam sana feda olsun!" buyururdu.
Ardından:
"Yâ İlahî! Bu, senin okundur, sen isabet ettir ve onun dualarını kabul eyle" diye yalvarırdı.
? ? ?
Rivayet edilir ki: Resul aleyhisselam, hayatında "Anam babam sana feda olsun" diye, sadece Hazret-i Sa'd için dua buyurmuşlardır.
? ? ?
Hazret-i Âişe (radıyallahü anha) anlatır:
"Resulullah Efendimiz bir gazadan dönüp gece vakti Medine'ye geldiğinde 'Ne olaydı, salih bir kimse beni korumayı üzerine alsaydı' buyurdu.
O an bir ses duyduk.
Hâliyle merak ettik.
Bu, kimin sesiydi?
Efendimiz merakla:
'Bu kimdir?' buyurdu.
Sa'd bin Ebi Vakkas (radıyallahü anh) 'Benim yâ Resulallah!' diye arz etti.
Efendimiz sevindi.
Çok memnun oldu.
Ve Ona bakıp:
'Buraya niçin geldin?' diye sordu.
O, cevaben:
'İçimden bir ses Resulullah yalnızdır, korkarım ki din düşmanları ona sıkıntı verirler dedi. Onun için hizmetinize geldim' diye arz edince, Efendimiz dua buyurdular."
www.gonulsultanlari.com
.Bu, benim dayımdır"
15-09-2013 01:00
Sa'd bin Ebi Vakkas (radıyallahü anh), Peygamberimizin, annesi tarafından dayısı olurdu.
Efendimiz de:
"Bu, benim dayımdır. Böyle bir dayısı olan varsa bana göstersin" diyerek iltifatlarda bulunurdu.
? ? ?
Sa'd bin Ebi Vakkas (radıyallahü anh), Peygamberimizin duasını aldığından, her duası kabul olurdu.
Bunun için Müslümanlar onun duasını almaya çalışırlardı.
Düşmanlar da, her attığı ok isabet ettiğinden, çok korkarlardı.
Ömrünün sonuna geldi.
Artık iyice yaşlandı.
Gözleri görmez oldu.
? ? ?
Bir ara Mekke'ye geldi.
Mekke halkı toplanıp:
"Bana dua et, bana dua et" derlerdi.
O da her birine dua ederdi.
? ? ?
Bir sahabi anlatır:
"Ben henüz gençtim.
Onun yanına gittim.
Kendimi tanıttım.
Beni tanıdı ve:
'Sen, Mekke'nin en iyi okurlarından birisin' dedi.
Ben 'Evet' dedim.
Hoşuma gitmişti.
? ? ?
Sonra kendisine:
'Amca, sizin duanız makbuldür. Herkese dua ediyorsunuz. Kendiniz için de dua etseniz, gözleriniz açılsa olmaz mı?' dedim.
Yüzüme baktı.
Gülümsiyerek:
Oğlum, Allahü teâlânın takdiriyle gözümün görmemesi, görmesinden daha güzeldir, buyurdu
.Eza görüyorlardı!
16-09-2013 01:00
İslamiyet'in ilk yıllarıydı. Müslümanlar, müşriklerden çok eza cefa görüyorlardı. Hazret-i Sa'd da çok eziyet görmüştü. Bu zat, ilk Müslüman olan Sahabilerden birkaçıyla tenha bir yerde namaz kılıyorlardı.
Müşrikler öğrendiler.
O mahale geldiler.
Onlarla alay ettiler.
Aralarında müşriklerin ileri gelenlerinden Ebu Süfyan da vardı ve o vakit henüz Müslüman olmamıştı.
? ? ?
Bunun üzerine birbirlerine girdiler. Sa'd bin Ebi Vakkas bir deve kemiği buldu.
Onu eline aldı.
Kemik, kalıncaydı.
Birine şiddetle çaldı.
Kâfirin başını yardı.
Bunu gören diğer müşrikler korkarak kaçıştılar. Böylece Hazret-i Sa'd, Allah yolunda ilk kâfir kanı döken sahabi oldu.
? ? ?
Hazret-i Sa'd, Müslüman olmadan önce bir rüya görür. Rüyasında zifirî bir karanlığın içindeyken, birdenbire her yanı aydınlatan parlak bir ay doğar. Ay'ın aydınlattığı yolu takip ederken ileride üç kişiyi fark eder.
Zeyd bin Haris
Ali bin Ebi Talip
Hazret-i Ebu Bekir
Onlara yetişip:
"Siz ne zaman buraya geldiniz?" diye sual eder.
Onlar da:
"Şimdi geldik" derler.
Rüyadan uyanır.
Ve üç gün geçer.
Kalbine ateş düşer.
Zira Hazret-i Ebu Bekir gelmiş, kendisine İslamiyet'i anlatmıştır. Gönlünde İslama karşı bir sevgi hasıl olur. Hazret-i Ebu Bekir'le birlikte Peygamberimize gider. Onun huzurunda imanla şereflenir.
www.gonulsultanlari.com
."Sen uzun yaşayacaksın!"
17-09-2013 01:00
Hazret-i Sa'd (radıyallahü anh), heybetli, orta boylu, esmer tenli, cesur, sözü özü doğru, büyük bir zattı.
Çok da cömertti.
Sadeliği severdi.
Veda haccında bulundu.
Akabinde hastalandı.
Efendimiz ziyaret etti.
O vakitler hastalığı şiddetlenmişti. Eshab Medine'ye hicret ediyordu. Kendi gidemiyordu. Buna üzülüyordu.
Peygamberimize:
"Yâ Resulallah! Siz Medine'ye döneceksiniz. Ben burada ölüp dostlarımdan geriye mi kalacağım?" dedi.
Onu çok seviyordu.
Ayrılacağına üzülüyordu.
Onun için hüzünlüydü.
Efendimiz dinledi.
Ona sevgiyle bakıp:
"Hayır! Sen bizden geri kalamazsın. Burada salih ameller işlersen, elbette onunla derecen artar, derecen yükselir" buyurdu.
O, zevkle dinliyordu.
Efendimiz devamla:
"İnşallah sen uzun zaman yaşarsın. Öyle ki senden bazı kimseler fayda görürler. Bir takımları da mahrum kalacak" dedi.
Sonra el kaldırdı.
Cân-ü gönülden:
"Ya Rabbî! Eshabımın Mekke'den Medine'ye dönüşünü tamamla" diye dua buyurdu.
Duası kabul oldu.
Hazret-i Sa'd iyileşti.
Tam şifaya kavuştu.
Ve Medine'ye döndü.
."Köpeğe niçin acımadın?"
18-09-2013 01:00
Bugün, Balıkesir'in Sındırgı kazasının Işıklar köyünde yatan bir velîden bahsedeceğiz.
Hasan Dede'den.
Çok merhametliydi.
Olacak bu ya, o devirde bir köpek cüzzam hastalığına yakalandı. Vücudu yara bere içinde olduğundan iğrenç bir görünüm arz ediyordu...
Gören, kaçıyordu yanından. Kovula kovula gelip Hasan Dede'nin kapısının eşiğine yatıverdi.
Mübarek gördü.
Acıdı hayvana. Köyün dışında bir kulübe yapıp tedaviye başladı.
Yarasını temizledi.
Merhem sürdü.
Karnını doyurdu.
Kırk gün sonra iyileşti hayvancağız.
Köy halkı sevindi. Ve bu zata gelip:
"Efendim, bir köpeğe bu kadar ilgi ve ihtimam göstermenizin hikmeti nedir?" diye sordular.
Büyük veli:
"Niçin ilgilenmeyeyim? Bu da Allah'ın bir mahluku. O da can taşıyor. İslamiyet, Allahü teâlânın emirlerine kıymet vermek, Onun mahluklarına şefkatli davranmaktır" diye cevap verdi.
Sözüne devamla:
"Kıyamet günü Cenab-ı Hak bana 'Bu köpeğe niçin acımadın. Onu o hâlde gördün de, o hastalıktan niçin kurtarmadın. Aynı hastalığa sen de yakalanabilirdin" diye soracağından korktum. Onun için ilgilendim" buyurdu.
www.gonulsultanlari.com
.Herkese iyilik edin!
19-09-2013 01:00
Hasan Dede, Balıkesir'de yaşayan velilerdendir. Dinî suallere kitaba bakmadan cevap vermezdi.
Hikmetini sordular.
Cevabında:
***
"Din'den söz söylemek mesuliyetli bir iştir. İyi bilmediği bir hususta aklına göre hüküm veren kimse, ahirette mutlaka cezasını çeker" buyurdu.
Sözüne devamla:
***
"Abdullah ibni Mes'ud hazretleri 'Sizden birine dinimizden bilmediği bir şey sorulduğunda (bilmiyorum) desin. Zira bilmemek ayıp değil, öğrenmemek ayıptır' buyurdu."
Bu zat dualarında:
***
"Yâ Rabbî! Sen günahları bağışlayıcısın. Bu biçare kul, sayısız günahlarla kapına geldi. Bütün sevabım, senin var ve bir olduğuna, Muhammed aleyhisselamın da senin Resulün olduğuna kesin inanmaktan ibarettir. Beni, bu imanıma bağışla!" diye yalvarırdı.
Hasan Dede zamanında bir sene, çok yağmur yağıp su bastı o havaliyi. İnsanlar mecburen yüksek yerlere çıktılar.
***
Hasan Dede üzüldü.
Bir gece yarısı kalktı.
İki rekât namaz kılıp:
***
"Yâ Rabbî! Kurtar kullarını bu afetten" diye yalvardı.
***
Ellerini yüzüne sürdü.
Su çekilmeye başladı.
Ve güneş çıktı.
O dua ile hiçbir hasar olmadı.
.Hasan Dede hürmetine...
20-09-2013 01:00
Anadolu erenlerinden Hasan Dede'nin sevdiklerinden biri, şiddetli göz ağrısına tutulmuştu bir gün.Tabipler aciz kaldı.
Çaresizdi adam.
Seher vakti kalktı.
İki rekât namaz kıldı ve "Yâ Rabbî! Senin sevgili kulun Hasan Dede'nin hürmetine bana şifa ver!" diye yalvardı.
***
Sonra uyudu.
Rüya gördü.
Rüyasında Hasan Dede geldi. Mübarek eliyle gözlerini meshedip "Şifa Allah'tandır!" buyurdu.
Adam sordu:
"İyileşecek miyim efendim?"
Hasan Dede:
"İnşallah kardeşim. Cenab-ı Hak kendisine açılan eli boş çevirmez" buyurdu.
Ve gözden kayboldu.
O da uykudan uyandı.
Ağrısı geçmişti.
Bir daha da görmedi göz ağrısı.
***
Hasan Dede'ye, zenginin biri, suyu bol olan "bir kuyu" bağışlamıştı. Ancak bir müddet sonra vazgeçip geri aldı.
Aradan iki saat geçti.
O zengin kuyuya gitti.
Bir miktar su alacaktı.
Ancak kuyuya gittiğinde, suyun tamamen çekilmiş olduğunu gördü.
İnanamadı gözlerine.
Kendi kendine:
"Bunda bir iş var" dedi.
Hemen ardından:
"Buldum! Ben o mübarek zatın kalbini incittiğim için böyle oldu" diye düşünüp tövbe etti.
Ve koştu o kapıya. (Devamı yarın)
www.siirlerlemenkibeler.com
.Hoş geldin kardeşim"
21-09-2013 01:00
(Dünden devam)
Büyük veli güleryüzle karşıladı:
"Hoş geldin kardeşim."
"Hoşbulduk hocam."
"Kuyunun suyu mu çekilmiş?"
"Evet efendim. Ne olur affedin. O kuyu artık sizindir" dedi.
Mübarek gülümsedi.
Ve o zengin adama:
"Peki, biz de kabul ettik. Şimdi git, o kuyudan su getir de içelim" buyurdu.
Adam koştu kuyuya.
Gördü ki su yükselmiş.
Kendi kendine:
"Hey güzel Allah'ım. Sevdiğin kullar için neler yaratıyorsun. Seni de seviyorum, senin sevdiklerini de" dedi.
? ? ?
O devirde valinin adamlarından bir zalim, zavallı birinin mahsulünü zorla aldı elinden.
Garip kimsesizdi.
Hasan Dede'ye gitti.
Şikâyette bulundu.
Hasan Dede valiye gitti ve iki parmağını ona doğru uzatıp o zalimin yaptığını anlatarak "Derhâl onu cezalandır!" buyurdu.
Ve çıkıp gitti.
Vali titriyordu.
Adamları dedi ki:
"Niye hemen pes ettin?"
"Mecburdum" dedi.
"Korktun mu yoksa?"
"Evet çok korktum"
"Bir ihtiyardan mı korktun?".
Vali cevaben:
"Öyle demeyin. Bana doğru uzattığı o iki parmak, iki mızrak gibi uzayıp az daha gözlerime girecekti. İtiraz etseydim gözlerimden olacaktım" dedi.
Ve cezalandırdı o zalimi.
www.gonulsultanlari.com
.İnsanların dert babasıydı
22-09-2013 01:00
Balıkesir'in Sındırgı kazasında yaşayan velilerden Kılavuz Dede'nin kedisi, gelip yattı paltosunun eteğine.
Sonra da uyudu.
Az zaman geçti.
Namaz vakti camiye gitmek için kalkmak isteyince fark etti mübarek. Uyanmasını bekledi. Ancak uyanmadı hayvan. Kendi de uyandırmadı.
Yattığı yeri kesti.
Ve namaza gitti.
Gelince, o parçayı tekrar dikti paltosuna.
***
Dert babasıydı insanların. Başı sıkışan ona koşardı. O da çare bulmaya çalışırdı.
Ya dua ederdi
Ya da nasihat.
Bazısına da beyaz kâğıda parmağıyla dua yazıp verirdi. Allah'ın izniyle dilekleri hasıl olur, kurtulurlardı dertlerinden.
***
Bir gün yine birine böyle parmağıyla yazdığı kâğıdı verip göndermişti.
Adam kâğıdı aldı.
Fakat aklı almadı.
"Parmakla yazı mı yazılır?" diyordu içinden. Bir ay sonra aynı kâğıdı alıp geldi.
Kâğıdı uzatıp "Hocam, benim şöyle şöyle bir derdim var. Şuna bir dua yazar mısınız" dedi.
O da kâğıdı aldı.
Şöyle bir baktı.
Sonra geri verip "Daha önce yazmışız. Tekrar yazmamıza lüzum yok" buyurdu.
Adam mahcup oldu.
Ayrılıp giderken:
"Ah, yer yarılsa da..." diyordu içinden.
www.gonulsultanlari.com
.Hurma olsaydı yerdik"
23-09-2013 01:00
Hayat bin Kays el Harrani hazretlerinin bir sevdiği anlatır:
Harran'da bir cami yapılıp sıra mihraba gelince kıble hususunda ihtilaf çıktı. Hayat bin Kays eliyle gösterip:
"Kıble şu cihettir" buyurdu.
Usta itiraz etti:
"Hayır şöyledir."
¥¥¥
Hayat bin Kays, ustaya "Şu istikamete bakarsan kıbleyi görürsün!" buyurdu.
Adam baktı.
Şaşırıp kaldı.
Hatta bayıldı.
Bir müddet sonra ayılınca büyük veliye dönüp "Gösterdiğiniz tarafa baktığımda Kâbe-i şerifi gördüm" dedi.
Ve özür diledi.
¥¥¥
Bir kişi anlatıyor:
Bir gün Hayat bin Kays hazretleriyle beraberindekiler, yolculuğa çıkmışlardı. Az sonra yorulunca, bir ağacın altında biraz mola verdiler.
¥¥¥
Hizmetçisi geldi.
Hayat bin Kays'a:
"Efendim, buralarda hurma olsaydı da yeseydik!" dedi.
Büyük veli sordu:
"Çok mu özledin?"
"Evet efendim" dedi.
"Şu ağacı salla, hurma düşer ve yersin!" buyurdu.
¥¥¥
Hizmetçi şaşırdı:
"Bu, kuru ağaçtır efendim."
"Olsun salla!" buyurdu.
"Peki" deyip salladı.
Ağaçtan yaş hurmalar döküldü.
O hurmaları yediler.
Doyup yola devam ettiler.
www.siirlerlemenkibeler.com
.Ey babasının ciğerparesi!"
24-09-2013 01:00
İbni Atâ hazretleri, on oğluyla birlikte sefere çıktı bir gün. Yolda eşkıyalar çevirdi. Alacak şey bulamadılar.
Reisleri kızdı.
Ve İbni Atâ hazretlerinin gözü önünde oğullarını sırayla öldürmeye başladı.
***
Çocuklarının her biri öldürülürken hiç sesini çıkarmıyor ve gülümsüyordu.
Sıra onuncuya geldi.
O, babasına:
"Babacığım, sizin ne kadar şefkatli bir baba olduğunuzu biliyorum. Ama dokuz yavrunuzu öldürdüler. Siz ise hiç sesinizi çıkarmaz, üstelik de gülersiniz" dedi.
Ve hikmetini sordu.
İbni Atâ ağladı ve oğluna dönüp "Ey babasının ciğerparesi! Bunu yapan, aslında Allah'tır. O'nun her yaptığı güzeldir" buyurdu.
Reis bu sözleri duydu.
Kendisine bir hâl oldu
***
Ve Ona dönüp: "Bu sözleri önceden söyleseydin, çocuklardan hiçbirini öldürmezdik" dedi.
Oğlunu öldürmedi.
İbni Atâ hazretleri:
"Rabbimizin takdiri böyle imiş, söyleseydim de bir şey değişmezdi" buyurdu.
***
Bu zat bir sohbetinde "Allahü teâlâ, günah işleyip de pişman olan kulunu, istiğfar etmeden önce affeder" buyurdu.
Şaşırdılar:
"Tövbe etmeden mi efendim?"
"Evet. Pişmanlık tövbedir zaten" buyurdu.
www.siirlerlemenkibeler.com
.Evliya ile uğraşma!..
25-09-2013 01:00
İbni Atâ hazretleri, çölde yolunu şaşıran bir talebesinin başından geçen hadiseyi şöyle anlatır:
Bir gün yolculuğa çıktı.
Çölde yolunu şaşırdı.
Dolaşırken kendisini bir su başında buldu ve orada çok güzel bir kız gördü.
Ona âşık oldu.
Yanına yaklaştı.
Kız onu görünce "Benden uzak ol!" dedi.
Talebe de:
"Ben seni bütün kalbimle sevdim" dedi.
Kız inanmayıp:
"Bak, şurada öyle güzel bir kız var ki ben ona hizmetçi bile olamam" deyince, genç dönüp o tarafa baktı.
Ama kimseyi göremedi.
Ve yine kıza döndü.
Kız bu defa "Hani bütün kalbinle beni sevmiştin. Niçin başkasına bakmak istedin?" dedi.
Talebe çok utandı.
Ve mahcup oldu.
Başını öne eğdi.
Az sonra kaldırınca karşısında kimseyi göremedi.
Hallac-ı Mansur'u öldüren vezir, İbni Atâ'ya "Hallac-ı Mansur hakkında ne dersin?" diye sordu. İbni Atâ:
"Sen işine bak, evliya ile uğraşma!" dedi.
Vezir ise kızdı.
Çok sinirlendi.
Ve Hallac-ı Mansur hakkında kötü sözler söylemeye başlayınca, İbni Atâ "Sus, konuşma!" dedi.
Daha da sinirlenen vezir, İbni Atâ'nın dişlerini söktürüp başına çaktırmak suretiyle onu şehit etti.
www.siirlerlemenkibeler.com
.Haydi geri dönün!"
26-09-2013 01:00
Seyyid İbrahim Desuki hazretlerini imtihan etmek niyetiyle yedi kişi yola çıktılar. Desuk'a geldiklerinde büyük veli bir talebesini bunlara gönderdi.
O talebe gitti.
O kişileri buldu.
Ve kendilerine:
"Beni hocam Seyyid İbrahim hazretleri gönderdi. Geri dönmenizi istiyor" dedi.
***
İmtihan için gelenler tereddüt edince, bir anda kendilerini bir sahrada buldular.
Çok şaşırdılar.
Zira ne bir yudum su vardı o sahrada, ne de yiyecek bir şey.
Az sonra acıktılar.
Mecburen ot yediler.
Ama hatalarını anlamış, hücrelerine kadar pişman olmuşlardı.
Seyyid İbrahim hazretleri bu hâllerine vâkıf olup onları affedince bir anda kendilerini bu zatın huzurunda buldular.
Çok özür dileyip:
"Bizi affedin" dediler.
Büyük veli:
"Haydi hazırladığınız sualleri sorun!" buyurdu.
Başlarını eğip sustular.
Zaten unutmuşlardı.
***
Büyük veli o sualleri tek tek hatırlatıp cevaplayınca muhabbetleri daha da arttı.
Dediler ki:
"Bir arzımız var efendim."
"Buyurun."
"Yaptığımız hatadan ötürü çok üzgünüz efendim. Lütfedip bizi talebeliğe kabul edin" dediler.
O da onları affetti.
Ve talebeliğe kabul eyledi.
."Ok yaydan çıkınca!.."
27-09-2013 01:00
İbrahim Desuki hazretleri birkaç talebesini alışveriş için şehre göndermişti. Talebeler, bir iftiraya uğrayıp zalim vali tarafından zindana atıldılar.
Aslında suçları yoktu.
İftiraya uğramışlardı.
Şaşırıp kaldılar.
Hocalarına mektup yazıp iftiraya uğradıklarını arz ettiler. Seyyid İbrahim hazretleri o valiye bir mektup yazdı.
Durumu bildirdi.
Ve ona gönderdi.
Mektupta "Talebelerim suçsuzdur. Onları serbest bırak!" diye yazmıştı.
***
Mektup valiye ulaşınca, maiyetini toplayıp "Şuna bakın hele. 'Talebelerimi bırak' diye bana emrediyor" dedi.
Ağır hakaretler etti.
Sonra mektuba baktı.
Sonunda bir şiir vardı.
Şiiri okumaya başladı. Tam "Ok yaydan çıkınca" mısra'ına gelince, gaipten bir "ok" gelip valinin göğsüne saplandı.
Ve oracıkta öldü.
Adamları korktular.
Ve mazlumları salıverdiler.
***
Bu zat sevdiklerine "Sadaka deyince neyi anlıyorsunuz?" diye sordu.
Cevaben:
"Fakirlere para vermeyi anlıyoruz efendim" dediler.
Büyük veli:
"İnsanlara yapılan her iyilik de sadakadır. Hadîs-i şerifte 'Güler yüzle selam verene de sadaka sevabı verilir' buyuruluyor" diye cevap verdi.
.Oğlum zulme başlamış!"
28-09-2013 01:00
Zamanın padişahı Sultan Hasan, oğlu Halil'i iyi bir idareci olabilmesi için Fars vilayetine vali tayin etti.
Ancak Halil, gittiği vilayette halka zulmetmeye başladı. Zulmünden bıkan halk, durumu Sultana bildirdiler.
Sultan çok üzüldü.
Uzun uzun düşündü.
Ve İbrahim Gülşeni hazretlerine gidip "Efendim, oğlum Halil zulme başlamış. Yazdıracağım emri ona götürüp halkın içinde korkmadan okuyun!" dedi.
***
Hanımı bunu duydu ve acele oğluna bildirdi.
O da adamlarına:
"Yolları tutun ve gelenleri yakalayın!" diye emretti.
Bu esnada İbrahim Gülşeni hazretleri yola çıkmıştı. O yere yaklaşınca onu yakalayıp valinin huzuruna çıkardılar.
Halil hürmet etti.
Ve herkesin arasında "Efendim! Tebriz'den çıkalı kaç gün oldu?" diye sordu.
Büyük veli:
"Dün çıktık" dedi.
***
Halil gayr-i ihtiyari bir kahkaha attı. Zira inanamamıştı.
Alaylı bir tavırla:
"Tebriz'den burası bir aylık yoldur. Hele bu kış mevsiminde yollar karlı ve buzludur. Bu yolculuk bir aydan fazla sürer" dedi.
Büyük veli:
"Biz yalan söylemeyiz. Yalan söyleyeni de sevmeyiz. İnanmıyorsanız işte mektup. Tarihine bakarsanız anlarsınız" buyurdu. (Devamı yarın)
www.siirlerlemenkibeler.com
.Bu, sizin kerametinizdir
29-09-2013 01:00
(Dünden devam)
Halil mektubun tarihine bakınca şaşırıp kaldı. Ne diyeceğini bilemedi. Şaşkın ve mahcup bir vaziyette "Efendim! Bu, ancak sizin kerametinizdir" dedi.
***
İbrahim Gülşeni "Mademki evliyanın himmetine inanıyorsunuz, öyleyse babanıza karşı gelmeyin. Yoksa sizi cezalandırırız" buyurdu.
Vali bunu duydu.
Hoşuna gitmedi.
Niyetini bozdu ve kalbinden "En iyisi yarın bu zatı öldürteyim" diye düşündü.
***
O gece rüyasında İbrahim Gülşeni hazretleri bunun boğazını kuvvetle sıkıp:
"Bre zalim! Yaptığın zulümler yetmez mi ki Cenab-ı Hakk'ın halis kullarını öldürmeyi düşünürsün?" dedi.
Halil boğulur gibi oldu.
Hemen tövbe etti.
***
İbrahim Gülşeni hazretleri, o gece bir evde misafirdi.
Ev sahibini uyandırıp:
"Kalk, vali Halil'in konağına gidelim" buyurdu.
Birlikte gittiler. Büyük veli:
"Ey Halil! Hâlâ beni öldürme fikrinde misin?" diye seslendi.
Vali Halil ağlıyordu.
Koşup kapıyı açtı.
Ve büyük veliye:
"Efendim! Yaptıklarıma pişman oldum. Tövbe ettim. Yalvarıyorum bana dua buyurunuz. Bundan sonra hiç kimseye zulmetmeyeceğim" dedi...
www.siirlerlemenkibeler.com
.Havada bulut görse…
30-09-2013 01:00
Resulullah Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), havada bulut görse "Yâ Rabbî! Bu bulutu bize azap gönderme" diye niyaz ederdi.
Rüzgâr esseydi:
"Bize hayırlı rüzgârlar ver yâ İlâhî!" diye yalvarırdı.
Gök gürleseydi:
"Yâ Rabbî! Azabınla bizi helak eyleme" diye dua ederdi.
O, bu dünyaya zerre kadar gönül vermemişti.
Miraç'ta cennete girdi.
Cennet nimetlerini gördü.
Hiç iltifat etmedi.
Hatta o nimetlere bir kere bile dönüp bakmadı.
***
Efendimiz (aleyhisselam), otuz dokuz yaşlarındayken yanına bir miktar yiyecek alıp Hira Mağarası'na gidiyor, o ıssız yerde ibadetle geçiriyordu vaktini.
Dua ediyordu.
Yalvarıyordu.
Yakarıyordu.
Bazı fitneci kadınlar vardı.
Bu hâle vâkıf oldular. Hazret-i Hatice'ye koştular.
Ve kendisine:
"Bak Hatice, sen bütün servetini Ona bağışladın. O ise senden uzaklaşıyor. Seni sevmiyor" dediler.
***
O, bunları dinledi.
Ama yüz vermedi.
O kadınlara "Hayır, bilakis ben Onda saadet nişanları, Peygamberlik işaretleri görüyorum" dedi.
Yüz bulamayıp:
"Sen bilirsin" dediler.
Ve kös kös geri gittiler.
www.siirlerlemenkibeler.com
.Sen Allah'ın Resulüsün"
01-10-2013 01:00
Efendimiz, ramazan ayı ortalarında, bir gece Hira Mağarasından eve dönüyordu ki bir ses duydu.
Gaipten geliyordu.
Durup dinledi.
"Yâ Muhammed! Sen Allah'ın Resulüsün. Ben de Cebrail'im" sesiyle ürperdi.
Başını kaldırdı.
Hazret-i Cibril'i gördü.
Yoluna devam etti.
Taşlar ve ağaçlar "Esselamü aleyke yâ Resulallah!" diye selam veriyorlardı kendisine.
Korkup eve geldi.
Gayet tedirgindi.
Hazret-i Hatice "Yâ Muhammed! Bugün yüzünüzde bir başka nur görüyorum. Bir şey mi oldu?" diye sordu.
Efendimiz:
"Evet yâ Hatice! Bugün bazı sesler işitiyor, ışıklar görüyorum. Acaba bu gördüklerim cin midir?" dedi.
O teselli edip:
"Korkma!" dedi.
Ve ardından:
"Allah, senin hakkında hayırdan başka bir şey dilemez. Benim ümidim şöyledir ki sen bu ümmetin Peygamberi olacaksın" dedi.
Bu sözler rahatlattı Efendimizi.
***
Efendimiz, Eshabının yanına gelseydi, oturan sahabiler ayağa kalkmazlardı.
Zira O istemezdi.
Nitekim eshabına:
"Benim için ayağa kalkmayınız! " buyururdu.
Ayrıca, başköşeye geçip oturmaz, boş gördüğü yere otururdu...
.İlk vahyin gelmesi
02-10-2013 01:00
Sevgili Peygamberimiz'in Cebrail aleyhisselamı ilk gördüğü gecenin ertesi, ramazan ayının 17'nci gecesiydi.
Seher vaktiydi.
Mağarada idi.
İçerisi karanlıktı.
Birden aydınlandı ve içeriye muazzam bir nur doldu. Sevgili Efendimiz başını kaldırdı. Cebrail aleyhisselamı gördü.
***
Fevkalâde güzeldi.
İnsan şeklindeydi.
Kendisine:
"İkra!" dedi.
Yani "Oku!"
Efendimiz cevap verdi:
"Ben okumuş değilim."
O, kuvvetle sıktı.
Ve emri tekrar etti.
"Oku!"
Efendimiz cevap verdi:
"Ben okumuş değilim."
Cibril bir daha sıktı.
Ve tekrarladı emri:
"Oku!"
Efendimiz aynı cevabı verdi:
"Ben okumuş değilim."
***
Cebrail aleyhisselam üçüncü defa sıktı ve bıraktı.
Ve ilk âyetleri okudu.
Efendimiz tekrar etti.
Böylece yirmi üç yıl devam edecek olan vahiy başlamış ve İslam güneşi batmamak üzere doğmuştu.
***
Peygamberimiz korkuyla çıktı.
Mekke'ye döndü.
Evlerine vardı.
Ve Hatice'ye:
"Beni örtün! Beni örtün!" buyurdu. (Devamı yarın)
.Sana müjdeler olsun"
03-10-2013 01:00
(Dünden devam)
Efendimiz, olanları anlattı Hazret-i Hatice'ye.O da teselli etti.Müjdeler verdi.
Onu rahatlattı. Bu hâlin rahmâni mi, şeytani mi olduğunu sormak için Varaka bin Nevfel'e gittiler.
***
Varaka, Hazret-i Hatice'nin amcasının oğluydu.
İlim sahibi bir zattı.
Hayli yaşlanmıştı.
Gözleri görmüyordu.
Efendimizi dinledi.
Ve kendilerine "Sana müjdeler olsun yâ Muhammed! O gördüğün, Cebrail adındaki melektir ki Cenab-ı Hakk onu Mûsa ve Îsa Peygamberlere göndermiştir. Yemin ederim ki sen Îsa Aleyhisselam'ın müjdelediği son peygambersin" dedi.
***
Onu tasdik etti. Çok duygulandı ve "Keşke genç olsaydım da kavmin seni Mekke'den hicrete zorladıklarında yardımcı olabilseydim" dedi.
Efendimiz sordu:
"Beni Mekke'den çıkarırlar mı?"
Varaka:
"Evet, Mekke'den çıkarırlar ve seni yalancılıkla itham ederler" dedi. Alnından öpüp uğurladı.
***
Bir gün Efendimizden, kâfirlerin helak olması için dua etmesini istediler.
Onları dinledi.
Ve cevaben:
"Ben, lanet etmek için gelmedim. Rahmet olarak gönderildim" buyurdu.
.Ay ve Güneş misali
04-10-2013 01:00
Resulullah Efendimiz ve Hazret-i Ebu Bekir, ikisi birlikte Mekke'den hicret buyurdular.
İki sevgili arkadaştılar.
Medine'ye yaklaştılar.
Benî Amir ve Benî Avf hurmalığı yanına geldiler.
Develerden indiler.
Oturup dinlendiler.
***
Müjde haberi Medine'ye erişti.
Halk sevinip ziyarete geldiler.
Resulullah Efendimiz ile Hazret-i Ebu Bekir'i "Ay" ve "Güneş" misali, görünüşleri birbirine çok benziyen iki nurlu ve sevimli kişi olarak gördüler.
İkisi de çok nurluydu.
Ve sevimli şahıslardı.
Ama hangisi Resulullah'tı?
Bunu bilemediler.
Sormaya da utandılar.
Hazret-i Ebu Bekir'e selam verip kendisine iltifat ettiler.
Saygı ve hürmet gösterdiler.
Hizmetinde bulundular.
Sormayı edepsizlik bildiler.
Hazret-i Ebu Bekir, o gelen Müslümanlarla söyleşiyor, konuşuyor ve nasihat ediyorken Resulullah Efendimiz, vakarla sessiz oturuyordu.
***
Derken güneş yükseldi.
Resul'ün üzerine geldi.
Hazret-i Ebu Bekir bunu gördü.
Ve derhal kalktı.
Gömleğini çıkardı.
Ve iki eliyle tuttu.
Efendimize gölgelik etti.
O zaman Resulullah'ın kim olduğunu bildiler. "Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.
.Çabuk Ebu Bekir'i çağır!"
05-10-2013 01:00
Resulullah Efendimiz, Hazret-i Cebrail'i ilk defa kırmızı yakuttan bir taht üzerinde Hira dağında gördü.
Korkuya kapıldı.
Hemen eve geldi.
Ve Hazret-i Hatice'ye "Yâ Hatice! Çabuk Ebu Bekir'i çağır gelsin. Gördüğüm şeyi ona söyleyip rahatlayayım" buyurdu.
O da "peki" dedi.
Ve gidip çağırdı.
***
Hazret-i Ebu Bekir geldi.
Efendimiz Ona:
"Yâ Eba Bekir! Ben Hira dağındayken havada, kürsi üzerinde oturan bir şahıs gördüm. Melek miydi, cin miydi, insan mıydı, bilemedim" buyurdu.
Hazret-i Sıddîk:
"Yâ Muhammed! Hatice'yi yanına çağır. O şahıs yine görünürse Hatice başını açsın. Eğer Hatice'nin saçına bakarsa bil ki şeytandır. Bakmazsa Cebrail'dir" dedi.
Efendimiz rahatladı.
***
Birkaç gün geçti.
Hazret-i Cibril geldi.
Hazret-i Hatice bu tembih üzerine mübarek başını açtı.
Ve dikkatle Onu izledi.
Melek yüzünü çevirdi.
Kendisine bakmadı.
Durum anlaşılmıştı.
***
Hazret-i Ebu Bekir:
"Yâ Muhammed! Bu, Cebrail ismindeki melektir ki senden önce Hazret-i Âdem'e ve Hazret-i Mûsa'ya gelmiştir" dedi. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
."Hisseni bana sat!"
06-10-2013 01:00
Sa'd bin ebi Vakkas (radıyallahü anh) Kûfe'de valiyken kendine ev yaptırmak istedi. Ancak arsanın yarısı bir Mecusinindi.
Onu çağırıp rica etti:
"Hisseni bana sat!"
Mecusi:
"Satmam!" dedi.
Vali ısrar edince yine "Hayır" dedi ve eve gidip bunu hanımına anlattı. Kadın "Üzülme, Medine'ye git, bu işi halifeye arz et, O bu işi çözer" dedi.
***
O da Medine'ye gitti.
İlk gördüğüne sordu:
"Halife nerededir?"
"Sahraya çıkmıştır" deyince o da sahraya çıktı ve gayet heybetli birinin toprak üzerinde uyuduğunu gördü.
Onu uyandırıp sordu:
"Halifeyi gördün mü?"
"Halife benim" dedi.
Adam anlattı derdini.
Hazret-i Ömer kalktı.
Birlikte eve gittiler.
Valiye not yazmak için kâğıt bulamayınca yerde yassı bir kürek kemiği görüp aldı ve üzerine "Yâ Sa'd! Derhâl yanıma gel!" diye yazdı.
Mecusiye uzatıp:
"Bunu valiye ver" dedi.
***
Hazret-i Sa'd, kemikteki yazıyı uzaktan görünce tanıdı.
Korkudan titredi.
Mecusiye bakıp:
"Ne istersen yapayım.
Yeter ki beni Halifeye götürme" dedi. Mecusi bunu
gördü.
Hemen iman etti.
Arsayı da valiye hibe eyledi. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Vazgeç bu sevdadan!"
07-10-2013 01:00
Kureyş müşrikleri, Hazret-i Hamza'nın Müslüman olma şokunu henüz atlatamamışlardı ki bir başkası iman etmek üzereydi
Kimdi bu zât-ı âli?
Kimdi bu talihli?
Evet, hiç ummadıkları biriydi bu. Onun iman etmesiyle küfrün dünyası başlarına yıkılacaktı.
O kişi Ömer bin Hattab idi.
İri yarı ve heybetli.
Kızıl, gür saçlı biri.
Lügatında "korku" kelimesi olmayan bir yiğit.
***
Henüz iman etmemişti ki bir gün çıktı evden. Ağır adımlarla Kâbe'ye doğru yürümeye başladı. Yürürken heybetinden yer sallanırdı sanki.
Bir niyeti vardı.
Efendimizle ilgili.
Ve çok tehlikeli.
Zira Onu bulup "Vazgeç bu sevdadan, dinimize ilişme, bizimle uğraşma, yoksa pişman olursun!" diyecekti.
Onu ihtar edecekti.
Yani korkutacaktı.
***
Güya Onun yüzünden Kureyş'te ikilik çıkmış, baba oğlundan, kardeş kardeşten ayrılıyordu.
O böyle biliyordu.
Böyle inanıyordu.
Böyle giderse cemiyette rahat ve huzur kalmayacaktı.
Fakat hayır!
Yanılıyordu.
Tam aksine cemiyetin hayat bulması, o Peygamberin getirdiği İslam dînine uymakla olacaktı. (Devamı yarın)
("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn"
kitabından alınmıştır.)
.Hele okuması bitsin!.."
08-10-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Ömer, bir gün dağ gibi heybetiyle Beytullaha doğru yürüyordu. Efendimizi bulacak, Onu ihtar edecekti.
İkaz edecekti.
Kâbe'ye vardı.
Efendimiz, oradaydı ve yeni gelen El-Hakka suresini okuyordu.
Bir kenara saklanıp dinledi.
Kendi kendine:
"Hele okuması bitsin, o zaman konuşurum" dedi.
***
Ama öyle olmadı.
Dinleyince hoşlandı.
Kalbi yumuşadı.
İşittiklerine karşı hayranlık duydu. İçinden "O bir şair. Zira bu kadar güzel sözleri ancak bir şair söyleyebilir" dedi.
Böyle düşündü.
Ama yanılmıştı.
Zira o böyle düşünürken, Efendimizin okuduğu ayetlerde, mealen "O şair değildir. Onun söyledikleri Allah kelamıdır" buyuruluyordu.
***
Bunu dinledi.
Hayrete geldi.
Kendi kendine "Zihnimden geçenleri bildi. Öyleyse o bir kâhin" dedi. Ancak işittiği bir âyet-i kerimeyle irkildi.
Yanılmıştı yine.
Zira o âyette de:
"O kâhin sözü değildir. Âlemlerin Rabbinin sözüdür" buyuruluyordu.
Zihni altüst oldu.
Çok duygulandı.
Hatta ağladı.
İman etmek istedi.
Ancak etrafı bırakmadı. (Devamı yarın)
www.siirlerlemenkibeler.com
.Tek çare öldürmek!.."
09-10-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Hamza'nın iman etmesinin üzerinden üç gün geçmişti ki müşrikler acele toplandılar.
İstişare ettiler.
Çare aradılar.
Ebu Cehil başroldeydi yine. Herkes bir fikir sürdü öne. Ebu Cehil'e göre çare tekti:
Onu öldürmek!
Yoldaşlarına:
"Arkadaşlar! Bundan sonra tek çaremiz var. Onu öldüreceğiz!" dedi.
***
Ömer bin Hattab:
"Bu işi ancak Hattaboğlu yapabilir" deyip Resulullah'ı -güya- öldürmek için pürhiddet düştü yola. Az sonra Nuaym bin Abdullah'la karşılaştı.
Nuaym mümindi.
Yeni iman etmişti.
Ama Ömer bin Hattab habersizdi bundan. Nuaym onu bu hâlde görünce şüphelendi.
Zira silahlıydı.
Ona seslendi:
"Yâ Ömer! Bu hiddet, bu şiddetle nereye gidiyorsun?"
"Birini öldüreceğim!"
"Kimi öldüreceksin?"
"Kimi olacak, Kureyş arasına tefrika sokan, tanrılarımızı beğenmeyen, bizi hor gören Muhammed'i öldüreceğim!" dedi.
***
Nuaym sendeledi.
Çok üzülmüştü.
Sonra toparlanıp:
"Zor bir işe girişmişsin yâ Ömer! Hadi başardın diyelim, o zaman Abdülmuttalip oğullarının elinden nasıl kurtulacaksın, seni sağ bırakırlar mı?" dedi. (Devamı yarın)
www.siirlerlemenkibeler.com
.Senden başlayayım"
10-10-2013 01:00
(Dünden devam)
Ömer bin Hattab'ın hiddeti arttı. Öfkesine öfke kattı. Nuaym'a döndü.
Ve bütün hiddetiyle:
"Demek öyle, anlaşılan sen de onlardansın. Öyleyse önce senden başlayayım!" dedi.
Ve sağ eli hızla kılıcının kabzasına gitti.
***
Nuaym korktu.
Geri adım attı.
Ve "Hayır yâ Ömer! Ben ecdadımın dînindeyim. Ama sana çok garip bir haberim var" dedi
Ömer merak etti:
"Neymiş o haber?"
"Kız kardeşin Fatıma."
"Ne olmuş Fatıma'ya?"
"Kocası Said ile birlikte Müslüman oldular. İstersen onlardan başla. Ne de olsa biri kız kardeşin, öbürü enişten."
***
Ömer durdu.
Hiç ummadığı bir şeyi işitmişti.
Fena şaşırdı.
Ve inanmadı.
Hemen itiraz etti:
"Hayır olamaz!"
Nuaym:
"İnanmazsan git öğren. İşte evleri orada, uzak değil" dedi.
***
Ömer'in aklı karıştı.
Ne yapacağını şaşırdı.
O yöne doğru gitti.
Hem hızlı adımlarla.
Nuaym'ın gayesi, hedef şaşırtmaktı. Yani onu Efendimiz'den uzaklaştırmak için zaman kazanmaktı.
Oyalama taktiğiydi.
Ve taktik tutmuştu. (Devamı yarın)
."Nuaym doğru söylemiş"
11-10-2013 01:00
(Dünden devam)
Ömer bin Hattab, Sevgili Efendimizi unutmuş, hızlı adımlarla kız kardeşi Fatıma'nın evine yönelmişti. Duydukları doğruydu.
Onlar iman etmişti.
Hakkı seçmişlerdi.
Hidayete ermişlerdi.
Yeni müminlerden Habbab bin Eret'i evlerine çağırmış, ondan Kur'ân-ı Kerim okumayı öğreniyorlardı.
***
Ömer kapıya geldi.
Kulağını verip dinledi.
İçeriden Kur'ân-ı Kerim seslerini işitince beyninden vurulmuşa döndü birden.
Gadaba geldi.
Fena sinirlendi.
Kendi kendine "Nuaym doğru söylemiş. Bunlar gerçekten Müslüman olmuşlar" dedi.
Hiddetlendi.
Ve âdeta kırarcasına kapıyı yumruklamaya başladı.
***
Fatıma ve Said, pencereden onu bu hiddetle görünce şaşırdılar.
Çok korktular.
Telaşlandılar.
Ve hızla kalkıp Habbab'ı kilere, Kur'ân sayfalarını başka yere gizleyip kapıyı açtılar.
Heyecanlıydılar.
Telaşlıydılar.
Yine de bu hâllerini gizlemeye çalışıyorlardı. Ama o, hakikati anlamıştı.
Hiddetle sordu:
"Ne okuyordunuz?"
Ne deseler?
Ne söyleseler?
Çok kritik bir an. (Devamı yarın)
www.siirlerlemenkibeler.com
.Ne okuyordunuz?"
12-10-2013 01:00
Ömer bin Hattab, patlamaya hazır bir yanardağ gibiydi.
Onlara döndü.
Ve hiddetle:
"Size soruyorum ne okuyordunuz? Kur'ân okuyordunuz değil mi?" diye sordu.
Said yaklaştı.
Ve korkarak:
"Hayır yâ Ömer! Sana öyle gelmiştir" dedi.
Ömer kükredi:
"Peki neydi o duyduklarım?"
Said önce sustu.
Sonra cevapladı:
"Şey... aramızda bir mesele vardı, onu konuşuyo..."
Lâfını bitiremedi.
Zira Ömer, tuttuğu gibi hızla yere çarptı onu.
Fatıma bunu gördü.
Ve yardıma koştu.
Ama bir şey yapamadı.
Zira beyini yerden kaldırmaya uğraşıyordu ki amansız bir "tokat" patladı yüzünde.
***
Ama ne tokat!
Balyoz gibi...
Ona öyle geldi.
Gözlerinde şimşekler çaktı.
Neye uğradığını şaşırdı.
Dudağının kenarından aşağıya doğru pembe bir "kan"ın aktığını hissetti.
Peki yâ Ömer?
O da şaşkındı.
Hatta pişmandı.
Fatıma'yı kanlar içinde görünce birden durgunlaştı. Ne de olsa öz kardeşiydi.
Kalbi sızladı.
İçi burkuldu.
Eli kolu yana düştü. (Devamı yarın)
www.siirlerlemenkibeler.com
.Kolları yana düştü!
13-10-2013 01:00
(Dünden devam)
Ömer bin Hattab kız kardeşinin yanağındaki kanı görünce içi sızladı. Yaptığına pişman oldu.
Eli kolu yana düştü.
Sessizce yere çöktü.
İşte ne olduysa o anda oldu. Fatıma, imanından aldığı kuvvetle fırladı ayağa.
Ve dikildi karşısına.
Korkmuyordu artık.
Her şeyi göze alıp;
"Niçin yâ Ömer! Niçin Allah'tan utanmıyor, mucizelerle gönderdiği Peygamberine iman etmiyorsun, niçin? Evet saklamıyoruz, biz İslamla şereflendik. Başımızı kessen de, bizi bu güzel dinimizden asla döndüremezsin anladın mı?" diye haykırdı.
***
Bir an sessizlik oldu.
Sanki zaman durdu.
Herkes susuyordu.
O dağ gibi heybetli adam âdeta titriyordu. Dizlerinin bağı çözülüp ilişti bir kenara. Pişmanlık duygusu içini kemiriyordu.
Ne diyeceğini bilemedi.
Kız kardeşine baktı.
Şefkatli ses tonuyla:
"Şu okuduğunuz sayfayı görebilir miyim?" dedi.
Fatıma sevinip:
"Tabii hemen" dedi.
Ve getirdi o sayfayı.
Taha suresi yazılıydı onda.
Ömer alıp okudu.
Bir âyette durdu.
Ve düşünceye daldı.
Âyette mealen "Göklerde, yerlerde ve bu ikisi arasında ve toprağın altında ne varsa hepsi Allah'ındır" buyuruluyordu. (Devamı yarın)
www.siirlerlemenkibeler.com
.Allah her gizliyi bilir"
14-10-2013 01:00
(Dünden devam)
Ömer sordu:
"Yani yerlerde ve göklerde ve ikisi arasında ne varsa hepsi sizin taptığınız İlahın mülkü öyle mi?"
"Tabii ki."
"Doğrusu hayret ettim. Bizim bin beş yüz kadar tanrımız var. Fakat hiçbirinin tek karış yeri yoktur" dedi.
Hoşuna gitmişti.
Devam etti okumaya:
"Allah her gizliyi bilir. O'ndan başka tapılacak İlah yoktur, en güzel isimler Onundur."
Çok hoşuna gitti.
Başka âyet okudu.
Onda da mealen:
"Göklerin ve yerin idaresi O'nun elindedir. Her canlıyı dirilten, öldüren ve her şeye gücü yeten O'dur. O, yaptıklarınızı görür, kalbinizden geçenleri bilir" buyuruluyordu.
Burada durdu.
Kendi kendine:
"Bunlar ne güzel sözler. Bundan daha güzeli olamaz" dedi.
Çok duygulandı.
Ve kalbi nurlandı.
? ? ?
O anda Habbab saklandığı yerden fırlayıp çıktı.
Ve ona yaklaşıp:
"Müjde yâ Ömer! Resulullah'ın dün gece ettiği dua, senin hakkında kabul oldu" dedi.
Ömer sordu merakla:
"Ne dua etmişti?"
Habbab cevaben:
"Ellerini kaldırıp 'Yâ Rabbî! Bu dîni Ebu Cehil bin Hişam veya Ömer bin Hattab ile kuvvetlendir' diye dua etmişti. Yâ Ömer! Bu nimet sana nasip oldu" dedi. (Devamı yarın)
.Beni ona götürün!"
15-10-2013 01:00
(Dünden devam)
Sevinçten her birinin yüzünde güller açtı. Herkesin içi içine sığmıyordu. Ne diyeceklerini bilemiyorlardı.
Yüzler gülüyordu.
Herkes mutluydu.
Hazret-i Said, Hazret-i Fatıma ve Hazret-i Habbab bir şey bekliyorlardı ondan. Ağzının içine bakıp "şehadeti" söylesin diye sabırsızlanıyorlardı.
Vaktiydi gayri.
Tam zamanıydı.
Ömer sordu:
"Peygamber şimdi nerede?"
Az önceki kaba adam gitmiş, yerine temiz yüzlü, cana yakın, tatlı bir insan gelmişti.
Düşman gitmiş.
Dost gelmişti.
Bu ne güzellikti.
Hazret-i Fatıma sevinç içinde "O, şu onda eshabdan Erkam'ın evindedir" dedi.
Ömer ona döndü.
Muhabbetle baktı.
Ve heyecanla:
"Yâ Fatıma! Beni hemen ona götürün. Onun mübarek huzurunda Müslüman olayım" dedi.
Aman yâ Rabbî!
Bu ne güzel söz!
Bu ne hoş kelam.
? ? ?
Üç garip Müslüman, inanılmaz sevince gark olmuşlardı.
Ne güzel bir andı.
Hazret-i Ömer kalktı.
Hazret-i Habbab'la birlikte yola çıktılar. Resulullah'ın huzuruna gidiyorlardı.
Efendimiz o esnada bir avuç Eshabıyla oturmuş, sohbet ediyordu Erkam'ın evinde... (Devamı yarın)
.Gönlü kırık müminler!..
16-10-2013 01:00
(Dünden devam)
İlk Müslümanlar oturmuş dertleşiyor ve "Ah ah! Kelime-i tevhidi bir kerecik olsun, şöyle yüksek sesle haykıramadık şu küffara karşı" diyorlardı.
Nihayet toplandılar.
Resulullah'a geldiler.
Hürmet ve saygı ile:
"Yâ Resulallah! lütfen izin verin, çıkalım, kelime-i tevhidi şu küffara karşı avaz avaz haykıralım. Bundan sonra ölsek de gam değil" diye arz ettiler.
Efendimiz üzüldü.
Onları teselli etti.
Mahzun bir sesle:
"Ey gönlü kırık müminler! Gam çekmeyin. O Allah ki İbrahim'i Nemrud'un ateşinde yaktırmadı, İsmail'in boynunu bıçağa kestirmedi. Biz garipleri de müşriklerin şerrinden elbette kurtarır" buyurdu.
***
Yüzler güldü.
Gönüller ferahladı.
Resûlullah el kaldırıp "Yâ ilahî! Bu otuz dokuz kişi ki sana iman etmiş, halis kul olmuşlardır. Bu gariplerin gözyaşları hatırına bizi kâfirlerin şerrinden koru. Şanı yüce biriyle bu dîne kuvvet ver" diye yalvardı.
***
Duası sona erdi.
Cibrîl-i Emin geldi.
Ve Efendimize:
"Ey Allah'ın Resulü! Dün Kureyş'in büyüklerinden birinin Müslüman olması için yaptığın duayı Cenab-ı Hakk kabul etti. Ömer'i seçip senin emrine verdi. O, şimdi sana geliyor. Kalk, kendisini karşıla!" diye müjde verdi. (Devamı yarın)
."Korkmayın arkadaşlar!"
17-10-2013 01:00
(Dünden devam)
Az zaman geçti.
Ve kapı çalındı.
Bilâl-i Habeşi kapı aralığından bakınca, korktu.
Ve geri çekilip:
"Vaay! Ömer gelmiş" dedi.
Bunu öğrenince diğer sahabileri de korku sardı bir anda.
Bu korku niçindi?
Efendimiz içindi.
O yüzden sahabiler hemen fırlayıp Resulullah'ın etrafında halka oldular.
Zira Ömer, kolay alt edilecek biri değildi.
***
Hazret-i Hamza kalktı.
O sahabilere dönerek:
"Korkmayın arkadaşlar! Gelen bir kişidir. İyi niyetle geldiyse hoş geldi. Eğer şerre geldiyse şu kılıçla başını keserim!" dedi.
Ve kapıya çıktı.
Geleni gördü.
Ve gür sesiyle:
"Yâ Ömer! Biz Abdülmuttalip oğullarıyız. Biiznillah demiri çiğner, havaya püskürtürüz. Bize zafer bulamazsın, hele Resulullah'ın kılına bile dokunamazsın!" diye kükredi.
***
Ömer mahcuptu.
Bir sessizlik oldu.
Efendimiz biliyordu.
Kapıya geldiler.
Onu güler yüzle karşıladılar.
Yine de Eshab-ı Kiram'ın elleri hızla kılıç kabzalarına gitti hemen.
Zira durum kritikti.
Her şey olabilirdi.
Efendimiz eshaba:
"Korkmayınız. Ömer'in yanından ayrılınız!" buyurdu.
.İmana gel yâ Ömer!"
18-10-2013 01:00
(Dünden devam)
Sevgili Peygamberimiz, Ömer bin Hattab'a sevgiyle bakıp onu dostça kucakladılar.
Kuvvetle sıktılar.
Öyle ki kemikleri birbirine geçti sanki. Kılıcı omuzundan düştü.
Dizinin bağı çözüldü.
Ve dizüstü yere çöktü.
Efendimiz eğildiler.
Omuzlarından tuttular.
Ve ayağa kaldırıp:
"İmana gel yâ Ömer!" buyurdular.
***
Beklenen oldu.
Şehadet'i okudu.
Müslüman oldu.
Efendimiz ve Müminler çok sevinip bir ağızdan tekbir getirdiler.
Allahü ekber!
Allahü ekber!
O anda Hazret-i Cebrail gelip "Ey Habibim! Sana, Allah ve müminlerden sana tabi olanlar yetişir!" mealindeki âyet-i kerimeyi getirdi.
Ayette kastedilen, Hazret-i Ömer'di.
***
Ömer bin Hattab imanla şereflenince Efendimize dönüp "Yâ Resulallah! Kardeşlerimiz kaç kişidir?" diye sordu.
Buyurdular ki:
"Seninle kırk olduk."
O bu cevabı aldı.
Efendimize döndü.
Saygı ve sevgiyle:
"Yâ Resulallah! Müşrikler Lât ve Uzzâ putlarına âşikâre ibadet ederken, biz on sekiz bin âlemin Rabbine niçin gizli ibadet ediyoruz?" dedi. (Devamı yarın)
www.siirlerlemenkibeler.com
.Kimden çekiniyoruz?"
19-10-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Ömer imanla şereflendi.
Efendimize döndü.
Ve gayet edeple:
"Yâ Resulallah! İzin ver, bu evden çıkalım, Kelime-i tevhidi açıkça haykıralım. Rabbimize âşikâre ibadet yapalım, kimden çekiniyoruz?" dedi.
Efendimiz:
"Olur" buyurdular.
Şimdi hep birlikte o evden çıkıp Kâbe-i şerife gidilecek, orada müşriklerin gözü önünde saf tutup namaza durulacaktı.
Kırk kişiydiler.
Sevinçliydiler.
Evden çıkıldı.
***
Efendimizin sağında Hazret-i Hamza, önünde Hazret-i Ali, onun önünde Hazret-i Ömer ve arkada diğer sahabiler.
Ayaklarını pekçe ve kuvvetle yere vurarak heybetle yürüyor ve geçtikleri yerlerden toz bulutu yükseliyordu.
Peki ya müşrikler?
Onlar umutlulardı.
Haber bekliyorlardı.
***
Şöyle ki, Ömer bin Hattab bir gün önce Ebu Cehil'in kışkırtmasıyla galeyana gelmiş ve Resulullah'ı öldürmek için yalın kılıç ve pürhiddet yollara düşmüştü.
Ümitliydiler.
Sevinçliydiler.
Gözleri yoldaydı.
Kulakları kirişte.
Velhasıl her an için "Ömer Resulullah'ı öldürmüş!" haberini bekliyorlardı ki uzaktan bir "toz bulutu" gördüler. (Devamı yarın)
www.siirlerlemenkibeler.com
.İşte, Ömer geliyor!"
20-10-2013 01:00
(Dünden devam)
Müşrikler toplandılar.
Haber bekliyorlardı.
"Ömer, Muhammed'i öldürmüş!" haberini bekliyorlardı ki biri sevinçle bağırdı:
"İşte o geliyor!"
Dikkat kesildiler.
"Kim geliyor?"
"Ömer geliyor!"
Hemen o yöne döndüler.
İleride bir karartı gördüler.
Az sonra eşkaller belirdi.
Evet, gerçekten de gelen, Ömer bin Hattab idi.
***
Müşrikler, Ömer bin Hattab'ın uzaktan yalın kılıç gelmekte olduğunu görüp sevince gark oldular.
Bir tanesi:
"Gördünüz mü, buna Hattaboğlu demişler!" dedi.
Bir başkası:
"Gözünüz erkek görsün!" dedi.
Bir diğeri de:
"Helal olsun Ömer'e, bakın âsileri nasıl da toplamış getiriyor!" dedi.
***
Ama hayır!
Hepsi yanılıyordu.
Nitekim Ebu Cehil bu gelişi beğenmedi. Başını olumsuzca iki yana salladı.
Ve yandaşlarına:
"Sevinmeyin!" dedi.
Onlar şaşırıp:
"Niçin?" dediler.
Ebu Cehil:
"Sizin zannettiğiniz gibi olsaydı Ömer arkada, diğerleri Onun önünde olurdu. Görünen o ki maalesef o da Müslüman olmuş" dedi. (Devamı yarın)
www.siirlerlemenkibeler.com
."Bu ne hâl yâ Ömer?"
21-10-2013 01:00
(Dünden devam)
Ebu Cehil cin fikirliydi.
Bu gelişi beğenmedi.Ve yandaşlarına:
"Görünen o ki Ömer de Müslüman olmuş" dedi.
Doğru anlamıştı.
Moralleri bozuldu.
Müminler yaklaştı.
Ebu Cehil onlara doğru ilerledi ve "Bu ne hâl yâ Ömer?" diye seslendi.
Hazret-i Ömer durdu ve onlara karşı "Lâ ilahe illallah!" diye haykırdı.
Heybetliydi.
Ve celalliydi.
***
Bütün hiddetiyle "Beni bilen biliyor. Bilmeyen de bilsin ki Hattaboğlu Ömer'im. Karısını dul, çocuklarını yetim bırakmak isteyen, yerinden kıpırdasın!" diye bağırdı.
Müşrikler korktular.
Ve donup kaldılar.
Ardından çil yavrusu gibi dört yana dağıldılar.
***
Efendimiz ve müminlerse bir ağızdan tekbir getirdiler:
Allahü ekber!
Allahü ekber!
Sonra saf tutup Kâbe'de ilk olarak âşikâre namaza durdular.
Resûl-i Ekrem Efendimiz, Hazret-i Ömer'i yanına alıp Kâbe-i şerife girdi.
İçerisi put doluydu.
Onları gösterip:
"Hak gelince bâtıl gider" mealindeki âyet-i kerimeyi okudular.
Evet, hak gelmiş, bâtıl gitmişti. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
www.siirlerlemenkibeler.com
."Osman'ı defnediniz"
22-10-2013 01:00
Bir sahabi nakleder ki: "Hazret-i Osman (radıyallahü anh) şehadet şerbetini içti. Üç gün müddetle mübarek cenazesi defnolunmadı.
Üç gün geçti.
Bir ses işitildi.
Kulak verdik.
'Osman'ın cenazesini defnediniz ve namazını kılınız! Muhakkak ki Hak teâlâ ona rahmet etti' diyordu..."
? ? ?
Hazret-i Osman (radıyallahü anh) şehitlik rütbesine kavuştuktan sonra Fahr-i âlem Efendimiz'in mescidinin üzerinde bütün cinnîler toplandı.
Üç gün ağladılar.
Feryat figan ettiler.
Cümle halk bunu işitti.
Bu da Hazret-i Osman'ın büyüklüğüne işarettir.
? ? ?
Yusuf bin Abdullah der ki: "Resûl-i Ekrem Efendimiz 'Ben, Allahü teâlânın huzurunda, Osman'ın düşmanlarının hasmı, yani düşmanıyım!' buyurdu."
? ? ?
Yine Efendimiz "Bir kimsenin şefaatiyle benim ümmetimden Rebia ve Mudar kabilelerinin sayısı miktarınca kimseler cennete girer" buyurdu ki, bu hadîs-i şerifte bahsedilen kişi, Hazret-i Osman bin Affan'dır.
? ? ?
Efendimiz, bir hadîs-i şeriflerinde de "Biz Osman bin Affan'ı, Allahü teâlâ katında halil ve kerim olan babamız İbrahim Halilullah'a benzetiyoruz" buyurdu. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
."Bu cevabı kim yazdı?"
23-10-2013 01:00
Rum kayseri (hükümdarı) , Hazret-i Ömer'in (radıyallahü anh) hilafeti zamanında bir gün bazı zor meseleleri yazıp onları Ömer bin Hattab'a gönderdi.
Hazret-i Ömer okudu.
Zor olduğunu anladı.
Ve Hazret-i Ali'nin önüne koydu.
Hazret-i Ali baktı.
O sualleri okudu.
Ve eline bir divit alıp suallerin cevaplarını bir bir yazdı. Hazret-i Ömer o kâğıdı katladı ve hükümdarın elçisine verdi.
Elçi sordu:
"Bu cevabı kim yazdı?"
Hazret-i Ömer:
"Resulullah'ın amcaoğlu, damadı ve dostu olan Ali bin Ebi Talib yazdı" dedi.
***
Rivayet edilir ki Yahudilerden bazıları Eshabın yanına geldiler ve ukala bir tavırla, istihza ve alay maksadıyla:
"Ey Müslüman cemaati! Size ne oldu ki Peygamberinizin vefatından kısa bir zaman sonra bazınız bazınızın üzerine hücum edip savaşa başladınız?" dediler.
Hazret-i Ali bunu duydu.
O Yahudilere döndü.
Ve büyük bir vakarla:
"Ey Yahudi cemaati! Size ne oldu ki henüz ayaklarınız denizin ıslaklığından kurumamıştı ki 'Yâ Mûsa! Bize de başkalarının ilahları gibi ilah yap, ona tapalım' dediniz!" buyurdu.
Onlar bunu duydu.
Yüzleri kara oldu.
Cevap veremediler.
Mahcup oldular ve arkalarını dönüp kös kös geri gittiler...
.Kim Ali'ye düşman ise!"
24-10-2013 01:00
Atıyye-tül Ufi anlatır: "Bir gün birkaç kişiyle Cabir bin Abdullah'ın huzuruna geldik. İhtiyarlamış ve kaşları gözlerini örtmüştü.
Kendisine Ali bin Ebi Talib'in muhabbetinden sorduk.
Başını kaldırdı.
Bizlere baktı.
Ve tane tane:
'Bizler Resulullah'ın zamanında bir kimsenin münafık olduğunu, Ali'ye düşmanlık etmesiyle anlardık' dedi."
? ? ?
Abdullah bin Abbas da (radıyallahü anhüma) "Ali bin Ebi Talib'e, ilmin on kısmından dokuz kısmı verildi. Vallahi geri kalan bir kısmına da ortaktır" buyurdu.
? ? ?
Cüneyd-i Bağdadi hazretleri de şöyle anlatır:
"Hazret-i Ali (radıyallahü anh) eğer muharebeden fırsat bulsaydı, ondan tasavvuf ve hakikat ilmi o kadar zahir olurdu ki gönüller takat getiremezdi.
O, ariflerin başıdır.
Sözleri hikmetlidir.
Öyle şeyler söylemiştir ki Ondan evvel bir kimse söylememiştir ve ondan sonra da kimse bir benzerini söylemeye kâdir olamamıştır.
Şöyle ki:
Bir gün minbere çıktı.
Cemaate döndü ve:
'Bana, Arş'ın altındakilerden sorunuz. Benim içim ilimle doludur. Bu ağzımdaki, Resulullah'ın mübarek ağzının suyudur ki henüz bebekken mübarek diliyle emzirmiştir' buyurdu." (Devamı yarın)
."İmtihan için sorma!"
25-10-2013 01:00
Hazret-i Ali sözüne devamla 'Allahü teâlâya yemin ederim ki eğer izin olsa, Tevrat'ın ve İncil'in içinde olanları haber verirdim. Beni, o ikisi tasdik ve kabul ederlerdi' buyurdu.
O mecliste biri vardı.
İsmi Da'leb Yemani.
O kendi kendine:
'Bu kişi ne garip dâvâda bulundu. Ben şimdi onu imtihan edeyim' dedi.
Ve yerinden kalktı.
'Bir sualim var' dedi.
Hazret-i Ali ona:
'Öğrenmek için sor. İmtihan etmek için sorma!' buyurdu.
? ? ?
Da'leb sordu:
'Rabbini gördün mü yâ Ali?'
Buyurdu ki:
'Görmediğim Rabbime tapacak değilim!'
Bu defa şöyle sordu:
'Nasıl gördün?'
Buyurdu ki:
'Bu gözler Onu, dünyada gördükleri gibi göremezler. Lâkin gönüller, anlaşılmaz bir hâlde görür. Benim Rabbim birdir. Şeriki yoktur. Benzeri bulunmaz. İkincisi olmaz. Mekândan münezzehtir. Akılla anlaşılmaz, yarattıklarına benzemez.'
? ? ?
Da'leb bunları işitti.
Yüzü üzerine düştü.
Bayılmıştı.
Bir müddet geçti.
Kendine gelince:
'Hak teâlâya söz veriyorum. Bundan sonra hiç kimseye, imtihan niyetiyle bir şey sormıyacağım' dedi."
.Ölürüm de dönmem!"
26-10-2013 01:00
Talha bin Ubeydullah (radıyallahü anh), en yakın akrabaları dâhil, Mekke müşriklerinden çok işkence gördü.
Evlerine hapsedildi.
"İslam'dan dön!" denildi.
Hakaret edildi.
Aç susuz bırakıldı.
Ölüme terk edildi.
? ? ?
Bir sahabi gördüğü bir hadiseyi şöyle nakleder:
"Bir genç gördüm.
İki eli bağlanmış.
Boynuna asılmış.
Kalabalık bir grup da arkasına takılmış gidiyorlar.
Sordum ki:
'Bu gencin suçu nedir?'
Bana dönüp:
'Bu, Talha bin Ubeydullah'tır. Atalarının dinini terk etti, yanlış bir yola saptı' dediler.
? ? ?
Bir de kadın vardı. Gencin peşi sıra dolaşır, çirkin sözler söyleyip hakaretler ederek onu utandırırdı.
Merak ettim.
Birine yanaştım.
Ve sordum ki:
'Bu kadın kimdir?'
'Annesidir' dediler.
Bir mânâ veremedim.
Zira öbür müşriklerle bir olmuş, kendi öz oğluna işkence ediyordu.
Çok şaşırdım.
Garibime gitti.
Şu da garibime gitti ki, Hazret-i Talha bütün bu akıl almaz işkencelere göğüs geriyor ve 'Boşuna uğraşmayın. Ölürüm de dinimden dönmem!' diye onlara meydan okuyordu
.Canını tehlikelere attı!
27-10-2013 01:00
Hazret-i Talha (radıyallahü anh), Bedir'den sonra İslam'ın en büyük gazası ve ölüm kalım savaşı olan Uhud'da kahramanlık destanları yazdı. Resulullah uğrunda canını tehlikelere attı.
Bir ara:
"Muhammed öldürüldü!" diye bir şayia yayıldı.
Acı haber, Eshab-ı Kiram'ı kalplerinden hançerledi.
Doğru muydu acaba?
Ne yapmak lazımdı?
Bazı Eshab "Geri dönelim" diyor, bazısı da "Madem Resulullah öldü, biz de ölünceye kadar savaşıp şehit olalım ve Ona kavuşalım" diyorlardı.
? ? ?
Herkes şaşkındı.
Peygamberimiz "Ey Allah'ın kulları! Bana doğru geliniz. Bana doğru geliniz!" diye sesleniyordu.
Ardından:
"Kim Allah yolunda vücudunu bize feda eder?" diye seslendiler.
Ensar'dan beş sahabi fırladı.
Peygamberimizin önünde çarpıştılar.
Ve can verdiler.
Hepsi şehit oldu.
? ? ?
Son şehit olan sahabi, on dört yerinden yaralandı.
Ve yere düştü.
Efendimiz:
"Onu bana yaklaştırınız!" buyurdular.
Çok yara almıştı.
Onu kucağına aldı.
Mübarek sahabi, Resulullahın kucağında şehit oldu.
.Aslan gibi atıldı!..
28-10-2013 01:00
Uhud savaşında müşrikler, Efendimizi ve on üç Sahabiyi yok etmek için üzerlerine yürüdüler.
Efendimiz gördü.
Eshabına döndü.
Ve onlara hitaben:
"Şu müşrikleri kim karşılar?" diye seslendiler.
Hazret-i Talha:
"Ben" diye cevap verdi.
Ve ileri atıldı.
Efendimiz sordu:
"Başka kim var?"
Ensar'dan bir zat:
"Ben varım" dedi.
Efendimiz ona:
"Haydi sen karşıla" buyurdu.
? ? ?
O sahabi fırlayıp gitti.
Müşriklerin üzerine aslan gibi atıldı ve gözleri yaşartan kahramanlıklar gösterdi.
Kılıcını çekti.
Küffara daldı.
Çok kâfiri Cehenneme gönderdi. Müşrikler de saldırıp onu şehit ettiler.
Sonra toparlandılar
Efendimize yöneldiler.
? ? ?
Efendimiz yalnızdı.
Eshaba seslendi ki:
"Şunlara kim karşı koyar?"
Hazret-i Talha fırladı.
Efendimize cevaben:
"Ben karşı koyarım" dedi.
Efendimiz sordu:
"Başka kim var?"
Ensar'dan bir zat:
"Ben varım" dedi.
Buyurdular ki:
"Haydi, onları sen karşıla!"
O da kılıcı çekti.
Yiğitçe cenk etti.
Çarpışa çarpışa şehit oldu.
.Senin gibi kim var?"
29-10-2013 01:00
Uhud savaşında müşriklerin tek hedefi Efendimiz'di. Grup grup saldırıyorlardı kendisine. Derken bir grup geldi.
Efendimiz:
"Şunlara kim karşı koyar?" diye seslendiler.
Bir sahabi atıldı.
Bu, Hazret-i Talha idi ve "Ben varım yâ Resulallah" dedi.
Efendimiz sordu:
"Senin gibi daha kim var?"
Ensar'dan bir zat:
"Ben varım" dedi.
Ve atıldı ileri.
Sıkı cenk etti.
O da şehit oldu.
? ? ?
Peygamber Efendimizin yanında bulunan Ensar'dan on iki sahabi, bu şekilde şehadet şerbetini içip böylece Allahü teâlâya ve sonsuz cennet nimetlerine kavuştular.
Resulullah'ın yanında Eshaptan tek kişi kalmıştı.
Çoğu dağılmıştı.
O bahtiyar, Hazret-i Talha idi.
Sa'd bin Ebi Vakkas der ki:
"Biz ne zaman Resulullah Efendimizin yanına varsak, her defasında Talha'nın Onun etrafında dönerek çarpıştığını görürdük."
? ? ?
Bir müşrik vardı.
Keskin nişancıydı.
Attığını vuruyordu.
Bu hain, Sevgili Peygamberimize nişan alıp bir ok attı.
Ok fırlayıp Resulullah'ın mübarek başına doğru hızla geliyordu.
Hazret-i Talha bunu gördü.
Yapacak tek şey vardı.
O da onu yaptı. (Devamı yarın)
.El kemikleri kırıldı!..
30-10-2013 01:00
(Dünden devam) Hazret-i Talha, bir müşrik okunun hızla Efendimize doğru geldiğini gördü.
Çok kritik bir andı. Bir şey yapmalıydı. Sağ kolunu hızla uzattı. Ve avucunu açtı. Ok eline çarptı.
Ve parçaladı. Parmaklarının bütün sinirleri kesilmiş ve elinin kemikleri kırılmıştı.
***
Atılan oka, elini tutmak! Bu, herkese nasip olmaz. Bunu, herkes yapamaz Bu, candan çok ötelere yükselmiş bir sevginin, bir aşkın, kemale gelmiş bir imanın, anlatılamayan hakiki bir sevginin, fiili olarak ortaya çıkmasıdır.
***
Resul aleyhisselam, Eshab-ı Kiram'a "Talha beni korumak için elini oka karşı tutarken, eğer 'Bismillah' deseydi, insanların gözü önünde cennete giderdi" buyurdular.
***
Bir rivayet de şöyledir: Efendimiz aleyhisselam, Hazret-i Talha'ya "Eğer Bismillah deseydin, insanlar sana bakışırken, melekler seni göklere yükseltirdi" buyurmuşlardır. Ne büyük şeref!
***
Yine Efendimiz, Eshabına "Uhud günü yeryüzünde, sağımda Cebrail, solumda Talha bin Ubeydullah'tan başka bana yakın bir kimse bulunmadığını gördüm" buyurmuşlardır.
.Şunlara kim karşı koyar?
31-10-2013 01:00
Bir harpte, müşrikler Peygamber Efendimize hücum ettiler.
Gayeleri bir tekti.
Onu öldürmek.
Efendimiz:
"Şunlara kim karşı koyar?" diye seslendiler
Hazret-i Talha:
"Ben!" dedi.
Ve fırladı ileri.
Döne döne çarpışıyor, vurduğunu Cehenneme gönderiyordu.
Bir kısmını öldürdü.
Bu sırada Resulullah Efendimizin yanına bazı sahabiler yetiştiler.
? ? ?
Hazret-i Talha anlatır:
"Eshap dağıldılar.
Küffar hücum etti.
Resulullah'a dört bir yandan saldırdılar. Öyle ki önünden, arkasından, sağından, solundan hücum ediyorlardı.
Her yöne koşuyordum.
Dönerek çarpışıyordum.
Etrafında pervane oldum.
Çok şükür hepsini uzaklaştırdım.
Nihayet dağıldılar."
? ? ?
O gün Hazret-i Talha'nın (radıyallahü anh) her âzâsı, Resulullah'a bir zarar gelir korkusundan tir tir titriyordu.
Her yeri kılıç ve ok darbeleriyle delik deşik olmuş, vücudunda yaralanmayan ve kana bulanmayan bir yer kalmamıştı.
Yaralarını saydı.
Altmışı büyüktü.
Küçükleri sayamadı.
Ama mühim değildi.
O kendini düşünmüyordu.
Mühim olan Efendimiz'di.
Onun kılına zarar gelmesin diye cihada devam ediyordu
"Talha'ya yardıma koşun!"
01-11-2013 01:00
Uhud harbi idi.
Müşriklerden Dirar bin Hattab geldi ve hazret-i Talha'nın (radıyallahü anh) başına şiddetli iki kılıç darbesi indirdi.
Mübarek başı yarıldı.
Kan kaybından bayıldı.
Efendimiz gördü.
Ve Eshabına:
"Yâ Eba Bekir! Durmayın, Talha'ya yardıma koşun" diye seslendi.
? ? ?
Hazret-i Ebu Bekir koştu.
Onu baygın hâlde buldu.
Başını kaldırdı.
Yüzüne su serpti.
Hazret-i Talha ayıldı.
Gözünü açar açmaz:
"Resulullah ne yapıyor, ne hâldedir?" diye sordu.
Hazret-i Ebu Bekir:
"Çok iyidir. Beni sana O gönderdi" diye cevap verdi.
O, bu cevabı aldı.
Sevinip ferahladı.
Hiçbir şeyi kalmadı.
Kuş gibi hafifledi.
Ayağa fırladı ve "Allahü teâlâya sonsuz şükürler olsun. O sağ olduktan sonra her musibet hiçtir" dedi.
? ? ?
Bir iki dakika geçti.
Resulullah teşrif etti.
Hazret-i Talha'nın yanına geldi, hâlini gördü ve bütün vücudunu mübarek elleriyle mesh etti.
Sonra el açıp:
"Allah'ım! Talha'ya şifa ver. Ona kuvvet ver" diye dua etti.
Hazret-i Talha o anda sapasağlam oldu ve kalkıp savaşa devam etti...
."Bana Muhammed'i gösterin!"
02-11-2013 01:00
Uhud cengi kızışmıştı.
Bir müşrik vardı.
Ebu Zat-ül Yed.
Bir ata binmişti.
Kılıcını kaldırıp:
"Ben, Ebu Zat-ül Yed'im. Bana Muhammed'i gösteriniz!" diye bağırdı.
Resulullah'ı gördü.
Üzerine hücum etti.
? ? ?
Hazret-i Talha oradaydı.
Bu vaziyeti gördü.
Hemen önünü kesti.
Mızrağını kaldırdı.
Atının bacaklarına vurdu.
At kıvranıp yere çöktü.
Müşrik yere yuvarlandı.
Hazret-i Talha (radıyallahü anh) bu defa mızrağını kaldırdı. Müşrikin gözüne sapladı.
Onu bağırtarak öldürdü.
? ? ?
Tekrar düşmana daldı.
Çok müşriki öldürdü.
Kendi de çok yara aldı.
Yaraları yetmiş beşi aştı.
Sadece başında dört büyük kılıç yarası vardı.
Uylukları parçalandı.
Parmakları kesildi.
Yine cengi bırakmadı.
Şehit olmayı bekliyordu.
? ? ?
Kendisi anlatır:
"Sahabe-i Kiram, 'Müminlerden öyle yiğitler vardır ki Allah ile olan ahidlerine sadakat gösterirler. Onların bir kısmı ahdini yerine getirdi -şehit oldu- bir kısmı da şehit olmayı bekliyor' âyet-i kerimesinde bekleyenlerin kim olduklarını merak ediyorlardı. (Devamı yarın)
.Kimler şehitliği bekliyor?
03-11-2013 01:00
(Dünden devam)
"Bir ayet-i kerime geldi.
Allahü teâlâ, bu ayette Müminlerden bir kısmının şehid olduğunu, bir kısmının da şehid olmayı beklediğini bildiriyordu.
Eshab-ı kiram, şehid olmayı bekleyenlerin kimler olduğunu merak ediyorlardı.
Ama soramıyorlardı.
Zira edepliydiler.
Hayâ sahibiydiler.
Hicap ediyorlardı.
Utanıyorlardı.
Onun için bir türlü Resulullah Efendimize soramıyorlardı.
? ? ?
Bedevi birini gördüler.
Ve ona 'Resulullah'a git, şehit olmayı bekleyenlerin kimler olduğunu sor' dediler.
Bedevi 'peki' dedi.
Resulullah'a gitti.
Ve bunu sordu.
Ancak Resulullah Efendimiz ona cevap vermediler.
Bedevi tekrar sordu.
Yine cevap vermediler.
? ? ?
Hazret-i Talha diyor ki:
O esnada ben, mescidin kapısından dışarı çıkmıştım.
Üzerimde yeşil elbise vardı.
Efendimiz geldiler.
Beni görüp durdular.
Ve tebessüm ederek:
'Şehit olmayı bekleyenlerin kimler olduğunu soran kimse nerededir?' diye sordular.
O bedevi bunu işitti.
Yaklaşıp, hürmetle:
'Benim yâ Resulallah!' dedi.
Resulullah beni gösterip:
'İşte bu, şehit olmayı bekliyen kişilerdendir' buyurdular..."
.Şu hareketin ne çirkin!
04-11-2013 01:00
Sevgili Peygamberimiz (aleyhissalatü vesselam) bir gün gazilere ganimet dağıtıyordu.
Cahil bir köylü geldi.
Ganimeti gördü.
Efendimize yaklaştı.
Ve yakasına yapışıp:
"Bu ganimet mallarından benim deveme de yüklet. Nasılsa kendi şahsi malından vermiyorsun" deyiverdi.
? ? ?
Efendimiz üzüldü.
Ve o köylüye dönüp:
"Senin şu hareketin ne kaba ve çirkindir. Karşılığında ne yaparım dersin?" buyurdular.
Köylü mahcuptu.
Pişman oldu.
Boynunu büküp:
"Herhâlde affedersin. Çünkü sen, kötülüğe hep iyilik edersin" dedi.
Efendimiz affetti.
Bu hâlini hoş gördü.
Ve eshaba dönüp:
"Ganimetten buna da bir şeyler verin!" buyurdular.
? ? ?
Resûl-i Ekrem Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), Süveybe Hatun'un evine sık sık yiyecek, giyecek gönderirdi.
Çünkü bu mübarek hatun, ilk süt annesiydi Resulullah'ın.
Onun için severlerdi.
Ona itina ederlerdi.
Ve ilgilenirlerdi.
O vefat edince:
"Süheybe'nin hayatta kalan kimsesi var mıdır?" diye eshaba sordular.
Maksadı, bundan sonra onlara göndermekti.
Eshab-ı kiram:
"Hiç kimsesi kalmadı" dediler.
.Seksen oğlu oldu!..
05-11-2013 01:00
Malik bin Rebia (radıyallahü anh) bir gün Efendimize geldi ve "Yâ Resulallah! Dua buyurun, erkek evlatlarım çoğalsın" diye rica etti.
Efendimiz:
"Yâ Rabbî! Bunun erkek evlatlarını bereketli kıl" diye dua buyurdular.
Dua kabul olundu.
Seksen oğlu oldu.
? ? ?
Bir veli anlatıyor: "Kıyamet günü Mizan kurulur.
Ameller tartılır.
Bir kimsenin günahı ağır gelir.
Melekler onu cehenneme götürürler. Kapısına varırlar. Ama birden şaşırırlar.
? ? ?
Zira kapı, bir kaya tarafından kapatılmıştır.
'Bu nedir?' derler.
Taş dile gelir ve:
'Ey melekler! O kulu geri götürün!' der.
'Neden?' derler.
Taş cevaben:
'Çünkü o, bir gün beni gösterip (Şu taş şahidim olsun ki Allah birdir ve Muhammed aleyhisselam O'nun hak Peygamberidir) demişti' der.
? ? ?
Melekler tereddüttedir.
O an hitab-ı ilahî gelir:
Hak teâlâ hazretleri 'Ey melekler! Bu kulumu geri götürün! Onu, bu taşın şehadetiyle affeyledim' buyurur."
? ? ?
O veli bunu anlatır ve "Cenab-ı Hak bir 'taş'ın şehadetiyle cehennemlik bir kulunu affeder de, Sevgili Habibinin şefaatiyle affetmez mi?" buyurur.
.Dünyanın selameti için!
06-11-2013 01:00
Resulullah Efendimiz Hira dağına gitmiş, Cebrail aleyhisselamı bekliyordu. Hazret-i Cibril geldi.
İkra âyetini getirip: "Yâ Muhammed! Şimdi geri dön ve halkı dîne davet eyle! Eğer bu saatte bir kimse Müslüman olursa kıyamete kadar dünya selamette kalır" dedi.
***
Sözüne devamla: "Yâ Muhammed! Eğer insanların ileri gelenlerinden bir kimse Müslüman olmazsa geri gel, seni kanadıma alıp göklere götüreyim. Sonra gelip insanları helak edeyim" dedi.
***
Efendimiz Hira'dan döndü ve Mekke'ye geldi. Hazret-i Ebu Bekir de Mekke'den çıkıp Hira dağına doğru yürümeye başladı.
Yolda karşılaştılar.Sevgiyle sarıldılar.
Efendimiz sordu:
"Yâ Eba Bekir! Nereye gidiyorsun?".
Arz etti ki:
"Size geliyordum, siz nereye gidiyorsunuz?"
"Ben de sana geliyordum."
"Ne için geliyordunuz?"
Buyurdu ki:
"Yâ Eba Bekir! Ben Allahü teâlânın Resulüyüm."
"Peki, deliliniz nedir?"
"Delilim o rüyadır ki sen o rüyayı Şam seferindeyken görmüştün" buyurdular ve o rüyayı başından sonuna kadar anlattılar. (Devamı yarın) ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Müjdeler olsun sana
07-11-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Ebu Bekir:
"Doğru söylersiniz yâ Muhammed, bana emriniz nedir?" dedi.
Buyurdular ki:
"Müslüman ol!"
Her şey ortadaydı.
Şehadeti söyledi.
Ve Müslüman oldu.
? ? ?
Resûlullah Efendimiz sevindi.
Doğruca Hira dağına vardı.
Ve hazret-i Cibril'e:
"Yâ Cebrail! Sana müjde vereyim ki Ebu Bekir Müslüman oldu" dedi.
Hazret-i Cibril:
"Yâ Muhammed! Sana da müjdeler olsun ki dünya kıyamete kadar helak olmaktan kurtuldu. Bundan sonra her kim Müslüman olursa Ebu Bekir'in bereketiyle olur" dedi.
? ? ?
Ve şöyle devam etti:
"Yâ Resulallah! Hak teâlâ kıyamet gününde emreder, mahlukların hepsini Arasat meydanına toplarlar.
Müminler toplanır.
Arş'ın sağında durur.
Kâfirler solunda dururlar.
? ? ?
Sonra Allahü teâlânın emriyle ben senin elini tutup Arş'ın üstüne götürürüm.
Ebu Bekir'i de alırım.
Ve Arş'a götürürüm.
Sonra mahşer halkına hitaben 'On sekiz bin âlemin halkı ve yüz yirmi dört binden ziyade peygamberin ümmeti arasında Ebu Bekr-i Sıddık gibi bir kimse yoktur' diye seslenirim." ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Üstlerine asker gönderdi
08-11-2013 01:00
Hazret-i Ömer halifeyken, bir gün İran'dan bir grup Müslüman geldi.
Huzuruna girdiler.
Sonra izin isteyip:
"Ey halife! İranlı eşkıyalar yol kesip Müslümanlara zulüm yapıyorlar" diye şikâyet ettiler.
O bunları dinledi.
Birden gadaba geldi.
Ve derhal üstlerine asker gönderdi. İslam askeri oraya vardılar.
Düşmana ilk teklifi yaptılar:
"İman edin!"
"Hayır etmeyiz."
"Öyleyse cizye verin!"
"Cizye de vermeyiz."
? ? ?
O zaman savaşa tutuştular.
Ve zafer kazanıldı.
Çok ganimet alındı.
Ganimet malları içinde içi "inci mücevher" dolu bir kutu vardı.
Başkumandan o kutuyu aldı.
Bir ere verip:
"Bunu Halifeye götür ve 'kumandanımız Mesleme'nin zatınıza hediyesidir' de!" diye emretti.
Er "Peki" dedi.
Medine'ye geldi.
O esnada Halife, fakirlere ziyafet veriyor, hatta yemekleri bizzat kendisi dağıtıyordu.
? ? ?
Bir ara onu gördü.
Ve çağırıp sordu:
"Seni kim gönderdi?"
Er cevaben:
"Başkumandan Mesleme" deyince, koluna girip evine götürdü. İçeride sergi olarak bir minder vardı, bir de kilim.
Eri mindere oturttu.
Kendisiyse kilime. (Devamı yarın) (Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn kitabından alınmıştır.)
.Zeytinyağı, tuz ve ekmek
09-11-2013 01:00
(Dünden devam)
Sonra mütevazı bir sofra geldi ki üzerinde şu üç şey vardı:
Zeytinyağı, tuz, ekmek.
Yemek yendi.
Er, o kutuyu Halifeye uzatıp "Bu, kumandan Mesleme'nin size hediyesidir" dedi.
Ama o kabul etmedi.
Hatta gadaba geldi.
Kutuyu geri verip "Git ona söyle, gazilerin hakkını bana yollamasın. Yoksa o da yanar, ben de!" buyurdu.
? ? ?
Hazret-i Ömer devrinde nice memleketler fethedilmiş ve ganimetler alınmışken Onun yaşayışı hiç değişmedi.
Arpa ekmeği yerdi.
Yamalı giyerdi.
Kızı Hazret-i Hafsa, o haşmetli günlerde babasını ziyarete geldi bir gün. Ancak babasının hırkası dikkatini çekti:
"Babacığım!"
"Söyle kızım."
"Hırkanız çok eskimiş, üstelik de yamalı. Hani şöyle yeni bir hırka alsanız diyorum."
? ? ?
Babası:
"Ey kızcağızım! Efendimiz bir gün bana 'Yâ Ömer! Mahşer günü benim yanımda bulunmayı istersen şu yaşayışını hiç değiştirme!' buyurdu" diye anlattı.
Ardından:
"Şimdi söyle kızım, Resulullah'ın bana vasıyeti böyleyken, eski yaşayışımı değiştirebilir miyim?" diye sordu.
Hazret-i Hafsa:
"Affet babacığım" dedi. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Asla satmam bu fiyata!
10-11-2013 01:00
Medine'de müthiş bir kıtlık olmuştu bir sene. Herkes açlıktan kırılıyordu.
Derken Hazret-i Osman'ın buğday kervanı girdi şehre.
Tam yüz deve idi.
Haberi alan koştu:
"Yâ Osman! Buğday da tam zamanında geldi" dediler.
Cevaben:
"Evet öyle" dedi.
"Bir ölçek buğday için yedi dirhem versek, ne dersin?"
"Bu fiyata satmam!"
Şaşırdılar:
"Neden yâ Osman?"
Buyurdu ki:
"Daha fazla veren var."
Çok ısrar ettiler.
Razı edemediler.
Mahzun oldular.
Ve bu üzüntüyle Hazret-i Ebu Bekir'e geldiler.
? ? ?
O, bunları görünce sordu:
"Siz bir şeye mi üzüldünüz?"
"Evet, çok kırgınız."
"Hayırdır, kime?"
"Osman bin Affan'a. Buğdayın ölçeğine yedi dirhem verdik, razı olmadı. Ne kadar ısrar ettiysek de 'bu fiyata satmam' diyor."
"Neden acaba?"
"Bizden fazla veren varmış."
"Ne kadar veriyormuş?"
"Bilmiyoruz. Bu kıtlıkta bize böyle davranması ona yakışır mı?"
Hazret-i Ebu Bekir:
"Gelin, birlikte gidelim, hakikatı anlarız" buyurdu.
Ve birlikte gittiler. (Devamı yarın) ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Daha fazla veren var!"
11-11-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Ebu Bekir:
"Yâ Osman! Eshab sana kırılmış" buyurdu.
O sordu ki:
"Niçin kırılmışlar?"
"Buğdayın ölçeğine yedi dirhem vermişler, satmamışsın."
"Evet satmadım."
"Neden?"
"Daha fazla veren var da onun için."
"Kim, ne kadar veriyor?"
Hazret-i Osman:
"Yâ Eba Bekir! Onlar 'bire yedi' verdiler. Hâlbuki Cenab-ı Hak, 'bire yedi yüz' veriyor. Nasıl kabul edeyim?" dedi.
Ve emretti hizmetçilerine.
Tamamını dağıttılar Eshaba.
Hem de bedava.
Hazret-i Sıddık sevindi.
Takdir ve tebrik edip alnından öptü bu cömert arkadaşının. Eshab, huzur içinde oradan ayrıldılar.
? ? ?
Hazret-i Ali (radıyallahü anh) şöyle anlatıyor:
"Ebu Bekir, Ömer ve Osman hakkında, şanlarına yakışmayan, uygunsuz sözler sarf eden bir bedbaht vardı.
Bu zatları kötülerdi.
Ama cezasını çekti.
Yüzünde yara çıktı.
Giderek büyüdü.
Bütün yüzünü kapladı.
Yüzü kapkara oldu.
Her ilacı denediler.
Asla kâr etmedi.
Bu şekilde ölüp gitti.
Hem dünyada rezil oldu.
Hem de ahirette." ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Sen mi hırsızlık ettin?
12-11-2013 01:00
Hazret-i Ali'yi sevenlerden siyah bir köle hırsızlık yapmıştı.
Onu yakaladılar.
Hazret-i Ali'ye getirdiler.
O da sordu köleye:
"Sen hırsızlık mı yaptın?"
Köle:
"Evet, hırsızlık yaptım" deyince, kölenin elini kesti.
O da çıkıp gitti.
? ? ?
Yolda Selman-ı Farisi ile İbni Zekvan'a rastladı.
İbni Zekvan sordu:
"Elini kim kesti?"
"Allah'ın arslanı ve emîr-ül müminin Ali bin Ebi Talib hazretleri kesti" dedi.
İbni Zekvan:
"O senin elini kesti, sen ise onu methediyorsun" dedi.
O cevaben:
"Niçin methetmeyeyim ki dînin emri üzere kesti ve beni cehennem ateşinden kurtardı" dedi.
? ? ?
Hazret-i Selman bunu hazret-i Ali'ye haber verdi.
Hazret-i Ali köleyi çağırdı.
Kesik elini yerine koydu.
Bir mendille örttü.
Sonra dua etti.
O an gaibden:
"Örtüyü kaldır!" denildi.
Örtüyü aldılar.
Eli iyileşmişti.
? ? ?
Ebu Hureyre (radıyallahü anh) der ki:
"Resulullah'tan işittim. 'Ebu Bekir, Ömer, Osman ve Ali'den müteşekkil dört kişinin sevgisi, ancak mümin kulun kalbinde toplanır' buyurdular."
.Bu kadar yeter mi?
13-11-2013 01:00
Kûfe ahalisi bir gün Hazret-i Ali'ye gelip "Yâ Emîr-el müminin! Fırat'ın suyu taştı, ekinlerimize zarar verdi. Ne olur, bir dua et de suyu azalsın" dediler.
Hazret-i Ali:
"Peki" buyurdu.
Ve kalkıp evine gitti.
Az sonra dışarı çıktı.
Resulullah Efendimizin cübbesini giymiş, mübarek sarığını başına koymuş, asasını eline almıştı.
***
Atına bindi. Orada olanlar ve çocuklar etrafında olmak üzere, Fırat'ın kenarına geldiler.
Orada atından indi.
İki rekât namaz kıldı.
Asayı eline aldı.
Köprüye çıktı.
Hasan ve Hüseyin de yanındaydı.
Asa ile bir işaret etti.
Su hemen alçaldı.
Oradakilere dönüp:
"Bu kadar kâfi mi?" diye sordu.
Onlar sevinip:
"Kâfi yâ Ali! Allah razı olsun" dediler.
***
Bir gün hazret-i Ali'ye:
"Ebu Bekir ve Ömer'in zamanlarında çekişme, kavga, fitne ve ihtilaf hiç yoktu. Sizin ve Osman'ın zamanlarınızda ise çok karışıklık ve fitneler oldu. Acaba hikmeti nedir?" diye sordular.
Hazret-i Ali dinledi.
Ve cevap olarak:
"Sebebi şudur ki, Ebu Bekir ve Ömer'in yardımcıları ben ve Osman idik. Bizim yardımcılarımızsa sizdiniz. Onun için böyle oldu" buyurdu. ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
.Beni kitabında zikretti"
14-11-2013 01:00
Hayye-i Arabi, Hazret-i Ali'nin (radıyallahü anh) Eshabındandı. O şöyle anlatıyor: "Hazret-i Muaviye ile olan savaş sırasında Ali bin Ebi Talib ile bir derya kenarında konakladık.
Bir kişi geldi.
Selam verdi.
Ali bin Ebi Talib:
'Ve aleyküm selam' dedi.
O kişi kendini tanıtıp:
'Ben, Şem'un bin Yuhanna'yım ve şu kilisenin sahibiyim' dedi.
Kiliseyi gösterdi.
Ve Hazret-i Ali'ye:
'Bizim yanımızda bir kitap vardır ki miras yoluyla Îsa Nebi'nin eshabından intikal etmiştir. Dilerseniz o kitaptan size okuyayım' dedi.
Hazret-i Ali:
'Oku!' buyurdu.
O okumaya başladı.
Resulullah'ın ve ümmetinin vasıflarından yazıyordu.
Bir yere geldi.
Şöyle okudu:
'Bir derya kenarına bir kişi konar ki, Peygambere yakın olup faziletler sahibidir. Müşriklerle savaşır ve onları dize getirir.'
Bunu okudu.
Bizlere baktı.
Ve Hazret-i Ali'ye dönüp 'Peygamber çıktı. Ona iman getirdim. Siz burada konakladınız. Huzurunuza geldim. Hayatta olduğum müddetçe sizin hizmetinizde olmak istiyorum' dedi.
Hazret-i Ali ağladı.
Bizler de ağladık.
Sonra Hazret-i Ali:
'Allahü teâlâya hamd olsun ki beni unutulmuşlardan kılmadı. Kitabında zikretti' buyurdu
.Üzerinde iki zırh vardı
15-11-2013 01:00
Uhud günü İbni Kamia kâfiri, Peygamberimizi öldürmeye yemin etmiş, her yerde Onu arıyordu. Efendimiz'in üzerinde iki zırh vardı.
Başında miğferi.
Müşrik Onu gördü.
Hızla yaklaşıp kılıcını vurdu. Efendimizin mübarek omuzları yaralandı. Üstelik müşriklerin Müslümanları düşürmek için kazdıkları çukura iyice yaklaşmışlardı.
? ? ?
Kâfir daha ilerledi.
Bir kılıç daha vurdu.
Efendimiz o çukura düştü ve miğferlerinin iki halkası mübarek yanaklarına battı.
Resulullah bu hâldeyken Ona ilk defa yetişen Hazret-i Ali oldu.
Mübarek elinden tuttu.
Hazret-i Talha koştu.
O da bir elinden tuttu.
İkisi birlikte Efendimizi o çukurdan çıkardılar ve harbin sonuna kadar da yanından ayrılmadılar.
? ? ?
Nihayet harp bitti. Hazret-i Talha, Efendimizi sırtına alıp Uhud kayalığına çıkardı. Böylece Resulullah tarafından "Talhat-ül-Hayr" -hayırlı Talha- lakabıyla şereflendi.
Efendimiz, kendisine yetmişten fazla kılıç vurulmuş olduğundan çok yorgun ve bitkindi.
Hazret-i Talha çöktü.
Efendimiz ona bastı.
Kayaya çıktı ve "Talha Allah'ın Resulüne yardım ettiği zaman cennet ona vacip oldu" buyurdular.
.Kim bir düşman öldürürse
16-11-2013 01:00
Hazret-i Talha (radıyallahü anh), Huneyn savaşında vardı.
Çok gayret gösterdi.
Yirmi kâfir öldürdü.
Huneyn'deki kahramanlıklarından ve cömertliğinden ötürü Resulullah'tan "Talhat-ül-Cûd" -cömert Talha- lakabını aldı.
? ? ?
Cemel Vakası'nda Hazret-i Ali harp meydanını gezerken, hazret-i Talha'yı ölenler arasında görünce çok üzüldü.
Pek çok ağladı.
Kucağına aldı.
Yüzündeki toprakları sildi ve "Yâ Talha! Seni şu hâlde görmek bana pek ağır geldi, kalbimden vurdu. Keşke yirmi yıl önce ölseydim" buyurdu.
Ve namazını kıldırdı.
? ? ?
Aradan yirmi yıl geçti.
Kızı, rüyasında gördü.
Hazret-i Talha, ona "Ey kızım! Kabrimin bir tarafından sızan su bana eziyet veriyor. Beni başka yere defnet" dedi.
Kızı uykudan uyandı.
Çok üzülüp ağladı.
Kabrini açtılar.
Sızan sudan dolayı vücudunun bir tarafının hafif yeşillendiğini görüp başka kabre naklettiler.
? ? ?
Hazret-i Âişe anlatır: "Resulullah, babam Ebu Bekir'e 'Sen, Allahü teâlânın cehennemden azat ettiği kişisin' buyurdu.
Sonra Talha geldi.
İzin alıp içeri girdi.
Ona da bakıp 'Sen, şehit olmayı bekleyenlerdensin' buyurdu." ("Menâkıb-ı çihâr yâr-i güzîn" kitabından alınmıştır.)
."Götürün, ona verin!"
17-11-2013 01:00
Bir gün Hazret-i Talha, omuzunda çok kıymetli bir şal ile giderken adamın biri arkadan geldi ve o şalı omuzundan çekip aldı.
Görenler onu tuttular.
Şalı geri aldılar.
Hazret-i Talha onlara "Niçin aldınız. Götürün, tekrar ona verin" buyurdu.
Öyle yaptılar.
Adam çok utandı.
İade etmek istedi.
Hazret-i Talha "Allah mübarek etsin. Birisi benden bir şey umarsa onun umudunu boşa çıkarmak hususunda Allahü teâlâdan utanırım" buyurdu.
? ? ?
Hazret-i Talha son derece sevimli, orta boylu, geniş göğüslü, yakışıklı bir zattı.
İsraf ve aşırılığa kaçmadan iyi giyinirdi.
Ahlakı çok güzeldi
Kimseyi incitmezdi.
Bilakis sevindirirdi.
? ? ?
O devirde Ümmi Eban adında güzel ve takva ehli bir hatun vardı ki Eshabdan çoğu gençler ona evlilik teklifinde bulundular.
Lâkin kabul etmedi.
Hepsini geri çevirdi.
Aradan günler geçti.
Talha bin Ubeydullah gitti ve kendisine evlilik teklif etti.
Kadın kabul etti.
Sebebi sorulunca:
"Onun ahlakını bilirim. Evine güler yüzle girer, evinden tebessümle çıkar. Kendisinden bir şey istenildiğinde verir, bir iyilik yapıldığında teşekkür eder, kusur görünce affeder" dedi.
."Asla küfre dönmem!"
18-11-2013 01:00
Zübeyr bin Avvam (radıyallahü anh) iman ettiği zaman, amcası çok kızdı. Onu hasıra sarar, ateşe sokar, çıkarır ve "Haydi, İslam'dan dön!" derdi.
O cevap verip:
"Asla!" derdi.
Ve ardından "Lâ ilahe illallah Muhammedün Resulullah" der, yapılan bütün işkencelere sabredip katlanırdı. O, Allah yolunda kılıç sıyıranların ilkiydi.
? ? ?
Bir gün birdenbire vehimlenip "Resulullah yaralandı!" dedi.
Kılıcını sıyırdı.
Resulullah'a koştu.
Efendimiz sordular:
"Ne oldu yâ Zübeyr?"
"Kalbime, seni yaraladılar diye bir fikir geldi yâ Resulallah!" dedi.
Efendimiz sevindi.
Ve dua buyurdular.
? ? ?
Bedir harbindeki bir hadiseyi Zübeyr bin Avvam şöyle anlatır:
"Bedir günü müşriklerden Ubeyde bin Said'le karşılaştım.
Zırhlara bürünmüştü.
Sırf gözleri görünürdü.
At üzerindeydi.
Çocukluktan beri büyük karınlı olduğu için kendisine 'Ebu zat-ül Keriş' denirdi.
Ortaya çıkıp:
'Ben Ebu Zat-ül Keriş'im!' diye Müslümanlara meydan okudu.
Bu, kanıma dokundu.
Mızrağımı fırlattım.
Gözüne sapladım.
Yıkılıp canı çıktı.
Ayağımı yanağına basıp bütün kuvvetimle mızrağımı çekip çıkardım. Mızrağımın iki tarafı da eğilmişti."
.Yetmiş müşrik öldürüldü
19-11-2013 01:00
Bedir'de savaş şiddetlenince Efendimiz "Allah'ım! Şu bir avuç İslam cemaati helak olursa artık sana yeryüzünde hiç ibadet olunmaz" diyordu.
Yardım diliyordu.
Dualar ediyordu.
Ve yalvarıyordu.
Hazret-i Zübeyr'in, Bedir'de gösterdiği kahramanlık çok büyüktü. Öyle ki vücudunda yaralanmadık yer kalmamıştı.
Sayılsa sayılamazdı.
? ? ?
Bir sahabi anlatır: "Zübeyr bin Avvam, Bedir harbinde üç kılıç darbesi aldı.
Biri boynundaydı.
Ve çok derindi.
Bedir cengi bitti.
Müminler galip geldi.
Ondördü şehit oldu.
Yetmiş müşrik öldürüldü."
? ? ?
Uhud'da fedakârlık gösterenlerin en meşhurları Hazret-i Zübeyr ile Hazret-i Ebu Dücane idi. Harp başlayınca müşriklerden deve üzerinde biri geldi.
Meydana çıktı.
Karşısına er istedi.
Zübeyr bin Avvam kalktı. Başına sarı bir sarık sarıp meydana yürüdü. Müşrikin devesine sıçrayıp boğazına sarıldı.
Efendimiz seslendiler:
"Onu yere düşür!"
Hazret-i Zübeyr:
"Başüstüne yâ Resulallah!" dedi.
Müşriki yere düşürdü.
Sonra boynunu kesti.
Efendimiz bunu görüp:
"Eğer Zübeyr onun karşısına çıkmasaydı, ben çıkacaktım" buyurdula
.Resulullah'ı kuşattılar!
20-11-2013 01:00
Müşrik okçuları, Peygamberimizi ok yağmuruna tutunca, Eshab-ı Kiram, Resulullahı ortalarına aldılar. Atılan oklar, Efendimizin sağından solundan geçiyordu.
Ya önüne düşüyordu.
Ya üstten aşıyordu.
Mekkeli müşrikler, Resulullah'ı her yandan kuşattılar.
Zübeyr bin Avvam ve arkadaşları, Peygamberimizin etrafında pervane gibi dönerek, Ona gelen ok ve kılıçlara vücutlarını siper ettiler.
Çoğu şehit oldu.
Düşman geriledi.
Zafere yaklaşılmıştı.
Bu sevinçle yerlerini terk eden Sahabenin bulundukları yerden, düşman süvarileri saldırdılar.
***
Efendimizi arıyorlardı.
Nihayet Onu gördüler.
Ve yanına sokuldular.
Efendimiz yaralandı.
Eshab darmadağın oldu. Ancak Allah'ın yardımı yetişti ve tekrar toparlandılar. Allah'ın lütfuyla savaş tekrar Müminlerin lehine döndü. Bu defa da Efendimizin vefatı şayiası çıktı.
Ve Medine'ye ulaştı.
***
Safiyye Hatun bunu işitti.
Derhâl Uhud'a koştu.
Hazret-i Zübeyr'i gördü.
Bu zat onun oğluydu.
Ona Resulullah'ı sordu.
Hazret-i Zübeyr "Hamd olsun anne, Resulullah iyidir" dedi.
O, bu haberle ferahladı.
Ama yine de:
"Onu bana göster" dedi.
Onu sağ ve sıhhatte görünce sevince garkoldu. (Devamı yarın)
.Anneni geri çevir!
21-11-2013 01:00
(Dünden devam)
Hazret-i Safiyye, kardeşi Hazret-i Hamza'nın hâlini görmek istiyordu. Efendimiz, Hazret-i Safiyye'yi gördü.
Maksadını anladı.
Ve Hazret-i Zübeyr'e "Anneni geri çevir, kardeşinin cesedini görmesin" buyurdu.
Zübeyr bin Avvam:
"Başüstüne!" dedi.
Ve annesine dönüp "Resulullah geri dönmeni istiyor" dedi.
? ? ?
Hazret-i Safiyye "Başüstüne! Ama ben Ona yapılanları biliyorum. O, bu musibete Allah yolunda uğradı. Daha beterlerine de razıyız" dedi.
Efendimiz onu dinledi.
Görmesine izin verdi.
O da kardeşi Hamza'nın cesedi yanına oturup ağladı. Peygamber Efendimiz de ağladılar.
? ? ?
Hazret-i Zübeyr anlatır: "Annem bana bir hırka verip 'Hamza'yı buna sarınız' dedi.
Dediği gibi yaptılar.
Onu kefenlediler.
Ve kabre indirdiler. Peygamberimiz, münafıklardan Ebu Azze-el Cumehi'yi yakaladı. Onu Bedir'de esir etmiş, ama acıyıp öldürtmemişti.
Münafık yalvarıp:
"Beni bırak!" dedi.
Resul aleyhisselam "Sen artık Mekke'de ellerini ovuşturup 'Muhammed'e iki kere hile ettim' diyemeyeceksin!" dedi.
Ve Hazret-i Zübeyr'e:
"Vur şunun boynunu!" buyurdu.
O da emri ifa etti.
.Ben öğrenir gelirim!
22-11-2013 01:00
Hazret-i Cabir anlatır:
"Hendek günü Resulullah Efendimiz biz eshaba 'Kim, Benî Kureyza'nın tutum ve davranışını öğrenir de bize haber verir?' diye sordular.
Merak ediyorlardı.
Zübeyr bin Avvam:
'Ben öğrenir gelirim yâ Resulallah!' dedi.
Ve gitti hemen.
Hâllerini öğrendi.
Efendimize gelip 'Yâ Resulallah! Onlar, kalelerini tamir ediyor ve harp talim ve manevraları yapıyorlar' diye arz etti.
Efendimiz sevindi.
Ve bu sahabi için:
'Her Peygamberin bir havarisi vardır. Benim havarim de Zübeyr'dir' buyurdular."
? ? ?
Mekke'nin fethi hazırlıkları tamamlanınca Resûl-i Ekrem'in kumandasında binlerce Mücahit Mekke'ye doğru ilerledi.
Hazret-i Zübeyr de vardı.
Hatta o en öndeydi.
Sancağı o taşıyordu.
Efendimiz, Zübeyr bin Avvam'a, Mekke'nin Kudaa tarafından şehre girmelerini emir buyurdu.
? ? ?
Hazret-i Zübeyr, Deve Vakasında Hazret-i Ali tarafında olmayıp Hazret-i Âişe'nin ordusunda çarpışmıştı.
Namaz vakti girdi.
Namaza durdu.
Namaz kılarken şehit edildi.
Şehit olduğunda altmış yedi aşındaydı.
Hazret-i Ali bunu öğrendi. Şehadetine çok üzüldü.
Namazını bizzat kendi kıldırdı
.Ellerimizi ateşe sokalım
23-11-2013 01:00
Bir Hristiyanla bir Müslüman, münakaşa ederler. Her biri kendi dîninin hak olduğunu iddia etmektedir.
Ama anlaşamazlar.
Sonunda Müslüman:
"Bir teklifim var" der.
"Söyle, nedir?"
"Elimizi ateşe sokalım. Hangimizin eli yanmazsa anlarız ki onun dîni haktır."
Hristiyan:
"Tamam" der.
Ateş yakıp sokarlar ellerini.
Fakat o da ne?
İkisinin de eli yanmaz.
Müslüman hayretler içindedir.
Niyaz eder kalbinden:
"Yâ Rabbî! Bu ne hâldir?"
İlham olunur ki:
"Senin elin, bana olan imanın ve Habibime olan muhabbetinden dolayı yanmadı."
Mümin sorar:
"Ya onunki yâ Rabbî?"
İlham olunur ki:
"Onun eli de senin hürmetine yanmadı."
Âlimler bu babda:
"Bir gayrimüslimin eli, bir müminin hürmetine yanmazsa, Allahü teâlâ nice günahkârları Habibinin hürmetine elbette cehennemde yakmaz" buyurmuşlardır.
? ? ?
Efendimiz, Cebrail aleyhisselam ile Arş-ı âlâ'da idiler.
Takunya sesleri işitti.
Hazret-i Cibril'e sordu:
"Bu ses nedir?"
O, sesi dinleyip:
"Bilâl'in takunya sesleridir. O, şimdi takunya ile evden çıktı, mescide gidiyor" diye arz etti.
.Habbab'ın aşkı
24-11-2013 01:00
Asr-ı saadette bir Yahudi âlimi ve Habbab isminde bir oğlu vardı.
Çok da yakışıklıydı.
Güzel yüzlüydü.
Bir gün babasının odasına girdi.
Kenarda bir sandık gördü.
Çok merak etti.
Açmak istedi.
Ama açamadı.
Çünkü kilitliydi.
Merakı çoğaldı.
İçinde ne vardı acaba?
Bunu merak ediyordu.
Artık dayanamadı.
Kilidini söküp sandığı açtı.
Açınca etrafa "nur" saçıldı.
Çok şaşırdı.
Kendi kendine:
"Rüya mı görüyorum?" dedi.
? ? ?
Hayır, rüya değildi.
Gerçeğin kendisiydi.
Nur saçılıyordu.
İyice dikkat etti.
Nur, bir kitaptan fışkırıyordu.
O kitabı eline aldı.
İlk sayfasını açtı.
Okumaya başladı.
"Muhammed, Allah'ın habibi ve Peygamberidir. Ne mutlu Onu görüp iman edenlere" yazıyordu.
Bir daha okudu.
Resulullah'ı sevdi.
Hatta âşık oldu.
Kendi kendine:
"Ey Allah'ın habibi! Sen şimdi neredesin? Ah seni bir görebilsem" dedi.
Ve ağlamaya başladı.
Kendinden geçti.
Ve bayılıp düştü.
Derken babası geldi.
Onu böyle görünce şaşırdı. (Devamı yarın)
.Şu yöne doğru yürü
25-11-2013 01:00
(Dünden devam)
Oğlunu uyuyor zannetti.
Uyandırmaya kıyamadı.
Çocuk kendine geldiğinde, babası baş ucundaydı.
Sordu babası:
"Oğlum, ne bu hâlin?"
"Ben âşık oldum baba."
"Âşık mı oldun, kime?"
"Son Peygamber Muhammed aleyhisselama."
? ? ?
Adam beyninden vurulmuşa döndü. Şiddetle dövüp hapsetti onu bir hücreye.
Habbab el açıp:
|
