|
Danyal aleyhisselâm
2003-01-03 01:00:00
İsrâiloğulları, önceden gönderilen, Bir nice Peygamberi dinlemediklerinden, Musallat kıldı Allah, onlara zâlimleri, İstîlâya uğradı, birden memleketleri. "Buhtunnasar", orduyla girip bölgelerine, Şâm ve havâlîsini, hep geçirdi eline. En ufak bir merhamet bile hiç göstermeden, Öldürdü pek çoğunu, büyük küçük demeden. "Beyt-ül mukaddes"i de, bir harâbe hâline, Çevirip, esirlerle Bâbil'e döndü yine. "Danyal aleyhisselâm", pek de genç hâli ile, Esîrler arasında, gitmiş idi Bâbil'e. Buhtunnasar, fark edip onun olgunluğunu, Esîrlerden ayırıp, saraya aldı onu. Lâkin haset ettiler onu çekemiyenler, Bu işi bozmak için, düşündüler hîleler. Gelip, Buhtunnasar'a şöyle söylediler ki: (O, senin milletinden ve dîninden değil ki.) Buhtunnasar hemence, bu işi tahkîk edip, Hapse attı sonunda, hakîkati öğrenip. Çok geçmeden, korkulu bir rü'yâ gördü lâkin, Uyanınca, rü'yâyı unuttu sabahleyin Bütün kâhinlerini, toplayıp bir araya, Dedi ki: (Söyleyiniz, nasıl idi o rü'yâ?) Dediler ki: (Efendim, bilemeyiz onu biz, Rü'yâyı anlatırsan tâbir edebiliriz.) Danyal aleyhisselâm, duydu bunu hapisten, Zindancıyı çağırıp, dedi ki ona hemen: (Eğer Buhtunnasar'a, götürür isen beni, Rü'yâsını söyleyip, yaparım tâbirini.) Haber verdi zindancı, bu teklîfi sultâna, Çok sevinip, dedi ki: (Acele getir bana.) Ve lâkin o zamanlar, şöyle bir âdet vardı Onun yanına giren, önce secde yapardı. Danyal aleyhisselâm, bu husûsu önceden, Bilirdi, lâkin yine, girdi secde etmeden. Buhtunnasar, merakla sordu ki ona derhâl: (Niçin secde etmeden giriyorsun ey Danyal?) Buyurdu: (Rabbim bana, rü'yâ tâbir etmeği, Öğretti ki, bu işi yaparım gâyet iyi. Lâkin bir şart koştu ki bu bâbta bana Rabbim, O da, O'ndan gayriye, hiç secde etmiyeyim.) O böyle söyleyince, dedi ki o bu defâ: (Demek ki sen Rabbinin ahdine ettin vefâ. Hakîkatli kişisin, seni tebrîk ederim, Benim bir müşkilim var, çözersin zannederim. Geçen gün rü'yâ gördüm, unuttum sonra fakat, O rü'yâ ve tâbiri nasıldı, bana anlat.
.Danyal aleyhisselâm
2003-01-04 01:00:00
"Danyal aleyhisselâm", buyurdu ki o anda: (O gece, büyük bir "Put" görmüş idin rü'yânda. Altın, gümüş ve bakır, demir ve kerpiç ile, Yapılan o heykele bakarken sevinç ile, O anda, gökyüzünden büyük bir "Taş" düşerek Toz hâline getirdi, ona çarpıp ezerek. Sonra o taş büyüdü, öyle oldu ki hem de, O taştan başka bir şey görünmezdi âlemde.) Buhtunnasar, rü'yâyı hatırlayıp dedi ki: (Evet, buydu o rü'yâ, tâbiri nedir peki?) Buyurdu: (Gördüğün put, çeşitli ümmetlerdir, Altın, senin içinde bulunduğun ümmettir. Gümüş ise, oğlunun hükmedeceği millet, Demir "Acem" demektir, Bakır "Rum"a işâret. Gökyüzünden inip de, o putu helâk eden Taş ise, "Peygamber"dir âhir zamanda gelen.) Dinledi Buhtunnasar onun bu tâbirini, Dedi ki: (Sıkıntıdan kurtardın şimdi beni. Rü'yâyı doğru bildin, tâbir dahî hakîkat, Sana, karşılığında ne vereyim mükâfât? İstersen bırakayım, yurduna eyle avdet, İster eskisi gibi, burda eyle ikâmet.) Danyal aleyhisselâm, düşünerek bir miktâr, Yine o memlekette kalmağa verdi karâr. O zaman Buhtunnasar, devletin erkânına, Emir verip getirtti hepsini sarayına. Dedi: (Danyal, çok zekî ve akıllı biridir, Unuttuğum rü'yâyı, o bilip etti tâbir. Kavuşturduğu için beni huzûrlu hâle, Memleket işlerini, ona ettim havâle. Benim emrim uymazsa, Danyal'ın bir emrine, Bana değil, Danyal'a tâbi olun siz yine.) Onlar bunu dinleyip, eylediler çok hayret, Ve "hazreti Danyal"a, güttüler kin ve haset. Ona böyle îtibâr, ilgi göstermesine, Karşılık dediler ki, hîleyle kendisine: (Seninle onun dîni, aynı değil bir defâ, Sen "Ateş"e taparsın, o ise bir "Allah"a. Sen de bize izin ver, "Put" yapalım sana bir, O da gizli şeyleri, sana söyliyebilir.) Buhtunnasar dedi ki: (İsbât da ederseniz, Elbette makbûlümdür, becerebilirseniz.) "Put"u yapıp, yanında, bir de "Ateş" yaktılar, Secde etmiyenleri, o ateşe attılar. "Hazreti Danyal"ı da bularak bir yolunu, Attılar, lâkin ateş yakmadı aslâ onu. Danyal Nebî en sonra, Kudüs'e etti avdet, "Sûse" denen şehirde, vefât etti nihâyet
.Uzeyr aleyhisselâm
2003-01-05 01:00:00
O da, esirler içindeydi Kendisi ya "Peygamber", yâhut da "Velî" bir zât, Zîrâ Nebîliğine, Kur'ânda yok sarâhat. İsrâil oğulları, ilâhî emirlere, Göz yumup, uymayınca birçok Peygamberlere, Cezâlandırmak için, Hak teâlâ onları, Belâ etti o kavme zâlim "Buhtunnasar"ı. Bâbil'in hükümdârı olan bu Buhtunnasar, Ordusuyla saldırıp, yaptı çok zulüm, hasar. "Mescid-i Aksâ"yı da eyledi o yerle bir Çoklarını öldürüp, gençleri etti esîr. "Hazreti Uzeyr" dahî, esîrler içindeydi, Buhtunnasar, Kudüsten Bâbil'e geri geldi. "Uzeyr Nebî", Bâbil'de esîr kaldı bir müddet Lâkin çok istiyordu, Kudüs'e etsin avdet. Elli yaşındaydı ki, nihâyet verdi karâr, Merkebine binerek, Bâbil'den etti firâr. Kudüs yakınlarında buldu sonra kendini, İnerek, bir ağaca bağladı merkebini. Nazar etti etrâfa, gördü ki: "Koca şehir, Vîrâneye çevrilmiş", oldu çok müteessir. Karnı da acıkmıştı, çok yorgun idi zâten, Biraz "İncir" ve "Üzüm" kopardı o bahçeden. O meyveleri yiyip, bir tefekküre daldı. Yıkılmış hânelere, harâb yollara baktı. İnsanların, çürümüş ten ve kemiklerine, Bakıp, çok duygulandı, hüzün çöktü içine. "Böyle harâb olmuşken, bu beldenin her yeri, Nasıl ihyâ edecek, Hak teâlâ bu yeri?" O böyle düşünürken, uykuya daldı birden, Kabzetti hak teâlâ, rûhunu bedeninden. Ve lâkin Allah onun, aldıysa da rûhunu, İnsanlardan "Yüz sene" gizledi vücûdunu. Ölmüş olduğu hâlde "Uzeyr aleyhisselâm", Bu kadar yıl, bedeni, kalmıştı sapasağlam. "Yüz sene" hitâmında, Hak teâlâ "Uzeyr"i, Diriltip, kendisine gönderdi bir meleği. (Ne kadar zaman geçti?) diye sordu o melek, Dedi ki: (Bir gün veya daha az olsa gerek.) Çünki uyuduğunda, olmuştu yeni gündüz, Dirilince baktı ki, batmamış güneş henüz. Melek dedi: (Yâ Uzeyr, yüz yıl geçti aradan, Bak, yiyeceklerin de, duruyor bozulmadan.) Baktı, "İncir" ve "Üzüm" taptâze duruyorlar, Dalından yeni kopmuş gibiydi hem de onlar. Merkebine baktı ki, hep çürümüş etleri, Birbirinden ayrılmış, toz olmuş kemikleri. Uzeyr aleyhisselâm, bakarken merkebine, Dirilip, yürümeğe başladı hemen yine.
.Uzeyr aleyhisselâm
2003-01-06 01:00:00
Onu tanıyamadılar "Uzeyr aleyhisselâm", dirilen merkebine, Binerek, geldi yine Kudüs vilâyetine. Eski mahallesinin, tahmîn edip yerini, Bir sokağa girerek, durdurdu merkebini. Bir hânenin önünde, bir kadın gördü, fakat, Gözleri "âmâ" idi, eli ayağı "Sakat". Sordu ona: (Uzeyr'in eski evi nerdedir?) Eliyle göstererek, dedi: (İşte bu evdir. Ben dahî yüz yıl önce Onun hizmetçisiydim, Tekrâr geleceğine yok artık hiç ümîdim.) Ağlamağa başladı Uzeyr de o aralık, Buyurdu: (Ben Uzeyr'im, yurduma döndüm artık.) Dedi: (Sen Uzeyr isen, duâ et de bakayım, Gözlerim açılsın ve tutsun elim ayağım.) Uzeyr aleyhisselâm duâ etti Rabbine: (Yâ Rabbî, bu kadının şifâ ver her derdine.) Kadının kör gözleri, iyi oldu bir anda, Ve cânlılık hissetti el ve ayaklarında. Onsekiz yaşındaki oğlu da, o zamanlar, Yüzonsekiz yaşında olmuştu bir ihtiyâr. Ak saçlı, pîr-i fânî hâldeki o evlâdı, Gelip gördü ise de, onu tanıyamadı. Dedi: (Bakın sırtına, Hilâl gibi beyaz bir, "Ben" varsa, anlayın ki hakîkaten Uzeyr'dir.) Uzeyr aleyhisselâm kaldırdı gömleğini, Âile fertlerinin hepsi gördü o "Ben"i. O zaman bildiler ki, "Uzeyr"dir hakîkaten, Şehir ahâlîsi de duydular bunu hemen. Ve lâkin doğru yoldan ayrılıp o insanlar, Azıp sapıtmışlardı iyice o zamanlar. "Uzeyr Nebî" onlara eyledi çok nasîhat, Onun öğütlerini tutmadı kimse fakat. Dediler: (Sen, "Tevrât'tan söylüyorum" diyorsun, Buhtunnasar, onları yakmıştı biliyorsun. Şu anda yeryüzünde Tevrât'tan yokken eser, Bize, senin sözlerin aslâ olmaz mûteber.) Onlardan bir tânesi dedi ki: (Filân dağda, Tevrât'ın bir nüshası gömülüdür şu anda.) Çıkarıp getirdiler o nüshayı âcilen, Dediler ki: (İmtihân edelim onu hemen.) Ezberden okuyunca Uzeyr aleyhisselâm, Baktılar, okuduğu, "Tevrât"ın aynısı tam. Dediler ki: (İçinde, başka şey var bu işin, Zîrâ bu, mümkün değil normal bir insan için. Yüz yıl geçtiği hâlde, okuduğu doğrudur, Öyleyse şüphe yok ki, o, "Allahın oğludur".) "Uzeyr aleyhisselâm", nasîhat ettiyse de, Ve lâkin o ahmaklar, inanmadı yine de.
.Zekeriyya aleyhisselâm
2003-01-07 01:00:00
Benî İsrâil için gelen Hakk'ın Nebîsi, "Süleymân" Peygambere dayanır sülâlesi. Hep Mescid-i Aksâda vakit geçiriyordu, Allahü teâlâya ibâdet ediyordu. Peygamber olmak ile şereflenince bu zât, İsrâil oğulları, eylediler itâat. Yaşlanmasına rağmen, olmamıştı evlâdı, Lâkin sâlih bir oğlu olmasıydı murâdı. Duâ etti: (Yâ Rabbî, bize, yüce katından, Rızânı gözetecek bir evlât eyle ihsân.) Bu hâlis duâsını, Allah kabûl eyledi, Ve "Hazreti Yahyâ"yı Cibrîl'le müjdeledi. Hanımı "Doksansekiz", kendi "Yüzyirmi"sine, Varmışlardı, bu müjde gelince kendisine. Vaktâ ki doğum için o müddet oldu tamâm, Teşrîf etti dünyâya "Yahyâ aleyhisselâm". Onun tevellüdünden bir altı ay sonra da, "Îsâ aleyhisselâm" teşrîf etti dünyâya. O doğunca, annesi, Onu yanına alıp, Kavminin arasına götürdü kundaklayıp. Kavmi suâl etti ki: (Ey Meryem, kim bu çocuk? Yoksa çirkin bir iş mi işledin, söyle çabuk? Sen ki, genç bir kız idin, evli de değildin hem, Öyleyse bu çocuğu nerden aldın ey Meryem? Sâlih bir kimse idi halbuki baban İmrân, Annen dahî, iffetli hanımdı ayân beyân. Annesiyle babası temiz olan bir kişi, Nasıl işliyebilir böyle çirkin bir işi?) "Meryem", yalnız dinleyip, vermedi hiçbir cevâp, Onları, kendisine eylemedi muhâtap. Lâkin mâruz kalınca bu tür iftirâlara, Kundakta "Îsâ Nebî" cevap verdi onlara. Dedi ki: (Ey câhiller, dinleyin herbiriniz, Bu iffetli anneme iftirâ etmeyiniz. Beni, âdet hârici ve babasız olarak, Yalnız "Kün" emri ile yarattı cenâbı Hak.) Onlar bunu duyunca, el çekerek "Meryem"den, "Zekeriyyâ Nebî"ye dil uzâttılar hemen. Dediler ki: (Meryem'in yanına girip çıkan, O idi, bunun için bu işi odur yapan.) Onu öldürmek için, hep düştüler peşine, O da, girip saklandı bir bahçenin içine. Bir "Ağaç", kendisini çağırdı açılarak, O içeri girince, kapandı tam olarak. Böylelikle kâfirler kaybedince izini, Şeytân ihbâr eyledi onlara kendisini. Ağacı, testereyle keserek o müşrikler, Bu büyük Peygamberi böyle şehîd ettiler.
.Yahya aleyhisselâm
2003-01-08 01:00:00
O, Benî İrâil'e, Hakk'ın bir Peygamberi, Güzellik ve cemâlde yok idi bir benzeri. "Yahya aleyhisselâm" gelir gelmez dünyâya, Melekler, kendisini çıkardılar semâya. Sütten kesilinceye kadar belli bir zaman, Gıdâsı, sırf "Cennet"ten olundu ona ihsân. Çocukluktan belliydi olgunluğu, kemâli, Ve sâir çocuklara benzemezdi bir hâli. Meselâ akrânları oynarken her gün oyun, Allahü teâlâyı anardı kalbi Onun. Derlerdi: (Gel bizimle, sen de oyna ey Yahya!) Derdi ki: (Oyun için gelmedik biz dünyâya.) Kıldan elbise giyer, yerdi arpa ekmeği, En büyük zevk bilirdi, o, ibâdet etmeği. "Cehennem" korkusuyla ağlardı gece gündüz, Öyle ki, gözyaşları yapmıştı yüzünde iz. Babası bakardı hep, her vaaza başlarken, O varsa, bahsetmezdi "Cehennem ateşi"nden. Bir gün onu görmeyip, "Azâb"tan bahsedince, O, bunları işitip, feryât etti bir nice. Ağlayıp inliyerek, dışarı çıktı hemen, Yöneldi sahrâlara, geçmiş idi kendinden. Eve geldi babası, mescidden ayrılarak, Dedi ki: (Ey Yahya'nın vâlidesi, durma kalk. Yahya'dan gâfil olup, bahsettim Cehennemden, Meğer o içerdeymiş, işitmiş bunu benden. Cehennemi duyunca, gitti o feryâd edip, Korkarım ki ölmüştür, anlıyalım gel gidip.) Çıkıp, oğullarını ararken yana yana, Nihâyet rastladılar sahrâda bir çobana. Dediler: (Genç birini gördün mü bu mahâlde?) Dedi ki: (Siz Yahya'yı ararsınız herhâlde. Şu dağın eteğinde gördüm onu demin ben, Ağlayıp, yaş dökerdi devâmlı gözlerinden.) O tarafa giderek, buldular onu yine, Ve alıp getirdiler o gün hânelerine. "Yahya aleyhisselâm" gelince rüşd çağına, Rabbimiz, "Peygamberlik" makâmı verdi ona. İnsanları hak yola çağırdı senelerce, Lâkin inanmıyanlar oldu ona bir nice. Yahûdî hükümdârı "Herod"un bir torunu, Olan Birinci Herod, severdi lâkin onu. Kardeşinin kızıyla evlenebilmek için, Bir "Fetvâ" isteyince, vermedi ona izin. Zîrâ câiz değildi o dinde bu evlilik, Kız, bu defâ Herod'un nefsini etti tahrîk. Müstehcen görünerek, dedi ki: (Beni dinle, Yahya'yı öldürürsen evlenirim seninle.) O, nefsine aldanıp, emir verdi bu sefer, Gelip yakalıyarak, onu şehîd ettiler. Ve lâkin cezâsını Allah verdi tabii, Kızı, yerin dibine batırdı "Kârûn" gibi.
.Hazret-i Meryem
2003-01-09 01:00:00
Benî İsrâil için gelen en son Nebîdir, Yeni bir din getiren "Ülül'azm" Peygamberdir. Sâir Nebîler gibi, o dahî "İnsan" idi, Rabbimiz, kendisini "Babasız" halkeyledi. O, Kudüs'te dünyâya teşrîf eylemişti ilk, Sonra, "Otuz" yaşında verildi Peygamberlik. Hak teâlâ "İncîl"i indirdi kendisine, Çağırdı gece gündüz halkı kendi dînine. Rabbimiz, üç yıl sonra, Onu yerden alarak, Çıkardı gök yüzüne hem de "diri" olarak. Kıyâmet yaklaşınca, Rabbimiz onu yine, İndirecek Şâm'daki Ümeyye Câmii'ne. Daha sonra evlenip, çocukları olacak, "Mehdî" ile buluşup "kırk sene" yaşıyacak. Sonra vefât ederek gidecek âhirete, Defni dahî olacak "Hücre-i saâdet"e. Annesi "Meryem Hâtun", çok mübârek bir kadın, O idi en iyisi dünyâ hâtunlarının. Babası "İmrân" olup, annesi "Hunne hâtun", Çocuğu olmuyordu önceleri hiç onun. Dedi: (Bana bir çocuk verirsen ey Allahım, Onu, Beytül makdîs'e hizmetçi yapacağım.) Zîrâ böyle bir âdet var idi o zamanlar, Çok sevâp kazanırdı böyle nezir yaparlar. Yalnız erkek çocuklar hizmete verilirdi, Hem, bebek doğar doğmaz, bu nezir edilirdi. O, bu nezri yapınca, "Bir yıl" geçti aradan, Ona, bir "Kız" evlâdı ihsân etti Yaradan. Lâkin erkek çocuğu o ümîd ediyordu, Şükredip, bu kızına "Meryem" adını koydu. Sonra kızı "Meryem"i kucağına alarak, Onu, Beytül makdîs'e götürdü ilk olarak. Sonra kızı "Meryem"i teslîm edip oraya, Dedi ki: (Alın bunu, bu, adaktır buraya.) Kabûl edip, sonra da düşündüler ki çoğu: "Kimin himâyesine verelim bu çocuğu?" Lâkin beytin imâmı, "Zekeriyyâ Nebî"ydi, Ayrıca da Meryem'in teyzesinin beyiydi. Dedi: (Benim bununla akrabalığım vardır, Zîrâ bunun teyzesi, benim nikâhımdadır. Daha çok münâsibtir onu bana vermeniz, Ona iyi bakarım, olmasın hiç şüpheniz.) Lâkin cân atıyordu herkes onu almağa, Dediler: (Öyle ise, gidelim bir ırmağa. Herkes Tevrât yazdığı kalemi suya atsın, Kiminki batmaz ise, bu çocuğu o alsın.) "Zekeriyyâ Nebî"nin batmayınca kalemi Ona tesîm ettiler bakmak için "Meryem"i.
.Hazret-i Meryem
2003-01-10 01:00:00
"Meryem" sütten kesilip, bir miktâr büyüyünce, Yâni kalkıp oturur bir duruma gelince, Zekeriyyâ Peygamber, sırf onun için, özel, Beyt içinde, bir "Oda" yaptırdı gâyet güzel. Biraz yüksekçe olup, çardağa benziyordu, Ve ancak merdivenle çıkıp iniliyordu. Bu odaya, "hazreti Zekeriyya"dan hâriç, Görevlilerden bile, bir giren olmazdı hiç. "Zekeriyya Nebî"de var idi bir anahtar, O, her girip çıktıkça kitlerdi yine tekrâr. "Meryem"in ihtiyâcı ne ise, o görürdü, Ona, her gün "bir günlük yiyecek" götürürdü. Ve lâkin o odaya girseydi her ne vakit, Önünde, çok "Yemekler" görürdü çeşit çeşit. Halbuki o odaya başkası girmiyordu, Öyleyse bu rızıklar nereden geliyordu? Üstelik kış meyvesi görürdü yaz gününde, Kışın da, yaz meyvesi bulurdu hep önünde. Sordu bir gün Meryem'e: (Nedir bunun hikmeti?) Dedi ki: (Bunlar bana, Rabbimin bir ni'meti.) Bir gün hazreti Meryem, dururken makâmında, Genç bir "Delikanlı"yı gördü birden yanında. Bu gelen, "Cebrâil"di, insan şeklindeydi hem, Lâkin tanımamıştı onu hazreti Meryem. Âniden rastlayınca genç bir "Erkek kişi"ye, Kemâl-i iffetinden kapıldı endîşeye. Başkasının girmesi hiç de mümkün değilken, Yine perde çekmişti önüne iffetinden. Lâkin nasıl girmişti bu "Genç erkek" yanına? Kalbi çok ürpererek, şöyle söyledi ona: (Ey kişi, Allahtan kork, çekilip git yanımdan Allaha sığınırım bana zarar yapmandan.) "Cibrîl" dahî o zaman tanıtıp kendisini, Giderdi böylelikle onun endîşesini. Dedi ki: (Ben Allahın elçisi bir meleğim, Ve seni, çok temiz bir oğulla müjdelerim.) O bunu işitince, korkusu oldu zâil, Dedi: (Benim çocuğum olur mu, mümkün değil. Zîrâ evli değilim, etmedim henüz tezvîç, Yabancı bir erkek de dokunmadı bana hiç. Günâh da işlemedim, bütün bunlara rağmen, Çocuğum nasıl olur, anlamadım bunu ben.) Cibrîl dedi: (Ey Meryem, doğrudur dediklerin, Evet, evli değilsin, günâh da işlemedin. Ve lâkin bilesin ki, şu dediğim bir gerçek, Allah, sana babasız çocuk ihsân edecek. Hak teâlâ katında kolaydır böyle yapmak, Zîrâ küllü şeylere kâdirdir cenâbı Hak.)
.Hazreti Meryem
2003-01-11 01:00:00
"Cebrâil" bu müjdeyi ona verdi ve hemen, Yakasına üfürüp, çıkıp gitti o yerden. "Meryem", Hak teâlânın emri ve kudretiyle, Hâmile oldu "hazreti İsa"ya böylelikle. Bir anne namzedinde görülen hâller, aynen, Görüldü onda dahî o andan îtibâren. Onbeş yaşında idi, bu vâki olduğunda, "Yusuf-i Neccâr" ile nişânlıydı o anda. "Meryem"in bu hâlini, daha önce herkesten, Nişânlısı farkedip, çok şaşırdı hayretten. Günâh işlemesine ihtimâl vermiyordu, Lâkin bu hâlini de îzâh edemiyordu. En son dayanamayıp, bularak bir yolunu, Ve hazreti Meryem'e suâl etti o bunu. Dedi: (Sende, annelik hâlleri görüyorum, Lâkin bu nasıl oldu, aslâ çözemiyorum. Ey Meryem, söyler misin bana sen şunu yalnız, Çocuk gelebilir mi dünyâya hiç babasız?) Cevâbında dedi ki: (Elbette gelebilir, Zîrâ cenâb-ı Allah külli şeye kâdirdir. Bilmez misin hazreti Adem'le Havvâ'yı da, Anasız ve babasız yarattı Hak teâlâ.) O bunu işitince, oldu teskîn ve râhat, Onun temizliğine getirdi tam kanâat. Ve lâkin Yahudîler başladı bu sefer de, Bunun dedikodusu yapılırdı her yerde. O "hazreti Meryem" ki, iffet ile hayânın, Zirvesinde bulunan çok şerefli bir hanım. Hakkında söylenenler, üzdü onu be gâyet, Başka yere hicreti düşündü en nihâyet. Kudüs'ün güneyinde ve bir dağın ardında Bir kasaba vardı ki, hem "Beyt-i Lahm" adında, Tenhâ ve sâkin olup, tam aradığı yerdi, Kudüs'ten ayrılarak, buraya hicret etti. Gözden uzak bu yere geldiyse de o fakat, Maalesef olmadı yine teskîn ve râhat. Hakkında söylenilen o dedikoduları, Düşündükçe, artardı dert ve sıkıntıarı. Bir gün geziniyorken o yerin bahçesinde, "Doğum" alâmetleri belirdi kendisinde. Yakınında vardı bir kuru "Hurma ağacı", Oraya vardığında, arttı ağrı ve acı. Dedi ki: (Ne olaydı, dünyâya gelmiyeydim, Ve keşke öleydim de, bunları görmiyeydim.) O, ağaca yaslanmış, söylenirken böyle tam, Teşrîf etti dünyâya "İsa aleyhisselâm".
.Hazreti Meryem
2003-01-12 01:00:00
İlk mûcize "İsa aleyhisselâm" dünyâya geldiğinde, Fazlalaştı elemi hazreti "Meryem"in de. Zîrâ o düşündü ki: "Yahudîler bu sefer, Eskisinden daha çok iftirâlar ederler. Ve hattâ beni bulup, sorarlar ki birçoğu, Nereden elde ettin bu babasız çocuğu?" O anda, kendisine bir nidâ geldi birden, "Hazreti İsa" idi bizzât nidâ eyliyen. Diyordu ki: (Üzülme, bilakis haz duy, sevin, Zîrâ böyle muhterem bir oğlun oldu senin. Bak, önünde bir "Nehir" yarattı Hak teâlâ, Böylece mertebeni yüceltip kıldı âlâ. Şu "Hurma dalını" da, tut şimdi, kendine çek, O, hemen yeşillenip, sana hurma verecek. Ye bu tâze hurmadan, bul eski kuvvetini, O sudan da içerek, gider harâretini. Ve senin bu oğlunla, gözün aydın olsun hem, Mânevî bir lezzetle ömür sür, çekme elem. İnsanlar, eğer senin yanına gelirlerse, "Babasız çocuk" için bir suâl ederlerse, Oğluna işâretle de ki: "Oruçluyum ben, Bugün hiçbir kimseye söz söylemem katiyyen.") Zîrâ şöyle idi ki o dinde oruç tutmak, Yemek ve içmek gibi, hem yasaktı konuşmak. O gün "hazreti Meryem" duyunca bu nidâyı, Ayağının ucunda gördü akan ırmağı. O hurma dalını da silkeledi bir miktâr, Bir anda, o ağaçta bitti tâze hurmalar. O hurmalardan yiyip, içince o sudan da, Üzüntüsü azalıp, sâkinleşti o anda. "İsa Nebî", dünyâya teşrîf eylediğinde, Yıkıldı bütün putlar, dünyânın her yerinde. "İblîs" dahî bu işi merak etti büsbütün, Duydu ki, "İsa Nebî" dünyâya gelmiş o gün. Ve o gün, gökyüzünde doğdu büyük bir "Yıldız", İran şâhı görünce, korkup oldu râhatsız. Cümle kâhinlerini toplayıp etrâfına, Dedi ki: (Hikmetini söyleyin bunun bana.) Dediler: (Büyük yıldız doğduysa gökyüzünde, Çok büyük bir kişi de doğmuştur yeryüzünde.) Buna, Yahudîler de muttali oldular hem, Baktılar ki yerinde yoktur hazreti Meryem. Hayret içerisinde kalan o Yahûdîler, "Nereye gidebilir?" diye merak ettiler. Biri dedi: (Ben onu görmüştüm Beyt-i Lahm'da, İhtimâl ki orada bulunur o şu anda.) Toplanıp, o yalancı ve hâin Yahûdîler, "Meryem"in bulunduğu Beyt-i Lahm'a geldiler.
.Hazreti Meryem
2003-01-13 01:00:00
Yahudilerin iftirâsı Geldi benî İsrâil, "Beyt-i Lahm"a ve lâkin, Gördüler, bir çocuk var kucağında "Meryem"in. Ve hemen sordular ki: (Ey Meryem, ne bu çocuk? Çirkin bir iş mi yaptın sen yoksa, söyle çabuk? Sen ki genç bir kız idin, evli de değildin hem, Böyleyken bu çocuğu nerden aldın ey Meryem? Halbuki baban "İmrân", sâlih idi elbette, Vâliden "Hunne" dahî, meşhûr idi iffette. Annesiyle babası temiz olan bir kişi, Nasıl işliyebilir böyle çirkin bir işi? Bu hâlleri, sen nasıl başımıza getirdin? Gayri meşrû bir çocuk sâhibi oluverdin.) "Meryem" yalnız dinledi, vermedi hiçbir cevâp, Onları, kendisine almadı hiç muhâtap. Zîrâ işin aslını onlara îzâh etmek, Fevkalâde zor olup, hattâ imkânsızdı pek. Bu sebepten hiçbir şey konuşmayıp, bu defâ, İşâret etti yalnız o "hazreti İsa"ya. Demek istemişti ki: "Siz bunun hikmetini, Buna sorun, o söyler işin hakîkatini." Dediler ki: (Ey Meryem, beşikteki sabîye, Ne suâl edelim ki, bize haber ver diye. O yaştaki bir çocuk konuşamaz, bu gerçek, O bize hakîkati nasıl beyân edecek? Belli ki, sen cevâptan düşünce âciz hâle, Çâresiz cevâbını ona ettin havâle. Gerçi günâh sonunda doğduysa da o fakat, Bu suç sana âittir, çocukta yok kabâhat.) Meryem mâruz kalınca böyle iftirâlara, Kundakta "İsa Nebî" cevâp verdi onlara. Dedi ki: (Ey câhiller, dinleyiniz hepiniz, Benim yüksek şânıma taarruz etmeyiniz. Edep hayâ timsâli ve çok iffetli olan, Vâlidem hakkında da sakının iftirâdan. Bilin ki, ben Allahın şerefli bir kuluyum, Ve halkı, doğru yola çağıran Resûlüyüm. Bana bu vazîfeyi verdi ki Hak teâlâ, Herkesi irşâd edip, sevk edeyim Hak yola. Âdetin hilâfına, hem babasız olarak, Beni, "Kün!" emri ile yarattı cenâbı Hak. Ben doğduğum bu günden, tâ vefâtıma kadar, Şeytânlar bana aslâ yapamaz hiçbir zarar. Mahşerde dirilip de, kalktığımda mezârdan, Yine ben korunurum o gün de her zarardan.) "İsa Nebî" kundakta konuşunca bunları, Şaşıp donakaldılar İsrâiloğulları. Dillerini yutarak hepsi sükût ettiler, Lâkin dedikodudan yine vazgeçmediler.
.İsa aleyhisselâm
2003-01-14 01:00:00
"İsa aleyhisselâm" bu dünyâya gelince, Gökte, büyük bir "Yıldız" doğmuş idi o gece. İran Şâhı, sorunca kâhinlerden bu işi, Dediler ki: (Doğmuştur bugün büyük bir kişi.) Şâh, onlardan aldığı bu cevâp üzerine, Elçiler irsâl etti dünyânın her yerine. Dedi ki: (Öğreniniz onun kim olduğunu, Hediyeler vererek görün de gelin onu.) Onlardan bir kısmı da, geldi "Şâm" diyârına, Sordular bu çocuğu devrin hükümdârına. O dedi: (Beyti Lahm'da, geçen gün doğdu biri, Doğar doğmaz görüldü fevkalâde halleri.) Ve bir adamını da yanlarına katarak, Gönderdi "Beyt-i Lahm"a, kötü plân kurarak. Zîrâ tembîh etti ki adamına gizliden, (Elçiler ayrılınca, çocuğu öldür hemen.) Ve lâkin annesine, gâibden bir münâdî, Hak teâlâ katından bu işi haber verdi. "Hazreti Meryem" dahî, bu ihbâr üzerine, Oğlunu kucaklayıp, gitti "Mısır" iline. Orada, on iki yıl kalarak en nihâyet, Oğlu ile berâber "Kudüs"e etti avdet. "İsa aleyhisselâm" çocuk yaşında bile, Halk içinde tanındı çok üstün hâlleriyle. Sonra, "Otuz" yaşına vâsıl olduğu zaman, Ona, vahy-i ilâhî geldi Hak teâlâdan. Bu vahyi alır almaz, başladı teblîğine, Çağırdı insanları Allahın "Hak dîni"ne. Lâkin Benî İsrâil ona inanmadılar, Bir çoğu inâd edip, dalâlette kaldılar. Bâzısı daha azıp, (Îsâ ilâhtır) diye, İsnâtta bulundular hattâ Îsâ Nebî'ye. "İsa Peygamber" dahî işitince bunları, Bu bozuk îtikaddan îkâz etti onları. Buyurdu: (Ey insanlar, hem benim, hem sizlerin, Rabbi olan Allaha inanıp, kulluk edin. Benim, "ilâhlık" ile alâkam yoktur aslâ, Beni de, sizin gibi yarattı Hak teâlâ. Bu, "Allaha şirk"tir ki, gâyet fenâ bir iştir, Cezâsı, âhirette ebediyyen ateştir.) Lâkin Benî İsrâil yine inanmadılar, O nasîhat ettikçe, daha fazla azdılar. Girmedikleri gibi getirdiği "Hak dîn"e, Hem de mâni oldular onun bu teblîğine.
.İsa aleyhisselâm
2003-01-15 01:00:00
Bir gün "İsa Nebî"ye gelerek havârîler (Duâ et, gökten bize sofra insin) dediler Hiç de İsa Nebî'ye hoş gelmedi bu fakat, Buyurdu ki: (Bu işte, nedir gâye ve maksat? Şüphe mi edersiniz Allahın kudretinden? Değilse, niçin bunu istersiniz siz benden?) Dediler ki: (Allaha ve sana inandık biz, Lâkin istiyoruz ki, artsın bu yakînimiz.) İsa aleyhisselâm, iki rek'at bir namâz, Kılıp kalktı ayağa, saf saf oldu cümle nâs. Ayakta el bağlayıp, başını eğdi öne, Sonra da, ağlıyarak duâ etti Rabbine. Dedi: (Yâ Râb, bir sofra indir de gökten bize, Peygamber olduğuma olsun açık mûcize.) Kendisine bir vahiy geldi ki Rabbimizden: (Yâ İsa, bu sofrayı indiririm size ben. Lâkin biri, nankörlük ederse bu sofraya, Uğratırım ben onu şiddetli bir belâya.) O anda gördüler ki, bulutlar arasından, Bir "Sofra" iniverdi önlerine semâdan. "İsa Nebî", sofraya bizzât teşrîf ederek, Kaldırdı örtüsünü "Besmele" söyliyerek. Baktılar, var sofrada kızarmış yedi balık, Öyle ki, hiç birinde yok idi pul ve kılçık. Ayrıca, yedi pişmiş, tâze sıcak çörekler, Bir yanda tuz ve sirke, öbür yanda meyveler. İsa aleyhisselâm, fakîr, hasta ve sakat, Kim varsa, o sofraya dâvet etti o sâat. Buyurdu ki: (Bu rızık, lütfudur Rabbimizin, Yiyiniz, size şifâ; belâdır gayri için.) "Binüçyüz kişi" gelip, yediler fazla fazla, Yine de bir azalma olmadı onda aslâ. Bu bereket sofrası, doyunca herkes yine, Gözlerinin önünde yükseldi gökyüzüne. O sofra, gün aşırı, kuşluk vakti gelirdi, Öğle üzeri tekrâr semâya çekilirdi. Hem de o, yükselirken yer yüzünden göklere, Onun gölgesi dahî, düşerdi hattâ yere. Sonra bir vahiy geldi Allahü teâlâdan: (Sağlamlarla zenginler yemesin bu sofradan.) Bundan sonra bâzısı, başladılar isyâna, Ve arka çevirdiler bu ilâhî ihsâna. Hattâ alay ederek, dediler ki: (Bunu siz, Gerçekten hak nesne mi telakkî edersiniz?) Küfrân-ı ni'met eden o nasîbsiz kişiler, Bir anda, birer "Domuz" şekline dönüştüler. Ve üç günün sonunda, hepsi de oldu helâk, Verdi cezâlarını onların cenâbı Hak.
.İsa aleyhisselâm
2003-01-16 01:00:00
"İsa aleyhisselâm" devr-i saâdetinde, Zâlim, mağrûr bir kral var idi "Nusaybin"de. Cibrîl, İsa Nebî'ye bir vahiy getirdi ki: (Îmâna dâvet eyle o kibirli melîki.) Yâkub, Tevmân ve Şem'ûn adlı üç havârî'ye, Emredip İsa Nebî, gönderdi o beldeye. "Tevmân" önce girince, onu yakaladılar, Ve zâlim hükümdârın yanına çıkardılar. El ve ayaklarını kestirip zâlim kral, Gözlerine mil çekip, hapsetti onu derhâl. "Şem'ûn" dahî gizlice giderek o diyâra, Aklı ve zekâsıyla yaklaştı hükümdâra. Onlardan görünerek, sakladı îmânını, Kazandı hükümdârın sonsuz îtimâdını. Bir gün, Şem'ûn krala dedi ki: (Hükümdârım! Şu Tevmân'ı çağırıp, bâzı şeyler soralım.) Kral "Peki" deyince, huzûra geldi Tevmân, Şem'ûn dedi: (Ey kişi, nedir senin iddiân?) Tevmân cevâb olarak, dedi ki: (Îsâ Nebî, Allahın Resûlüdür diğer Nebîler gibi.) Sordu yine: (Ey kişi, delîlin nedir bunda?) Dedi: (Her hastalığı iyi eder ânında. Ayrıca, haber verir gizli olan şeyleri, Allahın izni ile diriltir ölüleri.) Şem'ûn dedi: (Ey melik, bu, büyük iddiâdır, Zîrâ böyle vasıflar, ancak Nebî'de vardır. Çağıralım o zâtı, hakîkat böyle ise, O zaman hiç şüphesiz Peygamberdir o kimse. Biz dahî, seve seve ona îmân ederiz, Değilse, bu kişinin cezâsını veririz.) Kral mâkul görünce, gönderdiler bir haber, Nihâyet yanlarına geldi "İsa Peygamber". Tanımıyormuş gibi yaparak Şem'ûn onu, Dedi: (Size Peygamber diyorlar, bu doğru mu? Her türlü hastalığı iyi eder diyorlar, Şu Tevmân'ı iyi et, herkes görsün âşikâr.) "Tevmân"ın kesik olan el ve ayaklarına, Elini sürer sürmez, tam sıhhat geldi ona. Sonra da, gözlerine sürer sürmez elini Bir anda, görür hâle getirdi gözlerini. Şem'ûn dedi: (Pek âlâ, bir de ölü diriltsen, O zaman anlarız ki, gerçekten Nebîsin sen.) İsa aleyhisselâm, "Nûh"un evlâdı olan, "Sâm"a seslendiğinde, o kalktı mezârından. "İsa aleyhisselâm Peygamberdir" dedi ve, Yine vefât ederek, giriverdi kabire. Kral bunu görünce, insâfa geldi birden, Bütün maiyyetiyle îmân etti gönülden.
.İsa aleyhisselâm
2003-01-17 01:00:00
İsrâiloğulları, hem Musa Peygamberi, İnkâr etmişler idi, hem de sonrakileri. Şehîd ettiklerinden pek çoklarını hattâ, Râhat ve huzûr yüzü görmediler hayâtta. Kimi öldü zulümle, kimisi oldu esîr, Zilletle yaşadılar perâkende ve fakîr. Onlar, kendilerini derleyip toplıyacak, Bir "Nebî" gelmesini bekliyorlardı, ancak. Öyle bir kurtarıcı umuyordu ki onlar, Tuttuğunu koparan biri olsun, cür'etkâr. Mücâdeleci rûhlu, kavgacı biri olsun, Onları, esâretten hürlüğe kavuştursun. Lâkin "İsa Nebî"de bunu göremediler, Onu yumuşak bulup, yine inkâr ettiler. O, onlara ne kadar ettiyse de nasîhat, İnât ve hırçınlıktan inanmadılar fakat. Bununla da kalmayıp, kötü söz söylediler, Ona ve annesine iftirâlar ettiler. Üzüldü "İsa Nebî" onların bu hâline, Ellerini kaldırıp, duâ etti Rabbine: (Beni, "Ol" emrin ile halk ettin yâ ilâhî! Bu iftirâcılara lâ'net eyle sen dahî.) Kabûl oldu duâsı bu büyük Peygamberin, Birer "Maymun" ve "Domuz" oldular hepsi o gün Onlar bunu görünce, daha azgınlaştılar, "Onu öldürmek" için toplanıp anlaştılar. Sonra da aramağa başladılar her yerde, "İsa Nebî" öğrenip, saklandı bir hânede. Maalesef "Yehûdâ" adında bir havârî, Para karşılığında haber verdi bu yeri. O hâin "Yehûdâ"yla birleşip Yahûdîler, Onun saklı olduğu o hâneye girdiler. Cibrîl aleyhisselâm, gelerek Hak katından, Tek bir an ayrılmadı o gün onun yanından. Vaktâ ki Yahûdîler girdi hepsi oraya, Cibrîl, "İsa Nebî"yi alıp çıktı semâya. "Yehûdâ"yı, "İsa"ya benzetti Allah o an, Onu, İsa Peygamber sandılar bu bakımdan. Derhâl yakaladılar üstüne yürüyerek, Ve öldürüp astılar, onu "İsa" diyerek. Ve lâkin bir husûsu hayli merak ettiler, Hattâ bu güne kadar, bunu çözemediler. Dediler: (İsa buysa, nerede ki Yehudâ? Yehûdâ buysa eğer, o zaman nerde Îsâ?) Halbuki o sırada, "İsa"yı cenâbı Hak, Cibrîl'le, gökyüzüne çekti "diri" olarak.
.İsa aleyhisselâm
2003-01-18 01:00:00
"İsa aleyhisselâm" bir yeden geçiyordu, Bir kabrin başucunda ağlıyan "kadın" gördü. Niçin ağladığını sorunca o kadına, Dedi: (Kızım öldü de, ağlarım şimdi buna. Kadın böyle deyince, kalkıp namâz kıldı ve, Rabbine duâ edip, yaklaştı o kabire. Seslendi: (Ey kızcağız, Rahmân ve Rahîm olan, Allahın izni ile, diril kalk mezârından.) Kabir birden yarılıp, çıktı o kız dışarı, Lâkin beyazlaşmıştı saç, kirpik ve kaşları. Dedi: (Ben zannettim ki, kıyâmet koptu şu an, Beyazlaştı saçlarım bu dehşet ve korkudan. Anneciğim ne olur, merhamet et de bana, Ölümü, iki defâ tattırma evlâdına.) Bir gün de "İsa Nebî", havârîleri ile, Seyâhat ederlerken vardılar bir şehire. Buyurdu: (Bu şehirde, "Hazîne" vardır ki bir, İçinizden hanginiz onu bulup getirir?) Dediler ki: (Burası, bir yerdir ki acâyip, Derhâl öldürüyorlar kim gelse yolcu, garip.) "Ben gideyim" buyurup, İsa aleyhisselâm, Bir hânenin önünde durdu ve verdi selâm. Bir yiğit delikanlı, çıkarak karşısına, Dedi: (Buraya girmene kim izin verdi sana?) Buyurdu: (Misâfir et beni sen, söz vereyim, Hükümdârın kızıyla seni evlendireyim.) Delikanlı düşündü: "Bu iş olmaz hayâtta" Dedi: (Sen ya delisin, İsa'sın veyâhut da.) İsa aleyhisselâm çıkarmadı sesini, Ve hemen hükümdâra gönderdi kendisini. Buyurdu ki: (Git iste, lâkin "Olmaz" diyecek, Senden, çuval dolusu "Mücevher" isteyecek.) O gidip, hükümdârın kızını istedi ve, Bu teklîfi alarak, döndü ve geldi eve. İsa aleyhisselâm bir "Mûcize" eseri, Verdi çuval dolusu inci mücevherleri. Genç, bunları götürüp, aldı onun kızını, Gelip İsa Nebî'ye sordu şunun sırrını. Dedi ki: (Ey Rûhullah, sen bu mertebedesin, Lâkin niçin bu kadar fakîrlik üzeresin?) Buyurdu: (Ben Rabbimi koymuşum ki kalbime, Bu yalancı dünyânın malı mülkü neyime.) O genç vedâ ederek evine ve eşine, Bir şevk ve iştiyâkla düştü Onun peşine. Havârîler, merakla geçirmişken geceyi, "İsa Nebî" gelerek, takdîm etti o genci. Buyurdu: (Hazîne'den bahsetmiştim gidişte, O hazîne bu idi, getirdim onu işte.)
.İsa aleyhisselâm
2003-01-19 01:00:00
Sâm bin Nuh'un dirilmesi Bir gün Îsâ Nebî'ye gelerek havârîler, Dediler: (Ey Rûhullah, gönlümüz şunu diler. Nûh'un gemisindeki insanlardan bir kimse, Dirilip, o gemiden mâlûmât verse bize.) Îsâ aleyhisselâm biraz ileri vardı, Bir duvarın dibinden, bir avuç "Toprak" aldı. Buyurdu ki: (Bu toprak, Nûh'un evlâdı olan, Sâm'ın toprağıdır ki, dinleyin bunu ondan.) Duâ edip, o yere vurarak asâsıyle, Buyurdu ki: (Diril kalk, Hakk'ın müsâdesiyle.) Birden bire orası, yarılıp açılarak, Çıktı o, saçlarından toprakları saçarak. Buyurdu ki: (Geminin hâlinden söyle biraz.) Dedi ki: (Ey Rûhullah, pekâlâ, edeyim arz. Onun boyu altıyüz, eni üçyüz metreydi, Birbirinden müstakil ve üç kat üzereydi. Birinde kuşlar vardı, diğerinde hayvanlar, Üçüncü katta ise, vardı yalnız insanlar.) Buyurdu ki: (Dön şimdi yine eski hâline.) O, tekrâr vefât edip giriverdi kabrine. Bir gün de "Îsâ Nebî" bir yere gidiyordu, Gördüğü insanlara nasîhat ediyordu. Yemenli insanlara rastladı en nihâyet, Konuşup, onları da dînine etti dâvet. Onlar, Îsâ Nebî'den mûcize istediler, (Bir ölüyü diriltip bize göster) dediler. (Âd oğlu Şeddâd diye bir hükümdârın kabri, Şu tepe üstündedir, diriltsen onu bâri.) Îsâ aleyhisselâm duâ etti ve hemen, Dirilip kalktı "Şeddâd", o karşıki tepeden. Seslendi: (Ey insanlar, ben bir hükümdâr idim, "Bin sene" ömür sürüp, "Bin kız" ile evlendim. Vardı emrim altında, "Bin kumandân", "bin vâli" "Bin" ayrı kasabanın mâlikiydim hem dahî. Bir ordum var idi ki, yoktu öyle savaşan, Onunla, çok düşmanı etmişimdir perîşân. Bu mülk ve saltanatım öyle idi ki hattâ, Pek az hükümdârlara nasîb olur hayâtta. Lâkin şimdi anladım, hepsi "Hiç"miş bunların, Sakın siz, benim gibi dünyâya aldanmayın. Bu kadar dünyâlığım, servetim varken, yine, Sonunda ben de ölüp, girdim kabir içine. Bâri siz, başınıza alın da aklınızı, Boş yere harcamayın ömr-ü hayâtınızı. Allaha ibâdete sarılın ki şimdi siz, Yoksa, siz de ölünce pişmânlık çekersiniz.) İnsanlar onu görüp, duymuşlardı bu sesi, Hiç îtirâz etmeden, îmâna geldi hepsi.
.Îsâ aleyhisselâm
2003-01-20 01:00:00
"Sizin gibi insanım" Petrus, Îsâ Nebî'ye, "Sen Allahın oğlusun", Deyince, gadaplandı bu sözüne Petrus'un. Onu azarlıyarak buyurdu: (Git yanımdan, Çünki senin bu sözün hem iftirâ, hem yalan. Sen benden uzak dur ki, çirkin düşünüyorsun, Ve bana bir fenâlık yapmağı istiyorsun.) Sonra havârîlere buyurdu ki o zaman: (Ben dahî her kul gibi, uzağım yaratmaktan. Ayrıca eğer bir kul, işlerse hatâ, günâh, Onu ben affedemem, affeder ancak Allah. Şeytân, benim hakkımda, "O Allahtır" diyecek, Bu çirkin yalanıyla sizi ifsâd edecek. Siz sakın aldanmayın onun bu hilesine, Yoksa çarpılırsınız Allahın lâ'netine.) Ve yine buyurdu ki: (O gelecek Resûl'ün, Yolunu hazırlamak üzere geldim bu gün. O Resûl, benden sonra dünyâya gelecektir Onun doğduğu gece, putlar devrilecektir. O gün benim "İncîl"im, tahrîf olmuş olacak, Ve gerçek inananlar "Yirmi kişi" kalacak.) Bir gün de buyurdu ki: (Dünyânın beklediği, Ve "İbrâhîm Nebî"nin bizzât müjdelediği, O "Mesîh" ben değilim, O, sonra gelecektir, O gelince, insanlar huzûra erecektir. Lâkin dikkat ediniz, O gelinceye kadar, Çıkabilir yalandan bu dâvâda olanlar.) Havârîler dedi ki: (O gelecek Mesîh'in, Hakkında bize biraz mâlûmât verir misin?) Buyurdu: (Ondan önce, insanlar bozulur hep, Bu dünyâ, küfür ile dolu olur lebâleb. O zaman Hak teâlâ acıyıp insanlara, Bu hakîkî "Mesîh"i gönderecek dünyâya. Onun başı üstünde dâim bulut bulunur, Sâyesinde insanlar bulur râhat ve huzûr. Bana, "Allah" veyâhut "Allahın oğlu" diyen, Kimselerden intikâm alır mütemâdiyen. Dediler: (Söyleyiniz bize Onun ismini, Ve biz nasıl biliriz teşrîf eylediğini?) Buyurdu: (Onun ismi "Ahmed"dir kardeşlerim, Onun geleceğini şimdiden müjdelerim. Yarattığı vakitte Allah Onun nûrunu, Ona bu ismi verip, çok senâ etti Onu. Ondan önce, insanlar taparken hep putlara, Hak teâlâ "Ahmed"i irsâl eder onlara. Dünyâ zulmette iken, teşrîf eder o "Ahmed", Saçılır insanlara ilâhî nûr ve rahmet.) Bunu duyan insanlar, başladı bağırmağa: (Ey Ahmed, acele gel dünyayı kurtarmağa!)
.İsa aleyhisselâm
2003-01-21 01:00:00
"İsa aleyhisselâm", yaklaşınca kıyâmet, Semâdan yer yüzüne inecek bir gün elbet. Hâlen Şam'da bulunan "Mescid-i Emevî"ye, İner iki melekle, hem de "Ak Minâre"ye. "Hazreti Mehdî" iken mescidde o gün imâm, Teşrîf eder içeri Îsâ aleyhisselâm. (Ey Rûhullah geç öne, sen imâm ol) der, fakat, Buyurur ki: (Sen kıldır, ben olayım cemâat.) Ve hazreti Mehdî'ye uyup kılar namâzı, Sonra müslümânlarla çıkar o gün dışarı. "Deccâl"i arıyarak, bulur "Lud kapısı"nda, Arkasından yetişir ve öldürür ânında. Orta boylu idi ki o "İsa ibni Meryem", Teni, kırmızı ile karışık beyazdır hem. Ve saçları "Düz" olup, hiç kıvırcık değildir, Yaş olmadığı hâlde, saçı "Islak" gibidir. Başını eğdiğinde, sular damlar ve düşer, Kaldırsa, inci gibi yuvarlanır gümüşler. Ondan evvel, "zulüm"le dolmuş iken bu dünyâ, O gelince, "adâlet" yayılır dört bir yana. Develerle inekler, aslan ve kaplan ile, Gezer de, hiçbir zarar görmezler zerre bile. "Kurtlar" ile birlikte otlar hem de "kuzular", Çocuklar, "yılanlar"la oynar da gelmez zarar. Son bulur zamanında, kin, haset ve düşmanlık, Hiç kimse, diğerine kötülük yapmaz artık. Onun "Nefes kokusu" bir yere gelse eğer, Oldukları yerlerde, ölür cümle kâfirler. Hattâ onun nefesi, sür'atlidir ki öyle, Vâsıl olur güzünün görebildiği yere. Sonra "Ye'cüc" ve "Me'cüc" yayılır her taraftan, İnsanlar Tûr'a çıkar, ondan korkularından. Bu kavim, yassı yüzlü, büyük kulaklıdırlar, Gözleri küçük olup ve kısa boyludurlar. "Bin"er çocuğu olur her birinin onların, Ve el'an arkasında dururlar bir duvarın. Hayvanları yiyerek, bitirirler onları, Ve içip kuruturlar nehir, göl ve suları. "İsa Nebî" el açıp, Rabbine eder duâ, Bir anda hepsi ölüp, leş ile dolar dünyâ. Gönderir Hak teâlâ dünyâya bâzı kuşlar, Onların leşlerini başka yere taşırlar. Mü'minler, Tûr dağından inerler yeryüzüne, Bir "Bereket" ve "Bolluk" saçılır üstlerine. Zîrâ öyle bir yağmur yağar ki hep o günü, Toprak "Bire yediyüz" çıkartır mahsûlünü. "İsa aleyhisselâm" vefât eder sonunda, Hücre-i saâdete defni olur onun da.
.Şem'ûn aleyhisselâm
2003-01-22 01:00:00
"İsa Nebî"den sonra yiğitliğiyle meşhûr, Bir Peygamber vardı ki, çok kuvvetli ve cesûr, Onu, Resûlullah da eshâba verdi haber, Buyurdu: (Şem'ûn adlı vardı ki bir Peygamber, O, bin ay, Allah için cihâd etti durmadan, Ve aslâ çıkarmadı silâhını boynundan.) Hak teâlâ, bir kuvvet vermişti ki bu zâta, Kâfirler, karşısında âciz kaldı âdetâ. O şehrin hâkimi de kâfir idi hâliyle, Onu öldürmek için, plânladı bir hîyle. Hanımına bir haber gönderdi ki: (Eğer sen, Kocanı öldürmede bize yardım edersen, Seni kendime alıp, râhat ettireceğim, Dünyâlık ne istersen, misliyle vereceğim.) Kadın buna aldanıp, dedi ki cevâbında: (Peki, ne yapmalıyım size yardım bâbında?) Dedi ki: (O uyurken, bağlarsın kuvvetlice, Biz dahî gelip onu öldürürüz böylece.) Kadın, sağlam bir iple bağladı gece onu, O, uyanıp anladı bağlanmış olduğunu. Bir hamlede koparıp, sordu ki hanımına: (Sen bu muâmeleyi ne için yaptın bana?) Dedi ki: (Biliyordum, pek fazla kuvvetlisin, Denedim ki, bu ipi koparabilir misin?) Melik vâkıf olunca ipi kopardığına, Bu sefer "Demir zincir" gönderdi hanımına. Bir gece de, bununla bağladı çok kuvvetle, Lâkin o zinciri de kırdı bir hareketle. Ve yine sebebini kadına sorduğunda, Dedi: (Merak ettim ki, kırar mısın bunu da?) Buyurdu ki: (Sâdece "Saçının teli" hâriç, Her ne ile bağlarsan, kırarım, dayanmaz hiç.) Kadın bunu öğrenip, o uyurken bir gece, Saçından, birkaç uzun tel kopardı gizlice. Birbirine ekleyip, uyurken yine "Şem'ûn", El ve ayaklarını bağladı gece onun. Melikin adamları, gelip yakaladılar, O gün asılmasına âcil karâr aldılar. Şem'ûn Nebî, Rabbine şöyle dedi duâda: (Yâ Rabbî, cihâd için yaşıyordum dünyâda. Bunda samîmiyyetim, ihlâsım varsa şâyet, Beni, bu kâfirlerin ellerinden halâs et.) Rabbimiz kabûl etti onun duâlarını, Bir melek göndererek, çözdürdü bağlarını. "Şem'ûn aleyhisselâm" kurtulunca bağından, Melikin sarayını yıkarak etti vîrân. Enkaz altında kalıp, oldular toptan helâk, Verdi cezâlarını onların cenâbı Hak.
.Circis aleyhisselâm
2003-01-23 01:00:00
"İsa Nebî"den sonra gönderilen Peygamber, Onun nübüvvetine inandı çok kimseler. Ticâretle uğraşır, kazanırdı çok para, Lâkin kazandığını verirdi muhtâçlara. Yaşadığı bölgeye, hâkimdi putperestler, Eziyyet ederledi onlara bâzı beğler. Kurtulmak gâyesiyle bu beğlerin şerrinden, Çıkmayı düşündüler bu "Filistin" şehrinden. Kralın bulunduğu "Musul" vilâyetine, Gelip dâhil oldular onun maiyyetine. Lâkin geldiklerinde, hayret edip şaştılar, Zîrâ o gün, çok garip şeyle karşılaştılar. Kral, adamlarıyla bir meydâna çıkmıştı, Ve kenarda, büyükçe bir "Ateş" yaktırmıştı. Tapmakta oldukları "Put"u da getirterek, Secde ettiriyordu herkesi ona tek tek. Karşı gelen olursa, "Ateş"e atıyordu, Secde eden, kendini bundan kurtarıyordu. "Circis aleyhisselâm" üzüldü buna gâyet Ve hemen o kralı, islâma etti dâvet. Gidip dedi: (Ey melik, sana bir "Hak söz"üm var, İbâdet edilmeye lâyık değil bu putlar. O puttan fayda zarar gelmezken hiç kimseye, Ne için zorluyorsun halkı ona secdeye? "Allah"a îmân et de, o putu terket, bırak, Çünki yalnız "Allah"tır ibâdete müstehak.) Melik, "Circis Nebî"ye kızıp sordu: (Sen kimsin? Bana sen, bu sözleri nasıl diyebilirsin?) Buyurdu ki: (Ey melik, herşeye gücü yeten, "Allah"ın bir kulu ve Resûlüyüm size ben. Adım dahî "Circis"tir, Şam'da yerleşmiş idim, "Emniyet bulmak" için yanınıza gelmiştim. Fakat gelip görünce şu puta taptığını, Söyledim bil-mecbûrî yanlış iş yaptığını Ey melik, beni dinle, var iken cenâbı Hak, Bu put lâyık olur mu ibâdete müstehak?) Melik dedi: (Ey kişi, sen karışma bu işe, Sen de secde etmezsen, atılırsın ateşe. Mâdem tapınıyorsun sen hakîkî mâbuda, Niçin hâkim kılmıyor Rabbin seni bu yurda?) Buyurdu: (Benim Rabbim, dilediğini yapar, Benim, Allah indinde kıymetim, şerefim var. Onun bana verdiği bu "Yakîn" ve "Îmân"ın, Yanında, "Hiç"tir senin mülkün ve saltanatın. Senin taptığın şu put, ne âciz ve zelîldir, Bu, "Ahmak" olduğuna en büyük bir delîldir.) Melik kızıp dedi ki: (Kendine ettin yazık, Sen, en büyük ölüme müstehak oldun artık.)
.Circis aleyhisselâm
2003-01-24 01:00:00
Melik, ağaç bir direk diktirerek bir yere, Sonra "Circis Nebî"yi bağlattı bu direğe. Soyup, "Demir tarak"la tarattı vücûdunu, İşkence olsun diye yaptırmıştı o bunu. Etini, "Lime lime" etti de demir tarak, Hiç acı duyurmadı Circis'e cenâb-ı Hak. Kral, Circis Nebî'nin beklerken ölmesini, Onu sağlam görmesi, arttırdı öfkesini. Derhâl adamlarına emretti ki o mel'ûn: (Tez gidip, şimdi bana tuz ile sirke bulun.) Karıştırdı onların birini diğerine, Döktü o Peygamberin "Yaralı" bedenine. Lâkin hıfz ediyordu "Circis"i Hak teâlâ, Melik bakıp gördü ki, yaşamakta o hâlâ. O melik, böyle bir şey görmemişti ömründe, Zîrâ o, sapasağlam duruyordu önünde. Şaşırıp, emretti ki derhâl adamlarına: "Büyükçe bir demiri kızdırıp verin bana." O kızarmış demiri aldı habîs eline, Koydu o Peygamberin başının üzerine. Derhâl beyni kaynayıp, yüzüne aktı, fakat, Hak teâlâ "Circis"e bahşetti yine hayât. Zerre kadar bir acı hissetmedi o hattâ, Melik bakıp gördü ki, Circis yine hayâtta. Öfkelendi, kudurdu, dedi: (Kazan getirin, Ateş yakıp, içinde bolca bakır eritin.) Fokur fokur kaynarken kazanda o bakırlar, "Circis"i soyundurup, o kazana attılar. Kapağını kapatıp beklerken ölmesini, Korudu bundan dahî, Allah, bu Nebîsini. Kaynattılar onu hem kazanda bir müddet de, Açınca gördüler ki, o yine âfiyette. Bunu dahî görünce, hayreti haddi aştı, Hiddet ve öfkesinden daha da azgınlaştı. "Zindana atın" diye emretti adamlara, El ve ayaklarını çiviletti duvara. Yasladı üstüne de büyük bir "Taş sütun"u, Ve lâkin Hak teâlâ kurtardı yine onu. Ona bir melek gelip, dedi ki: (Yılma sakın, Selâmını getirdim sana Hak teâlânın. Rabbimiz buyurdu ki: "Onun eziyyetine, Sabredip, dâvet etsin islâma onu yine. Dört defâ öldürecek o kâfir onu, fakat, Ben yine dirilterek, veririm ona hayât.) Sonra çekip kurtardı onu çivilerinden Ve o "Mermer sütun"u kaldırdı üzerinden. Çıktı "Circis" dışarı sıhhat ve âfiyetle, Gitti yine krala, sevinçliydi gâyetle.
.Circis aleyhisselâm
2003-01-25 01:00:00
"Circis Nebî", zindândan kurtulup geldi derhâl, O zâlim hükümdâra buyurdu ki: (Ey kral! Gel, inâd etme artık, vazgeç puta tapmaktan, Allaha îmân et ki, O'dur seni yaratan.) Kral onu görünce yeis çöktü içine, Dedi ki: (O zindândan nasıl çıktın sen yine?) Buyurdu: (Hak teâlâ kurtardı beni elbet, Ateşten halâs için, sen de O'na îmân et.) Lâkin o emir verdi tekrâr adamlarına: (Gâyet keskin bir bıçak getirin derhâl bana.) Bıçakla "Lokma lokma" doğrattı bedenini, Arslanların önüne bıraktı etlerini. "Artık ölmüştür" diye, çekip gitti evine, Hak teâlâ bir melek gönderdi ona yine. "Circis"in etlerini topladı yerden melek, Diriltti Allah onu, tekrâr hayât vererek. Kral, avanesiyle bir gün eğleniyordu, Şarap içip, kendini halka methediyordu. Diyordu: (Bir zamanlar, biri, "Circis" nâmiyle, Beni korkutuyordu Rabbinin azâbiyle. Hani, ona ne oldu, gelmez mi buralara? Gelemez, çünki onu yedirdim arslanlara.) Tam bunları söylerken, "Circis" geldi o yere, Kral ve avanesi şaşırdı birden bire. Onun, O olduğuna ihtimâl vermediler, "Bu, Circis'e ne kadar çok benziyor" dediler. Buyurdu: (Ey insanlar, bilin ki Circis benim, Siz beni öldürdünüz, diriltti yine Rabbim. Bırakın inâdı da, îmâna gelin artık, Allaha îmândadır hakîkî bahtiyârlık.) Dediler: (Bu, sihirbâz, işleri de sihirdir, Kendini bazan ölü, bazan diri gösterir.) Mevcût sihirbâzlardan, en meşhûr birisini, Çağırıp, sordu ona bu işin çâresini. Dedi: (Bu sihirbâzın elinden âciz kaldık, Sen bir sihir yaparak, Circis'i öldür artık.) Su içine bir şeyler okuyup o bir nice, Dedi: (O sihirbâzsa, ölür bunu içince.) Circis aleyhisselâm "Besmele" okuyarak, Verdikleri o suyu içti hem tam olarak. O sihirbâz gördü ki, etmedi ona te'sîr, Dedi ki: (Öyle ise, o, sihirbâz değildir.) "Peygamber" olduğunu anladı behemahâl, Onu tasdîk ederek, "Îmâna geldi" derhâl. Kral, saltanatının elden gideceğini, Tahmîn edip, kestirdi o kimsenin dilini.
.Mehdî aleyhirrahme
2003-01-26 01:00:00
"Sözünü dinleyiniz!" Kıyâmete yakın bir zamanda teşrîf eder, Dünyâya hâkim olup, her yere hükmü geçer. Evlâd-ı Resûlullah olan bu mübârek zât, "İsa Peygamber" ile görüşür sonra bizzât. Baba adı "Abdullah", ismi de "Muhammed"dir, İslamı, yeryüzüne hâkim kılsa gerektir. "Müctehid" ve "Müceddid" olur ki kendisi hem, Onun gelmesi ile, nûrlanır bütün âlem. Dişleri seyrek olup, açıktır alnı onun, Sakalları gür ve sık, değildir kısa, uzun. Yüzü nûrânî olup, "Ay" gibi ışık verir, Burnunun üst tarafı, bir miktâr yüksekçedir. Yüzündeki bir "Ben"i parlar yıldız misâli, Sırtında "Mühür" vardır, mühr-ü nübüvvet gibi. Medîne'de doğar ve Mekke'de zuhûr eder, "Eshâb-ı Kehf" uyanıp, ona yardım ederler. Kendi ictihâdıyla kurar ki o bir mezheb, "Hanefî mezhebi"ne uygun olur hükmü hep. Resûlullah buyurdu: Dünyâ zulmette iken, Bir kişi çıkacaktır benim ehl-i beytimden. Zulüm ve düşmanlıkla dolu iken bu dünyâ, Onun adâletiyle kalmaz kötü, eşkıyâ. Mü'minler onu görüp, sevinirler bir hayli, Sararlar etrâfını "Bal arısı" misâli. O, dağıtır malları insâf ve adâletle, Sarılır herkes ona, sevgi ve muhabbetle. O, öyle biridir ki, insan, cin ve melekler, Onun iyiliğinden gıbtayla bahsederler. Herkes öyle doyar ki dünyâ mâl-ü mülküne, Haset etmez katiyyen bir kimse ötekine. Dünyâ huzûrla dolar o teşrîf ettiğinde, Hep bir "Bulut" bulunur başının üzerinde. O bulutun içinden, nidâ eder bir melek, "Bu Mehdî'dir, sözünü dinleyiniz" diyerek. Peygamber-i zîşânın bayrağını, o taşır, O bayrak, dikişsiz ve dört köşeli, siyahtır. Peygamberden sonra hiç açılmıyan sancak, İlk onun tarafından açılır yine ancak. Bu yolda kendisine yardım etsinler diye, "Üç bin" melek gönderir Hak teâlâ "Mehdî"ye, Havada uçan kuşa işâret etse eğer, Kuş, ona itâatle ânında yere düşer, Eline "Kuru ağaç" alıp da dikse yere, O anda yeşillenip, verir yaprak ve meyve. Yayar bütün dünyâya huzûr ve adâleti, Bid'atleri yok edip, ihyâ eder sünneti. Bu yolda, dağlar bile çıksa onun önüne, Kolaylıkla aşarak, yol bulur kendisine.
.Eshâb-ı Kehf
2003-01-27 01:00:00
Şu anda uyuyorlar Mekke'deki müşrikler, Medîne'ye bir kere, Bir adam gönderdiler kâfir Yahudîlere. Allahın Resûlünü "İmtihân etmek" için, Bilgi alacaklardı, iç yüzü buydu işin. Yahudîler dedi ki o haberci gelince: (Ona, "Eshâb-ı Kehf"den suâl edin siz önce. Sorunuz ikinci kez Ona "Zülkarneyn"den. Üçüncü olarak da "Rûh"un mâhiyyetinden. Verirse bu üç şeyden size doğru mâlûmât, "Hakîkî Peygamber"dir, o zâta edin bî'at. Yok, cevap veremezse, "Yalancı"dır o hâlde, Ona, her eziyyeti yapın daha ziyâde.) Rabbimiz, Habîbine bunların bilgisini, Vermek için gönderdi hemen "Kehf sûresi"ni. Bu sûreyi Resûl'e gönderince Rabbimiz, Oldu bilgi sâhibi Peygamber Efendimiz. Bunlar, Tarsus şehrinin ahâlîsindendiler, Altısı, hükümdârın müşâviri idiler. Hükümdâr, o târihte "Dokyânus" nâm biriydi, Mü'minlere zulmeden, putperest birisiydi. Sonra, "Tanrılığı"nı îlân eden bu zâlim, İşkence ediyordu inanmazsa ona kim. Hâlis müslümânları aratıp köşe bucak, Yakalayıp, onları astırırdı çabucak. Ve lâkin bu zâlimin vezîri bu "Altı genç", Bulurdu bu işleri haksız, çirkin ve iğrenç. Çâresizlik içinde, gelerek bir araya, Hep duâ ederlerdi Allahü teâlâya. Bunlar, yine bir evde toplanınca bir gece, Tâkip etti bir kâfir peşlerinden gizlice. Yanlarına gelerek dedi ki: (Bu evde siz, Ne için toplandınız, bunda nedir gâyeniz?) Dediler ki: (İbâdet ederiz Rabbimize, Eğer arzû edersen, sen de gel, katıl bize. Allahü teâlâya îmân edersen şâyet, Sana da nasîb olur ebedî bir saâdet.) O kişi, yanlarından ayrılıp daha sonra, Acele ihbâr etti gençleri hükümdâra. Bu ihbâr üzerine, "Dokyânus" da o vakit Onları, huzûruna çağırıp etti tehdît. Onları da putperest yapmak için o zâlim, Dedi ki: (Öldürürüm, karşı gelen varsa kim.) Onlar, îmânlarında sebât edip ihlâsla, Onun bu teklîfine yanaşmadılar aslâ. Dediler: (Ey hükümdâr, biz hâlis müslümânız, Rabbimiz "Allah"tır ki, başkasına tapmayız. Zîrâ yok başka ilâh ibâdete müstehak, O'dur bizi yaratan ve O'dur mâbud-u Hak.)
.Eshâb-ı Kehf
2003-01-28 01:00:00
İmanlı "Altı yiğit", Dokyânus'tan korkmadan, Hakîkati söyleyip, dönmediler îmândan. "Dokyânus" da anlayıp dinde kuvvetlerini, Sinirlenip, orada söktü rütbelerini. Dedi: (Putperestliği kabûl etmez iseniz, Size hayât hakkı yok, ölümdür netîceniz. Lâkin henüz gençsiniz, size, "Üç gün" mühlet var, İyice düşünün de, öyle verin bir karâr. Eğer istiyorsanız ölümden kurtulmayı, Kabûl edeceksiniz bu putlara tapmayı.) "Dokyânus" bu gençlere üç gün mühlet verince, Müşâvere ettiler toplanıp bunu gece. Ve karâr verdiler ki nihâyet onlar şuna: "Hicret edip çıkalım bu diyârın dışına." Her biri, evlerinden azık için bir miktâr, Para alıp, gizlice ettiler dağa firâr. Kaçarken bir "Çoban"a rastladılar o ara, O dahî îmân edip, tâbi oldu onlara. Altı iken, bu defâ "Yedi kişi" oldular, Dinlenip, berâberce o yola koyuldular. Lâkin çoban gidince sürüsünün başından, "Kıtmîr" adlı köpeği, koştu arkalarından. Geri döndürmek için uğraştılar ise de, Mâni olamadılar, koşup geldi yine de. Onlar istemiyordu gelmesini onun da, Ve lâkin dile geldi o köpek en sonunda. Dedi: (Benden korkmayın, gelmeme verin izin, Zîrâ ben dostunuzum Rabbimizin ve sizin. Sizlere zarar değil, fâide gelir benden, Ben bekçilik yaparım, siz orada uyurken.) O dağa yaklaşınca, çoban dönüp onlara, Dedi: (Ben biliyorum bu dağda bir mağara.) Gizlenmek gâyesiyle, mağaraya girdiler, Allahü teâlâya ibâdet eylediler. Lâkin yorgundu hepsi, çok yürümekten sebep, Allahın takdîriyle, uyuya kaldılar hep. Dokyânus, üç gün sonra suâl etti gençleri, Dediler ki: (Habersiz terk ettiler bu şehri.) Hemen babalarını çağırıp etti tehdît, Dedi: (Bulun onları, geçmeden fazla vakit.) Dediler: (Onlar bizden biraz para aldılar, Sonra, şu dağa doğru gizlice yollandılar.) O zâlim, gelip buldu o dağ mağarasını, Ve muhkem bir şekilde kapattırdı ağzını. Maksadı şu idi ki, hiç çıkamasınlar da, Netîcede açlıktan ölsünler hep orada. Lâkin bilmiyordu ki şu gerçeği o ahmak, Onları, her zarardan korurdu cenâb-ı Hak.
.Eshâb-ı Kehf
2003-01-29 01:00:00
"Eshâb-ı Kehf" ve "Kıtmîr", girince mağaraya, Hakk'ın irâdesiyle daldılar bir uykuya. Gözleri açık idi, uyurken o mü'minler Onları, sağa sola çevirirdi melekler. Çürümemesi için onların bedenleri, Hak teâlâ vermişti meleklere bu emri. "Kıtmîr" dirseklerini, kapının eşiğine, Uzatmış bekler gibi uyurdu o da yine. Hiçbir hayvan, Cennete giremezken esâsen, Yalnız bu girecektir Cennete istisnâen. Ölü değil idiler ve nefes alırlardı, Hem dahî uzar idi saç, sakal, tırnakları. Vaktâ ki "Üçyüz sene" zaman geçti aradan, Bu uykudan, onları uyandırdı Yaradan. Onlar, güneş doğarken girmişlerdi bu yere, Uyanıp gördüler ki, güneş batmak üzere. "Mekselînâ" adlı genç, onlara şöyle sordu: (Uyuyalı acabâ ne kadar zaman oldu?) Onlar dahî güneşe bakarak dediler ki: (Bir gün veya bir günün bir kısmı geçti belki.) Sonra görüp uzamış saç ve sakallarını, Dediler: (Allah bilir geçen gün miktârını.) "Mekselînâ" onlara dedi ki daha sonra: (Biriniz, şu parayı alıp gitsin pazara. Baksın, hangi yiyecek helâl ve temiz ise, Onlardan satın alıp, getirsin hemen bize.) En tecrübelileri, "Yemlîhâ" nâm genç idi, O parayı alarak, ayrılıp şehre indi. Lâkin bakıp şaşırdı "Tarsus"un durumuna, Çarşı, pazar, mahalle değişik geldi ona. Hiç tanıyamıyordu insanlardan kimseyi, Zîrâ değişmiş buldu tamâmiyle her şeyi. Bu şaşkınlık içinde, bir fırına girerek, Parasını uzatıp, istedi birkaç ekmek. "Dokyânus" zamanının parasını görünce, "Hazine bulduğu"nu zannetti o zât önce. Parayı, zaptiyeye derhâl ulaştırdılar, Onlar da, bu parayı görünce şaşırdılar. Gelip tevkîf ettiler "Yemlîhâ"yı nihâyet, Dediler: (Hazîneyi getir bize teslîm et.) Dedi: (Ne hazînesi, hiçbir şey bulmadım ben, Daha dün, bu parayı almıştım pederimden.) (Baban kimdir?) dediler, söyledi Yemlîhâ da, Dediler: (Bu isimde kimse yoktur burada.) Dedi: (Bâri götürün beni siz Dokyânus'a, Zîrâ benim işimi, o biliyor bilhassa.) O böyle deyince de, istihzâ eylediler, (O öleli, üçyüz yıl zaman geçti) dediler.
.Eshâb-ı Kehf
2003-01-30 01:00:00
"Yemlîhâ"dan duyunca, İsmini "Dokyânus"un, Dediler: (Hikâye mi, bize anlatıyorsun? Üçyüz seneden fazla oluyor o öleli, Ve yalan söylediğin, iyice oldu belli.) "Yemlîhâ", kaldığından çâresizlik içinde, Başlarından geçeni, dedi netîcesinde. Dedi: (Dün burdan çıkıp, girdik bir mağaraya Bu gün de, ekmek için, inip geldim buraya. Ben size hakîkati, doğruyu söylüyorum. Bildiğim bu kadardır, başka şey bilmiyorum.) Hâdise, hükûmete aksetti en nihâyet, Hükümdâr, "Teodüs" nâm bir sâlih zâttı gâyet. Ve lâkin kâfir idi o devrin insanları, Dirilmeği, bir türlü almazdı akılları. Çok üzülüp, sonunda, Rabbine duâ etti: (Yâ Râb, inkâr ediyor bu kavim âhireti. Sen bir hârikulâde göster bu kimselere, İnansınlar öldükten sonra da dirilmeğe.) İşte tam o sırada, "Yemlîhâ" ve polisler, Hükümdâr Teodüs'ün huzûruna girdiler. Dediler: (Hükümdârım, bu kişi, fevkalâde, Şeylerden bahsediyor, emrinize âmâde.) "Yemlîhâ" anlatınca başından geçenleri, Mağaraya giderek, gördüler o gençleri. Ayrı ayrı sarılıp her birinin boynuna, Sevindi duâsının kabûl olunduğuna. Hükümdâr, mağaradan ayrılacağı vakit, Kapısının önünde, inşâ etti bir mescit. Lâkin zaman geçip de, görünce mescit hasar, Osmânlı sultânları, yaptılar onu tekrâr. Vedâ edip gidince oradan yerlerine, "Eshâb-ı Kehf" uykuya daldılar tekrâr yine. Resûlullah devrinde, hazret-i Ebû Bekir, Hazret-i Alî ile, oraya gitmişlerdir. İkinci kez uyanıp, onlarla görüştüler, (Biz de, Resûlullaha îmân ettik) dediler. Onlar da vedâ edip, ayrılırken oradan, Duâ talep ettiler, hepsi Resûlullahtan. "Hazret-i Mehdî"nin de, zamanında bu gençler, Uyanıp, kendisine çok hizmet edecekler. Onun askeri olup, gece gündüz yanında, Hizmet edeceklerdir küffârla savaşında, Âlimler buyurur ki, (Bu yedi bahtiyârlar, Hak teâlâ katında, çok kıymet kazandılar. Nerede bulunursa, bunların isimleri, Hıfz eder Hak teâlâ, her belâdan onları. Bu isimler, tarlanın, dört köşesine şâyet, Gömülürse, mahsûlde olur bolluk, bereket.)
.Buhârâ evliyâları... Ebû Bekr-i Ebherî
2003-01-31 01:00:00
"Ebû Bekr-i Ebherî", evliyâ-yı kirâmdan. Şiddetle kaçınırdı, her günâh ve haramdan. Her hâli, şâhid idi "Evliyâ" olduğuna. Cemâlini görenler, âşık olurdu ona. "Ebû Bekr-i Ebherî", çıktı bir gün evinden. Geçiyordu bir bezzâz dükkânının önünden. O dükkân sâhibinin, vardı ki bir evlâdı, Bu zâtı görür görmez, kalbi ona bağlandı. Yok idi babası da o aralık dükkânda. Lâkin çocuk, herşeyi unutmuştu o anda. Dükkânı terk ederek, peşinden gitti o an. Zîrâ hiç görmemişti, böyle "nûrlu" bir insan. Biraz sonra babası, avdet etti dükkâna. Oğlunu görmeyince, sordu komşularına. Dediler: (Gördü oğlun, bir "Mübârek kişi"yi. Çıkıp gitti peşinden, unutarak her şeyi.) O, böyle bir mâlûmât alınca komşulardan, Hakîkatı bilmeyip, gadaba geldi o an. Arkalarından gidip, tuttu hemen oğlunu. İte kaka, dükkâna getirdi tekrar onu. O mübârek "Velî" zât, görünce onu böyle, O çocuğun hâline kederlendi hâliyle. Ertesi gün, adama bir hediye alarak, Doğruca dükkânına vardı mahzûn olarak. Dedi ki: (Dün geceyi, geçirdim çok bî-huzûr. Zîrâ benim yüzümden, bu çocuk oldu mağdûr. Bu işte, evlâdının yoktu hiç kabâhati. Geldim ki, söyliyeyim size bu hakîkati. Ayrıca, sizi dahî üzmüş oldum böylece. Bunun ıstırâbıyla, uyumadım dün gece. Şu nâçiz hediyemi, kabûl et de evlâdım, Helâl eyle hakkını, budur senden murâdım.) O çocuğun babası, duyunca bu sözleri, Duygulandı, üzüldü, yaşla doldu gözleri. Dedi: (Aman efendim, bu, olacak şey değil. "Velî" olduğunuza, bu, en açık bir delîl. Çünkü hatâ işliyen, dün ben iken muhakkak, Siz özür dilersiniz, bu, ne üstün bir ahlâk. Üstelik, hediyeyle gelmişsiniz buraya. Bu hâliniz, kalbimi gafletten etti ihyâ Dünkü hareketimden, oldum çok müteessir. Ve bu davranışınız, bana çok etti tesir.) Buyurdu: (Yapmasa da, bir kul suç ve kabâhat, Yine o, kendisini, suçlu görmeli fakat. İnsan, bunu kendine ederse âdet, şiâr, Dünyâ ve âhirette, muhakkak kârlı çıkar.) Bu sözler de, fethetti o kimsenin gönlünü. Hep Onunla geçirdi, geri kalan ömrünü.
.Mu'înüddîn-i Çeştî
2003-02-01 01:00:00
Hindistan'da yaşıyan, bu mübârek velî zât, "Yüz" yaşına gelince, "Ecmîr"de etti vefât. O henüz çocuk iken, vefât etti babası. Bir "bağ" düştü kendine, pay edince mîrâsı. Bir gün, bir "Hak âşığı", teşrîf etti o bağa. O zâta hürmetinden, kalktı hemen ayağa. Ellerini öperek, oturttu bir gölgeye. En güzel üzümlerden, getirdi yesin diye. Lâkin o, üzümlere hiç rağbet etmiyerek, Çıkardı iç cebinden, bir lokma "Kuru ekmek". Koydu onun ağzına, eliyle o lokmadan. "Mu'înüddîn"in kalbi, "Nur" ile doldu o an. Çıktı "dünyâ sevgisi", tamâmiyle kalbinden. Yerine, "Muhabbeti ilâhî" girdi hemen. Dağıttı fakirlere, sonra cümle malını. Ezberledi Kur'ân-ı Kerîm'in tamâmını. Bir "Allah adamı"nı, aradı o arada. "Osmân-ı Hârûnî"ye, tâbi oldu sonra da. Yirmi yıl, bu hocaya hizmet edip, nihâyet, Tasavvufta yetişip, aldı mutlak icâzet. Bir "Kerpiç" duruyordu, o anda önlerinde. Emriyle alır almaz, "Altın" oldu elinde. Buyurdu ki: (Tamamdır, işin yâ Mu'înüddîn! Artık hizmet bekliyor, şu anda senden bu din.) Artık o, şefkat ile baksaydı bir insana, Kavuşurdu o kişi, mânevî çok ihsâna. Hırkası eskiseydi, bizzât kendi yamardı. Sonra, yama üstüne, tekrar yama yapardı. Seyâhatte bir ara, uğradı Beytullah'a. Kâbe'yi tavâf edip, duâ etti Allah'a. Oradan, Medîne'ye gelen bu mübârek zât, Resûl-i müctebâyı, gözüyle gördü bizzât. Şöyle ki, girer girmez o mescid-i Nebî'ye, Bir ses çıktı Ravda'dan: (Mu'înüddîn gel!) diye. Bu ses, bizzât Resûl'ün kabrinden geliyordu. (Bana, Mu'înüddîn'i çağırınız!) diyordu. Türbedâr, cemâatin arasına girerek, Çağırdı: (Mu'înüddîn! Mu'înüddîn!) diyerek. O böyle çağırınca mescitte olanlara, (Buyur! buyur!) dediler, çok kişi türbedâra. Bu hâle çok şaşırıp, geri geldi türbeye. Sordu Resûlullah'a: (Hangisi gelsin?) diye. Türbedâr, edeb ile bekliyorken Ravda'da, (Çeştî olanı gelsin!) denildi o arada. Cemâate hitâben, bağırdı ki bu sefer: (Mu'înüddîn Çeştî'yi çağırıyor, o Server!)
.Mu'înüddîn-i Çeştî
2003-02-02 01:00:00
"İçeri gel!" "Hazreti Mu'înüddîn", bu sesi duyduğunda, Bambaşka bir hallere, giriverdi o anda. Ağlayıp, gözlerinden, gözyaşları dökerek, İlerledi Ravda'ya, salevât getirerek. Ravda'nın kapısında, edeb ile beklerken, (İçeriye gel!) diye, bir ses duydu türbeden. Girdi mahcûb bir halde, duyunca bu nidâyı. Görmekle şereflendi, "Resûl-i kibriyâ"yı. Peygamber Efendimiz, buyurdu ki o anda: (Git ve benim dînime, hizmet et Hindistân'da. Orada, evlâdımdan Hüseyin adlı bir zât, Küffârla savaşırken, şehîd düştü şu saat. Nerdeyse bu memleket geçecek kâfirlere. Durma, hemen bu günden, hareket et o yere.) Sonra da bir "Nar" verip, buyurdu ki: (Al bunu. Buna bakıp, anlarsın Hindistân'ın yolunu.) O Resûl'ün elinden aldığında o "Nar"ı, Gördü onun üstünde, nehirleri, dağları. Bir fâtiha okuyup, Peygamberin rûhuna, Çıktı kırk kişi ile, Hindistân'ın yoluna. Dağları, tepeleri sür'atlice aştılar. Nihâyet selâmetle, "Ecmir"e ulaştılar. Daha sonra orada, satın alıp bir "İnek", Keserek, yaparlardı etinden her gün yemek. İneğe taptığından o yerdeki ahâli, Toplandılar meydana, öğrenince bu hâli. Taş ile sopaları alarak ellerine, Saldırdılar hep birden, onların üzerine. "Mu'înüddîn-i Çeştî", yerden toprak alarak, Saçtı o kâfirlere, duâlar okuyarak. O topraktan, onlara isâbet ettiğinde, Her biri "Taş" kesilip, kala kaldı yerinde. Bir santim yürümeye, olmadı mecâlleri. Aslâ gidemediler, ne ileri, ne geri. Âciz kalıp döndüler, mecbûren yerlerine. Arz ettiler bu hâli, meşhur "cinnîler"ine. Onu, kendilerine, yeni başkan seçtiler. Mü'minlere bir daha, saldırıya geçtiler. Lâkin o "Cin" görünce, bir an "Onun Nûr'u"nu, Yaprak gibi titreme kapladı vücûdunu. Sonra gelip hürmetle, kapandı ayağına. Ve onun huzûrunda, derhal geldi "îmân"a. Diğerleri dönerek, hükümdâra geldiler. Gördükleri bu hâli, ona haber verdiler. O müşrik hükümdâr da, kaldı hayret içinde. Çok meşhur biri vardı, "Sihirbâzlık" işinde. İsmi "Ecipal" olup, bu idi yalnız işi. Öyle meşhur idi ki, dünyâda yoktu eşi.
.Mu'înüddîn-i Çeştî
2003-02-03 01:00:00
"İndir onu aşağı!" Dedi ki: (Hükümdârım, bana bırak bu işi. Sihrimin karşısında, tutunamaz o kişi.) Cümle talebesini takarak arkasına, Oturdu kendi dahî, bir "Ceylânın postu"na. Büyük gürültülerle, bağırıp çağırarak, Geldiler, kendi dahî önlerinde uçarak. "Mu'înüddîn-i Çeştî", gelenleri görünce, Hemen etrâflarına, bir "Çizgi" çizdi önce. Sonra da, buyurdu ki o mü'minlere hemen: (Dışarı çıkmayınız, sakın bu daireden!) Sihirbâz Ecipal ve cümle talebeleri, Aslâ giremediler daireden içeri. Dünyâca gâyet meşhur tanınan bu sihirbâz, Büyük hayret içinde, dedi ki: (Hayır, olmaz! Benim gibi bir sâhir yokken dünyâ yüzünde, Nasıl mağlûb olurum, bir insanın önünde.) Bir şey yapamayınca mü'minlere velhâsıl, Başka sihirlerini denedi, fasıl fasıl. Dağlardan, milyonlarca "Yılanlar"ı alarak, Onların üzerine gönderdi, sihr yaparak. Yılanlar, sürü sürü, dere tepe aştılar. Sular gibi akarak, onlara ulaştılar. Lâkin geldiklerinde onlar da o "Çizgi"ye, Yine giremediler, bir santim içeriye. Yine âciz kalınca, bu sihirle de artık, "Ateşler" yağdırmaya başladı bir aralık. Lâkin o ateşler de, geldiğinde "Çizgi"ye, Tek bir kıvılcım dahî, girmedi içeriye. Onlara, zerre kadar yapamadan bir zarar, Me'yûs halde geriye döndü o sihirbâzlar. Onların en büyüğü, dedi ki hükümdâra: (İzin ver, tek başıma gideyim ben onlara.) Bir "Ceylân derisi"nin üstüne oturarak, Mü'minlerin üstüne, geldi tekrar uçarak. "Mu'înüddîn Çeştî"yi tehdît etti bir hayli. Hırlayan bir köpeğe benziyordu o hâli. O dahî, sihirbâza buyurdu ki o anda: (Sen, yerde ne yaptın ki, ne yaparsın havada?) Bu sözden etkilenen sihirbâz da, o zaman, Postunun üzerinde yükseldi göğe o an. Ne zaman ki mü'minler, görmedi artık onu, "Mu'înüddîn-i Çeştî" çıkardı "Pabuc"unu. Buyurdu: (Ey pabucum, sen de çık havalara. İndir onu aşağı, başına vura vura.) Ve o "Pabuç", havaya fırladı birden bire. Sür'atle yükselerek, yetişti o kâfire, Başına vura vura, indirdi "Ecipal"i. Artık sihir yapmaya kalmamıştı mecâli.
.Mu'înüddîn-i Çeştî
2003-02-04 01:00:00
Anladı en nihâyet, kendi âcizliğini. Bir pişmânlık duygusu, kapladı hem içini. Üzüldü çok hatâlı bir yolda olduğuna. "Mu'înüddîn Çeştî"nin kapandı ayağına. O dahî "Ecipal"e su uzattı bir bardak. İçince, döndü kalbi islâma tam olarak. "Kelime-i şehâdet" getirip hemen o an, Küfürden kurtularak, o da oldu müslümân. Buyurdu: (Ey Ecipal, her ne arzun var ise, Hâsıl olması için, şu anda söyle bize.) Ecipal, fevkalâde bir hürmet göstererek, Dedi ki: (İnsanların, çok riyâzet çekerek, En son ulaştıkları, en üstün makam var ya, Kavuşmak istiyorum, işte o üst noktaya.) "Mu'înüddîn-i Çeştî", ona "Peki" diyerek, Bir nazar etti ona, merhamet eyliyerek. Onun bu nazarıyla, "Ecipal" de velhâsıl, Tasavvufta, en yüksek noktaya oldu vâsıl. Sonra dedi: (Efendim, münâsip görürseniz, Bir merkezî bölgede, ikâmet eyleseniz. Böylelikle insanlar, size kolay gelirler. Onlar da, îmân ile belki şereflenirler.) Mu'înüddîn-i Çeştî, bunu uygun görerek, Şehrin tam merkezine, taşındı göç ederek. Sonra da buyurdu ki yanında olanlara: (Gidiniz, söyleyiniz şu gâfil hükümdâra, Deyin ki: "Ey hükümdâr, ey katı kalpli insan! Sen de putperestliği bırak da, eyle îmân. Yoksa, çok pişmân olup, âh edersin sen dahî. Ve lâkin bir faydası, olmaz onun vallahi.") Onlar, "Peki" diyerek, hükümdâra geldiler. Bu sözleri, ayniyle ona teblîğ ettiler. Ve lâkin açılmadı kalbindeki o zulmet. Yâni nasîb olmadı ona îmân, hidâyet. Bunu haber alınca, o, talebelerinden, Gayretine dokunup, gadaba geldi birden. Bir "İslâm hükümdârı" vardı ki o diyârda, O günlerde bir gece, gördü onu rüyâda. Buyurdu ki: (Ey sultân, buraya et ki sefer, Hindistân sultânlığı, sana olsun müyesser.) O sultân, çağırarak bilcümle âlimini, Suâl etti onlara, rüyânın tâbîrini. Dediler ki: (Ey sultân, mübârektir rüyânız. O yere müteveccih, çıksın ordularınız.) "Peki" deyip o sultân, sürerek ordusunu, Fethetti baştan başa, o "Hindistân" yurdunu. "Mu'înüddîn Çeştî"nin, sâye-i himmetiyle, Hindistân, islâm ile nûrlandı tamâmiyle.
.Mu'înüddîn-i Çeştî
2003-02-05 01:00:00
"Mu'înüddîn-i Çeştî", bir gün bir kimse ile, Giderken, biri geldi karşıdan hiddet ile. Yanındaki kişinin, yakasından tutarak, Dedi: (Öde borcunu, hemen âcil olarak!) Ödiyecek parası, yoktu o adamın da. Bu yüzden mahcûb oldu, bu "Velî"nin yanında. Mu'înüddîn-i Çeştî, yaklaşıp o kişiye, Kibârca ricâ etti: (Biraz mühlet ver) diye. Lâkin inâtçı adam, (Olmaz) dedi cevâben. (Onun bana borcu var, ödesin şimdi hemen!) Mübârek, cübbesini çıkarıp serdi yere. Bir anda doldu içi, "Altın" ve "Gümüşler"le. Buyurdu: (Alacağın ne ise, al buradan. Ve lâkin fazla alma hakkın olan paradan.) Fakat o, altınları görünce yığın ile, Alacağından fazla para aldı hırs ile. Lâkin eli kuruyup, tutmaz oldu bir anda. Bu uygunsuz işine, pişmân oldu sonra da. Feryâd edip dedi ki: (Tövbe ettim efendim. Bir duâ buyurun da, iyileşsin bu elim.) Mu'înüddîn-i Çeştî, merhamet etti yine. Şifâ vermesi için, duâ etti Rabbine. Bir anda iyileşti, adamın hasta eli. Ve hattâ eskisinden, oldu daha kuvvetli. Eğilip, hürmet ile öperek ellerinden, Talebe oldu ona, o günden îtibâren. Yine "Mu'înüddîn-i Çeştî" hazretlerine, Biri gelip, edeble oturdu önlerine. Dedi ki: (Çoktan beri, zâtınızı, bendeniz, Görmeği, ne kadar çok istiyordum bilseniz. Bu, nedense müyesser olmadı uzun müddet. Hamdolsun ki şu anda, nasîb oldu bu devlet.) "Mu'înüddîn-i Çeştî", dinledi onu, fakat, Onun bu sözlerine, hiç etmedi iltifât. Sonra da buyurdu ki: (Haydi gel, durmasana. Ne için geldin ise, bana onu yapsana.) Adam bunu duyunca, hayret etti bir hayli. Değişti beti benzi, çok mahcûb oldu hâli. Titredi âzâları sonra baştan ayağa. Yüzünü yere koyup, başladı ağlamağa. Dedi ki: (Ey efendim, biri, beni gizliden, Buraya gönderdi ki, öldüreyim sizi ben.) Daha sonra elini, sokarak iç cebine, Bir "Bıçağı" çıkarıp, koyuverdi önüne. Dedi ki: (Ey efendim, kabûl ettim hatâmı. Siz nasıl dilerseniz, öyle verin cezâmı.) Buyurdu ki: (Bu yolda, kötülük edene de, İyilik, ihsân yapmak lâzım gelir yine de.)
.Mu'înüddîn-i Çeştî
2003-02-06 01:00:00
Vardı ki o zamanlar, Bağdat'ta yedi kimse, "Ateş"e taparlardı, onların yedisi de. Çekerlerdi hem dahî, her gün sıkı riyâzet. Yâni nefislerine, ederlerdi eziyet. Öyle yapmış idi ki, bu riyâzet onları, Altı ayda, bir lokma ekmekti gıdâları. Böyle açlık, susuzluk çekerek gün ve gece, Sonunda "İstidrâc"a kavuştular böylece. Câhil halk, gördüğünde onların bu hâlini, "Büyük zât" bilirlerdi, mâlesef her birini. "Mu'înüddîn Çeştî"yi, işitip bu kâfirler, Onun ile tanışıp, görüşmek istediler. Geldiler bu maksatla, bulunduğu ülkeye. Sordular: "Filân zâtın hânesi nerde?" diye. Nihâyet evi bulup, huzûruna vardılar. Lâkin birden, büyük bir dehşete kapıldılar. Peşinden bir titreme aldı bedenlerini. O zât ise, heybetle, süzerek herbirini, Buyurdu: (Siz Allah'tan, hiç utanmaz mısınız? Hak teâlâ dururken, ateşe taparsınız.) Dediler: (Biz ateşe taparız ki elbette, Yakmasın hiç bizleri, dünyâ ve âhirette.) Buyurdu: (Ey ahmaklar, ateş mâbud olur mu? Hiç ateşe tapanlar, yanmaktan kurtulur mu? Zîrâ tek "Allah" vardır, ibâdete müstehak. Böyle îmân etmiyen, yanacaktır muhakkak. Ve siz, böyle "Allah"a, koştukça şerîk ve eş, Dünyâ ve âhirette, yakar sizi o ateş. Bakın ben, tek Allah'a inanırım şu anda. Bu yüzden ateş beni, yakmaz iki cihânda.) Onlar hayret ederek, dediler: (Nasıl olur. İsbât et bu sözünü, bakalım doğru mudur?) Mu'înüddîn-i Çeştî, "Peki" dedi ve hemen, İçerden bir yığın "Kor" alıp geldi yanarken. Ve Allah'a sığınıp, avuçladı "Köz"leri. Dehşetten açık kaldı, kâfirlerin gözleri. Hattâ onun elinde, söndü yanan ateşler. Hayretle şâhid oldu, buna ateşperestler. Ve o gün görür görmez, bu müthiş kerâmeti, Nakşoldu kalplerine, "İslâm"ın muhabbeti. O sırada gâibten, şöyle bir ses duydular: (Ateş, hâlis mü'mine veremez aslâ zarar.) Onlar, bütün bunları işiterek, görerek, Hepsi îmân ettiler, şehâdet getirerek. Oldular yedisi de, o zâtın talebesi. Hattâ kısa zamanda, "Evliyâ" oldu hepsi. Nice kâfir kimseler, bir bakmakla yüzüne, O anda îmân edip, inanırdı sözüne.
.Ebül Feth
2003-02-07 01:00:00
"Ebül Feth" anlatır ki: Mısır'a, bir iş için, Gitmek üzre, hocamdan istedim bir gün izin. Hocam, bu yolculuğu tehlikeli gördüler. Mısır'a gitmem için, müsâde etmediler. Lâkin benim istekli olduğumu görünce, İzin verip dedi ki: (Git, fakat dinle önce. Başın darda kalıp da, tehlikeye düşersen, Şu duâyı okuyup, hâtırla bizi hemen.) Daha sonra, açarak mübârek ellerini, Çok duâlar etti ve yolcu eyledi beni. Yol arkadaşlarımla, Antakya'ya ulaştık. Bir gemiye binerek, oradan yola çıktık. O gece, çok şiddetli "Rüzgâr" esti durmadan. Sallanmaya başladı gemimiz sağdan, soldan. Batmak tehlikesiyle karşılaştı gemimiz. Büyük bir endîşeye kapılmıştık hepimiz. Başladılar yolcular tövbe ve istiğfâra. Korkup, ben de kendimden geçmiş idim o ara. Lâkin birden hocamın gür sesini işittim. Diyordu: (Ey Ebül Feth, sana ben ne demiştim. Ne çabuk da unuttun, o duâyı ve bizi. Niçin dinlemiyorsun, o nasîhatimizi.) Hocamın îkâzıyla kendime geldim derhal. Baktım, gitmiş tamâmen bendeki korkulu hal. O duâyı okuyup, dedim: (İmdât ey hocam! Yüksek himmetinizi, ediyorum istirhâm.) O anda, su üstünden birisi yürüyerek, Geldi ve herkes ona baktı hayret ederek. Gemiye yaklaşınca, gördüm ki o gelen zât, Sesini işittiğim, "Hocam"mış meğer bizzât. Duâ etti: (Yâ Rabbî, lütfet, deniz durulsun. İçindeki insanlar, tehlikeden kurtulsun.) O an durdu dalgalar, sâkin oldu hem deniz. Hocamın sâyesinde, kurtulmuştuk hepimiz. Bu mübârek velî zât, buyurdu ki bir gün de: (Şiddetli acı duyar, insanlar öldüğünde. Bir araya gelse de dünyâdaki acılar, "Can acısı" yanında, yine de "hiç" kalırlar. Sonra, "Kabir hayâtı" başlar ki mezarında, Karanlık, dar bir yerdir, kimse olmaz yanında. Sonra, korkunç şekilde gelerek "Münker-Nekir", Suâle çekerler ki, "Rabbin kim, dînin nedir?" Günâhı nisbetinde, mezarı sıkar onu. Böcekler ve akrepler, kemirir vücûdunu. Sonra, "Mahşer azâbı" gâyet zordur ve çetin. İnsanlar, nice bin yıl beklerler hesâb için. Sonra "Mîzân" önünde, başlar öne eğilir. Beklenir ki hakkında, nasıl hüküm verilir?)
.Ferîdüddîn Genc-i Şeker
2003-02-08 01:00:00
"Ferîdüddîn Genc-i Şeker", devrinin bir tekiydi. Henüz doğmadan önce, görüldü kerâmeti. Şöyle ki, vâlidesi hâmile iken ona, Uzandı komşusunun bir erik ağacına. Koparmamış idi ki velâkin o erikten, Karnında rahatsızlık, bir acı duydu birden. Büyüyünce, annesi dedi ki bu oğluna: (Oğlum, nasîb olmadı bir haram lokma bana.) O da gülümseyerek, şöyle dedi: (Anne, siz, Komşunun ağacına uzanmışken izinsiz, Birden ağrı vermiştim, meyveden koparmadan. O gün ben vazgeçirdim, sizi haram lokmadan.) Her gün oruç tutardı, uzun yaz günlerinde. Yiyecek bulunmazdı, çoğu zaman evinde. Açlığı, had safhaya geldiğinde, bir zaman, Ağzına "Küçük taşlar" doldurdu açlığından. Hikmeti ilâhîyle ağzındaki o taşlar, Bir anda, çok lezzetli "Tatlı şeker" oldular. Yine bir gün, bir tüccâr, ticâret gâyesiyle, "Şeker" yüklü bir kervan götürürken Delhi'ye, Ferîdüddîn Genc-i Şeker, görüp o çuvalları, Sormuştu ki: (Ne ile doldurdun sen bunları?) O tüccâr, cevâbında, sinsi sinsi gülerek, (Tuz doludur) demişti, istihzâ eyliyerek. O dahî buyurdu ki: (Mâdem öyle diyorsun, Öyleyse, çuvalların içleri hep "Tuz" olsun.) Tâcir, Delhi şehrine nihâyet geldiğinde, Çuvalları açtı ki, "Tuz" dolu herbirinde. Hatâsını anlayıp, oradan döndü geri. Arayıp, buldu hemen "Ferîd-i Genc Şeker"i. Pek çok özür dileyip, arz etti ki: (Efendim! Bendeniz, size karşı edebsizlik eyledim. Zîrâ, "Şeker" var iken çuvallarda o zaman, "Tuz doludur" diyerek, söyledim size yalan.) Buyurdu: (Mâdem şimdi, "Şeker vardı" diyorsun, Öyleyse, o tuzların tamâmı "Şeker" olsun.) Gelip, o çuvalları merakla açtı hemen. Gördü ki, bütün tuzlar, "Şeker" olmuş tamâmen. Bu zât, bir sohbetinde buyurdu ki: (Bir kimse, Günâh işlediğinde, pişmânlık duyar ise, Bu hâli, onun için bulunmaz bir nîmettir. Zîrâ bu pişmânlığı, "Tövbe etmek" demektir. Eğer Allah korusun, olmazsa hiç üzülmek, Hattâ tatlı gelirse, ona günâh işlemek, Günâha ısrârdır ki, gâyet fenâ bir iştir, Bu hal, o kimse için tehlikeli gidiştir.)
.Ferîdüddîn Genc-i Şeker
2003-02-09 01:00:00
Gâibden tokat! Delhili genç bir adam, duydu ki "Acûzân"da, Evliyâdan bir kimse var imiş bu zamanda. "Ferîdüddîn Genc Şeker" derlermiş kendisine, Düşündü ki: "Gideyim o zâtın beldesine. Yanında tövbe edip, talebesi olayım. Onun teveccühüyle, doğru yolu bulayım." Bu hâlis niyet ile, sefere çıktı hemen. Yolda, bir kasabaya uğradı çok geçmeden. Lâkin bir "kötü kadın", o genci gördüğünde, Onun güzelliğine âşık oldu o günde. Onu aldatmak için, uğraştı pek çok, fakat, Genç, o kötü kadına hiç etmedi iltifât. Lâkin kadın, sonunda birçok hîle yaparak, Meylettirdi kendine, o genci aldatarak. Genç adam, tam elini uzatırken kadına, Bir "Kavî tokat" indi gâibden suratına. Ve bir ses işitti ki: (Sen kime gidiyordun? Ne için bu kadına aldanıp mağlûb oldun?) Bu îkâz üzerine, mahcûb oldu genç kişi. Dedi: (Doğru, ben nasıl yaparım haram işi?) Çekti hemen elini, ona hiç dokunmadan. Devam etti yoluna, dinlenmeden, durmadan. Lâkin bu hâdiseden, pek fazla duygulandı. Nihâyet o velînin memleketine vardı. Büyük bir merak ile sordu o ahâliye: (Ferîdüddîn Genc Şeker, bu yerde kimdir?) diye. Dergâhını bularak, yanına vâsıl oldu. Ferîdüddîn Genc Şeker, ona şöyle buyurdu: (Ey oğlum, sen gelirken, rastladın bir kadına. Hîlesine aldanıp, tam düşerken ağına, Şu tertemiz elini, ona hiç dokunmadan, Kurtardı bir zât seni, o günâh ve haramdan.) Genç kişi dinleyince, onun bu sözlerini, Anladı o yardımın, o zâttan geldiğini. Bu zât buyuruyor ki: (Hakîkî bir müslümân, Şöyledir ki, kimseye bir zarar gelmez ondan. Çünkü o, bağlanmıştır kalben "cenâb-ı Hakk"a. Bir mes'ûliyyet hissi taşır o cümle halka. Birine, bir fenâlık düşünse de o insan, Mâni olur o işe, kalbindeki o îmân. Lâ teşbîh, bir köpeğin tasması varsa şâyet, Ondan, hiçbir insana bir zarar gelmez elbet. Lâkin yoksa tasması, o, "Sâhipsiz" demektir. Îmânsız olanlara, işte bu, bir örnektir. Sâhipsiz bir köpeğin, her an ne yapacağı, Belli olmaz ne zaman, kime saldıracağı. Bunun gibi, îmânı olmıyan "kâfirler" de, Zarar yapabilirler her insana, her yerde.)
.Zengî Atâ
2003-02-10 01:00:00
Bir nazarı yetti!.. Vaktiyle dört arkadaş, gelerek bir araya, Tahsîl-i ilim için, geldiler "Buhârâ"ya. Zâhirî ilimleri öğrenip bir hocadan, İçlerine bir "ateş" düşüverdi sonradan. Dediler ki: (Öğrendik zâhirî ilimleri. Lâkin "İhlâs" olmazsa, gidemeyiz ileri. Yâni "Bâtın ilmi"ni öğrenmezsek biz eğer, Bu tahsîl ettiğimiz ilimler boşa gider.) Böylece, bir "mürşid-i kâmil" bulmak üzere, Medreseden ayrılıp, koyuldular sefere. "Seyyid Atâ" idi ki, birisi bu gençlerden, Peygamber-i zîşânın evlâdıydı neseben Semerkant yakınından geçiyorken bu gençler, Bir "İhtiyâr kimse"yi görerek eyleştiler. Ona seslendiler ki: (Mürşid arıyoruz biz! Onunla, tasavvufta yetişmektir gâyemiz.) Meğerse o ihtiyâr, "Zengî Atâ" nâmında, Bir kâmil kişi imiş, Semerkant diyârında. "Zengî Atâ", cevâben dedi ki o gençlere: (Aradığınız benim, gitmeyin başka yere.) Onlardan üç tânesi, o zâta inandılar. Ve lâkin "Seyyid Atâ" hiç etmedi îtibâr. Düşündü: "Ben seyyidim, ilmim var, bu bir gerçek. Bu siyâhî kişi mi beni irşâd edecek?" Kalben geçirdiyse de, bu bozuk fikirleri, Yine de yapıyordu günlük vazîfeleri. Lâkin çok yaptıysa da riyâzet, mücâhede, Hâlinde, ilerleme hiç olmadı yine de. En son "Anber Ana"ya, gelip arz eyledi ki: (Anacağım, üstâda şunu haber verin ki, Ben çok üzülüyorum, n'olacak böyle hâlim? Yıllarca buradayım, açılmadı hiç kalbim.) O dedi ki: (Bu gece, bir keçenin içine, Sarılıp, tevâzûyla yat kapı eşiğine. Seni böyle görürse, şefkat ile bir bakar. Onun bir tek nazarı, sana yeter de artar.) "Seyyid Atâ", o gece girdi keçe içine. Uzandı o üstâdın kapısı eşiğine. O gece, "Zengî Atâ" namâza kalktığında, Gördü ki, biri yatar eşiğinin altında. Tam basacak idi ki üzerine göğsünün, O, tutup ayağını öpünce o büyüğün, Buyurdu ki: (Kimdir o, yatmış eşik önüne?) Dedi: (Seyyid Atâ'yım, muhtâcım himmetine.) Buyurdu ki: (Kalk yerden, düzeldi şimdi hâlin. Üzülme, bundan sonra açılır artık kalbin.) O anda bir teveccüh etti "Seyyid Atâ"ya. Çıkardı tasavvufta onu en üst noktaya
Nizâmüddîn Evliyâ
2003-02-11 01:00:00
"Nasîrüddîn-i Mahmûd", velîlerden bir kişi. Sünnet-i seniyyeye uygun idi her işi. Küçükken, babasının âniden ölmesiyle, Annesi ilgilendi, onun yetişmesiyle. Nihâyet "Nizâmüddîn Evliyâ"yı bularak, Onun teveccühüyle, açıldı kalbi ancak. Onun bir teveccühü, yetti saâdetine. Zîrâ o, tek bir "Nazar" etmişti ki kendine. İşte, ne oldu ise, o anda oldu esas. Kalmadı o nazarla, hiç kalbinde kir ve pas. Halbuki daha önce, uğraşıp kırküç sene, Nice mücâhedeler eylemişti nefsine. Lâkin bulamamıştı, maksûduna tam zafer. Zîrâ sırf ilim ile olmazmış bu iş meğer. Bir "Allah adamı"nın, bir şefkatli nazarı, Silip atar kalpteki karartı ve pasları. "Nasîrüddîn-i Mahmûd", bir süre sonra yine, İzinle avdet etti tekrar memleketine. Lâkin hayrânlarının çokluğundan olacak, Yapamaz hâle geldi dersini tam olarak. Bir haber gönderdi ki, biriyle üstâdına: (Efendim, müsâdeniz var ise şâyet bana, İnsanlardan ayrılıp, uzleti istiyorum. Tenhâda, ibâdetle uğraşayım diyorum.) Nizâmeddîn Evliyâ, buyurdu ki: (Yok izin. İnsanlardan ayrılıp, uzlet etmemelisin. İnsanlar arasında bulunup, hizmet etmen, Üstündür, tenhâ yerde yaptığın ibâdetten. Ganîmet bilmelisin, insanlara hizmeti. Hizmet varken, büyükler revâ görmez uzleti. Zîrâ çoğu velîler ve bilcümle Nebîler, Ömrünü, insanlara hizmette geçirdiler. Hattâ cefâ, sıkıntı verseler de sana halk, Yine de bu hizmeti, yap devamlı olarak.) "Baş üstüne" diyerek hocasının emrine, Vakfetti hayâtını, kulların hizmetine. Bu zât buyuruyor ki: ("Vakit", büyük nîmettir. Sıhhatle geçiyorsa, bulunmaz ganîmettir. Her saati, Allahın zikriyle geçirmeli. Hep islâma muvâfık ameller işlemeli. Her hareket ve duruş, oturup kalkmak bile, Yapılırsa eğer ki dîne uygun hâliyle, Yâni kul, her işinde, Rabbimizin emrini, Düşünüp, ona göre yapmışsa amelini, Allahı unutmuyor demektir her ânında. "Zikir" de, hâtırlamak demektir esâsında. Yâni kişi, islâma uyuyorsa her zaman, Zikrediyor demektir Rabbini muntazaman.)
.Timur Hân
2003-02-12 01:00:00
"Timur Hân"ın babası, "Emîr Toragay Hâkân", Tertemiz, çok sâlih bir Müslümândı o zaman. "Seyyid Emîr Külâl"in talebesiydi hem de. Ondan, çok istifâde etmişti o devirde. O da, oğlu "Timur"u, çok iyi yetiştirdi. "Şemseddîn-i Gilâl"i hoca tâyin ettirdi. O oldu babasından sonra Belh'in emîri. Çok sever ve sayardı, âlim ve velîleri. Bir gün arz eyliyerek, "Şemseddîn-i Gilâl"e, Ziyârete gittiler, "Seyyid Emîr Külâl"e. Yolda, koyun götüren birine rastladılar. Konuşup, onu dahî yanlarına aldılar. Meğer o kimse dahî, o zâta gidiyormuş. Ve hediye olarak, "Koyun" götürüyormuş. Hânesini ararken, o ara yanlarına, Bir zât gelip götürdü, onları dergâhına. "Seyyid Emîr Külâl"miş meğer o mübârek zât. Onları, hânesine götürmüş kendi bizzât. Onlar bunu bilince, çok özür dilediler. (Efendim affediniz, tanımadık) dediler. Buyurdu ki: (Kimsesiz, garip Allah dostuna, Ziyârete çıkanlar, kavuşur arzusuna.) Hediye getirilen "Koyun" ise, birazdan, Kaçınca, tutmak için koştu biri ardından. Velâkin "Emîr Külâl" buyurdu ki: (Gitme dur! Döner gelir o yine, kendini yorma, otur.) Sonra cemâat ile, kalkıp namâz kıldılar. Namâzdan sonra dahî, sohbete koyuldular. Onlar sohbet ederken, o "Koyun" hakîkaten, Gelip, kapı önüne yatıverdi âniden. Hazreti Emîr Külâl buyurdu: (Ey insanlar! Hakk'a tâbi olana, tâbi olur hayvanlar. Eğer Hak teâlâ'ya yönelirse bir kişi, İşte böyle rast gidip, kolay olur her işi. "Timur Hân", gâyet sâde, mütevâzı bir halde, Dervîşâne bir hayât yaşardı fevkalâde. Bir gün, adamlarıyla bir yerde otururken, Âlim ve velîlerin hâlinden konuşurken, Öteden bir "grub"un geçtiğini gördüler. Ve "Bunlar kimdir?" diye, hayli merak ettiler. Sonra öğrendiler ki, "Seyyid Emîr Külâl"miş. O gün, talebesiyle bir sohbete gidermiş. Öğrenince, "Timur Hân" birden duygulanarak, Koştu onlara doğru, yerinden fırlayarak. Edeble yaklaşınca "Seyyid Emîr Külâl"e, Yanında talebesi, hayret etti bu hâle. Arz etti ki: (Efendim, lutfedip biraz durun. Bizim yanımızda da, biraz sohbet buyurun.)
.Timur Hân
2003-02-13 01:00:00
"Esseyyid Emîr Külâl", bir nazar etti ona. Buyurdu ki: (Çok mühim işler olacak sana. Velâkin hepsinde de, muvaffak olacaksın. Ülkeyi baştan başa, mülküne katacaksın.) Yoluna devam edip sonra o mübârek zât, Namâz kılıp, tefekkür eyledi yarım saat. Sonra, talebesinden seslenerek Mensûr'a, Buyurdu ki: (Sür'atle var git, Emîr Timur'a. Oturuyorsa kalksın, ayaktaysa durmasın. Ordusunu, Hârezm'in fethi için yollasın. Sonra da, Semerkant'a yürüsün orduları. Onunla berâberdir velîlerin rûhları.) Talebe, bu haberi getirince Timur'a, "Timur Hân", ayak üzre duruyordu o ara. O velînin emrini alınca haberciden, Harekete geçirdi ordusunu âcilen. "Hârezm"i fethederek, yürüdü "Semerkant"a. Fethetti orayı da, çok kısa bir zamanda. "Seyyid Emîr Külâl"in himmetiyle Timur Hân, Çok geniş topraklara sâhip oldu o zaman. Zamanında mü'minler şuna inanmışlardır: "Timur Hân, çok âdil ve dindâr bir müslümândır" Âlimleri pek sever, çok hürmet gösterirdi. Yanında bulundurup, "Özel değer" verirdi. Yine seyyidlere de, ederdi saygı, hürmet. Velî türbelerini ederdi çok ziyâret. "Ahmed-i Yesevî"nin kabrinin üzerinde, Çok mükemmel bir türbe yaptırmıştı devrinde. "Behâeddîn Buhârî" hazretlerinin dahî, Dergâhına, çok hizmet ederdi bizâtihi. Buhârâ caddesinden, o bir zaman geçerken, Bâzı müslümânları gördü "Halı silker"ken. Merak edip sordurdu hemence bir kimseye: (Silkelenen halılar, kime âittir?) diye. "Behâeddîn Buhârî", hânegâhına âit, Olduğunu duyunca, duygulandı o vakit. Büyük bir sevinç ile, hemen kalktı yerinden. O tozların içine kendini attı hemen. Onu böyle görünce, insanlar şaşırdı hep. Dediler ki: (Timur Hân, ne yapar böyle acep?) İşte bu velîlere, öyle çok muhabbeti, Vardı ki, ibret oldu onun bu hareketi. "Misk ve amber sürünür" gibi koca Timur Hân, O tozların içinde, zevkle durdu bir zaman. Allah'ın dostlarına gösterdiği bu hürmet, Ve onlara, kalbinde beslediği muhabbet, Sâyesinde, her işte kavuştu çok zafere. Sonunda, îmân ile çıktı "Sonsuz sefer"e.
.Timur Hân
2003-02-14 01:00:00
"Timur Hân"a sordular: (Böyle yükselmenize, Sebep olan şey nedir, söyleyin lütfen bize.) Dedi ki: (Ermek için arzu ve murâdıma, "Karınca"yı, kendime örnek aldım dâimâ. Şöyle ki, bir savaşta yenilmişti ordumuz. Baktım ki, netîcede darmadağın olmuşuz. Bir duvarın dibinde bekliyorken bu kere, Gözüm, bir "Karınca"ya ilişti birdenbire. Var idi ki ağzında koca "Buğday tânesi", Onu, duvar üstünden aşırmaktı gâyesi. Ama hep yarı yolda, o tâne düşüyordu. Karınca tekrar alıp, yukarı çekiyordu. Lâkin tam "Yetmiş kere" düşürmesine rağmen, Vazgeçmedi yine de, maksat ve hedefinden. Dikkat ettim, sonunda başardı gâyesini. Aşırdı o duvardan o "Buğday tânesi"ni. Ben bunu gördüğümde, düşündüm ki: "Bu gayret, Karıncadan ziyâde, olmalı bende elbet." Ondan sonra, bir işe verseydim şâyet karar, Yılmadan çalışırdım, başarıncaya kadar. Ayrıca, her iş için sorardım âlimlere. Onların duâsını alıyordum her kere.) Nitekim bu hususta buyurmuş ki erenler: (kurtulur sıkıntıdan, sorarak iş görenler. "Ben bilirim" diyenler, kurtulmaz sıkıntıdan. Çünkü bilmediğini, öğrenmez gurûrundan.) Bir başka evliyâ da, buyurdu ki bir kere: (Eğer bilmiyorsanız, danışın bilenlere. Ama "kibirli" olan, kaçınır danışmaktan. Çünkü "Ben de bilirim" demektedir o her an. Bu "Kibir", öyle fecî belâdır ki mâzallah, Kibirli olanlara, düşmandır bizzât Allah. Eğer yakalandıysa bu belâya bir kişi, Temizler onu ancak Cehennemin ateşi. Secde etmedi ise, Âdem'e la'in Şeytân, "Ben ondan hayırlıyım" dedi de, işte ondan. Ve eğer bir müslümân, kılmıyorsa namâzı, Bu dahî "kibir"dendir, budur bunun mânâsı. Eğer hor bakıyorsa, bir kişi diğerine, Bu dahî işârettir, o kimsenin "kibr"ine. Müslümâna sû-i zan, hakîr görmek ve gıybet, Sâhibinin "kibr"ine ederler hep işâret. Biri danışmıyorsa yapacağı bir işte, "Kibir"li olduğunu gösterir bu da işte. Duâ istemiyorsa, insan yakınlarından, Bu dahî, "kibir" ile ilgilidir yakından. Çünkü ihtiyâcını arz etmek, kibri kırar. Eğer arz etmiyorsa, "kibir"dendir âşikâr.)
.Timur Hân
2003-02-15 01:00:00
Bu dünyânın en büyük devlet adamlarından. Hem dahî âlimlerin dostu idi "Timur Hân". "Seyyid Emîr Külâl"in sohbetinde bulundu. Mânevî evlâtlığa, hem de kabûl olundu. Bir ara, Semerkant'a yerleşince Timur hân, Buhârâ'ya gitmeyi, arzu etti bir zaman. Seyyid Emîr Külâl'e, gönderdi şu haberi: (Buhârâ'ya gelmeme var mı müsâdeleri? Eğer izin yok ise oraya gelmemize, Lutfedip, kendileri gelsinler ülkemize. Hocamızı görmeyi, çok arzu ediyoruz. Nasıl uygun olursa, tâlîmât bekliyoruz.) Bu haber üzerine, hazreti "Emîr Külâl", Oğlu "Emîr Ömer"'i gönderip ona derhal, Buyurdu ki: (Ey oğlum, git söyle "Timur Hân"a. Kendisinden râzıyız, duâcıyız hem ona. Lâkin onun buraya gelmesi uygun olmaz. Bizim de, o yerlere gitmemiz hiç olamaz. Allahın rızâsını istiyorsa Timur Hân, Tembîh et, ayrılmasın "Adâlet" ve "Takvâ"dan. Eğer bu tembîhimi yaparsa, iyi olur. Kıyâmette azaptan, ancak böyle kurtulur. Eğer "Dünyâ malı"na meylederse kendisi, Bizim duâmızın da, hiç olmaz fâidesi.) Bu haberi alınca hocasından Timur Hân, Hocasının oğluna, söyledi ki o zaman: (Döner dönmez, arzedin lütfen pederinize. Buhârâ'nın mülkünü, vereyim emrinize.) (Buna, izin yok) dedi, Emîr Ömer cevâben. "Timur Hân", bu sefer de dedi ki ona hemen: (Öyleyse, filân şehri bağışlıyayım size. Eğer kabûl ederse, bu, nîmet olur bize.) Emîr Ömer dedi ki: (Bunu da kabûl etmez. Babam, dünyâ malına, bir zerre kıymet vermez.) Son olarak dedi ki: (İkâmet ettiğiniz, Köyü bağışlıyayım, lütfen kabûl ediniz.) Emîr Ömer, cevâben dedi: (Tahmîn ederim, Bu teklîfinizi de kabûl etmez pederim. Zîrâ bana dedi ki ayrılırken oradan: "Bizleri memnun etmek istiyorsa Timur Hân, "Adâlet" ve "takvâ"dan ayrılmasın herhalde. Ancak böyle kurtulur, azaptan kıyâmette. Ölmeden, âhirete yarar iş yapmalı ki, İnsan, böyle kurtulur azaptan tabii ki. Ve yine âhirette, yarar iş de bir tektir. O da, "Resûlullah'ın yolunda yürümek"tir. İşlerde ve sözlerde, hattâ her harekette, Emir ve yasaklara, uymalıdır elbette.)
.Yûsuf Mahdûm
2003-02-16 01:00:00
Fâtiha-i şerîfe "Yûsuf Mahdûm" adında vardı ki bir evliyâ, Duâları, müstecâb olurdu ekseriyâ. Bir kimse de vardı ki, bu zâta hizmet eden, Adı "Mehmet Dede"ydi, çocuğu olmazdı hem. Buna, hanımı ile pek çok üzülürlerdi. "Hak teâlâ, bize de çocuk verse" derlerdi. Bir gün bu "Mehmet Dede", bu zâtın huzûruna, Gelerek, bu derdini arz etti şöyle ona: (Efendim, otuz yıldır bu evde hizmetteyim. Çocuğumuz olmuyor, bundan üzüntüdeyim. Duâ edin, Rabbimiz, bir "Oğul" versin bize. Ölürsem, oğlum baksın sizin hizmetinize.) O an yağmur yağardı, buyurdular ki ona: (Bir bardak "Yağmur suyu" doldur da getir bana.) O suya, "Fâtiha-i şerîfe" okuyarak, Buyurdu ki: (Her şeye, bu, şifâdır muhakkak Zîrâ "Fâtiha" ile, çok kapılar açılır. Çok insanlar, bununla murâdına ulaşır. Sizler dahî bu sudan, üçer yudum alınız. İnşallah hâsıl olur sizin de murâdınız.) Hocasının emriyle içince o suları, Çok geçmeden, onların oldu bir oğulları. Velâkin "Âmâ" idi, bu çocuk doğduğunda. Getirip arz eyledi, hocasına bunu da. Hazreti Yûsuf Mahdûm, buyurdu ki: (Ey Mehmet! Bu, benim evlâdımdır, üzülme, biraz sabret. Bu çocuk büyüyünce, Allah'ın izni ile, Velî olup, herkesi irşâd eder ilmiyle.) Daha sonra alarak çocuğu kucağına, "Ezân" okuyuverdi, onun sağ kulağına. Sol kulağına dahî, okuyunca "İkâmet", Babası, birdenbire sevinip etti hayret. Zîrâ o, kucağında çocuğa okur iken, Çocuğun iki gözü açılmış idi birden. Hakîkaten bu çocuk, büyüyüp daha sonra, Kâmil bir "Velî" olup, feyz saçtı insanlara. Bu zât buyuruyor ki: (Bir "Velî"ye muhabbet, Var ise, o velîden, akar feyiz ve hikmet. Onların kitâbını, severek okuyan da, O "Velî"nin feyzinden, nasiplenir o anda. Hiç kitap okumadan, geçer ise bir ömür, Bulunmaz mahşer günü bir bahâne ve özür. "Haberim yoktu" demek, insanı kurtaramaz, "Bilmiyordum" demek de, geçerli özür olmaz. Çünkü ilk vazîfemiz, herşeyden daha evvel, Dînin emirlerini öğrenmektir mükemmel.
.Kadı Muhammed Zâhid
2003-02-17 01:00:00
"Murâdın nedir?" Evliyânın büyüğü, ilmin hazînesiydi. "Ubeydullah Ahrâr"ın mümtâz talebesiydi. Kendisi anlatıyor: Talebelik çağında, Bir arkadaşım vardı, "Nîmetullah" adında. Semerkant'tan "Hirat"a, yola çıktık ikimiz. "Tasavvufta bir rehber bulmak"tı niyetimiz. "Şâdumân" adındaki bir köyde konakladık. Hava da çok sıcaktı, günlerce orda kaldık. Biz o köyde dururken, işittik ki bir haber: "Ubeydullah-ı Ahrâr, o köye gelmiş meğer." Bir ikindi vaktiydi, gittik ziyâretine. Daha ilk sohbetinde, tutuldum kendisine. (Sen neredensin?) diye, sordu bana o zaman. Arz ettim ki: (Efendim, gelirim Semerkant'tan.) Çok güzel, tesirli ve fasîh konuşuyordu. Kalbimden geçenleri, dile getiriyordu. Lâkin biz "Hirat" için çıkmış idik bu yola. Hava sıcaklığından, vermiştik orda mola. Her nedense bu arzu, çıkmamıştı içimden. Bunu dahî anlayıp, buyurdu ki peşinden: (Hirat'a gitmekteki murâdın acep nedir? Tasavvufa girmek mi, ilim öğrenmek midir?) Öyle heybetliydi ki, sükût ettim korkudan. Yerime, arkadaşım cevap verdi o zaman. Dedi: (Onun maksadı, tasavvufa girmektir.) Buyurdu ki: (Öyleyse, iyi ve mübârektir.) Sonra beni alarak, götürdü evlerine. Elimi, eli ile tutup çekti kendine. O anda bayılmışım, ayıldım sonra birden. Gördüm ki, "Hirat" fikri silinmemiş kalbimden. Bu hâlimi anlayıp, Hirat'a gitmem için, Biraz tefekkür edip, sonunda verdi izin. Yola çıktık ve lâkin hastalandı hayvanım. Öyle ki, zâfiyetten atamazdı tek adım. Hayvanımdan inerek, yürüdüm biraz yaya. Bu sefer de gözlerim başladı ağrımaya. Bu ağrıdan ötürü, bir yerde verdim mola. İyileşip, tekrardan "Hirat"a çıktım yola. Sonra da, bedenimi sıtma tuttu bu sefer. Anladım ki, bu işte hayır yok bana meğer. Acele geri dönüp, kavuştum ona yine. O günden îtibâren katıldım sohbetine. Bu zât buyuruyor ki: (Rabbimiz, bir kuluna, Acır, onu severse, iki şey verir ona. Birincisi, tanıtır "sevdiği bir kulu"nu. Onun vâsıtasıyla kendine çeker onu. İkinci olarak da, ona iyi, münâsip, Yâni "hayırlı bir iş", bir meslek eder nasîb.)
.Muhammed Sıbgatullah
2003-02-18 01:00:00
Bu büyük zât, "Mâsum-u Fârûkî"nin oğludur. "İmâm-ı Rabbânî"nin sevgili torunudur. Bu çocuk doğduğunda, babası, dedesiyle, "Ecmir"de bulunurdu, ilim vesîlesiyle. Serhend'e dönerlerken duydular bu haberi. Çok sevinip, o anda sürûr doldu kalpleri. Dedesi oluyordu, "İmâm-ı Rabbânî" de. Önce çocuğu sordu, Serhend'e geldiğinde. Yüzünü görür görmez, dedi: (Elhamdülillah. Esselâmü aleyküm, yâ molla Sıbgatullah!) Dedesinin mübârek lisânıyla, o gece, "Sıbgatullah" adını almış oldu böylece. Sevgili torununa eğilip sonra hemen, Müjdeler fısıldadı, kulağına gönülden. Henüz alışmamışken dili süt emmesine, Alıştı dedesinin, o mübârek sesine. "Muhammed Sıbgatullah", henüz beş aylık iken, Ağır bir hastalığa, yakalanmıştı birden. Ona çâre bulmaktan âciz kaldı tabîbler. Ve hattâ, "Bugün yarın vefât eder" dediler. Hastalığın şiddeti, arttı her gün begâyet. Nabzı da, hissedilmez olmuştu en nihâyet. Anasıyla babası, "Ölecek" zannettiler. Hattâ cenâze için, hazırlığa girdiler. Lâkin o gün, "İmâm-ı Rabbânî" hazretleri, O eve teşrîf edip, giriverdi içeri. Eliyle torununun yüzüne dokunarak, Buyurdu ki: (Ey oğlum, üzme bizi, haydi kalk! Yetişir bu kadar nâz annen ile babana. Yeter bunca üzüntü, aç gözünü, bak bana. Sen kalk ki, annen baban birazcık sevinsinler. Şöyle huzûr içinde, biraz yemek yesinler.) Ölüm derecesinde olduğu halde bile, Açtı hemen gözünü, onun bu sözleriyle. Hareketler eyledi, hem dahî ağlıyarak, Ve şifâya kavuştu, bir anda tam olarak. Babasına dönerek, buyurdu ki o zaman: (Yaşamak ümîdini, kesmişti herkes bundan. Ben, kalben görürüm ki, Allah'ın izni ile, Saçları, sakalları ağarmış tamâmiyle. İlim ve tasavvufta, yetişip kemâl bulmuş. Ve binlerce talebe, huzûrunda oturmuş. Nûrundan istifâde ediyor çok insanlar. Allah'ın izni ile, olacak hepsi bunlar.) "İmâm-ı Rabbânî"nin sözleri, hakîkaten, Seneler sonrasında, vukû bulmuştur aynen. İnsanlar bilmese de ileriki işleri, Hak teâlâ, onlara bildirir çok şeyleri.)
.Şakîk-i Belhî
2003-02-19 01:00:00
"Belh" şehrinde ikâmet ediyordu evvelden. Tüccârlık yapıyordu, henüz tövbe etmeden. Türkistân'a gitmişti, genç iken mal almaya. O yeri merak edip, başladı dolaşmaya. Bir "Puthâne" görerek, girdi hemen içeri. O anda içeride, var idi "yaşlı" biri. İbâdet ediyordu, o, bir putun önünde. Hayret içinde kaldı o bunu gördüğünde. Yanına yaklaşarak, dedi: (Ne yapıyorsun? Niçin sen, böyle cansız bir puta tapıyorsun? Halbuki bir "Sâhib"in var ki seni yaratan, Her türlü murâdına kavuşur Ona tapan. O hakîkî ilâh da, "Allahü teâlâ"dır. İbâdet olunmaya, sırf O'nun hakkı vardır.) O putperest dedi ki: (Doğruysa söylediğin, Niçin yurdundan çıkıp, bu uzak yere geldin? Bahsettiğin o Allah, verirken sana rızık, Sen, rızkını burada arıyorsun, çok yazık. Halbuki orada da görülürdü bu işin. Niçin tâ buralara uzandın rızık için?) Bu sözden duygulanıp, çok haklı gördü onu. Oradan ayrılarak, tuttu Belh'in yolunu. Rastladı bu sefer de, yolda bir "Mecûsî"ye. Ticâret yaptığını söyledi o kimseye. O dahî öğrenince ne için geldiğini, Bir şeyler söyliyerek îkâz etti kendini. Dedi: (Ticâret için geldinse, yazık sana. Rızk için gelinir mi Belh'ten tâ Türkistan'a? Kısmetinde olmıyan bir rızkın peşindeysen, Ele geçiremezsin, yıllarca böyle gezsen. Şâyet kısmetin olan rızıksa aradığın, Ne için arkasında koşuyorsun o rızkın? Bil ki o, senin için ayrılmıştır bir yana. O gelip bulur seni, lüzum yok aramana.) Onun dahî sözünü beğenip, oldu hayrân. O günden îtibâren, soğudu bu dünyâdan. Her iki kişinin de, doğru bulup sözünü, Dünyâdan "Âhiret"e tam çevirdi yüzünü. Düşündü ki: "Âhiret lâzımdır bana önce. Çünkü hesap sorulur her insana, ölünce. Önce, İslâmiyyeti bilmeliyim mükemmel. Sonra da, yapmalıyım onunla iyi amel. Beni, ibâdet için yarattı Hak teâlâ. İbâdet nasıl olur? Bilmem lâzım evvelâ." O böyle düşünerek, "İlm"e verdi kendini. Öğrendi ince ince, İslâm bilgilerini. Daha sonra çalışıp, oldu büyük "Evliyâ". Kararmış gönülleri, diriltip etti ihyâ.
.Şakîk-i Belhî
2003-02-20 01:00:00
Tüccârlık yapıyordu gençlik senelerinde. Bir "kıtlık" başgösterdi, bir ara Belh şehrinde. Bu yüzden, suratları asık idi herkesin. Açlıktan gülmüyordu yüzleri hiç kimsenin. Rastladı o sırada neş'eli bir köleye. Merak etti, "Bu, niçin neş'eli böyle?" diye. Sordu ki: (Bu kıtlıktan, herkes üzüntülü hep. Sen ise neş'elisin, hikmeti nedir acep?) O, cevâben dedi ki: (Ne için üzüleyim? Çok varlıklı ve zengin bir efendim var benim. Şefkatli, merhametli, cömerttir hem de gâyet. Ne için edineyim kıtlığı kendime dert?) O bunu işitince, dedi: "Aman yâ Rabbî! Duymadım ben ömrümde güzel söz, bunun gibi. O, bir "Kul"a güvenip, oluyor da bahtiyâr, Benim, yok tevekkülüm "Rabbim"e onun kadar." Gençlik senelerinde, reîsiydi gençlerin. Gitti tapınağına bir gün mecûsîlerin. Dedi ki: (Arkadaşlar, girelim de içeri, Görelim şu ateşe tapan mecûsîleri.) Girince gördüler ki, "Genç biri" oturuyor. Önünde ateş yakmış, ona secde yapıyor. Dedi ki: (Bu ateşe ibâdet etme sakın. Allah'a îmân et ki, azaptan kurtulasın.) O böyle dediyse de, aldırmadı o fakat. Ve hattâ sinirlenip, gelip vurdu bir tokat. Çok üzüldü o gencin böyle davranışına. Ve sonra çıktı hemen, tapınağın dışına. Dedi ki: (Arkadaşlar, benim kusurlarımdan, O mecûsî genç kişi, olamadı müslümân. Benim bozukluğumdan, etmedi sözüm tesir.) Deyip, bu hâdiseye oldu çok müteessir. Başladı hemen sonra, "İlim" tahsîl etmeye. Büyük bir "Âlim" olup, tekrardan geldi Belh'e. Fakat uzun seneler geçmiş idi aradan. Geldi o tapınağa, talebeyle bir zaman. Buyurdu ki: (Girelim, gelin şu tapınağa. Hallerini görüp de, şükredelim Allah'a.) Girip gördü içerde, gâyet "Yaşlı" bir kişi. Buyurdu: (Müslümân ol, terk eyle bu ateşi.) İhtiyâr, "Peki" dedi hiç îtirâz etmeden. Bir şehâdet getirip, îmâna geldi hemen. Buyurdu: (Yıllar önce, bir genç vardı burada. O, şimdi nerededir, yaşıyor mu dünyâda?) (O genç, benim) deyince, hayret edip dedi ki: (Îmâna gelmemiştin o zaman, niye peki?) Dedi: (Tesir etmedi sözlerin bana o gün. Şimdi ise kalbime işledi tek bir sözün.)
.Şakîk-i Belhî
2003-02-21 01:00:00
Bir gün zengin bir adam, "Şakîk hazretleri"ne, Gelip, bir istirhâmda bulundu kendisine. Dedi ki: (Ey efendim, ben zengin bir kimseyim. Her ihtiyâcınızı karşılamak isterim.) Onun bu teklîfine karşılık, bu büyük zât, Buyurdu: (Olabilir, şartım var benim fakat.) Zengin, hayret içinde dedi ki: (Ey efendim! O şartınız nedir ki, bunu çok merak ettim.) Dedi: (Bana verince, malın noksanlaşırsa, Veyâ hırsız gelip de, malların çalınırsa, Yâhut da vazgeçersen ilerde bu fikrinden, Bir kusûrumu görüp, dönersen niyetinden, Ve yâhut da ölürsen bir gün ânî olarak, Nafakasız kalırsam, o zaman ne olacak? Bana, bu hususlarda verirsen bir temînât, Derhal kabûl ederim teklîfini şu saat.) Bunları, şaşkın halde dinledi zengin adam. Sonra, "hazreti Şakîk" eyledi şöyle devam: (Şu an benim rızkımı, verir ki öyle bir zât, Bütün bu hususlarda, kefîldir bana bizzât. Saçar ihsânlarını, hepsine mahlûkâtın. Yine de, hazînesi hep doludur o zâtın. Her canlının rızkını verir de fazla fazla, Yine hazînesinde, azalma olmaz aslâ. Hem o kadar çoktur ki şefkat ve merhameti, Kulları yapsalar da her suç ve kabâhati, Bakmayıp hiç onların isyân etmelerine, Kesmez rızıklarını, devamlı verir yine. Hem de O, ölümsüzdür, O hep vardır, hiç ölmez. Her ne olursa olsun, va'dinden geri dönmez. Böyle bir zât, rızk için kefîlken şimdi bana, Yakışır mı, bırakıp, gideyim başkasına? Böyle yapan kimseye, "Akıllı" denilir mi? Böyle yüce bir Sâhip, bırakıp gidilir mi?) Zengin Onu dinleyip, dedi ki: (Ey efendim! Beni affediniz ki, büyük hatâ eyledim.) Bâzı âsî gençlere, bir gün de bu büyük zât, Biraz sert konuşarak, şöyle etti nasîhat: (Eğer "Çocuk" iseniz, mektebe devam edin. Eğer "Deli" iseniz, tımarhâneye gidin. Şâyet "Hasta" iseniz, görünün tabiplere. Eğer "Ölü" iseniz, gömülün kabirlere. Yok "Müslümân" iseniz, o takdîrde islâmın, Şartları her ne ise, îfâ edin bihakkın.) Bir gün de buyurdu ki: (Etmeyin sakın gaflet. Yoksa, pişmânlığınız çetin olur begâyet. Aklı olan, dünyâda henüz ecel gelmeden, "Ölüm" ve "Âhiret"e hazırlanır evvelden.)
.Şakîk-i Belhî
2003-02-22 01:00:00
Bir yıl "Şakîk-i Belhî", Hacca gitmek üzere, Hazırlığını yapıp, çıktı hemen sefere. Bağdat'ta mola verip, eyledi istirâhat. Halîfe haber alıp, çağırttı onu bizzât. Teşrîf eylediğinde, sordu ki: (Her kimsenin, Zâhid diye bildiği Belh'li Şakîk sen misin?) Buyurdu: (Şakîk benim, zâhid değilim fakat.) Hârun Reşîd dedi ki: (Eyle bana nasîhat.) O da "Peki" diyerek, buyurdu: (Ey halîfe! Rabbimiz verdi sana çok ağır bir vazîfe. Hükümdâr olmak ile, mühim bir mevkîdesin. Sen, şu büyük zâtları, rehber edinmelisin. Rabbimiz "Ebû Bekr-i Sıddîk"ın makamını, Sana ihsân etti ki, veresin tam hakkını. O, nasıl "Doğru" ise, sen de öyle olasın. Mazlûmların hakkını, zâlimde komıyasın. Ve "Hazreti Ömer"in verdi ki makamını, Sen de ayırt edesin, "hak" ve "bâtıl" olanı. "Hazreti Osmân"ın da makamını hem sana, Verdi ki, sarılasın "hayâ" ile "ihsân"a. "Hazreti Alî"nin de makamını verdi ki, Sen de "ilim sâhibi" olasın onun gibi.) Hârun Reşîd dinleyip, başladı ağlamaya. Dedi: (Doğru söyledin, devam et biraz daha.) Buyurdu ki: (Ey Hârun, vardır ki bir Cehennem, Oraya "bekçi" yaptı Hak teâlâ seni hem. Sana, üç şey verdi ki, mal, kılıç ve kırbaçtır. Bunlarla, insanları "Ateş"ten uzaklaştır. Yanına muhtâç biri gelirse, "Mal" ver ona. Sıkıntısı gitsin de, girsin Allah yoluna. Kim de günâh işlerse islâmdan ayrılarak, Onu da, "Kırbaç" ile yola getir vurarak. Başkasının hakkına tecâvüz edenleri, Meselâ haksız yere adam öldürenleri, Sen çık karşılarına, bu "Kılıc"ı alarak. Mazlûmların hakkını, zâlimden al muhakkak. Böyle yapmazsan eğer, şunu bil ki yakînen, Mahşerde Cehenneme, sen olursun ilk giren.) Hârun Reşîd dinleyip, eyledi ki şöyle arz: (Devam eyle ey Şakîk, alıyorum büyük haz.) Buyurdu ki: (Ey Hârun, sen devlet reîsisin. Sen, bir suyun menbaı ve kaynağı gibisin. Senin vâlîlerin de, bu suyun kollarıdır. Su, menbada nasılsa, kollarda da aynıdır. Veyâhut bir bedende, "Baş" gibidir hükümdâr. Halk ise o bedende sanki bir "Âzâ"dırlar. Bedendeki âzâlar, elbet başa tâbidir. Baş iyi olur ise, âzâlar da iyidir.
.Şakîk-i Belhî
2003-02-23 01:00:00
Öğünme malın ile! Halîfe Hârun Reşîd, bir gün "Şakîk Belhî"ye, Ricâ etti: (Bana bir nasîhat eyle!) diye. Buyurdu ki: (Ey Hârun, gaflete gelme sakın. Zîrâ "ölüm", insana uzak değil, çok yakın. Aldanma bu dünyânın mal ve saltanatına. Âhirette, bunların faydası olmaz sana. Düşün şimdi bir çölde, günlerce kaldığını, Harâretten susayıp, içinin yandığını. Tam ölecek bir hâle gelmişken susuzluktan, Biri gelse yanına, hem de "Serin su" satan. Senin, bu susuzluktan yanmışken böyle için, Ne kadar mal verirsin o suyu almak için?) Dedi ki: (Ne isterse veririm o ücreti. Olur mu o durumda, malın ehemmiyeti?) Buyurdu: (Yarısını isterse servetinin, Verir misin o şahsa, o suyu almak için?) Hârun Reşîd dedi ki: (Veririm hemen elbet. Zîrâ ben ölüyorken, neye yarar bu servet.) Buyurdu ki: (Pekâlâ, içtin ve kandın suya. Lâkin atamıyorsun o suyu dışarıya. Yâni bir damla bile, idrar yapamıyorsun. Şiddetli bir sancıyla, kıvranıp duruyorsun. O ara, bir başkası gelse senin yanına. Dese: "Çâre bulurum, senin hastalığına." Kalan servetini de talep etse o hepten, Acabâ verir miydin halâs için o dertten?" Dedi: (Gâyet tabii, seve seve verirdim. Ben sancıdan ölürken, neye yarar servetim?) Buyurdu: (Öyle ise, öğünme malın ile. Bir içimlik su kadar kıymeti yokmuş bile.) Hârun Reşîd ağlayıp, dedi ki: (Söyle daha.) Buyurdu ki: (Ey Hârun, isyân etme Allah'a. "Tövbe"yi, bir an bile sakın geciktirme ki, İstiğfâr edemeden ölebilirsin belki. Pişmân olur, tövbeyi sonraya bırakanlar. Zîrâ "ecel", çok zaman, ânî gelip yakalar. Bil ki hâlis müslümân, kimseyi kötü bilmez. Kimsenin arkasından, konuşup gıybet etmez. Târifi şöyledir ki hakîkî bir mü'minin: "Elinden ve dilinden, insanlar olur emîn." Tam yediyüz âlime sordum ki şu suâli: (Akıllı bir insanın, nasıl olur ahvâli?) Dediler: (Soğumuştur o kimse bu dünyâdan. Âhiret hazırlığı içindedir durmadan. Bilir ki dünyâ fânî, âhiret ebedîdir. "Âhiret günü" için hazırlık içindedir.)
.Şakîk-i Belhî
2003-02-24 01:00:00
"Az konuşun!" Bir gün "Şakîk-i Belhî" Mekke'ye vardığında, İnsanlar haber alıp, toplandılar yanında. Onlardan bir tânesi yaklaşıp ona bizzât, İstirhâm eyledi ki, etsin biraz nasîhat. Buyurdu ki: (Geçimin nasıldır senin şu an? Bir şey bulamayınca, ne yaparsın o zaman?) Dedi: (Bir şey bulunca, ona şükrediyorum. Bulamayınca ise, durup sabrediyorum.) Ona, Şakîk-i Belhî buyurdu ki cevâben: (Belh'in köpekleri de yaparlar böyle aynen. Yâni bir şey bulunca, sevinip onu yerler. Bulamayınca ise, bekleyip sabrederler.) O kimse, şaşkın halde dedi ki: (Efendim siz, Bu gibi durumlarda, peki ne edersiniz?) Buyurdu ki: (Bir şeyler geçerse elimize, Veririz hemen onu, bir din kardeşimize. Bir şey geçmeyince de, buna hiç üzülmeyiz. O zaman Rabbimize, hamd-ü senâ ederiz.) Bu cevap, o kimsenin gitti pek çok hoşuna. Ve "Şakîk-i Belhî"nin sarılarak boynuna, Dedi ki: (Sen vallahi, çok mübârek bir zâtsın. Hak teâlâ nûrunu ve feyzini arttırsın.) Bir gün de buyurdu ki: (Sızlanmayın belâya. İsyânkâr olursunuz yoksa Hak teâlâya. Zîrâ geri çevrilmez, sızlanmakla belâ, dert. Sabır sevâbından da mahrum olur böyle fert. Belâya sabretmenin mükâfâtını bilen, Ondan halâs olmaya, heves etmez kat'iyyen. Allahü teâlâdan korkmanın alâmeti, Terk etmektir her türlü günâh ve ma'siyyeti. Rahmetinden ümitli olmanın nişânı da, Çok ibâdet etmektir, fırsat varken şu anda. "Hak teâlâ affeder" diyerek, bir müslümân, Çekinmeden, Rabbine ederse günâh, isyân, Veyâhut da "Sonradan tövbe ederim" diye, Kim ki tövbe etmeyi atarsa ileriye, Bu kimseler, büyük bir gaflet içindedirler. Zîrâ umûmiyetle "Ânî gelir" eceller. "Ölüm"e hazırlıklı olmalı ki gün gece, Geri döndüremezsin, zîrâ ölüm gelince. Muhâfaza eyle ki, "Kötü söz"den dilini, Ki, mahcûb eylemesin, mahşerde o dil seni. Bir sözü söylemeden, sonunu düşün önce. Senden, onun hesâbı sorulacak ölünce. Verebilecek isen sorunca cevâbını, O zaman onu söyle, yoksa kapat ağzını. Hazret-i Ebû Bekir, "Taş" koyardı ağzına. Ki, kâdir olamasın mâlâya'nî lâfzına.)
.Hâtim-i Es'am
2003-02-25 01:00:00
O "Hâtim-i Es'am" ki, devrinin bir tânesi. Velîlerden "Şakîk-i Belhî"nin talebesi. Çocuk yaşta başladı hocasının dersine. Vâkıf oldu bilcümle ilimlerin hepsine. Bir gün "Şakîk-i Belhî", çağırıp kendisini, Sordu ki: (Kaç senedir dinliyorsun dersimi?) (Otuz yıldır) deyince, sordu ki: (Peki, benden, Bunca yıl ne öğrendin, ne oldu istifâden?) Dedi ki: (Ey üstâdım, otuz küsur senedir, Sizlerden öğrendiğim yalnız "Sekiz nesne"dir.) O böyle söyleyince, üstâdı üzüldü pek. Dedi: (Öğrenmemişsin fazla şey benden demek. Bunca yıl gayret ettim senin yetişmen için. Seninse istifâden az olmuş, acep niçin?) Dedi ki: (Ey üstâdım, böyledir hakîkaten. Lâkin fazlasını da istemezdim ben zâten. Zîrâ biliyorum ki, dünyâ ve âhirette, Felâha ermek için, bunlar kâfî elbette.) Hocası buyurdu ki: (Nedir bunlar evlâdım? Söyle de, benim dahî olsun bir mâlûmâtım.) Dedi ki: (Birincisi, baktım, herkes şimdiden, Bir şeyi "Gâye" seçmiş, koşar onun peşinden. Kimi "Mal", kimi "Para", kimi "Şöhret" peşinde. Kimi de "Mevkî makam, rütbe" endîşesinde. Yegâne gâye olmuş, bunlar o insanlara. Hırs ile uğraşırlar, varmak için bunlara. Ve lâkin dikkat ettim, o sevdikleri şeyler, Onlara, "kabre kadar" arkadaşlık ederler. Hiçbiri, onlar ile girmiyorlar kabire. Halbuki onlar için uğraşmıştı habire. Düşündüm ki, öyle "Dost" bulayım ki kendime, Öldüğümde, benimle, o da girsin kabrime. Sâdece bu dünyâda olmasın bana yârân. Öldükten sonra dahî, ayrılmasın yanımdan. Mezara girdiğimde, bırakmasın beni tek. Bulunsun hep yanımda, kıyâmet gününe dek". Böyle "Sâdık arkadaş" ve böyle "Vefâlı yâr", Ne olabilir? diye, düşünüp verdim karar. "Rabbime ibâdet"ten daha vefâlı, sâdık, Arkadaş bulamadım, sarıldım ona artık. Bildim ki, ibâdetler yapılınca "İhlâs"la, Sâhibini, hiç yalnız bırakmaz yolda aslâ. O, ölüp de kabire girdiği zaman bile, Ayrılmayıp, arkadaş olurlar onun ile. Tamâmen yüz çevirip o "yalancı dostlar"dan, "Rabbime ibâdet"e sarıldım hiç durmadan. Haram ve günâhlardan, kaçındım ince ince. İyilik, ihsân yaptım elimden geldiğince.)
.Hâtim-i Es'am
2003-02-26 01:00:00
Hâtim dedi: (Ey hocam, faydamın ikincisi, Nefsinin peşi sıra koşar gördüm herkesi. Onun isteklerini, helâl-haram demeden, Yapıyorlar, Allah'tan hiç de hayâ etmeden. Halbuki Hak teâlâ, Kur'ân'da ara ara, Bu nefse uymamayı emrediyor kullara. Hattâ buyuruyor ki: "Nefsine düşmanlık et. Zîrâ nefs-i emmâren düşmandır bana elbet. Kim Rabbinden korkarak, uymaz ise nefsine, Kavuşur Cennetteki nîmetlerin hepsine." Nefsimi "Düşman" bilip, çalıştım uymamaya. Dikkat ettim an be an, ona aldanmamaya. Ona, böyle şiddetle edince muhâlefet, O da, isteklerinden vazgeçti en nihâyet. Rabbine ibâdetten kaçarken daha önce, Şimdi yapmak istiyor ihlâsla gündüz gece.) Şakîk dedi: (Ey Hâtim, tebrîk ederim seni. Söyle de dinliyeyim üçüncü fâideni.) Dedi ki: (Nazar ettim, insanların hâline. Düşkün gördüm onları, dünyâ mâl-ü mülküne. Türlü sıkıntılara girerek gece ve gün, "Dünyâlık" toplamaya uğraşırlar büsbütün. Halbuki Hak teâlâ, "Dünyâ"ya, zerre kadar, Değer, kıymet vermiyor, öyleyse neye yarar? Hem dahî Hak teâlâ buyurdu ki Kur'an'da: "Her ne topladıysanız, mal nâmına dünyâda, Sıkı sarılsanız da onlara her ne kadar, Ölünce, elinizden çıkacak hep o mallar. Ve lâkin Allah için sarf ettiyseniz ancak, İşte o mallarınız, sizden ayrılmıyacak." Bu âyeti düşünüp, ne kadar varsa malım, Hepsini, "Allah için" din yoluna harcadım. Böylece, elimdeki o malları, tamâmen, Verip, yoldaş eyledim kendime ebediyyen. Dünyâ için, para pul etmedim aslâ talep. "Allah için" kazanıp, o yolda harcadım hep.) Şakîk dedi: (Ne güzel söylüyorsun ey Hâtim! Dördüncü fâideni söyle de öğreneyim.) Dedi ki: (İnceledim insanların hâlini. Gördüm ki, çekemiyor bir kimse diğerini. Yâni birbirlerine bakıp haset ederler. Gayrinin mallarına, ilmine göz dikerler. Halbuki Hak teâlâ buyurdu ki âyette: "Biz onların rızkını, taksîm ettik elbette." Düşündüm ki: "Allah'ın kuluyum ben de mâdem, Benim dahî rızkımı, verir Rezzâk-ı âlem". Râzı oldum Rabbimin ezelî taksîmine. Göz dikmedim kimsenin emvâline, ilmine.)
.Hâtim-i Es'am
2003-02-27 01:00:00
Hâtim dedi: (Ey hocam, beşinci istifâdem, İnsanlara baktım ve çok hayret eyledim hem. Şöyle zannederler ki bâzıları maalesef: İnsan, "Dünyâlık" ile bulur kıymet ve şeref. Makam sâhiplerine, gösterirler çok hürmet. Böyle olmıyanlara, vermezler ehemmiyet. İnsanlık kıymetini, "Zenginlik"te ararlar. Ve lâkin fakirlere, hor ve hakîr bakarlar. Fakat ben düşündüm ki: "Hak teâlâ indinde, İnsanlığın şerefi, yoktur bunlar içinde". Zîrâ buyuruyor ki bu hususta Rabbimiz: "Kim benden çok korkarsa, odur en şerefliniz." Ben onların fikrine, vermedim ehemmiyet. Rabbimin her emrine, eyledim tam riâyet. "Takvâ"ya sarılarak, hayâ ettim Allah'tan. Onun korkusu ile kaçındım her günâhtan.) Şakîk dedi: (Ne güzel söylüyorsun ey Hâtim! Altıncı fâideni söyle de dinliyeyim.) Hâtim dedi: (Ey hocam, baktım pek çok insana. Uymuşlar tamâmiyle "Nefis" ile "Şeytân"a. Bir kısmı, diğerinin malına göz dikmişler. "Dünyâ" için, bâzısı bâzısına diş biler. Halbuki kitâbında buyuruyor ki Allah: "Düşmanınız, nefis ve şeytândır, olun âgâh! Ve sizi doğru yoldan kim isterse ayırmak, Biliniz ki, onlar da düşmandır size mutlak." "Düşman" bildim kendime, nefsim ile şeytânı. Sevmedim beni yoldan çekmeye uğraşanı. Aldanmadım onların yaldızlı sözlerine. Kulak verdim sâdece, "İslâm âlimleri"ne. Onlara kıymet verip, sevdim müslümânları. Düşman bildim kendime, bozguncu insanları. Âlimlerin sözüyle, iyi oldu her hâlim. Dünyâdan, "Âhiret"e meyl etti hem de kalbim. Bildim ki, lüzumsuzmuş dünyâ malını sevmek. Değmezmiş dünyâ için, gayriyi haset etmek. Hem dahî öğrendim ki, "Dünyâ"ya, Allah meğer, "Sinek kanadı" kadar vermezmiş aslâ değer. Düşündüm ki: "Rabbimin hiç kıymet vermediği, Dünyâ için, değer mi haset etmek gayriyi? Nasılsa o dünyâlık, yarın çıkar elimden. Ben, şimdiden çıkardım sevgisini kalbimden." Bildim, bunun sonunda "Ölüm" vardır âkıbet. Ve lâkin sonu yoktur, ebedîdir âhiret. Düşündüm ki: "Âhiret mâdem ki ebedîdir, O halde, ibâdete sarılmak en iyidir." "Dünyâ muhabbeti"ni tam çıkardım içimden. Hazırlığa başladım âhirete şimdiden.)
.Hâtim-i Es'am
2003-02-28 01:00:00
Hâtim dedi: (Ey hocam, baktım şu insanlara, Helâl haram demeden, kazanırlar hep para. Bir lokma ekmek için, girerler çok zillete, Katlanırlar bu yüzden bir hayli eziyete. Lâkin buyuruyor ki Rabbimiz bunun için: (Hiç bir canlı yoktur ki, rızkı gönderilmesin.) Düşündüm ki: "Ben dahî, bir canlıyım pekâlâ, Benim dahî rızkımı gönderir Hak teâlâ. Mâdem ki rızık için, kefîldir Allah bize, O halde ne lüzum var fazla düşünmemize?" Dünyâda benim gibi, milyarlarca canlı var. Verir rızıklarını, geçse de uzun yıllar. Benim dahî rızkımı gönderir Rabbim elbet. Niçin bunu kendime edineyim fazla dert? Yalnız ben, kul olarak yapıştım sebeplere. Helâlinden kazanıp, harcadım helâl yere. O emrettiği için çalışıp, tuttum san'at. Lâkin kazandığıma eyledim hep kanâat.) Şakîk dedi: (Ey Hâtim, çok doğru söylüyorsun. Sekizinci faydanı söyle de bilgim olsun.) Hâtim dedi: (Ey hocam, baktım şu ahâliye, Gördüm ki, güvenirler Rablerinden gayriye. Kimisi parasına, kimi mal ve mülküne, Kimi de güveniyor, makam ve mevkîine. Bir kısmı da fakirdir, yok onlarda mal, para. Dayanır onlar dahî, kendi gibi kullara. Halbuki müslümâna, yakışmaz böyle olmak. Zîrâ şöyle buyurur Kur'an'da cenâb-ı Hak: (Kim ki tam güvenirse şâyet Yaradan'ına, Yetişir O da onun, her türlü imdâdına.) Ben bunu düşünerek, Rabbimden gayrisinden, Yüz çevirip, hiç yardım istemedim kimseden. Yalnız O'na güvendim ve O'na dayandım hep. Dünyâda, hiç sıkıntı çekmedim bundan sebep. Düşündüm ki: "Onların güvendiği o şeyler, Hepsi, Hak teâlâdan elbette âcizdirler. Mal telef olabilir, insan ölür âkıbet. Rabbimiz ölümsüzdür, O'nundur güç ve kuvvet.") Şakîk bunu duyunca, buyurdu ki: (Ey Hâtim! Semâvî kitapların hepsini ettim hatim. Gördüm ki, dördünün de bunlardır hülâsası. Bu sekiz temel üzre yazılmıştır esâsı. Her kim, bu sekiz şeye tam ederse riâyet, Dünyâ ve âhirette bulur sonsuz saâdet. Gevşeklik eder ise bunlarda insan eğer, Dünyâ ve âhirette, çeker çok elem, keder.) Yâ Rabbî, bu mübârek kulların hürmetine, Nâil et bizleri de af ve mağfiretine.
.Hakîm-i Tirmizî
2003-03-01 01:00:00
"Hakîm-i Tirmizî" ki, hâlis Allah adamı. O idi zamanının büyük hadîs imâmı. Genç iken, temiz kalbi yanardı "ilim" için. Yollarını arardı ilim tahsîl etmenin. İki arkadaşıyla, bir gün karar verdiler. "İlim için, sefere çıkmalıyız" dediler. Gelip, bu kararını söyledi annesine. Lâkin o, çok üzülüp dedi ki kendisine: (Ey yavrum ben hastayım, sen dahî biliyorsun. Beni kime bırakıp, sefere gidiyorsun?) Annesi üzülünce, vazgeçti bu fikrinden. Ve lâkin "İlim aşkı" silinmedi kalbinden. O iki arkadaşı, gittiler tahsîl için. O ise, tenhâlarda ağlardı için için. Yine bir gün, gizlice bir yerde ağlıyordu. Gözünden, yaş yerine kanlar akıtıyordu. Diyordu: "Gitti onlar, ilim tahsîl etmeye. Sonra, âlim olarak dönecekler geriye. Ben ise mahrum oldum, câhil kaldım burada. Yâ Rabbî, din ilmini nasîb eyle bana da." Ağlayıp, gözlerinden akarken kanlı yaşlar, O an geldi yanına "Nûr yüzlü" bir ihtiyâr. Çok sevimli biriydi, yaklaşarak yanına, Buyurdu ki: (Ne için ağlarsın, söyle bana?) Dedi ki: (İlim için gitti arkadaşlarım. Ben, mahrum kaldığıma üzülüp de ağlarım.) Buyurdu: (Mâdem sana duâ eder vâliden, Öyleyse, Allah seni mahrum etmez ilimden. Ey yavrum, ister misin, her gün sana geleyim. Din ilmini, tamâmen sana ben öğreteyim.) (Çok isterim) deyince o nûr yüzlü ihtiyâr, Başladı ders vermeye, artık hep leylü nehâr. "Üç sene" müddet ile, her gün geldi yanına. Rabbimiz, o kimseyi gönderdi ayağına. Üç yıl, ara vermeden ders aldı ondan bizzât. Sonunda öğrendi ki, "Hızır"mış bu gelen zât. Buyurdu ki: (Anneme devam ettim hizmete. Kavuştum bu sâyede, bu çok büyük nîmete.) Bir gün de buyurdu ki: (Dînimiz üç esastır, Önce "İlim" ve "Amel", üçüncüsü "İhlâs"tır. Bir işi, "Allah" için yapmazsa eğer bir kul, Hak teâlâ indinde o amel olmaz makbûl. İşin hâlisi ile bozuğu da, zâhiren, Çok benzer olsa bile, ayrıdır birbirinden. "Hakîkî çiçek" ile, bir yapma, "Sun'î çiçek", Ne kadar benzese de, ayrıdır, bu bir gerçek.)
.İmâm-ı Tirmizî
2003-03-02 01:00:00
"Kusûru hep kendinde bil" "Hakîm-i Tirmizî" ki, büyük hadîs imâmı. Hem dahî tasavvufta yüksek idi makamı. Tevâzû sâhibiydi, üzmezdi kimseyi hiç. Yok idi dünyâlığı, bir kulübesi hâriç. Hattâ bir kapı dahî yoktu kulübesinde. Bir perde asılıydı yalnız kapı yerinde. O, bir sene "Hac için" terk edince bu yeri, Bir kaç yavrusu ile, "Köpek" girdi içeri. Haccı îfâ edip de döndüğünde geriye, Gördü ki, köpek girmiş evinden içeriye. İlişmedi hayvana, ona merhametinden. Oynatmak istemedi onu rahat yerinden. Lâkin kendisinin de, yoktu başka bir evi. Kovmak da, hiç içine sinmedi bu köpeği. "Belki kendi kendine çıkıp gider" diyerek, Biraz beklediyse de, çıkmadı lâkin köpek. Gitti, dolaştı biraz, dönüp geldi yerine. Fakat oturuyordu içerde köpek yine. Dolaştı biraz daha etrâfında o yerin. Lâkin yoktu niyeti çıkmaya o köpeğin. Bir hayli gitti geldi, gitti geldi mübârek. Bekledi, isteğiyle içerden çıksın köpek. O gece, seksen defâ gitti geldi o yere. Yine de ilişmedi o zavallı köpeğe. O devirde vardı ki âbid ve zâhid bir zât, "Hakîm-i Tirmizî"ye inanmazdı o fakat. Onun büyüklüğüne ederdi hep îtirâz. O gece, Resûlullah eyledi onu îkâz. Şöyle ki, rüyâsına girerek o zâhidin, Buyurdu: (Kıymetini iyi bil Tirmizî'nin. Ebedî saâdete kavuşmak istiyorsan, Koş onun hizmetine, geçirme daha zaman.) Ertesi gün o zâhid, gelerek huzûruna, Af dileyip, aynı gün talebe oldu ona. Kusûru, hep kendinde bilirdi bu velî zat. Aramazdı kimsede aslâ kusur, kabahat. Bir kimseye üzülüp darılsaydı da hattâ, Bilâkis daha iyi davranırdı o zata. İhsânda bulunurdu zâten çok kimselere, Daha fazla yapardı kendini üzenlere. Muhterem hanımına, sordular gelip bir gün: (Kızdığı oluyor mu Hakîm-i Tirmizî'nin?) O, (Oluyor) deyince, sordular ki: (Ey hâtun! Peki, nasıl anlarsın kızdığını sen onun?) Dedi ki: (Gâyet kolay, o bize kızsa eğer, Eskisinden daha çok iyilik, ihsân eder. Kendisinde bilir hep kusur ve kabahati. Artardı bu hallerde ibâdât-ü tâ'ati.)
.Hakîm-i Tirmizî
2003-03-03 01:00:00
"Ey alçak nefs!" "Hakîm-i Tirmizî" ki, evliyâdan bir kişi. İnsanları gafletten îkâz idi hep işi. Pek fazla korkuyordu Allahü teâlâdan. Titizlikle kaçardı her günâh ve haramdan. Gençliğinde, bir "Kadın" geldi bir gün yanına. Konuşup, çirkin bir iş teklîf eyledi ona. O bunu işitince, kan sıçradı beynine. Cevap bile vermeden, dönüp geldi evine. Lâkin kadın, inâda bindirdi bu işini. "Hakîm-i Tirmizî"nin bırakmadı peşini. Yalnız çalıştığını gördü bir gün bağında. Bunu fırsat bilerek, gelip bitti yanında. Lâkin o, görür görmez kadının geldiğini, Derhal bağdan dışarı atıverdi kendini. Ve başladı kaçmaya, günâhtan korkusundan. Kadın da, koşuyordu sür'atle arkasından. O kadının şerrinden, koştu çok uzaklara. Ve lâkin ileride, rastladı bir "Çukur"a. Şöyle bir nazar etti, derindi içerisi. Haram işlemektense, yoktu başka çâresi. O edebsiz kadın da, geliyordu ardından. O çukura atlayıp, kurtuldu o kadından. O hâdiseden sonra, geçti çok uzun yıllar. Yaşı da ilerleyip, oldu hem çok ihtiyâr. Gençlikte geçirdiği halleri düşünürken, Bir ara hâtırına, "Bu kadın" geldi birden. Duydu bir an nefsinin şöyle söylediğini: (Niçin kabûl etmedin onun o teklîfini? O zaman gençtin henüz, ona "Peki" diyeydin. Sonra da pişmân olup, istiğfâr eyliyeydin.) Nefsinden, bu düşünce gelince kendisine, Pek fazla üzülerek, şöyle dedi nefsine: (Ey günahlarla dolu habîs ve alçak nefis! Sen, böyle düşünmekte görmez misin hiç beis? Kırk yıl önce, genç iken bunu düşünmedin de, Şimdi mi düşünürsün bu ihtiyâr hâlinde? Kırk senedir çektiğin mücâhede, riyâzet, Ne oldu, gece gündüz o çalışma, o gayret? Gençken yüz vermedin de, sen o âdî kadına, Pişman mı oluyorsun şimdi o yaptığına? Ey nefsim, sen ne alçak ve hâinmişsin meğer. Şu ihtiyâr hâlinle, düşünürsün bak neler.) Öyle çok üzüldü ki nefsinin bu sözüne, Günlerce, rahat uyku girmez oldu gözüne. Girmemişti halbuki günaha hiçbir zaman. Sırf "Bu düşüncesi"ne, üzülüp, oldu pişman. O kadar yükseldi ki, o, bu pişmanlığıyle, Böyle yükselemezdi pek çok ibâdetiyle.
.Hakîm-i Tirmizî
2003-03-05 01:00:00
"İmâm-ı Tirmizî" ki, hadîs âlimi bir zât. "Sünen-i Tirmizî"yi o yazdı kendi bizzât. Rivâyet eylediği hadîs-i şerîflerden, Birkaçı, aşağıda yazılmıştır meâlen. Buyurdu: (İnsanların kızacağı hallerde, "Hak rızâsı" ararsa bir müslümân her yerde, Hak teâlâ, o kulu alır "Kendi hıfzı"na. İnsanlardan bir zarar erişmez asla ona. Allah'ın kızacağı işlerde de biri hep, "Kulların rızâsı"nı ederse eğer talep, "İnsanların eli"ne bırakır onu hepten. Ve onun, hiç bir zaman kurtulmaz başı dertten.) Yine buyurdular ki: (Hak teâlâ, kuluna, "Yumuşaklık" verdiyse, vermiştir çok şey ona. Mahşerde, Cehenneme girmesi haram olan, Cehennemin de onu yakması yasak olan, Kimseler şunlardır ki, "Sertlikten çekinirler. Yumuşak huylu olup, kolaylık gösterirler." Söylüyorum Cennete gidecek olanları: Zaîf ve gücü yetmez görürsünüz onları. Ve lâkin bir şey için etseler şâyet yemîn, Yaratır Hak teâlâ o şeyi onlar için. Ve şu kimselerdir ki, girerler Cehenneme: "Acele ederler ve sert davranır âleme." Yumuşak davranan ve kolaylık gösterenler, Hayvanın yularını tutanlara benzerler. Durdurmak isteseler, onlara uyar hayvan. Kayalığa sürseler, oraya koşar o an.) Buyurdu: (Ayaktayken kızarsanız eğer siz, Hemence oturun ki, yatışsın siniriniz. Eğer oturmakla da geçmiyor ise bu hal, Bulunduğunuz yerde, bir müddet yatın derhal.) Ve yine buyurdu ki: (İki mü'min kimseler, Bir husus üzerinde ihtilâfa düşseler, Birisi, haksızlığı kabûl etse ve hattâ, Yüzde yüz haklı olan, o olsa hakîkatta. Ve lâkin "Ben haksızım" deyip o arkadaşa, Böylelikle etmezse onunla münâkaşa, Allah, "Köşk" verecektir bu kullara cennete. Bunun kefîli ise, o gün benim elbette.) Buyurdu: (Dünyâdaki ameliniz, hep bir bir, Yakın akrabânıza, kabrinde bildirilir. İyi işlerinizi görünce sevinirler. Lâkin aksi olunca, hayli kederlenirler. Derler ki: "Yâ ilâhî, affeyle bu kulunu. Hidâyet nasîb edip, sonra kabzet rûhunu.") Buyurdu: (İnsanlara teşekkür eylemiyen, Hak teâlâya dahî şükredemez kat'iyyen.)
.Hakîm-i Tirmizî
2003-03-06 01:00:00
"Hakîm-i Tirmizî"nin, tasavvufla ilgili, Bir "Kitâb"ı vardı ki, ilimle dolu idi. Verip bu kitâbını talebeden birine, Buyurdu ki: (Götür at, bunu Ceyhun nehrine.) "Peki" deyip, kitâbı alıp çıktı oradan. Lâkin onu atmaya kıyamadı o zaman. Oradan, hocasının huzûrlarına geldi. Kitâbı sorduğunda, (Attım efendim) dedi. (Peki, ne gördün?) diye sorunca hoca ona, Bir şey görmediğini arz etti hocasına. Buyurdu ki: (O halde, sen onu atmamışsın. Kıymetini düşünüp, ona kıyamamışsın. Tekrar git, o kitâbı elin ile suya at. "Peki" de ve söz dinle, nefsine verme fırsat.) Ertesi gün, kitâbı attı Ceyhun nehrine. Hocasının emrini getirmişti yerine. Atar atmaz bir "Sandık" çıktı suyun içinden. Kitap, sandık içine düşüverdi elinden. Hemen sonra, sandığın kapandı kapakları. Talebe, hayret ile gördü bu olanları. Oradan döndüğünde hocasının yanına, Gördüğü hâdiseyi, arz etti bir bir ona. Dinleyince hocası bunları kendisinden, Buyurdu: (Şimdi oldu, atmışsın hakîkaten.) Talebesi dedi ki: (Evet, attım ise de, Bu işin esrârını îzâh edin bize de.) Buyurdu: (Tasavvufla ilgili bilgileri, Toplayıp, bir risâle yazmıştım önceleri. Ve lâkin öyle ince bilgilerdi ki onlar, Anlamaktan âcizdi bu zamanki insanlar. "Hızır aleyhisselâm" istedi benden onu. Onun için demiştim: "Götür, suya at bunu." Emretti Hak teâlâ sudaki bir balığa. Onu senden alarak, teslîm etti Hızır'a.) Talebe anladı ki, gâye "Atmak" değilmiş. O kitâbı, Hazreti Hızır'a vermek imiş. Bu zât, bir sohbetinde buyurdu ki: (Ey insan! "Alçak gönüllü" ol ki, Rabbimiz etsin ihsân. Zîrâ Allah, sevmiyor kibirli olanları. Ve hattâ rahmetinden, uzak eder onları. Bilhassa büyüklere lâzımdır saygı, edeb. Zâten hâlis müslümân, mütevâzı olur hep. "Edeb"in bir târifi, "İtirâz etmemek"tir. Büyüklerin emrine "Baş üstüne" demektir. Bu nefsi, en ziyâde tahrîb eden de yine, Hemen "Peki" demektir büyüklerin emrine. Zîrâ bu azgın nefis, hep "Hayır" demek ister. Mütevâzı olursa, "Peki" deyip söz dinler.
..Abdullah-ı Ensârî
2003-03-07 01:00:00
Hanbelî mezhebinde büyük hadîs âlimi. İlim tahsîl etmekle meşgûl oldu dâimî. Nesebi, "Ebâ Eyyüb Ensârî"ye ulaşır. Bunun için, "Ensârî" ismiyle oldu meşhur. Binaltı senesinde, "Herat"da doğan bu zât, Seksenbeş yaşlarında, orada etti vefât. Dört yaşında başladı o ilim tahsîline. Ve din ilimlerinin, vâkıf oldu hepsine. "Üçyüzbin"den ziyâde hadîs ezberlemişti. Bütün vakitlerini, ilimle geçirmişti. Zaman bulamıyordu yemek yemeye bile. Annesi, lokma lokma yedirirdi eliyle. Hadîs toplamak için, dolaştı diyâr diyâr. Nice sıkıntılara, katlandı leyl-ü nehâr. Bir gün, ders notlarıyla, gidiyorken bir yere, Şiddetli bir yağmura tutuldu birden bire. Islanmaması için aldığı ders notları, Rükû vaziyetinde gitti uzun yolları. Kendisi anlatır ki: (Kışın, cübbem yok idi. Hele bizim diyârda, hava çok soğuk idi. Evimde, tek bir "hasır" var idi, bir de "kerpiç". Bir de "keçem" vardı ki, kâfî gelmiyordu hiç. Başıma doğru çeksem, ayağım açılırdı. Ayaklarıma çeksem, başım açık kalırdı.) Buyurdu: (Bir mürşidin sohbetine kavuşmak, Nîmetlerin içinde, en büyük budur ancak. Onların bir şefkatli teveccüh ve nazarı, Siler atar kalpteki karartı ve pasları. Böyle kâmil bir alim ele geçerse eğer, Bu nîmetin kadrini, çok bilmek îcâb eder. Her zaman bulunsa da Kâbe, Minâ, Arafât, Ele geçmez her vakit böyle bir "mübârek zât". Bu yolda ilerleten en kuvvetli vâsıta, "Sevgi" ve "İtâat"tir böyle kâmil bir zâta. Kalbi incitilirse eğer ki o mürşidin, Bundan büyük felâket olmaz o kimse için.) Yine o buyuruyor: (Olur ki öyle zaman, Kulu, ibâdet ile meşgûl eder Yaradan. Lâkin "Ucb" ve "Kibr"e iter şeytân o zâtı. Felâkete sürükler onu o ibâdâtı. Yine öyle olur ki, Hak teâlâ, kuluna, Günâh işletir, ancak, pişmân olur o buna. Öyle çok üzülür ki, kavrulur, yanar içi. O günâh sebebiyle, çok yükselir o kişi.) Bir gün de buyurdu ki: (Günâhı küçük görmek, O günâhı yapmaktan, zararlıdır daha pek. "Cürm"ün küçüklüğüne bakma sakın ey insan! Düşün ki, kime karşı yaptın sen günâh, isyân?)
."Tevâzû üzere ol!"
2003-03-08 01:00:00
Evliyâ-i kirâmın en büyüklerindendir. Kararmış gönülleri, nûruyla etti tenvîr. Babası "Abdülcemil", o da âlim insandı. Ve "İmâm-ı Mâlik"in mübârek soyundandı. Hazreti "Hızır" ile görüşürdü o bizzât. Derdi olan, hep ona ederdi mürâcaat. Bir gün, "hazreti Hızır" gelerek ona yine, Oğlu olacağını müjdeledi kendine. Buyurdu: (Bu yakında olur sâlih bir oğlun. Doğduğunda, ismini "Abdülhalık" koy onun.) Henüz beş yaşındayken, ilim öğrenmek için, Babası, "Buhârâ"ya gönderdi onu ilkin. "Hâce Sadreddîn" diye, vardı ki bir hocası, Bunun üstün hâlini, almadı havsalası. Zîrâ öyle suâller sorardı ki o yaşta, O, âciz kalıyordu cevâbında en başta. Nihâyet bir gün ona buyurdu ki: (Ey oğlum! Sana cevap vermekten, ben âciz kalıyorum. Bunlar, "Kalp ilmi" ile ilgilidir bilhassa. İnşallah kavuşursun böyle yüksek bir şahsa. Yâni bu ilimlerde, bir "kâmil-i mükemmil", Senin suâllerini çözebilir, ben değil.) O günden îtibâren "hazreti Abdülhâlık", Böyle kâmil bir "Rehber" arar oldu hep artık. "Hızır aleyhisselâm", yine bir gün gelerek, Zikir tâlim eyledi, kendisi öğreterek. Mânevî evlâtlığa kabûl edip sonunda, Ona, ilk üstâd oldu bu tasavvuf yolunda. Kendisi anlatır ki: Yaşım, "Yirmi iki"yken, Bir gün, "hazreti Hızır" yanıma geldi birden. "Yûsüf-ü Hemedânî" adında bir velîye, Beni alıp götürdü, terbiye etsin diye. Cemâlini görünce, sevdim onu velhâsıl. Esas istifâdeyi edindim ondan asıl. Vefâtı yaklaşınca, mânevî oğlu olan, Evliyâ-yı Kebîr'e, bir şeyler dedi o an. Buyurdu ki: (Ey oğul, şudur ki vasiyyetim, İlim, edeb ve hayâ üzere ol her dâim. İslâm âlimlerinin üstün eserlerini, Oku, sindir gönlüne onların sözlerini. Çalış, tahsîl eyle ki fıkıh, tefsîr ve hadîs, Zîrâ insan, "ilim"le olur üstün ve azîz. Sana yakışacak şey, "edeb, hayâ, tevâzû". Zîrâ hep yükseklerden, aşağıya akar su. Dünyâ düşkünleriyle olma ki hiç arkadaş, O, seni felâkete sürükler yavaş yavaş. Herkese merhamet et, kimseyi görme hakîr. Helâk eder insanı zîrâ gurur ve kibir.)
.Mü'minin firâseti
2003-03-09 01:00:00
Bir Aşûre günüydü, "hazreti Abdülhâlık", Sohbet ediyordu ki mescitte bir aralık, Müslümân kıyâfetli bir "Genç" girdi içeri. Talebe arasında, oturdu diz üzeri. Bu büyük zât, bir yandan hem sohbet ediyordu, Bir yandan da, dikkatle "O genc"e bakıyordu. Sohbetin arasında, bir ara o genç adam, Dedi ki: (Ey efendim, Resûl aleyhisselâm, "Firâset-i mü'minden sakının ey insanlar! Zîrâ o, Rabbimizin nûruyla eder nazar." Diye, bir hadîsinde, buyurdu ki eshâba: Bu hadîs-i şerîfin sırrı nedir acabâ?) Buyurdu: (Sırrı şu ki, belindeki zünnârı, Çıkar da müslümân ol, kandırma insanları.) Genç, îtirâz ederek dedi: (Allah korusun. Yâni sen, şimdi bende zünnâr mı var diyorsun?) Buyurdu: (Şu hırkanı çıkar da öyle ise, Zünnâr olmadığını, isbât et mâdem bize.) Çıkardı hırkasını, o genç istemiyerek. Belinde bağlı "Zünnâr" çıkınca, üzüldü pek. Yalan söylediğine utandı, mahcûb oldu. O an "islâm"a karşı, kalbine sevgi doldu. Hem de bir evliyânın, Allah'ın nûru ile, Nazar edeceğini anladı böylelikle. Kalbinde ona karşı, duydu büyük muhabbet. Ve getirdi aşk ile, "Kelime-i şehâdet". O zaman o büyük zât buyurdu ki: (Ey dostlar! Bu, kesti zünnârını ve affa oldu mazhar. Gelin, biz de keselim bizdeki zünnârları. Olsun îmânlarımız kâmil ve şirkten arı. O, "maddî zünnârı"nı kesti ve etti îmân. Biz, kalptekini kesip, bulalım tam itmînân. Şu "kibir zünnârı"nı kalpten kesip atalım. Böylece gizli şirkten, birlikte kurtulalım.) Herbirinin kalbinden, onun himmeti ile, Gitti "Gurur" ve "Kibir", kalmadı zerre bile. Bu zâtın tek gâyesi, "Dîne hizmet" yapmaktı. Her duâsı, İndallah kabûl olan bir zâttı. Bir gün sevenlerinden birisi, çok uzaktan, Dergâha gelmişti ki, duâ alsın bu zâttan. Az sonra, güzel yüzlü, şık giyimli genç biri, Gelip duâ istedi ve çıkıp gitti geri. Lâkin gelen misâfir, çok merak etti onu. Suâl etti İmâm'dan onun kim olduğunu. Buyurdu: (Melek idi, biraz önce gördüğün. Duâ istemek için, bize gelir bâzı gün.)
.Hırsızın hidâyeti!..
2003-03-10 01:00:00
"Ahmet ibni Hadraveyh", büyük bir evliyâdır. Hal ehli bir zât olup, kerâmetleri vardır. Belh emîrinin kızı, zevcesiydi bu zâtın. O dahî tasavvufta yetişmişti bihakkın. Adı "Fâtıma" olup, bekâr iken bu dahî, Onun büyüklüğünü işitti bizâtihi. Bir haber göndererek bu zâta biri ile, Dedi ki: "İste beni babamdan zevceliğe." Kabûl eylemeyince onun bu teklîfini, Gönderdi kendisine, tekrar başka birini. Dedi ki: "Ben seninle, Allah rızâsı için, Evlenmek istiyorum, doğrusu budur işin. Seni ben, Hak yolunu gösteren rehber, delîl, Olarak biliyordum, yol kesici er değil." Ahmet bin Hadraveyh'e gelince böyle haber, O kızı, babasından talep etti bu sefer. Babası, memnun olup onun istemesine, Tezvîc etti kızını, Hakkın bu "Velî"sine. Bu mübârek hanımla evlenip, daha sonra, Onu dahî alarak, yerleşti Nişâbur'a. Kutlu hânelerine, devrin evliyâsından, "Yahyâ ibni Muâz-ı Râzî" geldi bir zaman. Öyle çok sevindi ki zevcesi o gelince, O zâta ikrâm için, hayvan kesti bir nice. Evini, şamdanlarla donattı iyice hep. Sonra arzu etti ki, kesilsin bir de "merkep". Lâkin beyi, bu işi anlamadığı için, Dedi ki: "Ey Fâtıma, hikmeti ne bu işin?" Dedi: "Kerem sâhibi, Allah dostu bir hazret, Bir kerem sâhibini eylemiştir ziyâret. Biz, nasıl istifâde ediyorsak bundan tam, İstedim, köpekler de etsinler bugün bayram." Bu zâtın hânesine, hırsız girdi bir sene. Ve lâkin bulamadı götürecek bir nesne. Geri dönüyordu ki, üzüntülü ve me'yûs, Bu velî onu görüp, oldu gâyet huzûrsuz. Dedi ki: "Abdest alıp, biraz namâz kılsana. Sabah, bir şey gelir de, veririm onu sana" Hırsız, "Peki" dedi ve abdest aldı nihâyet. Gece, sabaha kadar eylediler ibâdet. O sabah, zengin bir zât gelerek o velîye, "İkiyüz elli altın" etti ona hediye. O da, o altınları hırsıza verdi derhal. Bu ihsân karşısında, tövbe etti o filhal. O günden îtibâren, girdi tam hizmetine. Kavuştu vilâyetin yüksek derecesine. Bir şeyler çalmak için girmişti eve, lâkin, Kalbini çaldırarak, kazandı "îmân, yakîn."
.Allah korkusu budur
2003-03-11 01:00:00
"Ebû Bekr-i Verrak" ki, âlim ve evliyâdan. Pek fazla korkuyordu Allahü teâlâdan. "Hazret-i Hızır" ile çok isterdi görüşmek. Ve her gün, âdetiydi, kabir ziyâret etmek. Bir cüz Kur'ân okurdu, her gün gidip gelirken. Yine ziyâret için, çıktı bir gün evinden. Giderken bir ihtiyâr, kendine görünerek, Dedi ki: "İster misin benimle sohbet etmek?" Onun bu teklîfine, "Peki" dedi gönülden. Zîrâ çok sevimliydi, nûr akardı yüzünden. O kimseyle ziyâret ettiler kabirleri. Ve yine konuşarak döndüler eve geri. Ayrılırken, yaşlı zât dedi: "Ey birâderim! Çok görmek istediğin o "Hızır", işte benim. Beni gördün ve lâkin çok meşgûl ettim seni. Zîrâ okuyamadın bugün Kur'ân dersini. Zararı bu olursa Hızır ile sohbetin, Düşün fenâlığını mâlâyanî sözlerin." Bir oğlu var idi ki, temiz ve hoştu hâli. Mektebe gönderdi ki, öğrensin ilmihâli. Bu çocuğu, bir akşam geldiğinde mektepten, Korkudan titriyordu, solmuştu yüzü hepten. Çok üzülüp dedi ki: "Ey oğlum, ne bu hâlin? Niçin soldun sarardın, niçin titrer bedenin?" Dedi ki: Hocam bana öğretti ki bir âyet, Ben onun dehşetinden, korkuya düştüm gâyet. Müzzemmil sûresinin, onyedinci âyeti, Bildiriyor bizlere şu müthiş hakîkati: "Eğer kurtulmazsanız siz bu küfrün içinden, Nasıl kurtulursunuz Cehennem ateşinden? O kıyâmet gününün korku ve endîşesi, Ak saçlı ihtiyâra döndürür çok gençleri." Çocuğun hastalığı, gün be gün arttı hepten. Bir müddet sonra ise, vefât etti bu dertten. Ertesi gün, babası, ziyâret eyliyerek, Ağladı gözyaşıyle şunları söyliyerek: "Ey nefsim, bak şu oğlun, bir âyet işitmekle, Korktu ve hastalandı, hattâ öldü bu dertle. Sen ise, bunca yıldır okursun bunu, lâkin, Sana bir şey olmuyor, taş mıdır senin kalbin?" Onu, öldükten sonra, biri gördü rüyâda. Baktı ki, hıçkırarak ağlıyordu orada. Sebebini sorunca, buyurdu: "Ey kardeşim! Öldüğüm günden beri, hep böyle yaş dökerim. Zîrâ bu, mü'minlere âit bir kabristandır. Ve lâkin "Îmân ile" gelebilen pek azdır. Müslümân mezarlığı bilinir bu yer, fakat, On kişiden, bir kişi "Îmânla" gelir heyhât!"
.Kabirden gelen ses!
2003-03-12 01:00:00
Evliyânın büyüğü "Ebû Alî Cürcânî", Dîne hizmet yolunda, tanımadı bir mâni. Ekseri bahsederdi "Ölüm"den, "Âhiret"ten. Binlerce müslümânı uyandırdı gafletten. Bir defâ, kendisine sordular şu suâli: "İnsan kabre girince, nasıl olur ahvâli?" Buyurdu: (Kardeşlerim, bir kimse etse vefât. Başlar o kimse için, değişik başka hayât. Defin bitip, cemâat dağılırken yanından, O, ayak seslerini işitir mezarından. O mevtâ, yalnız kalır artık o mezarında, "Amelleri"nden başka, kimse olmaz yanında. İnsanlar ayrılınca, seslenir ona mezar, Der ki: "Ey Âdemoğlu, kıldın mı bende karar? Bilir miydin buranın nasıl yer olduğunu? Yoksa, hissetmedin mi öğrenmek lüzûmunu? Görürsün ki burası, hem "Dar"dır, hem "Karanlık". Bulunmaz hem bu yerde ne "Yatak", ne de "Yastık". Dün, üstümde gezerdin, pek gururlu olarak. "Kabir" nasıl bir yerdir, etmedin mi hiç merak? Benim içim, doludur "Böcek" ve "Akrep" ile. Hazırlıksız geldinse, şimdi her şey nâfile. Üstümde, günâhları eyledinse irtikâb, Şimdi benim içimde, revâdır sana azâb. Eğer o ölen kişi, "Sâlih" bir kimse ise, Gâibten başka bir ses, cevap verir o sese. Der ki: "Ne söylüyorsun bu mü'mine ey kabir! Bu, öyle bir kimse ki, eyleme onu tahkîr. O, Rabbine inanıp, gece gün etti tâat. Hep "İslâm"a muvâfık dünyâda sürdü hayât. Emri mâruf yaparak hizmet etti bu dîne. En ufak bir sıkıntı gösterme bu mü'mine." Bu sesin arkasından, genişler kabri hemen. Cennet yaygılarıyla tefrîş olur tamâmen. Daha sonra yanına, biri gelir pek güzel. Çok nûrlu ve sevimli, her bakımdan mükemmel. Der ki: "Sen kimsin acep, ne güzelsin ve şirin. Bu tenhâ yerde gelip, beni sevindirirsin?" O der ki: "Sen dünyâda eyledin iyi a'mâl. Beni, o amellerden halk eyledi Zülcelâl." O ameller, dört yandan kuşatırlar o zâtı. Ondan ırak ederler gelecek mazarrâtı. Azap melâikesi gelirlerse faraza, "Namâz" karşı çıkarak, eder tam muhâfaza. Sonra, başka cihetten yaklaşırlarsa eğer, "Oruc"u karşı çıkıp, mâni olur bu sefer. Onlar bunu görünce, giderler dönüp derhal. Ve derler ki: "Ne güzel, mübârek olsun bu hal."
.Bir nazar...
2003-03-13 01:00:00
"Ebül Feth-i Serahsî", devrinin bir tekidir. Ebû Nasr-ı Serrâc'ın en baş talebesidir. İbâdeti çok olup, meşhurdu kerâmeti. Pek çoktu insanlara tasarrufu, himmeti. Talebesi idi ki "Ebû Saîd Ebül Hayr", Dostları, kendisine bir gün şöyle sordular: "Efendim, merak ettik, acep zâtı aliniz, Bu yüksek mertebeye, ne ile yükseldiniz?" Buyurdu: "Bir derenin kenarında yürürken, Hocam "Ebül Fadl" dahî yürürdü su üstünden. Şefkatli nazarını, çevirdi benden yana. İşte ne oldu ise, o anda oldu bana." "Ebül Fadl"ın, herkese çok idi yardımları. Ölünce kesilmedi, feyizleri, nûrları. Sıkıntıya sabreder, etmezdi hiç şikâyet. Duâsı kabûl olur, kat'iyyen olmazdı ret. Kendini sevenlerden anlatır ki bir hacı: Evimizin önünde, vardı bir "Dut ağacı". Dut yaprağı toplardım her gün umûmiyetle. Bir gün, yine ağaca çıkmıştım bu niyetle. "Ebül Feth-i Serahsî", oradan geçiyordu. Bu ağacın altına gelince, biraz durdu. Etrâfta kimse yoktu, görmüyordu hem beni. Şöyle duâ eyledi kaldırıp ellerini: "Yâ Rabbî, ihtiyâcım vardır biraz akçeye. Bunu da, senden gayri söyliyemem kimseye." O an şâhid oldum ki, dut ağacı, tamâmen, "Saf altın" oluverdi, çok şaşırdım buna ben. Dedi ki: "Yâ ilâhî, ne kerem sâhibisin. Az bir şey istiyene, fazla fazla verirsin." O ayrıldıktan sonra, baktım ki ağaç yine, Az önce "Altın" iken, döndü eski hâline. Bir günkü sohbetinde buyurdu: "Ey insanlar! Gaflete gelmeyin ki, âhirette "hesap" var. Yâni günâh olarak ne yaptıysak bu günde, Orada hesâbı var, yarın Mîzân önünde. Ey insanlar, bilhassa kaçının "Kul hakkı"ndan. Mahşerde zor kalkılır, zîrâ bu yük altından. En iyisi, dünyâda hemen "Helâllaşmak"tır. Âhirete gidince, artık uğraşmamaktır. Eğer ki âhirete kalırsa bir hakkınız, Hakkınız ne kadarsa, o kadar alırsınız. "Helâl etmiş" iseniz dünyâda onu fakat, "Bin katı" alırsınız âhirette mükâfât. Ters dahî dönebilir hesaplar âhirette. O zaman borçlu çıkıp, kalırsınız hayrette. Nice alacaklılar vardır ki zîrâ o gün, "Borçlu" hâle düşer de, helâk olur büsbütün.
.Üç güzel haslet
2003-03-14 01:00:00
"Ebül Abbâs Seyyârî", hem âlim, hem evliyâ. Allahü teâlâdan ederdi edeb, hayâ. Sohbetiyle çok kişi, gafletten oldu âgâh. Ettiği her duâsı, makbûl idi indallah. Kim "Onun ismi" ile bulunsaydı duâda, Onun bereketiyle, ererdi her murâda. Tövbe etmeden önce, zengin idi o gâyet. Babasından kendine, bir hayli kaldı servet. Resûl'ün iki telcik "Sakal-ı şerîfi"ni, Almak için, verdi hep bilcümle servetini. Bu "mânevî servet"e olur olmaz o sâhip, Rabbimiz, kendisine tövbeyi etti nasîb. Sonra da, evliyâdan "Ebû Bekr Vâsıtî"nin, Sohbeti sâyesinde, kalbini etti tezyîn. Bu "Sakal-ı şerîf"in hürmetine hem dahî, Saçıldı üzerine bol rahmet-i ilâhî. Kaçındı her günâhtan ömrü sonuna kadar. Kalbi, hiç "Dünyâ" ile olmazdı alâkadar. Dediler: "Bir mü'mine, en fazla lâzım olan, Ameller her ne ise, eyleyin bize beyân." Buyurdu ki: "Kullara, ne emrettiyse Mevlâ, Onlara, titizlikle uymalıdır evvelâ. Birinci vazîfesi budur ki her mü'minin, Her şeyden daha önce, etmeli bunu te'mîn. Eğer kulun bu bâbta olursa az ihmâli, Yarın mahşer gününde, çetin olur ahvâli. Emir ve yasaklara uymakta, az inhirâf, Edenler, pişmân olur mahşerde bî ihtilâf. Çünkü emri yapmak ve haramlardan ictinâb, "Farz"dır ki, her mü'minin uyması eder îcâb. Müslümâna, yapması ikinci lâzım olan, Hep "Sâlih kullar" ile bulunmaktır çok zaman. Her kim devam ederse "Sohbet-i sâlihîn"e, Kavuşur mükemmel bir "îmân" ile "yakîn"e. Çünkü onlar, Allahın kullarıdır müttakî. Onlarla bulunanlar, olmazlar fâsık, şakî. "Allah adamları"nın, bir şefkatli nazarı, Alçaktan, bâlâlara yükseltir insanları. "Sâlihler sohbeti"ne kim ederse çok devam, Dolar gönül evine ilâhî feyiz, ilhâm. Yapması mühim olan bir üçüncü iş ise, Şefkat ve merhametle davranmaktır herkese. Merhametli olanı, çok sever cenâb-ı Hak. Rahmet-i ilâhîye, onlar olur müstehak. Yalnızca kendisini düşünürse eğer kul, Hak teâlâ indinde, olmaz iyi ve makbûl.
.Yemekte zulmet var
2003-03-15 01:00:00
Hindistân'ın "Bedevân" şehrinde doğan bu zât, Yine bu memlekette, "Delhi"de etti vefât. "Seyfettin Fârûkî"nin bulunup sohbetinde, Bir "Kâmil-i mükemmil" oldu nihâyetinde. Devamlı okuyarak, Resûlün hayâtını, Ona göre yapardı, her iş ve tâatını. Helâya, "Sağ ayak"la girmişti bir gün sehven. Tasavvufî halleri, bağlandı bu sebepten. Üç gün tövbe ederek, yalvarınca Rabbine, Önceki hallerine, kavuştu aynen yine. "Dünyâ düşkünleri"yle görüşmezdi kat'iyyen. Her gün yiyeceğini, seçerdi helâlinden. O kadar çok ibâdet etmişti ki hayâtta, Çok ayakta durmaktan, büküldü beli hattâ. Buyurdu: (Otuz yıldır, herhangi bir yemeği, Geçirmedim kalbimden, pişittirip yemeyi. Ne zaman yiyeceğe gerek duysaydım bilfarz, Yanımda ne bulduysam, o şeyden yerdim biraz.) Bir günde, bir defâ ve helâl yerdi muhakkak. Bir yemek "Şüpheli"yse, dururdu ondan uzak. Yemek ikrâm etmişti kendisine bir zengin. Bir bahâne söyleyip, yemedi ondan lâkin. O dedi ki: (Efendim, helâldi yemeğimiz. Çok üzüldüm, acabâ ne için yemediniz?) Yakın talebesine buyurdu ki o hemen: (Yemekte zulmet vardı, yemedim bu sebepten.) Onlar araştırdılar gizlice bunu derhal. Gördüler ki, yemeğin malzemesi hep helâl. Sonra anladılar ki, o kimsenin niyeti, "Hâlis" değil, mâlesef "Gösteriş"miş meğer ki. Dünyâya düşkün biri, bu zâttan, emâneten, Bir kitap isteseydi, verirdi ona hemen. Lâkin geri gelince, iki üç gün müddetle, Alıp da okumazdı, onu umûmiyetle. "Sohbet"in tesiriyle, kitaptaki o zulmet, Dağılınca, alır ve okurdu en nihâyet. En büyük talebesi, "Mazhar-ı cân-ı Cânân". Ondan bahsettiğinde, ağlardı çoğu zaman. Derdi ki: ("Seyyid Nûr"a, siz yetişemediniz. Eğer ona yetişip, bir defâ görseydiniz, Derdiniz ki: "Ne kudret sâhibidir ki Allah, Böyle bir mübârek zât yaratmış, sübhânallah!" Herkesin, "Baş gözü"yle göremediklerini, O, "Kalp gözü"yle görür, anlardı herbirini.) Talebesinden biri, yabancı bir kadına, Bakıp da geldiğinde hocasının yanına, Buyurdu: (Sende zinâ zulmeti görüyorum. Yabancı kadınlara, bir daha bakma yavrum.)
.Seyyid Nûr Bedevânî
2003-03-16 01:00:00
"Kızımı kurtarın!" "Seyyid Nûr Bedevânî", evliyâ-yı kirâmdan. Titizlikle kaçardı, her günâh ve haramdan. Kerâmetle doludur, baştan sona hayâtı. Başı derde düşenler, arıyordu bu zâtı. Bir gün, yaşlı bir kadın gelerek huzûruna, Ağlayıp, bir derdini arzetti yine ona. Dedi ki: (Bir gün cinler, kızımı kaçırdılar. Düşünüp, en sonunda buraya geldim nâçâr.) O, bunları dinleyip, tefekkür etti biraz. Ve sonra buyurdu ki: (Rabbime ettim niyâz. Allahın izni ile, kurtulacak o yine. Sen müsterîh olarak, avdet eyle evine.) Çıkıp, eve gelince o yaşlı kadıncağız, Gördü ki, hakîkaten oturuyor evde kız. Çok sevinip dedi ki: (Ey kızım, söyle hele. Sen, nasıl o cinlerden kurtulup geldin eve?) Dedi ki: (Onlar beni, o gün yakaladılar. Günlerce at koşturup, bir sahrâya vardılar. Ellerimi bağlayıp, hapse attılar, fakat, Biraz önce yanıma, geldi "Nûr yüzlü" bir zât. Ellerimi çözerek, çıkardı dışarıya. Bir de baktım, bir anda ben gelmişim buraya.) Bir gün de, iki kişi huzûruna geldiler. (Bizi, talebeliğe kabûl edin) dediler. Lâkin îtikadları bozuk idi bir hayli, O zâttan gizlemeye çalıştılar bu hâli. Onların kalplerini görüyordu o fakat. Buyurdu ki: (Lâzımdır önce doğru îtikad. Bu bozuk îtikaddan, evvelâ vazgeçin siz. Bize tâbi olmayı, sonra talep ediniz.) Onlar, bu kerâmeti görür görmez bu zâttan, Derhal rücû ettiler o bozuk îtikaddan. Biri de, dükkân açtı evinin yakınında. Sonra, "İçki" satmaya başladı dükkânında. Talebeden birkaçı, bir araya geldiler. Adamın dükkânını, yıkıp harâb ettiler. O bunu işitince, daha da üzülerek, Buyurdu ki: (Sizlere düşmezdi cezâ vermek. Zîrâ bu, hükümetin vazîfesidir şu an. Niçin böyle yaptınız bana hiç danışmadan?) Sonra, "Altın" doldurup, bir kesenin içine, Gönderdi onlar ile, o dükkân sâhibine. Buyurdu: (Bu altını, götürüp ona verin. Ve bu işten ötürü, ondan özür dileyin.) Onlar, o altınları gidip ona verdiler. Ve çok özür dileyip, Helâllık dilediler. O da çok memnun olup, hakkını etti helâl. Ve gelip Seyyid Nûr'a "Talebe" oldu derhal.
.Bedîüddîn-i Sehârenpûrî
2003-03-17 01:00:00
Bir kıza âşıktı! Hindistân'da yaşıyan büyük bir evliyâdır. Hâl ehli kimse olup, kerâmetleri vardır. İlmiyle amel eder, çok ibâdet yapardı. Bir günâh işlemekten korkar, ödü kopardı. "İmâm-ı Rabbânî"ye gelirdi önce, fakat, Dînin emirlerine etmezdi mütâbaat. Meselâ namâz kılmaz, işlerdi haram dahî. Ve lâkin çok severdi "İmâm-ı Rabbânî"yi. Mahalleden "bir kız"a âşık idi ayrıca. Ona da gidiyordu, kız onu çağırınca. İmâm-ı Rabbânî'ye gidince bir gün bu zât, O, merhamet ederek etti buna nasîhat. Buyurdu ki: (Ne için sen namâz kılmıyorsun? Ve yine günâhlardan, niçin sakınmıyorsun?) Dedi ki: (Böyle sözler, çok dinledim ben, fakat, Aslâ tesir etmiyor bana öğüt, nasîhat. Husûsî bir teveccüh buyurursanız eğer, Belki ancak o zaman nasîb olur o şeyler.) O zaman o büyük zât, buyurdu: (Öyle ise, Sen yarın, bu niyet ve emniyetle gel bize.) Tam gelecek idi ki yanına o büyüğün, Sevdiği kız, onlara, misâfir geldi o gün. Gidemedi "İmâm"a, o kızdan ayrılarak. Üç günden sona artık, gitti pek utanarak. O buyurdu: (Ne için gelmedin Bedîüddîn? Hani sen, üç gün önce, bana ne söylediydin? Ama mâdemki geldin, bir abdest al mükemmel. İki rekât namâz kıl, sonra hemen bana gel.) Buyurdukları gibi yaparak bu sûretle, "İmâm"ın huzûruna vardı hâlis niyetle. Husûsî odasına aldılar bu kişiyi. Bir teveccüh ettiler, o anda bitti işi. Bu mânevî tesirle, bayılıp düştü o an. Kaldırıp, hânesine götürdüler oradan. Evinde, bu şekilde, tam bir gün ve bir gece, Kendinden geçmiş halde, kalıverdi öylece. Kendine geldiğinde, bir yokladı kalbini. Bulamadı o kızın sevgi, muhabbetini. Kendisi anlatır ki: Zikrediyorken bir gün, Gördüm birden kendimi, sohbetinde "Resûl"ün. Biri, Resûlullaha eyledi ki şöyle arz: "Siz de kılar mısınız kuşluk diye bir namâz?" Ben izin istiyerek, dedim: "Yâ Resûlallah! Şeyh Ahmed kılmaktadır bu namâzı her sabah. Benim hocam olur ki, o İmâm-ı Rabbânî, Sizin yaptığınızı, yapıyor o da yâni." Buyurdu: "Şeyh Ahmed'in, her ameli doğrudur. Bizim sünnetimize tam uyan, yalnız odur."
.Kalp gözü açıktı
2003-03-18 01:00:00
İmâm-ı Rabbânî'ye tam bağlı değil iken, Memurluk yapıyordu, öyle gidip gelirken. (İstifâ edeyim mi?) diyerek edince arz, Buyurdular ki: (Hayır, devam et yine biraz.) Kendisi anlatır ki: Sılaya gitmek için, İmâm-ı Rabbânî'den istedim bir gün izin. Ayrılıp, Burhanpur'a gidene kadar, her an, Rûhen benimle idi, ayrılmadı yanımdan. O izin sırasında, "Cûkî" nâm bir kişinin, Yanına girmiş idim, hâlini görmek için. O, Hind kâfiri olup, istidrâc sâhibiydi. Sihriyle meşhur olan, bir sihirbâz gibiydi. O beni görür görmez, dedi: (Ey Bedîüddîn! İmâm-ı Rabbânîyi bırakıp niye geldin? O, öyle biridir ki, bu devirde, bu günde, Onun gibi bir velî bulunmaz yeryüzünde.) Ben buna hayret edip, dedim ki: (Peki niçin, Hizmet ve sohbetine gitmezsin o kişinin?) O, "Ben de olgunlaştım, ihtiyâcım yok ona." Diyerek, devam etti küfür ve inâdına. Yine o anlatır ki: (Bir ısrâr üzerine, Gidiyorduk bir şeyhin kabir ziyâretine. Lâkin biliyordum ki, üstâdım hazretleri, O şeyhe kırgın idi, uzun zamandan beri. Lâkin ısrâr üzere ve kerhen gidiyordum. Hem de, "Üstâdım bana kırılır mı?" diyordum. Nihâyet kabre varıp, tam oturduğum zaman, Baktım ki, etrâfımda dolaşıyor bir "Arslan". Şöyle bir göz ucuyla bakınca o hayvana, Gördüm ki, "kızgınlık"la bakıyor o da bana. Dikkat ettim, arslanın iki gözü de aynen, "Hocamın gözleri"nin aynı idi tamâmen. Yüzü dahî, "hocamın yüzü"nün aynısıydı. Üzerinde, çok büyük kızgınlık hâli vardı. Hocamın çok öfkeli hâlini, o hayvanda, Görünce, titremeye başladım ben o anda. Ve artık bir sâniye bile duramıyarak, Uzaklaştım oradan, gâyet pişmân olarak. "İmâm-ı Rabbânî"den icâzet alıp bu zât, Memleketine dönüp, kulları etti irşâd. Bir kere, bir ahbâbı sordu ki şu suâli: (Geçen gün babam öldü, nasıldır acep hâli?) Gözlerini yumarak, buyurdu ki: (O kimse, Şu anda Cennettedir, giymiş beyaz elbise. Diyor ki: "Bu makamdan, gelmezdim buraya ben. Lâkin siz çağırınca, geliverdim mecbûren." Şöyle şöyle biridir, görüyorum şu saat.) O ahbâbı dedi ki: (Babamdır işte o zât)
.Muhammed Emkenegî
2003-03-19 01:00:00
Allah adamlarından, bir âlim ve evliyâ. Binbeşyüz onikide teşrîf etti dünyâya. Buhârâ'nın, "Emkene" köyünde doğan bu zât, Yine doksan yaşında, bu yerde etti vefât. Bu dîni yaymak için, uğraştı gün ve gece. Yanında, çok "Velîler" yetiştirdi bir nice. "Muhammed Bâkî" idi, onların en mümtâzı. O idi zamanının en büyük evliyâsı. O "Muhammed Bâkî" ki, her gün artan aşkıyle, Bir "Gönül sâhibi"ni arıyordu şevk ile. Tasavvufa girmeye, pek fazlaydı hevesi. Bu yoldaki gayreti, şaşırtırdı herkesi. Feyz alacak bir büyük, bir "Velî" arıyordu. Kimden bir şey işitse, o yere varıyordu. Öyle çok arardı ki, böyle kâmil bir zâtı, Yetmezdi fazlasına, bir insanın tâkatı. Çırpınıp duruyordu, bir "mürşid" bulmak için. Annesi, bu hâline çok üzülürdü lâkin. Gece yarılarında, çıkarak sahrâlara, Oğluna duâ için, yalvarırdı Allaha: (Yâ Rabbî, bu oğlumun murâdı neyse şâyet, Sevdiğin kullarının hürmetine ihsân et. Ya onu vâsıl eyle, ya canımı al benim. Zîrâ artık kalmadı tahammülüm, tâkatim.) Annesi, gözyaşıyle edince bu duâyı, Oğlu, gece rüyâda gördü bir "Evliyâ"yı. "Muhammed Emkenegî" ona dedi: (Ey oğlum! Nice gündür ben senin yolunu bekliyorum.) "Muhammed Bâkî Billâh", sevinip bu rüyâya, Derhal yola çıkarak, ulaştı Buhârâ'ya. Sevinçle huzûruna girince en nihâyet, Gördü ondan çok büyük iltifât ve inâyet. O büyük zât, onunla girerek bir odaya, Baş başa sohbet etti, tam üç gün, doya doya. Ona ihsân ederek, çok teveccüh ve himmet, En büyük mertebeye çıkardı en nihâyet. Sonra da buyurdu ki: (Tamam oldu işiniz. Durmayıp, Hindistân'a avdet edin şimdi siz. Öyle görüyorum ki, Hindistân diyârında, Çok büyük bir "Evliyâ" zuhûr eder yakında. O, sizden feyz alarak, bir "Kutub" olur ki hem, Onun irşâdı ile, nûrlanır cümle âlem.) Üç günlük sohbet ile, aldı mutlak icâzet. Ve onun emri ile, geriye etti avdet. Serhend'e vardığında, ses geldi kulağına. Diyordu: (Vâsıl oldun, o Kutb'un diyârına.) Sonra yetiştirdi ki, "İmâm-ı Rabbânî"yi, Görmemişti bu dünyâ böyle yüksek velîyi.
.Seyfeddîn-i Fârûkî
2003-03-20 01:00:00
"İmâm-ı Rabbânî"nin torunu olan bu zât, Serhend şehrinde doğup, orada etti vefât. Mübârek babasından tahsîl görüp, sonunda, Çıktı çok yükseklere, o tasavvuf yolunda. Zamanın sultânını "Dînî yönden" terbiye, Etmek için, emirle gitti sonra Delhi'ye. Lâkin şehre girmeden, yanlarında kapının, "Put"a benzer heykeller, görüp durdu ansızın. Buyurdu ki: (Sultâna gidip haber veriniz. Bu heykeller kalkmadan, bu şehre girmeyiz biz) "Âlemgir Hân" da bunu, "emir" telâkkî edip, Kaldırttı o putları, aynı gün emir verip. Talebesi oldu ve gösterdi saygı, hürmet. Verdi dînî sâhada yetki ve selâhiyyet. Hindistân'da yayılmış her "bid'at" ve "kötü hal", Onun bereketiyle, ortadan kalktı derhal. Unutulmuş sünnetler, çıkarıldı ortaya. İslâmiyyet bu yerde, yeniden oldu ihyâ. Çok devlet adamları, kumandânlar, vezîrler, Onun sohbetleriyle, hidâyete erdiler. Ona, öyle saygılı olurlardı ki hattâ, O "Otur!" demedikçe, beklerlerdi ayakta. Sohbetinde, binlerce fâsık, fâcir ve kâfir, Hidâyete ererek, kalpleri oldu tenvîr. Öyle çok "Kalabalık" idi ki sohbetleri, İzdihâmdan, kolayca girilmezdi içeri. Hattâ bir gün, sultânın oğlu şehzâde "A'zam", Geldiğinde gördü ki, kapıda bir izdihâm. Kalabalık içinden, "Zor geçerek" o bile, "Güçlükle" şereflendi onun sohbeti ile. Hattâ öyle oldu ki, sarık düştü başından. Çıkacak gibi oldu, kaftanı arkasından. Akşam avdet edince babasının yanına, Gördüğü izdihâmı, anlattı aynen ona. Sultân bunu duyunca, çok sevinip dedi ki: (Allahü teâlâya şükürler ederim ki, Öyle büyük bir velî nasîb etti ki bana, Zor girebiliyoruz bizler bile yanına.) Ve lâkin o devirde, biri vardı maalesef. Hiç onun sohbetiyle olmamıştı müşerref. Kendini bir şey sanan o câhil ve bî-edep, Bu büyük evliyâyı, inkâr ediyordu hep. Bir gece, rüyâsında bekçilerden bir grup, Sopalarla bu zâtı, dövdüler hayli vurup. Dediler ki: (Allahın bir sevgili kulunu, Nasıl inkâr edip de sevmezsin hem de onu?) Bu korkuyla uyanıp, nazar etti kalbine. Gördü ki, "Sevgi" dolmuş, o "Düşmanlık" yerine.
.Mazhar-ı Cân-ı Cânân
2003-03-21 01:00:00
Üstâdı "Seyyid Nûr"dan, feyz alarak dört sene, Yükseldi tasavvufun en yüksek zirvesine. Onun teveccühü ve himmetiyle nihâyet, Talebe okutmaya, aldı mutlak icâzet. Daha sonra, rüyâda denildi ki: (Ey Mazhar! Senin ile yapacak, bizim çok işimiz var. Nûra ve hidâyete ermeleri herkesin, Senin vâsıtan ile olacaktır bilesin.) Ve bir gün, ona karşı buyurdu ki: (Ey Mazhar! Allah ve Resûlüne sende çok muhabbet var. Senin teveccühünle, yayılacak dînimiz. Sana, "Dînin güneşi" demektir dileğimiz.) Yine bir gün, üstâdı, tevâzû göstererek, Eğilip, pabucunu önüne çevirerek, Sevgi ve muhabbetle buyurdu ki: (Ey Mazhar! Biz, senin gibilerle ediyoruz iftihâr.) Bir gün de buyurdu ki onun için kalkarak: (Senin gibi zâtları, çoğaltsın cenâb-ı Hak.) İmâm-ı Rabbânî'yi, Mazharı Cân-ı Cânân, Çok sever, uyanıkken görürdü çoğu zaman. Serhend'e gittiğini gördü bir gün birinin. "Ziyâret" olduğunu öğrendi gâyesinin. Buyurdu ki: (Varınca İmâm-ı Rabbânîye, Arz et, "Size Mazhar'ın selâmları var" diye.) O da, Serhend şehrine vâsıl oldu nihâyet. Ve mübârek kabrini, eyleyince ziyâret, Arz etti ki: "Efendim, sizi seven bir kimse, Adı, Mirza Mazhar'dır, selâm ediyor size." O kişi, bu selâmı eyleyince böyle arz, İmâm-ı Rabbânî'nin açıldı kabri biraz. Ve başını çıkarıp, buyurdular ki hemen: (O, hangi âşığımız bize selâm gönderen?) Sevgiyle selâmını alarak tekrar yine, Onun gözü önünde, giriverdi kabrine. "Tevekkül" sâhibiydi Mazhar-ı Cân-ı Cânân. Dünyâ düşkünlerinden kaçardı çoğu zaman. Onlardan bir "Hediye" gelseydi ona şâyet, Kabûl edip aldığı, nâdir olurdu gâyet. O devrin pâdişâhı, ona haber gönderip, Dedi ki: (Allah bana, "geniş mülk" etti nasîb. Mübârek hâtırından geçirirse her ne ki, Hepsini göndeririz, istesinler yeter ki.) Cevâbında buyurdu: (Nedir ki "Mülk" dediğin? Bir zerre değeri yok, indinde Rabbimizin. Dünyânın tamâmının yoktur ki bir kıymeti, Onun bir parçasının olsun ehemmiyeti. Sâdece şöyledir ki, bizim yolun esâsı, Çalışıp kazanmaktır "Yakîn" ile "İhlâs"ı.)
.Mazhar-ı Cân-ı Cânân
2003-03-22 01:00:00
Henüz bu mübâreğin çocukluk zamanında, Rüşd, hidâyet nûrları parlıyordu alnında. "Ebû Bekr-i Sıddîk"ın her ne zaman ismini, Ansaydı, karşısında görürdü kendisini. "İmâm-ı Rabbânî"yi düşünseydi ne zaman, Onun rûhâniyeti gelirdi ona o an. Babası, kendisine demiştir ki: (Ey oğlum! Sen dünyâya gelince, bu dünyâdan soğudum. Mevkî, makam sâhibi bir dünyâ adamıyken, Senin doğumun ile, terk ettim dünyâyı ben.) Onaltı yaşındayken Mazhar-ı Cân-ı Cânân, Dünyâyı, ebediyyen terk eyledi Mirza Cân. Vasiyyet etmişti ki oğluna ölüm günü: (Evlâdım, boş şeylerle hebâ etme ömrünü.) O dahî, babasının uyup vasiyyetine, Gitmeye başladı hep, velîler sohbetine. Lâkin akrabâları, dediler ki: (Ecdâdın, Mevkî makam sâhibi zevâtıydı zamanın. Biz arzu ederiz ki, sen dahî onlar gibi, Olasın bu ülkede yüksek mevkî sâhibi.) O gece, rüyâsında göründü bir evliyâ. Ve ona buyurdu ki: (Vefâsızdır bu dünyâ. Âhirete yönel ki, budur işin esâsı. İnsan, cam parçasıyla, değişir mi elması?) Sabah uyandığında, kalbinde mevkî, makam, Düşüncesi, sevgisi, silinip gitmişti tam. Artık o, bir kenara bırakarak dünyâyı, Aramaya başladı "Âlim" ve "Evliyâ"yı. Her kim haber verseydi, bir "Velî"yi kendine, Onu arar ve bulur, giderdi sohbetine. Kendisi anlatır ki: Onsekizdi tam yaşım. "Seyyid Nûr"dan bahsetti, bana bir arkadaşım. Bu ismi işitince, elimde olmadan hiç, Tam kapladı kalbimi, bir ferahlık ve sevinç. Hattâ henüz görmeden, tutuldu kalbim ona. Büyük bir iştiyâkla, vardım huzûrlarına. İlk defâ gördüğümde bu "İslâm büyüğü"nü, Anladım Hak katında olan üstünlüğünü. Sünnet-i seniyyeye bağlı idi o gâyet, Dînin emirlerine, ederdi tam riâyet. Mübârek cemâlinden, sanki "Nûr" akıyordu. Sohbetinin feyzleri, cana can katıyordu. İyice anladım ki: "Rabbini arıyanlar, Onun himmeti ile, çabuk kavuşuyorlar. Kalbi hasta olanlar, görse onu bir defâ, O sohbetle, kalbine, gelirdi nûr ve safa"
.Mazhar-ı Cân-ı Cânân
2003-03-23 01:00:00
"Müjdeleri doğrudur" "Mazhar-ı Cân-ı Cânân", evliyâdan bir kişi. Sünnet-i seniyyeye muvâfıktı her işi. Bir gün, talebesiyle yolculuğa çıktılar. Bir miktar yol gidince, yorulup acıktılar. Çok da yolları vardı, henüz daha gidecek. Ve lâkin yanlarında, yoktu hiçbir yiyecek. Tanıdık ev de yoktu misâfir kalmak için. Açlıktan, tâkatları kalmadı hiç birinin. Talebeler, bir şeyi merak ederdi ki hep, "Hocamız bu hususta, ne düşünürler acep?" "Mazhar-ı Cân-ı Cânân" vâkıf olup bu hâle, İçinden duâ etti Allahü zülcelâle. Henüz geçirmişti ki, bu duâyı o kalbden, Önlerine, "Bir sofra" geliverdi gâibden. Üstünde, çeşit çeşit var idi nefis taam. Âfiyetle yiyerek, ettiler yola devam. Bir miktar yol gidince, acıktı onlar yine. Tekrar "Bir sofra" geldi, gâibden önlerine. Gidecekleri yere, gidip gelene kadar, O sofra, önlerine gelip gitti bu karar. Bir gün de, dostlarından dedi ki biri ona: (Duâ et, Hak teâlâ bir oğul versin bana.) Çok severdi bu zâtı, Mazhar-ı Cân-ı Cânân. O, buna güvenerek, yapıştı kaftanından. Dedi: (Müjde vererek, sevindir şimdi beni. Yoksa kat'î sûrette, bırakmam eteğini.) Gözlerini kapayıp, daldı murâkabeye, Verdi sonra müjdeyi, o sevdiği kimseye. Buyurdu ki: (Üzülme, ol müsterîh ve rahat. Verecek Hak teâlâ sana erkek bir evlât.) Hakîkaten bir sene zaman geçti aradan. Ona, bir "Erkek çocuk" ihsân etti Yaradan. Çok büyük bir velîydi, "Mazhar-ı Cân-ı Cânân". Talebeye müjdeler verirdi zaman zaman. Lâkin inkâr edenler vardı ki kendisini, Yine yalanladılar sözlerinin hepsini. Onların inkârını anlayınca, bu sefer, Buyurdu: (İnanmıyan bir kimse varsa eğer, Önceki velîlerden, seçelim de bir hakem, Bizim sözlerimizi, doğrulasın o mâdem.) Dediler ki: (En büyük hakem Resûlullahtır. O tasdîk eder ise, o müjdeler de haktır.) Mazhar-ı Cân-ı Cânân buyurdu: "Peki âlâ". Fâtiha-i şerîfe okuyarak evvelâ, Rûhuna gönderince Peygamber-i zîşânın, Hepsi, Resûlullahı görüverdi ansızın. (Mazharın müjdeleri doğrudur) buyurdular. İşitip, herbirisi ona tâbi oldular.
.Mazhar-ı Cân-ı Cânân
2003-03-24 01:00:00
"Şehîd olmak isterim!" Henüz vefât etmeden, birkaç gün önce idi. Rabbine kavuşmanın, şevk ve sevincindeydi. Âhirete göçmesi olmuşken böyle yakın, İnsanlar, sohbetine gelirdi akın akın. Talebesinden biri, "Sıla"ya gitmek için, Huzûruna gelerek, istedi ondan izin. Buyurdu: (Güle güle, emânet ol Allaha. Lâkin görüşemeyiz senin ile bir daha.) Diğer talebeleri, duyunca bu sözleri, Ağlayıp, herbirinin yaşla doldu gözleri. Birkaç gün kalmıştı ki vefâtına nihâyet, Talebeyi toplayıp, son defâ etti sohbet. Buyurdu ki: (Kalbimden, her neyi geçirdimse, Ve hangi bir nîmete kavuşmak istedimse, Hak teâlâ hepsini, eyledi bana ihsân. Her arzuma kavuşmam, oldu kolay ve âsân. "İslâm-ı hakîkî"yi nasîb etti nihâyet. Verdi sâlih amelle, istikâmet, kerâmet. Tasavvufta, ne kadar derece varsa eğer, Rabbimiz, herbirini kıldı bana müyesser. Elde edemediğim, kaldı ki bir tek makam, O da "Şehîd olmak"tır, budur şimdi bana gam. Kavuştum tasavvufta makamların hepsine. Şimdi arzum, ermektir "Şehîdlik" rütbesine. Hocalarımın çoğu, şehâdet şerbetini, İçerek bitirdiler, en son nefeslerini. Ve lâkin yaşlandım ben, zaîf düştü vücûdüm. Yoktur cihâd edecek bir kuvvetim ve gücüm.) Mazhar-ı Cân-ı Cânân, bu son sözleri ile, "Şehîdlik arzusu"nu getirdi böyle dile. Son günleri idi ki, o yer ahâlisinden, Huzûruna gelenler, artmıştı eskisinden. Binyediyüz seksenbir mîlâdî senesinde, Ve "Muharrem" ayının, yedinci gecesinde, Mübârek hânesinin önüne bir aralık Yabancı kimselerden, doldu bir kalabalık. Niyetleri kötüydü, bilhassa üç kişinin. Isrâr ediyorlardı içeri girmek için. Nihâyet izin alıp, hânesine girdiler. Bunlar "Moğol" kâfiri ve "Mecûsî" idiler. Hem de tanımazlardı kendisini o zaman. Sordular ki: (Sen misin, Mazhar-ı Cân-ı Cânân?) (Evet, benim) deyince, durmayıp onlar daha, Hücûm edip, hançerle başladılar vurmaya. Ağır yaralanarak yıkıldı yere hemen. Üç gün sonra, Rabbine kavuştu ebediyyen. On Muharrem, "Aşûre" ve "Cumâ" akşam vakti, O da, şehîd olarak Hakka oldu mülâkî.
.Mazhar-ı Cân-ı Cânân
2003-03-25 01:00:00
"Mazhar-ı Cân-ı Cânân", bir âlim ve velî zât. Sohbeti, gönüllere olurdu âb-ı hayât. Üstâdına ihlâsı, sevgi ve muhabbeti, Fevkalâde çoktu hem, ona teslîmiyyeti. Buyururdu: (Her neye kavuştuysam ben eğer, Hocamın sâyesinde, oldu hepsi müyesser. Bir müslümân, ne kadar etse de çok ibâdet, "Allahın rızâsı"na ermesi zordur elbet. Kulun ibâdetleri, ne kadar olsa iyi, Yine de zor kazanır, "rızâ-i ilâhî"yi. Lâkin "Sevgi" beslerse, bir mübârek "Velî"ye, Kavuşturur o onu, rızâ-i ilâhîye. Allaha çok yakındır, evliyâlar, velîler. Onların kalplerine girmektir asıl hüner. Kazanabilmek için onların sevgisini, Ne hüneri var ise, göstermeli hepsini.) "Mazhar-ı Cân-ı Cânân", birkaç talebesiyle, Kabristana gitmişti, ziyâret gâyesiyle. Bir kabrin baş ucunda, oturarak bir miktar, Teveccüh eyledi ki: "Nîmet mi, azap mı var?" Hasredince tamâmen bu işe himmetini, Hak teâlâ gözünden, kaldırdı perdesini. Hakîkati keşfedip, buyurdu ki: (Bu kabir, Büyük günâh işliyen bir kadına âittir. Ve şu anda kabrinde, "Cehennem ateşi" var. Îmânlı mı, değil mi, henüz değil âşikâr. Benim, "Yetmiş bin" adet, önceden okuduğum, "Kelime-i tevhîd"i buna bağışlıyorum. Dünyâdan, "Îmân ile" ayrılmışsa o şâyet, Bu azaptan kurtulup, olur ehli seâdet.) Sonra, o sevapları bağışlayıp kadına, Tekrar teveccüh etti kadının mezarına. Az sonra buyurdu ki: (Şükür elhamdülillah. Kadının günâhını affetti şimdi Allah. Acı azap çekerken kabrinde biraz önce, Şimdi ondan kurtulup, gark oldu bir sevince.) Sohbet ediyordu ki, talebeyle bir zaman, İhtiyâr biri geldi, bu zâta inanmıyan. Dedi ki: (Bu hocanın halleri rahmânî mi? Yoksa şeytânî midir, hem bunun var mı ilmi?) Bu sözler, talebeye çok fenâ etti tesir. "Mazhar-ı Cân-ı Cânân" oldu çok müteessir. Hiddetle ona dönüp, eyledi "Sert" bir nazar. Çırpınmaya başladı, yerlerde o ihtiyâr. Anladı "Sert kaya"ya çarptığını ve lâkin, Dedi ki: (Affet beni, Allah rızâsı için.) O, elini uzatıp, kaldırdı onu yine. Bir şey olmamış gibi, geldi eski hâline.
.Mazhar-ı Cân-ı Cânân
2003-03-26 01:00:00
"Mazhar-ı Cân-ı Cânân", büyük âlim ve velî. Binlerce müslümâna olmuştu fâideli. Yediği lokmalarda, titiz idi gâyetle. "Şüpheli" bir yemeği, yemezdi kat'iyetle. Bir gün "Gâfil" birine âit olan bir ekmek, Verdiler, bir lokmacık yedi o bilmiyerek. Mübârek kalplerine, bu bile verdi zarar. Ondan kurtulmak için, eyledi çok istiğfâr. "Mazhar-ı Cân-ı Cânân" buyurdular ki yine: (Faydalı olmalıdır, yemek, onu yiyene. Acıkınca yemeli, doymadan kalkmalıdır. Hiç yememekten ise, bu, daha faydalıdır.) Bir gün "Sohbet" hakkında, buyurdu ki o yine: (Evliyânın sohbeti, lâzımdır her mü'mine. Susuzluktan kurumuş, ölmüş olan topraklar, "Yağmur suları" ile, nasıl ki canlanırlar. Bilgisizlik yüzünden, ölü kalpler de böyle, Hayâta kavuşurlar, "Evliyâ sohbeti"yle. Lâkin âhir zamanda gelen bâzı mü'minler, "Sohbet ehli" birini, bulamıyabilirler. Ve eğer sohbet ehli bir "Velî" bulunmazsa, Onların kitâbından okumalı bilhassa. İnsan, kitap okumaz ve gitmezse sohbete, O kimse, yavaş yavaş yaklaşır felâkete. Bu hâlin, insanlarda birinci alâmeti, Girer onun kalbine "Para-pul" muhabbeti. İkinci nişânı da şudur ki, o müslümân, Başlar lezzet almaya her "günâh" ve "haram"dan. Üçüncü alâmeti, o kimse, yavaş yavaş, Edinir kendisine bir de "Kötü arkadaş". Eskiden çok sevdiği mü'min kardeşlerinin, Sevgileri, kalbinden silinir o kimsenin. Kimde bu alâmetler başlarsa belirmeye, Baksın o, kendisine, çeki düzen vermeye.) Bir gün de buyurdu ki: (Kardeşlerim, çok gece, Düşünür, uykum kaçar, sabahlarım öylece. Derim ki: "Bu insanlar, niçin inanmıyorlar? Halbuki âhirette "Cehennem" var, "azap" var. Şimdi, günâh içinde yaşasalar da, fakat, Yarın, karşılarına çıkacak bu hakîkat. Niçin göremiyorlar onlar bu hakîkati? Halbuki âhirette, Cehennem var, bu kat'î. Îmânları olsaydı keşke her kişinin de. Yarın yanmasalardı "Cehennem ateşi"nde". Sonra, duâ ederim Rabbime ağlıyarak: "Yâ Rabbî, azâbına kılma bizi müstehak. Îmân ve hidâyet ver bilcümle insanlara. Yarın atılmasınlar, şiddetli azaplara." )
.Kutbüddîn-i Bahtiyâr Kâkî
2003-03-27 01:00:00
Binikiyüz otuzbeş yılında bu büyük zât, Hindistân'ın "Delhi"de, eyledi Hakk'a vuslat. Hâlen de "Nûr" saçılır kabrinden pek ziyâde. Ziyâret eyliyenler, eder çok istifâde. Bir buçuk yaşındayken, babası etti vefât. Annesi meşgûl oldu, yetişmesiyle bizzât. "Muînüddîn-i Çeştî" adında bir evliyâ, Bir gün, bir vesîleyle gelmiş idi oraya. "Onyedi" yaşındayken "Kutbüddîn-i Bahtiyâr", Görünce, kalbi ona meyletti bî-ihtiyâr. Talebesi olmayı istedi birdenbire. Kabûl etmesi için, yalvardı bu "Velî"ye. O dahî kalp gözüyle, yüksek istîdâdını, Görüp kabûl eyledi, bu istek ve arzını. O büyük evliyâdan, çok feyiz, nûr ve himmet, Alarak, tasavvufta yetişti en nihâyet. "Kutbüddîn-i Bahtiyâr" anlatır ki: Bir kere, Bir arkadaşım ile, çıkmıştık bir sefere. Bir nehrin kenarında, mola verip oturduk. Garip bir hâdiseye orada şâhit olduk. Biz, nehrin kenarında otururken hâsılı, Baktık, koca bir "Akrep" gidiyor hızlı hızlı. Dedim ki: (Bak bu akrep, sür'atli gidiyor pek. Onun bu gidişinde, bir hikmet olsa gerek.) O da hak verdi bana, tâkip ettik hayvanı. Sonra gördük ilerde, büyükçe bir "Yılan"ı. O akrep, soktu gidip yılanı bir yerinden. Koca yılan, ânında kıvrılıp öldü hemen. Biz, bunun hikmetini düşünüyorduk ki tam, Baktık ki, çok yakında yatmış uyur bir "Adam". Hiç bir şeyden habersiz, çok derin uykudaydı. Ne "Akreb"in ve ne de "Yılan"ın farkındaydı. Düşündük ki: "Bu kişi, mübârek olsa gerek. Ki, akrep hizmet etti yılanı öldürerek." Lâkin fenâ bir koku gelirdi üzerinden. Meğer o, şarap içip, o yere sızmış hemen. Çok şaşırıp, bir mânâ ararken bu işe biz, Şöyle bir nidâ duyduk, gâibden gâyet vecîz: (Eğer biz lütfumuzu, hep iyi insanlara, Saçsaydık, kim bakardı cümle günâhkârlara?) O adam, bu ses ile uyandı uykusundan. "Yılan"ı da görünce, sarardı korkusundan. Lâkin biz anlatınca, herşeyi kendisine, "Nedâmet yaşı" doldu o anda gözlerine. Başladı ibâdete, içkiyi bırakarak. "Yetmiş" defâ hac yaptı, hem de yaya olarak. İlim ve ibâdete sarılarak o günden, Oldu hem zamanının "büyük âlim"lerinden
.Kutbüddîn-i Bahtiyâr Kâkî
2003-03-28 01:00:00
"Kutbüddîn-i Bahtiyâr", o yerin sultâniyle, Bir gün geziyorlardı, kol kola, sevgi ile. "Maiyyet-i sultân" da gelirlerdi geriden. Önlerine, ağlıyan bir kadın çıktı birden. Sultâna yaklaşarak, dedi ki: (Ey efendim! Bizi nikâh edin ki, çok zor vaziyetteyim.) Hükümdâr şaşırarak, sordu ki o kadına: (Kiminle nikâhlanmak istersin, söyle bana.) "Kutbüddîn Bahtiyâr"ı göstererek o kadın, Dedi: (Şu kimse ile nikâhımızı yapın. Sebebine gelince, inanın ki ey sultân! Gayri meşrû olarak hâmileyim ben ondan.) Bu sözler karşısında, "Kutbüddîn-i Bahtiyâr", Sultân ve adamları, hep hayrette kaldılar. Reddettiler ise de, böyle bir iddiâyı, Temizlemek lâzımdı, lâkin bu iftirâyı. "Kutbüddîn-i Bahtiyâr" dönüp "Ecmir"den yana, Arz etti kalbi ile bu işi üstâdına. "Muînüddîn Çeştî" ki, üstâdı bu kişinin. Ondan, yardım ve medet istedi bu iş için. İki yer arasında, ikiyüzellisekiz , Kilometre mesâfe var idi hiç şüphesiz. Herkes hayret içinde beklerken, o saatta, "Muînüddîn-i Çeştî" göründü az uzakta. Herkes onu görünce, daha çok şaşırdılar. Koşarak, tâzim ile onu karşıladılar. "Kutbüddîn"e dönerek, buyurdu ki: (Evlâdım! Ne için biraz önce istedin bizden yardım?) O ise kederinden hiç konuşamıyordu. Ağlayıp, gözlerinden yaşlar boşanıyordu. Üstâdı biliyordu bu işi firâseten. İftirâcı kadından tarafa döndü hemen. Dedi: (Ey bu kadının karnında olan çocuk! Soracağım suâle, cevap ver bana çabuk! Şu ahlâksız kadının doğru mu iddiâsı? Değilse, sen beyân et, nedir bunun esâsı?) Büyük merak içinde beklerken o an herkes, O kadının karnından, duyuldu şöyle bir ses: (Benim annem olacak bu şerefsiz kadının, Sözleri iftirâdır, inanmayın siz sakın! Bu kadın, edebsizin, ahlâksızın biridir. Bu yüzden üzülüp de, olmayın müteessir. "Kutbüddîn Bahtiyâr"ı, bâzı çekemiyenler, Onu, halkın gözünden düşürmek istediler. Bunu tatbîk için de, buldular bu kadını. Ve ona yaptırdılar alçak plânlarını.) O kadının karnından, gelince böyle bir ses, Böylece hakîkati öğrenmiş oldu herkes.
.Kutbüddîn-i Bahtiyâr Kâkî
2003-03-29 01:00:00
"Kutbüddîn-i Bahtiyâr", yaparak çok ibâdet, Allahü teâlâdan etmezdi bir an gaflet. Fakîrâne bir hayât yaşıyordu ekseri, Zîrâ böyle olmaktı, onun bütün isteği. Halbuki "Sultân" bile, emrini bekliyordu. "Bir işâret buyurun, bize kâfî" diyordu. Buna rağmen, kimseden etmezdi bir şey talep, Yine fakirlik ile yaşamak isterdi hep. Mübârek hanımları, bakkaldan, borç olarak, Almak istediğinde mutfağa biraz erzak, O bakkalın hanımı, ona, uygun olmıyan, Sûrette davranınca, üzüldü o gün bundan. "Kutbüddîn Bahtiyâr"a eyleyince bunu arz, Buyurdu ki: (Ey hanım, şu odaya gel biraz.) Odanın köşesini gösterip dedi ki: (Bak! Her ne zaman istersen, "Besmele" okuyarak, O anda ihtiyâcın ne kadarsa ey hâtun! O kadar "Kâk" bulursun, üzülüp olma mahzûn.) Kutbüddîn Bahtiyâr'ın, burada "Kâk" diyerek, Buyurduğu o nesne, "Kek" idi, yâni "Ekmek". İsminin sonundaki "Kâkî" kelimesi de, Bu vak'a üzerine söylendi o devirde. Bir gün, saray nâzırı "İftihârüddîn Aybek", Bu mübârek velînin huzûruna gelerek, Dedi ki: (Ey efendim, falan falan köylerin, Bütün gelirlerini, eğer ki varsa izin, Bağlamak istiyoruz, hep zât-ı âlînize. Siz de sarf edersiniz, onu talebenize.) O dahî cevâbında buyurdu ki: (Ey nâzır! Oturduğun halının ucunu biraz kaldır.) O, halının ucunu biraz çevirdiğinde, Gözleri açılarak, kaldı hayret içinde. Zîrâ görüyordu ki, altında o halının, Sanki bir nehir gibi, akıyordu hep "Altın." Dedi: (Biz, bunu bile istemezken hey evlât! Dediğin köylere mi edeceğiz iltifât? Ey vezîr, haydi şimdi gidiniz de bu defâ, Gelmeyin bu teklîfle yanımıza bir daha.) Vezîr, "Peki" diyerek, ayrıldı huzûrundan. Daha çok kıymet verdi, o zaman ona sultân. Yine başka bir zaman, hediye getirdiler. Onu dahî reddedip, şöyle cevap verdiler: (Bizim büyüklerimiz, kimseden bir menfaat, Kabûl etmediler ki, alayım ben de evlât. Eğer kabûl edersem, yarın, mahşer gününde, Ben mahcûb olmaz mıyım o büyükler önünde?)
.Kutbüddîn-i Bahtiyâr Kâkî
2003-03-30 02:00:00
"Muhabbet şehîdi!.." Bu büyük zât, ömrünün son yirmibeş yılında, Rahatça uyumadı yatıp da yatağında. Kendisini görmeye gelseydi âşıkları, Onlarla sohbet için, çıkardı az dışarı. Derdi: (Ey kardeşlerim, Allahtan çok korkunuz. Resûlü de çok sevip, Ona tâbi olunuz. Saadetlerin başı, o Resûle uymaktır. Ona uyulmaz ise, pişmânlık muhakkaktır.) Böyle deyip giderdi, tekrar aynı yerine. Ve "Aşk-ı ilâhî"yle, yanardı kalbi yine. Sonra bu muhabbetle, geçerdi kendisinden. Ve yanıp kavrulurdu, onların sevgisinden... Yine böyle kendinden geçmişti ki bir saat, Rûhunu, bu haldeyken vererek etti vefât. Bu "Aşk"la kavuştuğu içindir ki Rabbine, "Muhabbet şehîdi" de, denilir kendisine. O, nasîhatlerinde derdi ki: (Ey insanlar! Çok yemek yemeyin ki, ağırlık, gaflet basar. Çok az da yemeyin ki, yapılmaz sonra tâat. Her şeyin hayırlısı, olandır orta, vasat. Yine giyinirken de, "Orta yol"u seçiniz. Gösterişten kaçarak, pek sâde giyininiz. Fâidesiz işlerle, bırakın uğraşmayı. Kerîh görün ve hattâ onlardan konuşmayı. "Bâyezid-i Bistâmî" buyurdu: Senelerce, Nefsimi ıslâh için, çalıştım gündüz gece. Onu öldürmek için, nice mücâhedeler, Yapıp, sonra baktım ki, ölmemiş nefsim meğer. Çok üzülüp, nefsime bir nazar ettiğimde, Hâlâ "Gurur" ve "Kibir" görüverdim kendimde. Halbuki ömür boyu, Rabbime kulluk ettim. Ona lâyık ibâdet yapmayı çok istedim. Buna kavuşmak için, gayret ettim bir nice. Ve sabahlara kadar, namâz kıldım çok gece. Yine de namâzlarım, olmadı Ona lâyık, Allaha boyun büküp, yalvardım şöyle artık: (Yâ Rabbî, bunca yıldır ettimse de çok gayret, Yine de sana lâyık yapamadım ibâdet. Bâyezid'e yakışır oldu hep namâzlarım. Sana lâyık ibâdet nasîb et ey Allahım! Kırk sene, riyâzetle uğraştım nefsim ile. Onu öldürmek için, yıllarca çektim çile. Rabbime, şu şekilde yalvardım ki velhâsıl: Rızâna, ne sûretle olurum acep vâsıl?) Bana ilhâm geldi ki: (Şu testinle, şu âbân, Gönlünde bulundukça, olmaz bana kavuşman.) Kalbimden çıkarınca, o "Testi"yle "Âbâ"yı, Ancak kazanabildim, o ilâhî rızâyı.
.Alî Râmîtenî
2003-03-31 01:00:00
Hâcet kapısı!.. İslâm âlimlerinin çok büyüklerindendir. Evliyâ-yı kirâmdan, çok yüksek bir velîdir. Çok kısa bir zamanda, bitirdi tahsîlini. "İlm-i bâtın"ın dahî ikmâl etti hepsini. Üstâdından aldığı feyiz, nûr ve hidâyet, Sâyesinde, kemâle erişti en nihâyet. Elinin emeğiyle kazanıp yerdi helâl. "Dokumacılık" ile, eder idi iştigâl. O, dokumacıların pîridir ki hem yine, Bu yüzden, "Pîr-i nessâc" denilir kendisine. Binüçyüzyirmisekiz yılında, bu büyük zât, "Yüzotuz" yaşlarında, Hârezm'de etti vefât. Kabrinden "Nûr" yayılır cihâna pek ziyâde. Ziyâret eyliyenler, ederler istifâde. Bir gün, hânelerinde kalmadı hiç yiyecek. Yoktu misâfirine bir şey ikrâm edecek. Çok üzüntü olmuştu, bu, evdeki ıyâle. Talebesinden biri, vâkıf oldu bu hâle. Bir pilicin içini, pirinçle doldurarak, Pişirip, takdîm etti, onu ikrâm olarak. Dedi ki: (Ey efendim, hoş görün lütfen bizi. Ve kabûl buyurun bu küçük hediyemizi.) Hocası çok sevinip, sürûr geldi kalbine. O akşam ikrâm etti, onu misâfirine. Huzûruna çağırdı sonra o talebeyi. Buyurdu ki: (İkrâmın, oldu makbûl ve iyi. Senin dahî şu anda, bir murâdın var ise, Şimdi hâcet kapısı açıktır, söyle bize.) O genç dedi: (Ey hocam, bir arzum var ki benim, Sizin gibi olmaktır hayâtta tek emelim.) Buyurdu ki: (Evlâdım, bu, çok ağır iş fakat. Bu sıkleti çekmeye, sende yok güç ve tâkat. Çökerse, ezilirsin bu yük omuzlarına. Başka şey talep eyle, tavsiyem budur sana.) Genç yine ısrâr edip, dedi ki: (Ey üstâdım! Sizin gibi olmaktan başka yok bir murâdım.) "Peki âlâ" buyurup, o genç talebesine, Kuvvetli bir teveccüh buyurdu kendisine. Onun bu himmetiyle, bir anda o genç kişi, Onun derecesine erişti, oldu işi. Fakat öyle bir hâle geldi ki o sevgiyle, Kendinden geçti hemen, o hâlin tesiriyle. O sıkletin altında, ezildi hakîkaten. "Kırk gün" yaşıyabildi, o günden îtibâren. Kırkıncı gün, bu yüke tâkat getiremeyip, Teslîm etti rûhunu, nihâyet "Allah!" deyip. Bir anda, kendi gibi olunca o da azîz, "Azîzân" dedi ona, artık büyüklerimiz.
.Nasıl kurtuldu?
2003-04-01 01:00:00
Şöyle nakledilir ki: Bu zâtın zamanında, Sâlih bir kimse vardı "Seyyid Atâ" adında. Bu kişi, bu velîyle ettiyse de mülâkât, "Büyük zât" olduğunda, şüphesi vardı fakat. Bu yüzden ona karşı, şânına yakışmıyan, Bir davranış içinde bulunmuştu bir zaman. Lâkin tam o günlerde, dağdan haydut kimseler, Bu kişinin köyüne baskın düzenlediler. "Bir oğlu" var idi ki, aldılar onu esir. Seyyid Atâ, bu hâle oldu çok müteessir. Kendine bu belânın, nereden geldiğini, Yakînen anlıyarak, ayıpladı kendini. "Özür dilemek" için bu büyük evliyâdan, Büyükçe bir ziyâfet tertîb etti o zaman. Gâyesi, almak idi o velînin gönlünü. Şehrin eşrâfını da çağırmıştı o günü. Sofralar kuruldu ve hazırlık oldu tamam. Mevcut idi sofrada, çeşitli türlü taam. Hep gelmişler idi ki, sâir dâvetlileri, "Alî Râmîtenî" de teşrîf etti içeri. O zaman Seyyid Atâ, konuştu gâyet vecîz. Dedi: (Ey dâvetliler, hoş geldiniz hepiniz. Hamdü senâ olsun ki Allahü teâlâya, Pîrimiz şerefine, geldik biz bir araya. Yemeğe, ilk evvelâ başlamadan pîrimiz, El uzatmamalıyız yemeğe hiç birimiz.) O, büyük bir edeble böyle söylediğinde, Henüz başlamamıştı "Alî Râmîtenî" de. Kalbinde, ona karşı duydu sevgi, merhamet. Şefkatle ona dönüp, buyurdu ki nihâyet: (Ey Seyyid, senin oğlun gelmedikçe buraya, Ben de uzatmıyorum elimi bir lokmaya.) Henüz bitmemişti ki, işbu temennîleri, Seyyid Atâ'nın oğlu giriverdi içeri. Çocuğu görür görmez evdeki dâvetliler, Hayret ve sevinç ile, hep "tekbîr" getirdiler. O dahî çok sevinip, gördüğünde oğlunu, Sarılıp sordu hemen, nasıl kurtulduğunu. O dedi: (Onbeş günlük, çok uzak bir mahâlde, Mahbûs bulunuyordum, ellerim bağlı halde. Bir de baktım, burada buluverdim kendimi. Bilmem ki nasıl geldim, kim çözdü ellerimi?) Bu işin içyüzünü ederken herkes merak, "Seyyid Atâ", sevinçle ayak üzre kalkarak, Dedi ki: (Hamd ve senâ olsun ki Rabbimize, Böyle büyük bir velî ihsân eyledi bize. Oğlumun, bu belâdan halâsına tek sebep, Yüksek üstâdımızın bir himmeti oldu hep.)
."Bu, nasıl kimse?"
2003-04-02 01:00:00
Bir gün, bu "Velî" zâtın geldi ki kalplerine: "Göç edip yerleşeyim, Hârezm vilâyetine." Sonra, yakınlarıyla bu beldeye geldiler. Kenar bir mahallede, oturmak istediler. Hârezm sultânına da, iki talebesini, Gönderip, tembîh etti şöyle demelerini: (Fakir bir dokumacı, gelmiştir şehrinize. İkâmet etmek için, muhtâçtır izninize.) Yine tembîh etti ki: (Verirse eğer izin, Mühürlü bir vesîka isteyin bunun için.) Onlar, "Peki" diyerek, hükümdâra gittiler. Huzûruna çıkarak, bu şeyi arzettiler. Sultân dahî kırmayıp, bu iki talebeyi, Verdi istedikleri o "Mühürlü belge"yi. Alıp, hocalarına getirdiler o saat. O da alıp, cebinde sakladı onu bizzât. O günden îtibâren, gidip pazar yerine, Bir iki işçi alıp, götürürdü evine. Derdi ki: (Ne kadardır sizin bir yevmiyeniz? Biraz sohbet dinleyin, bugün de isterseniz. Ücretleriniz benden, sohbete gelin bize. Alın ikindi vakti, ücretiniz ne ise.) Bu teklîf, işçilere câzip geldi be gâyet, Zîrâ ücret hazırdı, çekmeden hem de zahmet. Lâkin eve gidenler, o sohbetin tadından, Hiç istemiyorlardı ayrılsınlar yanından. Günden güne artardı cemâati hâliyle. Dolup dolup taşardı, hânesi insan ile. Bâzıları, sultâna verdiler bu haberi, Dediler: (Şehrimize, geldi ki hoca biri, İnsanlar, can atarlar gitmek için o zâta. Ve ona hizmet için, yarışırlar âdetâ. Bu gidişle insanlar, öyle gelir ki bize, Onu sultân seçerler, Hârezm'de yerinize. Şimdiden çâresine bakmazsanız siz fakat, Yakında gidebilir elinizden saltanat.) Bir telâşa kapıldı, duyunca bunu sultân, "Şehri terk etsin!" diye, imzaladı bir fermân. O dahî, "İlk fermân"ı gösterip gelenlere, Buyurdu ki: (Bunu da, o vermişti bizlere. İnkâr ediyor ise sultân bu imzâsını, Biz hemen terk ederiz, âcilen burasını.) Onun bu cevâbını sultâna iletince, "Bu, nasıl kimse?" diye merak etti iyice. Sohbetini dinlemek gâyesiyle, o dahî, Geldi bu evliyânın evine bizâtihi. Sohbetini dinleyip, oldu hayrân ve meftûn. Talebesi içine katıldı o da onun.
.Alî Râmîtenî / Kemâle gelmek için
2003-04-03 01:00:00
"Alî Râmîtenî" ki, büyük bir evliyâdır. Her bir nasîhatinde, Rabbânî tesir vardır. Buyurdu ki: (Bu yolda, kemâle gelmek için, Çok gayret göstermesi lâzım gelir kişinin. Yapsa da senelerce mücâhede, riyâzet, Yine de zor erişir maksadına o gâyet. Lâkin bir "Yol" vardır ki, riyâzetten ayrıca, İnsanı, maksûduna kavuşturur kolayca. Bu da, "Bir evliyânın kalbinde yer almak"tır. Ve "Bir gönül ehlinin, gönlünü kazanmak"tır. Zîrâ cenâb-ı Allah, çok sever bu kulları. Onların hürmetine, açar çok kapıları. Kalpleri, "Nazargâh-ı ilâhî"dir onların, Mahrum kalmaz hiç biri, o kalpte olanların.) "Alî Râmîtenî"nin sohbetine, her yandan, İnsanlar, akın akın gelirlerdi durmadan. Dolup boşalıyordu, gece gündüz hânesi. Zîrâ onun sohbeti, cezb ederdi herkesi. Bir "Hoca" var idi ki o devirde çok zengin, Uğraşırdı, herkesi kendine çekmek için. Ziyâfetler verirdi, şehrin ahâlisine. Ki, herkes onu sevip, gelsinler hânesine. Lâkin gelen olmazdı yine ona çok kişi, O ise anlamayıp, merak etti bu işi. Ve bir mektup yazarak Alî Râmîtenî'ye, Dedi ki: (Herkes size geliyor, acep niye? Ben, yemekler yedirip, yapsam da çok ihsânlar, Yine bana değil de, size gelir insanlar.) Buyurdu ki: (Hikmeti şöyledir ki bu işin, Siz hizmet yaparsınız, "Halka yaranmak" için. Bizimse, yoktur aslâ böyle bir düşüncemiz, "Allahın rızâsı"dır yegâne, tek gâyemiz. Kim "Halkın rızâsı"nı düşünürse, mâlesef, İnsanların nezdinde, bulamaz izzet, şeref. Kim de, "Hak rızâsı"nı düşünürse sırf eğer, İnsanlar nezdinde de kazanır kıymet, değer.) Dediler ki: (Efendim, duâ ediyoruz hep. Lâkin kabûl olmuyor, sebebi nedir acep?) Buyurdu ki: (Haramdan yer ise eğer bir kul, Hak teâlâ indinde, duâsı olmaz kabûl. Hiç günâh işlemiyen bir ağız ile şâyet, Her kim duâ ederse, kabûl olur o elbet.) Biri de, kendisinden isteyince nasîhat, Buyurdu ki: (Evlâdım, nefsine verme fırsat. Zîrâ nefs-i emmâren, "Kâfir"dir senin şu an. Ve "Allaha düşman"dır, sen de ol ona düşman. Onun hîlelerine aldanma hiçbir işte. Yoksa, çok pişmân olur ve yanarsın ateşte.)
.Üstâda sevgi...
2003-04-04 01:00:00
"Emîr Hüsrev Dehlevî", vaktiyle Hindistân'da, Âlim ve velîlerden biriydi o zamanda. Çocuk yaşında bile, çok bağlıydı dînine. Götürmüştü babası, "Hâce Nizâmeddîn"e. Girerken babasıyla tam dergâhtan içeri, Dedi ki: (Babacığım, siz yürüyün ileri.) Kendisi geri kalıp, temiz düşüncesiyle, Şu beytleri okudu, yanık çocuk sesiyle: (Bu garip âşık Hüsrev, şu an kapınızdadır. İçeri girmek için, müsaade var mıdır? Eğer izin olursa, girecektir içeri. İzin verilmez ise, gidecek dönüp geri.) Nizâmeddîn Evliyâ, hizmetçisine derhal, Buyurdu: (Kapıdaki âşığı içeri al!) O zaman "Emîr Hüsrev" girdi memnûniyetle. Bağlandı hocasına tam bir teslîmiyyetle. Bu hâdiseden sonra, yıllar geçti aradan. Hindistân'ın köyünden, çok fakir bir müslümân, "Hâce Nizâmeddîn"in, duydu cömertliğini. Huzûruna gelerek, arz eyledi hâlini. Onunsa, yalnız bir çift "Eski ayakkabı"dan, Gayri yoktu bir şeyi, verdi onu kapıdan. Lâkin fakir, daha çok ihsânlar bekliyordu. "Böyle yüce kimseden, bu da çok az" diyordu. Nihâyet geri dönüp, geceledi bir hânda. O gün "Emîr Hüsrev" de, tesâdüfen o anda, Ticâretten dönerken, o da, o hana indi. "Mücevherât işi"yle uğraşırdı, zengindi. Gece yatıp, dedi ki sabah uyandığında: (Hocamın kokusunu duyuyorum bu handa.) Arayıp, en nihâyet o fakiri buldular. (Nereden geliyorsun?) diye ona sordular. Dedi ki: (Nizâmeddîn Evliyâ'ya uğradım. Bir çift eski pabuçtan gayri şey alamadım.) Hocasının aşkıyla yanan Hüsrev Dehlevî, Dedi ki: (Bu pabucun, pek yüksektir değeri. Ey kişi, bütün malım, cümle mücevherlerim, Senin olsun, yeter ki bu pabuç olsun benim.) Fakir, hayret içinde dedi ki: (Bu, doğru mu? Bir çift eski pabuçla, hiç bunlar bir olur mu?) Buyurdu ki: (Âh keşke, sen de bunu bilseydin. Bundan da fazlasını verirdim, isteseydin.) Bu zât buyuruyor ki: (Hiç beğenme kendini. Zîrâ bu hal, yok eder iyi amellerini. Bir kul, ibâdetinde bulursa noksan, kusur, O ibâdet, indallah kabûle lâyık olur. Zîrâ kusur görürse insan bir amelinde, O iş kıymet kazanır, Hak teâlâ indinde.)
.Ölüm uyandırmadan!
2003-04-05 01:00:00
İslâm âlimlerinin çok büyüklerindendi. İnsanların kalbine, feyiz verenlerdendi. "Ârif-i Rîvegerî" hazretlerine gidip, Yetişti tasavvufta, o zâta hizmet edip. Hem maddî, hem mânevî ilimlerin hepsini, Bu üstâdından alıp, ıslâh etti nefsini. Bu yolda, tam olarak yetişince, nihâyet, Hocası, kendisine verdi mutlak icâzet. Buyurdu ki: (Gaflete dalmayın ki siz sakın, "Ölüm var" ve belki de eceliniz çok yakın. Dünyâ, bir "İmtihân"dır, ölümle sona erer. Ve ecel, peşinizden sizi hep tâkîb eder. Ölüm uyandırmadan, uyanın ki şimdi siz, Yoksa, mahşer gününde pişmânlık çekersiniz.) Derdi ki: (Bu dünyâya eylemeyin muhabbet. Zîrâ ona, Rabbimiz vermiyor zerre kıymet. Merhamet eyleyin ki kullarına Allahın, Allah da, âhirette acısın size yarın.) Talebesi içinden, "Alî Râmîtenî"yi, Çok sevip, tasavvufta yetiştirdi çok iyi. Resûlullahtan gelen feyzleri, aynen yine, "Alî Râmîtenî"nin akıttı saf kalbine. Bir gün, bu talebesi ederken zikre devam, Geldi onun yanına, "Hızır" aleyhisselâm. Hürmetle karşılayıp, sordu ona bir suâl: (Kim vardır bu zamanda ehl-i ilim, ehl-i hal?) Buyurdu ki: (Ey Alî, "Mahmûd İncirfağnevî", Kendine uyulacak büyük âlim ve velî. Her kim ona uyarsa, halâs olur gafletten. Kurtulur tez vakitte, dünyâya muhabbetten.) Bir gün de, giderlerken talebeyle bir yere, Havada beyaz bir "Kuş" gördüler birden bire. Başları üzerine alçalarak bir hayli, Konuştu açık açık: (Kâmil er ol, yâ Alî!) Pek çok duygulanarak böyle söylemesinden, Talebenin bir çoğu, geçmişti kendisinden. Biraz sonra, gelince yine kendilerine, Sordular hikmetini Alî Râmîtenî'ye. Buyurdu: (O, "Mahmûd-u İncirfagnevî"dir ki, Vermişti Hak teâlâ ona bu kerâmeti. O, yükselmiş olduğu çok yüksek makamında, Yetişir insanlara, en sıkışık ânında. Şu anda, filân kimse, alır son nefesini. Ziyârete gidiyor, uçarak kendisini. Zîrâ duâ etmişti o kişi daha önce, "Yâ Rab, gönder bir velî, bana ecel gelince." Şeytânlar, şimdi ona olmuşlardır musallat. Onları kovmak için, gidiyor şimdi bizzât.)
.Muhammed Bâbâ Semmâsî
2003-04-06 01:00:00
"Belâ" değil "Âfiyet" iste! Allah adamlarından, çok büyük bir velîdir. Derecesi yüksek ve kerâmet sâhibidir. "Alî Râmîtenî"nin mübârek sohbetinde. Yetişerek, kemâle geldi nihâyetinde. "Kasr-ı hinduvân" diye, bir köy vardı ki meşhur, "Behâeddîn Buhârî", bu beldede doğmuştur. Lâkin henüz doğmadan ve işitilmeden adı, Onun geleceğini, müjdeledi üstâdı. Şöyle ki, her geçişte, o, Kasr-ı Hinduvân'dan, Derdi: (Bana, bir koku geliyor ki buradan, Zuhûr eder bu yerde, çok büyük bir evliyâ. İnsanların kalbine, saçar o nûr ve ziyâ.) Gelince yine bir gün, bu bereketli yere, Buyurdu ki: (O koku, fazlalaşmış bu kere. Öyle zannederim ki, o, gelmiştir dünyâya. Büyüyüp yetişince, bu dîni eder ihyâ.) Bunu söylediğinde hakîkaten bu velî, Henüz "Üç gün" olmuştu, o, dünyâya geleli. Dedesi, kucağına alarak torununu, Bu "Bâbâ Semmâsî"ye getirdi derhal onu. Görür görmez, kavuştu bir sevinç ve huzûra. Buyurdu: (Kabûl ettik bunu biz evlâtlığa.) Sonra Emîr Külâl'e buyurdu ki: (Ey oğlum! Bunun yetişmesini, sana ısmarlıyorum.) Ne zaman ki, gelmişti o, evlenme çağına, Geldi "Bâbâ Semmâs"ın mübârek ocağına. Huzûruna çıkmadan, mescide girdi önce. Secdeye kapanarak, duâ etti şöylece: (İlâhî, belâlara, türlü sıkıntılara, Sabredebilmem için, güç kuvvet ver bu kula.) Oradan, üstâdının yanına gelir gelmez, Buyurdu ki: (Evlâdım, öyle duâ edilmez. Allahtan "Belâ" değil, hep "Âfiyet" istenir. "Yâ Rab, beni rızâna vâsıl et" demelidir.) Berâber yemek yiyip, kavuştu iltifâta. Gözü, ondan gayriyi görmüyordu âdetâ. Yüksek teveccühüne nâil olup, o yine, Ellerini öperek, dönüyorken evine, Ona bir "Ekmek" verip, buyurdu ki: (Evlâdım! Al bunu, belki yolda birine olur lâzım.) Düşündü ki: "Yemeği yemiştik biz halbuki. Verdikleri bu ekmek, neye lâzım olur ki?" Yolda misâfir oldu, bir fakirin evine. Gördü ki, muhtâç idi bir "Ekmek dilimi"ne. Ekmeği ona verip, öğrendi hikmetini. Anladı üstâdının büyük kerâmetini.
.Seyyid Emîr Külâl
2003-04-07 01:00:00
"Bu işin hikmeti ne?" "Esseyyid Emîr Külâl", gençlik senelerinde, Geçerdi vakitleri, güreş minderlerinde. Yine bir gün, çıkmıştı meydana, güreş için. Şöyle geldi kalbine seyirciden birinin: "Bu seyyid delikanlı, uğraşıyor güreşle. Halbuki uygun değil, uğraşması bu işle." O, böyle düşünürken, uyukladı o ara. Gördü ki, kendi batmış "Çirkef dolu" çukura. Tam boğulacaktı ki, o anda "Emîr Külâl", Gelip, pislik içinden kurtardı onu derhal. Uyanınca gördü ki, o güreş ermiş sona. "Emîr Külâl" yaklaşıp, şöyle söyledi ona: (Kardeşim, benim gâyem şudur ki güreşmekten, Senin gibilerini kurtarayım çirkeften.) Yine bir gün, meydanda, güreş ediliyordu. Çok insanlar toplanmış, onu seyrediyordu. O zamanda âlim ve büyük bir velî olan, "Muhammed Bâbâ Semmâsî" geçiyordu oradan. O da durup, yoluna bir miktar verdi mühlet. "Seyyid Emîr Külâl"i seyretti uzun müddet. Şaşırdı talebeler üstâdın bu hâline. Dediler ki: (Acabâ, bu işin hikmeti ne?) Hocaları, onlara buyurdu ki o zaman: (Güreşenler içinde, vardır ki bir pehlivân, Onun bereketiyle, ilerde çok kişiler, Evliyâlık yolunda, maksada erişirler.) Üstâdları, onlara, bu sözü söyler iken, "Seyyid Emîr Külâl"le göz göze geldi birden. Bu büyük evliyâyı görünce "Emîr Külâl", Kapladı kendisini, mânevî büyük bir hâl. Onun câzibesiyle, güreşi bırakarak, Üstâdın huzûruna geliverdi koşarak. "Semmâsî" hazretleri, bir mıknatıs misâli, Çekmişti kendisine "Seyyid Emîr Külâl"i. Bu zât, bir sohbetinde buyurdu ki: (Ey insan! Sakın gâfil olma ki, geçiyor çünkü zaman. Resûlün buyurduğu o azap ve acılar, Elbette bir gün gelip, olacak hep âşikâr. Bir yanda "Nefis, şeytân", bir yanda "Kötü yârân", İnsanları aldatıp, söylerler türlü yalan. Halbuki bilmeli ki, "İmtihân"dır bu dünyâ. Öyle çabuk geçer ki, sanki tatlı bir rüyâ. Nasıl ki bunca ömür, çabuk geçtiyse eğer, Bundan sonraki dahî, öyle sür'atli geçer. Öyleyse ey müslümân, kendine gel ki artık. Yoksa, hiç fayda etmez son andaki pişmânlık. Şimdi geçir vaktini, hizmet ve ibâdette. Zîrâ sonsuz rahatlık, olacak âhirette.)
.Seyyid Emîr Külâl
2003-04-08 01:00:00
Bir nazarı yetti! "Mevlânâ Celâleddîn" adında âlim bir zât, Sohbet ediyordu ve dinliyordu cemâat. Tasavvuf ehli olan velîlerden, erlerden, Onlarda hâsıl olan fevkalâde hallerden, Bahsedip, en sonunda dedi ki: (Ey cemâat! Böyle velî kişiler bulunmaz şimdi fakat. Keşke böyle evliyâ bulunsaydı da şu an, Huzûrunda diz çöküp, ayrılmasaydık ondan.) Cemâatin içinde, "Seyyid Emîr Külâl"in, Talebesi vardı ki, söz için aldı izin. Dedi: (Var ki şu anda, böyle büyük bir velî, Sarmıştır bu cihânı, feyiz ve bereketi.) Mevlânâ Celâleddîn, dedi ki: (Nerde bu zât? Gidip de, ayağına yüz süreyim ben bizzât.) Dedi: (Benim üstâdım, "Seyyid Emîr Külâl"dir. Aradığınız gibi, velî ve ehli haldir. Lüzum yok hem de sizin oraya gitmenize. Çok arzu ederseniz, o gelir bizzât size. Eğer cânü gönülden, isterseniz görmeyi, O, sizden fazla ister, yanınıza gelmeyi. Yeter ki, kalbinizden geçiriniz şu anda. Teşrîf eder üstâdım, göz kırpacak zamanda.) Mevlânâ Celâleddîn, kapadı gözlerini. Kalbinden isteyince teşrîf etmelerini, O anda, hep ayağa kalktı bütün cemâat. Zîrâ girdi içeri, nûr yüzlü "Velî" bir zât. Mevlânâ Celâleddîn, hayret etti bu hâle. O anda âşık oldu, "Seyyid Emîr Külâl"e. Allahın dostu olan, Esseyyid Emîr Külâl, Buyurdu ki: (Kardeşim, size âit işbu hâl. Zîrâ içinizdeki bu muhabbet, bu arzu, Bizi çekip, buraya getirmiştir doğrusu. Bir mü'min, tam ihlâsla ister ise bir şeyi, Kavuşturur o şeye, Allah da o kimseyi.) Mevlânâ Celâleddîn, dedi ki: (Ey efendim! Talebeniz olmayı, candan arzu ederim.) Buyurdu: (Evlâtlığa kabûl ettim seni ben.) Peşinden bir "Teveccüh", bir "Nazar" etti hemen. Tasavvufta, ne kadar makam varsa, hepsini, Bir anda geçirterek, 'tamam etti' işini. Dediler ki: (Efendim, Mevlânâ, bunca sene, Çalıştı, varamadı yine de gâyesine. Hiç kâfî gelmedi de, gayretleri o kadar, Yetti şimdi bir anlık teveccühle bir nazar.) Buyurdu ki: (Bu işler, böyle olur esâsen. Hem de, onun herşeyi hazırdı önce zâten. Bir "Teveccüh" ve "Nazar" lâzımdı yalnız ona. O da hâsıl olunca, kavuştu murâdına.)
.Seyyid Emîr Külâl / "Kâbe buradan görülür mü?"
2003-04-09 01:00:00
Evliyânın büyüğü, eşi yoktu himmette. Devrinin bir tekiydi, ilim ve mârifette. Sâyesinde çok insan bulmuştu hidâyeti. Daha doğmadan önce, görüldü kerâmeti. Ziyâret maksadıyla bir gün "Emîr Külâl"i, Medîne'den bir grup, ilim ehli ahâli, Buhârâ'ya gelerek, sordular birisine: (Nasıl gidebiliriz, Suhârî beldesine?) Baktılar ki herbiri, ilim ehli insanlar. Sordu ki: (Suhârî'de, sizin ne işiniz var?) Dediler: (Emîr Külâl, oluyor üstâdımız. Kendisini ziyâret etmektir maksadımız.) O zât, "Emîr Külâl"in vefât eylediğini, Söyleyince, bir keder kapladı her birini. Dediler: (Üstâdımız, mâdem ki etmiş vefât, Bâri oğullarıyla kuralım bir irtibât.) Onlar ile görüşüp, çok sohbet eylediler. Bir ara, oğulları şöyle suâl ettiler: (Medîne beldesine hiç gitmedi babamız. Peki, nasıl oluyor, o sizin üstâdınız?) Dediler: (Emîr Külâl, o yerlerde meşhurdur. Bizden başka, bir nice talebesi mevcuttur. Hele hac mevsiminde, gelirdi o muhakkak. Bu sene gelmeyince, hepimiz ettik merak. Bizim diyârımızda, çok sevilir, tanınır. Ona talebe olan, binlerce kimse vardır.) Bir gün sohbet ederken, "Esseyyid Emîr Külâl", Kapladı kendisini, mânevî tatlı bir hâl. Hem de hac mevsimiydi, anlatıyordu haccı. Buyurdu ki: (Şu anda görüyorum hüccâcı.) Hak teâlâ perdeyi, kaldırdı gözlerinden, Ve gördü "Beytullah"ı, oturduğu yerinden. Hüccâc ne yapıyorsa Beytullah'ta o sıra, Görerek, anlatmaya başladı insanlara. Lâkin biri vardı ki, orada olanlardan, Düşündü ki: "Hiç Kâbe, görülür mü buradan?" Onun düşüncesini anladı "Emîr Külâl". Lütfedip, huzûruna çağırdı onu derhal. Buyurdu ki: (Ey kişi, biraz yum gözlerini. Bak, sen de göreceksin benim gördüklerimi.) O kişi, gözlerini kapayınca, ânında, Buluverdi kendini, Beytullah'ın yanında. Ve gördü ki, Kâbe'yi tavâf eder hacılar. Hattâ aralarında, "Emîr Külâl" dahî var. Uzun müddet seyredip, açınca gözlerini, Bildi Emîr Külâl'in büyük kerâmetini. Ellerine kapanıp, af diledi kendinden. İstifâde etmeye başladı sohbetinden.
.Seyyid Emîr Külâl / "Sen kendine zarar verdin!"
2003-04-10 01:00:00
"Seyyid Emîr Külâl"le bir gün talebeleri, Ziyârete giderken birlikte kabirleri, Yolda, koca bir "Arslan" çıktı karşılarına. Talebeler korkarak, çekildiler bir yana. Ve lâkin "Emîr Külâl" korkmadı zerre kadar. Buyurdu ki: (Korkmayın, o bize yapmaz zarar.) Sonra ona yaklaşıp, tutunca yelesini, Başını yere koyup, çıkarmadı sesini. Hürmet gösterir gibi hareketler yaparak, Ayrılıp gitti geri, sanki mahcûb olarak. Talebeler, bu hâle taaccüb ettiler hep. Dediler ki: (Efendim, bu nasıl iş ki acep? Arslanın, size karşı olan bu hareketi, Çok hayret verdi bize, nedir bunun hikmeti? Arslan sizi görünce, mahcûb oldu âdetâ. Bir vahşî hayvan iken, sizden korktu o hattâ.) Buyurdu: (Kardeşlerim, kim korkarsa Allahtan, Onun mahlûkları da, çekinir, korkar ondan. Aksine bir insan ki, Allahtan korkmaz ise, Mahlûklara karşı da, korkak olur o kimse.) Bir gün, talebesiyle câmiye giderlerken, Bir çocukla babası, geliyordu ilerden. Çocuk, "Emîr Külâl"i görünce sevdi onu. Ve sordu babasına, onun kim olduğunu. O ise, sevmiyordu "Seyyid Emîr Külâl"i. Hattâ onun hakkında, konuştu lâubâli. Emîr Külâl işitip, buyurdu ki adama: (Bana değil, kendine zarar verdin sen ama. Bir Allah adamına, kim ederse hakâret, İflâh etmez o artık, fecîdir sonu gâyet.) Çok zaman geçmedi ki, "Uyuz" oldu o kimse. Bir çâre bulamadı her kime gitti ise. Nereden geldiğini, anladı bu illetin. Dedi: (Emîr Külâl'e çabuk beni iletin.) Götürüp arz ettiler, bunu "Emîr Külâl"e. Buyurdu: (Maalesef, o dönmez iyi hâle. Hakkını, ona helâl etse de Emîr Külâl, Önceki evliyâlar, kat'iyyen etmez helâl. O, büyük insanlardan 'ok'u yedi bir defâ. Ona çâre bulamaz, gitse de ne tarafa.) Oradan ayrılarak, gidiyorken evine, Düşüp öldü, bir çâre bulamadan derdine. Buyurdu: (Ey insanlar, sevmeyin bu "Dünyâ"yı. Ve aslâ unutmayın Allahü teâlâyı. Bir günâh karşısında, korkun ki O'ndan gâyet, Bundan daha kıymetli, yoktur başka ibâdet. Kim Allahtan korkarsa, siz dahî korkun ondan. Ve lâkin hiç korkmayın, Allah'tan korkmayandan.)
.Seyyid Emîr Külâl / "Sana müjdeler olsun!"
2003-04-11 01:00:00
Bir gün "Emîr Külâl"le, yanında talebeler, Sohbet ediyorlardı oturmuşlar berâber. Bir ara, güzel yüzlü bir genç girdi içeri. Selâm verip, edeble oturdu diz üzeri. Sohbetin arasında, o gence, Emîr Külâl, Dönüp suâl etti ki: (Oldu mu o iş ikmâl?) Dedi ki: (Bitirmeye, gece gün ettik devam. Sizin himmetinizle, çok şükür oldu tamam.) Sonra izin isteyip "Seyyid Emîr Külâl"den, Kalktı ve konuşmadan, çıkıp gitti o yerden. Ve lâkin talebeler, hayret etti bu hâle. Sormaya çekindiler bunu Emîr Külâl'e. Bir tânesi, koşarak peşinden o gidenin, Sordu ki: (Ey arkadaş, sen kimsin, niye geldin?) Dedi: (Emîr Külâl'in talebesiyim ben de. İkâmet etmekteyim şu anda Rum elinde. Şehrimizde, bir câmi inşâ ediliyordu. Ve bu işle, üstâdım hep ilgileniyordu. Bize emretmişti ki, biterse inşâ eğer, "Câmimiz bitti" diye, bana da verin haber. Ben de, üstâdımızın bu emri üzerine, Geldim, haber vereyim bunu kendilerine.) Talebe anladı ki, hocası "pek yüksek"miş. Dünyânın her yerini meğer irşâd edermiş. Bir gün de, talebeden var idi ki birisi, Bir gece, sardı onu hocasının sevgisi. Düşündü ki: "Gideyim üstâdımın yanına. Ve suâl edeyim ki, emriniz var mı bana?" Gelip gece yarısı, odasına girince, Gördüğü manzaraya, hayret etti bir nice. Şöyle ki, kalabalık var idi bir cemâat. Belliydi ki, hepsi de âlim ve velî bir zât. Sessiz otururlardı, başları önlerinde. Rûhânî hava vardı, odaya girdiğinde. Hem öyle kalabalık idi ki bu gelenler, Talebe, oturmaya güçlükle buldu bir yer. O da başını eğip, bekledi biraz, fakat, Az sonra fark etti ki, yok olmuş o cemâat. Odada, kendisiyle, var idi Emîr Külâl. Dedi ki: (Ey efendim, nedir bu gördüğüm hal?) Buyurdu ki: (O zâtlar, "Ricâl-ül gayb"den idi. Geçmiş evliyâların rûhâniyetleriydi. Öyle büyüklerdir ki evlâdım o "Velîler", Öldükten sonra bile, dîne hizmet ederler. Az önce, o mübârek zâtlarla berâberdik. "Dîne hizmet" babında, müşâvere ederdik. Onların sohbetinde, sen dahî hazır oldun. Bu, çok büyük nîmettir, sana müjdeler olsun.)
.Seyyid Emîr Külâl / Vasiyeti ve vefâtı...
2003-04-12 01:00:00
Evliyânın büyüğü, esseyyid "Emîr Külâl". Etmemişti ki henüz âhirete intikal, Ölüm hastalığında, bildi ki yaklaştı "mevt". Talebeyi toplayıp, eyledi bir vasiyyet. Buyurdu ki: (Ey benim makbûl talebelerim! Aranızdan ayrılmam, yaklaştı zannederim. Dinleyin, vasiyyetim şu ki size en evvel, "Dînin emirleri"ni öğrenin çok mükemmel. Çünkü Resûlullaha tâbi olmaz iseniz, Yarın mahşer gününde, pişmânlık çekersiniz. Kardeşlerim, az dahî dalmayın ki "gaflet"e, Yarın düşmiyesiniz, ebedî felâkete. Temiz olması için kalbin, dilin, bedenin, Temiz ve helâlinden yemeği huy edinin. Eğer bir lokma dahî, "haram"dan yerse bir kul, Hak teâlâ indinde, duâsı olmaz kabûl. Nitekim bir hadîste buyuruldu: "Bir kimse, Haram karıştırmadan, kırk gün helâl yer ise, Allah, "Nûr"la doldurur o kişinin kalbini. Ve giderir gönlünden, dünyâ muhabbetini." Kardeşlerim, sakının her haram ve günâhtan. Zîrâ daha kıymetli bir amel yok "Takvâ"dan. Nasıl ki, beldeleri ayıran hudut vardır, Dînin hudûdu ise, "haram" ve "günâh"lardır. Ve nasıl cezâ varsa, hudûdu geçenlere, Allah da cezâ verir, günâh işliyenlere. Yaptığınız her işten, "hesap" var âhirette. Cevap veremezseniz, cezâsı var elbette. Öyleyse, cevapları hazırlayın şimdiden. Ki, halâs olasınız Cehennem ateşinden.) Vasiyyeti bildirip, çekildi odasına. Ve üç gün, hiç çıkmadı talebe arasına. Sonra çıktı dışarı, bulunca biraz sıhhat. Gördü ki, mescidine toplanmış çok cemâat. Dediler: (Odanızdan çıkmayınca siz üç gün, Talebeler, bu yüzden oldu mahzûn ve üzgün.) Buyurdu: (Bu müddette, tefekkür ettim ki hep, "Benim ve talebemin, ne olur hâli acep?" Gâibden bir ses bana, dedi: "Yâ Emîr Külâl! Sana ve talebene, erişmez o gün zevâl. Hepinizi, tamâmen affetti hak teâlâ. Size azâb olunmaz, düşünme bunu aslâ. Hattâ mutfağınızdan uçan bir tek sineğin, Konduğu kimseler de, affoldu senin için.") Sonra da, "Şehâdet"i söyleyip bu büyük zât, Bir Perşembe gecesi, fecirde etti vefât.
.Ahmet Abdülhak Radulî
2003-04-13 01:00:00
"Bir misâfir gelecek!.." Hindistân'da yetişen, bir büyük evliyâ zât. Bindörtyüz otuzüçte, orada etti vefât. Zâhirî ilimleri öğrenip pek mükemmel, "Tasavvuf"a girmeyi istedi bir an evvel. Bir "Mürşid" aramaya başladı bu iş için. Lâkin bulamayınca, üzüldü için için. Zirvesine çıkınca bu arzusu onun tam, Uyurken, kendisine olundu şöyle ilhâm: "Aradığın o rehber, "Pâni-püt" şehrindedir. Git ona hizmet et ki, o seni ilerletir." Sabahleyin uyanıp, bu huzûr ve sevinçle, Ona kavuşmak için, yola çıktı acele. O zât, "Celâleddîn-i Pânî Pütî" idi ki, Keşf olundu ona da, onun yolda geldiği. Hemen talebesine buyurdu ki: "Çocuklar! Yemekler pişirin ki, bir misâfirimiz var. Çabucak donatın ki, çok mükemmel bir sofra, O kıymetli misâfir, teşrîf eder az sonra." Hakîkaten birazdan, misâfir geldi atla. Onu karşıladılar, büyük bir iltifâtla. Lâkin o, görünce bu büyük tezâhürâtı, Oradan geri dönüp, sür'atle sürdü atı. Zîrâ o düşündü ki: "Aradığım bu değil. Büyükler, debdebeye, dünyâya etmez meyil." Gördüğü manzarayı, "Dünyâlık" zannederek, İçeriye girmeyip, o yeri eyledi terk. O gün akşama kadar, at sürdü bu niyetle. Akşam vakti, bir yere ulaştı âfiyetle. Birisine sordu ki: (Bu şehrin adı nedir?) O, dedi ki: (Buraya, "Pâni-püt" şehri denir). Hayret edip dedi ki: "Bu nasıl iş ki acep, Bu gün aşama kadar, yoldayım halbuki hep." Dinlenip, sabahleyin at sürdü yine tekrar. Yine akşam üzeri, bir yerde kıldı karar. İlk gördüğü kişiye, sordu o vilâyeti. (Pâni-püt'tür) deyince, daha arttı hayreti. Sabahı bekliyerek, tekrar çıktı sefere. Maksadı, "Pâni-püt"ten gitmekti başka yere. O gün akşama kadar, hiç durmadan sürdü at. Yine de "Pâni-püt"den çıkamadı o fakat. Aynı dergâh önünde buldu yine kendini. O zaman idrâk etti, bu işin hikmetini. Düşündü ki: "Herhalde, bu zâttır aradığım. Ve onun elindedir demek ki benim bağım. Zîrâ ben istedikçe, terk edeyim bu yeri, O, mânevî bağ ile, çekti hep beni geri." Büyük bir iştiyâkla, inip girdi dergâha. O zâttan feyz alarak, vâsıl oldu Allaha.
.Alâüddîn-i Attâr
2003-04-14 01:00:00
Peki demek... "Alâüddîn-i Attâr", büyük bir velî idi. Çok zengin ve soylu bir âileye sâhipti. Gitti bir gün hazreti "Bahaddîn Buhârî"ye, Dedi: (Kabûl buyurun, beni talebeliğe.) Buyurdu ki: (Öyleyse, bir sepet elma alıp, Kendi mahallenizde, sat onları bağırıp.) Ânında (Peki) dedi Alâüddîn-i Attâr. Bağırıp elma sattı, o gün akşama kadar. O akşam, hocasının geldi hânelerine. Arz etti ki: (Getirdim emrinizi yerine.) Buyurdu: (Bu elmaya, biraz daha elma kat. Yarın, kardeşlerinin dükkânı önünde sat.) Yine (Peki) dedi ve az daha elma aldı. O dükkânlar önünde, devamlı elma sattı. Ve lâkin kardeşleri, onu böyle görünce, Maksat ve gâyesini anlamadılar önce. Dediler ki: (Kardeşim, rezîl ettin bizi sen. Maksadın para ise, verelim ne istersen. Elma satacak kadar düşmedik çok şükür biz. Lâkin senin yüzünden, rezîl olduk hepimiz.) Ve lâkin "Alâüddîn" duymuyordu bunları. Ve onun tek gâyesi, satmaktı elmaları. Ertesi gün, olmuştu hocasına talebe. (Peki) dediği için, kavuştu bu devlete. Hocası "Behâeddîn Buhârî", bu sebepten, En çok onu severdi, yüzlerce talebeden. Diğerleri, çok merak ederlerdi hep bunu: (Hocamız, ne sebepten bizden çok sever onu?) Bir gün nehir yanında, sohbet ediyor iken, (Alâeddîn kalk!) diye, seslendi ona birden. Bütün talebeleri bekliyorken merakla, Buyurdu: (Alâeddîn, şu akan nehre atla!) (Peki) deyip, kendini attı nehir içine. Devam etti hocası, kalan sohbetlerine. Talebeler, çok hayret içinde kaldı lâkin. Zîrâ nehir içinde, kayboldu Alâeddîn. Birkaç saat geçince, hocaları, âniden, (Alâeddîn çık!) diye, seslendi ona birden. Çıktı nehir içinden bu ikinci emirle. Baktılar, elbisesi ıslanmamıştı bile. O, bir gün buyurdu ki: ("Kul hakkı" mühimdir pek. Âhirete kalırsa, çetin olur ödemek. Hanımlarınız ile, helâllaşın bu yüzden. Hattâ helâllaşmadan çıkmayın evinizden. Hassas davranılırsa islâma tâbiyette, Bir kırgınlık, üzüntü vukû bulmaz elbette. Nerede ihtilâfa düşerse birileri, "İslâma uymamak"tan vukû bulur ekseri.
.Alâüddîn-i Attâr / Tuğla yastık!
2003-04-15 01:00:00
"Alâüddîn-i Attâr", büyük âlim, evliyâ. Onun gelmesi ile, aydınlandı bu dünyâ. Babası, Buhârâ'da hayli zengin bir zâttı. Öldüğünde, geriye pek fazla mal bıraktı. Ve lâkin "Alâüddîn", hiç almadı para, mal. Bahaddîn Buhârî'ye talebe oldu derhal. "Dünyâya meylederim" diye o, çok korkarak, Almamıştı evine, ne bir yorgan, ne yatak. O, bütün dikkatini, vermişti derslerine. Tek gâyesi, uymaktı üstâdının emrine. Hocası "Behâeddîn Buhârî" hazretleri, Görüp "Alâüddîn"in kalbindeki cevheri, Bir gün eve gelince, dedi ki hanımına: (Kızımız, bülûğuna erince, söyle bana.) Zaman sonra, hanımı verince bu haberi, Geldi "Alâüddîn"in yanına kendileri. Gördü ki, ders çalışır, üstünde bir "Hasır"ın. Hemen kalktı ayağa, onu görüp ansızın. Bir "Kırık testi" vardı, odanın bir yerinde. Abdestte kullanırdı, namâz vakitlerinde. Bir de "Tuğla" vardı ki, kenarda duruyordu. Gece, yastık yerine, bunu kullanıyordu. Buyurdu: (Alâüddîn, şu ki benim dileğim, İstersen, kızım ile seni evlendireyim.) Arz etti ki: (Efendim, büyük lütuf bu bana. Lâkin maddî bakımdan, imkânım yoktur buna. Bir hasırım, bir tuğlam, bir de testim var kırık. Bu üçünden başkaca, yok bir şeyim dünyâlık.) Buyurdu ki: (Evlâdım, biliyorum hepsini. Bunun için, kızıma lâyık gördüm ben seni. Evlenebilmek için, dünyâlık şart değildir. Rızkınıza gelince, Allah ona kefîldir.) Böylece hocasına "Peki" dedi o hemen. Ve oldu düğünleri, fazla zaman geçmeden. "Behâeddîn Buhârî", cümle talebesiyle, Çalıştı onlar için, ev yapmak gâyesiyle. Her gün öğleye kadar, gayret gösterirlerdi. Öğle vakti, sıcaktan gölgeye gelirlerdi. "Cehennemin yanında, bu sıcak hiçtir" diye, Düşünüp, Alâüddîn gitmezdi hiç gölgeye. Allahü teâlâyı, hiçbir an unutmazdı. Kalbinde, Ondan gayri bir şey bulundurmazdı. Bu zât buyuruyor ki: (Biraz ilim öğrenmek, Nâfile ibâdetten, üstün ve sevaptır pek. Tam tâbi olmak için Resûlullaha, önce, İslâmın ahkâmını öğrenmeli iyice. Sonra, bildiklerini yapmaya sıra gelir. Yâni farzları yapıp, haramdan el çekilir.)
.Alâüddîn-i Attâr / Sevgi kimden?
2003-04-16 01:00:00
"Alâüddîn-i Attâr" anlatır ki şöylece: Muhammed Behâeddîn, beni kabûl edince, O kadar çok oldu ki, bağlılığım ve sevgim, Yanından, bir an bile ayrılmak istemezdim. Zîrâ onun yanında kaldığım az bir zaman, Üstündü, onsuz geçen haftalardan, yıllardan. Bir teveccüh etseydi, sevdiği kimselere, Çıkarırdı onları, yüksek derecelere. Bir gün, bana sordu ki: (Seversin beni gâyet. Senden midir, benden mi, kalbindeki muhabbet?) Dedim ki: (Ey efendim, bu sevgi benden, ama, Sizler sebep oldunuz doğru yolu bulmama.) (Peki öyleyse) dedi ve sükût etti birden. Baktım ki, o muhabbet tam silindi kalbimden. Az önce, yanıyorken onun muhabbetiyle, Şimdi o muhabbetten, kalmadı zerre bile. Hatâ eylediğimi anladım ben bu sefer. Anladım ki, o sevgi değilmiş benden meğer. Dedim ki: (Ey efendim, hatâ ettim ben elbet. Zâtınızdan gelirmiş, bendeki bu muhabbet.) O zaman bana bakıp, tebessüm buyurdular. Baktım ki, o muhabbet kalbime doldu tekrar. Bir gün de, talebeden birinin odasında, Diğer talebelerle sohbet ettiği anda, Suâl etti onlara Bahaddîn hazretleri: (Siz mi beni buldunuz, yoksa ben mi sizleri?) Üstâdın suâline cevâben, talebeler: (Efendim, biz fakirler sizi bulduk) dediler. (Öyleyse bulun beni) deyip ordakilere, Gözlerinin önünden, kayboldu birdenbire. Talebeler, çok pişmân oldular sözlerinden. Ağlayıp, yaşlar aktı hepsinin gözlerinden. Dediler: (Ey hocamız, biz kabâhat eyledik. Bizi, zât-ı âlîniz bulmuştur, iyi bildik.) O an, yine bakıp da, gördü ki hepsi bizzât, Yine aynı yerinde oturur mübârek zât. O, bir gün buyurdu ki: (İlim, amel ve ihlâs. İşte islâmiyetin dayandığı üç esas. İhlâsla yapmalı ki, insan her ibâdeti, Yarın mîzân başında, olsun değer kıymeti. İhlâslı amellerle, ihlâssız icrâatlar, Mahşerde, iki kısma yarın ayrılacaklar. "Allah rızâsı" için yapmadıysa bir işi, Rabbinin huzûrunda, mahcûb olur o kişi. Her bir nefes, insana, o ebedî hayâtın, "Sonsuz saâdeti"ni verecek belki yarın. Ve her nefes, insanı, aslâ dayanılmıyan, "Cehennem ateşi"ne götürür belki o an.)
.Alâüddîn-i Attâr / Son nasîhatleri
2003-04-17 01:00:00
Hocası "Behâeddîn Buhârî" hazretleri, Onu, kendi yanına oturturdu ekseri. Çok teveccüh ederdi, sık sık ona dönerek. Söylerdi kıymetini, bâzı kere överek. Derdi ki: (Her ne zaman, ben Alâeddînimi, Gördüğümde, muhakkak hâtırlarım Rabbimi.) Henüz hayâtta iken "Behâeddîn Buhârî", Ona havâle etti, cümle talebeleri. "Alâeddîn-i Attâr" buyurdu ki: (Velîler, Kulları, Hak yoluna çekerek yön verirler. Evliyânın sohbeti, aklı kuvvetlendirir. Ve Rabbin rızâsını almaya vesîledir.) Vefâtlarına yakın, cümle talebesini, Huzûruna çağırıp, yaptı vasiyyetini. Dedi: (Birbirinize, eyleyin çok muhabbet. Ve haramdan kaçmaya, gösterin büyük gayret. "Sohbet", mühim sünnettir, devam edin siz buna. Zîrâ kul, sohbet ile kavuşur murâdına. Eğer bulamazsanız, sohbet ehli birini, Okuyun o takdîrde, onun eserlerini. Zîrâ "Kitap okumak", yarısıdır sohbetin. Sohbet yoksa, "Kitâb"ı sakın ihmâl etmeyin. Bu yolda, hiç yılmadan çalışın ki, gün gelir, Senelerin kazancı, bir lâhzada verilir.) Sonra, bel ağrısıyla, tutuldu hastalığa. Bir Perşembe gününde, artık düştü yatağa. Buyurdu: (Kardeşlerim, sakının her haramdan. Bir an gâfil olmayın, Allahü teâlâdan. Günâhlar, büyük-küçük diye ayrılırsa da, Küçük günâhlar dahî, "Büyük"tür esâsında. Çünkü günâh, Allahın nehyettiği bir iştir. İstiğfâr edilmezse, karşılığı ateştir.) Buyurdu: (Müsaadesi olsaydı Rabbimizin, Yüksek himmetleriyle hocam Behâeddînin, Bilcümle insanları, hem de tek bir nazarda, Vilâyet makâmına çıkartırdım bir anda. Fakat Hak teâlânın, bu değildir âdeti. İnsanlar anlıyamaz, nedir bunun hikmeti?) Hastalığı, gün be gün daha şiddetlenince, Yine talebesiyle, sohbet etti bir nice. Buyurdu: (Bu dünyâdan ayrıldı hep velîler. Bâzısı da, yakında gitmek üzeredirler.) Yanlarında birisi, göstererek bahçeyi, Dedi ki: (Şu çiçekler, ne çekici, ne iyi.) Buyurdu ki: (Toprak da, iyi ve güzeldir pek. Bu dünyâya meylimiz, olmadı bu güne dek. Tek üzüntüm şudur ki, ziyârete gelenler, Beni bulamayınca, kalbi kırık dönerler.)
.Ahmed Nâmıkî Câmî / Kırk küp şarap!..
2003-04-18 01:00:00
Evliyânın büyüğü, asrının bir tânesi. Sahâbe-i kirâma dayanır sülâlesi. "Kötü arkadaş"ları var idi ki önceden, Yer içip gezerlerdi, hiçbir şey düşünmeden. Hattâ içki içmeyi, âdet edinmişlerdi. "Şarap" için, kırk adet küp alıp dizmişlerdi. Kırkı da, "Şarap" ile dolu idi lebâleb. Alıp getirirlerdi, oradan sırayla hep. Şarap almak sırası, gelince bir gün ona, Gitti sabah merkeple, o küplerin yanına. Lâkin birden şaşırıp, kaldı hayret içinde. Zîrâ hiç içki yoktu, küplerin hiç birinde. Bir şey anlamamıştı, düşündü ki: "Dünkü gün, Hepsi de, şarap ile doluydu bu kırk küpün." Şaşkın halde, oradan yöneldi bağ evine. Oradaki şaraptan, yükledi merkebine. Bu sefer de merkebi yürümüyordu fakat. Ne kadar vurduysa da, diretip etti inât. O sırada gâibden, bir nidâ geldi ona: (Ey Ahmed, suçu yoktur, ilişme o hayvana. O, şimdi sâhip değil kendi irâdesine. Biz mâni oluyoruz, onun yürümesine.) O, bu sesi duyunca, kapandı yere hemen. Dedi: (Tövbe yâ Rabbî, artık içmem bunu ben. Lâkin emir buyur da, şu merkebim yürüsün. Ki, mahcûb olmıyayım arkadaşlara bu gün.) Başladı yürümeye merkebi en nihâyet. Ve arkadaşlarının yanına etti avdet. Şarapları koyarak, çekildi kendi geri. Dediler: (Nerde kaldın, sabah vaktinden beri? Hem niçin çekilirsin, haydi gel de, sen de iç.) Dedi: (Ben tövbe ettim, artık içmiyorum hiç.) Dediler ki: (Ey Ahmed, böyle neler diyorsun? Bırak, şimdi bizimle şaka mı ediyorsun?) Isrâr ettilerse de, "Gel iç" diye ne kadar, Dedi: (İçmiyeceğim, etmeyin fazla ısrâr.) O sırada, gâibden bir ses duydu: (Ey Ahmed! Al ve iç ellerinden, eyleme muhâlefet.) Aldı bu emir ile "Şarab"ı ellerinden. İçti, lâkin o anda hayrette kaldı birden. Zîrâ o içtiğinin, değişikti lezzeti. Şarap, onun elinde olmuştu "Bal şerbeti". Arkadaşlarına da, eliyle etti ikrâm. Onlar dahî içince, şaşkına döndüler tam. Onların içtiği de, olmuştu çünkü "Şerbet". Hepsi, günâhlarına tövbe etti nihâyet. Sonra, eline alıp bir odun kütüğünü, Kırdı hep teker teker, o kırk şarap küpünü
.Ahmed Nâmıkî Câmî / Sözü çok tesirliydi
2003-04-19 01:00:00
"Ahmed Nâmıkî Câmî", nice yıllar, dağlarda, Kalarak, riyâzetler çekti hep oralarda. Mânevî bir emirle, sonra bu mübârek zât, Şehre inip, eyledi halka vâ'z-ü nasîhat. Öyle tesir ve fayda vardı ki sözlerinde, Altıyüzbin günâhkâr, tövbe etti elinde. Ebû Sa'îd Ebül Hayr, büyük bir velîydi ki, Bir "Hırka"sı var idi, ibâdette giydiği. "Hazreti Ebû Bekr"e âit olan bu hırka, Elden ele dolaşıp, gelmiş idi bu zâta. Bir gün ona geldi ki, bir mânevî işâret: "Bu hırkayı, Ahmed-i Nâmıkîye teslîm et". Lâkin Ebû Sa'îdin, "Ebû Tâhir" isminde, Bir de oğlu var idi, talebesi içinde. O, şöyle umardı ki: "Değilsem de pek lâyık, Bu hırkayı, ilerde ben giyerim hep artık". Babası, keşf yoluyla onun düşüncesini, Anlayıp, huzûruna çağırdı kendisini. Buyurdu ki: (Ey oğlum, bu, senden daha ehil, Bir mübârek kimsenin olacak, senin değil. Ben vefât eyleyip de, geçince çok seneler, Bir gün, bu medreseden içeri bir "Genç" girer. Sen, başlamış olursun, kürsîde nasîhata. Hemen kalkıp, elinle, giydir bunu o zâta.) Vefât edip, aradan yıllar geçti bir nice. Evlâdı "Ebû Tâhir" rüyâ gördü bir gece. Babası ve yanında bâzı dostları vardı. Heyecânla bir yere doğru gidiyorlardı. Buna dönüp dedi ki babası: (Ey oğlum, bak. Şimdi, "Kutb-u evliyâ" geliyor, uyuma kalk!) O dahî hemen kalkıp, gidince o tarafa, Gördü ki, "Genç" bir kişi, nûr saçıyor etrâfa. Uyanıp, medreseye gitti o sabahleyin. Ve vaaz kürsüsüne oturdu sohbet için. Yeni başlamıştı ki nasîhata, birazdan, Bir "Genç" girdi içeri medrese kapısından. Baktı bu, rüyâsında gördüğü o genç idi. Babası, yıllar önce bunu târif etmişti. Düşündü ki: "Geldi bu, hırkayı istemeye. Lâkin râzı olmuyor nefsim onu vermeye." Böyle düşündüğünü anlayıp o gelen zât, Dedi ki: (Emânete, riâyet lâzım fakat.) Ebû Tâhir, hayretle duyunca ondan bunu, Bildi, ehli kerâmet bir "Velî" olduğunu. O mübârek hırkayı, kalkıp aldı eline. Hürmet ile giydirdi, o gencin üzerine.
.Ahmed Nâmıkî Câmî
2003-04-20 01:00:00
"Taşın altını yokla!" "Ahmed Nâmıkî Câmî", çok yüksek bir velîydi. Ve bütün mahlûkâta, pek çok merhametliydi. Cömert olup, herkese yapardı hep iyilik. Her kimin derdi olsa, bu zâta gelirdi ilk. O devirde yaşıyan, vardı ki sâlih bir zât, Zengin olup, yapardı çok hayır ve hasenât. Ve lâkin daha sonra, bütün malı, elinden, Çıkarak, gâyet fakir bir hâle düştü birden. Bunu ise, kimseye gidip diyemiyordu. Ve kimseden hiçbirşey talep edemiyordu. Yaşlıydı, çalışmaya yok idi mecâli de. Bir gün, bu sıkıntıyla otururdu câmide. O anda karşısında, ihtiyâr, pîr-i fânî, Bir kişi zuhûr etti, uzun boylu, nûrânî. "Ahmed-i Namıkî"nin kendisiydi bu gelen. Kurtarmak istiyordu, onu bu kederinden. Selâm verip, yanına oturdu o kimsenin. Buyurdu ki: (Herhalde bir üzüntün var senin.) Dedi: (Evet efendim, sıkıntım var bir hayli. Ve söyliyemiyorum kimseye de bu hâli.) Buyurdu: (Falan yerde, Ahmed-i Nâmıkî var. Ona git, bu derdinle o olur alâkadar.) "Peki efendim" deyip, ertesi gün erkenden, "Ahmed-i Namıkî"nin yanına gitti hemen. Dedi ki. (Şöyle şöyle bir derdim var ki benim, Bir derman bulursunuz, siz buna zannederim.) Buyurdu ki: (Üzülme, her şeyin kolayı var. Bir kapı kapanırsa, açılır çok kapılar. Biz de duâ edelim, inşallah cenâb-ı Hak, Sana, başka yollardan rızık verir muhakkak.) Onun bu sözleriyle, sürûr geldi kalbine. Gitti ve ertesi gün, bu zâta geldi yine. Sordu Nâmıkî Câmî, gelince ona tekrar: (Senin, günlük nafaka ihtiyâcın ne kadar?) O dahî arz edince, buyurdu: (Kolay iştir. Senin işin, şu "Taş"a havâle edilmiştir. Sen, her sabah gelerek, yokla onun altını. Bulacaksın orada, tam o kadar "Altın"ı. Ve lâkin ihtiyâcın ne ise, o kadar al. Fazlasını alırsan, kesilir bu da derhal.) "Peki efendim" deyip, teşekkür eyliyerek, Ayrılıp, hânesine gitti pek sevinerek. Artık her gün, o taşı, gidip kaldırıyordu. Günlük ihtiyâç kadar, "Altın"ı alıyordu. Bu kişi, ömrü bitip vefât etti nihâyet. Evlâdı da, oradan aldılar uzun müddet. Ve lâkin ihtiyâçtan, bir gün fazla aldılar. Ertesi gün gidince, artık bulamadılar.
.Ahmed Nâmıkî Câmî
2003-04-21 01:00:00
"Kabâhat bende değil!" Bir gün "Ahmed-i Câmî", Herat'a gitmek için, Yola çıktı, kimseye bir haber vermeksizin. Ve lâkin Herat'lılar, bunu haber alarak, Döküldüler yollara, genç ihtiyâr, cümle halk. İki saatlik yoldan, onu karşıladılar. Ve bir "Taht"a oturtup, omuzda taşıdılar. Bereketlenmek için, bu hizmetle her biri, Birkaç adım taşıyan, çekiliyordu geri. Bu şekilde, Herat'a varınca en nihâyet, Müftînin konağında, eylediler ikâmet. "Abdullah Zâhid" diye, o yerde biri vardı. Bayram günleri hâriç, her gün oruç tutardı. Yaptığı içindir ki, böyle fazla ibâdet, Herkes, onu sever ve sayarlardı be gâyet. "Ahmed-i Nâmıkî"nin Herat'a teşrîfini, İşitince, bir merak sardı onun içini. Hanımına dedi ki: (Herat'a biri gelmiş. Bir gidip de göreyim, nasıl bir kimse imiş?) O dedi: (Bu niyetle gitmen doğru değildir. Çünkü o, Hak katında çok büyük bir velîdir. İstifâde etmeyi, kalbinden eyle niyet. Ve her ne emrederse, aynen eyle riâyet.) Lâkin o, bu sözlerden pek de hoşlanmıyarak, Dedi: (Sen anlamazsın, otur da işine bak.) Giyinip çıktı sonra, onu dinlemeksizin. Geldi, "Ahmed Câmî"yi imtihân etmek için. Ve lâkin girer girmez, Nâmıkî Câmî, ona, Buyurdu: (Yapar mısın, söylesem bir iş sana?) Dedi: (Doğru ve güzel bir işse dediğiniz, Ne için yapmıyayım, nedir o, söyleyiniz?) Buyurdu ki: (Öyleyse, geri dön şimdi derhal. Şu karşıki kasaptan, bir but kuzu eti al. Oradan bakkala git, biraz yağ, biraz pekmez, Alıp, kendi elinle evine götür bu kez. Pişir kuzu etini, tatlı yap pekmezi de. Oturup, hanımınla yiyin neş'e içinde.) O, bunları duyunca, düşündü: "Yemek nedir? Ben, bir şey yemiyorum gündüz otuz senedir." Buyurdu ki: (Ey zâhid, yanlış bu düşündüğün. Haydi git, dediğimi icrâ eyle sen bugün. Bizi vesîle edip, duâ et bir de Hakk'a. Murâdın her ne ise, kavuşursun mutlaka.) Adam "Peki" diyerek, o şeyleri yaptı hep. Sonra Hak teâlâdan, şu şeyi etti talep: Dedi ki: (Yâ ilâhî, kalp gözümü aç benim. Şehrin dört tarafında, ne varsa hep göreyim.) Duâsı kabûl olup, açıldı kalp gözleri. Gördü şehir içinde olan cümle şeyleri.
.Ahmed Nâmıkî câmî / "Ben kim oluyorum ki!"
2003-04-22 01:00:00
"Ahmed-i Nâmıkî"yi, Herat'ta bir gün yine, Abdullah-i Ensârî, dâvet etti evine. Tam çıkıyorlardı ki, durdu bu mübârek zât. Buyurdu: (Beklememiz gerekiyor bir saat. Zîrâ dertli bir yolcu, geliyor bize şu an. Gelir de bulamazsa, üzülür o müslümân.) Hakîkaten aradan geçince tam bir saat, Hanım ve çocuğuyla, geldi bir müslümân zât. Dedi: (Biz, filân yerden, buraya geliyoruz. Size, bir derdimizi arz etmek istiyoruz. Şöyle ki, verdi Allah bize hayli vâridât, İhsân etti ayrıca, bir tek de "erkek evlât". Yoktur bu oğlumuzdan başka bir evlâdımız. Lâkin bu da "Âmâ"dır, işte budur acımız. Gösterdik çok tabîbe, dolaştık diyâr diyâr. Lâkin buna, hiçbiri, çâre bulamadılar. İşte bu maksat ile geldik huzûrunuza. Ki, duâ edesiniz bu âmâ yavrumuza.) Ahmed Nâmıkî Câmî, dinleyip o geleni, Buyurdu: (Çok isterdim, yapayım dileğini. Lâkin ölü diriltmek ve âmâ gözü açmak, "Îsâ Nebî"ye âit bir mûcizedir ancak. Ahmed kim oluyor ki, ondan, öyle bir duâ, Almak için, uzaktan geldiniz tâ buraya?) Lâkin sonra üzülüp, daldı bir tefekküre. Buyurdu: (O çocuğu, getirin bu fakîre.) Getirdiler çocuğu, bir hayli sevinerek. Çocuğu, tam önüne oturtup o mübârek, İki baş parmağını, sürerek gözlerine, Buyurdu ki: (Açılın Allahın izni ile!) O anda şifâ verdi, çocuğa cenâb-ı Hak. Ve görmeye başladı, herşeyi net olarak. Babası çok sevinip, dedi ki: (Ey efendim! İnanın sanki şu an, dünyâlar oldu benim. Merâkım şu ki fakat, biz duâ isteyince, Niçin duâ etmekten çekindiniz ilk önce? "Ahmed kim oluyor ki duâ etsin" dediniz. Hikmeti ne idi ki, sonra duâ ettiniz?) Buyurdu ki: (Doğrudur, öyle demiştim size. Lâkin o an Rabbimiz, ilhâm etti ki bize: "Ey Ahmed, ölüleri Îsâ mı diriltmişti? Körleri, dilsizleri, o mu iyi etmişti? Biz ihsân eylemiştik şifâyı onlara hep. Buna da şifâ için, seni biz kıldık sebep. Onun için ey Ahmed, sen duâ et bir defâ. Elbette biz veririz, buna dahî bir şifâ". Böyle ilhâm edince bu fakîre Rabbimiz, Biz de duâ eyledik, yoksa değil haddimiz.
.Ahmed Nâmıkî Câmî / Tövbe bir hazînedir
2003-04-23 01:00:00
"Ahmed Nâmıkî Câmî" ümmiydi gerçi, fakat, Kitap yazıp, herkese ederdi çok nasîhat. Tövbe etmek hakkında, buyurdu: (Ey insanlar! Büyük bir hazînedir günâhlara istiğfâr. Hak teâlâ buyurdu: "Tövbe edin hepiniz. Ancak tövbe etmekle kurtulabilirsiniz." "Benim, tövbe edecek bir hâlim yoktur" demek, Müslümâna yakışan bir söz olmasa gerek. Şöyle ki, rağbet etse bir insan bu "Dünya"ya, O, her bir nefesinde, her an girer günâha. Zîrâ Peygamberimiz şöyle buyurmuşlardır: "Dünyâya düşkün olmak, günâhların başıdır." Bir saatte, "Bin" nefes, insan alıp veriyor. Bu, yirmidört saatte, "Yirmidört bin" ediyor. İşte bu nefesleri, kul alırsa gafletle, Yâni sarılmış ise, dünyâya muhabbetle, Ve bir günâh işleyip, üzülmüyorsa şâyet, Onun her nefesine, yazılır bir ma'siyet. Bir günde, "Yirmidörtbin günâh" eder bu ise. Demek ki tövbe etmek, ne kadar lâzım bize. Eğer tövbe edersek şartlarına uyarak, Günâhları, "sevâb"a çevirir cenâb-ı Hak. İstiğfârın üç şartı vardır ki, onlar şudur: Birincisi, günâha gönülden "pişmân" olur. İkincisi, Allaha tövbe eder "dil"iyle. Üçüncüsü, o işi terk eder "beden"iyle. Kul, böyle hâlisâne tövbe ederse şâyet. Hak teâlâ o kulu, eder af ve mağfiret. Yerdeki hayvanatla, göklerdeki melekler, Onun iyiliğine, her an duâ ederler. "Tövbe"yi, sırf günâhta lâzım bilme kendine. İbâdet yapınca da, lâzımdır tövbe yine. İbâdeti beğenmek, olur "Gurur" ve "Kibir". Bu dahî günâh olup, tövbeyi gerektirir. İslâma hizmetini, bilirse kendisinden, Hemen tövbe istiğfâr lâzım olur peşinden. Bir âlim, kendisini gayriden bilse iyi, Bu da bir günâh olup, gerektirir "Tövbe"yi. İnsan, her adımını atarken bile hattâ, "Günâh işlerim" diye titremeli âdetâ. Köle, efendisine hizmette etse kusur, Ona, mükâfât değil, "bir cezâ" lâzım olur. Kul da, Rabbine karşı bir kusur işlemekten, Korkmalı, titremeli Cehenneme düşmekten. Hâlis kul, bu korkuyla geçirir günlerini. "İdâma mahkûm olmuş biri" görür kendini. İşlediği günâhlar, hâtırından çıkmaz hiç. Bunun ıstırâbıyla, bulamaz huzûr, sevinç.
.Ahmed Yesevî / Onu çekemediler!
2003-04-24 01:00:00
Talebe yetiştirir, çok ibâdet yapardı. Kendisi "Kepçe-kaşık" îmâl eder, satardı. Bir "Öküz"ü vardı ki bu evliyâ kişinin, Onu kullanırdı hep, onları satmak için. O öküzün sırtında, bir "Heybe" duruyordu. Kepçe ve kaşıkları, ona dolduruyordu. Çıkıyordu o hayvan, her gün pazar yerine. Dolaşır, akşamları dönerdi eve yine. İstiyen, o heybeden alıp istediğini, Yine aynı heybeye, atardı ücretini. "Hâce Ahmed Yesevî", o paraları yine, Harcardı tamâmiyle kendi talebesine. Kalplere hayât sunan, o mübârek sohbeti, Sâyesinde, gün be gün daha arttı şöhreti. Öyle ki, dört bir yandan, insanlar, akın akın, Yanına toplanırdı bu "Allah adamı"nın. Talebenin sayısı, "yüzbinler"i geçince, Çekemiyenler oldu kendisini bir nice. Onun îtibârını sarsmak için, bu defâ, İftirâlar uydurup, yaydılar her tarafa. Horasan'da yayıldı, bunlar daha ziyâde. Buna, "Ahmed Yesevî" üzüldü fevkalâde. Çünkü o yalanlara, bâzı saf Müslümânlar, İnanıp, felâkete oluyorlardı dûçâr. Çok merhametli olan "Hâce Ahmed Yesevî", Kurtarmak gâyesiyle bu temiz kimseleri, Talebeden birini, çağırarak yanına, Ona bir "Kutu" verip, gönderdi Horasan'a. Buyurdu: (Bu kutuyu, iyi muhâfaza et. Ve o hasetçilere, götür bunu teslîm et.) O, mühürlü kutuyu, alıp koydu cebine. Ve hemen yola çıktı, Horasan cihetine. Varıp, o insanlara tanıttı kendisini. Söyledi, üstâdının emriyle geldiğini. Getirdiği kutuyu, verip o kimselere, Dedi ki: (Bu kutuyu, o gönderdi sizlere.) "Ahmed-i Yesevî"ye kim varsa haset eden, Bir haberle, herbiri toplandı hepsi hemen. O kutuyu görünce, merak ettiler ki hep, "İçine ne koyup da gönderdi bize acep?" Merak ve heyecânla açınca birden onlar, Hepsi hayretlerinden, şaşıp dona kaldılar. Zîrâ kutu içinde, bir miktar "Pamuk" vardı. Üstünde kıpkırmızı "Ateş koru" yanardı. Ateş koru, pamuğa etmiyordu hiç tesir. Pamuk, ateş korundan, olmazdı müteessir. Bu kerâmeti görüp, çok pişmân oldu hepsi. Ve o büyük "Velî"nin oldular talebesi.
.Ahmed Yesevî / Niçin geldi, ne oldu?
2003-04-25 01:00:00
Bir müderris vardı ki, "Mervezî" ismi ile, Düşmanlık besliyordu, "Ahmed-i Yesevî"ye. Lâkin tanımıyordu yakînen kendisini. Yalnız "Kötü" olarak, işitmişti ismini. Hakkında uydurulan yalan ve iftirâya, İnanıp, buğzederdi, bu büyük "Evliyâ"ya. Gûyâ ona, haddini bildirmek gâyesiyle, Yola çıktı tam "Dörtyüz" ilim ehli kişiyle. İmtihân etmek için, bu evliyâ kimseyi, Ezberledi islâmdan, tam "Üçbin" mes'eleyi. En çetin olanları seçerek hem bu kimse, Dedi ki: "Cevap versin bunlara âlim ise." Böyleyken bu kişinin düşünce ve hayâli, "Yesevî"nin kalbine, ilhâm oldu bu hâli. Biraz sonra Mervezî, gelip girdi dergâha. Oturup, hal ve hatır sormadan henüz daha, Büyük hırs ve hışımla sordu ki ona hemen: (Sen misin insanların dînini ifsâd eden?) Hakâret ettiyse de, o böyle açık açık, Lâkin "Ahmed Yesevî" vermedi bir karşılık. Buyurdu ki: (Efendim, uzak yoldan geldiniz. Hele şöyle oturup, bir miktar dinleniniz. Görüşecek mes'ele var ise ilme âit, Konuşuruz, olunca zamanımız müsâit.) Bu cevap karşısında, çok mahcûb oldu o zât. Gösterilen odada eyledi istirâhat. Lâkin vazgeçmemişti imtihândan o hâlâ. Ertesi gün dergâha, o girdi ilk evvelâ. "Ahmed-i Yesevî"nin çıkarak kürsîsine, Zor suâller sormayı istedi kendisine. Bir tek kelime bile konuşamadı fakat. Çünkü yoktu zihninde, tek bilgi ve mâlûmât. Hiçbir şey anlamadı olan bu hâdiseden. Defterine mürâcât eyledi âcileten. Lâkin yine şaşırdı açtığında defteri. Zîrâ "Boş" ve "Yazısız" gördü sahîfeleri. Bir şey konuşamadan kalakaldı öylece. Nihâyet hatâsını idrâk etti böylece. Onun büyüklüğünü, kabûl etti gönülden. En hâlis talebesi oldu artık o günden. Yanında getirdiği dörtyüz ilim ehli de, Onun büyüklüğüne inandı ileride. Mervezî, af dileyip bu büyük "Evliyâ"dan, O günden sonra artık, ayrılmadı yanından. Hizmetinde, beş sene kalarak en nihâyet, Kulları irşâd için, aldı mutlak icâzet. Ve onun emri ile, giderek Horasan'a, Gösterdi doğru yolu, nice gâfil insana.
.Ahmed Yesevî / Muhabbet ve ihlâsla...
2003-04-26 01:00:00
"Ahmed-i Yesevî"nin birçok talebeleri, Vardı ki, birbirine çoktu muhabbetleri. "Yesevîyye yolu"nda ilerliyen kimseler, Taşırlardı müşterek bâzı husûsiyetler. Çok üstün bilirlerdi kendi "rehber"lerini. Severek yaparlardı, o zâtın her emrini. Hepsi de, "üstâd"ını seviyordu pek fazla. Ona bağlanmışlardı, muhabbet ve ihlâsla. Yiyip içseler bile emriyle o kişinin, O yolda yükselmeye, sebepti onlar için. Emirsiz, çok ibâdet yapsalardı da hattâ, Fâide görmezlerdi yine mâneviyâtta. Çünkü "Teslîmiyyet"ti o yolda esas olan. Bir şey kazanamazdı üstâdına uymıyan. Her işte, talebeler dikkat ederdi ki hep, "Üstâdımız, bu bâbda ne düşünüyor acep?" Anlayınca üstâdın o işte murâdını, Her biri, ona göre atardı adımını. Onun her yaptığını, bilirler "doğru, iyi". Buna bağlı bilirler o yolda yükselmeyi. Herhangi bir işini, beğenmiyen talebe, Yesevîyye yolunda bulamazdı mertebe. "Onu üzmek", o yolda pek çok tehlikelidir. Dünyâ ve âhirette felâkete sebeptir. Çünkü inanırlar ki, incinirse o eğer, İncinir o kimseye, "bir önceki velîler". Resûlullaha kadar, "yüzlerce velî" dahî, Onu üzen kimseye, incinir bizâtihi. "Allahü teâlâ" da, incinir ona hattâ. Çok dikkatli olurlar onun için bu bâbta. Zâten hiçbir kimseye, hattâ hayvana bile, Zarar vermek, o yolda yasaktır bile bile. Üstâdın büyüklüğü hakkında şüphe eden, Feyzinden mahrum olup, yükselemez kat'iyyen. Yeseviyye yolunda bulunan talebeler, Ona teslîm olur ve çok muhabbet ederler. Emir telâkkî edip bir tek işâretini, Hepsi yarış ederler, yapmak için emrini. Her fedâkârlığı da, yaparlar o iş için. Çünkü "Onun rızâsı", esâsıdır bu işin. Onun sevdiklerine, ederler çok muhabbet. Sevmedikleri ile, edemezler hiç ülfet. Birbirlerini dahî, severler pek ziyâde. Üstâddan, ancak böyle ederler istifâde. O yolda çok mühimdir, üstâda karşı "edeb". Her talebe, evvelâ buna dikkat eder hep. Kim çok edebli ise, "Söz dinliyorsa" yâni, Onun yükselmesine kalmaz başka bir mâni.
.Ahmed Yesevî
2003-04-27 01:00:00
"Âhiret derdi" "Ahmed-i Yesevî"nin tesirliydi sözleri, Hidâyete getirdi binlerle kimseleri. Bir eseri vardı ki, "Dîvân-ı hikmet" diye, Doludur, insanlara öğüt nasîhat ile. Bir yerde buyurur ki: (Korkunuz, sakınınız! "Dünyâ adamları"yle yakınlık kurmayınız. Dünyâ malı, geçici, hem de aldatıcıdır. Bugün senin ise de, yarın başkasınındır. Aklı olan, buna hiç gönül vermez velhâsıl. "Âhiret derdi" ile dertlenmiştir o asıl. Bu dert, onun öyle çok sarmıştır ki içini, Düşünür gece gündüz "Cehennem ateşi"ni. Günâh ve kusurları, "Dağ gibi" gelir ona. Bu yüzden boynu bükük, mahcûbdur Allahına. Rabbinin dergâhında, affa kavuşmak için, Gece sessizliğinde, ağlar hep için için.) Bir yerde buyurdu ki: (Allahtan başkasını, Kalbinizden atarak, silin gönül pasını. Dînin emirlerini, öğrenip ince ince, Yapın her işinizi, bu esas mûcibince. Dînini öğrenmeden, "Tasavvuf"la uğraşan, Kimsenin îmânını, gizlice çalar şeytân. Bâzı hârikulâde halleri görülse de, Hakîrdir, zîrâ onlar "İstidrâc"dır hepsi de. "Evliyâ" zannetse de kendisini o kişi, Hiç mûteber değildir indallah hiçbir işi. Eğer İslâmiyeti bilmezse bir müslümân, Dünyâ ve âhirette, görür çok zarar, ziyân.) Yine o buyurdu ki: (Dinleyin ey insanlar! Gönüller kararıyor, işlendikçe günâhlar. Bu günâh kirlerinin temizlemesi için, Çok tövbe etmelidir, yolu budur bu işin. "Allahın rızâsı"nı gözetin ki her zaman, Ancak böyle kurtulur âhirette müslümân. Sakın "Mal"a ve "Mülk"e gönül bağlamayın ki, Elden çıkar sonunda, değildir çünkü bâkî. Malının çokluğuyla, ahmaklar mağrur olur. Onlar, iki cihânda bulamaz rahat, huzûr. Kâfir de olsa bile, sakının "Kalp kırmak"tan. Zîrâ daha günâhtır bu, Kâbe'yi yıkmaktan. Resûlün sünnetidir, gariplere merhamet. Garip sevindirmeye ediniz sa'y-ü gayret. Görürseniz zavallı, gönlü kırık birini, Derdine merhem olup, ferahlatın kalbini. Zîrâ siz, bu dünyâda merhamet ederseniz, Size de, mahşer günü şefkat eder Rabbimiz.
.Ahmed Yesevî
2003-04-28 01:00:00
Yürüdü Buhârâ'ya... "Hâce Ahmed Yesevî", küçük yaşından beri, Her sünnete riâyet ediyordu ekseri. Ve "Altmışüç" yaşına geldiğinde o hattâ, Artık arzu etmedi bulunsun bu hayâtta. Derdi ki: "Resûlullah, bu yaşta etti vefât. Yakışır mı süreyim dünyâda hâlâ hayât?" Bir hücre yaptırarak yer atında o günü, Hep orada geçirdi geri kalan ömrünü. "Yüzyirmiüç" yaşında ettiğinde o vefât, Bu yerde, "Altmış sene" sürmüş oldu bir hayât. "Yesi" şehrine yakın var idi ki bir diyâr, Düşman idi o zâta o beldede olanlar. Günden güne, şöhreti çoğalınca bu zâtın, Ona düşmanlığı da, artıyordu bu halkın. Bunlar, bir gün toplanıp aldılar ki bir karar, "Hırsızlık suçu" ile onu karalıyalar. Bunun için, bir "Sığır" kesiverip bir gece, Dergâhın avlusuna bıraktılar gizlice. Ertesi gün, bu işi yapan o edebsiz halk, Bu plân gereğince, bir yerde toplanarak, Hep birden, o dergâhın kapısına geldiler. "Sığırımız çalınmış, siz aldınız" dediler. Ahmet Yesevî ise biliyordu bu hâli. Yine onlar nâmına kederlendi bir hayli. Dışarda o ahmaklar, hiç hayâ etmeksizin, Isrâr ediyorlardı avluya girmek için. O sığırı, avluda bularak onlar gûyâ, "Hırsız" diyeceklerdi bu büyük evliyâya. Avlunun kapısını açarak o bu sefer, Hiddetle buyurdu ki: "Haydi, girin köpekler!" Girince çapulcular o avlunun içine, Girdiler hepsi birden, birer "Köpek" şekline. Kestikleri sığıra, birden hücûm ederek, Çok kısa bir zamanda bitirdiler yiyerek. Lâkin çok üzüldüler köpek olduklarına. Kurtulmaları için, yalvardılar hep ona. Yine merhamet edip Hâce Ahmed Yesevî, Kurtardı köpeklikten yine o kimseleri. Başka bir gün, "Timur Hân", giderken Buhârâ'ya, Türkistan'da bir gece, gördü şöyle bir rüyâ: Ona, Ahmed Yesevî buyurdu ki: "Ey yiğit! Burada fazla kalma, hemen Buhârâ'ya git. Oraya, ordun ile vâsıl ol ki çabucak, O memleketin fethi, sana nasîb olacak." Timur Hân, çok sevinip gördüğü bu rüyâya, Bu işâret üzere, yürüdü Buhârâ'ya. Alınca bu velîden, bu himmet ve duâyı, Onun bereketiyle fethetti Buhârâ'yı.
.İmâm-ı Buhârî / Açıldı iki gözü!..
2003-04-29 01:00:00
"İmâm-ı Buhârî" ki, hadîste büyük üstâd, Sahîh-i Buhârî'yi o yazdı kendi bizzât. Kitâbullah'tan sonra, bu kitaptır bî-baha. Zîrâ bundan kıymetli, bir eser yoktur daha. Çok küçük yaşta iken, vefât etti babası. Ve lâkin çok sâliha var idi bir anası. Oğlunun tahsîlini, o aldı üzerine. Nesi varsa harcadı, hep onun tahsîline. Çocukken, gözlerine gelmişti bir hastalık. Nihâyet ikisi de, hiç görmez oldu artık. Annesi, gece gündüz duâ ederdi ki hep, Göndersin Hak teâlâ şifâ için bir sebep. Bir gece rüyâsında, gördü "Halîlullah"ı. Oğlu için bir duâ istedi ondan dahî. O buyurdu: (Ey hâtun, üzülme buna aslâ. Oğlunun gözlerini, açacak Hak teâlâ.) Uyanınca gördü ki, hakîkaten oğlunun, Açılmış iki gözü, sevinip oldu memnun. "On" yaşında başladı, hadîs ezberlemeye. Lâkin lüzum görmezdi yazmaya, kaydetmeye. Bir hadîsi, bir defâ duysa, ezberliyordu. Buna, hocaları da çok hayret ediyordu. Zîrâ "Onbeş" yaşına henüz daha gelmeden, Tam "Yetmişbin" hadîsi, biliyordu ezberden. Hem de râvîlerinin kimler olduklarını, Ad ve künyeleriyle, ahlâk durumlarını, Hattâ nerde, ne zaman doğmuşlar ise acep, Ve ne zaman, nerede ölmüşler, bilirdi hep. "Onaltı" yaşındayken, hadîs ihtivâ eden, Kitapların hepsini, ezberledi tamâmen. Sonra da ilim için, eyledi çok seyâhat, Hadîs râvîleriyle, görüştü kendi bizzât. "Kırk" yaşına kadar da, devam etti bu böyle. Görüştü bu yerlerde "Bin" hadîs âlimiyle. "Üçyüzbin"den çok hadîs ezberinde olana, "İmâm" dendiği için, kavuştu bu ünvâna. Hadîste, kimse onun tutamazdı yerini. Ondan hadîs alanlar, geçmişti "Doksan bin"i. Nişâbur'a gitmişti, yine ilim almaya. "Dört bin" kişi gelmişti onu karşılamaya. "Sahîh-i Buhârî" nâm kitâbı o yazmıştı. Tam onaltı senede, bunu tamamlamıştı. Tek tek her bir hadîsi, yazmadan önce daha, Gusül abdesti alıp, gelirdi Beytullah'a. Makâm-ı İbrâhim'de, iki rekât bir namâz, Kılarak, istihâre yapardı sonra biraz. Tam kanâat ederse, "Bu sahîhtir" diyerek, Yazardı kitâbına, Besmele söyliyerek.
.Behâeddîn-i Buhârî / "Belâ değil afiyet iste!"
2003-05-02 01:00:00
Kendisi anlatır ki: Ben Dünyâ'ya gelince, Babam, büyük hocama götürdü beni önce. Ne zaman ki gelmiştim tam evlenme çağına, Gönderdi dedem beni, bu zâtın ocağına. "Semmâs"ta otururdu, o zaman bu büyük zât. Biz, "Kasr-ı ârifân"da oturuyorduk fakat. Düğüne dâvet için, gidiyordum o zâta. Büyük sevinç içinde, koşuyordum âdetâ. Onun nûr cemâlini, hep görmek istiyordum. "Mübârek sohbetine bir erişsem" diyordum. Huzûruna varmadan, abdest alıp o gece, Mübârek dergâhtaki, mescide girdim önce. Huzûr ve huşû ile, iki rekât bir namâz, Kılıp, vardım secdeye, eyledim şöyle niyâz: (Yâ Rab, belâ yükünü, muhabbet mihnetini, Çekebilecek kadar, kuvvetli eyle beni.) Oradan, üstâdımın yanına gelir gelmez, Buyurdu ki: (Evlâdım, öyle duâ edilmez. Allahtan "Belâ" değil, hep "Âfiyet" istenir. "Yâ Rab, beni rızâna kavuştur" demelidir.) Birlikte yemek yiyip, kavuştum iltifâta. Gözüm, ondan gayriyi görmüyordu âdetâ. Bana bir "Ekmek" verip, buyurdu ki: (Evlâdım! Bunu al, yolculukta olur bu belki lâzım.) "Peki efendim" deyip, ekmeği aldım, ancak, Düşündüm ki: "Bu ekmek, nerde lâzım olacak?" Artık içim içime sığmıyordu benim hiç. Vardı o gün kalbimde, büyük huzûr ve sevinç. Hocamın sohbetinden, aldığım ilhâm ile, Kalbimden "Dünyâ" fikri çıkmıştı tamâmiyle. Öyle tutulmuştum ki, hem "İlâhî bir aşk"a, Çıktı her şey kalbimden, bu muhabbetten başka. Üstâdımla birlikte, nihâyet yola çıktık. Bir miktar yol yürüyüp, bir beldeye ulaştık. Hocamın dostlarından biri vardı çok fakir. O, evine çağırıp etti bizi misâfir. Ve lâkin dikkat ettim, o fakir ev sâhibi, Yüzü kızarıyordu, çok "mahcûb olmuş" gibi. Hocam dahî gördü ki, var onda garip bir hal, (Senin bir sıkıntın mı var?) diye etti suâl. O, mahcûb vaziyette, arz etti ki: (Efendim! Ben sizi, her ne kadar evime dâvet ettim. Çok istiyor isem de, bir şeyler ikrâm etmek, Lâkin yalnız sütüm var, yok evimde hiç ekmek.) Hocam bana baktı ve buyurdu: (Çantayı aç. O verdiğim ekmeğe, şimdi oldu ihtiyâç.) "Peki efendim" deyip, ekmeği arz eyledim. Daha çok fazlalaştı ona teslîmiyyetim.
.Behâeddîn-i Buhârî / ‘Bana nasîhat edin!'
2003-05-03 01:00:00
"Behâeddîn Buhârî", kendisi nakleder ki: Tasavvufa girdiğim ilk günlerimde idi. Yakınlığım olmuştu, çok mübârek bir zâtla. Dedim ki: (Tenvîr edin beni bir nasîhatla.) Buyurdu ki: (Dikkat et, düşmandır sana "nefs"in. Günâhlar karşısında, seni mağlûb etmesin. "Nefs"i temizlemektir bu yolda asıl maksat. O, yola gelir ise, hâsıl olur her murat.) Dedim ki: (Ey efendim, siz teveccüh buyurun. Emrettiğiniz husus, kolayca hâsıl olsun.) Buyurdu ki: (Öyleyse, git tenhâda bir dağa. Kullardan ümit kesip, güven yalnız Allaha. Orada, gece gündüz et Rabbine ibâdet. Ondan başkalarına, gösterme ilgi, rağbet.) "Peki efendim" deyip, gittim tenhâ bir dağa. Başladım gece gündüz, hep ibâdet yapmağa. Daha sonra, yanına gidince o büyüğün, İkinci bir nasîhat buyurdu bana o gün. Dedi: (Ey Behâüddîn, aç, fakir ve muhtâcı, Kollayıp, ver onlara ne ise ihtiyâcı. Her nerede görürsen, hasta, garip, ihtiyâr, Çalış yardım etmeye, elden geldiği kadar. Ve nerede görürsen, bir yetim, öksüz yine, Hatırlarını sorup, derman ol dertlerine. İncitme hiç kimseyi, hem kâfir olsalar da. Zîrâ Hak teâlânın, kullarıdır onlar da.) Yine "Peki" diyerek, tuttum bu nasîhatı. Gidip, bir müddet sonra gördüm yine o zâtı. Dedim: (Geldi yerine efendim o emriniz. Acabâ var mı bana, başka bir tavsiyeniz?) Buyurdu ki: (Şimdi de, hayvanlara dikkat et. Onlara karşı dahî, besle şefkat, merhamet. Bil ki, o hayvanlar da Allahın mahlûkudur. Ezâ, cefâ edip de, onları etme mağdur.) "Peki" deyip, ayrıldım huzûrundan o zâtın. Bu nasîhate dahî, tâbi oldum bihakkın Bütün bunlar, nefsimin ıslâhı içindi hep. Yedi sene, Rabbimden hep bunu ettim talep. Yine sonra gidince huzûruna o zâtın, Dedi: (Temizliğine bak şimdi de sokağın. Yollarda, yolcuları az dahî mutazarrır, Edecek şey görürsen, eğilip onu kaldır. Yolları temizleyip, eyle ki böyle hizmet, Yoldan gelip geçenler, çekmesinler eziyet.) Bu nasîhate dahî, tam riâyet edince, Nefsimin tesirinden, halâs oldum iyice.
.Behâeddîn-i Buhârî
2003-05-05 01:00:00
Bir sadâkat örneği "Behâeddîn Buhârî" evliyâ-i kirâmdan. Sâyesinde, ateşten kurtuldu nice insan. Buyurdu ki: (Bu yolda, maksada varmak için, "Hiç" bilin kendinizi, esâsı budur işin.) Bizzât kendi anlatır: Bir kış günü idi ki, Kapladı birden bire beni "Aşk-ı ilâhî". Kendimden geçmiş halde, dağlara çıktım artık. Dolaştım oralarda, yalın ayak, baş açık. Yarılıp parçalandı ayaklarım derinden. Delinip kanlar aktı, dikenlerin yerinden. Ben Rabbimin aşkından, düşmüş iken bu hâle, Düşündüm ki: "Gideyim, hocam Emîr Külâl'e. Onun dizi dibinde, oturup dinleneyim. Tesirli sohbetinden, istifâde edeyim". Büyük bir iştiyâkla, vâsıl oldum evine. İçeriye girerek, katıldım sohbetine. Lâkin beni görünce, üstâdım Emîr Külâl, Talebeye: "Bu kimdir?" diyerek etti suâl. "Niçin bana sormadan içeriye aldınız? Onu, derhal buradan dışarı çıkartınız". Bu emre imtisâlen, talebeler kalktılar. Beni, kolumdan tutup, dışarıya attılar. Çok zor geldi nefsime, bu hakâret ve bu hâl. Lâkin kendi kendime, söylendim şöyle derhal: "Ey nefsim, bu davranış gücüne gitti, fakat, Sen, daha ağırına lâyıksın, bu hakîkat. Sen şimdi istersin ki, dönüp geri gidesin. Lâkin gitmiyeceğim, bunu böyle bilesin. Muhakkak hikmet vardır, büyüklerin işinde. Belki çok hayır vardır, bunun netîcesinde. Bu eşikten, bir adım gitmeye yok niyetim. Zîrâ benim, burdadır ebedî saâdetim." Başımı, o eşiğe koyup yattım öylece. Fecir sökene kadar, bekledim bütün gece. Üstüme, lâpa lâpa "Kar" yağdı, çok üşüdüm. O karların altında, tam kayboldu vücûdüm. O sabah, "Emîr Külâl", kapısını açarak, Abdest için, dışarı çıkacaktı ki, ancak, Gördü eşik dibinde, birikmiş kar yığını. Tam başımın üstüne bastı bir ayağını. Bir canlı olduğunu anlayıp, çekti o an. Buyurdu ki: (Kimdir, kar içinde kaybolan?) Sonra beni kaldırıp, içeri aldı yine. Ve çok duâ eyledi, benim için Rabbine. Dikenleri, eliyle çıkarıp ayağımdan, Merhamet nazarıyla, "Bir nazar" etti o an. İşte, ne oldu ise, o anda oldu bana. Kavuştum o nazarla, çok mânevî ihsâna.
.Behâeddîn-i Buhârî / Ters akan ırmak !
2003-05-06 01:00:00
"Behâeddîn Buhârî" hazretlerini seven, Talebeden birisi, diyor ki: (Ben, önceden, Bilmiyordum maalesef dîni, islâmiyyeti. Bu yüzden, işliyordum her türlü ma'siyyeti. Duydum ki: "Behâeddîn Buhârî" hazretleri, Diye bir kimse var ki, çok tatlı sohbetleri. Ben de çok istedim ki, gideyim o sohbete. Sanki çekiliyordum ben o istikâmete. Nihâyet huzûruna varınca ben o zâtın, Bana, merhamet ile bakıverdi ansızın. Sanki "o nazar" ile, kalbimde mevcud olan, Ne varsa kötü huylar, çıktılar benden o an.) Yine başka biri de anlatır ki: Bir ara, "Behâeddîn Buhârî", bir grup insanlara, Bir "Irmak" kenarında, ediyordu nasîhat. Onu, hayrânlık ile dinliyordu cemâat. Mevzû geldi bir ara, "Önceki velîler"e. Ve onlarda görülen fevkalâde hallere. Orada, birkaç kişi var idi ki o günü, Hakkıyle bilmezlerdi onun büyüklüğünü. Onlardan bir tânesi, sordu ki: (Daha önce, Kerâmet gösterirmiş evliyâlar bir nice. Acep bu zamanda da, var mıdır böyle bir zât? Öyle bir kerâmeti görseydik biz de bizzât.) Behâeddîn Buhârî, buyurdu: (Ey mü'minler! Var ki bu zamanda da öyle büyük velîler, Emretse şu ırmağa, "Yukarıya ak!" diye, Su, bu emri dinler ve dönüp akar geriye.) Baktılar, hakîkaten "Su", onun bu sözünü, Tuttu ve hemen o an, değiştirdi yönünü. Onlar bunu görünce, düştüler bir hayrete. Zîrâ su, akıyordu, aksi istikâmete. Behâeddîn Buhârî, buyurdu ki: (Ey ırmak! Ben sana demedim ki, geri dön, tersine ak.) O yine bu sözleri söyleyince ırmağa, Başladı o su yine, ileriye akmağa. Buyurdu: (Kardeşlerim, hiç mühim değil bunlar. Bunlardan daha mühim, "Emirlere uymak" var. Gâyemiz, Peygamberin yoluna tam uymaktır. Bu yoldan, bir kıl kadar bile ayrılmamaktır. "Tasavvuf"tan maksat da, ikidir ey insanlar! Birincisi odur ki, kuvvetlenir îmânlar. Öbürü, zevk alınır dîne uygun her işte. Haramlar çirkin gelir, yolumuz budur işte. "İslâm"dan, zerre kadar ayrılan bir insanın, Fevkalâde hâline, inanmayın siz sakın. Zîrâ o "İstidrâc"tır, denmez ona kerâmet. Günâh işliyenlerde, kerâmet olmaz elbet.)
.Behâeddîn-i Buhârî / Saklı olan altınlar!
2003-05-07 01:00:00
Vakti ile "Şeyh Sâdî" adında bir müslümân, Duydu ki, falan yerde bir "Evliyâ" var şu an. "Behâeddîn Buhârî" diyorlar kendisine. Gidip girmek istedi, o zâtın hizmetine. Bu niyetle gitti ve dedi ki: (Ey efendim! Sizi ben, ziyârette geciktim, hatâ ettim. Zîrâ yeni işittim, ismi şerîfinizi. Bu sebepten ne olur, af edin bendenizi.) O, hemen şaka ile buyurdu ki: (Ama biz, Öyle hemen kolayca, özür kabûl etmeyiz. Evinde sakladığın "Kırk altın" var ya senin, İşte o altınları, alıp getirmelisin.) Adam, "Peki" dedi ve gitti memleketine. "Kırk altın"ı alarak, oraya döndü yine. Götürüp arz eyledi, o zâta altınları. Çok merak ederdi ki, ne yapacak onları? O kırk altın içinden, tek "Bir tâne" alarak, Kalanı, kendisine tekrardan uzatarak, Buyurdu ki: (Bunlarla, zirâat yap sen yine. Dağıt o mahsûlü de, şehrin fakirlerine.) Sonra, o "Bir altın"ı, elinde göstererek, Buyurdu ki: (Bu sana, haramdan gelse gerek.) Ertesi gün, dostları sordular o kişiye: "Sahi sen, o altını nerden almıştın?" diye. Dedi ki: (Doğru yolu, ben henüz bilmez iken, Kumardan kazanmıştım onu ben çok eskiden.) Bir de "Emîr Hüseyin" diye bir talebesi, Vardı ki, şu vak'ayı anlatıyor kendisi: Ben, Kasr-ı ârifân'da çiftçilik yapar idim. Lâkin müslümânlıkla, yok idi fazla ilgim. Tam cehâlet içinde geçirirdim bir hayât. Yiyip içip yatmaktan, alırdım sâdece tat. "Behâeddîn Buhârî" giderken namâzlara, Beni görüp, tebessüm ederdi ara ara. Bir gece de, rüyâmda gördüm bu "Evliyâ"yı. Yaklaşıp verdi bana, elindeki "Ayna"yı. Bakıp gördüm aynada, kendi sûretimi ben. Ve lâkin "çok çirkin"dim, ben iğrendim kendimden. Ertesi gün, evime gelip sordu şöylece: (Rüyânda o aynayı, kim verdi sana gece?) (O, sizdiniz) deyince, buyurdu: (Peki niçin, Yüzünü, o aynada gördün iğrenç ve çirkin?) (Bilmiyorum efendim) diye ben edince arz, Buyurdu ki: (Ne için kılmıyorsun sen namâz? Namâz kılıp, yapsaydın, eğer ibâdetini, Aynada, gâyet güzel görürdün sûretini.) O günden îtibâren, başladım ibâdete. Onun himmeti ile, erdim büyük devlete.
.Behâeddîn-i Buhârî / "Sözümü dinler misiniz?"
2003-05-08 01:00:00
"Behâeddîn Buhârî", bâzı talebesiyle, Bir eve gitmiş idi, ziyâfet gâyesiyle. Bu "Allah adamı" ve hem de talebeleri, Oturdular sofraya, gelmedi fakat biri. O talebeye dönüp, sordu ki o büyük zât: (Sen, ne için sofraya gelmiyorsun ey evlât?) O ise, üstâdına arz etti ki cevâben: (Nâfile oruç için niyetliyim bugün ben.) Buyurdu ki: (Tuttuğun, nâfile oruç ise, Onu bozabilirsin, gel, sen de katıl bize.) O yine gelmeyince, "Gel" dedi ona tekrar. Lâkin o, gelmemekte, etti inât ve ısrâr. Dönüp diğerlerine buyurdu ki o zaman: (Terk edin bu adamı, bu, uzaktır Allahtan.) O, böyle üstâdına edince muhâlefet, Geldi onun başına, bir mânevî felâket. Bıraktı ibâdeti, kalmadı namâz, niyâz. Çünkü o, üstâdına etti inât, îtirâz. Yine başka bir gün de, bir evde, bu büyük zât, Verirdi talebeye, biraz ders ve nasîhat. Biraz sonra, âniden ara verip dersine, Baktı "Molla Necmeddîn" adlı talebesine. Buyurdu: (Şimdi senden, edersem bir iş talep, Sözümü dinleyip de, yapar mısın sen acep?) O, (Yaparım) deyince, buyurdu ki: (Günâh, fısk, Olsa da yapar mısın, farzı muhâl "Hırsızlık?") O an Molla Necmeddîn, durdu, düşündü biraz. (Mâzur görün, yapamam) deyip, etti îtirâz. Üzülüp buyurdu ki: (Sen bizim emrimizi, Mâdem ki yapmıyorsun, öyleyse terk et bizi.) Başka bir talebeye, buyurdu ki o vakit: (Şu karşıda gördüğün mütevâzı eve git. Duvarından atlayıp, giriver içeriye. Biraz kumaş olacak, onu al, getir bize.) "Peki efendim" deyip, gidip aştı duvarı. Eve girip, aldı ve getirdi kumaşları. Bunu, talebeleri eylediler çok merak. Öğrenmek istediler, hikmetini sorarak. O sabah buyurdu ki: (Sen, bunları al yine. Götürüp teslîm eyle, hemen ev sâhibine. De ki: "Hırsız girmeden evinize bu gece, Kurtardık bu malları, davranıp daha önce".) Ve Molla Necmeddîn'e buyurdu: (Ey Necmeddîn! Sen eğer "Peki" deyip, sözümü dinleseydin, Âşikâr olacaktı sana çok gizli şeyler. Fakat neyliyeyim ki, nasîbin yokmuş meğer.)
.Behâeddîn-i Buhârî / Büyükleri denemek!
2003-05-09 01:00:00
"Behâeddîn Buhârî", bir gün çıktı evinden. Teşrîf etti bir eve, kendi sevdiklerinden. O, "Şeyh Hüsrev" adında biriydi garip, fakir. Sevinip bu "Velî"yi etti evde misâfir. Köylülerden biri de, işitti ki nihâyet, O köye, bir "Evliyâ" gelmiş ehl-i kerâmet. "Hakîkaten kerâmet sâhibi midir?" diye, Bir torba "armut" alıp, götürdü o velîye. Düşündü ki: "Birine, koyayım bir işâret. Bulup da bana versin, velî ise o şâyet" Lâkin o bilmezdi ki, böyle yüksek evliyâ, Yanında, "avuç içi" gibidir bütün dünyâ... Behâeddîn Buhârî, dînin emirlerinden, Bahsediyor idi ki, sohbeti kesti birden. Buyurdu ki: (Ey Hüsrev, biri var dışarıda. Elinde armut ile, gelmiş durur kapıda.) Gidip açtı kapıyı, baktı ki, köyden biri. Elinde bir tas armut, buyur etti içeri. O da, o armutları, getirip eyledi arz. Ve dedi: (Kusûruma bakmayın, zîrâ çok az.) O büyük zât, onları verip ev sâhibine, Buyurdu: (Büyük kaba, boşalt da getir yine.) Getirince, onlardan bir armut alıp derhal, O köylüye uzatıp, buyurdu: (Bunu sen al.) Geriye kalanları, verip ev sâhibine, Buyurdu ki: (Sen dağıt, bunu misâfirine.) Sonra da, o köylüye sordu ki şöyle aynen: (Bunları getirmekte, ne idi senin gâyen?) O, mahcûb vaziyette dedi ki: (Gerçek bu ya, İşittim ki, bu eve bir zât gelmiş evliyâ. "İmtihân etmek" için, bir miktar armut aldım. Birine, bir işâret koyup dibe sakladım. Düşündüm ki: "O kişi, hakîkî velî ise, İşâretli armudu, bulur da verir bize.") Buyurdu ki: (Öyleyse, bak sendeki armuda. Senin gizli koyduğun işâret var mı onda?) O köylü baktığında, mahcûb olup dedi ki: (Evet, o işâretli armuttur elimdeki.) Buyurdu ki: (Allahın bir evliyâ kulunu, İmtihâna kalkışmak, uygun değil, bil bunu. Zîrâ o velî kullar, çok yakındır Allaha. Denemek câiz olmaz, böyle yapma bir daha. İşâretli armudu bulup da vermeseydik, Bizden hiç istifâden olmazdı bir zerrecik. Mahrum kalmaman için, bulup verdik biz onu. Bu gâye olmasaydı, yapmazdık aslâ bunu.) Köylü, mahcûb bir halde dedi ki: (Üzdüm sizi. Pişmânım yaptığıma, affedin bendenizi.)
.Behâeddîn-i Buhârî / "O, Hazreti Hızır'dı"
2003-05-10 01:00:00
Bir sevdiği vardı ki, ismi, "Emîr Hüseyin". Bu zâtı, Buhârâ'ya gönderdi bir iş için. O kimse anlatır ki: Ben Kasr-ı ârifândan, Hocamın emri ile, yola çıktım o zaman. Yolda, kendi kendime bâzen söyleniyordum. Nefsimi azarlayıp, ona şöyle diyordum: (Islâh olacak mısın ey nefsim acabâ sen? Ve ben kurtulur muyum, bir gün senin şerrinden? Meğer sen, ne derece hâin ve alçakmışsın. Hattâ yüzbin şeytândan, daha zararlıymışsın.) Ben böyle azarlarken nefsimi tekrar tekrar, Çıktı birden karşıma, nûr yüzlü bir ihtiyâr. Dedi ki: (Sen bu yolda, ne kadar bir meşakkat, Çektin ki, azarlarsın nefsini böyle evlât? Sen, önce öğrendin mi, dînini ince ince? Ve amel eder misin, o ahkâm mûcibince? Evet, nefs-i emmâren çok alçak, pek hâindir. Lâkin yola gelmesi, gayretine tâbidir. Tanıttı Hak teâlâ, sana bir "Mürşid"ini. Sen, danışıyor musun, o zâta her işini? Tâbi oluyor musun, o üstâda her işte? Nefisten kurtulmanın çâresi budur işte. O zâtın emrettiği ne ise iş ve hizmet, Ona, cân-ü gönülden ver büyük ehemmiyet. Evet, "Zor" gelebilir o hizmetler nefsine. Lâkin buna bağlıdır, kurtulman senin yine. O zâtın emrettiği hizmetlerin hepsini, Yaparsan, temizlersin kötülükten nefsini. Sen ona muhâlefet ettikçe ey evlâdım! Bu yolda, ileriye atamazsın tek adım. Sana, benim en mühim diyeceğim şey şudur: Hocana tam tâbi ol, kurtuluş işte budur. Onun her bir emrini, yap hemen, etme te'vil. Yalnız onun emrine tâbi ol, nefse değil.) Ben onun sözlerini dinliyorken gönülden, Bir de baktım, bir anda kayboldu göz önünden. Ne güzel nasîhatler etti bana o bizzât. Ve lâkin merak ettim, kimdi o "mübârek zât?" Onun bu sözlerini, yazdım o gün kalbime. Hemen bir çeki düzen verdim kendi hâlime. Ben bu güzel sözleri, tefekkür ederekten, Hocamın huzûruna, kavuştum sabah erken. O sabah namâzını, hocam ile berâber, Kılınca, bana bakıp tebessüm eylediler. Ve bana sordular ki: (O güzel nasîhatı, Söyliyen kimdi acep, tanıdın mı o zâtı?) (Tanımadım) deyince, buyurdu ki: (Ey evlât! O, hazreti Hızır'dı, etti böyle nasîhat.)
.Behâeddîn Buhârî
2003-05-11 01:00:00
Pişmeyen hamur! "Behâeddîn Buhârî", çok yüksekti himmeti. İslâma tam uygundu, her hal ve hareketi. Buyurdu: (Bir müslümân, uymazsa hiç nefsine, Vâsıl olur bu yolda, maksûdunun hepsine.) Suâl etti birisi: (Efendim, acabâ siz, Bu makâma, ne ile vâsıl olabildiniz?) Buyurdu ki: (İslâma tâbi oldum ihlâsla. Nefsimin arzusuna, uymadım bir kez aslâ. Yolumuzun esâsı, "Muhabbet"tir, "Sohbet"tir. İnzivâda şöhret var, o da büyük âfettir. "Sohbet", ortak olmaktır arkadaşın derdine. Yâni tercîh etmektir, onu, kendi nefsine. Evliyânın her işi, islâma tam uygundur. Onlara tâbi olan, bulur rahat ve huzûr. Lâkin kendi nefsine, uyarsa biri eğer, Bırakmaz yakasını, onun hiç "gam" ve "keder". Çünkü insanoğluna rahatlık, neş'e, sürûr, Verecek her ne varsa, dînimizde mevcuttur. Bu islâm hudûdunun dışında neş'e, sevinç, Aramak beyhûdedir, mümkün değil çünkü hiç. Ve hattâ insan için, kötülük, zulüm, nifak, Ne varsa, hep islâmın dışındadır muhakkak. Her kim islâmiyyete, yâni Resûlullaha, Uyarsa, vâsıl olur ebedî bir felâha. "Behâeddîn Buhârî" hazretlerinin dahî, Sünnet-i seniyyeye uygun idi her hâli. Meselâ Resûlullah, bir gün, eshâbı ile, Ekmek pişirmişlerdi tandırda elleriyle. Sahâbeden her biri, alarak hamurunu, Ateşte kızmış olan, tandıra koydu onu. "Allahın Resûlü" de, hamur alıp eline, Yapıştırdı hamuru, tandırın bir yerine. Bir müddet bekliyerek, sonra açıp baktılar. Gördüler, biri hâriç, pişmiş bütün hamurlar. O pişmiyen hamur da, "Resûlün hamuru"ydu, Aynen olduğu gibi, hiç pişmeden dururdu. Zîrâ Resûlullaha, her ne ki etse temas, Dünyâ ve âhirette, onu hiç ateş yakmaz. "Bahaddîn Buhârî" de, uymak için Resûle, Geldi tandır başına, bir gün talebesiyle. Her biri, ellerine biraz hamur alarak, Ekmek pişirmişlerdi, bu sünnete uyarak. Her biri, ayrı ayrı hamur koyup tandıra, Bekleyip, biraz sonra baktılar ki bir ara, "Biri hâriç" pişmişti hamurları onların. Baktılar, pişmiyen de hamuruydu o zâtın. Her işte uyduğundan, aynen islâmiyyete, Buyurdu ki: (Çok şükür, bu da uydu sünnete.)
.Behâeddîn-i Buhârî / Merhamet nazarı!..
2003-05-13 01:00:00
"Hâce Behâeddîn-i Buhârî" hazretleri, Dergâhta otururken, biri girdi içeri. Dedi ki: (Ey efendim, bu dergâha, bendeniz, Geldim ki, edineyim buradan ben de feyiz.) Behâeddîn Buhârî, ona dönüp hemence, "Merhamet nazarı"yle bir nazar eyleyince, Acâyip haller oldu, o kimsenin kalbinde. Ve mânevî "Kalp gözü" açıldı akabinde. Yıllarca çalışarak ele geçen bu devlet, Onun bir nazariyle, hâsıl oldu nihâyet. Başka bir talebe de, diyor ki: Bir zaman da, Bir bostan ekmiş idim, ben "Kasr-ı ârifân"da. Tam sulama zamanı gelmiş idi, velâkin, Nehirde, bir damla "Su" yok idi o an için. Teşrîf etti üstâdım, bostana o günlerde. Buyurdu ki: (Sulama vakti geldi herhalde.) Arz ettim ki: (Efendim, tam zamanıdır, evet. Lâkin hiç su akmıyor, iyi değil vaziyet.) Buyurdu: (Sen bostanın, su yolunu gidip aç. Allah sana su verir, ne kadarsa ihtiyâç.) Üstâdımın emrine, "Baş üstüne" diyerek, Su yollarını açıp, bekledim sabaha dek. Tam fecir söktüğünde, "Su sesi" geldi bana. Sonra bir şarıltıyla, akıp girdi bostana. Çok sevinip, suladım bostanımı tamâmen. Sonra da, üstâdımın yanına vardım hemen. Bana buyurdular ki: (Su verdin mi bostana?) Dedim: (Evet efendim, hamd olsun Yaradana. Lâkin anlıyamadım efendim bir husûsu. O da şu ki, acabâ nereden geldi bu "Su"? Çünkü suyun geldiği ırmağa gittim gece. Gördüm ki, kupkuruydu, su yok idi zerrece.) Buyurdu ki: (Allahın ihsânıdır bu sana. Lâkin bu gördüğünü, anlatma başkasına.) Bir başka talebe de, anlatır ki şöylece: Bize teşrîf eyledi üstâdımız bir gece. Birçok talebesi de, yanında vardı onun. Evde de yiyecekten, yalnız vardı biraz "Un". Huzûrlarına varıp, arz ettim bunu önce. O, bir nazar eyledi o "Az un"a hemence. Buyurdu: (Hak teâlâ, bereket versin una. Lâkin gizle bu sırrı, söyleme ona buna.) "Peki" deyip, korkmadan kullandım unu her gün. Gerçekten geldi "Un"a, bir bereket ve yümün. Misâfir kaldılar da, iki ay evimizde, Yine hiç azalmadan, kaldı "Un" elimizde. Bir gün ifşâ eyledim esrârını ben bunun. Bereketi kesilip, çabucak tükendi "Un".
.Behâeddîn-i Buhârî / Niyet hâlis olunca...
2003-05-15 01:00:00
"Behâeddîn Buhârî", bir dostunu ziyâret, Edip, onun evinde eyledi uzun sohbet. Buyurdu: (Hakîkati bulmak için, bir kişi, Hâlisen yola çıksa, hâsıl olur o işi. Şu anda bir kişi de, "Tirmiz"den çıktı yola. İster ki, kendisine "Kâmil bir rehber" bula. Bu yola çıktığından, o, hâlis bir niyetle, Yakında, maksûduna vâsıl olur elbette.) Ordakiler, bu sözden bir şey anlamadılar. Dediler ki: "Elbette bunun bir hikmeti var." Biraz sonra, kapıda, gelip durdu "bir atlı". Şaşkın bir vaziyette etrâfa bir göz attı. "İrâdesiz" gelmişti zîrâ o, bu tarafa. Bu yüzden tereddütle bakıyordu etrâfa. Behâeddîn Buhârî, seslendi ki içerden: (Aradığın burdadır, haydi in de, gel hemen!) Bu sesi işitince, atından indi derhal. "Hâce", kapı önünde, etti onu istikbâl. Ve elinden tutarak, içeri aldı onu. Sordu, yolculuğunun ne yöne olduğunu. O dedi ki: (Efendim, geliyorum "Tirmiz"den. Hâlis bir niyet ile, dün çıktım evimizden. Gâyem, "Rehber bulmak"tır, hakîkî olsun fakat. Derim ki, bu zamanda var mıdır böyle bir zât? Ben böyle düşünürken, âniden durdu atım. O noktadan ileri, atmadı tek bir adım. Düşündüm: "Bu durmada, bir hikmet vardır" diye. Zîrâ hiç gitmiyordu bir adım ileriye. Hâlis bir niyet ile çıkmış idim hakîkat. Önceleri böyle şey yapmıyordu hiç bu at. Hayvanın dizginini, o an serbest bıraktım. Bekledim ki, acabâ ne yöne gider atım? Hemen günbatısına başını çevirdi at. "Buhârâ" cânibine koşturup yaptı sür'at. "Nereye gider?" diye, çok merak ediyordum. "At, bu istikâmete niçin döndü?" diyordum. Artık ben, irâdemi bırakmıştım Allaha. Derdim ki: "Erdir beni yâ Rabbî hakîkata." Hayvan, şevkle koşturup, gitti bir istikâmet. Bu hânenin önünde gelip durdu nihâyet. Bir şaşkınlık içinde bakıyorken etrâfa, İçeriden "Gel!" diye bir ses duydum bu defâ.) Buyurdu: (Hakîkaten hâlis imiş niyetin. Demek ki buradaymış senin de hidâyetin.) Ve ona bir baktı ki merhamet nazarıyle, Kalbinden, "Hubb-u dünyâ" yok oldu tamâmiyle. Aradığı rehberi, bulmuştu en nihâyet. Dünyâda bundan büyük bir "nîmet" olmaz elbet.
.Behâeddîn-i Buhârî / "Onlar kalbe bakar!"
2003-05-16 01:00:00
"Hâce hazretleri"nin, sâdık bir talebesi, Vardı ki, bu "Velî"ye pek çok idi sevgisi. O der ki: Ben Hocam'ı, henüz tanımıyordum. Bir sandığın içinde, "Yüz altın" saklıyordum. Biraz zaman geçince, düşündüm ki nihâyet: "Yapayım bunlar ile alışveriş, ticâret." Hazır elbise alıp, yollandım "Buhârâ"ya. Ve başladım onları, köy köy gezip satmaya. O köylerin birinde bulunduğum bir saat, İşittim ki, o köye gelmiş bir "Evliyâ zât". Mallarımı, bir yere bırakarak emânet, O "Büyük evliyâ"yı, gidip ettim ziyâret. Ellerini öperek, bir kenara oturdum. O zâtın huzûrunda, eriyor gibi oldum. Bir an, bakışlarını çevirip bu fakîre, Sonra suâl etti ki: (Niçin geldin bu yere?) Arz ettim ki: (Efendim, ticâret yapıyorum. Hazır elbise alıp, köylerde satıyorum.) Buyurdu ki: (Çok iyi, yap ama ticâreti, Hiç girmesin kalbine, para pul muhabbeti. Çalışıp kazanmayı, emreder dînimiz de. Lâkin hiç olmamalı sevgisi kalbimizde. Gâye, islâmiyyetin her emrini yapmaktır. Ve "Dünyâ sevgisi"ni, kalpten silip atmaktır.) Onun bu bereketli söz ve nazarlariyle, Kalbimden "Mal sevgisi", boşaldı tamâmiyle. Daha ilk sohbetinde, düzeldi kötü hâlim. "Dünyâ muhabbeti"nden kurtuldu hem de kalbim. Yine aynı sohbette, buyurdu ki: (Ey oğlum! Ben, Kâbenin yanında, bir gün oturuyordum. Bir kimseyi gördüm ki, ak sakallı, ihtiyâr. Kâbenin örtüsüne sarılmış, dâim ağlar. "Yâ Rabbî! yâ ilâhî!" diye yalvarıyordu. Gözlerinden akan yaş, yeri ıslatıyordu. Lâkin o ihtiyârın, kalbine ettim nazar. Gördüm ki, "Dünyâ" ile olur hep alâkadar. Ağlıyor idiyse de, Kâbede gözyaşıyle, Lâkin hep meşgûl idi, kalbi "Dünyâ işi"yle. Hac'dan sonra, Minâ'ya avdet ettik nihâyet. Çarşıda bir "Genç" gördüm, yapıyordu ticâret. "Yüzbin altın" değerde, mal alıp veriyordu. Kalbine nazar ettim, her an zikrediyordu. Dünyâya düşmüş gibi görünürdü o, fakat, Kâbe'deki adamdan üstün idi kat be kat. Çünkü bu, vermişse de ticârete kendini, Sokmamıştı kalbine, "dünyâ muhabbeti"ni. Yapsa da büyük çapta ticâret, alış veriş, Lâkin hiç yapmıyordu islâma mugâyir iş.
.Behâeddîn-i Buhârî / Kalbindeki soğukluk dönüştü muhabbete
2003-05-17 01:00:00
Şöyle naklediyor ki "Alâeddîn-i Attâr": "Hocamız", bir gün gelip, odunluğa baktılar. Mevsim kışa yakındı, buyurdu: (Çokça odun, Toplayıp, odunluğu tamâmiyle doldurun. Hattâ biraz acele edin ki, belli olmaz. Birden kış bastırırsa, yakacaksız durulmaz.) "Peki" deyip, o günü gidip odun topladık. Doldurduk odunluğu, kalmadı boş yer artık. O gece, başladı ki birden bir "kar" ve "yağış", Yıllarca olmamıştı Buhârâ'da öyle kış. "Kırk gün" hiç durmaksızın, kar devam etti, fakat, Buna rağmen o kışı, geçirdik gâyet rahat. Bir başka talebe de, diyor ki: Buhârâ'da, Bir gün oturuyorduk, bâzımız bir arada. Lâkin biri vardı ki aramızda o günü, Bilmezdi "Hocamız"ın mânen üstünlüğünü. Aleyhinde bir lâflar edecekti ki biraz, Biz hemen kendisini uyarıp, ettik îkâz. Lâkin o devam etti, öyle konuşmasına. O sırada "Bir arı" gelip girdi ağzına. Ve öyle ısırdı ki dilini kuvvetlice, Gâyet büyük ıstırap, acı çekti bir nice. Dedik: (Onun hakkında konuştun sen bunları. Bu sebepten dilini, ısırdı böyle arı.) O zaman pişmân olup, düştü bir nedâmete. Kalbindeki soğukluk, dönüştü "muhabbet"e. Az önce, hakâretler savururken o zâta, Şimdi, muhabbetiyle yanar oldu âdetâ. Yine Hacda, mü'minler tavâf yapıyorlardı. O sene, Beytullahta bu "Büyük zât" da vardı. Kurbân kesiyorlarken müslümânlar Minâ'da, "Hazreti Hâce" dahî, bulundu yanlarında. Buyurdu: (Bizim dahî, lâzım kurban kesmemiz. Lâkin biz, oğlumuzu belki kurbân ederiz.) Talebeler, bu sözden bir şey anlamadılar. Dediler ki :"Muhakkak, bu sözde bir hikmet var". O günün târihini, bir yere kaydettiler. Haccı îfâ ederek, geri avdet ettiler. Sonra öğrendiler ki, varınca Buhârâ'ya: O gün, sevgili oğlu göçmüş dâr-ı bekâya. Buyurdu ki: (Rabbimin ihsâniyle bu oğlum, Vefât etmesiyle de, Resûle tâbi oldum, Çünkü onun oğlu da, etmişti böyle vefât. Çok şükür hâsıl oldu, bunda da mutâbaat. O Resûlün başından, her ne ki geçti ise, Benim dahî başımdan geçti aynı hâdise. Onun yapmış olduğu her işle amel ettim. Bir tek sünneti bile, kat'iyyen terk etmedim.)
.Behâeddîn-i Buhârî
2003-05-18 01:00:00
Tasavvuf nedir? "Behâeddîn Buhârî", çok büyük bir velîydi. Söz ve nasîhatleri, pek çok fâideliydi. Buyurdu ki: ("Tıp ilmi", bedenin sağlığına, Bakıp çâre bulursa, dert ve hastalığına, Bunun gibi, "Ahlâk" ve "Tasavvuf ilmi" dahî, Kalbin hastalığını eder teşhîs, tedâvî. Eğer tutulmuş ise, kalp Allahtan gayriye, O kalp "hasta" demektir, muhtâçtır tedâvîye. Her işi, "Allah için" yapmalı ki her insan, İşte bu "İhlâs"ı da, tasavvuftur sağlıyan. İyi, güzel iş yapıp, kötülük yapmamayı, Temînde, "tasavvuf"un büyüktür yine payı. Dînin temeli üçtür, ilim, amel ve ihlâs, Üçüncüyü, insana, tasavvuf sağlar esas. Ve hattâ tasavvufun, gâyesi iki şeydir. Birincisi odur ki, "Îmân vicdânîleşir". Yâni insan, dînine sarılır tam ihlâsla. Îmânı, şüphelerden bir zarar görmez aslâ. Akıl ve delîl ile ve isbât edilerek, Elde edilen îmân, böyle kavî olmaz pek. Nitekim buyurdu ki, Kur'ânda cenâb-ı Hak: (Îmânın sağlamlığı, zikr ile olur ancak.) Buradaki 'zikir'den murat da, bir kişinin, Her şeyi yapmasıdır, sâdece "Allah" için. Şudur ki tasavvufun ikinci gâyesi de: "Seve seve" yapılır emirlerin hepsi de. Nefisten hâsıl olan tembellik ve atâlet, Giderek, kolaylıkla yapılır her ibâdet. Hem ayrıca haramlar, "İğrenç" ve "Çirkin" gelir. En ufak günâhtan da, kolayca el çekilir. Yâni islâmiyyetin emrettiği hususlar, Kolaylıkla yapılıp, gider bütün zorluklar. Yine, dinde ne kadar var ise fısk-ı fücûr, Herbirine, bir "nefret", "soğukluk" hâsıl olur. Velhâsıl tâatlerin tatlı, iyi gelmesi, Ve kolayca yapılıp, güç ve zor gelmemesi, Bütün günâhların da, aksine fenâ, çirkin, Gelerek, kolaylıkla bunlardan kaçmak için, "Tasavvuf", yâni "Ahlâk bilgisi" lâzım gelir. Bu ikisinden başka bir şey için değildir. Emirlere sarılıp, hiç günâh işlememek, En büyük "Kerâmet"tir, hem bunda sebât etmek. Zâten bu iki husus yapılmazsa ihlâsla, Nefsin yola gelmesi, hiç mümkün olmaz aslâ
.Behâeddîn-i Buhârî
2003-05-19 01:00:00
Vefâtı... "Behâeddîn Buhârî" devrinde sâlih bir zât, "Şeyh Nûreddîn Halvetî", etmişti Hakka vuslat. Behâeddîn Buhârî, bâzı talebesiyle, Bu eve teşrîf etti "Tâziye" gâyesiyle. Lâkin gidip gördü ki, içerde bir kısım halk, Feryâd ediyorlardı, seslice ağlıyarak. Onlara buyurdu ki: (Sesli ağlamayınız. Ona eziyet verir zîrâ böyle yapmanız.) Sonra, talebesine buyurdu: (Siz de, sakın, Ben vefât ettiğimde, böyle şeyler yapmayın.) Vaktâ ki "Behâeddîn Buhârî" hazretleri, Bir ara hastalanıp, bozuldu sıhhatleri. "Ölüm hastalığı"ydı, vâkıf oldu o buna. Çekildi o gün artık, husûsî odasına. Vefâtlarına kadar, çıkmadı o odadan. Lâkin talebesiyle görüşürdü her zaman. Son nefesine kadar hattâ o mübârek zât, Gösterdi herbirine, çok ilgi ve iltifât. Birisi anlatır ki, vefât eylediği gün: Bir ara, huzûruna girmiştim o büyüğün. O çetin anda bile, bizleri düşünerek, Buyurdu ki: (Sofrayı getirip, yiyin yemek.) Yerine gelsin diye, onun bu emirleri, Biraz yiyip, sofrayı götürdüm yine geri. Lâkin vâkıf olunca, sofranın gittiğine, Buyurdu ki: (Sofrayı getirip, yiyin yine.) Ben yine biraz yiyip, götürdüm tekrar geri. Lâkin o, tam üç defâ tekrar etti bu emri. Buyurdu: (İyi yiyip, iyi çalışmalıdır. Zîrâ hizmet ve tâat, sıhhat ile yapılır.) Talebesi içinden, "Alâeddîn-i Attâr", Der ki: Son günlerinde, fakiri çağırdılar. Huzûruna girince, buyurdu: (Alâeddîn! Benim için, bir mezar kazın da hazır edin.) "Peki efendim" deyip, îfâ ettim bu emri. Gelip haber verdim ki: (Hazırdır kabir yeri.) Sonradan, hastalığı fazlalaştı daha da. Vefât edeceğini, anladık bu arada. Ve "Yasin-i şerîf"i okuduk biz bu sefer. O da tekrar ederdi, bizim ile berâber. Bir ara, ellerini ileri uzatarak, Uzun uzun duâlar eyledi son olarak. Biz, "Yasin-i şerîf"in yarısına gelince, Odada, bâzı nûrlar peydâ oldu bir nice. Ellerini yüzüne sürerek o büyük zât, "Kelime-i tevhîd"i söyleyip etti vefât.
.Behâeddîn-i Buhârî / "Şimdi ne yapayım?"
2003-05-20 01:00:00
"Behâeddîn Buhârî", vaktâ ki etti vefât, Kıldılar namâzını, çok büyük bir cemâat. Sonra gidip yaptılar, mezarına defnini. Ve bir talebesi de, okudu telkînini. "Abdülkâdir" adında, bir kimse idi o zât. Gördüğü bir vak'ayı, anlatır kendi bizzât. Der ki: O gün defnettik "Hâce hazretleri"ni. Ben, çok merak ederdim kabirdeki hâlini. Bir teveccüh eyledim, onun nûrlu kabrine. Allahın yardımıyle, vâkıf oldum hâline. Baktım, kapı açıldı o kabire "Cennet"ten. Çok güzel "iki hûri", içeri girdi hemen. Ona selâm vererek, dediler: (Efendim, biz, Nice zamandan beri, sizi beklemekteyiz. Yarattı Hak teâlâ, bizi sırf sizin için. Siz artık görmezsiniz bir şey fenâ ve çirkin.) Hûrilerin sözünü dinledi o büyük zât. Lâkin kendilerine, hiç etmedi iltifât. Buyurdu: (Görmedikçe Rabbimin dîdârını, Ahdettim görmemeye, Ondan gayrılarını. Ve beni sevenlere, etmedikçe şefâat, Meşgûl olmıyacağım kimse ile ben fakat.) Bir başka talebesi, gördü onu rüyâda. Sordu ki: (Ne yapayım, ölmeden bu dünyâda?) Buyurdu: (Son nefeste ne yapmak gerekirse, Şimdi dahî onu yap, "Allah" de hiç değilse.) Dedi ki: (Allah demek, son nefeste gerektir. Şimdi hayâtta iken, ne yapmam lâzım gelir?) Buyurdu ki: (Evlâdım, o "Son nefes" dediğin, Ne zaman gelecektir, bu bâbda var mı bilgin? O son nefes, belki de bugündür, belki yarın. Sen şimdi "Allah" de ki, yarın olmaz fırsatın.) Bir başkası, rüyâda görerek kendisini, Arzu etti, bir miktar nasîhat etmesini. Buyurdu ki: (Dünyâda, istediğin şeyi yap. Ve lâkin herbirine, hazırla birer cevap. Her ne yapsan, melekler yazıyor birer birer. Mahşere geldiğinde, sana arz edilirler. Ve hattâ ey evlâdım, şunu bil ki muhakkak, Seni, günâh işlerken görüyor cenâb-ı Hak. Kalbinden geçirdiğin şeyleri de pekâlâ, En gizlisine kadar, biliyor Hak teâlâ. Haram, "Ateş" gibidir, günâha olma yakın. Aksi halde, pişmânlık, çok olur sana yarın. Hakîkî dost "Allah"tır, unutma Onu bir an. Ve şiddetle hazer et, her günâh ve haramdan. Bu fırsat elde iken, hakîkati gör artık. Yoksa, mahşer gününde fayda etmez pişmânlık.)
.Behâeddîn-i Buhârî / Namazdan zevk almak
2003-05-22 01:00:00
Bir gün "Melik Hüseyin", çok büyük bir ziyâfet, Hazırlayıp, onu da yemeğe etti dâvet. "Behâeddîn Buhârî", teşrîf etti biriyle. Lâkin o yemeklerden, yemedi lokma bile. Buna, Melik Hüseyin üzüldü bî ihtiyâr. Düşündü ki: "Acabâ ne için yemiyorlar?" Arz etti ki: (Efendim, sofradaki yemekler, Şahsî malımdan olup, helâl ve temizdirler. Rahatça yiyiniz ki, hepsi de helâl taam. Aslâ karışmamıştır içlerine tek haram.) Behâeddîn Buhârî buyurdu ki: (Ey oğlum! Yemeklerin hepsi de helâldir, biliyorum. Ve lâkin bu Hirat'ın çok fakir ve açları, Var ki, tek bir lokmaya vardır ihtiyâçları. Böyleyken, biz burada, bu çeşitli ve lezîz, Yemekleri, rahatça nasıl yiyebiliriz?) Bir gün de buyurdu ki: (Gadap ve kerâhetle, Pişirilen yemekte, "zulmet" olur gâyetle. Hem böyle taamlarda, olmaz hayır, bereket. Şifâ değil, bilâkis olurlar "dert" ve "illet". Yâni böyle yemeği, her kim ki yerse eğer, Ondan, hep zuhûr eder fenâ, kötü fiiller. Hiç gaflete dalmadan, "Allah"ı düşünerek, "Neş'e" ve "Sevinç" ile yapılırsa bir yemek, Hayırlı, bereketli olmuş olur bu defâ. Ve ondan yiyenlere, olur "şifâ" ve "devâ". İnsanların işinde, olursa hatâ, kusur, "Şüpheli yemekler"den mutlaka hâsıl olur. Yine ibâdetlerden, mânevî lezzet almak, Bilhassa namâzları, huşû içinde kılmak, Yâni tam varabilmek, onun ulvî zevkine, "Helâl lokma" yemeğe bağlıdır bu da yine. Kâfî değil yemeğin helâlinden olması. Lâzımdır "Âgâh halde" onun hazırlanması. Yâni Hak teâlâyı, kalben hâtırlıyarak, "Gadaplı" ve "Öfkeli" bir halde olmıyarak, Seve seve, zevk ile pişirilirse eğer, Görürler faydasını, o yemekten yiyenler. Ayrıca, yemenin de usûlü vardır yine. Tam dikkat etmelidir, "yemek edebleri"ne. Allahü teâlânın huzûrundaymış gibi, Oturup, âdâbıyla yemelidir yemeği. Kim yemekte bunlara, ederse tam riâyet, Kıldığı namâzlardan, alır bir "tad" ve "lezzet". Ve her kim de yer ise, şüpheli, haram taam, Ve yemek âdâbına riâyet etmezse tam, Kıldığı namâzlardan, alamaz mânevî tat. Elbette kendindedir, bu kusur ve kabâhat
.Behâeddîn-i Buhârî / Üç türlü edep!..
2003-05-24 01:00:00
"Behâeddîn Buhârî", çok yüksek evliyâ zât. Bir gün talebesine, etti şöyle nasîhat: (Bizim bu yolumuza, her kim ki olsa tâbi, Gözetmesi lâzımdır, şu üç mühim "Edeb"i. Birincisi, "Allah"a karşı olan edeptir. Yâni farzları yapıp, günâhı terk etmektir. Ona "Kul" olduğunu, iyi idrâk ederek, Her emr-ü yasağına, hakkıyla uymak gerek. Onun emirlerinden, bir tânesine bile, Uymamak, edepsizlik olur Ona hâliyle. İnsan düşünmeli ki, kendisi hiç "Yok" iken, Yarattı Allah onu, bir damlacık nutfeden. Büyütüp yetiştirdi, onu ihsânı ile. Her türlü nîmetleri, bahşetti fazlasiyle. Îmân, akıl, düşünce, lisân ve güzel ahlâk. Verip, azîz eyledi bir "İnsan" yaratarak. Böyle yüce bir Rabbin, emrine muhâlefet, Edepsizlik etmenin, en çirkinidir elbet. İkinci edep ise, "Resûl"üne edeptir. Her iş ve harekette, sünneti gözetmektir. Kim kimi seviyorsa, ona uyar elbette. Bunu îcâb ettirir, hakîkî muhabbet de. Edebin üçüncüsü "Üstâd"a olanıdır. Çünkü kendi üstünde, onun çok hakkı vardır. Allah ve Resûlünü, bilip tanımasına, Gafletten uyanarak, hak yolu bulmasına, O vâsıta olmuştur, odur buna tek sebep. Onun için üstâda, lâzımdır fazla edep. Tâ kıyâmete kadar, yaşasa da bir adam, Bu nîmetin şükrünü, yine de yapamaz tam.) Bir gün de buyurdu ki: (Düşmandır bize "Nefis". Onun her arzusuna, boyun eğmemeliyiz. Bu nefs-i emmâreyi, terbiye etmek için, İslâma tam uyması lâzımdır her kişinin. Bu dînin emrettiği, ufak bir işi yapmak, Yâhut yasak ettiği bir günâhtan sakınmak, Kendi arzusu ile, bin yıl îfâ ettiği, Nâfile ibâdetten, hayırlıdır ve iyi. Dînin bekçisi olan islâm âlimlerinin, Yolunda yürüyenler, azaptan olur emîn. Bu yoldan, zerre kadar ayrılık olsa çok az, Âhirette, azaptan kurtuluş mümkün olmaz. Aklı olan bir kimse, fırsat bilir bu ânı. Oraya hazırlıkla geçirir her zamanı. Bu kısacık zamanda, faydalı tohum eker. Bir tâneden, sayısız meyveler elde eder.) Bu büyük evliyânın hürmetine ilâhî! Onun şefâatine kavuştur bizi dahî.
.Behâeddîn Buhârî
2003-05-25 01:00:00
İstikâmet sâhibi olmak... "Behâeddîn Buhârî", nakleder şöyle kendi: Bu tasavvuf yoluna ilk girdiğim günlerdi. Beni, bir "Cezbe hâli" kaplardı ara ara. Dolaşmaya giderdim, gece kabristanlara. Bir gece, yine böyle başında bir mezarın, Dururken, mânevî bir hâle girdim ansızın. O halde göründü ki, bana "Gönül gözü"mde, Örtülerle süslenmiş bir "kürsî" var önümde. Oturmuş o kürsîde, nûr yüzlü "Velî" bir zât. Vardı hem etrâfında, kalabalık bir zevât. Ben, orada oturan zâtın kim olduğunu, Düşünürken, birisi tanıttı bana onu. Dedi: ("Abdülhâlık-ı Goncdüvânî"dir o zât. Ve halîfeleridir önündeki cemâat. Sana, bir "Tâc" verdiler, bereketli, mübârek. Elden ele dolaşıp, gelmiştir bu güne dek. "Alî Râmîtenî"den gelir ki emâneten, Kondu senin evine, şu andan îtibâren.) Kalkıp, öptüm elini ve edeble oturdum. O bana nazar edip, buyurdu ki: (Ey oğlum! Bu yolda bulunmaya, var sende kâbiliyyet. Lâkin olgunlaşması lâzımdır onun elbet. Hakkın gizli sırları, olsun sana âşikâr. "İslâma tam uymak"tır bu yolda en büyük kâr. "İstikâmet sâhibi" olmak hem bu hususta, En büyük kerâmettir, bizim bu yolumuzda. Ey oğlum Behâeddîn, sen yarın Nesef'e git. "Seyyid Emîr Külâl" de oradadır o vakit. Önce evine gidip, o "Tâc"ı al yanına. Sonra Emîr Külâl'in, var git huzûrlarına.) Dedim: (Peki efendim, şimdi hemen gideyim.) Kendime geldiğimde, baktım, bir kabirdeyim. Evden o "Tâc"ı alıp, düştüm Nesef yoluna. Gidip, "Emîr Külâl"in kavuştum huzûruna. Buyurdu ki: (Bu tâca, bugün sen müstehaksın. Bunu muhâfazada, gevşeklik etme sakın. Hocam "Muhammed Bâbâ Semmâsî" hazretleri, Bana ısmarlamıştı seni yetiştirmeyi. Hem de senin hakkında, demişti: "Bu, oğlumdur. Onun yetişmesinde, etmiyesin bir kusur. Bir gevşeklik olursa bunda ey Emîr Külâl! Senin üzerindeki hakkımı etmem helâl."
.Behâeddîn-i Buhârî
2003-05-26 01:00:00
Ona nasıl kavuştum? Sevdiği talebeden "Şeyh Ömer-i Taşkendî", Vardı ki, hayâtını anlatır şöyle kendi: Önceleri "Taşkent"te ikâmet ediyordum. "Bir evliyâ bulsam da, hizmet etsem" diyordum. Tanıştım o günlerde, bâzı müslümânlarla. Ve sohbet ediyorduk zaman zaman onlarla. Meğer talebesiymiş onlar bir evliyânın. Adı da, "Behâeddîn Buhârî"ymiş o zâtın. Hiç görmediğim halde o "Velî"yi velhâsıl, Sevgi ve muhabbeti kalbimde oldu hâsıl. Öyle fazlalaştı ki bu sevgisi gönlümde, Bir gün rûhâniyeti, hâsıl oldu önümde. Kulağıma eğilip, buyurdu ki: (Evlâdım! Ne için Horasan'a gelmezsin, ben ordayım.) Sonra da, göz önünden kayboldu birden bire. Dopdolu oldu kalbim, onun muhabbetiyle. Gemiyle Horasan'a, yola çıktım ben o an. Sabah vakti, gemide, okudum kalkıp ezân. Lâkin kimse kalkmadı namâz için o saat. Üzülüp, yolculara ettim öğüt, nasîhat. Nasîhatime dahî, kulak asmayınca pek, Çıktım su üzerine, gemiyi terk ederek. Suda batmadığımı görüp gemidekiler, Beni tekrar çağırıp, çok iltifât ettiler. Doğrusu ben de buna çok hayret eylemiştim. "Bu, onun kerâmeti olsa gerek" demiştim. Gidiyordum ve lâkin bilmiyordum yolumu. Birazdan hâtırladım, acıkmış olduğumu. Ben, bâzı yemekleri düşünürken gönlümde, Onları, bir "Sofra"da gördüm o an önümde. O yemekleri yiyip, şükreyledim Allaha. Bir "Ceylân sürüsü"yle, karşılaştım bu defâ. "Benden kaçarlar mı ki?" diye düşünür iken, Hepsi, gelip yüzünü sürdüler bana hemen. "Serahs"e vardığımda, bir kimse gördüm yine. Bana "Hoş geldin!" deyip, götürdü evlerine. Sonra, teşrîf eyledi o eve o "büyük zât". Benimle ilgilenip, eyledi çok iltifât. Buyurdu ki: (Hoşgeldin, ey Taşkent'li Ömer'im! Senin yolculuğundan, an be an var haberim. Hani sen üzülüp de, çıktın ya o gemiden, Bizim himmetimizle, batmadın suda hemen. Sonra o ıssız çölde, acıktığında, yine, Bizim himmetimizle "sofra" geldi önüne. Sonra, "ceylân sürüsü" gördün ya önceki gün, Bizim himmetimizle, koştular sana o gün.) Bunları öğrenince, şükreyledim Allaha. O zâtın hizmetinden, ayrılmadım bir daha.
.Behâeddîn-i Buhârî / "At kendini o suya!"
2003-05-27 01:00:00
"Behâeddîn Buhârî", çok büyük evliyâdır. Onun feyiz verdiği binlerce kimse vardır. Talebeden birini, göndermişti bir yere. O, işini halledip, dönüyorken geriye, Bir ağaç gölgesinde oturup dinlenirken, Yorgun olduğu için, uyuyup kaldı birden. Ve lâkin rüyâsında, "Behâeddîn Buhârî", Hazretlerini gördü, heybetliydi bir hayli. Kendisine yaklaşıp, buyurdu ki pür hiddet: (Bu yerde uyunur mu, burayı hemen terk et! Burası, uyunacak yer değil ey evlâdım! Zîrâ kurtlar dolaşır etrâfta adım adım.) Uyanıp, gözlerini açtığında, bu defâ, Gördü ki, "İki aç kurt" geliyor o tarafa. Fırlayıp, korku ile uzaklaştı oradan. Ve Kasr-ı ârifâna vardı akşam olmadan. Gördü ki, yola çıkmış "Buhârî" hazretleri, Kendisini bekliyor, nice zamandan beri. Yanına yaklaşınca, buyurdu ki: (Ey evlât! Tehlikeli yerlerde olur mu istirâhat?) Bir gün de, bu evliyâ, talebeleri ile, Yolculuğa çıkmışlar, giderlerdi bir yere. Yolları, bir ırmağa uğradı en nihâyet. Su, heybetli akardı, derindi hem de gâyet. Bakıp, "Emîr Hüseyin" adlı talebesine, Buyurdu: (At kendini, şu ırmağın içine!) "Emîr Hüseyin" dahî, hiç tereddüt etmeden, "Peki efendim" deyip, atladı suya hemen. Diğer talebeleri, korkuya düştüler hep. Dediler: "Hüseyin'in ne oldu hâli acep?" Ve nihâyet bir müddet geçer geçmez aradan, Seslendi: (Ey Hüseyin, çık gel şimdi oradan!) Çıktı "Emîr Hüseyin" ânında dışarıya. Üzeri kupkuruydu, girmemiş sanki suya. Talebe arasına oturunca o gelip, Hepsi gıbta ettiler, bu hâlini seyredip. Behâeddîn Buhârî, buyurdu: (Ey Hüseyin! Suya atladığında, ne gördün, söyle demin.) Arz etti ki: (Efendim, siz öyle emredince, Kendimi, bir "Oda"da buldum suya girince. Ve lâkin etrâfıma baktığımda o anda, Hayret ile gördüm ki, hiç "Kapı" yok odada. "Nasıl çıkabilirim bu odanın içinden?" Diye düşünürdüm ki, farkettim sizi birden. Siz, bir "Kapı" gösterip, elinizle açarak, Bana buyurdunuz ki: "Kapı burda, işte bak." Açtığınız kapıdan, dışarı çıkınca ben, Sizin huzûrunuzda kendimi buldum hemen.)
.Behâeddîn-i Buhârî / Dört altın!
2003-05-28 01:00:00
Biri naklediyor ki onun talebesinden: Semerkant'ta ikâmet ederdim ben eskiden. Duydum ki, "Behâeddîn Buhârî" hazretleri, Büyük bir velî olup, çokmuş kerâmetleri. Onu gidip görmeyi istiyordum be gâyet. "Buhârâ"ya gitmeye, karar verdim nihâyet. Annem, yola çıkarken "Harçlık" olmak üzere, "Dört altın" dikmiş idi, gömleğimde bir yere. Nihâyet yola çıkıp, Buhârâ'ya eriştim. Ve o "Büyük velî"nin sohbetine yetiştim. Âdetâ âşık oldum, ilk günden o "Velî"ye. İstedim, kabûl etsin, beni talebeliğe. Arz edince, fakîre eyledi çok iltifât, Buyurdu ki: (Biz, altın alırız senden fakat.) Arz ettim ki: (Ama ben, gâyet fakir kimseyim. Yoktur benim yanımda altın gibi bir şeyim.) O zaman buyurdu ki dönüp cemâatine: (Dört tâne altını var, yok diyor bana yine. Annesi, gömleğine dikti o altınları. Gömleğine baksanız, görürsünüz onları.) O böyle söyleyince, utandım, hayret ettim. İsteksiz, altınları sökerek ona verdim. Benden, o "dört altın"ı, alarak o büyük zât, Uzattı bir çocuğa, almadı çocuk fakat. Şöyle tahmîn ettim ki onun almamasını, Kalben "İstemiyordum" ben onun almasını. Velhâsıl almayınca çocuk o altınları, Geri iâde etti, bana yine onları. Beni, talebeliğe almadı yine fakat. Lâkin biliyordum ki, "Bende var bir kabâhat." Bir gün köye gidildi, bâzı talebelerle. Ben de o yolculukta, bulundum onlar ile. Toplandı etrâfına, o köyün insanları. O, tatlı sohbetiyle irşâd etti onları. Yine arz eyledim ki ben o büyük "Velî"ye: (Efendim, kabûl edin beni talebeliğe.) O zaman "dört altın"ı isteyip yine benden, Köyün çocuklarından birine verdi hemen. O dahî almayıp da, edince onları ret, İâde etti bana, "Sevindim" buna gâyet. Çünkü "Altın sevgisi" kalbimde vardı benim. Bundan gecikiyordu, belki talebeliğim. Buyurdu ki: (Sevimsiz bir sıfâttır cimrilik. Bu yolda bulunmaya mâni olan, budur ilk.) Daha sonra, bir nazar etti ki şefkat ile, Çıktı "Dünyâ sevgisi" kalbimden tamâmiyle. Sırf "Allah sevgisi"yle dolu buldum kalbimi. O zaman kabûl etti, benim o dileğimi.
.Behâeddîn - i Buhârî / "Onu nasıl tanıdım?"
2003-05-29 01:00:00
Bu zâtın bir sevdiği "Abdullah-ı Hâcendî", Vardı ki, bir vak'ayı anlatır şöyle kendi: Der ki: Ben gençliğimde, bir "Rehber" arıyordum. "Bir mürşidim olsa da, hizmet etsem" diyordum. "Hakîm-i Tirmizî"nin kabrine en nihâyet, Gelip, onun rûhundan istedim yardım, medet. Sonra uyku bastırdı, uyudum o arada. Heybetli "iki kişi" göründü o rüyâda. Onlardan bir tânesi, bana buyurdular ki: (Ben, "Hakîm-i Tirmizî", "Hızır"dır yanımdaki. Sen, tâbi olmak için, "Kâmil mürşid" ararsın. Ve lâkin hiç arama, burada bulamazsın. Oniki sene sonra, Kasr-ı ârifâna git. O mürşidi, orada bulursun sen o vakit. "Behâeddîn Buhârî" gelecek ki o yerde, İstifâde edersin sen ondan fevkalâde.) Uykudan uyanınca, oradan döndüm geri. Beklemeye başladım, o dediği "Rehber"i. Lâkin iki kimseye rastladım ki sonra ben, Sâlih zât oldukları, belliydi hallerinden. Dedim: (Olur musunuz siz bana rehber, delîl? Zîrâ ben arıyorum bir kâmil-i mükemmil.) Dediler ki: (Bu şehrin falanca köyüne git. Orada var şu anda, ehliyetli bir mürşit.) Ben bunu öğrenince, ayrılarak o yerden, O dedikleri köye, acele gittim hemen. O zâtın huzûruna, edeble girdim, fakat, Göstermedi o bana, hiç ilgi ve iltifât. "Evliyâ"dan olduğu, belliydi her hâlinden. Lâkin merak ettim ki, bakmıyor bana, neden? Yanında bir de oğlu vardı ki bu kişinin, O da vardı farkına, en nihâyet bu işin. Dedi ki: (Sizin için geldi de şimdi bu zât, Ne için kendisine etmezsiniz iltifât?) Bu suâle cevâben, dedi ki: (Ey evlâdım! Onun, bizden nasîbi yoktur ki, ne yapayım. "Behâeddîn Buhârî" gelir ki Buhârâ'da, O, onun talebesi olacaktır orada.) Ben ondan da ayrılıp, bekledim birkaç sene. Sonra gittim oradan, Buhârâ beldesine. Huzûruna girince, beni görüp sevindi. Buyurdu ki: (Hoş geldin, ey Abdullah Hâcendî! O oniki senenin bitmesine ve lâkin, Daha üç gün var idi, sen biraz erken geldin.) Sohbetinin tesiri, belli oldu hâlimden. "Dünyâ muhabbeti"ni çekip aldı kalbimden. Onun himmeti ile, iyi oldu her hâlim. Hattâ kısa zamanda, açıldı hemen kalbim.
.Behâeddîn - i Buhârî / Münâkaşa yasaktır
2003-05-30 01:00:00
Bu zâtın var idi ki, gençten bir talebesi, Çoktu bu üstâdına muhabbeti, sevgisi. "Behâeddîn Buhârî" ona dedi: (Ey filân! Her zaman beni yâd et, çıkarma hâtırından.) O talebe diyor ki: Bu emir mûcibince, Onu unutmamaya çalışırdım gün gece. Bir sene, babam ile Hac yoluna çıkmıştık. Ve bir müddet sonra da, "Hirat"a ulaşmıştık. Seyrederken Hirat'ın bir kısım yerlerini Unuttum bir aralık "Hâce hazretleri"ni. Unutmakla birlikte, bendeki her iyi hal, Mânevî hasletlerim gittiler benden derhal. Sanki feyiz kesildi, uzaklaştı her nîmet. Sanki geri alındı, o tasarruf ve himmet. Kendimi, kupkuru bir odun gibi hissettim. Ne aşk kaldı kalbimde, ne sevgi hayret ettim. Haccımızı yapıp da, edince eve avdet, Hocamın huzûruna vâsıl oldum nihâyet. O beni görür görmez, buyurdu ki: (Ey oğlum! Hirat'ta, beni biraz unuttun, biliyorum. O anki gafletine hiç üzülme, zîrâ biz, Bilâ kasıt yapılan kusurları görmeyiz. Lâkin dostu unutmak, dostluğa sığmaz evlât. Hiç seven, sevdiğini unutur mu bir saat? Başkasına gitseydin, olmazdı fâidesi. Çünkü sen, bu menbadan alıyorsun her feyzi. Benim talebelerim, sanki benim oğlumdur. Başkasının, onlara tasarruf haddi yoktur.) Şöyle anlatıyor ki talebeden biri de: Münâkaşa etmiştim Nesef'te ben biriyle. Bu yüzden, o kimsenin kalbini incitmiştim. Ve hem de kendisinden özür dilememiştim. Aynı gün, Buhârâ'ya, hocama gittim, fakat, Hiç bakmadı yüzüme, etmedi hiç iltifât. Araya koydumsa da, başka talebeleri, Olmadı onların da, yine fâideleri. Sonunda çok yalvarıp, arz ettim ki: (Ne olur, Affedin bu fakiri, olduysa hatâ, kusur.) Buyurdu ki: (Nesef'te, niçin o arkadaşa, Kaba sözler söyleyip, eyledin münâkaşa? Sen bilmiyor musun ki, bir mü'mini incitmek, "Kâbe'yi yıkmak" gibi, bir günâhtır büyücek. Ondan özür dileyip, almadıkça helâllık, Bizim sohbetimize almayız seni artık.) "Peki efendim" deyip, Nesef'e döndüm hemen. Gidip özür diledim, acele o kimseden. Sonra haber verince, bunu kendilerine, Ancak kabûl ettiler, beni sohbetlerine.
.Behâeddîn-i Buhârî / "Üzülme, bekle biraz!"
2003-05-31 01:00:00
Seyyid Emîr Külâl'in, vardı ki bir evlâdı, "Emîr Burhâneddîn"di hem dahî onun adı. O der ki: Otururken biz bir gün evimizde, "Hazret-i Hâce" dahî, var idi o gün bizde. "Mevlânâ Ârif" diye, vardı bir din kardeşim. Uzakta olduğundan, çoktandır görmemiştim. Öyle özlemiştim ki o kimseyi o ara, Derdim ki: "Gelir mi ki, o kişi buralara?" Hazreti Hâce'ye de, eyleyince bunu arz, Buyurdu: (Bunun için üzülme, bekle biraz.) Gerçekten ertesi gün, hem de sabah erkenden, Çıkıp geldi o kişi oraya hakîkaten. Dedi: (Dün, bu saatte, evimde otururken, "Hâce hazretleri"nin sesini duydum birden. İsmimle çağırarak, dedi: "Gel Buhârâ'ya!" Ben de, alelacele, çıkıp geldim buraya.) Onun talebesinden, anlatır ki biri de: İkâmet ediyorduk önce "Taşkent" ilinde. Üstâdımı görmeye giderdim bâzı vakit. Bir gün, yine içimden, ses geldi: "Hocana git!" Hemen kavuşmak için, o büyük "Evliyâ"ya, Aynı gün yola çıktım, Taşkent'ten Buhârâ'ya. Zevcem, yola çıkmadan getirip biraz altın, Dedi: (Bu altınları, koy önüne o zâtın.) "Niçin gönderiyorsun?" diye sordum hanıma. Gizledi niyetini, demedi yine bana. Ben de ısrâr etmeden, aldım o "Altın"ları. Gidince, üstâdıma arz eyledim onları. O, tebessüm ederek, buyurdu ki: (Ey filân! Bana, "Çocuk kokusu" gelir bu altınlardan. Ümîd ediyorum ki, yakında cenâb-ı Hak, Size bir "Erkek çocuk" verecektir muhakkak.) O zaman ben anladım zevcemin niyetini. Ve gördük o duânın hemen bereketini. O büyük evliyânın, yüksek duâlarıyla, Bize, bir "Sâlih oğul" bahşetti Hak teâlâ. Talebeden biri de, bize şöyle nakleder: Bir yerde, üstâdımla bulunurduk berâber. Bir gün, haber aldım ki birâderim hakkında, Dediler: (Vefât etti Şemseddîn Buhârâ'da.) Hemen cenâzesine yetişebilmek için, "Hâce Behâeddîn"den istedim gidip izin. Buyurdu: (İstiyorsan, Buhârâ'ya git, fakat, Şemseddîn şimdi sağdır, etmedi ki o vefât. Ben, onun kokusunu duyuyorum şu anda. Hattâ o bulunuyor, şimdi çok yakınlarda.) O an kapı çalındı, açınca hayret ettim. Zîrâ girdi içeri, neş'eyle birâderim.
.Behâeddîn-i Buhârî
2003-06-01 01:00:00
O himmet olmasa... Talebesinden biri anlatıyor ki şöyle: Evden çıktım, "Hocam"ı ziyâret gâyesiyle. Yolumun üzerinde, vardı bir büyük ırmak. Köprü var idiyse de, baktım ki hayli ırak. O esnâda, kalbime bir fikir geldi benim. Dedim: (Suyun üstünden, yürüyerek gideyim.) Büyük bir cesâretle, Allaha güvenerek, O ırmağın üstünden, yürüdüm karşıya dek. Üstâdıma varınca, buyurdu ki: (Evlâdım! Seni gözetliyorum, gelirken adım adım. O suda yürümeyi, ben getirdim aklına. Sonra koydum elimi, ayağının altına. İstesem, kalbindeki o hallerin hepsini, Alır ve himmetimden mahrum ederim seni.) Ve bütün hallerimi aldılar bende olan. Kendimi kupkuru ve rûhsuz buldum o zaman. Sonra, geri vererek, bir teveccüh ettiler. Çok yüksek makamlara beni ilerlettiler. Ve yine "Burhâneddîn" adında bir sevdiği, Vardı ki, çok severdi o dahî bu "Velî"yi. O, bir gün, bu "Velî"nin bağda olduğu saat, Ona, balık götürüp, hediye etti bizzât. Hâce "Behâeddîn-i Buhârî" hazretleri, Alıp kabûl buyurdu, gelen bu hediyeyi. Ateş yakıp, pişirmek istediler o günde. Lâkin yağmur bulutu belirdi gökyüzünde. Sonra şimşek çakarak, bir yağmur başladı ki, Su, gökten kova ile boşanıyordu sanki. Buyurdu: (Burhâneddîn, duâ et de Allaha, Yağmur, bir müddet için yağmasın bizim bağa.) O da "Peki" diyerek, etti şöyle tazarrû: (Yâ İlâhî, bu bağa yağdırma bu yağmuru.) Yağmur devam ederken her yere fazlasıyle, Yalnız o bağ içine, yağmıyordu az bile. Yine, "Mevlânâ Ârif" diye bir talebesi, Var ki, şöyle anlatır bir vak'ayı kendisi: Diyor ki: Bir kış günü, yok idi fazla soğuk. Biz, hocamla birlikte, bir yere gidiyorduk. Bir miktar yol gidince, baktık ki biz bir ara, Hava birden sertleşip, başladı "tipi, bora". Lâkin bu fırtına ve tipi başladığında, Bir ayakkabım bile, yok idi ayağımda. O an, büyük üstâdım, yerinde kıldı karar. Gök yüzünden tarafa, şöyle bir etti nazar. Onun "O bakışı"yle, durdu tipi, fırtına. Kar yağışı ve rüzgâr, o anda erdi sona... ............................................................................. "Şiirlerle Menkıbeler" kitap haline getirildi: Tel: 0212 432 77 94
.Behâeddîn Buhârî
2003-06-02 01:00:00
"Bensiz mi yiyordunuz?" Bir köyde, bu "Velî"yi çok seven talebeler, Bir evde toplanarak, bir araya geldiler. Gâyeleri, o akşam biraz sohbet etmekti. "Hâce hazretleri"nden konuşup bahsetmekti. Sütlâç pişirmişti ki ev sâhibi, o ara, Getirdi bir kap ile, ikrâm için onlara. Orta yere koyarak, dedi ki: (Kardeşlerim! Haydi gelin, buyurun, hep birlikte yiyelim.) Bu dâvet üzerine, yerlerinden kalktılar. Oturup, ellerine birer kaşık aldılar. Ve lâkin o sütlaçtan, kimse yiyemiyordu. Zîrâ kimsenin eli, kıpırdıyamıyordu. Sanki "Bağlanmış" idi elleri herbirinin. Uzanamıyorlardı sütlaca bunun için. Hepsi, birbirlerine hayret ile bakarak, Dediler ki: (Bu işte, bir hikmet var muhakkak.) O sütlâçtan, hiç biri yemeden tek bir kaşık, Çâresiz, o sofradan kalktılar hepsi artık. O andan îtibâren, geçmişti ki bir saat, Teşrîf etti o eve, birden o "Mübârek zât". Buyurdu: (Kardeşlerim, ben Kasr-ı ârifân'dan, Bu köye gelmek için, yola çıktığım zaman, Sütlâcı, pişirmek için, siz ocağa koydunuz. Sonra, benden bahsedip, sohbete koyuldunuz. Ben yarı yolda iken, pişti sütlâcınız da. Ve yemek istediniz, siz onu aranızda. Nasıl yiyecektiniz ve lâkin biz olmadan? Bağlandı elleriniz, yiyemediniz ondan. "Bir hikmet var" diyerek, sofradan kalktınız hep. Beni beklemek imiş, demek ki buna sebep. Haydi, şimdi getirin o sütlâcı ortaya. Hep berâber oturup, yiyelim doya doya.) Onlar, sevinç içinde sütlâcı getirdiler. Büyük huzûr içinde, neş'e ile yediler. Yine bu "Büyük zât"a, yeni talebe olan, Biri de, bir vak'ayı ediyor şöyle beyân: Vaktâ ki nasîb oldu bana da talebelik, O gün, bir talebesi öğüt verdi bana ilk. Dedi ki: (Yolumuzda, mühimdir hayâ, edep. En çok buna riâyet ederiz burada hep. Meselâ hocamızın evlerinden tarafa, Ayak uzattığımız olmamıştır bir defâ.) Ben de, bir gün dışarda yatmıştım kısa bir an. Gelip, ayaklarımı tekmeledi bir hayvan. Fırlayıp kalktım hemen, çok acı hissederek. Düşündüm ki: "Bunun bir hikmeti olsa gerek." O esnâda, yaptığım o hatâyı anladım. Zîrâ o eve doğru uzanmıştı ayağım.
.Ubeydullah-ı Ahrâr / "Bu el, onun elidir!"
2003-06-03 01:00:00
Allah adamlarından "Ubeydullah-ı Ahrâr", Sâyesinde, zulmetten nûra çıktı insanlar. Çocukken parlıyordu yüzünde nûr ve şuâ, Görenler hayrân olur, ederdi ona duâ. "Şihâbüddîn" adında, vardı ki bir dedesi, Evliyâ bir zât olup, yüksekti derecesi. Hastalanıp, vefâtı yaklaşınca bu zâtın, Vedâlaştı hepsiyle, âile efrâdının. Sonra, torunlarıyla görüştü birer birer. En son, "Ubeydullah"ı yanına getirdiler. Henüz pek küçük idi Ubeydullah o zaman. O içeri girince, doğruldu yatağından. Kucağına alarak, bağrına bastı onu. Ağlıyarak dedi ki: (Bekliyordum ben bunu. Bu, çok büyük bir velî olacaktır ilerde. Ve lâkin ben hayâtta bulunmam o günlerde. Âlemi tutacaktır, bunun feyz ve nûrları. Emrinde olacaktır, cihân pâdişâhları.) Sonra da, babasına buyurdu ki: (Ey oğlum! Bunun yetişmesini, sana ısmarlıyorum.) Akrânları oynarken, o, hiç oynamıyordu. Zîrâ oyun oynamak, ona tad vermiyordu. Derlerdi: (Bizim ile oynamazsın sen niçin?) Derdi ki: (Biz dünyâya, gelmedik oyun için.) Gençliğinde, ziyâret eylemişti Hire'yi. O yerde, bir kimseden duydu "Yâkub Çerhî"yi. Onun muhabbetiyle, tutuştu, yandı birden. Onu görmek üzere, derhal çıktı o yerden. Huzûruna girince, gördü sevgi, iltifât. Kalbinden geçirdi ki: "İşte aradığım zât." Onu, "Yâkub-i Çerhî" görür görmez ilk daha, Farketti kalbindeki o cevheri bî-bahâ. Bahaddîn Buhârî'yi, anlatıp uzun uzun, Dedi: (İşte bu zâttır, rehberi yolumuzun.) Elini uzatarak, sonra Ubeydullah'a, Buyurdu ki: (Şimdi kalk, gel eyle müsâfaha.) Bir an tereddüt etti Ubeydullah-ı Ahrâr. O zaman buyurdu ki: (Yüzüme eyle nazar.) Bakınca, öyle nûrlu gördü ki cemâlini, Sarılıp kucaklamak istedi kendisini. "Yâkub-i Çerhî" dahî, buyurdu ki: (Gel beri. Behâeddîn Buhârî tutmuştur bu elleri. Demişti "Senin elin, aynen benim elimdir. Senin elini tutan, benim de sevdiğimdir." Bu el, onun elidir, haydi müsâfaha et. Sana müyesser oldu bu nîmet ve saâdet.) Hürmet ve muhabbetle, tutup öptü elini. "Üç ay" hizmet ederek, aldı icâzetini.
.Ubeydullah-ı Ahrâr / Hep yardıma koşardı...
2003-06-04 01:00:00
"Ubeydullah-ı Ahrâr", üstâdına az hizmet, Ederek almış idi, ondan mutlak icâzet. Üç ay gibi zamanda, işinin bittiğini, Görüp, "Yâkub Çerhî"den sordular hikmetini. Buyurdu: (Onun gibi gelseydi her kim şâyet, Onlar da, böyle çabuk alırlardı icâzet. Yağını, fitilini hazırlamış o kişi. Biz, yalnız yakmak için, verdik ona "Ateş"i.) Üç ay hizmet edince, kalbine nûrlar doldu. Yirmidokuz yaşında, "Velîyyi kâmil" oldu. Üstâdından ayrılıp, döndü memleketine. Zirâatle uğraşıp, çok mal girdi eline. O kadar bereketli oldu ki mahsûlleri, "Binüçyüz"den ziyâde var idi çiftlikleri. Amele çalışırdı herbirinde "Üçer bin". Her çiftliğe, ayrıca vekîller etti tâyin. Anbarına giren şey, çok bereketlenirdi. Bir yılda, "sekizyüz bin batman" uşur verirdi. Bu kadar zengin iken "Ubeydullahi Ahrâr", Kalbinde, mal sevgisi yok idi zerre kadar. Herkese, o kadar çok yapardı ki "bol ihsân", Onun yaptığı gibi, yapamazdı her insan. Rahat etmesi için, kendisinden gayrisi, Her türlü meşakkati, yüklenirdi kendisi. Tanıdık tanımadık, dost düşman ayırmadan, Herkesin yardımına, koşuyordu durmadan. Öyle fazla idi ki yardımı fakirlere, "İyilik" ve "ihsân"ı, destan oldu dillere. Derdi ki ("Tasavvuf"la, yoktu benim bir ilgim. Yoktu hem "Evliyâlık" husûsunda bir bilgim. Tasavvuf kitâbı da, okumuş değilim hiç. Yoktu başka hasletim, sâdece bir "Şey" hâriç. Hak teâlâ, bir "Haslet" ihsân etmiş ki bana, Koşardım darda kalan kulların yardımına. Ayırmazdım dost-düşman, hattâ kâfir-müslümân. Herkese "Hizmet" için, can atardım her zaman. Bu huyum sebebiyle, lütfetti Hak teâlâ, Tasavvufta derecem, herkesten oldu âlâ Çok severim "Hizmet"i, budur yaradılışım. Meselâ medresede vardı üç arkadaşım. Hasta oldu üçü de, kaybedip sıhhatini. Ben aldım üzerime, onların hizmetini. Sonra, hastalıkları bana etti sirâyet. Buna rağmen, severek yapardım yine hizmet. Zîrâ bu iş, kat'iyyen değil benim elimde. "Yardım etme" hasleti, mevcuttur hilkatimde.)
.Ubeydullah-ı Ahrâr / Testi kırılmasaydı
2003-06-05 01:00:00
Bir gün, sevdiklerinden var idi ki bir kişi, Tam yapacağı anda günâh olan bir işi, Bu "Velî"nin sesiyle, toparlandı ansızın. Buyurdu ki: (Dur yapma, günâhtır o yaptığın!) Sonradan gördüğünde Ubeydullah Ahrâr'ı, Buyurdu ki: (Ateş bil haram ve günahları. Bizi, yoktan yaratıp, vermişken her nîmeti, Kul, nasıl ona karşı işler bir ma'siyyeti?) Aynı kişi başka gün, yine uyup nefsine, "Şarap" almış giderdi, bir akşam hânesine. Lâkin şarap testisi, çarparak bir duvara, Kırılıp, içindeki döküldü hep yollara. Anladı bu sefer de, bir îkâz olduğunu. Tuttu o "Velî" zâtın hânesinin yolunu. "Ubeydullah-ı Ahrâr" buyurdu ki: (Evlâdım! Bir kul, günâh yolunda atmamalı bir adım. Bilesin ki o testi, kırılmasaydı şâyet, Benim kalbim kırılıp, üzülecektim gâyet.) O kişi pişmân olup, etti tövbe, istiğfâr. Günah işlememeyi, kendine etti şiâr. Başka bir talebesi var idi ki, pek fakir. Bir seferden dönerken, oldu ona misâfir. Üstâdın geldiğini görünce ev sâhibi, Çok sevindi, cennetten bir müjde gelmiş gibi. Lâkin o talebenin, genç ve güzel bir oğlu, Vardı ki, bilmiyordu onun kim olduğunu. Zîrâ teşrîf etmişti evlerine henüz ilk. O genç, surat asarak, gösterdi hürmetsizlik. "Ubeydullah-ı Ahrâr", görüp gencin hâlini, Acıyıp, kendisine çekti onun kalbini. Yavaşça buyurdu ki: "Doğru mu böyle yapmak? Ben de, senin yüzünü kara edeceğim bak." Biraz sonra, âniden, genç fırlayıp yerinden, "Ubeydullah Ahrâr"ın önüne geldi birden. Dedi ki: (Ey efendim, uzak yoldan geldiniz. Size ikrâm edeyim, ne arzu ederseniz.) (Bir sıcak çorba getir) buyurunca o gence, Ocağı yakmak için, koşuverdi hemence. Çabuk yansın diye de, üflüyordu durmadan. Öyle ki, yüzü gözü oldu hep is ve duman. Ocak tutuşuyorken, onun üflemesiyle, Kalbi de tutuşmuştu o zâtın "Sevgisi"yle. Simsiyah yaptıysa da, yüzünü ocak isi, Nûrlandırdı kalbini, o velînin "Sevgi"si. Sonra, o pişirdiği çorbayı getirerek, Kavuştu himmetine, bizzât ikrâm ederek. O günden sonra artık, ayrılmadı yanından. Çok istifâde etti onun füyûzâtından...
.Ubeydullah-ı Ahrâr / Şarap olan bal!
2003-06-06 01:00:00
"Ubeydullah-ı Ahrâr", bir gün hizmetkârına, Buyurdu: (Semerkant'tan, biraz "Bal" getir bana.) Hizmetçi "Peki" deyip, sefere çıktı derhal. Emredildiği gibi, satın aldı biraz "Bal". Sonra, tam dışarıya çıkıyorken, ansızın, Dükkândan içeriye, girdi bir "Güzel kadın". Şehvet nazarı ile, kadına baktı bir an. Biraz sonra ayrılıp, yoluna oldu revân. Taşkent'e vâsıl oldu, üstâdının evine. Takdîm etti o balı, derhal kendilerine. Lâkin o büyük "Velî", kaşlarını çatarak, O hizmetçi kişiye, pek sitemle bakarak, Buyurdu ki: (Sen gittin, "Bal" alıp gelmek için. Lâkin "Şarap" getirdin sen bize, acep niçin?) Hizmetçi çok şaşırıp, verdi ki şöyle cevap: (Efendim, bu kutuda "bal" vardır, değil "şarap".) Ve lâkin o kutuyu açar açmaz hizmetçi, Gördü ki, hakîkaten "Şarap" dolu hep içi. Düşündü: "O kadına bakmıştım Semerkant'ta. Utanıp, hatâsına tövbe etti o anda. Demek ben, o günâhı eyleyince irtikâb, Kutudaki bu "Bal" da, bir anda oldu "Şarap". Bir talebesi vardı, yine bu "Evliyâ"nın, Ticâret işlerini yapardı hep bu zâtın. Ticaretten dönerken büyük bir kervan ile, Birden karşılaştılar, bir grup harâmîyle. Ve lâkin o talebe, etmedi hiç endîşe, Düşündü ki: "Üstâdım verdi beni bu işe. Bu kervanı, o bana mâdem etti emânet, O halde ondan bana, gelir yardım ve medet". Gözlerini kapayıp, düşündü üstâdını. Talep etti âcilen, yardım ve imdâdını. Sonra kılıç çekerek, bindi derhal atına. Eşkıyânın üstüne, saldırdı tek başına. Kendini, "Üstâdının şeklinde" buldu o an. O değil, üstâdıydı sanki öyle saldıran. Kalabalık bir grup idi ki hem de onlar, Korkudan, hepsi kaçıp, darmadağın oldular. O talebe, gelince üstâdın huzûruna, O, bir şey söylemeden, şöyle buyurdu ona: (Zayıflar, kuvvetli bir düşmana rast gelseler, Kendi kuvvetlerinden vazgeçip onlar eğer, Allah adamı olan "Velîler"in birinden, Yardım talep etseler rûhâniyetlerinden, Hak teâlâ, onlara, verir ki öyle kuvvet, Düşman, onlara karşı edemez mukâvemet. Dağı bile devirir "Evliyâ"nın himmeti. Sizin kurtulmanızın, buydu asıl hikmeti.
.Ubeydullah-ı Ahrâr / "Oğlum, Horasan'a git!"
2003-06-07 01:00:00
Bir talebesi vardı, "Ubeydullah Ahrâr"ın. Yıllarca sohbetinde bulunmuştu bu zâtın. Yanına çağırarak bir gün bu talebeyi, Sordu: (Düşünmez misin, memlekete gitmeyi?) Arz etti ki: (Efendim, bir mecbûriyet hâriç, Yanınızdan ayrılıp gitmeği istemem hiç.) Buyurdu ki: (Evlâdım, Horasan'a git hemen. Sıkıntı veriyorlar bana baban ve annen.) "Peki efendim" deyip, gitti o Horasan'a. Söyledi bunu aynen, anne ve babasına. Onlar bunu duyunca, ağladılar bir nice. Zîrâ hatâlarını anladılar iyice. Dediler: (Biz beş vakit namâzı müteâkip, Ubeydullah Ahrâr'a, biraz teveccüh edip, Ve duâ ederdik ki peşinden Rabbimize: Artık izin versin de, göndersin seni bize.) O dahî çok ağlayıp, gitmeye aldı izin. Kavuştu üstâdına, bir daha dönmeksizin. Yine bu büyük zâtı sevenlerden birinin, Bir "Hizmetçi kölesi" var idi, gâyet emîn. Bir gün nasıl olduysa, kaybetti kölesini. Aradı Semerkand'ın her ücrâ köşesini. Gezerken yine onu aramak gâyesiyle, "Ubeydullah Ahrâr"ı gördü talebesiyle. Atının dizginini tutarak gidip derhal, Ağlayıp, arz etti ki: (Böyledir işte ahvâl. O benim her şeyimdi, artık siz bilirsiniz. Bu derdimi, ancak siz halledebilirsiniz.) O, eliyle gösterip köylerden birisini, Buyurdu: (Aradın mı, şu köyde kendisini?) "Hayır" deyip, doğruca o köye vardı hemen. Ve buldu kölesini, o köyde hakîkaten. Su dolu bir testiyle, şaşkın oturuyordu. Yaklaşıp, "Neredeydin?" diyerek ona sordu. Dedi: (Evden dışarı çıkmıştım ki bir ara, Bir atlı beni tutup, kaçırdı uzaklara. Sonra da, "Köle" diye birine sattı beni. Günlerdir görüyordum o zâtın hizmetini. Bir gün de göndermişti, ırmaktan su almağa, Şu testiyi alarak, gitmiştim o ırmağa, Doldurup, tam geriye dönecektim ki, birden, Kendimi burda buldum, şaşırdım hayretimden. "Rüyâ mı görüyorum, uyanık mıyım?" diye, Hayret içerisinde dalmıştım düşünceye. İşte bu şaşkınlıkla, bu yerde otururken, Sizin geldiğinizi farkettim tâ ilerden.) O kişi öğrenince, işin hakîkatini, Anladı o "Velî"nin büyük kerâmetini.
."Bizim işimiz başkadır"
2003-06-08 01:00:00
Ubeydullah-ı Ahrâr Bu büyük zât, ekseri giderdi sultânlara. Çok tesirli olurdu, nasîhati onlara. Üstlerinde nüfûzu öyle çoktu ki onun, Cihân pâdişâhları, eğmişti ona boyun. Ve hattâ kendisi de, buyurdu ki bir sefer: (Talebe yetiştirmek isteseydim ben eğer, Hocalar, tek talebe bulamazdı bir yerde. Lâkin başka vazîfe verildi bizlere de. "Zâlimlerin şerrinden, mü'minleri korumak. Dîni kuvvetlendirip, islâmiyyeti yaymak". Bize, bu vazîfeler verilmiştir ki şu an, Bunu te'mîn etmeye çalışırız durmadan.) Buyurdu: (Allah bize, verdi ki öyle tesir, İstesem, "Çin sultânı" olurdu bana esir. "İlâhlık" dâvâ eden, o çok mağrur Melik'i, Öyle tesir altında bırakabilirim ki, Sultânlığı bırakıp, olurdu bana âşık. Ve koşardı kapıma, yalın ayak, baş açık. Böyle bir tasarrufa sâhipsek de, yine biz, Bu babta, Rabbimizin takdîrini bekleriz. Onun irâdesine, tam rızâ göstererek, Ona boyun eğeriz, edebi gözeterek.) Semerkant'ta o zaman, "Mirzâ Abdullah" diye, Bir sultân var idi ki, gitti onu görmeye. Karşılamak üzere, biri geldi beğlerden, Buyurdu ki: (Sultânı görmek için geldim ben.) O ise, edepsizce cevap verip dedi ki: (Bizim pâdişâhımız, pervâsız biridir ki, Öyle kolay değildir onunla görüşmeniz. Bizim sultânımızla nedir sizin işiniz? Bir dervîş hâliniz var gördüğüm kadariyle. Ne işi olabilir, dervîşin sultân ile?) "Ubeydullah-ı Ahrâr", buna gadaplanarak, O edepsiz kişiye buyurdu ki: (Bana bak! Eğer pervâsız ise, sizin o melikiniz, Pervâlı biri ile, onu değiştiririz. Git, bunu kendisine söyle benden çabucak. Ve bir hafta sonunda, gör ki neler olacak.) Kalemini çıkarıp, eli ile o ara, O melikin "İsmi"ni, yazıverdi duvara. Sonra da, parmağını ağzında ıslatarak, "Sildi" o hükümdârın ismini tam olarak. Ve oradan ayrılıp, Taşkent'e döndü yine. Ânında korku girdi, o melikin kalbine. Aradan geçmişti ki, tam da bir hafta kadar, Onun memleketine saldırdı bir hükümdâr. Öldürüp, Semerkant'a hâkim oldu topyekün. "İsmi" gibi, "Cismi" de silinip gitti o gün.
.Ubeydullah-ı Ahrâr
2003-06-09 01:00:00
"Rüyâda okuduk ya!" "Ubeydullah-ı Ahrâr", bâzı talebesiyle, Bir yere giderlerken ziyâret gâyesiyle, Kâğıt kalem istedi, talebenin birinden, "Ebû Saîd" yazdı ve cebine koydu hemen. Sonra da, bir "Fâtiha" okudu onun için. Hiç kimse, hikmetini anlamadı bu işin. Bir tânesi sordu ki: (Efendim, az önce siz, Ebû Saîd ismini, ne için kaydettiniz?) Buyurdu ki: (Bu, öyle birinin ismidir ki, Çok yakında, o olur bu yerlerin meliki. Semerkant, Horasan ve Taşkent'i de alarak, Bütün bu bölgelere, hükmeder tam olarak.) Fazla geçmemişti ki o günden îtibâren, "Ebû Saîd"in ismi, yükseldi hakîkaten. Meğer "Ebû Saîd" de, o günün sabahında, Evliyâdan birini görmüştü rüyâsında. O velî, kendisine dedi: (Yâ Ebâ Saîd! Ubeydullah Ahrâr'ın, sohbetine sen de git. Bak, o senin ismini yazıp koydu cebine. Ve Fâtiha okudu sırf senin nusretine. Bu devrin kutbu odur, Taşkent'tedir hem şu an. Koş onun hizmetine, geçirme daha zaman.) Uyanınca gördü ki, tutulmuş kendisine. Ve o gün yola çıktı, Taşkent memleketine. Varınca, ahâliden sordu onun evini. Ve öğrendi onlardan, nereye gittiğini. Daha sonra, atını koşturdu o tarafa. Onun muhabbetiyle yanıyordu âdetâ. Bu aşk ve heyecânla, koşturdu o gün atı. Ve nihâyet yetişip, gördü o "Velî zât"ı. "Ubeydullah Ahrâr"ı görür görmez o bizzât, Dedi ki: (İşte budur, rüyâda gördüğüm zât. Odur benim ismimi yazıp cebine koyan. Ve odur, benim için bir Fâtiha okuyan.) Attan inip, hürmetle gidiverdi yanına. Ve attı kendisini, mübârek ayağına. Bu görüşmeden sonra, o gitti diyârına. Hayli asker toplanıp, birikti etrâfına. "Semerkant'ı fethetmek" gâyesiyle tekrardan, Gelip himmet istedi, "Ubeydullah Ahrâr"dan. Buyurdu ki: (Bu işte, nedir maksat ve niyet? Eğer Allah içinse, erişir yardım, medet.) "Ubeydullah Ahrâr"ın himmet ve duâsıyla, Semerkant üzerine yürüdü ordusuyla. Bir ara, "Ebû Saîd" baktı ki cenk gününde, "Ubeydullah Ahrâr" da gider ordu önünde. Ondan kuvvet alarak, verdi bir "Hücûm!" emri, İki saat içinde, fetheyledi o yeri.
.Ubeydullah-ı Ahrâr / Îkâz etti, fakat...
2003-06-10 01:00:00
"Ahmet Mirzâ" vardı ki, Semerkant sultânıydı. "Ubeydullah Ahrâr"a gönülden tam bağlıydı. Onun bir kardeşi de, "Sultân Mahmûd" adında, Hükümdârdı o dahî Semerkant yakınında. Bu sultân, birâderi "Ahmet Mirzâ"ya karşı, Toprağına göz dikip, arzu etti savaşı. Duyup "Ahmet Mirzâ" da, onun bu niyetini, "Ubeydullah Ahrâr"a arz eyledi hâlini. O dahî mektup yazıp, derhal "Sultân Mahmûd"a, Buyurdu ki: (Sana hiç yakışır mıydı bu da? Siz, iki kardeş olup, birer hükümdârsınız. Keşke birbirinize yardımcı olsaydınız. Ben îkâz ediyorum, seni sevdiğim için. Yoksa, sana dokunur netîcesi bu işin.) Çok îkâz ettiyse de, böyle "Sultân Mahmûd"u, O, yine vazgeçmeyip, topladı büyük ordu. Yürüdü pervâsızca, geldi muhâsaraya. Bundan, çok korku geldi, sultân "Ahmet Mirzâ"ya. Zîrâ birâderinin, çok üstündü ordusu. Buydu "Ahmet Mirzâ"nın endîşesi, korkusu. "Ubeydullah Ahrâr"a, bunu da arz ederek, Dedi ki: (Bu orduya, imkânsız güç yetirmek.) Buyurdu ki: (Hiç korkma, olma sakın ümitsiz. Allahın izni ile, biz bu işe kefîliz.) Ve nihâyet başladı, çok şiddetli bir savaş. Düşman ilerliyordu şehire yavaş yavaş. Gerçekten çok üstündü kardeşinin kuvveti. Bir anda kırmışlardı, karşı mukâvemeti. Tam gireceklerdi ki düşmanlar Semerkant'a, Kuvvetli bir "Kasırga" kopuverdi bir anda. Öyle şiddetliydi ki, göz gözü görmüyordu. Düşmanlar, birbirini vurup öldürüyordu. Askerler, atlarıyle başladı devrilmeye. İmkân yoktu, bir adım bile ilerlemeye. Hattâ o askerlerin, öyle oldu ki hâli, Havaya uçarlardı "Kuru yaprak" misâli. "Ana-baba günü"ne dönmüştü sanki meydan. Hiç kimse, diğerini görmezdi toz dumandan. "Kasırga"nın şiddeti, gittikçe artıyordu. Atlar, sâhiplerini çiğneyip kaçıyordu. En son, "Sultân Mahmut" da, kaçtı harp meydanından. Ordusu da toplanıp, kaçtılar hep ardından. "Ubeydullah-ı Ahrâr" buyurdu ki: (Ey Ahmed! Geç ordunun başına, kaçanları tâkîb et.) Koşturup, altı fersah peşlerinden gittiler. Çok düşman askerini, kılıçtan geçirdiler. Himmet ve yardımıyle "Ubeydullah Ahrâr"ın, Yine muvaffakiyyet oldu "Ahmet Mirzâ"nın.
.Ubeydullah-ı Ahrâr / "Çabuk çıkın evlerden!"
2003-06-12 01:00:00
Evliyânın büyüğü, "Ubeydullah-ı Ahrâr", Taşkent'e gidiyordu, mevsim güzel, ilkbahar. Yolda akşam olunca, talebesinden olan, Birisinin evinde, misâfir oldu o an. Yatma vakti gelince, çağırıp talebeyi, Buyurdu ki: (Evlâdım, yanımda yat sen dahî.) "Peki efendim" deyip, çekildi bir kenara. Uykuya dalmıştı ki, bir ses duydu o ara. Tam gece yarısında, sordu ki mübârek zât: (Uyuyor musun, yoksa, uyanık mısın evlât?) Talebesi dedi ki: (Uyumuyorum şu an.) Ubeydullah-ı Ahrâr buyurdu ki o zaman: (Hemen kalk yatağından, burada durma artık. Topla eşyâlarını ve derhal dışarı çık. Ve uyandır acele, bu mahalle halkını. Herkes alsın yanına, kıymetli mallarını. Beni tâkîb ederek, peşimden gelin hemen.) Böyle deyip, sür'atle dışarı çıktı evden. Yöneldi bir tepeye, hızlı adımlar ile. Onu tâkîb ettiler, insanlar da hız ile. Tam tepenin üstüne toplanıp o insanlar, Dediler: (Niçin geldik buraya, bir şey mi var?) Onlar böyle söylerken, o anda birdenbire, Yukardan bir "Sel" kopup, iniverdi şehire. Önüne ne geldiyse, ağaç, kaya, ev, duvar. Alıp götürüyordu, helâk oldu çok mallar. "Sel", kısa bir zamanda harâb etti her yeri. Öyle ki, daha önce gelmemişti benzeri. Sellere kapılmaktan kurtulanlar, o gece, Onun kerâmetini anladılar böylece. O Hârikulâdeyi görünce böyle hepsi, O gün, cânü gönülden oldular talebesi. O zât buyuruyor ki: (İki tür "günâh" vardır. Birisi, Allah ile kullar arasındadır. İkinci tür günâhlar, kulların birbiriyle, Münâsebetlerinden olurlar tamâmiyle. Birinci tür günâhı, olsa da büyük, ufak, Ya cezâ verir, ya da, affeder cenâb-ı Hak. Kullar arasındaki günâhlara gelince, Bunlarda, kulların da hakkı vardır bir nice. Bu türlü günâhlarda, "Adâlet" olacaktır. Alacaklı, borçludan hakkını alacaktır. Lâkin geçmez orada, dünyâdaki paralar. Verilir "Sevap, ecir", yüklenilir "Günâhlar". Bir liralık hak için, yetmiş yıllık namâzın, Ecri, karşı tarafa verilir, varsa yarın. Yoksa, alacaklının günâhları alınır. Borçluya yükletilip, Cehenneme atılır.
.Ubeydullah-ı Ahrâr / Dünyâ sevgisi
2003-06-13 01:00:00
"Ubeydullah Ahrâr"a bir gün geldi bir kadı. Dedi ki: (Bana dahî anlatın hakîkatı. Ben de, size talebe olmayı istiyorum. Ben dahî bu şerefe kavuşayım diyorum.) Bu kişi, her ne kadar yalvardıysa da, fakat, "Ubeydullah-ı Ahrâr" etmedi hiç iltifât. Her gün gelip giderdi, "Kabûl olayım" diye. Yine kabûl etmedi onu talebeliğe. Diğer talebeleri, durumu görürlerdi. Hikmetini bilmeyip, çok merak ederlerdi. Biri dayanamayıp, arz etti ki nihâyet: (Efendim, onun hâli mâlumunuzdur elbet. "Kabûl olmadım" diye, çok fazla üzülüyor. Boynu bükük ve mahzûn, kabûlünü bekliyor.) Cevâben buyurdu ki Ubeydullah-i Ahrâr: (Evlâdım, o kişinin gönlünde "Dünyâlık" var. Bir kimsenin kalbinde, varsa "Dünyâ sevgisi", Onun, hiç yolumuzda olmaz istifâdesi. Hattâ "On sene" sonra, ereceği mevkîye, Hırslı olan, yakışmaz burda talebeliğe. Böyle olan birine, büyüklerin yolunu, Anlatmak uygun olmaz, düşünmeyin siz onu.) Bu hâdiseden sonra, "On yıl" geçti aradan. "Ubeydullah-ı Ahrâr" göç etti bu dünyâdan. O kadı, on yıl sonra "Baş kadı" olmuş idi. Bu hâlinden ötürü, gâyetle sevinçliydi. Lâkin artık bu yola girmek için, kalbinde, Bir arzu kalmamıştı, bu işin akabinde. Talebeler, görünce ondaki bu halleri, Dediler: (Hocamızın çıktı kerâmetleri. Kalbinde, "Mevkî makam" düşüncesi var diye, Kabûl buyurmamışlar onu talebeliğe.) "Ubeydullah-ı Ahrâr" buyurdu: (Ey insanlar! Allahın, biz kullara nice nîmetleri var. Bunların içinde de, en kıymetlisi vardır. O da, bir "Evliyâ"yı ona tanıtmasıdır. Yâni seviyor ise, bir kulu Allah eğer, Ona, bir "Evliyâ"yı tanımak nasîb eder. Tadı, "Velîler" ile gelir her memleketin. Bir yerde "Velî" varsa, tadı vardır o yerin. Velhâsıl saâdete kavuşabilmek için, Şu üç şartı yapması lâzım gelir kişinin. Birincisi, "Dînini öğrenmek"tir iyice. Felâha kavuşulmaz din öğrenilmedikçe. İkincisi "Amel"dir, yâni öğrendiğini, Nefse zor gelse dahî, yapmaktır herbirini. Üçüncüsü, her işi "Allah rızâsı" için, Hâlisâne niyetle yapmasıdır kişinin
.Ubeydullah-ı Ahrâr
2003-06-14 01:00:00
İşlerin iyisi... "Ubeydullah-ı Ahrâr", buyurdu ki bir kere: (İnsan, hiç gitmemeli bilmediği bir yere. Hakdan gayri her şeyden, yüz çevirip müslümân, Allahü teâlâya dönmelidir her zaman. Bularak gönül ehli bir "İslâm âlimi"ni, Onun rehberliğinde, düzeltmeli hâlini. "Bâyezid-i Bistâmî", bir gün sabah dersine, Başlarken, bir durgunluk gelmişti kendisine. Toparlıyamıyordu o bir türlü zihnini. Anladı hemen sonra, bu hâlin sebebini. Buyurdu: (Bir yabancı var bugün içimizde. Söyleyin, bulunmasın bizim meclisimizde.) Talebeler bakınıp, kimseyi görmediler, (Efendim, içimizde yabancı yok) dediler. Buyurdu: (Öyle ise, bakın da, bu arada, Yabancıya âit bir eşyâ var mı burada?) Talebeler, dergâhta her tarafa baktılar. Gördüler ki, bir yerde bir yabancı "Asâ" var. Gelip haber verince, bunu kendilerine, O "Asâ"yı çıkartıp, devam etti dersine. "Ubeydullah Ahrâr"ın bir sohbetinde dahî, Yine aynı şekilde, olmuştu böyle vâkî. Talebesinden biri, fâsıklardan birinin, Gömleğini giyerek, sohbete geldi o gün. O zaman buyurdu ki Ubeydullah-ı Ahrâr: (Bu gün meclisimizde, yabancı bir koku var.) Bakındı talebeler, "Bu yabancı kim?" diye. O zaman üstâdları döndü o talebeye. Buyurdu ki: (O koku, senden geliyor oğlum. Bir fâsığın gömleği sende var sanıyorum.) O talebe, dışarı çıktı hemen odadan. Gömleğini değişip, avdet etti tekrardan. O zaman o büyük zât, huzûru kalple yine, Gâyet rahat olarak, devam etti dersine. Bir gün de buyurdu ki: ("Namâz", dinde direktir. Zîrâ "müslümân" demek, sanki "Namâz" demektir. İşin başı "Namâz"dır, mü'mindir namâz kılan. Eğer kılmıyor ise, şüphelidir o zaman. Hiç özrü olmaksızın, sırf tenbellik ederek, Beş vakit farz namâzdan, kazâya kalsa bir tek, Azâbı çetin olup, "Cehennemde yanmak"tır. Zîrâ Rabbin emrini, bu, hafife almaktır. Acele kazâ etmek lâzımdır o namâzı. Yoksa, zaman geçtikçe, kat kat artar cezâsı. Yâni o farz namâzı, kazâ edecek kadar, Sonra boş ve müsâit geçtikçe dakîkalar, Ateşte yanacağı müddet de çoğalır hep. Öyleyse kul Rabbinden, etmeli hayâ, edeb.
.Ubeydullah-ı Ahrâr
2003-06-15 01:00:00
Himmet... Bir "Perşembe" gününde, "Ubeydullah-ı Ahrâr", (Atımı hazırlayın!) buyurup kalktı derhal. Öğleden sonra idi, bindi "Beyaz atı"na. Semerkant'tan, sür'atle gitti gün batısına. Bâzı talebeleri, onu tâkîb ettiler. Velâkin Semerkant'ı geçince o kimseler, (Siz burada kalınız!) deyip talebelere, Sürdü kendi atını, sür'atle ilerlere. Akşam vakti, evine dönünce tekrar geri, Nereye gittiğini sordu talebeleri. Buyurdu: (Türk sultânı, pâdişâh Muhammed Hân, Şiddetle savaşırken küffârla dün bu zaman, Bizden yardım istedi, ona gittim hız ile. Zafer müyesser oldu, Allahın izni ile.) Hâce Ubeydullah'ın mahdûmu "Abdülhâdî", Der ki: Anadolu'ya gittiğimde ben dahî, Sultân Muhammed Hân'ın evlâdı "Bâyezid Hân", Osmânlı devletinde pâdişâhtı o zaman. Beni dâvet ederek, dedi: (Ey Abdülhâdî! Babanın şemâili şöyle şöyle mi idi? Beyaz atı var mıydı?) diye sordu o zaman. Dedim ki: (Evet vardı, binerdi ona bâzan.) Sonra dedi: (Pederim, Sultân Muhammed Hân da, Derdi ki: İstanbul'u fethedeceğim anda, Bir "Perşembe" gününde, cenk kızıştığı zaman, Yardım talep etmiştim, "Ubeydullah Ahrâr"dan. O an "Beyaz atı"yla, bir zât geldi yanıma. En sıkışık bir anda, yetişti imdâdıma. Onun gelmesi ile, hücûma geçti erler. Allahın izni ile, zafer oldu müyesser.) "Ubeydullah-ı Ahrâr" buyurdu: (Dinde "cihâd", Sıkıntılı bir iştir, onun için "sabır" şart. Sabredenler kazanır, hizmette kızmak olmaz. Eğer öfke olursa, muvaffak olunamaz. Kötülük edene de, yapmalıdır iyilik. Hakîkî mümin olan, yapamaz çünkü kemlik. Kim böyle davranırsa, bulur rahat ve huzûr. Hattâ ömrü uzayıp, bedeni sıhhat bulur.) Bir gün de buyurdu ki: (Dâimâ af edelim. İnsanların aybını, ifşâ eylemiyelim. Kim örtücü olursa kulların günâhını, Allah da, kıyâmette örter onun aybını. Nasıl davranmasını istersen Rabbin sana, Sen dahî öyle davran, dünyâda her insana. Merhametli olursak, merhamet olunuruz. Eğer zulüm yaparsak, biz de azâb buluruz. Müslümân, mütevâzı, alçak gönüllü olur. Böyle davrandıkça da, bulur rahat ve huzûr.)
.Ubeydullah-ı Ahrâr
2003-06-16 01:00:00
Zannederim ki! "Ubeydullah-ı Ahrâr", Hakkın velî kuluydu. Kalbi, Hak teâlânın aşkıyla yanıyordu. Kendisi anlatıyor: Mektebe gidiyordum. Lâkin Hak teâlâyı, bir an unutmuyordum. Öyle zannederdim ki, herkes de, benim gibi, Aslâ gâfil olmayıp, hiç unutmaz Rabbini. Bir gün hava soğuktu, mektebe gider iken, Ayağım, bir "çamur"a batıverdi âniden. Çamurdan kurtulmaya uğraşırken o ara, Pabuçum, ayağımdan batıverdi çamura. Ben, o zaman bir müddet, gâfil oldum Allahtan. Zîrâ pabuçlarımı düşündüm kısa bir an. Karşıda, köylü bir genç, çift sürerdi tarlada. Düşündüm: "Onun kalbi, gâfil değil şu anda. O çiftçi, bir an bile Rabbini unutmazken, Ben nasıl gâfil oldum, biraz çamur yüzünden." Pek fazla üzülmüştüm, ben böyle düşünerek. Ağladım hüngür hüngür, gözyaşları dökerek. Zîrâ zannederdim ki, şimdi bütün insanlar, Allahtan bir an bile, aslâ gâfil olmazlar. Bülûğ yaşıma kadar, hep böyle zannederdim. Herkese, bu şekilde, hep hüsnü zan ederdim. Sonradan anladım ki, meğer böyle değilmiş. Bâzı seçkin kullara, nasîb olurmuş bu iş. Yine bir gün çocukken, rüyâda gördüm ki ben, "Îsâ aleyhisselâm", yanımda otururken, Başımı okşayarak, buyurdu ki: (Evlâdım! Senin yetişmen için, edeceğim ben yardım.) Rüyâmı anlatınca, âlimler dediler ki: (O, ölüyü dirilten bir Nebî elbette ki. Mâdem Îsâ Peygamber seni yetiştirecek, Öyleyse bu hasletten, sana da verilecek. Yâni o dirilttiyse şu ölmüş bedenleri, Sen de dirilteceksin, ölü olan kalpleri.) Ubeydullah-ı Ahrâr buyurdu: (Ey insanlar! Bilin ki, önümüzde gâyet çetin günler var. Âhirette herkese suâl ve hesap vardır. Peygamber Efendimiz, şöyle buyurmaktadır: "Nasıl ki, sürüsünden mes'ûl ise bir çoban, Siz dahî mes'ûlsünüz, çoluk çocuğunuzdan". Ayrıca, "İhlâs" ile yapın ki her ameli, Mahşerde, onlar size olsunlar fâideli. Rabbimiz buyurur ki: "Siz, ibâdetinize, Riyâ sokmaz iseniz, azap yapmam ben size." Yâni tam ihlâs ile, yapılırsa ibâdet, Hak teâlâ o kula, hiç azâb etmez elbet.
.Yâkub-i Çerhî / "Biz Azîzânız"
2003-06-17 01:00:00
Allah adamlarından, çok büyük bir evliyâ. Gazne'nin, "Çerh" köyünde teşrîf etti dünyâya Çeşitli âlimlerden okuyup, en nihâyet, Zâhirî ilimlerde, aldı mutlak icâzet. Dönmek üzereydi ki sonra memleketine, "Bahaddîn Buhârî"nin tutuldu sevgisine. Onu görmek arzusu, öyle kuvvetlendi ki, "Görünmez bir bağ" ile, çekildi ona sanki. Tehir etti dönmeyi, "Bir hikmet vardır" diye. Gitti büyük şevk ile "Bahaddîn Buhârî"ye. İçeriye girince, buyurdu ki bâhusus: (Tam dönecek zaman mı, bize geliyorsunuz?) Dedi ki: (Ey efendim, seviyorum sizi ben. Siz, çok büyük zâtsınız, biliyorum yakînen.) Buyurdu ki: (Yanılma olabilir teşhîste.) Dedi ki: (Resûlullah buyurdu ki hadîste: "Hak teâlâ sever ve seçerse birisini, Kulların kalbine de, düşürür sevgisini.") Behâeddîn Buhârî, tebessüm eyledi ve, Sonra, "Biz Azîzânız" buyurdu kendisine. Bu "Azîzân" sözünü, işitince o zâttan, Gördüğü bir rüyâyı, hâtırladı o zaman. Şöyle ki, rüyâsında denilmişti ki ona: (Ey Yâkub, sen de gidip tâbi ol Azîzân'a.) Ona karşı sevgisi, oldu daha ziyâde. Sonra da, gitmek için istedi müsaade. Dedi ki: (Ey efendim, gidiyorum ve lâkin, Çâre nedir, sizleri çok hâtırlamam için.) Çıkarıp verdi ona, mübârek "Takkesi"ni. Buyurdu: (Kullandıkça, hâtırlarsın hep beni.) Ellerini öperek, ayrıldı huzûrundan. Lâkin memleketine, henüz vâsıl olmadan, O zâtın muhabbeti, set oldu gitmesine. Yarı yoldan dönerek, huzûra geldi yine. Dedi: (Yoldan çevirdi, beni muhabbetiniz. Lütfen kabûl edin de, olayım talebeniz.) Buyurdu ki: (Bu işe, büyükler verir karar. Bakalım ki, bu gece bize ne buyururlar? Eğer kabûl ederse sizi büyüklerimiz, Bu gece belli olur, biz de kabûl ederiz.) Yâkub-i Çerhî der ki: (Çıktım başım önümde. Böyle çetin bir gece, geçirmedim ömrümde. "Kabûl edecekler mi acep bu bîçâreyi?" Diye düşünerekten, zor geçirdim geceyi. O sabah namâzını, kılar kılmaz berâber, Buyurdu ki: (Ey Yâkub, müjde, kabûl ettiler.) Böylece hizmetine girdim bu büyük zâtın. Çıkardı zirvesine, beni her kemâlâtın.)
.Dervîş Muhammed / "Dayına git ey derviş!"
2003-06-18 01:00:00
Evliyâ-yı kirâmın, çok büyüklerindendi. İnsanları hak yola dâvet edenlerdendi. Dayısı olurdu ki, "Kadı Muhammed Zâhid", Onun sohbetlerinden, oldu pek çok müstefid. Dayısına talebe olmadan daha önce, Nefsiyle mücâdele etmişti senelerce. O zaman, insanlardan bîgâne yaşıyordu. Ve nefsinden kurtulmak için çalışıyordu. Onbeş yıl ettiyse de riyâzet, mücâhede, Ve lâkin murâdına eremedi yine de. Anladı en nihâyet, bunda âcizliğini. Çâresizlik içinde, kaldırdı ellerini. Dedi ki: (Yâ ilâhî, bu nefsimin elinden, Kurtulmam için, bana, yardım et kereminden.) Ne zaman ki, bu hâlis duâsı buldu hitâm, Baktı, yanı başında "Hızır aleyhisselâm". Dedi: (Ermek istersen, eğer bu isteğine, Git, "Muhammed Zâhid"in sen de gir hizmetine. Zîrâ tektir çâresi, nefisten kurtulmanın. O da, sohbetleridir ondan kurtulanların. Dayın "Muhammed Zâhid" onlardandır ey dervîş! Haydi git, durma daha, sohbettedir asıl iş.) O, "hazreti Hızır"ın bu nasîhatlerini, Dinleyince, anladı işin hakîkatini. Dedi ki: (Yâ ilâhî, şükürler olsun sana. Bu işin çâresini, öğrettin şimdi bana.) Veliyy-i kâmil idi, "Kadı Muhammed Zâhid". Giderek, hizmetine giriverdi tez vakit. Çok istifâde edip, onun sohbetlerinden, Kurtuldu az zamanda, nefsî isteklerinden. Dayısı, çok teveccüh ederek kendisine, Çıkardı vilâyetin yüksek derecesine. Resûlullahtan gelen "ilim", "feyz" ve "mârifet", Kalbden kalbe akarak, ona geldi nihâyet. O dahî, hocasından aldığı nûru, yine, Devretti kendi oğlu "Hâcegî"nin kalbine Dîne hizmet uğrunda, pek çok idi gayreti. Sapıklarla uğraşıp, yok etti her bid'ati. Talebesine dahî, himmeti çoktu gâyet. Bu yolda gösterirdi, insan üstü bir gayret. Derdi ki: (Ey inanlar, bu dünyâ bir "imtihân". Gaflete dalmayın ki, ecel gelir arkadan. Dünyâda her ne amel yaparsanız siz eğer, Herbirine, mahşerde, "hesap" var birer birer. Her söz ve hareketin, hattâ her düşüncenin, Soracak hesâbını, bize Rabbil âlemîn. Her bir günâh, Allahın nehyettiği bir iştir. Eğer ki affetmezse, karşılığı "ateş"tir.)
.Muhammed Bâkî Billah / "Aradığın o idi!"
2003-06-20 01:00:00
"Muhammed Bâkî Billah", mütevâzı idi pek. Hâlini, ekseriyâ gizler idi mübârek. Talebe olmak için yanına gelenleri, Tecrübe maksadıyla, gönderirdi hep geri. "Çok sâdık" biri ise o gelen kişi şâyet, Onu kabûl eder ve gösterirdi merhamet. Bir gün de, genç bir kişi, dedi ki: (Yâ ilâhî! Bir insan-ı kâmile, kavuştur beni dahî.) O gece, rüyâsında dendi ki: (Durma daha. Yarın gidip tâbi ol, hemen Bâkî Billah'a.) Sabahleyin sevinçle, bu zâta gitti hemen. Talebesi olmayı, arz eyledi gönülden. Ve lâkin Bâkî Billah, özürler dileyerek, Buyurdu: (Aradığın başkası olsa gerek. Sen, kendine bir rehber arıyorsun, anladım. Lâkin o kâmil insan, ben değilim evlâdım.) O genç "Peki" diyerek, döndü memleketine. Fakat aynı rüyâyı, o gece gördü yine. Dendi ki: (Aradığın o idi, yine git sen. O kabûl etmese de, ayrılma eşiğinden.) Genç sevinip, o sabah o zâta gitti tekrar. Bu sefer kabûl edip, "Peki kal" buyurdular. Talebesinden olan, "Hâce Hüsâmeddîn" de, Diyor ki: (Üstâdıma, ben de ilk gittiğimde, Bana da, aynı şeyi buyurmuştu o zaman. Ben dahî üzüntüyle, ayrıldım huzûrundan. Döndüm memleketime, şaşkın bir vaziyette. "Ben şimdi ne yaparım?" diye kaldım hayrette. Ben böyle üzüntülü, kederli düşünürken, Hâtırıma bu babta, bir beyit geldi birden. "Aradığın o idi, ne için döndün geri? Ayrılmaz tatlıcıdan, kovsalar da sineği." Bu beytin tesiriyle o "Zât"a tekrar gittim. Çok şükür kabûl etti, sevinip şükreyledim. Yine bir başkası da vardı ki Hindistân'da, Yükselmek ister idi, tasavvufî alanda. Bir gün "Bâkî Billah"ın, duyuverdi ismini. Öğrendi tasavvufta, yüksek derecesini. Bir gün bu mübârek zât, at üstünde giderken, O da koşup, edeble, yaklaştı ona hemen. Tutarak saygı ile, atının dizginini, Dedi: (Talebeliğe kabûl ediniz beni.) Muhammed Bâkî Billah, indi hemen atından. Şefkatle kucaklayıp, teveccüh etti bir an. Sonra duâ etti ki, ihlâs ile Rabbine: (Yâ ilâhî, sen bunu kavuştur isteğine.) Bu duâyla "Kalp gözü" açıldı onun birden. Zîrâ Bâkî Billah'tı, ona duâ eyliyen.
.Muhammed Bâkî Billâh / "Gel buraya!"
2003-06-21 01:00:00
Evliyânın büyüğü, "Muhammed Bâkî Billah". Ölüm ve âhireti düşünürdü o her gâh. Okuyup bitirince, zâhirî ilimleri, Aradı harâretle, bir tasavvuf rehberi. "Muhammed İmkenegî" adında bir evliyâ, Rüyâda, kendisine buyurdu: (Gel buraya!) Onu bulup, yanında yalnız üç gün kalarak, Avdet etti Delhi'ye, icâzetli olarak. Hocasından aldığı nûrları, o da yine, Verdi sâdık ve hâlis tâliplerin kalbine. Duyanlar, sohbetine gelirdi akın akın. Feyz ve bereketine kavuşurdu bu zâtın. İki üç sene gibi, kısa müddet içinde, Pek çok âlim, evliyâ yetişti sohbetinde. "İmâm-ı Rabbânî" ki, onların birincisi. Bin senede bir gelen velîlerin incisi. "Muhammed Bâkî Billah", o gelince kemâle, Bütün talebesini, ona etti havâle. Kendi dahî, edeble otururdu yanında. İstifâde ederdi, yüksek huzûrlarında. Dâimâ hüzünlü bir haldeyken kendileri, Neş'eyle karşılardı huzûra gelenleri. Birini sıkıntıda görse idi o şâyet, Yardımcı olmak için, ederdi fazla gayret. Onda öyle vardı ki tevâzû, hayâ, edeb, İnsanlar arasında, kendini gizlerdi hep. Bir talebe gelseydi, ondan istifâdeye, Hiç lâyık görmez idi, kendisini bu şeye. Derdi ki: (Ben değilim sizin aradığınız. Bana da haber verin, bir rehber bulursanız. Gidip, hizmet edeyim ihlâsla kendisine. Belki derman bulurum, şu kalbimin derdine.) Halbuki o zamanın "Kutb"u idi kendisi. Zîrâ şöyle anlatır, onun bir talebesi: Henüz "Bâkî Billah"ı görmeden daha önce, Kendisini, rüyâda görmüş idim bir gece. Çıplak at üzerinde, bir yolda gidiyordu. Ve bir ses, (Bu zamanın 'kutb'u, budur) diyordu. Sabahleyin, doğruca giderek bu "Velî"ye, Yalvardım, beni dahî alsın talebeliğe. Buyurdu ki: (İlgim yok, benim bu şeylerle pek. Sizin aradığınız, başkası olsa gerek.) Me'yûs halde ayrılıp, üzgün üzgün ağladım. Zîrâ benim, gidecek, yoktu başka bir kapım. İhlâsımı anlayıp, çağırdı huzûruna. Çok ilgi ve iltifât gösterdi o gün bana. Yüksek huzûrlarında, tutarak az bir süre, Çıkardı bu fakiri, yüksek mertebelere.
.Muhammed Bâkî Billâh / Melek sıfatlı idi...
2003-06-24 01:00:00
"Muhammed Bâkî Billâh", Hakkın büyük velîsi. Yok idi zamanında onun gibi birisi. Bir gün, talebesiyle çıkarak hep berâber, Bir "Velî"nin kabrini ziyârete gittiler. Bir kimse var idi ki, türbeye hizmet eden, Onların geldiğini görünce, kalktı hemen. Bir iskemle getirip, koydu kabrin dibine. Ve minder yerleştirdi, iskemle üzerine. "Bâkî Billah", türbeye teşrîf etmeden henüz, Biri girdi içeri terbiyesiz, görgüsüz. İskemleyle minderi görünce o bî-hayâ, Dedi: (Bunu, kim için getirdiniz buraya?) Onlar, "Bâkî Billah"ı gösterip dediler ki: (Şu zât için getirdik, oturur diye belki.) O zaman, o edebsiz, gadaplandı be gâyet. Ve "Bâkî Billah" için eyledi çok hakâret. Dedi: (Bizden ne farkı vardır ki o kişinin, Bir iskemle ve minder konuldu onun için.) Girdi "Bâkî Billah" da o arada içeri. O kişi onu görüp, gitti daha ileri. Dedi: (Senin kıymetin, çok mudur ki bu kadar, Senin için, iskemle ve minder koydu bunlar.) Daha, yüzüne karşı söyledi başka şeyler. O "Allah adamı"na eyledi hakâretler. Öyle ki, konuşmaktan yoruldu o bî-edeb. Ve hattâ yüzü gözü ter içinde kaldı hep. Artık tahammülleri kalmadı talebenin. Onu îkâz etmeye, yeltendiler ve lâkin, "Bâkî Billah", onları, o yüksek şefkatiyle, Vazgeçirdi o işten, bir göz işâretiyle. Ve sonra, o adamın yanına teşrîf edip, Kaftanının koluyla, yüzünden teri silip, Tatlı bir ifâdeyle dedi ki: (Doğru, evet. Tam senin buyurduğun gibiyim ben de elbet. Aslâ lâyık değilim, iskemle ve mindere. Lâkin benden habersiz, getirmişler bu yere. Haberim olsa idi, koydurmazdım ben bunu. Sen bağışla yine de, bizlerin kusûrunu.) Daha sonra, koynundan çıkarıp birkaç "Altın", Eli ile, avcuna koyuverdi o zâtın. Buyurdu: (Hediyedir bu benden zâtınıza. Sarf edin âfiyetle, bir ihtiyâcınıza.) Bu sözler, o adamı sâkinleştirdi gâyet. Ve bunları duyunca, şaşırıp etti hayret. Utanıp, mahcûb oldu o kaba sözlerine. Nedâmet yaşı doldu, o anda gözlerine. Hürmetle o "Velî"nin eline sarılarak, Öpüp, özür diledi gâyet pişmân olarak.
.Muhammed Bâkî Billâh / "Yürüyen ölü!.."
2003-06-25 01:00:00
"Muhammed Bâkî Billâh" Hakkın büyük velîsi, Rızâ-i bârî idi yegâne, tek gâyesi. Giyinmede, yemede, hiçbir şeye özenmez, Dünyâlık bir nesneye, etmezdi aslâ heves. Bilhassa dergâhında, yemek pişirenlerin, Abdestsiz olmasına, vermezdi aslâ izin. Derdi ki: (Bir edebe, edilmezse riâyet, Kesilir feyiz yolu, insanı basar gaflet.) Sevdiklerinden biri, dedi ki: (Ey Efendim! Mânevî hallerimde, bir tutulma var benim. Kalbimde bir karartı hissediyorum, fakat, Bilmem ki nedir acep işlediğim kabâhat?) Buyurdu ki: (Bu haller, günâhtan hâsıl olur. Bilhassa yemeklerde olabilir bu kusur.) O dedi ki: (Efendim, yemeklerde fakat biz, Değişiklik yapmadık, hep aynı yemekteyiz.) Buyurdu ki: (Kardeşim, düşünün siz bir yine. Uymakta hatâ vardır, dînin bir edebine.) Eve gelip düşündü, araştırdı o zât da. Bir kusur bulamadı dîne mütâbaatta. Sonunda öğrendi ki, birkaç gün önce meğer, Ocağa, "Abdestsiz"ken odun konmuş bir sefer. Öyle yaratmıştı ki bu zâtı cenâb-ı Hak, Onu gören, "Allah"ı hâtırlardı muhakkak. Hadîste buyuruldu: (Yürüyen bir meyyiti, Görmek istiyen varsa, görsün Ebû Bekir'i.) "Bâkî Billah"ı dahî, görseydi biri eğer, Bu hadîs-i şerîfi hâtırlardı her sefer. Ve yine Resûlullah, buyurdu ki bir defâ: (Onlar görüldüğünde, Allah gelir hâtıra.) İşte bu zâtı dahî, görse idi her kişi, Muhakkak hâtırlardı, bu hadîs-i şerîfi. Bir gün geçiyordu ki, Hindûların köyünden, Bâzısının gözleri, takıldı ona birden. Herbirisi "Allah"ı hâtırladılar derhal. Birbirlerine dönüp, dediler ki: (Ne bu hal? Nasıl bir kimsedir ki, şu giden zât ilerden, Allahı hâtırladık, görünce onu hemen.) Halbuki şöhretten de, kaçıyordu pek fazla. Buna sebep olacak yapmazdı bir şey aslâ. Bâzan dolaşır idi, çarşı pazar yerinde. Otururdu bâzan da, bir duvarın dibinde. Kendisini, o kadar gizlemesine rağmen, Yine de çekinirdi, insanlar heybetinden. Öyle titiz idi ki, günâhtan kaçınmakta, Ondan daha fazlası, mümkün değildi hattâ. Talebesine dahî, hep bunu öğütlerdi. Çok az bir hatâ görse, derhal îkâz ederdi.
.Muhammed Bâkî Billâh / Vefâtı...
2003-06-26 01:00:00
"Muhammed Bâkî Billâh", yaşı kırka erince, Ayrılmak murâd etti, dünyâdan bir an önce. Kalmadı bu günlerde, dünyâya hiç rağbeti. Ebedî yolculuğun göründü alâmeti. Kendi zevcesine de, derdi ki o zamanlar: (Yakında, benim için büyük bir hâdise var.) Bir gün de, bir aynayı alaraktan eline, (Gel, berâber bakalım) buyurdu zevcesine. O bakıp, gördü onu pîr-i fânî, ihtiyâr. Anladı, "Onun için ebedî yolculuk var." Bir gün de, mescidinde dururken namâz vakti, Bunu, talebeye de sezdirmek murâd etti. Buyurdu ki: (Gâibden duyarım şöyle kelâm: "Senin bu dünyâdaki maksadın oldu tamam. Kalmadı bu fânîde, bir işin artık senin. Ebedî yolculuğa hazırlanabilirsin".) Bir gün de buyurdu ki: (Gâibden biri bana, Der ki: "Kutb-u zamanın, az kaldı vefâtına.") Cemâziyel âhirde hastalandı nihâyet. Hastalığın şiddeti, gün be gün arttı gâyet. Buyurdu ki: (Birkaç gün ayrılmayın Delhi'den. Zîrâ son günlerimi yaşıyorum şimdi ben.) Ayın yirmibeşinde, şiddetlendi hastalık. Ayrılık eserleri görünür oldu artık. "Elvedâ" eder gibi, bakıyorken gözleri, Ağlamaya başladı dost ve talebeleri. O sırada bir kişi, "Allah!" dedi bir defâ. O, başını sür'atle çevirdi o tarafa. Dediler: (Çok özlemiş o, hakîkî dostunu. İsmini duymak bile, sevindirdi çok onu.) O da, yattığı yerden işitti bu sözleri. Kavuşmak sevinciyle yaşla doldu gözleri. Sonra da, "Allah! Allah!" diyerek mübârek zât, Rûhunu teslîm edip, şehîden etti vefât. "Kabrinin yeri" için, müzâkere yaptılar. Karar verilen yere, mezarını kazdılar. Cemâat, götürürken tabutu o kabire, Hiç de istemiyerek gittiler başka yere. Kazdıkları mezara gitmek isterken onlar, Başka istikâmette mecbûren yol aldılar. Ve bir yere gelince, tabut durdu havada. Cenâzeyi indirip, defnettiler orada. Birisi hâtırlayıp, dedi ki: (Hakîkaten, Beğenmişti bu yeri kendisi hayâttayken. Bu yerde abdest alıp, kılmıştı sonra namâz. Bu topraktan, üstüne yapışmıştı hem biraz. Buyurmuştu: "Bu toprak, tuttu eteğimizi. Ölürsem, tam bu yerde kazsınlar kabrimizi".)
.Ebülleysi Semerkandî / Mahşerdeki dünyâ!..
2003-06-27 01:00:00
İslâm âlimlerinden "Ebülleys Semerkandî", Çok eser yazmış olup, sâhib-i irfân idi. Buyurdu: "Kardeşlerim, "Dünyâ"ya az muhabbet, Kulu, Hak teâlâdan uzaklaştırır gâyet. Rabbimiz, bu "Dünyâ"ya, sûret verip mahşerde, Bulundurur herkesin göreceği bir yerde. Saçları darma dağın, birbirine karışmış. Gözleri mosmor olup, dili dışarı sarkmış. Sivri köpek dişleri, uzamış dışarıya. Kara, çirkin suratlı, benzer "koca karı"ya. O gün, mahşer halkına nidâ eder bir melek: (Bunu tanır mısınız, bilen var mı?) diyerek. Derler ki: "Hiç görmedik ve aslâ tanımayız. Onu tanımaktan da, Allaha sığınırız." Melek der: (Ey insanlar, bilirsiniz siz bunu. Yine de tanıtayım bunun kim olduğunu. Uğrunda kavga eder, hani dövüşürdünüz. Hani birbirinizi vurup öldürürdünüz. Sizi, âlimleriniz ederdi de çok îkâz, Siz, kulak vermezdiniz onlara lâkin biraz. "Kötü kadın" misâli cilve yapıp o yine, Aldatıp, çekmiş idi sizi hîlelerine. İşte ey ehl-i mahşer, bunu görürsünüz ya. Çoğunuzu aldatan budur o "Fânî dünyâ".) Sonra da, Cehennemden zebânîler gelerek, Ateşe götürürler onu sürükleyerek. Lâkin o, Cehenneme yol alırken bu sefer, Bâzı şeyler söyler ki, işitir ehl-i mahşer. Der ki: "Götürüyorlar yâ Rabbî beni, fakat, Hani beni çok sevip, âşık olan cemâat? Bana tâbi olup da, ardımca yürüyenler. Hani seni bırakıp, bana gönül verenler? Dün, kimler geldi ise benim ile peş peşe, Onlar da, ardım sıra atılsınlar ateşe." Onlar, mahşer içinden seçilip ayrılırlar. "Dünyâ" ile birlikte, ateşe atılırlar. Ve lâkin bakarlar ki, "Şeytân" dahî ateş'te. Toplanıp, bulunurlar ona çok serzenişte. Derler: "Senin yüzünden bu belâ geldi esas. Bir şey yap da, bizleri buradan eyle halâs." O der ki: "Suçu niçin bana yükletirsiniz? Beni görmüş müydünüz dünyâda acabâ siz? Siz, suçtan kendinizi tutuyorsunuz hâriç. Peki, bunda sizin de suçunuz yok mudur hiç? Siz, niçin dîninizi etmediniz hiç merak? Ve niçin âlimlerden dururdunuz hep uzak. Siz, kendi kendinizi attınız bu azâba. Suçu, niçin üstüme atarsınız acabâ?"
.Ebülleys-i Semerkandî / İhlâssız ameller
2003-06-28 01:00:00
"Ebülleys Semerkandî", büyük islâm âlimi. Tefsîr, hadîs, kelâmda var idi hayli ilmi. "Dünyâ"ya, zerre kadar vermezdi ehemmiyet. Her işini yaparken, ederdi hâlis niyet. Buyurdu: "Kul, işini yapmalı tam "ihlâs"la. Yoksa, fâidesine kavuşamaz o aslâ. Eğer ki, bir bozukluk olursa bu niyette, Hiç mükâfât alamaz o işten âhirette. "Yorgunluk"tan ibâret olur onun ameli. Âhirette, mâlesef boş kalır yine eli. Zîrâ bir sürâhide, olsa da lezîz şerbet, İçilmez, bir damlacık karışırsa "necâset". Hem de Peygamberimiz bir hadîsinde yine, Şöyle buyurmuşlardır sahâbe-i güzîne: "Ümmetimden vardır ki bir nice oruç tutan, Açlık ve susuzluktur, kârları o oruçtan. Çok ibâdet yapan da vardır ki gündüz gece, Bunlardan kazançları, yorgunluktur sâdece." Buyurdu: "Riyâ" ile ibâdet edenlerin, Halleri, şu kimseye benzer, iyi dinleyin. "Çakıl taşları" ile doldurmuş kesesini. Dışardan zengin sanır insanlar kendisini. Bundan kârı, sâdece şudur ki bu kişinin, "Ne zengin adam" derler, insanlar onun için. Bir şey alacak olsa halbuki onlar ile, Hiç kimse vermez ona, en kıymetsiz mal bile. İbâdet yapmakta da, olmazsa "Hâlis niyet", Allah, o amellere vermez hiç değer, kıymet. Zîrâ Resûl-i ekrem buyurdu eshâbına: Eskiden birkaç kişi, gittiler kabristana. Dediler ki: "Bir duâ edelim Rabbimize. Ölülerden birini diriltsin şimdi bize. Ölüm ve âhiretten haber versin azıcık. Ona göre, dünyâda yapalım bir hazırlık". Evvelâ abdest alıp, kıldılar hepsi namâz. Sonra da el kaldırıp, ettiler duâ, niyâz. Hak teâlâ izniyle bu duâ akabinde, Bir mevtâ dirilerek, kalkıverdi kabrinde. Yüzünde vardıysa da biraz secde eseri, Yine siyah olmuştu yüzünün bâzı yeri. O mevtâ dile gelip, dedi ki: "Ey insanlar! Gafletle yaşamayın, "âhiret" var, "hesap" var. Yatarım şu mezarda, doksan küsur senedir. "Mevt"in o sarsıntısı, hâlâ üzerimdedir. Ölüyormuşum gibi, şimdi de yine aynen, O şiddetli acıyı hissediyorum hâlen. Harcamışız bu ömrü fuzûlî şeyler ile. Lâkin şimdi pişmânlık ve üzülmek nâfile".
.Mevdûd-i Çeştî
2003-06-29 01:00:00
"Sana ne oluyor ki!" Evliyânın büyüğü olan bu mübârek zât, Doksanyedi yaşında eyledi Şam'da vefât. Henüz "Yedi yaşında" ezberledi Kur'ânı. İslâma hizmet ile geçmiş idi her ânı. "Yirmidört" yaşındayken, babası etti vefât. Onun talebesini, devr aldı kendi bizzât. Kim ansaydı ismini, sıkıntı zamanında, İşitip, imdâdına yetişirdi ânında. Henüz çocuk yaşında, okuyorken mektepte, "Kıtlık" vâki olmuştu birden o memlekette. İnsanlar, bu kıtlıktan mustarip oldular hep. Çâresiz ona gelip, ettiler yardım talep. O, küçük bir çocuktu, elini koydu yere. Türlü "Nebât" fışkırdı oradan birden bire. İnsanlar haber alıp, o yere üşüştüler. O çıkan nîmetleri toplayıp bölüştüler. Öyle çok "Sebze, meyve" çıktı ki o gün hattâ, Bitiremiyorlardı insanlar toplamakla. Babası haber alıp, çağırdı kendisini. Şiddetle men eyledi böyle eylemesini. Dedi ki: "Ey evlâdım, bizim ecdâdımız, hep, Kerâmet göstermekten ettiler hayâ, edeb. Sana ne oluyor ki, onlara uymadın da, Kerâmet izhâr ettin insanların yanında?" Lâkin bu kerâmete, muttali olmuştu halk. Artık o, meşhur oldu "Kutb-ül aktâb" olarak. Çok ibâdet eder ve çok korkardı Allah'tan. Kaçardı büyük küçük her hatâ ve günâhtan. Geceleri ağlar ve derdi ki: "Yâ ilâhî! Bilerek hiçbir günâh işlemedim Vallahi. Eğer bağışlamazsan günâhımı ey Rabbim! Yarın mahşer gününde, ne olur benim hâlim?" Nasîhat istemişti bir kişi kendisinden. Buyurdu: Emîn olma "Küfür" tehlikesinden. Nasıl bir kelimeyle girerse "Îmân" ele, Gidebilir o îmân, yine bir kelimeyle. Hak teâlâ, "Îmân"ı bizlere etti ihsân. Cennete, bunun ile girecek cin ve insan. Peygamber Efendimiz buyurdular ki hattâ: Müslümânlar geçerken mahşer günü Sırat'ta, Cehennem seslenir ki, "Biraz çabuk olunuz! Ki, zîrâ ateşimi söndürüyor nûrunuz." Biri daha nasîhat istedi kendisinden. Buyurdu ki: "Evlâdım, emîn olma "nefs"inden. Zîrâ ondan başka bir düşman yok sana daha. Hattâ senden ziyâde, o, düşmandır Allaha.)
.Mevdûd-i Çeştî
2003-06-30 01:00:00
İnsan, ihsânın kulcağızıdır... Vaktâ ki vefât etti bu Velî'nin pederi, Kendi irşâd eyledi artık talebeleri. "Yirmidört" yaşındaydı, o zaman kendisi de. Onu üstâd bildiler talebenin hepsi de. "Ahmet Nâmıkî Câmî", o devirde yaşıyan, Büyük bir velî olup, "Cam"da idi o zaman. O, Cam kasabasında oldu buna muttali. Hemen kendi kendine fikreyledi bu hâli. Dedi ki: "Hâce Mevdûd, asil âiledendir. Babası vefât etti, kendiyse henüz gençtir. Onun yetişmesini, gidip tamamlıyayım. Kemâle gelmesinde, benim de olsun payım." Sonra, talebesinden büyük bir toplulukla, Cam'dan, "Çeşt" diyârına âcilen çıktı yola. Onlar yolda gelirken, bir kısım münâfıklar, Hemen "Hâce Mevdûd"un hânesine vardılar. Dediler ki: "Ahmed-i Nâmıkî diye bir zât, Size doğru geliyor, samîmî değil fakat. Babanız göçtüğünden âhiret âlemine, Geliyor ki, kendisi geçsin onun yerine." Hâce Mevdûd, bir miktar murâkabe eyledi. Ve başını kaldırıp, onlara şöyle dedi: "Sizin bu sözleriniz hakîkat değil aslâ. O, bize gelmektedir muhabbet ve ihlâsla." Sonra, haber verdiler o zâtın geldiğini. O da, aldı yanına "Dört bin" talebesini. İstikbâl etmek için kendisi onu bizzât, Şehir dışına kadar, yürüdü birkaç saat. Ve "Nâmık-ı Câmî"yi fark etti tâ uzaktan. Baktı ki, bir "Arslan"ın üzerinde o el'an. Kendi dahî "Uçarak" yanına gitti onun. Sohbete koyuldular ikisi uzun uzun. Ahmet Nâmıkî Câmî, bu sohbette rûz-ü şeb, "Zâhirî ilimler"e teşvîk etti onu hep. "Hâce Mevdûd" ayrılıp, dönerken vatanına, Yolda bir "Âmâ" görüp, vardı onun yanına. Elini, gözlerine sürünce şifâ için, Bî-iznillah gözleri açıldı o kişinin. Nasîhat istediler kendisinden bir ara, Buyurdu ki: (Ne kadar şaşılır şu kullara. Bir kimse, ona pek az iyilik etse şâyet, Ona karşı kalbinde, duyar sevgi, muhabbet. Bu, elinde değildir gerçi hiçbir insanın. Zîrâ "İnsan, kuludur iyilik ve ihsânın." Lâkin o, çok teşekkür eder de ona yine, Şükretmez o nîmetin "Hakîkî Sâhibi"ne. Halbuki kuldan gelen her iyilik ve ihsân, "Allah"tan gelmektedir, âcizdir çünkü insan.)
.Mevdûd-i Çeştî / Onu çekemediler!
2003-07-01 01:00:00
"Hâce Mevdûd-i Çeştî", aldığı işâretle, Tahsîl-i ilim için, yollandı hemen "Belh"e. O, Belh'e geldiğinde, karşıladı onu halk. Çok hürmet gösterdiler, yanında toplanarak. Ve lâkin orada da, ona haset ettiler. Kendisini "İmtihân etmeye" yeltendiler. Geldiğinin ertesi olan Cumâ gününde, Toplandı "Dörtyüz" kişi o yerin câmiinde. Her biri suâl sordu zâhirî ilimlerden. O, hepsine çok güzel cevaplar verdi hemen. Sonunda dediler ki: "Bu kadar âlimsiniz. Öyle ise ne için kasîde dinlersiniz?" Buyurdu ki: "Dinlerim ara sıra ve ender. Büyüklerimizden de, var idi dinliyenler. "İbrâhim ben Edhem" de, bir zâttı evliyâdan. O dahî kasîdeyi dinlerdi zaman zaman." Dediler ki: "Ama o, uçuyordu havada. Sen de öyle yaparsan, inanırız sana da." O zaman Hâce Mevdûd, "Kuş gibi" uçtu hemen. Az sonra gelip girdi uçarak pencereden. Onlar, inâtlarına yine devam ettiler. Kendisinden, başka bir kerâmet istediler. Dediler: "Bu hareket, şeytânî olabilir. Zîrâ sihirbâzlar da bu işi yapabilir. Şu taş, senin sıdkına olursa eğer şâhit, Rahmânî olduğuna inanırız o vakit." Hâce Mevdûd, o taşa eyledi bir işâret. Taş, onun dâvetine hemen etti icâbet. Buyurdu: Ey insanlar "Ölüm" vardır, bu kat'î. Âhirette bulunur her şeyin hakîkati. Orada iki yer var, ya "Cehennem", ya "Cennet". İnsanlar, bu yerlerde kalırlar ilelebet. Dünyâdaki işlerden, sorulur ince ince. Cehenneme atılır cevap veremeyince. Ameller, karşılıksız kalmıyor burada hiç. Ya "Ebedî bir azap", ya da "Sonsuz bir sevinç". Buyurdu: "Kötülerle etmeyin arkadaşlık. İyilerle oturup kalkmaya bakın sık sık. "Güçlü insan" olarak bilirim ki ben şunu, Nefsine hâkim olup, yapmaz bir arzusunu. Bir insan ki, nefsini etmemiştir terbiye, Onun hiçbir sözünden, fayda gelmez gayriye. Allah'tan çok korkanın şudur ki alâmeti, Düşünür gece gündüz "Ölüm" ve "Âhiret"i. Yemek ile içmeyi hiç düşünmez o hattâ. Kendini, "Yolcu" gibi hisseder bu hayâtta. Mahcûb ve edeblidir, önündedir başı hep. Âhirete mâildir, dünyâyı etmez talep...
.Mevdûd -i Çeştî / Mü'minin firâseti
2003-07-02 01:00:00
"Hâce Mevdûd-i Çeştî", kendi talebesiyle, Bir gün, "Belh"ten çıktılar yolculuk gâyesiyle. "Buhârâ"ya gitmekti bu yolculukta niyet. Bir nehir kıyısına ulaştılar nihâyet. Baktılar ki nehirde, tek kayık çalışıyor. İnsanları karşıya, ücret ile taşıyor. Lâkin Hâce Mevdûd'un, hem de talebesinin, Yanlarında, hiç para yok idi o gün için. Söylediler ise de bunu o kayıkçıya, Dedi: "Ücret almadan, geçiremem karşıya." O zaman Hâce Mevdûd, nehre doğru giderek, Talebesine dahî "Tâkîb edin!" diyerek, Çok kısa bir zamanda, o ve talebeleri, "Yürümek" sûretiyle, geçtiler hepsi nehri. Oradan, yollarına ettiler yine devam. Nihâyet Buhârâ'da, yolculuk oldu tamam. Orada Hâce Mevdûd, bir bayram sabahında, "Hâce Abdülhâlık-ı Goncdüvânî" adında, Bir "Allah adamı"yle sohbet ederlerdi ki, O an, zâhid kılıklı biri girdi içeri. Sırtında eski hırka, omuzunda seccâde. Ve elinde tesbihle giriverdi bu halde. Sahte bir tevâzûyla oturup aynı minvâl, Hâce Abdülhâlık'a eyledi şöyle suâl: "Firâset-i mü'minden sakının ey insanlar! Zîrâ o, Rabbimizin nûruyla eder nazar". Böyle buyurmaktadır o Resûl-i müctebâ. Bu hadîs-i şerîfin sırrı nedir acabâ? Buyurdu: "Sırrı o ki, zünnârını keserek, Tam müslümân olasın, şehâdet söyliyerek." O kimse şaşırarak, dedi: "Allah korusun. Bende zünnâr mı var ki, böyle şey söylüyorsun?" Buyurdu ki: "Hırkanın altındadır o zünnâr. Firâset nûru ile görülüyor âşikâr." Bu kerâmeti görüp, insâf etti münâfık. Şehâdeti söyleyip, müslümân oldu artık. Hâce Mevdud-i Çeştî, bir gün sohbet ederdi. "İnsan"dan bahis ile, va'zında şöyle derdi: (Mahlûkâtın içinde, çok âcizdir şu insan. Buna rağmen Allah'a, o eder en çok isyân. Öyle zelîl olur ki, o bu isyânlarıyle, Ondan nefret ederler, hattâ şeytânlar bile. Hayret ki, Rabbi ona ettikçe bol bol ihsân, O, bunlara karşılık yapar hep günâh, isyân. Kendisini yaratan, her an varlıkta tutan, O'dur hem kendisini koruyan her korkudan. Beşikten tâ mezara, rızkını verir de hep, O, yine Sâhibine isyân eder rûz-ü şeb.)
.Mevdûd-i Çeştî / Ahmak insan!
2003-07-03 01:00:00
"Hâce Mevdûd Çeştî"yle "Ahmet Nâmıkî Câmî", Sohbet ediyorlardı gün ve gece dâimî. Bir gün yine bir evde, çok sohbet ve muhabbet, İle, kendilerinden geçmişlerdi be gâyet. O an, iki münâfık, alıp iki hançeri, Girdiler birden bire o hâneden içeri. Gâyeleri şuydu ki o iki münâfığın, Bu iki evliyâyı öldürsünler ansızın. Ve lâkin girer girmez içeri o insanlar, "Hâce Mevdûd", onlara eyledi tek bir nazar. Bu "Allah adamı"nın, o şiddetli nazarı, Altında, titremeye başladı âzâları. Hançerler, ellerinden düşüverdi bu kere. Sonra da, bayılarak yığıldılar o yere. Az sonra ayılınca, durumu anladılar. Tövbe edip, ihlâsla talebesi oldular. Hâce "Mevdûd-i Çeştî", vefâtı yaklaşınca, Ve ölüm döşeğinde hastalığı artınca, Başını, yastığından sık sık kaldırıyordu. "Birini bekler" gibi, kapıya bakıyordu. O esnâda, nûr yüzlü ve temiz elbiseli, Bir zât, selâm vererek giriverdi içeri. Ve bir ipek parçası elinde vardı hazır. Yeşil bir yazı vardı üstünde birkaç satır. Onu, "Mevdûd Çeştî"ye verince o gün o zât, O, gözlerine koyup, eyledi Hakk'a vuslat. Öyle çok kalabalık oldu ki cenâzesi, Evliyâ rûhlarının, toplanmıştı cümlesi. Hâce "Mevdûd-i Çeştî" etmeden Hakk'a vuslat, En son, sevdiklerine şöyle etti nasîhat: "Ey insanlar dinleyin, şudur ki "ahmak insan", Kendi Yaradan'ına durmadan eder isyân. Buna rağmen, görmeyip kendi günâhlarını, Araştırır dâimâ başkasının aybını. Kendi, her gün işler de türlü türlü kabâhat, Yine de üzülmeyip, keyf eder gâyet rahat." Buyurdu ki: "Her şeyin vardır bir alâmeti. Onunla anlaşılır onun mevcûdiyyeti. Hakk'ın rahmetinden de uzak olan kişinin, Alâmeti şudur ki, ağlamaz Allah için. Vaktiyle "Hûri" gördüm rüyâda ben bir gece. Yüzü gâyet parlak ve nûrlu idi bir nice. Sordum ki: "Senin yüzün çok parlak, acep niçin?" Dedi ki: "Sen bir gece, ağladın Allah için. Gözlerinden, sel gibi yaşlar aktı gece hep. O yaşları, yüzüme sürdüler, budur sebep. Bu "Gözyaşları" ile parlıyor yüzlerimiz. Akan yaş nisbetinde, artar güzelliğimiz."
.Yûsüf-i Hemedânî / Muhabbet bağı...
2003-07-04 01:00:00
Evliyâ-yı kirâmın büyüklerinden idi. Altmış yıl, insanları Hakk'a dâvet eyledi. Resûl'ün kalbindeki ilim, feyiz ve nûrlar, Kalpten kalbe akarak, ona vâsıl oldular. O da, "Abdülhâlık-ı Goncdüvânî"ye aynen, Bunları aksettirip, yükseltti onu mânen... Eline her ne geçse, verirdi muhtâçlara. Herkese şefkat edip, ağlardı ara ara. Vardı ki ders verdiği yüzlerce talebesi, Yetişip büyük âlim, evliyâ oldu hepsi. Bir yandan, insanlara verip öğüt, nasîhat, "Mânevî dertleri"ne, sağlardı çok menfaat. Bir yandan da, ilâçlar yaparak ağrılara, Şifalar sunuyordu "maddî hastalıklar"a. Mahlûkâtın hepsine, şefkat gösteriyordu. Gayri müslimlere de nasîhat ediyordu. Fakirlere, zenginden verirdi fazla kıymet. Dünyâya, zerre kadar vermezdi ehemmiyet. Evinde bir "Hasır"ı, bir "İbrik", bir "Keçe"si, Bir de, yemek yapacak vardı bir "Tencere"si. "Yûsüf-i Hemedânî", Cumâ günleri hâriç, Hânesinde oturur, çıkmazdı dışarı hiç. Yine böyle evdeyken, bir Cumâ hâricinde, Dışarı çıkmak için, istek doğdu içinde. Bu arzusu, o kadar çoğaldı ki bu defâ, Merkebine binerek, yöneldi bir tarafa. Hayvanın yularını, salıp kendi hâline, O nereye giderse, gidiyordu o yöne. Hayvan, çıktı şehirden ve girdi bir vâdiye. O ise düşünürdü: "Bir hikmeti var" diye. Yürüdü o vâdide bir hayli uzun yollar. Bir mescidin önüne gelince, kıldı karar. Merkebinden inerek, giriverdi mescide. Gördü, bir talebesi oturur içeride. O girince, bir sevinç kapladı talebeyi. Dedi ki: "Teşrîfiniz ne kadar oldu iyi. Zîrâ bir derdim vardı, ben halledemiyordum. Sizin teşrîfinizi, dört gözle bekliyordum. Az önce duâ edip, sığındım Yaradan'a. Ki, zât-ı âlînizi göndersin hemen bana." Sonra da, arz eyledi hocasına derdini. Öğrendi halletmenin yol ve çârelerini. Buyurdu ki: "Evlâdım, tammış ki sadâkatin, Muhabbet bağı ile, bizi çekip getirttin. Ve lâkin bundan sonra, düşerse başın dara, Sen gel de, bizi böyle yorma tâ buralara." "Şiirlerle Menkıbeler" kitap haline getirildi: Tel: 0212 432 77 94
.Yûsüf-i Hemedânî / Mü'mine edeb yakışır
2003-07-05 01:00:00
Üç ilim talebesi vardı ki o diyârda, Onun büyüklüğünü işitmişti onlar da. Birisi "Ebû Sa'îd", "İbnüssakka"ydı biri, Bir de "Abdülkâdir-i Geylânî" hazretleri. Bir gün konuştular ki: Biz de gidip görelim. Nasıl bir kimse imiş, hâlini öğrenelim." "İbnüssakka" dedi ki: "Gidince, ona, bir tek, Suâl soracağım ki, cevap veremiyecek." "Ebû Sa'îd" dedi ki: "Ben de, bir şey sorayım. Verebilecek mi ki cevâbını bakayım." "Abdülkâdir Geylânî", küçüktü yaşı henüz. Böyle edebsizliğe, etmedi hiç teşebbüs. Dedi: "Allah korusun, o zât büyük bir âlim. Ona suâl sormaya ne haddim olur benim? Büyük nîmet bilirim huzûruna girmeyi. Ve şeref addederim, cemâlini görmeyi." Onlar, bu niyetlerle ona gittiklerinde, "Yûsüf-i Hemedânî", o an yoktu yerinde. Sonra gelip, hiddetle baktı İbnüssakka'ya. Buyurdu ki: "Sende hiç yok mudur edeb, hayâ? Demek bana bir suâl sormak arzu edersin. Hem dahî cevâbını veremem zannedersin. Sormayı düşündüğün suâl şudur" diyerek, Verdi tam cevâbını, tek tek îzâh ederek. O haddini bilmeze anlatıp bu husûsu, Buyurdu ki: "Geliyor senden küfür kokusu." Sonra, Ebû Sa'îde buyurdu ki dönerek: "Sen dahî, imtihâna yeltendin beni demek." Onun suâlini de söyliyerek evvelâ, Peşinden, cevâbını îzâh etti pekâlâ. Sonra, "Abdülkâdir-i Geylânî"ye dönerek, Buyurdu ki: (Bu hâlin, olsun sana mübârek. Gösterdiğin bu güzel edeb ile, sen bugün, Kazandın rızâsını Allah ve Resûlünün. Ben öyle görürüm ki, toplanmış bir cemâat, Sen ise, bir kürsîde ediyorsun nasîhat. Ve sanki diyorsun ki: "Benim iki ayağım, Omuzları üstünde duruyor evliyânın.") Yıllar sonra bu velî, oldu Hakk'a mülâkî. O gün buyurdukları, ayniyle oldu vâki. "Abdülkâdir Geylânî", oldu büyük evliyâ. Va'z edip, insanlara verdi ilim ve ziyâ. Ve bir gün, kürsîsinde ediyorken nasîhat, Söyledi o sözleri, duydu bütün cemâat. "İbnüssakkâ", "Bizans"a gitti elçi olarak. Orada "mürted" oldu, küffâra aldanarak. "Ebû Sa'îd"in ömrü, geçti üzüntü ile, Rahat ve huzûr yüzü görmedi bir gün bile.
.Alâüddîn-i Sabîr
2003-07-07 01:00:00
Üç sene kâfî gelir "Şâh Abdurrahîm" idi babasının adı da. Ölüm hastalığına yakalandı sonunda. Komşular haber alıp, ziyârete geldiler. Onu çok hasta görüp, tesellî eylediler. Henüz "Beş" yaşındaydı "Alâüddîn" o günde. Diz çökmüş otururdu babasının önünde. Gelenler dediler ki: "Alâüddîn duâ et. Hak teâlâ babana, versin sıhhat, âfiyet." Cevâbında dedi ki: "Peki edeyim, fakat, Şu anda ona duâ, sağlamaz bir menfaat. Zîrâ Resûlullahı görürüm ki âşikâr, Bir Cennetin içinde, babamı bekliyorlar. Melekler, ellerinde Cennet elbiseleri, Buraya gelirler ki, götürsünler pederi." Vaktâ ki "Alâüddîn" onlara dedi bunu, Babası "Allah!" deyip, teslîm etti rûhunu. O da vefât ederek, göçünce bu dünyâdan, Bir "maddî sıkıntı"ya girdiler hepsi o an. Annesi, gâyet asîl bir hanım efendiydi. Yine sıkıntısını, kimseye bildirmedi. Alâüddîn o günler, sâdece "Su" içerek, Üç beş günde bir defâ, "Bir lokma" yerdi yemek. Lâkin fenâ olmuştu bir gün "Açlık" hissinden. Yemek için, bir şeyler istedi annesinden. Evde ise, pişecek yok idi hiçbir şeyi. Su doldurup, ateşe oturttu tencereyi. "Yemek pişirir" gibi göründü artık ona. Zîrâ bir şey yoktu ki, yedirsin bu oğluna. Bekledi Alâüddîn, öğleden akşama dek. Sordu ki: "Anneciğim, pişmedi mi o yemek?" O "Pişmedi" deyince, gelip kapağı açtı. Zîrâ hiç tahammülü yok idi, hayli açtı. Kapağı açar açmaz, kavuştu bir sevince. Bağırdı: "Anneciğim, pilav pişmiş iyice!" O da gelip görünce, daha arttı hayreti. Anladı ki bu dahî, oğlunun kerâmeti. Zâten hârikulâde halleri çoktu onun. "Büyük zât" olacağı belliydi bu oğlunun. Düşündü ki: "Bunu ben, âbime götüreyim. Yetiştirmesi için, ona teslîm edeyim." "Ferîdüddîn Genc Şeker" idi ki âbisi de, Oğlu Alâüddîn'i, götürdü kendisine. O dahî görür görmez kardeşinin oğlunu, Farketti alnındaki o "Büyüklük nûru"nu. Sevinip, buyurdu ki hemen hemşîresine: "Üç sene kâfî gelir bunun yetişmesine." Dayısının yanında, üç senede nihâyet, Tamâmiyle yetişip, aldı mutlak icâzet.
.Alâüddîn-i Sabîr / Toptan helâk oldular
2003-07-09 01:00:00
"Alâüddîn Sabir"e inanmadı hiç o halk. Hattâ "Büyücü" dedi bu zâta "Kadı Tabrak". O ise, çok üzülüp bunların yaptığına, Mektup yazıp bildirdi bu hâli üstâdına. "Ferîdüddîn Genc Şeker", o mektubu okuyup, O da, Kadı Tabrak'a yazdı şöyle bir mektup. "Ey kadı, o kimseyi biz gönderdik oraya. Ona inanmazsanız, uğrarsınız belâya. Çünkü o, Rabbimizin sevdiği bir kişidir. Sizleri irşâd için beldenize gelmiştir. Onun imâmlığına biz idik fetvâ veren. Hattâ Resûlullahtır mânevî tasdîk eden." Kadı Tabrak, okudu onun bu mektûbunu. Hiç kıymet vermiyerek, maalesef yırttı onu. "Alâüddîn-i Sabîr", bu işi duyduğunda, Elinde olmaksızın, gadaplandı ânında. Birisini gönderip buyurdu ki: "Git hemen. O Kadı Tabrak denen adama de ki benden: "O alçak, yırttı ise hocamın nâmesini, Ben de, Levh-i mahfûz'dan yırttım onun ismini. Ayrıca şunu dahî bilsin ki hem o alçak, O ve ona uyanlar, toptan helâk olacak." O kişi, bu haberi iletti kendisine. Lâkin o, inâdından yine uydu nefsine. "Alâüddîn-i Sabîr", baktı göke ve yere. O anda yer küresi, sallandı birden bire. Biraz sonra, bir daha edince göke nazar, Zelzelenin şiddeti, çoğaldı azar azar. Bunlar, büyük korku ve telâş verdi o halka. İnsanlar, koşup geldi hemen "Kadı Tabrak"a. Dediler ki: "Duydun mu, zelzele oldu bakın. O zâtı üzdüğünden olmasın bunlar sakın." Dedi ki: "Falan yerde bir büyücü kadın var. Gidip ona deyin ki, bir gelsin bize kadar." Gelince, sordu ona: "Hissettin mi, bu gün hep, Üst üste zelzeleler oluyor, nedir sebep?" O dedi: "Bu beldeye gelmişti ya birisi, Bu, onun büyüsüdür, korkutmasın hiç sizi." "Alâüddîn-i Sabîr", câmiye gitti yine. Namâz kıldırmak için geçti imâm yerine. Biraz sonra oraya, gelip o Kadı Tabrak, Dedi. "Çekil geriye, mihrâbı bana bırak!" Hakâretler ederek sonra ona alçakça, Dışarı çıkardılar câmiden yaka paça. Onlar böyle yapınca Hakk'ın bu "Velî"sine, Câminin duvarları yıkıldı üstlerine. "Kadı Tabrak" ve ona uyanlar, hepsi o gün, Duvar altında kalıp, helâk oldu topyekün
.Alâüddîn-i Sabîr "rahmetullahi aleyh" / Cezasını buldu
2003-07-11 01:00:00
"Alâüddîn-i Sabîr", edince Hakk'a vuslat, Ondan sonra o yerde, oldu bâzı hâdisât. Hattâ bu evliyânın mübârek nûrlu kabri, Gâib olup, bir müddet belirsiz oldu yeri. Kâfirlerden birisi geçerken o yerlerden, Bir yeri, çok "Parlak" ve "Nûrlu" gördü ilerden. Mezar kalıntıları var idi o mahalde. Dedi. "Bu, bir mü'minin mezarıdır herhalde." Kâfirdi, sevmiyordu zâten müslümânları. Daha çok harab etmek istedi bu mezarı. Bir demir parçasıyle vurunca o kabire, İçe doğru bir "Delik" açıldı birden bire. Bakmak için, başını soktu bir an içeri. Lâkin çıkaramadı başını tekrar geri. Çok uğraştı ise de, başı kaldı içerde. Bir müddet öyle kalıp, sonra öldü o yerde. Aynı gün, bu Velî'nin sevenlerinden biri, Gece, gördü rüyâda "Alâüddîn Sabîr"i. Ona buyurdular ki: "Burada bir köpek var. Onu uzaklaştırın, veriyor bana zarar." Gelip baktıklarında, gördüler biri ölmüş. Başı da, bir delikten yer içine gömülmüş. Başını, o delikten çıkardılar ve lâkin, Yüzü, tam "Köpek gibi" olmuştu o kâfirin. Yine bir defâsında, bu zâtın türbesine, Binlerce insan geldi onun ziyâretine. Okunduğu esnâda güzel menkıbeleri, ¹tirâzda bulundu onlara kalben biri. Vaktâ ki o îtirâz geldi onun kalbine, O anda, yakalandı bir "Cüzzâm illeti"ne. Ve pek fenâ kokmaya başladı âzâları, Buna, şâhit oldular onlardan bâzıları. Hatâsını anlayıp, tövbe etti içinden. Bir anda halâs oldu bu cüzzâm illetinden. "Alâüddîn Sabîr"i halbuki cenâb-ı Hak, Göndermişti o yere, büyük "Rahmet" olarak. Lâkin çekemiyenler, bilmediler kadrini. Câhil olduklarından, incittiler kalbini. Söz ve hareketlerle ona ezâ ettiler. Ve hattâ dergâhını yıkmaya yeltendiler. Bir zâlim, askeriyle, o dergâhı yıkmağa, Gelerek, yakınında başladı hazırlığa. Ertesi gün askere, verdiyse de "Yık!" emri, Lâkin birden "Kör" oldu askerinin gözleri. Hatâsını anlayıp, vaz geçti bu fikrinden. Gelip, özür diledi Hakk'ın bu velîsinden. Açıldı tam o anda gözleri askerinin. Ve birer talebesi oldular bu Velî'nin.
.Alâüddîn-i Sabîr "rahmetullahi aleyh" / Evliyaya düşmanlık
2003-07-12 01:00:00
Hindistân'da bir zaman, "Ganj Nehri" üzerine, Bir kanal yapılması düşünülmüştü yine. Kanal, plâna göre "Dergâh"tan geçiyordu. Bunun için, dergâhı yıkmak gerekiyordu. Müslümânlar bu işe, hiç râzı olmadılar. Ve lâkin bu karara mâni olamadılar. İngiliz mühendise verilmişti inşaat. Ve mâalesef başlayıp, devam etti icrâat. Çadır kurdu mühendis o yerin yakınına. Bir gün kalmış idi ki, dergâhın yıkımına, O gece, yatağına yatmış idi o, lâkin, Çok fecî vaziyette uyandı sabahleyin, Zîrâ o, kendisini çadırda, bir direkte, Baş aşağı bulmuştu, bağlı bir vaziyette. Hiç giren olmamıştı halbuki çadırına. Yardımcıları gelip, toplandılar yanına. Çözdüler mühendisin ayağını, elini. Hemen tahmîn ettiler bu işin sebebini. Dediler: "Bu dergâhın sâhibi evliyâdır. Hak teâlâ indinde, çok îtibârı vardır. Siz, hemen vaz geçin ki bu dergâhı yıkmaktan, Çünkü bu, bir îkâzdır size o velî zâttan." O dahî kabûl edip, düzeltti plânını. Yıkmadı bu mübârek velînin dergâhını. Bir gün de, bir İngiliz, yanında adamları, Birlikte gelmişlerdi gezmek için "Kalyar"ı. "Alâüddîn Sabîr"in kabrini gören bu zât, Ayakkabılarıyla girecekti ki, fakat, Türbenin bakıcısı, mâni olup şiddetle, Bırakmadı, içeri girsin bu vaziyette. Dedi: "Pabucunuzu çıkarıp öyle girin. Zîrâ bu girdiğiniz, kabridir bir velînin. Bu zâta öyle kıymet verir ki cenâb-ı Hak, Saygısızlık yapanlar, cezâ görür muhakkak". O İngiliz subayı, pek fazla sinirlendi. Kırbacını kaldırıp, ona vurmak istedi. Tam vuracak idi ki kabrin hizmetçisine, O esnâda "Bir ağrı" saplandı mîdesine. Kamçısını düşürüp, mîdesini tutarak, Başladı kıvranmaya gâyet fecî olarak. Mîdesinin ağrısı, gittikçe artıyordu. Hemen adamlarına, "Bu nedir?" diye sordu. Dediler ki: "Burası, "Alâüddîn-i Sabîr", Adında çok yüksek bir evliyânın kabridir. Hizmetçi, bu hususta eyledi sizi îkâz. Lâkin siz dinlemeyip, eylediniz îtirâz. Siz, bu velî kabrine saygısızlık yaptınız. Bu yüzden, bu belâya birden yakalandınız.
.Ârif-i Rîvegerî "rahmetullahi aleyh"
2003-07-13 01:00:00
Yeniden hayat buldu Evliyâ-yı kirâmdan, şânı büyük bir "Velî". İlmiyle, insanlara oldu çok fâideli. Aslen Buhârâ'lıdır, "Rivgir"de doğdu fakat. Uzun bir ömür sürüp, o yerde etti vefât. Başladı küçük yaşta din ilmini tahsîle. Zâhirî ilimlere çalışırdı zevk ile. Hocası, çok sever ve takdîr ederdi onu. Bilirdi onda büyük bir cevher olduğunu. O yerde "Abdülhâlık Goncdevânî" adında, Çok büyük bir velî de var idi o zamanda. Lâkin büyük bilmezdi önceden kendisini. Ve başka hocalardan alırdı hep dersini. Bir gün "Abdülhâlık-ı Goncdevânî"yi gördü. Çarşıdan erzak almış, evine dönüyordu. Baktı ki, taşıdığı torbası ağır gâyet. Kalbinde, bu "Velî"ye duydu büyük muhabbet. Yükünü taşımakta, az yardım etmek için, Edeble yaklaşarak, istedi ondan izin. Hazret-i Abdülhâlık, onun bu teklîfini, Derhal kabûl ederek, verdi elindekini. Birlikte yürüyerek, geldiler eve kadar. Orada, muhabbetle etti ona bir nazar. Buyurdu ki: "Evlâdım, bir saat sonra yine, Bekliyorum seni ben, bu öğlen yemeğine." "Peki efendim" deyip, ayrıldı ondan, fakat, O anda, kalbi sanki, yeniden buldu hayât. Onu gördükten sonra, bir başka oldu hâli. Zîrâ kaplamış idi onu "aşk-ı ilâhî". Bir saat sonra tekrar, geldi yine o zâta. Berâber yemek yiyip, kavuştu iltifâta. O kadar bağlandı ki bu mübârek "Velî"ye, O günden sonra artık, gitmedi medreseye. Bir gün, eski hocası rastladı ona yine. Hakâretler ederek, dedi: "Dön mektebine!" Halbuki bir gün evvel, mü'mine yakışmayan, O, bir günâh işleyip, olmuştu sonra pişmân. "Ârif-i Rîvegerî", üstün firâsetiyle, Anlayıp, şöyle dedi ona kırık kalbiyle: "Efendim, siz benimle uğraşacağınıza, Oturup tövbe edin, dünkü günâhınıza." O bunu işitince, eyledi çok taaccüp. Günâhını düşünüp, utandı, oldu mahcûb. Bildi bu talebenin yüksek kerâmetini. Anladı bu hâlinin nereden geldiğini. O da, "Abdülhâlık-ı Goncdevânî"ye gidip, Oldu bir talebesi, yanında tövbe edip. Bu velî göç edince âhiret âlemine, "Ârif-i Rîvegerî" geçti onun yerine.
.Behâeddîn Zekeriyyâ "rahmetullahi aleyh"(1)
2003-07-14 01:00:00
Önce istemediler ama... Hindistân'da yetişmiş Hakk'ın evliyâsıdır. "Ferîdüddîn Genc Şeker", bu zâtın dayısıdır. Binyüzaltmışdokuz'da "Mültan"da doğan bu zât, "Yüz sene" ömür sürüp, orada etti vefât. Çocuk yaşta başladı o ilim tahsîline. Ve Kur'ân-ı kerîmi geçirdi ezberine. Kalbi, "İlim öğrenmek" aşkıyle yanıyordu. Çalışıp, tez zamanda büyük bir âlim oldu. En son "Şihâbüddîn-i Sühreverdî"ye gidip, Çok istifâde etti, sohbetini dinleyip. O velîden aldığı feyizlerle nihâyet, Yetişip, o büyükten aldı mutlak icâzet. Evliyâlık yolunu herkese yaymak için, Mültan'a tâyin etti hocası onu ilkin. Lâkin halk, istemedi orada kendisini. Hattâ îmâ ettiler beyhûde geldiğini. "Burada, senin gibi âlimler çok bulunur. Onun için bu yerde, sana ihtiyâç yoktur." Mânâsını ifâde etmek düşüncesiyle, "Tam dolu" bir kâse süt gönderdiler biriyle. Bundaki "Gizli mânâ" ve bu "İnce nükte"yi, Yüksek firâsetiyle anladı gâyet iyi. O da, buna mukabil, kâsenin üzerine, Büyükçe bir "Gül" koyup, iâde etti yine. Demek istemişti ki: "Biz de, o âlimlerin, Gül'ü olmak üzere buraya geldik, bilin." Onlar bunu görünce, şaşırdılar o saat. Dediler: "Alelâde bir âlim değil bu zât." Mültan'da mevcud olan o âlimlerin hepsi, Onu "Büyük" bilerek, oldular talebesi. Bu velî zât, orada hem ilmi yayıyordu, Hem de halkın refahı için çalışıyordu. Dağıttı servetini, İslâmı yaymak için. Kalbi, "Hizmet aşkı"yle yanardı için için. O, bu aşkla yaşadı, bu aşkla etti vefât. Kullara hizmet için, gayret etti her saat. Olsaydı talebenin her ne ihtiyâçları, Bizzât şahsî malından karşılardı onları. Mültan'da, kuvvetli bir "Kıtlık" oldu bir zaman. Vâli yardım istedi bu büyük evliyâdan. Onun vermiş olduğu çok tahıl ve paralar, Sâyesinde, kıtlıktan görmedi kimse zarar. Talebeye, lezzetli yemekler hazırlatır, Kendi dahî sofrada olurdu bizzât hazır. Yemekte sohbet eder, neş'eli yemek yerdi. Yanında olanlara, lokma ikrâm ederdi. Bundan, talebeleri hoşlanırdı pek fazla. Ona bağlanırlardı hem daha bir ihlâsla.
.Behâüddîn Zekeriyyâ "rahmetullahi aleyh" / Niçin şükretmiyeyim?
2003-07-15 01:00:00
Kerâmetler sâhibi, bir "Velî"sidir Hakk'ın. Kulların hizmetine çalışmıştır bihakkın. "Dîne hizmet" aşkıyle, kalbi hep çarpıyordu. Bir şeyler yapmak için fırsatlar arıyordu. Zengin idi, malını verdi İslâm yolunda. Çünkü mal ve paranın, sevgisi yoktu onda. Ne kadar çok idiyse onun malı, serveti, Çok idi o kadar da, o mallara nefreti. Bir gün, bir talebeye buyurdu: "Odaya gir. Beşbin dînar olacak, onları bana getir." Talebe, o odaya girdi ve döndü geri. Dedi ki. "Göremedim içerde akçeleri." "Elhamdülillah" deyip, dersine etti devam. Olmadı bu hususta onda hiç üzüntü, gam. Az sonra o talebe, içeri girdi yine. Onları bulduğunu arz etti kendisine. O zaman dînarları aldı "Peki" diyerek. Devam etti dersine, bir daha "Hamd" ederek. Merak etti talebe, dedi ki: "Efendim, siz, Niçin iki halde de, yine hamd eylediniz?" Buyurdu ki: (Evlâdım, niçin hamdetmiyeyim? Rabbimiz "İmân" vermiş, dünyâlığı nideyim? "Para"nın varlığıyla, yokluğu, bu dünyâda, Müsâvîdir, değişmez dervîşlerin yanında. Dünyâ elden çıkınca, üzüntü duymazlar hiç. Ele geçirince de, bulmazlar aslâ sevinç.) Bu cevap, talebenin sürûr verdi gönlüne. Daha arttı yakîni onun büyüklüğüne. Hazret-i Behâüddîn, tevâzû sâhibiydi. Kendini üzenlere, "Sabır küpü" gibiydi. Hattâ o, kendisine kötülük edenlere, İhsân ve ikrâmlarda bulunurdu çok kere. Derdi ki: "Hak yolunda yürüyen kimseleri, Rabbimiz, imtihâna tâbi tutar ekseri. Kulların cefâsından olunca mutazarrır, Hiç karşılık vermeyip, göstermeli hep sabır. Sırf sabır kâfî değil hattâ o insanlara, Ayrıca "Gül demeti" sunmalıdır onlara." Bu "Allah adamı" da zengindi, malı çoktu. Bu yüzden bâzıları, yapardı dedi-kodu. Meselâ derlerdi ki: "Bu nasıl evliyâdır? Hepimizden daha çok malı ve mülkü vardır." O, bunları duyunca, buyurdu: "Ey insanlar! Hak teâlâ, dünyâyı sevmiyor zerre kadar. Dünyânın tamâmının, olmayınca kıymeti, Olur mu bir kısmının hiçbir ehemmiyyeti? Evet, o dünyâlıktan çok var ise de bizde, Lâkin muhabbetleri, hiç yoktur kalbimizde."
.Abdullah-ı Dehlevî "rahmetullahi aleyh" / Çok mütevâzı idi
2003-07-16 01:00:00
Allah adamlarından, "Abdullah-ı Dehlevî". Sülâle-i Resûlden, büyük âlim ve velî. Henüz gelmemişti ki bu büyük zât dünyâya, Babasıyla amcası, gördüler birer rüyâ. Allah arslanı Alî, rüyâda, babasına, Buyurdu ki: (Bir oğul verecek Allah sana. Büyüyünce olacak, gâyet yüksek ve âlî. O dünyâya gelince, ismini koyun "Alî".) Ve hem amcasına da, rüyâda Resûlullah, Buyurdu: (O çocuğun ismi olsun "Abdullah".) Vaktâ ki o çocuğu bahşetti cenâb-ı Hak, Hem "Alî" hem "Abdullah" konuldu ad olarak. "Yirmi iki" yaşında bitirdi tahsîlini. Tanıdı ondan sonra, devrin "Bir tânesi"ni. Yâni Resûlullahın kabinden akıp gelen, "Nûr"ları, tâliplerin kalplerine nakleden, Bir "Büyük" var idi ki, o devrin evliyâsı, Sohbeti, temizlerdi kalplerden kiri, pası. "Mazhar-ı Cân-ı Cânân" idi ki bu evliyâ, Ondan yayılıyordu nûr ve feyiz dünyâya. Bu büyük "Velî" ile karşılaştı Delhi'de. Dedi: (Talebeliğe kabûl edin beni de.) Buyurdu ki: (Evlâdım, zordur bizim yolumuz. "Tuzsuz taş" yalamaya benzer bu yol bâhusus. İstersen, sen kendine zevkli ve şevkli bir yol, Ve bir üstâd bularak, git o zâta tâbi ol.) Lâkin o, o kapıdan hiç dönmedi geriye. Zîrâ tam tutulmuştu kalbiyle o "Velî"ye. Dedi: (Olsun efendim, onu istiyorum ben. Kabûl buyurmanızı diliyorum gönülden.) Mazhar-ı Cân-ı Cânân, "Peki" dedi nihâyet. Ve onu yetiştirip, verdi mutlak icâzet. Üstâdı göç edince, âhiret âlemine, "Abdullah-ı Dehlevî" geçti onun yerine. Bu sefer her taraftan, insanlar akın akın, Toplanmaya başladı etrâfında bu zâtın. "Sert" ve "Kalın" elbise giyerdi çoğu kere. Ve onun "Cömertliği", destan oldu dillere. Öyle fazla idi ki "Şefkat" ve "Merhamet"i, Görmedi kimse ondan fenâ bir hareketi. Hattâ ona kötülük yapan kimselere de, Kalkıp duâ ederdi, gece ve seherlerde. Kendisini sevmiyen, hâkim komşusu vardı. Aleyhinde konuşur, gıybetini yapardı. Hapse düştü o bir gün, bir suçu işliyerek. "Abdullah-ı Dehlevî" işitip üzüldü pek. Çok uğraşıp çıkardı, onu hapishâneden. O kimse tövbe edip, talebe oldu hemen.
.Abdullah-ı Dehlevî "rahmetullahi aleyh" / Çok büyük zât idi
2003-07-17 01:00:00
"Abdullah-ı Dehlevî", bir kâmil-i mükemmil. Olmuştu insanlara dinde rehber ve delîl. Aslâ dünyâ kelâmı edilmezdi yanında. Biri gıybet etseydi, sustururdu ânında. Derdi: (Kötülenecek kimse varsa, o benim. Gıybet büyük günâhtır, cezâsı da pek elîm.) Sultân'ın gıybetini yaptı biri önünde. "Abdullah-ı Dehlevî" oruçluydu o günde. O gıybeti yapana buyurdu ki o bizzât: (Bu gün oruçlu idim, sevâbı gitti fakat.) O kimse hayret edip, şöyle arz eyledi ki: (Efendim, siz kimseyi gıybet etmediniz ki.) Buyurdu: (Öyle ama, dinledim onu ben de. Bu gıybet günâhında, ortaktır dinleyen de.) "Resûl"ü, öyle fazla severdi ki içinden, İsmini işitince, geçerdi kendisinden. Mübârek odasından, dışarılara kadar, Bâzan yayılıyordu çok nefis râyihalar. O zaman talebeler, derlerdi ki: (Herhalde, Yine Resûl'ün rûhu gelmiştir ziyârete.) O yine zaman zaman, sâir evliyânın da, Rûhâniyetlerini görüyordu yanında. Bir gün rahatsızlanıp, hasta oldu âniden. Hemen imdât istedi, "İmâm-ı Rabbânî"den. Onun rûhâniyyeti geliverdi bu sefer. O rahatsızlığından, kalmadı hiçbir eser. "Abdullah-ı Dehlevî" kerâmet sâhibiydi. Yâni Resûlullahın yoluna tam tâbiydi. Zîrâ müttefiktirler bunda bütün velîler. Kerâmet husûsunda, hepsi şöyle dediler: (Resûlullaha uymak ve dinde istikâmet, Olmaz bu güzel halden daha büyük kerâmet.) Bu yüksek fazîletin dışında, ayriyeten, Peygamber-i zîşânın kalbinden akıp gelen, "Nûr" ve "Feyz"i saçarak insanların kalbine, Yükseltirdi onları yolun nihâyetine. Bir iki nazar ile, binlerce tâlibini, "Devamlı anar" hâle getirirdi Rabbini. Çokları, rüyâsında bu "Velî"yi görerek, "İslâmın sevgisi"ni kalbinde hissederek, İçlerine düşen bu aşk ile duramayıp, Gelir ve bu "Velî"yi bulurlardı arayıp. Ondan, az bir zamanda, pek çok faydalanarak, Dönerlerdi geriye, birer "Velî" olarak. Nice fâsık kimseler, bir kere görüp onu, Bir günde bulurlardı, bu "hidâyet yolu"nu. Nice kâfirler dahî, bir kere dinlemekle, Müşerref olurlardı "îmân" ve "hidâyet"le.
.Abdullah-ı Dehlevî "rahmetullahi aleyh" / Hastalık nimettir
2003-07-19 01:00:00
"Abdullah-ı Dehlevî", şanı büyük bir velî. Meşhurdu halk içinde bir çok kerâmetleri. Bir gün, biri gelerek mübârek huzûruna, (Oğlumuz, çoktan beri kayıptır) dedi ona. Ve ilâve etti ki: (Lütfen duâ ediniz. Tekrardan ihsân etsin onu bize Rabbimiz.) Onun bu sözlerini dinleyip bu mübârek zât, Buyurdu ki: (Oğlunuz evindedir şu saat.) O kimse hayret edip, dedi: (Ama efendim, Şimdi evden ayrılıp, huzûrunuza geldim.) O yine buyurdu ki: (Evine dön ki şu an, Rabbimiz onu size, tekrardan etti ihsân.) "Peki efendim" deyip, evine gittiğinde, Gördü ki, oturuyor oğlu gelmiş evinde. Kimin bir hastalığı olsa idi o günde, Gelip birikirlerdi, kapısının önünde. Lâkin kendisinin de, üç mühim derdi vardı. Hattâ namâzlarını, hep özürlü kılardı. Sevdiklerinden biri, buna olup muttali, Bir gün, kendilerine suâl etti bu hâli: (Efendim, bu devirde kim hasta olsa eğer, Kapınıza gelerek, sizden duâ isterler. Siz bir duâ edince, gelen her bir hastaya, Her biri, duânızla kavuşuyor şifâya. Halbuki sizin dahî vardır hastalığınız. Ve bilhassa üçünden, hiç yoktur rahatınız. Lâkin hikmet nedir ki, etmezsiniz hiç duâ? Etseniz, size dahî verir Allah bir devâ.) Buyurdu ki: (Kurtulmak istiyor dertten onlar. Bu yüzden bize gelip, hep duâ istiyorlar. Biz ise, Rabbimizin verdiği bu dertlerden, O gönderdiği için, râzıyız herbirinden. "Kemend-i mahbûb"dur ki, her musîbet ve belâ, Sevdiği kullarına gönderir Hak teâlâ.) "Kıtlık" vâki olmuştu bir zaman da Delhi'de. Buna çok üzülmüştü, "Abdullah Dehlevî" de. Mescidin avlusuna çıktı bir gün nihâyet. Kızgın güneş altında, oturdu kısa müddet. Dedi ki: (Yâ ilâhî, yağmur yağana kadar, Buradan gitmemeye, bu kulun verdi karar.) O böyle söyleyince, çok geçmedi aradan. Nehirler akar gibi, yağmur yağdı havadan. Çok nazlı kullarıdır Allah'ın çünkü onlar. Onların hürmetine, yağdırır "Yağmur" ve "Kar". Resûlullahtan gelen ilâhî "Feyiz" ve "Nûr", Onların kalplerinden, herkese vâsıl olur. Bu büyük velîlerin hürmetine yâ Rabbî! Bizi, her hâlimizde onlara eyle tâbi.
.Abdullah-ı Dehlevî "rahmetullahi aleyh"
2003-07-20 01:00:00
Hıristiyanın îmanı "Abdullah-ı Dehlevî", çok büyük bir evliyâ. Ondan yayılıyordu dünyâya nûr ve ziyâ. Nice fâsık kimseler, hattâ nice kâfirler, Bir teveccühü ile hidâyete geldiler. Güzel ve yakışıklı vardı ki genç birisi, Hıristiyan dînine mensûb idi kendisi. Bu genç, bir gün gelerek "Abdullah Dehlevî"ye, Başladı sohbetini severek dinlemeye. Cemâatten bâzısı, dedi ki bu arada: (Bu hıristiyân gencin, ne işi var burada?) Lâkin o, bir teveccüh buyurunca o gence, Kalbi, "İmân" nûruyla aydınlandı hemence. "Şehâdet"i getirip, îmân etti nihâyet. Bir tek teveccühüyle, oldu işbu hidâyet. Bir gün de, birisini alaraktan yanına, Gitti akrabâsından ihtiyâr bir kadına. Zîrâ kadıncağızın, etmişti kızı vefât. Tâziye etmek için gitmişti ona bizzât. Buyurdu ki: (Üzülme, Rabbimiz sana yine, Daha iyi bir evlât verir onun yerine.) Dedi ki: (Ben ve kocam, hayli ihtiyârladık. Bu yaşta çocuğumuz olmaz ki bizim artık.) Buyurdu ki: (Her şeye kâdirdir Hak teâlâ. Sizin de çocuğunuz olabilir pekâlâ.) O hâneden çıkarak, girdiler bir câmiye. Duâ etti: "Yâ Rabbî, buna çocuk ver" diye. Hakîkaten bir sene geçmişti ki aradan, Ona bir "Oğlan çocuk" ihsân etti Yaradan. "Abdullah Dehlevî"nin dergâhının yanında, Bitişik bir arsası vardı bir kadının da. Talebe çoğalınca, dergâh dar geliyordu. Genişletmek lüzûmu artık beliriyordu. Arsa sâhibi olan o kadına vardılar. Meseleyi, güzelce kendine anlattılar. Dediler ki: (Arsanı satarsan eğer bize, Katacağız onu da, mevcut medresemize.) Lâkin kabûl etmedi bu teklîfi o kadın. Dedi ki: (Satmıyorum, siz başka arsa bakın.) Allahın dostlarını sevmez idi o hattâ. Satmamak husûsunda, inât etti âdetâ. O günden îtibâren kadının âilesi, Her gün eksiliyordu ölerek bir tânesi. Nihâyet bir çocuğu kalmış idi sonunda. Mühim bir hastalığı çıktı en son onun da. Kadın, bu olanlardan anladı hatâsını. Derhal hediye etti dergâha arsasını. Çocuk da, hastalıktan kurtulup buldu sıhhat. Götürüp, medreseye yazdırdı onu bizzât.
.Abdullah-ı Dehlevî "rahmetullahi aleyh"
2003-07-20 01:00:00
Hıristiyanın îmanı "Abdullah-ı Dehlevî", çok büyük bir evliyâ. Ondan yayılıyordu dünyâya nûr ve ziyâ. Nice fâsık kimseler, hattâ nice kâfirler, Bir teveccühü ile hidâyete geldiler. Güzel ve yakışıklı vardı ki genç birisi, Hıristiyan dînine mensûb idi kendisi. Bu genç, bir gün gelerek "Abdullah Dehlevî"ye, Başladı sohbetini severek dinlemeye. Cemâatten bâzısı, dedi ki bu arada: (Bu hıristiyân gencin, ne işi var burada?) Lâkin o, bir teveccüh buyurunca o gence, Kalbi, "İmân" nûruyla aydınlandı hemence. "Şehâdet"i getirip, îmân etti nihâyet. Bir tek teveccühüyle, oldu işbu hidâyet. Bir gün de, birisini alaraktan yanına, Gitti akrabâsından ihtiyâr bir kadına. Zîrâ kadıncağızın, etmişti kızı vefât. Tâziye etmek için gitmişti ona bizzât. Buyurdu ki: (Üzülme, Rabbimiz sana yine, Daha iyi bir evlât verir onun yerine.) Dedi ki: (Ben ve kocam, hayli ihtiyârladık. Bu yaşta çocuğumuz olmaz ki bizim artık.) Buyurdu ki: (Her şeye kâdirdir Hak teâlâ. Sizin de çocuğunuz olabilir pekâlâ.) O hâneden çıkarak, girdiler bir câmiye. Duâ etti: "Yâ Rabbî, buna çocuk ver" diye. Hakîkaten bir sene geçmişti ki aradan, Ona bir "Oğlan çocuk" ihsân etti Yaradan. "Abdullah Dehlevî"nin dergâhının yanında, Bitişik bir arsası vardı bir kadının da. Talebe çoğalınca, dergâh dar geliyordu. Genişletmek lüzûmu artık beliriyordu. Arsa sâhibi olan o kadına vardılar. Meseleyi, güzelce kendine anlattılar. Dediler ki: (Arsanı satarsan eğer bize, Katacağız onu da, mevcut medresemize.) Lâkin kabûl etmedi bu teklîfi o kadın. Dedi ki: (Satmıyorum, siz başka arsa bakın.) Allahın dostlarını sevmez idi o hattâ. Satmamak husûsunda, inât etti âdetâ. O günden îtibâren kadının âilesi, Her gün eksiliyordu ölerek bir tânesi. Nihâyet bir çocuğu kalmış idi sonunda. Mühim bir hastalığı çıktı en son onun da. Kadın, bu olanlardan anladı hatâsını. Derhal hediye etti dergâha arsasını. Çocuk da, hastalıktan kurtulup buldu sıhhat. Götürüp, medreseye yazdırdı onu bizzât.
.Abdullah-ı Dehlevî "rahmetullahi aleyh"
2003-07-21 01:00:00
Buyurdu ki... "Abdullah-ı Dehlevî", devrinin bir tânesi. İnsanları ateşten kurtarmaktı gâyesi. Çok mektuplar yazarak devrin insanlarına, Sevk etti hep onları, bu "Kurtuluş yolu"na. Birisine yazdığı mektupta buyurdu ki: (Gafletle yaşıyoruz, öleceğiz halbuki. Hep "günâh işlemek"le geçiyor günlerimiz. Karardı isyân ile, amel defterlerimiz. Dedikodu, iftirâ, yalan, gıybet, sû-i zan. Gece gün, Rabbimize eyledik günâh, isyân. Hep noksan ve kusurlu her ibâdetimiz de. Bu bozuk hâlimizi, görüyor Rabbimiz de. Gerçi her gün, beş vakit namâzı kılıyoruz. Lâkin her edebine dikkat edemiyoruz. Oruç da tutuyoruz her sene Ramazan'da. Ve lâkin karşımıza çıkar mı ki "Mîzân"da? Mü'minin, kıymetlidir ömründeki her ânı. Mâlâya'nî şeylere harcıyoruz zamanı. Hep gafletle geçiyor, bu sayılı nefesler. Ve lâkin bunun sonu, pişmânlıktır ve keder. Binlerce teessüfler olsun ki hâlimize, Ne yüzle gideceğiz ölünce Rabbimize? Bu cihân bahçesine, "Gül" için geldik, fakat, Hep "Diken" toplamakla ömrümüz geçti, heyhât! Çok yazıklar olsun ki, sıhhat verdi Rabbimiz. Ve lâkin kıymetini bilmedik onun da biz. İki büyük nîmet ki, "Resûlullah" ve "Kur'ân". Bunların da şükrünü, âciz olduk îfâdan. Her türlü nîmetleri verdi de Hak teâlâ, Yine, gaflet içinde yaşıyoruz biz hâlâ. Böyle günâh içinde bitince bu ömrümüz, Yarın kabûl görür mü, bahâne ve özrümüz? "Rahmeti, gadabını aşmıştır"ki Allahın, İşte tek ümîdimiz, mahşerde budur yarın. Sırf Onun ihsânına güveniyoruz ancak. Zîrâ yoktur yüzümüz, huzûruna varacak. "Ölüm", başucumuzda, yaklaştı hem de "Ecel". Lâkin işleyemedik işe yarar bir amel. Allahın dîdârına kavuşurken iyiler, Hesaptan kurtulamaz o gün bizim gibiler. "Elli bin sene" süren müthiş "Hesap günü"nde, Bekleriz, çok mahcûb ve başlarımız önünde. İyi düşünelim ki, olacak hepsi bunlar. Kurtulur o gün ancak, aklını kullananlar. Pişmân olmamak için, yarın "rûz-u mahşer"de, Dinde, kılı kırk yarmak îcâb eder bu yerde. Allahın rızâsına muhâlif iş yapanlar, Yarın "Hesap günü"nde, çok pişmân olacaklar.)
.Abdullah-ı Dehlevî "rahmetullahi aleyh" / Bir nazarı kâfiydi
2003-07-22 01:00:00
"Abdullah-ı Dehlevî", çok büyük bir velîydi, Her türlü meziyette, devrinin bir tekiydi. Bir gün, geldi bir kişi yüksek huzûrlarına. Dedi: (Girmek isterim, büyüklerin yoluna.) Onu kabûl buyurup, dedi ki: (Öyle ise, Sâir talebe gibi, sen de başla tedrîse.) Dedi: (Size gelmekten, şu idi ki maksadım, Hiç zahmete girmeden, hâsıl olsun murâdım. Sıkıntı çekeceksem sizin yanınızda da, Böylesi her yerde var zâten zamanımızda.) O zaman buyurdu ki: (Gel otur öyle ise. Sıkıntı çektirmeden vereyim ben de size.) Ve ona eyleyince bir teveccüh ve nazar, Bir lâhzada, kalbine akıttı feyz-ü envâr. O, bunun tesiriyle, kendinden geçti hemen. Zannetti ki, yüreği kopuverdi yerinden. Kendine geldiğinde, talebeler sordu ki: (Kardeşim, biraz önce sana böyle n'oldu ki?) Dedi: (Çıktı kalbimden, ne varsa fenâ huylar. Doldu onun yerine, ilâhî feyz ve nûrlar.) Vefâtı yaklaşınca, vasiyyet eyledi ki: (Çoğaltın kalbinizde büyüklere sevgiyi. "Ahlâk-ı hamîde"yle amel edin dâimâ, Ve koşun insanlara, hizmet ile yardıma. Sâlih kimseler ile, hep berâber bulunun. Ve lâkin kötülerden, dâimâ uzak durun. Ölürsem, cenâzemi götürürken mezara, Birisi, şu beytleri oksun önüm sıra: "Kerîmin huzûruna, azıksız çıka geldim. Ne bir iyiliğim var, ne bir iyi amelim. Bundan daha çirkin şey, acabâ var mıdır ki, Sen azık götürürsün, O, kerîmdir halbuki." Ondan sonra, daha da yaklaşınca vefâtı, Dostlarını çağırıp, yaptı şu nasîhatı: (Kardeşlerim, talebe, "Sâdık tâlip" demektir. Çalışmaktan başka hiç, birşey düşünmemektir. Rabbinin sevgisine hemen kavuşmak için, Kalbi, bu muhabbetle yanar hep için için. Bilmediği bir aşkla, o, şaşkın bir haldedir. Düşünmez yemek içmek, bilmez ki bu hal nedir? Dinmez gözünün yaşı, hiç uyku uyuyamaz. Günâhından utanıp, başını kaldıramaz. Yapacak olsa eğer, o herhangi bir işi, "Günâh olmasın" diye, çırpınır, titrer içi. Bir kalbi incitmekten çok korkar ve çekinir. Çünkü o, gönülleri, "Allahın evi" bilir. Kimsenin arkasından konuşup, gıybet etmez. Bilir ki, âhirette sorulur her bir "nefes".)
.Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî "rahmetullahi aleyh" / Heybetli idi
2003-07-23 01:00:00
"Hâlid-i Bağdâdî" ki, çok büyük bir velîydi. Devrinin bir teki ve asrın müceddidiydi. Osmân-ıZzinnûreyn'in soyundan olan bu zât, "Bağdat"ta tevellüd ve eyledi "Şam"da vefât. Uzuna yakın boylu ve iri yapılıydı. Buğday benizli olup, heybet ve vakarlıydı. Burnunun orta yeri, yüksekçe idi biraz. Sakalında, siyahtan daha az vardı beyaz. Geniş göğüslü olup, güler yüzlü idi hem. Onun gibi bir "Velî", az görmüştü bu âlem. Daha küçük yaşında, başladı tahsîline. Çabucak vâkıf oldu, ilimlerin hepsine. O devirde, ne kadar varsa ilim sâhibi, Dediler ki: "Bir âlim şimdi yok onun gibi." "Yirmibir" yaşındayken henüz bu mübârek zât, Ulemâ ve avâma, oldu hoca ve üstâd. Her taraftan insanlar, koştu onun dersine. Şevk ile katıldılar halka-i tedrîsine. Zühd ve takvâ üzere, sâde hayât yaşardı. Zîrâ temiz kalbinde, "Resûlün aşkı" vardı. Yegâne düşüncesi şu idi ki bu zâtın, Hemen ziyâretine gitsin "Resûlullah"ın. Çıktı bir gün nihâyet Medîne beldesine. Geldi Resûlullahın, mübârek türbesine. Ziyâret âdâbını yerine getirerek, Düşündü ki: "Kendime, bir "Rehber" bulsam gerek." Kâmil bir "Velî" bulup, ona teslîm olmağı, Öyle istiyordu ki, kalmadı hiç durağı. Rastladı o günlerde, fazîletli bir zâta. Dedi ki: (İhtiyâcım var benim nasîhata.) O dedi ki: (Kâbeyi ettiğinde ziyâret, Edebe mugâyir şey görürsen, eyleme red.) "Peki" deyip, oradan Mekke'ye geldi hemen. Beytullaha dönerek, salevât okur iken, Rastladı o sırada Beytullahta birine. Kâbeye sırt çevirmiş, bakardı kendisine. Düşündü: "Utanmadan Kâbeye sırt çevirmiş. Edebi gözetmiyor, hiç olur mu böyle iş?" O böyle düşünürken, dedi ki o zât ise: (Niçin kötülüyorsun böyle beni ey kimse? Bil ki mü'mine hürmet, önce gelir Kâbe'den. Bunun için, yüzümü çevirmiştim sana ben. Hâtırla Medîne'de görüştüğün o zâtı. Ne idi hem de onun, sana o nasîhatı?) Derhal özür dileyip, dedi ki kendisine: (Beni de kabûl edin talebeniz içine.) O dedi: (Sen burada hiç durma bu iş için. Hindistân'da hallolur, ancak senin bu işin.)
.Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî "kuddise sirruh" / Hindistan yolculuğu
2003-07-24 01:00:00
Ravda-i mübâreki ve Kâbeyi ziyâret, Edip, memleketine avdet etti nihâyet. Talebe okutmakla meşgûl oldu ilk zaman. Lâkin hiç çıkmıyordu "Hindistân" hâtırından. Çünkü ona, Kâbede demişti ki bir âbid: (Senin işin, orada tamam olur ey Hâlid!" Bu düşünce içinde, yanarken her gün içi, Hindistân'dan yanına, çıka geldi bir kişi. "Mirzâ Abdürrahîm"di ismi de o gelenin. Talebesinden idi "Abdullah Dehlevî"nin. O, "Mevlânâ Hâlid"in huzûruna girince, İletti üstâdının selâmını ilk önce. Arz etti ki: (Üstâdım Abdullah-ı Dehlevî, Hindistân diyârına dâvet eder sizleri.) Başladı onun ile, hergün sohbet etmeye. Gidemez oldu artık, ders için talebeye. Talebe, bu "Hindli"ye kızdılar için için. Lâkin bilmiyorlardı hikmetini bu işin. Hocaları, zâhirde yetişmişti gerçi tam. Lâkin "Bâtın ilmi"nde, değildi henüz tamam. Resûlullahtan gelen ilim, feyiz ve nûrlar, "Abdullah Dehlevî"nin kalbine akmıştılar. O da, Resûlullahın işbu emânetini, Teslîm etmek üzere, arardı bir "ehli"ni. Kendisi Hindistân'da bulunurdu o vakit. Fakat Bağdat'ta idi o an "Mevlânâ Hâlid". Kalp gözüyle gördü ki, işte bu büyük zât da, Aradığı o kişi, bulunuyor "Bağdat"ta. Ve hemen gönderdi ki talebeden birini, Onu alıp gelsin de, versin emânetini. İşte o talebeyle, bir gün "Mevlânâ Hâlid", Çıktılar yolculuğa, geçirmeden hiç vakit. Ve lâkin talebeler, hattâ cümle ahâli, Pek fazla üzüldüler, öğrenince bu hâli. Kimse anlamamıştı hikmetini bu işin. Gidip çok yalvardılar, "Yoldan çevirmek" için. Ne kadar ısrâr edip, yalvardılar ise de, Çevirmek konusunda, vermedi bir fâide. Dediler ki: (Efendim, öyle yer ki Hindistân, Türlü tehlikelerle doludur o yer şu an. Bizleri terk edip de, gitmeyiniz o yere. Zîrâ çok karanlık ve zulmetlidir o yöre.) Buyurdu: (Âb-ı hayât, zulümâtta bulunur. Orda feyiz, bereket, ordadır rahat, huzûr.) Bir "Gül"ün kokusunu alan "Bülbül" misâli, Şiddetle istiyordu Hindistâna o visâli. Kimseyi dinlemeyip, o yola koyuldular. Herkes, gözyaşlarıyla onu uğurladılar.
.Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî "kuddise sirruh" / Dergâhı temizlerdi
2003-07-25 01:00:00
Bir sene yolculuktan sonra "Mevlânâ Hâlid", Delhi'ye geldiğinde, ikindiydi tam vakit. "Delhi"nin toprağına, ilk ayak bastığında, Dağıttı sevincinden, her ne varsa yanında. Sonra varıp, elini öperek o büyüğün, Talebesi olmakla şereflendi aynı gün. O da, ilk iş olarak, ezmek için nefsini, Verdi ona dergâhın "Günlük temizliği"ni. Her zâhirî ilimde çok büyük "Âlim" iken, Başladı vazîfeye, hiç îtirâz etmeden. Kova ve süpürgeyi, her gün alıp eline, Aylarca devam etti, "Dergâh temizliği"ne. Kovasını kuyudan, su ile doldurarak, Taşırdı omuzunda, bir sopaya takarak. Dergâhtan o kuyuya, o kuyudan dergâha, Gidip gidip gelirdi, bir günde pek çok defâ. Hem dergâhın temizlik işiyle uğraşırdı, Ve hem de, abdest için depoya su taşırdı. Üstâdının verdiği bu "Temizlik" işinden, Eğer az bir gevşeklik gelse idi içinden, En şiddetli cezâyı verip hemen nefsine, Yine devam ederdi, aynen vazîfesine. Bir gün, nasıl olduysa, yaparken bu işini, Az hissetti nefsinin, işe gevşekliğini. Derhal kendi kendine söylendi ki: (Ey nefsim! Sana, bu çok şerefli vazîfeyi veren kim? Yapmak istemez isen bu işi eğer ki sen, Atarım elimdeki süpürgeyi ve hemen, Yerleri, sakalımla süpürtürüm vallahi. Vazîfene, severek devam et, durma haydi.) Nefsini, bu şekilde paylayınca o biraz, Ondan sonra nefsinden, gelmedi bir îtirâz. Üstâdının verdiği bu işi yapmak için, Çalıştı cânla başla, gevşeklik etmeksizin. Su taşıya taşıya, aylarca omuzunda, İki omuzu dahî, "yara" oldu sonunda. Bir gün yine dergâha, omuzda su taşırken, Mübârek üstâdıyla karşılaştı âniden. "Abdullah-ı Dehlevî" şâhid oldu ki o an, Hâlid-i Bağdâdî'nin mübârek omuzundan, Çıkıyor Arş'a doğru, muazzam büyük "Nûr"lar. Melekler, hayrânlıkla onu seyrediyorlar. Ne zaman ki üstâdı vâkıf oldu bu hâle, Anladı artık onun geldiğini kemâle. Beş ay da bulunarak, üstâdının yanında, Olgunlaştı iyice, nazarları altında. Yâni onda bulunan o şerefli emânet, "Hâlid-i Bağdâdî"ye geçmiş oldu nihâyet.
.Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî "kuddise sirruh" / Halid her şeyi götürdü
2003-07-26 01:00:00
"Abdullah Dehlevî"nin hizmet ve himmetinde, Kalıp, kısa zamanda kemâle geldiğinde, Üstâdı, kendisine buyurdu ki: (Ey Hâlid! Şimdi memleketine geri dön, Bağdat'a git. Sen de yay bu nûrları, tâliplerin kalbine. Ve Hak âşıklarını, kavuştur Rablerine.) Arz etti ki: (Ey hocam, ey sebeb-i nîmetim! Bu hizmetin îfâsı, zor olur zannederim. Çünkü o diyârlarda, var ki öyle kişiler, Pek fazla îtibâr ve şöhret sâhibidirler. Cümle halk, o zâtlara gönülden bağlıdırlar. Âlimler de, onlara gâyet saygılıdırlar. Ben eğer kalkışırsam o yerlerde bu işe, Halk beni men eder ve başlarlar serzenişe.) O böyle arz edince, buyurdu ki: (Ey Hâlid! Sen gidince, vaziyet olur buna müsâit. Sen anlat doğru yolu oranın insanına. Herkes gelip yüz sürer, ayağının tozuna. İtibârlı kişiler olsa da orda gerçi, Sen gidince, onlar da olur sana hizmetçi.) Sonra, bütün talebe ve cümle ahâliyle, Yürüdü dört mil kadar, onu teşyî etmeye. Gözyaşları içinde, onu uğurladılar. (Hâlid herşeyi aldı, götürdü) buyurdular. Delhi'den ayrıldıktan bir müddet sonra yine, Mektup yazıp, şunları buyurdu kendisine: (Ey Allahın sevgili kulu Mevlânâ Hâlid! Esselâmü aleyküm, duâcıyım beş vakit. Tepeden tırnağa dek, kusur içinde olan, Bu fakîre, öyle çok nîmet gelir ki her an, Bunların şükrü için, Allahü teâlâya, Ne desem yine azdır, sığmaz söze, yazıya. Vücûdumun her kılı, konuşup gelse dile, Şükrünün zerresini, edâ edemez bile. En büyüğü şudur ki bu gelen nîmetlerden, İnâbet almanızdır, sizin bu fakirlerden. İftihâr ediyorum, bu fakîr sizin ile. Çünkü bu yol, yayılır, kuvvetlenir sizinle. Teveccühlerinize kavuşmakla bu âlem, Başka âlem oluyor, şükrolsun buna her dem. Nasıl "Bâkî Billah"ın talebesi içinde, "İmâm-ı Rabbânî"nin yeri ayrı idiyse, Ben dahî söylerim ki, her zaman tekrar tekrar, "Mevlânâ Hâlid" ile ediyorum iftihâr. Siz, o memleketlerin, "Kutb-u âlemi"siniz. Sizin vâsıtanızla yayılır nûr ve feyiz. Şimdi sizin eliniz, benim elim demektir. Hem dahî sizi görmek, aynen beni görmektir.)
.Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî "kuddise sirruh"
2003-07-27 01:00:00
Çekemiyenler oldu O "Mevlânâ Hâlid" ki, Delhi'den ayrılarak, Bağdat'a vardığında, büyük "Velî" olarak, Bilcümle âlimler ve fazîlet sâhipleri, Talebeler ve şehrin ileri gelenleri, Sevinç ve neş'e ile, onu karşıladılar. Ahâli, sanki o gün, bir "Bayram" yaşadılar. Bir yıl önce ayrılıp, gider iken Delhi'ye, Herkes yalvarıyordu, "Efendim gitme!" diye. Lâkin bir sene sonra, döndüğünde Delhi'den, Derecesi, kat be kat artmıştı evvelkinden. Bir çok Hak âşıkları, hep ona koşuyordu. Zîrâ "ilim" ve "feyiz", ondan fışkırıyordu. Lâkin fesatçılar da, eksik olmuyordu pek. Cephe alanlar oldu, onu çekemiyerek. Bir fesatçı vardı ki, "Hâlet Efendi" diye, Gidip şikâyet etti, bu zâtı halîfeye. Dedi ki: (Devlet için, tehlikelidir bu zât. Her an yıkılabilir, o durdukça saltanat. Onbinlerce adamı vardır ki bu kişinin, Ortadan kalkmaz ise, zarardır devlet için.) Zamanın pâdişâhı, "Sultân Mahmûd Hân" ise, Ona fenâ kızarak, eyledi muâheze. Söylediği sözlere hiç etmeyip îtibâr, Dedi: (Din adamından, devlete gelmez zarar.) "Hâlid-i Bağdâdî" de, işitince bu hâli, Sevinip, pâdişâha duâ etti bir hayli. O "Mevlânâ Hâlid" ki, Bağdat'a döndüğünde, Âlimler, edeb ile diz çöktüler önünde. Vakur ve heybetliydi Hakk'ın bu evliyâsı. Sohbeti, süpürürdü kalpten kiri ve pası. Sohbetine bir gelen, ayrılmıyordu artık. Cemâat, her gün daha olurdu kalabalık. Bağdat vâlîsi olan, "Saîd Paşa" da yine, İşitip koştu hemen, onun ziyâretine. Gördü ki, âlimlerin genci ve yaşlıları, Edeble otururlar, öne eğik başları. O sırada, bir nazar eyledi o vâlîye, Heybetinden diz çöküp, başladı titremeye. Biraz vakit geçip de, sâkinleşince hâli, Buyurdu ki: (Kıyâmet dehşetli yer ey vâlî! O gün öyle gündür ki, çok süt veren analar, Körpe yavrularını, korkudan unuturlar. Ve nice hâmileler vardır ki ayriyeten, Vakitsiz doğururlar, o günün dehşetinden. Herkesi sarhoş gibi görürsün, değillerdir. Lâkin Hak teâlânın azâbı şiddetlidir.) Bu nasîhatleri de işitince o vâlî, Başladı titremeye, değişti yine hâli.
.Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî "kuddise sirruh"
2003-07-28 01:00:00
Çok heybetli idi Bu büyük evliyâyı, kıskanıp haset eden, "İkiyüz" kadar kişi var idi ki hassaten, Bir araya gelerek, verdiler şöyle karar: "Öldürelim bu zâtı, bu gün akşama kadar." Günlerden Cumâ idi, silâhlanıp geldiler. Câminin kapısında, gizlenip beklediler. Dediler ki: "Ne zaman, o çıkarsa câmiden, Üzerine saldırıp, öldürelim âniden." Nihâyet bitti namâz ve dağıldı cemâat. Câmiden son olarak, çıktı o mübârek zât. Ve lâkin çıkar çıkmaz, fark etti o da bunu. Bildi niyetlerinin "Sû-i kast" olduğunu. Ve bir baktı onlara, pek hiddetli olarak. Kaldılar yerlerinde, "Mıh" gibi çakılarak. Sonra, silâhlarını düşürüp ellerinden, Yığılıp kaldı çoğu, onun bu heybetinden. Bir kısmı da, büyük bir dehşete kapılarak, Kaçıp uzaklaştılar, korkudan bağırarak. Bu hâdise hakkında, dedi ki o kaçanlar: (O, câmiden çıkıp da, edince bize nazar, Omuzları üstünde, vardı koca bir "Arslan", Görmedik ömrümüzde, böyle korkunç bir hayvan. Nerdeyse üstümüze saldıracak idi ki, Selâmeti, kaçmakta bulduk biz tabii ki.) Yine bir gün, bir kişi var idi ki Bağdat'ta, Düşmanlık eder idi, bu zâta her fırsatta. Bir gün de alay etti, taklîdini yaparak. Lâkin cinnet getirdi, aklını oynatarak. Hısım ve akrabâsı, "Onu affetsin" diye, Gelerek yalvardılar, "Hâlid-i Bağdâdî"ye. Yine merhamet edip, affetti o kimseyi. O anda, delilikten kurtulup oldu iyi. Bir gün de bu büyük zât, talebesiyle yine, Hicret ediyorlardı, Bağdat'tan Şam şehrine. Kafile, Şam'a doğru yol alırken sâlimen, Bir soyguncu grubu, peydâ oldu âniden. Haydutlardan birisi anlatır ki şöylece: (Biz, hücûm etmek için, hazırlandık hemence. Lâkin tam o sırada, beyaz kaftanlı biri, Beyaz at üzerinde, çıkıverdi ileri. Sonunda bir "Dağ" kadar büyüdü önümüzde. Biz, fecî halde korktuk, bunu gördüğümüzde. Atların üzerinden, yerlere yuvarlandık. Hatâ ettiğimizi bilvesîle anladık. "Hâlid-i Bağdâdî"yi gördük sonra birazdan. Ve emân dilemeye, başladık bir ağızdan. Bizi affetmesini istedik o büyüğün. Soygunculuk yapmayı, terk eyledik aynı gün.)
.Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî "kuddise sirruh" / Ben sû-i zan etmem
2003-07-29 01:00:00
Bir gün "Mevlânâ Hâlid", Hacca gitmek üzere, Katırına binerek, çıktı hemen sefere. Şam'a uğradığında, yalancı, fâsık biri, Gidip şikâyet etti kadıya bu "Velî"yi. Dedi ki: (Üç ay önce, çalınmıştı katırım. Meğer ki bu zât çalmış, görür görmez tanıdım.) Vaziyeti öğrenmek maksadıyla o dahî, Mahkemeye çağırdı "Hâlid-i Bağdâdî"yi. Yalancı şâhitleri dahî dinlediğinde, Verdi kesin hükmünü yalancının lehinde. "Mevlânâ Hâlid" ise, çıkınca mahkemeden, Teslîm etti katırı o yalancıya hemen. Buyurdu ki: (Ey kişi, hükmü ile hâkimin, Anlaşılmış oldu ki, bu hayvan şimdi senin. Lâkin ben, şunu dahî söyliyeyim ki şimdi, Bu hayvan, benim evde dünyâya gelmiş idi. Yine de hiç kimseye sû-i zan etmiyorum. Çünkü Allah, herşeye kâdirdir, biliyorum. Benim evimde doğan bu katırı, pekâlâ, Senin eve koymaya, kâdirdir Hak teâlâ. Senin katırını da, benim eve koymuştur. Mâdem ki hüküm böyle, bu iş böyle olmuştur. Bağdat'tan Şam'a kadar binme ücretini de, Vereyim ki, hakkınız kalmasın üzerimde.) Tam parayı çıkarıp, o kimseye verirken, Yalancının katırı oraya geldi birden. Katırı görür görmez o yalancı şâhitler, "Hâlid-i Bağdâdî"den çok özür dilediler. O hâkim, daha sonra öğrendi hâdiseyi. Aradı, bulamadı "Hâlid-i Bağdâdî"yi. O yalancı kişiyle, yalancı şâhitler de, Kaçıp, mekân tuttular Şamdan başka bir yerde. Bir gün de, "Abdülbâkî" adında bir kimseyi, Bağdat'a vazîfeli gönderdi vâlîleri. "Abdülbâkî Efendi", bir ay kaldı Bağdat'ta. Parası da bitince, kaldı çok sıkıntıda. Açlık ve üzüntüyle günleri geçirirken, "Hâlid-i Bağdâdî"yi hâtırladı âniden. Düşündü: "O, Allahın bir evliyâ kuludur. Benim hâlim, muhakkak, o zâtın mâlûmudur." O, düşünür idi ki bunları tam o saat, Kapısı çalınarak, içeri girdi bir zât. Elindeki keseyi bırakıp girdi söze: (Hâlid-i Bağdâdî'nin selâmları var size. Buyurdu ki: "Parasız kalmış olabilirler. İşbu hediyemizi, lütfen kabûl etsinler.") Başka bir şey demeden, çıktı izin alarak. Saydı, "Yirmibin altın" var idi tam olarak.
.Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî "kuddise sirruh" / Mektup ve dua
2003-07-30 01:00:00
"Hacı Halîl Efendi" nâmında biri vardı. Pâdişâhın husûsî hizmetini yapardı. Hacca niyet ederek, sultândan aldı izin. Sonra çıktı sefere, Kâbeye varmak için. İstanbul'dan ayrılıp, geçince Üsküdar'a, Mezarlık tarafından, biri çıktı o ara. Elindeki mektûbu, uzatıp ona derhal, Dedi: (Halîl efendi, şu mektûbu hele al. Koy cebine, unutma, varınca Şam şehrine, Takdîm eyle Mevlânâ Hâlid hazretlerine.) O, mektûbu alarak, devam etti yoluna. Şam'a gelip yerleşti, vâlînin konağına. Mevlânâ Hâlid ise, o akşam, hizmetçiye, Buyurdu ki: (Hazırlan, gideceğiz vâlîye.) Ziyârete gidince konağında vâlîyi, Hürmetle karşıladı "Hâlid-i Bağdâdî"yi. "Halîl Efendi" dahî orada idi, fakat, O zâtın mektûbunu unutmuştu o saat. Ona, "Mevlânâ Hâlid" bir şey demedi önce. Hâtırlattı sonunda, mektûbu vermeyince. Buyurdu: (Yanınızda, bize teslîm edecek, Birinden aldığınız emânet olsa gerek.) Yine hâtırlamadı bunu Halîl Efendi. (Bende, size verecek bir emânet yok) dedi. Buyurdu ki: (Olacak, bir bakın cebinize. Üsküdar'da, birisi vermişti onu size.) O zaman hâtırlayıp, çıkardı onu hemen. Takdîm etti ve lâkin çok utandı hâlinden. Halîl Efendi dahî, arz etti ki: (Efendim! Bize duâ buyurun, şimdi Hacca giderim. Lâkin Hac dönüşünde, misâfir olup size, İnşallah kavuşurum yüksek himmetinize.) Buyurdu ki: (Dönüşte buraya uğrarsınız. Lâkin bizi burada, belki bulamazsınız.) Hakîkaten Mekkede, gördü ki bir gün o zât, Bir cenâze namâzı kılarlar bir cemâat. Ve yaklaşıp sordu ki: (Cenâze yok ortada. Siz, kimin namâzını kılarsınız burada?) Dediler: (Vefât etti, bu gün Mevlânâ Hâlid. Biz, onun namâzını kılıyoruz bu vakit.) O zaman, kendisine geldi Halîl efendi. Haccedip, İstanbul'a tekrar avdet eyledi. Vaktâ ki Üsküdar'a vâsıl olunca yine, Rastladı kabristanda o mektup sâhibine. O sordu ki: (Mektûbu, hangi gün, hangi saat, Verdiniz, ne buyurdu okuyup o büyük zât?) Dedi: (Şu gün, şu saat teslîm ettim kardeşim.) O dedi: (Tam o günde, halloldu o zor işim.)
.Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî "kuddise sirruh" / Mahcup oldular
2003-07-31 01:00:00
Bu zât, talebesiyle ederken bir gün sohbet, Buyurdu ki: (Geliyor yanımıza bir zulmet.) Aradan yarım saat geçmemişti ki daha, Bir "Râfızî âlimi" giriverdi dergâha. Ayrıca, âlim diye getirmiş "on âdî"yi, Ki, imtihân etsinler "Hâlid-i Bağdâdî"yi. Mübârek huzûruna girince onlar fakat, Yüzlerine bakmayıp, etmedi hiç iltifât. Vakar ve heybetinden korkarak onlar hattâ, Dikilip, yarım saat beklediler ayakta. Sonra "Mevlânâ Hâlid", o gelen kimselere, İşâret eyledi ki: "Oturun şimdi yere!" Yüzlerine bir defâ bile dönüp bakmadan, Sohbetini bitirip, çıkıp gitti dergâhtan. Onlar, bir müddet daha titreyip yine böyle, Sonra, kendilerine geldiler tamâmiyle. Dediler: (Bu âlimde bir haller var ki fakat, Onu anlamak için, bizde yok güç ve tâkat.) Çâresizlik içinde, düşünüp taşındılar. Onu mağlûb edecek bir "Âlim" aradılar. Nihâyet "Şeyh Yahyâ-yı Mezverî" isminde bir, Âlime mektup yazıp, dediler: (Hal böyledir. Burada, "Hâlid" diye vardır ki genç bir âlim, Herkes mağlûb oluyor karşısına çıksa kim. Bu zât, önce her ilmi mükemmel tahsîl edip, Olmuştu genç yaşında, büyük âlim ve edîb. Onu mağlûb etmekten, âciz kaldık hepimiz. Bu hususta, sâdece sizdedir ümîdimiz. Size vâcib oldu ki, bu taraflara gelip, Buna, "Dur!" diyesiniz, ilimde onu yenip.) Bu yazılan mektûbu, alınca bu "Şeyh Yahyâ", Bâzı talebesiyle, geldi hemen oraya. Âlimler karşılayıp, çok iltifât ettiler. Hepsi, kendi evine götürmek istediler. Lâkin o, aldırmayıp ilgi ve iltifâta, Dedi: (Beni götürün dediğiniz o zâta.) Dergâhın kapısına yakın geldiği vakit, Ayakta karşıladı, onu "Mevlânâ Hâlid". Müsâfeha ederek, oturttu yanlarına. Ve ilgi göstererek, iltifât etti ona. "Şeyh Yahyâ"nın kalbinde, ince, zor mes'eleler, Vardı ki, soracaktı onları birer birer. Lâkin o, tasarlarken bunları sormak için, Aldı cevaplarını, hiç suâl etmeksizin. Zîrâ "Mevlânâ Hâlid", o suâlleri, tek tek, Sayıp, cevaplarını verdi îzâh ederek. O, bu hâli görünce utandı kendisinden, Hemen özür dileyip, oldu talebesinden
.Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî "kuddise sirruh"(10) / Kabrimi kazın
2003-08-01 01:00:00
Dört evlâdı vardı ki "Hâlid-i Bağdâdî"nin, Şihâbüddîn, Necmüddîn, Abdurrahmân, Bahaddîn. Bunlardan "Şihâbüddîn", Urfa'da etti vefât. Behâeddîn, tâundan eyledi terk-i hayât. O, henüz beş yaşına girmemişti ki daha, Yakalandı bu tâun denilen hastalığa. İşte bu Behâüddîn, vefât eylediğinde, "Hüzün" ile karışık "Sevinç" vardı içinde. Dedi ki: (Yâ ilâhî, bu oğlum Behâüddîn, Bizi, mıknâtıs gibi yanına çeker bir gün.) Sonra, bizzât kendisi, kıldırıp namâzını, "Kasiyun tepesi"ne defnettiler nâşını. Orada emretti ki bâzı talebesine, O yerde, bir kabir de kazsınlar kendisine. Sonra, talebesinden tâuna yakalanan, "Molla İsâ"ya gelip, tesellî etti son an. Buyurdu ki: (Yâ İsâ, ol müsterîh ve rahat. Aslâ olamıyacak şeytân sana musallat. Oğlum Behâüddîn'e selâm söyle ve de ki: "İnşallah pek yakında gelecek baban dahî.") Oğlu "Abdurrahmân" da, aynı senede yine, Ölerek, defnedildi Kasiyun tepesine. Ve lâkin defin için gittiğinde o dağa, Gördü ki, kazılmamış kendinin kabri daha. Emir verdiklerine, bunu hâtırlatarak, Buyurdu ki: (Kabrimi bugün kazın muhakkak.) Defin bittikten sonra, döndüler hânegâha. Ve artık dışarıya çıkmadılar bir daha. Buyurdu: (Tek bir yere istiyorum gitmeyi. Oğlum Behâüddîn'in yanıdır o yer dahî.) Dediler ki: (Elemle doldu şimdi gönlümüz. İnşallah emir gelmez, uzun olur ömrünüz.) Buyurdu: (Ölmek için, geldik Şam diyârına. Yaklaştı ecelimiz, gelir bu gün yarına. Belki Cumâ gecesi geldiğinde, şu vakit, Aranızdan ayrılıp, gider Mevlânâ Hâlid.) Çoluk çocuğu ile vedâlaşıp tek be tek, Sonra da, herbirine vasiyyetler ederek, "Biz, bu Cumâ gecesi gidiyoruz" dedi ve, Ayrılıp, teşrîf etti oradan medreseye. Dedi: (Yemîn ederim Allaha ey insanlar! Bâliğ olduğum günden, tâ ki bu güne kadar, Bir vakit namâzımı dahî terk eylemedim. Kuşluk ve teheccüdü dahî edâ eyledim. Lâkin bunu duyunca, demeyin ki: "Bu Hâlid, Ölünce, hasenâta muhtâç olmaz bir vakit." İhlâs ve Fâtihayı okuyup behemahâl, Rûhuma göndermeyi etmeyiniz hiç ihmâl.)
.Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî "kuddise sirruh"(11) / Vefatı
2003-08-02 01:00:00
"Hâlid-i Bağdâdî"nin son günleri idi ki, Bir gün, sevdiklerine yaptı şu vasiyyeti: (Benim ölümüm gibi, musîbet gelmez size. Lâkin sabrı tavsiye ederim hepinize. Ölürsem, yüksek sesle bağırıp çağırarak, Ağlamayın ki, bana, ezâ verir bu ancak.) Vasiyyeti bitince Hâlid-i Bağdâdî'nin, Geldi talebesinden seyyid "İbni Âbidîn". Edeble kendisine bâzı fıkhî suâller, Sorup, cevaplarını alınca birer birer, Arz etti ki: (Bir rüyâ gördüm ben geceleyin. Vefât eylemiş idi hem "Osmân-ı Zinnûreyn". Çok büyük kalabalık olmuştu cemâat da. Cenâze namâzını, ben kıldırdıydım hattâ.) Buyurdu ki: (Yakında, bu Hâlid vefât eder. Namâzımı kıldırmak, sana olur müyesser. İşte, doğru tâbîri böyledir bu rüyânın. Zîrâ evlâdındanım ben hazreti Osmân'ın.) O an "İbni Âbidîn" başını eğdi öne. Üzüldü, bu rüyâyı ona arz ettiğine. Odasına girerek sonra Mevlânâ Hâlid, Dedi: (Kimse girmesin içeriye bu vakit.) Lâkin talebeleri, yalvarıp hizmetçiye, Dediler: (Son bir defâ girelim içeriye.) Böylece izin alıp, bâzı talebeleri, Girip az oturarak, çıktılar sonra geri. En son nasîhatini yaparak evlâdına, Buyurdu ki: (Şu anda yakalandım tâuna.) Ve o gece sarardı, mübârek benizleri. Buyurdu: (Şimdi artık girmeyiniz içeri. Ve benden, bundan sonra bir şey istemeyiniz. Rabbim ile meşgûlüm, araya girmeyiniz.) Sağ yanı üzerine, kıbleye müteveccih, Yatarak, murâkabe yapmayı etti tercîh. En son "Fecr sûresi"nin, en son âyetlerinden, Okudu ki, mânâsı şöyle idi meâlen: (Ey mutmain olan nefs, sen O'ndan, O da senden, Râzı olmuş olarak, Cennetime gir hemen.) Sonra mübârek rûhu, uçtu Arş-ı âlâya. Kavuştu en nihâyet Allahü teâlâya. Techîz ve tekfîn gibi, hizmetini yaparak, Ve mübârek nâşını, hânegâhtan alarak, Cenâze namâzını kılmak üzere yine, Götürdüler omuzda, "Emevî Câmii"ne. Kendi talebesinden olan "İbni Âbidîn", Kıldırdı namâzını, "Hâlid-i Bağdâdî"nin. Binlerce müslümânın elleri üzerinde, Taşınıp, defnedildi "Kasiyun tepesi"nde.
.Zünnûn-i Mısrî "rahmetullahi aleyh"
2003-08-03 01:00:00
İnsan niçin şereflidir? Bir gün "Zünnûn-i Mısrî", ederken câmide vaaz, Dediler: (Muhabbetten bahsedin bize biraz.) Buyurdu ki: (Bu yolda, en mühim şey "Muhabbet". Bundan daha şerefli bir sıfât yoktur elbet. Sâhip olduğu için bu şeref ve bu şâna, Allah, "Habîbim" diyor Peygamberi-i zîşâna. Ne zaman ki "İnsan"ı yarattı Hak teâlâ, Derecesini dahî, yükseltip kıldı âlâ Lâkin dikkat ediniz, bu şerefe, insanlar, Acep hangi sıfâtla nâil olmaktadırlar? Yalnız "Yemek içmek"le olsa idi bu şâyet, "Deve", daha kıymetli olurdu bizden elbet. Zîrâ deve, insandan ilerdedir bu işte. Çünkü "Elli kişi"lik yemek yer bir yiyişte. İnsanın şerefine sebep olan bu haslet, Sâdece "Şehvet" ile ölçülse idi şâyet, Geçerdi cümle hayvan insanları elbette. Zîrâ onlar, insandan ilerdedir şehvette. "Gadap" sebep olsaydı insanın şerefine, "Arslan", daha kıymetli olurdu bizden yine. Eğer "Görmek" sıfâtı olsaydı buna sebep, "Akbaba"lar, insandan kıymetli olurdu hep. Eğer "Koku almak"la, olsa idi bu değer, Bizden üstün olurdu "Köpek"lerle "Kedi"ler. Eğer sebep olsaydı buna "Akıl" kuvveti, "Melekler" kazanırdı bu şeref ve kıymeti. Meleklerden akıllı olmasa da bu insan, Rabbimiz bu şerefi, "Beşer"e etti ihsân. Ve eğer insanları doğru yoldan ayırmak, Aldatıp kandırmakla olsaydı üstün olmak, "Şeytân" daha lâyıktı bu şeref ve bu şâna. Zîrâ insan, bu işte, yetişemez şeytâna. Üstünlük bunlar ile olsa idi velhâsıl, İnsan, bu mertebeye olamazdı hiç vâsıl. Hâlbuki insanlarda var ki bir "Aşk, muhabbet", Budur asıl insanı üstün kılan o haslet. Mâdem "İnsan" sâhiptir bu "muhabbet" ve "aşk"a, Alamaz bu kıymeti, bir mahlûk ondan başka. İnsan, "Muhabbet" ile sarılır emirlere. Bu muhabbetle çıkar, yüksek mertebelere. "Muhabbet"tir insanı Rabbine yaklaştıran. Bu "Sevgi"dir, onları böyle şerefli kılan. Eğer ki insanlarda "Muhabbet" olmasaydı, Elbette bu şerefe nâil olamazlardı. Tasavvufta yükselmek isterse biri eğer, Allah'ın "İhsân"ı ve "Lütf"u ile ilerler. Daha da yükseğine çıkmak isterse şâyet, Sırf "İhsân" kâfî gelmez, lâzımdır "Aşk, muhabbet"
.Zünnûn-ı Mısrî "rahmetullahi aleyh"
2003-08-04 01:00:00
"Kalbin hasta evlâdım!" Müslümân, temiz bir genç, geldi "Zünnûn Mısrî"ye. Ricâ etti: (Bana bir nasîhat eyle) diye. Buyurdu: (Sen Allah'ın çok âciz bir kulusun. Hiç günâh işleme ki, sonra pişmân olursun. "Ölüm" var, "Ahiret" var, âsîlere azap var. Günâhlardan el çek ki, şiddetlidir azaplar. Güvenme gençliğine ey yavrum, aman sakın. Kulluk eyle Allah'a, yettiğince tâkatın. Sen, bugün çok ibâdet yap ki Yaradan'ına, Belki ecel yakındır, çıkamazsın yarına. Hem de tam "İhlâs ile" yap ki her ibâdeti, İhlâssız amellerin, aslâ olmaz kıymeti.) O genç dedi: (Efendim, bilmem ki nedir hikmet? Hiçbir ibâdetimden almıyorum bir lezzet.) Buyurdu ki: (Sebebi, âşikârdır bu hâlin. Bu, "Hasta" olduğunu gösteriyor bu kalbin. Kalbin hastalığına şudur ki ilk işâret, Yaptığı ibâdetten, alamaz tad ve lezzet. Hem de Hak teâlâdan hayâ etmez o insan. Korkmadan, Hâlık'ına eder günâh ve isyân. Kurtulmak istiyorsan bu hastalık hâlinden, Dikkat et lokmalara, ye yalnız helâlinden. "Allah adamları"nın, devam et sohbetine. Onların her bakışı, şifâdır kalp derdine. O genç dedi: (Efendim, söyleyin biraz daha.) Buyurdu ki: (Evlâdım, yalnız güven Allah'a. Aldırma insanların şu veyâ bu hâline. Sen onları bırak da, ihlâsla dön Rabbine. Onlar seni övse de, zemmetmeseler de hiç, Sana, bundan ötürü gelmesin aslâ sevinç. Aksine, kötüleyip yerseler de seni hep, Kalbine, bir üzüntü gelmesin bundan sebep. Sen sâdece "Allah" de, kurtulur "Allah" diyen. O'ndan yüz çevirenler, felâh bulmaz kat'iyyen.) Bir genç de, kendisinden isteyince nasîhat, Buyurdu ki: (Evlâdım, nefsine verme fırsat. Zîrâ nefs-i emmâren, kâfirdir senin şu an. Ve Allah'a düşmandır, sen de ol ona düşman. Onun hîlelerine aldanma hiçbir işte. Yoksa pişmân olursun ve yanarsın ateşte. Bu yolun büyükleri, nefsine muhâlefet, Yaparak, Rablerine ulaştılar nihâyet. "Kötü arkadaş"tan da çok sakın ki evlâdım, O, seni felâkete götürür adım adım. "Nefis"ten de fenâdır zîrâ kötü arkadaş. Cehenneme sürükler seni o yavaş yavaş. Gözünü iyi açıp, hiç gelme ki gaflete, Yoksa dûçâr olursun ebedî felâkete.)
.Zünnûn-i Mısrî "rahmetullahi aleyh" / Onların hürmetine...
2003-08-05 01:00:00
"Zünnûn-i Mısrî" var ki, evliyâ-yı kirâmdan, Allah korkusu ile, kaçardı her haramdan. İnsanlar, akın akın koşuyordu sohbete. Sâyesinde çok kişi kavuştu hidâyete. Lâkin bir "Genç" vardı ki, câhil olduğu için, Bu "Velî"ye, hasetlik ederdi için için. Hem inkâr ediyordu onun büyüklüğünü. Hem de kötülüyordu, bilmiyordu sözünü. "Zünnûn", bunu sezmişti, onun hareketinden. Lâkin bir şey demedi, ona merhametinden. Ona dahî acıyıp, o velîler büyüğü, Çıkarıp verdi ona, bir kıymetli yüzüğü. Buyurdu: (Götür bunu, şu çarşı esnâfına. Sor ki, ne veriyorlar acabâ onlar buna?) O genç aldı yüzüğü, dolaştı dükkân dükkân. Ve lâkin o yüzüğe, olmadı dönüp bakan. Esnâftan hiç bir tâlip çıkmayınca yüzüğe, Geri dönüp söyledi, durumu bu "Velî"ye. Buyurdu ki: (Evlâdım, öyle ise bu defâ, Götürüp göster bunu, kuyumcu ve sarrâfa.) O genç, bu olanlardan bâzı şeyler sezerek, Bilcümle sarrâflara, arz eyledi gezerek. Aldığı cevaplardan, şaşkına dönüyordu. Zîrâ ona, her biri çok değer veriyordu. Geri dönüp dedi ki: (Bütün mücevherciler, Bin altının üstünde, buna değer biçtiler.) Buyurdu: (Anladın mı bu işin hikmetini? Demek ki, ehli anlar her şeyin kıymetini. Hiç değer vermez iken bu yüzüğe o esnâf, "Bin altın" değer biçti halbuki buna sarrâf. Nasıl ki "Gül" çekerse, "Bülbül"ün ilgisini, Sâdece ehli anlar "Tasavvuf bilgisi"ni. Bu ilimde, vardır ki öyle kıymet ve şeref, Onu, ehil olmıyan anlamaz maalesef. Kıymetini bilenler, demeyip uzak yakın, Bu ilmi almak için, koşuyor akın akın. Bir kimse bilmiyorsa, bu ilmin kıymetini, Tutması lâzım gelir hiç olmazsa dilini.) Genç, "Zünnûn-i Mısrî"den bunları işitince, Utandı, mahcûb oldu, düşündü ince ince. Dedi: (Bu sözleriniz, etti bana hayli kâr. Silindi tamâmiyle kalbimdeki o inkâr.) Buyurdu: (İşin başı, evliyâya muhabbet. Allah'ın dostlarını sevmeye eyle gayret. Onların hürmetine, yağıyor yağmur ve kar. Ve onların kalbinden, kalplere feyiz akar. "Muhabbet bağı" ile, kalbini, kalplerine, Bağla ki, aksın o nûr senin dahî kalbine.
.Zünnûn-i Mısrî "rahmetullahi aleyh" / Söz dinlemek
2003-08-06 01:00:00
"Zünnûn" hazretlerinin bir talebesi vardı. Maddî sıkıntı çekip, bir hayli eli dardı. Geldi bir gün "Zünnûn-i Mısrî" hazretlerine. Geçim sıkıntısını arz etti kendisine. "Eşkıyâlık yap!" dedi, o büyük zât cevâben. O dahî "Peki" dedi, hiç tereddüt etmeden. Düşündü ki: "Üstâdım böyle dedi mâdem ki, Böyle buyurmasının, var elbet bir hikmeti." Çıktı bir dağ başına daha sonra çabucak. Merakla beklerdi ki, bu iş nasıl olacak? Bir eşkıyâ çetesi, onu görüp o dağda, Sordular ki: (Ey kişi, ne ararsın burada?) Dedi: (Dağa çıktım ki, yapayım eşkıyâlık.) Dediler: (Öyle ise, bizdensin sen de artık.) Onu da yanlarına alıp o eşkıyâlar, Dediler ki: (Bu bizim, çok işimize yarar.) "Kervan nasıl soyulur ve nasıl yol kesilir?" Bunları, kendisine öğrettiler hep bir bir. Hattâ "Adam öldürmek", "Kılıçla baş uçurmak", Onu da, kendisine öğrettiler çabucak. Eşkıyâların başı dedi ki sonra hemen: (Biraz sonra, bir kervan geçecek bu bölgeden. Biz, saldırıp hepsinin malını alacağız. Sonra o insanları, iple bağlıyacağız. Sen, o zaman kılıçla, bir yerde duracaksın. Biz işâret edince, onlara vuracaksın.) Az sonra kervan gelip, orda konakladılar. Eşkıyâlar saldırıp, mallarını aldılar. Sonra o mâsumların, bağlayıp herbirini, Ona da dediler ki: (Haydi, göster kendini!) Düşündü ki: "Günâhsız mâsumları öldürmek, Allah'ın rızâsına muhâlif olsa gerek. Eşkıyâlık yap! diye emretti hocam, ama, Yine de ben sorayım bunu şimdi hocama." "Hocası"nı düşündü sonra kısa bir zaman. Kendisine görünüp, "Zünnûn-i Mısrî" o an, Buyurdu: (Vurma sakın, mâsumların başına. Kaldırdığın kılıcı, indir çete başına!) Alınca hocasının bu "mânevî emri"ni, Kopardı bir darbede haydudun kellesini. Bu müthiş manzarayı, diğerleri gördüler. "Yardım geldi" zannedip, o yeri terk ettiler. Ve hemen bağlarını çözüp kervancıların, Can ile mallarını kurtardı mâsumların. Kervancılar dedi ki: (Hızır mısın, kimsin sen? Kurtardın cümlemizi, eşkıyânın elinden.) Bir deveyi, yüküyle hibe ettiler ona. Böylece vedâ etti geçim sıkıntısına.
.Zünnûn-i Mısrî "rahmetullahi aleyh" / İlâhî ikaz!
2003-08-07 01:00:00
Bir gün "Zünnûn-i Mısrî", bir dere kenarında, Abdest alıyordu ki, kimse yoktu yanında. Bir ara, az ötede biri çarptı gözüne. Bir kere baktıysa da, hemen döndü önüne. Zîrâ o, bir "Kadın"dı, bir an gördü yüzünü. Ve Allah korkusundan çekti ondan gözünü. Düşündü: "Kim bu kadın, ne arar bu tenhâda? Zîrâ hiç kimsecikler bulunmazdı burada." O böyle düşünürken, seslendi ki o hanım: (Ey Zünnûn, benim sana vardı çok hüsn-i zannım. Takvâ ehli bir kişi bilirdim seni hepten. Hiç de böyle değilmiş, üzüldüm bu sebepten.) Çok garibine gitti bu, "hazreti Zünnûn"un. Düşündü ki: "Muhakkak, bir hikmeti var bunun." O böyle düşünürken, konuştu ki o tekrar: (Ey Zünnûn, ne zannettin, tabii hikmeti var. Zîrâ takvâ sâhibi bir kişi olsa idin, Bir "yabancı kadın"a, kat'iyyen bakmaz idin. Ey Zünnûn, istiyerek bakmadın bana, evet. Lâkin velî olanlar, bunu da yapmaz elbet.) O, "hazreti Zünnûn"a ettiği bu sözünden, Sonra da, birden bire kayboldu göz önünden. Bu vak'a, kendisine garip gelmişti biraz. Kaybolunca, dedi ki: "Bu, ilâhî bir îkâz. O, bir insan değildi, bir melekti muhakkak. Bana öğüt vermeye gönderdi cenâb-ı Hak." Yine yaşlı bir kadın, geldi "Zünnûn Mısrî"ye. Yalvardı: "Evlâdımı kurtarın lütfen" diye. Buyurdu ki: (Hayrola, ne oldu evlâdına?) Dedi ki: (Timsah kaptı, kurtar Allah adına.) "Zünnûn-i Mısrî" ona, (Peki olur) diyerek, Geldi Nil kenarına, duâlar eyleyerek. Dedi ki: (Yâ ilâhî, bu kadının oğlunu, O timsahın elinden halâs et, kurtar onu. Zavallı kadıncağız ağlıyor kederinden. Sağ sâlim kurtar onu, o hayvanın elinden.) O sırada bir timsah, çıktı su üzerine. Çocuğu, sağ olarak bırakıp gitti yine. Kadın bunu görünce, kaldı büyük hayrette. Dedi: (İnanmıyordum size ben hakîkatte. İnsanlar, sizi bana çok methettiler, fakat, Ben onların sözüne, etmiyordum iltifât. "Denemek" niyetiyle gelmiştim yanınıza. Ümitsiz "amîn" dedim sizin bu duânıza. Şimdi tam inandım ki, nasılmış evliyâlar. Nasıl kabûl olurmuş eylediği duâlar. Ben bunu, yaşıyarak, görerek inandım tam. Beni affetmenizi ediyorum istirhâm.)
.Zünnûn-i Mısrî "rahmetullahi aleyh" / Altın sunan balıklar!..
2003-08-08 01:00:00
Evliyânın büyüğü olan "Zünnûn-i Mısrî", Allahü teâlânın aşkıyla yanan biri. Gemiyle yolculuğa çıkmış idi bir ara. Bir yolcu, cüzdanını kaptırdı hırsızlara. Gemide bulunanlar, "Zünnûn" hazretlerine, Dediler ki: (Sen aldın, çıkar ver sâhibine.) Ne kadar (Ben almadım) dediyse de onlara, Mâruz kaldı yine de çok ağır ithâmlara. Başlıyacaklardı ki işkenceye, dövmeye, O, başladı Allah'a kalben duâ etmeye: (Yâ Rabbî, senden gayri kapı yok yalvaracak. Suçum olmadığını, sen biliyorsun ancak. Hakâret ediyorlar, dövecekler hem dahî. Beni, bu zâlimlerden sen kurtar yâ ilâhî!) O, kalbinden gizlice böyle duâ edince, Bir anda suyun yüzü, "Balık" doldu bir nice. Birer "Altın" vardı ki, ağzında her birinin, Sanki yarışırlardı "Zünnûn"a vermek için. Alıp verdi onlara, birinden tek "Altın"ı. Şaşkına çevirmişti, bu hal gemi halkını. Balıklar böyle yardım edince bu "Velî"ye, Ona "Zünnûn" dediler, "Balık sâhibi" diye. Aşk-ı ilâhî ile yanıyordu kalbi hep. Rabbinden gayrisinden etmezdi bir şey talep. Doğru yolu bulması, anlatılır şöylece: Bir yerde, fakirlerle sabahladı bir gece. Ertesi gün o yerde, buldu bir "Küp altın"ı. Ve açtı merak edip, üstünün kapağını. Çevirip baktığında, neş'e doldu yüzünde. Zîrâ "Allah" yazısı var idi iç yüzünde. Gerçi velî değildi o zamanlar kendisi. Lâkin Hak teâlâya, pek çok idi sevgisi. Dağıttı altınları fakirlerin hepsine. Yalnızca o kapağı, ayırdı kendisine. Kârlı buldu kendini, o kapağı alarak. Ona göre, "Altın"dan kıymetliydi o "Kapak". O "Allah" yazısını, öpüp koydu başına. O gece, nûrlu bir zât girerek rüyâsına, Buyurdu ki: (Dün gece, buldun bir küp altını. Kapağının içinde, gördün "Allah" adını. Ve çok kıymet vererek, sen Rabbinin adına, Yazı olan kapağı tercîh ettin "Altın"a. Mâdem "Allah" ismini tuttun sen böyle azîz, Seni dahî yüceltsin, azîz etsin Rabbimiz.) Uyanınca gördü ki, pek çok idi sevinci. Zîrâ baktı, tamâmen "Nûr" dolmuş kalbi, içi. Zâten yaratılıştan müsâitti bu yola. Oldu kısa zamanda, o da büyük "Evliyâ".
.Zünnûn-i Mısrî "rahmetullahi aleyh" / İsm-i Âzam duası
2003-08-09 01:00:00
Vaktiyle "Yûsüf" adlı var idi ki bir kişi, Her tarafı dolaşıp, gezmekti onun işi. İşitti ki, Mısır'da "Zünnûn-i Mısrî" vardır. "İsm-i âzam"ı bilen büyük bir evliyâdır. Hânesini öğrenip, vardı huzûrlarına. Dedi: (İsm-i âzamı öğretin lütfen bana.) Ona, "Hazret-i Zünnûn" hiçbir şey buyurmadı. Altı ay sonra onu, huzûruna çağırdı. Ve ona teslîm edip, sarılı bir paketi, Buyurdu: (Filân zâta götür şu emâneti.) O da alıp paketi, acele çıktı yola. Merak etti: "Acabâ içindeki ne ola?" Kalbindeki merakı, git gide fazlalaştı. Sonra dayanamayıp, paketi yolda açtı. Açar açmaz ne görsün, o paketin içinden, Bir ufak "Fâre" çıkıp, fırlayıp kaçtı birden. Döndü hemen "Zünnûn-i Mısrî" hazretlerine. Ve hemen arz edince bunu kendilerine, Buyurdu ki: (Biz seni denedik bunun ile. Anladık ki, verilmez sana bir "fâre" bile. Sen bu gün, bir fâreye eder isen ihânet, "İsm-i âzam duâsı" edilir mi emânet?..) Bir zamanlar Mısır'da, zengin biri var idi. Kendisine, çok güzel "Kâşâne" yapmış idi. "Ne güzel oldu" diye, etrâfında gezerken, "Zünnûn" onu gördü ve yanına geldi hemen. Buyurdu ki: (Ey kişi, çok yazık emeğine. Değer mi bunca emek şu dünyânın evine? Halbuki üç gün sonra, göçeceksin bu evden. Sen, kendine "Cennet"te ev yapsana şimdiden. Yakışır mı yolcuya, yolu tamir eylemek? Değer mi bu fânîye bunca zahmet ve emek?) "Zünnûn" hazretlerinin bu tesirli sözünden, "Dünyâ muhabbeti"ni söküp attı gönlünden. Dağıttı fakirlere, fazla varsa her nesi. Ve "Zünnûn-i Mısrî"nin oldu bir talebesi. Hâlisen tövbe edip, başladı ibâdete. Sonra da vefât edip, kavuştu seâdete. Ertesi gün, kabrine ziyârete vardılar. Gördüler ki kabrinde, şu yazılı kâğıt var: "Bana, Zünnûn-i Mısrî ne dediyse dünyâda, Hepsi olduğu gibi, doğru çıktı burada. Tövbem kabûl edilip, Cennete ilettiler. Altından sular akan evler ihsân ettiler." Rabbânî tesir vardır evliyânın sözünde. Kurtulur tâbi olan, yarın mahşer gününde. ....... "Şiirlerle Menkıbeler" kitap haline getirildi: Tel: 0212 432 77 94
.Zünnûn-i Mısrî "rahmetullahi aleyh"
2003-08-10 01:00:00
Kuşlar gölge yaptılar... O "Zünnûn-i Mısrî" ki, yapardı çok ibâdet. Ve devamlı nefsine ederdi muhâlefet. O yerin, "Sirbaç" diye bir mahallî yemeği, Vardı ki, çok isterdi canı onu yemeyi. On sene müddet ile, istedi nefsi bunu. Yapmadı buna rağmen onun bu arzusunu. Bir bayram günü idi, dedi ki nefsi ona: (Ne olur, bu bayramda bir sirbaç yedir bana.) O da, kendi nefsine dedi ki: (Olur, fakat, Sen dahî etmelisin şu işe muvâfakat: Hiç olmazsa bir defâ, Kur'ânı hatmetmeyi, Kabûl et, yedireyim sana sirbaç yemeği.) Ne zaman ki Kur'ânın hatmini etti tamam, Dedi: (Ey nefs ye şimdi, işte sana o taam.) Dünyâdan ayrılarak edince Hakk'a vuslat, Toplandı cenâzeye onbinlerce cemâat. O gün de, sâir günden hava hayli "sıcak"tı. Cenâze taşımakta meşakkat olacaktı. Namâz tamam olunca, birden bire havada, Büyük grup hâlinde, "Bir kuşlar" oldu peydâ. Cemâatin üstüne geldiler uçaraktan. Onları, yol boyunca, korudular sıcaktan. Ertesi gün gelenler kabrini ziyârete, Nûrdan bir "Yazı" görüp, düştüler çok hayrete. Zîrâ insan oğlunun yazısı değildi pek. Her gelen okuyordu, bunu hayret ederek: (Allah'ın evliyâsı ve dostudur bu Zünnûn. Fedâ etti canını muhabbetiyle O'nun.) İnsanlar, bu yazıyı silmek istese bile, O yine yazılırdı kudret-i ilâhîyle. O vefât ettiğinde, bir çok büyük âlimler, "Resûl-i müctebâ"yı rüyâsında gördüler. Resûlullah, eshâbtan bir iki kişi ile, Otururken, onlara buyurdu ki sevinçle: (Siz tanıyor musunuz Hak âşığı Zünnûn'u? Şimdi bize geliyor, karşılıyalım onu.) Hayâttayken, bir kişi, sormuştu bu "Velî"ye: (Bir kul, hangi sebeple Cennete girer?) diye. Buyurdu: (Öyle "Doğru" olmalı ki o kişi, Olmamalı ömründe, aslâ eğri bir işi. Öyle çok "Korkmalı" ki bir haram ve günâhtan, İçi kan ağlamalı, bir günâh gördüğü an. Öyle çok "Din gayreti" olmalı ki o zâtta, Az bile gevşekliği olmamalı hayâtta. Öyle çok "Anmalı" ki, o kimse Yaradan'ı, O'nu hâtırlamadan, geçmemeli bir ânı. Ölümü, öyle "Yakın" bilmeli ki kendine, Aslâ tutulmamalı bir dünyâ emeline.)
.Seyyid Ahmed Bedevî "rahmetullahi aleyh
2003-08-11 01:00:00
Hem "Seyyid" hem de "Şerîf" Sülâle-i Resûlden, "Seyyid Ahmed Bedevî", Meşhurdu halk içinde bir çok kerâmetleri. Binikiyüzde "Fas"ta, dünyâya gelen bu zât, "Yetmişaltı" yaşında, "Mısır"da etti vefât. Evliyâ-yı kirâmdan olan bu zât-ı şerîf, Büyük bir âlim olup, hem "Seyyid"dir, hem "Şerîf". Henüz küçük yaşında, başladı tahsîline. Çalışıp, vâkıf oldu ilimlerin hepsine. Bir mânevî işâret alıp henüz genç iken, Babasıyla birlikte, Mekke'ye gitti hemen. Uyurken Beytullaha çok yakın bir binâda, Gâibden, kendisine geldi şöyle bir nidâ: (Ey Ahmed-i Bedevî, uyan da Rabbini an! Uyumakla, Allaha yaklaşamaz bir insan.) Kalktı ve abdest alıp, andı Hak teâlâyı. Tekrar uyuduğunda, duydu aynı nidâyı. Diyordu ki: (Ey Ahmed, uykudan uyan ve kalk! Rabbini sevenlere, yakışır mı uyumak? Yüksek derecelere kavuşmak istiyenler, Ne uyur, ne dinlenir, ne de yiyebilirler. Nefsinle mücâdele eyle ki sen şimdiden, Yüksek derecelere ereceksin çünkü sen.) O günden îtibâren, bir aşk ile rûz-ü şeb, Kendisini, ilme ve ibâdete verdi hep. Konuşmayıp, halk ile azalttı ilgisini. Çalışıp, günden güne çoğalttı bilgisini. Öyle bir dereceye çıktı ki en nihâyet, Ondan yayılır oldu kullara rüşd, hidâyet. Hak âşığı olanlar, ona gelip bu defâ, Onun bir sohbetini bildiler cana safâ. Hep "Allah"ı düşünür, anardı Onu her an. Onun nûrlu kalbinde, iz yoktu bu "dünyâ"dan. Sâhili görünmeyen bir denizdi ilimde. O, binlerce velîyi yetiştirdi elinde. Yüzünde, öyle heybet vardı ki bu kişinin, Hiç kimsede, cesâret olmazdı bakmak için. Bu yüzden, "Peçe ile" gizlerdi yüzünü hep. "Bedevî" denilmiştir kendine bundan sebep. Önceleri çok cesur ve atılgan bir huya, Sâhipken, sonraları çekildi inzivâya. "Sükût"u tercîh edip, terk eyledi kelâmı. İşâret ederekten anlatırdı merâmı. Devamlı oruç tutar, bulurdu böyle huzûr. Bir zeytin tânesiyle yapardı iftâr, sahur. Uzun boylu, heybetli ve buğday benizliydi. Kolları, bacakları, hem uzun, hem etliydi. Gâyet nûrlu, sevimli, heybetliydi hem yüzü. Doğuştan sürmeliydi, hem dahî iki gözü
.Seyyid Ahmed Bedevî "rahmetullahi aleyh" / Bir bakışı yetti!..
2003-08-12 01:00:00
"Seyyid Ahmed Bedevî", gece gündüz ve her an, Hep Rabbini düşünür, çıkarmazdı yâdından. Onun muhabbeti ve heybetiyle, nihâyet, Kendisinden geçer ve edemezdi hareket. Gözlerini semâya dikerdi bir mahalde, Kırk gün veyâ daha çok, kalırdı aynı halde. "Ateş koru" gibiydi gözlerinin karası. Onu anlamamıştı kimsenin havsalası. Mübârek sîmâsında, var idi ki bir "Heybet", Bakmak için, kimsede olmazdı hiç cesâret. Yüzüne bakamazdı talebeleri bile. Zîrâ hep örter idi yüzünü "Peçe" ile. "Abdülmecid" adında, bir talebesi vardı. Hocasının yüzünü, çok görmek arzulardı. Bir gün dedi: (Efendim, mübârek yüzünüzü, Çok görmek istiyorum, açsanız örtünüzü.) Buyurdu ki: (Evlâdım, yüzüme bakamazsın. Ve eğer bakmış olsan, aslâ dayanamazsın. Bir can mukabilidir gözlerime bir nazar. Senin dahî canına mal olur, etme ısrâr.) Dedi: (Olsun efendim, bir kerecik göreyim. Gam değil, ondan sonra ölürsem de öleyim. Çünkü artık tâkatim kalmadı bu hasrete. Hiç olmazsa görüp de, gideyim âhirete.) "Peki öyleyse" deyip, kaldırdı örtüsünü. O âşık, bir kerecik görür görmez yüzünü, "Allah!" deyip düştü ve teslîm etti rûhunu. Hakîkaten bir bakış, canından etti onu. "Seyyid Ahmed Bedevî", yanına gelenlere, Teveccüh ediyordu, konuşmadan bir kere. Gelen kimse, ne kadar olsa da câhil biri, Geçerdi tek nazarla, bütün dereceleri. Senelerce riyâzet çekilerek erilen, Makamlara, bir anda kavuşurdu o gelen. Hiçbir şey konuşmadan, o kimse ile yine, Mutlak icâzetini verirdi kendisine. Bu büyük "Evliyâ"da, görüldü çok kerâmet. Herbiri anlatılsa, ciltlere sığmaz elbet. Denizden damla gibi, yazıp bir ikisini, Hâtırlamış olalım Hakk'ın bu velîsini. Bir kimse var idi ki, ona sevgisi olan, Sırtında süt kabıyla geçiyordu bir yoldan, "Seyyid Ahmed", eliyle edince bir işâret, Kap düştü, süt döküldü, üzüldü adam gâyet. Lâkin kabın içinden, yere "Ölü bir yılan", Düştüğünü görünce, sevindi adam o an. Zîrâ görmese idi o yılanı öylece, Zehirleneceklerdi o sütten âilece.
.Seyyid Ahmed Bedevî "rahmetullahi aleyh" / Gâibden uzanan el
2003-08-13 01:00:00
"Ahmed-i Bedevî"nin en yüksek talebesi, "Abdül'âl" doğduğunda, kundakladı annesi. Sonra da, bir iş için alıp gitti bir bağa. Kundağı yere koyup, başladı çalışmağa. O sırada bir "Boğa", o yere geldi birden. Annesinin haberi olmadı geldiğinden. Boynuzlu koca boğa, dolaşırken o bağı, Takıldı boynuzuna bebeğin kundak bağı. Çocuk, boynuz ucunda kalmıştı asılarak. Annesi bunu görüp, bayıldı çok korkarak. Köy halkı haber alıp, hep geldiler oraya. Lâkin mümkün değildi yaklaşmak o boğaya. Zîrâ o, etrâfında görünce çok insanı, Daha çok hırçınlaşıp, koşardı dört bir yanı. Korkudan kesilmişken insanların soluğu, Gâibden bir "El" gelip, alıverdi çocuğu. Yıllar geçti aradan, büyüdü bu "Abdül'âl". "Ahmed-i Bedevî"yi gördü ve oldu meyyâl. Çoğaldı günden güne, bu "Velî"ye sevgisi. Nihâyet oldu onun, en üstün talebesi. Artık ayrılmıyordu "Ahmed-i Bedevî"den. Ve uzak kalıyordu uzun müddet evinden. Lâkin buna, annesi hayli üzülüyordu. Zîrâ o, evlâdını artık göremiyordu. Sitem eder olmuştu "Seyyid" hazretlerine. Lâkin belli etmezdi bunu kendilerine. Kalben bunu anlayıp, Seyyid Ahmed Bedevî, O kadına, biriyle gönderdi şu haberi: (Vaktâ ki bu evlâdı, boğanın boynuzundan, Kurtulunca, ne kadar sevinmişti o bundan. O gün onu oradan, biz uzanıp almıştık. Allahın izni ile, ölümden kurtarmıştık. Şimdi de isteriz ki, kurtulsun âhirette. Ne için üzülüyor, sevinmeli elbette.) Kadın bunu duyunca, anladı hakîkati. "Ahmed-i Bedevî"ye çoğaldı muhabbeti. "Seyyid Ahmed Bedevî" ederdi çok nasîhat. Sözü tesir ederdi, dinliyene o saat. Buyurdu ki: (bir kulun "Takvâ"sı yoksa eğer, Hak teâlâ o kula, bir zerre vermez değer. Ve yine bir insanın, "Din ilmi" yoksa şâyet, Hak teâlâ indinde, bulamaz yine rağbet. İlmi olanın dahî, yok ise eğer "Hilm"i, Fayda vermez ona hiç, edindiği o ilmi. Mahlûkâta merhamet etmezse biri şâyet, Allahü teâlâ da, ona etmez merhamet. "Hâlis mü'min" odur ki, kaçınır her günâhtan. Kimseyi incitmeyip, çekinir kalp kırmaktan.)
.Seyyid Ahmed Bedevî "rahmetullahi aleyh" / "Kıtlık olacak!"
2003-08-14 01:00:00
"Ahmed-i Bedevî"nin sevdiği biri vardı. Adı, "Şeyh Rekin" olup, buğday alıp satardı. Bir gün onu çağırıp, buyurdu ki: (Ey Rekin! Buğday alıp satmaktır mâdem ki işin senin, Bana ilhâm oldu ki, çok değil, az ilerde, Gâyet büyük bir "Kıtlık" olacaktır bu yerde. Şimdi sen, bol miktarda buğday al ve biriktir. O zaman, insanlara faydan olsa gerektir. Hem ucuza satarak, alırsın hayır duâ. Hem de zengin olursun, maddeten bundan daha.) "Peki efendim" deyip, öpüverdi elini. Söz dinleyip ve aynen yaptı bu dediğini. Çok buğday satın alıp, doldurdu anbarlara. Bir "Kıtlık" vâki oldu hakîkaten o ara. Elindeki buğdayı, satarak bu şeyh Rekin, Hem hayır duâ aldı, hem de çok oldu zengin. Sonra da, hacca gitmek ve Resûlü ziyâret, Husûsunda, içine geldi arzu ve gayret. "Ahmed-i Bedevî"ye gelerek bunun için, İsteğini arz edip, bu bâbta aldı izin. O an gördü duvarda, ona âit "Abâ"yı. Bereketlenmek için, arzu etti almayı. Lâkin o buyurdu ki: (Pekâlâ, al istersen. Fakat çok üzülürsün, yollarda kaybedersen.) Dedi ki: (Ey efendim, kaybetmem onu aslâ. İhtimâm gösteririm herşeyden daha fazla.) Sonra onu alarak, sefere çıktı artık. Hacdan sonra "Abâ"yı kaybetti bir aralık. Perîşân vaziyette döndü memleketine. "Ahmed-i Bedevî"nin yanına geldi yine. Lâkin hayret içinde kala kaldı hâsılı. Zîrâ "Abâ", duvarda duruyordu asılı. Seyyid Ahmed Bedevî buyurdu ki: (Ey Rekin! Abâyı görünce mi, şaşırıp hayret ettin?) O, boynunu bükerek, mahcûb oldu bir hayli. O günlerde o yere, geldi zâlim bir vâlî. Ona adam gönderip, dedi ki: (Bu diyârda, Yalnız sende zâhire var imiş bol miktarda. Gönderdiğim adamla, gönder ki bana dahî, Yoksa, zorla almayı ben bilirim Vallahi.) Rekin, geldi "Ahmed-i Bedevî"nin yanına. Vâlînin dediğini, nakletti aynen ona. O buyurdu: (Vâlîye, de ki "Yoktur zâhirem. Ve hattâ tek bir buğday tânesi kalmadı hem.") Vâlînin adamına, gidip dedi bunları. O ise, inanmayıp gelip açtı anbarı. Gördü ki, hakîkaten anbar "boş" tamâmiyle. Hattâ o zâhireden görmedi tâne bile.
.Seyyid Ahmed Bedevî "rahmetullahi aleyh" / Boğaza takılan kılçık!
2003-08-16 01:00:00
"Ebül Kays bin Ketîle" ismi ile, Mısır'da, Bir âlim var idi ki, meşhurdu o asırda. Bu âlim, bir iş için çıktı bir gün sefere. Geldi "Seyyid Ahmed"in medfun olduğu yere. İşitmişti önceden, onun nâm ve ününü. Lâkin tam bilmiyordu, mânen üstünlüğünü. Tesâdüf o beldeye uğrayınca nihâyet, İnsanların hâlini görünce etti hayret. Zîrâ şâhid oldu ki, "Büyük bir velî" diye, Halk, çok ilgi gösterir "Ahmed-i Bedevî"ye. Kendi de, ilmi ile meşhurdu gâyet iyi. Fazla buldu bu zâta gösterilen ilgiyi. Ve oranın halkına dedi ki: (Ey insanlar! Bu kadar iltifât ve ilgiye ne lüzum var? Bu zâtı, daha önce duymuştum ben de, fakat, Lüzûmundan fazladır o zâta bu iltifât.) Onlar, bu âlim için "Yabancıdır" diyerek, Üstünde durmadılar normal şey addederek. Evlerine götürüp, yemek ikrâm ettiler. Sofrada "Balık" vardı, berâberce yediler. Lâkin olmadığından balığa pek alışık, Takıldı balık yerken, boğazına bir "Kılçık". Öyle ki, gitmiyordu ne ileri, ne geri. Muvaffak olamadı çıkarmaya hiçbiri. Çok tabîbler getirdi ev sâhibi evine. Çok uğraştılarsa da, çıkmadı kılçık yine. Âlimin ıstırâbı, gün be gün artıyordu. Lâkin buna, hiç kimse çâre bulamıyordu. Yemek ve içmekten de, kesildi en nihâyet. Hiç de onun başına gelmemişti böyle dert. Başını öne eğip, düşününce o bunu, Anladı bir "İkâz-ı ilâhî" olduğunu. Dedi ki: "Ben o zâta, bulundum sû-i zanda. Bunun için bu derde dûçâr oldum şu anda. Demek ki, Hak indinde büyükmüş meğer o zât. Herkes, haklı olarak gösterirmiş iltifât. Gerçi beni, bu babda îkâz etti insanlar. Lâkin ben, o sözlere etmedim hiç îtibâr." Bunları düşünerek, o kendi kendisine, Geldi "Seyyid Ahmed"in mübârek türbesine. Kalbindeki o inkâr, gitmişti şimdi artık. Doldurmuştu yerini, bir "Nedâmet", "Pişmânlık". İki diz üzerine oturdu edebinden. Ve "Yasin-i şerîf"i okuyordu ki, birden, O anda, boğazına geliverdi bir gıcık. Öksürünce, yerinden fırlayıp çıktı "Kılçık". O büyük "Evliyâ"ya, hüsnü zan eyleyince, O kılçık belâsından, halâs oldu böylece.
.Seyyid Ahmed Bedevî "rahmetullahi aleyh"
2003-08-17 01:00:00
"Ne için gelmiyorsun?" "Ahmed-i Bedevî"nin mübârek türbesinde, Mevlid okutulurdu, her yıl doğum gününde. O devirde yaşıyan evliyâdan bir velî, Düşündü o seneki mevlide gitmemeyi. Lâkin hemen o gece, yatınca o velî zât, "Ahmed-i Bedevî"yi rüyâda gördü bizzât. Seyyid Ahmed, bu zâta buyurdu ki: (Ey kimse! Gelmek istemez misin bizim mevlidimize? Halbuki Resûlullah, hem de eshâbı kirâm, Katılır bu mevlide, peygamberân-ı izâm. Böyle bir cemiyete katılmaktan ey oğlum! Niçin kaçınıyorsun, bunu anlamıyorum?) O sabah, uykusundan uyanan bu velî de, O gün yola çıkarak, yetişti bu mevlide. "İmâm-ı Şârânî" de buyurdu ki şöylece: Bu mevlid cem'iyyeti gününden bir gün önce. "Ahmed-i Bedevî"yi rüyâda görmüş idim. Bana hitâb ederek, buyurdu ki: (Kardeşim! Bu sene gelirseniz bizim mevlidimize, Melûhiye yemeği ikrâm ederiz size.) Uyanıp, mevlid için yola çıktım o sabah. Yetiştim zamanında o gün elhamdülillah. Nerede geçirdimse o gün misâfirliği, Çıkarttılar bana hep, "Melûhiye yemeği". Ben sorup öğrendim ki, meğerse o büyük zât, Rüyâda tembîh etmiş onlara bunu bizzât. Yine bildirildi ki "İmâm-ı Şârânî"den: Bir kimse dönüyordu, bir ticârî seferden. Çok kıymetli mallarla dönmekte olduğunu, Öğrenip, harâmîler kesti birden yolunu. Çâresizlik içinde, etti ki şöyle nidâ: (Yâ Seyyid-i Bedevî, yetiş bana imdâda!) Henüz istemişti ki ondan böyle bir imdât, Beyaz at üzerinde, göründü nûrlu "bir zât". "Ahmed-i Bedevî"nin kendisiydi o gelen. Bir anda haydutları kaçırttı o bölgeden. Yine bir müslümânın, vardı ki bir kardeşi, Bir zaman, merkebini kaybetmişti bu kişi. Çok aradı ise de, bulamadı o fakat. "Ahmed-i Bedevî"den istedi sonra imdât. Çâresiz gitti onun mübârek türbesine. Derdini, şu şekilde arz etti kendisine: (Ey efendim, buraya gelmedikçe merkebim, Ahd olsun ki, buradan gitmeye yok niyetim.) Vesîle eder etmez Hakkın bu "Velî"sini, Duydu kapı önünde merkebinin sesini.
.Seyyid Ahmed Bedevî "rahmetullahi aleyh"
2003-08-18 01:00:00
"Cezâsını çekecek!" "Ahmed-i Bedevî"nin büyüklüğüne rağmen, Bunu idrâk etmiyen kimseler vardı hâlen. Bir vâlî var idi ki Mısır'ın bir şehrinde, Bulunurdu dâimâ bu zâtın aleyhinde. Şöyle ki, o zamanlar, o diyârda bir âdet, Vardı ki, bu güne dek gelmiştir en nihâyet. O âdet şu idi ki, bu evliyâ kişinin, Kabrinde, senede bir, mübârek rûhu için, Bir "Mevlid cemiyeti" tertîb ediliyordu. Ve buna, her taraftan çok kimse geliyordu. İşte bu mevlid için gelmek istiyenleri, Göndermezdi o vâlî, ona buğzun eseri. İmâm-ı Şârânî'nin vardı hem bir üstâdı. "Muhammed Şenâvî"ydi bu büyük zâtın adı. Vâlînin bu hâline üzülüp bu âlim zât, Nasîhat etmek için vâlîye gitti bizzât. "Ahmed-i Bedevî"nin çok büyük olduğunu, Söyledi, lâkin vâlî dinlemedi hiç onu. Yine düşmanlığına devam etti mâlesef. Muhammed Şenâvî'yse üzülüp etti esef. Ziyâret eyliyerek "Ahmed-i Bedevî"yi, Şikâyet etti ona, "dili sivri" vâlîyi. "Ey evlâdım, o bize dil uzatıyorsa şâyet, Elbette cezâsını çekecek, biraz sabret." Çok geçmemiş idi ki bu işin üzerinden, O vâlînin dilinde, bir yara çıktı birden. Sonra, bütün ağzına yayıldı ağır ağır. Konuşmaktan kesilip, oldu çok mutazarrır. Bir yara sebebiyle, elem çekti be gâyet. Hakîr ve zelîl halde, ölüp gitti nihâyet. Dil uzattığı için bu büyüğe o vâlî, Dilinde yara çıkıp, çok fecî oldu hâli. Hem "İmâm-ı Şârânî" nakleder ki şöylece: İmâm-ı Şenâvî'dir üstâdım benim önce. Âlim ve evliyâdan bir kişiydi kendisi. Tasavvufta dahî hem yüksekti derecesi. Beni talebeliğe kabûl ettiğinde ilk, "Ahmed-i Bedevî"nin kabrine önce gittik. Ziyâreti bitirip, tam dönerken geriye, Tanıttı beni hocam Ahmed-i Bedevî'ye. Arz etti ki: "Bu bizim sevdiklerimizdendir. Yüksek himmetinizle, bunu da edin tenvîr." Kabirden bir ses geldi, gâyet iyi anladım. Açıkça diyordu ki: "Peki, olur evlâdım." Beni de himmetine almış oldu bu velî. O an, kabrin üstünde göründü "nûrlu eli". Hemen benim elimi tutuverdi kuvvetle. Ben de öptüm o eli hürmet ve muhabbetle.
.Seyyid Ahmed Bedevî "rahmetullahi aleyh" / "Onu kim tanımaz ki!"
2003-08-19 01:00:00
"Ahmed-i Bedevî"nin devrinde, bir müslümân, Vardı ki, bu Velî'ye ederdi hep sû-i zan. İnsanlar gösterdikçe ona bu iltifâtı, O kimsenin, hasetten kaçıyordu rahatı. O sû-i zan yaptıkça bu "Allah adamı"na, Uğradı en sonunda bu zâtın gadabına. Şöyle ki; öğrendiği ilimler, hepsi bir gün, Hâfızasından çıkıp, silindiler büsbütün. Hâtırlıyamayınca hattâ kendi adını, İnsâf ile düşünüp, anladı hatâsını. Hemen kendi kendine düşündü ki: "Ey ahmak! Olur mu büyüklerde hatâ kusur aramak? Az gelmişken dünyâya böyle büyük bir insan, Sen, nasıl böyle zâta ediyorsun sû-i zan." Bunları söyliyerek o kendi kendisine, Gitti "Seyyid Ahmed"in mübârek türbesine. Edeb ile diz çöküp, arz etti ki: "Efendim! Bendeniz, utanmadan size sû-i zan ettim. Şimdiyse o hâlime pişmân oldum tamâmen. Himmet buyurunuz da kurtulayım bu halden." O, bunları söyleyip edeble kalktığında, Kabr-i şerîf yönünden duydu şöyle bir nidâ. "Bu halden, bir şart ile kurtulursun ey insan! Olmasın bundan sonra bir inkâr ve sû-i zan." Kabirden işitince o kimse bu nidâyı, Dedi: "Peki, bir daha işlemem bu hatâyı." O zaman, unuttuğu bilgi varsa ne kadar, Hepsi, hâfızasına bir anda geldi tekrar. "Abdülvehhâb Şârânî" buyurur ki bir kere, Mevlid-i şerîf için, toplanmıştık bir yere. Hiç tanımadığımız kimseler vardı lâkin. Düşündüm ki: "Onlar da gelmiştir mevlid için." Yanlarına yaklaşıp, sordum ki: "Acabâ siz, Buraya, ne maksatla ve nereden geldiniz?" Dediler ki: "Biz aslâ değiliz tüccâr filân. Hâlisâne niyetle geliriz Hindistân'dan. Gâyemiz, ziyârettir Ahmed-i Bedevî'yi. Ayrıca, dinlemektir mevlid-i Nebevîyi." Sordum ki: "Çok uzaktır Hindistân bu yerlere. Ahmed-i Bedevî'yi kim tanıttı sizlere?" Dediler: "Biz de elbet tanırız bu Velî'yi. Tanımayan var mı ki Ahmed-i Bedevî'yi? Hattâ okyanusların ötesinde yaşıyan, Cümle müslümânlar da tanırlar onu şu an. Yalnız insanlar değil, "cinler" de onu tanır. Onlar dahî bu zâtın mevlidine katılır. Biz ne zaman daralsak, isteriz ondan imdât. Derhal imdâdımıza yetişir bu velî zât."
.Seyyid Ahmed Bedevî "rahmetullahi aleyh" / "Yetiş ya Seyyid Ahmed!"
2003-08-20 01:00:00
"Ahmed-i Bedevî"nin, çoktu kerâmetleri. Herbiri anlatılsa, doldurur çok ciltleri. Bir gün, onun kabrinin yakınında, insanlar, Elleri kelepçeli birine rastladılar. Şaşkın bir vaziyette bakardı etrâfına. Yaklaşıp, bu hâlini sordular derhal ona. Dedi ki: (Gitmiş idim küffâr memleketine. Bir işimi halledip, dönecektim ki yine, Beni "Esir" alarak, kelepçeye vurdular. Türlü eziyetlere olmuştum hem giriftâr. "Ahmed-i Bedevî"yi hâtırlıyarak birden, Hemen imdât istedim rûhâniyetlerinden. Henüz istemiştim ki ondan yardım ve imdât, Baktım, yanıbaşımda duruyor "nûrlu bir zât". Ve mübârek eliyle, tuttu benim elimi. Sonra baktım, burada buluverdim kendimi.) Bir gün de, yine böyle "Sâlim" adında biri, Şöyle anlatmaktadır başından geçenleri: (Küffâr memleketinde "Esir" idim bir zaman. Bir nöbetçi asker de, beklerdi beni her an. Bu asker, birisinden duymuş ki "Müslümânlar, Darda ve sıkıntıda kaldıkları zamanlar, Yardım talep edermiş bir velînin rûhundan. O gelip, kurtarırmış onları bu durumdan. Bilhassa "Seyyid Ahmed" isminde bir evliyâ, Çok yardım ediyormuş onlara ekseriyâ." O asker, bunu duyup telâşlanmış ki birden, Ben de yardım isterim Ahmed-i Bedevî'den. Bu yüzden soktu beni bir sandığın içine. Kilitleyip, kendi de uzandı üzerine. Ben, o sandık içinde, dedim: "Yâ Seyyid Ahmed! Allahın izni ile yetiş, bana yardım et." "Seyyid Ahmed" ismini alır almaz ağzıma, Bir de baktım, bir anda yetişti imdâdıma. Sandığı, üstündeki nöbetçi asker ile, Birlikte, alıp koydu bilinmiyen bir yere. Çıkardı sonra beni o sandığın içinden. Sonra baktım, bir anda, kayboldu kendi birden. Etrâftan toplanan halk dediler ki. "Burası, Tam iki aylık yoldur, Mısır ile arası." Asker bunu duyunca, o da döndü şaşkına. Dedi. "Neler oluyor, söyle Allah aşkına." Dedim ki. "Bak kardeşim, Allah dostu velîler, Darda kalan kullara böyle yardım ederler. Ben, "Ahmed Bedevî"ye hâlimi eyledim arz. Gelip, senin elinden eyledi beni halâs." Asker beni dinleyip, insâfa geldi o an. "Şehâdet"i söyleyip eyledi o da îmân.
.Osmân Gâzi "rahmetullahi aleyh" / Üç büyük müjde
2003-08-21 01:00:00
Osmân Bey'in dedesi "Gündüz Alp", bir vakitler, Birkaç arkadaşıyla avlanmaya gittiler. Bir tavşanın peşine takılıp at sürerken, Kendisine seslenen bir nidâ duydu birden. Birisi, (Heey Gündüz Bey!) diyerek gürlüyordu. Ve lâkin ortalıkta kimse görünmüyordu. Durup baktı etrâfa, bir hayli meraklandı. Biraz sonra aynı ses bir daha yankılandı. Kimseyi görmeyince, sinirlenmişti biraz. Ve hemen (Kimsiin?) diye bağırdı avaz avaz. Aynı kişi, ânında seslendi şöyle ona: (Ben Kayı şeyhiyim ki, diyeceğim var sana!) Gündüz Alp seslendi ki: (Herkimsen ortaya çık! Ve ne söyliyeceksen, çık söyle açık açık!) Ses geldi ki: (Çok uzak yerde bulunuyorum. Semerkant ülkesinden sana sesleniyorum. Diyeceğim şudur ki, Ertuğrul'a iyi bak. Zîra o, bir devletin temelini atacak.) Yavaşça "Baş üstüne" diye mırıldanırken, Heyecandan, tüyleri olmuştu diken diken. Atına atlıyarak, sür'atle sürdü, fakat, Aksi istikâmete koşturdu nedense at. Bir çadırın önünde, gelip durdu birazdan. O, "Hayırdır inşallah" diyerek indi attan. Bir ses geldi çadırdan "Buyur Gündüz Bey" diye. Merakla girdi hemen çadırdan içeriye. Nur yüzlü bir zât görüp, sordu ki: (Hacı baba! Seslenen Kayı Şeyhi siz miydiniz acabâ?) Dedi: (O, işittirir sesini Semerkant'tan. Biz, yanımızdakine âciziz duyurmaktan.) Sordu merak içinde: (Öyleyse siz kimsiniz?) Dedi: (Molla Tâceddin Hârezmî'dir ismimiz. Ey Gündüz, evlâdından Ertuğrul'a dikkat et. O, kuracak yakında çok kuvvetli bir devlet.) Yine birkaç gün sonra, "Alp Sofî" adında bir, Derviş geldi obaya, ak sakallı, nurlu pîr. Gündüz Alp'i bularak, dedi ki: (Beni dinle. Geldim bu obanıza sırf şeyhimin emriyle. Bilesin ki Selçuklu, ikbâlden düşer elbet. Siz, Selçuklu yerine geçersiniz âkıbet.) Yine üç gün üst üste gördüm aynı rüyâyı. Görmekle şereflendim Resûl-i kibriyâ'yı. Buyurdu ki: (Kayı Hân soyundan gelen erler, Yakında, çok büyük bir devlet binâ ederler. Biri gelir ilerde onların evlâdından. Kostantiniyye'yi de fetheder o kumandan. Git, ara bul onları, bu müjdemi haber ver. Ki, tedâriklerini buna göre göreler.")
.Osmân Gâzi "rahmetullahi aleyh" / Otuzaltı Fatiha!..
2003-08-22 01:00:00
Selçuklu Devleti'nin pâyitahtı Konya'da, Hükümdâr, bir toplantı yapıyordu sarayda. O ara dış kapıda birşeyler oluyordu. İçeri girmek için, birisi zorluyordu. Bu, tam onyedisinde, genç bir delikanlıydı. Altında yağız bir at, belinde kılıç vardı. Üstü başı toz toprak içindeydi kâmilen. Uzak yoldan geldiği, belli idi hâlinden. Diyordu ki: (Bir nâme getirdim Pâdişah'a. Bunu vermem gerekir kendisine şu anda.) Ve lâkin muhâfızlar, diyorlardı ki: (Hayır! Giremezsin, şu anda hünkârın işi vardır.) O esnâda saraydan nur yüzlü çıktı biri. Bu zât, "Celâleddîn-i Rûmî" hazretleriydi. Bu mübârek Velîyi görünce nöbetçiler, Kapıları açarak, kenara çekildiler. "Mevlânâ", o yiğide yaklaştı adım adım. Ve şefkatle sordu ki: (Sen kimsin ey evlâdım?) Genç adam, gözlerini yerden kaldırmıyarak, Şöylece arzeyledi pek edepli olarak: (Efendi hazretleri, ben, bir Uç Beyi olan, Gâzi Ertuğrul Bey'in oğluyum, adım Osmân.) Sordu yine Mevlânâ: (Beyliğiniz nerdedir?) Dedi: (Bizans yanında, Söğüt denen yerdedir.) Buyurdu: (Bir haber mi getirdin Uç Beyi'nden?) Dedi: (Evet, hünkâra vermeliyim âcilen.) Mevlânâ, (Gel benimle, gidelim bizim eve!) Deyip, tekkeye doğru başladı yürümeye. Ummadığı bu dâvet karşısında genç "Osmân", Şaşırdı, bocaladı, kararsız kaldı bir an. Lâkin atı silkinip, elinden kurtuldu ve, Mevlânâ'nın peşinden başladı yürümeye. Osmân dahî mecbûren koşturdu peşlerinden. Mevlânâ tekkesine vardılar çok geçmeden. Karşısına oturtup, buyurdu ki: (Ey evlât! İçinden Fâtiha'yı et devamlı kırâat.) Biraz sonra sordu ki: (Kaç tâne oldu şu an?) "Onsekiz" olduğunu arz etti hemen Osmân. Buyurdu ki: (Bu yetmez, oku bu kadar daha!) Böylece oldu cem'an otuzaltı Fâtiha. Müritlerine dönüp, dedi ki: (Pâdişahlık, Yakında Selçuklu'dan bu gence geçer artık. Ve Osmân'ın soyundan, otuzaltı gözü pek, Âdil ve çok kudretli sultânlar gelse gerek. Kuracağı bu devlet, uzun yaşıyacaktır. Ve islâma, çok büyük hizmetler yapacaktır.) Mevlânâ, sözlerini bitirince, ardından, "Amin Amin!" sesleri yükseldi bir ağızdan.
.Osmân Gâzi "rahmetullahi aleyh" / Gerçekleşen rüyâ
2003-08-23 01:00:00
Vaktâ ki "Osmân Gâzi", Konya'dan döndü geri, Düşünceli ve dalgın oldu birden halleri. Bir kenara çekilip, dalardı düşünceye. Kimse de sormuyordu "Bu hâlin nedir?" diye. Hazreti Mevlânâ'nın verdiği o müjdeyi, Düşündükçe, heyecan sarardı "Osmân Bey"i. Öyle ya, kuracaktı çok kuvvetli bir devlet. Mevlânâ dedi ise, olacaktı bu elbet... Yine bir rüyâ gördü yattığında o gece. Bir kadın, "İmdaat!" diye bağırırdı öylece. O tarafa koşunca, gördü koca bir yılan. Çok güzel genç bir kıza, saldırıyor durmadan. Gözler bâdem yeşili, ay parçasıydı yüzü, Kırmızı lâlelerle işliydi başörtüsü. O yılanı öldürüp, geldi kızın yanına. Ata binip, kızı da bindirdi arkasına. Ezân sesleri ile o sabah uyanarak, Gördüğü bu rüyâyı düşünüp etti merak. O sabah namazını bitirdikleri zaman, Babası Ertuğrul Bey, seslendi ki: (Gel Osmân! Ağbeyin Savcı Bey'le hemen şimdi, ikiniz, Şeyhim Edebâli'yi ziyârete gidiniz. Onun gibi bir âlim yoktur bu yöremizde. Sohbetine katılıp, müstefit olun siz de.) Atlarına atlayıp, yola revan oldular. O yolda, şüpheli bir adam görüp durdular. Osmân Bey attan inip, yaklaştı o adama. Niçin saklandığını sordu ise de, ama, O, hiç cevap vermeyip, kaçtı hemen yanından. Koşup tuttu adamı Osmân Bey de ardından. Kılıcını kaldırıp, tehdit edince onu, Söyledi ne sebeple gizlenmiş olduğunu. Dedi: (Ben, adamıyım Eskişehir Beyi'nin. Kızını istemişti o, Şeyh Edebâli'nin. Lâkin reddedilince, "Kaçıralım!" dedi ve, Beni, işbu saatte gönderdi bu göreve.) Meğer Şeyh, hanımı ve kızıyla, tam bu zaman, Bir akrabâlarına gidecekmiş bu yoldan. Hakîkaten az sonra, geldi Şeyh ve ıyâli. İkisini görünce, memnun oldu bir hayli. Olanları dinleyip, geri döndüler hemen. Onlar önden giderdi, hanımlarsa geriden. Osmân Bey, "Mâl Hâtun"la göz göze geldi bir an. O geceki rüyâyı hatırladı o zaman. Gözler bâdem yeşili, ay parçasıydı yüzü. Kırmızı lâlelerle işliydi başörtüsü... ....... "Şiirlerle Menkıbeler" kitap haline getirildi: Tel: 0212 432 77 94
.Osmân Gâzi "rahmetullahi aleyh"
2003-08-24 01:00:00
Havada kaybolan ok! "Osmân Bey"le Savcı Bey, Şeyh Edebâli ile, Birlikte yürüyerek, ulaştılar tekkeye. Dergâh, köy câmiini andıran bir binâydı. Bir tepe üzerinde, ağaçlık alandaydı. Bu tekkeye bitişik ev vardı, iki oda. Şeyhin, çok mütevâzı ahşap eviydi o da. Kendisi, ahîlerin en büyük şeyhi idi. Dervişler, birbirinin âdetâ kardeşiydi. Osmân Bey'le Savcı Bey, buraya geldiğinde, Misâfir kaynıyordu tekkenin her yerinde. Buna rağmen tekkenin en mükemmel, en iyi, Odası, onlar için hemen tahsis edildi. "Şâkir Efendi" diye birisi dervişlerden, Onları, o odaya yerleştirmişti hemen. Ayrılırken, Savcı Bey dedi ki: (Ey dervişim! İstersen tanışalım, seni gâyet sevmişim. Biz, Ertuğrul Gâzi'nin oğullarıyız el'an. Benim adım "Savcı"dır, kardeşiminki "Osmân".) Derviş dahî cevâben dedi ki: (Memnun oldum. Ben dahî sizin gibi bir zaman bey oğluydum. Ama şimdi, garip bir dervişim bu dergâhta. Şikâyetçi değilim, memnunum bundan hattâ.) Osmân Bey merak edip, dedi: (Beyzâde iken, Ne oldu da, bir garip derviş oldun sahi sen?) Derviş Şâkir, o zaman başladı anlatmaya. Dedi: Sarhoş gibiydim, o zamanlar âdetâ. Çünkü tek oğlu idim babamın, bundan sebep, Her dediğim, ânında yerine gelirdi hep. Sonradan, avcılığa merak sardım bir ara. Bir gün arkadaşlarla toplanıp, çıktık ava. Ben, bir alageyiğin arkasında dolaştım. Ve işte tam bu yerde, geyiğe çok yaklaştım. Yayımı hızla gerip, fırlattım oku hemen. Lâkin ok, her nasılsa kayboldu birden gözden. Evet, ok kaybolmuştu hayvana saplanmadan. Bu, nasıl işti böyle, şaşırıp kaldım o an. O ara, nurlu biri yanıma geldi bizzât. "Şeyh Edebâli" imiş meğer o mübârek zât. Bana tebessüm edip, yaklaştı o arada. Dedi: (Hayırdır evlât, ne yaparsın burada?) Arz ettim ki: (Efendim, bir geyiğe ok attım. Ok havada kayboldu, hiçbir şey anlamadım.) Cübbesinin altından, bir tek ok çıkararak, Buyurdu: (Senin okun bu muydu, hele bir bak?) Baktım, benim okumdu, gümüştü ucu çünki. Bu oku, benden gayri kimse kullanmazdı ki. Derhâl o büyük zâtın sarıldım ellerine O andan itibaren, başladım hizmetine.
.Osmân Gâzi "rahmetullahi aleyh" / Bir mektup ve bir nasihat
2003-08-25 01:00:00
Selçuklu hükümdârı "Alâaddîn Keykûbât", Gördü ki, "Osmân Gâzi" yapıyor çok fütûhât. Vaktâ ki bildi onun bu büyük hizmetini, Hemen taltif etmeyi düşündü kendisini. Eyâlet vâliliği vererek ona bizzât, Gönderdi kendisine buna dâir bir berat. Yazdı ki: (Alâaddîn Keykûbât cânibinden, Yazılmıştır bu nâme Osmân Bey'e hitâben. Allahü teâlâya olsun hamd ve senâlar. Ve dahî Resûlü'ne çok salât-ü selâmlar. İmdi ben işittim ki, "Osmân bin Ertuğrul" nâm, Bir yiğit, tekfurlarla cihat eder durmadan. "Müşriklerle harb edin!" âyeti mûcibince, Bizans tekfurlarıyla cenk eder gün ve gece. Cür'et ve cesâreti, sarmış cümle cihânı. Teb'ası, çok sever ve sayarmış bu civanı. "Hazreti Sıddîk" gibi, nesi varsa, o hemen, Hepsini, Hak yolunda sarfedermiş tamâmen. "Ömer-ül Fârûk" gibi, insaf ve adâletle, Dîn-i mübîn uğrunda çalışırmış gayretle. Ahlâkta, benziyormuş hem "hazreti Osmân"a. Benzermiş cenkte dahî "Allahın Arslanı"na. İntikali sür'atli, kılıcı keskinmiş pek. Oku, kayan bir yıldız, darbesi sanki şimşek. Aklı kâmil ve olgun, görüşleri hiç şaşmaz. Cihân sultânlarına baş eğdiren bir şahbaz. İşbu hasletlerinden ötürü bu yiğit zât, "Tuğ, davul ve boru"yla mükâfâtlandı bizzât. Eskişehir sancağı, Yenişehir'e kadar, Söğüt ve etrâfında olan geniş alanlar, Bir sancaklık yerdir ki, bunların hepsini ben, Bu şerefli yiğide, verdim şimdi tamâmen. Ve ondan beklediğim, şudur ki benim bir tek, Allahın rızâsına, tam sarılsın, severek Mazlumların hakkını, alsın zâlim elinden. Haksızlığı ve zulmü, kaldırsın yeryüzünden. Seyyid ve şerîflere, eylesin ikrâm, izzet. Bilsin bu ihsânları, bir sebeb-i saâdet. Âlim ve Velîleri alsın himâyesine. Onları incitmeyi, belâ bilsin nefsine. Asker tâifesine, bol yapsın ihsânını. Açık tutsun onlara hep ihsân kapısını. Beldeleri tâmir ve kullara versin refâh. Olsun iki cihânda böylece ehl-i felâh. Beş vakit namaz ile tezyîn etsin vaktini. Allaha tevekkülle süslesin hem kalbini. Harpte düşmana karşı, sert olsun da mutlaka, Sulhta yumuşak olup, tevâzû etsin halka.)
.Osmân Gâzi "rahmetullahi aleyh" / İlk Osmanlı Sultanı
2003-08-26 01:00:00
Osmân Gâzi "rahmetullahi aleyh" İlk Osmanlı Sultanı İlk Osmânlı Sultân'ı olan "Osmân Gâzi" Hân, Oğuz'un, "Bozok" kolu, hem de "Kayı" boyundan. O, "Ertuğrul Gâzi"nin hem en küçük oğludur. Osmânlı devleti'nin kurucusu da O'dur. Mîlâdî bin ikiyüz ellisekiz yılında, Dünyâya gelmiş idi "Söğüt" kasabasında. Binüçyüz yirmialtı yılında yine bu zât, Altmışaltı yaşında, eyledi Hakk'a vuslat. Devletin temelini gâyet sağlam atmıştır. Yirmiyedi yıl kadar hükümdârlık yapmıştır. "Ertuğrul Gâzi" dahî, hâlis bir müslümandı. Gözü pek, mert ve cesur, eşsiz bir kumandandı. Babası "Süleymân Şâh", cümle aşîretiyle, Orta Asya'dan çıkıp, geldiler bu ellere. Velâkin Süleymân Şâh, tam geçerken Fırat'ı, Suya düşüp boğuldu, tökezleyerek atı. Diğer birâderleri, geri döndü oradan. O, dörtyüz bahadırla, yoluna etti devam. Tam "Sultân Öyüğü"ne ulaştıkları anda, Baktılar, iki ordu savaşır bir alanda. Bunlar, "Moğollar" ile "Selçuklu Türkleri"ydi. Selçuklular, nerdeyse bozulmak üzereydi. Zayıfa yardım etmek, töredir Türklerde hep. Hattâ bilmezlerdi ki, kimlerdir bunlar acep? Derhâl zayıf tarafa, koşup destek oldular. Böylece iş değişti, mağlub oldu Moğollar. Selçuklu hükümdârı "Alâaddîn Keykûbât", Ertuğrul'u takdîr ve teşekkür etti bizzât. Sonra kendilerine, bir mükâfât olarak, "Söğüt"ü kışlak verdi, "Domaniç"i de yaylak. Artık Ertuğrul Gâzi, o günden itibâren, Selçuklu'nun "Uç Beyi" olmuştu ogün hemen. O, herkese şefkatli ve iyi davranırdı. Herkesin takdîrini, duâsını alırdı. İslâm âlimlerine ve Allah dostlarına, Gider ve kavuşurdu çok nasîhatlarına. Bir "Velî"yi görmeye gitmişti yine bir gün. Gece misâfir oldu evinde o büyüğün. Tam yatacak idi ki yatağına, o anda, "Kur'ân-ı kerîm" gördü tam kıble duvarında. Kelâm-ı ilâhî'ye saygısından, o gece, İki diz üzerinde sabahladı öylece. Ayağını uzatıp yatamadı o yâni. Bir ara uyuklayıp, rüyâ gördü rahmânî. Rüyâda denildi ki: (Ey Ertuğrul, bu gece, Sen, benim kitabıma hürmet ettin bir nice. Ben de, senin evlât ve ahfâdına, bir devlet, Ve saltanat vererek, ederim ikrâm, izzet.)
.Osmân Gâzi "rahmetullahi aleyh" / Bir yiğit doğdu...
2003-08-27 01:00:00
"OsmânGâzi", dünyâya teşrif ettiği zaman, Hülâgu da, Bağdat'ı yağmalıyordu o an. Mustarip oluyorken Bağdat'taki insanlar, Sevince gark olmuştu "Söğüt"te müslümanlar. Yepyeni bir devleti binâ edecek olan, Bir yiğit doğuyordu Söğüt'te çünkü o an. Büyüğüp serpilince "Osmân Gâzi" nihâyet, Güzel ahlâkı ile temâyüz etti gâyet. Hem o devrin tanınmış "Ahî" büyüklerinden, "Şeyh Edebâli" ile tanıştı gidip hemen. Hizmet ve sohbetiyle şereflenip o zâtın, Tahsil etti yanında İlm-i zâhir ve bâtın. Dînin emirlerine uyarak ince ince, Resûl'ün ahlâkıyla zînetlendi böylece. Hem "Ertuğrul Gâzi"nin silâh arkadaşları, Onu yetiştirdiler herbiri ayrı ayrı. Ata nasıl binilir, kargı nasıl savrulur? Öğrendi özellikle kılıç nasıl vurulur? Gazâ hikâyeleri dinleyip hem onlardan, Bilgi ve görgüsünü geliştirdi durmadan. Katılıp gençliğinde birçok gazâlara da, Zaferler kazanarak, olgunlaştı daha da. Bir yandan da hocası "Edebâli"ye gidip, Feyizyâb oluyordu sohbetini dinleyip. Ondokuz yaşlarında idi ki, bir gün yine, Gitmişti hocasının sohbet ve hizmetine. Üstâdının evinde misâfir kaldı gece. Yattı ve rahmânî bir rüyâ gördü şöylece: Şeyhi Edebâli'nin, bir "Ay" çıktı bağrından. Sonra, kendi koynuna gelip girdi ardından. Ve kendi göbeğinden bir "Ağaç" çıktı ki hem, Dalları, yaprakları âlemi tuttu o dem. Var idi gölgesinde nice dağlar, nehirler. Kurulmuştu bir nice köy, kasaba, şehirler. İnsanlar, cıvıl cıvıl kaynaşıp duruyordu. Kimi bahçe suluyor, kimi koşturuyordu. Uyanınca, bu rüyâ, mânâlı geldi ona. O sabah, heyecanla anlattı hocasına. Hazreti Edebâli, dinleyip kendisini, Buyurdu ki: (Yâ Osmân, tebrik ederim seni. Sana ve evlâdına, Hak teâlâ ey evlât! İhsan etti çok büyük bir devlet ve saltanat. Bütün dünyâ, emriniz altında bulunacak. Kerîmem "Mâl hâtun" da sana zevce olacak.) O anda talebeden "Dursun Fakîh" adında, Bir garip derviş dahî var idi yanlarında. O derviş, oracakta kıydı nikâhlarını. Ondan bir oğlu olup, "Orhan" koydu adını.
.Osmân Gâzi "rahmetullahi aleyh" / Hz. Hızır'ın müjdesi...
2003-08-28 01:00:00
Osmânlı Devleti'nin kuruluş yıllarında, Bir derviş yaşıyordu "Ebdal Kumral" adında. Akıncılardan olup, mücâhit bir 'eren'di. Şeyh Edebâli'nin de talebelerindendi. Bu zât, islâmiyyete hizmet için, gün gece, İlim ve kılıcıyla çalışırdı öylece. Hazreti "Hızır" ile görüşüp yine bâzan, Sohbet ediyorlardı ikisi zaman zaman. Yine rastlamıştı ki o, hazret-i Hızır'a, Oturup, tatlı tatlı konuştular o sıra. Hızır aleyhisselâm, sohbet devam ederken, Bir ara, bu dervişe söz etti "Osmân Bey"den. Dedi: (Müslümanları, bu yiğit, pek yakında, Derleyip toplayacak tek bir bayrak altında. Sonra da kuracak ki öyle yüce bir devlet, Üç kıt'aya yayılıp, sürecek uzun müddet.) O, "Osmân Bey" adını, Hızır'dan o gün duydu. Ve lâkin kendisini henüz tanımıyordu. Sâdece işitmişti: "Bir yiğit genç var" diye. "Gelirmiş zaman zaman o, Şeyh Edebâli'ye. Bâzı gece, şeyh onu misâfir de edermiş." Doğrusu bu yiğidi, merak etti bu derviş. Hızır aleyhisselâm, dedi ki en nihâyet. (O gencin istikbâli ümitlidir begâyet. Sen, o delikanlıyı görürsen bir gün eğer, Bu müjdeyi, muhakkak kendisine haber ver.) Ebdal Kumral, cevâben arz etti ki şöylece: (Onu tanımıyorum, görmedim daha önce.) Hızır da buyurdu ki dervişe cevâbında: (Sen onu bulacaksın Edebâli yanında. Bu mevzûda bir rüyâ anlatacak şeyhine. Şeyh de müjde verecek bu babta kendisine.) Vaktâ ki Ebdal Kumral, ayrılınca Hızır'dan, Bir ateş ve bir özlem içini sardı o an. Müjdeyi o yiğide hemen vereyim diye, Sabahleyin erkenden koştu Edebâli'ye. Osmân bey de o sabah, bulunurdu dergâhta. Hattâ misâfir idi o gece hânegâhta. Gece bir rüyâ görüp, hayli duygulanmıştı. Sabah, Edebâli'nin huzûruna varmıştı. Baktı, sohbet ediyor üç dervişle o anda. O dervişler içinde vardı "Ebdal Kumral" da. Osmân bey, rüyâsını anlatırken şeyhine, Dervişin, sığmıyordu o an içi içine. Kalbi duracak gibi heyecanlanıyordu. "Hızırın bahsettiği o genç, budur" diyordu. Müsaade isteyip, sonra Edebâli'den, Hızır'ın müjdesini söyledi ona hemen.
.Osmân Gâzi "rahmetullahi aleyh" / Kayı Beyi oldu
2003-08-29 01:00:00
"Orhan Gâzi", Dünyâ'ya geldiği vakitlerde, Göçtü Ertuğrul Gâzi dünyâdan âhirete. Henüz vefât etmeden, Kayı boy beyliğine, Oğlu "Osmân Gâzi"yi vekil yaptı yerine. Onun vefâtı ile, hem Osmân Gâzi dahî, Bey seçilip, aldı tam eline idâreyi. Vaktâ ki Osmân Gâzi Kayılara "Bey" oldu, Bizans tekfurlarıyla iyi geçiniyordu. Bunların arasında, hepsinden daha fazla, İyi anlaşıyordu Bilecik tekfuruyla. O zamanlar bu boyda, gelenek mûcibince, Yaylağa çıkılırdı yaz ayları gelince. Hem ağır eşyaları Bilecik tekfuruna, Bırakıp, hediyeler veriliyordu ona. Emânetin teslimi, alınması hem geri, Kadınlar tarafından yapılırdı ekserî. İnegöl tekfuruysa, hiç rahat durmuyordu. Yollarını kesiyor, çok zarar veriyordu. O zaman Osmân Gâzi, kumandanları ile, Konuşup, karar verdi "İnegöl'ün fethi"ne. Akçakoca, Konur Alp, Aykut ve Turgut Alpler, Pazarköy'de, küffârla muhârebe ettiler. Bu gazâda, "Bay Koca" vefât etti şehîden. Lâkin Kolca kalesi fethedildi peşinden. Dört yıl sonra, bir daha muhârebe yaptılar. Yine bu savaşta da mağlub oldu tekfurlar. Hattâ Osmân Gâzi'nin kardeşi "Sarı Batı", Yine şehid olarak vukû buldu vefâtı. İşbu başarısını yine Osmân Gâzi'nin, Takdîr etti Selçuklu Sultân'ı "Gıyâseddîn". Ve buna bir karşılık, mükâfât olsun diye, "Söğüt"ü, yurt olarak verdi Osmân Gâzi'ye. Osmân Gâzi bir baskın yaparak yine ânî, İnegöl tekfuruyla öldürdü çok erini. İnegöl tekfurunun böyle öldürülmesi, Ve Osmânlı yurdunun gitgide büyümesi, Anadolu Selçuklu Sultânı tarafından, Yine takdîr edilip, çıkarıldı bir fermân. Söğüt'e ilâveten "Eskişehir" de yine, Verildi yurt olarak Osmânlı beyliğine. Sultân, vergiden dahî muaf tuttu onları. Beylik alâmetleri gönderdi ayrı ayrı. Bir "alem", "tuğ ve kılıç", gümüş takımlı bir "at", Gönderildi fermânla Osmânlı'ya mükâfât. Selçuklu Sultânı'nın fermânı okununca, Hız verdi Osmân Gâzi gazâya yıl boyunca. "Karacahisar"a da düzenleyip bir sefer, O dahî fethedilip, alındı ganîmetler.
.Osmân Gâzi "rahmetullahi aleyh" / Akıl almaz bir dövüş!
2003-08-30 01:00:00
İnönü tekfurunun bir ziyâfeti vardı. Dâvetli olan beyler, bir bir geliyorlardı. Hâlis idi tekfurun, bu işteki niyeti. Maksat, ihtilâfları konuşup halletmekti. Tekfur, "Osmân Bey"i de etmişti buna dâvet. O da kabul ederek, eylemişti icâbet. Yedi arkadaşını hem yanına alarak, Ziyâfet mahalline geldi memnun olarak. Misâfirler neş'eyle yemeklerini yerken, O tekfurun yanına yanaştı biri hemen. Kulağına eğilip, birşeyler fısıldadı. Tekfur heyecanlanıp, dışarıya fırladı. Gördü ki etrâfları yüzlerce atlı ile, Halka halka çevrilip sarılmış tamâmiyle. Bu kuşatmayı yapan, Eskişehir Beyi'ydi. Niyet kötü olduğu, açık seçik belliydi. At üstünden, tekfura bağırdı ki pür hiddet: (Derhâl git ve Osmânı, getir bana teslim et!) Evet, anlaşılmıştı gâyesi gâyet iyi. Öldürmeye gelmişti burada Osmân Bey'i. Kızını istemişti zîra Edebâli'nin. Lâkin Şeyh reddetmişti teklifini bu Bey'in. Şimdiyse duymuştu ki, hem de birkaç gün sonra, O kızı, Osmân Bey'e verecekti o zîra. Bu yüzden Osmân Bey'e besledi kin ve nefret. Doldurdu hem kalbini bir kıskançlık ve haset. Yanına, tam silâhlı dörtyüz atlı alarak, Öldürmeye gelmişti, onu yakalıyarak. Bunu sezen "Osmân Bey", yerinden hızla kalktı. Ve arkadaşlarına, bir tek işâret yaptı. Herbiri, şimşek gibi fırladı yerlerinden. Çıkarak, atlarına atladılar hep birden. Bunlar "sekiz" kişiydi, onlarsa "dörtyüz" kişi. Bir çarpışmaya girmek, değildi akıl işi. Zîra tam "elli kâfir" düşüyordu birine. Korkmadan kılıçları çektiler onlar yine. Osmân Bey'in kolları, uzun idi hilkaten. Bu yüzden iyi kılıç sallardı hakîkaten. At üstünde dönerek hücum etti onlara. Kılıcı, şimşek gibi işliyordu o ara. Her kılıç sallayışta, birkaç baş düşüyordu. Meydan, kısa zamanda düşman leşiyle doldu. "Osmân Bey" ve yanında o yiğit bahadırlar, Ekin biçer misâli kâfirleri kırdılar. İki saat içinde "Seksen"i can vermişti. Bir o kadar kâfir de, hep esir edilmişti. Geri kalanı ise, baktılar ki iş fena, Çarpışmayı bırakıp, kaçtılar dört bir yana.
.Osmân Gâzi "rahmetullahi aleyh"
2003-08-31 01:00:00
Harp hiledir! "Osmân Gâzi", çok zaman Bizans tekfurlarıyla, Savaşıp gâlip geldi herbirinde onlara. Gâlip gelemeyince harplerde ona mertçe, Türlü entrikalara başvurdular nâmertçe. Meselâ tekfurlardan, evleniyordu biri. Dâveti düşündüler düğüne "Osmân Bey"i. Yarhisar tekfurunun tek kızı "Helofira", Bilecik tekfuruyla evleniyordu zîra. Dâveti, Köse Mihâl aracılığı ile, İlettiler nitekim hemen Osmân Gâzi'ye. Sordu Köse Mihâl'e Osmân Bey bunu derhâl: (Keferenin niyeti ne ola ki ey Mihâl?) O dahî cevâbında, dedi: (Benim bildiğim, Seni öldürecekler düğünde bunlar beğim.) Osmân Gâzi, düşünüp dedi ki Mihâl Bey'e: (Git de ki, memnun oldu, niyetlidir gelmeye. İşbu dâvetinize hem icâbet edecek. Hem kırk sandık dolusu hediye getirecek.) (Can baş üstüne beğim!) diyerek Köse Mihâl, Bilecik tekfuruna söyledi gidip derhâl. Tekfur çok şaşırmıştı, dedi: (Doğru mu dersin? Kırk sandık hediyeyi, o bize neden versin?) Dedi ki: (Gözlerimle gördüm ben sandıkları. Kırk hâtunla getirip, arz edecek onları.) Nihâyet sandıklarla gidecek hediyeler, Ve kırk yörük hâtunu hazır hâle geldiler. Düğün günü Osmân Bey, geldi beyaz atıyla. Hem yanında üç yağız, yiğit bahadırıyla. Az sonra kırk hâtunla, kırk sandık hediye de, Büyük kapıdan girip, durdular orta yerde. O an prensesler ve saray hiçmetçileri, Koşup karşıladılar gelen misâfirleri. İşte o an Osmân Bey gürledi tok sesiyle: "Yâ Allah! Bismillah! Allahü ekber!" diye. Bu sesi duyar duymaz o yörük hâtunları, Attılar başlarından takma tüy ve saçları. Ortaya, kırk "Osmânlı yiğidi" çıktı o an. Eğri kılıçlarını çektiler şalvarlardan. Ayrıca her sandıktan, ellerinde kılıçlar, Palabıyık "Osmânlı leventleri" çıktılar. Ortalık, ana baba gününe döndü birden. Şövalyeler, subaylar, pes etti çok geçmeden. Ele geçen ganîmet paylaşıldı orada. Esir düştü hâliyle gelin "Helofira" da. Osmân Gâzi, "Nilüfer" dedi güzel geline. Evlendirdi sonra da oğlu "Orhan bey" ile. "Şiirlerle Menkıbeler" kitap haline getirildi: Tel: 0212 432 77 94
.Osmân Gâzi "rahmetullahi aleyh" / "Bac" dediğin nedir ki?
2003-09-01 01:00:00
"Osmân Gâzi", güçlenip kuvvetlendi begâyet. Bir gün istiklâlini îlân etti nihâyet. İlk Karacahisar'da hutbeler, o aralık, "Osmân Gâzi" adına okunur oldu artık. Oğlu Orhan Gâzi'yle, Gündüz ve Aykut Alp'ler, Gazâya çıkarlardı yiğitlerle berâber. Ordaki insanlara, Allahın birliğini, Anlatıp, yaparlardı teblîğ vazîfesini. Nihâyet Moğolların zulüm ve fesâdından, Kaçan Anadolu'nun ahâlisi, o zaman, Gelip "Osmân Gâzi"den yurt talep eylediler. Gösterdiği yerlere gelerek yerleştiler. Nihâyet çarşı pazar başladı kurulmaya. Alıp satan insanlar, akın etti buraya. O günlerde, Germiyan vilâyetinden bir zât, Gelip, Osmân Gâzi'nin yanına girdi bizzât. Şöyle arz eyledi ki: (Beyim, fîlân pazarın, Bac'ına ben tâlibim, lütfedip bana satın.) Osmân Bey, "Bac" sözünü ilk defâ duyuyordu. O kimseye dönerek, (Bu ne ki?) diye sordu. O dahî cevâbında dedi ki: (Pazarlara, Yük getiren herkesten alınır biraz para.) Osmân Gâzi dedi ki: (Bu adamlardan, senin, Alacağın mı var ki, akçe talep edersin?) Dedi: (Bu, öncelerden süre gelen âdettir. Ve her bir vilâyette yapılagelmektedir. Pazara yük getiren herkesten, yük başına, Akçe alınmaktadır Pâdişah'ın adına.) Adamın sözlerine hiddetlendi Osmân Bey. Çünkü o güne kadar duymamıştı böyle şey. Üstelik bunu ne bir kitapta okumuştu, Ne de, bir âlim zâtın sohbetinde duymuştu. Sordu ki, sertçe bakıp suratına adamın: (Bu bac, buyruğu mudur Allahü teâlânın? Veya Resûlullahın emr-i şerîfi midir? Yoksa pâdişahların uydurduğu şey midir? Yürü git buralardan, görünme hem gözüme. Yoksa, sana bir ceza veririm, ona göre. Kendi alın teriyle mal kazanmış kimsenin, Bana ne borcu var ki, havadan akçe versin?) Bir dostu arz etti ki: (Doğru dersiniz, evet. Velâkin pazarları bekleyenler var elbet. İşte bu insanların hizmetine karşılık, Bir şey verilmesine rızâ gösterin artık.) Ona dönüp dedi ki: (Mâdemki böyle dersin. Bir yükü satan kimse, iki akçe ödesin. Lâkin satamayandan, alınmasın hiç akçe.) İlk defâ "Bac kanunu" düzenlendi böylece.
.Çaresiz Bizans!..
2003-09-02 01:00:00
Yalnız dörtyüz çadırı olan bir tek aşîret, Günden güne güçlenip, buldu çok güç ve kuvvet. Sonra Osmân Gâzi'nin adına izâfeten, "Osmânlı devleti"ni kurdular çok geçmeden. Osmân Gâzi, bir yandan kuruyorken teşkîlât, Yapardı bir yandan da hem fütûhât ve cihat. İnsanlara, Allahın var ve bir olduğunu, Ve Resûl-i ekremin güzel, temiz yolunu, Bildirmek maksadıyla, gayret etti durmadan. Bu yolda savaşmaktan geri durmadı bir an. Osmânlı devletinin meydana getirdiği, Tehlikeyi, Bizans da anladı gâyet iyi. Ve ikibin kişilik bir orduyu, çabucak, Osmân bey üzerine gönderdiyse de, ancak, Osmân Bey, tekfurları uğrattı hezîmete. Devam etti sonra da cihat ile hizmete. "Köprühisar" kalesi alındı çok geçmeden. "Marmaracık" kalesi fetholundu peşinden. Bizans tekfurlarının müttefik kuvvetini, "Dinboz"da mağlub edip, pes ettirdi hepsini. "Kestel, Kale, Ulubat" kaleleri de hemen, Osmânlının eline geçmişti çok geçmeden. Osmânlı'nın, peş peşe zaferler kazanması, Bir yeis ve telâşa düşürmüştü Bizans'ı. Çünkü artık onlara güç yetiremiyordu. Akıncılar dört yanda fütûhât yapıyordu. "İznik" kuşatılarak, geçildi "Yalova"ya. "İmralı" fetholunup, çıkıldı hem "Ada"ya. İmralı adasının fethiyle, Osmânlılar, Artık deniz üssüne sâhip olmuş oldular. Bizans'ın "Bursa" ile olan irtibâtı da, Tam kontrol altına alındı bu arada. İznik civarındaki "Koçhisar" fethedildi. Hem "Rodos" adasına sefer tertip edildi. Bizans'ın zulmünden ve ağır vergilerinden, Kumandanları bile bıkmışlar idi hepten. Bunlar, Osmân Gâzi'nin âdil idâresine, Sığınıp, bakarlardı kurtulma çâresine. Meselâ Harmankaya tekfuru "Köse Mihâl", Gelip Osmân Gâzi'ye içini döktü derhâl. El öpüp, tevâzûyla arz eyledi ki: (Hânım! Bana islâmı öğret, müslüman olacağım. Zîra rüyâda gördüm hazreti Peygamberi. Bana, îmân etmemi buyurdu kendileri.) Anlattı Osmân Gâzi islâmı Mihâl Bey'e. Hazırdı Köse Mihâl artık îmân etmeye. Hemen aşk ve şevk ile söyledi "Şehâdet"i. Kazandı böylelikle ebedî saâdeti
.Oğluna nasihati
2003-09-03 01:00:00
Osmân Bey hayattayken, oğlu "Orhan Gâzi"yle, Kumandanlar, gazâya devam etti hâliyle. Böylece "Akyazı" ve "Ayanköy" kazanıldı. Sonra "Karamürsel" ve "Orhaneli" alındı. Ve lâkin Osmân Gâzi, vefât etmeden önce, Şu "Bursa"nın fethini istiyordu gönlünce. Kendisi teşebbüste bulunmuş idi, fakat, Gerçekleşememişti henüz kesin fütûhât. Binüçyüz yirmialtı yılında, oğlu "Orhan", Babasının gönlünü eyledi şâd-ü handân. Yâni "Bursa"yı alıp, Osmânlı'ya katarak, Onu ve mü'minleri sevince eyledi gark. Gâzilerin yaptığı sürekli akınlarda, Alındı en nihâyet "Bolu" ve "Kandıra" da. Osmân Gâzi, en lâyık, en muktediri diye, Devlet idâresini bıraktı "Orhan Bey"e. Kendi, artık Söğüt'te ikâmet ediyordu. Altmışaltı yaşına gelmiş bulunuyordu. O yıl, oğlu "Orhan Bey", geldi ziyâretine, Şöyle bir nasîhatte bulundu kendisine: (Oğlum, herşeyden önce, "din işi"ni al ele. Gevşekliğe uğratma "din işleri"ni hele. Çünkü farzlar, hakkıyla îfâ edilirse hep, Olur din ve devletin güçlenmesine sebep. Kim ki sâhip değilse eğer "din gayreti"ne, Hiç devlet işlerini verme böylelerine. Zîra Yaradan'ından korkmazsa biri şâyet, Yarattıklarından da hiç çekinmez o elbet. Zulümden, bid'atten ve dîne aykırı olan, Her şeyden, son derece uzak dur oğlum, aman! Seni, zulme, bid'ate var ise teşvik eden, Uzaklaştır onları devlet idâresinden. Bu davranışlarıyla, bil ki böyle kimseler, Seni, tam yıkılışa sürüklemek isterler. "Allah rızâsı" için devlete hizmet eden, Ömrünü, din ve devlet hizmetinde tüketen, Sâdık, emîn, vefâlı devlet adamlarını, Gözetip, al onların hayır duâlarını. Onların vefâtından sonra da yine ama, Aile efrâdını koru kolla dâimâ. Teb'andan hiç kimsenin, dokunma servetine. Ver hemen haklarını, kimse sâhiplerine. Hem lâyık olanlara, eyle ikrâm ve ihsân. Ailelerini de, gör ve gözet her zaman. Özellikle devletin hem rûhu gibi olan, Hem en büyük desteği, dayanağı bulunan, "Asker tâifesi"ni güzelce idâre et. Onların râhatını temin et, sağla elbet.)
.Osmân Gâzi "rahmetullahi aleyh" Miras bırakmadı
2003-09-06 01:00:00
"Osmân Gâzi", cihânın en büyük devletini, Kurdu ve o devlete verdi kendi ismini. Babasının yerine geçtiği zamanlarda, Bulunurdu sâdece "yirmiüç" yaşlarında. Velâkin bir liderde bulunması gereken, Bütün meziyyetlere sâhip idi gerçekten. Bir defâ, fevkalâde cesur ve mert biriydi. Büyük hamle, teşebbüs gücüne sâhip idi. Kime, hangi zamanda, ne tarzda bir hareket, Etmek gerektiğini, biliyordu o elbet. Her zaman soğukkanlı, metin ve sabırlıydı. Hele "İslâmiyyet"e, bir aşk ile bağlıydı. Gâyet mütevâzıydı o, şahsî hayâtında. İhtiras sâhibiydi ama "Hizmet" bâbında. Ahlâkı, cömertliği ve hayırseverliği, Dillere destan idi hem de huy güzelliği. Aslâ değer vermezdi dünyâ mâl-ü mülküne. Bir şey biriktirmezdi bir günden, öbür güne. Öldüğünde, geriye, dünyâ malı olarak, "At"ı ve "kılıc"ıyla, "kaftan"ı kaldı ancak. Zaferlerde aldığı ganîmeti de zâten, Hep hayır işlerine sarfederdi tamâmen. "Osmân Bey", insanları sevk-i idârede de, Mahâreti çok olan bir yiğitti elbette. Lâkin bu otorite, cebre dayanmıyordu. Karşılıklı sevgi ve saygıdan oluyordu. Hepsi de çok değerli birer kumandan olan, Silâh arkadaşları var idi ki o zaman, Onun emri altında, seve seve, istekle, Koştular bir gazâdan diğerine şevk ile. O, fizîkî yönden de mükemmel bir insandı. Karayağız bir yiğit, güçlü bir kumandandı. Kılıç kullanmakta ve ata binmekte dahî, Yok idi o devirde bir eşi ve emsâli. Kolları, normalden de uzun idi aslında. Dizlerinin altına sarkardı saldığında. Ertuğrul Bey, Konya'ya giderek zaman zaman, "Celâleddîn Rûmî"yle görüşüyordu bâzan. Yine bir gidişinde, oğlu küçük "Osmân"ı, Götürüp, ricâ etti bir hayır duâsını. O sıra, Selçuklu'nun başında olan Sultân, Başka bir velî zâta bağlanmıştı o zaman. Bunu duyan Mevlânâ, "Osmân Bey"e dönerek, Buyurdu ki, onu ve Sultân'ı kastederek. (O sultân, kendisine bir baba buldu ise, Biz de bir oğul bulduk çok şükür kendimize.) Sonra, küçük Osmân'ın tutarak ellerinden, Çok hayır duâlarda bulundu ona hemen.
.Rumeli'nin fethi...
2003-09-09 01:00:00
Orhan Gâzi'nin oğlu, yiğit "Süleymân Paşa", Başladı Rumeli'de fütûhât ve savaşa. Yaptığı akınlarla, bölgeyi hemen hemen, Osmânlı toprağına katıverdi tamâmen. Marmara kıyıları, tâ "Tekirdağ"a kadar, Alınınca, Bizans'ı bir telâş sardı tekrar. Osmânlı'yı bölgeden çıkarmak gâyesiyle, Görüşme talep etti kayser, Orhan Gâzi'yle. Orhan Gâzi, cevâben gönderdi ki bir haber: (Aldığım topraklardan çekilmemizi eğer, İstiyorsa, bilsin ki, mümkün değil bu aslâ. Görüşmemize dahî lüzum yok bu hususta.) Balkan devletleriyle o dahî bir ittifak, Aradıysa da, lâkin olamadı muvaffak. Binüçyüz ellibeşte, tahttan da indi hattâ. Yerine, "Yuannis" nâm birisi geçti tahta. Yeni kral, çok iyi biliyordu ki, elbet, Türkler, Gelibolu'da, kurdu tam hâkimiyet. Buna karşı koymak da hiç mümkün değil diye, Çalıştı Orhan Bey'le hep iyi geçinmeye. "Orhan Bey"se, durmuyor, fetihler yapıyordu. Bölgedeki nüfûzu, gün be gün artıyordu. Oğlu Süleymân Paşa, Trakya'ya geçerek, Fethetti oradaki şehirleri tek be tek. "Malkara"yı, "Keşan"ı, sonra aldı "Çorlu"yu. Fethetti neredeyse bütün "Gelibolu"yu. Aldığı bu yerlere, sonra Anadolu'dan, Türk-islâm nüfûsunu getirtip etti iskân. Ordaki Hıristiyan yerli ahâliye de, Bulundu fevkalâde iyi muâmelede. Din ve mezheblerinde verilip bir serbestî, Sağlandı cümlesinin mal ve can emniyeti. Geldi bir sulh ve sükûn o Hıristiyan halka. Kavuştular böylece bir huzur ve râhata. Orhan Gâzi'nin oğlu "Süleymân Paşa", yine, Devam ediyordu ki işbu fetihlerine, Binüçyüz ellidokuz senesinin başında, Ayrıldı bu dünyâdan henüz "kırk üç" yaşında. O vefât ettiyse de bu genç yaşında, fakat, Durmadı bir an bile Rumeli'de fütûhât. Kardeşi "Gâzi Murat Bey" geçerek yerine, O devam etti artık fetih hizmetlerine. Oğlu Süleymân Paşa, ayrılınca dünyâdan, Orhan Gâzi, fazlaca mükedder oldu bundan. Ve hattâ hastalanıp, yatağa düştü artık. Ve binüçyüz altmışta şiddetlendi hastalık. Seksenbir yaşlarında bulunuyordu o an. Vefât edip o dahî ayrıldı bu dünyâdan.
.Mümtaz bir şahsiyetti... Orhan Gâzi "rahmetullahi aleyh"
2003-09-10 01:00:00
"Orhan Bey", halim selim bir huya sâhip idi. Ayrıca son derece merhamet sâhibiydi. Sinirlenip kızmazdı olur olmaz şeylere. Kızsa, belli etmezdi etrâfındakilere. Asker ve teb'asını sever ve korurdu pek. Ehemmiyet vermişti buna ölünceye dek. Meselâ savaşlarda zâyiât durumuna, Bakıp karar verirdi nasıl yapacağına. Can ve mal zâyiâtı çok olacaksa eğer, Kuşatma müddetini uzatırdı bu sefer. Her kim olursa olsun, âdil davranırdı hep. Kayırmazdı kimseyi din ve ırkından sebep. Bundan dolayıdır ki, Hıristiyan olan halk, Bu güzel ahlâkını görüp, hayran kalarak, Kendi soy ve dîninden olanların yerine, Onun idâresini seçiyorlardı yine. İyi teşkîlâtçıydı, hem cesur bir kumandan. İlme ve âlimlere saygılıydı her zaman. Onların sohbetine katılır ve dinlerdi. İşlerini, onlarla istişâre ederdi. Pek çok yerler fethedip, kattı topraklarına. Sınırlar genişleyip, çıktı altı katına. İlk Osmânlı akçesi, yine onun devrinde, Gümüşten kestirildi Bursa vilâyetinde. Bir yüzde "Kelime-i şehâdet" yazdırmıştı. Öbür yüzünde ise ismini kazdırmıştı. Yine onun devrinde fethedilen beldeler, Sosyal tesisler ile süslendi birer birer. "İznik"i aldığında, ilk iş olarak yine, Çevirdi manastırı, islâm medresesine. Bir "Aş evi" yaptırıp, fakirlere o saat, Geçip yemek dağıttı eliyle kendi bizzât. Müslim ve gayri müslim, aç ve açıkta olan, Bir kimse, o devirde olmadı hiçbir zaman. Yapıldı Bursa'da da çok târihî eserler. Câmi, hamam, imâret, yol köprü ve çeşmeler. Hem hanımı "Nilüfer Hâtun" da yine bizzât, Yaptı birçok yerlerde çok hayır ve hasenât. İznik medresesinin başına, Orhan Gâzi, Getirdi âlimlerden "Dâvud-i Kayserî"yi. İlim ehli zevâta gösterip çok ihtimam, Bu kıymetli zâtlardan istifâde etti tam. "Geyikli Baba" ile "Derviş Murat" adında, İki zât meşhur idi Orhan Bey zamanında. Vaktâ ki Orhan Gâzi eyledi Hakk'a vuslat, Üç oğlu hayattaydı, "İbrahim, Halil, Murat". "Süleymân Paşa" ile "Kasım", daha evvelden, Vefât etmişler idi kendi hayatta iken.
.Vasiyeti... Orhan Gâzi "rahmetullahi aleyh"
2003-09-11 01:00:00
Vaktâ ki "Orhan Bey"in vefâtı yakın oldu, Evlâdına, şöyle bir vasıyyette bulundu: (Oğul, saltanatına mağrur olma sakın ha! Hazreti Süleymân'a kalmamıştır bu dünyâ. Bu dünyâ saltanatı fânîdir, çabuk geçer. Lâkin büyük fırsattır, çalışmak îcâb eder. Allah için, hak yolda gayret ve hizmet etmek, Ve Resûl-i zîşânın şefâatine ermek, Kavuşabilmek için bunlara ey evlâdım! Bu fırsatı, çok iyi değerlendirmek lâzım. "Âhiret" ölçüsüyle bakarsan bu dünyâya, Görürsün ki bir "Hiç"ten ibârettir bu güyâ. Yine göreceksin ki, bu fânî dünyâ için, Değmez, âhiretini vermesi bir kişinin. Oğul, bu "Rumeli"nin, sen tamamla fethini. Ve hazır hâle getir hem "Kostantiniyye"yi. Civar Türk beyleriyle çıkarma bir mes'ele. Ahâli her ne kadar bizi isteseler de, Onların başlarında şu an bulunan beyler, İşbu beyliklerinden vazgeçmek istemezler. Ama sabret, sonunda, "olmuş meyveler" gibi, Yine senin avcuna düşer onlar tâbii. Bir gâile çıkmazsa Anadolu'da evlât, Sen, Rumeli işini halledersin çok râhat. İşte Anadolu'nun bu sessizliği var ya, Bunu muhâfaza et, dikkat et bozmamaya. Bil ki babam, "Söğüt" ve "Domaniç"ten ibâret, O bir avuç toprağı, beylik yaptı nihâyet. Biz, Allahın izniyle bu beyliği, hanlığa, Çevirip, ikmâl ettik çok şükür sultânlığa. Sen, daha büyüğünü yapacaksın inşallah. Sana, fütûhâtında yardımcı olsun Allah. Osmânlı'ya, bu kadar az toprak kâfi gelmez. İki kıt'a üstünde hükmetmek, ona yetmez. Zîra bizim dâvâmız, pek büyük, çok yüksektir. Bu, Allahın ismini dâimâ yüceltmektir. Yâni öyle kutsal ve yücedir ki bu dâvâ, Sığmaz tabîatıyla iki küçük kıt'aya. "Selçuklu"nun vârisi biz olduğumuz gibi, "Roma"nın vârisi de biziz gâyet tabii. Oğul, Kur'ân hükmüne, eyle kesin riâyet. Adâletle hükmeyle, gâzileri gör, gözet. Dîne hizmet edene, hizmet eyle sen dahî. Fakirleri doyur ve cezâlandır zâlimi. Adâletin kötüsü, geç tecellî edendir. Buna, "Adâlet" değil, aslında "Zulüm" denir. Sen yolun başındasın, bizse geldik sonuna. Allah, saltanatını mübârek kılsın sana.
.Bölüşecek nemiz var?" Osmân Gâzi "rahmetullahi aleyh"
2003-09-12 01:00:00
Osmânlı devletinin bânîsi Osmân Bey'in, Var idi ki en büyük evlâdı "Alâaddîn", Büyük olduğu için, "Ağabey" mânâsına, "Baş ağa Paşa" nâmı verilmiş idi ona. O da, Edebâli'nin terbiyesi altında, Büyüyüp cihad etti babasının yanında. Akıllı, tedbîrli ve adâletli biriydi. Dînî konularda da mâlumât sâhibiydi. Orhan Bey, Osmânlı'ya bey olur olmaz, önce, Onu vezir yapmıştı kendisine hemence. Vaktâ ki Osmân Gâzi eylediğinde vefât, Geldiler bir araya Orhan Gâzi ve bu zât. Tâziye eylediler önce birbirlerini. Görüştüler sonra da "Mîras" mes'elesini. Yâni babalarının vefâtıyla, geriye, Baktılar, dünyâlıktan ne mîras kaldı? diye. Gördüler, fethedilmiş ülkeler ve şehirler. Dışında, mevcut değil pek dünyâlık bir şeyler. Çünkü o, bu dünyâya vermemişti hiç kıymet. Ömrü, Allah yolunda cihatla geçmişti hep. Savaşlarda aldığı ganîmet malını da, Fakir ve fukarâya dağıtırdı ânında. Velhâsıl Osmân Gâzi, koca pâdişah iken, Geriye, bir dünyâlık bırakmadı ölürken. Bir "elbise", bir "çizme", bir "tuzluk", bir "kaşıklık". Bir kaç "at"la bir kaç da "koyun" vardı dünyâlık. Bu durumda Orhan Bey, kardeşine baktı ve, Suâl etti: (Ağabey, sen ne diyorsun?) diye. Alâaddîn Paşa da, Orhan Bey'e cevâben, Dedi: (Senin hakkındır bu ülke hakîkaten. Bir pâdişah gerektir buna çoban olarak. Ki, devlet işlerini görüp, olsun muvaffak. Bunu yapmak için de, bâzı şeyler gerekir. Bunlar da, babamızdan kalan bu nesnelerdir. Şu halde bölüşecek nemiz var ki kardeşim, Onları, aramızda pay edip bölüşelim?) Orhan Gâzi, cevâben şöyle dedi o zaman: (Ağabey, bu ülkede, öyleyse sen ol çoban.) Arz etti ki: (Kardeşim, bu, münâsip değildir. Babamızın duâ ve himmeti seninledir. Hayattayken askeri, verdi senin emrine. Şimdi bu çobanlık da, yakışır sana yine.) Onlar, birbirlerine bunları söylediler. Devrin büyükleri de bunu uygun gördüler. Orhan Bey, son olarak dedi ki: (Öyle ise, Sen benim vezîrim ol, bu, kuvvet verir bize.) O günden îtibâren böylece Alâaddîn, Baş yardımcısı oldu kardeşi Orhan Bey'in.
."Gayemiz bütün insanlığa hizmettir" Orhan Gâzi "rahmetullahi aleyh"
2003-09-13 01:00:00
O "Süleymân Paşa" ki, Orhan Bey'in oğludur. Rumeli'yi fetheden yiğit şehzâde, odur. Onun fütûhâtının hep sürmesi ard arda, Görülmedik bir tesir bıraktı Avrupa'da. Macar, Eflak, Sırp, Bulgar, hattâ diğer krallar, Telâşlanıp, büyük bir korkuya kapıldılar. Gidip dert yandılar ki, hep Bizans kayserine: (Geçiyor Rum ülkesi Osmânlı'nın eline. Buralarda güçleri, gün be gün artmaktadır. Yapılacak tek iş var, o da tedbîr almaktır. Gevşek davranılırsa az daha bunda eğer, Osmânlı, buraları fetheder birer birer.) Avrupa devletleri, bu haber üzerine, Hücûma hazırlandı Osmânlılar üstüne. Şanlı yiğit şehzâde "Süleymân Paşa" dahî, Alır almaz düşmanın saldırı haberini, Emrinde cihad eden gâzilerine, hemen, Şöyle bir vasiyyette bulundu pek âcilen: (Karındaşlar, bilin ki, bu fevkalâde işler, Yapılan akıl almaz fetih ve girişimler,0 Muhakkak ki Allahın yardım ve nusretidir. Resûl-i zîşânın da imdad eylemesidir. Yoksa, bu az zamanda, bu kadar az kuvvetle, Bu kadar fütûhâtı yapamazdık elbette. Tek gâyemiz, Allahın ismini yüceltmektir. Ve Onun kullarına iyi hizmet vermektir. Bu hayat, emânet bir elbisedir giyilen. Akıllılar, bununla ar eder övünmekten. Hepimizin nefesi, belli ve sayılıdır. Bu hayâtın sonunda, mutlak bir "Ölüm" vardır. Ve o ölüm, hazırdır yanımızda her zaman. Hazret-i Azrâil de ensemizdedir her an. Ben ölürsem, cihattan, hiç yüz çevirmeyiniz. Kâfirlerin önünden kaçıp da gitmeyiniz. Allahın yardımından ümîdi kesmiş olmak, Apaçık akılsızlık eseridir muhakkak. Kâfirlerle savaşta, korkaklık göstermek de, Çok büyük bir vebâl ve kusur olur elbette. Dindarlığın gereği, Allaha güvenerek, Kılıcını, düşmana vurmaktır ölene dek. Rabbimizin desteği bizimle olduğunda, Küffârın âkıbeti felâkettir sonunda. Safları düzenlemek ve düşmanla savaşmak, Benim varlığıma da bağlı değil muhakkak. Allahü teâlânın yardım ve nusretine, Ve Onun Resûlü'nün rûhaniyetlerine, Güvenerek, düşmanın üzerine gidiniz. Ve bu yolda ölmeyi, büyük nîmet biliniz.)
.Geyikli Baba Orhan Gâzi "rahmetullahi aleyh"
2003-09-15 01:00:00
Bir gâzi derviş vardı Orhan Gâzi devrinde, "Geyikli Baba" diye meşhurdu halk içinde. İslâmı yaymak için geldi Azerbeycan'dan. Osmânlı'ya katılıp, cihad etti pek candan. Bursa'nın fethinde de, bir geyik üzerinde, Savaştı arslan gibi ordunun en önünde. Kerâmetleri dahî pek çok görüldüğünden, "Geyikli Baba" diye meşhur oldu o günden. Yine Bursa fethinde, başka dervişler dahî, Vardı ki, çok severdi bunları Orhan Gâzi. Saraya dâvet etti hepsini o zâtların. İstedi gelmesini hem "Geyikli Baba"nın. Dedi: (O dervişi de, ediniz gidip dâvet. Eğer teşrif ederse, seviniriz be gâyet.) "Geyikli Baba" ise, Uludağ'da bulunan, Dergâhında, yalnızca yaşıyordu o zaman. Yanına gelenlere nasîhat ediyordu. Pek lüzum etmedikçe, Bursa'ya inmiyordu. Orhan Bey'in emriyle yola çıkan memurlar, Onu, Uludağ'daki dergâhında buldular. Dediler ki: (Efendim, Sultân Orhan Gâzi Hân, Sizleri sarayına dâvet ediyor şu an. Diyor ki, "Yanımıza gelmezse eğer o zât, Ben varıp, ellerinden öpeyim onun bizzât".) Lâkin o, istemedi gitmeyi hiç o anda. Buyurdu ki: (Gelmesin bana sakın Orhan da. Bilirsiniz, dervişler olurlar ehl-i hikmet. Vakti gelir, biz ona gideriz bir gün elbet.) Dediler ki: (Efendim, mâdem ki gelmezsiniz, Bâri Orhan Gâzi'ye bol bol duâ ediniz.) Buyurdu ki: (Biz ona duâcıyız her zaman. Hattâ çıkarmıyoruz onu hiç yâdımızdan. Onun islâmiyyete hizmeti sebebiyle, Sevgisi, kalbimizde taht kurmuştur hâliyle.) Zaman sonra bu derviş, dergâhın bahçesinden, Bir "Çınar dalı" kesip, Bursa'ya indi hemen. Doğruca Pâdişah'ın avlusuna geçti ve, Getirdiği o dalı, dikiyorken bahçeye. Bunu, Orhan Gâzi'ye koşup haber verdiler. (Bir derviş, iç avluya ağaç diker) dediler. Sultân dışarı çıkıp, tanıdı kendisini. Ve yanına giderek öpüverdi elini. Geyikli Baba dahî buyurdu ki açıkça: (Bizim bu hâtıramız bu bahçede kaldıkça, Dervişlerin duâsı, hep seninle olacak. Neslin, bu ağaç gibi kuvvetli kök salacak. Dalları, uzaklara varıp erişecektir. Evlâtların, islâma çok hizmet edecektir.)
.Sırpsındığı Zaferi Murat Hüdâvendigâr "rahmetullahi aleyh"
2003-09-17 01:00:00
Osmânlı devletinde, Haçlılar bir ittifak, Yapınca, "Sultân Murat" bunu haber alarak, Alınacak lüzumlu tedbîrler meyanında, "Yeniçeri ocağı" kurdu tam zamanında. Savaşlarda alınan gayri müslim çocuklar, Türk-islâm ahlâkıyla yetiştiriliyorlar, Ve alınıyorlardı bu ocağa nihâyet. Bu ocak, uzun yıllar orduya etti hizmet. Sultân Murat devrinde, bir yer fethedilince, Araştırılıyordu halkın hâli hemence. Aç ve açıkta olan insanlar varsa eğer, Râhatlatılıyordu acele o kimseler. Müslim ve gayri müslim, hiç fark gözetmeksizin, Sıkıntısı ne ise, bitiyordu hepsinin. Osmânlı'nın bu güzel meziyyet ve ahlâkı, Hayran bırakıyordu kendisine bu halkı. Hıristiyan teba da memnundu Osmânlı'dan. Hattâ çoğu, bu yüzden oluyordu müslüman. Osmânlı aleyhine kurulan o ittifak, İşte bu yüzdendir ki, olamadı muvaffak. Bu hâli müşâhede edince müttefikler, Osmânlı'yla anlaşma cihetine gittiler. "Filibe"nin fethiyle dönüldü yine başa. Avrupa devletleri kapıldı bir telâşa. Dediler: (Durdurmazsak bu ilerleyişini, Osmânlı, bitirecek hepimizin işini.) Ve bir haçlı ordusu, âcil tertib ettiler. Osmânlı hudûduna saldırıya geçtiler. Edirne Beylerbeyi Lala Şâhin Paşa da, Haber alıp bildirdi bu işi Pâdişaha. Sonra onbin kişilik bir ordu hazır edip, Gönderdi "Hacı İlbey" kumandasına verip. Düşman, Meriç'i geçip, gördüler ki hayretle, Pek karşılaşmıyorlar hiçbir mukavemetle. "Osmânlı bizden korktu" zannına kapıldılar. Bu sevinçle, çılgınca eğlenceye daldılar. Ve lâkin Hacı İlbey, vâkıftı hallerine. Bilerek göz yumardı işbu gafletlerine. Bekledi, sarhoş olup, sızmalarını hemen. Ve bir "gece baskını" düzenledi âniden. Neye uğradığını anlamıyan Haçlılar, Can derdiyle, şaşkınca kaçmaya çalıştılar. Ve lâkin Osmânlı'nın kılıcını yiyince, "Türk"ün kim olduğunu anladılar iyice. Düşman ölüleriyle bir anda doldu meydan. Birçoğu da Meriç'te boğuldular o zaman. Bu zafer, "Sırpsındığı" ismiyle kaydedilir. Bu, haçlı ordusuna vurulan ilk darbedir.
.Osmanlı Akıncıları Murat Hüdâvendigâr "rahmetullahi aleyh"
2003-09-18 01:00:00
"Sultân Murat", başşehri, lüzûmuna binâen, Bursa'dan "Edirne"ye naklettirmişti hemen. Burada da mescitler, câmiler, medreseler, Yapıldı kültürel ve sosyal müesseseler. Sonra Anadolu'dan, hâlis, temiz müslüman, Aileler, burada ettirildi hep iskân. Hem de Sultân Murâd'ın başlattığı bu cihat, Devam etti hız ile, yapıldı çok fütûhât. "Kırklareli" alındı, bir ismi Kırkkilise. Sonra da "Tirebolu, Aydos, Burgaz" ve "Vize". Kara Timurtaş Paşa, hem Bizans'ın elinden, Kopardı "Kızılağaç Yenicesi"ni hemen. Sonra Bulgaristan'a tertip edip bir sefer, "Yanbolu" ve "İslimye" fethedildi bu sefer. Bulgaristan kralı, Osmânlı karşısında, Duramayacağını anladı en sonunda. İsteyip Pâdişah'la bir anlaşma yapmayı, Ona vermek istedi kızkardeşi "Marya"yı. Ve lâkin o vakitler, Bizans'ın ısrariyle, Anlaşmaktan vazgeçip, birleşti Sırplar ile. Ve lâkin bir savaşta, Bulgarlarla Sırplılar, Büyük bir hezîmetle mağlub olup çıktılar. İki kraldan biri Meriç'te boğulurken, Öldürüldü diğeri tam kaçıp kurtulurken. Balkan mukâvemeti böylece kırılarak, Makedonya kapısı açıldı tam olarak. Binüçyüz yetmişiki yılında akıncılar, Fırtına gibi esip çok yerleri aldılar. "Arnavutluk, Dalmaçya", daha sonra "Sırbistan". Hattâ Adriyatik'e dayandılar o zaman. Taselya geçilerek, indiler sonra yine, Yunanistan'a bağlı Atik havâlisine. "İskeçe, Serez, Zihne, Makedonya" ve "Vardar", Tâ "Köstendil"e kadar fethedildi buralar. Sırbistan hükümdârı Lazar Grebliyanviç, Bu fütûhâtı görüp, morali kalmadı hiç. Derhâl Sultan Murat'la anlaşmak istedi ve, Râzı oldu vergi ve hattâ asker vermeye. Bizans, Bulgar ve Sırplar, Sultân'a birer birer, Tâbiiyyetlerini hürmetle arz ettiler. Murat Hüdâvendigâr, şehzâde "Bâyezid"i, Yine o senelerde evlendirmek istedi. Germiyan beylerinden birinin kızı ile, Evlendirdi onları muhteşem bir düğünle. Babası Süleymân Şâh, kızına çeyiz diye, "Emet, Simav, Tavşanlı", verdi "Kütahya"yı ve, Altın karşılığında, "Alaşehir" ve "Yalvaç", Alındı "Seydişehir, Beyşehir, Karaağaç."
.Söyleyin ey gaziler!" Murat Hüdâvendigâr "rahmetullahi aleyh"
2003-09-19 01:00:00
Yıl binüçyüz seksende, emretti "Sultân Murat", Başladı ikinci kez Balkanlarda fütûhat. "Kara Timurtaş Paşa", bu emir gereğince, Derhâl sefere çıktı ordusuyla hemence. "İştip"i, "Manastır"ı, "Pirlepe"yi alarak, Sonra "Bosna-Hersek"e vardı hızlı olarak. Bir âni hücum ile "Ohri" de ele geçti. Osmânlı, "Arnavutluk" hudûduna yerleşti. Osmânlı akıncısı, "İnce Balaban" bey de, Bulgaristan'a bağlı "Sofya"yı aldı hem de. Ordunun Rumeli'de bulunduğundan beri, Bundan istifâdeyi isterdi birileri. Meselâ Karamanlı Sultân'ı Alâaddîn, Dâmâdı oluyordu hem de Sultân Murâd'ın, Osmânlı hudûduna taarruz eyleyerek, Zaptetti "Beyşehir" ve havâlisini tek tek. Durumu Edirne'de öğrenen Sultân Murat, Etrâfındakilere şöyle dedi o saat: (Şu zâlimin yaptığı işe bakın siz hele! Ben ki, Allah yolunda ve islâm gayretiyle, Bir aylık mesâfede, küffâr arasındayım. Ve onlarla dişe diş cihat ve gazâdayım. O, gidip yağmalıyor bir müslüman bilâdı. Hâlbuki kendisi de bir müslüman evlâdı. Söyleyin ey gâziler, son verip bu gazâma, Nasıl kılıç çekeyim gidih ehl-i islâma?) Ve lâkin ehl-i islâm kırılacak da olsa, Onun cezâsını da vermeliydi bilhassa. Zîra onun yaptığı, hâinlikti düpedüz. Kâfirin ekmeğine yağ sürmekti şüphesiz. Hem hâinin cezâsı verilecekti, hem de, Gözdağı olacaktı bu, diğer beylere de. "Sultân Murat", acele ayrılıp Edirne'den, Kışı geçirmek için Bursa'ya geldi hemen. Geçti bahar olunca ordusunun önüne, Ve Karamanoğlu'nun, yürüdü üzerine. Alâaddîn, büyük bir hezîmete uğrayıp, Konya'nın kalesine sığında derhâl kaçıp. "Sultân Murat", kaleyi muhâsara edince, Alâaddîn, müşkil bir hâle düştü iyice. Pâdişah kızı olan zevcesini, mecbûren, Şefâatçi gönderip, sulh talep etti hemen. Bilâhare Osmânlı ordugâhına varıp, Af diledi, Sultân'ın ellerine kapanıp. Ve kayınpederine gösterip saygı, hürmet, Ellerini öpünce, affoldu en nihâyet. Nâçar teslim olunca Karamanoğulları, Arttı "Sultân Murâd"ın nüfûz ve îtibârı.
.Balkan harekâtı... Murat Hüdâvendigâr "rahmetullahi aleyh"
2003-09-20 01:00:00
Rumeli'de olunca Osmânlı orduları, Nasıl fırsat bildiyse Karamanoğulları, Ordu, Anadolu'da olunca da bu sefer, Fırsat bildi Balkanlı krallarla prensler. Osmânlı aleyhine bir ittifak kurarak, Taarruz plânları yaptılar ilk olarak. Sultân Murat, vezîri "Çandarlı Ali Paşa", Emrinde, ordusunu irsal etti savaşa. Osmânlı orduları, Balkanlara daldılar. "Provadi, Şumnu" ve "Tırnova"yı aldılar. Ali Paşa, Sivas'a devam edip peşinden, Zabtetti "Niğbolu"yla "Silistre"yi de hemen. Murat Hüdâvendigâr, sonra harp dîvanını, Toplayıp, aldı hemen bir sefer kararını. Hedef tâyin ederek "Priştine"yi önce, Balkan harekâtına başladılar böylece. Yollarda yerli halkın mal ve canına, aslâ, Hiçbir zarar vermeden vardılar "Kosova"ya. Bir yağma ve tahrîbât olmayınca velhâsıl, O halkta, Osmânlı'ya, hayranlık oldu hâsıl. Osmânlı orduları Kosova'ya girerken, Haçlı kuvvetlerini gördüler tâ ilerden. Sırp Kralı Lazar'ın elçisi, biraz sonra, Osmânlı'ya yaklaştı ve alındı huzûra. Konuşmaya başlayıp o kralın ağzından, Dedi ki: (Savaşmaya, ben hazırım her zaman. Üç aydır bekliyorum, gelmedi üstümüze. Belli ki korkusundan yaklaşamıyor bize. Er ise, üstümüze varsın da vuruşalım. Yoksa o hazır olsun, ben üstüne varayım.) Elçi, böyle pervâsız konuşunca, o zaman, Birden gadaba geldi "Gâzi Sultân Murat Hân". Dedi: (Bu mel'un herif, böyle ne zırvalıyor? O, hiç islâm kılıcı görmemişe benziyor. Böyle boş lâflar edip durur fesübhânallah! Ona, Türk erliğini gösteririm inşallah.) "Osmânlı'da, elçiye zeval olmaz" diyerek, Bu edebsizliğine elçi devam ederek, Dedi: (Sizden sayıca fazladır askerimiz. Üstelik de bin Türk'e, denk gelir bir erimiz.) Gâzi Hünkâr, bu söze daha gadaplanarak, Kükredi: (Bre mel'un, bre uğursuz alçak! Sizinle olsa bile askeri tüm cihânın, Yardım ve inâyeti bizimledir Allahın. Resûl'ün himmetine güvenip dayanarak, Cümlenizin kanını şu toprağa kararak, Onların, karga gibi ayıklarım hepsini. O mel'un kralın da keserim kellesini.)
.Harp meclisi kuruldu!.. /Murat Hüdâvendigâr "rahmetullahi aleyh"
2003-09-21 01:00:00
Elçi gittikten sonra, "Gâzi Sultân Murat Hân", Emriyle harp meclisi toplandı hemen o an. Sultân, Evrenos Bey'e sordu ki: (Söyle bre! Dersini, nice vermek gerektir bu kâfire?) Arzetti ki: (Ben senin âciz hizmetkârınım. Benim fikrim ve re'yim ne ola ki hünkârım. Cenk ahvâlini bilmek, sultânların işidir. Onların fikirleri, bizim için emirdir.) Sultân Murat bu sefer dedi ki: (Ey oğullar! Evet, bu kâfirlerle cenk ettim çok defâlar. Lâkin meşveret etmek, sünnetidir Resûl'ün, Gönül birliği edip, ittifak lâzım bugün.) Tekrar Evrenos Bey'e dedi ki: (Ey kardeşim! Seni, nice zamandır bu uçta bekletmişim. Bunların ahvâlini öğrendin buralarda. Bu yüzden senin fikrin önemlidir bu babta.) O zaman Evranos Bey arz etti ki hemence: (Bu âciz hizmetçiye hoş gelir ki şöylece, Biz daha önce varıp, tutalım iyi bir yer. Düşman, harp meydanına, bizden sonra geleler. Ama cenk husûsunda etmeyelim acele. Kâfirler, bizden önce başlasın cenge hele. Zîra küffâr, topluca birlik durduğu zaman, Demirden hisar olup, zafer pek olmaz âsân. Ama cenge başlayıp, dağılırlarsa eğer, Savaşmak âsân olup, kolaylaşır hem zafer. Sultânım, bu kadardır, bu acizin bildiği. Gerisini, sultânlar bilirler daha iyi.) Murat Hüdâvendigâr ve şehzâde Bâyezid, İşbu fikri buldular pek uygun ve münâsip. İyi yer tutmak için ordu da en nihâyet, Piriştine'ye doğru eylemişti hareket. "Gâzi Evrenos Bey"le, "Paşa Yiğit" emrinde, Yürüdü öncü kuvvet, ordunun önlerinde. Kosova Ovasına ulaştılar birazdan. Ve Haçlı ordusunu gördüler tâ uzaktan. Gerçekten de sayıca üstün idi kâfirler. "Altmışbin" Türk'e karşı, "ikiyüzbin" idiler. Hükümdâr istiyordu aynı gün harbe girmek. Ve lâkin asker yorgun, düşmansa azgındı pek. Gâzi Evrenos Bey'in tavsiyesiyle bizzât, Askere, bir gün için verildi istirâhat. Tahmîninin üstünde düşmanla karşılaşan, "Sultân Murat", endişe içindeydi o zaman. Hemen harp meclisini toplayarak son kere, Bunu, komutanlarla eyledi istişâre.
.Şehitliktir niyetim!.." Murat Hüdâvendigâr "rahmetullahi aleyh"
2003-09-22 01:00:00
"Murat Hüdâvendigâr", Kosova meydanında, İkiyüzkırkbin kâfir görünce karşısında, Biraz endişelenip, meclisini topladı. Ve komutanlarıyla bir istişâre yaptı. "Şehzâde Bâyezid" ki, oğlu idi kendinin. İşbu endişesini, söyledi ona ilkin. Dedi: (Ey ciğerparem bu kâfirle savaşmak, Hakkında ne diyorsun, ne gibi tedbîr alsak? Bu leşkeri, bu kadar tasavvur etmiyordum. Bizim askerimizle bî-kıyasdır ey oğlum. Ordumuzun önüne, acep deve tutsak mı? Yoksa şöyle yüz yüze, teke tek vuruşsak mı?) Şehzâde Bâyezid de şöyle dedi cevâben: (Hünkârımın fikrine bir tedbîr diyemem ben. Ama şöyle münâsip gelir ki bu âcize, Nice yıldır kâfirle cenk ederiz yüz yüze. Ama hiç önümüzde olmadı deve tutmak. Ne lâzım gelir acep şimdi dahî tutmasak. Ne kadar çok olsa da askeri bu küffârın, Bizimle berâberdir inâyeti Allahın. Bir inâyet olursa eğer Hak teâlâdan, Yalnızca ben gelirim bu küffârın hakkından. Şimdiye dek her cenkte biz olduk hep muzaffer. Gam yeme, bu cenkte de bizimdir yine zafer. Ben şahsen, hiç bu babta endişe etmiyorum. Rabbimizin yardımı bizimledir diyorum. Eğer biz öldürürsek, gâzi olup döneriz. Biz ölürsek, şehitlik rütbesine ereriz.) Murat Hüdâvendigâr, Bâyezid'i dinledi. Ardından Çandarlı'ya, (Sen ne diyorsun?) dedi. Çandarlı Ali Paşa, dedi: (Devletlü hünkâr! Gazâda, aza çoğa edilmez ki îtibâr. Kâfirin azı çoğu fark etmez bizim için. Allaha sığınmamız, esâsıdır bu işin. Kâfirlerin askeri olsa da kalabalık, Elbette Allah bize gösterir bir kolaylık. Şu uzun ömrümüzde, biz olduk hep muzaffer. Ümit ediyorum ki, bizimdir yine zafer. Kemâl-i kereminden midir ki, cenâb-ı Hak, Bunca ehl-i islâmı, kâfirle ede helak?) Murat Hüdâvendigâr, onu da dinleyince, En sonunda şöyle bir karar aldı hemence: (Okçular öne geçip, durmadan ok yağdıra. Arkasından gâziler, "Allah!" deyip saldıra. Bu gazânın sonunda, ya taht ola, ya da baht. İnşallah bu gazâda şehid düşer bu Murat. Şu uzunca ömrümde nice gazâlar ettim. Düşüp şehid olmaktır bu son cenkte niyetim...
."Beni kurban eyle!"
2003-09-23 01:00:00
"Murat Hân", Kosova'da kurdu karargâhını. İstişâreden sonra aldı harp kararını. Birlikler sokularak gece harp nizâmına, Sonrası bırakıldı o sabâhın hayrına. O gece, onbeş Şâban, yediyüzdoksanbir'di. Yâni dokuz Ağustos ve "Berat Gecesi"ydi. Lâkin o yaz gününde, karanlık bastığında, Kuvvetli bir fırtına kopuverdi bir anda. Ortalık, toz dumana boğuldu fırtınadan. Ve hiç kimse kimseyi seçemez oldu o an. Bu, düşmanın işine yarayacaktı ancak. Duâ etmekten başka yoktu bir şey yapacak. Bu mübârek gecede kalkarak "Sultân Murat", "Hâcet namazı" kıldı hemence iki rek'at. Sonunda ellerini kaldırarak duâya, Şöyle niyâz eyledi Allahü teâlâya. (Yâ ilâhî, her defâ duâmı kabul ettin. Senden ne istediysem, verip mahrum etmedin. Yâ Râbbî, bugün dahî kabul eyle duâmı. Bir yağmur ihsân edip, def et bu toz dumanı. Tâ ki bu kâfirleri netçe görebilelim. Ve varıp üstlerine, yüz yüze cenk edelim. Yâ Râbbî elbette ki bu mülk ve kullar, senin. Ve sen kime istersen, ona ihsân edersin. Ben dahî senin nâçiz bir kulunum ilâhî! Niyetim sana mâlum, kalbimden geçen dahî. Mal ve mülk, benim için değildir maksat, niyet. Gelmedim bu meydana şöhret için de elbet. Yalnız senin rızânı almaktır asıl gâyem. Bunu ihsân edersen, başka bir şey istemem. Beni, bu gâzilere kurban et yâ ilâhî! Küffâra mağlub edip, helâk etme hem dahî. Sebep kılma beni sen bunca ferdin katline. Muzaffer kıl islâmı bu küffâr üzerine. Veririm bunlar için ben severek canımı. Yeter ki kabul eyle sen bu hâlis ricâmı. Hazırım can vermeye ben bu erlerim için. Yeter ki ölümünü gösterme hiçbirinin. Misâfir kabul edip beni sen huzûruna, Fedâ kıl şu rûhumu bu erlerin rûhuna. Önceki savaşlarda gâzi kıldın ilâhî, Şehâdet nîmetini nasîb et şimdi dahî.) Murat Hüdâvendigâr, o Berât Gecesinde, Böyle yalvarıyordu hem de secde hâlinde. Çok geçmemiş idi ki bu duâ üzerinden, Çok rahmet bulutları toplandı gökte hemen. Sularını, Kosova üstüne boşalttılar. Toz sindi, gök açıldı, dindi o esen rüzgâr.
.Ona "Yıldırım" dendi...
2003-09-24 01:00:00
"Murat Hüdâvendigâr", ne duâ etse eğer, Rabbimiz kabul edip, kılıyordu müyesser. Meselâ duâ etti Kosova meydanında, Duâsı kabul olup, yağmur yağdı ânında. Ve yine Trakya'da, "Apolonya" kelesi, Muhâsara edilip, gecikmişti düşmesi. Bir ara kendisini çâresiz hissederek, Dedi: (Bu yıkılası kaleyi de zabtetmek, Ne müşkülmüş, meğer ki Allah yıka) dedi ve, Oradan ayrılarak, geldi tenhâ bir yere. Bir "kavak ağacı"na sırtını verip durdu. Gönül kırıklığıyla orda biraz oturdu. Fazla zaman geçmedi yarım gün, bir gün veyâ, Biri haber verdi ki: (Yıkıldı Apolonya.) Meğerse cenâb-ı Hak, sırf o yere mahsûsen, Bir "zelzele" vermiş de, yıkılmış kale birden. Murat Hân, o ağacı gösterip haberciye, Söyledi: (Bu, devletli kara ağaçtır) diye. Kim bilir, o ağaçta vardı nice bir hikmet. Bunu, Allahtan başka bir kimse bilmez elbet. Bu gün, Kırklareli'nin "Kofçaz" nâm ilçesine, Hattâ Kofçaz'a âit merkez nâhiyesine, Bağlı "Devletli ağaç" adında bir köy ardır. İşte bu köy, adını, bu hâdiseden alır. Târih, yirmi haziran, binüçyüz seksendokuz, "Kosova"da, savaşa tam hazırdı ordumuz. Sağ cenahta, "Şehzâde Bâyezit"le berâber, "Kara Timurtaş Paşa" ve "Gâzi Evrenos Bey", Sol cenahta, "Şehzâde Yâkup" bulunuyordu. "Saruca Paşa" dahî yanında duruyordu. Ordunun merkezinde, mûtâden bu savaşta, "Murat Hüdâvendigâr" bulunuyordu başta. Merkez kuvvetlerinin hem bir adım önünde, Yeniçeri askeri yer almıştı o günde. Bunların da önünde bulunurdu topçular. Ve her iki ocakta biner âdet okçular. Sağ cenah okçusunun başlarında o zaman, "Hamidoğlu Malkoç Bey" bulunurdu kumandan. Sol cenah okçusuna Emîr olup o anda, "Malkoçoğlu Mustafa" ediyordu kumanda. Topçu ateşleriyle başladı savaş o an. Yaklaşık sekiz saat devam etti durmadan. Sarsılmaya başladı bir aralık sol kanat. Ve "Şehzâde Bâyezit" farketti bunu fakat. Yıldırım hızı ile yetişerek imdâda, Düzeltmeye muvaffak oldu hem de ilk anda. İşte bu sür'atinden dolayıdır ki asıl, "Yıldırım" lakabını kazanmıştır velhâsıl.
."Yüzünüz ak olsun!"
2003-09-25 01:00:00
"İkiyüzkırkbin" Haçlı, "altmışbin" Türk'e karşı, Başladı "Kosova"da büyük meydan savaşı. Cenk, sabah başlamıştı, ikindiye varmadan, Tam "ikiyüzbin" kâfir geçirildi kılıçtan. Hattâ meşhur ve mağrur Sırp Kralı "Lazar" da, Ölüler arasında bulundu bu arada. Gâzilerin "Yâ Allah!" diye haykırışları, Küffârın "Hurrâ hurrâ" diye bağırışları, Kılıç kalkan sesiyle at kişnemelerine, Karışarak, dağlarda yankılanırdı yine. Murat Hüdâvendigâr, kumanda çadırından, İdâre ediyordu bu savaşı an be an. İkiyüzbin kâfirin imhâ edilişini, Görünce, kısa bir an sevinç sardı içini. Ve lâkin o yine de üzgün görünüyordu. Beyaz atı üstünde, pek dalgın duruyordu. Sevinmesi lâzımdı halbuki bu zafere. Büyük bir hezîmete uğramıştı kefere. Evet, bu yaşa kadar çok savaşlar yapmıştı. Sayısız zaferlere imzâsını atmıştı. Yâni şan ve şerefe doymuş idi hülâsa. "Kanıksamış" mı idi bu zaferi o yoksa? Fakat bu durgunluğu, buna benzemiyordu. Bunu, paşalar bile çok merak ediyordu. Onun, bu kadar derin bir düşünce içine, Daldığına, hiç şâhit olmamışlardı yine. Onun bu sükûtuna mânâ veremiyerek, Sormaya da cesâret edemiyorlardı pek. Babası Osmân Gâzi vefât ettiği zaman, Otuzdört yaşlarında olmuştu genç bir Sultân. Şimdilerdeyse yaşı, olmuştu altmışyedi. Fakat gücü kuvveti tamâmen yerindeydi. Bembeyaz sakalları olmasaydı, gerçekten, Bir delikanlı gibi gençti ve dinçti hepten. Mehter, zafer marşları başlayınca çalmaya, Yürümeye başladı attan inip otağa. Çadırına girince geçip tahta oturdu. Fakat durgundu yine, bir şey konuşmuyordu. Çandarlı Ali Paşa, sabrı tükendiğinden, Bütün cesâretini toplayıp sordu birden. (Sultânım, cür'etimi lütfen bağışlayınız. Böyle sevinçli günde, ne için gamlısınız? Bu hâliniz, bizi de derin kedere boğdu. Canınızı sıkacak bir hatâmız mı oldu?) Murat Hüdâvendigâr, dedi ki: (Hayır Paşa. Görmedim hiç kimsede bir hatâ kusur, hâşâ. Hepiniz bu devlete pek çok hizmet ettiniz. Yârın rûz-i mahşerde, ak olsun yüzleriniz.)
Murat Hüdâvendigâr "rahmetullahi aleyh" Ve şehid edildi!..
2003-09-27 01:00:00
O gün akşama kadar, merakla "Sultân Murat", Bekledi ki, o rüyâ olsun artık hakîkat. Lâkin akşam üzeri düştü büyük yeise. Zîra gerçek olmadı rüyâsı her ne ise. Halbuki Resûlullah vermişti bu müjdeyi. Aklı ve havsalası almıyordu bu şeyi. Zîra savaş bitmişti, büyük zaferle hattâ. Ama yine kendisi sağ kalmıştı hayatta. "Bu işin sırrı nedir?" diye düşünür iken, Çadırının önünde, bir sesler duydu birden. Başını kaldırıp da baktığında, o sıra, Gördü ki, bir yabancı girmek ister çadıra. Muhâfızlar, önünü keserek bu kimsenin, "Dur" dediler, "Kimsin sen, buraya giremezsin." Dedi: (Bırakın beni, yok kötü bir niyetim. Ben elçiyim, buraya bir müjde için geldim. Bilin ki, Sırp Kralı yakalandı kaçarken. Kendisini buraya getirecekler hemen.) Şapkasını çıkarmış, almıştı bir eline. Benzerdi kendisi bir Sırp asilzâdesine. Edebli görünürdü ve gâyetle hürmetkâr. Lâkin mâni oldular yine de muhâfızlar. Çadırdan manzarayı görünce Sultân Murat, Seslendi ki: (Bırakın, içeri girsin o zât!) Askerler, bu emirle geriye çekildiler. Ve bu garip elçiye, (Pekâlâ gir!) dediler. Bu "Miloş" denen Sırplı, içeri girmek için, Gâzi Sultân Murat'tan almıştı bizzât izin. Güyâ o, "Sırp Kralı yakalandı" diyerek, Bir müjde verecekti içeriye girerek. Ve geçip iki sıra muhâfız arasından, Giriverdi içeri Pâdişah çadırından. Sultânın yakınına sokulup en sonunda, Hürmet ediyor gibi eğildi huzûrunda. Fakat eğilmesiyle birlikte tam o zaman, Çevik bir hareketle, kuşağı arasından, Çıkardığı hançeri, seri olarak yine, O büyük hükümdârın sapladı tam kalbine. O anki şaşkınlıktan derhal faydalanarak, Kaçmak istediyse de aradan sıvışarak, Muhâfızlar, her yandan tutup derdest ettiler. Kılıç darbeleriyle ânında geberttiler. Bu "Miloş" hâininin tam işi bittiği an, En son nefeslerini veriyordu Murat Hân. Zor duyulan bir sesle "Lâ ilâhe illallah" Dedi son olarak da "Muhammed Resûlullah". Resûl'ün müjdesine kavuşmuştu velhâsıl. Yâni şehid olarak Rabbine oldu vâsıl.
."Sultanlığa hangisi lâyık?"
2003-09-28 01:00:00
Vaktâ ki sûikaste uğrayıp "Sultân Murat", Şehid olup, böylece eyledi Hakka vuslat, Sadrâzam Ali Paşa, erlerin arasından, Birkaç hâfız buldurup, getirtti tam o zaman. Şehîdin başucuna çömelen o hâfızlar, Birer "Yasin" okuyup, ona bağışladılar. "Sadrâzam Ali Paşa", "Timurtaş Paşa" ile, Yan çadıra geçerek konuştular birlikte. Kazasker, "Cendereli Kara Halil Efendi", O da, dâvet üzere aynı çadıra geldi. "Kazaskerlik" makamı, Osmânlı devletinde, Çok yüksek ve ilmî bir makamdı o devirde. Sonraki senelerde bu makam kaldırıldı. Sonra bunun yerini "Şeyhülislâmlık" aldı. İşte o târihlerde kazasker olan bu zât, Dâvet üzre çadıra gelip girdi o saat. Ali Paşa dedi ki. (Efendi hazretleri, Çok mühim bir işi için çağırmıştık sizleri. Mâlumunuz üzere çok fecî bir sûikast, Sonunda şehid oldu mâlesef Sultân Murat. Lâkin şehzâdelerin haberleri yok bundan. Düşman kovalamakla meşguller onlar şu an. Fakat birkaç saate varmaz geri gelirler. Tabii ikisi de pâdişah olmak ister. Bu babta çatışmaya kalkışırlarsa eğer, Hâlimiz nice olur, hem düşman buna ne der! İşte bu yüzdendir ki, mesele nâziktir pek. Bu işi, bir an önce lâzım gelir halletmek. Hangisi lâyık ise bu iki şehzâdeden, O, pâdişah olsun ve otursun tahta hemen.) Sadrâzam ara verdi burada sözlerine. Ve "Timurtaş Paşa"ya dönerek sordu yine. Dedi: (Paşa kardeşim, birşeyler söyle artık. Acep pâdişahlığa, hangisi daha lâyık?) Dedi ki: (İkisi de lâyıktır sultânlığa. Ama şehzâde "Yâkup", lâyıktır bence daha. Gerçi yaşça "Bâyezid", Yâkub'dan ileridir. Lâkin bu, o kadar da mühim bir şey değildir. Zîra "Osmân Gâzi" de, yaşı daha küçükken, Geçip Sultân olmuştu âbileri dururken. Hem "Orhan Gâzi" dahî, âbisi varken yine, Pâdişah olmuş idi babasının yerine. Şehzâde Bâyezid'se, bence biraz "mağrur"dur. Bu da, sultânlık için hem de büyük mahzurdur. Sonra şehzâde Yâkub pek benzer pederine. Benim fikrim böyledir, siz bilirsiniz yine.) ....... "Şiirlerle Menkıbeler" kitap haline getirildi: Tel: 0212 432 77 94
."Beylik"ten "devlet"e...
2003-09-30 01:00:00
Osmânlı pâdişahı "Murat Hüdâvendigâr", Hep zaferden zafere koşturdu leyl-ü nehar. Gerek Anadolu'da, gerekse Avrupa'da, Devletin sınırları çok genişledi hattâ. Yâni o, babasından bir tek "Beylik" alarak, Teslim etti oğluna, koca "Devlet" olarak. İslâmın emrettiği cihadı îfâ etmek, Osmânlı'nın şânını daha fazla yüceltmek, Uğrunda, otuzyedi defâ savaş yapmıştı. Üstelik bu harplerin, hepsini kazanmıştı. Ayrıca Gâzi Hünkâr, dindar ve âdil idi. Şefkatli, merhametli ve çok fazîletliydi. Hem azim ve irâde sâhibiydi mükemmel. Vakar ve ciddiyeti, mâlumdu daha evvel. Ahâlisine karşı şefkat ve merhameti, Ve güttüğü açık ve samîmî siyâseti, Sâyesinde, sağladı yurt çapında istikrar. Kurdu hem askerî ve idârî teşkîlâtlar. Yayarak bu yerlere ilmi ve adâleti, Çok sağlam temellere oturttu bu devleti. Türk-islâm nüfûsunu, alıp Anadolu'dan, Güneydoğu Avrupa kıt'asına, o zaman, Sistemli bir şekilde nakli de en nihâyet, Onun bir dâhiyâne siyâsetidir elbet. Bugün Balkanlardaki müslüman-Türk ahâli, O zamanki iskânın eseridir tabii. "Murat Hân", kazandığı bu zaferin ardından, Bir şükrân ifâdesi olarak da o zaman, Mescit, câmi, imâret, mektep ve medreseler, İnşâ etti bu gibi sosyal müesseseler. Meselâ "Sırpsındığı" zaferinin ardından, Yaptırdı nice câmi, kaplıca, hamam ve Hân. Onun, bir de mânevî, derviş tarafı vardır. Ahî-gâzi devrinin o, mümtaz sîmâsıdır. Nitekim o, binüçyüz altmışaltı yılında, Bir dervişe, icâzet vermiştir Malkara'da. Yâni o, ahîlere yapmıştır şeyhlik dahî, Sabittir tasavvufta olgunluğu, kemâli. Onun zühd ve takvâda üstünlüğüne dâir, Kayıtlara da geçmiş menkıbeleri vardır. Bir defâ, hocasına dert yanmış: (Yâ Mevlânâ! Lütfedip, bir hususta yardımcı olun bana. Ben namaza dururken, üç tekbîr almadıkça, Rahat göremiyorum Beytullah'ı açıkça. Siz ise, bir tekbîrle görürsünüz mükemmel. Üç tekbîr söylemeden görebilmek, ne güzel.) Koca Hüdâvendigâr, kalbinin saflığından, Herkesi, kendi gibi sanıyormuş o zaman
.Ecnebi gözüyle Murat Han...
2003-10-01 01:00:00
"Halkondil" adındaki Bizans târihçisinin, Bâzı tasbitleri var "Gâzi Murat Hân" için. Diyor ki: Sultân Murat, bir hayli tehlikeler, Görmüş ve atlatmıştır hepsini birer birer. Çok hayırlı işler de yapmış olan "Murat Hân", Pek fazla sevilirdi askeri tarafından. Gerek Anadolu'da, gerekse Rumeli'de, Otuzyediden fazla harbe girdi devrinde. Bulunurdu kendisi ordusunun başında. Hep muzaffer olmuştur yine her savaşında. Görülmedi bir harpte yerini terk ettiği. Olmadı, düşmanına hiç arka çevirdiği. İşlerini güzelce ederdi tanzim, tedbîr, Ve menfaatlerini elde ederdi bir bir. Şiddetle harb ederdi ordusunun başında. Telâşa kapılmazdı aslâ savaşlarında. Eğer ki askerine verseydi istirâhat, O, avla uğraşır ve bilmezdi aslâ râhat. Dâimâ çalışmış ve hep gayret sarfetmiştir. Bu hususta, önceki sultânları geçmiştir. Gençliğinde ne kadar cevval ve çalışkansa, İhtiyarlığında da öyle idi bilhassa. Bir iş yapacak olsa, düşünür, ölçer, biçer, Ve yardımcılarına danışırdı her sefer. Kuvvetle yapışırdı her işin sebebine. Bir şeyi ihmâl etmez, unutmazdı hem yine. Bir millet, kendisine boyun eğmişse eğer, Onlara, şefkat ile davranırdı her sefer. Saraydaki ecnebî çocuklarına bile, Yumuşak ve şefkatle ederdi muâmele. Ne derece idiyse şefkat ve merhameti, Fazlaydı o kadar da şiddet ve celâdeti. Ayrıca sür'atli ve seriydi mükâfâtta. Âdetiydi herkesi adıyle çağırmak da. Harplerde, askerine hep bir nutuk verirdi. O nutukla, onları cesâretlendirirdi. Yanlış ve hatâlı iş yapan kişileri de, Cezâlandırıyordu en şiddetli şekilde. Birine, bir hususta bir söz verseydi şâyet, Ona, her hâl-ü kârda ediyordu riâyet. Aleyhinde çalışıp gayret eden insanlar, Kurtulamamışlardır elinden yine zinhar. Kendi maiyyetini, yine aynı şekilde, Âdetâ titretirdi hiddet ve şiddetiyle. Bütün bunlara rağmen çok da şefkatli idi. Teb'asına, âdetâ o bir "Baba" gibiydi. Öyle müşfik, yumuşak olurdu ki çok zaman, Böyle olamamıştır başka hiçbir kumandan.
.Çok iyi yetiştirildi
2003-10-02 01:00:00
Osmânlı'nın dördüncü pâdişahıdır bu zât. Âlim ve evliyâlar dostudur hem de bizzât. Oğlu olur kendisi "Gâzi Sultân Murâd"ın. Babasıdır hem dahî "Çelebi Mehmet Hân"ın. Orhan Gâzi, binüçyüzaltmışta etti vefât. Aynı yıl tahta çıktı oğlu birinci Murat. İşte tam Sultân Murat tahta geçtiği zaman, O gün dünyâya geldi "Yıldırım Bâyezit Hân". Daha şehzâde iken, savaş meydanlarında, Hızı ve sür'atiyle meşhur oldu bir anda. Yâni çevikliğiyle temâyüz eylemişti. Bu yüzden kendisine "Yıldırım" denilmişti. Babası Sultân Murat, vaktâ ki oldu şehid, O da, Sultân olarak tahta geçti o vakit. Yıl bindörtyüziki'de, tam kırkiki yaşında, "Timur Han"la yaptığı Ankara Savaşında, Yenilip, Timur Hân'a esir düştü o saat. Ve bu üzüntü ile eyledi Hakka vuslat. Vefâtı, Akşehir'de vukû buldu ise de, Bursa'da, türbesine defnedildi yine de. "Şehzâde Bâyezid"e, küçük yaşından beri, Verildi lâzım gelen din ve fen ilimleri. O zamanın en mümtaz islâm âlimlerinden, Gerekli ilimleri öğrendi tâ o günden. Meselâ "Molla Rüstem" ve "Çandarlı Hâlil"ler, Ve yine "Koca Mahmud" ve "Molla Fenârî"ler, Şehzâde Bâyezid'e ders veren hocalardı. O, bunlardan lüzumlu din bilgileri aldı. Babasının en seçme silâhşörlerinden de, Askerlik eğitimi aldı hem o günlerde. Osmânlı'nın değerli birçok kumandanından, Komutanlık dersleri aldı bunun andından. Lalası "Fîruz Bey"le birlikte sonra yine, Vâli tâyin edildi o Amasya iline. Vaktâ ki Amasya'ya varır varmaz "Bâyezit", Derhâl sulh ve sükûnu temin etti o vakit. Mevcut karışıklıklar sebebiyle, önceden, Gidenler, Amasya'ya geriye döndü hemen. Bunların arasında hal ve ilim sâhibi, Mümtaz şahsiyetler de bulunurdu tabii. Bu kerâmet sâhibi, ilim ehli kimseler, Halka veriyorlardı öğüt ve nasîhatler. "Şehzâde Bâyezid" de bu mübârek zâtlardan, Din ve fen ilimleri tahsil etti o zaman. Allahü teâlânın emir ve yasakları, Ne ise, öğrenmeye çalıştı ayrı ayrı. Fıkıhta da çalışıp çok bilgi edindi ki, Bu, devletin kanun ve nizâmı da demekti
.İttifakla tahta geçti...
2003-10-03 01:00:00
Amasya'da vâliyken hem "Şehzâde Bâyezit", Babası, kendisini dâvet etti o vakit. Yerine, güvendiği birini bırakarak, Koşup gitti, yanına birçok asker alarak. Ayrıca çok sevdiği hocaları da aldı. O zaman "Kosova"da büyük bir savaş vardı. Birâderi "Şehzâde Yâkup" ile berâber, Babasının emrinde bu savaşa girdiler. Büyük kahramanlıklar göstererek bu yaşta, "Yıldırım" lakabını kazandı bu savaşta. Babası Kosova'da, bir Sırplı tarafından, Şehid olunduğunda, kumandanlar o zaman, Toplanıp, müşâvere ettiler işbu babta. Sonunda, ittifakla "Bâyezit" çıktı tahta. Allahü teâlânın dînini halka yaymak, Ve Resûl'ün yolunu insanlara anlatmak, Gâyesiyle, hizmete girdi hemen o saat. Ve cihat bayrağını eline aldı bizzât. Ceddinden mîras kalan bu "cihat aşkı" ile, Büyük din gayreti ve güzel ahlâkı ile, Güçlü ve disiplinli asker ve orduları, Vardı hem karakterli çok devlet adamları. Ve yine Allah dostu âlimlerle velîler, Bu işte, kendisine büyük destek verdiler. Asya ve Avrupa'da, babası, kendisine, Çok büyük bir arâzi bırakmış idi yine. Yâni "Yugoslavya"dan, tâ "Amasya"ya kadar, Beşyüzbin kilometre karelik bu topraklar, Üzerinde kurulan bu devletin başında, Sultânlık yapıyordu henüz otuz yaşında. Ve yine babasından, kendine mîras kalan, "Çandarlı Ali Paşa", yanındaydı o zaman. Pâdişah olur olmaz, Anadolu'da önce, Birliği temin etmek istiyordu hemence. Daha sonra küffârla, dişe diş savaşarak, İstiyordu, "İslâm"ı her yere ulaştırmak. Yıllardır ıstırap ve sıkıntıyla yaşıyan, Yâni refah, huzur ve sükûna muhtaç olan, Anadolu halkını râhata kavuşturmak, Maksadıyla cihâda başladı ilk olarak. "Yıldırım" lakabına yakışan bir sûrette, Anadolu içine yaptığı ilk seferde, Batı Anadolu'da bulunan beyliklerin, Bir kısmını, kolayca mülküne kattı ilkin. İkinci seferde de, "Konya"ya ilerledi. Bir kısım beyliklerin hayâtına son verdi. Hem Karamanoğlu'nun toprağından da yine, Kattı bir kısım yeri Osmânlı'nın mülküne.
."Yıldırım" hızıyla!..
2003-10-04 01:00:00
Bizans imparatoru beşinci "Yuannes"in, Bizans'ın surlarını kuvvetlendirmek için, Giriştiği gayrete, "Yıldırım Bâyezit Hân", Karşı çıkıp, o dahî hazırladı bir plân. Altmış parça gemiden oluşan donanmayı, Sürdü hemen Ege'ye, işte bundan dolayı. Bir kısım adaları kuşatıp almışsa da, Bizans imparatoru öldü tam bu sırada. Oğlu "Manuel" ise, esirdi bizde o an. Babasının hâlini o duyunca Bursa'dan, Gece, sessiz sedâsız firar etti ve hattâ, Babasının yerine oturdu geçip tahta. "Yıldırım Beyezit Hân", Bizans'ı ilk olarak, Binüçyüz doksanbirde kuşatmaya alarak, Yedi ay müddet ile sürdürdü kuşatmayı. Güttü o bunda yalnız düşmanı yıpratmayı. Olgun bir meyve gibi, işbu "köhne Bizans"ın, Avcuna düşmesini istiyordu ansızın. Lâkin devam ederken Bizans'ın ablukası, Saldırdı Rumeli'ye Romanya voyvodası. "Yıldırım Hân", acele bu voyvoda "Mirçe"nin Yürüdü üzerine, burnunu kırmak için. Savaş netîcesinde, Mirçe esir edildi. Ve Sultân'ın emriyle Bursa'ya gönderildi. Rumeli'de durumu düzelten "Bâyezit Hân", Tekrar Anadolu'ya geçti hemen oradan. "Kastamonu", Candarlı mülküydü o vakitler, Onu ve civarını kuşatıp fethettiler. Sonra, Sivas Kayseri devleti hükümdârı, "Kadı Burhâneddin"le açıldı araları. Çorumlu sahrâsında yapılan cenkte ise, Osmânlı kaybetmişti savaşı her nedense. Üstelik de Yıldırım Bâyezit Hân'ın oğlu, "Şehzâde Ertuğrul" da bu cenkte şehid oldu. Bu ara, Rumeli'de, Macar kralı ile, Romanya voyvodası, verip hemen el ele, "Niğbolu" kalesini muhâsara ettiler. Osmânlı yetişince geriye çekildiler. "Yıldırım Hân", binüçyüz doksanüç baharında, Tekrar Anadolu'ya geçiverip ânında, Kadı Burhâneddin'le savaşarak ardından, Çıkardı onu işgâl ettiği topraklardan. Sonra da "Amasya"nın yürüyüp üzerine, Katıverdi onu da Osmânlı ülkesine. Oğlu "Şehzâde Mehmet Çelebi"yi de hemen, Vâli tâyin eyledi buraya vekâleten. Tekrardan Rumeli'ye geçen Sultân Bâyezit, Aldı "Yenişehir"le "Selânik"i tez vakit.
.Küstah Macar elçisi!..
2003-10-05 01:00:00
Macar kralı ile Bulgar kralı Şişman, Osmânlı aleyhine birleşmişti bir zaman. Ve "Şehzâde Süleymân Çelebi" de bu sefer, Kral Şişman üstüne tertipledi bir sefer. Bütün "Bulgaristan"ı fethedip hemen hemen, Osmânlı adli ile şenlendirdi tamâmen. Lâkin Macar kralı "Sigismund" denen kişi, Aslâ hazmedemedi bu güzel hayır işi. "Yıldırım Bâyezid"e bir elçi göndererek, Çok tehditler savurdu edebsizlik ederek. Zîra biliyordu ki, mutlaka Osmânlılar, Yabancı elçilere hep müşfik davranırlar. İşte Macar elçisi, kralının ağzından, Pâdişah huzûrunda şöyle dedi o zaman: (Bu Bulgar toprağını, hangi hakla acep siz, Hangi salâhiyetle işgâle yeltendiniz?) "Yıldırım Bâyezit Hân", gadaba geldi o an. Ve bir "Kur'ân-ı kerîm" istetti dolabından. Getirilen Kur'ânı, Besmele okuyarak, Aldı hemen eline hem ayakta olarak. Evvelâ öptü onu hürmet ve tâzim ile. Sonra başına koyup kaldırdı sağ eliyle. Elçi, şaşkın bir halde bakarken öyle ona, O, attı sol elini kılıcın kabzasına. Ve Kur'ân-ı kerîmi havaya kaldırarak, O elçiye hitâben haykırdı ki: (İşte hak!) Peşinden kılıcını havaya kaldırdı ve, (İşte bu salâhiyyet!) dedi hem o elçiye. Ne söyleyeceğini elçi bilemeyerek, Dönüp gitti yurduna müsâde isteyerek. İstanbul'un birinci kuşatmasında yine, Andlaşma yapılmıştı üç mühim madde ile. Birisi, İstanbul'da câmi yapılacaktı. Ve müslümanlar için mahalle olacaktı. Üçüncüsü, bir "Kadı" edilecekti tâyin. Bunların hiçbirisi yapılmamıştı lâkin. İşte bu yazdığımız sebebe dayanarak, Kuşatıldı İstanbul ikinci kez olarak. Bunu haber alınca Avrupa devletleri, Osmânlı karşısında birlik oldu her biri. Sonra yüzbin kişilik ordu tertiplediler. "Vidin" ve "Orsova"yı muhâsara ettiler. Sonra da Avrupa'nın kral ve prensleri, Bir araya geldiler papa, keşiş, her biri. Osmânlı aleyhinde birleşen bu haçlılar, "Niğbolu" kalesini şiddetle kuşattılar. ...
.Bre Doğan! Bre Doğan!"
2003-10-06 01:00:00
Osmânlı, Rumeli'ye yerleşince nihâyet, Haçlıların işine hiç gelmedi bu elbet. Avrupa'da ne kadar papa, keşiş, krallar, Var ise, bir araya geldiler hemen bunlar. Tek maksat, Osmânlı'yı, Rumeli'den atmaktı. Ve güyâ buraları "Türk'e mezar" yapmaktı. "Bâyezit", İstanbul'u ederken muhâsara, Bunu fırsat bildiler haçlılar da o ara. Başıbozuk bir halde eyleyerek hareket, "Niğbolu" önlerine geldiler en nihâyet. Ve lâkin bu sürüde, kim 'kumandan', kim 'er'di? Ve kimin ne yaptığı aslâ belli değildi. Geçtikleri her yeri ederlerdi hep talan. Yakarak giderlerdi bahçe ve tarlalardan. Sayıları "yüzbin"i aşıyorsa da hattâ, Bir çapulcu sürüsü gibiydiler âdetâ. Şefkat ve merhametten yoksun idi ki bunlar, Geçtikleri yerleri ederlerdi târumâr. Velhâsıl "Bâyezit Hân", bir karar üzerine, Kuşatmaya gelmişti İstanbul önlerine. Bu haberi işiten Avrupa devletleri, Telâşlanıp, ne kadar var ise kuvvetleri, "Niğbolu Kalesi"ni geriye almak için, Geldiler gürültüyle önüne bu kalenin. Bu kaleyi, "Doğan Bey" müdafaa ederdi. Kuvveti azdı ama, yine de direnirdi. Bu hâli haber alan "Yıldırım Bâyezit Hân", Bir gece, tek başına, düşmanın arasından, Gecerek ulaşmıştı "Niğbolu Kalesi"ne. Tarih az görmüş idi bir mertlik böylesine. Koca bir Pâdişahın, kimseden korkmayarak, Bir gece, tekbaşına, atına atlayarak, "Yüzbin" haçlı askerin içinden geçerekten, Kaleye ulaşması, yürek ister gerçekten. Kale dibine gelen bu yiğit Bâyezit Hân, Gürledi tok sesiyle: "Bre Doğan! Bre Doğan!" Tanımıştı Doğan Bey, Pâdişah'ın sesini. "Buyur sultânım!" diye tanıttı kendisini. Gerekli tâlimâtı vererek Doğan Bey'e, Düşmanın arasından döndü yine geriye. "Doğan Bey", Pâdişah'ın, işitince sesini, Daha da bir kuvvetli hissetti kendisini. "Bâyezit Hân", orduyu alarak o gün yine, Geldi yıldırım gibi Niğbolu önlerine. Başıbozuk, çapulcu gürûhu o Haçlılar, Osmânlı ordusunu görünce şaşırdılar. Ertesi gün, savaşta, Osmânlı askerleri, Bozguna uğrattılar, Haçlı kefereleri.
.O genç kim idi?"
2003-10-07 01:00:00
Vaktâ ki teşrîf etti Bursa'ya "Emîr Sultân", "Bâyezid Hân", küffârla savaşıyordu o an. Osmânlı'nın, bu harpte, çok zâyiâtı vardı. Kimi şehîd, kimi de yara alıyorlardı. Bu esnâda "Genç" biri, askerin arasında, Dolaşıp, yaraları sarıyordu ânında. O sırada Sultân da, yaralandı âniden. "Yarayı sarsın" diye, çağırdı genci hemen. "Emîr Sultân" geldi ve bir "Mendil" çıkararak, Sultân'ın yarasını sardı serî olarak. Sabahleyin kalkınca, baktı ki yaralılar, İyileşmiş o gencin sardığı o yaralar. "Sultân" da, merak ile yarayı açar iken, Sarılan o "Mendil"e hayretle baktı birden. Zîrâ o, hanımının, nişânlıyken vaktiyle, Verdiği bir "Mendil"in yarısıydı ayniyle. "Bu, nasıl olabilir?" diye çok etti merak, Dedi: (Bana getirin, onu hemen bularak.) Çok aradılarsa da, bulamadılar onu. Sultân çok merak etti, onun "Kim" olduğunu. Yine, "Niğbolu"da da, Yıldırım Bâyezid Hân, Kaleyi almak için savaşırdı pek yaman. Peş peşe hücûmlarla, düşmedi yine kale. "Yıldırım Bâyezid Hân", çok üzüldü bu hâle. Nihâyet hücûmların en şiddetli ânında, Peydâ oldu "aynı genç" gâzilerin yanında. Kalenin kapısını, gidip açtı bu sefer. Kâfirler teslîm olup, fetih oldu müyesser. "Emîr Sultân" açmıştı Niğbolu kalesini. Lâkin gören olmadı, bir daha kendisini. Pâdişâh emretti ki: (Tez o genci bularak, Getirin huzûruma, hem de âcil olarak.) Herkes onu bulmaya olduysa da seferber, Lâkin mümkün olmadı bulmak yine bu sefer. Pâdişâhın kızı da, Bursa'da, bu arada, "Sevgili Peygamber"i görmüş idi rüyâda. Ve ona, Resûlullah buyurmuştu ki şöyle: (Sen evlen evlâdımdan Muhammed Buhârî'yle.) Edeb, hayâ timsâli "Hindû Fâtıma" Sultân, Bu rüyâyı, kimseye açamadı bir zaman. Lâkin ertesi gece, "Resûl"ü gördü yine. Ve şöyle buyurdular rüyâda kendisine: (Âhirette şefâat istersen eğer benden, Evlâdımdan Muhammed Buhârî ile evlen.) Düşündü: "Emîr Sultân, bir genç fakîr ve garip, Acabâ o hâliyle olur mu bana tâlip? Acep haberi var mı onun dahî bu işten?" O, bunları düşünüp, üzülürdü hep içten.
.Kırk deve yükü altın!
2003-10-08 01:00:00
"Hindû Fâtıma Sultân", düşünür idi ki hep: "Bundan, Emîr Sultân'ın haberi var mı acep? Bunu, nasıl, kiminle sordursam kendisine?" Deyip, açtı gizlice bunu hizmetçisine. Dedi ki: (Bu rüyâyı anlat Emîr Sultân'a. Bakalım ne şekilde bir cevap verir sana.) O gidip anlatınca: dedi: (Mâlûmumuzdur. Gördükleri o rüyâ, sahîh, yâni doğrudur. Kıyıldı nikâhımız Rabbimiz tarafından. Dînimiz üzre dahî, kıyılmalıdır el'an.) Bunu, "Hindû Sultân"a söyleyince hizmetçi, Memnun olup sevindi, râhatladı pek içi. Peşinden "Emîr Sultân" gönderdi ki dünürler, Pâdişâhın kızını, gidip talep edeler. Lâkin Vâlide Sultân, vermek istemedi pek. Red dahî edemedi açıkça söyleyerek. İşi, zora sürdü ve dedi ki dünürlere: (Benden cevap olarak söyleyin ki Emîr'e: "Kırk deve yükü altın" getirir ise şâyet, Bu takdirde kızımı, veririm ona elbet.) Gelip Emîr Sultân'a, verince bu haberi, Dedi ki: (Göndersinler öyleyse develeri.) Bu, Vâlide Sultân'a haber verildiğinde, Bir telâş ve kargaşa oldu saray içinde. Dediler: (Nasıl olur, bir fakîr, garip dervîş, Kırk deve yükü altın bulacak, olmaz bu iş. Hem de pâdişâhımız ne derler ki bu işe? Verilir mi Sultân'ın kızı hiç bir dervîşe?) Lâkin Vâlide Sultân, söz vermişti bir defâ. Geriye alamadı vaadini bir daha. İlgili memurlara derhâl emir verdi ve, Hazırlıklar yapılıp, yola çıktı "Kırk deve". Emîr Sultân, onlara buyurdu: (Gelin beri! Şu çayın kenarında durdurun develeri.) Ve yerdeki kumları göstererek onlara, Buyurdu ki: (Şunları doldurun çuvallara.) Deveciler, "Kum" ile doldurup çuvalları. Develerin sırtına yüklediler onları. Nihâyet kırk deveden hâsıl olan bu kervan, Saraya müteveccih, oldular yola revân. Bunu merak ederken saray halkı be gâyet, O develer, saraya vâsıl oldu nihâyet. Emîr Sultân buyurdu: (Boşaltın heybeleri! İnşallah altın olur o kumların herbiri.) Saray mensuplarının gözlerinin önünde, Heybedeki o kumlar "Altın" oldu o günde. Vâlide Sultân dahî, görüp bu kerâmeti, Onun bu isteğini mecbûren kabûl etti.
.Mendildeki "ateş!.."
2003-10-09 01:00:00
Kumlar "Altın" olunca, Vâlide Sultân hemen, Emîr'in talebine "Peki" dedi gönülden. Kalbi gâyet müsterih ve râhattı oldukça. Ve hemen o günlerde hazırlattı bir bohça. Koydu içerisine, hediye "mendil, gömlek". Gönderdi dâmâdına birisine vererek. Bohça geldiği zaman, "Emîr" de o arada, Mangalını yakmış ve otururdu odada. Sohbet ediyorlardı talebesiyle o an. Girdi o vazîfeli içeri tam o zaman. Bohçayı arz ederek, izinle girdi söze. Dedi: (Vâlide Sultân gönderdi bunu size.) Emîr Sultân, bohçayı aldı kabûl ederek. Yer gösterdi gelene, teşekkür eyliyerek. Sonra bir mendil alıp o bohçanın içinden, "Köz" koydu arasına, mangalın ateşinden. Sonra da, uçlarını kapatıp onun yine, Verdi tebessüm ile o kimsenin eline. Dedi: (Selâm söyleyin vâlideye dönüşte. Biz fakîr dervîşten de hediye budur işte.) O, şaşkınlık içinde mendili aldı, ama, Düşündü: "Ne acâyip, ne garip bir muammâ." Çıkıp yolda gideken, merak ederdi ki hep: "O közler, bu mendili yakmıyor, neden acep?" Böyle, saraya kadar zor tuttu kendisini. Gelip, Emîr Sultân'ın verdi hediyesini. Sarayda, merak ile açılınca o mendil, Gördü ki, içindeki hiç "Ateş" ve "Köz" değil. Gözleri kamaştıran bir "Elmas" parçası var. Bunu, saray halkı da görüp dona kaldılar. Öğrenince memurdan sonra da hakîkati, Dediler ki: (Bu onun, büyük bir kerâmeti.) Lâkin Bâyezid dahî vâkıf oldu bu işe. Dedi: (Veriliyormuş kızımız bir dervîşe!) Üzülüp, bir paşanın emrine kırk sipâhî, Verip, emreyledi ki: (Git Bursa'ya sen dahî. Kızım Hindû Sultân'la, o dervişin, âcilen, Başlarını keserek, al getir bana hemen!) Geldi Süleymân Paşa Bursa'ya bu iş için. Lâkin Vâlide Sultân vermedi buna izin. Onlar dinlemiyerek saldırdılar saraya. Dediler: (Bu, emirdir, siz girmeyin araya.) Lâkin "Emîr Sultân"a yaklaşmıştı ki onlar, Birden bire gâibden fırladı bir çok "Oklar". Kırk adet sipâhîye, ok atıldı kırk adet. Hepsi, cansız olarak yere düştü nihâyet. Allahın yardımıyla "Hindû" ve "Emîr Sultân", O gün halâs oldular onların hücûmundan.
.Molla Fenari'nin mektubu
2003-10-10 01:00:00
Pâdişâh gönderince Bursa'ya kırk sipâhî, Haberdâr oldu bundan, "Molla Fenârî" dahî. Şöyle bir mektup yazıp, gönderdi Pâdişâha: (Besmeleyle başlar ve şükr ederim Allaha. Kulların en âcizi ve hakîri olan ben, Siz pâdişâhımıza duâcıyım dâimen. Devlet-i âl-i Osmân, tâ kıyâmete kadar, Bu şân ve şöhretiyle, her an olsun pâyidâr. Şunu, Sultânımıza arz edeyim ki hemen: "İsâ aleyhisselâm", inançlı mü'minlerden, "Üç kimse"yi, bir yere gönderdi ki bir ara, Hak yolu bildirsinler gidip o insanlara. Lâkin o yerin halkı, gelen o insanları, Hemen inkâr ederek, öldürdüler onları. Fakat cenâb-ı Allah, beğenmedi bu hâli. Gönderdi o beldeye hazret-i Cebrâili. Emretti ki: "O yere, kalpleri parçalıyan, O çok korkunç ve keskin sayhânla haykır bir an!" Cibrîl o yere gidip, gâyet korkunç olarak, Haykırınca, bir anda düşüp öldü cümle halk. Şimdi Sultânımıza arz edeyim ki bizzât: Dün öldürülmesini emrettiğiniz o zât, "Resûl-i kibriyâ"nın soyundan, asîl, temiz, Hürmete lâyık olan bir kimsedir şüphesiz. Zamânımıza kadar böyle olgun evliyâ, Ayak basmış değildir hattâ Anadolu'ya. Bunun gibi bir zâtı, dâvetçi göndererek, Ve hattâ çok kıymetli hediyeler vererek, Getirebilseydiniz buraya Buhârâ'dan, Olurdu sizin için ebedî şeref ve şân. Yapmadığınız hâlde siz böyle bir şey fakat, İlâhî irâdeyle buraya geldi bu zât. Hem böyle bir seyyide kızınızı vermekle, Akrabâlık kurdunuz "Resûl-i ekrem" ile. Yine arz edeyim ki şunu dahî bendeniz: Bir hadîs-i şerîfte, Peygamber Efendimiz, Buyurdu: "Ümmetimin âlimleri, hep bir bir, Benî İsrâil'deki Peygamberler gibidir." Sizin dâmâdınız da, hadîste bildirilen, Kimselerden olduğu, bellidir her hâlinden. Hem de Resûlullah'tan fışkıran feyiz ve nûr, Sizin diyârınızda bu zâtta etti zuhûr. Şunu da zâtınıza edeyim ki şöyle arz: Eğer zarar gelseydi kılına onun biraz, Değil gönderdiğiniz o kırk adet sipâhî, Mahv olurdu bilcümle ordularınız dahî. Bu, böyle biline ki, hiç şek ve şüphe yoktur. Fermân, Sultânımıza âittir, arz olunur.)
.Sen de bizimle idin"
2003-10-11 01:00:00
"Fenârî"nin mektûbu, Sultân'a erişince, Okuyup, yaptığına pişmân oldu bir nice. Dedi: (Eyvâh ne yaptık, elimizle mâlesef, O kırk sipâhîmizi, oklara ettik hedef. Emir verip, başını istediğimiz o er, Resûl'ün evlâdından bir Velî imiş meğer.) Bu hâdiseden sonra, günler geçti aradan. Bursa'ya dönüş yaptı, "Yıldırım Bâyezid Hân". Cihâddan, zafer ile dönüyordu ki ordu, Yavaş yavaş Bursa'ya doğru ilerliyordu. Karşılamak üzere, gelmişti nice insan. Onların arasında vardı hem "Emîr Sultân" Pâdişâh, tâ ilerden görünce birden onu, Anladı dâmâdının "bu kimse" olduğunu. Düşündü ki: "İşte o, o yaraları saran. İşte o, Niğbolu'da kapıyı bize açan." Yanına yaklaşınca, dedi ki: (Evet, sendin! Sen dahî bu savaşta bizimle berâberdin.) Emîr Sultân dedi ki: (Mübârek olsun gazân! Allah, noksan etmesin sizi hiç başımızdan.) Pâdişâh attan inip, sarıldı dâmâdına. Gözünden sızan yaşlar, aktı yanaklarına Yıldırım Bâyezid Hân, sordu ki ona şöyle: (O el çabukluğunuz ne idi cenkte öyle?) O da, Fetih sûresi, onuncu âyetini, Okuyup, yaptı sonra meâl-i şerîfini. Demek istemişti ki: (Hak'tandır yardım, medet. Benim yardımlarım da, O'nundur yine elbet.) Ne zaman ki Timur Hân, Osmânlı sınırına, Gelince, Bâyezid Hân, sert çıkış yaptı ona. (Savaşa girme!) diye, Emîr, ona nasîhat, Ettiyse de, Emîr'i dinlemedi o fakat. Onunla cenk etti ve oldu mağlûb ve esîr. Ve bundan ötürü de, oldu çok müteessir. Ona, bu mağlûbiyet, acı geldi be gâyet. Tahammül edemeyip vefât etti nihâyet. "Yavuz Sultân Selîm" de, ecdâdı gibi yine, Ziyârete giderdi büyüklerin kabrine. Ne zaman bir cenk için, hazırlanırsa ordu, Gidip, "Emîr Sultân"da çok duâ ediyordu. Yine bir defâsında geldi "Emîr Sultân"a. Fâtihalar okuyup, irsâl etti rûhuna. Kabirden şu nidâyı işitti ki: (Yâ Selîm! Üdhulû mülke Mısr'a, inşâllah âminîn.) Yâni buyurmuştu ki: (Yâ Selîm, inşallah siz, Bir emniyet içinde, Mısır'ı fethediniz.) Orada olanların hepsi duydu bu sesi. Yavuz Sultân Selîm'i tebrîk etti cümlesi.
.Dua Çınarı
2003-10-12 01:00:00
Niğbolu'dan dönünce "Yıldırım Bâyezid Hân", Bir câmi yaptırmayı düşünmüştü bir zaman. Bursa, "Ulu Câmi"yi inşâya etti niyet. Câminin yapılması sona erdi nihâyet. Bir Cumâ günü idi, îlân edildi ki hem: (Câmi, merâsim ile açılacaktır hemen.) O gün başta pâdişâh, dâmâdı "Emîr Sultân", "Molla Fenârî" ile, kim varsa ulemâdan, Hazır oldu her biri, hem de hâfız olanlar. Doldurmuştu câmiyi, Bursa'lı müslümânlar. Hutbe okumak için, pâdişâh hazretleri, O gün "Emîr Sultân"a verdiğinde bu emri, Dâmâdı Emîr Sultân, emre "Peki" diyerek, Ve "Somuncu Baba"yı eliyle göstererek, Arz etti ki: (Sultânım, baş göz üstüne, fakat, Hutbeyi okumaya, lâyıktır ancak şu zât.) O dahî mecbur kaldı, emre "Peki" demeye. Kalkıp, minbere doğru başladı yürümeye. Geçerken de Emîr'e dedi: (Ey Emîrimiz! Niçin böyle yapıp da, beni ele verdiniz?) O da, ona cevâben arz etti ki: (Bu yerde, Yok idi bir başkası, sizden daha ilerde.) Lâkin "Somuncu Baba", o halkın nazarında, Ekmek satan biriydi Bursa sokaklarında. Bunun için bu işi etmişlerdi çok merak. Ki, "Cumâ hutbesini o nasıl okuyacak?" Çıktı "Somuncu Baba" biraz sonra minbere. Öyle bir hutbe îrâd etti ki mü'minlere, Aslâ duymamışlardı böyle bir hutbe onlar. Onun büyüklüğünü o zaman anladılar. Namâz sona erince, câmideki cemâat, Mübârek ellerini öpmek istedi, fakat. Câminin üç kapısı var idi dışarıya. "Acep hangi kapıdan çıkardı bu evliyâ?" Lâkin üç kapıdan da çıkan, seviniyordu. Hepsi de, (Ben, öpmekle şereflendim) diyordu. Sonra "Molla Fenârî" hânesine giderek, Talebesi olmayı arzu eylemişti pek. Lâkin o, "Bu şehirde sırrım fâş oldu" diye, İstedi ki, Bursa'dan gitsin başka bir il'e. Bir sabah, bu niyetle çıkmıştı ki Bursa'dan, Duyup "Mollo Fenârî" yetişti arkasından. "Bir çınar"ın dibinde, geri döndürmek için, Çok yalvardı ise de, mümkün olmadı lâkin. Bursa'ya doğru dönüp, mübârek zât o ara, Duâ etti Bursa'ya, hem de Bursalılara. Duâyı, o çınarın dibinde etti diye, Bugün, "Duâ Çınarı" denilir o bölgeye.
."Gel birlikte olalım"
2003-10-13 01:00:00
Niğbolu savaşında aldığı ganîmetle, "Bâyezit", Edirne'de hayır yaptı gâyetle. Yaptırdı Bursa'da da câmi ve medreseler. Birkaç imâret ile ayrıca hastâneler. İstanbul'un fethinin kolaylaşması için, Birlik sağlanmalıydı Anadolu'da ilkin. Birleşmeyi, her beylik gerçekten istiyordu. Ama "Benim uhdemde birleşilsin" diyordu. Kâbil olmadığından sulh yoluyla birleşmek, Lâzım oldu mecbûren kaba kuvvet, yâni cenk. Osmânlı, Haçlılarla cihad ettiği anda, Bu beyler, zulmederdi halka Anadolu'da. Karamanoğlu ile Candaroğlu beyleri, Saldırıp, sıkıntıya sokardı şehirleri. "Bâyezit Hân", bu zulme vermek için nihâyet, Onlarla savaşmaya eyledi sa'y-ü gayret. Önce Karamanoğlu Ali Bey'i yendi ve, Katıverdi "Konya"yı Osmânlı'nın mülküne. Sonra Kubadoğlu'nun üzerine giderek, Aldı "Samsun"u dahî onu mağlub ederek. Kadı Burhâneddîn'in vefâtı üzerine, "Sivas" ve "Kayseri"yi fethetti sonra yine. Yâni Anadolu'nun yarısı, hemen hemen, Osmânlı toprağına dâhil oldu tamâmen. Sonra Memlük Sultânı Berkük vefât edince, Yürüyüp, "Elbistan"ı fetheyledi hemence. Hem Dülkadiroğlu'na bağlı olan Elbistan, Memlük himâyesinde bulunurdu o zaman. Peşinden, Memlüklere âit olan "Divriği", Onun arkasından da "Malatya", "Besni" gibi, Mühim kaleleri de işgâl ederek yine, Aldı ve dâhil etti Osmânlı'nın mülküne. Bir taraftan "Bizans"ı etmişti muhâsara. An meselesi idi düşmesi de o sıra. İşte tam bu günlerde idi ki, "Timur Hân"dan, "Yıldırım Bâyezid"e mektup geldi o zaman. Yıldırım Hân'dan kaçan Bey'lerden bâzıları, Giderek kışkırttılar mâlesef Timur Hân'ı. Timur Hân'ın önünden kaçan Bey'ler de yine, Söz taşıyıp durdular Timur Hân aleyhine. Timur Hân, Bâyezid'e yazmıştı ki: (Şimdi sen, Kimden toprak aldınsa, iâde eyle hemen!) Ve ilâve etti ki: (Gel, birlikte olalım. Şu Haçlılara karşı, birlikte savaşalım. Sen batıda, ben ise doğuda cenk ederiz. Eğer birlik olursak, bu güce, güç ekleriz.) Yıldırım Bâyezit Hân, bu mektuba cevâben, Sert bir cevap yazarak, gönderdi ona hemen.
.Ankara Savaşı...
2003-10-14 01:00:00
Bâyezid'e bir mektup göndererek Timur Hân, "Bana tâbi ol" diye talep etmişti ondan. Ve lâkin Bâyezit Hân, eyledi ânında ret. Zira o, ordusuna güveniyordu elbet. Timur Hân, Bâyezit'ten alınca böyle cevap, "Sivas"a yürüdü ve fetheyledi derakap. Bâyezid'se, kaldırıp ablukayı Bizans'tan, Savaş hazırlığına başladı tam o zaman. Lâkin "Emir Sultân"ın, rızâsı yoktu buna. Kesinlikle karşıydı bu kardeş kavgasına. "Vazgeç!" diye ona çok ettiyse de nasihat, Yine döndüremedi savaştan onu fakat. Nihâyet Ankara'da çarpıştı iki ordu. Mâlesef Bâyezit Hân, bu cenkte mağlub oldu. Verildi her bir beylik eski sâhiplerine. Esir düştü Bâyezit, Timur Hân'ın eline. Bunun üzüntüsünden hastalandı o zaman. Çok iyi muâmele etti ona Timur Hân. Onu, demir kafese koyduğu yolundaki, İddiâlar, tamâmen uydurmadır filvâki. En iyi doktorları gönderdi kendisine. İzzet ve ikrâmlarda bulundu sonra yine. Lâkin vâdesi dolan "Yıldırım Bâyezit Hân", Vefât etti nihâyet bu işbu hastalığından. Yine, yüzüğündeki bir zehiri içerek, İntihar ettiği de yalandır, değil gerçek. Timur Hân demiştir ki işitince bunu ilk: (Yazık oldu, büyük bir mücâhidi kaybettik.) Bursa'ya gönderildi aynı gün cenâzesi. Ve serbest bırakıldı yakınlarının hepsi. Yıldırım Bâyezit Hân, çevik ve atılgandı. Kendisine güvenen bir tabîatı vardı. Lâkin Türk düşmanları onu lekeliyorlar. "İçki içerdi" diye iftirâ ediyorlar. Dini bütün bir zâttı kendisi esâsında. Meşhurdu 'adl'i dahi teb'ası arasında. Her gün, yüksek bir yere çıkıp belli bir saat. Halkın şikâyetini dinlerdi kendi bizzât. Haksızlığa uğrayan varsa halk meyânında, Onun telâfisini emrederdi ânında. Karışmazdı "Kadı" ve "Hâkimler"in hükmüne. "Âlim" ve "Evliyâ"yı çok severdi hem yine. Meclisinde, onları mutlak bulundururdu. Yanlarında edebli, hürmetkâr otururdu. İlim öğretsin diye teb'asına, halkına, Her taraftan âlimler getirtti sarayına. Savaşlardan aldığı ganimetleri de hem, Halkın refahı için sarfederdi tamâmen
.Devletin ikinci kurucusu
2003-10-15 01:00:00
Osmânlı devletinin beşinci sultânıdır. Hem bir fıkıh âlimi hem ehl-i hal bir zâttır. "Murat Hüdâvendigâr" vaktâ ki etti vefât, Aynı sene, Bursa'da dünyâya geldi bu zât. "Yıldırım Bâyezid"in oğlu idi kendisi. Hem "Devletşah Hâtun"dur muhterem vâlidesi. Osmânlı devletinin tam dağıldığı sene, Gelip, ikinci defâ devleti kurdu yine. Medîne'ye, her sene, hem düzenli olarak, Hediye göndermekle şereflenmiştir elhak. Bindörtyüz yirmibirde, otuz yaşında iken, Hastalanıp, dünyâya vedâ etti şehîden. Her bir şehzâde gibi, çocukluk yıllarında, İhtimam gösterildi yetişmesi bâbında. O devrin en güzîde ilim ehli çok zevât, "Şehzâde Mehmet" ile ilgilendiler bizzât. Bunların en başında "Molla Fenârî" vardı. Sonra "Emîr Sultân"dan ilim ve feyiz aldı. Binüçyüz doksanüçte, "Amasya"nın fethine, Giden ordu başında o bulunmuştu yine. Sonra bu vilâyete olmuştur Beylerbeyi. Ve orada, her yönden yetişti gâyet iyi. Bir hocası vardı ki, "Hoca Bâyezit" diye, Verdi ne biliyorsa o Mehmet Çelebi'ye. Amasya'ya varınca, ulemâ tarafından, Büyük memnûniyetle karşılandı o zaman. Tam ellidört senedir, "Kutluşah" adı ile, Devam eden hükümet son buldu tamâmiyle. Kutluşah sülâlesi taraftarı bulunan, Nüfuzlu kimseleri göç ettirdi oradan. Yâni o, Amasya'da tam bir düzen kurarak, Ünsiyyet peydâ etti halk ile kaynaşarak. Ayrıca ulemâ ve ümerânın, bittamâm, Sevgi ve saygısını kazanmış idi ki tam, (Timur Hân, Erzurum'a çok yakın geldi) diye, İstenmeyen bir haber geldi o havâliye. Zîra Amasya halkı, severdi Osmânlı'yı. Onlarda bulmuşlardı her aradıklarını. Halkın da desteğiyle "Mehmet Çelebi", hemen, Çalışıp güçlendirdi ordusunu her yönden. Sonra da babasının dâveti üzerine, Hareket etti hemen Ankara cihetine. Yıl bindörtyüz ikide, Ankara yakınında, "Çubuk"ta, iki ordu karşılaştı bir anda. Henüz onüç yaşında, orduyla yetişerek, Çok yararlık gösterdi şiddetli cenk ederek. ....... "Şiirlerle Menkıbeler" kitap haline getirildi: Tel: 0212 432 77 94
.Biz, Osmanlı'yı isteriz"
2003-10-16 01:00:00
"Çelebi Sultân Mehmet", Ankara Savaşı'nda, Ordu komutanıydı henüz onüç yaşında. Velâkin bâzı Bey'ler, ayrılıp Osmânlı'dan, Timur Hân ordusuna katıldıkları zaman, Osmânlı kuvvetleri bozulup sonra yine, Esir düştü babası Timur Hân'ın eline. İşte "Çelebi Mehmet" bu durumu görünce, Amasya tarafına geri döndü hemence. Lâkin çıktı önüne yeni bâzı engeller. O zaman da Bolu'ya dönüp gitti bu sefer. Arz ettiğimiz gibi, babası Bâyezit Hân, Timur Hân'ın elinde esir idi o zaman. Fedâiler gönderip, gizli gizli oraya, Onu, bu esirlikten çalıştı kurtarmaya. Bu hususta çok gayret gösterdiyse de, ancak, Boşa gitti gayreti, olamadı muvaffak. Üstelik kendisinin Amasya ile olan İlgisi de, böylece kesilmişti o zaman. "Timur Hân", cenkten sonra, âdeti üzerine, Vermişti her Beyliği eski sâhiplerine. "Kara Devletşah" diye var idi ki bir adam, Bu kimseye vermişti Amasya'yı Timur Hân. Lâkin Amasyalılar onu istemiyordu. Herkes, "Bize, Osmânlı emîr olsun" diyordu. Bu yüzden Amasya'nın ileri gelenleri, Nüfuz sâhibi olan âlimleri, beyleri, Çevre kazâlarla da gelerek bir araya, Bu "Kara Devletşâh"ı sokmadılar oraya. Kara Devletşah dahî derhâl bu vaziyeti, Bir mektupla, âcilen Timur Hân'a arzetti. Timur Hân da oğluna şu emri verdi derhâl: (Üstâdım Nu'mâneddîn Abdülcebbâr'ı da al. Bir miktar ordu ile Amasya'ya var hemen. Dediklerimi yapıp, geri gel beklemeden.) Oğlu Muhammed dahî bu emir gereğince, Yanına, kâfi miktar ordu alıp hemence, Babasının hocası âlim Abdülcebbâr'la, Yürüyüp vâsıl oldu tezelden Amasya'ya. Bilcümle âlimleri toplayıp dedi ki: (Siz, Yâni bu şehir halkı, büyük suç işlediniz. Soracak hocam size bâzı dînî suâller. Cevap vereceksiniz bunlara birer birer. Eğer doğru olursa sizin cevaplarınız, O zaman Hân'ımızca affedilir cezânız.) O yer ulemâsından "Pîr İlyas" adında bir, Büyük âlim vardı ki, cevapladı hep bir bir. Tam bir vukûfiyetle verince doğru cevap, Onlar dahî cezâdan kurtuldular derakap.
.Sultanlığını ilan etti
2003-10-17 01:00:00
"Pîr İlyas" adındaki âlim orya gelince, Ve bir bir suâllere doğru cevap verince, Timur Hân'ın ordusu, geri döndü oradan. Lâkin takdîr etmişti bu âlimi "Timur Hân". Böyle yüksek âlimden istifâde etmeyi, İsteyip, ülkesine düşündü götürmeyi. Ve fermân eyledi ki: (Tekrar geri gidiniz. O islâm âlimini Şîraz'a getiriniz.) Oğlu ve biraz asker, Amasya'ya gittiler. "Pîr İlyas" nâm âlimi Şîraz'a ilettiler. Abdurrahman Çelebi, yeğeniydi bu zâtın. Bu da müftîsi oldu aynı gün Amasya'nın. Peşinden "Şadgeldi Bey" oldu şehrin emîri. Toplandı yine şehrin ileri gelenleri. İstişâre sonunda, karar alıp nihâyet, "Bolu"ya gitmek için hazırlandı bir heyet. Bolu'da bekliyordu zîra "Mehmet Çelebi". Onu, şehirlerine dâvet edeceklerdi. Kendisiyle görüşüp, dediler ki: (Dinle bak. Dînimize muhâlif olan bir iş yapmamak, Yâni Hak teâlânın her yasak ve emrine, Riâyet şartı ile, emîr ol bize yine.) O dahî kabul etti bunu cân-ü gönülden. Ve Amasya'ya doğru hareket etti hemen. Şehre yaklaştığını duyup Amasyalılar, Onu, şehir dışında gidip karşıladılar. Abdurrahman Çelebi, müftîsiydi o şehrin. Karşılayıp dedi ki: (Şehrimize hoşgeldin!) Sonra da hatırlatıp alınan o kararı, Dedi: (Hak teâlânın emir ve yasakları, Ne ise, ona göre hareket edeceksin. Fakir ve fukarâyı görüp gözeteceksin. İşte bu şartımızı kabul edersen eğer, Buna uyacağına şimdiden bize söz ver.) O yine kabul etti bunu memnûniyetle. Onun da düşüncesi, böyle idi elbette. Böylece Amasya'ya yerleşerek o zaman, Hemen sultânlığını îlân etti oradan. Onyedi yaşındaydı kendisi bu aralık. "Çelebi Sultân Mehmet" dediler ona artık. Lâkin kardeşleri de her biri, bilvesîle, Kendi sultânlığını îlân etmişti bile. "Süleymân Çelebi" ki, Edirne'deydi o an. Orda sultânlığını etmişti halka îlân. "İsâ Çelebi" ise, Bursa'daydı o saat. O da, bu havâlide dâvâ etti saltanat. "Mûsâ Çelebi" dahî Kütahya'daydı o an. O da, sultânlığını orada etti îlân.
.Yeniden birliğe doğru
2003-10-18 01:00:00
Ankara Savaşı'nı müteâkip her yanda, Bir bir eski beylikler, çıktı yine meydana. Yine Anadolu'yu, "Timur Hân" bu aralar, Fethedip hâkim oldu tâ ki İzmir'e kadar. "Çelebi Mehmet" ise Amasya'da yerleşip, Sonra, sultânlığını alenen îlân edip, Elçisiyle bir mektup gönderip Timur Hân'a, Kesin bağlılığını arz etti hemen ona. Timur Hân, onun sâhip bulunduğu yerlerin, Hükümdârlığını da bıraktı ona kesin. Çelebi Mehmet dahî çok memnun olup buna, Para bastı Timur Hân ve kendisi adına. Sonra Çelebi Mehmet, çalışıp uğraşarak, Amasya'da bir ordu yetiştirdi çabucak. Her kesimden insanlar, Osmânoğlu emrinde, Cihâda gitmek için duramazdı yerinde. Ulemâ da, milleti hep teşvik ediyordu. Ki Sultân, Amasya'da kursun güçlü bir ordu. Dînî ve millî yönden şuurluydu her kişi. Herkes ihlâs içinde yapıyordu her işi. Birlik berâberliğin bozulmaması için, Yaptığı fedâkârlık, pek çoktu her kişinin. Hiç kimse, hiç kimsenin dokunmazdı hakkına. Riâyet ederlerdi herkesin hukûkuna. Ve her kişi, islâma tam uymak istiyordu. Emir ve yasakları kesin gözetiyordu. "Çelebi Mehmet" dahî islâm âlimleriyle, İrtibat hâlindeydi kendi isteği ile. Zaman zaman onların meclisine giderdi. Ders ve sohbetlerini zevk alarak dinlerdi. Halkın da, kendisine sevgileri vardı pek. Uğrunda, canlarını verirlerdi severek. "Seyyid Yahyâ Şirvânî" adındaki âlimin, Halîfesi, "Pîr İlyas" ve talebelerinin, Telkiniyle halk dahî kenetlenmişlerdi hep, Olmuşlardı âdetâ "yekvücut" ve "yekcihet". Osmânlı devletinin o ilk günleri gibi, Vücûda gelmiş idi "Asker-millet" birliği. Çelebi Sultân Mehmet, güvenip bu vahdete, "Umûmî birlik" için geçerek harekete, "Osmânlı devleti"ni, yeniden tek bir bayrak, Altında toplamaya azmetti tam olarak. Ve dört kardeşine de göndererek bir haber, Onları, birleşmeye çağırdı birer birer. Dedi ki: (Aramızda, bu mülkü paylaşalım. Ve birbirlerimizle aslâ çatışmıyalım.) Ve lâkin onlar bunu ânında reddettiler. Herbiri, (Sultân benim) diye iddia ettiler.
.Birliği temin etti
2003-10-19 01:00:00
"Çelebi Sultân Mehmet", bir hayli çalışarak, "Ordu-silâh" işini halletti tam olarak. Halka, dînî ve millî bir şuur verip yine, Birlik berâberliğin çalıştı teminine. Bir teklifte bulundu hem İsâ Çelebi'ye. (Abi, Anadolu'yu taksim edelim) diye. Dedi ki: (Vazgeçelim bu kardeş kavgasından. Herkes sorumlu olsun kendi tapraklarından.) Velâkin reddedildi bu teklîfi yine de. Savaşa tutuştular Ulubad mevkiinde. "Çelebi Sultân Mehmet", gâlip çıktı savaştan. Ve hükümdârlığını Bursa'da etti îlân. "İsâ Çelebi" ise Yalova üzerinden, Bizans imparatorunun yanına kaçtı hemen. Birâderi Şehzâde "Emîr Süleymân" ise, Kardeşini, Bizans'tan getirtti Edirne'ye. Daha sonra, yanına bir kuvvet verip hemen, Onu, Anadolu'ya gönderdi bekletmeden. O da gidip evvelâ "Bursa"yı alacaktı. Mukâvemet görünce, bu sefer şehri yaktı. Yine gitti Çelebi Mehmed'in üzerine. Ve lâkin mağlub olan, kendisi oldu yine. "İsfendiyar Bey" ile anlaşarak bu sefer, Birlikte "Ankara"yı fethetmek istediler. Lâkin bu savaşta da o mağlub oldu yine. Macbûren çekildiler Kastamonu içine. Sonra, "İsâ Çelebi" ayrılarak gizliden, Aydınoğlu Cüneyd'in yanına gitti hemen. Anlaşıp Saruhan ve Menteşe beyleriyle, Tâlihini, son bir kez, bir daha denedi ve, Giriştiği savaşta olamadı muvaffak. Ve Karamanoğlu'na gidip etti iltihak. Bir müddet orda kalıp, ama daha sonradan, Bir yerde yakalanıp, kaldırıldı ortadan. Onun ölümü ile, "Çelebi Sultân Mehmet", Koca Anadolu'da yalnız kaldı nihâyet. Lâkin diğer kardeşi olan "Emîr Süleymân", Edirde'de saltanat peşindeydi o zaman. "Aydınoğlu Cüneyd"le, "Menteşoğlu İlyas"a, Kabul ettirmiş idi kendisini bilhassa. "Çelebi Sultân Mehmet", onu, Anadolu'dan, Rumeli'ye döndürmek maksadıyle o zaman, Birâderi Mûsâ'ya bir haber ileterek, Dedi ki: (Rumeli'ye acele dönmen gerek.) Bu haberi alınca, derhâl "Emîr Süleymân", Acilen Rumeli'ye geçti hemen o zaman. Mağlub etti ise de o, Mûsâ'yı ilk başta, Kaybetti hayâtını sonraki bir savaşta.
.Tartışmasız hükümdar!
2003-10-20 01:00:00
Hem "Şehzâde Mûsâ"nın, ümerâsına karşı, Haşin ve sertti gâyet tavır ve davranışı. Ümerâsı da onun bu hâli sebebiyle, Gizlice anlaştılar "Çelebi Mehmet" ile. Yeni duruma göre, Çelebi Sultân Mehmet, Rumeli'ye geçmesi gerekiyordu elbet. Kendisine katılan Sırp Despotu ve bir de, Bâzı ümerâ ile buluştular bir yerde. Ve "Mûsâ Çelebi"nin üstüne yürüyerek, Onu mağlub eyledi muhârebe ederek. Yaralı kaçıyorken yakalandı "Mûsâ" da. Vefâtı üzerine, defnedildi Bursa'da. Daha sonra, "Şehzâde Orhan"ı dahî hemen, Yakalatıp, etkisiz hâle soktu tamâmen. Böylece bir devletin mutlak Sultânı oldu. Ve bunu îlân edip, her tarafta duyurdu. Lâkin Karamanoğlu, fırsat bulup su ara, "Bursa"yı, bir ay kadar eyledi muhâsara. Ve "Musa Çelebi"nin cenâzesi gelince, Şehri ateşe verip, geri kaçtı hemence. Aydınoğlu Cüneyd de Selçuk'a saldırarak, Sancak Bey'ini dahî öldürmüştü vurarak. Sultân, Anadolu'ya Rumeli'den dönünce, "Cüneyd Bey"in üstüne hışımla gitti önce. Evvelâ "Nif, Kayacık", peşinden de "Menemen", Kaleleri üstüne yürüyüp aldı hemen. Sonra aynı orduyla "İzmir"i de kuşattı. Zorlanmadan onu da topraklarına kattı. Bu İzmir kuşatması sırasında hem dahî, Menteşeoğlu gelip, Sultân'a oldu tâbi. Sonra "Sakız, Midilli" ve "bâzı koloniler", Tâbiiyyetlerini hep bir bir arzettiler. "Çelebi Sultân Mehmet", Bursa'ya döndü yine. Çıktı hazırlanarak Karaman seferine. Fethetti "Akşehir"le peşinden "Beyşehir"i. Bunlardan hemen sonra aldı "Seydişehir"i. Daha sonra "Konya"yı kuşattıysa da fakat, Mevsim dolayısıyle anlaşma eyledi akt. Lâkin Karamanoğlu pek râhat durmadı ve, Saldırdı Beyşehir'le hem de Seydişehir'e. "Çelebi Sultân Mehmet", ikinci kez olarak, Karamanoğlu ile Konya'da çatışarak, Onu mağlûbiyete uğrattı bir kez daha. Lâkin hastalık geldi o ara Pâdişah'a. Mehmet Bey, Osmânlı'ya yardım edeceğini, Kabul edip, yaptılar böylece sulh akdini. ***** "Şiirlerle Menkıbeler" kitap haline getirildi: Tel: 0212 432 77 94
.Şeyh Bedreddin isyanı
2003-10-21 01:00:00
"Çelebi Sultân Mehmet", bütün Anadolu'da, Birlik berâberliği sağlarken, bu arada, Hıristiyanlarla da düşmanlıktan ziyâde, Dostluk politikası güderdi fevkalâde. Lâkin Eflak Prensi, haddini bilmeyerek, Üç yıldır, vergisini vermiyordu bilerek. "Çelebi Sultân Mehmet", Çandarlı ve Karaman, Beylerinden, bu babta bir yardım alaraktan. Girdi, Tuna'yı geçip, "Romanya" toprağına. Uğrattı bu Prensi çok büyük bir bozguna. Velhâsıl bildirerek haddini ona önce, Tekrardan Osmânlı'ya tâbi kıldı böylece. Peşinden "Erdel"e de bir akın düzenleyip, Korku saldı küffârın toprağını çiğneyip. Böylece Osmânlılar, bütün bir Balkanlar'da, Nüfûzunu zirveye çıkarttı bu arada. Lâkin Anadolu'da çok kuvvetlenmiş olan, "İsfendiyar" adlı bir Bey vardı ki o zaman, Onunla mücâdele îcâb etti bu sıra. Eyledi bu sebeple "Sinob"u muhâsara. İsfendiyar Bey dahî pek çâresiz kalarak, Osmânlı'nın gücünü tanıdı tam olarak. Ve verdi "Kastamonu, Çankırı" ve "Kalecik", Verdi hem "Tosya"yı da Sultân'a hemencecik. Osmânlılarda idi "Samsun" daha evvelden. Onu da fethetmeyi düşünüyordu hemen. Muhâsara eyleyip "Samsun"u da derakap. Kattı topraklarına onu da etmeden harp. En mühim hâdisesi lâkin onun devrinin, İsyan çıkarmasıydı "Şeyh Mahmud Bedreddîn"in. Bu adam, Edirne'de kadıaskerdi önce. Lâkin "Çelebi Mehmet" tahta cülûs edince, Bin akçe aylık ile İznik'e göndererek, Mecbûri ikâmete eylemişti onu terk. Ve lâkin bu fitneci, boş durmayıp, mutlaka, Bölücü telkinlerde bulunuyordu halka. Şî'î vatandaşlara yapardı çok telkînât. Zehirli fikirlerle ederdi halkı ifsat. Hac bahânesi ile çıktı bir gün İznik'ten. Ve "Eflak Prensi"yle görüşerek gizliden, Orada, şîîlerin tek be tek evlerini, Gezip, yaydı "Bâtınî" sapık fikirlerini. Harama helâl diyor, helâle ise haram. Her bir sözü, islâma zıt ve muhâlifti tam. Netîcede ilk isyân başgösterdi bir yerde. Giderek yaygınlaştı başka şehirlerde de. Sonunda bu fitneci, birden yakalanarak, Verildi cezâsı da "Serez"de asılarak.
.Düzmece Mustafa' isyanı
2003-10-22 01:00:00
"Şeyh Bedreddîn" isyânı, bastırıldıktan sonra, İkinci bir isyâna gelmişti şimdi sıra. "Düzmece Mustafa" da denilen bu isyâncı, Sultân'ın kardeşiydi, değildi bir yabancı. Bu "Şehzâde Mustafa", Ankara Savaşında, Timur'a esir düştü babasının yanında. Timur Hân, Semerkant'a götürdü Mustafa'yı. Haber alınmamıştı ondan bundan dolayı. Fakat bir müddet sonra bu "Şehzâde Mustafa", Semerkant'tan ayrılıp, geri geldi bu defâ. Tahta oturmak idi niyeti bu kişinin. Geçti faaliyete pâdişah olmak için. Eflak Voyvodası'yla, Aydınoğlu Cüneyt'ten, Yardım etmelerini ricâ edip ve hemen, Evvelâ "Selânik"te, sonra da "Teselya"da, Saltanat iddiasıyla başladı bir fesâda. Etrâfına adamlar toplayıp şurdan burdan, Fitne kaynatıyordu her tarafta durmadan. "Çelebi Sultân Mehmet", bu fesâdı önlemek, Maksat ve gâyesiyle harekete geçerek, Onun adamlarını, Selânik civârında, Kıstırıp, fecî halde mağlub etti ânında. Cüneyt ile Mustafa, çâresizlerdi yine. Kaçarak sığındılar "Selânik Kalesi"ne. Pâdişah, bu kaleyi ablukaya alarak, Kaçan mültecîleri istedi geri almak. Velâkin şöyle dedi kalenin Rum vâlisi: (Vermem, imparatorun olmaz müsaadesi.) Bizzât imparator da söz verdi ki ayrıca, (Çelebi Sultân Mehmet hayatta sağ kaldıkça, Hiç salınmayacaktır esirler hiçbir vakit.) Ve bu taahhüdünü, yeminle etti te'yit. İmparator, taahhüt edince bu dâvâyı, Kaldırdı Pâdişah da derhâl muhâsarayı. Anlaşma mûcibince, Pâdişah bundan sonra, Yalnız Mustafa için, her yıl imparatora, Önemli miktarda bir akçe ödeyecekti. Bindörtyüz yirmibirde bu vak'a gerçekleşti. Bu hâdiseden sonra, hem "Çelebi Mehmet" de, Bulundu İstanbul'a resmî bir ziyârette. Bizans imparatoru istikbâl eyleyerek, Uğurladı sonra da Üsküdar'a geçerek. Pâdişah, Edirne'de bir gün ava çıkmıştı. Ve o av esnâsında birden hastalanmıştı. İyi hissetmeyince o ara kendisini, Dâvet etti yanına derhâl vezîrlerini. Hacı İvaz Paşa'yla İbrahim ve Bâyezit, Pâdişah'ın yanında toplandılar o vakit
.Vefatı..
2003-10-23 01:00:00
"Çelebi Sultân Mehmet", bindörtyüz yirmibirde, Âniden hastalandı avdayken Edirne'de. Çağırdı huzûruna hemen vezîrlerini. Ve "Şehzâde Murat"ın emretti gelmesini. Kısa süren hastalık netîcesinde Sultân, Rûhunu teslim edip, ayrıldı bu dünyâdan. Lâkin gizli tutuldu Pâdişah'ın vefâtı. Zîra oğlu "Murâd"a bırakmıştı o tahtı. O ise Manisa'da vâliydi o zamanlar. Gizlendi titizlikle o gelinceye kadar. Cesedi "ilaçlanıp", bekletildi sarayda. Bursa, "Yeşil Türbe"ye defnedildi sonra da. Osmânlı devletinin ikinci kurucusu, Olan "Çelebi Mehmet", büyük zâttı doğrusu. Her davranışı mâkul, sabırlı ve azimkâr. Nâzik, vakûr ve ciddî bir Sultândı vefâkâr. İrâde sâhibi ve sâdık idi va'dine. Her sözünü, mutlaka getirirdi yerine. Yalnız dostuna değil, düşmanlarına dahî, Kendisini sevdirip, saydırdı bizâtihi. Nitekim onun için yabancı kaynaklar da, Hep iyi şehâdette bulunurlar hakkında. Küçük büyük, yirmibir muhârebe yapmıştır. Bunlarda, kırka yakın büyük yara almıştır. Gâyesi, babasının devrindeki yerleri, Her ne olursa olsun, almaktı tekrar geri. İşte bu gâye için etti çok sa'y-ü gayret. Ve bunda sağladı da büyük muvaffakıyet. "Ankara Savaşı"yla elden çıkan yerleri, Büyük gayret sarfedip, aldı hep bir bir geri. Zamanının yerli ve yabancı kaynakları, Onun dirâyetinden bahseder ayrı ayrı. "Çelebi Sultân Mehmet", ömrünü, tamâmiyle, Savaş meydanlarında geçirmiş olsa bile, Memleketin îmâr ve iskânına da elbet, Gerektiği ölçüde vermiştir ehemmiyet. Bursa'da yaptırdığı câmi ve medreseler, Bunun şâhididir hem çok târihî eserler. Kendi medfun olduğu "Yeşil Türbe"yi dahî Kendisi, sağlığında yaptırdı bizâtihi. Türbenin karşısına düşen medreseyi de, Kendisi yaptırmıştır "Sultâniye" adıyle. Sonra "Ulu Câmi" ki, önce Emîr Süleymân, Tarafından başlanıp, yarım kaldı o zaman. Sonra "Mûsâ Çelebi" hız verdi inşaata. Ve tezyinatı da nasib oldu bu zâta. Câminin vakfiyesi olarak ayrıyeten, Yaptırdı Edirne'de mükemmel bir "bedesten".
.Sürre alayları
2003-10-24 01:00:00
Osmânlı târihinde "Çelebi Sultân Mehmet", Başlattı ilk olarak çok önemli bir hizmet. Bu, Mekke ve Medîne halkına, senede bir, "Sürre Alayı" ile hediye göndermektir. Altı oğlu, yedi de kızı vardı Sultân'ın. "İkinci Murat" idi en büyüğü bunların. Geri kalan beşiyse "Mustafa, Kâsım, Ahmet". Ve ayrıca "Yûsuf"la "Mahmut" idi nihâyet. Çelebi Sultan Mehmet, göçünce bu âlemden, En büyük oğlu "Murat", oturdu tahta hemen. Allahü teâlânın dînine hizmet etmek, Resûl'ün ahlâkını sevdirip benimsetmek, Maksat ve gâyesiyle yola çıkan bu "Sultân", Dağılan "Osmânlı"yı toparladı tekrardan. Halkının kendisinden beklediği ne varsa, Hepsini de yerine getirdi fazla fazla. Birlik berâberliği te'min etti devlette. Birçok sosyal tesisler yaptırdı memlekette. Halkın maddî mânevî refah ve emniyyeti, Uğrunda, ömür boyu çalışıp gayret etti. Sonra her bir "Osmânlı sultânı" gibi o da, Yaydı medeniyeti bütün Anadolu'da. "Medeniyet", herkesi refaha kavuşturmak, İdi ki, bunun için çalıştı o da ancak. Bundan ayrı olarak "Çelebi Sultân Mehmet", Mânevî yönden dahî halkına etti hizmet. Saygı, hürmet gösterip "Allah adamları"na, Kendi de, sık sık gidip, oturdu yanlarına. Kendi meclislerinde onlara yer vererek, İşlerini, onlarla istişâre etti hep. Başka ülkelerdeki âlimleri de yine, Tedbîr alıp getirtti kendi memleketine. Zîra biliyordu ki, bu "Âlim" ve "Velîler", İnsanların kalbine feyiz ve nur verirler. Halkının huzûrunu te'min etmek üzere, Âdil "vâli" ve "kadı" tâyin etti her yere. Ve Resûl-i ekrem'in komşuları sayılan, "Mekke" ile "Medîne" halkının, tâ o zaman, Duâlarını almak gâyesiyle, yılda bir, Hediye göndermek de ondan kalan âdettir. "Sürre Alayı" diye var idi ki bir heyet, Bu, hac kâfilesinin önünde giderdi hep. Altın, para ve sâir bilcümle hediyeler, Yüklenip, süslenirdi ayrıca bu develer. Bu süslü develere, evvelâ "Pâdişah"ın, Hediyesi konurdu, sonra da "Paşa"ların. İşbu hediyelerle ordaki mü'minlerin, Her türlü ihtiyacı ediliyordu te'min.
.Onyedi yaşında padişah
2003-10-25 01:00:00
Osmânlı'nın altıncı sultânı olan bu zât, Hem bir "fıkıh âlimi", "velî"ydi hem de bizzât. Bindörtyüzdört yılında, "Amasya"da doğmuştur. Ve Osmânlı tahtında otuz yıl oturmuştur. Babası hastalanıp vaktâ ki etti vefât, Onyedi yaşındayken kendisine kaldı taht. Bindörtyüz ellibirde, elli yaşında iken, Âniden hastalanıp, vefât etti şehîden. O vefât ettiğinde, oğlu "İkinci Mehmet", Osmânlı devletine Sultân oldu nihâyet. Küçük yaşta başladı o ilim tahsiline. En seçilmiş hocalar ders verdi kendisine. "Ahmet ibni Arabşah" ve "Molla Fenârî"nin, Terbiyesi altında tahsil gördü o ilkin. Sonra yetiştirildi hem de mâneviyâtta. Bizzât "Emîr Sultân"dan feyiz aldı o hattâ. Tam oniki yaşında, Amasya sancak bey'i, Oldu ve liyâkatla yaptı bu vazîfeyi. Nezâreti altında "Melik İsmail Bey"in, Askerî ve idârî bilgiler etti temin. "Allah adamları"nın katılıp sohbetine, Kavuştu bu zâtların bereket ve feyzine. Gâyet iyi yetişip, kazandı tam liyâkat. Ve Osmânlı tahtına oldu lâyık velîaht. Aşk-ı ilâhî ile tutuştu, yandı kalbi. Ve cihat sevdâsına tutulmuştu hem dahî. Allahın kullarına doğru yolu göstermek, Maksadıyle çalışıp, râhatı eyledi terk. Hem "Börklüce Mustafa" çıkardığında isyân, Vâli bulunuyordu Amasya'da o zaman. Derhâl Vezîr-i âzam "Bâyezid Paşa" ile, Gidip yakaladılar onu aşîretiyle Ona, "Dede Sultân" da denirdi o zamanlar. Bilmeden aldanmıştı ona pek çok insanlar. Onu, hârikulâde, çok büyük bir zât gibi, Görüyorlardı hattâ büyük kudret sâhibi. O, müritleri ile "Selçuk"a götürüldü. Ve onların gözleri önünde öldürüldü. Ölürken, müritleri "Yetiş yâ Dede Sultân!" Diyerek feryat figan ederlerdi o zaman. Ona karşı bir inanç taşırlardı ki hattâ, Güyâ o, hiç ölmeyip, olurmuş hep hayatta. Bir başka fesatçı da var idi ki o zaman, Ona da, "Torlak Kemâl" diyordu coğu insan. O dahî Manisa'da derhal yakalanarak, Cezâlandırılmıştı ânında asılarak. Biri dahî vardı ki "Şeyh Bedreddîn" adında, Çelebi Sultân Mehmet, astırmıştı onu da.
.Fitnecilerle uğraştı
2003-10-26 01:00:00
"Murat Gâzi", pâdişah olduğu ilk günlerde, Fitne ve fesatçılar türemişti her yerde. Hâssaten "Bâtınîlik" denen bozuk îtikat, İnsanlar arasında yayılıyordu, fakat, "Murat Hân", öldürerek işbu fesatçıları, Bu sapık adamlardan kurtardı insanları. Sonra bu zındıklara, pek güzel cevap veren, Hem de ehl-i sünneti mükemmel îzah eden, "Süleymân Çelebi"nin "Mevlid"ini bu defâ, Ücrâ yerlere kadar dağıttı her tarafa. Böylece bu zararlı ve zehirli fikirler, İnsanların zihninden hep sökülüp gittiler. Babası Sultân Mehmet, vaktâ ki etti vefât, Edirne'ye çağrıldı o gün "Şehzâde Murat". Ama önce Bursa'ya gitti o Amasya'dan. Ve hükümdârlığını orada etti îlân. (Amcası "Mustafa"nın çok kuvveti var) diye, Kapılmış olsa dahî biraz ümitsizliğe, Sonra "Emîr Sultân"ın desteğini alarak, Bastırdı bu fitneyi onu yakalıyarak. Yine "Sultân Murat Hân", hem Peygamberimiz'in, O büyük müjdesine kavuşabilmek için, Yâni almak üzere "İstanbul"u Bizans'tan, Şehri, ordusu ile kuşattı tâ o zaman. Lâkin Bizans Kayseri, entrika çevirerek, Anadolu'da olan beyliklere giderek, Türlü yalanlar ile o beylikleri, yine, İfsâd edip, kışkırttı Osmânlı aleyhine. Ayrıca "Murat Hân"ın birâderi "Mustafa", Karaman ve Germiyan beyleriyle, bu defâ, İşbirliği içine girip, hemen "Bursa"yı, Fırsattan istifâde becerdi kuşatmayı. Pâdişah, olanları işitti üzülerek. Çekildi Edirne'ye kuşatmayı keserek. Sonra Venedik ile Macarlar birleştiler. Osmânlı aleyhine harekete geçtiler. Edirne'den Bursa'ya geçen "Sultân Murat Hân", Bizans oyunlarına mâni oldu o zaman. Karaman, Eflak Bey'i ve Venediklilerle, Anlaşmalar yapıldı hem bâzı beyliklerle. Alındı "İsfendiyar Bey" itâat altına. Kızı, gelin alındı Osmânlı sarayına. Bindörtyüz yirmidörtte Bizanslılarla dahî, Konuşup, onlarla da anlaştı bizâtihi. Ege ve Karadeniz kıyıları, tamâmen, Osmânlı idâresi altına girdi hemen. Ayrıca Bizanslılar, yıllık "otuzbin düka", "Altın", haraç vermeyi kabul etti mutlaka.
.Tövbe ve yağmur
2003-10-27 01:00:00
Sevgili okuyucular, uzun bir zamandan beri bu köşede şiir şeklinde yayınladığımız evliya menkıbelerini, bu günden itibaren nesir olarak yazmaya çalışacağız. Bilgilerinize saygı ile arz olunur. *** Bilâl bin Sa'd, Tâbiinin âlimlerinden bir Allah dostu. Duası anında kabul olurdu. Şöyle ki: Bir ara, Şam'da uzun süre yağmur yağmamıştı. İnsanlar susuzluktan kırılıyordu. Çaresizdiler. Topluca bu zata gelip, birlikte yağmur duasına çıktılar. Hazret-i Bilal, toplanan kalabalığa seslendi: -Ey insanlar! Biliniz ki bela ve musibetler, işlenen günahlar sebebiyle gelir. Siz hepiniz günahkâr olduğunuzu itiraf ediyor musunuz? Halk bir ağızdan, -Eveeet! diye bağırdılar, Biz çok günahkârız. Ama pişman olduk, af diliyoruz! Büyük veli kaldırdı ellerini. Yalvardı âlemlerin Rabbine: Bize yağmur gönder -Yâ Rabbî! Sen, Kur'an-ı kerimde, (İman edip de doğru söyliyenlerin dualarını kabul ederim) buyuruyorsun. Biz sana îman edip, doğruyu söyledik. Şimdi çok pişmanız. Affını diliyoruz. Bizi bağışla ve bize yağmur gönder! Duası yeni bitmişti ki, yağmur yüklü bulutlar toplanmaya başladı. Şimşekler çaktı Ve rahmet boşaldı. Öyle ki, halk, ıslanmamak için, sağa sola kaçıştılar. Bir gün de sevdiği bir gence sordu: -Ölmek ister misin? -Hayır efendim, henüz değil. -Neden? -Biraz daha yaşayıp, iyi ameller yapmak istiyorum. Niçin yarını bekliyorsun? Mübarek, şefkatle baktı gence. -Peki, ömrün var mı o kadar? Genç büktü boynunu. -Bilmiyorum. -Evlat! buyurdu. Madem ki ne zaman öleceğini bilmiyorsun. O halde ne yapacaksan şimdi yapsana. Niçin yarını bekliyorsun? Yine bir gün sevdikleriyle oturuyordu ki, -Kardeşlerim! buyurdu. Günahın küçük olduğunu değil, onu, kime karşı işlediğinizi düşünün. Biz Onu görmüyorsak da, O bizi görüyor. Ve ilave etti: -Dünya sevgisi, günahların başıdır. Sordular: -Dünya'dan maksat nedir? Cevap tek cümle: -Allahü tealanın beğenmediği şeylerdir.
.İnsanların hayırlısı
2003-10-28 01:00:00
Bekir bin Abdullah Müzeni, Tabiinin hadis âlimlerinden. Dünyaya hiç rağbet etmez, Allah dostlarını çok severdi. -"İyi amellerimin içinde en kıymetlisi olarak, Allah adamlarına olan sevgimi biliyorum" buyururdu. Çok da mütevazıydı. Şöyle ki: Bir yıl Hacca gitti. Arafat'ta vakfe'ye durduğunda, ovayı dolduran mahşeri kalabalığa bir süre baktı ve -Bu mübarek insanların arasında ben olmasaydım, Allahü teala onların hepsini bağışlardı diye düşündü. Bir gün de yanına bir genç geldi. Nasihat istiyordu. Mübarek, şefkatle baktı gence. -Evladım buyurdu. Bir kimseden sana bir sıkıntı gelirse, bil ki, işlediğin bir günahından dolayıdır. Tövbe et. Eğer iyilik görürsen, bu da, iyi bir amelinin neticesidir. Şükret. Sözüm yalansa... Onu kadı (hakim) yapmak istediler bir zaman. Kul hakkına girerim korkusuyla kabul etmedi. Israr ettiler. -Ehil değilim dedi. -Hayır, sen bu işe ehilsin dediklerinde, -Bakın! dedi onlara. Ben bu işi yapamam diyorum. Sözüm doğruysa, beni kadı yapmanız uygun olmaz. Yalansa, yalancıdan kadı olmaz. Diyecek şey bulamadılar. Büktüler boyunlarını. -Doğru söylüyorsun! deyip, geri gittiler. Bir gün yine sevdikleriyle sohbet ediyordu. -Kardeşlerim! buyurdu. Allahü teala bir kuluna hayır murad ederse, ona biraz acı ve sıkıntı tattırır. Cemaat pek anlamamıştı. Sordular: -Nasıl yani? Şöyle açıkladı: -Dert ve bela, Sevgilinin kemendidir. Allahü teala sevdiklerini, bu kementle kendine çeker. Gülerek günah işleyenler Bir gün de: -Aman kardeşlerim! buyurdu. Günahtan çok sakının! Kim burada gülerek günah işlerse, ahirette ağlıyarak Cehenneme girer. Bir gün de kendini bilmezin biri geldi. Sevdiklerinin yanında hakaretler etti bu zata. Hiç kızmadı. Karşılıkta bulunmadı. Ama adam edepsizdi. O sustukça daha azdı. Küstahlaşıp haddi aştı. Bu defa yanındakilerin sabrı taştı. -Efendim! O size hakaret ediyor, siz susuyorsunuz deyip sızlandılar. Mübarek döndü onlara: -Bilmez misiniz? buyurdu. Her kaptan, içinde olan dışarı sızar.
.Günahın küçüğü de büyüktür
2003-10-29 01:00:00
Said bin Cübeyr, Kûfe'de yetişen müctehid imamlardan. Çok ibadet yapardı. Allah korkusundan ağlardı. Öyle ki, gözylaşları yüzünde iz yapardı. Bir günkü sohbetinde: -Günahları, büyük-küçük diye ayırmayın buyurdu. Günahın küçüğü de büyüktür. Bir gün sordular bu zata: -Zikir nedir? Cevap tek cümleydi: -Her işi yaparken, günah mı, sevap mı diye düşünmektir. Sonra açıkladı: -Bir kimse, hiç böyle düşünmeden rastgele iş yapsa. Sonra da eline tesbih alıp, saatlerce "Allah Allah" dese, zikretmiş olmaz. Rahibin hidayeti Emevi valilerinden zulmüyle meşhur Haccac, emretti adamlarına: -Said'i acele bulup, bana getirin! Maksadı öldürmekti. Adamları, arayıp taradılar. Onu tenha bir yerde, secdede buldular. Emri bildirip yola koyuldular. Akşam oldu. Adamlar geceyi bir kilisede geçirmek istediklerinde, -Siz girin! dedi. Ben dışarda sabahlarım. Kilisenin rahibi ikaz etti: -Hayır olmaz! Vahşi hayvanlar dışarda seni parçalar! Ama o sakindi. -Ben ömrümde hiç kimseye zarar vermedim. Onlar da bana dokunmazlar buyurdu. Saatler ilerledi. Gece yarısında vahşi hayvanlar sessizce geldi. Bu zatın etrafında halka olup, oturdular. Rahip, bu esrarengiz manzarayı görünce, koşup geldi. Huzurunda imanla şereflendi. Lâ ilahe illallah Nihayet onu Haccac'ın huzuruna çıkardılar. -Öldürün! dedi. Cellatlar geldiler. O, bir müddet izin istedi. Ve ellerini açıp dua etti: -Ey Allahım! Benden sonra Haccac'ı kimseye musallat etme. En son öldürdüğü kişi ben olayım! Ve başını vurdular. Mübarek başı yere düşerken, etrafta "La ilahe illallah!" sedası yankılandı. Haccac mı? O, o günden sonra tuhaf bir hastalığa yakalandı. Hiç uyuyamıyordu. -Niçin uyumuyorsun? diyenlere, -Said beni uyutmuyor ki derdi. Ne zaman uyuyacak olsam, gelip uyandırıyor. Çok geçmeden öldü. Evet, hazret-i Cübeyr'in duası kabul olmuş, Haccac, ondan başkasını öldüremeden, kendisi ölüp gitmişti.
.Akıllı kime denir?
2003-10-30 01:00:00
Abdülkerim Efendi, Sultan Fatih devrinde Edirne'de yaşamış bir velidir. Keramet ehli ve sözü tesirlidir. Şöyle ki: Vezirlerden biri, bir günaha müptelâ olur. Bir türlü kurtulamaz. Ama çok üzülür. Kurtulmak için çâreler düşünür. Derken, çalınır kapısı bir sabah erkenden. Açtığında, Abdülkerim Efendi'yi görür eşikte. -Buyurun efendim! der. Safa geldiniz! Bir müddet sohbet ederler. Sonra, kalkar mübarek, gitmek için izin ister. Tam kapıdan çıkacaktır ki, birden geri döner: -Paşa! Sana Allah için bir şey diyeyim mi? -Buyurun, himmet edersiniz. Şefkat dolu bakışlarını ona çevirir, -Günah ateştir buyurur. Akıllı insan, kendini Cehennem ateşinden koruyandır! Bu iki çift söz, söküp atmıştır vezirin kalbinden o günah arzusunu. Artık istese de, işliyemez o günahı. İşlemez de. En iyi müslüman Bir gün de sevdikleriyle sohbet etmektedir ki, biri sorar: -Efendim, iyi bir müslüman nasıl olur? Cevap, kısa ve öz. -İyi müslüman, önce dinini öğrenir, doğru anlar, öğrendiğiyle amel eder ve bunları başkalarına da öğretmeye çalışır. Sonra o, kimseyi incitmez. -Hiç namaz ve oruçtan bahsetmediniz derler. İzah buyurur: -Namaz ve oruç, kulluk vazîfemizdir. Elbette yapacağız. Ama bilin ki, müslümanlık sadece namaz ve oruçtan ibaret değildir. Bunları yaptıktan sonra mühim olan, kimseyi incitmemektir. Bana nasihat edin Abdülkerim Efendi, bir gün çarşıdan eve dönmektedir ki, bir genç, edeble yaklaşır, selâm verir. Mübârek, selamını aldıktan sonra şefkatle bakar gence: -Buyur evlâdım, benden bir isteğin mi var?" -Evet efendim. -Buyur, ne istiyorsun? -Biraz nasihat. Mübarek, elini şefkatle koyar gencin omuzuna. -Bak evlât! buyurur. Bu dünyâda her ne yaparsan, âhirette hepsinin hesabı var. Ve devam eder: Cevabını verebileceğin her işi yap. Korkma Ama cevap veremiyeceksen, zinhar. Çünkü, Günah ateştir, seni yakar".
.Allah sevgisi
2003-10-31 01:00:00
Aşçı Yahya Baba, Edirne toprağını nurlandıran gizli bir gönül eri. O, Bayezid-i Veli devrinde, Tunca nehri kenarındaki külliyede aşçı başıdır. Ama kalp gözü açıktır. Bir gün, sevdiklerine: -Kardeşlerim! der. Helâl lokma, insanı ibâdete sevkeder, haramsa günaha. Ve devam eder: -Kendi karnınız doyarsa, başka açları düşünün ki asıl hüner budur işte. O, yalnız insanlara değil, bütün mahlûkâta karşı engin bir şefkat besler. Her gün yemek dağıtımından artan pilavı götürür, Tunca nehrindeki balıklara serper. Ambar memuru durumu anlar. Artan pilav kadar kısar pirinci. Ama pilav yine artar. Yarıya indirir, bir şey değişmez Pilav hep artmaktadır. Dur, ne yapıyorsun? Durum Pâdişaha arz edilir. Sultan Bayezid de merak etmiştir bu işi. Kalabalık bir grup devlet erkânıyle gelir, oturur sofraya. Ama enteresandır, pilav yine artar. Yahya Baba, alır balıkların nasibini, nehre varır. Pâdişah da ardındadır. Pilavdan ilk kepçeyi alıp da tam serpmek üzeredir ki, seslenir ardından: -Dur Baba, ne yapıyorsun? Bu, israf değil mi? Ancak ne hikmettir bilinmez, Yahya Baba'nın yerine, balıklardan cevap gelir. Nasıl mı? Binlerce balık, bir anda başlarını sudan çıkarır, lisan-ı halleriyle, -Sultânım! Devletin artığını bize çok mu görüyorsun? derler sanki. Padişah duygulanır. Aşçı Baba secdeye kapanır. Ve rûhunu teslim eder oracıkta. Ölüme hazırlanın Bir gün nasihat isterler bu zattan. -Kardeşlerim! der. Müslüman, gönlü kırık insandır. Allah, göğsü kabarık olanları sevmiyor. Bir gün de bir genç gelir, yaklaşır yanına. Nasihat isteyecektir. Mübarek ona bakar bir an. -Evlâdım! der. Ölüme hazırlan. Zira ecel, ani gelir çok zaman. Ve ekler: -Ölümü kendine öyle yakın bil ki, yattığında yastığının altında farz et, kalktığında karşında. Bir gün de, sorarlar bu zata: -Edeb nedir? Cevap iki kelime: -Söz dinlemektir. Ve izah eder: -Bir kimse, büyüklerin sözlerini dinlemiyorsa, edebten nasibi yok demektir.
.Gizli hazine
2003-11-01 01:00:00
Cerrahzade Muslihiddin Efendi, Anadolu erenlerinden gizli bir hazinedir. Henüz çocukken, bir ilim sevdasıdır sarar onu. Sonra bir ateş düşer içine, tasavvufa yönelir. Tasavvuf konaklarını hızla aştığı sıralarda bir gün gözünden perdeler kaldırılır. Kabir ehlinin hallerine vakıf olur. Derken yakınlarının halini merak eder. Kalbiyle teveccüh ettiğinde, kimini nimetler içinde görür, kimini azapta. Bazısının kabri öyle sıkmıştır ki, birbirine geçmiştir kemikleri. Bunları görünce dehşete kapılır. Korkar ve titrer. Dayanamaz, kaldırır ellerini duaya. -Ya Rabbi! Bu hali benden al! diye yalvarır O anda geri gelir perdeler. Onu gören, gayri ihtiyari Allah'ı hatırlar. Sözleri tesir eder gönüllere. Daima Allah korkusu içindedir. Allah kimseye zulmetmez Bir sohbetinde, -Allah kimseye zulmetmez buyurur. Herkes ahirette işlediği günahların cezasını görecektir. Bir gün, sevdiği bir genç sorar bu zata: -Hocam, hiç huzurum yok, Ne yapayım? Büyük veli, şefkatle bakar gence. -Evladım! Sen huzur mu istiyorsun? -Evet. -Öyleyse ölümü hiç unutma! Genç bir şey anlamamıştır. Merakla sorar: -Nasıl yani? İzah eder mübarek: -Ölüme hazırlan evladım! Ölüme hazır olmak, insana huzur verir. Ölüme hazır değilsen... Genç daha bir dikkatle dinlemektedir ki, devam eder sözlerine. -Kim ölüme hazır değilse, eceli geldiğinde bir telaşa kapılır. Ne yapacağını şaşırır, eli ayağına dolaşır. Hem sonra ölümü çok hatırlamak, ömrü uzatır. Bir gün de talebesinden biri, gece evde mum ışığında ders çalışırken uyuyakalır. Bir müddet sonra mum biter. Altındaki ahşap tutuşur. Ancak o, derin uykudadır. Rüyasında Cerrahzade Efendi görünür. Telaşla seslenir kendisine: -Evladım çabuk kalk, mumu söndür! Korkuyla uyanan genç, fırlayıp söndürür ateşi. Sabah hocasına gittiğinde, -Evladım! der. Bir daha mumu söndürmeden sakın uyuma. Nerdeyse evi yakacaktın.
.Allah, kalbe bakar
2003-11-02 01:00:00
Hasan Sezai Efendi, Edirne toprağını nurlandıran bir veli. Nur yüzlü ve sevimliydi. Edirne'de 53 sene müddetle oranın halkına ilim ve feyz saçtı. Zahire değil, kalbin temizliğine önem verirdi. Bir gün bir genç nasihat istedi ondan. -Evlat! buyurdu ona. Bu gün insanlar, yalnız zahirlerini süslüyorlar. Sen öyle yapma. Cenab-ı Hak kullarının mal ve mevkilerine değil, kalplerine bakar. Hasan Sezai hazretleri günahtan çok korkardı. Bir gün derste sordular: -İslamiyette en kıymetli şey nedir? -Takvadır buyurdu. Ve izah etti: -Takva, Allah'tan korkup günah işlememektir. Mümin, ilaç gibidir Bir gün de, -Mü'min nasıl olmalı? diye sordular Cevap mükemmeldi. -Mü'min, ekmek ve su gibidir. Her insanın ihtiyacı vardır ona. Yahut yumuşak bir halıya benzer. Üzerinde yürüyenler hiç incinmezler. Hasan Sezai hazretlerine, -Bu nefis nasıl bir şeydir? diye sordular bir gün de. Şöyle buyurdu: -Nefis, insanın en büyük düşmanıdır. İbadetten kaçar. Günahlara yanaşır. Haramlar gıdasıdır onun. Bu defa, -Peki, onun şerrinden nasıl kurtuluruz? diye sordular -İslama uymakla buyurdu. Ve ekledi: -İslama uymak, onu yola getirmek için tek çıkar yoldur. Peki, öyle olsun Anlatılır ki, bir grup genç, sepetlerini yiyecek ve içki ile doldurup, kıra gitmek için yola koyuldular. Ancak Hasan Sezai Efendi, dergahın önünden geçerken gördü onları. Ve sordu: -Evlatlar, nereye böyle? -Kıra gidiyoruz Efendi baba. -Şişelerinizde ne var? -Şerbet. Büyük velinin yüzüne manalı bir tebessüm oturdu. -Peki, öyle olsun! buyurdu. Gençler yola devam ettiler. Biraz uzaklaşınca, muzipçe gülüştüler ve, -Nasıl da aldattık ihtiyarı dediler. Ama kıra varıp da şişeleri açınca donup kaldılar. Şişelerde gerçekten de şerbet vardı. Hatalarını anlayıp, koştular Hasan Sezai dergahına. O zatın huzurunda tövbe edip, talebesi olmakla şereflendiler.
.Namaz çok mühim
2003-11-03 01:00:00
Hasan Sezai hazretleri kibar ve sevimli bir zattır. Edirne halkı, ona "Efendi Baba" derler. Nasihati tesirlidir. Uzakta olan oğluna, şu mektubu yazıp gönderir: -Gözümün nuru evladım! Allahü teala seni, beğendiği yolda bulundursun. Sana nasihatim şudur ki, İslamiyeti iyice öğrenip, ona göre amel edesin. Namazları evvel vaktinde kılasın. Asla kazaya bırakmıyasın. Bilesin ki namaz, bu dinde sanki "Nefes almak" gibidir. Bir binada temel, çadırda direk neyse, bu dinde namaz odur işte. Ve şöyle bitirir mektubu: -Müslüman demek, namaz demektir. Merhametin böylesi O devirde bir kadın kötü yola düşer. Sonra pişman olup, evine çekilir. Günahlarına ağlar, sızlar. Ancak eski tanıdıkları rahat bırakmaz onu. Tekrar o kötü yola çekmek için baskı yaparlar. Kadın çaresizdir. Gider, sığınır Hasan Sezai dergahına. Odacığında ibadetle meşgul olur. Ama fitneciler boş durmaz. Bu defa Hasan Sezai hazretleri hakkında çirkin iftiralar uydurur, etrafa yayarlar. Daha da ileri gider, dergah kapısına bir geyik boynuzu asarlar. Mübarek önceleri sabreder. Ama iş çığırından çıkınca, incinir mübarek kalbi. Kırılır bunu yapanlara. Eh, Allah dostlarıyla uğraşan iflah olmaz elbet. Nitekim o incinir incinmez, bir uyuz illeti peydah olur Edirne'de. Ama enteresandır. Hastalık, sadece bu iftiracılara musallat olur. Bir de bunları dinleyip susturmayanlara. Gün boyu kaşınıp dururlar. Yine acır onlara Edirneli perişandır. Mübarek yine acır bu zavallılara. Bir gece, tebdil-i kıyafetle çıkar evden, girer bir kahvehaneye. Herkes uyuz illetinden dert yanmaktadır birbirine. Yanlarına sokulup fısıldar: -Bu illetin ilacı Hasan Sezai Efendi'de. Siz ona gidin! Ertesi gün dergahın önü ana-baba günüdür. Büyük veli, kapıya astıkları o geyik boynuzundan kazıyıp, birer parça toz verir bunu yapanlara. O toz şifa olur onlara. Ondan bir defa süren kurtulur bu dertten. Netice mi? Fitneciler insafa gelir. Toplanıp huzuruna giderler. Af dileyip, talebesi olmakla şereflenirler.
.Ben haklıyım demeyin Ahmed Sarban Efendi
2003-11-04 01:00:00
Hayrabolu halkını irşad eden bir Allah dostu. Bir gün "Tevazu"dan bahseder: -Mütevazı olanı Allah da sever, kullar da. Ama kibirliyi kimse sevmez. Ve devam eder: -Bu gün, iki müslüman bir ihtilafa düşse, herbiri, "Ben haklıyım" diyor hemen. Halbuki haklı olsa ne geçecek eline? Yakında ikisi de ölecek. Kimin haklı olduğu orada belli olacak. Şöyle bitirir sözünü: -Bunların hali, şu koyunlara benziyor ki, boğazlanmak için sıradadırlar. Yine de kavga edip dururlar. Alın yazısı bilinir mi? Bir gün, sorarlar bu zata -Alın yazısı anlaşılır mı? Cevap verir: -Evet. Ve açıklar: -Alın yazısını merak eden varsa, yaptığı işlere baksın. Hangi yoldadır? Meyhaneye gidenle, camiye giden bir olmaz elbet. -Az daha açar mısınız? derler -Kardeşlerim! buyurur. Her insanın gönlünde bir şey yatar. Kimi zengin olmak ister, kimi müdür, kimi de evliya. Kim neyi isterse, o yolu araştırır. Allah da o şeyi ona kolaylaştırır. Şöyle devam eder: -Kalpteki arzular, pusula gibi yön verir insanlara. Bir suyun akış istikametinden, hangi noktada denize varacağı bellidir. Huysuz kadın Bu zatın bir hanımı vardır. Gayet huysuz. Geçimsiz mi geçimsiz. Ziyaret için gelenleri azarlar. -Siz bu heriften ne bekliyorsunuz? der, kovalar. Talebeleri üzülür bu hale. -Hocamız niye bunun derdini çekiyor? diye düşünürler Mübarek buna vakıf olur. Ve şöyle buyurur: -Evlatlar! İyi huylu ile geçinmek iş değil ki. Asıl hüner, huysuzlarla geçinmektir. Ve ekler: -Huysuz hanımıyla iyi geçinen, çok da sevap kazanır. Vakta ki vefat eder bu zat. O hanım, ancak o zaman anlar mübareğin kıymetini. Yaptıklarına bin pişmandır. Başını, mezar taşına koyar, -Aah! der, ben ne yaptım? Çok gözyaşı döker. Ama ne fayda. Tren kaçmıştır. *** "Şiirlerle Menkıbeler" kitap haline getirildi: Tel: 0212 432 77 94
.Mürşidini bekleyenler
2003-11-05 01:00:00
1500'lü yıllar... Yer: Gelibolu. Ahmed Bican hazretleri, büyük camide vâzediyor: -Kardeşlerim! İnsanı Rabbinden uzaklaştıran şey, günahlara girmesidir. Ve devam eder: -Günah ateştir, işleyeni yakar. Bir ara başını kaldırır. Ağabeyi Muhammed'i görür kapıda. Fakat o da ne? Ayakta dinlemektedir kendisini. Meraklanır. Akşam söyler annesine: -Anne! Öğren bunu ağabeyimden. Niçin ayakta dinliyordu? Kadıncağız sorduğunda, -Anneciğim! der o da, kardeşim, Hacı Bayram-ı Veli'yi gördükten sonra bir başka Ahmed oldu. Sözleri hikmet saçıyor. Ben de istifade etmek için camiye gittiğimde, sayısız melekler gördüm içerde. İzdihamdan oturacak yer bulamadım. O, melekleri görüyor Ahmed Bican bunu öğrenir. Sevineceğine mahzunlaşır. Sorar annesine: -Ben niçin melekleri göremiyorum? Kadıncağız düşünür, Ve bulur sebebini. -Evladım! der, sen bebek iken, bir gün namaza durmuştum. Ağlamaya başladın. Bir komşu kadın seni emzirdi. Meğer abdesti yokmuş. Manidar değil mi? Bu iki kardeş, genç iken yana yana mürşit aramaktadırlar İşte o günlerde, Hacı Bayram-ı Veli, Edirne'den Ankara'ya doğru yola çıkar. Biraz sonra yanındakiler telaşlanır. Niye mi? Çünkü gayri ihtiyari Gelibolu'ya sapmışlardır. Ancak sakindir büyük veli. Onlara tebessümle bakar, -Devam! buyurur. Belki bu havalide bizi bekliyenler vardır. Yağı, fitili hazır Gelibolu'ya varırlar. Bir evde misafir olurlar. Az sonra kapıya iki genç gelir. Bunlar, Ahmed ve Muhammed Bican kardeşlerdir. Girip, edeble otururlar. Mübarek, iki gence sevgiyle bakar, -Yağı ve fitili hazır iki kandil! buyurur. Bize yalnız kibriti çakmak kalmış. İki kardeş, bulmuşlardır aradıklarını. Huzurunda kemale gelirler.
.Kibir felakettir
2003-11-06 01:00:00
1600'lü yıllar. Bir mübarek zat, talebesiyle sohbet etmektedir: Ahmet Cahidi Efendi. -Evlatlarım! Kibir, insanın en büyük felaketidir. Allahü teala kibirliyi sevmez. Hem şu aciz insanın nesi vardır kibirlenecek? Aslı bir damla sudur. Yarın ölecek, vücudunu kurtlar kemirecek. Ve ilave eder: -Bu dünyada bey de olsan, paşa da, teneşir tahtasında bitecek iş. Bakmayın şimdi dimdik ayaktayız. Bir gün gelir, musallada yatarız. Anlatıldığına göre: Bir gün evden çıkar mübarek. İskeleye gider. Çanakkale'ye geçecektir. Ancak evde unutmuştur parasını. Kayıkçılar almazlar onu kayıklarına. Mahzun halde eve döner. Anlatır hanımına.. Gizleme kendini Kerime hatun da, hal ehli biridir. Onu üzgün görünce, sorar, sebebini öğrenir. Eline bir seccade verir, -Al şunu! der, bin üstüne, geç karşıya. Gizleme kendini artık. İstemese de, mecbur kalmıştır buna. Yapar dediğini, geçer karşıya. Ertesi gün mü? Ne kadar kayıkçı varsa hepsi dergahtadır. Talebesi olmuşlardır bu zatın. Hatta âşıkları. Bir günkü sohbetinde, -Kardeşlerim! der, bu dünya hayal ve hiç'tir. Burada Allah için yapılmıyan işler de hiç'tir, bu hiç'le uğraşanlar da. Onu isteyene ver Padişah, bir gece bu zatı görür rüyada. Uyandığında, kalbini onun sevgisiyle dolu bulur. Hasretiyle yanar, kavrulur. Dayanamaz, Gider, diz çöker önüne. Duasını alıp ayrılırken, bir kese altın bırakır kenara. Ancak kabul etmez mübarek. -İhtiyacımız yoktur! der, onu, isteyene ver! Osmanlı sultanı, bir daha anlamıştır bir "Gönül sultanı"nın huzurunda olduğunu. Ona "Sultan" ünvanını verir ve ayrılır. Bu zat, o günden sonra "Evliya Sultan" diye anılır. Ahmet Cahidi Efendi, 1659'da vefat eder. Mübarek kabri, Ecaabat'ta, Kilid-ül bahr köyündedir. "rahmetullahi aleyh"
.Dua ve yağmur
2003-11-07 01:00:00
1400 lü yıllar... Bir Allah dostu vardır Edirne'de. Evliya Kasım Paşa. O yörenin halkına manevi zırh olur. Hem sebeb-i bereket. Bir sene çok şiddetli sıcak olur Edirne'de. Gökten damla düşmez yere. Toprak kavrulur, insanlar perişan olur. Ve kıtlık başlar. Halk çaresiz bu zata koşar, -Paşam! derler, bir dua etseniz de yağmur yağsa. Yoksa mahvolacağız. Mübarek açar ellerini, yalvarır. Ellerini yüzüne sürmeğe vakit bulamaz, gürülder gök. Ve bir yağmur yağar ki, İnsanlar da kanar suya, hayvanat da. -Yeter! derler hatta. Namaz, zikirdir Bir gün, -Kardeşlerim! der, sonsuz şükürler olsun ki, Rabbimiz iman nimetini vermiş bize. Hem sevdirmiş ibadeti. Ve devam eder: -En kıymetli ibadet namazdır. Namaz, zikirdir hem. Çünkü günde en az beş defa Allah'ı hatırlatıyor bize. Hatta daha fazla. -Nasıl? derler. -Mesela buyurur, "Namaza ne kadar var? Ezan okundu mu? Vakit tamam, kalkıp abdest alayım" gibi konuşmaların tamamı zikirdir. Şaraplar sirke olunca Bu zat, bir gün dereye iner. Orada abdest alacaktır. O sırada bir hıristiyan, şarap yüklü katırı ile çıkagelir. Köprüden geçecektir. Ancak katır ürker, yükler yıkılır. Mübarek, abdestini yarım bırakır. Koşup yardım eder adama. Şişeleri birlikte yüklerler hayvana. Hıristiyan çok duygulanır. Teşekkür edip ayrılır. Az sonra, bir dükkanın önünde durup, şişeleri içeri taşır. Lakin dükkan sahibinin asılır suratı. -Ben senden sirke istemedim ki! der, şarap istedim. Gerçekten de şişelerde sirke vardır. Adam ne diyeceğini bilemez. Az önceki hadiseyi düşünür. Ve başlar ağlamaya. Anlamıştır bu işin hikmetini. Hızla döner geriye. Bulur Evliya Paşa'yı. -Anlat! der. Bana İslamı anlat! Diz çöker önüne, haykırır şehadeti. Hatta talebesi olur o an. Ve bir daha ayrılmaz yanından.
.Bayrak uğruna
2003-11-08 01:00:00
Gelibolu'yu nurlandıran bir yiğit'ten bahsedeceğiz bu gün. Bayraklı Baba'dan. Yöre insanı onu büyük bilir. Sıkıntısı olan, ona koşar hemen. Kabrinde dua eder, kurtulur derdinden. Muradına kavuşan, hemen bir Türk bayrağı getirir, asar o yerde. Bu, bir gelenektir o yörede. Bu zat, Osmanlıda bayraktarlık yapmış bir yiğittir. Kahraman ve dürüsttür. Dahası âşıktır Türk sancağına. Bayrak için rahat kıyar canına. Yine bir savaşta, bayrak ondadır. En ön safta savaşırken, birkaç arkadaşıyle birlikte, dört yanları sarılır düşman askeriyle. Kaçmak mı? Türk'ün lügatında yoktur bu kelime. Sancak ne olacak? Arkadaşları şehid düşerler bir bir. O da, ya şehit olacaktır, ya esir. İyi de, sancak ne olacaktır? O, ölür de bırakamaz sancağı düşman eline. Palasını çıkarır. Sancağı küçük küçük parçalara ayırır. Ve yutar bir bir. Sonra mı? -Ya Allah! der, saldırır düşmana. Aldığı onlarca kılıç darbesiyle yere yıkılır. Ama ölmez yine. Bir yolunu bulur, döner birliğine. Komutanı sorar: -Sancağı ne yaptın? Anlatır hadiseyi. Ancak inanmaz komutan. Gerçekten de inanılacak gibi değildir yaptığı. Komutanın tereddüdü fena dokunur ona. Yalancılık ithamını kaldıramaz temiz kalbi. Başı döner, sendeler. Vatan sağolsun! Ve gerçeği ispatlayamamanın teessürüyle yere yıkılır. Son nefeslerini verirken, -Vatan sağolsun! der. Ve ekler: -Kabrimde Türk bayrağı eksik olmasın! Sonsuza kadar mezarımda dalgalansın! İşte o gün bu gündür, bu mezarda eksik olmaz Türk bayrağı. Boy boy ve yüzlerce. Dalgalanırlar gün-gece. Ömründe bir tek namazını bile kazaya bırakmamış mübarek. Nitekim yakınlarına, -Müslüman demek, namaz demektir dermiş. Bir mümin nasıl namaz kılmaz, bir türlü anlıyalıyorum.
.Ya Rabbi, kimseyi yakma!
2003-11-09 01:00:00
1300'lü yıllar... Gelibolu'da Allah dostlarından biri yaşamaktadır. Hoca Hamza Efendi. Bir camide imammış bu zat. Halkı irşad edermiş. Kalplere Allah sevgisini nakşedermiş. İstemezmiş kimsenin ıstırap çekmesini. Hele Cehennemde yanacak olanları düşündükçe, mahvolurmuş. Seher vakitlerinde secdeye kapanır. -Ya Rabbi! hiç kimseyi ateşte yakma! diye yalvarırmış. Gözyaşı dökermiş. Onun meclisinde gıybete yer yokmuş ayrıca. Yapan olursa, derhal susturur, -O dediğine, ben daha çok layıkım dermiş. Eyvah, gitti oruç! Bir gün, yanında valiyi kötülerler. -Eyvaah! der, gitti orucun sevabı. -Siz gıybet etmediniz ki derler. -Evet, gıybet etmedim, ama dinledim der. Gıybette dinleyen de ortaktır günaha. * * * O, duası makbul bir Allah dostudur. Dermansız hastalar ona koşar. Bir duası ile şifaya kavuşurlar. Kendinin de mühim hastalıkları vardır. Bir dostu, bir gün huzuruna varır. -Efendim! der, herkes hastalığı için size geliyor. Duanızla iyi oluyor. Kendiniz için de bir dua etseniz! Mübarek gülümser. -Kardeşim! der, onlar hastalıktan kurtulmak istiyor ve kurtuluyorlar. Bizse razıyız halimizden. Halis mümin nasıldır? Biri sorar bu zata: -Halis mümin hasıl olmalı? Şöyle cevap verir: -Halis mümin Rabbini çok sever. Günahlarını düşündükçe uykusu kaçar. Gözyaşları sel olup akar. Utanır Rabbinden. Başını kaldıramaz yerden. Ve şöyle devam eder: O, her sıkıntıda kusuru kendinde görür. Her nefeste Rabbini düşünür. İncitmez kimseyi. *** Mübarek, Cehennem korkusu ile çok zaman ağlarmış. Bunun için, -Bir insan nasıl yanar? dermiş. Ateş deyip geçmeyin! Bir kibrit alevine tutun parmağınızı. O zaman anlarsınız ateşin ne demek olduğunu
.Ok yaydan çıkmış
2003-11-10 01:00:00
Edirne'nin manevi fatihlerinden bir gazi derviş. Hıdır Baba. Duası makbul bir kişiymiş. Menkıbeleri anlatılıyor dilden dile. Biri şöyle: Bu zatı sevenlerden biri, hanımına kızar bir gün. Beddua eder. Olacak bu ya, tutar bedduası. Aynı gün, hastalanır kadın. Ve ağırlaşır git gide. Adam bin pişmandır. Ama ok yaydan çıkmıştır bir kere. Kadın son nefeslerini vermektedir ki, adamcağız koşar Hıdır Baba'ya. -Hocam! Hanım ölüyor. Ne olur, bir dua edin de iyileşsin. Mübarek, -Peki! der. Ve açar ellerini, dua eder. Adam eve döner. Fakat o da ne? Hanımı ayaktadır. Hem de sapasağlam. Hanım, anlatsana! Sevinçle sorar: -Hanım nasıl oldu? Anlatsana! Kadın, -Ben de bilmiyorum der. Sen çıkınca, olduğum yerde uyumuşum. Rüyamda Hıdır Baba'yı gördüm. Yanıma geldi ve -Kalk! dedi bana. Üzme kocanı! Uyanıp kalktım. İşte bu kadar. *** Bu zat, her işin ihlasla yapılmasına çok ehemmiyet verirmiş. Bunu nakşetmeğe çalışırmış gönüllere. Sevdiklerine ihlası anlatırmış sık sık. Nitekim bir gün, -İhlas nedir? diye sorarlar ona. Cevap, kısa ve öz: -Her işi Allah için yapmaktır. Kim için yaptınsa... Ve izah eder: -Bir iş yaparken, sorun kendinize: -Ben bunu ne için yapıyorum? Allah için mi? İnsanlar görsün, beğensin diye mi? Eğer Allah içinse, yapın, yoksa vazgeçin! Ve şöyle devam eder: -Allahü teala amellere değil, onların ne niyetle yapıldığına bakar. İhlaslı amellerle ihlassız olanlar, yarın ayrılır birbirinden. İhlassız ameller çarpılır suratına. Ve Hak teala, -Ey kulum! buyurur. Sen bu amelleri benim için yapmamışsın. Kim için yaptınsa, git, mükafatını ondan iste!
.Kimseye söylemeyin!
2003-11-11 01:00:00
Edirne'de, Uzun Kaldırım caddesinde, mütevazı bir kabir var. Burada Hırçın Baba yatar. Yüzyıllar önce bu topraklarda yaşamış. Kararmış kalpleri nurlandırmış. Bir gün bu zata uzaktan misafirler gelir. Oturup sohbet ederler. Hac zamanı olduğu için, Hac'dan bahseder mübarek. Kâbeyi ve tavafı öyle bir anlatır ki, -Aaah! derler, ne güzel. Keşke biz de orada olsaydık. Mübarek sorar: -Sahi istiyor musunuz? -İstemez miyiz hocam? -Çok mu? -Hem de pek çok. -Peki der, ama bir şartla! Kimseye demiyeceksiniz. -Tamam! derler, söylemeyiz. Büyük veli, Allahü tealanın izni ile, bir anda ulaştırır onları Beytullah'a. Tavaf yapıp geri dönerler. Allah seni görüyor Bir gün de, gencin biri sorar bu zata: -Gözümü harama bakmaktan koruyamıyorum. Ne yapayım? Gence sorar: -Başkaları yanında da bakıyor musun? -Hayır. -Neden? -Onlar görürse, utanırım. -Evlat! buyurur, bilmiyor musun? Allahü teala seni her an görüyor. Genç, almıştır alacağını. Bir daha bakamaz harama. Eyvah ki eyvah! Talebesinden biri de, eşyasını gemiye yükleyip İstanbul'a gelir. Oradan Edirne'ye geçip, çıkar hocasının huzuruna. Hocası sorar: -Yolculuk nasıl geçti? -Çok şükür. Kazasız belasız geldik. -Peki, gemide namazlarını kılabildin mi? -Tamam kılamadım. -Neden? -Eşyalarım çalınmasın diye ayrılamadım. O zaman, -Eyvaah! Der mübarek. Keşke bütün eşyaların çalınsaydı da, bir tek namazın kazaya kalmasaydı. Ve ilave eder: -Unutma, namaz, en büyük ibadettir. Talebe almıştır alacağını. Artık ölse de, terketmez namazını.
.Kusuru kendinizde arayın
2003-11-12 01:00:00
Edirne'de yaşıyan bir veli daha var. Ömer Baba. Yıllarca islamın güzel ahlakını anlatmış insanlara. Yaşayışıyla da örnek olmuş bizzat. -Birine kızacaksanız, kendinize kızın! dermiş. Kusuru kendinizde arayın. Böyle yaparsanız rahat edersiniz. Bir gün, -Kardeşlerim! demiş. İki şeyi unutun, ama iki şeyi asla! -Onlar nedir? diye sormuşlar. -Yaptığınız iyilikleri ve size yapılan kötülükleri unutun buyurmuş. Ardından, -Hiç unutmıyacağınız şeyler de şunlardır buyurmuş: Ölüm ve günahlarınız. Kalkmayan çuval Olacak bu ya, Hırsızın biri yolunu şaşırır. Bir gece, girer dergahın ambarına. İçerde çuval çuval un vardır. Birini götürmeye niyetlenir. Kavrar bir çuvalı, ama kaldıramaz. Hatta oynatamaz yerinden. -Allah Allah! Der, ben bu kadar yükü rahat kaldırıyordum. -Neyse der. Biraz eksiltir çuvalı. Yine kaldıramaz. Az daha azaltıp, dener. Yine kaldıramaz. Çuval yere çakılmıştır sanki. Bir milim oynatamaz yerinden. İyice sıkılır canı. Yarısını boşaltır çuvalın. Netice değişmez. Kaldıramıyor musun? Şaşkınlık içinde kıvranırken, kapı açılır. Ömer Baba girer içeri. -Ne o evlat! der, kaldıramıyor musun? Bir dolu çuvalı kolayca kaldırır, koyar adamın sırtına. -Al götür! Der, ancaaak, bir daha ihtiyacın olursa, bana gel, ambara değil. Hırsız mahcup ve perişandır. Tövbe edip, müdavimi olur dergahın. * * * Sözleri çok tesirliymiş bu zatın. Bir gün talebesine sorar: -En akıllı insan kimdir? -Bilmiyoruz hocam. -En akıllı insan, Allahtan korkup günah işlemeyendir. Tekrar sorar -Peki en ahmak kimdir? -Buyurun hocam. -En ahmak olan da, günah işleyip kendini Cehenneme atandır.
.Takva böyle olur
2003-11-13 01:00:00
Edirne'yi nurlandıran gizli bir Allah dostundan bahsedeceğiz bu gün. Nureddin Baba'dan. Uzun yıllar islamiyeti anlatmış Edirneliler'e. 1432'de vefat etmiş. Kabri, Edirne'de, saat kulesi yanındadır. Menkıbeleri anlatılıyor o yörede. Biri şöyle: Bu zatın bir talebesi vardır. Genç, güzel ve yakışıklı. Üstelik takva sahibi. Ahlaksız bir kadın aşık olur bu gence. Peşinde dolaşır. Ama gencin haberi yoktur. Bir gece, delikanlı odasında ders çalışırken, çalınır kapısı. Açtığında bu kadını görür eşikte. -Buyurun, ne istiyorsunuz? Kadın bir şey demez. Acele içeri girip, kapıyı sürgüler arkadan. Genç şaşırıp kalır. Bilemez ne yapacağını. Şirret kadın Kadın ise şirrettir. -Ya dediğimi yaparsın der, ya da bağırır, rezil ederim seni aleme. Ama genç takva sahibidir. Allah'tan korkar. -Ahirette rezil olacağıma, dünyada olayım der. Aldırmaz bu tehdide. Yumar gözlerini, yalvarır Allah'a: -Ya Rabbi kurtar beni bu kadının şerrinden! Ben günaha girmek istemiyorum. Henüz gözlerini açmamıştır ki, kapı açılır. Hocası girer içeri. Öyle heybetlidir ki, o kadar olur. Bir tek nazar eder o kadına. O nazar kafi gelir ona. Korku ve mahcubiyetten bayılır. Olduğu yere yığılır. O nazarla kalbi değişmiştir. Ayılınca tövbe eder, sarılır ibadete. Öyle ki, parmakla gösterilen bir hanım olur iffette. Edep ve hayâ timsali. Ahiret derdi olanın Bu zat, inanılmaz derecede zühd ve takva sahibidir. Ahiret derdiyle dertlenmiştir. Kıl kadar ayrılmaz islamiyetten. Sevdiklerine, ölümü hatırlatır sık sık. -Ahiret derdi olanın, dünya derdi olmaz der. Dünya derdi olanın da ahiretten haberi olmaz. Bir gün de, -Mü'min, affedici insan demektir buyurur. Ve ilave eder: -Müsliman, ya hayır söyler, ya da susar. Zira iyi bilir ki, her nefesin bir hesabı var.
.Ördek de suda yüzüyor
2003-11-14 01:00:00
Edirne toprağını nurlandıran bir büyük zat: Şekmeti Mehmet Efendi. Türbesi, Orta Çukur mahallesi, Kız türbesi sokaktadır. Bir gün sorarlar bu zata: -Falan kimse su üstünde yürüyormuş. Ne dersiniz? -Hiç kıymeti yok. Ördek de suda yüzüyor, kurbağa da. Asıl hüner, islamiyyete göre yaşamaktır. Ve ilave eder: -Bir küçük günahı terk etmek, su üstünde yürümekten de kıymetlidir, havada uçmaktan da. * * * Bir yıl, bir grup talebesiyle hacca gider bu zat. Yolda küçük bir kızcağız görür. Üstü başı yırtık, perişan vaziyette. Yavrucak, yol kenarında ölmüş bir kuş görür. Eğilir onu alır. Belli ki rızık yapacaktır. Geri dönüyoruz Yaklaşıp sorar: -Evladım! Ne yapacaksın o kuşu? Kız, söylemek istemez önce. Israr edince mecbur kalır söylemeye. -Efendim! biz iki kardeşiz. Bir de annemiz var. Üç gündür açız. Babamız vefat etti. Gözleri yaşarır mübareğin. Döner yanındakilere: -Geri dönüyoruz! buyurur. Nasılsa nafile hacca gidiyorduk. Yol parasını verir kızcağıza. -Al yavrum! der. Bu parayı annene ver. Bir müddet bununla geçinirsiniz. Talebesine döner, -Evlatlarım! der. Onlar bu halde iken, bizim hacca gitmemiz uygun olmaz. Onları sevindirmek, nafile hac'dan daha sevaptır. O, beni görüyor Yine bir kış günü, sokakta birinin hizmetçisini görür. Sırtında tek bir gömleği vardır zavallının. Titremektedir soğuktan. Usulca yaklaşır. -Evlat! der. Efendine söyle de, sana bir palto alsın, olmaz mı? cevap şaşırtıcıdır: -Lüzum yok. O beni, benden iyi biliyor. Hem görüyor bu halimi. Mübarek fevkalade duygulanır. Öyle ki, bayılıp yere düşer. Ayıldığında, -Ey insanlar! Buyurur, Allaha tevekkül etmeyi, o hizmetçiden öğreniniz.
.Saadetlerin başı
2003-11-15 01:00:00
Edirne evliyasından bir gönül ehli zat var. Tütünsüz Baba. 1499'da vefat etmiş. Türbesi, Mevlana Kara Rüstem Gazi Camii yanındadır. Her veli gibi, tek derdi varmış onun da: Ahiret. Ahirette azaptan kurtulmayı düşünürmüş sadece. Yalnız kendisinin mi? Hayır, herkesin. Bunun için çırpınırmış adeta. -Ey insanlar dermiş sık sık. Dünya ve ahiret saadetlerinin başı, islamiyyete göre yaşamaktır. Peşinden de, -Unutmayın! dermiş. İslama tam uyan, dünyada da rahat eder, ahirette de. Malınız azalıyor Misafirsiz yemeğe oturmazmış. -Niçin? Diye soranlara, -Misafirle yenen yemekten, kıyamette sual olmayacak dermiş. Önüne gelene ikram edermiş. Öyle ki, yakınları akıl erdiremezmiş bu kadarına. -Üstad! demişler bir gün. İyi de, malınız azalıyor. Cevabı manidardır mübareğin: -Malım azalıyorsa, ömrüm de bitiyor. Bir zaman, kötü huylu bir kişi gelir gider bu zatın yanına. Sohbetten büyük zevk alır. Ancak bir müddet sonra sessizce ayrılır. Yazık oldu zavallıya Onun ayrılmasına çok üzülür mübarek. -Niçin bu kadar üzülüyorsunuz? Dediklerinde, -Nasıl üzülmiyeyim buyurur. O bizden ayrıldı, ama kötü huyları ayrılmadı ondan. Az daha bizimle olsaydı, kurtulabilirdi o kötü huylarından. * * * Bu zat da, diğer veliler gibi saklarmış kerametini. -En büyük keramet, istikamettir dermiş. -O nedir ki? Diye sormuşlar bir gün. -Doğru yolda, hiç sapmadan yürümektir buyurmuş. * * * Talebesine, -Meşguliyet nimettir der, mutlaka bir işle iştigal etmelerini emredermiş. Nitekim, -Evlatlarım! dermiş sık sık. Sizi, geçiminizi temin ederken görmek, cami köşesinde görmekten, bana daha sevimli geliyor
.Hırsızın tövbesi
2003-11-16 01:00:00
Bugün, Edirne evliyasından bir başka zatı anlatacağız. Veli Dede'yi. Kabri, Sabuni Mahallesinde, La'ri Camii karşısındaki bir dergahın bahçesindedir. 16'ncı yüzyılda yaşamış. Onu gören, Allahü tealayı hatırlarmış. Kerametleri anlatılıyor bu yörede. Biri şöyle: Bir gece, evine hırsız girer. Bir şeyler alıp götürmek ister. Ama hiçbir şey götüremez. Daha doğrusu eşyalar gelmez. En son mübareğin cübbesi ilişir gözüne. Çeker, ama onu da alamaz. Sanki bütün eşyalar oldukları yere yapışmıştır. Şaşırır kalır. Görülmemiş şey Hiç böyle şey görmemiştir ömründe. Çaresiz eli boş çıkıp gidecektir ki, Bir ses duyar ardından: -Evlat! Bir ihtiyacın mı vardı? Döner garip. Veli Dede'yi görür. Mübarek, cübbesini gösterir ona. -Al şunu! Der, hediyem olsun sana. Adamcağız titrek, ürkek adımlarla gider, tutar cübbeyi. Cübbe kolaylıkla gelir eline. Halbuki az önce, olanca kuvvetiyle asılmış, ayıramamıştı onu yerinden. İşte o zaman anlar bir evliya zatın evine girdiğini. Pişmanlık kemirir içini. Diz çöküp, tövbe eder huzurunda. Ertesi gün dergahta alır soluğu. Öyle yaşayın ki... Sözleri çok tesirliymiş bu zatın. Bir gün, -Kardeşlerim! Der, Allahü tealanın size nasıl davranmasını istiyorsanız, siz de Onun kullarına öyle davranın. Bir gün de, -Muvaffak olmanın sırrı ikidir buyurur. Biri, günah işlememek. Öbürü, insanlara iyilik etmektir. Ardından, -Öyle yaşayın ki der. Sizin yüzünüzden kimse Cehenneme girmesin. Nasihat isterler kendisinden. -Kardeşlerim! Buyurur, her şeyin başı, namazdır. Namazsız müslümanlık olmaz. Ve ekler: -Maksadı Allahın rızası olmayan, ahirette azaptan kurtulamaz.
.Günah ateştir
2003-11-17 01:00:00
Edirne toprağını nurlandıran bir başka veliden bahsedeceğiz bugün. Muhiddin Baba'dan. Vefatı, 1513. Gönül ehli bir kişi idi. Her işini islama uygun yapar, kaçınırdı günahın zerresinden. Sohbetlerinde, -Günah ateştir! Derdi. Bir gün, -Kardeşlerim! buyurdu. Bu dünya çabuk biter. Her günü "Son gün" kabul edin, her namazı, "Son namaz". Ölümden bahsederdi sık sık. Bir dersinde, -Ey insanlar! buyurdu. Ölüme hazırlanın. Şimdi ehli Cehennem kabirde yanıyorlar. Gözümüz görmese de, bu azaplar şimdi var. Ve şöyle devam etti: -Ahirette gidecek iki yer var. Cennet ve Cehennem. İkisi de sonsuz. Gözden perde kalkınca bu hakikat anlaşılacak. Çok pişman olunsa da, faydası olmıyacak. Neresi dökülüyor? Çok da cömertti mübarek. Geleni gideni çok olurdu. Hanesi geniş, fakat biraz eski idi. Bir gün hanımı, -Efendi! Dedi. Gelenimiz gidenimiz çok. Şu harap evimizi bir tamir ettirsek ha, ne dersin? Bak, her tarafı dökülüyor. Mübarek, manalı manalı baktı ve -Neresi dökülüyor? dedi. Göstersene! Kadın, -İşte bak! Diyecek oldu. Ama şaşırdı birden. Çok da mahcup oldu. Zira harap diye gösterdiği ağaç direk, "Altın" olmuştu. "Som altın". Işıl ışıl parlıyordu önünde. Allahın kudreti sonsuz Eee, bunu yaratan Allahü teala idi. Ama hiçbir veli, keramet göstermek istemez. Allahü tealadan utanırlar. Neyse. Kadın anladı hatasını. -Affet! dedi. Bir daha bir şey istemiyeceğim senden. Tekrar baktığında, "Ağaç" gördü direği. Muhiddin Baba'nın sohbeti çok tatlıydı. Bir gün, -Kardeşlerim! Buyurdu. Öyle yaşayın ki, ahirete gidince hiç mahcup olmayasınız. Ve ekledi: -İslamın emirleri bir reçeteye benzer. Tatbik eden rahat eder.
.Kendisini gizlerdi
2003-11-18 01:00:00
Bugün, bir başka veliden bahsedeceğiz. Şücaeddin Karamani'den... Kabri, Edirne'nin Debbağlar Mahallesindedir. İkinci Murad Han zamanlarında yaşamış bu yörede. Hal sahibi olsa da, gizlermiş kendisini. Ancak bir garip hadise, açığa çıkarır onu. Şöyle ki, Sultan İkinci Murad Han, bir gün abdest tazeliyecektir. Çıkar avluya. Ancak ayağı kayar birden. Tam düşecektir ki, biri peydah olur, tutar elinden. Düşmekten kurtulur. İyi de, kim tutmuştur kendisini? Bakınır etrafına, göremez kimseyi. Çağırır Edirne'nin bütün salih kimselerini. Bakar tek tek. Ama göremez aradığı zatı. İyice artar merakı. Bu sefer bütün Edirne halkını toplar. Gelenlere tek tek bakar. Sen tuttun elimden Şücaeddin Efendi halkın arasındadır. Sultan, bir bakışta onu tanır. -Sendin! der. Elimden tutan sendin! Hürmetle alır, götürür sarayına. -Bir arzunuz var mı? diye sorar ona. O, bir dergah ister sultandan. Murad Han, -Derhal! Der. Ve bir mescidle dergah yaptırır adına. * * * Bu zat, bir gün talebesine, -Evlatlarım! Der, ilim öğrenmek, amel etmek içindir. Amel edilmiyen ilim, vebaldir sahibine. Ve devam eder: -Bir kul ki, günah işlediğinde yüreği sızlamıyorsa, ölüm, mizan ve hesap aklına gelmiyorsa, hele korkmuyorsa kul hakkından, Allame de olsa, kurtulamaz azaptan. Namaz çok mühim Bir gece çok ibadet yapar. Sabaha yakın uyuyakalır. Uyandığında, güneş doğmuş, namaz kazaya kalmıştır. Başlar ağlamaya. Üzüntüsünden yatağa düşer. Yakınları ziyaretine gelirler. -Efendim! derler, neden bu kadar üzülüyorsunuz? Bile bile kazaya bırakmadınız ya. Sertçe bakar onlara: -Bilmez misiniz der, islamiyyet, namaz demektir. Bir vakit namazım kazaya kalacağına, bin defa ölmeği tercih ederim.
.Nurlu terzi
2003-11-19 01:00:00
Erzincan toprağını nurlandıran bir veli. Hayyât-ı Vehbî. Meşhur ismi Terzi Baba. Mesleği terzilik. Her iğne batırışta, Allah dermiş. Çekerken bir daha. Allah Allah Allah... Bir gün, gayet fakîr bir seyyâh gelir Erzincan'a. Öyle ki, paltosu görünmez yamadan. Çok eski, yırtık ve lime lime. Tamir ettirmek ister. Gezer bütün terzileri. Ama kabul etmez hiç biri. -İşimiz çok der, savarlar başlarından. Bir tanesi, Terzi Baba'nın dükkanını gösterir, -Şu terziye git! der. Ardından da güler... Garip gider, bulur Terzi Baba'yı. Kapıdan başını uzatıp, çekinerek sorar: Diker misin şu abayı? Hele içeri gir! -Hayhay! Der mübarek, hele içeri gir. Girince, kalkıp, yer gösterir. Hal hatır sorup gönlünü alır. Palto için de, -Merak etme! der, yaparız. Akşama alırsın. O gidince, paltoyu bir güzel yıkayıp temizler. Yamar, diker, tamir eder. Fakîr geldiğinde, -Palton hazır der. Lâkin adam tanıyamaz paltosunu. Çünkü yepyeni olmuştur. Sevinçle sorar: -Borcum ne kadar? -Borcun yok! -Nasıl? -Bana dua et, yeter. Garip ne diyeceğini bilemez. Açar ellerini, -Yâ Rabbi! diye yalvarır. Aç bunun kalbini. O anda açılır kalbi Dünya için Allah demem O günlerde, Bağdat'ta Mevlânâ Hâlid hazretleri, bir talebesini irşad için Anadolu'ya göndermiştir O zat, Bağdat'tan çıkar. Doğruca Erzincan'a gelir. Ve bulur Terzi Baba'yı. -Bak! der. Sana bir teklifim var. Dediğimi yaparsan, sana çok "menfaat" sağlar. Yapacağın iş, sâdece, "Allah" demek. Ama o, anında reddeder bu teklifi. Çünkü "Menfaat" kelimesinden, "Dünya menfaati" anlamıştır. Ve şu tarihi cevabını verir: -Ben dünya için Allah demem. O zat, -Anlamadın der. Allah demekle dünya sevgisinden kurtulacaksın. Terzi Baba, -O zaman tamam! Der. Kabul eder. Ve onun irşadiyle büyük devlete erer.
.Emanet kutu
2003-11-20 01:00:00
Ankara toprağını nurlandıran bir büyük evliya. Hacı Bayram-ı Veli. O devirde, yetim ve öksüz bir genç vardır. Kimsesiz. Alabildiğine saf ve temiz. Ankara'ya yakın bir köyde oturmaktadır Bu, bir gün askere çağrılır. Gidecektir ama, Babasından kalan birkaç parça bilezikle altını vardır garibin. Bunları emanet edecek hiç kimsesi yoktur. Düşünür, taşınır. Hacı Bayram hazretleri hatırına gelir. Öyle ya, ona teslim edebilir. Emanetleri bir kutuya koyar. Türbeye koşar. Mübarek ruhuna bir Fatiha okuduktan sonra, -Yâ hazret! Der, şu kutuyu şuraya bırakıyorum. Askerden dönünce alırım. Ve çıkar türbeden. O kadar rahattır ki, Müsterih olarak gider askere. Al alabilirsen! Askerliği bitince, döner köyüne. Ertesi gün, koşar türbeye. Bıraktığı emaneti alacaktır. O kadar saf ve temizdir ki, Acabası yoktur bu hususta. Girer türbeye, selam verir. Evet, kutu, koyduğu yerdedir. Türbedârı görür o ara. -Efendi baba! Şu kutuyu, ben koymuştum buraya. Şimdi alıyorum. Türbedâr, elini olumsuzca sallar. -Al alabilirsen! -Anlıyamadım? -Evlat! Ben onun yerini birkaç defa değiştirmek istedim de, yerinden bile kıpırdatamadım. Sen nasıl alacaksın ki? O böyle söylese de, Genç uzatır elini. Alır emânetini. Türbedar şaşkındır, genç sakin. Bu, normal bir şeydir onun için. Delikanlı, Hacı Bayrâmı çok severken, Şimdi aşıkı olur. *** Hacı Bayram-ı Veli, sözü tesirli bir zattır. Tevazudan sorarlar bir gün ona. Sorar onlara: -Siz huzur ister misiniz? -Elbette. -Öyleyse mütevazı olun. Çünkü, -Alçak gönüllü olan, dünyada da rahat eder, ahirette de. Ayrıca, -Tevazu, müminin zinetidir buyurur. Kimde varsa, onu süsler ve yükseltir.
.Günah işlemeyin!
2003-11-21 01:00:00
Edirne'de yaşayan bir Allah dostu. Hıdır Baba. Asırlar önce, bu yörede yaşamış. Kalpleri aydınlatmış. Günümüze kadar ulaşan nasihatları var Şöyle ki: -Günah işlemeyin! dermiş sık sık. Günah ateştir, sizi yakar. Bir gün de, -İnsan, hem kendine merhamet etmeli buyurmuş, hem de çocuklarına. Çocuğunu seven, ona önce dinini öğretir. Küçükten namaza alıştırır. Bir sohbette, -Ey insanlar! buyurmuş. Çocuğuna islamiyeti öğretmeyen anne baba, onun en büyük düşmanıdır. Çünkü: Onun Cehenneme yanmasına sebep olmaktadır. Yoksa siz de yanarsınız! Bir gün de, -Aman kardeşlerim! buyurmuş. Çocuklarınıza islamiyeti öğretin. Namaza alıştırın. Yoksa, ahirette siz de onlarla birlikte yanarsınız. * * * O devirde bir kadın, bir meyve bahçesinin önünden geçerken durur birden. Dikkatini çekmiştir meyveler. Olgunlaşmış, neredeyse düşmek üzeredirler. Ve sanki, -Al beni! ye beni! demektedirler kendisine. "Birkaç tane koparsam mı?" diye geçirir içinden. Şeytan da fit verir: -Kopar canım! bir şeycik olmaz! Hiç zahmet etme Uyar şeytana, asılır bir dala. Ama ne mümkün. Bir türlü kopmaz meyveler. Halbuki olgundurlar . Dokunmak kafidir almak için. Bir daha asılır. Olanca kuvvetiyle çeker. Ama nafile. Bir tane bile koparamaz. O dalı bırakır, başkasını çeker. Yine koparamaz. O ağacı bırakır, başkasını dener. Durum değişmez. Kopmamak için sanki inad etmiştir meyveler. Kadın şaşkın ve acizdir. O esnada biri gelir yanına. -Bacım! der, hiç zahmet etme. Bu bahçe, Hıdır Baba'ya aittir. Koparamazsın. Kadıncağız mahcup halde uzaklaşır oradan. Bu, iyi bir ders olur kendisine. Bir daha da tevessül etmez böyle bir işe.
.Sahte talebeler!
2003-11-22 01:00:00
Hacı Bayrâm-ı Velî'ye padişah bir ferman verir. Buna göre: Onun talebeleri, askerlik yapmayacak ve vergi vermeyecektir. Bu, iyi niyetle verilmiş bir fermandır. Talebe, kendini sırf derse verecek, başka şey düşünmeyecektir. Ancaaak, Kötü niyetli kimseler, bunu istismar eder. Bunu duyan, koşar medreseye. Talebe sayısı katlanarak artar. Medrese, sahte talebelerle dolar. Öyle ki, Bölgenin iktisâdî dengesi bozulur. Pâdişâh mecbur kalır. -Bana, talebelerin listesini ver! diye haber yollar bu zata. Büyük veli emir buyurur. Ankara'nın "Kanlıgöl" mevkiinde, bir çadır kurulur. Sonra da ilan eder: -Cümle talabelerim burada toplanalar! Büyük imtihan Haber alan, akın akın buraya akar. Büyük bir kalabalık toplanır. Ancak herkes merak eder. -Bizi niçin topladı? Derler. Nihayet çadırdan çıkar mübarek. Elinde koca bir bıçak. Seslenir o kalabalığa: -Ey beni sevenler! Ben bugün burada, talebelerimi kurbân etmek istiyorum. Canını benim için verecek varsa, girsin şu çadıra! Kalabalıkta bir uğultu başlar. Bir dalgalanma olur. Çadıra giren mi? Hiç yoktur. İki talebem varmış Derken, İki kişi çıkıp, ilerler. Biri erkek, biri kadın. Yürüyüp çadıra girerler. Büyük Veli, önceden bir koyun getirip koymuştur çadıra. Ancak bunu kimse bilmez. Çadıra girenler de. Vaktâ ki onlar çadıra girer. Hacı Bayram, o koyunu keser. Çadırdan taşan kanı görenler, feryad ederek etrafa kaçışırlar. İki dakikada boşalır meydan. Netice mi? Mübarek, o iki kişinin isimlerini yazıp gönderir padişaha. Ve şöyle yazar: -İki talebem varmış...
.Canımız üzüm ister'
2003-11-23 01:00:00
Bursa evliyalarından bir mübarek zat var. Üftade hazretleri. O, bir kış gecesi, talebesiyle sohbet etmektedir. Bir ara keser sohbeti. -Evlatlar! buyurur, canımız üzüm ister. Kim bulup da getirir? Talebeler şaşkınca birbirlerine bakar. Öyle ya, vakit gecenin bir yarısıdır. Yerlerde bir metre kar. Hem şiddetli tipi var. Şu anda imkânsızdır. Yani talebeler böyle düşünür. Ama biri hariç. Aziz Mahmud. O, böyle düşünmez. -Mâdem ki hocam istedi der, elbette bulmalıyız. Fırlar ayağa. -Baş üstüne hocam! derhal bulup getireyim. Peki, git getir! Üftade çok memnun olur. -Peki evladım, git getir buyurur. Diğerleri hayret içindedirler. -Nerden bulup getirecek? Derler. O mu? Takar sepeti koluna, düşer bağ yoluna. Çekirge'de onların bir üzüm bağları vardır. Kar tipi dinlemez, oraya varır. Şöyle bir bakar. Her taraf bembeyaz kar. Asmalar kar altında kalmıştır. Ama neresinde? -Bismillah! Deyip rastgele bir yer açar. Alttan salkım salkım üzümler çıkar. -Bu, hocamın kerâmeti der, doldurur sepeti. Sonra, Omuzlar onu, düşer yola. Kar, soğuk, karanlık vız gelir ona. Hocamın hürmetine Çünkü, Az sonra, dergaha varacak, hocasının duasını alacaktır. Bu, en büyük kazançtır. Derken bir çukur çıkar ününe. Adımını atar atmaz düşer içine. Derindir de. Eyvaah, şimdi ne yapacaktır? Çâresiz kalan ne yaparsa, onu yapar. -Ya Rabbi! diye yalvarır. Hocamın hürmetine beni kurtar! O anda bir ihtiyar belirir. Elini uzatıp, yukarı çeker. Çıkınca, göremez onu bir daha Sepeti omuzlayıp, varır dergaha. Kardan adam gibi girer içeri. Üftâde sorar: -Seni kim çıkardı o çukurdan. Büker boynunu: -Bilmiyorum. -O, Hızır'dı buyurur. Ve ona öyle bir dua eder ki, O Aziz Mahmud, Aziz Mahmud Hüdayi olur.
.Ezana hürmet
2003-11-24 01:00:00
Konya'yı nurlandıran bir büyük veli. Mevlânâ Celaleddin-i Rumi. Pek çok hasletleri var. Biri de şu: Ezanı işittiğinde, hemen diz çöküp dinlermiş huşu içinde. Talebesine de böyle yapmalarını emredermiş. -Ezana saygılı olun. O, islamın bayrağıdır dermiş. Ve bir vak'a anlatmış onlara. Hadise şöyle: Belh şehrinde, salih bir müslüman vardır. Ezana çok saygılıdır. Ne zaman ezan sesi işitse, anında işini bırakır. Ne olursa olsun. Bırakıp, diz üstü oturur. Ezanı hürmetle dinler. Sonunda salevat okur. Sonra kalkıp, namaza durur. Tabut havada kalır Bir ömür bu böyle gider Nihayet ömrü biter. Ve vefat eder. Techiz ve tekfini yapılır. Namazı kılınır. Sonra, Tabutunu omuzlayan cemaat, kabristana doğru yola koyulur. İşte o zaman enteresan bir şey olur. Şöyle ki; Tabut, eller üstünde giderken, Ezân işitilir birden. Fakat o da ne? Müezzin okuyunca ilk tekbiri, Tabut havada durur. Bir milim gitmez ileri. Cemaat şaşkına döner. Bu hal, ezan bitene kadar devam eder. Bitince, yürür tekrar. O kulumu incitmeyin Nihayet kabre varırlar. Defnini yaparlar. Cemaat içinde, hal ehli bir zat vardır. Kalp gözü açıktır. Gönlünü çevirir mevtanın kabrine. Vâkıf olur kabir ahvaline. Görür ki: Münker-Nekîr hiddetle gelir. Şiddetle suale çekerler: -Rabbin kim? Dinin nedir? O anda, Hak katından bir hitab erişir: -Ey melekler! Bu kulumu incitmeyin. O, benim ismime hürmet ederdi. Siz de onu hiddetle sorguya çekmeyin Şöyle biter hitap: -O, benim ismimi nasıl aziz tuttuysa, siz de onu aziz tutun
.İnsanlara hizmet
2003-11-25 01:00:00
Hazret-i Mevlana'yı çok seven biri vardı. Sohbetinden büyük zevk alırdı. Öyle ki, Bir an olsun ayrılmak istemezdi yanından. Hep onunla olmak isterdi. Ama devlet memuru idi. Çalışıyordu. Hep onunla olmak için, ayrılması gerekirdi işinden. Sordu Mevlana'ya: -Efendim ayrılayım mı vazifemden? Mevlana sordu: -Neden? -Hep sizinle olmak için. -Olmaz buyurdu. Vermedi izin. Ve bir menkıbe anlattı ona. Menkıbe şöyle: Hârun Reşîd devrinde, bir kişi vardır. Zâbıta âmirliği yapmaktadır. İşini mükemmel yapar. İstifa eder, ama... Zayıfları korur. Zalimleri korkutur. Sayesinde rahat eder müslümanlar. Hatta, Hızır aleyhisselamla sık sık birlikte olur. Bu, bir gün karar verir aniden. Ayrılır işinden. Maksadı mı? İnzivaya çekilmek. Kendini ibadete vermek. Görünüşte iyi bir şey. Öyle ya, devamlı ibadet edecektir. Eder de. Fakat bir konuda huzursuzdur. Çünkü Hızır aleyhisselamı artık göremez olur. Buna çok üzülür. Çok da merak eder. ? Ne hata ettim? -Acaba ne hata ettim? Der. Ve bir gece, rüyâda görür Hızır'ı. Hemen sorar: -Artık bana gelmiyorsun. Nedir sebebi? Buyurur ki: -"Ben sana geliyor idiysem, ibadetinden dolayı değildi ki. İnsanlara hizmet ediyordun. Sayende halk rahattı. Ama istifa ettin. İnsanlara hizmeti terk ettin. Yerine zalim biri geldi. Bozuldu halkın dirliği". Ve adam uyanır uykudan. -Eyvaaah! der. Anlamıştır hatasını. Koşar hükümdara, vazife ister. Ve tekrar başlar hizmete. İnsanlar huzura kavuşur. Kendi de Hızır'a
.İhlas nedir?
2003-11-26 01:00:00
Hazret-i Mevlana, talebesiyle sohbet ediyordu. Biri sordu: -İhlas nedir? Cevap bir cümle: -Her işi, Allah için yapmaktır. Ancak Mevlana'nın bir adeti vardı. Her şeyi, bir misalle anlatırdı. Talebe, böyle daha iyi anlardı. Buna da bir misal aradı. Ve bir menkıbe anlattı onlara. Menkıbe şöyle: Bir ilim talebesi vardır Nişâbur'da. Gayet fakir. Yetim ve kimsesiz. Olacak bu ya, Zengin bir tüccarla yolculuğa çıkarlar bir gün. Garibin gömleği yırtıktır. Elbisesi hayli eski. Ayakkabısı yoktu Ayakkabı mı? Ne gezer. Yalın ayak yürümektedir. Tüccar bunu farkeder. Onu sevindirmek ister. İlk fırsatta, bir çift pabuç alır ona. Ve devam ederler yollarına. Buraya kadar gayet iyi. Fakaaat, Adam rahat vermez, İkide bir ikaz eder garibi: -Dikkatli yürü! -Düzgün yerlere bas! -Sivri taşları atla! -Dikenleri dolaş! Ne yapsın garip. Peki der hepsine. Yapar her dediğini. Sıkar dişini, sabreder. Nereye kadar? İyi de, nereye kadar? Peş peşe gelmektedir talimatlar. Bu sözler, fena sıkmaktadır canını. Nihayet bir ikaz daha: -Sürüme ayağını! İşte burda sabrı taşar. Çıkarır pabuçları, atar önüne. Yalınayak yürümeye başlar. Zengin mi? -Hayrola! Der, ne oldu? Genç, döner ona. -Kusura bakma! Der, bir pabuç için mahkum olamam. Ve ekler: -Ben yıllardır yalın ayak yürürüm. Bana bu kadar şart koşan olmadı. Hazret-i Mevlana, bunu anlattıktan sonra, -Anladınız mı? buyurur. İyilik, ancak Allah için olur.
.Eden, kendine eder
2003-11-27 01:00:00
Allah adamlarından bir büyük zat. Muhammed Sıbgatullah... 1600'lü yıllarda, Hindistan'da yaşamış. Gönüllere feyiz saçmış. Bir gün sorarlar bu zata: -Kötü huylu insan nasıl olur? Cevap verir: -O, herkesi kötü bilir. Nankör ve merhametsizdir. Öyle ki, Kötülük yapmaktan zevk alır. Sonra bir menkıbe anlatır. Menkıbe şöyle: Vaktiyle iyi kalpli biri, çıkar evinden. Bir dostunu ziyarete gider. Yolda acıkır. Bir fırından ekmek ister. Ancak parasını evde unutmuştur. Ne yapsın. Söyler durumu: -Üzerime para almamışım. Sonra versem olur mu? Fırıncı, kötü huylu Fırıncı kötü huylu biridir. Merhametsizdir. İnanmaz adama. İçinden de: -Bıktım bu yalancılardan der. Bir ekmeğin içine zehiri doldurur, zavallıya verir. Bir şeyden haberi yoktur garibin. Zehirli ekmeği alıp ayrılır. Az ilerde rastlar genç birine. Askerliği bitmiş, dönüyormuş evine. Gencin çok aç olduğunu öğrenir. Ekmeğini ona verir. Gönül rahatlığıyla devam eder yoluna. O genç mi? Ekmeği yer, eve gider. Gider ama, Başlar zehirin tesiri. Zangır zangır titrer her yeri. Merak ve telaş Ev halkı merak ve telaş içindedir. Zira genç, ölüm döşeğindedir. Ne yapacaklarını bilemezler. Genç, son nefeslerini verirken, usulca mırıldanır: -Yolda ekmek aldım birinden. Ne olduysa, onu yedikten sonra oldu. Genç, o fırıncının oğluydu. Fırıncı, bunu duyunca başlar dövünmeye: -Eyvaah! O zehiri ben koymuştum ekmeğe. -Aah, ben ne ettim. Oğlumu kendi elimle zehirledim. Bin pişmandır. Ama ne fayda. Ne kadar pişmân olsa, Ne kadar üzülse de içten, Artık faydasız. Zira, geçmiştir iş işten...
.Münakaşa zararlıdır
2003-11-28 01:00:00
Hindistan evliyasından bir büyük veli. Abdülaziz Dehlevi... 1700'lü yıllarda, Hindistan'da yaşadı. Kabri, Delhi'dedir. Bir gün, sevdiklerine, -Münakaşa zararlıdır buyurdu. ve şunu anlattı: Vaktiyle bir genç medreseye gider. Gece demez, gündüz demez, çalışır, ama ilerliyemez. Hocası da bunun farkındadır. Bir gün yanına çağırır: -Evlat! Çok çalışıyorsun. Ama ilerliyemiyorsun değil mi? -Evet hocam. -Sebebini biliyor musun? -Hayır. Dinle öyleyse -Dinle öyleyse. Sen buraya gelirken, yolda biriyle münakaşa ettin. Kalbini incittin. Halbuki, kalp kırana feyiz gelmez. -Peki ne yapayım hocam? -Gidip af dileyeceksin. Affederse, ilerlersin. Genç, -Baş üstüne! Der. Ve gider. Bulur adamı, helallaşır. Birkaç günde, yüksek derecelere ulaşır. *** Bir gün de, Resulullah ile hazreti Ebu Bekir, birlikte iken yanlarına biri gelir. Ama hayâsızın tekidir. Resulullaha hakaret eder. Peygamberimiz sabreder. Hazreti Ebu Bekir de önce susar, ama, Sonra kızar, Cevap verir adama: Ey hayâsız! -Ey hayâsız! Utanmıyor musun? Allah'ın Resûlü'ne hakâret ediyorsun. İşte o zaman, Resûlullah ayrılır oradan. Sıddîk üzülür yaptığına. Koşar Resulün yanına. -Niçin ayrıldınız? -Ey kardeşim! O bize hakâret ederken, melekler bizimleydi. Ona, "Sen öylesin" derlerdi. Sen sinirlenip cevap verince, melekler gitti. Şeytan geldi yerine. Hazreti Sıddîk üzülür. Hem öyle üzülür ki bu yaptığına. O günden sonra, "Taş" koyardı ağzına. Niye? Lüzumsuz konuşmamak için.
.Dua almaya bakın
2003-11-29 01:00:00
Büyük islam alimi. Abdülhakîm Arvâsî... Bir gün, sorarlar bu zata: -Muvaffak olmak için ne yapalım? Cevap verir: -İki şey. Günahtan kaçın. Çok dua alın. Ve ilave eder: -Bir kulu sevindirmek, yüz senelik teheccüd sevabı kazandırır. Sonra şunu anlatır: Vaktiyle bir ateşperest, oğlunu evlendirmek ister. Düğün günü gelir. Çok koyun ve inek kesilir. Ocaklar yanar, yemekler pişer. Et kokuları mahalleye yayılır. Ancak evin bitişiğinde, müslüman, dul bir kadın yaşamaktadır. Hem de dört yetimiyle. Üç gündür açtırlar Hepsi de günlerdir açtır. Kadıncağız gider, düğün evinin kapısını çalar. Açılınca, ateş ister. Halbuki ateş için gitmemiştir. Belki yemek verirler diye ümitlenmiştir. Fakat adam ateşperesttir. Müslümanları sevmez. Kadının niyetini anlasa da, birşey vermez. Kadın, az sonra bir daha gider. Ateş ister Yine eli boş döner. Üçüncüde yine öyle. Ama ne olur bilinmez bu defa kadına acır. Hallerini anlamaya çalışır. İner dehlize, kulak verir. Yetimciğin duası Yetimciğin sesini işitir. -Anneciğim, ne olur, bir daha gidiver. Belki bu sefer birşey verirler. Kadın ağlamaklıdır. -Üç defa gittim yavrum! Artık utanıyorum. Adam duyar bunu. Kalbi sızlar. Bir mükellef sofra hazırlatıp, gönderir evlerine. Dehlize iner yine. Konuşmaları dinler. Yetimlerin en küçüğü dua eder: -Yâ Rabbi! O nasıl bize ikram ettiyse, sen de ona ikram et. İmanla şereflendir. Ardından, -Âmiiiin sesleri yükselir. İşte o anda, ateşperestin kalbi değişir. Söyler şehadeti. İmanla şereflenir. Eee, ne demiş büyükler. -Sadaka, belayı önler. Ama, Dua, kaderi değiştirir..
.Kibirli hükümdar
2003-11-30 01:00:00
Allah adamlarından büyük alim ve veli. Veliyyullah Dehlevî... Bu zat, bir günkü dersinde; -Kibir felakettir buyurur. Ve bir menkıbe anlatır. Menkıbe şöyle: Vaktiyle bir padişah vardır bir ülkede. Kibirli mi kibirli. Bu, bir gün azametle biner atına. Avanesini de alır yanına. İhtişamla giderken, karşısına biri çıkar. Eski elbiseli bir ihtiyar. Yaklaşır, sultana selam verir. O, gururundan almaz selâmını. Yürüyüp giderken, seslenir ihtiyar: -Dur! Seninle bir işim var! Durur ve ona doğru döner: -Ne var, ne istiyorsun? Seninle bir işim var! -Seninle bir işim var! Mağrur sultan, bakar ki kurtuluş yoktur. Mecburen sorar: -Benimle ne işin var? -Gizlidir, az eğil bana. Eğilince, fısıldar kulağına: -Ben Azrail'im! Sultan bunu duyunca, fena bozulur. Eli ayağı soğur. Dizinin bağı çözülür. Kekeliyerek rica eder: -Biraz mühlet ver. Gidip ailemle görüşeyim. -Olmaz! der melek, vermez izin. Ve alır rûhunu, beklemeksizin. * * * Melek, oradan ayrılır. Aynı kıyafetle salih bir müslümanın yanına varır. Selamün aleyküm -Selamün aleyküm! -Aleyküm selaaam! -Ey müslüman! Seninle bir işim var! -Hay haaay! Baş göz üstüne. Kim olduğunu sormaz bile. Melek tanıtır kendini: -Ben Azrailim! -Ooo hoş geldiniz, Ben de sizi bekliyordum. Ve rica eder: -Ne olur, çabuk olun. Bir an önce beni Rabbime kavuşturun. Melek sorar: -Ruhunu nasıl almamı istersin? -Namaza durayım. Secdeye gittiğimde ruhumu alın. Melek, -Peki der, bekler. O, secdeye inince, Ruhunu kabzeder.
.Anne baba hakkı
2003-12-01 01:00:00
Allah dostlarından bir büyük veli. Eşrefzâde Bursavî... Bir gün şöyle buyurdu: - Anne baba, evladından razı olursa, Allahü teala da, o evlattan razı olur. Ve şunu anlattı: Biri sordu Resûlullaha: - Annem yaşlandı. Aklı da azaldı. Bütün hizmetlerini yapıyor, sırtımda taşıyorum. Hakkını ödemiş olur muyum? Cevap: - Olmazsın. - Neden ya Resulallah? - Çünkü annen, yaşamanı isteyerek sana hizmet etti. Sen ise, ne zaman ölecek diye bekliyorsun. Ve bir menkıbe anlattı: Şöyle ki: Bir kimsenin babası, birden felç olur. Bütün hizmetlerine oğlu bakar. Aylar yılları kovalar. Bakmaktan bıkınca Derken iyice bıkar. Önce severek yaptığı hizmetler, zor gelir artık. Kendi kendine, - "Götürüp, ıssız bir yere bırakayım" der. Ve bir gece, Sırtlar adamı, sessizce çıkar evden. Gider ıssız bir dağa. Başlar yer aramağa. Babası anlar niyetini. Ve seslenir: - Evladım, üzme kendini. Ve bir yer gösterir. - Şuraya bırak beni! Oğlu şaşırır. Ne diyeceğini bilemez. Ben de böyle yapmıştım! Tereddüt içinde kıvranırken, Açıklar adam: - Ben de vaktiyle bu yere bırakmıştım babamı. Ve anlatır: - Benim babam da felç olmuştu. Yıllarca ona bakmıştım. Sonra, senin gibi, ben de usanmıştım. Ve bir gece, sırtımda getirip, tam bu yere bırakmıştım. Ve ilave eder: - Eee, kim ne ekerse, onu biçer. Bu sözler, ok gibi saplanır oğlunun yüreğine. Tekrar sırtlar, götürür evine. Ama bin pişman olarak. Ve ağlayarak. Yalvarır Allaha: - Ya Rabbi affet beni. Yapmıyacağım bir daha. Bu, iyi bir ders olur ona. Artık ölünceye kadar, Ona çok iyi bakar.
.Cennet komşusu...
2003-12-02 01:00:00
Allah dostlarından biri Pîr Alî Aksarâyî... Bu zat, bir gün sevdikleriyle sohbet ediyordu: Şöyle buyurdu: - Cennet, anaların ayağı altındadır. Ve ilave etti: - Allahü tealanın rızası, anne babanın rızasına bağlıdır. Onlara "üf" bile demeyiniz! Ve bir menkıbe anlattı onlara. Menkıbe şöyle: Mûsâ Nebi, Hak tealaya sorar: - Ya Rabbi, Cennette benim komşum kim olacak? Hak teala buyurur: - Falanca beldede, falanca kasap. Bunu öğrenince, gider o beldeye. Arar, sorar. Evini öğrenip, kapıyı çalar. Kasap, onu tanımamaktadır. Ama güler yüzle karşılar. Hoş geldiniz! - Hoş geldiniz! diyerek, içeri alır. Baş köşeye oturtur, iltifat eder. Hal hatır sorar. Sonra, izin isteyip mutfağa varır. Önceden pişirdiği eti alır. Küçük kücük lokmalara ayırır. Tavanda asılı bir zembil vardır. İndirir yavaşça. Musa Nebi, dikkatle takip etmektedir. Bakar ki, zembilin içinde yaşlı bir kadın var. Çok ihtiyar, pîr-i fâni. Bezini değiştirir Etini yedirir. Tekrar yerine asar. Odaya döndüğünde, sorar Musa Nebi: Zembildeki kim? - Zembildeki kim? - Annem. - Onu indirip ne yaptın? - Bezini değiştirdim. Karnını doyurdum. Tekrar yerine astım. - Çok güzel. Ama bir şeyi merak ettim. - Buyurun? - Hizmet bitince, bir şeyler mırıldandı. Duyamadım. - Dua etti. - Ne dedi? - Ya Rabbi, oğlumu Musa Peygambere komşu et, dedi. Ben de amin dedim. - Her gün böyle dua eder mi? - Evet. Mûsâ aleyhisselam çok memnun olur. Ve tanıtır kendini. - Kardeşim! Musa benim. Seni tebrik ederim. Cenab-ı Hak, annenin duasını kabul etti. Ve bizi Cennette komşu eyledi.
.Örnek kardeşler
2003-12-03 01:00:00
Allah adamlarından bir büyük zat. Ulu Arif Çelebi... O anlatıyor: Nakledildiğine göre, Vaktiyle birbirini çok seven iki kardeş vardır. Büyüğü Halil. Küçüğü İbrâhim. Halil, evli çocuklu. İbrahim bekârdır. Ortak bir tarlaları vardır bunların. Ne mahsul çıkarsa, iki pay ederler. Bununla geçinip giderler. Bir yıl, yine harman yaparlar buğdayı. İkiye ayırırlar. İş kalır taşımaya. Halil, bir teklif yapar: - İbrahim! Ben gidip çuvalları getireyim. Sen buğdayı bekle. ? Peki abi! - Peki abi! Ve Halil gider. O gidince, düşünür İbrahim: - Abim evli, çocuklu. Daha çok buğday lazım onun evine Böyle der ve, Kendi payından bir miktar atar onunkine. Az sonra Halil çıkagelir. - Haydi İbrahim! Der, önce sen doldur da taşı ambara. - Peki abi! İbrahim, kendi yığınından bir çuval doldurup düşer yola. O gidince, Halil'i düşünür bu defa: Der ki: - Çok şükür, ben evliyim, kurulu düzenim var. Ama kardeşim bekâr. O, daha çalışıp, para biriktirecek. Ev kurup evlenecek. Halil İbrahim bereketi Böyle düşünerek, Kendi payından atar onunkine birkaç kürek. Velhasıl biri gittiğinde, öbürü, kendi payından atar onunkine. Bu, böyle sürüp gider. Ama birbirlerinden habersizdirler. Nihayet akşam olur. Karanlık basar. Görürler ki, bitmiyor buğdaylar. Hatta azalmıyor bile. Hak teala bu hali çok beğenir. Buğdaylarına bir bereket verir. Öyle ki, Günlerce taşır, bitiremezler. Aksine çoğalır buğdayları. Dolar taşar ambarları. Bugün "Bereket" denilince, bu kardeşler akla gelir. Halil İbrahim bereketi...
.Bizi Allah kurtarır"
2003-12-04 01:00:00
İslam büyüklerinden bir Allah dostu. Ziyâeddîn Nahşebî... Bir derste, talebeye, - Evlatlarım der. İnsan dara düştüğünde, Allaha yalvarmalıdır. O, dua edenleri sıkıntıdan kurtarır. Ve bir vak'a anlatır onlara Hadise şöyledir: Vaktiyle üç kişi, bir yolculuğa çıkarlar. Bir dağda akşam olur. Gecelemek için bir yer ararlar. Bir mağara görür, oraya sağınırlar. Olacak bu ya, Dağdan koca bir kaya yuvarlanır. Mağaranın ağzını kapatır. İçerde kalırlar. Açmayı denerler. Ama ne mümkün. Kaya tonlarca ağırlıktadır. Bir milim oynamaz. Çaresizdirler Yapılacak tek şey vardır: Dua etmek. Onlar da bunu yapar. Bir tanesi, - Arkadaşlar! Der. Bizi buradan ancak Allah kurtarır. Gelin, iyi işlerimizle Ona yalvaralım. Ve şöyle yalvarır: - Yâ ilâhî! Benim çok yaşlı annem babam vardı. Pir-i fani idiler. Onları doyurmadıkça yemezdik bizler. Bunu, senin rızan için yaptıysak, kaldır bu musibeti üstümüzden. O anda bir hareket olur. Kaya biraz aralanır. Ama dardır, çıkamazlar. Bu defa ikincisi yalvarır: Allahtan kork! - Yâ ilâhî! Komşumuzun çok güzel bir kızı vardı. Onunla buluşmayı çok isterdim. Ama o reddederdi. Sonra bir kıtlık oldu. Bize muhtaç oldular. Bunu fırsat bilip onlara erzak verdim. Kıza, "Haydi" dedim. O, "Allahtan kork" dedi. Vazgeçtim. Senin rızan için vazgeçtimse, bizi kurtar. Bir hareket daha olur Kaya az daha aralanır. Ama yine dardır, çıkamazlar Bu sefer üçüncüsü el kaldırır: - Yâ ilâhî! Amele tutmuştum. Birisi ücretini almadan gitti. Ben onun parasını nice zaman çalıştırdım. Öyle ki, yüzlerce koyun birikti hesabına. Gelip ücretini isteyince, koca bir sürüyü verdim ona. Bunu, senin rızan için yaptıysam, bizi kurtar. O anda taş biraz daha kayar. Artık çıkmaya müsaittir. Çıkar ve kurtulurlar.
.Hac sevabı kazandı
2003-12-05 01:00:00
Allah adamlarından büyük alim ve veli. Abdurrahim Bursavî... Bir gün gelir derse. Şunu anlatır talebesine: Abdullah bin Mübârek, hacca gider bir sene. Hac bitince, bir rüya görür. Şöyle ki: Gökten iki melek iner. Hasbihal ederler. Biri sorar diğerine: - Bu sene, hacca gelen kaç kişi? - Altıyüzbin. - Kaçının haccı kabul oldu? - Hiçbirinin. Ama Şam'da biri var ki, o, hac sevabını kazandı. - Kimdir o? - Ali bin Muvaffak. İbni Mübarek, rüyanın burasında uyanır . O zatı bulmak için Şam'a yollanır. Şu zatı tanır mısınız? Sorar ahaliye: - Ali bin Muvaffak'ı tanır mısınız? - Evet. - Evi neresi? - Şurası. Gider, çalar kapıyı. Anlatır rüyasını. Ve rica eder: - Söyle şu işin aslını. Sana hac sevabı kazandıran iş nedir? O anlatır: - Ayakkabı tamircisiyim. Otuz yıldır hacca gitmek isterim. Bu sene yol parasını tedarik edip, hacca niyetlendim. Ama gidemedim. - Neden? Çünkü bir komşum vardı, gâyet fakir. Bir gün evine gittim. Odada et kokusu hissettim. "İkram et de yiyelim!" Takıldım kendisine: - Et pişiyor galiba. İkram et de yiyelim. Aah! Demez olaydım. - Neden? Çünkü garip, başladı ağlamaya. Ve şöyle anlattı: - Çocuklar üç gündür aç. Günlerce iş aradım, bulamadım. Yol kenarında, ölü bir hayvan gördüm. Zarûret kadar kesip eve getirdim. Pişen, o ettir. Bunu öğrendim. Sızladı yüreğim. Düşündüm ki, "Buna yardım edeyim". Yol parasını verdim ona. Ne buyurulmuş: - Bir muhtaca yardım etmek, nafile ibadetten daha sevaptır. Ben de öyle yaptım. Abdullah bin Mübarek bunları dinler. - Çok iyi yapmışsın der. Ve ağlayarak çıkıp gider.
.Öfke, aklı örter
2003-12-06 01:00:00
Allah dostlarından bir büyük veli. Abdülazîz Dehlevî... Bir gün "Öfkelenmek"ten bahseder. Buyurur ki: - Öfke, aklı örter. Ve bir menkıbe anlatır. Hadise şöyle: Hükümdar Me'mun, akşam eve gelir. Emreder hizmetçiye: - Bana yemek getir! Hizmetçi: - Baş üstüne! Der. Emri ifa eder. Daha doğrusu edemez. İnsanlık işte. Çorbayı getirirken ayağı kayar. Devirir çorbayı. Hem de sultanın üzerine. Sultan hiddetlenir Hükümdar hiddetlenir. Bağırır hizmetçiye. Hattâ dövmek için fırlar ayağa. Ama dövemez. Hizmetçi buna meydan vermez. Nasıl mı? O, hiddetle ayağa kalkınca, Hizmetçi ikaz eder: - Bir dakika sultanım! Acele etmeyin. Dinin emri üzre amel edin. Hükümdar duraklar: - Nasıl? - Bakın efendim, Hak teâlâ buyuruyor ki: "Takvâ sâhibi kullar, öfkelenmezler". Sultan biraz teskin olur. - Peki! Der. Ben de öfkelenmiyorum. Geçer, oturur hemen. Vazgeçer dövmekten. Ayetin devamı var Hizmetçi devam eder: - Sultanım! Ayetin devamı var. - Söyle nedir? - Allahü teala buyuruyor ki: "Onlar, kusurları affederler". Hükümdar az daha yumuşar. Öfkesini yener. - Peki öyleyse der. Ben de affettim. Ancak hizmetçi çok akıllıdır. Devam eder konuşmaya: - Sultanım! İş bitmedi. - Daha ne var? - Hak teala buyuruyor ki: "Biz, ihsan edenleri çok severiz". Sultan başlar gülmeye. Huzur dolmuştur içine. Bir kese altın getirtir. Verir hizmetçisine.
.Dua almaya bakın!
2003-12-07 01:00:00
Allah adamlarından gönül ehli bir veli. Şemseddîn-i İznîkî... Bir günkü sohbetinde, - Dua almaya bakın! Buyurur. İnsan, dua alarak Allaha yakın olur. Ve bir menkıbe anlatır. Hadise şöyle: Evliyâ-yı kirâmdan, bir büyük zat var. Ubeydullah-ı Ahrâr. Bu zatın gençliğinde bir adeti vardır. Şöyle ki, Her görüştüğünden dua ister. Kim olursa olsun. Bir gün, buğday satın alır birinden. Parasını ödeyip ayrılır. Ama bir şeyi unutmuştur. Dua istemeyi. "Eyvah, dua istemedim" - Eyvaaah! Der. Ben o kimseden dua istemedim. Belki onun duasındaydı seadetim. Geri döner hemen. Hem de üç günlük mesafeden. O köye gider tekrar. O köylüyü arar. Çalar kapısını. Köylü, onu görünce telaşlanır. Merakla sorar: - Hayrola arkadaş! Yoksa bozuk mu çıktı buğdaylar? Mübarek sakindir. - Hayır! Buğdayda problem yok. - Öyleyse? - Bir şeyi unutmuşum. - Neyi? - Dua istemeyi. Adam anlamaz. - Nasıl yani? Duayı unutmuşum - Bak kardeşim. Ben her görüştüğüm kimseden dua isterim. Bu, benim adetimdir. Senden istemeyi unutmuşum. Köylü şaşkındır. Tekrar sorar: - Yani sen, sırf bunun için mi geri döndün? - Evet. - Hem de üç günlük yoldan? - Evet. - İyi de, ben cahil biriyim. Bırak dua etmeyi, yüz yıkamayı bile bilmem. - Olsun. Sen yine de dua et. Köylü açar ellerini. Yalvarır: - Ya Rabbi! Aç bunun kalp gözünü. Meğer mübarek biriymiş. Kabul olur duası. Hem de o an. Hace Ubeydullah'ın açılır kalp gözü. Henüz oradan ayrılmadan.
.Yoksa yanarsınız!
2003-12-09 01:00:00
Molla Halîl Si'rîdî... Hal ehli bir veli. Bir gün, - Kardeşlerim! buyurur. İslam alimlerini tanımasaydık, halimiz ne olurdu? Onların sayesinde hakkı batıldan ayırdık. Bizi küfürden kurtardılar. Ve ilave eder: - Müminler, Cennette kavuşacakları nîmetleri bir bilseler, o anda kendilerinden geçer, sokakta oynarlardı. Ve şunu anlatır: *** Bilâl-i Habeşî, bir gün mescit içinde oynamaya başlar. Hazret-i Ömer, onu görüp çok şaşırır. Zira mescitte Resulullah da vardır. Yaklaşıp fısıldar: Mescitte oynanır mı? - Ya Bilal! Ne yapıyorsun? Hiç mescitte oynanır mı? Ama o aldırmaz. Devam eder oynamaya. Hatta, ona Resulullahı gösterir: - Bak! der, mescidin sahibi işte orada. Bana ancak o karışabilir Bunu hazret-i Ömer'e söyler. O hazret-i Ömer ki, gadabıyla meşhurdur. Ona bunu söylemek yürek ister. Ama o söyler işte. Çünkü kendinde değildir. Hazreti Ömer anlar durumu, üstelemez. Gider, Resulullaha arz eder. Efendimiz onu çağırırlar. - Ya Bilal! Az önce ne yapıyordun? - Oynuyordum ya Resulallah. Sevinçten oynuyordum - Sebep? - Sevincimden. Rabbime, bir ihsanından dolayı teşekkür ediyordum. - Nedir o şey? - Ya Resulallah! Allahü teala sana her şeyi verdi. Ama bir şeyi vermedi. - Nedir o vermediğ bir şey ya Bilal? - Hidayet... Bu, senin elinde olsaydı, önce akrabanı imana getirirdin. Onlardan sıra bile gelmezdi bana. Ama bakın, kendi akrabaların seni inkar ederken, Rabbim bana imanı nasib etti. Sana inandım. Aşığın oldum. Hem de Habeşli bir köle iken. Ve şöyle bitirir sözünü: - Bu, Rabbimin ihsanı, ya Resulallah! Onun için oynuyordum. Lütfen bağışlayın. Bu sözler, Resulullahın hoşuna gider. Tebessüm ederler. Hazret-i Ömer'e döner, - Bırak ya Ömer! buyururlar. Bırak oynasın!..
.Muvaffak olmak için
2003-12-10 01:00:00
Büyük İslam âlimi ve şanı yüksek bir veli. Abdülhakîm Arvâsî... Derslerinde imanı anlatırmış ekseri. Sık sık şöyle dermiş: - Allah, bir kula iman vermişse, ona her şeyi vermiştir. Eğer iman vermemişse, hiçbir şey vermemiştir. Bir gün; - Ey cemaat! buyurmuş. Muvaffak olmanın sırrı, günah işlememektir. Çünkü günah işleyene Allah yardım etmez. Ve şu menkıbeyi anlatır: Bir gün hazreti Ömer, ordu tertîb eder. Cihada sevkeder. Ordu komutanı Sa'd bin Ebî Vakkâs'tır. Ancak düşman çok güçlüdür. Bunun için, kazanmak güçtür. Düşmandan korkma! Halîfe, bir mektup yazar, gönderir komutana: - Ya Sa'd! Düşmandan korkma. Allahtan kork. Askerin arasında günah işleyen varsa, at onu ondudan. Yoksa sana imdad-ı ilahi erişmez... *** Bir gün de, Bizzat hazret-i Ömer, bir kaleyi muhasara eder. Ama kale düşmez. Uğraşırlar, didinirler. Yine düşüremezler. Sonunda hazret-i Ömer gadaba gelir. Toplar askerini huzuruna. - Ey gaziler! Bu kale, çoktan düşmeliydi. Düşmediğine göre, aramızda muhakkak bir günah işleyen var. Herkimse, vazgeçsin o günahtan. Gaziler çok üzülür. Hatta ağlaşırlar. Suçlu benim! Herbiri kendinde arar bu hatayı. Nihayet erlerden biri öne çıkar. Halini halifeye açıklar: - Suçlu benim! Sorar halife: - Ne günah işledin? - Bu gece teheccüde kalkmıştım. Karanlıkta misvakımı bulamadım. Misvaksız aldığım abdestle namaz kıldım. Lütfen affedin. Hazret-i Ömer, - Peki evladım! Der. Tövbe et, bir daha terk etme bu sünneti. Mücahit er, - Baş üstüne! Der. Tövbe eder. Sonra mı? İlk hücumda kale düşer. Hem de hiç zorlanmadan...
.Gönlü kırık olun!
2003-12-11 01:00:00
Şâh Kubâd-i Şirvânî, bir mübârek zât. Tesirli sözleriyle yön vermiş insanlara. Bir vaazında, - Kardeşlerim! Buyurmuş. Dikkat edin. Müslümanın, gönlü kırık olması lâzım. Allah, göğsü kabarık insanları sevmiyor. Başı önünde olanları beğeniyor. Ve misaller vermiş bu hususta. Biri şöyle: Sahâbeden biri, bir harpte salınarak yürür. Heybet ve azametle. Resûlullah, onu böyle görür. - Bu, doğru değil! derler. Peşinden de, - Ama harpte caizdir buyururlar. *** Yine Huneyn harbinde, İslam ordusu, onbin mücahittir. Bu, o gün için büyük bir kuvvettir. Bir anlık gaflet İşte mücahitler, bu muazzam kuvveti görürler. Bir an için gaflete düşer, - Bu ordunun önünde kim durabilir? derler. Yani biraz böbürlenirler. Ama ikaz tez gelir. Düşmanın karşısında dağılırlar. Hem de henüz ilk anda. Kısa bir bozgun yaşanır. Resulullah mı? O, bir milim ayrılmaz yerinden. Hatta, atını mahmuzlayıp, sürer düşmana. Hem de tek başına. Hazreti Alî ardından yetişir. Atının dizginine yapışır, - Gitme yâ Resûlallah! der, hazretine zarar gelir. Onun bu ricasıyla durur. - Ben Abdullah'ın oğlu Muhammed'im. buyurur. Tek başıma da olsa giderim. Bir milim gerilemez Bir milim bile gerilemez. O sırada hazret-i Abbas da yetişir. O, sesi gür bir kişidir. Nida eder gazilere: - Ey Resûlün eshâbı! Nereye gidersiniz? Bakın burada yalnız kaldı Peygamberimiz. Gaziler bu sesi duyar, - Biz n'apıyoruz? Deyip hemen toparlanırlar. Anlamışlardır hatalarını. Tevazuya bürünürler. Kırık kalple saldırırlar bu kere. Ve yardım gelir. Kavuşurlar zafere. Evet, Allah, göğsü kabarık olanları sevmiyor. Başı önünde olanları beğeniyor. Ve onlara yardım ediyor.
.Dünya, mümine zindan
2003-12-12 01:00:00
Abdülvehhâb-ı Gâzî, Allah dostu bir velidir. Nasihati tesirli. Bir gün, şu hadis-i şerifi okur. - Dünya, mümine zindan, kâfire Cennettir. Sonra izah eder: - Dünyâ, mümine zindandır, Cennetteki yerine göre. Kâfire Cennettir, Cehennemdeki yerine göre. Ve bir menkıbe anlatır: Bir gün, Abdülkâdir-i Geylânî, Kıymetli bir elbise giyer. Cins bir ata biner. Sırtına muhteşem bir şal alır, çıkar yola. Heybet ve saltanatla giderken. Onu, bir Yahudi görür birden. Kendisi ise perişan haldedir. Sırtında bir denk çalı diken. Ölmüştür bitkinlikten. Onu böyle görünce, geçer atının önüne. Dur ya imam! - Duuur! Diye seslenir. İman durunca, sorar: - Ey Gavs! Sizin Peygamberiniz, "Bu dünya mümine zindan, kâfire Cennettir" demiş. Öyle mi? - Evet. - Peki, bu doğru mu? - Elbette. - Nasıl doğru olur? Bir kendi haline bak, bir de bana. Yani sen şu saltanatınla zindandasın? Ben de şu perişan halimle Cennetteyim öyle mi? Mübarek iner atından. Mecbur kalmıştır keramet göstermeye Sağ kolunu ona doğru uzatır - Bak! Ne görüyorsun? Gavs-ı azam Cennette Yahudi, kol ağzından baktığında Cenneti görür. Gavs-ı azam da içinde oturmaktadır. Sorar İmam: - Şimdi söyle. Ben burada nerdeyim - Zindandasın. Sonra, sol kolunun içini gösterir. - Ne görüyorsun? - Cehennemi. Ve titremeye başlar. Dehşet sarar içini. Zira Cehennemde yanarken görmüştür kendisini. Gavs-ı azam sorar: - Sen burada nerdesin? - Cennetteyim. Ve yapışır ellerine. - Vallahi doğru o söz. Biz burada Cennetteyiz. Sizler zindanda. Ve haykırır şehadeti. İman eder. Kazanır sonsuz saadeti.
."Dua et, zengin olayım"
2003-12-13 01:00:00
Ubeydullah Hakkârî... Büyük âlim, evliyâ. Bir gün, - Ey insanlar! buyurur. Allahtan her şeyin hayırlısını isteyin. Israrcı olmayın. Çünkü vermesi mi hayırlıdır, vermemesi mi? Onu biz bilemeyiz. Ve şu menkıbeyi anlatır: Asr-ı saadette bir kişi vardır. Adı Sa'lebe. Bu, bir gün Resulullaha gider. Dua ister: - Ya Resulallah! Dua et zengin olayım. Efendimiz ikaz ederler: - Hayırlısını iste. Sa'lebe: - Hayır der. Dua et, zengin olayım. Bıktım fakirlikten. Eyvaaah! Resulullaha "Hayır" demek küfürdür. O, bu sözüyle küfre düşer zaten. Hayırlısını iste! Efendimiz, ikinci defa ikaz eder: - Hayırlısını iste. O diretir: - Dua et, zengin olayım. Efendimiz yine merhamet eder. Son kere ikaz ederler: - Bak! Ben peygamberim. Dua edersem, kabul olur. Ama ola ki sen sıkıntıya girersin. Hayırlısını iste. Ama o, söz dinlemez. - Dua et, zengin olayım. Eh, kendi istemiştir. Resulullah dua buyurur. Zengin olur. Malları katlanarak artar. Öyle ki, sürülerini almaz olur ağıllar. Ve zekât farz olur Şehir dışında bir çiftlik açar. Artık namazlara da gelmez olur. Ve o sene zekat farz olur. Resulullahın emriyle zekat memuru gider. Sa'lebeden zekat ister. Ancak o, - Bir düşüneyim der. Memur gider, dolaşır, tekrar gelir Ama Sa'lebenin niyeti bozuktur. - Ne zekatı! der: Siz düpedüz haraç istiyorsunuz. Ben bu malı sizin için mi kazandım? Ve mürted olur, yıkar ahiretini. Sonsuz ateşe atar kendini. Memur döner. Durumu arz eder. Hazin cevap: - Sa'lebeye yazıklar olsun!
.Sıhhatinizi koruyun!
2003-12-14 01:00:00
Hasan Hamdi Efendi... Hal ehli bir velidir. Nasihati tesirlidir. Bir sohbetinde, - Kardeşlerim! Buyurur. Sıhhatinize dikkat edin. Sıhhati korumak, dinimizin emridir. Ve şu menkıbeyi anlatır: Peygamber Efendimiz, Rum imparatoru ile mektuplaşırlardı. Hediye gönderirlerdi birbirlerine. Bir gün yine Heraklius'tan bazı hediyeler gelir. Hepsi de kıymetlidir. Ama farklıdır biri: Hekim!.. Heraklius, bir doktor göndermiştir bu defa. Bu kişi Resulullahın huzuruna gider. Ve arzeder: "Hastalarınıza bakacağım" - Efendim, İmparator beni size hizmet için gönderdi. Burada istediğiniz kadar kalacağım. Hastalarınıza bedava bakacağım. Resulullah memnun olur. - Hoşgeldiniz buyurur. Sonra emreder eshaba. Ona bir ev verirler. Her gün nefis yiyecekler getirirler. Adam yer, içer, hasta bekler. Ama gelen olmaz. Günler, hatta aylar geçer. Kimse uğramaz. Artık canı sıkılmaya başlar. Gider, arzeder Resulullaha: - Efendim! Buraya hizmet için geldim. Çok da rahat ettim. Ama bugüne kadar tek bir hasta gelmedi. Sıkılmaya başladım. Ve izin ister: Gidebilir miyim? - Müsaadenizle gidebilir miyim? Efendimiz tebessüm ederler: - Sen bilirsin! Daha kalırsan, sana hizmet ederiz. Gidersen, uğurlar olsun. Ama şunu bil ki, yıllarca da kalsan, sana hasta gelmez. - Neden? Çünkü eshabım hasta olmaz. - Hiç mi hasta olmazlar? - Evet. - Anlamadım. Nasıl yani? - Dinimiz, bize hasta olmamak yolunu göstermiştir. - Nedir o? - Birincisi, eshabım çok temizdir. İkincisi, Acıkmadan sofraya oturmaz, doymadan kalkarlar...
.Pişmanlık ateşi
2003-12-15 01:00:00
İmam-ı Gazali "rahmetullahi aleyh" Büyük islam alimi. O anlatıyor: - Günah işlenince, kalbe siyah bir leke gelir. Bu lekeyi, tek bir şey temizler. - Nedir o? - Pişmanlık ateşi. *** Resûlullah buyurdu: - Öyle kul vardır ki, günâhı sebebiyle Cenneti kazanır. Ebhap sorar: - Bu, nasıl olur? Buyurur ki: - Günâhına öyle pişman olur ki, o günahı silinir. Sevap yazılır yerine. Hatta, Şeytan bile hayret eder. - Keşke onu günaha sokmasaydım der. *** Ve şu menkıbeyi anlatır: Allah beni affeder mi? İsrâiloğulları zamanında bir kişi vardır. Fasık olup, her işi günahtır. Ama bir gün pişman olur. Tövbe etmek ister günahlarına. Düşünür ki: - Pek çoktur günâhım. Tövbe etsem, affeder mi Allahım? Gider, sorar bir alime. - Doksandokuz kişi öldürdüm. Tövbe etsem kabul olur mu? - Hayır! Kızar, onu da öldürür. Gider başka alime. Sorar aynı durumu: Tövbem kabul olur mu? - Yüz kişiyi öldürdüm. Tövbem kabul olur mu? - Olur. Ama terket bu diyarı. Falan köye git. İyidir insanları. Hemen tövbe eder. Sonra, o köye doğru yola çıkar. Ama yarı yolda biter ömrü. Vefat eder. Azap ve rahmet melekleri, ruhunu götürmeye gelirler. Ama ihtilafa düşerler! Zira iki taraf da, - Bu mevta bize ait demektedir. Hak tealaya arz ederler. Ferman gelir: - Ölçün iki tarafı. Nereye daha yakın? Ölçerler. İyi köye, bir karış daha yakındır. Durum anlaşılır. Ruhunu rahmet melekleri alır.
.İhlasla amel et!"
2003-12-16 01:00:00
İmam-ı Gazali "rahmetullahi aleyh" Büyük islam alimi. Bir gün, "İhlas"tan sorarlar bu zata. Şu bilgileri verir: Hak teâlâ buyurdu: - İhlâs, sırrımdır benim. Onu, dostlarımın kalbine yerleştiririm. Muâz bin Cebel der ki: - İhlâsla amel et. Az da olsa, eder kifayet. Ebû Süleymân der ki: - İhlâsla iş yapan, kurtulur. Tek murâdım budur. Rüyada sordular birine: - Hak teâlâ ne yaptı amellerine? Dedi ki: - Allah için yaptıklarım beni karşıladı. Hatta yoldan ihlasla bir taş kaldırmıştım. O bile defterimde vardı. Ama, Bin altın değerinde bir sadaka vermiştim. Onu göremedim. Ve arzettim: - Yâ ilâhî, o hayrım yoktur mîzânımda. "Gönderdiğin yerdedir" Denildi ki: - Gönderdiğin yerdedir. Arama burada. Hatırladım hemen. Onu verirken biri görmüştü. Sevinmiştim içimden. *** Ve şu menkıbeyi anlatır: Bir kişi cihâd için, harbe gider. Yolda ucuz bir heybe görür. Şöyle düşünür: - Şunu alayım. İlerde satıp, para da kazanayım. Ve alır. Ama rüya görür o gece. İki melek yere inerler. Biri, diğerine: - Bu gaziler Allah için cihada gidiyorlar. İsimlerini tek tek yaz. Sonra o kimseyi gösterir. O, ticarete gidiyor - Ama şu hariç. O, ticarete gidiyor. Adam üzülür - Ben de Allah için cihada gidiyorum. - Peki ama, niçin aldın o heybeyi? - İlerde satıp, biraz kâr edecektim. O melek, diğerine, - Yaz öyleyse der. Bu, hem cihada gidiyor, hem de ticarete. Rüyanın burasında uyanır. Anlar hatasını. Niyetini düzeltir. Atar kalbinden bu kâr faslını.
.İhlas çok mühim
2003-12-17 01:00:00
İmam-ı Gazali hazretleri anlatıyor... İsrâiloğulları zamanında, bir abid vardır. Bir gün ona gelip derler ki: - Ey abid! Filan yerde bir put var. İnsanlar ona tapıyorlar... Çok üzülür. İçerler. O putu kırmak için yola düşer. Halis niyetle giderken, şeytan çıkar önüne. Ama insan kılığında. - Arkadaş! Nereye böyle? - İlerde bir put varmış. Onu kıracağım. - Bırak canım. Başka işin yok mu senin. - Hayır, mutlaka kırmalıyım onu. Şeytan yol vermez. - Vazgeç. Sen onu kırsan bile yenisini yaparlar. Dinlemez, devam etmek ister. Ama şeytan, önüne geçer. Geçemezsin buradan! - Hayır! Geçemezsin buradan! - Geçerim! - Geçemezsin! Kavgaya tutuşurlar. Abid, onu kaldırır, yere vurur Şeytan, bakar ki iş fena. Geçer başka oyuna. - Bir dakika. Sana mühim bir şey diyeceğim. - Söyle. - Bak, sen fakir birisin. O putu kırmakla ne geçer eline? Yastığının altına, her sabah, iki altın bırakayım, al kullan. Vazgeç bundan. Altın lafını duyunca, kalbi döner. Kendi kendine, - Doğru der. Altınların birini kendime sarfederim. Öbürünü bir muhtaca veririm. Vazgeçip, eve döner. Sabah kalktığında, İki altın vardır yastığının altında. İkinci gün de alır altınları yastık altından. Memnundur hayatından. Altınlar çıkmayınca Amaaa, Üçüncü gün çıkmaz altın. Neşesi kaçar. Baltayı kaptığı gibi evden çıkar. Aynı yerde yine şeytan çıkar önüne. - Dön geri! - Dönmem! - Gidemezsin! - Giderim! Kavgaya tutuşurlar. Ama şeytan galip gelir bu kere. Abidi kaldırıp, vurur yere. Abid şoktadır. - Pekala. Sen kazandın. Ama nasıl oldu bu? Şeytan açıklar: - Önce niyetin halis idi. İhlaslı insanlara bizim gücümüz yetmez. Şimdiyse nefsin için gidiyordun. Onun için mağlub oldun.
.Ölüm nedir?
2003-12-18 01:00:00
Bir gün, İmam-ı Gazali hazretlerine sordular: - Ruhun, bedene olan bağlılığının sona ermesidir. Başka zaman sordular. Şöyle cevap verdi: - Bir evden, bir eve göç etmektir. Ve ilave etti: - İnsan, ölmekle yok olmaz. Hayat bulur. Sordular yine: - Ecel vakti değişir mi? - Değişmez. - Öleceği yer? - O da değişmez. Sonra şu vak'ayı anlattı: Azrail aleyhisselam, zaman zaman Süleyman Peygambere gider, sohbet ederlerdi. Bir gün gitti yine. Baktı, bir adam var yanında. Melek, dikkatle baktı! Dikkatle ve sertçe baktı ona. Bu bakıştan korktu adam. Melek gidince, yalvardı Süleyman Nebi'ye. - Ne olur, emret rüzgara. İletsin beni uzak bir diyara. Peygamber sordu. - Neden? - Melek bana çok sert baktı. - Baksın, ne olacak. - Çok korktum. Herhalde canımı alacak. Süleyman Peygamber, - Peki buyurdu. Emretti rüzgara: - Götür bunu Hindistan'a! Rüzgar, - Baş üstüne! dedi. Ve onu Hindistan'a iletti. Niçin sert baktın? Birkaç gün sonra, Azrail aleyhisselam yine geldi ziyarete. Sohbet ettiler. Bir ara sordu Süleyman Peygamber: - Geçen gelişinde bir adam vardı yanımda - Evet. - O senden çok korkmuş. - Neden? - Sert bakmışsın yüzüne. Niçin öyle baktın? - Onun ruhunu almak için emrolunmuştum. - Alsaydın ya. - Ama Hindistan'da alacaktım. Onu burada görünce şaşırdım! - Onun için mi öyle baktın? - Evet. - Sonra? - Emir üzere Hindistan'a vardım. Onu orada görüp, ruhunu teslim aldım.
.Gören, aşık olurdu
2003-12-19 01:00:00
Ebû Bekr-i Ebherî... Gönül ehli bir veli. Yüzü çok nurluymuş bu zatın. Gören, aşık olurmuş. Bu zat, bir gün çıkar evden. Bir bezzaz dükkanının önünden geçerken, Bir çocuk, onu görür. Ve aşık olur o anda. Babası yoktur dükkanda. Hiçbir şey düşünmeden çıkar hemen. Düşer bu zatın peşine. Dükkanı ve herşeyi unutmuştur. Sanki mıknatısa tutulmuştur. Çekilir gayri ihtiyari. Birazdan gelir babası. Onu göremeyince sorar komşulardan: Çocuk nereye gitti? - Nerde bizim oğlan? - Bir ihtiyarın peşinden gitti. - Niçin? - Bilmiyoruz. Hiddetlenir bu defa.. - Peki, ne yöne gittiler? - Şu tarafa. Hışımla çıkar dükkandan. Hızla gidip, yetişir arkalarından. Tutup çeker oğlunu. Bağırır, çağırır. Dövüp, hakaretler eder. İte kaka geri getirir dükkana. Mübârek zat da görür bu hali. Çok üzülür tabii Ertesi gün, Kıymetli bir hediye alır. Adamın dükkanına varır. - Selamün aleyküm! - Aleyküm selam! Özür dilerim - Efendi! Sizden özür dilemeye geldim. - Estağfirullah. - Bu gece hiç uyuyamadım. - Neden? - Çocuk dayak yedi benim yüzümden. Ve devam eder: - Sizi de üzdüm bu arada. Ve takdim eder hediyeyi. - Lütfen kabul buyurun. Hakkınızı da helal edin. Adamcağız şaşırır. Ne diyeceğini bilemez. Mahcubiyetten terler. - Aman efendim ne zahmet ettiniz. Çok duygulanmıştır. Eli ayağına dolaşır. Gözleri yaşarır. - Efendim! Kabalık eden benim. Siz özür dilersiniz. Hayran olur ahlakına. Talebesi olur o an. Ve artık ayrılmaz yanından...
.Başarının sırrı!
2003-12-20 01:00:00
Timur Han... Dünya çapında bir devlet adamı. Ve büyük kumandan "rahmetullahi aleyh." Bir gün, biri sordu ona. - Bu başarınızı neye borçlusunuz? - Karıncaya. - Efendim? - Karıncaya borçluyum. - Hiçbir şey anlamadım. - Karıncayı örnek aldım kendime. - Nasıl yani? - Anlatayım. Ve başındam geçen şu hadiseyi anlattı: - Gençliğimde bir savaşa girmiştik. Aslında kuvvetliydik. Ama yenildik. Ordumuz perişan oldu. Herbirimiz bir tarafa dağıldık. Moralim sıfırdı artık. Karıncanın azmi Bir duvar dibinde çöküp kaldım. Perişandım. Ne yapacağımı düşünüyordum ki, Bir karınca ilişti gözüme. Baktım, ağzında koca bir buğday tanesi. Duvara tırmanıyor. Belli ki, duvardan aşıracak onu. Ama başaramıyordu. Yarı yola kadar tırmanıyor, aşağı düşüyordu. Tekrar tırmanıyor, yine düşüyordu. Hiç yılmıyordu. Merak edip saydım. Tam yetmiş defa tırmandı. Hepsinde de aşağı yuvarlandı. Ama yılmadı. Sonunda başardı Yetmiş defa düşmesine rağmen, vazgeçmedi hedefinden. Ne azim vardı onda! Ne kararlılık! Ama başardı sonunda. Bu azmine hayran kaldım. İbret ve ders aldım, Dedim ki: - Karınca kadar da olamaz mıyım? O günden sonra, yılmadım bir işte. Alimlere sorarak başladım işe. Onların duasını aldım. Rabbime dayandım. Ona güvendim Çalıştım azimle, Başardım. Tabii Allahın izniyle...
.Neşeli köle!
2003-12-21 01:00:00
Şakîk-i Belhî "rahmetullahi aleyh"... Büyük alim ve veli. Belh şehrinde yaşıyordu. Gençliğinde ticaret yapıyordu. Kıtlık oldu bir ara. Bu, büyük dert oldu insanlara. Suratlar asık, kimse gülmüyordu. Bir gün, bir köle gördü. Neşeli ve gülüyordu. Yaklaştı ona. - Selamün aleyküm! - Aleyküm selam! - Bakıyorum neşelisin. - Elhamdülillah! - Hayret! Bu kıtlıkta, herkesin suratı asık. Sen neşelisin. Nedir hikmeti? - Benim, zengin bir efendim var. Merhametli ve cömerttir. Niye dert edeyim ki? Tevekkül böyle olur Şakik bu cevabı aldı. Şöyle düşündü: - Aman ya Rabbi! O, bir kula güvenip böyle rahat ediyor. Benimse, o kadar tevekkülüm yoktur Rabbime. *** Önceleri, gençlerin reisiydi. Bir gün mecusilerin tapınağına girdi İçerde bir genç, ateşe tapınıyordu. Yaklaşıp sordu: - Buna niçin tapıyorsun? - ....... - Allaha iman et ki, kurtulasın. - ....... Genç kalktı. Cevap olarak ona bir tokat attı. Şakik çok üzüldü. Çıkıp gitti. Çok ağlayıp, tövbe etti. Aynı gün çıktı Belh'ten. İlim tahsiline başladı hemen. Kalbime işledi Yıllar sonra, büyük bir alim ve veli olup, döndü evine. O tapınağa geldi yine. İçerde yaşlı biri ateşe tapıyordu. Yaklaşıp ikaz etti onu: - Ona tapma! - Peki! - Müslüman ol! - Hayhay! Ve şehadet getirip müslüman oldu. Şakik sordu: - Yıllar önce bir genç vardı burada. O yaşıyor mu? - Evet. O benim. - Öyle miii? O zaman iman etmemiştin. Neden? - O zaman sözün tesir etmemişti. - Ya şimdi? - Sözlerin kalbime işledi...
.Zenginin teklifi
2003-12-22 01:00:00
Şakîk-i Belhî "rahmetullahi aleyh"... Büyük alim ve veli. Sevdiklerinden çok zengin biri vardı. Bu, bir gün geldi bu zatın huzuruna. Selam verip oturdu yanına. - Efendim! Bir istirhamım var. - Buyurun! - Estağfirullah. Malumunuz, bir hayli malım var. - Evet. - Sizinse pek yok. - Evet. - Acizane düşündüm ki, her ihtiyacınızı ben karşılayayım. Bu arada duanızı alayım. Tabii izin verirseniz. Şakik hazretleri memnun oldu. - Olabilir. Bir şartla olur Sonra ekledi: - Ama bir şartla. - Hayhay. Nedir şartınız? - Bana garanti vermelisin. - Nasıl? - Bak kardeşim, bugün çok malın var değil mi? - Evet efendim. - Amaaa, bana verince malın azalırsa? - ...... - Veya hırsız gelir, bütün malını çalarsa? - ....... - İleride bir hatamı görüp, bu fikrinden vazgeçersen, - ...... Yahut ölürsen - Yahut da ölürsen! - ....... - Bu gibi durumlarda ben nafakasız kalırsam, o zaman ne olacak? Bana bu hususlarda bir teminat verirsen, teklifini kabul ederim. Zengin şaşırmıştı. Bir şey diyemedi. Şakik devam etti: - Şu an benim rızkımı öyle kerim bir zat veriyor ki, bütün bu hususlarda bana kefildir. Her canlının rızkını verir. Hazinesinde hiç eksilme olmaz. Kullarının günahları sebebiyle rızıklarını kesmez. Ve O, hiç ölmez. Vaadinden de dönmez. Ve sordu zengine: - Şimdi söyle bana. Böyle bir Sahibim varken, Onu bırakıp, başkasına gitmekliğim kulluğa şakışır mı? Zengin, anlamıştı hatasını. Büktü boynunu. - Özür dilerim. Hata ettim. Ve elini öpüp, ayrıldı huzurdan.
.Nasihat eder misiniz?
2003-12-23 01:00:00
Şakîk-i Belhî "rahmetullahi aleyh"... Büyük veli. Harun Reşid, ne zaman sıkılsa, bu zata gider. Nasihatiyle ferahlarmış. Bir gün yine gider, çalar kapısını: - Selamün aleyküm Efendi Baba! - Aleyküm selam! - Nasihat almaya geldim. - Safa geldin. Buyur içeri. Oturur, sohbet ederler. Sonra, Hazret-i Şakik, başlar nasihate: - Ey Harun! Aldanma bu dünyanın malına. Bunlarla övünmeye değmez. Ve bunu bir misalle anlatmak ister. - Ey halife! - Buyurun efendim! - Farzet ki, bir çölde yalnız kaldın. - Evet. Hiç suyun yok - Bir damla suyun yok. - Evet. -Günler geçti. Susuzluktan yanıyor için. - ....... - Sonunda ölecek hale geldin. - ....... - O sırada biri gelse yanına. Elinde bir testi serin su. - ....... - O su için, servetinin yarısını istese, verir misin? Halife hemen cevap verir: - Elbet veririm. Ben ölürken serveti ne yapayım. Şakik devam eder: - Pekâlâ, suyu içtin ve kandın. Ölümden de kurtuldun. Amaaa. - Aması ne? Sancıdan kıvranıyorsun - Bu sefer de o suyu atamıyorsun. - ....... - Sancıdan kıvranıyorsun. - ...... - Neredeyse öleceksin. Bu defa da biri gelse yanına. Seni bu sıkıntıdan kurtarmak için, servetinin diğer yarısını istese, verir misin? - Tabii, seve seve. Ben ölürken lafı mı olur servetin. Şakik bakar halifeye: - Ey Harun! Bütün servetinin değeri işte bu kadar. Bir içimlik su. Bununla övünmeğe değer mi? - Değmez efendim Halife, çok duygulanır. - Allah razı olsun der. Ve elini öpüp ayrılır.
.Bir ilim sevdalısı...
2003-12-24 01:00:00
Hakîm-i Tirmizî "rahmetullahi aleyh" Büyük hadis imamı. Daha çocukluğunda ilim sevdası başlar onda. İki de arkadaşı vardır. Onlar da ilme sevdalıdır. Üçü de ilim öğrenmenin yolunu ararlar. Bir gün yine buluşur, bunu konuşurlar. - Ne edelim? Ne yapalım? Ve karar verirler. - Sefere çıkalım. - Tamam mı? - Tamam. Hakim, koşar annesine. - Anneciğim! - Söyle evladım. - Ben sefere çıkacağım. - Neden oğlum? - İlim öğreneceğim. Beni kime bırakıyorsun? Annesi üzülür. - Oğlum ben hastayım, biliyorsun. Beni kime bırakıp gidiyorsun? O böyle deyince, - Peki anne der, vazgeçer. Ama ilim aşkı silinmez kalbinden. Arkadaşları çıkıp giderler. O, tenhalarda gözyaşı döker. İçli dualar eder: - Ya Rabbi! Bana yardım et. Ben ilim öğrenmek istiyorum. Ağlar, ağlar, ağlar... Gözyaşları sel olur akar. İşte o anda, biri peydah olur yanında. Nurani bir ihtiyar. - Evladım! Niçin ağlıyorsun? - Arkadaşlarım ilim için gitti. Ben burada cahil kaldım. Bak ne diyeceğim Elini şefkatle koyar omuzuna. - Bak yavrum, ne diyeceğim. - Buyur amca. - Sana, ben ilim öğreteyim. İster misin? Hakim hoplar sevincinden. - Sahi mi? - Evet, ister misin? - Çok isterim. Ve derse başlarlar. O nurlu zat her gün muntazaman gelir. Ona ders verir. Hakim, muradına ermiştir. Hem hocası ayağına gelmiştir. Kim olduğunu da bilmez. Sonra öğrenir. Ama üç sene geçer tam. Kimmiş biliyor musunuz? Hızır aleyhisselam!..
.Ahlâksız kadın!
2003-12-25 01:00:00
Hakîm-i Tirmizî "rahmetullahi aleyh"... Evliyâdan bir kişi. Allahtan çok korkardı. Titizlikle kaçardı her günahtan. Hem de ne kaçmak. Nasıl mı? Şöyle: Hakîm, henüz gençtir. Güzel ve yakışıklıdır. Olacak bu ya, bir kadın, gönlünü kaptırır ona. Devamlı peşinde dolaşır. Bir gün onu yalnız görüp, usulca yaklaşır. - Merhaba! Mübarek dönüp bakar ki, genç bir kadın. Cilveler yapıyor kendisine. Birden kan sıçrar beynine. Cevap vermeden, hızla uzaklaşır. Gelir evine. Peş peşe koşarlar Lâkin kadın, inada bindirir işi. Bırakmaz peşini. Başka bir gün, Hakîm, yalnız başına çalışırken bağında, gidip dikilir yanında. O, görür görmez genç kadını, tahmin eder maksadını. Acele çıkar bağdan. Kadın da arkasından. O hızlandıkça, kadın da hızlanır. Bakar ki yetişecek, koşmaya başlar. Kadın da koşar. O önde, kadın arkada bir süre koşarlar. Çok da yorulurlar. Nihayet Hakîm'in bir hendek çıkar önüne. Çok da derindir. Atlanacak gibi değildir. Hakîm, her şeyi göze alır. Atlar, ayağı kırılır. Günahtan kurtulur Ama kurtulur günahtan. Aradan uzun yıllar geçer. Yaşı seksenlere ulaşır. Bir gün, bu hadiseyi hatırlar. Nefsinin şöyle dediğini duyar: - O kadının dediğini yapsaydın ne olurdu sanki! Sonra tövbe ederdin. Birden toparlanır. - Eyvah! Ben neler düşünüyorum! Çok üzülür, utanır kendinden. Uykuları kaçar. Günlerce ağlar. Ve ayıplar kendisini. - Ey nefsim! Sen ne alçakmışsın! Yanar, kavrulur pişmanlık ateşiyle. İşte bu pişmanlık ve bu gözyaşları ile, Öyle çok yükselir ki, O kadar olur. Çok yüksek derecelere kavuşur.
.Kimseye kızmazdı
2003-12-26 01:00:00
Allah dostu bir kişi. Hakîm-i Tirmizî "rahmetullahi aleyh" Kimseye kızmazdı. Her sıkıntıda, kusuru kendinde arardı... *** Nitekim bir gün, en yeni elbisesini giyip çıkar evden. Cuma namazına gidecektir. Birkaç talebesi de vardır yanında. Az sonra bir sokağa girerler. O sokakta kötü huylu bir kadın vardır. Şirret mi şirret. Bir evin ikinci katında oturmaktadır. Bu zata da düşmanlığı vardır. Arkasından konuşur. Gıybetini yapar. Bir kötülük yapmak için fırsat kollar. Ve o gün, görür onu pencereden. İşte fırsat düşmüştür! Hemen bir fenalık düşünür. O, kendini suçlar Bulur da. Az önce çamaşır yıkamıştır. Pis sularla doludur leğen. Kaçırmaz fırsatı. Mübarek zat, tam alttan geçerken, kapar leğeni, devirir birden. Baştan aşağı ıslanır mübarek. Peki kızar mı? Hayır. Hatta başını kaldırıp da, - Kim yaptı? diye bakmaz bile. Aksine kendini suçlar. Talebeleri kadına kızacak olurlar. İzin vermez. Suçlu benim Yalvarırlar: - Lütfen izin verin, haddini bildirelim şu edepsize. - Hayır olmaz! - Neden? - Bu iş ondan gelmedi ki. - Kimden geldi? - Rabbimden. - Nasıl? - İnsanlar, bir vasıtadır ancak. İşi asıl yapan, yaptıran, Allahtır. - Yani? - O dilemeseydi, o kadın yapamazdı bunu. - ...... - Evet, ben bir günah işlemişim ki, bu musibet geldi bana. Ve ilave eder: - Kızacak biri varsa, o da benim... Biz aciz kullarız. Rabbimizden ne gelirse razıyız.
.Hıristiyan genç
2003-12-27 01:00:00
Büyük alim, yüksek velî. Abdülhalık Goncdüvânî... Bir gün talebesiyle sohbet etmektedir. Bir ara, kapı açılır. Bir genç, edeple girer içeri. Oturur diz üzeri. Mübarek, dönüp bakar gence. İç alemini görür hemence. Evet, genç Hıristiyandır. Belinde zünnar vardır. Ama müslümandır zahiren! Az sonra kalkar ayağa: - Bir şey sorabilir miyim? - Tabii, buyurun. - "Müminin firasetinden sakınınız! Çünkü o, Allahın nuruyla bakar". Bu söz, hadis midir? - Evet. - Peki, sırrı nedir? Çıkar zünnarını! - Sırrı odur ki, belindeki zünnarı çıkarasın ve müslüman olasın. Genç birden şaşırır. Ama renk vermemeye çalışır. - Anlamadım. - Ey genç! Belindeki zünnarı çıkar ve müslüman ol! - Ne demek istiyorsunuz? Bende zünnar mı var yani? - Evet var. - Aman, Allah korusun. Yok bende öyle şey. Mübarek gülümler. - Hırkanı çıkarır mısın. Genç kızarır, bozarır. Çıkarmaya mecbur kalır. Evet, belinde zünnar vardır. Üzülür, renkten renge girer. Mahcubiyetten terler. İşte o anda, değişir kalbi birden. Atar zünnarını üzerinden. Sıra bizde Şehadet getirir, kurtulur küfürden. Mübarek, döner talebesine. - Evlatlar! O, kesti zünnarını. Sıra bizde. Çocuklar birbirlerine bakarlar. İzah eder mübarek: - O, maddi zünnarını kesti. Kurtuldu şirkten. - ....... - Biz de kalbimizde olanı keselim. - O nedir ki? - Kibir. - ......... - Biz de kibir zünnarını kesip, gizli şirkten kurtulalım. O anda, bütün talebeye bir hal olur. Çıkar kalplerinden kibir, gurur. Tertemiz olurlar. 'Gizli şirk'ten kurtulurlar.
.Beni babamdan iste!"
2003-12-28 01:00:00
Ahmet bin Hadraveyh "rahmetullahi aleyh"... Bir Allah dostu. Belh şehrinde yaşadı. Belh hükümdarının bir kızı vardır o devirde. Adı Fâtıma. Takva sahibidir. Allah dostlarına çok sevgisi vardır. Ahmed bin Hadraveyh de bekârdır. Kız, onun halini öğrenir. Biriyle haber gönderir: - Beni babamdan iste! O kabul etmeyince, başkasını gönderir: - Allah rızası için beni babamdan iste! Bu defa kabul eder. Ve gidip babasından kızı ister. Nişan, düğün, evlenirler. Köpekler de bayram yapsın Bir gün, mübarek bir zat gelir evlerine. Yahyâ bin Muâz-ı Râzî. Fatıma öyle çok sevinir ki, evini şamdanlarla donatır. Onlarca koyun kestirip, ziyafet verir ahaliye. Bir de merkepleri vardır. Rica eder beyine: - Bu merkebi de keselim? - Neden hatun? - Eee, bir Allah dostu gelmiş hanemize. Bizim için bayram. İsterim ki, köpekler de bayram yapsın. Ve merkep kesilir. Kelpler de nasiplenir... *** Bu zâtın hânesine, hırsız girer bir gece. Ama götürecek bir şey bulamaz. Eli boş giderken, tatlı bir ses işitir. - Evlat! Dönüp bakar ki, nur yüzlü bir zat. Şefkatle sesleniyor kendisine - Gitme! Gel, birkaç rekat namaz kılalım. Hırsızlıktan evliyalığa.. Ve ekler: - Sabah bir şey gelirse, onu veririm, götürürsün. Hırsız, büker boynunu. - Pekâlâ! Abdest alır. Sabaha kadar ibadet ederler. O sabah, zengin biri gelir. Bu zata "İkiyüz elli altın" verir. O da, hırsıza verir bunları. Hırsız mı? Şaşkındır, perişandır, bin pişmandır. Tövbe edip, girer hizmetine. Sohbetlerinde olgunlaşır. Evet, birşeyler çalmak için girmiştir bu eve. Ama, kalbini çaldırmıştır!..
.Tevazu, büyüklük alameti!
2003-12-29 01:00:00
Edirne evliyasından bir mübarek zat. Ömer Baba... 15'inci asırda Edirne'de yaşamış. Mütevazı bir hayatı varmış. Yine de unutulmamış. Nitekim büyükler; - "Tevazu, büyüklüğün alametidir" buyurmuşlar. Ömer Baba, geceyi ibadetle geçirir, gündüzleri İslamı anlatırmış insanlara. Kalplere işlermiş sözleri. Geceleri çok az uyurmuş. Bir gün sormuşlar: - Niçin uyumuyorsun? - Uyuyamıyorum ki. - Neden? - Cehennem korkusu beni uyutmuyor. Kaldırın şu taşı Bir gün yolculuğa çıkar. Yanında bir grup talebesi de vardır. Bir müddet sonra hararet basar talebeyi. Şiddetli şekilde susarlar. Ancak damla su yoktur o yörede. Söyleyemezler de bunu hocalarına. Ama o, sezer bunu. Bir taşı gösterir onlara. - Kaldırın şunu! Talebeler, sökerler taşı. Meğer kaynak varmış altında. Taş kalkınca çıkar meydana. Nefis bir su. Tatlı ve serindir. Çocuklar sevinir. İçerler kana kana. Kabahat bende deyin! Bir gün nasihat isterler bu zattan. - Mert olun buyurur. - Mertlik nedir ki? - Suçu kendinde bilmektir. - Haklı olsak da mı? - Evet. Peygamberimiz öyle buyuruyor. - Nasıl? - "Haklı olduğu halde ben haksızım diyene, Cennette köşk verilecektir. Kefili de benim" buyuruyor. Ve ekler: - Unutmayın. Kavga, iki diri arasında olur. Ve sorar onlara: - Siz hiç, ölü ile dirinin kavga ettiğini gördünüz mü? - Hayır. - Demek ki bir tarafın ölü olması lazım. Ve açıklar: - Ölü olmak için "Kabahat bende" diyeceksiniz. O zaman hiç kavga olmaz.
.Uşur verilmeyince...
2003-12-30 01:00:00
Rumeli fatihlerinden bir Allah dostu. Hamza Baba... Kerametler sahibi bir zattır. Ziraatle uğraşır. Büyük bir meyve bahçesi vardır. Her sene mahsulü toplayınca, hemen hesaplayıp uşrunu verir. Ya diğer insanlar? Maalesef onların yoktur böyle bir dertleri. İkaz etse de, dikkate almazlar. Olacak bu ya, bir gün yangın çıkar o havalide. Ne kadar bahçe varsa, yanar kül olur. Biri hariç tabii. Hamza Baba'nın bahçesi. Sadece o kurtulur bu yangından. Bir tek ağaç bile yanmaz o bahçede. Bu hadise, ibret olur diğerlerine. Akıllanırlar. Hamza Baba gibi, uşurlarını hesaplar, verirler muntazaman. Eee ne demiş büyükler: -Bir musibet, bin nasihatten evlâdır. Yolunu mu şaşırdın? O devirde bir kişi, yolculuğa çıkar. Edirne'ye gidecektir. Mevsim kış ve soğuktur. Bir müddet sonra bir tipidir başlar. Sonra şiddetlenir. Öyle ki, bir metre ilerisi görünmez olur. Yolcu şaşırır yolunu. Kalakalır olduğu yerde. Çaresizdir. Açar ellerini, yardım ister alemlerin Rabbinden: - Yâ Rabbi, sevdiğin bir kulunu bana yardımcı gönder! O anda bir atlı belirir önünde. Nur yüzlü bir ihtiyar. Göz göze gelirler. - Ne o evlat! Yolunu mu şaşırdın? - Evet baba! Terkiyi gösterir: - Atla arkaya! Kimdi o zat? Ve sürer atını. Biraz sonra, - Haydi in der. Ve kaybolur gözden. Adam bakar etrafına, Edirne'ye gelmiştir. İyi de, kimdi o nurlu zat? Belli ki, ermişlerden biriydi. Ama kimdi? O bunu düşünürken, karşısında bir zatı görür. Nur yüzlü bir ihtiyar. Evet o. Ta kendisi. Sarılır ellerine. Hamza Baba eğilir kulağına: - Evlat! Sakla bu sırrı. Söyleme kimseye! - Olur baba! O gün girer hizmetine. Hayatı değişir. Ahlakı güzelleşir. Dünyası da kurtulur, ahireti de
."Bir velînin gönlüne gir!"
2003-12-31 01:00:00
Allah adamlarından bir büyük evliya zat. Abdülhakim Arvasi "rahmetullahi aleyh"... Bir gün, bir genç gelir bu zata: - Bu yolda kemâle gelmek istiyorum. - Çok iyi, ama zor iş. - Riyazet yapsam? - Yine zor. - Peki, kolayı yok mu bunun? - Var tabii. - Nedir o? - Bir evliyânın kalbinde yer almak - Nasıl? - Bir velînin gönlüne girmek. Onun sevgisini kazanmak. - Öyle zatlar yoksa? - Kitapları var. Eskiden yaşamış evliya zatların kitabını oku. Öyle feyz alınır mı? - Öyle de feyz alınır mı? - Elbette. Kitap okumak, sohbet etmek gibidir. Bir velînin kitabı edeple okunursa, o velînin kalbinden, okuyanın kalbine feyiz akar. - Feyz ne demek? - Nur demektir. Yani o kalp nurlanır, temizlenir. - Kalbin temizlendiği nasıl anlaşılır? - Kalp temizlenince, haramlar çirkin gelir. İbadet yapmak zevkli ve kolay olur... *** Bir gün de bir genç gelir huzuruna, selam verir. - Buyur evladım. - Nasihat almaya geldim. Şefkatle bakar gence. Düşmanından sakın! - Düşmanından sakın evlat! - Düşmanım yok ki. Büyük Veli tebessüm eder: - Olmaz olur mu? - Yoktur hocam. - Evladım düşman dışarda değil ki. - Ya nerde? - İçinde. - Anlamadım. - En büyük düşman, insanın nefsidir. Yani kendisidir. Nefis Allaha da düşmandır. Bir tek arzusu vardır onun. - Nedir o? - Sahibini yakmak. Hem de ebediyyen. - Ondan nasıl korunurum? - Arzularını yapmamakla. - Yani? - İslamiyeti öğrenip ona göre yaşarsan, nefsinin zararından korunmuş olursun.
.
|
| Bugün 288 ziyaretçi (557 klik) kişi burdaydı! |
|
 |
|
 |
Biz Allah'tan korkuyoruz2004-01-01 01:00:00
Allah adamlarından bir büyük zat. Seyyid Emîr Külâl "rahmetullahi aleyh"... Bir gün, birkaç talebesiyle sefere çıkarlar. Olacak bu ya, bir arslan çıkar önlerine. Çocuklar korkar, hocalarına bakarlar: - Eyvaaah, ne yapacağız! - Korkmayın. O bize zarar yapmaz. Sonra ona yaklaşır, yelesini tutup okşar. Hayvan, hürmet gösterir gibi yapar ve geri geri uzaklaşır oradan. Çocuklar taaccüp ederler. - Efendim, arslan sizden korktu. - Evet, öyle. - Nasıl oldu bu? - Çünkü biz Allah'tan korkuyoruz. - Onun için mi korktu sizden? - Evet. Kim Allah'tan korkarsa, Onun mahlukları da ondan korkar. Baba, kim bu zat? Ve devam ederler yollarına. Bu sefer karşılarına iki kişi çıkar. Baba ile oğul. Çocuk hoşlanır bu Allah adamından. Ve sorar babasına: - Baba, kim bu zat? - Ne yapacaksın? - Onu çok sevdim. - Haydi yürü. Sevecek başka kimse bulamadın mı? Mübarek işitir bu konuşmaları. Kalbi incinir. Döner o adama: -Bana değil, kendine zarar verdin! Ve yürüyüp gider mübarek. Çok geçmeden çıkar dediği. O adam uyuz illetine yakalanır. Hangi hekime gittiyse çare bulunmaz derdine. Sonunda anlar hatasını. Benim ilacım onda Rica eder yakınlarına: - Beni Emir Külal'e götürün. - Olur, ama neden? - Benim ilacım onda. Götürürler. Huzuruna girer, özür diler. O gün kurtulur derdinden. Bir gün de, bir genç girer huzuruna. - Bir şey sorabilir miyim. - Tabii evladım. - Hocam, "Dünyadan kaçın!" deniyor. Bu söz doğru mu? - Elbette. - Yani dünya için çalışmıyacak mıyız? - Çalışacağız. Hem de çok çalışacağız. - Öyleyse? - Burada "Dünya"dan maksat, "Günahlar"dır. Günahtan kaçacağız.
.Kırk küp şarap!
2004-01-02 01:00:00
Evliyânın büyüklerinden. Ahmet Nâmıkî Câmî "kuddise sirruh"... Gençliğinde kötü arkadaşları vardı. İçki içerlerdi. Kırk küp şarap alıp dizmişlerdi bir mahzene. Her gün biri gider, o gün içecekleri şarabı alıp getirirdi. Bir gün de sıra ona gelmişti. Merkebini alıp, gitti o mahzene. Fakat o da ne? Küpler boştu. Hem kırkı da! Şaşırıp kaldı. Hiçbir şey anlamamıştı. Oradan bağ evine yürüdü. Ordaki şaraplardan yükleyip sürdü merkebi. Bu sefer de merkep yürümedi. Ne kadar vurduysa da yürümüyordu hayvan. - Neler oluyor? Diye düşünürken, bir nida işitti: - Ey Ahmed! İlişme hayvana. Onu, biz yürütmüyoruz! Çok duygulandı Çok duygulandı. Ağlıyarak yere kapandı: - Tövbe yâ Rabbî, artık şarap içmiyeceğim. Peşinden yalvardı: - Ama emir ver de, yürüsün şu hayvan. Arkadaşlara mahcup olmıyayım. O anda merkep yürüdü. Arkadaşlarının yanına vardı. Şarapları çıkarıp, kendisi kenara çekildi. Öbürleri meraklı gözlerle ona baktılar. - Sende bir gariplik var! - Yok bi şey. - Vaar, var. Hem niye geri çekildin? - Ben içmiyeceğim. - Şaka yapıyorsun? - Hayır, ciddiyim. İnanmadılar. Bir kadeh doldurup uzattılar. - Haydi iç. Israr etmeyin! - Israr etmeyin. İçmiyeceğim. - Kırma bizi. - Ben tövbe ettim. O sırada gaibten bir nida duydu: - Ey Ahmet! Kırma onları. Ellerinden al da iç. Aldı ve içti. Fakat şaşırdı birden. Zira lezzeti değişikti. Çünkü içtiği şarap değil, "Bal şerbeti"ydi. Bir nida daha duydu: - Sen de onlara ikram et! Eliyle doldurup uzattı herbirine. İçen, şaşkına dönüyordu. Evet, getirdiği şarap, tamamen şerbete dönüşmüştü. Hepsi tövbe ettiler. Sonra mı? Hep birden o şarap mahzenine gittiler. Birer kütük alıp, o şarap küplerini kırdılar birer birer...
.Biraz bal getir!"
2004-01-03 01:00:00
Evliyanın büyüklerinden. Ubeydullah-ı Ahrâr "kuddise sirruh"... Taşkent'te yaşadı. Bir gün emretti hizmetçiye: - Semerkant'a git de biraz bal getir. - Başüstüne efendim! Ve hazırlanıp çıktı yola. Semerkant'a varıp girdi bir dükkana. - Bana şu kadar bal verir misin. - Hayhay! Adam balı tarttı. Hizmetçi parayı verip tam çıkıyordu ki, dükkana bir kadın girdi. Alımlı ve çok güzel. Dayanamayıp, şehvetle baktı bir an. Ve çıktı dükkandan. Taşkent'e vardı. Geldi üstadının huzuruna. Ancak mübareğin suratı asıktı. Sert baktı hizmetçiye Sertçe baktı hizmetçiye: - Ben senden ne istemiştim. - Bal istediniz. - Sen ne getirdin? - Bal getirdim. - Emin misin? - Evet efendim. - Hani, çıkar bakalım Kalkıp, açtı kutuyu. - Bakın, bal... diyecekti ki, şaşırdı birden. Zira kutuda şarap vardı. O kadına baktığını hatırladı. Mahcup oldu. Büktü boynunu. Anlamıştı hatasını. - Özür dileyip çıktı huzurdan. O veli hürmetine... Yine bir talebesi vardı ki, ticaret işlerini yapardı bu zatın. Yine onun emriyle gittiği bir ticâretten dönüyordu ki, bir grup harami ile karşılaştılar. Kervan, kıymetli mallarla doluydu. Ama hiç endişe etmedi. - Beni üstadım gönderdi. Bir şey olmaz dedi. Gözlerini kapayıp, dua etti: - Ya Rabbi, o büyük velinin hürmetine bize yardım et! Sonra kılıcını çekip saldırdı onlara. O bir tek kişi, bir ordu göründü eşkıyaya. Korkup, dağıldılar. Kervan kurtulmuştu. Nihayet üstadının huzuruna vardı. Mübarek neşeliydi. - Geçmiş olsun evladım. - Teşekkür ederim efendim. - Allah yardım etti, kurtuldunuz. - Evet efendim, sayenizde. - Allah diyen mahrum kalmaz evladım...
.Bir iftira!..
2004-01-04 01:00:00
Mevlânâ Hâlid-i Bağdâdî "kuddise sirruh"... Evliyanın büyüklerindendir. Bir yıl, hacca niyetlenir. Biner katırına, düşer yollara. Şam'a vardığında, adamın biri, katırını çalmak ister. Düşünür taşınır. Sonunda bir yol bulur. Kadıya başvurur. - Kadı Efendi, şikâyetçiyim. - Kimden? - Bir Bağdatlı'dan. - Mesele nedir? - Üç ay önce katırım çalınmıştı. Meğer o Bağdatlı çalmış. Görür görmez tanıdım. - Şahidin var mı? - Var efendim. Adam, bir sürü yalancı şahit tutmuştur. Kadı, durumu anlamak için, mübarek zatı mahkemeye çağırır. İfadesini alır. Sonra, şahitlerden birine sorar. Sen ne diyorsun? - Sen ne diyorsun? - Şamlı haklı. Bu Bağdatlı, bu kişinin katırını çalmış. Sonra diğer şahitleri dinler. Hepsi aynı ifadeyi verirler: Tarafları ve şahitleri dinleyen kadı efendi, yalancının lehine hüküm verir. Mübarek, katırı teslim eder yalancıya: - Al efendi. Hakimin hükmüne göre bu katır seninmiş. Ama bir husus var. - Nedir o? - Bu hayvan, benim evde doğmuştu. - Evet. - Yemini ve suyunu ben verip yetiştirdim. Yine de kimseye su-i zan etmiyorum. Çünkü Allah herşeye kadirdir. Nasıl yani? - Nasıl yani? - Yani benim evde doğan katırı senin eve, senin katırını da benim eve koymaya kadirdir. Herhalde öyle oldu. - Ne demek istiyorsun? - Demem şu ki, madem bu katır seninmiş. - Evet. - Ben, Bağdat'tan Şam'a, bu katırla geldim. Bunun ücretini de vereyim ki hakkın kalmasın üzerimde. Ve istediği ücreti çıkarıp tam vermek üzeredir ki, adamın kaybolan katırı oraya gelir. Yalancı şahitler, katırı görüp tanırlar. Mahcup halde büyük veliye bakarlar: - Efendi, senden özür dileriz. - Neden? - Çünkü biz yalan söyledik. Kaybolan katır işte geldi. Şu hayvandır, seninki değil. Mübarek, katırına biner. Hac yoluna devam eder.
.Emir nasıl olur?
2004-01-05 01:00:00
İbrâhim Havvâs "rahmetullahi aleyh"... Cüneyd-i Bağdâdî'nin talebesidir. Bir gün, hocasıyla birlikte hac yoluna çıkarlar. Çıkmadan, üstadı döner ona: - İbrahim! - Buyurun efendim. - Biz şimdi yola çıkıyoruz. - Evet efendim. - Yol boyunca, birimizin emir olması lazım. Sünnettir. - Peki efendim. - Hangimiz emir olalım? - Siz olun efendim. - Ama itiraz istemem. - Estağfirullah, ne haddime. - Emir ben isem, sen bana uyacaksın. Ben ne dersem o olur, tamam mı? Tamam efendim - Tamam efendim. Ve yola çıkarlar. Bir müddet sonra yorulur, bir kuyu başında mola verirler. Üstadı, İbrahim Havvas'a döner: - Sen şu gölgede otur bakalım. - Peki efendim. Kendisi kalkar. Çalı çırpı toplar. Ateşi yakar. Kuyudan su çeker. İbrahim Havvas çok üzülür: - Efendim, ben de yardım etseydim. - Hayır, sen otur. - Ama efendim! - Ne konuşmuştuk? Mecburen susar. Ama içi içine sığmaz. Çünkü bütün hizmetleri hocası yapmaktadır. Yemeklerini yer, yola devam ederler. Sonra bir yağmur başlar. Hocası, paltosunu çıkarıp onun üzerine tutar. İbrahim Havvas yine dayanamaz. Siz ıslanıyorsunuz - Efendim siz ıslanıyorsunuz. - Olsun, ben böyle istiyorum. Yine susar. Çünkü söz vermiştir. Hem üstada ne denir? Ama içinden "Keşke emir ben olsaydım" diye geçirir. Haccı eda edip geri dönerler. Hazret-i Cüneyd, bütün bunları izah eder: - Bak İbrahim, emir olmak böyledir işte. İlerde sen de emir olursan, benim gibi yap! - Peki efendim. - Her meşakkate sen göğüs ger. Her sıkıntıya sen katlan! - Baş üstüne. - Unutma, idâreci, hizmet gören değil, hizmet edendir. O, herkesten çok çalışır. Kızmaz, sinirlenmez. Maiyyetine yumuşak davranır. Sonra, şefkatle bakar talebesine: - Anladın mı? - Anladım efendim.
."Hayrola, neyin var?"
2004-01-06 01:00:00
Da'lec bin Ahmed "rahmetullahi aleyh"... Büyük hadîs âlimi. Zengindi. İhtiyacı olana verir, dualarını alırdı gariplerin. Bir gün, câmiden çıkıyordu ki, birinin direk arkasına gizlendiğini gördü. Sanki ondan saklanıyordu. Yanına gidip sordu: - Hayrola, neyin var? - Yok bişey. - Gizleniyor gibisin? - E, evet, şeyy. - Çekinme kardeşim, söyle. - Size borcumu ödeyemedim de!.. - Bana mı? - Evet. - Unutmuşum. Ne kadardı? - Beşbin akçe. Elini omuzuna attı: Buna mı üzülüyorsun? - Buna mı üzülüyorsun? - Evet, hem de çok. - Üzülme, unut onu. Ve koluna girip evine götürdü. Birlikte yemek yediler. Fakiri uğurlarken eline "Beşbin akçe" daha sıkıştırdı: - Al bunu. Bir ihtiyacın olursa, bana gel. Garip sevinçten uçuyordu. *** Yine bir fakirin, "Onbin dirhem" borcu vardı. Ödemek istiyordu, ödeyemiyordu. Bir gece, açtı ellerini, yalvardı: - Ya Rabbi, borcumu ödemede bana yardım et! Ve o sabah bindi katırına, çıktı evden. Nereye, ne yöne gideceğini bilmiyordu. Hep dua ediyordu Ama hem gidiyor, hem dua ediyordu: - Ya Rabbi, sevdiğin birini rast getir de ödeyeyim borcumu. Serbest bıraktı katırın yularını. Hayvan bir hayli gitti ve durdu bir evin önünde. Bu ev, Da'lec bin Ahmed'in eviydi. Mübarek, gördü onu, çağırdı içeri. Bir bakışta anlamıştı derdini. - Senin bir sıkıntın var. - Evet, hem de çok. - Söyle, nedir derdin? - Borcum var. Ödeyemiyorum. - Ne kadar? - Onbin dirhem. - Kolay, hallederiz. Sonra kalktı. Mükellef bir sofra getirdi önüne. Birlikte yediler. Sonra "Onbin akçe" verip uğurladı kendisini. Fakir öyle sevinmişti ki, sanki dünyaya yeni gelmişti.
.Ölüm var ölüm!..
2004-01-07 01:00:00
Behlül Dânâ "rahmetullahi aleyh"... Hârun Reşîd, bu zâtı çok sever, nasihatlarından hoşlanırdı. Bir gün gördü onu. - El Behlül! Nicedir seninle görüşmek istiyordum. Behlül hiç oralı olmadı. - Ben istemiyordum. Harun kızmadı bu cevaba. - Nasihatına muhtacım. Konuştukları yer, saray ile kabristan arasıydı. Bu ikisini gösterdi ona. - Bir şu sarayına bak, bir de kabristana. Bundan ibret almayan, başka neden alır kı? Ve devam etti. - Yarın Allahın huzuruna çıkacaksın. - Biliyorum. - Hesaba çekileceksin. - Evet. Cevabın hazır mı? - Cevabın hazır mı? Harun Reşid, alacağını almıştı. Gözyaşlarıyla ayrıldı oradan. *** Behlül Dânâ, şehirde dolaşır, kimin yanlışını görse, ikaz ederdi. Bazıları rahatsız oldu bundan. Koştular Halifeye. - Behlül'den şikâyetçiyiz. - Neden? - İşimize karışıyor. - Fena mı, nasihat ediyor. - Bizim günahımızdan ona ne? Lütfen söyleyin, karışmasın bize. Hârun Reşîd, çağırdı Behlül'ü. - Halk senden şikâyetçi. - Neden? - İşlerine karışıyormuşsun. Nasihat ediyorum - Nasihat ediyorum. - Bırak, ne yaparlarsa yapsınlar. Her koyun, kendi bacağından asılır. Behlül, cevap vermeden çıkıp gitti. Birkaç koyun alıp kesti. Herbirini, bir sokağın başına astı. İnsanlar güldüler bu yaptığına. - Ne olacak deli işte. Lâkin birkaç gün sonra, etler kokmaya başladı. Mahalleli, yine koştu Halifeye: - Behlül'e bir şey söyle. - Ne var yine? - Pis kokudan bizar olduk. Harun Reşid çağırdı Behlül'ü. - Mahalleli senden şikâyetçi. - Ne yapmışım? - Kesip astığın koyunlar kokmuş. Herkes bizar olmuş. - Ben, senin dediğini yaptım. - Nasıl yani? - Her koyunu, kendi bacağından astım, onlara ne oluyor ki!.. Harun Reşid'in gözleri yine dolmuştu. Çünkü, bundan güzel cevap olamazdı...
.Damda deve aranır mı?
2004-01-08 01:00:00
Behlül Dânâ "rahmetullahi aleyh"... Harun Reşid zamanında yaşamış bir Allah dostu. O devirde bir kişi vardı. Severdi bu zatı. Ama İslama uymazdı gidişatı. Her gece, şu duayı yapar, öyle yatardı: -Yâ Rabbî! Bana Cennetini nasib eyle. Bir gece, yine böyle dua edip uyudu. Az sonra, damda bir tıkırtılar duydu. Uyanıp, çıktı dama. Rastladı bir adama. - Heey! Sen ne arıyorsun burada? - Devem kayboldu da, onu arıyorum. - Allah Allaaah! - Ne oldu? - Yahu damda deve aranır mı? Ne garip şey. Damdaki, "Behlül Dânâ" idi. Şöyle dedi: Haklısın - Haklısın, damda deve aramak çok garip. - Garip tabii. - Ama senin yaptığın daha garip. - Neymiş o? - Yatakta Cennet aramak. - Ne demek istiyorsun? - Yahu sen yattığın yerde Cenneti istiyorsun. Hiç ibadet yapmadan Cennete gidilir mi? Adam anladı hatasını. Hafifçe fısıldadı: - Haklısın... *** Bir gün de Behlül Dânâ, Harun Reşid'e seslendi: - Ey Halife! - Buyur Behlül. - Sana bir sualim var. - Sor. Bil bakalım! - Bil bakalım. Yerin üstünde, yerin altında ve göklerde en çok ne vardır? Hârun Reşîd, ellerini iki yana açtı: - Bunu bilmiyecek ne var? - Söyle öyleyse. - Yeryüzünde en fazla olan, bitki ve hayvanlardır. - Eveet. - Yer altında ölüler, gökte ise melekler. Behlül Dânâ başını olumsuzca salladı. - Bilemedin. - Doğrusu ne peki? - Yer altında çok olan, ölüler değildir. - Ya nedir? - Ölülerin pişmanlığıdır. "Aah! Keşke daha çok ibadet etseydim" diye yanar tutuşurlar. - Peki, yer üstünde çok olan nedir? - Yaşayanların "Hırs" ve "Tamah"ları. - Göklerde en çok ne var? - Bu, seninle ilgili. - Yaa, nedir o? - Adil hükümdarların kazandığı sevaplar.
."Bir çift sözü saklayamadın mı?"
2004-01-09 01:00:00
Hasan-ı Basrî "kuddise sirruh"... Tâbiîn'in büyüklerinden. Bir gün, bir dostunun cenâzesine gitti. Definden sonra çok ağladı. Sordular: - Niçin ağlarsınız? Buyurdu ki: - Kardeşlerim! İşte en son varacağımız yer. Buraya hepimiz gireceğiz. Bunu bile bile nasıl günah işleriz? Dinleyenler gözyaşlarını tutamadılar. *** Bir gün, damda namaz kılıyordu. Secdede ağlamaya başladı. Gözyaşları sel olup, damın kenarından aşağı aktı. O sırada aşağıdan bir adam geçiyordu. Üzerine damladı. - Acaba necis midir? diye merak etti adam. Zira camiye gidiyordu. Yukarı seslendi Yukarı bakıp seslendi: - Arkadaş! Bu damlayan su namaza mani midir? - Sen yıka elbiseni... Zira o, bir günahkârın gözyaşıdır. *** Bir gün de, biri gelip arzetti ona: - Efendim, filan kimse, sizin gıybetinizi yaptı. İmam sordu: - Onun evine niçin gitmiştin? - Yemeğe çağırmıştı. - Neler ikrâm etti? - Çeşitli yemeklerle türlü meşrûbât. Esefle baktı yüzüne: - Bu kadar yemeği karnında sakladın da, şu bir çift sözü neden saklıyamadın? Kalktı. Bir tabağı hurma ile doldurup ona uzattı: Bunu ona götür - Bunu, o adama götür. - Neden? - İyiliğine karşı hediye. - Ne iyiliği efendim. Gıybetinizi yaptı. - İyi ya, günahımı almış. Bundan büyük iyilik olur mu? *** Bir gün de biri geldi huzuruna. - Bir şey danışacaktım. - Buyur kardeşim. - Evlenme çağında bir kızım var. - Evet. - İstiyeni çok. Hangisine vereyim? - Allahtan korkana ver. - Peki efendim. - Eğer kızını severse, ne âlâ. Sevmezse, Allahtan korkar da zulmetmez hiç olmazsa. - Allah razı olsun efendim.
."Sadık kul ol!"
2004-01-10 01:00:00
Mâruf-i Kerhî "rahmetullahi aleyh"... Allah dostu bir Velî. Bir gün, bir genç girdi huzuruna. - Bir şey sormak istiyorum. - Buyur evladım. - Allahın sevgisine nasıl kavuşurum? - O'na sâdık kul olmakla. Sonra onu alıp, padişahın kapısına götürdü. Kapıda biri duruyordu. İki ayağı sakat. Ama sadıktı o kapıya. Oradan bir yere ayrılmıyordu. Çünkü ona göre, gidecek başka kapı yoktu. O sadık kişiyi gösterdi ona. - İşte bunun gibi olursan, Allahın sevgisine kavuşursun. İyilerle beraber ol Biri de sordu bu zata. - Ahirette kurtulmak için neler yapmalıyım? - Tek bir şey. - Tek şey mi? - Evet, - Aman efendim nedir o? - Kurtulanlarla beraber olmak. - Nasıl yani? - İyilerle beraber olursan, kurtulursun. - Çok kolaymış. - Evet. Sen iyilerin gemisine bin, düşünme gerisini. Mutlaka selamete çıkarsın. *** Bir gün de, bir genç geldi yanına. - Bir şey sorabilir miyim? - Tabii evladım - Kalbim katı, ne yapayım. - Ölümü hatırla. - O zaman yumuşar mı? - Evet, Ölümü düşünmek, kalbi yumuşatır. Dua edin, boğulsunlar Bir gün, Dicle'nin kenarında oturuyordu. Az sonra, bir kayık yaklaştı. İçinde gençler içki içmiş, nara atıyordu. Talebeleri üzüldüler. - Efendim şunların haline bakın. Ne iğrenç. - Evet, yanlış yapıyorlar. - Dua edin de boğulup gitsinler. - Peki edeyim. Ve açtı ellerini: - Ya Rabbi, bunların neşesini daimî eyle. Ahirette de böyle neşeli olsunlar, Talebeler şaşırdılar. O anda kayıktakilerin kesildi naraları. Şarapları döküp, kırdılar sazları. Kıyıya yanaşınca, bu zatın huzûruna geldiler. Ellerini öpüp, çok özür dilediler. Talebesi olmakla şereflendiler...
.Neden yalın ayaksınız?
2004-01-11 01:00:00
Bişr-i Hafî "rahmetullahi aleyh"... Allah dostu bir Velî. Bir gün ona sordular: - Bu dereceye ne ile yükseldiniz? - Bir şey ile. - Nedir o? - Sarhoştum. Çamurlar içinde bir kâğıt görüp aldım. Üzerinde "Allah" yazılıydı. Yüreğim sızladı. Yıkayıp temizledim. Güzel koku sürüp yükseğe astım. - Bu kadar mı? - Evet. Ben Rabbimin ismini yücelttim. Rabbim de beni yüceltti. Mübarek yalın ayak gezerdi. Bu sebeple Bağdat sokakları tertemizdi. Hayvanlar bile yerleri kirletmezdi. Ama bir gün, birinin hayvanı yere pisledi. Adam içli bir "Aaaah!" etti. Neden "Ah" edersin? Sordular: - Neden "Ah" edersin? - Bişr-i Hafi vefat etti. - Nerden biliyorsun? - Hayvanım ilk defa yere pisledi. Az sonra acı haber duyuldu. Evet, Bişr-i Hafî vefat etmişti. Taziyesine gidenler sordular: - Bişr nasıl vefat etti? - Dünyaya geldiği gibi. - Nasıl? - Dünyaya gömleksiz gelmişti. Gömleksiz gitti. -Hiç dünyalığı yok muydu? -Tek gömleği vardı. - Evet. - Onu da bir fakire verip, gömleksiz ruhunu teslim etti. Allah seni görüyor Bir gün, iki kişi kavga ediyordu. Biri çok güçlü, öbürü zayıftı. Güçlü olanın elinde koca bir bıçak vardı. Tam saplayacaktı ki, Bişr-i Hafi yetişip kulağına fısıldadı: Allah, bu yaptığını görüyor. Adamın eli havada kaldı. Sendeleyip yere yıkıldı. Sonra mı? Talebesi olmakla şereflendi. *** Bir gün de eşyasını çaldılar mübareğin. Ağlamaya başladı. Sordular: - Mal için ağlanır mı? - Mal için ağlamıyorum ki. - Ya niçin? - Hırsıza ağlıyorum. - Nasıl? - O günahın hesabını nasıl verecek. Nasıl azap çekecek diye ağlıyorum.
.Duası kabul olurdu
2004-01-12 01:00:00
Sehl bin Abdullah Tüsterî "rahmetullahi aleyh"... Her duâsı kabul olurdu. Hangi hastaya dua etse, derhal şifa bulurdu. Kendisinin de bâzı hastalıkları vardı. Bu yüzden namazlarını özürlü kılardı. Bir gün, sevdikleri huzuruna geldiler. - Bir şey arzedecektik. - Tabii, buyurun. - Hastalar, duanızla şifaya kavuşuyorlar. - Allahın izniyle. - Sizin de birkaç hastalığınız var. - Evet. - Diyoruz ki, kendinize de dua etseniz, kurtulsanız bu dertlerden. Mübarek gülümsedi. Hastalık nimettir - Bunlar benim için dert değil ki. - Ya ne? - Nimet. - Nasıl yani? - Hastalık nimettir. Hem alıştım ben bunlara. Sabredip, sevap kazanıyorum. *** Bir defa da şehrin vâlîsi hastalandı. Doktorlar çare bulamadı. Yakınları, bu zatı söylediler kendisine: - O dua ederse şifa bulursunuz. - Öyle mi? - Evet. Kime dua etse, şifa buluyor. - Öyleyse çağırın o zatı. Çağırdılar. Gelip yanına oturdu. Vali zor konuşuyordu: - Sehl-i Tüsteri siz misiniz? - Evet. Benim duam sana geçmez - Bana dua eder misiniz? - Niçin? - Hastalıktan kurtulmam için. - Benim duam sana geçmez. - Neden? - Çünkü zindan mazlumlarla dolu. - Ne yapayım? - Mazlumları sal dışarı. - Hayhay! Ve emir verdi. Zindanlar boşaldı. O zaman dua etti mübarek. Vali o gün şifa buldu. Bir kese altın gönderdi bu velîye. Ama o, el sürmeden gönderdi geriye. Talebeleri şaşırdılar: - Keşke alsaydınız. - Neden? - Fakirlere verirdik. Dönüp çakıl taşlarına nazar etti. Taşlar "Altın" oldu o anda.
.Kırk altınım var!"
2004-01-13 01:00:00
Abdülkâdir-i Geylânî "kuddise sirruh"... Küçükken, tarlaya, çift sürmeye gitti bir gün. Öküzün kuyruğundan tutunmuş gidiyordu ki, hayvan dile gelip seslendi ona: - Ey Abdülkâdir, sen bunun için yaratılmadın! Korktu ve koşarak eve geldi. - Anneciğim! - Buyur evladım. - İzin verirsen, Bağdat'a gideceğim. - Neden? - İlim tahsil edeceğim. - Olur evladım. Çok iyi olur. Koltuğunun altına "Kırk altın" dikip, nasihat etti: - Sakın yalan söyleme. Haydi yolun açık olsun. Allaha emanet ol. Abdülkadir, annesinin elini öpüp çıktı. Duruuun! Katıldığı kervan Hemedan'ı yeni geçmişti ki, eşkıyalar kestiler önlerini. - Duruuun! Kervanda olanların nesi varsa gasbettiler. Sıra Abdülkadir'e gelmişti. Eşkıya sordu: - Senin neyin var küçük? - Kırk altınım. - Efendim? - Kırk altınım var. - Yaa, nerde? - Koltuğumun altında dikili. Adam koştu reislerine: - Reis! Gel hele, bir çocuk, kırk altını olduğunu söylüyor. -Yaa, öyle mi? Merakla geldi o da. - Ey çocuk, kırk altının varmış, doğru mu? - Evet efendim. - Nerde? - Koltuğumun altında dikili. Niçin doğru söyledin? Söylediği yeri söküp, altınları buldular. Ancak hayretten donakaldılar. Reis sordu: - Çocuk, niçin doğruyu söyledin? Demeseydin, biz bulamazdık. - Anneme söz vermiştim. - Ne söz verdin? - Yalan söylemiyeceğim diye. - İyi ama, kaybettin altınları. - Olsun efendim. Birkaç altın için anneme verdiğim sözden dönmeğe değer mi? Reis başladı ağlamaya. - Eyvaaah! Ben de Rabbime söz vermiştim. O'na kulluk yapacaktım. Ama bunca yıldır eşkıyalık yaptım!.. Oracıkta tövbe etti. Adamları da onu görüp tövbe ettiler. Aldıkları malları iade edip, eşkıyalığı terkettiler.
.Mesele nedir?
2004-01-14 01:00:00
Abdülkadir-i Geylânî "kuddise sirruh"... Evliyanın büyüklerindendir. Bir gün yolda giderken, münakaşa eden iki kimseye rastladı. Biri Hıristiyân, öteki Müslümandı. Yaklaşıp sordu: - Hayrola, mesele nedir? Müslüman arzetti: - Efendim, bu diyor ki, bizim Peygamberimiz, sizinkinden daha üstün. Gavs-ı azam, Hıristiyana döndü: - Öyle mi diyorsun? - Evet. - Peki, delilin var mı? - Var. - Nedir? Bizim Peygamberimiz ölüleri diriltirdi. - Bu, üstün olmayı mı gösterir? - Elbette. Ben ölüyü diriltirsem... Mübarek mecbur kaldı keramete. - Ben peygamber değilim. Sadece o büyük Peygamberin ümmetinden biriyim. Eğer ben ölüyü diriltirsem, Müslüman olur musun? Adam bir an tereddüt geçirdikten sonra cevap verdi: - Diriltirsen olurum. Gavs-ı azam memnun oldu: - Güzel. Şimdi bana eski bir kabir göster. Adam, rastgele bir kabir gösterdi. - İşte şu mesela. Mübarek, kalp gözüyle baktı o kabire: - Burada yatan, şarkıcı bir kadındır. Allahın izniyle kalk! Ve ilave etti: - İstersen şarkı söylerken dirilteyim. Hıristiyan, hiç ihtimal vermiyordu. Ama yine de cevap verdi: - Olur, şarkı söyleyerek dirilsin. Gavs-ı azam sordu yine: - İsa Nebi, ölüyü diriltirken ne söylerdi? - Mevtanın ismini söyleyerek "Allahın izniyle kalk!" derdi. - Pekâlâ. Hemen gitti o kabrin başına. Seslendi: - Kum bi iznillah! Yani "Allahın izniyle kalk!" O anda, kabir yarıldı. İçinden bir kadın dirilip kalktı. Hem de şarkı söylerken. Bir müddet öyle kalıp, tekrar girdi kabire. O Hıristiyan mı? Şoke olmuştu. Şehadeti getirip müslüman oldu.
..Sevmek böyle olur!..
2004-01-15 01:00:00
Ebül Hüseyin Nûrî "rahmetullahi aleyh" Bağdat'ta yaşıyordu. Rabbini arayanlar, hep ona koşuyordu. İsfehan'da bir genç de, işitti bu zatı. Hallerini öğrenip, bin canla aşık oldu. Koştu babasına. - Ben Bağdat'a gideceğim. - Bu da nereden çıktı? - Orada bir büyük zat varmış. Onu göreceğim. - Hayır gidemezsin. - Ne olur baba. - Hayır dedim. Adam, İsfehan'ın en zenginiydi. Baktı ki zorla olmayacak, metodu değiştirdi. Dünyalık serdi önüne. - Gitme, sana bir köşk alayım. - İstemem. Hiçbiri gözümde yok. - İçini eşya ile donatayım. - Mühim değil. - Hizmetçilerin olsun. - Hiçbiri gözümde yok. Adam çaresizdi. - Peki, nereye istersen git. Genç sevindi. Aynı gün çıktı yola. İçindeki aşk ile dere tepe koşuyordu. O gele dursun, Ebül Hüseyin Nuri, dergahında sohbet ediyordu. Bir ara kesti sohbeti: - İsfehan'dan bize bir gelen var. - Kim efendim? - Genç bir aşık. Ve ekledi: - Onun aşkı ibrettir hepimize. Kalkın, geleceği yolları temizleyin ki incinmesin ayakları. Kalktılar, süpürdüler yolları. Aşık maşukuna kavuştu Az sonra genç geldi. Aşık, maşukuna kavuşmuştu. Sordu mübarek zat: - Nereden geliyorsun? - İsfehan'dan. - Ne zamandır yollardasın? - Üç gün, üç gecedir. - Peki, baban, gelmemen için sana köşk alsaydı, yine gelir miydin? Çocuk şaşırdı. - Teklif etti, istemedim. - İçini eşya ile donatsaydı? - Kabul etmedim. - Hizmetçilerin olsun deseydi? - Gözüme gözükmedi. Ve genç, başladı ağlamaya. Sevgisi kat kat artmıştı. Sarıldı ellerine. - Köşkü de, eşyası da, hizmetçisi de onun olsun efendim. Ben size geldim. Sizdedir benim ebedi saadetim
.Asi gencin tövbesi
2004-01-16 01:00:00
Ebû Türâb Nahşebî hazretlerinin evinin bitişiğinde bir kadınla oğlu yaşıyordu. Oğlu her gün içiyor, sarhoş dolaşıyordu. Mahalle halkı şikâyetçiydi ondan. Bir gün toplanıp, kapıya dayandılar. - Tak tak tak! - Annesi çıktı. - Buyurun, ne istiyorsunuz? - Sarhoş oğlunu mahallemizde istemiyoruz. Derhal çıkar onu. Kadın yalvardı: - Oğlum ağır hasta. İçerde yatıyor. - Biz anlamayız. - Belki tövbe eder. Belki de ölür. Biraz mühlet verin. - Hayır, hayır! - Söz veriyorum. Eğer tövbe etmez veya ölmezse, o zaman çıkar gideriz. Oğlunu görebilir miyim? Ebu Türab, duymuştu bu konuşmaları. Üzülerek kadının yanına vardı: - Oğlunu görebilir miyim? - Tabii efendim, buyurun. Genç, bu zatı görünce başladı ağlamaya. - Ya Rabbi! Ne kerimsin ki, benim gibi bir asinin duasını kabul ettin. Ebu Türab sordu: - Ne dua etmiştin evladım? - Ölmeden sizi görüp, yanınızda tövbe etmek istemiştim. - Çok iyi. - Elhamdülillah sizi gördüm. Ama tövbem kabul olur mu, bilmiyorum. - Tabii olur evladım. - Ama benim ömrüm hep günah işlemekle geçti. - Olsun. Allah tövbeleri kabul edicidir. Beni yere indir Genç sevindi ve ağlayarak tövbe etti. Ebû Türâb çıkınca, rica etti annesine: - Beni yere indir. Zorlukla indirdi toprağın üzerine. Tövbekâr genç, yüzünü gözünü toprağa sürerek bir daha yalvardı. - Ya Rabbi! Ebu Türab hazretlerinin hürmetine beni affet. Pişmanlık ateşiyle yüreği kavruluyor, gözyaşları toprağa akıyordu. Bu halde vefat etti. O gece, Resulullah Efendimiz, bu velînin rüyasına girip buyurdular ki: - Yâ Ebâ Türâb! Dün senin yanında tövbe eden genç, bu gece vefat etti. Onun tövbesi kabul olundu ve veli kullardan oldu. O gencin cenaze hizmetlerini ifa et. Namazını kıl. Her kim onun cenazesinde bulunursa, Allahü teala onu affedip, dualarını kabul edecektir.
.Niçin yolunu değiştirdin?
2004-01-17 01:00:00
İmâm-ı âzam hazretleri zengindi. Kumaş ticareti yapıyordu. Bir gün evden çıkmış, dükkânına gidiyordu ki, karşıdan birinin geldiğini gördü. Fakat o da ne? İmam'ı görünce yolunu değiştirdi adam. Bu hal, garip geldi İmam'a. Çağırıp sordu: - Niçin yolunu değiştirdin? - Şeyy... Size karşı mahcubum da. - Neden? - Onbin akçe borcumu bir türlü ödiyemedim. Elini adamın omuzuna koydu. - Borcun yok. - Nasıl? Anlamadım. - Borcunu sildim kardeşim. Müsterih ol. Ve ayrılıp, dükkânına geldi. Eyvaah! Unuttum. O gün, tembih etti ortağına: - Son parti mal içinde kusurlu bir elbise var. Onu satacağın zaman kusurunu söylemeyi unutma sakın. - Olur, unutmam. Akşam, sordu İmam: - O elbiseyi sattın mı? - Evet. - Kusurunu söyledin mi? - Eyvaaah! Unuttum. Çok üzüldü. Sordu hemen: - Bu partiden ne kadar kâr kaldı? - Doksanbin akçe. - Tamamını fakirlere dağıt. Haram girmesin kazancımıza. *** Bir gün de, yaşlı ve fakir bir kadın geldi dükkânına. Bir elbise beğendi. - Şunun fiyatı ne kadar? - Mühim değil. Al götür. Alay mı ediyorsun? - Benimle alay mı ediyorsun? - Hayır hacı anne. Hediyem olsun. Bana dua edersin. Ve elbiseyi sarıp, verdi ona. Kadıncağız, dükkândan çıkarken İmam'a dua ediyordu. *** Bir gün de, tüccar mal getirmişti. Kıymetli mallardı. Ancak fiyatı düşük geldi İmam'a. - Bunu bu fiyata alamam. - Neden? - Fiyat çok ucuz. - Olsun. Ben razıyım. - Hayır. Ya fiyatı yükselt, ya da geri götür malını. Tüccar, böyle bir şeyle ilk defa karşılaşıyordu. Geri götürmektense, fiyatı yükseltmeye mecbur kaldı.
.Sizin âliminiz yok mu?
2004-01-18 01:00:00
Ebu Hanife'nin çocukluk yıllarında bir dehrî türemişti. Hâşâ "Allah yoktur" diyor, bu kâinatın kendi kendine var olduğunu iddia ediyordu. Diyar diyar geziyor, zehirli fikirleriyle halkı ifsat ediyordu. Bir gün de Kûfe'ye geldi ve sordu insanlara: - Sizin hiç âliminiz yok mudur? - Olmaz olur mu. - Çağırın da, onunla konuşalım. - Hayhay. Hemen Numan bin Sabit'e haber saldılar. Numan, on yaşındaydı o zaman. Münazaranın günü, yeri ve saati tesbit edildi. O gün dehrî gelip beklemeye başladı. Küçük Numan, gecikerek geldi biraz. Dehrî bekletildiğine sinirlenmişti. Bir de on yaşlarında bir çocukla karşılaşınca iyice şaşırdı. Dudak bükerek sordu: - Sen misin âlim dedikleri? - Evet, benim. Neden geciktin? - Peki, neden geciktin? - Elimde olmayan bir sebeple. - Nasıl? Bir köprüden geçecektim. Geldiğimde köprü yoktu. Sel götürmüş. - Yaa, nasıl geldin peki? - Sorma. Acayip bir şey oldu. - Ne oldu? - O anda bazı ağaçlar sebepsiz devrildi. Sonra kendi kendilerine biçilip yontuldular. - Eeee? - Sonra birbirlerine eklendiler. Bir de baktım, sandal oluvermiş. O sandala binip geldim. Dehrî alaycı bir tavırla güldü. - Kendi kendine mi oldu sandal? - Evet. - Sen neler saçmalıyorsun çocuk? - Neresi saçma bunun? Ustasız sandal olur mu? - Hiç ağaçlar kendi kendine sandal olabilir mi? Bu söylediğine, deliler bile güler. Numan, bu anı bekliyordu. - Pekiii, bir ufacık sandal ustasız olmuyar da, şu koskoca kâinat kendi kendine nasıl oluyor, söylesene? Dehrî şaşırmıştı. Kıvırdı hemen. - Peki, diyelim ki Allah var. - Elbette var. - Peki nerede? Numan, bir bardak süt isteyip sordu: - Bu sütün içinde yağ var mı? - Var tabii. - Peki göster bakalım. Nerede? Dehrî mahcup vaziyette başını öne eğdi. Verecek cevabı yoktu. Şehadeti getirip müslüman oldu.
.Komşu hakkı
2004-01-19 01:00:00
İmâm-ı âzam hazretlerinin komşusu bir genç vardı. İçkici ve ayyaş. Evi, İmâm'ın evinin hemen bitişiğindeydi. Her gece, meyhâneye gider, çıkınca devrile devrile evine dönerken nâralar atardı etrafa. Eve gelince devam ederdi gürültüye. Ne mi yapardı? Sabaha kadar saz çalar, türküler söylerdi avaz avaz. Komşuları çok rahatsızdı bu halinden. Tabii İmam-ı âzam da. Ama komşusuydu. Bu sebeple bir şey demiyor, sabrediyordu. Bir gün yine meyhaneden çıkmış, bağıra çağıra evine geliyordu ki, bekçiler yakalayıp hapse attılar bu genci. İmâm-ı âzam, o akşam gencin mutad seslerini duymayınca, merak etti. Başına bir iş gelmesin? Ve sordu hanımına: - Komşumuzun sesi gelmiyor. Başına bir iş gelmesin? - Bilmiyorum. Sonra komşulara sordu. Onlar duymuşlardı hadiseyi. - O genç hapiste efendim. - Yaa, neden hapsedilmiş? - Dün gece meyhaneden evine dönüyormuş ki, - Evet, - Bekçiler yakalayıp hapse atmışlar. İmam çok üzüldü bu habere. Hemen valiye gitti. Vali kapıda karşıladı İmâm'ı. - Buyurun efendim, bir emriniz mi vardı? - Estağfirullah. - Bir şey varsa yapalım hemen. Onu hapisten çıkarın İmam, o gençten bahsetti. - Dün gece hapsedilmiş. O benim komşumdur. Hapisten çıkarmanızı rica edecektim. - Aman efendim, emriniz olur. Ve emretti. Anında çıkardılar genci. İmam, gencin koluna girerek ayrıldı oradan. Yolda, özür diledi. - Komşu, kusûra bakma. Halinize geç vakıf olduk. Genç, mahcubiyetinden terliyordu. Sonra bir kese parayı koydu gencin cebine. - Bunları al. Eve birşeyler götür de sevinsin çocuklar. Genç ne diyeceğini bilemedi. O gün tövbe edip, bir daha içki koymadı ağzına. Sonra mı? Talebesi olmakla şereflendi.
.Yanlış haber!
2004-01-20 01:00:00
İmâm-ı âzam hazretleri kumaş ticareti yapardı. Büyük kervanlarla kumaş ithal eder, gemiler dolusu ihracat yapardı. Zengin olduğu kadar cömertti de. Kazancını talebesi için harcar, bütün ihtiyaçlarını kendisi karşılardı. Çok zengin olmasına rağmen, bu dünyalıkların zerre kadar yeri yoktu kalbinde. Nasıl mı? Bir gün, talebeye ders veriyordu ki, kapı tıkladı. - Buyurun! Bir kimse edeple girdi içeri. Üzüntülü olduğu belliydi. - Efendim, üzücü bir haberim var. - Hayırdır inşallah. - Sizin malı götüren gemi vardı ya efendim, - Evet. - Dün geceki fırtınada batmış. Elhamdülillah! İmam, eğdi başını önüne. Tefekkür etti. Sonra başını kaldırıp şükretti: - Elhamdülillah! Ve hiçbir şey olmamış gibi dersine devam etti. Aradan yarım saat geçmemişti ki, kapı tıkladı yine. - Buyurun! Aynı adam girdi içeri. Bu sefer yüzü gülüyordu. - Özür dilerim efendim. - Hayrola, niçin? - Az önce verdiğim haber yanlışmış. - Öyle mi? - Evet efendim. Batan gemi sizin değil, başkasınınmış. Hazret-i İmam, yine eğdi başını. Tefekkür etti. Sonra başını kaldırıp şükretti: - Elhamdülillah! Lakin talebeler merak etmişti bu işi. Biri kalktı. Bir şeyi merak ettik - Hocam! - Buyur evladım. - Bir şeyi merak ettik de. - Nedir o? - Her iki habere de şükrettiniz. Hikmetini anlıyamadık. İmam, derse ara verip, açıkladı: - Çünkü her iki haberde de hiç malları düşünmedim. - Neyi düşündünüz hocam? - Kalbimin halini düşündüm. - Nasıl? - İlkinde kalbime baktım. Gördüm ki, hiç üzüntü yok. Sevinip şükrettim. - Ya ikincisinde? - Yine kalbime nazar ettim. Gördüm ki hiç sevinç yok. Şükrettim yine.
.Bir oğlum olursa...
2004-01-21 01:00:00
İmâm-ı Ebû Yusuf "rahmetullahi aleyh" En büyük müctehid âlimlerdendir. Hükümdarından sade vatandaşına kadar herkes, bir dînî meselede ona koşardı hemen. Nitekim o devirde zengin bir adamın hiç oğlu olmuyordu. Bir gün adak yaptı: - Yâ Rabbî, bana bir oğul verirsen, dört karış boynuzlu bir koç kurban edeceğim. Bir sene sonra da bir oğlu oldu. Hemen adağını hatırladı. Evet, bir oğlu olursa, bir koç kurban edecek, ama koçun boynuzu dört karış uzunlukta olacaktı. Emretti adamlarına: - Bana bir koç bulun. - Derhal efendim. - Ama boynuzu dört karış olacak! - Hayhay! Adamlar gezdiler her yeri. Ama dört karış boynuzlu bir koç bulamadılar. Sen Ebû Yûsuf'a git Zengin, bu meseleyi bir çok alime sorduysa da, bir çıkar yol bulamadı. Nihayet bir ahbabı akıl verdi ona: - Sen Ebû Yûsuf'a git. Bu işi ancak o çözer. Adam koştu Ebû Yûsuf'a. - Hocam bir müşkilim var. - Nedir? - Adağımı yerine getiremiyorum. - Nasıl adak yapmıştın? - Oğlum olursa, dört karış boynuzlu bir koç kurban edeceğim demiştim. - İyi, yapsanya adağını. - Ama bu evsafta koç bulamıyorum. Ebû Yûsuf biraz düşündü. Sonra rahatlattı adamı: - Kolay, hallederiz. - Sahi mi hocam? Evet ama bir şartla - Evet, ama bir şartla. - Aman hocam, herşeye razıyım. - Dinle öyleyse. Bu şehirde büyükçe bir mektep yaptıracaksın. - Tamam hocam, söz. - Peki, şimdi bana bir koç getir! Adam koştu, irice bir koçu alıp geldi. - İşte hocam, getirdim. Ebû Yusuf, sokakta oynayan beş altı yaşlarındaki bir çocuğu çağırıp, karışlattı koçun boynuzunu ona. Çocuğun karışıyla beş karış gelmişti. Döndü o zengine. - İşte senin adağın. Kes de kurtul adağından. Adam hayran kalmıştı İmâm'ın zekâsına. Koçu kesip adağını yerine getirdi. Bu arada bir mektep kazanmıştı o yerin insanları.
.Öfkenin zararı!
2004-01-22 01:00:00
Zamanın hükümdârı, bir akşam hanımıyla münakaşa ediyordu. O öfkeyle bağırdı ona. - Bu geceyi benim mülkümde geçirirsen, boş ol! Az sonra öfkesi geçince pişman oldu dediğine. Zira hanımını seviyor, ayrılmak istemiyordu. Ama ok yaydan çıkmıştı bir kere. O devrin en büyük alimi Ebû Yusuf idi. Gece vakti koştu o kapıya. - Hocam çok zor durumdayım. - Hayırdır sultanım. - Sorma, az evvel hanımla tartıştık. - Evet, - O öfkeyle bir şey dedim. Şimdi içinden çıkamıyorum. - Ne dediniz? - Bu geceyi benim mülkümde geçirirsen boş ol dedim. Şimdi ne olacak? Devletimizin sınırları çok geniş. Bir gecede bu toprakların dışına çıkması mümkün değil. Bunun bir yolu var Ebû Yûsuf anında cevap verdi: - Bunun bir yolu var. - Sahi mi, nedir o? - Hanımınız bu geceyi mescitte geçirsin. - Mescitte mi? - Evet, herhangi bir mescitte. - İyi ama neden? - Sultanım, siz öfkelendiğinizde ne demiştiniz? - Bu geceyi benim mülkümde geçirirsen, boş ol demiştim. - İyi ya, mescitler senin mülkünden değildir. Hanımınız bu geceyi mescitte geçirirse, senin mülkünde geçirmemiş olur. Hükümdar çok sevinip, İmâm'ın ilmine hayran oldu. Temyiz reisliğine tayin etti kendisini... Bilmiyor musun? Bir gün de biri geldi İmâm'a. - Hocam bir şey sorabilir miyim? - Tabii, buyurun. Ve sordu sualini. Ancak cevabı ilginçti İmâmın: - Bilmiyorum. Adam çok şaşırdı. - Efendim? - Bilmiyorum dedim. Bir türlü inanamıyordu duyduğuna. - Bilmiyor musunuz? - Evet, bilmiyorum. Sinirlendi bu defa. - Hem hazineden bu kadar maaş alırsınız, hem de bilmiyorum dersiniz. Nasıl şey bu? İmâm'ın cevabı mânidardı. - Kardeşim hazineden bize bildiklerimiz kadar maaş veriliyor. Eğer bilmediklerimiz kadar verilseydi, bir değil, birçok hazineler yetmezdi buna!..
.Kızım, süte su kat!"
2004-01-23 01:00:00
Ömer bin Abdülaziz "rahmetullahi aleyh"... Emevî halifelerindendir. Öyle âdil idi ki, "İkinci Ömer" diye meşhur olmuştu. Zaten hazret-i Ömer'in oğlunun torunu oluyordu kendisi. Şöyle ki, Hazret-i Ömer, âdeti üzere bir gece şehri dolaşıyordu. Bir evin önünden geçiyordu ki, içerden bir konuşmalar duydu. Anne kız münakaşa ediyorlardı. Durup dinledi. - Kızım, süte su kat! - Hayır anne, katmayalım. - Kat diyorum sana! - Lütfen anneciğim. Helal kazancımıza haram karıştırmayalım. - Hiç olmazsa bir ölçek. - Anneciğim bunun azı da haramdır. Hem halife, "Sütlere su katmayın" demiyor mu? Halife nerden görecek - Kızım bu gece vakti halife bizi nerden görecek? - O görmese de, bir gören var anne. - Kim o kızım? - Allah. O, her gizliyi görüyor. İçimizden geçenleri de biliyor. Öyle değil mi? Kadın bir şey diyemeyip, sessizce mırıldandı: - Haklısın kızım. Hazret-i Ömer duymuştu bütün bu konuşmaları. Oradan doğruca eve gidip oğlunu çağırdı - Oğlum! - Buyur baba. - Sana bir kız buldum, ne dersin? - Siz bilirsiniz babacığım. Kızını oğluma istiyorum Ertesi sabah doğruca o eve gidip çaldı kapıyı. Kadın, eşikte halifeyi görünce "Eyvaaah!" dedi içinden, "Geceki konuşmalarımızı duyduysa yandım". Korkuyla kekeledi: - Bu.. buyurun efendim. Hazret-i Ömer içeri girdi. - Hanım! Dün gece kızınla olan konuşmalarınızı duydum. - E.. evet efendim? - Kızının konuşmaları hoşuma gitti. Allahın emriyle kızını oğluma istemeye geldim. Kadın kulaklarına inanamadı. - Efendim? - Kızını oğluma istiyorum. Kadıncağız sevinçten uçuyordu. - Hayhay! Ve o kız, Halifenin gelini oldu. İhlası sebebiyle dünyası da mâmur oldu, ahireti de. İşte Ömer bin Abdülaziz, bu mübarek hanımın torunudur.
.Ne için saldınız?"
2004-01-24 01:00:00
Ömer bin Abdülazîz halife iken, bir sarhoş gördü. Tam ceza verecekti ki, adam hakaret etti kendisine. Bu defa vazgeçip salıverdi. Görenler hayret ettiler. - Ceza verecekken neden saldınız? - Bana hakaret etti. - İyi ya, suçu çoğaldı. Halife izah etti sebebini: - Ben ona din için ceza verecektim. - Evet, - Ama hakaret edince durum değişti. - Nasıl yani? - Öfkelendim. Eğer ceza verseydim, nefsim araya karışabilirdi. *** Mübareğin bir katırı vardı. Onu çalıştırarak geçimini sağlıyordu. İşçi, bir gün fazla para getirmişti. Sordu hemen: Para neden fazla? - Para neden fazla bugün? - Pazara erken gidip, geç geldim. Üzüldü Halife. - Hayvanı fazla yormuşsun. Telafi için üç gün dinlendir! *** Bir akşam misâfirleri vardı evinde. Bir ara lambanın ışığı azaldı. Misafirlerden biri kalkıp lambaya baktı ve arz etti: - Yağı bitmiş. İzin verin koyalım. - Hayır, ben hallederim. - Hizmetçiyi çağıralım. - O da yeni yattı. Bırakın uyusun. Sonra kalkıp kendisi yağ koydu lâmbaya. Oradakilerin şaşırdığını görünce, şöyle buyurdu: - Bu işi yapmadan da Ömer'dim. Yaptıktan sonra da Ömer'im. Bir şeyim eksilmedi. Ve ilave etti: - Allah katında kulların iyisi, tevazu gösterendir. Haddini bil Bir gün hanımına sordu: - Yanında bir dirhem kadar para var mı? - Senin gibi bir sultânda olmazsa, bende nasıl olsun? - Doğru söylüyorsun yâ Fâtıma. Ama şunu bil ki, böyle olması, Cehennemde, kızgın bir zinciri boğazımda taşımaktan iyidir. *** Bir gün de oğlunun, "bin dirhem" kıymetinde yüzük taşı aldığını duydu. Hemen bir mektup yazdı kendisine: - Oğlum! O taşı sat. Parasıyla "bin fakir"in karnını doyur. Ve ekledi: Sonra, "iki dirhem"e bir yüzük taşı al ve "Haddini bil" diye yazdır üzerine.
."Efendini zehirle!"
2004-01-25 01:00:00
Ömer bin Abdülazîz zamanında halk, sulh ve sükûn içinde yaşadı. Ama her devirde olduğu gibi onun da düşmanları ve çekemiyenleri vardı. Hatta canına kıymak için hizmetçisini kullandılar. Nasıl mı? Çektiler onu bir kenara. - Efendini gizlice zehirleyeceksin! - Asla yapamam. Bu defa içinde "Bin altın" bulunan keseyi eline tutuşturdular. O zaman kalbi döndü hiçmetçinin. - Bir bakayım, dedi... Ve bir yolunu bulup, zehiri içirdi halifeye. Zaman sonra zehir içtiğini farkeden Halife, çağırdı hizmetçisini. - Benden bir kötülük gördün mü? - Hayır. Neden ihanet ettin - Bu ihaneti neden yaptın öyleyse? Hizmetçi büktü boynunu. Halife garantı verdi kendisine. - Doğruyu söylersen, sana ceza vermeyeceğim. Hizmetçi bin pişmandı yaptığına. Yerlere kapanarak yalvarmaya başladı: - Beni kandırdılar efendim. - Nasıl? - Bin altın vererek. Koşup, o altın kesesini getirdi ve teslim etti Halifeye. - İşte, bununla aldattılar. Ömer bin Abdülaziz yumuşamıştı. - Peki affettim seni. Ve o "Bin altın"ı koydu devlet hazinesine. Peşinden yatağa düştü mübarek. Zehirin tesiri günden güne kendini gösteriyordu. Başka gömleği yok ki Artık son günlerini yaşıyordu ki, kayınbiraderi geldi ziyaretine. Halifenin gömleğini kirlenmiş gördü ve kızkardeşine çıkıştı: - Halifenin gömleğini görmüyor musun? - Ne var gömleğinde? - Kirlenmiş, hemen yıka onu. - Peki abi. Ertesi gün geldiğinde, gömleğin yıkanmamış olduğunu görünce üzülüp sitem etti. - Dediğimi yapmamışsın. - Evet abi, yıkayamadım. - Neden? - Başka gömleği yok ki. - Anlamadım. - İkinci bir gömleği yok ki, onu giydireyim de üstündekini yıkayayım. Evet, koca Halifenin ikinci bir gömleği yoktu. Halbuki teb'asının tamamı zengin olup, zekat verecek fakir bulamıyorlardı.
.Sultana sizin için gittim"
2004-01-26 01:00:00
Vaktiyle iki arkadaş vardı. Nerede bir "Evliya"nın olduğunu duysalar, oraya koşarlardı. Bir gün de "İbni Hafif" isminde bir zatı işittiler. Kerametler sahibi bir velî idi bu zat. İki arkadaş buluşup istişare ettiler: - Bu zatı görmeye gidelim mi? - İyi olur. - Davran öyleyse. Ve çıktılar yola. Uzun mesafeler katedip o beldeye vardılar ve çaldılar kapısını. Hizmetçisi çıktı. - Buyurun! - İbni Hafif hazretlerinin evi mi? - Evet. - Kendisini ziyarete gelmiştik. - Evde yok, Sultanın yanına gitti. Boşuna gelmişiz Gençler "Peki, sonra uğrarız" diyerek ayrıldılar. Ama şoke olmuşlardı. - Sübhanallah! Bir yanlışlık var bunda. - Evet, bir velînin ne işi olur Sultanın sarayında? - Boşuna gelmişiz. Bu duygularla şehirde dolaşmaya başladılar. Bir terzi dükkânının önünden geçiyorlardı ki, terzi, bu yabancıları görünce bastı feryadı: - Hırsızlar! Makasımı siz çaldınız! Meğer biraz önce makası çalınmış adamın. "Hayır, biz hırsız değiliz!" demeye kalmadı ki, iki zabıta memuru yetişti hemen. Ellerini bağladıyıp Sultana çıkardılar. Emretti hükümdar: - Derhal hapsedin! Sultan bu emri verirken, İbni Hafif hazretleri de yanındaydı. Müdahale etti hemen. Yanlış yapıyorsunuz - Hükümdarım, yanlış yapıyorsunuz! - Neden hocam? - Bunlar hırsız değil ki! Sultân, "İbni Hafîf" hazretlerini çok seviyor, sözlerine kıymet veriyordu. Derhal değiştirdi emrini. - Bırakın, çözün ellerini! Gençler kurtulmuştu hapisten. İbni Hafîf, gençlerin kollarına girip çıktı saraydan. Eve doğru giderken sordu: - Buraya benim için gelmiştiniz değil mi? Hayretle birbirlerine bakıştılar. - Evet efendim. - Ben de sizin için gitmiştim Sultana. - Anlamadık. - Sultan, bazan böyle yanlış kararlar veriyor işte. Bunları düzeltmek için yanına gidiyorum ara sıra. Gençler, hakiki bir velînin huzurunda olmanın sevincini yaşıyordu.
.Dünyaya geri gelseydim!..
2004-01-27 01:00:00
Ebû Ali Dekkak, büyük velîlerdendir. Bir gün talebesiyle sohbet ederken sordu onlara: - Bilin bakalım, insana feyiz ne yolla gelir? - Evliyayı sevmekle. Tekrar sordu: - Peki, feyzin gelmesine mani olan nedir? -....... (Ses yok). O zaman kendisi cevap verdi: - İnsanın nefsidir. Ve ekledi: - Nefse tabi olana, büyüklerden feyiz gelmez. Gençler sordu: - Nefse tabi olmanın alameti nedir hocam? - Bir kimse, "Ben haklıyım" diyorsa, nefsine tabi demektir. - Başka? - "Filân kötü adamdır" diyen de, nefsinin pençesindedir. Niçin ağlıyorsunuz? Bu zât vefat edince, bir sevdiği rüyada gördü onu. Baktı ki çok üzüntülü. Yaklaşıp sordu: - Niçin ağlıyorsunuz? - Dünya hayatını gafletle geçirdiğime. - Dünyaya geri dönmek isteyen bir haliniz var sanki? - Evet. - Peki, dönerseniz ne yaparsınız? - Tek bir şey. - Nedir o? - Elime bastonumu alır, ayağıma demirden bir ayakkabı giyerim. - Evet, - Dünyayı kapı kapı dolaşır, tek bir cümle söylerim onlara. - Ne dersiniz? - "Ey insanlar!" derim. "Uyanın! Ölüm var, âhiret var! Her işinizden hesaba çekileceksiniz!" Zenginlik mühim değil Bir gün de, zengin biri geldi bu zatın yanına. Nasihat istedi. Mübareğin ilk cümlesi şu oldu: - Zenginlik mühim değil kardeşim. - Ne mühimdir peki? - Parayı nereden ve nasıl kazandın ve onu nerelere ve nasıl harcadın? Mühim olan budur. Çünkü bunu soracaklar ahirette. - Ve ekledi: - Helalden kazanmadıysan, "bin defa" da hacca gitsen, faydası yok. - ....... - Her gün "bin rekat" namaz kılsan, yine faydasız. Çünkü haram yiyenin ibadetine sevap verilmez. - Yani kabul olmaz mı hocam? - Kabul olur, ama sevap kazanamaz.
.Ben aşık oldum!"
2004-01-28 01:00:00
Muhammed Şüreymî, bir Allah dostu. Bir gün, sevdiği bir genç geldi yanına. Mahcup bir hali vardı. Bir görüşte anlayıp sordu mübarek. - Sıkıntılısın? - Evet hocam, hem de çok. - Hayırdır, nedir derdin? Söylemeye utanıyordu. Büyük Velî, elini dostça koydu gencin omuzuna. - Çekinme evladım, söyle. - Efendim, ben bir kıza aşık oldum. - Olabilir, kim bu kız? - Komşumuzun kızı. - Eeee? - Evlenme teklif ettim, reddetti. Delireceğim. Mübarek acıdı gence. - Ona kavuşmayı çok mu istiyorsun? - Hem de nasıl. Gir şu odaya! Dergahın boş bir odasını gösterdi gence. - Gir şu odaya! Ben demeden çıkma sakın! - Peki ama, orada ne yapacağım? - O kızın ismini tekrar tekrar söyleyeceksin. - Peki hocam. Ve girdi o odaya. Başladı kızın ismini söylemeye. Yemedi, içmedi, "Neriman, Neriman..." dedi durdu devamlı. Sonra mı? Üçüncü günün akşamı çalındı oda kapısı. Genç seslendi içerden: - Kimsiniz? - Neriman! Kapıyı açmadan sordu tekrar: - Hangi Neriman? Kız sinirlendi. - Canım hangisi olacak? Ben, sevdiğin Neriman. Evlenmek istediğin Neriman. Kalp gözü açıldı Tanımaya tanımıştı ama, ona karşı sevgi kalmamıştı ki kalbinde. Sordu içerden: - Ne istiyorsun? - Canım evlenme teklif etmiştin ya, - Evet, - Kabul ediyorum! O an şöyle düşündü genç: "Mademki insan sevdiğinin ismini çok söylemekle ona kavuşuyor. Öyleyse Rabbimin ismini çok söyler, Ona kavuşurum..." Kapıyı açmadan cevap verdi: - Ben vazgeçtim. Kız şoktaydı. - Sen neler söylüyorsun? - Evet, seninle işim yok artık. Kız, meyus halde geri döndü. O genç mi? O günden îtibâren, 'Allah'ın zikri' ile meşgûl oldu. Beşinci günde açıldı kalp gözü. Evliya oldu...
."Bugün birşey öğrendim"
2004-01-29 01:00:00
Bâyezid-i Bistâmî "rahmetullahi aleyh"... Büyük evliyadandı. Küçük yaşta, annesi mektebe verdi onu. İlim öğrenmesini istiyordu. Bir gün erken geldi mektepten. Annesi merak etti. - Hayrola oğlum. Neden erken geldin? - Duanı almak için. Kadıncağız daha da meraklandı. - Daha açık söylesene. - Bugün mühim bir şey öğrendim anne. - Ne öğrendin yavrum? - Anneye hizmetin kıymetini. - Söyle, ben de öğreneyim. - Hocamız söyledi. Allahü teala buyuruyor ki: "Bana ve annenize itaat ediniz!". - Ne güzel. Bana dua et anne! - Anneciğim, ne olur dua et de, sana hakkıyla hizmet, Rabbime de halisane ibadet edebileyim. - Olur yavrum. Ve el kaldırıp duâ etti: - Yâ Rabbî, oğlumu kavuştur muradına! İşte bu dua ile yükselmenin yolları açıldı ona. *** Karlı ve dondurucu soğuk bir kış gecesiydi. Hasta annesi seslendi yatağından: - Bayezid, oğlum! - Buyur anneciğim! - Biraz su verir misin? - Peki anne, derhal! Ve koştu testiye. Ama testi boştu. Dışardaki çeşmeden getirmek gerekiyordu. Kar soğuk demeyip koştu çeşmeye. Suyu doldurup gelinceye kadar annesi uyumuştu. Uyandırmaya kıyamadı. Oğlum niçin ayaktasın? Başucunda bekledi. Ama nasıl? Elinde buzla kaplı testi ve ayakta. Nice zaman sonra uyandı annesi. Onu o haliyle görüp şaşırdı. - Oğlum niçin ayaktasın? - Sana su vermek için. - İyi de, oturup beklesene. - Suyu, geciktirmeden hemen vereyim diye ayaktayım anneciğim. Soğuğun şiddetinden parmakları testiye yapışmıştı. Kadıncağız çok duygulandı. Oğluna sevgiyle baktı, baktı, ve duaya kaldırdı ellerini: - Ya Rabbî, ben oğlumdan razıyım. Sen de razı ol! Bayezid, işte bu dua ile "Bayezid-i Bistâmî" oldu. rahmetullahi aleyh"..
.O, evliya olamaz!"
2004-01-30 01:00:00
Bâyezid-i Bistâmî zamanında bir kişi vardı. Şeyh geçiniyordu. Hazret-i Bayezid'e birkaç talebesi gelip haber verdiler: - Efendim falan köyde bir evliya var. - Yaa, öyle mi? - Evet, keramet sahibi bir zat. Büyük Velî "Peki" buyurdu. - Madem öyle, ziyaret edip, sohbetinden istifade edelim. Ve kalkıp o köye gittiler. Tam köye yeni girmişlerdi ki, o şeyh de gözüktü ilerden. Çocuklar, onu hocalarına gösterdiler. - İşte efendim o zat geliyor. Bâyezid-i Bistâmî tam ona bakıyordu ki, adam yere tükürdü. Hazret-i Bayezid, bunu gördü ve döndü talebelerine: Geri dönüyoruz! - Durun! Geri dönüyoruz! - Niçin efendim? - O kişi, evliya olamaz. - Neden? - Kıbleye doğru tükürdü. O, gerçekten evliya olsaydı, kıble yönüne tükürmezdi. *** Bâyezid-i Bistâmî, bir sabah geç uyandı. Güneş doğduktan sonra. Sabah namazı kazaya kalmıştı. Öyle üzüldü ki, başladı ağlamaya. Gözyaşları sel olup aktı. O sırada, bir ses duydu gâibten: - Ey Bayezid! Seni affettim. Ayrıca da yetmişbin namaz ecri verdim sana. Çok sevindi. Kalk! Namazın geçiyor Aradan birkaç ay geçmişti ki, bir sabah namazı yine kazaya kalmak üzereydi. Zira güneş doğmasına çok az kalmıştı ki, o hâlâ uyuyordu. İşte tam bu sırada şeytan koşup dürttü onu. - Ey Bayezit kalk! Namazın geçiyor. Fırlayıp kalktı. Acele kıldı namazını. Ama çok merak etmişti. Öyle ya, şeytan neden uyandırmıştı kendisini? Çağırıp sordu: - Ey mel'un! Beni sen mi uyandırdın? - Evet. - Hayrola, sen böyle hayırlı iş yapmazdın? Şeytan açıkladı: - Hani geçenlerde bir sabah namazın kazaya kalmıştı da çok üzülmüştün ya, - Evet, çok gözyaşı dökmüştüm. - O gözyaşları hürmetine yetmişbin namaz ecri kazanmıştın. - Evet, - İşte bugün koşup uyandırdım ki, bir yetmişbin sevap daha kazanmıyasın.
.Bir demirci...
2004-01-31 01:00:00
Bâyezid-i Bistâmî hazretlerinin yaşadığı devirde binlerce evliya vardı. Hepsi de, ilim irfân sâhibi zatlardı. Ama zamanın kutbu, bir "Ümmî demirci" idi. Hazret-i Bayezid, işte bunu merak ediyordu. Bu kadar velî varken, "Kutubluk makamı" neden bir demirciye verilmiş? diyor, bunu öğrenmek istiyordu. Sorup soruşturdu. O demirciyi bulup, girdi dükkânına: - Selamün aleyküm! - Aleyküm selam! Demirci o sırada, örs başında demir dövüyordu. İşini bırakıp koştu. Hazret-i Bayezid'in elini hürmetle öpüp, bir ricada bulundu kendisinden: - Lütfen bana dua edin. - Olur, ama ne için? - Derdimin hafiflemesi için. Derdin nedir? - Hayrola, derdin nedir? Demirci başladı konuşmaya: - İnsanlar bir bir ölüp ahirete gidiyorlar. - Evet, - Kıyamet gününün şiddeti dil ile anlatılmaz. - ...... - Hele Cehennem! O ateşe bir an dayanılmaz. Hazret-i Bayezid, merakla onu dinliyordu. Demirci devam etti: - Bu insanlar nasıl yanar o ateşte? O ateşe nasıl dayanılır? İşte derdim bu... Ve ağlamaya başladı. Gözyaşları sel olup aktı. Bayezid-i Bistami'yi de ağlattı. Hazret-i Bayezit, demircinin dediklerinden bir mana çıkarmaya çalışıyordu ki, bir ses duydu gaibten. Diyordu ki: - O, "Nefsî! nefsî!" diyenlerden değil, "Ümmetî ümmetî" diyenlerdendir. Cehenneme gitmesinler İşte o zaman anladı ne demek istediğini. Ve sordu kendisine: - Herkesin yanmasından sana ne. Sen kendini düşün. - Elimde değil. Fıtratımın mayası, "Merhamet suyu" ile yoğrulmuş, ne yapayım? - Peki istediğin ne? - Tek şey. - Nedir o? - Cehenneme yalnız ben gireyim. Bütün günahkâr insanların azabını sadece bana yapsınlar. - O zaman rahatlar mısın? - Evet. İşte o zaman derdim biter, rahatlarım. Bayezid-i Bistami buyuruyor ki: - Bunları demirciden duyunca, sanki kalbim yıkandı. Hikmetle doldu içim. Kırk yıldır özlediğim makâmlara, onun himmetiyle yükseldim.
.Anneni ziyaret et!
2004-02-01 01:00:00
Bâyezid-i Bistâmî, Hacca gitti bir sene. Vazifesi bitince gaibten bir ses işitti. Diyordu ki: - Ey Bayezid, anneni ziyaret et! Bu ikaz-ı ilahiyi alır almaz annesinin bulunduğu şehre doğru yola çıktı. Seher vakti o şehre vardı. Annesinin evi önüne geldiğinde, kadıncağız seccadesi üzerinde ona dua ediyordu: - Yâ Rabbi! Garip oğlumu muradına kavuştur! İşte tam bu sırada çaldı kapıyı. Yaşlı kadın seslendi içerden: - Kim o? Dışardan cevap geldi: - Garip oğlun! Sevinçle açtı kapıyı. Ana oğul kucaklaştılar. Sevinçten bir müddet ağlaştılar. Nurlu kadın hasretle baktı oğluna. - Oğlum, çok özlemiştim. Beni sevindirdin. Allah da seni sevindirsin. Ne muradın varsa versin. Anne duası lâzımmış Bâyezid Bistâmî, tasavvufta yükselmişse de, daha yücelere çıkmak istiyor, bir türlü çıkamıyordu. Yıllarca riyazet çekti, kavuşamadı. Sonradan öğrendi niçin yükselemediğini. Meğer "Anne duâsı" lazımmış onun için. Annesinin duasını alır almaz kavuştu özlediği makamlara. Nitekim kendisi buyurur ki: - Bu yolda ne kazandımsa, annemin duasıyla kazandım. *** Bir gün nasihat istediler kendisinden. Şöyle buyurdu: - Günâhlarınıza "Bir defa" tövbe ederseniz, ibâdetlerinize, "Bin defa" tövbe ediniz. - Niçin? diye sordular. Buyurdu ki: - İbadetini beğenmek, sevabını giderir. Marifet neymiş? Başka bir gün nasihat istediler. Buyurdu ki: - Birinin havada uçtuğunu görseniz, marifet zannetmeyin. Sordular: - Peki marifet nedir? - Günâhtan el çekmektir. Ve ekledi: - İslamdan zerre kadar ayrılan kimsede fevkalade bir hal görürseniz, o keramet değildir. - Ya nedir? - İstidraçtır. Bu, kâfirlerde ve günahkârlarda görünür.
.Yok" demek âdeti değildi
2004-02-02 01:00:00
Resulullahın komşusu fakir bir kadıncağız vardı. Efendimizden, namazda örtünecek bir elbise istedi. Resulullahın da fazla bir elbisesi yoktu. Üzerindekini çıkarıp gönderdi. Az sonra namaz vakti girdi. Elbisesiz mescide gidemeyince vahiy geldi: - Ey Habîbim! Sıkıntıya düşecek, namazı kaçıracak kadar dağıtma. Sadakada ortalama davran! Hazreti Ali, durumu öğrenip koştu huzura. - Ya Resulallah, birinden sekiz dirhem ödünç almıştım. Yarısını vereyim, kendinize bir elbise alınız. Resulullah, dört dirhemi alıp çıktı evden. İki dirhemle bir elbise aldı. Kalan iki dirhemle yiyecek almaya gidiyordu ki, yol kenarında bir âmâ gördü. Bu gömlek hürmetine Şöyle dua ediyordu: - Allah için bana bir elbise verene, Allah Cennet elbisesi versin! Aldığı elbiseyi ona verdi. Âmâ, elbiseyi eline alınca misk gibi güzel koku duydu. Bunun Resulullahtan geldiğini anlayıp, açtı ellerini, yalvardı: - Ya Rabbî, bu gömlek sahibinin hürmetine aç gözlerimi! İki gözü hemen açıldı. Allahın Sevgilisi oradan ayrıldı. Bir dirhemle bir elbise aldı. Son dirhemiyle de yiyecek almaya giderken, küçük bir hizmetçi kızın ağladığını görüp, şefkatle yaklaştı. - Kızım niçin ağlıyorsun? - Bir Yahudinin hizmetçisiyim. Bana bir dirhem verdi. Yarım dirhemle şişe, yarım dirhemle de yağ al dedi. Bunları alıp gidiyordum ki, elimden düştü, kırıldı. Ey koca Peygamber! Efendimiz, son dirhemini kıza verdi. - Üzülme, bununla şişe ve yağ al, evine götür. Ama kızcağız tedirgindi. - Korkuyorum. - Neden yavrum? - Çok geç kaldım. Bu vakitte gidersem efendim beni döver. - Korkma, seninle gelir, sana bir şey yapmamasını ona söylerim. Ve elinden tutup birlikte eve geldiler. Olan biteni Yahudiye anlatıp, kıza bir şey yapmamasını rica etti. Yahudi fevkalade duygulanmıştı. Kapandı o Server'in ayaklarına. - Binlerce arslanın, emrini yapmak için kapısında beklediği ey koca Peygamber! Bir hizmetçi kız için, benim gibi bir miskinin kapısını şereflendirdin. Bu kızı senin şerefine azad ettim. Sonra mı? Tahmin ettiğiniz gibi. "Şehadet"i okuyup, katıldı sahabe halkasına.
.Hediyeyi kime verdin?"
2004-02-03 01:00:00
Bir velî anlatıyor: Büyüklerden biri, bir kimsenin eline kıymetli bir "Hediye" verdi. - Bunu al, mektebin en güzel talebesi hangisiyse ona ver! Adam, "Peki" deyip çıktı. Kendi çocuğu da o mektepteydi. Yüzlerce çocuk içinden kendi oğluna verdi o hediyeyi. Geri geldiğinde o velî sordu: - Hediyeyi kime verdin? - Kendi oğluma. - Niçin? - Baktım, baktım, ondan daha güzelini göremedim. Velî zat tebessüm etti. - İşte kıyamet gününde de aynen böyle olur. - Nasıl? Ümmetime verdim - Allahü teala, "Rahmet" hediyesini Muhammed aleyhisselama verir. O da mahşer yerine gelir. Âdem aleyhisselamdan kıyamete kadar her ümmet oradadır ve çoğu perişan haldedir. Onlara bakar, bakar, kendi ümmetinin günahkârlarına verir o hediyeyi. Allahü teala bildiği halde sorar: - Hediyeyi kime verdin? - Ümmetime. O zaman buyurur ki: - Ey Habibim! Senin ümmetin girmedikçe, diğer ümmetler Cennete giremezler. *** Bir gün de zenginin biri, bir alimi yemeğe davet etti. Alim geldi, oturdu sofraya. Ancak bir türlü eli yemeğe gitmiyordu. Ev sahibi merak etti. Niçin yemezsiniz? - Efendim, bu yemekler helaldir ve besmele ile pişmiştir. - Onda şüphe yok. - Öyleyse niçin yemezsiniz? - Benim, birkaç ciğerparelerim vardır ki, evde aç ve susuz beklerler. Onlar açken nasıl yiyebilirim? Adam derhal bir sofra daha hazırlayıp gönderdi evlerine. Alim o zaman yiyebildi gönül rahatlığıyla. Bunu anlatıp, döndü ev sahibine. - İşte kıyamet gününde de böyle olur. - Nasıl? - Hak teala, Habibini Cennete davet eder. Ancak ümmetin günahkârları mihnet ve zahmettedirler. Allahın Sevgilisi onları bu halde bırakıp da Cennete girmez, giremez. Açar ellerini yalvarır: - Ya Rabbî, ya beni ümmetimle beraber Cehenneme gönder, yahut onları da benimle Cennete sok. Cenabı Hak buyurur ki: - Ey Sevgili Habibim! Cehennem sana haramdır. Al ümmetini de, birlikte girin Cennetime.
.Ebu Cehil'i tanır mısınız?
2004-02-04 01:00:00
Muhacir sahabilerden Abdurrahmân bin Avf "radıyallahü anh", yaşlı haline rağmen "Bedir" cengine katılmıştı. İki taraf yerlerini almış, birazdan tarihin en mühim ve anlamlı cengi başlayacaktı. O ara, Medineli iki delikanlı yanaştı bu güngörmüş ihtiyarın yanına: - Amca, bakar mısınız! - Buyurun evlatlar. - Siz, Ebû Cehil'i tanırsınız herhalde? - Tabii, tanıyorum. Gençler heyecan yüklüydüler. - Onu bize gösterir misiniz? - Olur, ama niçin? - Onunla bir hesabımız var da bugün. - Onunla hepimizin hesabı var. - Ama biz yemin ettik. Ne yemini ettiniz? - Ne yemini? - Duyduk ki, Efendimizi çok üzmüş bu alçak. İşte biz yemin ettik ki, onu öldürmeden ayrılmayalım cenk yerinden. Ya o ölmeli, ya da biz. Gençlerin bu sözleri ihtiyar sahabinin çok hoşuna gitti. Gözüyle düşman saflarını taradıktan sonra, eliyle işaret etti. - İşte ey civanlar! Ebû Cehil, düşman safları arasında ileri geri dolaşıp, kâfirlere bir şeyler söyleyen iri gövdeli, kara kuru adamdır, gördünüz mü? Gençler, başlarıyla "Evet" işareti yapıp, kartal bakışlarını onda sabitleyerek mırıldandılar: - Onun işi, bugün tamamdır inşallah! Sonra ikisinin de eli hızla kılıçlarına gitti. Elleri kabzalarda, gözleri o Allah düşmanında olarak sabırsızlıkla "Hücum" emrini beklemeye koyuldular. Kimdi bu gençler? İyi de kimdi bu gençler? Bunlar, Afrâ hatunun iki oğlu "Muaz" ve "Muavvez" kardeşlerdi. Ve Efendimiz harbi başlattılar: - Hücuuuum! Bir anda, sert bir yaydan fırlayan ok misâli yerlerinden kopan gençler, birer "Şâhin" gibi yüzlerce kâfirin üzerinden aşarak hedeflerine ulaştılar. Önce "Muâz" sokuldu koca kâfire. Kılıcını şimşek gibi kaldırıp şiddetle çaldı bacağına. Dengesini kaybeden Ebu Cehil, deveden aşağı yuvarlandı. İki kardeş Ebu Cehil'in üzerine çullanıp, cansız düşene kadar kılıç vurdular. İşte tam bu sırada Resûlullah sordu eshaba: - Ebû Cehil'in hâlini bilen var mı? Birkaç sahabi, bunu öğrenmek için hemen harp meydanına koştular. Yetmiş kadar kâfir ölüsü arasında, Ebu Cehil'in leşini arıyacaklardı. O vakit Ebû Cehil'in Cehennemlik bedeni, Muaz ve Muavvez kardeşlerin şerefli kılıçlarıyla kanlara bulanmış olarak, yerde can çekişiyordu..
.Mühim bir haberim var!
2004-02-05 01:00:00
Abdurrahman bin Avf "radıyallahü anh", îman etmeden önce Yemen'e ticarî seyahatler yapıyor ve genellikle "Humeyrî" adında bir kimsenin evine misafir oluyordu. Yine bir seferinde onun evine gitmişti ki, Humeyrî mânâlı mânâlı baktı ona. - Abdurrahman! Sana mühim bir haberim var. - Hayırdır, ne haberi? - Sizin orada bir Peygamber çıktı. - Mekke'de mi? - Evet. Yeni bir din getirdi. Tebliğe başladı bile. Halkı, bir tek Allaha îman etmeye çağırıyor. Acele dön, ona sen de iman et. Sonra birkaç beyit okuyup tembih etti: - Gidince, bu beytleri oku o Peygambere! Hazret-i Abdurranman, işini yarıda bırakıp, acele Mekke'ye döndü. İlk işi, hazret-i Ebu Bekr'i bulmak oldu. Çünkü onun, akl-ı selim sahibi bir kişi olduğunu iyi biliyordu. Humeyrî'den duyduklarını anlatıp sordu ona: Sen ne diyorsun? - Sen ne diyorsun bu işe? - Evet, Humeyrî doğru söylemiş. - Peki, kim bu Peygamber? - Muhammed "aleyhisselam". Biz ona iman ettik. Koş, sen de îman et! Ona "Peki" deyip, doğruca Resulullahın hanesine koştu. Efendimiz onu görür görmez, bizzat islama çağırdılar: - Benim nübüvvetime iman et yâ Abdurrahman! - Olur, ama delîlin nedir? Resulullah tebessüm buyurdular. - Humeyrî, bana okuman için sana beyitler söylemedi mi? Evet, hakikat apaçık ortadaydı. Önce beyitleri okudu, sonra "Şehadet"i. Cân-ü gönülden îman edip, katıldı sahabe saflarına. İlklerden olmakla şereflendi. Efendimiz ona şöyle buyurdular: - Çok kimseler vardır ki, beni görmemişler, ama nübüvvetimi tasdîk etmişlerdir. Aaaah! Nerde kardeşim Bir gün, hazret-i Ömer'le yolculuğa çıktılar ikisi. Hazret-i Ömer'in sırtında "Su tulumu" vardı. Bir ara, dinlenmek için tulumu yere koyunca, hazret-i Abdurrahman rica etti: - İzin ver, biraz da ben taşıyayım. - Olmaz kardeşim. - Neden? - Kendi yükümü kendim taşımak isterim. Hem bu günkü yükümü sen taşırsan, kıyamet gününde "Günah yükü"mü kim taşıyacak? - O gün sizin yükünüz hafif olur. - Neden? - Çünkü Resulullahın yolundan yürürsünüz. Hazret-i Ömer bir "Aaaah!" çektikten sonra ekledi: -Nerdeee! Ömer, mahşerin şiddetinden ne zaman kurtulursa, Peygamberin izinden gittiği o zaman anlaşılacak kardeşim.
.Yiyecek bir şey var mı?"
2004-02-06 01:00:00
Peygamber Efendimiz, bir sabah vakti hazret-i Aişe'nin hanesine geldi. Geceyi öbür zevcesinin yanında geçirmişti. İçeri girince sordular: - Yâ Aişe, yiyecek bir şey var mı? Hazret-i Aişe, boş bulunup şaka yollu cevap verdi: - Bu gece kaldığınız evde, size yemek çıkarmadılar mı? Eyvaaah! Efendimiz gücenmişti bu sözüne. Şaka da olsa, müteessir olmuşlardı. Dışarı çıkmak için hazırlandı. Tam kapıdan çıkıyordu ki, Aişe vâlidemiz pişmanlıkla tuttu eteğinden. - Özür dilerim, gitmeyin. Resulullah mübarek eteğini çekip çıktı evden. Aişe validemiz perişandı. Yüzünü yere koyup, gözyaşları içinde yalvarmaya başladı: - Yâ Rabbî, Habîbini üzdüm, beni affet! Durmadan ağlıyor, gözlerinden akan yaşlar yerleri ıslatıyordu. O anda Hak teâlâ, Cebrail aleyhisselamı gönderdi Habibine. Girmeyin yâ Resulallah! Resulullah tam mescide giriyordu ki, biri: - Girmeyin yâ Resulallah! - Neden yâ Cebrail? - Ey Allahın Habibi, Aişe'nin gözyaşları ırmak olmuş akıyor. Rabbimiz eve dönüp, kendisini teselli etmenizi emrediyor. Resûlullah, acele eve döndü. Aişe validemiz Efendimizi görünce, çok sevinip tekrar özür diledi. Resulullah özrünü kabul buyurdular. İkisi de mesrur olmuşlardı. O anda emretti Hak teala: - Ey Cebrail, iki sevgiliyi barıştırdık. Şimdi Cennete gir. Oradaki nimetlerden götürüp ikram et onlara. Cebrail aleyhisselam bir anda Cennete girdi. Türlü Cennet nimetlerinden alıp götürdü önlerine. Bunlar da babana kalsın! Aişe validemiz, bir lokma Resulullaha verir, ikinci lokmayı kendisi alırdı. İki lokma kalınca, Efendimiz ikaz ettiler: - Yâ Aişe, bunlar da babana kalsın istersen! - Peki, siz bilirsiniz! O anda kapı çalındı. Emretti Resûlullah: - Aç yâ Aişe! Ebû Bekir gelmiştir. Gerçekten de hazret-i Ebu Bekir gelmişti. İçeri girince, Resulullah, sevgiyle baktı arkadaşına. - Bunlar Cennet nimeti yâ Ebâ Bekr, senin için ayırdık. Hazret-i Ebu Bekir, aldı o lokmaları. Birini Resulullaha, öbürünü kızına uzattı. Efendimiz sordular: - Niçin böyle edersin yâ Ebâ Bekr? Edep ve muhabbetle arz etti: - Sizin yemeniz, benim yememden bin kat hayırlıdır ya Resulallah!
.Bir ışık ister misin?
2004-02-07 01:00:00
Âişe vâlidemiz anlatıyor: Bir gün kandilimizin yağı kalmamıştı. O akşam Resulullah eve gelince, kendilerine arzettim. Buyurdular ki: - Ya Âişe! Bir ışık ister misin ki, ona yağ ve fitil icab etmesin? Hemen cevap verdim: - İsterim ya Resulallah! O zaman bana bakıp tebessüm buyurdular. O anda hanemiz birden aydınlandı. Nur kapladı her yeri. Dikkat ettim, o nur, Resulullahın mübarek dişleri arasından saçılıyordu. Öyle aydınlık olmuştu ki, o ışıkta bâzımız ip eğirdik, bâzımız da iğneyle dikiş diktik. *** Yine bir gün, Resûlullah Efendimiz hazret-i Âişe'nin evine geldiler. Âişe validemiz onun nur cemaline bakıp gülümseyince, Resulullah merak etti: Niçin gülersin? - Niçin gülersin yâ Âişe? - Ya Resulallah, sen gelmeden az önce elimdeki iğne yere düşmüştü. Ne kadar aradımsa da bulamamıştım. - Şimdi buldun mu? - Evet. Sen içeri girince oda öyle aydınlandı ki, iğneyi rahatlıkla gördüm ve aldım. Onun için gülüyordum. O böyle arzedince, Resulullah ağlamaya başladılar. Bu defa Âişe validemiz meraklandı: - Niçin ağlarsınız ya Resulallah? - Mahşeri hatırladım. - Mahşeri mi? - Evet. Ümmetimden bazı kimseler, o gün benim cemâlimi hiç göremiyecekler. Onların haline üzülüp de ağlıyorum. Hem ağladı, hem güldü Peygamber Efendimiz, son hastalığında hazret-i Fatıma'yı huzuruna çağırdılar. Gelince, onu sinesine çekip, gizlice birşeyler söylediler. Hazret-i Fatıma ağlamaya başladı. Sonra başka birşey söylediler. O zaman da güldü. Bu hal, Âişe validemizin garibine gitmişti. Sordu hemen: - Aynı anda hem ağlamak hem gülmek olur mu yâ Fatıma? Hazret-i Fâtıma ona doğru döndü: - Neden ağladım, biliyor musun? - Hayır, söylesene. - Babam, "Vefat edeceği"ni haber verdi. Ona üzülüp ağladım. - Peki niye güldün? - Babam bir müjde verdi bana. - Hayırdır. Ne müjdesi? - "Ehl-i beytimden bana ilk gelen sen olacaksın" buyurdu. Sevincimden güldüm.
.Bir avuç hurma!..
2004-02-08 01:00:00
"Tebük" harbine gidilecekti. Ancak maddi bakımdan eshap hayli sıkıntıdaydı. Bırakın silahı, bineği, ayakkabısı olmayanlar bile vardı. Resulullah Efendimiz haber saldı eshaba: - Herkes gücü nisbetinde yardımda bulunsun. Haberi alan koşturdu. Kimi altın gümüş getirdi, kimi kılıç, kimi deve. Kimi de bir avuç hurma getirmişti ki, Efendimiz buna kıymet vermiş, bu "bir avuç hurma"yı, bütün hediyelerin en üstüne koydurmuştu. Hazret-i Ömer'in o aralar malı çoktu. "Bu defa Ebu Bekr'i geçebilirim" diye düşünerek, bütün malının yarısını getirip teslim etti Efendimize. Resulullah sordu ona: - Ya Ömer! Eve ne bıraktın? Edeple arzetti: - Bu kadar da evde var yâ Resulallah! Az sonra hazret-i Ebu Bekir geldi. Malının tamamını getirmişti. Evine ne bıraktın? Efendimiz ona da sordular: - Ya Eba Bekr! Evine ne bıraktın? Cevap manidardı: - Allah ve Resulünün sevgisini. Efendimiz, ikisine bakarak buyurdular ki: - Aranızdaki fark, cevaplarınız kadardır. Hazret-i Ömer diyor ki: - Ebu Bekir, her hususta benden ilerdeydi. Bu defa onu geçebileceğimi ümid etmiştim. Ama yanılmışım. Onu, hiçbir hususta geçemiyeceğimi çok iyi anladım. *** Yine "Bedir Harbi"nde üçyüzsekiz sahabi savaş için saf tutmuştu. Resulullah Efendimiz karşılarında "Bin"e yakın kâfiri görünce secdeye kapanıp duaya başladı: Küffarı perişan eyle! - Ya Rabbi, vadettiğin zaferi ihsan et. Şu mağrûr kâfirleri, perîşân eyle! Hazret-i Ebu Bekir hemen başucundaydı. Bu içli yakarışını duyup teselli etti: - Yâ Resûlallah, kendini bu kadar yorma. O, mutlaka vâdinde duracak ve sana zafer verecektir. Sözünü henüz bitirmişti ki, Cebrail aleyhisselam "Beşbin" melekle gelip selam verdi. Efendimiz başını secdeden kaldırdı. - Aleyküm selam. Cibril müjdeyi bildirdi: - Üzülme yâ Resulallah! Müsterih ol. Ebu Bekr'in sözü üzerine Hak teala bizi sana yardıma gönderdi. Efendimizin gül yüzünde güller açmıştı ki, Cibril devam etti: - Beşbin silahlı melekleriz ve bu dîni, kâfirlerden korumaya kâfîyiz.
.Habibullah hürmetine...
2004-02-09 01:00:00
Muhammed Emin Hirevî "rahmetullahi aleyh anlatıyor: Mûsâ Nebî zamanında çok günahkâr bir kişi vardı. Nihayet öldü. Halk, onun ölüsünü bir kenara attılar. O anda cenabı Haktan vahiy geldi: - Yâ Mûsâ! O kulumu kefenleyip namazını kıl ve güzelce defnet! Mûsâ Nebî emri yerine getirdikten sonra sordu: - Ya Rabbî! O, çok günahkâr biriydi. Bunun hikmeti nedir? Cenabı Hak buyurdu ki: - Yâ Mûsâ! Evet, o kulun günahı, halkın bildiğinden de daha çoktu. Ama o, bir gün Tevrat'ta Habîbimin methini gördü. Kalbinde, Ona karşı muhabbet hasıl oldu ve o sayfayı öpüp, yüzüne sürdü. İşte Habîbime olan bu sevgisi hürmetine o kulumun bütün günahlarını sildim ve onu dostlarımdan eyledim. Sevginin böylesi!.. Yâkup aleyhisselamın, oğlu Yusuf Nebîden ayrılığı çok uzamıştı. Hasret ateşiyle yanıp kavruluyordu. Nihayet Yusuf aleyhisselam Mısır'a sultan oldu ve babasını Mısır'a davet etti. Yakup Peygamber, dörtyüz kişilik bir kafile ile düştü yollara. Yusuf Nebî de asker ve erkânıyla babasını karşılamaya çıktı. Nihayet karşı karşıya geldiler. Yusuf Nebî, uzaktan babasını görünce, atından yere atlayıp, koştu babasına. O da Ona koşturdu. Sarmaş dolaş olup kendilerinden geçtiler. Cümle melekler onları seyrediyordu. Gözyaşları içinde sordular: - Ey Rabbimiz! Hiç kimse diğerini bu kadar sever mi? Hak teâlâ buyurdu ki: - Ey melekler! İzzetim ve celâlim hakkı için, benim, ümmet-i Muhammed'e olan muhabbetim bundan kat kat fazladır. Sizler kimler siniz? Sonra Mısır'a geldiler. Yusuf aleyhisselam halkı camiye toplayıp minbere çıktı. Resulullaha salevat getirdikten sonra sordu: - Ey Mısır halkı, sizler kimlersiniz? Halk, bir ağızdan haykırdı: - Senin köleleriniz! Sonra babasını gösterdi. - Ey insanlar! Şu gördüğünüz zat, benim babamdır. Hepinizi Onun hürmetine âzâd ettim. İşte kıyamet gününde de günahkâr mü'minler korku ile bekleşirken, Sevgili Peygamberimiz oraya gelip, nurdan bir minber üzerine oturur. O anda, mahşer halkına Hak tealadan bir nida gelir: - Sizler kimlersiniz? Cümle ehl-i mahşer bir ağızdan cevap verirler: - Hepimiz senin kulunuz ve mahlukunuz. Hak teala buyurur ki: - Hepinizi bu ümmî Peygamber hürmetine âzâd ettim.
.Muhammed isminin şerefi
2004-02-10 01:00:00
"Altıparmak" diye meşhur "Peygamberler Târihi" kitabında şöyle anlatılıyor: Meşhur Nizamülmülk'ün bir yardımcısı vardı. İsmi "Muhammed" idi. Kendisinden hoşnud olduğu zaman bu ismiyle çağırır, hoşnut olmayıp incindiğinde ise, "Ey köle!" diye seslenirdi kendisine. Bir gün odasından çıktı ve, - Ey köle! diye seslendi. Adamcağız korku ve heyecanla koşarken, "Acaba bu sefer ne kabahat işledim?" diye düşünüyordu. Huzura çıkınca, mahcubiyet içinde büktü boynunu. - Özür dilerim efendim! Nizamülmülk, güleryüzle baktı ona. - Üzülme, senden hoşnudum. Kabahatim olmadı mı? Adam şaşırmıştı. - Bir kabahatim olmadı mı? - Hayır. Bu defa sevinçle sordu: - Öyleyse neden böyle çağırdınız? - Sana seslendiğimde abdestsizdim. "Muhammed" mübarek ismini o halimle ağzıma almayı uygun görmedim. *** Yine anlatılıyor ki: Kıyamet günü Fahr-i âlem Efendimiz şefaat iznini eline almış, keramet tacını başına takmış, yavrusunu arayan şefkatli anne gibi "Ümmetim ümmetim" diyerek mahşer yerini dolaşırken, Hak tealadan ferman gelir: - Yâ Muhammed, ümmetini hesaba getir! Efendimiz, önce Muhacir ve Ensarı, sonra şehidleri, sıddıkları, âlim ve velîleri ileri sürer. Asiler hani? Hak teala buyurur ki: - Ey Habîbim! İtaat edenleri getirdin, asiler hani? Muhlisleri getirdin, müflisler hani? Âlimleri getirdin, zalimler hani? Namaz kılanları getirdin, kılmayanlar hani? Efendimiz ağlıyarak arzeder: - Yâ Rabbî! Buyurduğun gibidir. Lakin bunlar puta tapmadı, sana şirk koşmadılar. Kabahatleri olsa da, sana, doğru iman etmişlerdir. Sen onları, bu halis imanlarına bağışla. Hak teala buyurur ki: - Ey Sevgili Habîbim! Benim onlara şefkatim ve merhametim seninkinden kat kat çoktur. Onları hesaba çekmekten maksadım, onlarla bizzat söyleşmektir. Onları muhatap kılmışım zatıma. Böyle olmasaydı hiç hesaba çekmezdim. Onların neler yaptıklarını inceden inceye sorarım ki, neler işlediklerini sen de bilesin. Dağlar gibi günahlarını nasıl affediyorum, sen de göresin.
.Resulullahın şefaati
2004-02-11 01:00:00
Muhammed bin Muhammed "rahmetullahi aleyh" hazretlerine, "Resulullahın şefaati"nden sordular bir gün. Şöyle anlattı: Hazret-i Ömer'i, vefatından sonra rüyada görüp, sordular: - Hak teâlâ sana ne muamele etti? - Beni bir serçeye bağışladı. - Nasıl yani? - Şöyle ki: Bir çocuk onu yakalamış ve sıkıca bağlamıştı. Onu o yaramazın elinden alıp salıverdim. Bu amelim cenab-ı Hakka hoş geldi ve beni affeyledi. *** Hazret-i Ali'ye de vefatından sonra sordular: - Hak teâlâ sana ne muamele etti? Karıncaya bağışladı - Beni, bir karıncaya bağışladı. - Nasıl? - Küçük bir karınca suya düşmüştü. Onu sudan alıp kuru bir yere koymuştum. Bu sebeple affa kavuştum. *** İmam-ı A'zam hazretlerine de sordular aynı suali. Buyurdu ki: - Kalemime bir sinek konmuştu. Hemen kovmadım. Kendisi uçuncaya kadar bekledim. Bu hareketim Rabbimize hoş geldi. Bu sebeple affetti beni. *** İşte ey kardeşlerim, büyükler buyurur ki: - Hak teâlâ, bir serçe, bir karınca, bir sinek için affeder de, Resulullahın şefaatiyle affetmez mi? Ben ona âşığım Bir gün de şunu anlattı: Cebrail ile Mikail aleyhimesselam, Resulullahın huzuruna geldiler bir gün. İkisi de insan suretindeydi. Cibril aleyhisselam Resulullahın mübarek örtüsünü öptü, öptü, sonra yüzüne sürdü. Peygamberimiz sordu: - Yâ Cebrail, bu ne haldir? Edeple arzetti: - Mikail'den sorun yâ Resulallah. Efendimiz Mikail aleyhisselama döndü: - Yâ Mikail, sen söyle. Mikail aleyhiselam anlattı. - Ya Resulallah, bugün Cebrail kardeşim, hazretinize gelmek için tam yetmiş defa izin istedi Rabbimizden. Onun bu haline diğer melekler bile şaşıp, merakla sordular: - Yâ Cebrail, niçin bu kadar ısrarla izin istiyorsun? O da şöyle dedi onlara: - Beni mazur görün ey melekler. Ben Ona âşıkım. Onu görmeden duramıyorum.
.Şaşırtan dua!..
2004-02-12 01:00:00
Seyyidet Nefîse "rahmetullahi aleyha", takvası meşhur, duası makbul, mübarek bir hanımdı. Hangi hastaya dua etse, derhal şifa bulurdu. Bir gün İmâm-ı Şâfiî hasta oldu. İyi olması uzayınca, bir talebesini ona gönderdi. - Seyyidet Nefise'ye git, şifa için dua iste. - Peki efendim. Talebe gidip çaldı kapıyı. - Efendim, hocam şu anda çok hasta. Dua istiyor. Seyyidet Nefise kaldırdı ellerini. - Allahü teala hayırlı şifalar versin. Talebe döndüğünde hocasını sıhhatte buldu. ..... Aradan bir müddet geçmişti ki, İmam tekrar hastalandı. Yine bir talebesini ona gönderdi. - Seyyidet Nefise'ye git, şifa için dua iste. - Başüstüne. Hocam dua istiyor Talebe gidip çaldı kapıyı. - Efendim, hocam şifa için dua istiyor. Mübarek hanım az tefekkür ettikten sonra açtı ellerini. - Allah hocana rahmet eylesin! Talebe şaşkın vaziyette geri döndüğünde, hocasının hastalığını artmış gördü. İmam sordu: - Dua istedin mi? - Evet efendim. - Ne dedi? - Allah hocana rahmet eylesin dedi. İmam, duadaki inceliği anlayıp, mırıldandı: - Demek ki vefat edeceğim... Derhal vasiyyetini yaptı: - Seyyidet Nefise de bulunsun cenazemde. Fazla zaman geçmemişti ki, vefat etti. Oruçluyken vefat etti Talebeleri, Seyyidet Nefise hazretlerine vefat haberini verip, vasiyyetini bildirdiler. Ancak o günlerde sıhhati iyi olmadığı için, cenazeye gidemedi. Bu defa cenazeyi onun yanına getirdiler. En geri safta durup namazını kıldı. Cenâze namâzı bitmişti ki, gâibden bir ses duyuldu: - İmâm-ı Şafiî ve Seyyidet Nefîse'nin hürmetine, burada olanların hepsi affolundu! Cemâat bunu duyup, sevince gark oldular. Seyyidet Nefise çok zaman oruçlu olurdu. Son günlerinde çok zayıf olduğu için oruç tutmamasını söylediler. Kabul etmedi. - Otuz yıldır oruçlu iken ruhumu vereyim diye dua ediyorum buyurdu. Oruçluyken, ruhunu teslîm etti. Kendi kazdığı mezara defnedildi.
.Zafer duası!..
2004-02-13 01:00:00
Sultân Mahmûd Gaznevî, Semerkant'a savaşa gidiyordu. Harkan'a yakın geldiğinde, "Ebül Hasan-ı Harkânî" adındaki büyük velîyi ziyaret edip, zafer için dua istedi. Büyük Velî dua etti: - Allahü teala muvaffak eylesin. Sonra, hırkasını çıkarıp ona uzattı. - Bunu al. Savaşta lazım olur. Sultan Mahmud, büyük velînin elini öpüp ayrıldı. Ordunun başına geçip Semenkant'a vardı. Düşman ordusu gerçekten çok kalabalıktı. İçini korku sardı. Derhal attan inip secdeye kapandı. O hırkayı vesile edip yalvardı: - Yâ Rabbî, bu hırka sâhibinin hürmetine bizi muvaffak eyle! Başını secdeden kaldırdığında müthiş bir kasırganın koptuğunu gördü. Dua kabul olmuştu bir anda toz duman oldu her yer. Dost düşman seçilmez olmuştu. Bu hengâmede kâfirler birbirlerini kırdılar. Savaş meydanı düşman ölüleriyle doldu. Evet, dua kabul olmuş, Sultan Mahmud galip gelmişti.  Bir gün, Ebül Hasan Harkânî hazretlerinden nasihat istediler. - "Dua alın" buyurdu. - Kimin duasını alalım? - Muhtaç olan herkesin. Hele anne baba muhtâçsa, onlara hizmet etmek, ulu bir devlettir. Ve şunu anlattı: Kardeşin kârlı çıktı Vaktiyle iki kardeş ve bunların hizmete muhtaç yaşlı bir anneleri vardı. Her gece biri, sıra ile hizmetini görürlerdi. Biri ona hizmet ederken, diğeri ibadet yapardı. Bir gece, ibadet eden kardeşi, ibadetten çok zevk aldı. Rica etti kardeşine: - Bu gece de annemin hizmetine sen bakar mısın? - Tabii, hayhay! Kardeşi annesinin hizmetini görürken, o bütün gece ibadet etti. Sabaha doğru uyku bastırdı. Rüyasında şöyle denildi kendisine: - Ey filan! Kardeşin kârlı çıktı bu işte ve bütün günahları bağışlandı. Sen de, kardeşinin hürmetine affedildin. Genç adam merak etmişti. Sordu hemen: - Peki, hikmeti nedir bunun? Dendi ki: - Allahü tealanın, sizin ibadetinize ihtiyacı yoktur. Ama anneniz, sizin hizmetinize muhtaç. Ona hizmet etmek, nafile ibadetten daha sevaptır.
.Okumak istiyorum
2004-02-14 01:00:00
Ebû Osmân-ı Hayrî "rahmetullahi aleyh", hocası Ebû Hafs'a ilk gittiğinde yaşı henüz küçüktü. Huzuruna girip edeple diz çöktü. - Ben okumak istiyorum. Hocası şöyle bir süzdü onu. - Evladım henüz çok gençsin. Seni okutamam. Bu cevaba çok üzüldü. Kalktı ve arka arka çıktı huzurdan. Çıktı ama bir türlü ayrılmak istemiyordu. Dönüp dönüp, o kapının eşiğine bakıyor ve; - "Şu eşiğin dibine bir çukur kazıp içine uzansam. Beni çağırıncaya kadar orada beklesem" diye düşünüyordu. Ebû Hafs, onun bu halis niyetini anlayıp çağırdı. - Gel bakalım küçük tâlip! Ebu Osman, sevinçe girdiği bu yuvadan, büyük bir âlim olarak çıktı. Şefkatle yaklaştı Yumuşak, güler yüzlü idi mübarek. Şefkat ve merhametle davranırdı herkese. Bir gün, bir genç gördü sokakta. Elinde sazı, sallanarak gidiyordu. Belli ki içki içmişti... Ama bu zatı görünce çok utandı. Sazını gizlemeye çalıştı eteğine. Azarlıyacak sandı. Lâkin o, şefkatle yaklaştı gence. - Evladım, benim günahım seninkinden çoktur. Rabbimizin merhametiyse sonsuz. Tövbe edince hepsi affolur. Sarhoş genç, etkilendi bu sözlerden. Oracıkta sazı kırıp, tövbe etti. Sonra mı? Ertesi gün dergahtaydı sabah erkenden... *** Bir genç talebesi de, kötü arkadaşlara uyup derse gelmez olmuştu. Lakin suçunu biliyor, görünmek istemiyordu hocasına. Özlettin kendini Bir gün, aniden karşılaştılar. Eyvaaah, saklanacak yer aradı genç, ama yoktu. Azarlıyacak diye çok korktu. Ama düşündüğü gibi olmamıştı. Mübarek, tebessümle yaklaştı gence. Eliyle başını okşayıp, şefkatle sordu: - Nerelerdesin evlat! Özlettin kendini. Genç büktü boynunu. - Affedin hocam. - Gördüğüme çok sevindim. Özlemiştim. İnsan sevdiğini hep görmek istiyor. Ve nasihat etti: - Terk et o arkadaşları! - Peki efendim. - Onlar, arslan ve kaplandan daha zararlıdır. Bizden ayrılma. - Başüstüne hocam. Ve tuttu sözünü Hiç ayrılmadı hocasından. Dergahın en sadık müdavimi o idi artık...
.Damat arıyordu...
2004-02-15 01:00:00
Şâh Şücâ-i Kirmânî hazretlerinin çok sâliha bir kızı vardı. Kirman vilayetinin en güzel kızıydı. Çok isteyeni vardı ama, babası vermiyordu. Neden mi? Çünkü o, "takva ehli" bir damat arıyordu. Varsın dünyalığı olmasın, ama takvası olsun diyordu. Nihayet camide namaz kılan bir genç gördü. Delikanlı, tadil-i erkân ile kılıyordu namazı. Onu, gıbta ile seyretti uzaktan. Namazı bitince, gidip oturdu yanına. - Selamün aleyküm evlat! - Aleyküm selam amca. - Evli misin evladım. - Hayır, bekârım. - Güzel... Bak ne diyeceğim. Eğer kabul edersen sana bir teklifim olacak. - Buyurun. Evlenmek ister misin? - Hem güzel, hem de edep ve takva sahibi bir kız olsa, evlenir misin? Genç hiç böyle bir şey beklemiyordu. - Şeyy, ne bileyim. Hiç düşünmedim. - Düşün öyleyse. - Amca, bana kim kız verir ki? - Neden oğlum? - Ne bileyim, hiç dünyalığım yok da. - Olmasın, mühim değil. Delikanlı iyice meraklanmıştı. Sordu hemen: - Kim bu kız amca? - Benim kızım. Hem güzel, hem de takva ehli. Onu sana vermek istiyorum. Genç şaşırmıştı. - Bilmem ki, siz kabul ettikten sonra... - Tamam evladım. Mübarek olsun... Tezinden nişan, düğün yapıldı ve evlendiler. Peki, genç aradığını bulmuş muydu? Hem de fazlasıyla Hem de fazlasıyla. Nasıl mı? Düğünden birkaç gün sonra, eve bir aylık yiyecekle geldi bu genç. Kız bunu görünce şaşırıp sordu: - Nedir bunlar? - Yiyecek, neden şaşırdın? - Ne bileyim, bu kadarına lüzum yoktu da. - Nedenmiş o? - Bugünkü rızkı veren, yarın da verirdi. Tevekkül denen bir şey var. Hem sonra... - Evet, sonra? - Babam bana, "Seni, ahiret ehli biriyle evlendiriyorum" demişti. Meğer "dünya ehli" biriyle evlendirmiş. Genç kızacağına memnun olmuştu. Sevinçle mırıldandı: - Haklısın hanım. İşte onlar birbirlerinden böyle üstün idiler. Evlenip, mesut bir hayat sürdüler...
.Seyyide hürmet...
2004-02-16 01:00:00
İmâm-ı Şâfiî "rahmetullahi aleyh", bir gün Bağdat Camii'nde talebeye ders veriyordu. Lâkin ikide bir yerinden kalkıp kalkıp oturuyordu. Bu hal, on-onbeş defa tekrarlayınca, talebeyi merak sardı. Dersten sonra, birisi huzuruna vardı. - Bir şey sorabilir miyim hocam? - Tabii evladım, sor. - Efendim, ders esnasında kalkıp kalkıp oturdunuz. Hikmetini merak ettik. Büyük İmam izah etti: - Evladım, bir seyyid çocuk kapı önünde oynuyor, oyun îcâbı, bâzan kapı önünden geçiyordu. O çocuğun her geçişinde ayağa kalktım, sonra oturdum. - Neden hocam? - O seyyide hürmeten evladım. Bir evlad-ı Resul ayaktayken oturmak uygun olur mu? Paraya elini sürmedi Bir gün de, bir talebesiyle birlikte camiden çıktı. Çocuk bazı şeyler soruyor, İmam da cevap veriyordu. Bir ara, bir genç edeple yanaştı İmam'a. Elinde bir kese tutuyordu. İmam şefkatle baktı gence. - Buyur evladım. - Efendim filan kişinin size selamları var. - Aleyküm selam. Sonra o keseyi uzatıp arzetti: - Bu altınları size gönderdi. Kabul etmenizi rica ediyor. İmam elini sürmedi keseye. - Peki evladım, onu şuraya bırak! Genç, altın kesesini bir kenara bırakıp geri döndü. Allah razı olsun Az sonra, orta yaşlı biri gelip selam verdi - Efendim, ben fakir bir kimseyim. Bir de çocuğumuz oldu. Bebeği sarmak için bez bile yok evimizde. - Paraya mı ihtiyacın var? - Evet hocam. İmam-ı Şafii, kenardaki keseyi gösterdi ona. - Şunu al. İçinde altın varmış. İhtiyacını görürsün. Adam sevinçle aldı onu. - Allah razı olsun. Halbuki İmam, kendi de yokluk içinde yaşıyordu. *** Bir gün yine İmâm-ı Şâfiî hazretleri Mekke'ye geldi. İnsanlar, akın akın gelip dini sualler sordular. Hepsine doyurucu cevaplar verdi. Yanında "Onbin" dirhem parası vardı. Tamamını dağıttı fukaraya. Tek dirhem bile kalmadı. Paralar bitince, bir "Oooh!" çekip mırıldandı: - Elhamdülillaaah! İşte şimdi rahat ettim.
."Ceylanın oğlu!"
2004-02-17 01:00:00
Ebül Abbas El Basîr hazretlerinin asıl ismi "Ahmed" ise de, "İbnül gazâle" diye tanınır. İbnül gazale, "Ceylanın oğlu" manasına geliyor. Hikâyesi şöyle: O, doğduğunda iki gözü de âmâ idi. Babası o yerin sultânı olup, seferdeydi o zaman. Annesi durumu görünce, çok üzüldü. "Bu sakat çocuğu beyim istemez" diye düşündü hemen. Ve çok yanlış bir kararla bebeğini bir beze sarıp gizlice çıktı evden. Şehir dışında, tenha bir yere bırakıp eve döndü. O, çocuğunu tenhaya terk ettiyse de, Cenab-ı Hak zayi etmedi onu. Bir ceylan gönderip, muntazaman süt verdirdi ona. Birkaç gün sonra, babası eve döndü. Ve çocuğu sordu hemen: - Hanım, bebeğimiz nerde? - Sorma bey. Hayrola, ne oldu? - Hayrola n'oldu? - Bir erkek çocuğumuz oldu, ama... - Aması ne? - Doğar doğmaz vefat etti. - Yaa!!! - Evet, maalesef öyle oldu. Sultan boynunu büküp, tevekkülle fısıldadı: - Rabbim onu aldıysa, daha hayırlısını ihsan eder... Aradan günler geçti. Sultan, adamlarını alıp ava çıktı bir gün. Bölgeyi çevirip, kontrole aldılar. Sonra daralttılar halkayı. O ara bir ceylan gördü sultan. Okunu gerip tam fırlatacaktı ki, durdu birden. Niçin mi? Yanında bir karaltı görmüştü ceylanın. Merakla koşup yanına gittiğinde ne görse beğenirsiniz? Bir erkek çocuğu. Çok güzel, sevimli, nurtopu gibi. Kendi çocuğuydu Şefkatle alıp bastı bağrına. Kendi çocuğuymuş gibi bir hisse kapıldı. - O ölenin yerine, oğlum bu olsun, diye geçirdi içinden. Avı bırakıp koştu eve. Hanımı kucağındaki çocuğu görünce sordu: - Hayrola bey, kimin bu çocuk? - Bizim çocuğumuz. - Bizim mi? - Evet, o ölenin yerine bunu gönderdi Cenab-ı Hak. - Hiçbir şey anlamadım. Beyi anlattı olanları: - Av yerinde buldum. Bir ceylan emziriyordu. Alıp eve getirdim. Bak ne sevimli. Kadın bakar bakmaz bir tuhaf oldu. Tanımıştı onu. Evet, bu kendi çocuğuydu. Kucaklayıp, şefkatle sarıldı yavrusuna. Hatâsını anlayıp, ağlayarak tövbe etti. Hakikati anlattı beyine. İkisi de sevinip şükrettiler.
.Niçin çok ağlarsınız?
2004-02-18 01:00:00
Safvân bin Süleym "rahmetullahi aleyh", tâbiînin büyüklerindendir. Öyle çok ibadet ederdi ki, yarın öleceğini bilse, daha fazlasına gücü yetmezdi. Çok namâz kıldığından ayakları şişerdi. Namâzlarda ağladığından, seccadesi hep ıslak olurdu. Bir gün ona sordular: - Niçin çok ağlarsınız? - Kıyâmette ağlamamak için. - O gün ağlanacak mı? - Evet, ama iki kısım insan ağlamaz. - Kimlerdir onlar? - Allah korkusu ile hiç harama bakmayanlarla Allah korkusu ile gözyaşı dökenler. *** Zamanın halîfesi de iyi tanır ve severdi bu zatı. Bir gün onun bulunduğu şehre gelmişti. Vali ile şehri gezerken, bir mescitte birini bu zata benzetip valiye sordu: Şu zat kimdir? - Şu direğin yanında oturan kimdir? - Ona Safvân bin Süleym derler. Tahmininde yanılmamıştı. Hizmetçisinin eline bir kese altın verip, o mübareği gösterdi. - Bak, şu direğin yanında oturan zatı görüyor musun? - Evet efendim. - Bu keseyi götür, o zata ver! - Peki efendim. Hizmetçi, elinde kese ile ona doğru giderken, o, acele kalkıp namaza durdu. Hizmetçi yanına vardığında, o namaz kılıyordu. Oturup bekledi. Fakat İbni Süleym bir namazı bitirip, hemen öbürüne başlıyordu. Altınla işim yok Hizmetçi, bir fırsatını bulup keseyi uzattı kendisine. - Efendim, halife hazretleri bunu size gönderdi. - Neymiş o? - Galiba altın. - Benim altınla işim yok kardeşim. Hizmetçi şaşırmıştı. - İyi ama halife size gönderdi bunu. - Emin misin? Başkasına göndermiş olmasın? Garip, iki arada bir derede kalmıştı. - Efendim sizin isminiz Safvân değil mi? - Evet ama, sen git bir daha sor. Kime gönderdiğini iyice öğren. Hizmetçi sormaya gidiyordu ki, o, pabuçlarını giyip acele çıktı mescitten. Ertesi gün vali kendisini görüp sordu: - Niçin kabul etmedin altınları? - Benden daha fakirler var bu şehirde. - Ama siz de fakirsiniz. - Olsun, onlara verilirse daha çok sevinirim.
.Takva nedir?
2004-02-19 01:00:00
Ebû Bekr-i Kettânî "rahmetullahi aleyh", bir gün sevdikleriyle sohbet ediyordu ki, biri sordu: - Efendim takva nedir. - Allah korkusu ile günah işlememektir. Ve şunu anlattı onlara: Büyüklerden biri, rüyasında "bir genç" gördü. Fevkalade güzel, nurlu ve yakışıklıydı. Merakla sordu o gence: - Sen kimsin? - 'Takvâ'yım. - Yaa, nerede bulunursun? - Benim yerim, Allah'tan korkanların kalpleridir. - Peki, yüzün neden çok parlak? - Allah korkusu ile ağlayanların gözyaşları sebebiyle. Birbirinizi sevin! Bu zat, her sohbetinde, "Birbirinizi çok sevin" der, dargınları barıştırırdı. Bir gün ona sordular: - Müslümana su-i zan günahı ne kadardır? Derhal ciddileşti. - Müslüman, Allahü tealanın sevdiğidir. Hiç ona su-i zan edilir mi? Ve kestirip attı: - Müslümanı sevmeğe mecbur ve mahkûmuz. Sonra şunu anlattı: Gençliğimde, bir arkadaşım vardı. Nedense ona karşı soğukluk duyardım kalbimde. Sebebini bilmiyordum. Ama mü'mine soğuk durmanın felaket olduğunu iyi biliyordum. Bu halden kurtulmak için hem dua ediyor, hem de sebeplere yapışıyordum. "Hediye, muhabbeti arttırır" düşüncesiyle kıymetli bir hediye alıp, ziyaretine gittim. Ama soğukluk gitmedi. Ey nefsim! Bu defa onu evime davet ettim. Leziz yemekler hazırlayıp bizzat kendim hizmet ettim sofrada. Yine gitmedi soğukluk. Çok üzülüp kendimi ayıpladım: "Ey nefsim, bu soğukluğun sebebini biliyorum. Sen, kendini ondan üstün görüyorsun. Ama bil ki, bu hal kibirdir. Kibirli olan ise, Cennete giremez, ona göre." Bu düşünceler içinde gidip yine çaldım kapısını. Tekrar yemeğe davet ettim. Kırmadı geldi. Leziz yemekler ikram ettim. O soğukluk gitmledi yine. Ama gitmeliydi. Çünkü buna izin yoktu dinimizde. Mü'mine soğuk durmak felaketti. Bir seher vakti, ağlayarak yalvardım Rabbime: - Yâ ilâhî, sana sığınıyorum. Kurtar beni bu felaketten. Çok gözyaşı döktüm. O anda değişti kalbim. O soğukluk gitti. Çok sevinip, Rabbime şükrettim.
.Bunu kefen yaparsın
2004-02-20 01:00:00
Pîr Ali Efendi, Tekirdağ'a yakın Malkara'da yaşayıp, orada vefat etti. Nurlu kabri oradadır. Bu zat, uzun bir yolculuğa çıktı bir gün. Hanımı hamileydi. Ayrılmadan önce çarşıdan bir parça "patiska bez" getirip uzattı zevcesine. - Hanım, al şunu. - Hayrola, nedir bu? - Kefenlik bez. Ola ki ben seferde iken bir oğlumuz olur da, aynı gün vefat eder. Eğer böyle olursa, bunu kefen yaparsın bebeğe. Sonra veda edip ayrıldı. Aradan iki gün geçmişti ki, bir erkek çocukları oldu hakikaten. Ve o gün vefat etti. Kadıncağız bebeğini kefenlerken tutamadı gözyaşlarını: - Ah efendi, sen ne mübarek insansın, diye mırıldandı sessizce. İhlaslı olun Bir gün, talebesine şu nasihatı yaptı: - Çocuklar, siz siz olun, işlerinizi kullara beğendirmeye uğraşmayın. Allah beğensin yeter. Ve ekledi: - O beğendikten sonra, bütün dünya beğenmese ne çıkar? O beğenmedikten sonra, kâinat beğense ne kıymeti var? Unutmayın, kullara göre şekillenen kişi, iyi insan değildir. Şöyle bitirdi sözlerini: - Halis müslüman, her yerde müslümandır. Aynen "Altın" gibi. Altın, kâfirin elinde de altındır, mü'minin elinde de. "Hava ve su" gibidir müslüman. Herkesin ihtiyacı vardır ona. Bir araya gelin Bir gün, "Sohbet"in ehemmiyetini anlattı cemaatine. - Kardeşlerim, yolumuz "Sohbet yolu"dur. Şu insanlara hayret ediyorum. Niçin sohbet meclislerine katılmaz, koşmazlar Allah adamlarının yanlarına. Halbuki sohbet ehlinin ev sahibi Allahü teala, teşrifatçısı hazreti Ali, sâkîsi, (su dağıtıcısı) Hızır alayhisselamdır. Cemaatten biri sordu: - Efendim, "Sohbet"ten maksat, bir araya gelmek midir? - Evet, Allah için bir araya gelenlerden, Allahü teala razı olur. Bunlar, mahşer gününde Arş-ı âlâ altında gölgeleneceklerdir. Birisi söz aldı. - Biz bir araya geliyoruz ama dünya işlerinden konuşuyoruz. Mübarek gülümsedi. - Olsun, o da iyidir. Ama islâmiyetten de konuşun. Az da olsa, ilmihal kitabı okuyun. Çünkü iki müslüman bir araya gelir de, Allah ve peygamberden bahsetmezlerse, Allahü teala onlara la'net eder.
.Genç aşık!
2004-02-21 01:00:00
Şerbetçi Baba, Gelibolu'yu nurlandıran bir Allah dostu. O devirde genç bir aşık, bu zatın büyüklüğünü işitip Gelibolu'ya geldi. Maksadı, ziyaret etmekti bu zatın kabrini. Ancak çok aradıysa da, kabri bulamadı. Akşam olunca, bir eve misafir oldu. O gece, sevdiklerinden birine göründü mübarek. - Filan evde misafir olan genci al, bana getir! Sabah olunca, gidip buldu o genci. - Siz Şerbetçi Baba'yı mı ziyaret edecektiniz? - Evet. Aldı genci, götürdü mübareğin kabrine. Genç âşık, kabir başında bir müddet sessiz oturduktan sonra konuşmaya başladı kabirdekiyle. Mübarek nasihat etti gence: En mühim şey - Evladım, en mühim şey, İslamiyeti öğrenmek ve ona göre yaşamaktır. Allahü tealanın emir ve yasaklarına ehemmiyet vermeyenler, burada çok pişmanlık çekiyorlar. Ve şöyle devam etti: - İman ve itikat doğru değilse, azaptan kurtuluş imkansız burada. Ehli sünnet alimlerinin kitaplarını okuyup, bir an önce imanını düzeltmeye bak. Ama acele et. Zira ecelin ne zaman geleceği belli olmaz. *** O devirde yalnız yaşıyan bir kişi vardı. Evinde ibadetle meşguldü hep. Ancak bir ara hastalandı ve gitgide şiddetlendi hastalığı. Bakacak kimsesi de yoktu garibin. Çaresizlikle açtı ellerini, yalvardı: - Ya Rabbi, bana bir yardımcı gönder! O anda aralandı kapısı. İçeri nurani bir zat girip gülümsedi kendisine. Yardıma geldim - Yalnızsın galiba. - Evet. - Sana yardıma geldim. Adamcağız hem sevinçli, hem de şaşkındı. - İyi ama siz kimsiniz? Hem kapı kapalıydı, nasıl girebildiniz içeri? - Mühim değil. Şimdi mühim olan, senin hastalığın. Hemen bir ev ilacı yapıp yedirdi ona. Allah'ın izniyle adam bir anda şifa bulup kalktı ayağa. Mübarek çıkıp giderken fısıldadı: - Bana Şerbetçi Baba derler, Gelibolu'da bulunurum. Adam merak etti bu Allah dostunu. Koştu Gelibolu'ya, rica etti ilk rastladığına: - Beni Şerbetçi Baba'ya götürür müsün? - Hayhay. Ve onu alıp götürdü bir türbeye. - İşte, Şerbetçi Baba burada yatıyor. Adam tutamadı gözyaşlarını. Okudu, okudu, gönderdi ruhuna. Zor ayrıldı türbesinden.
."Beni hatırlayın!"
2004-02-22 01:00:00
Kalender Baba, Gelibolu'yu nurlandıran bir Allah dostu. Bir gün, sevdikleriyle sohbet ediyordu bu zat. "Namaz"ın ehemmiyetinden bahsetti onlara: - Müslüman demek, namaz demektir. Sordular: - Nasıl yani? - Namaz varsa, müslümanlık vardır. O yoksa, şüphelidir. Bütün diğer ibadetler, insanın doğru dürüst bir namaz kılmasını sağlamak içindir. *** Bir gün, birkaç sevdiği huzuruna geldiler. - Efendi Baba, izninizle sefere çıkacağız. - Hayhay, selametle gidin. Bir sıkıntıya düşerseniz beni hatırlayın. - Peki Baba. "O zatın hürmetine" Ve düştüler yola. Ancak bir yere geldiklerinde, haramiler tarafından kesildi yolları. Çaresizdiler. Hemen Kalender Baba'yı hatırlayıp, dua ettiler: - Ya Rabbi, sevdiğin o zat hürmetine koru bizi! O anda, nerden geldiyse geldi, bir arslan peydahlandı oracıkta ve saldırdı soygunculara. Bir anda toz oldu haydutlar. Tehlike bitmişti. Sefer dönüşü Kalender Baba'nın huzuruna vardılar. - Biz geldik Baba. - Hoşgeldiniz. Yolculuk iyi geçti mi? - Sayenizde efendim. O arslan olmasaydı mahvolmuştuk. - Allahü teala, kendisine sığınanlara yardım eder evlatlar. Sonra nasihat etti gençlere: - Dünya ve ahirette saadete kavuşmak, ancak Resulullah'a uymakla ele geçer. Ona uymadıkça her yapılan şey burada kalır. ahirette işe yaramaz. Sır kalsın aramızda Bu zatı sevenlerden biri, onu ziyaret için bindi katırına, düştü yola. Ancak bir mola yerinde kaçtı hayvanı. Issız yerde bineksiz kalakalmıştı. Çaresizlikle açtı ellerini, yalvardı: - Ya Rabbi, Kalender Baba hürmetine bana yardım et! O anda, hayvanının ilerden geldiğini gördü. Hem de Kalender Baba getiriyordu. Gözlerine inanamadı. Sevinçle onlara doğru koşarken, kayboldu mübarek zat. Hayvanına binip geldi Gelibolu'ya. Bu zatın huzuruna çıkıp, yoldaki hadiseyi anlatmak isterken, eliyle "Sus" işareti yaptı mübarek. - Hayır, anlatma! Ben ölünceye kadar sır kalsın aramızda. Ve ilave etti: - Unutma, her yardımı yapan yalnız Allahü tealadır.
Sarhoş geldi âlim oldu...
2004-02-23 01:00:00
Ebû Bekr-i Sûsî "rahmetullahi aleyh", hem âlim, hem velî bir zat idi. Onun güzel ahlâkı sebebiyle çok kimseler hidayete kavuşurdu. Bir gün, talebesiyle sohbet ediyordu ki, içeri bir genç girdi. Elbisesi kir pas içinde, üstelik sarhoştu. Ayakta duramıyordu. Talebeler tiksindiler ondan. O genç, nihayet bir kenara yığılıp kaldı. Ebu Bekr-i Susi derse ara verip döndü talebeye: -Evlâtlarım, onu böyle görünce, hemen hakkında kötü düşünmeyin. O da sizin gibi Allahın bir kuludur. Halis tövbe ederse, sizden yakın olur Allaha. Kim bilir belki de o, bu yola sizden daha ehildir. Belli mi olur. Sonra başını eğip bir miktar tefekkür etti. Sonra başını kaldırıp şöyle buyurdu: -Bana öyle geliyor ki, gün gelir, bu genç benim bu yerimde insanlara nasihat eder. Ve emretti talebeye: -Haydi, şimdi onu incitmeden götürüp, yatırın bir yatağa. Talebeler, -Başüstüne! deyip, derhal bir yatak buldular ve o genci oraya yatırdılar. Edeple diz çöktü Birazdan genç kendine geldi ve etrafına bakınıp merakla sordu: -Ben nerdeyim? Çocuklar cevap verdi: -Burası bir dergah. -Yaa, beni kim getirdi buraya? -Hocamızın emriyle biz getirdik -Hocanız kim sizin? -Ebu Bekr-i Susi hazretleri. Genç bu ismi duyunca, birden toparlanıp edeple diz çöktü. Çocuklar, hocalarının kendisi hakkında buyurduklarını naklettiler ona. O, bunları duyunca, kalbi değişti birden. Bütün kötü fiillerine pişmanlık duydu. Bütün hücrelerine kadar nedamet ateşiyle yandı tutuştu. Günahlarına tövbe edip, maneviyatta yükselmeye başladı. Öyle dönüş yaptı ki, kıza zaman içinde zirvelere yükseldi. Ebu Bekr-i Sûsî'nin bir numaralı talebesi oldu. Sarhoş olarak ve bilmeden girdiği bu dergahtan, büyük bir âlim olarak çıktı. Bir müddet sonra Ebu Bekr-i Susi vefat edince, onun yerine bu geçip, halkı irşad etmeye başladı. Eee ne demişler: -Evliyanın sözünde Rabbani tesir vardır. Başarı nedir? Ebu Bekr-i Susi, bir gün talebesine sordu: -Başarı nedir bilir misiniz? Gençler boyun büktüler. -Bilmiyoruz, siz buyurun. -Başarı, öldükten sonra, ahirette işe yarıyan şeydir. Ve izah etti: -Bir şey, ahirette işe yaramıyacaksa, ona başarı denmez. Mübarek tekrar sordu: -Muvaffak insan kime denir? Çocuklar yine boyunlarını büktüler. -Bilmiyoruz. Buyurdu ki: -Muvaffak insan, kendini ateşten koruyandır. Kendisini Cehennem ateşinden koruyamıyan insan, ne yaparsa yapsın muvaffak olmuş sayılmaz.
.Mahşer sıkıntısı!
2004-02-24 01:00:00
Mahşerin sıkıntısı dayanılmaz hal alınca, mahşer halkı, bundan kurtulmak için çare ararlar. Önce Âdem Nebi'ye gidip dert yanarlar: - Ey babamız! Ve ey hazret-i Âdem! Sen, peygamberlerin ilkisin ve çok şereflisin. Bu mahşer meydanında hâlimiz pek fenâdır. Dayanacak gücümüz kalmadı. Ne olur, bize şefâat et ki, başlasın hesabımız. Hak teala ne hüküm verirse, razıyız. Âdem Nebî, kendini buna layık görmeyip özür diler: - Siz Nûh Peygambere gidin! Mahşer halkı, bin sene müşâvere edip, Nuh aleyhisselama varırlar: - Yâ Nuh! Ne olur, bize şefaat et ki, Rabbimiz baksın hesabımıza. Artık dayanamıyoruz. Lakin O da kendini geri çekip, özür diler. Halilullaha gidin! - Siz, İbrahim Peygambere gidin! Onlar, yine bin sene müşavere edip, İbrâhim Peygambere varırlar. Mahşerin sıkıntısına takatları kalmamıştır. Hesabın başlaması için şefaat isterler: - Yâ İbrahim, sen Allahın dostusun. Ne olur bize şefaat et ki, hesabımız başlasın artık. Fakat O da kendini buna layık görmez. - Siz Mûsâ Peygambere gidin! Ehl-i mahşer toplanıp, bir ümitle Musa aleyhisselama varırlar: - Ya Mûsâ, sen kelîmullahsın. Bize şefaat et ki, Hak teala hesabımızı görsün. Bu sıkıntıya tahammülümüz kalmadı artık. Musa Nebi de kendini kusurlu görüp, özür diler. - Siz en iyisi İsa Nebi'ye gidin! Bu defa topluca İsa aleyhisselama varıp yalvarırlar: Sen bize acı! - Yâ İsa! Sen rûhullahsın. Ne olur bize acı! Şu sıkıntıdan kurtulmamız için sen ol bize aracı! Ancak o da kendini geri çeker. - Siz Hâtem-ül enbiyâ'ya gidin. Çünkü o, Habibullahtır ve Peygamberlerin en üstünüdür. Ümid ederim ki, O şefaat eder ve Onun şefaati kabul olur. Onlar büyük sevinç ve son bir ümitle Resûlullahın minberine varır, yalvarırlar: - Yâ Muhammed! Sen Allah'ın Habibisin. Seni kırmaz. Biz hazret-i Âdem'e gittik, bizi Nuh Peygambere havale eyledi. Ona gidip yalvardık, o da İbrahim Peygambere gönderdi. İbrahim Peygamber, Mûsâ Kelîmullaha, o da İsa Peygambere, İsa Nebî de Hazretinize havale etti bizi. Senden başka gidecek kimsemiz kalmadı. Halimiz pek fenadır. Ne olur, sen şefaat et ki, başlasın hesabımız. Hak teala, ne hüküm verirse razıyız...
.Ben şefaat ederim!.."
2004-02-25 01:00:00
İnsanlar, mahşer gününün sıkıntısından kurtulmak için Resûllere mürâcaat edip herbirinden şefaat isterler. Lâkin herbiri diğerine sevk eder onları. En son "Habîbullah"a gelir, şefaat için yalvarırlar: - Ey Allahın Habibi, şefaat et ki, başlasın hesabımız. Efendimiz kabul eder: - Peki, Rabbim izin verirse ben şefaat ederim. Sonra kalkar, izzetle Arş-ı âlâya varır. Orada, bin senelik bir secdeye kapanır. Rabbini, bir mükemmel hamd ve senâ eder ki, Bu, ondan gayri hiçbir kimseye nasîb olmamıştır. O an ehl-i mahşerin hali pek fenâdır. Çekilen zahmetleri anlatmak mümkün olmaz. Nasıl mı? Vâveylâ! Vâsebûrâ! Çoklarının haram yoldan kazandıkları mallar, o gün, boyunlarında birer "halka" olmuştur. Ve öyle ağırlaşır ki, "büyük dağ" olur sanki. Feryât ve figânları gök gürlemesini andırır. - "Vâ veylâ! Vâ sebûrâ!" diye feryât ederler. Onların feryâdına, yer gök dayanmaz. Ya zekâtı verilmeyen mallar? Onlar da koca bir "yılan" olup, sahibinin boyunlarına dolanır. Öyle ağırlaşır ki, "değirmen taşı" gibi olur. O kimse feryât edip, bağırır ki: - Bu nedir? Melekler cevap verirler: - Zekâtını vermediğiniz mallardır. Bâzıları vardır ki, avret mahallerinden, kan, cerâhat ve irin akar. Tahammülü imkânsız pis kokuları vardır. Bunlar kimlerdir? Kimler mi bunlar? Zinâ yapan erkek ve kadınlardır. Bir kısmının dilleri, sarkmıştır böğürlerine. Bunlar mı? İftirâ edenlerdir. Velhâsıl Resûlullah secdedeyken, Rabbimizden hitap gelir: - Yâ Muhammed! Başını secdeden kaldır ve şefâat eyle. Söyle murâdını ki kabul edeyim. Resûlullah başını secdeden kaldırıp yalvarır: - Yâ ilâhî, kulların arasından iyi ve kötüleri ayır ki, günahlarıyla rezîl rüsvây oldular bu meydanda. Artık bu azâba tahammülleri yoktur. Efendimizin şefaatini Hak teala kabul eder. Sonra mı? "Mîzân" kurulur ve ehl-i mahşer izdihâmdan kurtulur. Lâkin kâfirlerin işi zordur. Zira girecekleri Cehennemin azabı yanında bu sıkıntılar, denize nazaran damla bile değildir.
.Cehennemi getirin!"
2004-02-26 01:00:00
Mahşer günü, Hak teâlâ emreder meleklere: - Cehennemi getirin! Melekler, derhal gidip bu emri Cehenneme bildirirler. Cehennem sorar: - Beni niye çağırıyor? - Seninle küffârın cezâsını verecek. Sen, bunun için yaratıldın. Ve onu, yetmişbin zincirle çekerler. Her zincirde yetmiş bin halka, her halkada, yetmiş bin melek vardır ki, herbiri tek başına dağları devirir. Cehennem, mahşer meydanına bir yıllık mesafededir o vakit. Öyle şiddetli bağırması ve ateş saçması vardır ki, yedi kat gökleri siyah dumana boğar. Bir ara kurtulur meleklerin ellerinden. Gümbürtüsü ve şiddeti, bir yıllık mesâfedeki mahşer meydanından duyulur. Ehl-i mahşer, o vakit korku ile birbirlerine sarılır ve sorarlar: Bu ses nedir? - Bu ses nedir? Denir ki: - Cehennem, meleklerin elinden kurtulmuş, buraya geliyormuş. Bunu duyanların dizlerinin bağı çözülür ve oldukları yere yığılırlar. Peygamberlere bile korku gelir. Her biri Arş-ı âlâya sarılır; - Nefsî! Nefsî!" derler. Yani; - Yâ Rabbî, bugün nefsimden başka birşey istemem! Peygamberimiz mi? O, farklıdır. Ümmetini düşünüp yalvarır: - Yâ Rabbî, ümmetime selâmet ver! O anda Cehennemden öyle korkunç sesler peyda olur ki, insanlar, korkularından yüzleri üzerine kapaklanırlar. O gün, Cenab-ı Hak'tan gayri kimseden ümit yoktur. Ehl-i mahşer, korkusundan kımıldayamayacak haldedirler. Git yerine! İşte o kritik anda, Efendimiz arslan gibi çıkar ortaya ve Cehennemi durdurup kendine tabi kılar. Ve emreder: - Git yerine. Tâ ki, ehlin sana güruh güruh gelsinler. Cehennem boyun büker: - Başüstüne yâ Muhammed! Ve ehl-i mahşerden uzaklaşıp, yerine gider. Ehl-i mahşer rahat bir nefes alır o zaman. Onun bu şefkatini gören mahşer halkı, aynı şeyi söylerler birbirlerine: - Ne merhametli bir Peygamber! Nitekim Hak teala, "Seni, âlemlere rahmet olarak gönderdik" buyuruyor Onun hakkında "sallallahü aleyhi ve sellem"...
.Resulullahın duası...
2004-02-27 01:00:00
Peygamber-i zîşânın her duâsı kabul olurdu. Misal mi? Binlerce... Biri şöyle: Abdullah bin Abbas'a dua etmişlerdi: - Yâ Rabbî, Abdullah'ı dinde alim yap, Kur'ân-ı kerimin sırrına vâkıf eyle. Hazret-i Abdullah, bu dua bereketiyle din ilimlerinde mütehassıs oldu. Hele tefsir ve hadiste bir tekiydi zamanının. Sahâbe ve tâbiînin bir müşkili olsa, ona müracaat ederlerdi önce. *** Yine Sa'd bin ebî Vakkâs "radıyallahü anh" keskin nişancıydı. Oku şaşmazdı asla. Neden mi? Çünkü dua almıştı Resulün duasını almıştı çünkü. - "Yâ Rabbî, Sa'dın okunu hedefinden saptırma!" buyurmuşlardı. Eee, O dua eder de, kabul olmaz mı? Mübarek sahâbî, attığını vuruyordu artık. Uhud'da, her okunu çekişte dua ediyordu: - Bu, senin okun yâ Rabbî, senin düşmanlarına atıyorum. Sen isabet ettir! O gün, her fırlattığı ok isabet etmiş, bir kâfiri Cehenneme göndermişti. Hikmeti malum, Resulün duası... Yine Uhud'da, kâfirler birleşip, o Servere hücum ettiler. Efendimiz, hazret-i Sa'dı görüp, seslendiler: - Yâ Sa'd! Ok atıp püskürt şunları! O an, bir tek ok vardı sadağında. Bu emirle fırlattı onu. Netice mi? Tam isabet. Gırtlağından vurmuştu Kâfiri gırtlağından vurmuştu. Elini, sadağına götürdü. Yok iken, bir ok daha geldi eline. Oku çekip, dikkatle baktı. Evet, az önce fırlattığı oktu bu. Attığı ok geri gelmişti. Yayını gerip, fırlattı aynı oku. Ne mi oldu? Bir müşrik daha temizlendi. Elini götürdü sadağına. Bir ok daha geldi eline. Baktı, aynı ok... Hiç şaşırmadı. Yayını gerip fırlattı. Bir kâfir daha yere serilirken, aynı ok, yine gelip girmişti sadağına. Sa'd bin ebî Vakkâs, o bir tek okla, yüzlerce kâfir öldürmüştü o gün. Çünkü duasını almıştı o Resûlün: - Yâ Rabbî! Sa'dın okunu hedefinden saptırma! buyurmuşlardı. İşte bu duadır ki, her attığını vurmuş, her oku hedefini bulmuştu.
.Bedir esirleri!..
2004-02-28 01:00:00
Resûlullah, Bedir Harbinden zaferle dönmüştü. Aldığı yetmiş kadar esiri, eshabı arasında pay etti hemen. Esirlerin ne yapılacağı hakkında bir vahiy olmayınca, eshabiyle istişare edip, karar verdiler: - Esirler, fidye karşılığında serbest bırakılacak! Sonra her esîrin vereceği fidye miktarı tesbit edildi. Neye göre? Mal varlığına göre... Esirler arasında Resulullahın amcası Abbâs da vardı "radıyallahü anh". Efendimiz yanına yaklaştılar. - Yâ Abbas! - Buyur. - Kendin ve Ukayl için fidye ödeyeceksin! Abbas, memnun olmamıştı. Ben müminim - Ben müminim. Kureyş, beni zorla getirdi Bedir'e. Efendimiz buyurdular ki: - Mümin olduğunu Allah bilir. Zahirde aleyhimizdesin. Bunun için fidye vermelisin. - Param yok ki, ne vereyim? - Hiç mi paran yok? - Sekizyüz dirhemim vardı. Onu da ganimet diye siz aldınız. Başka yok mu? - Yok. - Peki, o altınları niçin söylemiyorsun? Abbas hayretle sordu: - Hangi altınları? - Hani Bedir'e gelirken hanımına verdiğin altınlar. O altınları ona verirken, "Eğer geri dönemezsem, şu kadarı senin, şu kadarı Fadl'ın, şunlar da Kusem ve Abdullah'ın" demiştin. İşte o altınları soruyorum. Nereden biliyorsun? Abbâs bunu duyunca kızardı, bozardı. Sormadan edemedi. - Yâ Muhammed! O vakit odada ikimizden başka kimse yoktu. Sen bunları nereden biliyorsun? - Rabbim bildirdi. Evet, herşey apaçık ortadaydı. Kalbine hidayet nurları dolmaya başladı ve kalbine geleni birdirdi ânında: - Öyleyse hak peygambersin! Şehadeti haykırıp, müslüman oldu. Sonra mı? Resûlullah, imanını gizlemesini emretti ona. Ve Mekke'de vazîfe verdi. Oradaki müminlere göz kulak olacak, ayrıca, müşriklerin arasında dolaşıp, olup biteni gizlice Resulullaha bildirecekti. Vazifesini mükemmel yaptı. Çok dua aldı.
.Hz. Hasan ile Hüseyin
2004-02-29 01:00:00
Hazret-i Hüseyin "radıyallahü anh", Aliyyül Mürtezâ'nın ilk ve büyük oğlu, Resûl-i ekrem'in torunudur. Ramazân-ı şerîfte dünyaya geldi. Doğar doğmaz Resulullahın kucağında buldu kendini. Onun terbiyesiyle yetişti ki, bu, herkese nasib olmayan bir devletti. Hazret-i Hasan ile hazret-i Hüseyin, çocukken bir gün güreşe tutuştular. Efendimiz de yanlarındaydı ve ne hikmetse Hasan'ı teşvik buyuruyordu. Bu, hazret-i Fâtıma'nın garibine gitti. Merakla baktı Efendimize. - Babacığım! - Buyur kızım. - Görürüm Hasan'ı tutarsınız. - Evet. Fâtıma iyice meraklanmıştı. - Ama Hasan daha büyüktür. Küçüğe yardım etmek daha münasip değil midir? Efendimiz, sevgiyle baktılar ona. - Doğru dersin kızım. - Öyleyse? - Ama Cebrail de Hüseyin'e yardım ediyor. *** Ebû Hüreyre "radıyallahü anh" buyuruyor ki: - Hasan'ı nerede görsem, gözlerim yaşarır, bir hatıra canlanır zihnimde. Şöyle ki: O, ufacık bir mâsumdu henüz. Efendimiz onu kacağına aldılar. Baktım, minnâcık elleriyle, dedesinin nûrlu sakallarıyle aynuyordu. Yüzü, Resûlullaha o kadar benzerdi ki, onun gibi benzeyen yoktu daha. *** Hazret-i Ebu Bekir de bir gün yolda giderken, küçük Hasan'ı gördü. Oturmuş oynuyordu babasının yanında. Hemen omuzlarına alıp, babasına döndü. - Yâ Ali! - Buyur yâ Ebâ Bekr! - Kusura bakmazsan, bir şey diyeceğim. - Bakmam, söyle. - Bu, senden daha çok benziyor Resulullaha. *** Hazret-i Hasan'la Abdullah bin Zübeyr, sefere çıktılar bir gün. Sonra büyükçe bir hurmalıkta mola verdiler. Lâkin kurak ve verimsizdi o yerler. Hurma ağaçları meyvesizdi. Abdullah bin Zübeyr, hazret-i Hasan'a döndü. - Keşke şu ağaçlarda hurma olsaydı. Hazret-i Hasan; - Yaa, iyi olurdu deyip, duâ etti içinden: - Yâ Rabbî, hurma bitir şu ağaçta. O anda yeşillendi ağaç ve hurma ile doldu dalları...
..Bir anlık tefekkür!
2004-03-01 01:00:00
Sevgili Peygamberimiz bir gün mescid-i şerifte eshabiyle sohbet ediyordu. Az sonra Cebrail aleyhisselam geldi. Bir haber getirmişti Efendimize. Selam verip arzetti: - Yâ Resulallah! Ebu Bekir, bu sabah bir ibadet yaptı ki, yetmiş yıllık ibadete bedeldir. Efendimiz bir şey buyurmadılar. Bilal-i Habeşi'yi çağırıp emrettiler: - Ebu Bekir'i çağır gelsin! - Başüstüne yâ Resulallah. Ve koşup çaldı kapıyı. Hazret-i Ebu Bekir çıktı kapıya: - Buyur yâ Bilal! - Efendimiz seni çağırıyor. - Öyle mi, hemen geliyorum. Acele giyinip çıktı evden. Az sonra mescitteydi. Selam verip oturdu karşılarına. Evde ne yapıyordun? Efendimiz sordular: - Nasılsın yâ Ebâ Bekr? - Elhamdülillah. - Evde ne yapıyordun? - Hiçbir şey. - Bir ibadet yapmıyor muydun? - Hayır yâ Resulallah. - Bir hayır, hasenat? - Yok, hayır. - Peki, kalbinden bir şey geçirdin mi? Hazret-i Ebu Bekir biraz düşünüp arzetti: - Evet yâ Resulallah, bir şey düşündüm. - Ne düşündün? - Cenneti ve Cehennemi. - Nasıl? - Allahü tealanın her ikisini de insanla dolduracağını düşündüm. - Sonra? Kimse yanmasın! - Cehennemin büyüklüğünü ve sayısız insanların burada yanacağını. - Başka? - Cehennemin şiddetini düşündüm. Burada yanacak olan insanların halini tefekkür edip titredim ve bir temennide bulundum. - Nasıl bir temenni? - "Yâ Rabbî!" dedim, "Ahirette benim vücudumu öyle büyük yap ki, Cehennemi yalnız ben doldurayım. Başka kimseye yer kalmasın. Böylece senin takdirin de yerine gelmiş olur ve bütün insanlar Cehennemden kurtulur... Efendimiz sordular: - Neden böyle istedin? - Kimsenin yanmasını istemiyorum yâ Resulallah. Ben yanayım, ama kimse yanmasın. Bunu istedim Rabbimden Efendimiz çok memnun olmuşlardı. Dua buyurdular kendisine.
.Şehid olmak istiyordu...
2004-03-02 01:00:00
Resûlullah Efendimiz, bir gün şehitlikle ilgili müjdeler vermişti eshabına. Aynı gün, "Nevfel" adındaki bir sahabî, hanımı ve iki oğlunu alıp, geldi huzura: - Yâ Resûlallah, sizden bir isteğim var. - Nedir yâ Nevfel? - Ben bir dua edeyim, siz "amin" deyin. Efendimiz kabul buyurunca, kaldırdı ellerini. - Yâ Rabbî, şu iki oğlum yetim, hanımım dul kalsın. Bana şehid olmayı nasib eyle! Efendimiz taahhüdünü yerine getirdiler: - Amiiin! Nevfel'in istediği olmuştu. İlk savaşa katıldı ve şehid oldu. Aziz şehidi, bir gömleğe sarıp defnettiler. Definden sonra Resulullah, parmakları ucuna basarak yürüyordu ki, eshab-ı kiram merak edip sordu. Niçin böyle yürürsünüz? - Niçin böyle yürürsünüz yâ Resulallah? Efendimiz izah ettiler: - O kadar çok melek toplandı ki, ayağımı basacak boş yer bulamadım. Mücahitler zaferle şehre giriyordu. Harbe katılmayan müslümanlar tebrik için yollara dökülmüşlerdi. Nevfel'in hanımı da, iki oğluyla oradaydı. Efendimizi görüp, koştu yanlarına: - Gazânız mübarek olsun yâ Resulallah! Sonra beyini sordu: - Nevfel nerelerde? Efendimiz, şehadet haberini veremediler. Arkaya işâret edip yürüdüler. Ardından "Hazret-i Alî" geliyordu. Koşup kesti önünü: - Yâ Ali, Nevfel nerede? O da aynı şeyi yapıp, yürüdü ileri. Ardından "Hazret-i Osmân" geliyordu. Hâtun koştu ona: Nevfel nerede? - Nevfel nerede? O da arkaya işaret edip geçti öne. Kadın telaşlanmıştı. "Hazret-i Ömer"e koştu: - Yâ Ömer, Nevfel yok mu? O da işaret edip öne geçti. En arkada "Hazret-i Ebu Bekr yalnızca geliyordu. Kadıncağız çâresizlikle koştu ona. - Yâ Ebâ Bekr! Hani Nevfel? O, aynı hareketi yapamadı. Çünkü arkadan gelen yoktu. Kadıncağızı üzmek de istemiyordu. Eliyle sakalını tutup, sığındı Yaradana. Ve bütün kuvvetiyle nida etti: - Yâ Allaaaah! O anda bir "toz bulutu" belirdi uzaktan. Yaklaşınca netleşti silüet. Evet, bu gelen "Şehit Nevfel"di. Yaklaşırken seslendi: - Buyur yâ Ebâ Bekr, beni mi emrettiniz? Atından indi. Sıddîk'ın elini öpüp ilerledi. Bütün gaziler onu görüp hayrete düştüler...
.Borcunu ben öderim"
2004-03-03 01:00:00
Bir gün, hazret-i Ebu Bekir ile hazret-i Alî, mescid-i şerifte oturuyorlardı. O esnâda biri girdi içeri. Ancak hazret-i Ali'yi görünce adamın rengi kaçtı birden. Mahcup bir vaziyette çöküverdi oracığa. Hazret-i Ebu Bekir merakla hazret-i Ali'ye döndü: - Şu adamı tanıyor musun? - Evet, tanıyorum. - Seni görünce mahcûb oldu? - Yaa, öyle mi? - Evet, neden dersin? Aliyyül Mürteza tahmin etmişti: - Bana borcu var. Belki ondandır. Hazret-i Ebu Bekir kalktı ve gitti o adamın yanına. - Hayırdır, neyin var senin? Yok bir şey - Yok bir şey. - Var var... Ali'yi görünce mahcup oldun. - Evet öyle. - Neden? - Ona borcum var da. - Ne kadar? - Yirmibin akçe. - Ödeyemiyor musun? - Hayır, yoksa bir saat geciktirmem. Hazret-i Ebu Bekir üzülmüştü. Onu sevindirmek istedi. - Dinle, sana bir teklifim var. - Buyurun. - Borcunu ben öderim, ama bir şartla. - Sahi mi, her şarta razıyım. - Pekâlâ Fatiha'nın yarısını oku. Sevabını bana hediye et. Adam çok sevindi. Dediğini yapıp, sevabını bağışladı ona. Sevinçten uçuyordu Hazret-i Ebu Bekir, ona yirmibin akçe verip, tekrar rica etti: - Diğer yarısını da okur musun? Okuyunca, yirmibin akçe daha verdi. Adam sevinçten uçuyordu... *** Resûl-i ekrem bazı eshaba buyurdular ki: - Cennetin birçok kapısı vardır. Beş vakit namâzını muntazam kılanlar, "Namâz" adlı kapıdan, cihâd edenler, "Cihâd" kapısından, sadaka verenler, "Sadaka" kapısından, oruç tutanlar da, "Oruç" kapısından Cennete çağrılırlar. Hazret-i Ebu Bekir sordu: - Bir anda bütün kapılardan çağrılan var mıdır? - Evet, vardır. - Onlar kimlerdir yâ Resulallah? - Sen onlardansın...
.Niçin ağlıyorsun?"
2004-03-04 01:00:00
Muhammed bin Münkedir "rahmetullahi aleyh", tâbiinden bir hadîs âlimi ve evliyadır. Her gece ibâdet eder, Rabbine boyun bükmekten zevk alırdı. Bir gece yarısı, köşesinde namâz kılıyordu ki, birden ağlamaya başladı. Ama ne ağlamak! Gözünden akan yaşlar seccadeyi ıslatıyordu. Evdekiler uyanıp, koştular yanına: - Niçin ağlıyorsun? Cevap yok. Durmadan ağlıyordu. Sevdiği bir arkadaşı vardı. Gece vakti ona koşup durumu söylediler. O geldiğinde, ağlamaktan bitab düşmüştü mübarek. Arkadaşı yanına sokulup usulca sordu: - Hasta mısın kardeşim? - Hayır. - Bir yerin mi ağrıyor? - Hayır. - Öyleyse niye ağlıyorsun? Bir ayet okudum da Mübarek, gözyaşlarını silerken zorlukla konuştu: - Gece, bir ayet okudum da. - Evet, - Ayetin dehşetinden tutamadım kendimi. - Hangi ayet bu? Okudu o ayeti. Bu âyette mealen "O gün günahkârlar, hiç ummadıkları bir anda Cehennemin o şiddetli azabını göreceklerdir" buyuruluyordu. Yaşlı gözlerle döndü arkadaşına. - O gün, Allah'ın yardımı olmazsa bizi kim kurtarır o azaptan? Söyler misin, kim kurtarır? *** Mübarek kumaş ticareti yapıyordu. Bir gün, dükkânı çırağına bırakıp, kendisi bir işe gitmişti. Döndüğünde, çırağın, ucuz bir kumaşı pahalıya sattığını öğrenip çok üzüldü. Haram ateştir Derhal o kimseyi bulup rica etti: - Ya bu satıştan vazgeç. Ya paranın üstünü al, ya da gel, pahalı kumaştan vereyim. Adam şaşırmıştı. - Mühim değil arkadaş. - Hayır çok mühim. - Neden? - Haram, ateştir. Boğazımızdan haram girmesin içeri. - Az fiyât farkı için bu hassâsiyet niye? - Kardeşim, hesap var ahirette. Bu dünyada "Kul hakkı"ndan kurtulmak kolaydır. Ama ahirette çaresi bulunmaz. Ve ilave etti: - Orada altın gümüş geçmiyor ki. Az bir kul hakkı için nice sevaplar verilip, günahlar yükleniliyor. Değer mi?
.Tevrat'ta da yazıyor!"
2004-03-05 01:00:00
Câfer-i Sâdık "rahmetullahi aleyh" hazretlerine bir gün iki genç gelip rica ettiler: - Bize, abdestin faziletinden anlatır mısınız? - Peki gençler. Ve şu hadis-i şerifi nakletti. (Ümmetimin abdest uzuvları, mahşer karanlığında öyle nurlu olur ki, etraflarına ışık saçar. Başkaları onlara gıbta ile bakıp, "Keşke biz de bu ümmetten olsaydık" diye hayıflanırlar.) Ve şöyle devam etti: - Eski Peygamberlerin kitaplarında okumuştum. Şöyle yazıyordu: "Bir şeyden korkan kimse hemen abdest alırsa, o şeyin zararından korunmuş olur". Ve başından geçen şu hadiseyi anlattı: Bir yere gidiyordum. Bir râhibin evini uzaktan görünce durup, onu imana davet etmeyi düşündüm. Niye geç açtınız? Ve yolumu değiştirip, o rahibin evine doğru yürümeye başladım. Varıp çaldım kapıyı. Ama kapı açılmadı. Bekledim. Birkaç dakîka sonra, râhip elinde havlu ile açtı kapıyı. - Beklettim, özür dilerim. Sordum: - Hayırdır, niye geç açtınız? - Abdest alıyordum da. - Abdest mi? - Evet. Sizi pencereden görünce heybetinizden korku geldi kalbime. Hemen abdest almaya gittim. - Niçin? - Tevrat'ın tavsiyesi böyle. - Nasıl? - Tevrat'ta yazıyor ki, "Bir şeyden korktuğun zaman abdest al ki, ondan zarar görmiyesin". - Yaa, ne güzel. Müslüman olur musun? Sevinmiştim. İmana çağırmanın tam vaktiydi. - Size bir teklifim olacak. - Buyurun. - Müslüman olur musun? Rahip tereddütsüz cevap verdi: - Hayhay! Ve "Şehadet"i okuyup, imanla şereflendi. Bir "Abdest" sebebiyle ebedi Cehennemden kurtardı kendisini. *** Oğlu "Mûsâ Kâzım" nasihat istemişti kendisinden. Buyurdu ki: - İyilerle arkadaş ol, kötülerden uzaklaş. Ve ekledi: - İyi arkadaş, seni Cennete sevkeder, kötü arkadaş Cehenneme.
.Damda deve aranır mı?"
2004-03-06 01:00:00
Belh Padişahı İbrâhim Edhem, altın işlemeli tahtında uyurken, birtakım tıkırtılar duyup uyandı. Kulak kabarttı, sesler damdan geliyordu. Fırlayıp çıktı dama. Tanımadığı bir adamla karşılaştı. - Heey! Sen kimsin? - Yabancı değilim. - Ne arıyorsun burada? - Devem kayboldu da, onu arıyorum. Fena halde canı sıkılmıştı. - Ey şaşkın, hiç damda deve aranır mı? Meçhul şahıs cevabı yapıştırdı: - Asıl şaşkın sensin ki, altın taht ve ipekli yumuşak yataklar içinde Rabbini arıyorsun. Bu, daha garip değil mi? Ve kayboldu gözden. İbrahim Edhem'in kalbine korku geldi. Bunu, bir ikaz-ı ilahi sayıp, çeki düzen verdi kendine. Ne ararsın burada? Bir gün de, sarayında ziyafet veriyordu. Devlet erkânından da kalabalık bir heyet hazır bulunuyordu. İbrâhim Edhem, kendine mahsus şatafatlı yerine henüz oturmuştu ki, heybetli biri girdi saray kapısından. Nöbetçiler, onun heybetinden çekinip (Sen kimsin?) diye soramadı bile. Bu garip zat, sağa sola bakmadan, doğruca gidip, hükümdarın karşısına dikildi. İbrahim Edhem karşısında bu pervasız kişiyi görünce fena halde canı sıkıldı. - Kimsin, ne ararsın burada? - Yolcuyum, bu handa konaklamak istedim de. İbrâhim Edhem sesini yükseltti: - Be adam burası han değil, saraydır saray! Heybetli zat sordu: - Peki, senden önce kim vardı bu yerde? - Babam. Bu nasıl saray? - Ondan önce kim vardı? - Filânca hükümdar. - Ondan önce? - Falan sultan... Böylece geçmiş padişahların birçoğunu saydırdıktan sonra sordu: - Bu sultânlara ne oldu? - Hepsi öldüler. O zat taşı gediğine koydu: - Bu nasıl saray ki, insanların biri gelir biri gider. Böyle olan yerlere, saray değil, "Han" denir. Sonra ekledi: - Ey İbrâhim, kendini aldatma. Gün gelir, sen de göçersin bu yerden. Ve sür'atle çıkıp gitti. İbrahim Edhem çok duygulanmıştı. Ardından yetişip sordu. - Sahi, sen kimsin? - Hızır'ım.
."İzin ver de ağlayalım!"
2004-03-07 01:00:00
Mîzânda günâhları ağır gelen mü'minler, Cehenneme doğru sevkedilir. Ateşe yaklaşınca korkuya kapılır, "Yâ Muhammed!" diye feryad etmek isterler. Ama muvaffak olamazlar. Niye mi? Çünkü Peygamberimizin ismini unutmuşlardır. Mâlik sorar onlara: - Sizler kimsiniz? - Üstlerine Kur'ân inen kavimiz. - Kur'ân, Muhammed'e inmişti. Onlar, "Muhammed" ismini işitince, hep birden haykırırlar: - İşte biz, Muhammed ümmetindeniz! Ve yalvarırlar: - Ne olur, izin ver de, oturup ağlayalım şu halimize. Peki ağlayın! Mâlik izin verir. - Peki ağlayın. Öyle çok ağlarlar ki, gözlerinden kan akar yaş yerine. Mâlik seslenir: - Bu ağlamanız çok güzel. Ama keşke dünyâda ağlasaydınız. - Neden? - O ağlama sizi ateşten kurtarırdı. Ama şimdi faydasız. Sonra emreder bir meleğe: - Tut bu müslümânları, ateşe at! Melek, onları tutmak için yaklaşınca, hep birden feryad ederler: - Lâ ilâhe illallaaah! Cehennem kelime-i tevhîdi işitince, uzaklaşır onlardan. Tut o müminleri! Mâlik seslenir: - Yâ Nâr! Tut bu mü'minleri! Ateş cevap verir: - Tutamıyorum. - Neden? - Lâ ilâhe illallah diyorlar. Malik yine emreder: - Olsun, tut onları! Cehennem tam tutacağı zaman yine kaçar gerilere. Malik son defa emreder: - Allahın emridir, tut onları! O zaman "Ateş" gelip yakalar müminleri. Mâlik ikaz eder: - Yüzlerini yakma ki, o yüzlerle secde ettiler Allaha. Ve ilave eder: - Kalplerini de yakma ki, orada imanın nûru parlıyor. Cehennem emri dinler. Yüz ve kalpleri hariç, yakar diğer uzuvlarını.
.Kurtar bizi yâ Resûlallah!"
2004-03-08 01:00:00
Hak teala, Cebrail aleyhisselama emreder: - Yâ Cibril, git Mâlik'ten ümmet-i Muhammedin halini öğren! Cebrail, Cehennem kapısına gidip sorar: - Yâ Mâlik, ümmet-i Muhammedin hali nicedir? - Pek fenadır. - Onları görebilir miyim? - Tabii. Ve Cehennem perdesini aralar. O anda azâp çeken mü'minleri görür. Müminler de onu görürler. Güzelliğine hayran kalıp Mâlik'e seslenirler: - Ey Mâlik, kimdir bu zat? - Cebrâildir ki, Muhammed'e vahiy getirmiştir. Bizden selam söyle Onlar, "Muhammed" ismini işitince, hep birden bağırırlar: - Ey Cebrâil, ne olur, Peygamberimize bizden selâm ilet ve şu halimizi bildir ona. Hazreti Cebrail cevap verir: - Hayhay, söylerim. Ve üzüntüyle ayrılıp, huzûr-u ilâhîye varır. Hak teâlâ, sorar: - Ümmet-i Muhammed'in hali nasıldır? - Çok fenâdır yâ Rabbî. - Bunu Habibime de haber ver! - Başüstüne yâ Rabbî. Ve emri getirir yerine. Efendimiz çok üzülür. Arş-ı âlâya varıp secdeye kapanır: Rabbimiz buyurur ki: - Ey Habibim, secdeden kalk ve iste! Tek dileğim, ümmetimdir Efendimiz secdeden doğrulup arzeder: - Yâ Rabbî, tek dileğim günahkâr ümmetimin ateşten kurtulmasıdır. Hak teâlâ buyurur ki: - Ey Resûlüm! Git çıkar onları ateşten! O Server, oradan ayrılıp Cehennem önüne gelir ve Mâlik'e selam verir. Malik, ona tazim edip ayağa kalkar: - Ve aleyküm selam. Efendimiz rica eder: - Ümmetimi görebilir miyim? - Tabii, emredersin. Ve aralar perdeyi. Günahkâr müminler, Efendimizi görür görmez hep birden feryad ederler: - Kurtar bizi yâ Resûlallah! Efendimiz çıkarır hepsini Cehennemden. Kâfirler mi? Çıkanları görünce hayıflanır; - "Aaah" derler, "Keşke biz de ehl-i iman olsaydık da, şunlar gibi biz de kurtulsaydık ateşten". Ama nerdeee. Onlar sonsuz kalırlar o ateşte...
.Her şey onun şerefine
2004-03-09 01:00:00
Ebu Osman Meğribî "rahmetullahi aleyh", bir gün Efendimizin faziletlerinden bahsediyordu cemaate: - Yerlerde ve göklerde yaratılan herşey, Onun şerefine yaratılmıştır. Hak teala, "İste, vereyim" buyurdu kendisine. Ama O, dünyalık hiçbir şey istemedi. Ne mülk ve saltanat, ne makâm, ne rütbe. Peki ne istedi? Kulluğu ve peygamberliği. Sonra izah etti bunu: Bir gün, Cibrîl aleyhisselâm, Efendimizin huzûruna girip selam verdi. O Server selamını aldıktan sonra buyurdu ki: - Bu gece evimizde hiç yemek yoktu. O esnâda "İsrâfil" adındaki melek girdi huzura. Beni Rabbimiz gönderdi - Yâ Resûlallah, beni Rabbimiz gönderdi. - Ne buyuruyor? - "İsterse dokunduğu taş toprak, altın olsun. İsterse melek olarak yapsın peygamberliğini" buyuruyor. Efendimiz buyurdular ki: - Ne altın isterim, ne melek olmayı. - Peki ne istersin? - Kul olarak Peygamberlik yapmayı. *** Sonra şunu anlattı cemaate: O, insanlara, cinlere, hattâ canlı cansız her mahlûka Peygamber gelmiştir. Onun rahmetinden, herşeye nasîb vardır. Kâfirler ve melekler de nasibdardır bu rahmetten. Cemaatten biri sordu: - Kâfirlere rahmeti nasıldır? - Onun hürmetine, umumi azap gelmez üstlerine. Meleklere rahmeti - Peki, meleklere rahmeti nasıldır? - "Arzedeyim" buyurup, şu hadiseyi nakletti: Bir gün, Resulullah'la Cebrail aleyhisselam konuşuyorlardı. Efendimiz sordular: - Yâ Cebrail, Hak teâlâ benim için, "Seni rahmet olarak gönderdim" buyuruyor. Bu rahmetten sana da nasib oldu mu? - Evet yâ Resulallah. - Nasıl oldu? - Hak teâlânın kudret ve azameti karşısında, sonumdan korkudaydım. Ne zaman ki, iki âyet getirdim zatınıza, o zaman korkum gitti, rahatladım. Efendimiz sordular: - Neden rahatladın? - Çünkü o iki ayette, benim "Emin" olduğum bildiriliyordu. Rabbimizin meth-ü senasına kavuştum. Bana, bundan büyük rahmet olur mu?
.Develer bile onu dinlerdi!
2004-03-10 01:00:00
Resûlullah, islâmı teblîğe başlayınca, müşrikler toplanıp mani olmak istediler. Muvaffak olamayınca işkenceye başladılar. Kimlere mi? Kimsesi olmayan, fakir, garip ve kölelere. Bunlardan biri de Bilâl idi "radıyallahü anh". Ümeyye kâfirinin kölesiydi bu şerefli insan. Ümeyye, oniki kölesinden, en çok bunu severdi. Neden mi? Önce ahlâkını beğenirdi. Sonra sesini. Kervanda o varsa, mesele yoktu. Develer, uzun çöl yollarında yorulunca, onun yanık ve içli sesiyle canlanır, hatta koşuya kalkarlardı. Ümeyye, bir ara puthâneye nöbetçi yaptı onu. Ama o, imanla şereflenmişti o günlerde. Orada, gizli gizli ibâdet ediyor, putları da yatırıp secde ettiriyordu. Allah bir! Allah bir! Ümeyye bunu duyunca, önce inanmadı. Çağırıp sordu hemen. - Sen müslüman mı oldun? - Evet. Bu "Evet" cevabıyla çılgına döndü kâfir. Küplere bindi. Gadaplanıp, başladı eziyete. Hem de en insafsız şekilde. Nasıl mı? Tam öğle sıcağında, çıplak olarak kızgın kumlara yatırıp sıkıştırırdı: - Muhammed'in Allah'ını inkâr et! Bilal'in cevabı iki kelimeydi: - Allah bir! Allah bir! Bir gün yine soyundurup, dikenlerin üstünde sürüttü. Öyle ki, paramparça oldu vücudu. Peşinden aynı tehdit: - Dön islamdan! - Dönmem! - Putlara tap! - Tapmam! Sanki kudurmuştu! Ümeyye kudurdu. Tekrar kızgın kuma yatırıp, üzerini kaynar kumlarla örttü ve bağırdı: - Haydi, dön dininden! - Dönmem. - Dön diyorum! - Hayır, Allah bir! Kâfir iyice çıldırdı. Etrafına bakındı. Koca bir kaya gördü ilerde. Onu zorla kaldırıp bıraktı Bilal'in göğsü üzerine. Altta kızgın kum, üstte ateş kesilmiş kaya. Mübarek, bu cefaya da katlanıp dönmedi dininden. Konuşmaya mecali kalmadığı gibi, nefesini zor alıyordu. İmanını parmak işaretiyle bildirdi: - Allah bir! Ve bu ıstıraba fazla dayanamadı. Nefesi tükenip bayıldı. Ümeyye "Öldü" zannedip terketti orayı...
.Onu ancak sen kurtarırsın"
2004-03-11 01:00:00
Bilâl-i Habeşî "radıyallahü anh", ağır ve sıcak kayanın altında bayılmıştı. Kendine geldiğimde, güneş batmış, üstündeki kaya, gaibten atılmıştı bir kenara. - "Şükürler olsun" diye mırıldandı. Ümeyye kâfiri, Bilal'i dininden döndüremiyordu bir türlü. Her türlü işkenceyi deniyor, ama hep aynı cevabı alıyordu ondan: - Allah bir! Bir gün, yine elbisesini çıkarıp, kalın deve ipini sardı boynuna. Halatın ucunu Mekke çocuklarına verip, yerlerde sürükletti vücudunu. Ama o, aynı şeyi söylüyordu: Allah bir! Bir gün Resûlullah Efendimiz oradan geçerken gördü Bilal'i. Çıplak vücudunu kızgın kuma yatırmış, üzerinde koca bir kaya koymuşlardı. Sabret yâ Bilâl! Yaklaşıp müjde verdiler: - Yâ Bilâl, sabret. Allah demen seni kurtarır. Oradan hânesine döndüler. Ama çok üzülmüşlerdi. Az sonra hazret-i Ebu Bekir gelip girdi huzura. Gördüklerini ona da anlatıp buyurdular ki: - Onu ancak sen kurtarırsın. - Başüstüne yâ Resulallah! Ve izin alıp çıktı huzurdan. Bilal'in işkence çektiği yere gidip çıkıştı Ümeyye'ye: - Bu zavallıya niye eziyet ediyorsun? - Kölem değil mi, ederim. - Sende vicdan yok mudur? - Yoktur. - Kaldır şu kayayı üzerinden! - Kaldırmam! - Öyleyse sat onu bana! - Satmam! Ne istiyorsun? - İstediğin parayı söyle. - Dünya dolusu para versen de satmam. Amaaa, - Ne aması? - Onu bir şartla verebilirim sana. - Neymiş o şart? - Senin kölen Amir'le değişebilirim. Hazret-i Ebu Bekir düşünmedi bile. - Kabul! Ümeyye çok sevinmişti. "İyi oldu, Ebû Bekir'i aldattım" diyordu içinden. Hazret-i Ebu Bekir daha çok sevinmişti. Niye mi? Resulullah sevinecekti de ondan. Bilâl'in elinden tutup koştu Resulullaha. - Müjde yâ Resulallah! Bilal'i kurtardım Ümeyye'den. Efendimiz çok sevindiler. Peşinden bir müjde daha verdi: - Şimdi de sizin şerefinize âzâd ediyorum. - Allah razı olsun kardeşim.
.Anlaşmalı dua!..
2004-03-12 01:00:00
Abdullah bin Cahş "radıyallahü anh", Efendimizin kayın biraderi ve ilk iman edenlerdendir. Müşriklerden çok eziyet gördü, işkenceye uğradı. Ama hep sabretti. Ve iltifatına kavuştu o Serverin. - "Açlık ve susuzluğa en çok sabredeniniz!" buyurdular onun hakkında. Gönlünde tek şey vardı: Şehîd olmak. Bu sebeple en önde çarpışırdı cenklerde. Uhud'da da en öndeydi. Harp yeni başlamıştı ki Sa'd bin Ebî Vakkas'ı görüp çekti kenara: - Yâ Sad! Sana bir şey diyeceğim. - Söyle yâ Abdullah. - Sen duâ et, ben "Amin" diyeyim. - Eeee? - Sonra ben dua edeyim, sen "Amin" de. - Olur, hayhay. Anlaştılar... Anlaşmışlardı. Önce hazret-i Sa'd dua etti: - Yâ ilâhî! Bileğime kuvvet ver bugün. En zorlu kâfirleri çıkar karşıma. Hepsini öldüreyim. Sonra gazi olarak geri döneyim. Abdullah kendine düşeni yaptı. - Aaamiiiiin! Sonra kendisi el kaldırdı: - Yâ ilâhî! Koluma kuvvet ver bugün. En zorlu kâfirlerle dövüşüp öldüreyim hepsini. Sonra şehit olayım. Kâfirler burnumu, kulağımı ve dudaklarımı kessinler. Bu halde huzuruna varayım. - "Yâ Abdullah, burnunu, kulağını ne yaptın?" diye sorduğunda, - "Ya Rabbi, onlarla çok günahlar işledim. Onun için huzuruna getirmeye utandım" diyeyim. Ama söz vermişti! Bu duaya "Amin" demeye dili varmadı hazret-i Sa'dın. Ama söz vermişti. İstemeyerek mırıldandı: - Amin. Ve kılıçları çekip daldılar düşman içine. - Yâ Allah! Allahü ekber! Abdullah bin Cahş, son derece çevik savaşıyor, küffarı ekin gibi biçiyordu. Derken kılıcı kırıldı. Hemen koştu Resulullaha: - Kılıcım kırıldı yâ Resulallah! Efendimiz ona bir hurma dalı uzattılar: - Al, bununla savaş! O dal, kılıç oldu ânında. Uzun, kalın ve keskin. Çok geçmeden yaralandı. Vücuduna yüzlerce kılıç inip kalktı ve kanlar içinde yere yıkıldı. Kâfirler koşup, burnunu, kulağını ve dudaklarını kestiler. Duası kabul olmuştu. Hazret-i Hamza ile aynı kabre defnedildi.
.Yendikçe artan yemek!
2004-03-13 01:00:00
Resûlullah Efendimiz, bir gün sordu eshâbına: - Bugün oruçlu olanınız var mı? Hazret-i Ebû Bekir cevap verdi: - Evet yâ Resulallah, ben oruçluyum bugün. Ardından şöyle sordular. - Cenâzede bulunan var mı? Yine o cevap verdi: - Evet, ben bulundum yâ Resulallah. Üçüncü olarak sordular: - Peki, bir fakîr doyuranınız oldu mu? Yine o cevapladı: - Evet, ben doyurdum. Son olarak sordular: - Hasta ziyâret eden var mı? Yine o cevap verdi: - Evet, ben ziyaret ettim. Efendimiz çok memnun olmuştu. Ona sevgiyle bakıp buyurdular ki: - Ebû Bekir, suâlsiz Cennete girecektir. Kim yemek yedirir? Bir gün de Efendimiz hitab etti eshabına: - Hanginizin evinde yemek varsa, eshâb-ı soffa'dan birkaçını evine götürüp yemek yedirsin. Eshab-ı soffa, hiç dünyalığı olmayan fakir sahabilerdi. Hazret-i Ebû Bekir atıldı hemen: - Başüstüne yâ Resulallah! Ve koştu o fakirlerin yanına. Kaç kişi varsa, hepsini götürdü evine. Sofraya oturup yemeye başladılar. Ancak garip bir şey oluyordu. Ne mi? Yemek, yendikçe artıyordu. Tam doyuncaya kadar yediler. Yemek, azalacağına çoğalmıştı. Eshab-ı soffa, teşekkür edip ayrıldılar. Hazret-i Ebu Bekr'in hanımı yemeği görüp hayretle sordu: Hikmeti nedir? - Misafirler yemek yemediler mi? - Yediler. - Ama hiç azalmamış. - Evet, hatta çoğaldı. - Hikmeti nedir dersin? - Resulullahın bereketidir mutlaka. *** Resûlullah buyurdular ki: - Bana kim bir iyilik yaptıysa, karşılığını verdim. Yalnız Ebu Bekr müstesna. Onun yaptığı ihsanların karşılığını vermekten aciz kaldım. Onun mükâfatını Rabbimiz Cennette verecek inşallah. Ve ilave ettiler: - Bana, Ebû Bekr'in malı gibi, hiç kimsenin malı faydalı olmadı. Eğer Allah'tan başka dost edinseydim, Ebû Bekr'i dost edinirdim. Ne şeref ama!
."Seni bizzat Resulullah seçti!"
2004-03-14 01:00:00
Peygamber Efendimiz dâr-ı bekâya intikal edince, Eshab-ı kiram toplanıp, Hazret-i Ebu Bekir'i halife seçtiler. Hem de ittifakla. Seçim işi bitince, Halife hitab etti eshaba: - Beni halife seçtiniz. Ama en iyiniz değilim. Lütfen kabul edin! Hazret-i Ali, hemen karşısındaydı. İzinle girdi söze: - Seni, bizim önümüze bizzat Resulullah geçirmişti. Geri çekmek kimin haddine! Ve hazret-i Sıddık başladı vazifeye. Bir yandan da geçim için ticaret yapıyordu. Sahabenin seçkinleri birleşip çıktılar huzuruna: - Yâ emîrel müminin! - Buyurun kardeşlerim. - Senin ticaret yapmana razı değiliz. - Geçim için mecburum. Maaş verelim - Beytülmal'dan maaş verelim. Hep devlet işleriyle uğraş. - Olabilir. Ve günlük "İki dirhem" ücret tayin ettiler. Ama Halife itiraz etti buna. - Olmaz. - Neden? - Bu ücret fazla. "Bir dirhem, iki dank"a indirdiler. O zaman kabûl edip, bıraktı ticâreti. İyi de, kullandı mı o ücreti? Hayır. Aldıkça attı bir testiye. Peki ya geçimi? Şahsî servetiyle karşıladı. Vefâtı yaklaşınca, hazret-i Aişe'yi çağırıp, döktü o testiyi önüne. Hazret-i Aişe sordu: - Bunlar nedir babacığım? - Beytülmaldan aldığım ücretler. Bunlar ne olacak? - N'olacak bunlar? - Ölürsem Ömer'e götür. Dağıtsın fukaraya. - Peki babacığım. Çok geçmeden vefat etti. Hazret-i Aişe o testiyi alıp, yeni halifenin huzuruna vardı ve döktü o paraları önüne. Hazret-i Ömer sordu: - Nedir bunlar yâ Aişe? - Babamın beytülmaldan aldığı ücretler. - Niye bana getirdin? - Babamın vasiyyeti üzerine. - Neydi vasiyyeti? - Bunları fukaraya dağıtacakmışsınız. Ömer-ül Fârûk başladı ağlamaya. - Ey kardeşim Ebu Bekir! Senin gittiğin yoldan kim gidebilir? Bize, çok ağır bir yük bırakıp veda ettin! Gözyaşlarından mübarek sakalları ıslanmıştı...
.Derdim büyük"
2004-03-15 01:00:00
Alî bin Ebî Tâlip "radıyallahü anh" vefât edince, namazını kılıp, nurlu kabrine defnettiler. Oğulları hazret-i Hasan ve hazret-i Hüseyin definden dönerken, bir viranelik içinde insan iniltisi duydular. Sesin geldiği tarafa yaklaştıklarında hasta bir kimse ile karşılaştılar. Yaşlı, garip ve fakir biriydi. Hâline acıyıp sordular: - Amca, niçin ağlıyorsun? - Sormayın azîzler, derdim büyük. - Nedir derdin? Söyle baba. - Ah evlatlar, ben birini merak ediyorum. - Kimi merak edersin? - Bir senedir, biri gelip bütün ihtiyâcımı görüyordu. Bugün gelmedi. Ben onsuz ne yaparım? Kimdi o şahıs? - Kimdi o şahıs? - Bilmiyorum. - İsmi neydi? - Onu da bilmiyorum. Bir gün sordum, söylemedi. Israr ettiğimde, "Ne yapacaksın ismimi. Ben Allah için sana hizmet ediyorum. Mükâfatını da Ondan bekliyorum" dedi. İyice merak etmişlerdi. Sordular: - Peki nasıl biriydi? Tarif et bize. - Ben âmâyım çocuklar. Onun için tarif edemiyeceğim. Ama çok mübarek bir zattı. - Nasıl anladın bunu? - Devâmlı Rabbini zikrediyor, zikrine melekler de iştirak ediyordu. - Seninle konuşmaz mıydı? - Konuşurdu. Benimle olduğuna memnun olduğunu söyler ve "Fakîr, fakîrlerle oturur, garip de gariplerle" derdi. Daha başka hallerini de anlatınca, iki kardeş ağlamaya başladılar. Niçin ağlarsınız Bu defa fakir merak etti: - Siz niçin ağlarsınız? - Senin tarif ettiğin kişi, bizim babamızdır amca. - Yaa, öyle mi? - Evet, o kişi Ali bin ebi Tâlip'tir. - Peki ne oldu ona, neden gelmedi bugün? Ağlıyarak cevap verdiler: - Bu sabah vefat etti. Fakir bir "Aaah!" çekip yalvardı: - Ne olur gençler, beni onun kabrine götürün. Götürdüler. Mezâr başında açtı ellerini: - Yâ ilâhî! Beni, bu kabir sâhibine kavuştur. Ben onsuz yaşıyamam artık. Duası anında kabul oldu. Oracıkta vefat edip, hemen yakınına defn olundu.
."Su istiyorum"
2004-03-16 01:00:00
Bir gün İbrâhim Edhem "rahmetullahi aleyh" sahrâya çıkmıştı. Abdest almak için gitti bir kuyu başına ve sarkıttı kovasını. Geriye çektiğinde çok şaşırdı. Niye mi? Çünkü kova "gümüş"le doluydu. Hemen geri döküp, tekrar daldırdı. Çektiğinde ne görse beğenirsiniz? Kova "altın" doluydu bu defa da. Üzülüp, boşalttı onu da. Ve üçüncü defa daldırdı kovayı. Mübarek "su" beklerken, bu sefer de "mücevher" çıkmasın mı? Ellerini açıp yalvardı: - Yâ Rabbî, isteğim bunlar değil. Abdest almak için bir miktar su istiyorum. Dördüncü daldırışta nihayet "su" dolmuştu kovasına. Sevinip şükretti. Tatlı nar getir! Hükümdarlığı terketmiş, bir zenginin bağında bekçilik yapıyordu. Bağ sâhibi çağırdı bir gün onu. - İbrahiiim! - Buyurun efendim. - Bana biraz nar getir, ama tatlılarından olsun. - Peki efendim! Bir tabak dolusu nar toplayıp götürdü. Ama memnun olmamıştı efendisi. - Ben tatlı nar istemiştim. Bunların hepsi de ekşi. Ve sitem etti kendisine: - Kaç senedir şu bağı bekliyorsun. Hâlâ tatlısını ekşisinden ayıramıyor musun? Ben bekçiyim Boyun bükerek arzetti: - Ben bekçiyim efendim. Tatmadığım şeyin tatlısını ekşisini ne bileyim. Adam çok şaşırmıştı: - Senin şu ihlasına bakınca, "Sen İbrâhim Edhem'sin" diyesim geliyor. Hiç cevap vermedi. Tanımasınlar diye terk etti o yeri. *** İbrahim Edhem, nasihat isteyen bir gence buyurdu ki: - Evladım, Azrâil ruhunu almaya gelirse, kov gitsin! Genç şaşırmıştı. - Nasıl olur efendim? Melek hiç kovulur mu? - Öyleyse şimdiden ölüme hazırlan. Sonra buyurdu ki: - Mezarda, Münker-Nekîr melekleri gelince, kov onları da. Seni suâle çekmesinler. - Onları da kovamam efendim. Buyurdu ki: - Öyleyse kabir suallerine cevap hazırla.
.Hırsızın hidâyeti
2004-03-17 01:00:00
Râbia-i Adviyye "rahmetullahi aleyha", bir gece, seher vaktine kadar namaz kılıp hasır üzerinde uyuyakaldı. O ara bir hırsız girdi evine. Dolaştı, götürecek bir eşya bulamadı. Tam kapıdan çıkıyordu ki, hazret-i Rabia'nın örtüsü takıldı gözüne. - "Bâri boş çıkmıyayım" dedi ve dönüp aldı onu. Aldı ama, çıkamadı evden. Niye mi? Çünkü bulamadı kapıyı. Kapı yok olmuştu adeta. Korkup, örtüyü koydu yerine. Koyar koymaz buldu kapıyı. - "Kapıyı bulmuşken örtüyü alayım" diye düşünüp tekrar aldı örtüyü. Aldı ama, kapı yine kayboldu. Dönüp koydu yerine. Kapıyı buldu. Örtüyü aldı, kapı kayboldu. Bu, yedi defa tekrar edince bir ses duydu gaibten: - Ey kişi, hiç yorulma. Alamazsın o örtüyü! Korktu ve çıktı evden. Tövbe edip, vazgeçti hırsızlıktan. Niçin çok ağlıyorsun? Râbia hazretleri Allah'tan çok korkar, sürekli ağlardı. Öyle ki, ağlamaktan gözyaşları iz yapmıştı yüzünde. Bir gün yine ağlıyordu ki, sordular: - Niçin çok ağlıyorsun? - Çok korktuğum için. - Neden korkuyorsun? - Rabbimi gücendirmekten. - Nasıl? - Yarın huzuruna çıktığımda, "Ey Râbia, sen bana yaramazsın!" derse ne olur hâlim. İşte bunun için ağlıyorum. *** Bir gün hanımın birinin, - "Yâ Rabbî, bu günahkâr kulundan razı ol!" diye dua ettiğini duydu. Sen O'ndan razı mısın? Yaklaşıp sordu: - Sen O'ndan râzı mısın peki? - Anlıyamadım. - O sana az bir musibet gönderse, sabredebiliyor musun? - Maalesef hayır. - Peki, sen O'nun işinden razı olmazken, Onun senden razı olmasını nasıl istiyebiliyorsun? Kadıncağız anlamıştı hatasını. Tekrar sordu: - Kul Rabbinden nasıl razı olur? - Onun her gönderdiğinden zevk almakla - Nasıl yani? - Belâlardan da zevk alacaksın. Ne kadar acı da olsa. - Ama bu çok zor. - Elbette. Hâlis kul olmak kolay mı? Hakiki kul, belalardan daha çok lezzet alır. O göndermiştir çünkü. Onun her gönderdiği tatlı gelir ona.
.Eden kendine eder
2004-03-18 01:00:00
Vaktiyle bir hükümdar, iki de veziri vardı. Biri iyi kalpliydi. Öteki kötü kalpli ve kıskanç. İyi kalpli olanı; - "Eden, kendine eder" derdi sık sık. Onun için bu vezirini çok seviyordu. Öbürü onu çekemiyor, kıymetten düşürmek için fırsat kolluyordu. Bir gün hükümdarın kulağına fısıldadı: - O sizin aleyhinizde konuşuyor. - Yaa, ne diyor? - Ağzınız fena kokuyormuş. - Ama benim ağzım kokmaz ki. - İnanmazsanız, bu akşam dikkat edin. Sizinle konuşurken, eliyle burnunu tutacaktır. Sonra çıkıp, koştu iyi vezire. - Bu öğlen yemeğini bizde yiyelim mi? - Hayhay. Sarımsaklı yiyince... Öğlen vakti birlikte eve gittiler. Kötü vezir, yemeklere bol sırımsak koydurmuştu. İyi kalpli vezir yedi o yemeklerden. Akşam, sultanın huzuruna gidince, mecbûren bir eliyle hep ağzını tutuyordu. Hükümdar; "Tamam, o vezir doğru söylemiş" diye düşündü. Hemen bir mektup yazıp verdi ona. - Al bunu, falan valiye götür! - Başüstüne efendim. Mektup şöyleydi: - Bu mektubu sana getireni boğazla, derisini yüz. İçine ot doldurup bana gönder! Garip, o mektubu alıp çıktı. Yolda hasetçi vezire rastladı. Kötü vezir elindeki zarfı görünce sordu hemen: - Onu kime götürüyorsun? - Filan valiye. Yakalayın şunu? Hasetçi, bunun bir "Taltif mektubu" olduğunu zannedip rica etti: - İstersen ben götüreyim. - Olur, sen götür. Vali mektubu açıp okuyunca, emretti adamlarına: - Tutun şunu! Öldürüp, derisini yüzün ve içini ot doldurup sultana gönderin! - Başüstüne. Emir anında yerine getirildi. Ertesi gün hükümdar, iyi kalpli vezîri sağ salim görünce çok şaşırdı. Huzuruna çağırıp sordu: - Sen benim hakkımda "Ağzı kokuyor" diyormuşsun, öyle mi? - Estağfirullah sultanım. - Peki o akşam niçin burnunu tutuyordun? Vezir anlattı olanları. Hükümdar hakikati öğrenmişti. İyi kalpli vezirine sevgiyle baktı: - Sen haklıymışsın vezirim. Eden kendine edermiş hakikaten...
."Ey ahâli!.."
2004-03-19 01:00:00
Selâhaddîn Eyyûbî, bir ömrü müddetince islâma hizmet etti. Nihayet "Ölüm hastalığı"na yakalandı. Vefât edeceğini anlayınca, sandıktan "kefen"ini getirtip, mızrağının ucuna bağlattı. Sonra uzattı bir tellâla: - Bunu al. Sokak sokak gezdir! - Başüstüne. - Ve nida et ki: "Ey ahâliiii! Bakın görün ki, Sultân Selâhaddîn'in sonu işte budur. Bu kadar şân şöhret sahibiyken, dünyâdan, bir şu kefenle gidiyor! Tellal eğdi başını: - Başüstüne sultanım. Ve çıkıp emri yerine getirdi. Onun bu hareketi, dünyâ mağrurlarına, bir ders ve ibret oldu. Çok mütevazıydı Alimlerle oturup sohbet etmeyi çok severdi. Son nefeslerini verirken bile âlimlerin sohbetini dinledi. Onları dinlerken göçtü bu fani âlemden. Yanına köylü de, çöpçü de gelse, rahatça oturur, en ufak bir korkuya kapılmazdı. Ayrıca, Çok mühim işlerle meşgûlken bile halkıyla ilgilenir, isteklerini yerine getirirdi. Nasıl mı? Bir gün, küffârla savaşıyordu ki, o hengâmede yaşlı bir kadıncağız sokuldu yanına. - Sultanım! - Buyur bacım. Bir sıkıntısını anlatıp rica etti: - Bu işimi hallediver! Kadına şefkatle baktı: - Bak bacım, şu anda savaş halindeyiz. - Ben anlamam. Yarın gel - Yarın gelsen olmaz mı? - Olmaz, şimdi hallet. - Şimdi zor. Yarın halledeyim. Kadın lâf anlamıyordu. - Şimdi halledemiyeceksen ne diye hükümdar oldun? Koca sultan büktü boynunu: - Peki bacım. Savaşa ara verip halletti işini. Helallık dileyip, savaşa devam etti. *** Bir gün de emretti hizmetçisine: - Bana ılık su getir! - Başüstüne. Gitti. Önce kaynar, sonra soğuk su getirdi. Buna bile kızmayıp, hayretle mırıldandı: - Sübhânallah! İstediğimiz suyu içemiyoruz. *** Hazînelere sâhipken, mütevâzı ve sâde yaşadı. Öldüğünde, bir tek "Altın", bir de "Gümüş" parası kaldı geriye. Bundan gayri yoktu hiçbir dünyalığı..
.Cömertliğin böylesi!
2004-03-20 01:00:00
Hazret-i Hasan, hazret-i Hüseyin, ve Abdullah bin Câfer, uzun bir sefere çıkmışlardı. Biraz sonra yorulup mola verdiler. Üçü de acıkmıştı. O yerde bir kadın görüp sordular - Yiyecek bir şeyin var mı? Tereddütsüz cevap verdi: - Var var... Tek koyunu vardı. Hemen kesip doyurdu onları. Aradan yıllar geçti. Bu kadıncağız fakirleşmiş, maîşet için, Medîne'ye gelmişti. Hazret-i Hasan bir görüşte tanıdı kadını. Tabii o günkü fedakârlığını da. Ona ne verdi biliyor musunuz? "Bin koyun"la, "Bin altın". Sonra kardeşi Hüseyin'e gönderdi. Hazret-i Hüseyin sordu: - Hasan ne verdi sana? - Bin koyunla, bin altın. Bana bin altın getir! Hemen emretti hizmetçisine. - Bana bin altın getir! - Derhal efendim. O bin altını kadına verip, bin adet de koyun vereceğini vaad etti ve Abdullah bin Câfer'e gönderdi. O da sordu kadına: - Hüseyin ne verdi sana? - Bin altınla bin koyun. - Pekâlâ. O da bin altınla bin koyun verip, gönderdi kadıncağızı. Bu, bir vakıa. Masal değil. *** Bir gün hazret-i Hasan, evinde ağlıyordu. Sordular: - Niçin ağlarsınız? Derinden bir "Aaah!" çekti. Yazıklar olsun! - Bize yazıklar olsun. - Ne oldu? Niye Ah edersiniz? - Daha ne olsun. Yedi gündür misafir gelmedi hanemize. *** Hazret-i Hüseyin, bir gün namâza duracaktı. Seccadenin üzerinde titremeye başladı. Sordular: - Neden böyle titrersiniz? - Rabbimin huzuruna çıkacağım, nasıl titremiyeyim. *** Hazret-i Hasan da namaza duracağı zaman korkudan titrer ve şöyle derdi: - Allahü teâlânın dağlara arz ettiği, fakat dağların bile kabûl edemediği "Kulluk" vazifesini yapmak üzereyim. Bilmem ki lâyıkıyla yapabilecek miyim?
.Cehennemin kapısındaki kaya!
2004-03-21 01:00:00
Bir velî anlatıyor: Kıyamet günü Mîzan kurulur, ameller tartılır. Bir kimsenin günahı ağır gelir. Melekler o kimseyi Cehenneme götürürler ama birden şaşırırlar. Niye mi? Çünkü kapı kapanmıştır. Koca bir kaya tarafından. - Bu nedir? diye düşünürlerken, taştan ses gelir: - Ey melekler! Onu geri götürün! Sorarlar: - Neden? - Çünkü o, bir gün beni gösterip, "Şu taş şahidim olsun ki, Allah birdir ve Muhammed aleyhisselam Onun hak Peygamberidir." demişti. Taşın şehadetiyle Melekler tereddütte iken hitab-ı ilahi gelir: - Ey melekler! Kulumu geri götürün! Melekler yine sorarlar: - Neden yâ Rabbî? - Onu, bu taşın şehadetiyle affettim. Eee, cenabı Hak, bir "Taş"ın şehadetiyle Cehennemlik bir kulunu affeder de, "Habibinin şefaati"yle affetmez mi? *** Bir de şunu anlattı: Bir Hıristiyan ile bir Müsliman, münakaşa ederler. Her biri kendi dininin hak olduğunu iddia etmektedir. Anlaşamayınca, Müslüman, döner Hıristiyana: - Peki, bir teklifim var. - Nedir? - Ellerimizi ateşe sokalım. - Neden? - Hak belli olsun. - Nasıl yani? - Hangimizin eli yanmazsa, anlarız ki onun dini haktır. Neden yanmamış? Hıristiyan bir müddet tereddüt ettikten sonra mecburen kabul eder: - Peki, razıyım. Ve ateş yakıp, sokarlar ellerini. Fakat o da ne? İkisinin de eli yanmaz. Müslüman hayretler içindedir. Niyaz eder kalbinden: - Ya Rabbi, nedir bu hal? İlham olunur ki: - Senin elin yanmadı, bana olan imanın ve Habibime olan muhabbetinden. Hemen sorar: - Ya onunki? - Onun eli de senin hürmetine yanmadı. Eh, bir gayri müslimin eli, bir "mümin"in hürmetine yanmazsa, Allahü teala, nice günâhkârları "Habibinin hürmeti"ne elbette Cehennemde yakmaz.
.O, âlemlere rahmettir"
2004-03-22 01:00:00
Ömer Şirvânî "rahmetullahi aleyh", bir gün Peygamber Efendimizden bahsediyordu. Buyurdu ki: - Server-i alem Efendimiz âlemlere rahmet olarak gelmiştir. O, bütün insanlara, cinlere, meleklere, hatta kurda, kuşa, canlı cansız bütün mevcudata rahmettir. Ve ekledi: - Onun rahmeti kâfirleri bile kuşatmıştır. Talebeden biri sordu: - Bu nasıl oluyor? Şöyle izah etti: - Hak teala, "Ey Habibim, sen kâfirlerin arasında olduğun müddetçe onlara azab etmem" buyuruyor. Ve şunu anlattı: Bu ümmetin üstünlüğü Bir köylü, Efendimize sordu: - Senin ümmetinin, diğer ümmetlerden üstünlüğü nedir? Buyurdular ki: - Benim, diğer peygamberlerden üstünlüğüm gibidir. - Nasıl yani? Buyurdular ki: - Kıyamet günü, mahşer yerine Peygamberler gelir. Kimine tek bir kişi inanmış, kimine iki veya üç kimse iman etmiştir. On kişiden fazla ümmeti olan peygamber pek azdır. - Ya sizin ümmetiniz? - Benim ümmetimin hesabını Allahü tealadan başka kimse bilemez. Niçin ağlıyorsun? Bir gün de şunu anlattı: - Kıyamet günü, ümmet-i Muhammed'den bir kişinin hesabı görülür. Günahı ağır gelince, Cehenneme emr olunur. Melekler kendisini Cehenneme atacakları zaman başlar ağlamaya. Melekler sorar: - Niçin ağlıyorsun? - Rabbimden ümidim böyle değildi - Ya nasıldı? - Beni Cehenneme atmaz zannederdim. - Neden? - Çünkü ben, ümmet-i Muhammed'denim. O esnada Efendimiz oraya gelir. Cebinden bir kağıt parçası çıkarıp bu kimsenin sevap kefesine bırakır. Bu defa sevap kefesi ağır basar. O anda Hak tealadan bir nida gelir: - Kulumu Cennete iletin! Talebeden biri sorar: - Ne vardı o kâğıtta? - Resulullaha okuduğu salevatlar. - Onunla mı Cennete girdi? - Evet.
.Eğer O olmasaydı...
2004-03-23 01:00:00
Abdurrahman Arvâsî "rahmetullahi aleyh" anlatıyor: Hak teala Mûsâ Nebî'ye sordu: - Ya Musa, bana yakın olmak ister misin? Cevap verdi: - Çok isterim yâ Rabbî. Buyurdu ki: - Öyleyse Habîbim Muhammed'e çok salevat söyle. Mûsâ Nebi sordu: - Yâ Rabbî! Muhammed kim ola ki, sana bu kadar yakındır? Buyurdu ki: - Eğer o olmasaydı, kâinatta hiç birşeyi yaratmazdım. Musa Nebî merak etmişti: - Yâ Rabbî bir şeyi öğrenmek istiyorum. - Nedir yâ Musa? - Senin katında ben mi daha sevgiliyim, yoksa o mu? Buyurdu ki: - Sen benim Kelîmimsin, Muhammed Habîbimdir. Elbette Habîb, bana Kelîmden daha sevgilidir. Seni tanımıyorum Bir gün de şunu anlattı: Vaktiyle bir müslüman, rüyasında Resulullah Efendimizi gördü. Ancak Efendimiz, kendisine hiç iltifat etmediler. Hatta yüzlerini öbür tarafa çevirdiler. Adam üzüntüyle sordu: - Ya Resulallah, bana neden soğuksunuz? - Ben seni tanımıyorum. Başladı ağlamaya Başladı ağlamaya. - Ben senin ümmetinden bir zavallıyım. Ve ekledi: - Alimlerden işittim. "Ben ümmetimi, babanın oğlunu tanımasından daha iyi tanırım" buyurmuşsunuz. Buyurdular ki: - Evet, öyledir. Gözyaşları içinde sordu: - Öyleyse? - Ben ümmetimi, bana okudukları salevat kadar tanırım. Kan-ter içinde uyandı. Anlamıştı hatasını. O günden sonra her gün yüz salevat okumaya karar verdi. Ve ömür boyu tatbik etti bunu. Sonra mı? Bir gece, yine rüyasında gördü Efendimizi. Bu sefer iltifat ettiler. Buyurdular ki: - Seni şimdi tanıyorum. Ve ilave ettiler: - Ahirette şefaat edeceğim.
.Rüyada ödenen borç!..
2004-03-24 01:00:00
Abdullah bin Dînâr "rahmetullahi aleyh" anlatıyor: Zahidlerden birinin "beşyüz dirhem" borcu vardı birine. Bir türlü ödeyemiyordu. Bu üzüntü içinde yattı bir gece ve Resulullahı gördü rüyasında. Sevinçle vardı huzuruna. - Yâ Resulallah bana yardım edin. Efendimiz sordular: - Nedir derdin? - Borcum var, ödiyemiyorum. - Ne kadar? - Beşyüz dirhem. Buyurdular ki: - Yarın Ebül Hasen Kisai'ye git. - Peki. - Benim selamımı söyle. Sana beşyüz dirhem versin. Başüstüne yâ Resulallah Sevinçle: - Başüstüne yâ Resulallah, dedi. Sonra tereddüt edip sordu: - Ya bana inanmazsa? Buyurdular ki: - O zaman ona de ki, "Her gece yüz salevat okurmuşsun. Dün gece unuttun". Ve uyandı uykudan. Sevincinden sabahı zor etti. Gün ışıyınca koştu o zatın hanesine. Kendini tanıtıp anlattı rüyasını. Ancak korktuğu başına gelmişti. İnanmadı rüyasına. Zahid, Resulullahın tembihini hatırladı. - Yâ Ebel Hasen! - Söyle ey kişi. - Resulullah bir şey daha buyurdular. - Nedir o? - Her gece yüz salevat okurmuşsunuz. Dün gece unuttun! Ebül Hasen heyecanlandı. - Evet! - Dün gece nutmuşsunuz. Sevinçle doğruldu yerinden. - Bunu Efendimiz mi buyurdular? - Evet. Bunu işiten Ebül Hasen, tahtından yere attı kendisini. Ve şükür için secdeye kapandı. Sonra kalkıp sevgiyle kucakladı fakiri. Sonra mı? Avcuna "Bin dirhem" koydu. - Bu, Resulullahtan selam getirdiğin için. "Bin dirhem" daha verdi. - Bu da, senin ayak ücretin. Sonra "Beşyüz dirhem" daha. - Bu da, Resulullahın emrettiği para. Ve tembih etti: - Bir ihtiyacın olursa, doğruca bana gel. Ve iltifatlar ederek uğurladı kendisini. Fakir sevinçten uçuyordu.
.Evde mi oturayım?"
2004-03-25 01:00:00
Amr bin Cemuh Ensârî "radıyallahü anh", bir ayağı özürlü bir sahâbîydi. Yine de kaçırmazdı bir harbi. Uhud'a gidileceği zaman, dört oğlu gelip yalvardı kendisine: - Baba, sen gelme bu harbe. - Neden? - Özürlüsün. Hemen itiraz etti: - Hayır geleceğim. - Baba, biz senin yerine de savaşırız. Celallendi: - Allahın Habîbi cenk etsin, ben kadın gibi evde oturayım, yakışır mı? Mecburen boyun büktüler: - Sen bilirsin baba. Ordu hareket etmişti. Hanımına "Elvedâ" deyip çıktı evden. Tam kapıdan çıkıyordu ki, içten bir dua etti: - Yâ Rabbi, bu cenkten geri döndürme beni! Siz biraz geri durun! Orduya yetiştiğinde harp başlamıştı. Seslendi oğullarına: - Siz biraz geri durun! Ve daldı düşman içine. Sonra mı? Şehid oldu. Oğullarından biri de şehit düştü o gün. Hanımı, Medine'de duydu bunu. Devesine binip, geldi Uhud'a. Yerde yüzlerce şehid yatıyordu. Arayıp, buldu kendi şehidlerini. Onları devesine bindirip, sürdü Medine yönüne. Fakat o da ne? Deve yürümüyordu. Hazret-i Aişe onu görüp sordu: - Bu cesetler kime ait? - Biri oğlum, biri de helâlim. Deve yürümüyor Ve ilave etti: - Ama devem yürümüyor. - Neden? - Bilmiyorum. - Bu yük, fazla gelmiş olabilir mi? - Hayır, bundan çok yük vururdum da, hiç böyle yapmazdı. Bunda bir iş var. Ve koştu o Serverin huzuruna, arzetti durumu. Efendimiz sordular: - Beyin evden ayrılırken bir şey demiş miydi? - Evet yâ Resulallah. - Ne demişti? - Yâ Rabbî, cenkten sonra beni döndürme evime. Buyurdular ki: - İşte sebep bu. Ve müjde verdiler: - Bu ikisi, Cennette arkadaş olacaktır.
.Ayağa kalkmazlardı!..
2004-03-26 01:00:00
Efendimiz, eshâbının yanına gelseydi, oturan sahabiler ayağa kalkmazlardı. Neden mi? Çünkü kalkmalarını istemezdi. Onu üzmemek için eshap böyle davranırdı. Ayrıca, baş köşeye geçip oturmaz, boş gördüğü bir yere otururdu. Enes bin Mâlik diyor ki: - Resulullaha on sene hizmet ettim. Bu on sene içinde Onun bana hizmeti, benim Ona hizmetimden daha çoktur. Yine o anlatıyor: Her sabah namâzından sonra, nûr yüzünü eshâba döndürüp sorardı: - Hasta bir kardeşimiz var mı? Varsa, birkaç sahabi ile ziyaretine giderdi. Cenazesi olan var mı? Yoksa, sorardı yine: - Cenazesi olan var mı? Var denirse, yardımına giderdi. Yoksa, tekrar sorardı: - Bu gece, rüyâ gören var mı? Varsa, tabir ederdi. *** Yine o anlatıyor: Resulullah, bir gün gâzilere ganimet dağıtıyordu. O sırada bir köylü geldi. Ganimet dağıtıldığını görünce Efendimizin yakasına yapışıp, kuvvetle çekti. - Yüklet benim deveme de. Nasılsa şahsî malından vermiyorsun! Efendimiz üzüldüler. Ona dönüp buyurdular ki: - Senin şu hareketin ne çirkindir. Karşılığında ne yaparım dersin? Herhalde affedersin. Köylü büktü boynunu. - Herhalde affedersin. - Neden? - Çünkü sen, kötülüğe iyilik edersin. Eshaba dönüp gülümsediler: - Buna da birşeyler verin ganimetten! *** Yine o naklediyor: Ensârdan bir genç vefat etmiş, yaşlı annesi çok üzülmüştü. Peygamberimizle taziyeye gittik. Gencin cenazesi henüz defnedilmemiş, kenarda duruyordu. Gözü yaşlı kadın Efendimizi görünce kaldırdı ellerini ve yalvardı: - Yâ Rabbî, Habîbinin hürmetine oğlumu geri ver bana! Sonra mı? Delikanlı açtı gözlerini. Dirilmişti. Hatta oturup birlikte yemek yediler.
.Koş, babanı çağır!"
2004-03-27 01:00:00
Enes bin Mâlik "radıyallahü anh anlatıyor: Resulullah Medîne'ye geldiğinde, ben sekiz yaşındaydım. Bir gün, annem bir yerden biraz "un" bulmuş. Komşudan da biraz "süt" alıp, yoğurmuş. Sonra pişirip bana seslendi: - Enees! - Buyur annee! - Oğlum, koş mescide. Babanı çağır da birlikte yiyelim. - Peki anneciğim. Koştum mescide. Babam, Resulullahın tam yanında oturuyordu. Efendimizi görünce her şeyi unutup, doğruca Onun önüne vardım: - Yâ Resulallah! Annem sizi yemeğe çağırıyor, deyiverdim. Efendimiz cemaate seslendiler: - Kalkın, Ümmü Süleym'in dâvetine gidiyoruz! Bütün cemaat kalktı. Efendimiz önde, biz arkada, yürüyerek bizim eve vardık. Ne yemeği var Resûlullah sordu babama: - Ne yemeğiniz var? - Bilmiyorum. - Zevcen bizi yemeğe çağırmadı mı? Babam şaşırmıştı. - "İzninizle" deyip içeri geçti. Annemden sorup geri geldi: - Hanımım, biraz unla biraz süt bulmuş. İkisini yoğurup pişirmiş. Buyurdu ki: - O yemeği yanıma getiriniz! Getirdik. Mübarek ellerini kabın üstüne koyup, bereket için dua buyurdular. Tam "Yetmiş kişi" vardı. Hepsi yiyip doydular. Peki yemek azaldı mı? Hayır. Efendimiz o yemeği bana uzattılar. - Bunu annene götür. Yesin ve istediğine dağıtsın. Resul'ün üç duası Peygamberimiz, Enes bin Mâlik için duâ etmişlerdi: - Yâ Rabbî, bunun malını çoğalt, ömrünü uzun et, günahlarını affeyle. O günden itibaren hazret-i Enes'in malı çoğaldı. Kısa zamanda zengin oldu. Ömrü mü? Yüz yaşını geçmişti ki, bir gün yalvardı Rabbine: - Yâ ilâhî! Habîbinin, hakkımda ettiği üç duâdan, ikisi kabûl oldu. Üçüncüsünü bekliyorum. Üçüncüsü, günahlarının affedilmesiydi. O esnâda, bir ses duydu gâibten: - Bütün günahların af olundu.
."İşte senin ilacın!"
2004-03-28 02:00:00
Hâtim-i Esam "rahmetullahi aleyh", bir gün Resûl'ün ravdasına gelip yalvardı: - Yâ ilâhî, Resûlünün hürmetine beni affet. O anda bir nida duydu: Diyordu ki: - Habîbimin hatırı için, orada olanların hepsini affettim. *** İmâm-ı Kastalânî hazretleri de bir hastalığa yakalanmıştı. Doktorlar çaresini bulamadı. Nihayet Resulullahı araya koyup yalvardı: - Yâ Rabbî, Habibinin hürmetine bana şifa ver. Ve yattı. Bir mübârek zât gördü rüyasında. Elinde tuttuğu reçeteyi bu zata uzattı. - İşte senin ilacın! Ve ilave etti. - Bu reçete, Resulullahın emri ile yazılmıştır. Uyanıp, tatbîk etti onu. Netice mi? Şifaya kavuştu Tamamen kurtuldu o hastalıktan. *** Bir velî de Efendimizi anlatıyordu cemaate: - Kıyâmette, kabirden önce O kalkacak, üzerinde Cennetten elbise olacaktır. "Burak" adındaki bir Cennet hayvanına binip mahşer yerine gelecek. "Livâ-yı hamd" denilen sancağı o tutacak, kıyamete kadar her mümin, o sancağın altında bulunacaktır. Sordular: - Mahşer halkına şefaat edecek mi? - Elbette. - Hangi hususta? - Hesabın başlaması için. Önce hangi ümmet? Bir başkası sordu: - Önce hangi ümmetin hesapları görülecek? - Onun ümmetinin. - Sırat'tan önce kim geçecek? - Onun ümmeti. - Cennete önce kim girecek? - Onun ümmeti. Ve buyurdu ki: - Kardeşlerim, O, iki cihânın da sultânıdır. Onu sevmek, her müslümâna farzdır. - Biri sordu: - Onu ne kadar sevelim? Buyurdu ki: - Canınızdan ve malınızdan daha fazla. - Peki, Onu sevmenin alameti var mıdır? - Elbette. - Nedir o? - Onun dinini öğrenip, ona göre yaşamaktır.
.Çiçekten güzel kokardı
2004-03-29 01:00:00
Ebu Bekr Ensârî hazretlerine bir grup genç geldi bir gün. Selam verip diz çöktüler. - Bize Efendimizden bahseder misiniz. - Peki gençler. Ve başladı anlatmaya: - Efendimizin mübarek vücudu, çiçekten daha güzel kokardı. Sordular: - Nasıl yani? - Mesela birinin elini tutsa, o el günlerce güzel kokar, bir yerden geçse, güzel kokusu mahalleyi sarardı. - Bir misal verir misiniz? - Hayhay... Bir gün, Enes bin Mâlik'in hânesinde uyuyup terlemişlerdi. Enes hazretlerinin annesi, o terleri, bir çöp ile alıp küçük bir şişeye koyuyordu ki uyanıp sordular: Ne yapıyorsun? - Ne yapıyorsun? - Mübarek terinizden alıyordum yâ Resulallah. - Ne yapacaksın onları? - Esans olarak kullanacağım. Efendimiz tebessüm buyurdular. *** - Peygamberimiz çok da cömertti gençler. - Nasıl yani? - Anlatayım... Medîne'ye bir gayri müslim gelip, Efendimizden dünyalık birşeyler istemişti. Ona, bir koyun sürüsü verdiler ki, koca bir vadiyi dolduruyordu. Bu cömertliği görünce iman edip, koştu kabilesine ve seslendi: - Eeey insanlaar! Hayırdır, ne var? Kabilesi bir anda etrafını sardı. - Hayırdır, ne var? Adam, Efendimizin bu cömertliğini anlattıktan sonra dedi ki: - Koşun! O zata siz de iman edin. - Gittiler mi peki? - Tabii. Bütün kabile imanla şereflendi. *** Bir gün de "Doksanbin dirhem" kıymetinde, bir torba dolusu altın getirdiler Efendimize. - Bir torba altın mı? - Evet. - Peki, ne yaptı onları? - Tamamını eshabına dağıttı. Tam altınlar bitmişti ki, biri daha gelip altın istedi. Buyurdular ki: - Her neye ihtiyâcın varsa, çarşıdan satın al. Ben sonra öderim. Gençler çok duygulanmıştı. - Ne büyüklük! - Evet. Cenab-ı Hak şefaatine kavuştursun. - Amiiin!
.Yakışır mı Ömer'e?"
2004-03-30 01:00:00
Ömer bin Abdülazîz "rahmetullahi aleyh" halife seçildiği gün, Sâlim bin Abdullah adındaki bir âlime mektup yazıp rica etti: - Bana, hazret-i Ömer'den bilgi ver. Onun izinden gitmek istiyorum. O da şöyle yazdı: - Çok zor. Allah yardımcın olsun. Ve şu bilgileri verdi: - Hazret-i Ömer halîfe olunca, eshap maaş tâyin ettiler kendisine. O, bunu fazla görüp kabul etmedi. Yarısında anlaştılar. Daha sonra arttırmak istedilerse de, bunu ona öylemek yürek isterdi. İki sahabî bunu göze aldılar. Söylemeye giderken, hazret-i Osman durdurdu onları: - Nereye gidersiniz? - Halifeye. - Hayrola, ne için? - Maaşını arttıralım diye teklif edeceğiz. Boşuna gitmeyin Hazret-i Osman çok şaşırdı: - Siz Ömer'i tanımaz mısınız? - Tanıyoruz elbette. - Öyleyse boşuna gitmeyin. - Neden? - Kabul etmez. Üstelik de kızar size. Benden söylemesi. - Peki ne yapalım? - Kızı Hafsa'ya söyletebiliriz. Belki kırmaz onu. - İyi fikir. Ve doğruca hazret-i Hafsa'ya gittiler. Durumu anlatıp, sıkı sıkı tenbih ettiler: - Aman haa, bizim gönderdiğimizi söyleme sakın! - Olur, söylemem. Korkulan olmuştu Hazret-i Hafsa, babasına gidip arzetti meseleyi. Ama korkulan olmuştu. Hazret-i Ömer kabul etmediği gibi celallenip çıkıştı ona: - Kızım seni kim gönderdi? - Söyliyemem baba, söz verdim. - Peki Allah için söyle. Kaç elbisesi vardı o Serverin? - Sadece iki kat. - En kıymetli yemeği neydi? - Arpa ekmeği. Bazan onu da bulamazdık. - Peki, en rahat yaygısı? - Kaba kumaştan bir yaygımız vardı. Kışın yorganımızdı, yazın minderimiz. - Öyleyse git de sor onlara. Resulullahın dünyada yaşayışı böyleyken, başka türlü yaşamak yakışır mı Ömer'e? Ve verdi talimatını: - Git, söyle. Bir daha böyle şeyler için seni bana göndermesinler! - Peki babacığım.
.Var mısın güreşe?"
2004-03-31 01:00:00
Zamân-ı saâdette, "Rekâne" adında bir müşrik vardı ki, iri cüsseli bir pehlivandı. Sırtını yere getiren yoktu o havalide. Bu, bir gün sahrada koyunlarını otlatıyordu ki, Efendimizle karşılaştı birden. Ve kibirle seslendi: - Halkı Lât ve Uzza'dan ayıran sen misin? Efendimiz vakarla cevap verdiler: - Evet, benim! - Sana bir teklifim var. - Söyle nedir? - Benimle güreşe var mısın? Bakalım hangimizin tanrısı ona yardım edecek? Efendimiz aynı vakarla cevap verdiler: - Olur, güreşelim. Ve tutuştular. Resulullah, bir anda Rekâne'yi kaldırıp vurdu yere. Rekâne şaşkındı. Güçlükle kalktı yerden: - Bu olmadı, bir daha güreşelim. - Hayhay. Rekâne perişandı Tutuştular. Efendimiz, onu yine kaldırıp yere vurdu. Rekâne perişandı. Yerden kalkarken söylendi: - Bu da olmadı, tekrar güreşelim. - Kabul. Yine tutuştular. Netice aynı. Rekâne hiç beklemediği bir şeyle karşılaşmıştı. Çarpılmıştı adeta. Mecburen kabul etti yenilgiyi: - Tamam, sen kazandın. Yalnız bir ricam var. - Nedir o? - Şehre inince halka ne diyeceksin? - Doğrusu neyse onu. - Doğrusunu söylemesen? - Olmaz, ben peygamberim. Ben yalan söylemem Rekâne yalvarır gibiydi: - Hiç mümkünü yok mu? - Hayır, ben doğru söylemekle emrolundum. - Yâ Muhammed! Anladım. Sen beni peygamberlik gücünle yendin. Sürümden otuz koyun vereyim, mükâfatı bu olsun. Efendimiz istemediler: - Koyunu ne yapayım. - Peki ne istiyorsun? - İmân et ve Cehennemden kurtul. - Ederim, ama bir şartla. - Şartın nedir? - Bir mucize göster. Yakında bir ağaç vardı. Efendimiz seslendiler: - Ey ağaç, ben kimim? Ağaçtan ses geldi: - Sen Allahın kulu ve Peygamberisin. Rekâne bunu görüp, îmâna geldi hemen. Ve kurtardı kendisini Cehennemden.
Örnek hareket
2004-04-01 01:00:00
Elli altmış yaşlarında bir müslüman, bir gün çeşme başında abdest alıyordu ki, Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin, bu ihtiyarın abdest alışını görüp çok üzüldüler. Neden mi? Çünkü âdâb ve erkâniyle almıyordu abdestini. Ona, bunun doğrusunu bildirmek istediler. Ama nasıl? Direk söyleseler, uygun olmazdı. İhtiyar abdestini bitirince edeple yaklaştılar yanına. - Selamün aleyküm amca. - Aleyküm selam çocuklar. Hz. Hasan başladı söze: Bir ricamız var - Amca, sizden bir ricamız var. - Buyurun. - Biz iki kardeş bahse girdik. - Bahse mi girdiniz? - Evet amca. - Ne diye? - İkimiz de "Ben daha doğru abdest alıyorum" diye iddia ediyoruz. - Evet? - Siz yaşlı ve tecrübelisiniz. İyi bilirsiniz. - Estağfirullah. - Bize hakem olur musunuz? - Eee olur tabii. Neden olmasın. - Teşekkür ederiz. Şimdi biz birer abdest alalım. Kararı siz verin. Bakalım hangimiz bahsi kazanacak? - Peki, haydi bakalım. Önce Hz. Hasan, farzına, sünnetine ve bütün edeplerine riayet ederek mükemmel bir abdest aldı ve döndü kardeşine. Sıra sende - Haydi Hüseyin, sıra sende. Hz. Hüseyin de Euzü Besmele çekip mükemmel bir abdest aldı. Yaşlı adam onları dikkatle takib etmiş, işin hakikatine vakıf olmuştu. Hz. Hüseyin abdestini bitirince döndü yaşlı adama: - Amca, hangimiz kazandık? Adam çok duygulanmıştı. - İkiniz de kazandınız. Ben kaybettim. Anlamamış gibi göründüler. - Ne!.. Nasıl yani? - İkiniz de çok doğru ve pek mükemmel abdest aldınız. Ve abdest almayı bana da öğrettiniz. Size çok teşekkür ederim. - Estağfirullah. - Evet evet. Ben, bu yaşıma kadar hep noksan abdest almışım. Bütün edeblerine riayet etmemişim. Şimdi sizden öğrendim. Ve açtı ellerini: - Allah sizden razı olsun.
.Harpte çelik sulhta ipek!
2004-04-02 01:00:00
Hazret-i Alî "radıyallahü anh", yumuşak huylu olup, hiç kızmazdı. Kendinden acizlere acır, şefkatli davranırdı. Savaşlarda çelik gibi sert olsa da, sulh zamanında yumuşaktı ipek gibi. Kamber adında bir kölesi vardı ki, severek yapardı her hizmetini. Bir gün çağırdı onu: - Kambeer! - ..... (ses yok) Sesini yükseltti. - Kambeeer! - ..... (yine cevap yok) Hâlbuki Kamber işitiyor, ama bile bile cevap vermiyordu. Hazret-i Alî merak etti. Zira biraz önce kapının önünde görmüştü onu. Yedi defâ çağırıp da bir cevap alamayınca, dışarı çıktı. Çıkar çıkmaz, donakaldı hayretten. Niye hayret etti? Niye mi? Çünkü Kamber, kapının önünde oturuyordu. Hem de fütursuzca. Üstelik korkmadı onu gördüğünde. Hz. Ali sordu: - Kamber, beni duymadın mı? Umursamaz bir tavırla cevap verdi: - Duyduuum. - Peki niçin cevap vermedin? - Sizi imtihan ettim. - Beni imtihan mı ettin? - Evet. - Nasıl yani? - Cevap vermeyince kızacak mısınız diye denedim sizi. - Eee, netice? - Kızmadınız ve kazandınız imtihanı. Gayet sakindi Hz. Ali gayet sakindi. - Ey Kamber! Dünyâlık şeyler için kolay kolay öfkelenmem. Ama seni bu imtihana teşvîk edeni kızdırayım da gör! Ve buyurdu ki: - Seni âzâd ettim. Hürsün artık! Onu, bu imtihâna teşvik eden, "Şeytân"dı. Onu âzâd ederek şeytânın belini kırmış oldu. *** Hazret-i Ali, çarşıdan bir şey alsa, eve kendi taşır, vermezdi kimseye. Hizmetçisi arz etti bir gün: - Siz halîfesiniz. Bu gibi basit işler, size hafiflik verir. Buyurdu ki: - Hayır. Bir baba, helâlinden kazanıp aldığı bir şeyi kendi taşırsa, kemalinden hiçbir şey kaybetmez. Ve ekledi: - Hatta her adımına sevap kazanır
.Resulullahı seviyordu
2004-04-03 01:00:00
Dıhye-i Kelbî "radıyallahü anh", eshabın büyüklerindendir. İman etmeden önce, ticaret için uzak seferlere gider, dönüşte, kıymetli hediyeler getirirdi Efendimize. Çünkü onu çok seviyordu. Resulullah da onu seviyor, iman etmesini istiyordu. Hatta birkaç defa, - Yâ Dıhye îman et! diye teklif etmişti. O, bu tekliflere "Peki" demiyorsa da, "Hayır" da demiyordu. - O da olur yâ Resulallah! deyip geçiştiriyordu... Nihayet, o da imanla şereflendi... Dıhye, küçük Hasan'la küçük Hüseyin'i de çok seviyor, onlara da hediye getirmeyi ihmal etmiyordu. Kendisi fiziken çok güzel ve yakışıklıydı. Cibril Dıhye suretinde Hatta Cebrail aleyhisselam, çoğu zaman onun suretinde gelirdi Resulullaha. Bir gün yine "Dıhye" suretinde mescid-i şerife gelmişti. O esnada Hasan ve Hüseyin, mescidin bir köşesinde oynuyorlardı. Resulullahın yanında Onu görünce çok sevindiler. Onu Dıhye zannetmişlerdi. Oyunu bıraktıkları gibi koşup kucağına oturdular. Veee; - Acabâ ne hediye getirdi? diye minik ellerini Cibril'in ceplerine uzattılar. Çünkü Dıhye, cebinden çıkarıp da verirdi hediyelerini. Lâkin elleri boş çıkınca, Resulullaha karşı mahcup oldu büyük melek. Oracıktan uzandı Cennete. Bir salkım "üzüm" koparıp verdi birine. Sonra bir "nar" koparıp uzattı ötekine. İşleri görüldü Çocukların işi görülmüştü. Koştular oyun yerlerine. Tam yemeğe başlıyacaklardı ki, mescidin kapısında fakir kılıklı bir ihtiyar görünüp seslendi çocuklara: - Ne olur, o meyvelerden bana da verin! Ok gibi fırlayıp bir anda ihtiyarın yanına koştular. Biri elindeki üzümü uzattı, diğeri narı. Fakir, meyveleri tam alıyordu ki, Cibrîl seslendi: - Durun, vermeyin sakın! Geri çektiler meyveleri. - O fakir zannettiğiniz kişi, Şeytandır. Cennet meyvesi haramdır şeytana. Bu ikazla geri döndü çocuklar. Ya şeytan? Rezil olarak terk etti o yeri.
.Sen, doğru ve eminsin"
2004-04-04 01:00:00
Peygamber Efendimizin doğru ve emîn olduğunu düşmanları bile biliyor, itiraf ediyorlardı. Hatta Ebu Cehil bile!.. Nitekim o, bir gün şöyle demişti: - Yâ Muhammed! Biz seni yalanlamıyoruz ki. Sen, doğru sözlü ve emin birisin. Hiç yalan söylemezsin. *** Ertesi gün meşhur Bedir Cengi olacaktı. O akşam, müşriklerden biri, Ebu Cehil'i yalnız görünce arkasından sessizce yaklaştı. - Yâ Ebâ Cehil! Hışımla döndü. - Ne var? - Şurada ikimizden başkası yok. - Evet. - Biz bizeyiz. Lâfı geveleme! - Lafı geveleme. Ne diyeceksen de! - Sana bir şey soracaktım. - Sor! - Ama doğru söyliyeceksin. - Tamam tamam, sor bakalım! - Muhammed, doğru ve emîn midir, yoksa yalancı biri mi? - Doğru ve emîndir. - Yalan söylemez mi? - Hayır, asla. Asıl soracağını sordu: - Pekiii, Onunla niye savaşıyoruz öyleyse? Ebu Cehil şaşırmıştı. Kafasını kaşırken cevap verdi: - Şeyyy, canım biz kendisine bir şey demiyoruz ki. - Eee? - Getirdiği kitaba karşıyız. Ve yükseltti sesini. - Haydi git yat! Yarın müthiş bir savaş var. Ebu Süfyan sen misin? Ebû Süfyân henüz iman etmemişti ki, yolu Rum diyârına düştü bir zaman. Herakliyus öğrenip, çağırttı huzûruna. - Ebu Süfyan sen misin? - Evet. - Sizin şu inkâr ettiğiniz zat var ya, - Muhammed mi? - Evet. Onu önceden de inkâr eder miydiniz? - Hayır. - Yani emin biri midir? - Evet. - Hiç yalan söylemez mi? - Asla, *** Buna rağmen çokları iman edemedi. Ama Ebu Süfyan, Mekke'nin fethi günü iman etmiş, sahabi olmakla şereflenmiştir. "radıyallahü anh"
."Daha emîn bir yere git!"
2004-04-05 01:00:00
Câfer bin Muhammed "radıyallahü anh" anlatıyor: Efendimiz bir kere hasta olmuşlardı. Cebrail aleyhisselam ziyarete geldi. - Nasılsın yâ Resulallah? - Biraz rahatsızım. Getirdiği meyveleri çıkarıp arzetti. Efendimiz meyveleri eline alır almaz zikre başladılar: Allah Allah Allah... Zikir sesleri rahatça duyuluyordu. *** Enes bin Mâlik "radıyallahü anh" anlatıyor: Bir gün, Uhud Dağına çıkmıştı Efendimiz. Yanlarında Ebu Bekir, Osman ve Ali de vardı. Dağ sallanmaya başladı birden. Efendimiz seslendiler: Sakin ol! - Sakin ol yâ Uhud! Üzerinde bir Peygamber, bir Sıddîk, iki de Şehîd var! Ne mi oldu? Sallanma durdu. Hem de anında. *** Efendimiz müşriklerin şerrinden halas için Sebir Dağına çıkmışlardı ki, bir nida işitti: - Ey Allah'ın Resûlü! Etrafına bakındı. Kimsecikler yoktu. Ses bizzat dağdan geliyordu: - Yâ Muhammed! Üzerimden in! Daha emîn bir yere git! Efendimiz sordu: - Neden? - Burada müşrikler sana zarar verirlerse, Rabbim beni azarlar. Bu gelen O idi Yine Efendimiz oniki yaşlarında iken Ebû Tâlip'le sefere çıkmışlardı. Busrâ denen yerde konakladılar. Burada, Bahîra adında bir râhip vardı ki, semâvî kitaplardan âhir zaman Peygamberinin alametlerini ve bir gün buradan geçeceğini öğrenmiş, teşrifini bekliyordu. Çok kervanlar görmüşse de, hiçbirinde bu alametleri görememişti. Nihayet bir gün... Ufukta bir kervan göründü. Evet, bu, beklediği kervandı. Çünkü, Bir "Bulut", kervanı takib ediyordu. Sonra, Taşlar, kervandaki birine selâm veriyor, ağaçlar, Ona doğru eğiliyordu. Evet, bu O idi. "Ahir zaman Nebîsi" geliyordu. "sallallahü aleyhi ve sellem"
.Habbâb'ın aşkı!
2004-04-06 01:00:00
Asr-ı saadette bir Yahûdî âlimi ve "Habbâb" isminde bir oğlu vardı. Bu güzel yüzlü çocuk, bir gün babasının odasına girdi. Gizli bölmede bir sandık gördü. Kilitliydi. "İçinde ne var?" diye meraklandı. Kilidini söküp açtı sandığı. Açar açmaz "Nûr" saçıldı etrafa. Çok şaşırdı. "Rüya mı görüyorum?" diye düşündü. Sandıkta kitaplar vardı. Nur, en üstteki kitaptan fışkırıyordu. Aldı o kitabı. İlk sayfasını okudu. "Muhammed, Allahın Habîbi ve Peygamberidir. Ne mutlu onu görüp, îmân edenlere". O anda aşık oldu o Resule. Kendi kendine: "Ey Allahın habîbi! Şimdi sen neredesin? Yerde misin, gökte mi? Ah seni bir görebilsem!.." dedi. Ağlamaya başladı Ve ağlamaya başladı. Sonra bayılıp düştü. Nice zaman sonra kendine geldiğinde, babası başucundaydı. - Oğlum, ne bu hâlin? - Ben âşık oldum baba. - Aşık mı? Kime? - Son Peygambere. Adam hiddetlendi. - O da kim? - Muhammed aleyhisselam. Vurulmuşa döndü birden. Şiddetle dövüp, hapsetti karanlık bir hücreye. Habbâb, orada ağlıyarak açtı ellerini: - Yâ Rabbî, beni Habîbine kavuştur! Gâibden bir ses duydu: - Onu görmek istiyorsan, şu yöne doğru yürü! Hücresinden çıkıp, o yöne doğru yürümeye başladı. Adeta koşuyordu Adeta koşuyordu... Sanki kuvvetli bir mıknatıs, onu Resûlullaha doğru çekiyordu. Nihayet Medîne'ye varıp bir evin kapısı önüne çöktü. Yorulmuştu. Ev sahibi, onu görüp çıktı kapıya. - Sen kimsin evladım? - Adım Habbab. - Birini mi arıyorsun? - Evet, Allahın Habibini arıyorum. O sahabî, kolundan tutup götürdü Resulullaha. Böylece âşık, mâşûkuna kavuşmuştu. Habbab, sevincinden ağlıyordu. Sonra mı? Şehadeti söyleyip îmânla şereflendi. "Radıyallahü anh"
.Size kölelik hürriyettir!.."
2004-04-07 01:00:00
Zeyd bin Hârise "radıyallahü anh", henüz çocuk idi ki, annesiyle birlikte uzaktaki bir akrabâlarına ziyarete gitmişlerdi. Yolda haydutlar kafileyi basıp, Zeyd'i esîr aldılar. Sonra da satılığa çıkardılar. Hz. Hatîce'nin yeğeni, onu satın alıp halasına verdi. O da Resûlullaha hediye etti. Efendimiz de âzâd edip evlat edindiler. Zeyd, Resulullahtan bir daha ayrılmadı... Lâkin babası çok perişandı. Küçük yaşta kaybettiği oğlunu merak ediyor, hasret ateşi yüreğini dağlıyordu. Diyâr diyâr geziyor, onu arıyordu her yerde. Ve bir sene... O kabîleden Beytullaha gelenler olmuştu. Zeyd'i orada görüp, babasına haber verdiler. Adamcağız hazine bulmuş gibi sevindi. Ey Kureyş'in büyüğü! Kardeşini alıp, cebini de parayla doldurup koştu Mekke'ye. Oğlunu kölelikten kurtaracaktı. Resûlullahın evini öğrenip çıktı huzûruna. - Ey Kureyş'in büyüğü ve ey Hâşimoğullarının en şereflisi! Duydum ki, oğlum yanınızda köle imiş. Ne olur, onu âzâd edin. Ne istersen vermeye hazırım. Buyurdular ki: - İsterseniz kendisine soralım bu işi. Adam sevindi. - Çok iyi olur. - Sizinle gitmeyi isterse, götürün. Para da istemem. Kulaklarına inanamadı - Sahi mi? - Evet. Ama beni tercih ederse, onu kimseye vermem. Kabul ediyorum - Tamam, kabul ediyorum. Zeyd'i çağırdılar, geldi. Efendimiz onları gösterip sordular: - Bunları tanıyor musun? - Evet. - Kim bunlar? - Şu babam, şu da amcam. - Seni almaya gelmişler. Ne diyorsun? İster onlarla git, istersen benimle kal. İyice sokuldu Resulullaha. - Ölünceye kadar sizinle kalmak isterim. Adamlar şoktaydı! Efendimiz sordular: - Yâ Zeyd! Son sözün bu mu? - Evet ya Resulallah. Bana göre hürriyet, size köle olmaktır. Babası çok duygulanmıştı. Resulullaha teşekkür edip döndü memleketine. Sevinçli ve müsterih olarak.
.Güzel, zengin ve bekâr...
2004-04-08 01:00:00
Hîfâ Hâtun "radıyallahü anhâ", Medineli kadın sahâbîlerden. Güzel, zengin ve bekârdı... Evlenmeyi düşünmüyordu. Bir gün, Efendimize geldi. - Yâ Resûlallah, bana bir iş emret ki, onu yaparak Cenneti kazanayım. Buyurdular ki: - Önce evlenmelisin. Hayretle sordu: - Evleneyim mi? - Evet. Böylece dininin yarısını korumuş olursun. Hiç tereddüt etmedi. - Peki ya Resulallah! Peşinden arzetti: - Ama benim dengim kim olabilir ki? Ben, padişah Necaşi'yi reddettim. Nice zengin beyleri geri çevirdim. Ama madem emriniz böyledir, başüstüne! Kimi uygun görürseniz Ve ekledi: - Siz kimi uygun görürseniz, razıyım. Ama damat kim olacaktı? Böylesine güzel, zengin ve saliha bir hanımla evlenmeyi kim istemezdi? Efendimiz, kimsenin alınmaması için bir yol buldular. Hifa'ya buyurdular ki: - Yarın sabah, mescide kim önce gelirse, onunla evlen! - Peki yâ Resulallah! Haber anında yayıldı gençler arasında. Ve sabah oldu. Efendimiz, mescide ilk gelenin kim olacağını merakla beklerken, "Süheyb" adında bir delikanlı girdi içeri. Kimdi bu genç? İyi de, kimdi bu genç? Arzedelim: Hiç kimsesi bulunmayan, dünyalıktan ve fiziki güzellikten nasibi olmayan, rengi siyaha yakın esmer, normalden uzun, zayıf ve çelimsiz bir garip... Resûlullah onu işaret ettiler Hifa'ya. - İşte senin dengin! Cevap aynıydı: - Peki yâ Resûlallah! Teslimiyyet denen şey, bu olsa gerek. Resulullah, nikâhlarını kıyıp Süheyb'e döndüler: - Kalk yâ Süheyb! Zevcenin elinden tut da evine götür! Garip büktü boynunu. - Benim evim yok ki. (Devamı yarın)
."Benim evim yok ki!"
2004-04-09 01:00:00
Resulullah Efendimiz, Süheyb'le Hifa'nın nikâhlarını kıyıp Süheyb'e döndüler: - Haydi, zevceni al da evine götür! Boynunu büktü garip: - Evim yok ki benim. Durumu Hîfâ'ya bildirdiler. Hemen Efendimizin huzuruna geldi: - Yâ Resulallah, filan yerdeki konağımı ona hibe ettim. Şu bir kese altını da ona verin lütfen. Beni evimize götürsün. Yeni evli çift, Resulullaha veda edip ayrıldılar. Konakta, Hifa Hatun bir teklifte bulundu. - Yâ Süheyb! - Buyur hanım. - Takdir edersin ki, ben sana nimetim, sen bana mihnet. Evet, öyledir - Evet, öyle. - Sen, şükretmelisin, ben de sabır. - Çok doğru. - Öyleyse bu geceyi ibadetle geçirelim, ne dersin? - Çok iyi olur. - Sana, şükredenlerin, bana da sabredenlerin sevabı verilir. - İnşallah. Ve öyle yaptılar. Sabah oldu. Süheyb, sabah namâzı için mescide gitti. Ama ondan evvel, Cebrail aleyhisselam gelmiş, onların halini Resulullaha bildirmişti. Efendimiz sordular Süheyb'e: - Bu geceyi nasıl geçirdiniz? Başını öne eğdi. - Allah ve Resulü daha iyi bilir. Siz Cennetliksiniz Efendimiz, o geceki hallerini bir bir anlatıp müjdeyi verdiler: - İkiniz de Cennetliksiniz. Süheyb öyle çok sevindi ki, Resulullahın önünde şükür secdesine kapandı. Ve şöyle yalvardı secdede: - Yâ Rabbi, tekrar günaha bulaşmadan al ruhumu! Ve kalkamadı secdeden. Ruhunu teslim etmişti. Bunu gören sahabiler gözyaşlarını tutamadılar. Efendimiz eshaba döndü. - Size, daha çok şaşıracağınız bir haber vereyim mi? - Buyurun yâ Resulallah. - Cebrail'den öğrendim. Hifa da, şu anda evinde ruhunu teslim etti. Hayretlerinden, yüksek sesle tekbir aldılar: - Allahü ekber! Cenaze hizmetleri görüldü. İkisi yan yana defnedildi.
.Nur" için sözleşme!
2004-04-10 01:00:00
Âdem Nebî, Hz. Havvâ ile evlenince, "Nur-u Muhammedî" Havvâ'ya geçti. Şit doğunca, Şit'e geçti. Şit büluğ çağına gelince, Cebrail aleyhisselam geldi. - Ey Âdem! Yarın bütün evladını topla! - Niçin? -Nur için söleşme yapılacak. Ertesi gün, Âdem Nebî ve bütün evladı bir yerde toplandılar. Hz. Cebrail, yetmişbin melekle geldi. - Ey Şit! Alnında parlıyan "Nur", Muhammed aleyhisselama aittir. Bu 'Nur'u iyi muhafaza et! Onu temiz ve afif kadınlara teslim eyle! Çocuklarına da böyle vasiyette bulun. Şit Nebî başını eğdi. - Peki, söz veriyorum. Bu sözleşme, bir Cennet ipeğine yazıldı. Melekler şahid oldu. Elestü birabbiküm Nur, temiz alınlardan temiz alınlara geçerek Sahibine ulaştı. Hz. Âdem'in bütün zürriyeti, belinden -ruh olarak- çıktı o gün. Hak teala sordu o ruhlara: - Elestü bi rabbiküm? "Ben sizin Rabbiniz değil miyim?" Bütün ruhlar: - Kâlû belâ! "Evet yâ Rabbî!" dediler. Ruhların en nurlusu "Fahr-i âlem Efendimiz"in ruhu idi. Cenabı Hak sordu Ona: - Yâ Muhammed seni kim yarattı? - Sen yarattın yâ Rabbi. Kim terbiye etti? - Kim terbiye etti? - Sen yâ Rabbi. Rabbimiz buyurdu ki: - Senden söz aldım. Elini Hacer-i esved üzerine koy! Sonra diğer Peygamberlerden bu sözü aldı. Ve buyurdu ki: - Bu Abdullah'ın oğlu Muhammed, benim Peygamberimdir. Onu ahir zamanda gönderirim. Ona iman edip yardım eder misiniz? Cevap verdiler: - Evet yâ Rabbî! Ve ellerini Hacer-i esved'e koydular. Sonra, kıyamete kadar gelecek olan bütün insanların ruhlarından böyle söz aldı. Ve buyurdu ki: - Doğru söylüyorsanız bana secde edin! Bütün ruhlar secdeye kapandılar. Kâfir ve münafıklar hariç, tabii...
.Sana vasiyetim var"
2004-04-11 01:00:00
Âdem aleyhisselam "kırkbin" evladını gördü. Vefatına yakın oğlu Şit'i çağırda huzuruna. - Ya Şit! - Buyur baba. - Sana beş vasiyyetim var. - Emret! - Biir, dünyaya gönül bağlama! İkii, bir iş yaparken, sonunun nereye varacağını düşün! Üüç, kadın sözüyle hareket etme! Döört, bir işe başladığında, kalbine sıkıntı gelirse o işi yapma! Beşincisi ve en mühimi, alnında parlıyan "Nur", ahir zaman Peygamberi Muhammed Mustafa'nın nurudur. Bu 'Nur'u iyi muhafaza et! - Başüstüne baba! Hanginiz kıymetli? Peşinden sordu: - Babacığım! Muhammed aleyhisselamdan çok bahsediyorsun. Allah katında sen mi kıymetlisin, O mu? - O kıymetli. - Neden? - Çünkü Cenabı Hak, bana vermediği altı fazileti Onun ümmetine verdi. - Nedir onlar baba? - Birincisi; Hak teala bir hatamdan dolayı beni Cennetten çıkardı. Onun ümmeti çok günah yapsalar da yine Cennetine alır. İkincisi; Benim hatamı, bütün yer ve gök ehli duydu. O ümmetin binlerce günahını örter, göstermez. Üçüncüsü; Beni, bir hatam sebebiyle Havva'dan ayırdı. Onun ümmetini, binlerce günahları olsa da, eşlerinden ayırmaz. Üçyüz yıl ağladım Dördüncüsü; Ben üçyüz yıl ağladıktan sonra tövbem kabul olundu. Onlar ise sadece pişman olsalar, affolurlar. Beşincisi; Ben bir hata işlemekle, üzerimden Cennet elbisesi alındı. Onlar, nice günahlar işlese de elbiseleri alınmaz. Altıncısı; Bana, tövbem kabul olunması için Arafat'a gitmem emr olundu. Onlar ise gönülden pişman olup, "Affet yâ Rabbî" deseler, Hak teala "Affettim" buyurur. Son olarak buyurdu ki: - Ey evlâdım! Ecelim yaklaştı. Benden sonra halifem ol! - Başüstüne baba. Ve ruhunu teslim etti. Vefat ettiğinde "bin" yaşındaydı.
.İnsan kanı sel olmuştu
2004-04-12 01:00:00
İkrime "radıyallahü anh", İslamın baş düşmanı Ebu Cehil'in oğlu idi. İman edince, insanların en şereflilerinden oldu. Bir ömrü, İslâma hizmetle geçti. Hz. Huzeyfe anlatıyor: Yermük harbi, kavurucu sıcak bir günde yapılmıştı. İnsan kanı, sel olup akmıştı o vadide. Öyle ki, binlerce cesedi alıp götürmüştü o kan seli. Yaralanan gâziler, sıcak kumlar üstüne seriliyor, kan kaybı ve susuzluktan tek tek ölüyorlardı. Ben de yaralıydım. Ama yaram azdı. Güçlükle kalktım yerimden. Mataramda birkaç yudum su kalmıştı. Onu amcaoğluna içirmeyi düşündüm. Bir kan seli içinde yatan yaralıları dolaşıp buldum kendisini. Dudakları sıcaktan kavrulmuş, en son nefeslerini alıyordu. Suuu! Suuu! Suyu görünce sevindi. Mataramı dayadım ağzına. Tam içecekti ki, bir ses duyuldu: -Suuu, Suuu! Dönüp baktım. İkrime'ydi bu. Suyu içemedi amcaoğlu. Konuşmaya da mecâli yoktu. Gözüyle işaret etti: -Suyu ona götür! Koştum İkrime'ye. Matarayı ağzına dayadım. Tam içecekti ki, bir başka inilti duyuldu: -Allah için bir yudum su! İkrime de içemedi suyu. Suyu ona götür! Gözüyle işaret etti: -Suyu ona götür! Şehîdler arasından ona koştum. Son ânında yetişip mataramı dayadım ağzına. Lakin geç kalmıştım. Vardığımda "Allah" deyip ruhunu teslim etti. Yüzüne baktım. Sanki gülüyordu. "Bari İkrime'ye içireyim" dedim. Ama yetişemedim. Vardığımda nefes almıyordu. Yüzüne tatlı bir tebessüm yayılmıştı. Ne yapacağımı şaşırmıştım. "Bari amcaoğluma yetişeyim" dedim. Bir ümitle koştum. Yine yetişemedim. Hareketsiz yatıyordu. Dudaklarında tatlı bir tebessüm vardı onun da. Üçü de içemedi suyu. Ama daha tatlısını içmişlerdi. "Şehadet şerbeti"ni..
.Melekler ona kanat gerer!"
2004-04-13 01:00:00
Bir gün, Ebüdderdâ hazretlerinin ziyaretine bir genç geldi. - Hocam! Sizden bir hadîs öğrenmeye geldim. - Ne için öğreneceksin hadisi? - Amel etmek ve başkalarına da öğretmek için. - Sadece bunun için mi? - Evet. - Peki evladım. Ve şu hadis-i şerifi nakletti: "Bir kimse, sırf dinini öğrenmek ve başkalarına da öğretmek için birkaç adım yürürse, melekler, onun ayakları altına kanat gerer ve onun için dua ve istiğfar ederler." *** Bir genç de Hz. Ebüdderdâ'ya geldi bir gün. - Hocam, filandan davacıyım. - Niçin? - Dişimi kırdı. Onu affet evlâdım Şefkatle baktı gence: - Onu affet evladım. - Hayır, asla affetmem. - Ama Efendimiz ne buyuruyor biliyor musun? - Ne buyuruyor hocam? - Birinden zarar gören kimse onu affederse, Allahü teala da onu affeder. Fikri değişti gencin. - Öyleyse affettim. *** Yine birinin arkasından konuşup gıybetini yapıyordu insanlar. Ebüdderda hazretleri ikaz etti. - Gıybet haramdır, vazgeçin! Ama vazgeçmediler. Bu defa sordu onlara: - O kişi bir kuyuya düşse, ne yaparsınız? Koşup kurtarırız Dediler ki: - Koşup kurtarırız hemen. - Ateşte yandığını görseniz? - Canımız pahasına kurtarırız. - Pekiii, niye gıybetini yaparsınız öyleyse? O zaman vazgeçtiler. Bir gün de buyurdu ki: - Kendinizi ölmüş bilin. Zira ölüm muhakkaktır. Ve ekledi: - Ölümden sonra olacakları bilseydiniz, hiçbir şeyi severek yiyemez, isteyerek su içemezdiniz... Bir genç geldi bir gün de. - Nefsimi günahtan men edemiyorum. Ne yapayım? Buyurdu ki: - Ölümü düşün! - Ölümü mü düşüneyim? - Evet. Ölümü düşünen günah işleyemez..
.Kadın için en üstün amel
2004-04-14 01:00:00
Muhyiddîn İskilibî hazretleri, âlim ve velî bir zât idi. Bir gün ona sordular: - Dinde kocanın hakkı nedir? Şunu anlattı: Asr-ı saâdette bir hanım vardı. Beyine çok iyi hizmet ederdi. Akşam eve gelince, paltosunu alır, güleryüzle karşılardı kendisini. Bir gün üzüntülü geldi adam. Hanımı merak etti: - Hayrola, neyin var? - Yok bir şey. - Üzgün görünüyorsun. - Evet, üzgünüm biraz. Teselli etti. - Üzüntünün sebebi âhiretse, Allah arttırsın. Yok dünya içinse, üzülme boş yere. Adam şaşırmıştı. - Neden? - Dert, âhiret derdidir. Dünya için üzülmeye değmez. Cennete kolay girer Bir gün de buyurdu ki: - Beyinin hukûkunu gözetmeyen kadın, Allahü tealanın hakkını gözetmemiş sayılır. Sordular: - Ya rızasını kazanırsa? - Cennete kolay girer. Ve ilave etti: - Bakın Efendimiz ne buyuruyor: "İnsanın insana secde etmesi caiz olsaydı, hanımların beylerine secde etmelerini emrederdim". *** Bir hanım sordu: - Allahın rızasını kazanmak istiyorum, ne yapayım? - Beyinin rızasını kazan. Ve şunu anlattı: Fâtıma vâlidemiz, bir gün Resûlullahın hanesine gelip ağlamaya başladı. Niçin ağlıyorsun? Efendimiz merak ettiler: - Kızım niçin ağlıyorsun? - Bu sabah Ali ile konuşuyorduk. Bir kelimem yüzünden kırıldı bana. Ben de çıkıp buraya geldim. Buyurdular ki: - Hemen evine dön! Beyinden özür dile. Bir hanımın beyi ondan razı değilse, Allah da razı olmaz. Ve sordular ona: - Kızım, kadın için en üstün amel nedir biliyor musun? - Bilmiyorum babacığım. - Kocasına itâat etmektir. Beyini razı eden kadına müjdeler olsun. Onun bu hali, bin yıllık ibadetten üstündür.
.Niçin mahzundu?
2004-04-15 01:00:00
Peygamber Efendimiz ve şanlı sahâbîler, "Uhud" harbinden dönmüş, Medine'ye giriyorlardı. Kadın ve çocuklar, yollara dökülmüş, gazileri karşılıyorlardı. Hepsi de aynı kişiyi merak ediyordu: Sevgili Peygamberimizi... "Kebşe Hâtun" da düşmüştü yollara. Lakin Efendimizi sağ görememek endişesiyle pek mahzundu. Oğlu "Amr" şehid olmuştu. Ama ne gam. O, Peygamberimizi merak ediyordu. Ve gördü nihayet. Sağ ve selametteydi. Şükretti. - Elhamdülillah! Sevinçle koştu huzuruna . - Yâ Resûlallah! Anam, babam, canım sana feda olsun! Seni sağ gördüm ya, dert değil gayrisi. Ey Sa'dın annesi! Oğlu Amr'ı sormadı bile. Ama Resulullah teselli ettiler: - Ey Sa'dın annesi! Sana müjdeler olsun ki, oğlun en yüksek mertebeye erişti. Ve ilave ettiler: - Mahşer günü size şefaat edecek. *** Bir de "Sümeyrâ Hatun" var. Resûlullah ve gaziler henüz Uhud'dan ayrılmamışlardı ki, seğirtip gelmişti Medine'den. Onun da düşündüğü tek kişiydi Sevgili Peygamberimiz... Onu hayatta görmek, tek emeliydi. Uhud'a vardığında, şehitlerle doluydu harp meydanı. Şöyle bir göz gezdirdi. "Babası"nı gördü yerde. Dert etmedi Ama fazla dert etmedi. Bir Fâtiha okuyup seğirtti ileri. Az ilerde tanıdık bir şehit daha gördü. "Kocası"ydı bu da. Lâkin derdi bunlar değildi. Onun tek düşündüğü, "Allahın Habîbi"ydi. Az ileride iki şehit daha gördü. Bunlar da "kardeşleri"ydi. Fâtihalar okuyup, koşturdu. Merakla Resûlullahı soruyordu gördüklerine. Ve nihayet gördü uzaktan. Elhamdülillah! Sağdı Resulullah. Unuttu bütün dertlerini. Sevinçle koştu huzuruna. - Yâ Resûlallah! Babam, kocam ve kardeşlerim şehîd düşmüşlerse de gam değil. Benim derdim sen idin. Hamd olsun ki seni hayatta buldum. Ve ekledi: - Sana bir şey olsaydı, mahvolurduk...
.Mücevher kutusu!
2004-04-16 01:00:00
Hazret-i Ömer "radıyallahü anh" halife iken, İran taraflarından bir grup müslüman geldi huzuruna. - Ey halife! - Buyurun kardeşlerim. - İranlı eşkiyâlar yol kesip, müslümanlara zulüm yapıyorlar. Halife hiddetlendi. - Öyle mi? Pekâlâ! Ve bir grup asker gönderdi oraya. İslam askeri, düşmana ilk teklifi yaptılar: - Müslüman olun! - Hayır, müslüman olmayız. - Öyleyse cizye verin! - Cizye de vermeyiz. Artık vebal kalmamıştı. Kuvvetli bir savaşa tutuştular. Allahın yardımıyle zafer kazanıldı. Hesapsız ganimet alındı. Fakaaat... Mallar içinde, bir "Kutu" vardı ki, "İnci" ve "Mücevher"le doluydu içi. Başkumandan, verdi onu bir ere. - Al bunu, Halifeye götür! - Başüstüne. - Sorarsa, hediyedir dersin! - Peki efendim. Ve yola çıkıp Medine'ye vardı o er. O geldiğinde, Halife fakîrlere ziyâfet veriyordu. Üstelik bizzat kendisi dağıtıyordu yemekleri. Yemek bitince, eri görüp çağırdı. - Kim gönderdi seni? - Başkumandan Mesleme. Koluna girip evine götürdü. İçeride tek minderle bir kilimden başka sergi yoktu. Eri mindere oturttu, kendisi kilime. Az sonra sofra geldi. Zeytinyağı, tuz, ekmek... Ne mi vardı sofrada? Zeytinyağı, tuz ve ekmek. Yemekten sonra, er çıkardı cebinden kutuyu. Halife sordu: - Nedir o? - Kumandanım size gönderdi. Alıp açtı. İnci ve mücevherleri görünce benzi attı Halifenin. - Bunu niçin gönderdi? - Hediye olarak. Başladı ağlamaya. - Hak teala bize İslâmı bahşetti. Bundan büyük nimet var mıdır? Kutuyu iade etti. - Kabûl edemem. Siz Ömer'i yakmak mı istersiniz? Götür de dağıtsın mücahitlere. Ve tembih etti: - Söyle ona, bir daha böyle şey yapmasın! Gazilerin hakkını Ömer'e yollamasın! Ve mırıldandı sessizce: - Yoksa o da yanar, ben de
.Hanım esir değildir!"
2004-04-17 01:00:00
İslam âlimlerinden Ahmet Mekkî Efendi'ye bir genç geldi bir gün. - Hocam ben yeni evlendim. - Mübarek olsun. - Hanımıma karşı nasıl davranayım? - İyi huylu ol. - Nasıl? - Güler yüzlü, yumuşak ve nazik ol. Şefkatli davran. Akşam eve gelince, "Nasılsın? diye hatırını sor. Üzüntülü görürsen, teselli et. Genç sordu: - Onu sevdiğimi bildireyim mi? - Elbette. Hem de sık sık. - Çarşı Pazar işlerini ona bırakabilir miyim? - Hayır. O işleri sen yap. Hatta ev işlerinde ve çocuk terbiyesinde de ona yardımcı ol. Yemede ve giyinmede imkânın nisbetinde iyisini al. Kabahati kendinde ara Genç çekinerek sordu: - Bazan dövebilir miyim? Mübarek ciddileşti birden: - Zinhar. Dövmek değil, sert bile söyleme. Unutma ki, hanımını dövenden, mahşerde davacı olacak Efendimiz. - Peki küs durabilir miyim? - Bir günden fazla durma. Huy ve ahlâkında değişiklik görürsen, kabahati kendinde ara. "Ben iyi olsaydım, o da iyi olurdu" diye düşün. - Başka hocam? - Kusurlarını görmezlikten gel. Ayıp ve sırlarını sakla. Ona hayır duâ et. Çünkü o, gece gündüz senin için çalışıyor. Hem senin en vefâlı hayat arkadaşındır. Genç üzüntüyle mırıldandı. - Bazan kalbini kırıyorum. - Çok yanlış. Kendini sana adayan birinin kalbi kırılır mı evladım? Kalp kırmak, Kâbe'yi yıkmaktan daha büyük günahtır. En büyük günah Şefkatle baktı gence. - Küfürden sonra en büyük günah nedir, bilir misin? - Hayır hocam. - Kalp kırmaktır. Sordu yine: - İmândan sonra en kıymetli ibâdet? - Bilmiyorum. - Bir mü'mini sevindirmektir. En son buyurdu ki: - Evladım, hanım esir değildir. O, Rabbin bize bir emâneti, bir Cennet nîmetidir. Elini omuzuna koydu. - Hanımına karşı öyle ol ki, "Beyim beni herkesten çok seviyor" bilsin. - Başüstüne hocam. Elini öpüp, sevinçle ayrıldı.
.Yalan söylüyorsun!"
2004-04-18 01:00:00
Dai Mehmet Efendi "rahmetullahi aleyh", Gelibolu'da yaşamış bir Allah adamı... Mübarek, bir gün çıktı köyden. Gelibolu'ya gidecekti. Yolda yorulup oturdu bir gölgelikte. Ve uyuyakaldı. Gelibolu Kolağası, sarhoş sandı onu. Ve dürtüp uyandırdı. - Kalk! Kimsin sen? - Yolcuyum. - Sarhoşsun değil mi? - Hayır, ben içki içmem. - Yalan söylüyorsun. Düş önüme! Mübarek, ikaz etti: - Yanlış yapıyorsun. Ben suçsuzum. Lakin adam inattı. Götürüp hapsetti bu Allah adamını. Tekrar ikaz etti mübarek: - Bak pişman olursun, etme eyleme! Cevap bile vermedi. Hasbünallah! Kalbi incinmişti mübareğin. Kırık kalple Hasbünallah! dedi hücresinde. Yani "Allah bana kâfidir". O "Hasbünallah!" dediği anda Kolağası felç oldu evinde. Tutmaz oldu eli ayağı. Hemen anladı hatasını. - Eyvaaah! Ben ne yaptım? Sedyeyle gitti hapishaneye. Onu hapisten çıkarıp yalvardı: - Peşin hükümlü davrandım, pişmanım, affet beni! Mübarek acıdı yine. - Tamam, affettim. O "Affettim" der demez iyileşti adam. Sedye ile geldiği hapishaneden, yürüyerek gitti evine. Sonra mı? Talebesi olup, ömür boyu hizmet etti kendisine. En akıllı kimdir? Bir gün sordular bu zata: - En akıllı insan kimdir? - Ölüme hazırlanandır. - Peki, en ahmak? - Dünyaya tapandır. Sordular yine: - İhlas nedir? - Her şeyi Allah için yapmaktır. - Yani? - Halis niyetinize dünya menfaati karıştırmayın. Daha iyi anlaşılması için sordu: - Bir sürahi zemzem suyuna, bir damlacık idrar karışırsa, o su içilir mi? - İçilmez elbet. - Anladınız değil mi? - Çok iyi anladık.
.Gayri müslim zannettiler!
2004-04-19 01:00:00
Zeynel Arab Efendi Gelibolu'da yaşıyan bir mübarek zattır. Mütevazı olması ve kendini gizlemesiyle meşhurdu. Nasıl mı? Anlatalım: Bir gün Gelibolu dışında bir yere gitmişti. Bir kenarda otururken, birileri geldi yanına. Kıyafetine bakıp, gayri müslim zannettiler kendisini. Akılları sıra müslüman yapacaklardı. Yanına yaklaştılar. - Merhaba arkadaş! - Merhaba. - Sana bir şey desek, yapar mısın? - Olur, yaparım. - Öyleyse tekrar et dediklerimizi! "Eşhedü". - Eşhedü. - En lâ ilâhe illallah. - En lâ ilâhe illallah. Bu müslüman olacak Ve Kelime-i şehadeti sonuna kadar okuyup tekrar ettirdiler. Adamlar sevinçliydi. - Haydi, şimdi de Kadıya gidelim. Anlamıştı niyetlerini. Ama kırmadı yine. - Olur, gidelim. Vardılar kadıya. - Kadı efendi! Bu müslüman olacak. Biz Şehadeti söylettik. Bir de senin yanında söylesin. Ancak kadı tanıyordu bu zatı. Hayretle baktı onlara. - Siz neler diyorsunuz? - Ne oldu ki efendim? - Yahu bu zat Zeynel Arab'tır. Büyük islam âlimidir kendisi. Nedir bu hal? Sonra döndü bu veli zata: - Efendim nedir bu hal? - Bilmiyorum. Bana, Şehadeti oku dediler, okudum. Sonra da buraya getirdiler. Adamlar mahcuptu. - Efendim! Niçin kendinizi tanıtmadınız? - Niyetiniz halisti. Kalbiniz kırılır diye korktum. *** Bir gün sordular bu zata: - Ölüm acısı ne kadardır? - Yetmiş kılıç darbesinden fazla. - Kabir azabı nasıldır? - Ölüm acısı hiçtir bunun yanında. - Peki mahşer azabı? - Kabir azabı da, bunun yanında hiçtir. - Ya Cehennem? - O, hepsinden şiddetlidir. Oranın bir kıvılcımı bütün dünyayı yakar, yok eder.
.Hz. Cebrail ziyarete geldi
2004-04-20 01:00:00
Câfer bin Muhammed "radıyallahü anh" anlatıyor: Efendimiz bir kere hasta olmuşlardı. Cebrail aleyhisselam ziyarete geldi. - Nasılsın yâ Resulallah? - Biraz rahatsızım. Getirdiği meyveleri çıkarıp arzetti. Efendimiz meyveleri eline alır almaz zikre başladılar: Allah, Allah, Allah... Zikir sesleri rahatça duyuluyordu. *** Enes bin Mâlik anlatıyor: Bir gün, Uhud Dağına çıkmıştı Efendimiz. Yanlarında Ebu Bekir, Osman ve Ali de vardı. Dağ sallanmaya başladı. Efendimiz seslendiler: - Sakin ol yâ Uhud! Üzerinde bir Peygamber, bir Sıddîk, iki de Şehîd var! Sallanma durdu Sonra mı? Sallanma durdu. Hem de anında. *** Efendimiz müşriklerin şerrinden halas için şehiri terkedip Sebir Dağına çıkmışlardı. Dağdan bir nida işitti: - Ey Allah'ın Resûlü! Etrafına bakındı. Kimsecikler yoktu. Ses bizzat dağdan geliyordu: - Yâ Muhammed! Lütfen inin üzerimden. - Neden? Burada müşrikler size zarar verirlerse, Rabbim beni azarlar. *** Efendimiz oniki yaşlarında iken Ebû Tâlip'le sefere çıkmışlardı. Taşlar selâm veriyordu Busrâ'da konakladılar. Burada Bahîra adında bir râhip vardı ki, semâvî kitaplardan âhir zaman Peygamberinin alametlerini ve bir gün buradan geçeceğini okumuş, teşrifini bekliyordu. Çok kervan görmüşse de, hiçbirinde bu alametleri görememişti. Ve bir gün... Bir kervan gördü. Evet, bu, beklediği kervandı. Neden mi? Çünkü, kervanın üzerinden bir "Bulut" geliyordu. Ayrıca, Taşlar kervandaki birine selâm veriyordu. Ağaçlar, bir kimseye doğru eğiliyordu. Evet, bu O idi. "Ahir zaman Nebîsi" geliyordu...
.SeGeçimsizlik bitti!..
2004-04-23 01:00:00
Zeynel Arab Efendi, âlim ve velî bir zattı. Kendisini çok seven biri, yemeğe davet etti bu Velîyi. İki piliçleri vardı bahçede. Birini kesip kızarttırdı hanımına. Ancaaak, Hanımı pek memnun olmadı bu işten. Neden mi? Bilmezdi Allah adamlarının kıymetini. Başka gün, adam tekrar davet etti bu Velîyi. Hemen öbür pilici kesip geldi mutfağa. - Hanım, şunu kızart hemen! Kadının yüzü ekşidi. - Geçende kızarttık ya. Adam sinirlendi. - Sen neler söylüyorsun? - Canım piliç şart mı? Bugün de çorba yesin. - Hayır, dediğimi yapacaksın! - Peki peki, kızma. Canım piliç şart mı? Gönülsüz yaptı dediğini. Adam kızarmış pilici getirdi sofraya - Buyurun hocam! Lâkin o, el uzatmadı pilice. Adam tekrar etti. - Hocam buyurun. Yine el uzatmayınca meraklandı. - Efendim neden yemezsiniz? Manalı manalı baktı. - Canım piliç şart mı. Bugün de çorba içeriz. Hanım duydu bunu içerden. Alacağını almıştı. Artık sevgi ve saygı duydu bu Allah dostuna. Öyle ki geçti kocasını. *** Bir gün biri geldi bu zata. - Çok sıkıntılarım var. Ne yapayım? Buyurdu ki: - Çok istiğfar oku! Okuyup bütün sıkıntılarından kurtuldu. Tövbe et evladım Başka gün, bir genç geldi. - Hocam, işlerimde muvaffak olamıyorum. - Tövbe et evladım! Tövbe edip, muvaffak oldu her işinde. Bir gün de biri geldi: - Dua edin, çocuğumuz olsun. Cevap aynı: - İstiğfara devam et! Adam denileni yaptı. Netice mi? Her sene çocukları oldu. Hem de ikiz. Biri de gelip arzetti: - Hanımla geçinemiyoruz. Ne yapalım? -İkiniz de tövbe edin! Sabah akşam tövbe ettiler. Ne mi oldu? Geçimsizlik bitti. Çok mutlu bir aile oldular...
.
Abbâs adında bir sahabî anlatıyor: İslamiyyetin yeni tebliğ edildiği günlerdi. Bir ağacın yanından geçiyordum ki, o yönden bir ses duydum. - Yâ Abbas! Etrafıma baktım. Kimsecikler yoktu. Yoluma devam ettim. Aynı ses yine yankılandı. - Dur yâ Abbas! Durdum. Ses ağaçtan geliyordu. - Ey Abbâs! Son peygamber tebliğe başladı. Koş, sen de iman et! Çok şaşırdım. Çok da korktum. Ağaç konuşuyordu. Bu nedir? derken, ağaç tekrar konuştu. - O peygamberin adı Muhammed'dir. Emin ve doğru sözlüdür. Boynumda taşıdığım bir putum vardı. Hemen elimi üstüne koyup, beni korumasını niyaz ettim. Hakikat ortadaydı Fakat o da ne? Putum da konuşmaya başladı. - Ey Abbas! Dur ve dinle! Korkuyla durdum Diyordu ki: - Ey Abbâs! Ağaç doğru söylüyor. Hemen git, iman et o Resule! Hakikat apaçık ortadaydı. Hemen eve koştum. Kavmimi toplayıp anlattım duyduklarımı. Üçyüz kişi toplanıp Mekke'ye gittik. Hepimiz de imanla şereflendik. *** Bir gün de Resûlullah, bir kabîleye vardı. Yahûdîler toplanmış, "Tevrât" okuyorlardı. Resûlullah gelince, okumayı kestiler. Efendimiz sordu: - Niçin sustunuz? - ..... (ses yok) Ben söyleyeyim Nur yüzlü bir ihtiyar ayağa kalktı. - Ben söyleyeyim. O ihtiyara döndüler. - Peki söyle! - Tevrat'ta, ahir zaman Peygamberinin üstün vasıflarını okuyorlardı. Siz gelince sustular. Buyurdular ki: - Kaldıkları yerden sen oku! İhtiyar okumaya başladı. Okurken, göz altından Resulullahı süzüyordu. O sayfayı bitirince dayanamadı. Sevgiyle baktı Efendimize. - Vallahi o zat sensin! Sonra mı? Şehadeti okuyup ruhunu teslim etti. Ne güzel bir son değil mi?..
."Cennette hizmetçin olayım"
2004-04-22 01:00:00
Peygamberimizin mucizeleri çoktur. Bin kadar olduğu meşhurdur. Ağaçla taşla konuşur, cinle melekle söyleşirdi. Cansız şeyler selam verirdi kendisine. Bir gün de yeni doğmuş bir "bebek"le konuşmuştu. Nasıl mı? Anlatalım. Bir gün, bir yolda yürüyordu. Karşıdan da bir kadın geliyordu o tarafa. Ancak Efendimize düşmandı bu kadın. Kucağında yeni doğmuş bir "bebek" vardı. Tam Resûlullah'ın yanından geçiyordu ki bebek selam verdi. Tıpkı büyük insan gibi. - Esselâmu aleyke yâ Resûlallah! Efendimiz durup cevap verdiler: - Ve aleyküm selam! Çok şaşırmıştı! Kadın da durdu. Çok şaşırmıştı. Efendimiz sevgiyle baktılar bebeğe: - Peygamber olduğumu nasıl bildin? - Hak teala bildirdi. Cebrail de yanımdadır. Sonra dua istedi. - Yâ Resulallah! Dua et, Cennette hizmetçin ben olayım. Efendimiz tebessüm ettiler. - Peki, olur. Ve istediği gibi dua buyurdular. Bebek çok sevinmişti. - Yâ Resûlallah! Sen Allah'ın kulu ve Peygamberisin. Ne mutlu sana iman edene. Yazıklar olsun inkâr edenlere! Yüzü gülüyordu. Efendimize uzun uzun baktı. Ruhunu teslim etti - Allah! dedi. Ve ruhunu teslim etti. Annesi mi? Görüp duyduklarından insafa geldi o da. Kalbindeki düşmanlık sevgiye dönüştü. Severek haykırdı şehadeti: Müslüman olmuştu. - Yâ Resûlallah! Ömrüm küfürde geçti. Sana düşmandım. Ama şimdi herşeyden daha çok seviyorum. Efendimiz sevindiler. - Sana müjdeler olsun. Ve eklediler: - Senin için, Cennetten kefen getirildi. Kadın da çok sevinmişti. - Allaaah! dedi. Ve o da ruhunu teslim etti. İkisinin de cenâze namâzlarını eda ettiler. Aynı kabre defnettiler...
.
.Huzurun formülü!
2004-04-24 01:00:00
Hasan Feyzî Efendi "rahmetullahi aleyh", Denizli toprağını nurlandıran bir Hak dostu. Her velî gibi keramet göstermekten kaçınırdı. Bu, zihnine takılırdı talebenin. Bir sabah ders başladığında, çocukların zihninde yine aynı şey vardı: Keramet. Hocamız neden keramet göstermiyor? Bu, malum oldu büyük zata. Dersi kesip döndü onlara. - Biz, şu günahkâr halimizle yerin dibine müstehakız. Buna rağmen bakın yer üstündeyiz. Ve devam etti: - Bu, keramet değil de nedir? Ve sordu onlara: - En büyük keramet nedir biliyor musunuz? - ..... (ses yok) - En büyük keramet, istikamettir. İstikamet nedir? Sordular: - İstikamet nedir ki? - Doğru yolda yürümekte sebat etmektir. Ve ekledi: - Asıl hüner, İslama tam uymaktır çocuklar. İslamdan kıl kadar ayrılan kimsede bir harikulade hal görürseniz, hiç kıymet vermeyin. - Neden hocam? - Çünkü o, keramet değildir. - Ya nedir? - İstidraçtır. - İstidraç mı? - Evet. Günahkârlarda görülen fevkalade hallere istidrâç denir. Zihinlerdeki soru işareti çözülmüştü. Niçin ağlıyormuş? Bir gün sordular bu zata: - Bu gece nasıl sabahladınız? Başladı ağlamaya. Soranlar şaşırdı. - Efendim iyi misiniz? - Ölümü unutmuş, günahı da çok olan bir kimsenin hali nasıl olur? Gözyaşlarını silip devam etti: - Ömrümüz azalıyor, günahımız artıyor. Akıbet Cennet midir, Cehennem mi? O da belli değil... Bu halde olan bir insan, ağlamasın da n'apsın? *** Bir gün de sordular: - Huzurlu olmak istiyoruz, ne yapalım? - Günah işlemeyin! - Peki, günah işlememek için? - Ölümü düşünün. Ve ekledi: - Ölümü düşünen, günah işleyemez.
."Ecelini bilen var mı?"
2004-04-25 01:00:00
Şaban Dede "rahmetullahi aleyh", Denizli evliyasından gönül ehli bir zattı. Dünyaya rağbet etmez, ahiretini düşünürdü devamlı. Sevdikleriyle tek mevzu üzerinde sohbet ederdi ekseri: Ölüm ve ahiret... Bir gün sordu cemaatine: - Ecel vaktini bilen var mı? - ..... (ses yok) - Bir saat yaşamaya senedi olan? - ..... (çıt yok) Buyurdu ki: - Öyleyse neden "Sonra yaparım" diyor bu insanlar? Biri kalktı: - Hocam, ilk yapılacak şey nedir? - İslamiyeti öğrenmek. - Ondan sonra? - Öğrendiğiyle amel etmek. Daha sonra - Sonra? - Başkalarına da öğretmeye çalışmak. Ve buyurdu ki: - Müslüman, bir ânını bile boşa geçirmez. Dünya, hayaldir. Önce yok idi. Sonunda da yok olacak. Sordular: - Ya ahiret? - O, sonsuzdur. Hiç yok olmaz. *** Bir gün bir eve çağırdılar kendisini. Kalkıp gitti. İçerde ölmek üzere olan bir hasta vardı. Yakınları rica etti: - Hocam, hastamıza Kelime-i şehadeti telkin etseniz. Biz bir türlü söyletemedik. Mübarek yanaştı hastaya. - Haydi Allah de! -..... (ses yok) La ilahe illallah - Lâ ilâhe illallah de! -..... (tık yok) Israr edince, hasta açtı gözlerini. - Diyemiyorum. Boşuna uğraşma. - Neden? - Dilim dönmüyor. Ve öldü o haliyle. Şaban Dede sordu yakınlarına: - Önceki hayatı nasıldı? - Her gün şarap içerdi. - Namaz kılar mıydı? - Hayır - Üzülür müydü? - Hayır. - Tövbe eder miydi? - Maalesef. Başını eğip usulca mırıldandı: - Nasıl yaşarsanız, öyle ölürsünüz...
.Kalk ey Abdülmuttalip!"
2004-04-26 01:00:00
Abdülmuttalip, bir gece rüyada ses işitti: - Kalk! Zemzem kuyusunu çıkar! Uyandı, uyudu. Aynı sesi yine duydu: - Kalk! Zemzem kuyusunu çıkar! Üçüncü gece de gördü aynı rüyayı ve sordu: - Zemzem nedir? - O, bir sudur ki, susuzları kandırır, açları doyurur, hastalara şifa olur. - Yeri neresidir? - Kâbe'nin yanıdır. Yarın oraya git, bekle. Kırmızı gagalı bir karga gelip, yeri eşeler. İşte orasıdır. Uyanıp mırıldandı: - Hayırdır inşallah! Bu, ilahi bir işaret. Oğlu Haris'i alıp, koştu o yere. Az sonra bir karga gelip, başladı yeri eşelemeye. Gagası kırmızıydı. - Tamam! dedi. Allahü ekber! Ve başladı kazmaya. Çok geçmeden göründü kuyu ağzı. Sevinçle haykırdı: - Allahü ekber! Fakaaat, Kureyşliler toplanıp geldiler. - Bu kuyuda bizim de hakkımız var! - Hayır! Bu, yalnız bana ihsan edilmiştir. Tehdit ettiler. - Ama sen yalnızsın. Bizimle başedemezsin! İçi burkuldu. Kalbinden yalvardı: - Yâ Rabbî! Bana on oğul verirsen, birini senin için kurban edeceğim. Ve bir teklifte bulundu onlara. - Gelin, hakeme gidelim. - Olur, gidelim. Şam'da bir kâhin vardı. Onun hakemliğinde anlaşıp düştüler yola. Koşun! Koşun! Ancak hava çok sıcaktı. Susuzluktan bir adım atamaz hale geldiler. Herkes hayattan ümidini kesmişti ki, Abdülmuttalibin sesi yükseldi: - Koşun! Koşun! Hep oraya seğirttiler. Abdülmuttalip seviçliydi - İşte size su! Evet, çöl ortasında, Abdülmuttalibin ayağı dibinden bir su fışkırıyordu. Hem de ne su. Leziz ve serin. Kana kana içip, hayat buldular. Ölümden kurtulmuşlardı. Büktüler boyunlarını. - Ey Abdülmuttalip! Tamam. Zemzem kuyusu senindir, geri dönüyoruz. Ve döndüler. Abdülmuttalibin alnında parlayan "Nur-u Muhammedî" hürmetine bu su çıkmış ve Zemzem kuyusunu çıkarma şerefi Ona nasib olmuştu.
.Adağını yerine getir!"
2004-04-27 01:00:00
Abdülmuttalib'in yıllar önce bir nezri vardı: - Yâ Rabbî! Bana on oğul verirsen, birini senin için kurban edeceğim. Ve on oğlu olmuştu. İçlerinden en fazla "Abdullah"ı seviyordu. Niye? Çünkü "Nur-u Muhammedî" onun alnında parlıyordu. Bir gece ses duydu rüyasında: - Ey Abdülmuttalip! Adağını yerine getir! Uyandı. O gün bir koç kesti. İkinci gece yine ikaz edildi: - Daha büyüğünü kes! Uyanıp, bir sığır kesti. Üçüncü gece yine bir ikaz: - Daha büyüğünü kes! Bu defa sordu: - Ondan büyüğü nedir ki? Nezrini hatırladı - Hani sen, "On oğlum olursa, birini kurban edeceğim" demiştin ya. İşte o adağını yerine getir! Uyanıp hatırladı adağını. Çocuklarını toplayıp, yıllar önce yaptığı adağı bildirdi onlara. Peşinden dedi ki: - Birinizi kurban etmem gerekiyor. Hepsi de büktü boynunu. - Canımız Allah yoluna feda olsun! Gözleri yaşardı. İyi de hangisini kurban edecekti? Kur'a çekti. "Abdullah"a çıktı. En çok sevdiği bu ciğerparesinin eline yapışıp geldi Kâbe yanına. Elinde bıçak, yatırdı yere. Kureyş'in ileri gelenleri toplanmış hayret dolu bakışlarla onu seyrediyorlardı. Tam bıçağı çalıyordu ki, Kureyş'ten biri bağırdı. Duuur! Kesme sakın! - Duuur! Kesme sakın! - Neden? - Böyle yaparsan âdet olur. Herkes oğlunu nezredip keserler. Vazgeçti kesmekten. Güngörmüş bir âlime gidip halini arzetti. Âlim sordu: - Sizde bir insan diyeti ne kadardır? - On deve. - Öyleyse on deve ile, oğlun arasında kur'a çek. Kur'a oğluna çıkarsa, on deve ilave edip bir daha çek. Kur'a develere çıkana kadar devam et buna. Dediği gibi yaptı. İlk kur'a Abdullah'a çıktı. On deve ilave edip çekti. Yine Abdullah'a çıktı. Onuncu kur'a develere çıkınca, yüz deveyi kurban edip, etlerini fakirlere dağıttı...
.Meleklerin yıkadığı şehit!
2004-04-28 01:00:00
Hanzala "radıyallahü anh", Medîneli bir sahabî. "Gasîl-ül melâike" lakabıyla meşhurdur. Uhud cenginden bir hafta önce nikâhlandı. Bir gün önce de düğün yapıp gerdeğe girdi. Girdi ama, başka bir heyecân içindeydi o gece. Neydi o? Yarınki savaş. Hele şehîd olursa! Ne büyük saadet olacaktı onun için. "Ya yetişemezsem!" endişesi içindeydi gece boyu. Bu korkuyla gözünü kırpmadı. Ve bir ara... Geciktiğini hissetti. Fırladı yataktan. Kılıcını kapıp, yel gibi çıktı evden. Koşturdu Uhud'a... Ama unuttuğu bir şey vardı. Gusletmek. Gusletmeyi unutmuştu Gusletmeyi unutmuştu telâşeden. Cenk yerine vardığında, Resulullah safları düzeltiyordu. Sür'atle koşup girdi son safa. Ohhh! Çok şükür, yetişmişti son anda. Şimdi tek şeyi düşünüyordu. Şehit olmayı. Müşrik ordusu bozulmuş, küffar sağa sola kaçıyordu artık. Ama Hanzala mahzundu. Neden mi? Çünkü şehit olamamıştı. İşte tam o esnada, sırtına soğuk bir çeliğin girdiğini hissetti. Evet, bir müşrik, sırtından mızraklamıştı onu. Vücudundan kan fışkırırken, ikincisi saplandı. Derken üçüncüsü ve dördüncüsü... Ve yığılıverdi oracığa. Şehit olmuştu Şehid olmuştu. Efendimiz eshaba döndüler. - Hanzala'yı yerle gök arasında gördüm. Melekler, Cennet suyu ile yıkıyorlardı onu. Ve buyurdular ki: - Zevcesine bir sorun bakalım. Zevcesi Cemîle'ye bu hali anlatıp hikmetini sordular. Dedi ki: - O gece Hanzala hiç uyumadı. - Neden? - Hep ertesi günkü cengi düşündü. - Sonra? - Sabah acele çıktı evden. Ama gusletmeden. Evet, mesele anlaşılmıştı. Melekler yıkamıştı kendisini. Ve bunun için almıştı bu lakabı: "Gasîl-ül melâike".
.Nöbet tutan Halife!
2004-04-29 01:00:00
Abdurrahmân bin Avf "radıyallahü anh", eshabın büyüklerindendir. Uzun boylu, beyaz, yakışıklı bir zâttı. Akıllı ve kadirşinastı. Hazret-i Ömer'in de yakın arkadaşıydı. Bir gece yarısı, Medîne'ye küffar diyarından bir kervan gelip, şehir dışında konakladı. Çok kıymetli mallarla yüklüydü kervan. Halife Hazret-i Ömer, koştu bu arkadaşına. - Yâ Abdurrahman! - Buyur yâ Ömer! - Az benimle gelir misin? - Başüstüne. Birlikte yürüyüp şehir dışına çıktılar. Arkadaşı sordu: - Nereye gidiyoruz? - Şu ilerde yabancı bir ticaret kervanı konaklamış. Onu bekleyeceğiz. "Onlar bize emanet" Merak etti. - Neden bekliyoruz? - Eşkıyadan bir zarar görmesinler diye. - Ama yabancı diyorsun. - Evet, yabancı kervan. - Kâfirleri mi bekleyeceğiz yani? - Evet. Bize sığınmışlar. Malları ve canları bize emanettir. Bir zarar görürlerse, ahirette bizden sorulur. - Anladım, haklısın. Ve o gece, sabaha kadar nöbet tuttular. Lâkin biri farkedip, koştu kervanbaşına. - Haberin var mı? - Neden? - Bizi beklediklerinden. - Kim bekledi bizi? - Halife Ömer ve bir arkadaşı. Niye beklemişler? - Sen neler diyorsun? - Evet, gözümle gördüm. - Peki, niye beklemişler? - Eşkıyadan zarar görmeyelim diye. - Olamaz! - Neden olmasın? - Koskoca bir Halife bize nasıl bekçilik eder? - Etti işte. - Ama dinleri bizden ayrı. - Evet ama hakikat ortada. Kervanbaşı hayretler içindeydi. - Aman tanrım! Bu ne ince düşünce. Ne nezaket, ne ahlâk! - Evet öyle. - Demek ki dinleri bunu emrediyor. - Herhalde. Sonra ne mi oldu? Topyekun müslüman oldular. Düşündürücü değil mi?
.Üç oğlum öldü!"
2004-04-30 01:00:00
Zâhid-i İsfehânî "rahmetullahi aleyh", Basra'da yetişen âlimlerdendir. O zamanlar bir "Tâun" illeti kasıp kavuruyordu ortalığı. Yakalanan, kurtulamıyordu. Nice taze fidanlar düşüyordu toprağa. İşte o günlerde bir kişi geldi bu zata. - Hocam, üç oğlum tâundan öldü. - Yaa, Allah rahmet etsin. - Şimdi de dördüncü oğlum yakalandı. - Öyle mi? - Evet. Dua edin de şifa bulsun. Buyurdu ki: - Hastalığı veren de Allahü tealadır, şifayı verecek olan da. - Ya sizler? - Biz, aciz birer kuluz. Adamın gitmeye niyeti yoktu. Dua almadan gitmem. - Hocam, duanızı almadan şurdan şuraya gitmem. Mecbur kaldı mübarek. Kalktı ve iki rek'at namaz kılıp açtı ellerini: - Yâ Rabbî! Şifa ver bunun oğluna! Bir dua, bu kadar mı çabuk kabul olurdu? Oğlu kapıda karşıladı kendisini. Sapasağlamdı. Sevinçle sarıldı oğluna. - Ne oldu anlatsana! - Neyi anlatayım? - Nasıl iyileştin? - Bilmiyorum. Az önce kımıldamadan yatıyordum. - Evet. - Birden iyileştiğimi hissettim ve fırladım ayağa. - Şimdi iyi misin? - Çok iyiyim. Cehennemin ateşi! Bir genç sordu bu zata: - Hocam, Cehennemde ateş yoktur deniyor, doğru mu? - Evet, doğru. - Peki nasıl yanacak insanlar? - Herkes ateşini dünyadan götürecek evladım. - Nasıl yani? - Dünyada işlenilen küfür ve günahlar var ya, - Evet, - İşte bunlar, ahirette "Ateş" olup, sahiplerini yakacak. - Ya iyi iş ve ibadetler? - Onlar da birer "Cennet nimeti" olacak sahibine. Nasıl? - Köşk, huri, ağaç gibi. - Anladım hocam.
.Kalp nasıl temizlenir?
2004-05-01 01:00:00
Fikirli Sinan Efendi "rahmetullahi aleyh", halis Allah adamıydı. Zahirde koyun çobanlığı yapıyorsa da, Rabbini unutmazdı bir an. Bu zatı vesile ederek dua edenler, kavuşurdu muratlarına. Nasıl mı? İşte bir vakıa: Sevenlerinden biri, iftiraya uğradı bir gün. Yakalanıp hapsedilecekti ki, gidip sığındı bir dostunun evine. Ancaaak, Memurlar takip etmişti kendisini. O eve girdiğini görünce, gelip çaldılar kapıyı. Garip çaresizdi. Açtı ellerini köşeciğinde. - Yâ Rabbî! O zatın hürmetine gizle beni! Adamlar hışımla girdiler içeri. Ancak şoke oldular birden. Niye mi? Birden yok oldu! Çünkü yoktu o kişi. Halbuki tek bir odadan ibaretti ev. Döndüler ev sahibine: - Bu eve kimse girmedi mi? - Hayır. - Nasıl olur, gözlerimizle gördük. - Bilmiyorum. Siz kimi arıyorsunuz? - Filan kesi. Adam açtı ellerini iki yana. - Bakın, işte evim bu. Arayın. Bulursanız, alın götürün! Bakacak başka yer yoktu ki. Bir tek odaydı zaten. Çıkıp giderken homurdanıyorlardı. - Yer yarıldı, yere girdi sanki. Ya da havaya uçtu. Ve uzaklaştılar. Halbuki ne yer yarılmıştı, ne de uçmuştu havaya. Hak teala, bir dostu hürmetine, gizlemişti o Müslümanı. En mühim iş Bir gün sevdikleriyle sohbet ediyordu ki, biri sordu: - Bir Müslüman için en mühim iş nedir? - İslamiyeti öğrenmektir. - Ya ibadet yapmak? - Önce ilim. Bilmeden ibadet olmaz. Cahil sofu, şeytanın maskarasıdır. Ve ekledi: - Unutmayın. Bir saat ilim öğrenmek, bir sene nafile ibadet etmekten faziletlidir. Bir başkası sordu: - Kalp nasıl temizlenir? - Allah dostlarının sohbetiyle. - Peki, onlar yoksa? - Onların kitabını okumakla. Ve ekledi: - Kitap okumak, sohbetin yarısıdır.
.İnsan ne ahmaktır!..
2004-05-02 01:00:00
Fikirli Sinan Efendi, halis Allah dostuydu. Kendi fakir ise de zengindi gönlü. Rabbinden isterdi her ihtiyacını. Kullardan mı? Asla. Bir gün şöyle buyurmuş: - Şu insanoğlu ne ahmaktır. Sormuşlar: - Neden böyle dersiniz? - Allah varken kuldan isteyen, ahmak değil de nedir? *** Bir gün sevdikleriyle sohbet ediyordu ki, mağrur bir zengin girdi içeri. Bilmiyordu bu zatın büyüklüğünü. Alelâde bir çoban gözüyle bakıyordu ona. Altın dolu bir keseyi uzattı kibirle. - Al şunu! Mübarek baktı bu kendini bilmeze. Ne var bunda? - Nedir bu? - Altın. Al da kullan ihtiyacına. Ama tavrı küstahcaydı. Büyük zat, elini sürmedi keseye. - Kaldır şu çakıl taşlarını önümden! Mağrur zengin diklendi. - Ne taşı be, altın bunlar, altın! Cevap vermeyip, sohbetine devam etti. Adam uzanıp aldı keseyi. Bakınca dona kaldı hayretten. Niye mi? Kese, çakıl taşlarıyla doluydu gerçekten. Gözlerine inanamadı. Tekrar baktı. Evet, "Çakıl taşı" vardı kesede. Zenginde kibir mibir kalmamıştı. Eğilip sarıldı ellerine. - Hata ettim, affedin. Sonra mı? Talebesi olmakla şereflendi. En zor iş nedir? Bir genç sordu bu zata: - Hocam, en zor iş nedir? - İnsanlara din öğretmek. - Neden? - Niyetinde az bir dünyalık olsa, sözleri zehir olur. Sordu yine: - Peki en hayırlı iş nedir? Cevap aynı. - İnsanlara din öğretmek. - Neden? - Çünkü Peygamberlerin vazifesidir. - Bir şey daha sorabilir miyim? - Tabii evladım. - İnsanlara gelen sıkıntıların asıl sebebi nedir? - Günah işlemektir. - İyi müslüman nasıl olur? - Kimseye yük olmaz. Bilakis yük çeker.
.Hayat hayaldir!..
2004-05-03 01:00:00
Hacı Keçeci Efendi "rahmetullahi aleyh", kalp gözü açık bir veliydi. Kerametleri anlatılıyor hâlâ. Biri şöyle: Bu Velî'yi seven bir delikanlı, gemiye binip yolculuğa çıktı bir gün. Hava sakindi. Ama bir müddet sonra bozdu hava. Fırtınadan deniz kabardı. Parçalandı geminin yelken ve direkleri. Yolcular, feryat figan içinde Kelime-i şehadet getirmeğe başladılar. Delikanlı mı? Açtı ellerini yalvardı: - Yâ Rabbî! Sevdiğin bir kulunu bize imdada gönder! Duası bitmeden, nurlu bir zat belirdi önünde. Baktı, bu mübarek zattı. Kulağına eğilip fısıldadı: Deniz de mahluktur - Korkma! Deniz de Allah'n mahlukudur. Cenab-ı Hak dilerse sakinleşir. O böyle der demez, sakinleşti deniz. Gemi düzeldi. Selamete çıktı gemidekiler. Ancak kimse bilmiyordu bu imdadın nereden geldiğini. Genç baktı, göremedi mübareği. Kaybolmuştu gözönünden. *** Bir gün "İslâm ahlâkı"ndan bahsediyordu. Cemaatten bir genç sordu: - İslâm ahlâkı kısaca nedir? Buyurdu ki: - Kimseye yük olmamak ve herkesin yükünü çekmektir. Sordu yine: - Muvaffak olmanın sırrı nedir? Sabır ve güleryüz Buyurdu ki: - Sabır ve güleryüzdür. Bir genç de nasihat istemişti. Buyurdu ki. - Hayat, hayaldir evladım. Dün öldü. Yarın belli değil. Öyleyse bugünü değerlendir. - Nasıl değerlendireyim hocam? Buyurdu ki: - Dinini öğren ve öğrendiğinle amel et. Sordu yine: - Hocam, iman ne ile kuvvetlenir? Buyurdu ki: - Allah adamlarının sohbetiyle. - Böyle zatlar yoksa? - Onların kitabını okumakla, Ve ilave etti: - Kitap okumak, sohbetin yarısıdır. Bir İslam âliminin kitabını okuyan, onunla sohbet etmiş gibi feyz alır. - Yani? - Yani kalbi temizlenir.
.Sevinçli bekleyiş!
2004-05-04 01:00:00
Rebiül evvel'in onikinci Pazartesi gecesiydi. Yer yüzü ve yedi kat gökler, büyük sevinç içinde bir şeyi bekliyordu. Efendimizin teşrifini. Sabaha karşı bekenen "Nur" doğdu. Hz. Amine diyor ki: - O Server'e hamile olduğum günlerde hiç acı ve elem görmedim. Altı aydan sonra bir ses işittim: - Ey Amine! Kime hamile olduğunu biliyor musun? - Bilmiyorum. - Peygamberlerin sonuncusuna hamilesin. Aynı sesi yine duydum. - Çocuğun ismini "Muhammed" koy! Çok susamıştım. Bir kâse şerbet verdiler. İçtim. Baldan tatlı ve serin idi. Pek çok hanım bana hizmet ediyor, ama onları tanımıyordum. Ben Asiye'yim Biri tanıttı kendisini: - Ben, Firavun'un karısı Asiye'yim. Sonra diğeri: - Ben, Meryem binti İmran'ım. Bunlar da Cennet hurileri. Ve bir nida duydum: - Onu, insanların gözünden örtün! Korkudan terlemiştim. Terimden misk kokusu yayılıyordu. O Server doğar doğmaz, mübarek başını secdeye koyup, şehadet parmağını kaldırdı. Bir ses işittim: - Onu, mağripten meşrika kadar her yerde gezdirin. Tâ ki, cümle âlem Onu ismiyle ve cismiyle tanısınlar! Şifa Hatun diyor ki: - Doğum anında Amine'nin yanındaydım. O Server doğar doğmaz dua ve niyaz ettiğini işittim. Secdeye kapandı... Hz. Safiyye diyor ki: - Doğar doğmaz secde etti. Sonra mübarek başını kaldırıp açık bir dil ile, "La ilahe illallah. İnnî resulullah" dedi. Onu yıkamak istedim. - "Biz Onu yıkanmış olarak gönderdik" dediler. Secdede, hafif sesle bir şeyler söylüyordu. Kulak verdim, - "Ümmetî ümmetî" diyordu. Abdülmuttalip diyor ki: - Doğum anında Kâbe yanındaydım. Kâbe'nin, makam-ı İbrahim'e doğru secde ettiğini gördüm. Ve bir ses işittim Kâbe'den. - "Allahü ekber. Muhammed beni putlardan temizler" diyordu. Ve bir gürültü duydum. Baktım, "Hübel" putu yerde yatıyordu.
.Sona kalan hep donakalmaz!
2004-05-05 01:00:00
Efendimizin doğduğu tarihlerde görülmemiş bir kıtlık vardı Benî Sa'd kabilesinde. Açlık, "Halîme Hatun"u da etkilemişti, ama o hiç sızlanmadı. Hep şükretti. Bir gece rüyasında, birisi buz gibi su verdi kendisine. - Al iç şunu. İçti ve ferahladı. Sonra sordu o kişi: - Beni tanıdın mı? - Hayır - Ben, senin sıkıntılı anlarda ettiğin hamd ve şükürlerim. Ve ekledi: - Ey Halîme! Acele Mekke'ye git. Orada bir Nur'u evlat edineceksin. Allah sütünü bol etsin. Uyandığında karnı tok, bedeni dinçti. Kabilenin genç hanımları bir hazırlık içindeydi o gün. Nereye gidiyorsun? Sordu: - Nereye böyle? - Mekke'ye, bebek almaya O da katıldı kafileye. Yolda sesler geliyordu kulağına: - Müjde sana ey Halîme! O nuru emzirmek sana nasib olacak. Ve şehre vardılar. Halîme en arkaya kalmıştı. Önce gidenler, varlıklı ailelerden birer çocuk almışlardı bile. Halîme bebek alamadığına üzülüp mahzun oldu. O ara bir ses işitti: - Çocuk almayan kaldı mı? Ümitle koştu o zatın yanına. - Ben alamadım efendim. Tebessüm etti yaşlı zat - Ey kızım! Benim bir torunum var. Yetim diye kimse almadı. Sen alır mısın? - Kocama bir danışayım. Hemen git, al! Bir koşu gidip anlattı vaziyeti kocasına. Haris çok sevinmişti. - Çabuk git Halîme. Kabul et o bebeği! Ola ki o yetim sebebiyle hayır ve berekete kavuşuruz. Koştu Abdülmuttalib'in yanına. - Kabul ediyorum. Mübarek dede, şükür secdesine vardı oracıkta. Sonra eve geldiler. Amine Hatun sordu: - Siz kimlerdensiniz? - Benî Sa'ddanım efendim. - Sana müjdeler olsun ey Halîme! Ve "Nur çocuğu" verdi kucağına. Halîme, görür görmez bin canla aşık oldu ona. Sevinçten uçuyordu. Haris bebeği görür görmez bir çığlık attı. - Aman Allahım! Bu ne güzellik ey Halîme! Ve secdeye kapandı hemen. Şükür secdesine
.Sevinç gözyaşları
2004-05-06 01:00:00
Abdülhakîm Arvasi "rahmetullahi aleyh" "Bu dünya bir hayaldir" derdi sık sık. Ve eklerdi: - "Bugüne kadar geçen yıllar nasıl hayal olduysa, bundan sonrakiler hayal olacak." Bir başka din adamı bu zatı çekemiyor, aleyhinde konuşuyordu ötede beride. Sevenleri bir gün huzuruna geldiler. - Efendim, filan hoca aleyhinizde konuşuyor. Buyurdu ki: - Sabredin. Onun bu düşmanlığı, dostluğa dönüşecek. Hem de çok yakında. Tam o anda kapısı çalındı... Açtığında o hocayı gördü eşikte. Hıçkırarak ağlıyordu. Sarıldı ellerine. Muradın neyse söyle Mübarek, tebessüm etti ve: - Gördüğünüz rüyadan haberdarız. Muradınız neyse söyleyin. Edeple arzetti: - Efendim, bendeniz kırk yıldır müderrislik yapmaktayım. Dün gece, kendi kendime düşündüm: "Ya Rabbi, bunca yıldır Habibinin hadis-i şeriflerini okutuyorum. Lakin mübarek cemalini görmek hiç nasib olmadı. Acaba ne kusurum var ki?" Bu düşünce içinde uyumuşum. Rüyada dediler ki: - Sen Onu göremezsin. Boşuna uğraşma. - "Neden?" diye sordum. Dediler ki: - Resulullah sana kırgın. - Neden kırgınlar bana? - Çünkü Onun sevdiklerini sevmiyorsun. Ne olur, beni affedin Çok üzüldüm. Hatamı anlamıştım. Sizi gördüm o ara. Efendimizin yanında, edeble oturuyordunuz. Sizi net olarak görüyor, ama Resulullah'ı göremiyordum. Bunları anlatıp yalvardı: - Ne olur beni affedin. Sizi çok seviyorum. Mübarek, şefkatle baktı ona. - Üzülme. Muradına kavuşacaksın. Hoca sevinçle ayrıldı huzurdan. Ertesi sabah tekrar geldi. Fakat o da ne? Ağlıyordu. Ama sevinç ağlamasıydı bu. - "Gördüm" dedi. "Resulullah Efendimizi gördüm. Bu, tamamen sizin himmetiniz". Ve diz çöktü önünde. Onca yıllık hocalıktan sonra talebeliğe başladı. Tasavvuf talebeliğine...
.Tasavvuf nedir?
2004-05-07 01:00:00
Hacım Sultan "rahmetullahi aleyh", Anadolu'da yetişen Velilerden. Kabri, Afyon'un Sandıklı ilçesinde, "Susuz" denen yerdedir. Bir gün sordular bu zata: - Tasavvuf nedir? Buyurdu ki: - Kimseye eziyyet etmemektir. - İyi insan nasıl olur? - İyi insan, önce edeplidir. Gösterişi sevmez. Ahirete yaramayan işlerden kaçar. Hak tealanın kendisini gördüğünü düşünerek, günah işleyemez. *** Bu zat, İstanbul'a geldi bir defa. Üsküdar'a gidecekti. Eminönü'ne geldiğinde deniz çok dalgalıydı. Kayıkçılar kayıkları kıyıya bağlamış, sohbet ediyorlardı. Ama onun mühimdi işi. Mutlaka geçmeliydi Üsküdar'a. Delirdin mi baba? Yaklaştı bir kayıkçıya. - Üsküdar'a gitmek istiyorum. Adam homurdandı. - Delirdin mi baba? Görmüyor musun denizin halini? Öbürüne rica etti: - Üsküdar'a gidebilir miyiz? - Git işine baba. Eceline mi susadın? Nihayet biri kabul etti. - Olur baba. Hemen gidelim. Gerçekten de insan boyunu aşıyordu dalgalar. Deniz delirmişti sanki. Bu kayıkçı nasıl kabul etti peki? Çünkü tanıyordu bu zatı. Nitekim bir ok atımı gitmeden dindi fırtına. Deniz sakinleşti. Çarşaf gibi oldu su. Kayık, gelin gibi süzülüp yanaştı Üsküdar'a. Mübarek zat ayağını karaya basar basmaz tekrar koptu fırtına. Unutma ki biz kuluz Bir genç nasihat istedi bu Veliden. Buyurdu ki: - Evlat, Allahü teala -hâşâ- lüzumsuz yaratmadı bizi. Dünyaya gelişimizin bir maksadı var. Genç sordu: - O nedir hocam? - Allah'a iman edip, Ona kullukta bulunmak. Unutma ki biz kuluz. Her istediğimizi yapmağa serbest değiliz. Ve ekledi: - Bizim bir Sahibimiz ve Onun bize emirleri var. Bu emirlere göre yaşarsak kurtuluruz ahirette. Bu sözler gencin gönlüne öyle işledi ki, ömür boyu ayrılmadı hak yoldan. İşleyemedi bir günahı.
.Kıymetliyi kıymetliye harca!
2004-05-08 01:00:00
Liman Baba "rahmetullahi aleyh", Anadolu'daki Hak dostlarından. Kabri Lüleburgaz'dadır. Bu zat, sevdikleriyle bir ağaç altında oturuyordu bir gün. Birisi sordu: - Efendim, evliyaullah, Allah'ın izniyle toprağı altın yaparlarmış. Acaba bugün de öyle veliler var mıdır? Mübarek cevap vermedi. Yerden bir avuç toprak alıp koydu o kişinin avcuna. Toprak "altın" oldu adamın avcunda. Sonra alıp yere attığında "toprak" oldu yine. Peşinden buyurdu ki: - Toprağı altın yapmak hiç de mühim değil. Sordular: - Nedir mühim olan? Buyurdu ki: - İslamiyyete uymaktır. İslama uyan, dünyada da rahat eder, ahirette de. Cennet müminler için Ve ekledi. - Bu dünyanın, cenab-ı Hak indinde sinek kanadı kadar kıymeti olsaydı, kâfirlere ondan bir yudum su vermezdi. Kıymetsiz olduğu için, kafirlere de dünyalık veriyor bol bol. Sordular: - Ya âhirette? - Orada kâfirler, Cennetin kokusunu bile duyamayacaklar. - Neden? - Çünkü Cennet kıymetli. Hak teala Cenneti beğeniyor ve kıymet veriyor. Bunun için onu sadece dostlarına ihsan edecektir. - Kimdir Onun dostları? - Ona iman edenler. Nasihata ihtiyacım var Bir genç, edeple yaklaştı bu zata. - Nasihata ihtiyacım var hocam. Buyurdu ki: - Gençlik çağı kazanç zamanıdır. Bu vakti iyi değerlendir. - Nasıl değerlendireyim? Şefkatle baktı gence. - Çok kıymetli şeyi, çok kıymetli şeye harca. - Anlamadım. - İslamiyyeti öğrenmek ve öğretmekten daha kıymetli bir şey yoktur evladım. - Yani? - Dinini öğren. Öğrendiğinle amel et. Başkalarına da öğret. Bu üçünden kıymetli birşey yoktur. - Başka hocam? - Nerede ve ne şartlar altında olursan ol, namazını terketme. - Namaz bu kadar mühim mi? - Elbette. "Müslüman" demek, "namaz" demektir.
."Hakkımı alın ondan!"
2004-05-09 01:00:00
Bir gün, Mekke'ye bir yabancı gelmiş ve bir deve satmıştı Ebû Cehil'e. Ama bir türlü parasını alamıyordu. Kâbe yanına gidip, yalvardı müşriklere. - Ne olur hakkımı alın ondan. Alaya aldılar adamcağızı. Efendimizin evini gösterdiler. - Bak, şu evi görüyor musun? - Evet. - İşte o eve git. O halleder sinin işini. Bir yandan da sinsi sinsi gülüyorlardı. Garip, bir ümitle gitti o kapıya. Efendimiz açtılar. - Buyurun. - Şeyy, ben buraların yabancısıyım. - Evet. - Ebu Cehil diye birine deve sattım. Paramı vermiyor. "Bekle geliyorum" - Peki, bekle, geliyorum. Birlikte gidip çaldılar kapıyı. Ebu Cehil, karşısında Resulullahı görünce titremeye başladı. - Buyur yâ Muhammed. Bir emrin mi var? Büyük bir vakarla cevap verdiler: - Evet. Ver şu garibin hakkını! Kâfir korkudan kekeledi. - De.. derhal. Hemen getiriyorum. Ve koşup getirdi parayı. - Buyur, kusura bakma. Dönüp gelirken teşekkür etti Efendimize. - Allah sizden razı olsun. Sonra Kâbe yanına gelip müşriklere de teşekkür etti. - Size minnettarım. Müşrikler hayret içindeydi. "Aldın mı paranı?" - Ne? Yoksa aldın mı paranı? - Evet. Hem de hiç zahmetsiz. - Doğru mu söylüyorsun? - Evet. Niçin şaşırdınız? Bir müddet sonra Ebu Cehil geldi oraya. Merakla ona döndüler. - Yâ Ebâ Cehil! Duyduklarımız doğru mu? - Evet, maalesef doğru. - Parayı verdin yani? - Evet. - Hem de Muhammed'in sözüyle? - Evet. Hayretle birbirlerine bakıştılar. - Sen neler söylüyorsun? Ebu Cehil, ellerini çaresizce iki yana açtı. - Mecbur kaldım arkadaşlar. - Nasıl yani? - Yanında korkunç bir canavar vardı. - Canavar mı dedin? - Evet, vermeseydim parçalayacaktı beni.
.Kuru ağaçtan hurma!
2004-05-10 01:00:00
Eshaptan "İbni Tîhâ" adında biri vardı. Efendimiz, birkaç sahabi ile bu zatın ziyaretine gittiler bir gün. İbni Tîhâ, Resulullahı görünce çok sevindi. - Buyurun efendim! Şeref verdiniz. Bir yandan da üzülmüştü. Çünkü ikram edecek bir şey yoktu evinde. Efendimiz, bahçede kuru bir hurma ağacı gördüler. - Yâ İbni Tîhâ! - Buyurun yâ Resulallah. - Şu ağaçtan hurma toplamamıza izin var mıdır? İbni Tîhâ büktü boynunu. - O, kuru bir ağaçtır yâ Resulallah. - Olsun, sen biraz su getir bana! - Başüstüne. Efendimiz getirdiği suyun birazını içip ona uzattılar. Bunu, o ağaca dök! - Bunu o ağacın dibine döküver! - Peki yâ Resulallah. Sonra ne mi oldu? Kuru ağaç hurmayla doldu bir anda. Hepsi yiyip doydular. Yine genç bir Yahudi vardı. Güzel ve yakışıklıydı. İman etmese de, zaman zaman Efendimizin yanına gelir, dinlerdi sohbeti. Bir gün yine gelmişti. Efendimiz, o gün yeni inmiş olan bir ayet-i kerimeyi okuyordu sahabeye. Mealen, "Mü'minlere Cennette huriler verilecek" buyuruluyordu bu ayette. Yahudi genç dinleyip çok duygulandı. Sordu Efendimize. - Cennette huri mi verilecek? - Evet. Bana da verilir mi? - İmân edersem, bana da verilir mi onlardan? - Elbette. - Peki, sen kefil olur musun? - Olurum; hem de yetmiş tanesine. Genç çok sevinmişti. Şehadeti okuyup müslüman oldu. Çok geçmeden vefat etti. Efendimiz, gencin namazını kılıp bizzat kabre indirdiler. Ama gecikerek çıktılar kabirden. Terlemiş ve mübarek gömleği yırtılmıştı. Eshap merakla sordu: - Bu ne haldir yâ Resulallah? Efendimiz izah ettiler: - Genci kabre indirince, Cennetten yetmiş huri üşüştüler başına. Büyük izdiham oldu. Aralarından zor sıyrıldım. Gömleğim de yırtıldı bu arada...
.Yolunu mu şaşırdın?
2004-05-11 01:00:00
Abdürrahim-i Merzifonî "rahmetullahi aleyh", 1300'lü yıllarda Merzifon'da yaşadı. Kabri oradadır. O devirde bir genç, ata binip köyünden çıktı bir kış günü. Yolda amansız bir tipiye yakalandı. Biraz sonra göz gözü görmez olmuştu artık. Genç ne yöne gideceğini bilemedi. Çaresizlik içinde kıvranırken, bir el tuttu atının yularından. - Ne o evlat? Yolunu mu şaşırdın? - Evet baba! İhtiyar, eliyle işaret etti. - Şöyle git. Doğruca şehre varırsın. Ve kayboldu gözden. Genç o yöne gidip, şehre vardı. İyi de, kimdi bu ihtiyar? Nurani yüzü, ak sakalı ile bu sevimli çehre hayalinden silinmedi uzun müddet. Aradan on sene geçmişti. Bir gün Merzifon'da girdi bir camiye. Rahle başında bir hoca sohbet ediyordu. ? Bir türlü çıkaramadı Ak sakallı, nur yüzlü, sevimli bir ihtiyardı bu. Bu sima hiç de yabancı gelmedi ona. Ama bir türlü çıkaramadı. Nihayet sohbet bitti. Hoca gencin yanına gelip eğildi kulağına. - Tanıyamadın değil mi? - Evet hocam, çıkaramadım. - Hani on sene kadar önce, şiddetli bir tipide karşılaşmıştık seninle. Genç hatırlar gibi oldu. - Eveeet, - Tipiden yolunu kaybetmiştin. - Tamam, şimdi hatırladım. İhtiyar rica etti. - Bunu anlatma kimseye. Ve ilave etti: - Bunlar mühim değil evladım. Mühim olan, islamiyyetten ayrılmamaktır. ? Siz kimsiniz? Genç sordu. - Kimsiniz siz? - İsmim Abdürrahim. Buralıyım. Ve nasihat etti gence: - Sakın İlahlık ve Peygamberlik davasında bulunma evladım. Genç şiddetle irkildi. - Tövbe hocam, Allah korusun! Elini dostça gencin omuzuna attı. - Bak evlat, her istediğinin olmasını istemek, İlahlık dava etmektir. - Öyle mii? - Evet. Her sözünün kabul edilmesini istemek de Peygamberlik davasıdır. Şimdi anladın mı? - Anladım hocam.
.En büyük nimet...
2004-05-12 01:00:00
Zindan Baba "rahmetullahi aleyh", Lüleburgaz'da yetişen velilerden. 1500'lü yıllarda yaşadı bu tapraklarda. Allah sevgisiyle doluydu kalbi. Derdi olan ona gider, onda bulurdu dermanını. Bir talebesi sordu bir gün: - Hocam, en büyük nimet nedir? - Doğru bir imandır. - Ondan büyük nimet yok mu? - Hayır. Her nimet bunun içindedir zaten. - Nasıl yani? - Allah, bir kuluna iman verdiyse, ona herşeyi vermiş demektir. - Ya vermediyse? - O zaman hiçbir şey vermemiş demektir. - Anladım hocam. Çocuğumuz konuşamıyor Bu zat, bir gün evinin önünde oturuyordu ki, bir kişi, hanımıyla geldi bu zatın yanına. - Selamün aleyküm baba. - Ve aleyküm selam. Yanlarında on yaşlarında güzel bir çocuk vardı. - Hocam duanızı almaya geldik. - Hayırdır inşallah. - Bu çocuğumuz dilsiz de. - Dilsiz mi? - Evet hocam, konuşamıyor. Mübarek şefkatle baktı çocuğa. - Maşallah! Çok da sevimli bir çocuk. - Evet ama konuşamıyor. Üzülerek sordu: - Hiç mi konuşmuyor? - Maalesef. Bugüne kadar bir kelime bile etmedi. Senin adın ne? Mübarek döndü çocuğa. Elini şefkatle başına koyup sordu: - Senin adın ne bakayım? - Ahmed. - Kaç yaşındasın? - On yaşındayım. Anne baba, hayretle birbirlerine bakıştılar. Şoka girmişlerdi sevinçten. Evet, çocuk konuşuyordu. Büyük veli döndü onlara. - Niçin çocuğa iftira ediyorsunuz? - Estagfirullah hocam. - Az önce konuşmuyor demediniz mi? - Evet ama... Mübarek döndü çocuğa. - Ne güzel konuşuyor işte. Evet, çocuğun dili çözülmüştü. Anne baba, sevinç gözyaşlarıyla döndüler evlerine. Allaha şükrederek.
.Çok günahkârım"
2004-05-13 01:00:00
Aziz Mahmud Hüdai "rahmetullahi aleyh", Osmanlı devleti zamanında yetişen evliyanın büyüklerinden. Bir gün huzuruna bir genç geldi. - Hocam, çok günah işliyorum. Ne yapayım? Şefkatle baktı gence. - O günahları herkesin gözü önünde mi işliyorsun? - Hayır, gizli işliyorum. - Neden? - Başkası görse, utanırım. - Kimse görmüyor mu? - Hayır. - Hiç mi kimse görmüyor? - Hayır hocam. Gizli yapıyorum. Manalı manalı baktı gence. - Peki Allah da mı görmüyor evladım? Ona gizli mi var? Genç şaşırdı. - Allah mı? - Evet, Allah. Gencin benzi kül gibi olmuştu. Sesi titreyerek sordu. - O görür değil mi hocam? - Tabii ya. Ona gizli mi var? Genç kızardı, bozardı ve bir "Eyvaaah" deyip yere yıkıldı. Ayıldığında, o günahlara karşı nefret vardı içinde. Artık istese de yapamazdı o günahları. *** Talebesinden biri, bir gece evinde düşündü kendi kendine: Yarın gidip, "Cehenneme hiç girmemenin yolu var mı?" diye sorayım hocama. O böyle düşünürken çalındı kapısı. Açtığında hocasını gördü eşikte. Buyurun hocam Şaşırdı birden. - Buyurun hocam. Mübarek girdi içeri. - Bana bir şey mi soracaktın evladım? Şaşkınlığından kekeledi - E, e, evet hocam. - Peki, sor bakalım. - Cehenneme hiç girmemenin yolu var mı? - Var tabii. - O nedir hocam? - Ehli sünnet üzere dosdoğru iman etmek. - Onlar hiç mi girmezler Cehenneme? - Hayır, girseler de hamam sıcaklığı kadar bir sıcaklık hissederler. Genç sordu: - Bu doğru imanı nereden öğrenebilirim? - Ehli sünnet alimlerinin kitaplarından. Ve dönüp gitti.
.Ebu Bekir'in imtihanı!..
2004-05-14 01:00:00
Cebrail aleyhisselam Hazreti Ebu Bekir'i "radıyallahü anh" imtihan etmek istedi bir gün. Niçin mi? Resulullaha olan sevgisini ölçmek için. "Âmâ" şekline girip, oturdu yolunun üzerine. Hz. Ebû Bekir, o gün kıymetli elbiseler giyinip çıktı evden. Az sonra bir âmâ gördü ilerde. Yolun kenarına oturmuş dua ediyordu. Durdu ve merakla dinledi duasını. - İlâhî! Resulün aşkı için kim bana bir şey verirse, onu aziz eyle! Bu dua, dikkatini çekti. "Resulün aşkı" için diyordu çünkü. Öyle çok sevindi ki, cübbesini çıkarıp verdi ona. Ve rica etti: - Bir daha söyler misin? Cibril tekrar etti duayı: Gömleğini verdi Gömleğini çıkarıp verdi bu defa. Ve yine rica etti: - Bir daha söyler misin! Cibril, tekrar etti duayı. Pabuçlarını verdi bu sefer. Ve öylece gitti eve. Cebrail mi? Resulullaha gidip, aldıklarını koydu önlerine. Efendimiz sordular: - Yâ Cibril, nedir onlar? - Hepsi de Ebu Bekir'e ait. - Neden aldın? - İmtihan ettim onu. - İmtihan mı ettin? - Evet yâ Resulallah! - Ama niçin? - Size olan sevgini öğrenmek için. - Peki nasıl imtihan ettin? - Âmâ şekline girip oturdum yolu üzerine. Senin aşkın için - Sonra? - Senin aşkın için bir şeyler istedim ondan. - O da bunları verdi, öyle mi? - Evet. Pabuçsuz gitti eve. Sonra istirham etti: - Yâ Resulallah! Lütfen siz bunları iade edin kendisine. Efendimiz Hz. Ebu Bekir'i çağırıp, o şeyleri önüne koydular. - Yâ Ebâ Bekr! Bunlar seninmiş. Hz. Ebu Bekir şaşırdı. - Ben bunları bir âmâya vermiştim. - O âmâ dediğin Cebraildi yâ Ebâ Bekr! - Öyle mi? - Evet kardeşim. - Ama ben bunları Allah için vermiştim, geri alamam. Sonra onları alıp, verdi fakirlere...
.Hz. Âişe'nin gözyaşları
2004-05-15 01:00:00
Resulullah Efendimiz, bir gece, Hz. Âişe ile baş başa oturuyordu. Bir ara mübarek başını Hz. Âişe'nin kucağına koydu ve "yıldızlar"ı seyre koyuldu. Hz. Âişe ise "dolunay"ı seyrediyordu. Fakat o da ne? Resûlullahın nûr cemâli, "dolunay"dan daha nurlu ve parlak göründü Hz. Âişe'ye. Duygulanıp ağladı. Ve iki damla gözyaşı Efendimizin nur yüzüne damladı. Efendimiz sordular: - Sen ağlıyor musun? - Evet yâ Resulallah. - Neden? Gözyaşlarını silerken cevap verdi. - Senin cemalini, dolunaydan daha parlak gördüm de. Hiç şaşma! - Şaştın mı buna? - Evet yâ Resulallah. - Hiç şaşma yâ Âişe. - Neden? - Çünkü "Ay" ve "Güneş"in nurunu da benim nurumdan yarattı Hak teala. Bu defa Hz. Âişe sordu: - Siz neye bakıyordunuz yâ Resulallah? - Yıldızlara bakıyordum. - Niçin? - Eshâbımdan biri var ki, onun ibâdetleri yıldızlar adedince gök yüzüne yükseliyor. Bunu düşünüyordum. Hz. Âişe, "Bu, babam olabilir" diye geçirdi içinden. Ve sordu: - O kimdir yâ Resulallah? O, Hz. Ömer'dir Buyurdular ki: - Ömer'dir. Sonra şu açıklamayı yaptılar: - Ama onun sevapları, babanın sevapları yanında denizde damla bile değildir. *** Miraç'ta, Efendimizle Cebrail aleyhisselam Arş-ı âlâ yanında bulunurken, Resulullah bir takunya sesleri işitti. Ve sordu Cebrail'e: - Bu sesler nedir? - Bilal'in takunya sesleridir. - Öyle mi? - Evet yâ Resulallah. Bilâl şu anda takunya ile evden çıktı. Mescide gidiyor. İslam âlimleri buyuruyor ki: - Eshab-ı kiramın yüksekliğini işte buradan anlamalıdır. Ne şeref!
.Baba eskidi sultanım"
2004-05-16 01:00:00
Ahmet Baba "rahmetullahi aleyh", Fatih Sultan Mehmet zamanında yaşamış bir Allah adamı. Babaeski'ye adını veren bu zattır. Nasıl mı? Arzedelim: Büyük Fatih, çok sever, "Baba" derdi bu Allah dostuna. Bir gün karşılaştılar. Seslendi Padişah: - Baba! - Buyurunuz sultanım. - Nasılsın, iyi misin? Cevabı enteresandı. - Baba eskidi sultanım. İşte "Babaeski" adı, onun bu sözü üzerine verildi bu havaliye. *** Sevdiklerinden biri geldi bu zata. Maksadı, "Gerçek mü'min nasıl olur?" diye sormaktı kendisine. Uzun uzun sohbet ettiler. Bu arada unuttu soracağı şeyi. Kalkayım artık Az sonra müsaade istedi. - Kalkayım artık. Buyurdu ki: - Ne güzel oturuyorduk. - Olsun hocam, kalkayım. Ve kalktı ayağa. - Sizi de çok meşgul ettim. Büyük velî, hatırlatmak istedi. - Otursaydın. Belki soracağın bir şey vardır. Ama yine hatırlayamadı. - Peki, sen bilirsin. Kalkıp kapıya kadar geçirdi adamı. Tam giderken dua etti. - Cenab-ı Hak bize hakiki mü'min olmayı nasib buyursun. Ve tarif etti "Hakiki mümin"i: - Gerçek mü'min odur ki, elinden ve dilinden kimseye zarar gelmez onun. Mümin, gıda gibidir Ve ekledi: - Mü'min, aranan insandır. Gıda ve ilaç gibidir aynen. Onu görenin gönlü ferahlar. Biri sordu bu zata: - Dünyada en güzel şey nedir? - Dünyaya düşkün olmamaktır. Sordu yine: - En faydalı şey nedir? - İyi arkadaştır. - En zararlı şey? - Kötü arkadaş. Bu, nefis ve şeytandan da tehlikelidir. - Kötü arkadaş nedir hocam? - Seni doğru yoldan uzaklaştıran her şey. Ve ekledi: - Mesela okuduğun kitap zararlıysa, o, kötü arkadaştır.
.Dünya üç gündür
2004-05-17 01:00:00
Abdürrahim Tırsî "rahmetullahi aleyh", Anadolu velilerinden. 1500'lü yıllarda yaşadı. Kabr-i şerifi İznik'tedir. Bir genç nasihat istedi bu velîden. Buyurdu ki: - Dünya üç gündür evladım. Dün, bugün ve yarın. Ve ekledi: - Dün geçti. Yarın henüz gelmedi. Asıl sermayen bugündür. Ne yapacaksan bugün yap. Bir gün camide sohbet ediyordu. Bir ara sohbeti kesip döndü cemaate. - Akşam eve vardığınızda, küçük çocuğunuzun çatıya çıkmış, kiremitlerin üstünde güvercin kovaladığını görürseniz, sakın hiddetlenip de bağırmayın yavrucağa. Sana şeker aldım! Ve şöyle devam etti. - Güzellikle "Bak sana şeker aldım" diyerek yavaşça tutup çatıdan indirin. Sonra istediğiniz gibi azarlayabilirsiniz. Acaba niye böyle demişti? Cemaat anlamadı bundaki hikmeti. Neyse sohbet bitti. Onlardan biri akşam eve geldiğinde, dört yaşındaki çocuğunu çatıda görmesin mi? Kiremitler üzerinde güvercin kovalıyordu küçük yaramaz. Düşmesi an meselesiydi. Tam bağıracaktı ki hatırladı bu tembihi. Usulca seslendi: - "Bak yavrum, sana şeker aldım" diyerek yavaşta tutup indirdi çatıdan. Büyük bir tehlike atlatılmıştı. Edep nedir? Bir genç sordu bu zata: - Edeb nedir hocam? - Haddini bilmektir. - Nasıl yani? - İslamın çizdiği hududa riayet etmektir. Ve daha açıkladı: - Allahü tealanın emir ve yasaklarını gözetmekten daha üstün edep yoktur ve olamaz. Aynı genç sordu yine: - En akıllı insan kimdir hocam? - Kendisini ateşten kurtarandır. - Hangi ateşten? - Cehennem ateşinden. Ve ekledi: - Kendisini yanmaktan kurtaramayana hiç akıllı denilir mi evladım? Genç başını salladı. - Anladım hocam.
.Bu kitapları çıkar evden!'
2004-05-18 01:00:00
Açıkbaş Mahmut Efendi "rahmetullahi aleyh", Anadolu velilerindendir. 1600'lü yıllarda yaşayıp, Bursa'da vefat etti. Bu zat, komşu gencin ziyaretine gitmişti bir gün. Odasında bazı kitaplar görüp ikaz etti onu. - Bu kitapları çıkar evden! - Neden hocam? - Hepsi de zararlı. - Ama hocam... - Sen beni dinle. - Peki, başüstüne. "Peki" dedi ama, bir türlü kıyamadı atmaya. Sözü yere düşmesin diye bir ikisini çıkardı o gece. Ve yattı. Uyur uyumaz bu zatı gördü rüyasında. Ciddiydi mübarek. - Attın mı o kitapları evden? Korku ile uyandı. Namaz kılıp tekrar uyudu. Uyur uyumaz tekrar gördü bu zatı. Daha bir celalliydi bu sefer. Hâlâ atmadın mı? - Hâlâ atmadın mı o kitapları? Korkup fırladı yataktan. Ve attı hepsini. Ertesi gün erkenden kapısı çalındı gencin. Açtığında bu zatı gördü eşikte. Gülümsüyordu. - Attın o kitapları değil mi? - Attım hocam. Elindeki kitabı uzattı gence. - Onların yerine, sana bu kitabı getirdim. Ehli sünnet bir âlim yazmış. Bu kâfi gelir sana. Ve buyurdu ki: - Yüz tane yanlış kitap okuyacağına, bir doğru kitabı, yüz defa oku! Bu nasihat gencin çok hoşuna gitmişti. Tekrar etti içinden: "Yüz yanlış kitap okuyacağına, bir doğru kitabı yüz defa oku!" "Ben haksızım" deyin! Bir grup genç bu zata geldiler. - Hocam bize nasihat eder misiniz? Sevgiyle baktı o gençlere. - Evlatlar! İnsanların kaybettiğini bulmaya çalışın. Gençler bir şey anlamadı. - İnsanların kaybettiğini mi? - Evet. - O nedir ki hocam? - Sevgi ve samimiyet. Sertlikle bir yere varamazsınız. Sonra buyurdu ki: - Bir ihtilafa düşerseniz, "Ben haksızım" deyin. - Neden hocam? - Peygamberimizin müjdesi var çünkü. - Ne müjdeliyor Efendimiz? - Böyle yapana Cennette köşk verileceğini müjdeliyor. "Kefili de benim" buyuruyor.
.Münafığın akıbeti!
2004-05-19 01:00:00
Asr-ı saadette, bir "Yahûdî" ile bir "münâfık" ihtilâfa düşmüşlerdi. Yahudi teklif etti münafığa: - Gel, Muhammed'e gidelim. O bulsun aramızı. Münafık kabul etti. - Olur, gidelim. Ve gittiler. Efendimiz meseleyi dinleyip, Yahudinin lehine hüküm verdi. Huzurdan çıktılar. Münafığın suratı asılmıştı. Döndü Yahudiye. - Gel, bir de Ömer'e gidelim. Yahudi hayretle baktı ona. - Neden? - Bu hüküm olmadı. - Nasıl olur. Bu sizin peygamberiniz değil mi? - Evet ama, bir de Ömer'e gidelim. Yahudi dudağını büktü. Peki, gidelim - Pekâlâ, gidelim. Ve gittiler. Münafık söze başladı. - Bir ihtilafımız var. Onun için gelmiştik. Hz. Ömer'in kaşları çatıldı. - Peygamber varken bana niçin geldiniz? Yahudi atıldı. - Önce Ona gittik. - Eee? - Onun hükmünü beğenmedi bu arkadaş. Hz. Ömer celallendiği zaman vücudunun kılları cübbesinden dışarı fırlardı. Yine öyle oldu. Ama belli etmemeye çalıştı öfkesini. Döndü o münafığa. - Doğru mu söylüyor? - Evet. - Peki, nedir mesele? Münafık anlattı hadiseyi. Biraz bekleyin Hz. Ömer dinleyip buyurdu ki: - Peki, biraz bekleyin. Girdi içeri. Az sonra, eteğinin altında bir satırla döndü geri. Hiçbir şey söylemeden satırı kaldırıp şimşek gibi münafığın boynuna çaldı. Kelle yerde yuvarlanırken söylendi. - Peygambere inanmayana işte böyle hüküm veririm! Ve ekledi. - Herkese ibret olsun! O anda Cebrail aleyhisselam geldi Efendimize. Arzetti ki: - Yâ Resulallah! Ömer, hakkı batıldan ayırdı. Efendimiz ona bir lakap verdiler. "Faruk". Manası mı? Hakkı batıldan ayıran
.Kan sıçradı beynine!..
2004-05-20 01:00:00
Bir gün, Resulullah ile Hz. Ömer namaz kılıyorlardı. Efendimiz imam, o cemaatti. Akşam namazı kılınıyordu. Resûlullah, zamm-ı sure olarak bir ayet okudular. Hz. Ömer bu ayeti işitince gadaba geldi. Hem de namaz esnasında. Çünkü Firavun'un bir sözünü bildiriyordu Hak teala. Kavmine demiş ki o kâfir: "Sizin tapacağınız en büyük tanrı benim!" Hazret-i Ömer bu... Hazmedemedi tabii. Kan sıçradı beynine. Namazda olduğunu unutup gayr-i ihtiyari konuştu. - Ben orada olsaydım, onu öldürürdüm! Namaz bitti. Efendimiz döndüler ona. - Yâ Ömer, namazını iade et! Neden yâ Resulallah? Hz. Ömer edeple sordu: - Neden yâ Resulallah? Buyurdular ki: - Çünkü dünya kelamı namazı bozar. O zaman hatırladı konuştuğunu. - Başüstüne yâ Resulallah. Ve emri ifa için ayağa kalktı. Tam namaza başlıyordu ki, bir vahiy geldi Rabbimizden. - Ey Habîbim! Ömer'in o konuşması hoşuma gitti benim. Onun namazını kabul ettim ve misliyle sevap verdim kendisine. Efendimiz buyurdu ki: - Otur yâ Ömer. Namazın oldu. *** Bir gün de Hz. Ömer, evinin önünde hırkasını yamıyordu. Hem de çok sıcak bir yaz gününde. Güneş kavuruyordu değdiği yeri. Çok sert baktı güneşe Hz. Ömer'in sırtını da fena yakmıştı ki, dönüp sert bir nazar etti. O anda azaldı güneşin harareti. Hava karardı ve Cibril-i emin geldi Efendimize. Şu vahyi getirmişti: - Ey Habîbim! Ömer'e söyle. Bir defa da şefkatle baksın güneşe. Aksi halde sönen nuru bir daha avdet etmez. Efendimiz Hz. Ömer'i çağırıp bildirdi bu emri. Hz. Ömer hürmetle eğildi. - Baş göz üstüne. Ve şefkatle baktı güneşe. Ne mi oldu? Güneşin ziyası geldi yerine. O karanlık gitti. Aydınlandı her yer yine...
.Ot, ağaç olabilir mi?
2004-05-21 01:00:00
Ahmet Feyzî Efendi "rahmetullahi aleyh", 1800'lü yıllarda Çorum'da yaşadı ve orada vefat etti. Talebesinden biri, bu zatı ziyarete gitti bir gün. Yolda düşündü kendi kendine: "Gidince arz edeyim. Bana bir himmet etsinler de, tasavvufta yüksek makamlara ereyim onun gibi." Bu düşünce içinde vardı huzura. Dergâhın önünde oturmaktaydı büyük Veli. Edeple varıp oturdu yanına. Tam mevzuya girecekti ki, mübarek zat oradaki tarihi bir çınar ağacını gösterdi bu gence. - Bu ne ağacıdır? - Çınar ağacı. Sonra bir gül fidanını gösterdi. - Şu nedir? - Gül fidanı. Peki şunlar nedir? Sonra da yerdeki otları gösterdi. - Peki şunlar nedir? - Çimendir hocam. Sonra sordu ona: - Peki evladım, bunların suyu, havası ve toprağı aynıdır da, boyları niçin farklıdır acaba? Hiç düşündün mü? Genç omuzlarını kaldırdı. - Düşünmedim hocam. Yerdeki otları gösterdi mübarek. - Mesela şu otlara ne yaparsan yap, gül olabilir mi? - Olmaz efendim. Gül, çınar olabilir mi? Sonra gülü gösterdi. - Peki şu gül, çok emek verilse de çınar olabilir mi? - Olmaz hocam. Ve sustu mübarek. O genç, ancak anlıyabildi hocasının ne anlatmak istediğini. Pişman olup sarıldı ellerine. - Bağışlayın hocam, yanlış düşünmüşüm. *** Bir gün de biri sordu bu zata: - Hocam, herkes tarafından sevilmek istiyorum. Ne yapayım? - Öyleyse kendini sevme. Soran kişi pek anlayamadı. - Nasıl yani? - Demem o ki, bir kalpte iki sevgi bulunmaz. İnsan ya Allahı sever, ya da kendini. Ve izah etti: - Kendini sevmezsen, seni herkes sever. Seversen, kimse sevmez. Şimdi anladın mı? - Anladım hocam.
.Rüyada gelen ikaz!
2004-05-22 01:00:00
Alaaddin Ali Fenârî "rahmetullahi aleyh, 1400'lü yıllarda Bursa'da yaşadı ve orada vefat etti. Talebesinden biri, yatsı namazını kılmadan yatmayı adet edinmişti. "Sonra kalkıp kılarım" diyor, fakat kalkamayıp kazaya kalıyordu namazları. Bir gün, bu zat gördü bu genci. - Evladım, yatsıyı kılmadan yatma sakın! Ve ekledi: - Namazı kazaya bırakmak çok büyük günahtır. Genç eğdi boynunu. - Peki hocam. Bir daha kılmadan yatmayacağım. Ama o gece yine kılmadan yattı. Ancak korku ile uyandı birazdan. Hani söz vermiştin! Zira hocasını görmüştü rüyasında. Mübarek ikaz etti. - Hani söz vermiştin! Ne oldu? Lakin tekrar uyuyakaldı. Az sonra korkuyla uyandı yine. Büyük veli kızgındı bu sefer. - Haydi kalk! Kıl namazını! Uyandı. Kalkmak isterken yine uyuyakaldı. Üçüncüde daha sert bir ikaz aldı. - Haydi oğlum kalk! Yatsıyı kıl da yat! Ve tekrar etti nasihatını: - Namazı kazaya bırakmak, çok büyük günahtır. Fırladı yataktan. Kıldı namazını. Ertesi gün gitti hocasının huzuruna. Büyük veli onu görünce sordu: - Niçin sözünde durmazsın? Bir daha olmayacak Genç büktü boynunu. - Bir daha olmayacak hocam. Ve sarıldı ellerine. O günden sonra yatmadı yatsıyı kılmadan. Ve şu nasihati unutmadı hayatı boyunca: "Namazı kazaya bırakmak, çok büyük günahtır!.." Gönlüne kazınmıştı sanki. Silinmedi bir daha. *** Bir sevdiği sordu bu zata: - Hocam, çocuklarımıza en önce neyi öğretelim? - Namaz kılmasını. - Dünya ve ahirette saadete kavuşmak neye bağlıdır? - Doğru namaz kılmaya. - Hocam namaz bu kadar mühim mi? - Elbette. Namazsız müslümanlık olmaz. Ve ekledi: - Müslüman demek, "Namaz" demektir.
.Bir orduyu doyuran hanım!
2004-05-23 01:00:00
Babaeski toprağını nurlandıran zirvelerden bir "Bolca Nine"miz var. Hanım erenlerdendir kendisi. Fatih Sultan Mehmet han zamanında yaşamış, bir tencere yemeğiyle doyurmuştu koca bir orduyu. Herkese bol bol ikram ettiği içindir ki "Bolca Nine" diye anılır oldu. *** Bir gün Sultan Fatih, erkânıyle bu yöreden geçiyordu. "Bolca Nine"yi sordu ahaliden. Derhal koşup çağırdılar. Geldiğinde sordu sultan: - Ayranın var mı Nine? - Olmaz mı. Ve bir solukta getirip ikram etti. Ama Koca Fatih çok susamış olmasına rağmen, gayet yavaş ve yudum yudum içebildi o ayranı. Niye mi? Çünkü bir "Saman çöpü" vardı ayranın üstünde. Merak ettiniz değil mi? Bolca Nine bırakmıştı o çöpü bilerek. Merak ettiniz değil mi? Çünkü ayran pek soğuk, Padişahsa terliydi. *** Bolca Nine'ye sordular bir gün: - Tasavvuf nedir? Cevabı iki kelimeydi: - Kimseyi incitmemektir. *** Akrabasından genç bir hanıma, durup dururken teyemmüm yapmasını öğretti bir gün. Tekrar tekrar yaptırıp ezberletti adeta. Sonra sordu: - İyice öğrendin mi? - Evet ama, niye öğrettin ki bunu bana? - Fena mı oldu kızım? - Hayır, estagfirullah. Hani teyemmüm bana lâzım olmaz da. Neden lâzım olmaz? - Neden lâzım olmazmış? - Bu yörede su bol da ondan. Bolca Nine güldü. - Kızım, yalnız su olmadığında lâzım olmaz ki teyemmüm. - Başka ne zaman lâzım olur? - Mesela bir yerinde yara çıkar, su değdiremezsin oraya. O zaman teyemmüm edersin. Pek tatmin olmamıştı. Ama aradan yıllar geçti. Hatta Bolca Nine vefat etti. Bu kadıncağızın yara çıktı ellerinde. Doktora gitti. - "Su değdirmeyeceksin" dedi. O zaman hatırladı Bolca Nine'yi. Artık o, her teyemmüm alışta Fatihalar gönderiyordu temiz ruhuna. Allah şefaatine kavuştursun.
.Aşk derecesinde sevmek!..
2004-05-24 01:00:00
Hz. Osmân "radıyallahü anh" bir ziyafet tertib edip, vardı Efendimizin huzuruna. - Yâ Resulallah! Bize yemeğe buyurmaz mısınız? Efendimiz tebessüm ettiler. - Yalnız beni mi çağırıyorsun? Arzetti ki: - Siz kimi isterseniz, o da buyursun yâ Resulallah. Eshaptan bazısıyla yola çıktılar. Sevinçten içi içine sığmıyordu Hz. Osman'ın. Neden? Çünkü Resulullaha ziyafet veriyordu. Cümle eshabın tek gayesi vardı zaten. Resulullahı sevindirmek. Hz. Osman, yürürken Resulullahın mübarek ayaklarına bakıyor, parmaklarıyla bir şeyler hesab ediyordu. Sen ne yapıyorsun? Efendimiz farkedip sordular. - Sen ne yapıyorsun öyle? - Adımlarınızı sayıyorum. - Niçin? - Her adımınıza bir köle azad edeceğim de. İşte "Muhabbet" denen şey bu olsa gerek. "Aşk" derecesinde bir sevgi. Sonra ne mi oldu? Tamamını âzâd etti kölelerinin. *** Efendimiz buyurdular ki: - Her Peygamber, bir eshâbiyle övünür. Ben de Osman bin Affan ile övünürüm. Yine buyurdular ki: - Melekler benimle övündükleri gibi, ben de, Osman bin Affan ile övünürüm. Bunlar nedir? Bir gazâda askerin yiyeceği bitmiş, gaziler ye'se düşmüşlerdi. Efendimiz buyurdular ki: - Rahat olun. Gün batmadan rızkınız gelir inşallah. Hz. Osman duydu bunu. Düşündü ki: "Resulullahın buyurduğu muhakkak yerine gelir. Bu hayırlı işe ben vesile olayım..." Ve düştü yollara. Ondört yük yiyecekle döndü geri. Hem de gün batmadan. Efendimizin sözü yerine gelmişti. Erzak yüklü deveyi, sürdü gazâ yerine. Efendimiz sordular: - Yâ Osmân, bunlar nedir? Arzetti ki: - Osmân'dan hediyedir. Memnun olup açtılar ellerini. - Yâ İlâhî! Osman'a çok ecir ver!
.Maksadımız Kâbe'yi ziyaret"
2004-05-25 01:00:00
Resûlullah Efendimiz, Mekke fethinden bir yıl önce, bindörtyüz sahabiyle Mekke'ye geldiler. Ömre yapacaklardı. Ama müşrikler engel oldu. - Sizi Mekke'ye sokmayız! Efendimiz asıl niyetlerini öğrenmek için Hz. Osman'ı çağırdılar. - Var git. Öğren niyetlerini. - Başüstüne yâ Resulallah. Ve vardı Kureyş'in yanına. Müşrikler sordu ona: - Niçin geldiniz? - Kâbe'yi ziyaret edeceğiz. Sertçe cevapladılar: - Hayır, buna izin vermeyiz. Sonra yumuşadılar. - Ama istiyorsan, sen ziyaret edebilirsin. Hayır, ben de etmem! Hz. Osman başını kaldırdı. - Hayır. Resulullah ziyaret etmezse, ben de etmem. Bu sözüne kızıp, tutukladılar kendisini. Hatta şehid ettikleri haberi geldi Resulullaha. Efendimiz çok üzüldüler. Ve hemen cenge karar verdiler Kureyş'le. Bindörtyüz sahabi bir anda kenetlenmişti. Söz verdiler Resulullaha: - Ölmek var, dönmek yok! Ve tek tek biat ettiler Efendimizle. İşte "Bîat-ı rıdvan" budur. Peki, ya Hz. Osman? O da mahrum kalmadı bu Bîat'tan. Nasıl mı? Efendimiz sol elini havaya kaldırıp buyurdular ki: - Bu, Osman'ın elidir! Ne büyük şeref Sonra sağ eliyle sol elini tutup, onun yerine bîat ettiler. Ne şeref! Bir gün de Efendimiz, Hz. Aişe'nin evinde istirahat ediyordu. Mübârek eteğini yukarı kaldırmış, dizden aşağısı görünüyordu. Az sonra Hz. Ebû Bekir geldi. O halllerini değiştirmediler. Hz. Ömer geldi. Yine bozmadılar hallerini. Derken "Hz. Osman" girdi içeri. Ne mi oldu? Derhal toparlanıp, indirdiler eteklerini. Hz. Aişe'nin garibine gitti bu. Ve sordu Resulullaha: - Neden böyle yaptınız? Buyurdular ki: - Osman'dan melekler hayâ ediyor. Ben etmiyeyim mi?
.Allah affetmeyi sever
2004-05-26 01:00:00
Kum Baba "rahmetullahi aleyh", Uzunköprü'de yaşamış Allah dostlarındandır. Herkesi affetmesiyle meşhurdu. Bir gün sevenleri geldi yanına. - Hocam, herkesi affediyorsunuz. - Evet, öyle. - Neden ama? - Çünkü Allah affetmeyi seviyor. Siz de affedin! *** Talebesinden biri ziyarete gelmişti bu zatı... Bir müddet sohbet ettiler. Bir ara kütüphaneden Arapça bir kitabı çekip rastgele açtı bir sayfayı. Sonra uzattı bu gence. - Oku şu sayfayı. - Peki hocam. Çat pat okumaya çalıştı genç. O, yanlışlarını düzeltip tekrar okuttu aynı yeri. Ta ki yanlışsız okuyuncaya kadar. Şimdi tercüme et! Sonra buyurdu ki: - Şimdi de tercüme et! Genç başladı tercümeye. Tabii yarım yamalak. O yine yanlışlarını düzeltip tekrar okuttu aynı yeri. Bir daha, bir daha... Öyle ki, hiç yanlışı kalmadı. Adeta ezberlemişti o sayfayı. İyi de, niye böyle yapmıştı? Anlayamadı. Kendi kendine: "Elbet bir hikmeti vardır" diye düşündü. Aradan uzun yıllar geçti. Hocası göçtü bu âlemden. Bir gün "Kütüphane müdürlüğü" için imtihan açıldı o yörede. Bu da gidip girdi imtihana. Çünkü iş arıyordu. Hocalar, bir Arabi kitaptan, rastgele bir yer açıp, uzattılar bu kimseye. - Şu sayfayı oku bakalım. Görünce çok şaşırdı Sayfayı görünce donup kaldı. Neden mi? Çünkü yıllar önce hocasının tekrar tekrar okutup ezberlettiği o sayfaydı bu. Bir çırpıda okudu tabii. Hiç takılmadan. Hocalar takdir ettiler. - Okuman çok güzel. Ve ilave ettiler: - Şimdi de tercüme et! Takır takır yaptı tercümeyi de. Yine hiç takılmadan. Netice mi? Birincilikle kazandı imtihanı. Evine gelince hüngür hüngür ağladı. Fatihalar gönderdi bu büyük zatın ruhuna.
.Sıkıntının sebebi!
2004-05-27 01:00:00
Ahmet Cahidî Efendi "rahmetullahi aleyh" Gelibolu'da yaşayan velilerdendir. Bir gün sordular bu zata: - Geçim sıkıntısı çekiyoruz. Sebep ne olabilirdir? Buyurdu ki: - Namaz kılmamaktandır. - Öyle mi? - Evet. Ve şunu anlattı onlara: Sahabeden biri Efendimize geldi bir gün. - Yâ Resulallah! Kazancım bol. Ama geçim sıkıntısı çekiyorum. Buyurdular ki: - Evinizde namaz kılmayan var mı? - Yoktur yâ Resulallah. - Komşularınızdan var mı? - Yoktur. - Mahallenizde kılmayan var mı? - O da yoktur. Bir araştır bakalım O zaman buyurdular ki: - Bir araştır bakalım. Mahallenizden namaz kılmayan biri geçmiş mi? Araştırdı ve gelip arzetti: - Öyle biri geçmemiş yâ Resulallah. Buyurdular ki: - Yine de bu bereketsizlik, namaz kılmamaktandır. O sahabi, bir müddet sonra yine geldi Efendimize. - Yâ Resulallah, namaz kılmayan birinin cenazesi geçerken, tabutu bizim evin duvarını çizmiş. Buyurdular ki: - İşte sebep bu. O duvarı yıkıp yeniden yapın! - Başüstüne. Denileni yapınca bereket geldi eve. Ölüm meleği gelince Bir genç sordu bu zata: - Hocam, Azrail aleyhisselam geldikten sonra tövbe etsem, kabul olur mu? Mübarek sordu ona: - Senin mesleğin ne evladım? - Terzilik. - Terzilikte en kolay şey nedir? - Kumaş kesmek. - Kaç senedir kumaş kesiyorsun? - Yirmi senedir. - Peki Azrail aleyhisselam geldikten sonra kumaş kesebilir misin? - Hayır, bu mümkün değil. - Evladım, yirmi senedir yaptığın bir şeyi o anda yapamazsan, hiç yapmadığın şeyi nasıl yaparsın? - Anladım hocam.
.Hiç huzurum yok"
2004-05-28 01:00:00
Ahmet Hulusi Efendi "rahmetullahi aleyh", 1800'lü yıllarda Denizli'de yaşadı ve orada vefat etti. Bir gün, bir genç dert yandı bu zata. - Hiç huzurum yok, ne yapayım? - İslamiyeti öğren ve tatbik et. - O zaman huzurlu olur muyum? - Elbette. İslama uyan, iki cihanda da huzurlu olur. Ve ekledi: - Resulullaha uymak niyetiyle uyumak bile ibadettir. Genç şaşırdı. - Uyumak mı? - Evet. Kaylule etmek, Efendimizin adetiydi evladım. - Kaylule nedir ki hocam? - Öğleden önce biraz uyumaya "Kaylule" denir. İnsanın kıymeti neye bağlı? Aynı genç, tekrar sordu: - İnsanın kıymeti ne ile ölçülür? - Takva ile. - Takva nedir hocam? - Allah'tan korkup günah işlememektir. Ve ekledi: - Ama bu korku, çocuğun annesinden korkması gibi olmalıdır. - Nasıl yani? - Annesi onu azarlasa, dövse de, çocuk yine döner, annesine sarılır. *** Şehrin valisi aşırı derecede kibirliydi. Hulusi Efendi ziyaretine gitti bir gün. Maksadı ders vermekti ona. Otururken bir sürü sinek doluştu içeri. Ama hep valiye musallat oldular. Sen nasıl valisin? Adam ne kadar kovduysa da baş edemedi bu küçük yaratıklarla. Sinekler, inadına hep onun üzerine konuyorlardı. Aciz kaldı, bunaldı zavallı. Mübarek döndü valiye. - Kovsana şu sinekleri! - Kovuyorum, ama gitmiyorlar. Taşı gediğine koydu. - Sen nasıl valisin ki, sineğe bile hükmün geçmiyor? Sonra kalkıp açtı pencereyi. Sinekler, bir anda terk ettiler odayı. Sanki emir almış gibi. Vali almıştı alacağını. Sıyrıldı o gurur ve kibrinden Müdavimi oldu onun sohbetlerinin...
."Bunlar için adak yapın!"
2004-05-29 01:00:00
Hz. Hüseyin' ile Hz. Hasan çocukken hasta olmuşlardı. Efendimiz haber alıp teşrif ettiler evlerine. Hz. Ali ile Fatıma'yı teselli ettiler. Ve buyurdular ki: - Bunlar için adak yapın! - Peki babacığım. Ve üç gün oruç nezrettiler hemen. Birkaç gün içinde iyileşti çocuklar. Onlar da oruca başladılar. İyi de, iftarda ne yiyeceklerdi? Pişirecek bir şey yoktu ki evlerinde. Komşudan üç ölçek arpa ödünç aldılar. Onu üç parçaya ayırdı hizmetçi. Ve bir ölçeğiyle beş çörek yaptı ilk günü. Beş kişilerdi çünkü. Nihayet iftâr vakti yaklaştı. Hz. Fâtıma herbirinin önüne bir çörek koymuştu ki, kapı çalındı. Allah için biraz ekmek Açınca bir "Fakir" gördüler kapıda. Yalvarıyordu: - Allah için biraz ekmek. Çöreklere el sürmeden verdiler ona. Ya kendileri? "Su ile" açtılar iftarı. Ve ikinci gün orucuna niyetlendiler. Hizmetçi, o gün de pişirdi beş çörek. İftara çok az zaman kalmıştı ki, çalındı yine kapı. Açtılar. Bir "Yetîm çocuk" vardı eşikte. Diyordu ki: - Allah için az ekmek. Hepsi de çöreğini ona verip sevindirdiler yavrucağı İftarı mı? "Su ile" açtılar yine. Allah methetti onları Ve üçüncü gün oruca niyetlendiler. Hizmetçi, beş çörek daha yaptı. İftar vakti çalındı kapı. Açtılar. Bu defa bir "Esîr" vardı kapıya. Yalvarıyordu: - Üç gündür açım. Allah için biraz ekmek. Yine çöreklerini verdiler. Yine "Su ile" iftar ettiler. Ve dördüncü gün... Efendimiz teşrif ettiler bu defa. Bir müjde getirmişlerdi onlara Evet, boşa gitmemişti bu yaptıkları. Onlar için "Hel Etâ suresi"ni göndermişti Hak teala. Onları methediyordu. Ne şeref!
.Münafıkların fitnesi!
2004-05-30 01:00:00
Peygamber Efendimiz, bir gün Hazret-i Ali'ye bakarak buyurdular ki: - Yâ Ali! Seninle ben, Hârun'la Mûsâ gibiyiz. Ve eklediler: - Ama benden sonra peygamber gelmeyecektir... Nitekim bir harbe çıkılıyordu. Efendimiz Hz. Ali'ye baktılar. - Yâ Ali! - Buyurun yâ Resulallah. - Sen Medine'de kal! - Başüstüne. Ama münafıklar, bunu fırsat bildilir. Dediler ki: - Muhammed, ondan sıkıldığı için Medine'de bıraktı. Hz. Ali bunu duyup koştu Efendimize. - Yâ Resulallah! Münafıklar şöyle şöyle diyorlar. Onlar yalan söylüyor Efendimiz, sevgiyle baktı damadına. - Onlar yalan söylüyor yâ Ali. Ve eklediler: - Sen benimle, Hârun'la Mûsâ gibi olmak istemez misin? Sonra sevgiyle kucakladılar. - Yâ Alî! Seni ancak müminler sever. *** Hayber'in fethi gecikince, Resulullah üzülmüşlerdi. Eshabı toplayıp buyurdular ki: - Yarın ben bu sancağı birine veririm ki, o, bu fethi gerçekleştirir. Peşinden sordular: - Ali nerededir? - Gözü ağrıyor yâ Resulallah. - Onu bana getirin! - Başüstüne. Ayakta duramıyordu Ve koştular Hz. Ali'ye. Yardımla getirdiler. Zira göz ağrısından ayakta duramıyordu. Efendimiz mübarek elleriyle meshettiler gözlerini. Anında geçti ağrısı. Ve duâ buyurdular: - Yâ ilâhî! Ali'yi cümle sıkıntılardan emîn eyle! Sonra bayrağı ona teslim ettiler. - Yâ Alî, git düşman üzerine! Allah yardımcın olsun! Sonra tembih ettiler: - Hayber'i fethetmeden dönme geri! Hz. Ali'nin gözleri yaşarmıştı. Önüne bakarak mırıldandı: - Duanızla yâ Resulallah! Netice mi? Fethetti Hayber'i...
.Günah ateştir!..
2004-05-31 01:00:00
"Yahya Kaptan", Enez toprağını nurlandıran bir büyük zat. Bir gün, bir genç geldi bu zata. - Hocam, çok günah işliyorum. Ne yapayım? Buyurdu ki: - Günah, ateştir evladım. - Biliyorum, ama vazgeçemiyorum. Şefkatle baktı gence. - Ölüm var evladım. Genç irkildi. - Ölüm mü?! - Evet ya, ölüm. - Ama ben henüz gencim. - Ecel, genç ihtiyar tanır mı evladım? Ve sordu ona: - Dedelerin şimdi nerdeler? - Hepsi öldü. -Sen de öleceksin. Belki de çok yakında. Genç, o günden sonra hiç günah işleyemez oldu. Takunya nerden geldi? Akrabasından genç bir hanım vardı. Yolculuğa çıktı bir gün. Tenha bir yerden geçiyordu ki, ahlâksız bir adam çıktı karşısına. Niyeti bozuktu. Kadınsa yalnız ve çaresizdi. Açtı ellerini duaya: - Yâ Rabbi! Kurtar beni şu adamdan! Sonra ne mi oldu? O ahlâksız, kafasına yediği bir takunya darbesiyle yere yıkıldı. Kalkamadı bir daha. Kadıncağız kurtulmuştu. Ama merak etti bu işi. Öyle ya, nerden gelmişti o takunya? Döndüğünde, öğrendi hakikati. Yahya Kaptan fırlatmış Meğer o vakitte, Yahya Kaptan abdest alıyormuş dergahın şadırvanında. Bir ara takunyasını çıkarıp şiddetle fırlatmış. Talebeler korkmuş ve şaşırmışlar. Ama sormaya da cesaret edememişler. Ve sır çözüldü böylece. Bir gün de buyurmuş ki: - Kim, bir haram karşısında gözünü kapatırsa, Cenab-ı Hak onun gönlünü imanla doldurur. Ve ilave etmiş: - Bugün gülerek günah işleyenler, yarın ağlayarak Cehenneme girerler. Sormuşlar: - Ya tövbe edersek? Buyurmuş ki: - Günahına tövbe eden, hiç yapmamış gibidir.
.Duası makbul zattı
2004-06-01 01:00:00
"Garip Baba", Keşan'da yaşamış bir Allah dostu... Bir gün, talebesinden biri geldi yanına. Ama üzüntülüydü. Mübarek bir bakışta anladı iç halini: - Üzgün gibisin evlat. - Evet hocam. - Neden? - Bu gece babamı gördüm rüyada. - Hayırdır inşallah, nasıl gördün? - Azab içindeydi hocam. N'olur, dua edin de kurtulsun azaptan. Buyurdu ki: - Allah kerimdir evladım. Dilediğini affeder elbet. Çocuk sevinerek gitti eve. Ertesi gece yine gördü babasını. Ama neşeli ve yeşillikler içindeydi bu defa. Sordu hemen: Nasıl kurtuldun? - Babacığım, nasıl kurtuldun? Sevinçle cevap verdi babası: - Garip Baba'nın duasıyla. Uyandığında şükretti Rabbine. *** Bu zat, "İhlas"tan bahsederdi sık sık. Sordular bir gün: - İhlas nedir hocam? - Her işi, yalnız Allah için yapmaktır. Ve ekledi: - Nice oruç tutanlar vardır ki, o oruçtan kârları, yalnız açlık ve susuzluk, nice ibadet yapanlar da vardır ki, kârları, sadece yorgunluktur. *** Bir ramazanda, on kişi iftara çağırdı bu zatı. Ama birbirlerinden habersiz aynı gün çağırmışlardı. Kırmadı hiçbirini Sonra ne mi oldu? Ertesi gün, şoktaydı hepsi de. Çünkü her biri "Garip Baba, dün iftarı bizde yaptı" diyordu. Anlaşamayınca koştular hizmetçisine. - Dün akşam Garip Baba nerde iftar etti? - Kendi evinde. Hayretle birbirlerine bakıştılar. - Nee! Kendi evinde mi? - Evet. Birlikte iftar ettik hocamla. *** Bir gün de, bir talebesi sordu bu zata: - Hocam, insanların en akıllısı kimlerdir? - Zahidler. - Zahidler mi? Neden? - Çünkü onlar dünyaya kıymet vermez. Dünyaya düşkün olmamaları, akıllı olduklarını gösterir. Ve ilave etti: - Akıllı insan, önce ahiretini düşünür evladım. Orası için hazırlık yapar şimdiden.
.Günahtan kurtulmak için
2004-06-02 01:00:00
Ahmet Mürşidî Efendi, Diyarbakır'da yaşıyan velîlerden... Bir gün, bir genç geldi yanına. - Hocam, bir türlü günahtan kurtulamıyorum. Ne yapayım? - Namaz kılıyor musun evladım? - Eh işte. - Olmaz. Beş vakit namazını tam kılacaksın. - O zaman kurtulur muyum günahtan? - Evet evladım. Beş vakit namazını güzelce kılarsan, günah işleyemezsin. Genç sevinmişti. - Sahi mi hocam? - Evet. Allahü teala öyle buyuruyor çünkü. - Nasıl? - Kusursuz kılınan bir namaz, insanı pis, çirkin işleri işlemekten korur - Tamam hocam. Artık namazlarımı tam kılacağım. Dosdoğru iman Bir gün de, evinden çıkmıştı ki, bir delikanlı yanaştı yanına. - Hocam, Cehenneme hiç girmemenin yolu var mı? - Var evladım. - O nedir hocam? - Dosdoğru iman etmek. - Nasıl yani? - Cehennem küfrün karşılığıdır evladım. İman ve itikadını ehl-i sünnete göre düzeltirsen, hiç Cehenneme girmezsin. - Ya işlediğim günahlar? - Onlar, dünya sıkıntıları, kabir ve kıyamette çekeceğin sıkıntılarla affedilir. Sen bir anne gördün mü ki, yavrusunu ateşe atsın? - Olmaz hocam. Bu mümkün değil. - Allahü tealanın kullarına merhameti, bir annenin yavrusuna olan merhametinden daha çoktur evladım. Halis müminleri ateşte yakmaz. Hidayet Allah'tandır Bir gün de, bir grup gayri müslimle karşılaşmıştı. Yanlarına gidip imana davet etti onları. Kabul etmediler. Bir daha teklif etti. Yine "Hayır" dediler. Çok üzüldü. Ellerini açıp yalvardı: - Yâ Rabbî bunlara hidayet ver de yanmasınlar Cehennemde. Sonra ne mi oldu? Gayri ihtiyari önünde diz çöküp haykırdılar şehadeti. Sonra kalkıp hayretle birbirlerine baktılar. Kendileri de şaşmıştı bu işe. Herbiri diğerine soruyordu: - Sahi biz nasıl iman ettik? Büyük velî gülümsedi onlara. - Hidayet Allah'tandır kardeşlerim. Biz sadece dua ettik. Elini öpüp talebesi olmakla şereflendiler.
.Üzümler ne söylüyor?"
2004-06-03 01:00:00
Abdürrezzak Ali Efendi, 1800'lü yıllarda Erzurum'da yaşayan bir Allah dostudur. Bir gün, yolda bir Hıristiyana rastladı. Adam üzüm götürüyordu pazara. Bir şarapçıya satacaktı onları. Mübarek döndü o Hıristiyana: - O üzümleri bana satar mısın? - Hayır, niye sana satayım ki? - Üzümler öyle istiyor da. Adam şaşırdı. - Üzümler mi istiyor dedin? - Evet, onlar istiyor. - Hiçbir şey anlamadım! - Anlamayacak ne var? Üzümler, benim onları satın almamı istiyorlar. Adam sinirlendi. - Git be adam. Bunu da nerden çıkardın? - Ben çıkarmadım. Üzümler öyle söylüyor. Tövbe tövbe! - Tövbe tövbe. Ne söylüyorlar? - Diyorlar ki: "Bu adam, bizi bir şarapçıya satacak. Biz ise şarap olmak istemiyoruz. Ne olur, bizi ondan satın al da kurtulalım şarap olmaktan". Hıristiyan donup kaldı. Rengi kül gibi olmuştu. Kalbi değişti ve haykırdı şehadeti. Yakınları sordular: - Niçin Müslüman oldun? Dedi ki: - Benim bu niyetimi kimse bilmiyordu. Bu zat bildiğine göre, dini haktır diye düşündüm ve imanla şereflendim. *** Bir gün sordular bu zata: - Efendim, halis mümin nasıl olur? - Yumuşak halı gibi. Anlamadılar - Nasıl yani? - Yumuşak bir halıda yürüyen kimsenin ayakları o halıdan incinir mi? - İncinmez elbet. - İşte halis müminden de hiç kimse incinmez. O, ekmek ve su gibidir. Sordular: - Nasıl? - İnsanlar, ekmek ve su olmadan yaşayabilirler mi? - Elbette yaşayamazlar. Herkesin ihtiyacı vardır bunlara. - İşte "Halis mümin" de aynen böyledir. Herkesin, her zaman ihtiyacı vardır ona. Ve şöyle bitirdi sözlerini: - Mümin güler yüzlüdür. Ama yüzü gülse de kalbi mahzundur onun. Ağlaması çok, gülmesi azdır. Tebessümü ile gizler kalbindeki hüznü. Hülasa mümin, elinden ve dilinden kimseye zarar gelmeyen insandır.
.Ben de koyun güdeyim"
2004-06-04 01:00:00
Efendimiz üç yaşında idi ki, sordu bir gün süt annesi Halîme'ye: - Anneciğim, gündüzleri kardeşlerim niçin evde bulunmuyorlar? - Onlar koyun güdüyorlar yavrum. - Beni de onlarla yolla. Ben de koyun güdeyim. İki cihanın sultanına hiç "Hayır" denilir mi? Şefkatle başını okşadı. - Peki yavrum. Ertesi gün, melek yavrusunu giydirip saçlarını taradıktan sonra kardeşlerinin yanına katıp emanet etti Allaha. Fakat tam öyle sıcağında küçük Şeyma nefes nefese koştu eve. Annesi onu görünce telaşlandı. - Kızım niye geldin? Muhammed nerede? - Sahrada anneciğim. - Göz nurum kızgın güneşte ne yapıyor? Bir gölgelikte dursaydı bari Korkma anneciğim - Korkma anneciğim. Güneşten kardeşime bir zarar gelmiyor. - Nasıl olur kızım? - Evet anne. Kardeşimin başı üstünde daima bir bulut bulunuyor ve ona gölgelik yapıyor. - Doğru mu kızım bu? - Vallahi doğru söylüyorum anneciğim. *** Bir başka gün, bu defa Damra gözyaşları içinde koştu eve. - Yetiş anneciğim! Kureyşî kardeşime birşeyler oldu. - Ne oldu oğlum, söylesene? - Gökten üç kişi indi anne. Kardeşimizi alıp karşıki tepeye çıkardılar. Sırt üstü yatırıp bıçakla karnını yardılar. Öldü mü yaşıyor mu bilmiyorum. Kan beynine sıçradı! Halime'nin kan beynine sıçradı o anda. Fırlayıp bir nefeste o tepeye vardı ve koşup oturdu o Server'in yanında. - Ey gözlerimin nuru, seni kim rahatsız etti? Efendimiz anlattılar: - Ben kuzuları güdüyordum ki, gökten beyaz elbiseli üç kişi geldi yanıma. Beni sahradan alıp buraya çıkardılar. Birincisi beni yatırıp göğsümü yardı. İç organlarımı kar gibi bir şeyle yıkayıp tekrar yerine koydu. - Sonra oğlum? - Sonra ikincisi kalbimi çıkarıp ikiye ayırdı. İçinden siyah bir şeyi çıkarıp attı ve "Seni şeytanın hilesinden emin kıldık" dedi. - Sonra? - Sonra üçüncüsü, elini yarılan yere koyunca, yara iyileşti. Bu üç kişi, daha sonra elimi ve yüzümü öpüp, gökyüzüne doğru yükselip kayboldular anneciğim. Ama ben bunlardan hiç acı ve elem duymadım.
.Dünya başına yıkılmıştı!
2004-06-05 01:00:00
Efendimiz dört yaşına girince, Hz. Halime bu büyük emaneti sahiplerine iade etmek istedi. Merkebine binip, yavrusunu da önüne alıp, bir grup yolcu ile çıktı yola. Sonra mola verdiler. O, bir ihtiyaç için, nur yavrusunu yol arkadaşlarına bırakıp ayrıldı. Amaaa geri döndüğünde dünya başına yıkılmıştı. Neden mi? Çünkü O yoktu! Tarifsiz bir telaşa kapıldı o anda. Mecnun gibi sağa sola koşuyor, önüne çıkana Onu soruyordu: - Yavrumu gördün mü? - Hayır Başkalarına soruyor. Cevap hep aynı. - Hayır, hayır, hayır. Yüreğinden vurulmuştu. Bu sırada yaşlı bir adam yaklaşıp sordu Halime'ye: - Hayrola hanım, bir derdin mi var? - Evet, hem de çok büyük. Oğlumu kaybettim - Nedir derdin? - Oğlumu kaybettim. - Üzülme, onu bulacak birini biliyorum. Halîme heyecanlandı. - Kimdir o, çabuk söyle. - Hübel. Halîme bu ismi duyunca nefretle baktı adama. - Sen ne saçmalıyorsun! Muhammed doğduğu gece, o putlar yere devrilmişti. O yine gidip yalvardı Hübel putuna: - Ey tanrım! Bu kadın oğlu Muhammed'i kaybetmiş. Onu çocuğuna kavuştur. O, "Muhammed" ismini anar anmaz Hübel yere yıkıldı. Ardından öbür putlar da patır patır yerlere serildiler. Ve hepsi aynı şeyi haykırıyordu: - "Muhammed aleyhisselamın dini, bizim gibi sahte tanrıların sonu olacaktır". İki gözü iki çeşmeydi Velhasıl Halime Hatun, Mekke'ye varıp, doğruca Abdülmuttalib'e gitti. İki gözü iki çeşmeydi. Abdülmuttalip telaşlandı. - Ey Halime, niçin ağlıyorsun? - Sormayın, oğlumu kaybettim. Mübarek dede doğruca Ka'be-i şerife gitti. Yedi defa tavaf edip açtı ellerini. - Ey Allahım! Ona "Muhammed" ismini sen verdin. Yavrumu bana lütfet! Ka'be'den bir ses yükseldi: - Torunun, Tihame Vadisindeki muz ağacının altındadır şu anda. Atına atlayıp, sür'atle koşturdu oraya. Evet, Efendimiz ağacın altında ayakta duruyordu. Koşup sarıldı torununa. Bağrına bastı ve şükretti Rabbine. Hz. Halîme mi? O da sevincinden uçuyordu..
.Bir ay ömrün kaldı!'
2004-06-06 01:00:00
Ahmet bin Asım Antâkî, Antakya'da yaşayan bir Allah adamı... Bir gün çarşıya çıkmıştı. Tanıdığı bir kasap dükkanının önünden geçiyordu ki, durdu ve dikkatle baktı içeriye. Soyulup asılmış bir koyun gövdesi vardı çengelde. İçeri girip selam verdi. - Kolay gelsin evlat. - Hoş geldin baba. O çengelde asılmış koyunu gösterdi eliyle. - Şu koyun bir şeyler diyor bana. Adam irkildi. O anda bir suçluluk hali çöktü üzerine. Belli ki yanlış bir iş yapmıştı. Korkuyla sordu hemen: - Koyun ne diyor baba? - Ben leşim diyor. Korktuğu başına gelmişti. Kızardı, bozardı ve mahcup bir eda ile mırıldandı: - Ben leşim mi diyor? Besmelesiz kesilmişti - Evet evladım. "Beni Besmelesiz kestiler" diyor. Utancından bayılıp düştü. Ayıldığında itiraf etti suçunu. Ancak bu son oldu artık. Bir daha yeltenemedi böyle bir şeye. *** Bir gün de yeni evli bir talebesi geldi huzuruna. Ancak üzüntülüydü. Mübarek zat anlayıp sordu hemen: - Hayırdır evladım, üzgün gibisin. - Evet hocam. Hiç iyi değilim. - Neden? - Hanımla geçinemiyoruz. O çok huysuz. Bense çok sinirliyim. - Eee, ne düşünüyorsun peki? - Onu boşayacağım. Mübarek acıyarak baktı gence. - Değmez evladım, boşama sakın. Genç şaşırmıştı - Neden hocam? Büyük Velî, başını öne eğip yumdu gözlerini. Tefekkür eder gibi yaptıktan sonra kaldırdı başını: - Kalbime öyle geliyor ki, fazla bir ömrün kalmadı senin. Genç heyecanlandı. - Nasıl yani? Fazla yaşamıyacak mıyım? Üzgün bir tavırla cevapladı mübarek: - Maalesef az bir günün kaldı bu dünyada. Gencin eli ayağı soğumuştu. Korkuyla sordu: - Ne kadar kaldı yani? - Bir ay kadar. Büyük zat, böyle mahsus söylemişti. Ama genç, hocasının kalp gözü açık bir Velî olduğunu ve boş konuşmıyacağını iyi biliyordu. Elini öpüp mahzun halde ayrıldı huzurundan. Sonra mı? O günden sonra gül gibi geçindi hanımıyla. Melek gibi olmuştu.
.Konuşan ve susan vâiz!
2004-06-07 01:00:00
Şeyh İsmail Efendi Anadolu erenlerinden olup, Adapazarı'na bağlı Hendek ilçesinde, kendi ismiyle anılan kabristanda yatmaktadır. Ölümden bahsederdi sık sık. Bir gün, şu hadis-i şerifi nakletti. -Size iki vaiz bırakıyorum. Biri konuşur, diğeri susar. Eshab-ı kiram sordu: - Bu vaizler nedir yâ Resulallah? Buyurdular ki: - Konuşan vaiz "Kur'an-ı kerim"dir, susan vaiz ise "Ölüm". *** Bir sohbetinde de şöyle buyurdu mübarek: - Kardeşlerim, biz yalnız yiyip içmek için gelmedik bu dünyaya. Bizim bir Sahibimiz, bir Yaratanımız ve bir yaratılış gayemiz var. Cemaat sordu: Niçin yaratıldık? - Ne için yaratıldık hocam? Buyurdu ki: - Sadece Rabbimize ibadet etmek için yaratıldık. Ama her yapacağı işte Rabbinin rızasını düşünen bir kimse, her an ibadet halindedir. *** O devirde başka bir vilayette okuyan üç arkadaş işittiler bu zatı. Evliyadan olduğunu öğrenip, ziyaretine gittiler. Ancak Velî olduğunu kesin anlamak için akılları sıra imtihan edeceklerdi kendisini. Yol boyunca konuştular. Biri şöyle dedi: - Arkadaşlar, o zat gerçekten evliya ise bize yemek çıkarsın. İkincisi atıldı. - Evet. Bana "Kızarmış et" ikram etsin mesela. Birincisi tekrar aldı sözü. "Ben pilav istiyorum" - Ben "Pilav" istiyorum. Üçüncüsü atıldı bu defa. - Eee, bana da "Helva" ikram etsin öyleyse. Nihayet vardılar dergaha. Mübarek buyur etti gençleri. Hoşbeşten sonra kalktı ayağa. - Gençler, uzak yoldan geldiniz. Hem yorgun, hem de açsınızdır. Siz dinlenedurun, ben size birşeyler hazırlıyayım yemek için. Sonra girdi mutfağa. Az sonra bir sini ile çıktı... Sinide ne yemekler vardı dersiniz? "Kızarmış et, pilav ve helva". Mübarek döndü gençlere: - Haydi buyurun. Canınız çekmiştir bunları. Gençler oturdu sofraya. Her birinin önünde kendi istediği yemek vardı. Mahcubiyetten rahat yiyemediler. Elini öpüp talebesi oldular aynı gün. Ve bir daha ayrılmadılar yanından.
.Çabuk köyü terk edin!"
2004-06-08 01:00:00
Ahmet Kuseyrî "rahmetullahi aleyh", evliyanın meşhurlarındandır. 1500'lü yıllarda Hatay'da yaşadı ve orada vefat etti. Türbesi Şenköy'dedir. Bir akşam, acilen topladı talebeyi. - Çabuk köyü dolaşın! Herkes, kıymetli ne eşyası varsa, alıp çıksın köyden! Talebeler "Başüstüne!" deyip koştular. Ve bir çırpıda verdiler bu haberi köylüye. İnsanlar apar topar çıkıp, toplandılar köy dışında. Ama niye çıkmışlardı? Kimse bilmiyordu sebebini. "Mademki Ahmet Kuseyrî böyle buyurmuş, elbet vardır hikmeti" dediler. Sonra mı? Köyde bir fert kalmayınca, müthiş bir gümbürtü koptu köy üzerinde. Ve bir toz bulutu yükseldi ardından. Kimsenin burnu kanamadı Evet, şiddetli bir zelzele ile yerle bir olmuştu o köy. Ama kimsenin burnu kanamamıştı *** Nasihat isteyen bir gence buyurdu ki bir gün: - Vaktinin kıymetini bil evladım. - Nasıl bileyim hocam? - Önce İslamiyyeti öğren. Sonra öğrendiğinle amel et. Bilhassa beş vakit namazını özenerek, dosdoğru kıl. - Sonra hocam? - Yaptığın her işi ihlasla yap. İhlassız amellerinin hiçbir faydasını göremezsin ahirette. Delikanlı ilk defa duyuyordu bu kelimeyi. - O nedir ki hocam? İhlas, samimiyet demektir - İhlas, samimiyet demektir evladım. Yani her işi, Allah emrettiği için yapmak, kullardan bir takdir, mesela bir "Aferin" beklememektir. Yoksa "Riya" olur ki, bu gibi ameller, kıyamet günü sahibinin suratına çarpılacaktır. Ve şöyle devam etti: - Önce farzları yap! Sonra vacip ve sünnetleri. Nafileler en sonra. Genç sordu: - Bu sıra mühim mi hocam? - Elbette evladım. Farz borcu varken nafile ile meşgul olmak ahmaklıktır. - Neden ki? - Çünkü farz borcu olanın nafile ibadetine sevap verilmez. - Öyle miii? - Evet evladım. Peygamberimiz de "Üzerinde farz namaz borcu olan kimse, bunu kılmadan nafile kılarsa, boş yere zahmet çekmiş olur" buyuruyor. Şimdi anladın mı evladım? - Anladım hocam.
.Bereketli bal...
2004-06-09 01:00:00
Bir hanım sahâbî, Resulullaha hediye olarak "Bal" göndermişti bir gün. Efendimiz hediyeyi alıp, kabını geri gönderdiler. Ama kap "dolu" olarak geldi o hanıma. Kadıncağız kabın dolu geldiğini görünce çok üzüldü. Gözyaşları içinde koştu Efendimize - Yâ Resulallah! Hediyemi niçin kabul etmediniz? O Server buyurdular ki: - Ben senin hediyeni kabul ettim. Kadın hayret içindeydi. - Ama nasıl olur? Kap aynen geri geldi bana. Durum anlaşılmıştı. Buyurdular ki: - Geri gelen bal, Allahü tealanın, senin hediyene karşı ihsan ettiği berekettir. Kadın mahcup olmuştu. Sevinç içinde döndü eve. O balı yıllarca yediler, yedirdiler, dağıttılar. Bitmek şöyle dursun, azalmadı bile. Başka kaba boşaltınca Bir gün yanlışlıkla başka kaba boşalttılar. O zaman tükeniverdi. Efendimiz bunu haber alıp buyurdular ki: - O bal aynı kapta dursaydı, dünya durdukça yerlerdi de yine eksilmezdi. *** Yine Kureyş müşrikleri Efendimizin huzuruna geldiler bir gece. Aralarında Ebu Cehil de vardı. Dediler ki: - Yâ Muhammed! Gerçek Peygambersen, şu gökteki Ay'ı ikiye ayırıver. Ayın ondördü olup, tepsi gibi yuvarlaktı Ay. Efendimiz döndü o müşriklere: - Peki, bunu yaparsam iman eder misiniz? Bir ağızdan cevap verdiler: - Evet! Bunun üzerine mübârek parmağını kaldırıp Ay'a işâret ettiler. Ay ikiye ayrıldı! "Ay" ikiye ayrıldı. Bir parçası doğuya, öbür parçası batıya gitti. Bir müddet öyle durup, sonra birleştiler. Bunu gözleriyle gördü müşrikler. Efendimiz onların isimlerini tek tek sayıp seslendiler ki. - Şahid ol ey filan! Şahid ol ey filan! Peki iman ettiler mi? Ne gezer. Yine "Sihir" dediler. Halbuki dışardan Mekke'ye gelenlere sordular. Dışarı adamlar gönderip sordurdular. Herkes görmüştü bu mucizeyi. Ama yine inanmadılar. İnkârcıların başı, Ebû Cehil'di yine. Dedi ki: - Muhammed'in sihrinin tesiri, yerden sonra göklere de başladı. Eh, "İman etmek nasib işidir" buyurmuş büyükler. Olmayınca olmuyor işte.
.Hannâne niçin ağlıyordu!
2004-06-10 01:00:00
Mescid-i Nebî inşâ edilince, hutbe okumak için minber yoktu önceleri. Bir "Hurma kütüğü" vardı mescid içinde. Hatta adı bile vardı bu kütüğün: "Hannâne"... Efendimiz, Cuma hutbesini buna dayanarak okuyorlardı. Enteresandır, bu kütük cansızdı ama âşıktı Resulullaha. Nasıl olur? demeyin. Bu, bir vakıadır ve siyer kitaplarında tafsilatıyla anlatılır. Neyse... Bir nice zaman bu kütüğe dayanıp da hutbe okudu Efendimiz. Sonra bir minber yapıldı ki, üç basamaklıydı. Veee ilk Cuma günü geldi. Efendimiz hutbe okumak için bu minbere çıktılar. Fakat o da ne? Hurma kütüğü... Tam hutbeyi okuyacaklardı ki, garip bir hadise oldu o anda. O kuru kütükten bir garip sesler geliyordu. Cümle eshab dikkat kesilip kulak kabarttılar. Ses, hurma kütüğünden geliyordu ve ağlama inleme sesleriydi bunlar. Evet, yanlış okumadınız. Hurma kütüğü ağlayıp inliyordu. Aynen bir hamile devenin inlemesi gibi. Efendimiz bir miktar beklediler. Ağlama sesleri kesilmeyince minberden inip o "Hurma kütüğü"nün yanına vardılar. Ve şefkatle okşadılar onu. Sonra mı? Anında kesildi ağlaması. Eshab-ı kiram, kütüğün ağlamasına da şahit olmuşlardı, okşanınca susmasına da. Peki niçin ağlamıştı bu kütük? Efendimizin ayrılığından Efendimiz, hutbeyi ona dayanarak okuyordu önceleri. Ama şimdi minbere çıkmışlardı. Efendimizin yakınlığını kaybettiğinden inliyordu elbette. Resulullah eshaba dönüp buyurdular ki: - Ey eshabım, inip de okşamasaydım, kıyâmete kadar böyle ağlayacaktı. Sonra seslendiler o kütüğe: - Seni, ister bahçeye dikeyim. Dal budak sal yeniden. İstersen Cennete dikeyim. Allah dostları yesin meyvelerinden. Kuru kütükten cevap geldi: - Yâ Resulallah! Cennete dikin beni! Efendimiz buyurdular ki: - Ahireti dünyaya tercih etti. Cümle eshab duydular bu sesi. Hem de açık olarak. Bu, bir mucize idi. Elbette ki Allahü teala her şeye kadirdir. Dilerse taşa da lisan verir, bir kuru kütüğe de. Eshab çok duygulandılar o gün. Gözyaşlarıyla uzun süre ağladılar.
.Burada bir köy varmış!"
2004-06-11 01:00:00
Şeyh İsmail İzzettin Efendi, Adapazarı'nın Hendek ilçesine bağlı Şeyhler köyünde yaşadı. Kabri de oradadır. Osmanlı ordusu, bu köyün yakınlarında mola verdi bir gün. Komutan çağırdı bir eri. - Evladım, şu ilerdeki köye git. Yiyecek bir şeyleri var mı diye sor bakalım! - Başüstüne komutanım! Yolda sevimli bir ihtiyara rastladı. - Bey amca! Bu yakınlarda bir köy varmış. Uzakta mı? İhtiyar eliyle işaret etti. - Hemen şu yakında. Niçin soruyorsun? - Beni kumandanımız gönderdi. Erat için yiyecek var mı diye soracaktım. - Asker evladım, var git kumandanına selam söyle. Merak etmesin. Ben şimdi gider, istediği şeyleri getiririm. Yiyecek birşeyler hazırla Ve koştu eve. - Hanım, yiyecek bir şeyler hazırla çabuk! - Hayrola bey, misafir mi var? Kaç kişiler? - Canım şöyle birkaç kişilik olsun işte. Kadıncağız bir ufak tencere pilavla birkaç adet çöreği bir çıkın yapıp verdi beyine. - Bunlar yeter mi? - Yeter yeter. Bir eline o çıkınla bir güğüm ayranı, bir eline de bir torba arpayı alıp geldi kumandana. - Paşam! Askerin için yiyecek getirdim. Bu da atlar için. Kumandan bir ihtiyara baktı, bir de getirdiklerine. Güldü tabii. "Allah Allah. Bu adam benimle alay mı ediyor?" diye geçirdi içinden. Bu yemek kime yeter? - Baba! Şuncağız yemek koca bir orduya yeter mi? - Korkma beyim. Yeter de artar bile. Ve devam etti. - Haydi, bekletme eratı. Bak soğuyor yemekler. Kumandan, "Hayırdır inşallah" deyip çıktı çadırdan. İhtiyar da arkasından. Tabağını alan geldi bu zatın önüne. O, Besmele ile bir kepçe pilavla bir çörek koydu her bir erin tabağına. Birer tas da ayran tabii. Binlerce asker, yedi, içti ve doydular. Bir torba arpa da atlar için kâfi gelmişti. Sevimli ihtiyar izin alıp giderken, kumandan seslendi: - İsminizi bağışlar mısınız? - Mühim değil. - Lütfen, yalvarırım. - Bana "Şeyh İsmail" derler bu havalide. Ve kayboldu gözden.
.İnsanların hayırlısı
2004-06-12 01:00:00
Ahmet Amiş Efendi "rahmetullahi aleyh", 1800'lü yıllarda yaşadı. Kabri, İstanbul'da, Fatih Camii yanındaki kabristandadır. Bir gün sevdikleriyle sohbet ediyordu. - Kardeşlerim! Ölüm hepimize yaklaşıyor. Ömrümüzü günahla geçirirsek, mahşerde ne özür, ne bahane buluruz Rabbimize? Hem mahcub olmaz mıyız o huzurda? Sordular: - Hocam ne yapalım öyleyse? - Acilen tövbe edelim. - O zaman günahımız affolur mu? - Elbette. Günahına tövbe eden, hiç günah işlememiş gibidir. Yine rica ettiler: - Hocam bize bir hadis-i şerif okur musunuz. "Hayhay" buyurup, şu hadis-i şerifi nakletti. "İnsanların hayırlısı, insanlara faydalı olandır..." Ben saraydan geliyorum Bir grup talebesi huzuruna geldi bir gün. - Hocam biz umreye gitmek istiyoruz. - Tabii iyi olur. Selametle gidin. - Ama paramız yok hocam. Mübarek üzülmüştü. - Çok mu istiyorsunuz umreye gitmeyi? - Evet hocam, çok istiyoruz. "Peki öyleyse" buyurup, çekildi köşesine, açtı ellerini. - Ya Rabbi! Sen her şeye kadirsin. Şu garipleri mahrum etme bu ulvî seferden. Az sonra vuruldu kapısı. Açtığında şık giyimli bir kişi vardı eşikte. Edeple arzetti. - Efendi hazretleri, ben saraydan geliyorum. - Buyur evladım, hoş geldin. Elindeki keseyi hürmetle uzattı. - Bu, padişahımızın hediyesidir efendim. Sonra izin isteyip geri döndü. Kese tıka basa altın doluydu. Hem götürür, hem getirir Büyük velî o keseyi verdi o gariplere. - Alın. Bunlar sizi hem götürür, hem getirir. Gençler çok şaşırmıştı. Elini öpüp sevinçle ayrıldılar. *** Çok namaz kılan ve bundan büyük lezzet alan bir kimse vardı. Bir gün sordu bu zata: - Hocam, Cennette namaz kılmak var mı? - Hayır. Orada namaz yoktur. Adam çok üzüldü bu cevaba: - Keşke olsaydı hocam. - Evladım, Cennet dünyada yapılan amellerin karşılığının verildiği yerdir. Amel yeri değildir orası. Adam acı acı içini çekti: - Aaah aah! Namaz kılmadan nasıl durulur orada?
.Sevmek, itaati gerektirir"
2004-06-13 01:00:00
Karıncalı Dede "rahmetullahi aleyh", Anadolu erenlerinden... Mübarek kabri, Geyve'ye bağlı Adliye köyündedir. Bir gün sordular bu zata: - Hocam, "Mü'min devamlı zikir halinde olmalıdır" diyorsunuz. Nedir bu zikir? Buyurdu ki: - Hep hayırlı işlerle meşgul olan kişi, devamlı zikirde sayılır. - Peki, namaz kılmak zikir midir mesela? - Elbette. - Kur'an-ı kerim okumak? - O da zikirdir. - Peki din bilgisi öğrenmek ve öğretmek de zikir midir hocam? - Evet. Hatta alışveriş yaparken, helâle harama dikkat etmek de zikirdir. Ve şöyle devam etti: Zikir, hatırlamak demektir - Bakın kardeşlerim, "Zikir" hatırlamak demektir. Yani Allahü tealayı hatırlamak. Bir kimse, yapacağı her işin Allahın rızasına uygun olmasına dikkat eder, hep bunu düşünürse, her an Allahü tealayı hatırlamış olur ki, "Zikir" budur işte. *** Bir gün de talebesinden biri geldi huzuruna. - Hocam, dünyada en faziletli şey nedir? - Her işte Resulullah'a uymaktır. - Biz tam uyamıyoruz. Sebep ne olabilir hocam? Şefkatle baktı gence. - Tam uyabilmek için Onu çok sevmek lâzım . - Biz de seviyoruz hocam. - İyi ama sevmek lafla olmaz ki evladım. - Ya ne ile olur hocam? - Sevmek, sevdiğine itaati gerektirir. - Nasıl yani? "Seviyorum" diyen... - Mesela "Allahü tealayı seviyorum" diyenin, Onun emir ve yasaklarına uyması gerekir. - Ya uymazsa? - O zaman sevmiyor demektir. Bak evladım, beş vakit namaz kılmak farzdır değil mi? - Evet hocam. - Yani Allahü tealanın emridir. - Evet. - "Ben Allahı seviyorum" diyen bir müslüman, elbette kılmalıdır beş vaktini. - Doğru hocam. Ama ya kılmıyorsa? - O zaman tehlikelidir. - Tehlike mi? Ne tehlikesi? - Birçok İslam âlimine göre, özürsüz namaz kılmayan kimsenin, imanının gitmesinden korkulur evladım. - Aman Allah korusun. Küfre mi girer yani? - Evet evladım. Birçok İslam âlimi böyle içtihat buyurmuştur.
.Kimden ödünç alayım?"
2004-06-14 01:00:00
Resûlullah Efendimiz, Hazret-i Hatice ile sözlü iken Hatice validemiz, bir haber gönderdi Efendimize: - Etrâftan "Sen zengin bir kadınsın. O fakir kimse ile nasıl evleniyorsun?" diyenler oluyor. Bana, çeyiz olarak az birşey gönderirsen, ben onları kendi malımla çoğaltır, senden geldi diye gösteririm herkese. Efendimiz çok üzüldü bu habere. Neden mi? Çünkü ona gönderecek hiç malı yoktu. "Kimden ödünç alayım?" diye düşünürken Hz. Ebû Bekr'i hatırladı. Evet, bu işi ancak o halledebilirdi. Zaten candan arkadaş idiler. Onun manifatura dükkânı vardı. Evden çıkıp, doğruca oraya gitti. Hz. Ebu Bekir, Efendimizi kapıda karşıladı ve hürmetle aldı içeri. Üzgün olduğunu anlamıştı Sizi düşünceli görüyorum - Yâ Muhammed! Sizi düşünceli görüyorum. - Hatîce'ye, çeyiz olarak bir şeyler göndermem gerekiyor da. - Buna mı üzülüyorsunuz? - Evet. - Üzülmeye ne gerek? Benim ne malım varsa size feda olsun. Efendimiz sevindiler. - Allah razı olsun kardeşim. - Yâ Muhammed! Şam'dan mal yüklü bir kervanım gelmek üzere. Hepsi yetmiş devedir. Tamamı sizin olsun. O kervanı, çeyiz olarak gönderin Hatice'ye. O esnada kervan da göründü ufukta. Hz. Ebu Bekir sevinçle gösterdi onu Efendimize. - Bakın, işte dediğim kervan da geldi. Kervanı şehirde dolaştırın! Çok kıymetli mallarla yüklü olan bu kervan gelip durdu önlerinde. Hz. Ebu Bekr, kervanı ipekli kumaşlarla donatıp emretti kervan başına: - Bunu şehrin her yerinde dolaştır. Tâ ki görsün herkes. Muhteşem kervan sokak sokak dalıştırıldı Mekke'de. Görenler parmaklarını ısırdılar. Yol kenarında iki kişi konuşuyordu. - Şu kervanı görüyor musun? - Evet, n'olmuş? - Muhammed'in Hatice'ye gönderdiği çeyiz kervanıymış bu. - Yok canım, olamaz. - Evet evet, öyleymiş. - Hayret. Böyle çeyiz kervanı ilk defa görüyorum ömrümde. Nihayet Hz. Hatice'nin evi önünde durdurdular kervanı. Efendimiz rahatlamış, Hz. Ebu Bekir'e çok dua buyurmuşlardı...
.Kurtar beni bu dertten!"
2004-06-15 01:00:00
Hz. Ebû Bekir'in "radıyallahü anh" yanına biri geldi bir gün. - Yâ Ebâ Bekr, çok sıkıntıdayım. - Hayırdır, nedir derdin? - Acilen onbin akçeye ihtiyacım var. Hz. Ebu Bekir üzüntüsünü bildirdi. - Yardımcı olmayı çok isterdim ama şu an için mümkün değil. - Neden üstadım? - Bütün servetimi fakirlere dağıttım. Dünyalık hiç birşey kalmadı elimde. Adam büktü boynunu. - İyi ama senden başka gidecek kimsem yok ki benim. Ne olur, bir şeyler yap da kurtar beni bu dertten. Mübarek dayanamadı yine. Kalkıp gitti zengin bir Yahudiye. Ödünç istedi ondan - Bana onbin akçe ödünç verebilir misin? - Veririm ama bir şartla. - Nedir şartın? - Üç gün sonra ödeyeceksin. - Olur, öderim inşallah. - Ya ödeyemezsen? - Ödeyemezsem köle olurum sana. Ya çalıştırırsın beni, ya da satarsın. - Tamam, o zaman anlaştık. Yahudiden onbin akçeyi alıp verdi o fakire. Ancak üç gün içinde o kadar akçeyi temin edemedi. Sözünü yerine getirmek için çıktı evden. Ama kızı Hz. Aişe çok ağladı arkasından. Akan gözyaşlarından irice bir "Mücevher" yarattı Hak teala. O bunu görünce çok sevindi. Koşup yetiştirdi o mücevheri babasına. - Babacığım bunu sat da, öde borcunu. Kızından o mücevheri alıp kuyumcuya gidiyordu ki, Hak teala emretti Cebrail'e: Çabuk yetiş Ebu Bekir'e! - Yâ Cebrail! Cennet hazinesinden "Onbin altın" alıp yetiş Ebû Bekir'e. O altınlarla satın al onun elindeki mücevheri. Hz. Cibril herhangi bir insan şekline girip bir anda geldi Ebu Bekir'in yanına. - Yâ Ebâ Bekr! O elindekini bana satar mısın? - Olur, satarım. - Onbin altına alırım onu. - Peki, ben de sattım. Onbin altını alıp gitti o Yahudiye. Yehudi, altınları görünce çok şaşırdı. Niye mi? Çünkü dünyâ altınlarına benzemiyordu. Ön yüzünde "İhlas-ı şerif", arkasında "Kelime-i tevhid" yazılıydı. Çok duygulandı. Kalbinde tatlı tatlı birşeylerin dolaştığını hissetti. Ve oracıkta haykırdı şehadeti. Peki ya o altınlar? Allah yolunda dağıttı hepsini.
.Helâl lokmanın gücü!
2004-06-16 01:00:00
Ahmet Raufi Efendi "rahmetullahi aleyh", 1600'lü yıllarda İstanbul'da yaşadı, Üsküdar'da vefat etti. Kabr-i şerifi Koca Sinan Paşa Camii bahçesindedir. Ahmet adında bir genç, bu zatı merak edip ziyaretine gitti bir gün. İlk defa görecekti kendisini. Mübareğin yaşı doksanın üzerindeydi. Genci karşısında görünce ismiyle hitab etti. - Hoş geldin Ahmet kardeşim! Ben de seni bekliyordum. Sonra kalktı ve sevgiyle kucakladı genç adamı. Müsafeha ederken öyle sıktı ki elini, kemikleri birbirine geçti delikanlının. Hatta bağırmamak için zor tuttu kendisini. Mübarek tebessümle baktı ona. - Nasıl? Hayret ettin değil mi? - Evet efendim. Çok şaşırdım doğrusu. - Bu kuvvet, gençliğimdeki kuvvettir evladım. Hiç değişmedi. Bunu neye borçlusunuz? Merakla sordu genç adam. - Bunu neye borçlusunuz hocam? - Helal lokma yemeğe. *** Bir talebesi de sordu bu velî zata. - Hocam, en kıymetli ibadet nedir dinimizde? - Namazdır evladım. - Namaz mı dediniz? - Evet. Namaz, imandan sonra en kıymetli ibadettir dinimizde. Bir vakit namazı özürsüz kazaya bırakan, seksen hukbe Cehennemde yanacaktır. Delikanlı, "Hukbe" kelimesini ilk defa duyuyordu. - Hukbe ne kadar zamandır hocam? - Seksen ahiret senedir ki, her günü, seksen dünya senesi kadardır. Feyiz alabilmek için Genç bir akrabası da şöyle sordu ona: - Evliyadan feyz almak için ne yapmak lazım hocam? - İsimlerini anmak kâfidir. - Nasıl yani? Şöyle izah etti gence: - Bak evladım, Allahü teala her şeyi bir sebeple yaratır değil mi? - Evet hocam. - Mesela açlığımızı gidermek için ekmek, sesleri duyabilmek için hava, etrafımızı görebilmek için de ışık lazım değil mi? - Evet efendim. - İşte evliyadan feyz alabilmek için de isimlerini anmak lazım. Ama sevgi ve hürmetle tabii. Hadis-i şerifte, "Evliyanın anıldığı yere rahmet yağar" buyuruldu. - Anladım efendim...
.Bir vali ile bir velî!..
2004-06-17 01:00:00
Babam Sultan "rahmetullahi aleyh", Allah dostlarındandır. Adapazarı'na bağlı Pamukova beldesindedir türbesi. Bir gün sordular bu zata: - Bir kâfir iman ederse, ilk yapacağı iş nedir hocam? - Resulullahın hayatını öğrenmektir. - Cennete gitmenin yolu nedir? - Resulullaha uymaktır. - İmanın esası? - Resulullahı sevmektir. Sonra buyurdu ki: - Şaşıyorum şu insanlara. Olur olmaz kişilere muhabbet besliyorlar da, Peygamber Efendimizi sevmeyi o kadar benimsemiyorlar. *** 'Babam Sultan'ı çekemiyenler vardı o devirde. Hem de devlet erkânından. Üstelik o yerin valisi de onlardandı. Ancaaak, O gece bir rüya gördü Ancak o gece bir rüya gördü vali. Şöyle ki, Sevgili Peygamberimiz teşrif edecekti o beldeye. Şehrin kapısına kadar gelmiş, içeri girmiyorlardı. Vali haber alıp, koştu heyecanla. - Buyurun ya Resulallah! Niçin girmiyorsunuz? Efendimiz bakmadı valinin yüzüne. - Bu beldenin sahibi gelsin. Vali hayretle sordu: - O kimdir yâ Resulallah? - "Babam Sultan"dır. O gelmedikçe şehre girmem. Koşup çağırdılar bu büyük velîyi. Efendimiz Onu görünce, iltifat etti. Birlikte şehre girdiler. Vali uyanır uyanmaz koştu dergaha. Babam Sultan onu görünce, manalı manalı baktı. - Ne o? Buraya gelmek için illa Resulullah'ın işareti mi lazımdı? Vali bir daha şaşırdı. Elini öpüp, talebesi olmakla şereflendi. Namaz, nefes almak gibidir Ahmet isminde bir talebesi sabah namazına uyanamamıştı bir gün. Kazasını kılmadan gitti dergaha. Hocasına görünmeden gizlendi bir direk arkasına. Hocası birkaç kişiyle sohbet ediyordu o sırada. O girince sohbeti kesip seslendi: - Ahmeet! Bir tek namazım kazaya kalacağına bin kere ölmeyi tercih ederim. Ertesi gün yanına çağırdı bu genci. - Ahmet, evladım! Söyle bakalım, insan nefes almadan yaşıyabilir mi? - Yaşıyamaz hocam. - Pekiii, bir bina temelsiz olur mu? - Olmaz hocam. Sevgiyle okşadı saçlarını. - İşte namaz da böyledir evladım. Namaz, nefes almak gibidir bu dinde. İslam binasının temeli gibidir. Namazsız müslümanlık düşünülemez.
.Yâ Rabbî yardım et!"
2004-06-18 01:00:00
Alaaddin Arabî Efendi Osmanlı devleti şeyhülislamlarındandır. 1495 senesinde İstanbul'da vefat etti. Bir grup talebesi, Hac için yola çıktılar bir gün. Lakin birinin hayvanı çok zayıf ve çelimsizdi. Nitekim bir müddet sonra yorulup yattı yere. Arkadaşları sordu: - Hayrola, neyi var bu hayvanın? - Bilmiyorum, yürümüyor. Ama siz beklemeyin. Ben size yetişirim. Onlar devam etti yola. O, uzunca bir zaman bekledi hayvanın başında. Ama hayvancağızın kalkacağı yoktu. Vakit de epey ilerlemişti. Delikanlı kafileye yetişemeyeceğim diye telaşlanıp açtı ellerini. - Ya Rabbi, bana yardım et! O anda hocası belirdi önünde. Onu görünce çok sevinip sarıldı ellerine. Mübarek, kaldırdı hayvanı yerden. Arkasını sıvazlayıp döndü o talebeye. - Haydi evladım, bin de yetiş kafileye. Sonra kayboldu gözden Sonra kayboldu gözden. Hayvan küheylan kesilmişti adeta. Birkaç adımda yetişti kafileye. Hatta geçti onları... *** Bu zatın iki talebesi iddiaya girdiler bir gün. Biri diyordu ki: - Dünya için de çalışmak lazım. Öteki itiraz ediyordu. - Hayır. Dünyayı terketmeli tamamen. Bir türlü anlaşamıyorlardı. Sonunda biri atıldı: - Madem öyle, gidip hocamıza soralım. Öbürü "Tamam" dedi. Kalkıp koştular dergaha. Onlar henüz bir şey demeden söze başladı mübarek. - Müslüman, hem dünyaya çalışır, hem de ahirete. Dünyanın kendisi değil, sevgisi zararlıdır çocuklar. Paranın yeri ceptir, cüzdandır, ama kalp değildir. Kalp, Allaha mahsustur - Paranın yeri neden kalp değildir hocam? - Çünkü kalp, yalnız Allaha mahsustur. Kalpte yalnız Onun sevgisi bulunmalı. - Dünya sevgisi kalbe girerse ne olur ki hocam? Mübarek şefkatle baktı o gençlere. - Sizin evinizde misafir odası var mı çocuklar? - Var hocam. - Peki, siz oraya çöp döker misiniz? - Hayır hocam, asla dökmeyiz. - İşte bir evde misafir odası neyse, vücutta da kalp öyledir. Oraya ancak Allah sevgisi yakışır, çer çöp değil. - Ya dünya sevgisi? - O çöplük gibidir. Kalbe dünya sevgisini koymak, misafir odasına çöp bidonunu devirmeye benzer. Şimdi anladınız mı? - Anladık hocam.
.Oniki yamalı hırka!
2004-06-19 01:00:00
Hz. Ömer devrinde, çok memleket fethedilmiş, sayısız ganimetler alınmış, ama Hz. Ömer'in yaşayışı hiç değişmemişti. Eskisi gibi arpa ekmeği yer, yamalı elbise giyerdi. Kızı Hz. Hafsa, o haşmetli günlerde babasını ziyarete geldi bir gün. Ancak babasının hırkası dikkatini çekmişti. Hayret ve şaşkınlıkla baktı babasına. - Babacığım! - Buyur kızım. - Hırkanız babacığım. - Ne varmış hırkamda? - Çok eski, üstelik yamadan görünmüyor. - Olsun kızım. Ne var bunda? - Ama baba! Halife, sevgiyle baktı ona. - Ey kızım, sen Resulullahın zevcesiydin. Söyle bana, O böyle şeylere kıymet verir miydi? - Vermezdi babacığım. Nasıl ayrılayım Onun izinden? - Bak kızım. Efendimiz, vefatına yakın çağırdı bir gün beni. Gidip oturdum huzurunda. Bana buyurdular ki: - Yâ Ömer! Mahşerde benim yanımda olmak ister misin? - Çok isterim yâ Resulallah. - Öyleyse şu yaşayışını hiç değiştirme. Bunu anlattıktan sonra döndü kızına: - Şimdi söyle bana. Resulullahın bana vasiyyeti böyleyken, değiştirebilir miyim o eski yaşayışımı? Hz. Hafsa, mahcup bir eda ile mırıldandı. - Haklısınız babacığım. Özür dilerim *** Yine bir gün Hz. Ömer'in sırtında, hurma lifinden, üzerinde on yaması olan bir hırka vardı. Eshap bunu farkettiyse de bir şey söylemeye çekindiler. Ama biri cesarete geldi. Bir şey arzedebilir miyim? - Yâ Emîr-el mü'minîn! İzninizle bir şey arzetmek istiyorum. - Buyur kardeşim, söyle. - Siz bugün devlet başkanısınız değil mi? - Evet, doğru. - Hırkanız çok eskimiş. Hani diyorum ki, bunu çıkarıp devlet başkanına yakışan yeni bir hırka alsanız. Halîfe, çok üzüldü bu sözden. Huzuru kaçtı. Hatta celallendi. Döndü o sahabîye. - Cenab-ı Hak bize "İslâm"ı nasib etmedi mi? - Etti elhamdülillah. - İslamdan daha büyük bir nimet var mı bugün? - Yok elbette. - Peki söyle bana, bu büyük nimet yanında, eski hırka giymemizin var mı bir kıymeti? O sahabî mahcubiyetle başını yere indirdi. - Çok haklısınız, özür dilerim.
.Kuş, köpek ve zehir!
2004-06-20 01:00:00
Bir gün Hz. Ömer "radıyalalhü anh" evinde otururuyordu ki, bir haberci geldi huzuruna. - Bizans'tan elçi geldi efendim. Buyurdu ki: - Peki, içeri alın hemen! Elçiyi odaya aldılar. Bizans İmparatoru, Hz. Ömer'e üç hediye göndermişti bu elçisiyle. Neler mi göndermiş? Bir kuş, bir köpek ve bir şişe zehir! Hz. Ömer önce kuşu gösterdi o elçiye. - Bu nedir? - Doğan kuşu efendim. - Peki, neye yarar? - Yaman avcıdır efendim. Pençesinden kurtulan olmadı bugüne kadar. Halife emretti adamlarına: - Çözün bağlarını, salın gitsin! Emri yerine getirdiler Çözüp saldılar o kuşu. Sonra köpeği gösterdi. - Bu nedir? - Cins bir tazı köpeği efendim. - Bu ne işe yarar? - O da yaman avcıdır efendim. Elinden kurtulan olmadı bugüne dek. Emretti yine: - Çözün zincirini, salın gitsin! Çözüp saldılar onu da. Sıra zehire gelmişti. - Şu şişede ne var? - Zehir var efendim. - O ne işe yarar? - Zerresi bir insanı öldürür efendim. Teb'anızdan bir düşmanınız varsa, bunun sayesinde kurtulursunuz ondan. - Peki, ver bakayım onu. Hürmetle uzattı şişeyi Elçi kalkıp hürmetle uzattı o şişeyi. - Buyurun efendim. Halife o zehir şişesini alıp sordu elçiye. - Bunun zerresi, bir insanı öldürür dedin değil mi? - Evet efendim. - Düşmanlarıma karşı tavsiye ediyorsun. - Evet. - Bak elçi, teb'amdan bana düşman kimse yoktur. Ama benim bir tek ve çok tehlikeli bir düşmanım var ki, bizzat içimdedir. Elçi şaşırmıştı. - Anlamadım. Kimdir o düşmanınız efendim? - Kendi nefsim. Sonra o zehir şişesini ağzına dayadı ve "Besmele" okuyarak içti tamamını. Elçi mi? Gördüğü manzaradan dehşete kapılıp titremeye başladı. Ve bayılıp düştü yere. Ayılınca, sağ salim gördü Halifeyi. Kafası karışmış, kalbi değişmişti. Kapandı Halifenin nurlu ayaklarına. Doğrulurken "Kelime-i şehâdet"i okuyordu.
.Beni kır, onu kırma!"
2004-06-21 01:00:00
Şeyh Edebali "rahmetullahi aleyh", Osmanlı devletinin kuruluşuna manevi destek veren bir büyük zat... Kabr-i şerifi, Bilecik merkezde, bir vadinin içerisindedir. Bu zat büyük İslam âlimi ve gönül ehli bir Allah dostudur. 120 yaşında Bilecik'te vefat etti. Ertuğrul Gazi'nin, oğlu Osman Gazi'ye vasiyyeti şöyledir: - Ey oğul! Beni kır, ama Şeyh Edebali'yi kırma. Bana karşı gel, ona asla. O, bizim boyumuzun ışığıdır... Ertuğrul Gazi, bir gece, ulemadan birine misafir olmuştu. Yatma vakti gelince ev sahibi, "Hayırlı geceler!" deyip çıktı odadan. Kıble duvarında işlemeli bir kılıf içinde "Kur'an-ı kerim" asılıydı. Allah kelamına olan aşırı saygısından, o geceyi diz üstü oturarak geçirdi. Hiç uyumadı. Ancak sabaha karşı içi geçti bir ara. Bir rüya gördü Rüyasında şöyle dendi kendisine. - Ey Ertuğrul! Sen benim kelamıma hürmet ettin. Ben de senin evladına bir ulu devlet ihsan ederim ki, kıyamete kadar devam eder yeryüzünde. *** Şeyh Edebali hazretleri Eskişehir yakınlarında, "İtburnu" denen bir köye yerleşti. Burada yaptırdığı mütevazı dergahında ilim öğretip, feyz saçtı taliplere. İnsanlar akın akın koştular bu ilim yuvasına. Çaresiz kalanlar, suallerine cevap, dertlerine çare buluyordu bu ocakta. Dünya sultanları bile hürmetle gelir, istifade ederlerdi bu ahiret sultanından. Nitekim Osman Gazi de müdavimi olmuştu bu kutlu dergahın. O günlerde bir rüya gördü Osman Bey. Çok manalı bir rüya Edebali hazretlerinin göğsünden bir nur çıkıp kendi göğsüne girdi. Sonra o nurun girdiği yerden bir ulu ağaç çıkıp, dört bir yana dal budak saldı. Öyle ki, gölgesinde nice devletler kuruldu, nehirler aktı, şehirler inşa edildi. Uyanınca dergaha koştu hemen. Rüyayı hocasına anlatıp tabirini istedi. Şeyh Edebali buyurdu ki: - Oğul, öyle görünüyor ki, babandan sonra Bey sen olacaksın. Kızım "Mâl Hatun" hanımın olacak. Benden çıkıp sana giren nur, buna işarettir. Sizin asil ve temiz soyunuzdan nice padişahlar gelecek. Allahü teala nice insanın saadete avuşmasına, nicelerinin İslamla şereflenmesine senin neslini vesile kılacak. Rüyanın tabiri bu olsa gerektir. Sonra alnından öpüp, gözünün nuru kızını nikâh etti bu asil insana.
.Mümin nasıl olmalı?
2004-06-22 01:00:00
Dursun Fakih "rahmetullahi aleyh", Şeyh Edebali hazretlerinin mümtaz bir talebesi. Kabr-i şerifi, Bilecik'te, hocasının türbesi içindedir. Sevdiği bir genç sordu bu zata: - Hocam, mü'min nasıl olmalı, biraz anlatır mısınız? Buyurdu ki: - Evladım, mü'min o kişidir ki, Allah korkusundan benzi sararır. Mahşerde Rabbine vereceği hesabı düşünüp titrer. İşlediği günahlar sebebiyle uykusu kaçar. Bu yüzden mahzun ve boynu büküktür daima. - Başka hocam? - Mümin, günahı "Ateş" bilir. Kendi kusurlarını düşünmekten, göremez başkasının ayıp ve günahını. Ve şöyle bitirdi sözlerini: - Velhasıl o öyle bir kişidir ki evladım, elinden ve dilinden kimseye zarar gelmez onun. Onu sevmiyordu, ama... O devirde ilim ehli bir kişi vardı ki, sevmiyordu bu zatı. Bir gece, Resulullahı gördü rüyasında. Yanında Dursun Fakih hazretleri de vardı. Yaklaşıp elini öpmek istedi Efendimizin. Fakat o da ne? Resulullah başlarını çevirdiler ondan. Adam çok üzülüp Dursun Fakih hazretlerine sokuldu bu defa. Ağlayarak yalvardı ona: - Ne olur, birşeyler yapın da kabul etsinler beni. Büyük veli dayanamadı yine. Kalkıp gizlice bir şeyler arzetti Efendimize. Bunun üzerine kabul buyurdu onu Peygamberimiz. Mübarek ellerini öperken uyandı adam. Kan ter içindeydi. Sabah erkenden dergahta aldı soluğu. Büyük Velî, tebessümle baktı ona. - Mübarek olsun. O eli öpmek herkese nasib olmaz. Şaşkınlığı iki kat oldu Nefreti, hayranlığa dönüşmüştü. Sarıldı ellerine. Öptü, öptü ve yalvardı: - Size haksızlık etmişim. Ne olur affedin beni. *** Bir gün de Kur'an-ı kerim okuyordu ki, birden ağlamaya başladı mübarek. Sordular: - Efendim, niçin ağlarsınız? - Ne bileyim. Çok duygulandım da. - Nedir sizi böyle çok duygulandıran? Sesi titreyerek cevapladı: - Kardeşlerim, Allahü teala bizim gibi günahkârları kendisine muhatap kılıyor, daha ne olsun. Bizimle konuşuyor. "Ey müminler!" diye hitab ediyor bize. Bu ne büyük rütbe, düşünebiliyor musunuz? Mahşer gününde de, kâfirleri kendi hallerine bırakırken, bize hitab edecek. Orada da muhatab olacağız Rabbimizle. Bu ne şeref!
.Yılan bana zarar vermez"
2004-06-23 01:00:00
Molla Hattap Karahisârî "rahmetullahi aleyh", Bilecik toprağını nurlandıran bir Allah dostu. Uzak diyarlarda bir velî türbesine gitmiş ve gecelemişti orada. Ancak orası bir viranelik olup, koca koca yılanlar mekan tutmuştu o yeri. Üstelik zehirliydiler. Yöre halkı, bunu öğrenince telaşlandılar. Ellerini ovuşturup, yakınmaya başladılar. - Eyvah yazık oldu mübarek zata. - Evet, muhakkak zehirlenip ölmüştür. - Tüh, haberimiz olsaydı mani olurduk. Ve hemen kalkıp koştular o türbeye. Ancak sağ ve selametteydi mübarek. Onu hayatta görünce çok sevindiler. - Elhamdülillah, sizi hayatta bulduk hocam. Çok şükür, zehirlenmemişsiniz. - Neden zehirleneyim ki? - Burada zehirli yılanlar vardı da. Doğrusu çok korktuk sizin için. Bana bir şey yapmaz - Evet doğru. Sabaha kadar dolaşıp durdular etrafımda. - Peki, size zarar vermediler mi? - Hayır. Onlar bana zarar vermezler ki. Hayretle birbirlerine bakıştılar. - Anlamadık. Size neden zarar vermezler? - Çünkü ben hayatımda kimseye zarar vermedim ki, onlar da bana zarar versin. Unutmayın. Kim Allahtan korkarsa, Onun mahlukları da ondan korkar. Kim Allaha itaat ederse, mahluklar da ona itaat ederler. *** Bir genç de nasihat istemişti bu velîden. Sordu o gence: - Evladım, biri sana bir iyilikte bulunsa, karşılığında ne yaparsın? - Teşekkür ederim kendisine. - Neden teşekkür edersin? İyiliğe teşekkür edilir - Çünkü iyilik yaptı bana. İyiliğe teşekkür edilir elbette. Sevgiyle baktı gence. - Evladım, o kimse bir vasıtaydı. Sana o iyiliği yapan bir başkasıydı aslında. Genç şaşırdı. - Anlamadım, başkası mı dediniz? - Evet. Herkese, her türlü ihsanı yapan, her iyiliği gönderen, hakikatte biri vardır evladım. Genç iyice meraklandı. - O kimdir hocam? - Allahü teala. Her nimetin hakiki sahibi yalnız Allahü tealadır evladım. Asıl teşekkürü Ona yapmalısın. - Anladım hocam. Ama Ona nasıl teşekkür edebilirim ki? - Günah işlememekle. Onun emirlerine göre yaşarsan, şükretmiş olursun kendisine.
.Dört deve yükü buğday
2004-06-24 01:00:00
Bir gün Resulullah Efendimiz evinde oturuyordu ki, Hz. Osman'ın bir hizmetçisi geldi huzura. Hediye olarak dört deve yükü buğday getirmişti. Efendimiz sordular: - Nedir bunlar? - Efendimin hediyesidir yâ Resulallah. - Peki, selam söyle efendine. Resulullah, hizmetçinin yanında o buğdayın tamamını "Muhâcir"lere taksîm ettiler. Hizmetçi geri geldiğinde sordu Hz. Osman: - Resulullah ne yaptı buğdayları? - Tamamını muhacirlere dağıttı efendim. - Peki, dört deve yükü daha götür hemen! Hizmetçi "Başüstüne" dedi ve götürüp arzetti buğdayları. Resulullah teşekkür ettiler hizmetçiye. - Peki, efendine selam söyle. Resulullah, o buğdayları da "Ensâr"a dağıttı tamamen. Evine hiç ayırmadı Hizmetçi gelince Hz. Osman sordu yine: - Resulullah ne yaptı buğdayları? - Hepsini Ensar'a dağıttı efendim. - Pekâlâ, dört deve yükü daha götürüver! Hizmetçi "Başüstüne" deyip, emri yerine getirdi. Resulullah sordu: - Efendinin ne kadar buğdayı kaldı? - Hiç kalmadı yâ Resulallah. Allahın Sevgilisi o kadar duygulandılar ki, açtılar mübarek ellerini. - Yâ Rabbî! Kim bana bir iyilikte bulunduysa, az çok karşılığını verdim. Lâkin aciz kaldım Osmân'ın ihsânlarından. O anda Cibril-i emin gelip arzetti: - Yâ Resulallah! Cenab-ı Hak, "Biz Osman'dan razı olduk ve onu ahiret hesabından muaf kıldık" buyuruyor. Sana havale ettim Bir gün de yedi tabağı silme "Altın"la doldurup verdi yedi hizmetçisinin ellerine. - Bunları Resûlullaha götürünüz! Hizmetçiler "Başüstüne" diyerek götürüp arzettiler. Resulullah çok memnun oldu. - Peki, efendinize selam söyleyin! Ama ayrılıp gitmiyordu hizmetçiler. Efendimiz sordu: - Başka bir şey mi var? Arzettiler ki: - Yâ Resulallah! Efendimiz, bizleri de tabaklarla birlikte hediye etti size. O Server o kadar memnun oldular ki, açtılar ellerini. - Yâ ilâhî! Osman'ı sana havale ediyorum. Yine Cibril-i emin gelip arzeyledi ki: - Yâ Resulallah! Rabbimiz Osman'a selam ediyor. "Huld" ve "Naîm" cennetlerini ona ihsan ettiğini bildiriyor.
."Bire yediyüz ha!"
2004-06-25 01:00:00
Medine'de müthiş bir kıtlık olmuştu bir sene. Eshap mutazarrır olmuştu bu kıtlıktan. Ancak Hazret-i Osman büyük kervanlarla buğday ticareti yapıyordu o aralar. Herkesin açlıktan kırıldığı bir zamanda onun "Buğday kervanı" girdi şehre. Tam "Yüz deve" vardı kervanda. Haber alan koştu hemen. - Sağol yâ Osman! Buğday da tam zamanında geldi. - Evet kardeşlerim, elhamdülillah. - Eee.. şey, ölçeğine yedi dirhem versek, ne dersin? - Hayır, bu fiyata satamam. Eshap hiç böyle bir cevap beklemiyorlardı ondan. Fena halde şaşırdılar. - Ne.. neden yâ Osman? - Daha fazla veren var çünkü. Ona çok kırıldık Ne kadar ısrar ettilerse de bir türlü razı edemediler. Mahzun halde ayrılıp Hz. Ebu Bekr'e geldiler. O, bunları üzgün görünce sordu: - Siz bir şeye üzülmüşsünüz. - Evet, Osman bin Affan'ın yanından geliyoruz. Ona çok kırıldık. - Hayrola, ne oldu? - Biliyorsunuz bugün onun buğday kervanı geldi. Ölçeğine yedi dirhem verdik, razı olmadı. Ne kadar ısrar ettiysek de "Hayır" diyor. - Nedenmiş o? - Bizden fazla veren varmış. Şu kıtlıkta bize böyle davranması yakışır mı? Hz. Ebu Bekr nasihat etti onlara: Başka maksadı vardır - Osman'a su-i zan etmeyin. Başka maksadı vardır onun. - Ne maksadı olacak yâ Ebâ Bekr? - Pekâlâ, gelin birlikte gidelim. Hakikatı anlarız elbet. Ve gittiler. Hz. Ebu Bekir girdi söze. - Yâ Osman! Eshap sana kırılmış. - Neden kırılmışlar? - Buğdayın ölçeğine yedi dirhem vermişler, satmamışsın. - Evet satmadım. Daha fazla veren var çünkü. - Kim, ne kadar veriyor? - Yâ Ebâ Bekr! Onlar "Bire yedi" verdiler. Halbuki Cenab-ı Hak "Bire yediyüz" veriyor. Nasıl kabul edeyim o fiyatı? Böyle deyip, çağırdı hizmetçisini. - Bu gelen buğdayın tamamını bedava dağıtın! Develeri de kesip, etlerini taksim edin fukaraya! - Başüstüne. Hz. Ebu Bekir kalkıp alnından öptü bu cömert arkadaşının. Eshap huzur içinde ayrıldılar yanından
.Dağlar ile taşlar ile...
2004-06-26 01:00:00
Kumral Abdal, Bilecik'in Bozüyük ilçesini nurlandıran bir Osmanlı akıncısıdır. Bozüyük'ten Kandilli köyüne giderken solda kalıyor türbesi. Bir gün aldı çıkınını, çıktı sahraya. Sevenlerinden biri de gizlice takib ediyordu arkasından. Mübarek, bir dağın eteğine varıp, açtı çıkınını. Kuru ekmeği suya banıp yedi. Sonra zikre başladı: Allah! Allah! Allah! Fakat o da ne? Dağ taş iştirak ediyordu bu zikre. Ağaçlar ve vahşi hayvanlar da katılınca, yer gök, "Allah! Allah!" diye inledi bir zaman... *** Bir Ramazan ayında Konya'ya gitmişti. Konyalılar ona iftarlık yemek getirdiler. Ancak kendi yemedi. Verip doyurdu bir fakirin karnını. Kendisi yemiyordu Ertesi gün yine getirdiler. Onu da verdi bir fakire. Nihayet onuncu gün gelip rica ettiler: - Hocam! Lütfen bugün getireceğimiz yemeği siz yiyin artık. - "Pekâlâ" buyurdu, "Etli ve yağlı olsun öyleyse". Sevinip getirdiler istediği yemeği. Tam iftar edecekti ki, çalındı kapısı. Açtığında bir fakir vardı kapıda. Yalvarıyordu. - Çok açım. Allah için biraz yemek. Yemeği olduğu gibi verdi fakire. Kendisi su ile iftar etti yine. *** Bir gün "Şükür"den sordular bu zata. Buyurdu ki: - Kardeşlerim! Bütün insanlığın yaptığı kadar ibadetimiz olsa, yine de Rabbimizin ni'metlerine tam şükretmiş olamayız. Cennete girmek için bir gün de bir genç girdi huzuruna. - Hocam, Cennete girmenin en kestirme yolu nedir? - Emr-i maruf yapmaktır. Delikanlı ilk kez duyuyordu bu kelimeyi. - O nedir ki hocam? - Emr-i maruf, Allah'ın kullarına doğru yolu öğretmektir evladım. Yani insanlara islamiyeti anlatıp, ebedi saadete kavuşmalarına sebep olmaktır. - Bir şey daha sorabilir miyim hocam? - Tabii yavrum. - Su-i zan günah mıdır? - Elbette günahtır. - Peki, büyük günahlardan mıdır? - Tabii. Bir insanın hayatı boyunca kazandığı sevaplar terazinin bir kefesine, "Su-i zan" günahı da diğer kefeye konsa, bu kefe ağır gelir. Üstelik "Kul hakkı"na da girer ki, bu haktan kurtulmak çok zordur ahirette. Çaresi bulunmaz.
.Kandille kazanılan savaş
2004-06-27 01:00:00
"Kandilli Dede", Bilecik'in Bozüyük ilçesini nurlandıran bir Allah dostu. Vaktiyle bir savaş çıkmıştı o yörede. Bu mübarek, bir sürü geyiğin boynuzlarına yanan kandiller astırıp, bir gece vakti saldırdı düşmana. Karanlıkta, onları büyük bir ordu sanan düşman, telaşlanıp kaçmağa başladı. Ve savaş kazanıldı. İşte "Kandilli Dede" lakabı buradan geliyor. *** Enteresan halleri vardı mübareğin... Bir kerecik konuştuğu kimsenin kalp gözü açılırdı mesela. Bir gün, bir genç geldi kapısına. Çok günahlar işlemişse de pişman olup tövbe etmişti. Rica etti bu büyükten: - Ne olur, beni de kabul edin talebeliğe. Şöyle bir baktı gence. Halini düzelt, öyle gel! - Önce halini düzelt, sonra gel evladım! Gencin kalbi kırıldı. Mahzun halde geri döndü. Bir kuytuya çekilip başladı ağlamaya. - Ya Rabbî! Ben ne fena bir kulum ki, kabul edilmedim o kapıya. Halbuki ben, senin rızana kavuşmak istiyorum. O anda bir ilham geldi bu velîye: "Sen ne yaptın? Beni isteyen bir kulumu kovdun kapından!" Hatasını anlayıp koştu arkasından. Bulup, özür diledi. Ve şefkatle bakıp "Allah!" dedi bir kerecik. Sonra mı? O anda zikre başladı gencin kalbi. Allah! Allah! Allah! *** Bu zat, herkesin yardımına koşar, darda kalanların imdadına yetişirdi. Bir gün, genç bir komşusu geldi yanına. - Hocam, ne güzel, herkesin sıkıntısını gideriyorsunuz. Elimizden geldiğince... - Eh, elimizden geldiğince. - Merak ettim de hocam, insanları sıkıntıdan kurtarmak çok mu sevap? - Elbette evladım. Bir kimseyi bir dünya sıkıntısından kurtarmak, bütün cihanın nafile ibadetlerinden daha sevaptır. Hele ahiret sıkıntısından kurtarmanın ecri ne kadardır? Düşün artık. - Ahiret sıkıntısı mı? Ondan kurtarmak nasıl olur hocam? - Çok kolay. Birine, islamiyyetten bilmediği bir şeyi öğretirsin. Bir gencin eline, ehli sünneti anlatan bir kitap tutuşturursun. Bu kadar basit. - Basit ama sevabı çok diyorsunuz. - Evet, hem de pek çok. - Neden ki hocam? - Çünkü "Emr-i maruf"tur bu. Peygamberlerin vazifesidir. Sevabının miktarını ancak Allahü teala bilir.
.Kızmak değil acımak zamanı"
2004-06-28 01:00:00
Bayraktar Dede, Bozüyük toprağını nurlandıran bir Hak dostu. Bir gün, talebeden birini alıp gitti kabristana. Bir mezarın yanından geçiyordu ki durdu birden. Kederlenmişti. Talebesi farketti bunu. - Hocam, neyiniz var? - Burada bir tanıdığım yatıyor da. - Peki ama neden hüzünlendiniz birden? - Azab içinde zavallı. Bizden yardım istiyor. Haydi okuyalım ruhuna. Ve oturup okudular. Az sonra yüzü güldü mübareğin. Genç farkedip sordu yine: - Hocam, görüyorum ki neşelendiniz. - Elhamdülillah, mevtanın azabı kaldırıldı, Cennet bahçesi oldu mezarı. - Nasıl oldu bu hocam? Kelime-i Tevhid hürmetine - Daha önce okuduğum yetmişbin "Kelime-i tevhid" vardı. Onu hediye ettim ruhuna. Elhamdülillah, imanı varmış ki gösterdi tesirini. *** Bir gün de sohbet ediyordu ki, "Günah ateştir" buyurdu. Biri sordu talebeden: - Hocam, "Günah ateştir" buyurdunuz. Bu ne demek? Mübarek döndü o talebeye. - Cehennemde ateş yoktur evladım. - Nasıl olur hocam? O zaman nasıl yanacak insanlar? İzah etti mübarek: - Herkes ateşini dünyadan götürür evladım. İşlenen günahlar, -eğer tövbe edilmemişse- orada "Ateş"e çevrilip sahiplerini yakacak. - Anladım hocam. Cehennem ateşi çok şiddetli değil mi? Kıvılcımı dünyayı yakar - Elbette. Onun bir kıvılcımı, bütün bu dünyayı yakar, yok eder. Büyük velî, döndü sonra talebelere: - Siz bir hayvanın ateşte yandığın görseniz ne yaparsınız çocuklar? - Hemen kurtarırız hocam. - Peki bu yanan, bir "akrep" veya "yılan" olsa da, yine kurtarır mısınız? - Tabii hocam, farketmez ki. Onlar da can taşıyor neticede. Buyurdu ki. - İşte bütün Peygamberler bunun için uğraştı çocuklar. Kimse yanmasın diye. Cehennem ateşine bir an bile dayanılmazken kâfirler sonsuz yanacak orada. Onun için kızmak değil, acımak zamanıdır bugün. Herkese acımak lâzım. - Kâfirlere de mi hocam? - Evet, herkese.
.Bir insan azmanı!
2004-06-29 01:00:00
Kâfirlerin içinde iri yarı, çok kuvvetli bir cengâver vardı. "Amr bin Abdud". Tam bir insan azmanı. Karşısına çıkacak kimse yoktu o devirde. Bir savaşta o varsa, mutlak galip gelirdi o taraf. İşte bu Amr, küffarla birlikte Hendek harbine gelmiş, dövüşmek için er istemişti müslümanlardan. Efendimiz, Hazreti Ali'yi çağırdılar. - Yâ Ali, çık şu Amr'ın karşısına! Allah yardımcın olsun. Hz Ali "Başüstüne" deyip ilerledi ve yiğitçe dikildi kâfirin karşısına. - Yâ Amr! Senin bir sözün varmış Kureyş'e. Amr homurdandı: - Neymiş o sözüm? - Kureyş'ten kim bir şey isterse benden, muhakkak birini yaparım demişsin, doğru mu? Öyle bir söz vermiştim - Evet, öyle bir söz vermiştim vaktiyle. - Bilirsin, ben de Kureyş'tenim. Benim de senden iki isteğim var şimdi. - Söyle bakalım, neymiş onlar? - Birincisi, îmân et de kurtar şu vücudunu sonsuz Cehennemden! Amr yüzünü buruşturdu. - Geç bunu yâ Ali, öbür isteğini söyle! - Öyleyse sen bu cengi bırak ve Mekke'ye dön geri! Amr dişlerinin arasından fısıldadı: - Giderim, ama bir şartla. - Nedir şartın? - Ebu Bekr'in, Ömer'in ve Osman'ın başlarını kesip de öyle geri dönerim. Şâh-ı merdân gök gürler gibi gürledi: - Ey ahmak! Ben izin verir miyim ki kılına dokunasın onların? Amr beklemiyordu bunu bu söz fena kızdırdı Amr'ı. - Yâ Ali! Lafına dikkat et. Genç olmasaydın şu anda öldürürdüm seni. Allahın Arslanı, arslanlar gibi kükredi: - Ama ben, seni öldürürüm. Resulullahın duası var bende. Amr'ın kan sıçradı beynine. Zira beklemiyordu bunu ondan. Attan inip şiddetle savurdu kılıcını. Hz. Ali, kalkanıyla kurtuldu bu korkunç darbeden. Ama parçalandı çelik kalkan. Hamle sırası ona gelmişti. Bir anda kaldırdı "Zülfikâr"ı. Havada hızla döndürüp şiddetle çaldı Amr'ın boynuna. Sanki şimşek çakmıştı. Kâfirin miğferli başı bir yana uçarken, oluk gibi kan fışkırıyordu devrilen iri vücudundan. "Tekbir" sesleri sardı dört bir yanı. Netice mi? Selameti kaçmakta buldu kâfirler.
.Fethetmeden dönme!"
2004-06-30 01:00:00
Hayber gazasında, Resulullah Efendimiz sancağı Hazreti Ali'ye teslim edip buyurdu ki: - Yâ Ali! Hayber'i fethetmeden dönme geri! - Başüstüne yâ Resulallah. Ve yürüyüp, dikti sancağını Hayber Kalesi önüne. "Hâris" adlı bir bahadır çıktı hisardan. Er istedi meydana. Allahın Arslanı, arslan misali gidip dikildi karşısına. Birbirlerine girdiler. Bir ara Zülfikâr şimşek gibi kalktı ve indi aynı hızla. Haris, kanlar içinde yere serildi. Tekbîr sedâları yükseldi o anda. Haris'in kardeşi "Merhab", bunu görüp dolu dizgin girdi meydana. İki zırh giymiş, iki kılıç kuşanmıştı. Kibirle seslendi Murtazâ'ya: - Bana "Merhab" derler! İntikâmım korkunç olacak! Şâh-ı merdan arslan gibi kükredi: - Bana da "Haydar" derler. Ölümün benim elimden olacak! Haydar "Arslan" demektir O, "Haydar" lafını duyunca korku girdi kalbine. Niye mi? Çünkü Haydar, "Arslan" demekti ve o gece bir arslan görmüştü rüyasında. Korkunç arslan, saldırıp öldürmüştü kendisini. "O arslan bu olmasın" dedi kendi kendine. Morali bozuldu. Kendini toplayıp bir hamle yaptıysa da boşa çıktı. Sıra Hz. Alî'ye gelmişti. Zülfikâr'ı kaldırıp kuvvetli bir nârâ attı: - Yâ Allaaah! Ve kaldırdığı kılıcı şiddetle çaldı kâfire. Vücudu yukardan aşağı ikiye bölünmüştü Merhab'ın. Kâğıt gibi yırtılmıştı kalkanı. "Tekbîr" sedâları sardı dört bir yanı. Düşman askeri kaçıyor, mücahitler kovalıyordu. O arada kalkanı düştü Hz. Ali'nin. Eğilip almaya vakti yoktu. Kale kapısı ilişti gözüne Bir göz attı etrafına. Hayber Kalesinin koca demir kapısı ilişti gözüne. Halkalarından tutup kuvvetle sarstı ağır demir kapıyı. Sonra mı? O artık kapı değil, bir "Kalkan"dı Murtaza'nın elinde. Bir eliyle onu tutuyor, öbürüyle kılıç çalıyordu düşmana. Bu manzara dehşete düşürdü kâfirleri. Mecburen "eman" dileyip teslim oldular. Hayber fethedilmişti. Efendimiz gözlerinden öptü Murtaza'nın. - Yâ Alî, Allah ve peygamberi senden razı oldular. Allahın Arslanı ağlıyordu. Sordu Efendimiz: - Yâ Ali! Niçin ağlıyorsun? - Sevincimden yâ Resulallah. Buyurdular ki: - Ne kadar sevinsen azdır yâ Ali. Zira cümle melekler de razıdır senden.
.Vesikaya gerek yok!.."
2004-07-01 01:00:00
"Şeyh İbrahim Efendi", Balıkesir velilerindendir. Bir gün, seyyitler hakkında bilgi istedi gencin biri. Ona buyurdu ki: - Sana seyyitlerle ilgili bir menkıbe anlatayım mı? - Çok sevinirim hocam. - Pekâlâ, dinle öyleyse. Vaktiyle Belh padişahının huzuruna bir hanım gelip dert yanmış: - Efendim ben seyyideyim. Fakir ve muhtacım. Biraz yardım istiyecektim sizden. - Seyyide olduğuna dair vesikan var mı? - Yok efendim. - Öyleyse yardım da yok, başka kapıya. Kadıncağız melul mahzun ayrılmış oradan. Ama çok incinmiş tabii. Sonra zengin bir mecusiye gidip söylemiş derdini. Mecusi, haline bakıp acımış kadına. - Hay hay. Mademki Peygamber evladısın, feda olsun. Efendimizi görmüş rüyada Ve bir ev, hizmetçi ve bol yiyecek vermiş. O gece Belh padişahı Efendimizi görmüş rüyada. Cennet gibi bir yer, yeşillikler içinde uzanan köşkler ve kalabalık insanlar. Merak edip sormuş: - Bunlar nedir yâ Resulallah? - Bu gördüklerin müslümanlar. Bu köşkler de onlara ait. - Ben de müslümanım yâ Resulallah, benim köşküm hangisi? Efendimiz sormuşlar: - Müslüman olduğuna vesikan var mı? Cevap veremeden uyanmış padişah. Derhal adamlarını çağırıp emir vermiş: - Dün gelen o hanımı çabuk bulup getirin bana! Adamlar her yeri arayıp, sonunda o mecusinin evinde bulmuşlar. Padişah bizzat gidip rica etmiş mecusiye: - O hanımı bana verir misin. - Hayır, veremem. - Bin altın vereyim sana. - Yüzbin altın versen de vermem yine. - Neden? Saadetime sebep oldu - Çünkü bu hanım, benim sonsuz saadetime sebep oldu. - Nasıl yani? - Dün bana gelip yardım istedi. Bütün ihtiyacını temin ettim. O anda kalbim değişti ve müslüman oldum. Bu gece de Efendimizi gördüm rüyada. Cennet gibi bir yer, yeşillikler arasında uzanan köşkler, kalabalık insanlar. Merak edip sordum: - Yâ Resulallah bu köşkler kimlere ait? - Şu gördüğün müslümanlara. - Ben de müslüman oldum yâ Resulallah. Sözün burasında padişah atıldı hemen: - Vesika sordular mı? - Hayır, "Sana vesikaya gerek yok. Şu köşk de senin" buyurdular. Belh padişahı anlamıştı hatasını. Ama iş işten geçmişti tabii.
.Hafızam çok zayıf"
2004-07-02 01:00:00
Ahmet Eğribozî "rahmetullahi aleyh", 19'uncu yüzyılda İzmir'de yaşadı, İzmir'de vefat etti. Kabr-i şerifi oradadır. Ahmet isminde çok sevdiği bir talebesi vardı bu zatın. Devamlı yanında bulunur, her türlü hizmetini severek yapardı. Bir gün abdest suyunu döküyordu ki, hocası muhabbetle baktı bu gence. - Ahmet evladım! - Buyurun hocam. - Bir arzun, isteğin var mı? - Hayır hocam, sağlığınız. Tekrar baktı sevgiyle. - Çekinme evladım. Bir arzun varsa söyle ki, dua edeyim. O zaman arzetti genç talebe: - Hocam, ben hafız olmak istiyorum. Ama hafızam çok zayıf, ezberleyemiyorum bir türlü. Büyük veli kalktı ve mübarek elleriyle sıvazladı gencin göğsünü. Ve yalvardı Allaha Sonra açtı ellerini, yalvardı: - Ya Rabbî! Kendi kelamını, akıt şu günahsızın göğsüne. Tez zamanda hafız olsun! Ve ekledi: - Vâkıf eyle manasına dahi! Duası anında kabul oldu ve çok kısa bir sürede hafız oldu genç talebe. Sakın şaşırmayın. Günahsız ağızdan çıkan dua kabul olur elbet. Hele ki dua eden, bir Allah dostu olursa. Genç, görmüştü hizmetlerinin mükâfatını. *** Yine içkiye müptela bir genç vardı o devirde. Bırakmak istiyor, ama bir türlü bırakamıyordu bu mereti. Üzgün ve çaresizdi bu yüzden. Açtı ellerini bir gün, yalvardı hulus-i kalple: - Ya Rabbi! Kurtar beni bu illetten! Ve uyudu. Rüyasında bir ses duydu: Sen o velîye git! - Sen Ahmet Eğribozî hazretlerine git. Senin işin o kapıda hallolur! Uyanıp koştu o dergaha. Rüyasını anlatıp dua istiyecekti ki, buna lüzum kalmadı. Büyük veli, sevgiyle baktı gence. - Evladım! Bırak artık şu içkiyi. İçme bir daha! Olur mu? Genç hürmetle eğildi. - Peki efendim! Başüstüne - Söz mü? - Söz Ve elini öpüp ayrıldı huzurundan. Netice mi? Dönerken, içkiye karşı inanılmaz bir nefret duyuyordu kalbinde. Öyle ki, istese de içemezdi artık. Tiksiniyordu çünkü. Bir tek söz, halletmişti işini. Ne demiş büyükler: - Evliyanın sözünde Rabbanî tesir vardır. İşte isbatı.
.Evlenmek istemiyor musun?
2004-07-03 01:00:00
Koç Tâceddin Baba, Söğüt toprağını nurlandıran bir Allah dostu. Kabr-i şerifi, Söğüt'ün Ortaca köyündedir. Talebesinden biri, sabah dergaha giderken şöyle düşünmüştü: "Ben en iyisi evlenmiyeyim. Yalnız başıma daha çok ibadet yapar, daha yakın olurum Allah'a". Bu düşünce içinde gelip oturdu hocasının meclisinde. O girince, hocası sohbeti kesip, döndü ona. - Sen evlenmek istemiyor musun oğlum? Genç şaşırdı birden. - E e, evet hocam, evlenmeyi düşünmüyorum. - Neden evladım? - Evlenirsem kalbim dünyaya meyl eder diye korkuyorum efendim. Mübarek zat, muhabbetle baktı gence. - Yanlış düşünüyorsun. Genç şaşırdı. - Öyle mi hocam? - Evet. Evlenmek Peygamber Efendimizin sünnetidir evladım. Bekar kalmak yoktur bizim dinimizde. Efendimiz, ümmetinin çokluğu ile iftihar edecektir mahşer günü. Vaz geç bu fikirden. - Başüstüne hocam. - Hem evlenmek, dünyaya bağlanmak değildir ki. Asıl marifet, evlenip, çoluk çocuk sahibi olup da, kalbini onlara bağlamamaktır. *** Yine bir talebesi, odasında otururken, Ahmet adındaki bir arkadaşı hakkında su-i zanda bulunmuştu. Kendi kendine, "Niçin böyle yapıyor?" "Ayıp değil mi?" "Yazıklar olsun ona". gibi şeyler söyleniyordu ki, kapısı çalındı birden. Heyecanlandı Açtığında hocasını gördü eşikte. - Buyurun hocam. Safa geldiniz. Mübarek girdi içeri. Üzüntülü bir çehreyle baktı o talebeye. - Su-i zan haramdır evladım. Vazgeç bundan! Genç şaşırmıştı. - Peki hocam. - Üstelik kul hakkına girer bu günah. Helallaşmazsan işin zordur ahirette. Kalkamazsın altından. Ve ayrılıp gitti. O çıkınca, delikanlı hemen koştu o arkadaşına. Nefes nefeseydi. - Ahmetciğim, hakkını helal et. - Hayrola ne oldu ki? Diyemedi kendisine su-i zanda bulunduğunu. - Şeyy, yok canım, bir şey olmadı. Hani hocamız "Sık sık helallaşın" buyuruyor ya. Onun için hani. - İyi iyi. helal ettim. Sen de helal et ama. - Tamam, helal ettim. Ohh. Kuş gibi hafiflemişti. Huzur içinde döndü evine.
.Arslanlar saldırınca...
2004-07-04 01:00:00
Abdürrezzak Ali Efendi "rahmetullahi aleyh", Anadolu evliyasından. 1842'de Erzurum'da doğdu. Türbesi, Adana'nın İsmailiye köyündedir. Talebesinden biri uzun bir sefere çıkacaktı. Bir gün önce geldi bu zatın huzuruna. - Hocam, sefere çıkıyorum. Duanızı almaya geldim. Mübarek, elini koydu gencin omuzuna. - Selametle git evladım. Yolda bir sıkıntıyla karşılaşırsan bizi hatırla. - Başüstüne hocam. Ertesi gün yola çıktı. Bir müddet gitmişti ki, ıssız bir yerde vahşi hayvanlar çıktı önüne. Ne bir ağaç vardı etrafta, ne de bir çukur. Çaresizdi. O ara hocasını hatırladı birden. "Bir sıkıntıya düşersen, beni hatırla" buyurmuştu ya. Açtı ellerini. İçten bir dua etti. - Ya Rabbî! Hocamı imdada gönder bana! Ellerini yüzüne sürmeden hocası belirdi önünde. Gayet heybetliydi. Arslanlar tam saldırıyordu ki, bu Allah adamını görünce büktüler boyunlarını. Ve sessizce uzaklaştılar oradan. Adeta birer suçlu gibi. Yolcu kurtulmuştu. Hocasına teşekkür etmek istedi. Ama göremedi onu bir daha. Kaybolmuştu gözden. Kendi kendine söylendi: "Şükürler olsun yâ Rabbî! Hocamın sayesinde kurtardın beni o vahşilerden". Sefer dönüşü hocasını görmeye gitti. Elini öpüp oturdu karşısına. Tam bu hadiseden bahsedecekti ki, hocası mani oldu. - Sus! Unut o meseleyi. Namaz, dinin direğidir Bir genç de nasihat istemişti bu zattan. Buyurdu ki: - Namaza çok ehemmiyet ver evladım. - Namaz çok mu mühim hocam? - Elbette, namazını dosdoğru kılan dinini doğrultmuş, kılmayan ise yıkmış olur. Unutma, "Müslüman" demek, "Namaz" demektir. - Ben bazan kılamıyorum hocam. - Neden? - Ne bileyim, işe güce dalıyoruz. O arada geçiyor namaz. - Olmaaz, çok yanlış. Mutlaka kılmalısın namazını. - Peki hocam, namazı kazaya bırakmak için hiç özür yok mudur? - Var elbette. - Nedir onlar? - Sadece uyku ve unutmak. - Başka? - Başka özür yoktur. Genç anlamıştı meseleyi. Söz verdi kendi kendine: "Bir daha namazımı kazaya bırakmıyacağım". Ve tuttu bu sözünü. Bir vaktini bırakmadı kazaya.
.Hastalıkta şifa vardır
2004-07-05 01:00:00
Ahmet Siyahî "rahmetullahi aleyh", Kastamonu velilerindendir. 1874'te, doksanbeş yaşlarında vefat etti. Bu zatın sevdiği bir komşusu vardı. Bu kişi hastalandı bir gün. Büyük Velî ziyaretine gitti bir akşam, hal hatır sordu: - Geçmiş olsun komşu, nasıl oldun? - Çok şükür hocam, belim ağrıyor biraz. Mübarek teselli etti kendisini. - Allah şifa versin. İnşallah kısa zamanda iyileşirsin. Ama bilesin ki hastalıkta şifa vardır. Adam şaşırdı birdenı. - Anlıyamadım hocam, ne dediniz? - Hastalıkta şifa vardır dedim. - Hastalıkta şifa mı vardır? Nasıl yani? Doğrusu yine bir şey anlamadım. - Bak komşu, insan hasta olunca, ne kadar aciz, ne kadar zavallı olduğunu iyi anlıyor, değil mi? Kalben tasdik etti - Evet, aynen öyle hocam. - Hatta bazan ne kadar çaresiz olduğunu görüyor. - Evet hocam. - Ayrıca hasta olan kimse ölümü hatırlıyor. Günahlardan kesiliyor. Allaha daha bir yakın hissediyor kendini. En azından şifa vermesi için durmadan yalvarıyor Rabbine, değil mi?. - Doğru hocam. - "Kulluk" da budur zaten. İnsanın, Rabbine karşı kendini aciz görmesidir. Bu da kalp için şifadır işte. Manevi şifa yani. - Şimdi anladım hocam. *** Talebesinden biri geldi bir gün bu zata. - Hocam, bana, çok sevap kazandıracak bir ibadet söyler misiniz. Mübarek, sevgiyle baktı gence. - Çok sevap kazanmak istiyorsan, insanların sıkıntılarını gider evladım. Rahatlat onları. Kafasına pek yatmadı Genç böyle bir cevap beklemiyordu. Herhalde meramımı anlatamadım diye düşünerek tekrar arzetti: - Hocam, ben çok sevap kazandıracak bir ibadet sormuştum. Hani namaz kılmak gibi, oruç veya zikir gibi falan. Büyük Velî tebessüm etti: - Anladım evladım. Sen çok sevap kazanmak istemiyor musun? - Evet hocam, istiyorum. - Öyleyse insanların dertlerine deva ol, kalplerine ferahlık ver, ihtiyaçlarını gider, sevindir onları. Ve şöyle bitirdi sözlerini: - Bak evladım, bir müslümanın bir ihtiyacını görmen, bir sıkıntısını gidermen, veya herhangi bir şekilde onları sevindirmen, bin sene nafile ibadet etmenden daha sevaptır. Şimdi anladın mı? - Anladım hocam.
.AbdülmutMüthiş kuraklık
2004-07-07 01:00:00
Abdülmuttalip vefat ettiğinde, Sevgili Efendimiz sekiz yaşındaydı henüz. Dedesi vefat edince, amcası Ebu Talib'in evinde kalmaya başladı. Onun teşrifiyle gözle görülür şekilde bir bereket gelmişti o eve. Ancaaak, Ancak Mekkede müthiş bir kuraklık hüküm sürüyordu o günlerde. Dereler kurumuş, tarlalar sararmış, toprak yer yer çatlamıştı. Bir damla suya hasretti yeryüzü. Mekke halkı ne yapacağını şaşırmış halde bir yerde toplandılar. Bu kıtlığa bir çare bulunmalıydı. Herkes bir şey söylüyor, her kafadan bir ses çıkıyordu. - Lat putuna gidip halimizi arzedelim! - Hayır, Uzza'ya gidelim! - Hayır hayır, Menat'ın önünde diz çökelim! Aralarında gün görmüş bir ihtiyar vardı. Bu konuşulanları dinledikten sonra kalktı ayağa. Ey Kureyşliler! - Yazıklar olsun size! Hep birden ona döndüler. - Neden öyle söylüyorsun baba? - Yahu, aramızda İbrahim Peygamber evlatları varken, siz hâlâ nelerden medet umuyorsunuz? Onun bu sözüyle kendine geldi ahali. Ne demek istediğini iyi anlamışlardı. Gönülden tasdik ettiler: - Haklısın bey baba! Ve kalkıp koştular Ebu Talib'in kapısına. - Yâ Ebâ Talip! Yâ Ebâ Talip! Ebu Talip çıktı kapıya. - Buyurun kardeşlerim, hoş geldiniz. - Ey Ebu Talip, şu kıtlığı görüyorsun. Günlerdir bir damla su düşmedi toprağa. Çocuklarımız ölüyor, hayvanlarımız kırılıyor. Senin mübarek neslini vesile ederek yağmur duasına çıkalım diyoruz. Ne diyorsun? Ebu Talip kabul etti. - Çok iyi olur, hemen çıkalım. Sonra, yanında duran nur yüzlü Efendimizin başını okşadı. - Haydi yeğenim, Beytullaha gidiyoruz. Ve çıktılar evden. Önde Ebu Talip ve Allahın Sevgilisi, arkada Mekke halkı. Vardılar Ka'be yanına. Hava müthiş sıcak. Gök demirdi sanki, yer bakır. Bırakın yağmuru, bulutu görmeye hasretti insanlar. Ebu Talip, sırtını Ka'be duvarına dayayıp dua ederken, sevgili Efendimiz Ka'be örtüsüne yapışıp mübarek şehadet parmağını uzattı göğe doğru. Sonra mı? Hiç yokken gri renkli bulutlar belirdi gökyüzünde. Masmavi gök, yağmur yüklü bulutlarla doldu bir anda. Gök gürültüleri, şimşekler ve ardından rahmet. Bütün bunlar birkaç dakika içinde oluvermişti. Şakır şakır yağan yağmurla hasret bittti, dağ taş suya kavuştu. İnsanlar da kandı suya, hayvanat da. Evet o, alemlere rahmet olarak gelmişti.
.Sakın ha! Öyle yapma!
2004-07-08 01:00:00
Ahmet Hilmi Efendi "rahmetullahi aleyh", Ankarada doğup İzmit'te vefat etti. Kabr-i şerifi oradadır. İki arkadaş bu zatı ziyaret için yola çıktılar bir gün. Ancak birinin niyeti bozuktu. Güya imtihan edecekti bu Velîyi. Arkadaşına dedi ki: - Gör bak, ona öyle sualler soracağım ki, cevap veremiyecek. Arkadaşı ikaz etti onu. - Sakın ha, öyle şey yapma! - Nedenmiş o? - Onlar Allah adamıdır. İmtihan etmek kimin haddine. O, aldırmadı yine. Nihayet vardılar dergaha. Büyük Velî, birine iltifat ederken, bunun yüzüne bile bakmadı. Bir miktar oturup izin istediler. Çıkınca, sordu arkadaşı buna. - Hani sen, zor sualler sorup mahcup edecektin o zatı. Ne oldu? Öbürü perişandı. - Bir de soruyorsun. Görmedin mi olanları? - Hayrola, neyi görecektim? - Arslanları. - Arslan mı? Ne arslanı, sen rüya gördün galiba. - Hayır, rüya değil, Vallahi doğru. Ağızlarını açmış, hiddetle bana bakıyorlardı. Saldıracaklardı nerdeyse. Demek sen görmedin. - Hayır, görmedim. Sonra manalı manalı baktı arkadaşına. - Yaa, ben sana demiştim değil mi? - Evet, sen haklıymışsın. - Bir daha böyle bir şeye tevessül etmezsin herhalde. - Tövbe, Allah korusun. Bu, iyi ders olmuştu ona. Ölüm ani gelir Bu büyük zat, bir fıkıh kitabı hazırlıyordu. Bir gece yarısı tıklattı oğlunun yatak odasını. Çocuk uyanıp gözlerini ovuşturdu. "Hayırdır inşallah! Bu saatte kim ola ki? Ya annem hastalandı, ya babam" diye düşündü. Korkuyla kapıyı açtığında, bir elinde kağıt, öbüründe gözlüğüyle babasını gördü eşikte. Kağıtta bir satır yazı vardı. - Babacığım! Hayırdır inşallah. - Yok bir şey evladım, korkma. Ve elindeki kağıdı uzattı mübarek. - Oğlum, şu yazıyı kitabın şu sayfasına ilave ettir, olur mu? - Peki babacığım, başüstüne. Ve dönüp yattı yatağına. Ama çok merak etmişti. Neden gecenin bir vakti vermişti bunu? Sabah veremez miydi? Nihayet sabah oldu. O sormadan babası giderdi merakını: - Oğlum, o kağıdı sana sabah da verebilirdim. Ama ömrüm var mıydı? Ecel ani gelir biliyorsun. Belki sabaha çıkamazdım. Onun için gece vakti seni rahatsız ettim, kusura bakma.
.En şerefli şey
2004-07-09 01:00:00
Esen Sofu hazretleri Söğüt toprağını nurlandıran bir Allah adamı. Kabr-i şerifi, Söğüt'ün Borçak köyündedir. Bu zat, talebesiyle sohbet ediyordu bir gün. Bir ara sohbeti kesip döndü gençlere: - Size bir şey sorayım mı çocuklar? Bir ağızdan cevap verdiler: - Sorun hocam! - Pekâla soruyorum. Şu kâinatta en kıymetli ve en şerefli şey nedir sizce? Bunun üzerine düşünmeye başladılar. Bir kaç dakikalık sessizlikten sonra biri kalktı ayağa. - Kâbe'dir hocam. - Bilemedin. Sonra bir başkası kalktı. - Hacerül Esvet'tir. - Hayır. Herbiri birşey diyordu. - Cennet'tir hocam. - Değil. - Arş-ı âlâ'dır. - O da değil. Hiçbiri bilememişti. Zannediyorum siz de merak ettiniz doğru cevabı. Hemen arz edelim. Buyurdu ki: - Kâinatta en kıymetli şey, şu anda Sevgili Peygamberimizin mübarek kabr-i şerifinde, Onun mübarek bedenine temas eden topraklardır çocuklar. Bu nasipli topraklar, Arş'dan, Kürsî'den ve Cennetlerden daha kıymetli ve şereflidir. *** Bu zatın talebesinden Ahmed adında bir genç, evinde kitabını açmış, "İslamiyette hediyeleşmenin önemi"ni okuyordu ki, hatırına şu düşünce geldi birden: "Şu yeni aldığım cübbeyi, götürüp hocama hediye edeyim. Duasını alırım en azından." Ve fırladı ayağa. Acele hazırlanıp çıktı evden. Olacak bu ya, heyecan ve telaşeden unutmuştu cübbeyi almayı. Dergaha varıp girdi hocasının huzuruna. Mübarek zat, tebessümle baktı gence. - Hoşgeldin evladım, ama boş geldin. Hani bizim cübbe? Delikanlı ancak o zaman uyanabildi. - Eyvaah! Unuttum hocam. - Zararı yok. Ama getirseydin dua ederdik en azından. Genç duygulanmıştı. Sarıldı ellerine. - Hemen gidip getireyim hocam. - Hayır hayır, şaka söyledim evladım. Ama iyi düşünmüşsün. Hediyeleşmek sünnettir. Sevgili Peygamberimiz "Hediyeleşiniz, sevişiniz" buyuruyor. - Onlar da hediyeleşir miydi hocam? - Elbette. Eshab-ı kiram hediye getirdiklerinde, Efendimiz kabul eder ve kat kat mukabelede bulunurdu onlara. Ayrıca hediye muhabbeti arttırır evladım
.Şu kuşu tutayım mı?
2004-07-10 01:00:00
Şeyh Molla Mustafa Efendi, Anadolu evliyasından bir zat. Bilecik'e bağlı Gölpazarı ilçesinin Aktaş köyünde medfundur. Küçük bir kızı vardı bu zatın. Bir gün babasıyla evin bahçesinde otururken, bir güvercin gelip kondu hemen önlerine. Çocuğun hoşuna gitmişti bu. Döndü babasına. - Babacığım, ne tatlı kuş değil mi? - Evet yavrum, çok güzel bir kuş. - Onu tutayım mı babacığım? - Olur evladım. Haydi git tut! Çocuk çok sevinmişti. - Sahi mi baba? Tutabilir miyim onu? - Tabii kızım. Neden tutamıyasın. - Kaçmaz mı yani benden? - Hayır kızım, tut getir o kuşu bana! Kızcağız küçücük adımlarla, yavaş yavaş yürüyüp yaklaştı kuşa. Uçar diye çok korkuyordu. Ama uçmadı. Hatta kıpırdamadı bile. Kuş neden kaçmadı? Yavrucak elini uzatıp rahatça tuttu kuşu. Ve getirdi babasına. Annesi de bu hali seyrediyordu pencereden. Çok şaşırdı ve seslendi oradan: - Efendi, "Kuş kaçmaz" dedin, kaçmadı gerçekten. Sahi, nasıl oldu bu iş? Mübarek döndü ona. - Çok mu hayret ettin hanım? - Evet ya, kuş ürküp uçacak diye bekliyordum doğrusu, ama uçmadı. Çok şaşırdım. - Hiç şaşırma hanım. - Nedenmiş o? - Çünkü ben Rabbime itaat ediyorum da ondan. - Kusura bakma ama hiç bir şey anlamadım. - Bak hanım, kim Allahü tealaya itaat ederse, mahluklar da ona itaat eder. Sen Rabbinin emrini dinlemezsen, mahlukat da seni dinlemez, anladın mı? - Evet bey, şimdi anladım. Büyükler vefakârdır Bir gün de, birkaç talebesiyle sohbet ediyordu ki, biri sordu. - Hocam, evliyanın şefaatine kavuşmak istiyorum. Ne yapayım? - Onlara bir iyilikte bulun! - Ya vefat etmişlerse hocam? - Kitapları varsa, onları dağıt. Çocuklarına iyilik et. Evlada yapılan, babaya yapılmış gibidir. - Bunlar da yoksa? - O zaman bir Fatiha okuyup gönder ruhlarına. - Böyle de şefaat ederler mi hocam? - Elbette. Onlar Allah adamı oğul. Vefalı olurlar. Bir kimse bir evliyanın ruhuna, ömründe bir kere bile olsa bir Fatiha okuyup hediye etse, o zat bu iyiliğin altında kalmaz. Mutlaka o kimseye şefaat eder. - Anladım hocam.
.Ey su, Allahın izniyle çık!
2004-07-11 01:00:00
"Ahmet Eflâkî Efendi" 1300'lü yıllarda Anadolu'da yaşıyan evliyadan. Konya'da vefat etti. Kabr-i şerifi de oradadır. Bu zat, birkaç talebesiyle yolculuğa çıktı bir gün. Az sonra namaz vakti girdi. Bir kuyu başında konakladılar. Ancak su çok derindeydi. İp ve kova da yoktu yanlarında. Şaşırıp kaldılar. Büyük Velî sessizce dua etti bir kenarda: - Yâ Rabbî! Abdest alacağız. Bize yardım et! Sonra kalkıp kuyu ağzına geldi ve aşağıya doğru seslendi: - Ey su! Allahın izniyle çık da abdest alalım. O anda su yükseldi. Hatta taştı kuyu ağzından. Talebeler sevinmişti. Abdest alıp namazlarını kıldılar. Sonra "Su nasıl da yükseldi" diye konuşuyorlardı ki, mübarek zat işitip döndü onlara. - Bu, hiç mühim değil çocuklar. - Mühim olan nedir hocam? - İslamiyete uymaktır. Ve şöyle devam etti: - Dinden kıl ucu kadar ayrılan kimsede de böyle haller görülebilir. Ama o istidracdır ki, Allaha sığınırız böyle şeyden. Sonra derin bir nefes alıp döndü talebeye: - Çocuklar, en büyük keramet nedir biliyor musunuz? - Bilmiyoruz hocam. - En büyük keramet istikamettir. - İstikamet mi? O nedir hocam? - İslamiyet yolunda, hiç sapmadan, dosdoğru yürümektir. Farzları yapıp haramlardan kaçmak gibi fazilet yoktur dinimizde. En mühim farz ise namazdır. Mesela bir vakit namazım kazaya kalacağına, bin defa ölmeyi tercih ederim. *** Bir genç de nasihat istedi bu zattan. - Hocam, günah işlememek için ne yapayım? - Namaza çok ehemmiyet ver evladım. - Namazımı kılıyorum hocam. Buna rağmen mi? - Buna rağmen mi günahtan kurtulamıyorsun? - Evet. - Evladım, insanı günahlardan uzaklaştırmayan bir namaz, doğru kılınmıyor demektir. Dosdoğru kılmış olsan, günah işleyemezsin. O vakit itiraf etti genç. - Evet hocam. Tadil-i erkana pek riayet edemiyorum. - Yaa gördün mü. İşte sebep bu. Namazını dosdoğru kılan bir kimse, çirkin, fena işleri yapmaktan korunur evladım. Bundan sonra tadil-i erkan ile ve özenerek kıl namazlarını. - O zaman günahtan kurtulur muyum hocam? - Elbette. Peygamberimiz öyle buyuruyor çünkü. - Peki hocam, anladım. Bundan sonra dosdoğru kılacağım namazlarımı. Genç tuttu bu sözünü. Sonra ne mi oldu? O günden sonra günahlar çirkin gelmeye başladı kendisine.
.Niye öyle bakıyorsun
2004-07-12 01:00:00
Hazret-i Ebû Bekr'in bir hizmetçisi vardı ki, mutfak masraflarını o görüyordu Halifenin. Bazan da kendi parasından harcar, sonra hesaplaşırlardı. Hz. Ebu Bekr bunu bildiği için her yemeye başlarken sorardı: - Bu yemeğin parasını nereden temin ettin? Helâlden olduğunu öğrenip gönül rahatlığıyla yerdi o yemeği. Bir akşam eve yorgun gelmişti. Hizmetçisi yemeğini getirdi önüne. O da bir şey sormadan başladı yemeye. Henüz bir lokma yemişti ki, hizmetçi manalı manalı baktı Halifeye. Hz. Ebu Bekr meraklandı. - Niye öyle bakıyorsun? - Bu gün bir şey sormadınız da. - Ne soracaktım ki? - Yemek hususunda efendim. Hemen anladı meseleyi. - Haa, evet haklısın. Çok acıkmıştım da. Eee söyle bakalım nerden temin ettin bu yemeğin parasını? Çekinerek cevapladı - Birinden alacağım vardı, onu tahsil ettim. Halife, elindeki ikinci lokmayı bırakıp merakla sordu hemen: - Ne alacağıydı bu? - Câhiliyye devrinden kalan bir alacak efendim. - Cahiliyye devrinden mi dedin? - Evet efendim, o zamanlar günah olduğunu bilmediğim için belli para karşılığında raksedip oynar, eğlendirirdim insanları. Hz. Ebu Bekr iyice heyecanlandı. - Eee sonra? - Bir gün yine raksedip insanları eğlendirmiştim. Ancak ücretini bilahare öderiz demişlerdi. İşte o alacağımı gidip aldım bu gün. O anda yüz hatları gerildi Halifenin. - Yoksa o para ile mi pişirdin bu yemeği? - Evet efendim. Bunu duyan Halife, üzüntüsünden başladı ağlamaya. Gözlerinden sel gibi yaşlar akıyordu. Fırladı sofradan Koştu lavaboya. Parmağını boğazına sokup güçlükle çıkardı o yediği bir lokmayı. Öyle zahmet çekti ki, ölüyordu nerdeyse. Ev halkı telaşlandılar. - Bir tek lokma için değer miydi bunca zahmete? Bak nerdeyse ölüyordun. Hz. Ebu Bekr, gözlerinin yaşını silerken cevap verdi. - Siz ne diyorsunuz. O lokma haramdan kazanılmıştı. Resûlullah, "Haram yiyenlere Cennet haramdır" buyurmuştu bir kere. Çektiğim bu sıkıntı, Cehennemde yanmaktan çok hafif kalır. Sonra kaldırdı ellerini. - Yâ Rabbî, elimden gelen budur. Midemde kalan zerrelerden sana sığınıyorum. Beni affet. Ben aciz ve zayıf bir kulum. Dayanamam Cehennem ateşine.
.Kan beynine sıçradı!
2004-07-13 01:00:00
Bir bedevî (cahil köylü), Medine'de hazret-i Ali ile karşılaştı bir gün. Onu görünce yaklaştı yanına. - Ey halife, size bir şey sorabilir miyim? - Tabii, sor bakalım. - Ebû Bekir, Cennete mi gitti, yoksa Cehenneme mi? Halifenin kan beynine sıçradı o anda. Böyle bir sual ile ilk defa karşılaşıyordu. Kızgınlıkla döndü o köylüye. - Bu nasıl sual? Bunu ne cesaretle sorabildin bana? Keşke annen doğurmasaydı seni. Ancak kastı yoktu köylünün. Cahilliğinden böyle sormuştu. Halife de böyle olduğunu anlayınca yumuşadı ve pek üzgün olarak sordu ona: - Sen Onun ne büyük bir zat olduğunu bilmiyor musun? - Bilmiyorum ey halife. Öyleyse çok yazık! - Pekii, Onun sayısız meziyetlerinden birini olsun duymadın mı hiç? - Vallahi duymadım. - Dinle öyleyse. O, Resulullahın hayatında iken veziri, vefatından sonra da halîfesiydi. Peygamber Efendimiz, onu "Baba" yerinde tutardı her zaman. Allahın Resûlü'ne, hepimizden çok yakındı. Cennette bir karışlık yer yoktur ki, Onun nuruyla aydınlanmamış olsun. Köylü hayret içinde dinliyordu Halifeyi. Hz. Ali devam etti: Cennet ehli, bu nuru merak edip sorarlar o gün. Melekler derler ki: - O, Ebû Bekr'in nûrudur. Bu nûrun girmediği bir yer yoktur Cennette. Sonra şunu anlattı köylüye: Ömrünün sonlarında beni çağırıp rica etti bir gün: - Ey gözümün nûru, vefatım yaklaştı sanıyorum. Ölürsem, sen yıka cenâzemi. Sonra tabuta koy Sonra cenazemi alıp Ravda-i mübârekin kapısına götür ve seslen ki, "Yâ Resûlallah, Ebû Bekir kapıda, içeri girmek için izin istiyor!" Kapı kendiliğinden açılırsa, Resûlullahın hemen arkasına defnet beni. Açılmazsa, Bakî Kabristanı'na götür. Köylü meraklanmıştı. - Eee sonra? - Vasıyeti mûcibince kendisini tabuta koyup Ravdaya götürdüm ve dediği gibi seslendim. - Kapı açıldı mı peki? - Evet, kendiliğinden açıldı hemen. - Sonra? - Gaipten bir ses duyduk. "Sevgiliyi Sevgiliye kavuşturun!" diyordu. Vasiyeti üzere Resulullahın arkasına defnettik. Köylü mahcup bir halde Halifenin elini öperek ayrıldı huzurundan. Giderken ağlıyordu.
.Aradığın yer burası"
2004-07-14 01:00:00
Bayraklı Dede, Anadolu evliyasından olup, kabr-i şerifi Bilecik'in Osmaneli kazasındadır. "rahmetullahi aleyh". Kendine rehber arayan bir genç, tavsiye üzerine Osmaneli'ne gelip, girdi bu zatın dergahına. Kendisiyle görüştü, ancak kalbi ısınmadı bir türlü. Kendi kendine "Yanlış yere geldim galiba. Gidip başka rehber bulayım" diye düşündü. Ancak büyük veli sezdi bunu. Ve eğildi kulağına: - Evladım, doğru yere geldin. Sakın gitme! Ama o, karar vermişti bir kere. Mutlaka gidecekti. Mübarek bunu da sezip bir daha ikaz etti genci. - Gitme evladım! Aradığın yer burası. Buna rağmen bir gece vakti atına binip sür'atle çıktı dergahtan. Saatlerce at koşturdu. Dağlar aştı, ovalar geçti ve bir yerde mola verdi. İlk rastladığı adama sordu: - Bey amca, burası neresi? - Osmaneli. Burası neresi? Çok şaşırdı. Çünkü Osmaneli'den ayrılalı saatler olmuştu. Bu şaşkınlıkla atını mahmuzlayıp tekrar yola koyuldu. Uzaklaşmak istiyordu Osmaneli'den. Saatler sonra mola verip sordu bir çocuğa: - Küçük, burası neresi? - Osmaneli. - "Allah Allah" dedi, "Hayırdır inşallah". Üçüncü defa koşturdu atını. Dağlar tepeler aştı. Saatler sonra durdu bir yerde. Etrafa baktı. Bir de ne görsün. "Bayraklı Dede"nin dergahı hemen karşısında değil mi?!. Genç, nihayet anlamıştı bundaki gizli sırrı. Atından inip hızla girdi dergaha. Bayraklı Dede gülümsedi onu görünce. - Ne o evlat? Çıkamadın mı Osmaneli'den? Elini öperken mırıldandı. - Çıkarmardınız hocam. Her şeyi anlamıştı. Artık ayrılmadı o dergahtan En büyük günah Bir talebesi sordu bir gün bu zata: - Hocam, en büyük günah nedir dinimizde? - Günahın, günah olduğunu bilmemektir. - Nasıl yani? - Bir şeyin günah olduğunu bilmemek, o günahı işlemekten daha büyük günahtır evladım. - Peki hocam, ondan büyük günah nedir? - Günahı, ibadet olarak yapmaktır. - Anlıyamadım. Günah, ibadet olarak yapılır mı hocam? - Yapılıyor evladım. Mesela bid'at işlemek böyledir. Dinimizde olmayan bir şeyi ibadet olarak yapmak bid'attir. Bid'at işleyenler, tövbe de etmezler. - Neden hocam? - Çünkü o yaptığı şeyin günah olduğunu bilmiyor ki. İbadet olarak yapıyor. Bunun için de tövbe etmiyor. Anladın mı? - Anladım hocam.
.Başı koltuğunda savaştı!
2004-07-15 01:00:00
Abdülvehhab Sancaktârî "rahmetullahi aleyh", Anadolu evliyasından. Ona, "Abdullah" derlerdi o havalide. Kabr-i şerifi İznik'tedir. İslam orduları İznik'i kuşattığında, o sancaktardı ve kahramanca savaştı elinde sancakla. Çok düşman askeri öldürdü. Bir ara, düşman askerleriyle fena halde sarıldı etrafı. Kâfirler, dört bir yandan ok yağmuruna tuttular. Vücuduna onlarca ok saplandı bir anda. Her yerinden kan fışkırırken, o, savaşa devam ediyordu. Derken bir kılıç darbesiyle başı kesildi. Ama o, savaşı bırakmadı yine. Başı koltuğunda savaşırken seslendi bir arkadaşı: - Heey, Abdullaah! Başın nerede? Hz. Abdullah eğilip aldı başını yerden. Koltuğuna sıkıştırıp tırmandı tepeye. Zirveye varınca, serildi sıcak toprağa. Kesik başı, koltuğunun altındaydı. Kanlı elbisesiyle defnedildi o yere. Haa bakın, şehidler yıkanmaz ve kefenlenmez. Şehidin kefeni, üzerindeki elbisedir. Kazaya rıza göster! Komşularından birinin ufak çocuğu hastalanmıştı bir gün. Adamcağız bebeği kucakladığı gibi getirip bıraktı bu zatın kollarına. - Efendim, dua edin de iyileşsin çocuğumuz. Mübarek, gözlerini kapayıp, bir müddet sonra açtı. Üzgün olarak döndü genç adama. - Evladım, kazaya rıza göstermek gerekir. Adamcağız işkillendi bu cevaptan. Mübarek devam etti: - Unutma, her şey gibi, çocuk da bir emanettir. Cenab-ı Hak verir de, alır da. Bu, O'nun bileceği iştir. - Amenna hocam. - Emaneti alınca sabretmelidir. Bağırıp çağırmak kulluğa yakışmaz. Genç adam iyice korkmuştu. - Yani yaşamayacak mı demek istiyorsunuz? Gaybı yalnız Allah bilir - Hayır, öyle bir şey demedim. - Ama şifa için dua etmiyorsunuz? - Bak evlat, gaybı yalnız Allah bilir. Ben olabileceği söylüyorum sana. Allahü tealanın her yaptığını hoş görmelisin. Sabır acı ise de, meyvesi tatlıdır. Sabredersen çok sevap kazanırsın. - Anladım hocam. Ve aldı çocuğunu, döndü evine. Hanımı açtı kapıyı. - Ne oldu bey? - Sabır tavsiye etti. - Ne demek acaba? - Manası açık. Takdire razı olacağız. İkisi de "Hayırdır inşallah" deyip, neticeyi beklediler. Çocuk, o gece ruhunu teslim etti. İkisi de çok ağladılar. Ama sessizce ve isyan etmeden. Çünkü tembihliydiler.
.Haram ateş gibidir
2004-07-16 01:00:00
Eşref Baba, İznik toprağını nurlandıran bir Velî. Mübarek az yer ve az uyurdu. Helal yemeğe çok dikkat eder, haramın zerresini sokmazdı ağzına. Talebesinden biri çok günah işliyordu. Ona acıdığından gitti bir gün o gencin yanına. Kulağına eğilip fısıldadı: - Haram, ateştir evladım. Uzak dur günahtan! Bu söz çok tesir etti gence. - Haram ateş midir hocam? - Evet evladım. Haram yersen, karnını ateşle doldurursun. Haramı tutarsan, ateşi tutarsın. Harama gidersen, ateşe basarsın. Anladın mı yavrum? - Anladım hocam. Bir söz, bu kadar tesir ederdi. Genç bıçak gibi kesildi günahtan. *** Bir talebesi de sordu bir gün bu zata: - Hocam, kalbimi temizlemek istiyorum. Ne yapayım? Bunun ilacı belli - Kalpleri temizlemenin ilacı, Allah dostlarının sözleridir evladım. Onlarla sohbet edenin kalbi temizlenir. - Peki, öyle kimseler yoksa hocam? - Kitapları var evladım. - Kitaplarını okumakla da kalp temizlenir mi? - Elbette. Kitap okumak, sohbet etmek gibidir. - Anlamadım, nasıl yani? - Bak evladım, İmam-ı Gazali hazretlerinin kitabını edeple okursan, o büyük veli ile sohbet etmiş gibi feyz alırsın mesela. - Feyz nedir hocam? - Feyz, nur demektir. O kitapları okuyanın kalbine, yazarının kalbinden feyz akar. Yani kalbi nurlanır, temizlenir. - Peki hocam, kalbin temizlendiğini nasıl anlarız? - Çok kolay. Nasıl mesela? - Kalbi temizlenmiş olana, ibadet yapmak kolay ve zevkli, günahlar ise zevksiz ve tatsız gelir. Hatta iğrenir onlardan. - Anladım hocam. *** Bir gün de sordu bir genç: - Hocam, dualarımın kabul olması için ne yapayım? Büyük velî, cevap olarak ağzını işaret etti. Genç bir şey anlamadı bundan. - Özür dilerim, anlamadım hocam. Buyurdu ki: - Ağzına girene ve ağzından çıkana dikat et evladım! Bütün iş bundadır. - Nasıl yani hocam? - Yanisi şu ki, haram yeme ve haram konuşma evladım. Ancak böyle bir ağızla yapılan duaları kabul eder Allahü teala...
.Şu talebeyi götürebilirsiniz"
2004-07-17 01:00:00
"Çandarlı Kara Halil Paşa", İznik toprağını nurlandıran bir Allah dostu. Bu mübarek zat, Orhaniye medresesinde talebe idi ki, bir gün "Sultan Orhan" geldi o medreseye. Kendisini kapıda karşıladılar: - Buyurun sultanım, hoşgeldiniz. - Hoşbulduk. Baş müderrisle görüşecektim. Edeple arz ettiler: - Namaz kılıyor sultanım. Hemen çağıralım. Sultan eliyle olumsuz işareti yaptı. - Hayır, olmaz! Rahatsız etmeyin. Biz bekleriz. Evet, yanlış okumadınız. Bir Osmanlı Padişahı, medreseye gelmiş, baş müderrisle görüşmek için makamında onu bekliyor. Hani bugünkü tabirle, bir devlet başkanı, bir üniversiteye gitmiş, rektörle görüşebilmek için, odasında onu bekliyor. Osmanlıda ilim böyle kıymetliydi işte. Aynen şunun gibi: Zamanın sultanı, büyük alim "İmam-ı Buhari" hazretlerine, dînî bir mesele soracaktı bir gün. Emretti bir adamına: - Git, İmam'ı çağır gelsin! Ondan dînî bir mesele soracağım. - Başüstüne hükümdarım. Adam gidip çaldı kapıyı. İmam çıktı kapıya. - Buyur evladım. - Efendi hazretleri! Hükümdarım sizi çağırıyor. - Hayırdır? - Bir dînî mesele soracakmış sizden. İmam kabul etmedi bu teklifi. - İlmi zelil edemem evladım. Memur şaşırmıştı. - Anlayamadım efendim. Buyurdu ki: - İlim kutsaldır evladım. İlim ayağa çağrılmaz. İlmin yanına gidilir. Sultan bizden bir şey öğrenecekse, buraya gelmelidir. Böyle arzedin kendisine Durum Sultana bildirilince, gayet makul gördü o da. İmam'ın huzuruna bizzat gidip sordu soracağını. *** Neyse, mevzumuza dönelim. Orhan Gazi bir müddet bekledi müderrisi odasında. Sonra görüşüp sohbet ettiler. Ve rica etti müderristen: - Hocam, yakında bir gazaya çıkacağız. Bize, yol boyunca danışacağımız, sorup fetva alacağımız bir âlime ihtiyacımız vardır. Baş müderris "Alaaddin Esved" hazretleriydi. - "Başüstüne sultanım!" dedi. Ve gözlerini talebe üzerinde gezdirip, "Çandarlı Kara Halil"i işaret etti sultana. - Şu talebeyi götürebilirsiniz. Evet, henüz medrese talebesi olan Kara Halil, bütün bir sefer müddetince müşavirlik yaptı sultana. Padişah, onun onayını almadan kalkışmadı bir işe.
.Azgın deve nasıl uysallaştı?
2004-07-18 01:00:00
Efendimiz on yaşlarında idi ki, bir gün amcalarından Zübeyr ile bir kervana katılıp, sefere çıktılar. Az sonra bir dere çıktı önlerine. Sudan geçecekler ama ne mümkün! Oracıkta azgın bir deve peydahlanmış, yol vermiyordu kervana. Kaç defa teşebbüs ettilerse de neticesiz kaldı. Kervandakiler durumu istişare ettikten sonra karar verdiler: - Geri dönüyoruz. Tam dönüyorlardı ki, Âlemlerin Efendisi yetişti imdada. - Durun! Ben hallederim! Ve devesinden inip o hırçın deveye yaklaştı. Herkes korku ile ona bakarken bindi üzerine. Hayret, o azgın deve yumuşamıştı birden. Uysal ve itaatliydi artık. Üzerinde olanın kim olduğunun şuurundaydı sanki. Ölçülü adımlarla başladı suda yürümeye. Kervan da arkasından tabii. Karşı kıyıya varınca durdu ve uslu uslu çekildi bir kenara. Efendimiz ondan inip kendi devesine bindi ve kervan devam etti yoluna. Ben gelmiyorum! Yine Âlemlerin Efendisi 10-11 yaşlarında idi ki, bir hadise oldu. Şöyle ki; Mekke'de koca bir put vardı o devirde. İsmi "Bevane" idi. Kureyş müşrikleri senede bir gün toplanır, ona tapınırlardı. İşte o gün gelmiş, bütün Kureyş halkı o putun bulunduğu yere gidiyordu akın akın. Ebu Talip, Efendimize baktı. - Haydi yeğenim, biz de Bevane'ye gidiyoruz. O Serverin yüzü asıldı. - Ben gelmiyorum. Diğer akrabaları ısrar ettiler. O aynı cevabı verdi: - Hayır gelmek istemiyorum. Bunun üzerine Ebu Talip ve akrabaları incinip kırıldılar. Bu sefer Efendimiz üzüldü ve istemeyerek kabul etti tekliflerini. Pekâlâ geliyorum Şöyle bir görünüp gelecekti. Hani gönülleri olsun diye. Ancak Bevane putuna yaklaştıklarında Efendimiz ortadan kayboldu birden. Etrafa dağılıp aradılar. Ama yoktu hiçbir yerde. Ebu Talip ve akrabalar telaşlandılar. Hayret, nereye gitmişti, niçin gitmişti? Merak ve endişe içinde dönmesini bekliyorlardı ki, birden çıktı ortaya Efendimiz. Ebu Talip sevinçle koşup sarıldı yeğenine. - Neredeydin? Çok merak ettik seni. Efendimiz sakin ve vakurdu. - Amcacığım, ben o putun yanına gidiyordum ki, uzun boylu ve çok heybetli biri çıktı önüme. Şiddetle seslendi bana: - Dur yâ Muhammed! Yaklaşma ona sakın! Sen, o putları kırmak için dünyaya geldin. Onun meleklerden biri olduğunu zannediyorum. Bu ilahi ikaz üzerine ayrıldım oradan.
.Sahrada su ne arasın!
2004-07-19 01:00:00
O Server "sallallahü aleyhi ve sellem" sekiz yaşlarında dedesini kaybedince, amcası Ebu Talib'in evinde kalmaya başlamıştı. Ebu Talib'in çocukları sabah kalktıklarında saçları dağınık, gözleri çapaklı iken, o Server, Cennet kokan saçları taranmış olarak kalkıyordu yatağından. Üstelik gözleri sürmelenmiş, yüzü pırıl pırıldı. Belli ki, bu hizmeti gören melekler vardı. *** Ebu Talib'le aziz yeğeni sahraya çıkmışlardı bir gün. Hava çok sıcaktı. Epey yol yürüdükten sonra Ebu Talib mecalsiz kalmıştı susuzluktan. Gayri ihtiyari mırıldandı: - Çok susadım. Su olsa da içsem. Ancak sahrada su ne arasın. O Server, amcasının "Susadım" dediğini işitince yere çöktü hemen. Topuklarının kumlara değdiği noktadan bir pınar kaynamağa başladı. Leziz ve serin bir su Ebu Talib kana kana içip giderdi susuzluğunu. Hak teala her şeye kadirdir şüphesiz. Hele ki, şerefine bütün kâinatı yarattığı Sevgili Habibi için bu bir şey midir? *** İnsanların ve cinlerin Peygamberi yirmi yaşlarında iken melekler görünmeye başladı kendilerine. Bir gün yine iki melek göründü ve biri diğerine Resulullahı göstererek sordu: - Şu zatı tanıyor musun? - Tanımaz mıyım. O, bütün âlemlerin hidayetine sebep olacak peygamberdir. Ama henüz davet zamanı gelmedi. *** Sevgili Peygamberimiz eshab-ı kiramla sohbet ederken buyurdular ki: - Koyun gütmeyen hiçbir peygamber yoktur. Sahabilerden biri sordu. - Siz de koyun güttünüz mü yâ Resulallah? Siyer kitaplarına göre... - Evet, benim de güttüğüm olmuştur. Siyer kitaplarının yazdığına göre, Efendimizin babasından miras kalan birkaç koyunu vardı. Gençlik günlerinde bu koyunlarla amcası Ebu Talib'in koyunlarını otlatmışlardı. Büyüklerden birine sordular: - Bütün peygamberlerin koyun gütmüş olmalarının sırrı nedir acaba? Buyurdu ki: - Çobanlık yapanlarda merhamet hissi çoğalır. Böylece ümmetlerini daha çok hatırlamalarına vesile olur bu iş. Nitekim kendileri de bir gün buyurdular ki: - Ey eshabım, hepiniz bir sürünün çobanı gibisiniz. Nasıl ki çoban, sürüsünü her tehlikeden korursa, siz de evlerinizde ve emirleriniz altındakileri Cehennem ateşinden korumalısınız.
.Seni Rum'a saldım!"
2004-07-20 01:00:00
Sarı Saltuk Dede, İznik ilinin manevi kumandanlarından. Kabr-i şerifi, İznik'te, Lefke kapısı dışındadır. "Ahmed Yesevî" hazretlerinin yetiştirdiği Hak aşıklarındandır bu zat. Mücahid gazi ve bir kumandandır. Hocası çağırdı bir gün onu: - Saltuk Mehmed'im! - Emredin hocam! - Seni Rum'a saldım. Var git, o diyarda hizmet et İslama. Namın kıyamete kadar unutulmasın. - Başüstüne efendim! Gerçekten de nice asırlar geçti. Yine de unutulmadı "Sarı Saltuk" adı. Bu Allah adamlarının ağzından bir söz çıkmayagörsün. Mutlaka yerini bulur. Rabbimiz mahcup etmez onları. İşte Sarı Saltuk, bu emir üzerine aldı askerini, düştü yollara. Anadolu'ya vardığında, Efendimizi gördü rüyada. Edeple yaklaştı Resulullah Ona şefkatle bakıp buyurdular ki: - Edirne'yi fethet! O yeri koma düşmana! Eh, emir büyük yerdendi. Onu ve askerini durdurabilene aşk olsun artık. Netice mi? Rumeli'ye geçti ve emri getirdi yerine. *** O devirde bir genç vardı ki, gününü gün eden, nefsinin esiri biriydi. Yani habersizdi İslamiyetten. Bir gece rüyasında yaşlıca bir zat geldi yanına. Ve seslendi kendisine: - Kalk yâ filan! Abdest al, namaz kıl! Baktı, nur yüzlü ve sevimli bir kişiydi bu seslenen. İtiraz edemedi. Fırlayıp kalktı. Ama arzetti peşinden. - Ama ben abdest namaz bilmem ki! Mübarek zat şefkatle baktı ona. - Olsun yavrum. Ben sana öğretirim. Sır kalsın aramızda! - Sahi mi? Çok sevinirim. Ve bir güzel öğretti ikisini de. Genç abdest alıp kıldı namazını. Sonra mı? Uyandı ki, sabah ezanları okunuyor. Ok gibi fırladı yatağından. Acele abdest alıp koştu camiye. Mihrapta nur yüzlü, sevimli bir hoca efendi vardı. Dikkatle baktı. Fakat o da ne? Bu, o zattı. Rüyada görünüp, kendisine abdest ve namazı öğreten o mübarek zat. Göz göze geldiler bir an. Sevinç ve heyecanla koştu yanına. - Sizdiniz! Beni gafletten uyandıran sizdiniz! Mübarek zat eğildi gencin kulağına: - İfşa etme! Sır kalsın aramızda! Hürmetle bir daha öptü elini. - Başüstüne hocam. Talebesi olmakla şereflendi. Ve bir daha ayrılmadı yanından....
.Hayhay! Emirleri olur'
2004-07-21 01:00:00
Kutbüddîn-i İznîkî "rahmetullahi aleyh", İznik toprağını nurlandıran bir büyük velî. Türbesi, Yeşil Cami'nin hemen karşısındadır. Timur Han, ordusuyla Anadolu'ya geldiğinde, insanlar korkudan koştular bu zata. - Efendim, ne yapalım? Bir kurtuluş yolu gösterin bize. Mübarek derhal kalem kâğıt alıp bir mektup yazdı. Zarfı mühürleyip verdi onlardan birine. - Al bunu. Timur Han'ın ordusuna git. Şu boyda, şu kıyafette bir kumandan olacak. Ona bizden selam söyleyip ver bunu kendisine. - Başüstüne efendim. Adam gidip buldu o kumandanı ve mektubu verdi. Komutan zarfı açıp da "Kutbüddin İznîkî" mührünü görünce irkildi birden. Mektubu büyük bir edeple okudu. Öpüp başına koyduktan sonra döndü o gelene. - Hayhay. Emirleri olur, derhal gideriz. Ordu aynı gün toplandı ve terk etti o toprakları... Son nefeste Allah demek Sevdiği bir gençle sohbet ediyordu bir gün de. Delikanlı arzetti: - Hocam, son nefeste Allah diyebilmek ne güzel değil mi? - Gayet tabii evladım. - Ama bu, herkese nasip olmuyor değil mi? - Maalesef öyle. - Ben ölürken Allah demeyi çok istiyorum. - Ne güzel. Hemen başla öyleyse. - Neye başlayayım hocam? - Allah demeye. - Hocam anlatamadım. Ölürken Allah demek istiyorum ben, şimdi değil. Mübarek güldü. - Evladım, şimdiden demezsen, o zaman nasıl diyebilirsin ki? - Diyemem mi hocam? - Çok zor. Şimdiden demiyen o zaman hiç diyemez. Öyle mi? Neden? - O anda şuur kalkar evladım. Akıl işlemez. Ama sağlığında ağzın Allah demeye alışmışsa, kolay dersin o zaman da. - Anladım hocam. *** Bir genç de sordu bir gün bu zata: - Hocam dualarım kabul olmuyor. Ne yapayım? - Namaz kılıyor musun yavrum? - Eh işte. - Ne demek eh işte? - Yani beş vakti tam kılamıyorum. - Olmaz. Dualarının kabul olmasını istiyorsan, beş vakit namazını tam kılacaksın. Hem de özenerek. Namaz kılmayanın duası kabul olmaz evladım. - Peki hocam, söz. Bundan sonra hiçbir namazımı kaçırmıyacağım.
.Dua böyle alınır!..
2004-07-22 01:00:00
Kutbüddîn-i İznîkî hazretlerinin buğday ticaretiyle uğraşan bir talebesi vardı. Bir gün çağırdı o genci. - Ahmet oğlum! - Buyurun hocam. - Bu sene bolca buğday al ve sakla ambarında. - Başüstüne hocam. Ama merak etmişti. Sordu hemen. - Hikmetini sorabilir miyim hocam? - Evladım, öyle zannediyorum ki, büyük bir kıtlık olacak seneye. O günlerde ucuza satar, insanların duasını alırsın. Olmaz mı? - İnşallah hocam. Çok iyi olur Hocasının elini öpüp ayrıldı. Buğday bol ve ucuzdu o sene. Bütün sermayesini buğdaya yatırıp, doldurdu ambarını. Gerçekten de büyük bir kıtlık oldu ertesi yıl. Halk, ekmek için buğday bulamaz oldu. Olanın da fiyatı el yakıyordu. Şimdi tam zamanı! Ambarını açıp, seslendi halka: - Gelin gelin! İstiyene, istediği kadar buğday! Hem de çok ucuza! Halk bayram etti sevinçten. O ise dönmüştü köşeyi. Paradan mı? Hayır. Dua almaktan. "Söz dinleyen kazanır" diye boşa dememiş büyükler. "Peki" diyen, hem dünyada kazanır, hem ahirette. *** Bir gün de bir talebesi çok üzüntülü bir halde geldi bu zatın yanına. - Hocam bana dua edin. - Hoyrola evladım, ne oldu? - Hiç huzurum yok hocam, çok sıkılıyorum. - Neden huzursuzsun? - Bilmiyorum. Sevgiyle baktı gence - Ben biliyorum onun sebebini. Genç beklemiyordu bu cevabı. - Biliyor musunuz? - Evet, bu huzursuzluğun sebebi günah işlemektir oğlum. - Günah işlemek mi? - Evet evladım. Günahlar kalbi sıkar, sıkıntı verir. Günah işlenince huzursuzluk başlar insanda. - Peki ne yapayım hocam? - Günahı bırakıp, ibadete sarılacaksın. Bilhassa beş vakit namazını aksatmadan kılacaksın. - O zaman huzurlu olur muyum? - Elbette. Allaha kulluk etmek kalbe ferahlık verir evladım. Huzursuzluktan eser bile kalmaz. Çok mutlu olursun. Delikanlı çok sevinmişti. - Peki hocam. İnşallah dediklerinizi yapacağım. Ve o genç tuttu bu sözünü. Mutlu ve huzurlu bir hayat sürdü ömür boyu
.Şeytanın yalanı!..
2004-07-23 01:00:00
Eşrefzade Rûmî "kuddise sirruh" hazretleri, İznik toprağını nurlandıran bir Allah dostu. Kabr-i şerifi, kendi adıyla anılan caminin avlusundadır. Bu mübarek zat, bir gece dergahta ibadet ediyordu ki, önce bir ışık peydah oldu. Ardından bir ses. Ona hitab ediyordu doğrudan: - Ey Eşrefoğlu! Dile benden ne dilersen. Bütün haramları helal kıldım sana! Büyük velî, bu seslenenin şeytan olduğunu anladı hemen. Yakalayıp avcunun içinde sıkmaya başladı. Şeytan feryad ediyordu: - Yâ Şeyh ne yapıyorsun? Öldüreceksin beni! O sıkmaya devam ediyordu ki, yalvardı bu defa: - Ne olursun bırak beni! Allah, kıyamete kadar mühlet verdi bana. Eşrefoğlu hiddetliydi. - Ey mel'un! Bir şartla bırakırım seni. - Peki peki, her şarta razıyım. "Defol git bre mel'un!" - Beni sevenlerin imanına zarar vermeyeceksin, tamam mı? - Tamam. - Söz mü? - Söz. Eşrefzade inanmadı tabii. Elinden bırakırken söylendi: - Defol git bre mel'un! Sen, Allah ile olan ahdinde durmadın, bana verdiğin sözü mü tutacaksın! Talebeleri sordular: - Efendim, onun şeytan olduğunu nasıl anladınız? - Bir sözünden anladım çocuklar. - O hangi söz hocam? - "Sana, bütün haramları helal kıldım" dedi. Bu mümkün mü? Haramlar, Peygamber Efendimize bile helal kılınmamıştır. Bize mi helal edilecek? Meleklerle konuşması Bir gün de şunu anlattı talebesine: Evliyadan biri vefat etmiş çocuklar. Melekler sual için kabre geldiğinde, şu konuşmalar geçmiş aralarında. Mübarek sormuş: - Siz şimdi beni sorguya mı çekeceksiniz? - Evet. - Ama Peygamber Efendimizin bir hadis-i şerifi var. - Nedir o? - "Saçını, sakalını İslamda ağartan bir kimseye sual sormaktan, Allahü teala hayâ eder" buyuruyor. Buna ne dersiniz? Melekler tasdik etmişler. - Evet doğru. - Pekii, böyleyken siz beni nasıl suale çekersiniz şimdi? Melekler, "Tamam tamam, gidiyoruz" deyip geri gitmişler.
.Onun ailesini memnun et!"
2004-07-24 01:00:00
Hazret-i Ömer, İslam askerlerini cihada göndermişti. Bir ay sonra, bir cuma günü minberde hutbe okuyordu ki, bir ara hutbeyi yarıda kesip yüksek sesle nida etti: - Lebbeeyk! Lebbeeyk! Sonra devam etti hutbeye. İyi de, niçin böyle bağırmıştı? Kimse bir şey anlayamadı. Nihayet İslam askeri zaferle döndü geri. Kumandan, Halifenin huzuruna çıkmış, sevinç ve neşeyle olup biteni rapor ediyordu. Ama Halife, neşesiz, durgun ve gadaplıydı aksine. Kumandanın sözünü kesip hiddetle sordu: - Boşver bunları! O er nasıl boğuldu? Onu söyle asıl! Kumandan titremeye başladı. Neşesi gitmişti... Adeta ağlamaklı bir sesle, önüne bakarak mırıldandı: - Bir cuma vaktiydi efendim. Önümüze bir su çıktı. Suyun derinliğini anlamak için bir ere emrettim. "Başüstüne" deyip girdi suya. Halife gürledi: - Sonra? - Su derinmiş efendim. O er ise yüzme bilmiyormuş. - Evet? - İki defa "Yâ Ömeer!" diye bağırdı ve kayboldu su içinde, kurtaramadık. Evet, Hz. Ömer'in hutbe arasında neden iki defa "Lebbeeyk! Lebbeeyk!" diye bağırmasının sırrı çözülmüştü. Halife, hiddetle döndü kumandana. - Git! O erin ailesini memnun et! - Başüstüne efendim. Suçlu bir çocuk gibi kalktı ve korkuyla ayrıldı huzurdan. Şehid olan erin ailesini bulup fazlasıyla memnun etti ve durumu bildirdi Halifeye. Hz. Ömer, bu haberi alınca rahatlıyabildi ancak. Yâ Sariye! Dağa, dağa! Hazret-i Ömer, ordusunu gazaya göndermişti yine. Hz. Sâriye başkumandandı. İslâm ordusu muhârebe yerine varıp, bir dağın eteğinde karargâh kurdular. Fakat dağın öbür yanında düşman pusu kurmuştu. Günlerden cuma idi. Halife minberde hutbe okuyordu ki, Hak teala kaldırdı gözünden perdeyi. Bir aylık mesafeden askerinin gafletini ve düşmanın hilesini görüp ikaz etti kumandanını: - Yâ Sâriye! Dağa dikkat et, dağa! Hz. Sâriye işitti bu sesi. Çok şaşırdı. Evet, bu ses Halifenin sesiydi. Bir aylık mesafeden sesleniyordu kendisine. Derhal tedbir alıp saldırıya geçtiler. Ve zafer kazanıldı böylece. Nihayet ordu döndü geri. Hz. Sâriye anlattı olan hadiseleri: - Bir cumâ vaktiydi. Halîfenin sesini işittim. "Yâ Sâriye! Dağa dikkat et, dağa!" diyordu. Dağı arkaya alıp, hücûm ettik. Çok şükür zafere eriştik.
.Bir takva örneği...
2004-07-25 01:00:00
Hazret-i Ömer'in çok sevdiği bir genç ve buna musallat olan bir "kötü kadın" vardı. Kadın, çok uğraşıp genci elde edemeyince, kendi gibi ahlâksız bir kocakarıya başvurdu: - Beni falan genç ile buluşturabilir misin? - Tabii, niye olmasın! - Ama hemen istiyorum. Sabrım kalmadı. - Tamam tamam, sen o işi bana bırak. Delikanlı, yakışıklı olduğu kadar da takva sahibiydi. O gece yatsı namâzını Halifenin arkasında kılmış evine dönüyordu. Tam bu kadının evi önünden geçiyordu ki, kocakarı bahçe kapısından seslendi kendisine: - Evladım bakar mısın biraz? - Buyur anne, bir şey mi istedin? - Evet yavrum, koyunu kaçırdım elimden. Yardım et de birlikte yakalayalım şunu. Delikanlı aldanıp girdi bahçeden içeri. Tuzağa düşmüştü! O girince, kapı arkasındaki öbür kadın, kapıyı acele kilitleyip kuvvetle sarıldı delikanlıya. - Günlerdir sana kavuşmak için çırpınıyorum. Sen ise yüzüme bile bakmıyorsun. Genç tuzağa düştüğünü anlayınca gözünü yumup yalvardı: - Yâ Rabbî! Bu kadının şerrinden sana sığınıyorum! Günah işlemekten koru beni! Kadın umduğunu bulamayınca tehdit etti bu defa: - Bak dediğimi yapmazsan, bağırır çağırırım. Rezîl olursun el âleme. Genç umursamaz bir tavırla mırıldandı: - Ahirette rezîl olacağıma, bu dünyâda olayım, hiç mühim değil. Kadın baktı ki olmayacak, başladı feryât figana. Sesi duyanlar koştular hemen. - Ne var, ne oldu? Niye böyle bağırıyorsun? Kadın, delikanlıyı gösterdi onlara. Sıkılmadan iftira etti! - Bu adam zorla evime girip tecâvüze yeltendi bana! İnsanlar fena halde dövdüler zavallıyı. Sonra ellerini bağlayıp hazret-i Ömer'in huzuruna çıkardılar. O kadın da ahaliyle birlikte gelmiş, feryat figan ediyordu bir kenarda. Halîfe genci görünce tanıdı. - Korkma evlâdım! Sana itimadım var. Doğrusu neyse anlat bana. Genç, başından geçeni arz edince sordu: - Peki, görsen tanır mısın o kocakarıyı? - Evet efendim, tanırım. Bunun üzerin emretti Halife. Şehirde ne kadar yaşlı kadın varsa, huzuruna getirdiler. Delikanlı bir görüşte tanıdı onu. - İşte efendim, bu kadın aldattı beni. Kocakarı, korkusundan itiraf etti suçunu. Halife rahatlamıştı. Varıp çözdü delikanlının bağlarını ve alnından öptü. - Aferin evladım. Haramdan böyle kaçılır işte. Senin halin, kıyamete kadar örnek olsun herkese.
.Sapı kırık menekşe!
2004-07-26 01:00:00
Eşrefoğlu Rûmî hazretleri, gençliğinde Hüseyin Hamevî hazretlerinin dergahında hizmet edip nefsini temizliyordu. Bir ilkbahar günü, çevrede renk renk çiçekler açmıştı ki, hocası seslendi cümle talebesine: - Canlarım! Çocuklar koşup toplandılar hocalarının önünde. - Buyurun hocam, emredin! - Her biriniz birer demet menekşe toplayıp getirin! Çocuklar fırlayıp, her biri bir yöne dağıldı. Ve demet demet menekşeleri toplayıp yetiştirdiler hocalarına. Yalnız biri hariç. Eşrefoğlu, sadece bir tek menekşe ile geri dönmüştü. Üstelik kırıktı sapı da. Hocası onu böyle görünce sordu: - Ey Rumî! Sen bu yerin yabancısı olduğun için menekşelerin yerini bulamadın herhalde. Eşrefoğlu edeple arzetti - Buldum hocam. Ama koparamadım. - Neden yavrum? - Hangisinin yanına gittiysem zikrediyordu. Kıyamadım koparmaya. - Demek zikrediyorlardı. - Evet efendim. Hem de "N'olursun, beni koparıp da zikrimden ayırma" diye yalvarıyorlardı adeta. - Pekii, sen ne yaptın oğlum? - Zikretmeyen bir çiçek gördüm. Bitirmişti zikrini. Onu koparabildim ancak. Sonra uzattı o kırık çiçeği hocasına. *** Bir gün de, sevdiği bir genç gelip sordu bu zata: - Hocam, evliyaya hizmet etmek çok sevap değil mi? - Tabii evladım. İzahat istedi hocasından - Ne kadar çok sevap hocam? Bir misal verseniz. - Bak yavrum, bir kimsenin bin senelik ömrü olsa. Bu bin seneyi tamamen ibadetle geçirip hiç günah işlemese. Ama bir Allah adamını tanımakla şereflenemese. - Evet hocam. - Bir başkası ise, bir evliya zatı tanıyıp sevdiği gibi Onun ufak bir işini görse. O da memnun olup dua etse ona. - Evet efendim. - İşte bu ikincinin kazandığı sevap, birincinin sevabından kat kat çoktur. Genç hayret etmişti. - Nasıl olur hocam? Mübarek tatlı bir tebessümle baktı gence. - Evladım, bir hükümdara, "Sadrazam" da hizmet ediyor, dolaylı da olsa bir "Köylü" de, öyle değil mi? - Evet hocam. - Peki, köylünün hizmetiyle sadrazamın hizmeti hiç bir olur mu? - Olmaz tabii. - Şimdi anladın mı evladım? - Anladım hocam.
.Kurtuluş beratı verilen fakir!
2004-07-27 01:00:00
Eşrefoğlu Rumî hazretleri anlatıyor: Bağdat'ta bir grup zengin, toplanıp çıktılar hac yoluna. O yörede Resulullah'ın aşkıyla yanan bir fakir vardı ki, yıllardır o kutsal toprakların hasretiyle yanıp kavruluyordu. Bu kafileyi görünce dayanamadı. Koşup katıldı o kervana. Ama ne bineği vardı garibin, ne azığı. Şehir dışına çıkmışlardı ki, zenginlerden biri farketti onu. Alaylı bir yüz ifadesiyle baktı garibe. - Ey fakir! Bineğin yok, azığın yok. Bu halde nasıl hacca gideceksin? Sonra bir kahkaha atıp ekledi: - Bari paran var mı cebinde? Fakirin cebinde parası yoktu ama tevekkülü vardı kalbinde. Resulullahın muhabbeti vardı. Döndü o kendini bilmeze. - Allah kerimdir. O bana yardım eder. Ve mahzun halde ayrıldı yanından. Kafile Mekke'ye vardı Haccı ifa edip Medine'ye doğru yola çıktılar. O zengin, gördü yine bu fakiri. Alaylı bir tavırla sordu yine: - Komşu! Sahi sen haccı yapabildin mi? - Çok şükür. Bana da nasib oldu. - Pekii, beratını aldın mı bari? - Ne beratı? - Cehennemden azad olduğuna dair berat. - Yook, ben almadım öyle bir şey Zengin, cebinden çıkardığı herhangi bir kâğıdı gösterdi ona. - Bak, Ka'beyi ziyaret edenlere böyle berat veriyorlar. Hepimiz aldık. Sen niye almadın ki? Fakir saf ve temizdi. İnandı bu söze. Derhal geri dönüp koştu Ka'beye. Örtüsüne yapışıp iki gözü iki çeşme yalvardı: - Ya Rabbî! Ben de isterim o berattan. O anda eline bir kâğıt tutuşturuldu gaipten. Dünya kâğıtlarına benzemiyordu. O kâğıdı yüzüne gözüne sürdü. Kapandı şükür secdesine Sonra koşup yetişti kafileye. Zengin onu görünce yine alaylı bir tavır takındı. - Ne oldu? Alabildin mi beratını? Fakir, sevinçle çıkarıp gösterdi aldığı beratı. - Evet ya, bana da verdiler, işte! Adam misk kokulu, nur yazılı kâğıdı görünce aklı gitti. Bayılıp düştü atından. Kendine geldiğinde anlamıştı her şeyi. Ağlama sırası kendisindeydi artık... Aradan yıllar geçti. Vefat etti o fakir. O beratla defnettiler kabrine. Bir müddet sonra, o zengin rüyada gördü fakiri. Ve sordu: - Nasılsın mübarek? - Çok iyiyim. O beratı Münker-Nekir meleklerine gösterdim. Onu görünce bir şey sormadılar bana. Uyandı. Çok hayırlar yapıp, sevabını gönderdi o fakirin ruhuna.
.Nasihat almaya geldim'
2004-07-28 01:00:00
Mevlânâ Tâceddîn İbrahim, Allah dostlarından bir büyük velîdir. İznik toprağını nurlandırıyor mübarek kabri... Bir gün, dergahına bir delikanlı girip diz çöktü mübareğin önünde. - Hocam, nasihat almaya geldim. Büyük velî sevgiyle baktı gence: - Evladım, âzâlarını günah işlemekten koru. Ne için yaratılmışlarsa o yolda kullan sadece. - İnşallah hocam. Dua edin, başarayım. - Kalbini de dünyaya bağlama sakın. - Dünyadan maksat nedir hocam? - Dünya, haram ve günahlardır oğlum. Allahü tealanın beğenmediği şeyler yani. - Peki hocam nefis nedir? - O, senin en büyük düşmanındır. Gıdasını verirsen, seni yakmak ister Cehennemde. Nefsin gıdası nedir? Delikanlı merak etti. - Onun gıdası nedir ki hocam? - Haramlardır ve doymaz bir türlü. Ona taviz vermeğe gelmez. Verdikçe daha ister. - Peki ne yapmamı tavsiye edersiniz? - İslamiyete göre yaşa evladım. Sen İslama uydukça kırılır kolu kanadı, zayıflar, düşer takattan. - Sonra ölür mü hocam? - Ölmese de, zarar veremez hale gelir. - Ya İslama uyulmazsa? - O zaman kuvvetlenir işte. Günah işledikçe semirir. Neticede yenik düşersin ona. Ama bedeli çok ağırdır bu mağlubiyetin. Sonra sordu gence: - Namazlarını kılıyor musun oğlum? - Beş vakit kılamıyorum hocam. Acı acı gülümseyip sordu gence: - Sen hiç temelsiz bina gördün mü? - Hayır hocam, görmedim. - Niye görmedin? Temelsiz bina olmaz - Temelsiz bina olmaz ki hocam. - Doğru, temelsiz bina olmaz. İşte "İslam" binasının temeli de "Namaz"dır evladım. Namaz yoksa, İslamiyet de yoktur, anladın mı? - Anladım hocam. Sonra yakınlarını çağırıp vasiyyetini bildirdi: - Beni falan yere defnediniz! Çocukları "Peki" dedilerse de, kabir yeri için başka yer düşünüyorlardı. Sordular: - Babacığım, biz falan caminin avlusunu düşünüyorduk. Ne dersiniz? Cevap iki kelimeydi: - Gücünüz yeterse. Biraz sonra ağırlaştı ve vefat etti. Son sözü "Namaz" olmuştu. Cenaze hizmetini görüp tabuta koydular. Düşündükleri caminin avlusuna götürmeyi denediler önce. Ama ne mümkün! Tabut havada bir ağırlaştı ki, bir milim götüremediler. Kendi istediği yere doğru çevirdiler, kuş gibi hafifledi. Mecburen o yere defnettiler.
.Su-i zan günahı!
2004-07-29 01:00:00
Sırrı Ali Efendi "rahmetullahi aleyh" İznik'te yetişen evliyadan. Gönül ehli bir Allah dostudur bu zat. Talebesinden biri ziyarete gelmişti bir gün. Oturup sohbet ettiler. Bir ara buyurdu ki: - Su-i zan tehlikeli bir günahtır oğlum. Ondan çok sakın! - Neden tehlikelidir hocam? - Çünkü su-i zannın tövbesi olmaz. - Tövbesi olmaz mı? Neden? - Çünkü su-i zan ettiğini bilmez de ondan. Tövbe edilmeyen günahın cezası da Cehennem ateşidir. Genç çok istifade etmişti bu sohbetten. İzin isteyip ayrıldı. Ancak eve döndüğünde gümüş yüzüğü yoktu parmağında. Evin her tarafını aradıysa da bulamadı. Sonunda yorulup uyuyakaldı bir kenarda. Rüyada hocasını gördü Sırrı Ali Efendi rüyasında gülümsüyordu kendisine. - Ne o evlat, yüzüğünü mü arıyorsun? - Evet hocam, evin her tarafını aradım. - Bulamadın mı peki? - Maalesef hocam, bulamadım. Tatlı bir tebessümle baktı gence. - Ama ben buldum. Ve cebinden çıkarıp taktı delikanlının parmağına. O anda uyandı uykudan. Bir de ne görsün. Yüzüğü parmağında değil mi? Şoke oldu hayretten. Sabah koştu dergaha. Rüyasını arz edecekti. Hocası onu görünce, tebessüm etti yine. - Ooo evlat, bulmuşsun yüzüğünü. - Siz buldunuz hocam. - Evladım burada düşürmüşsün. Yorulmayasın diye taktım parmağına. "Bunu kimseye söyleme" - Ben hayatta olduğum müddetçe bunu kimseye söyleme, olur mu evladım? - Başüstüne hocam. *** Bir gün, yine dergahında gençlerle sohbet ediyordu. Bir ara buyurdu ki: - Cahillik çok fenadır çocuklar. Cehenneme götürür sahibini. - Neden hocam? - Çünkü dinini öğrenmeyen günah işler. Günah ise ateştir. Tövbe etmezse Cehenneme gider. Gençlerden biri sordu: - Hocam kıyamette "Hesap" var değil mi? - Elbette evladım. - Pekii, nelerden sorulacak acaba? - Evvela "İman"dan, sonra "Namaz"dan. - Namaz da iman gibi mühim demek ki. - Elbette. Namaz dinin direğidir evladım. Namaz hesabını veremeyenin diğer hesapları zor geçecek ahirette. - Ya verenlerin hocam? - Öbür hesapları kolay geçer onların
.Kâbe duvarları yenileniyor
2004-07-30 01:00:00
Ka'be-i şerifin duvarları, sel suları, şiddetli sıcak ve soğuk gibi tabiat şartlarıyla eskimiş, yenilenmesi gerekiyordu. Bunun için de ilk temellere kadar yıkılması lazımdı duvarların. Buna da cesaret edemiyorlardı. Çünkü bu, alelade bir bina değildi ki, "Beytullah"tı. Ya başlarına bir şey gelirse?!. Kabileler toplanıp istişare ettiler. Biri bir teklifte bulundu: - Kur'a çekelim. Her duvarı bir kabile üstüne alsın. Eğer bir hal olursa, bundan hiç kimse istisna edilmemiş olur. Razı mısınız? Herbiri kabul etti bu fikri. - Tamam, razıyız! Ve kur'a çekildi. Her kabile, kendine çıkan duvarı temele kadar yıkıp, yeniden örmeye başladılar. Duvarlar yükselip de sıra "Hacer-ül esved"in yerine konmasına gelince problem çıktı yine. Taşı kim yerine koyacak? Her kabile, Hacer-ül esved'in yerine koyma şerefinin kendisine ait olduğunu iddia ediyordu. Münakaşa kavgaya dönüştü. Neredeyse kan dökülecekti ki, güngörmüş bir ihtiyarın sesi yükseldi o ara: - Duruun! Beni dinleyin biraz! Kavgayı bırakıp bu yaşlı adama döndüler. İhtiyar seslendi kalabalığa: - Bir teklifim var. Yarın Benî Şeybe kapısından ilk girecek şahıs hakem olsun. O nasıl söylerse öylece halledelim bu işi. Kabul mü? Hepsi bir ağızdan cevap verdiler: - Tamam, kabul ediyoruz! Ertesi gün toplanıp beklemeye koyuldular. Acaba ilk giren kim olacaktı? Gözlerini o kapıya dikmiş, merakla bekliyorlardı ki, "Fahr-i kâinat Efendimiz" girdi kapıdan. Onun teşrifiyle herkeste bir rahatlama, yüz hatlarında bir gevşeme görüldü. Niye rahatladılar? Çünkü bu gelen "Muhammed-ül emin"di. En adil ve en güzel kararı Onun vereceğinden şüphesi yoktu kimsenin. Problem daha o anda çözülmüştü sanki. İhtilafı arzettiler Efendimize. Sonra bütün gözler Ona çevrildi. Çünkü O nasıl söylerse öylece haledilecekti bu ihtilaf. Efendimiz, üzerlerinden mübarek hırkalarını çıkarıp yere serdiler. Üzerine "Hacer-ül esved" taşını koyup döndüler ordakilere: - Şimdi her kabileden bir kişi gelsin! Dört kişi ileri çıktı. Onlara buyurdular ki: - Her biriniz hırkanın bir ucundan tutarak kaldırın! Kaldırdılar. Duvar hizasına gelince, mübarek elleriyle o taşı alıp yerine yerleştirdiler. Mesele hallolmuştu. Herkes memnundu neticeden. O zaman Efendimiz otuzbeş yaşlarında idi. Bu harikulade çözüm ile Mekke'de bir iç harp önlenmiş, kan dökülmesi engellenmişti.
.Bir merhamet örneği
2004-07-31 01:00:00
Mekke'de büyük bir kıtlık olmuştu bir zaman. Hali vakti yerinde olanları bile sarsmış, geçim darlığına düşürmüştü herkesi. Ebu Talip de büyük ölçüde almıştı payını. Ebu Talip, Efendimizin amcası oluyordu, hazret-i Ali'nin de babası. Merhamet deryası Efendimiz, onu düşünüyordu hep. Zira Ebu Talib'in nüfusu kalabalık, eli de dardı. O sıkıntı çekerken rahat etmiyordu mübarek kalbi. Bir şeyler yapmalı, onu kurtarmalıydı bu mihnetten. Hiç olmazsa yükünü hafifletmeliydi biraz. İşte bu düşünce içinde çıktı bir gün evinden. Öbür amcasına gidip çaldı kapısını. Hazret-i Abbas kapıya çıkınca Efendimizi gördü eşikte. - Ooo, hoş geldin yeğenim. - Hoşbulduk amca. - Gel, buyur, eçeri geçelim. Girdiler. Hoşbeşten sonra Efendimiz döndü Hz. Abbas'a: Mühim bir iş için geldim - Mühim bir iş için geldim amca. - Hayırdır, ne işiymiş bu? - Amcam Ebu Talip. - Ne olmuş Ebu Talib'e? - Biliyorsun, amcam Ebu Talib'in eli dar, nüfusu da kalabalık. - Evet, biliyorum. - Bu kıtlıktan çok mustarip halde şu anda. - Evet, ama ne yapabiliriz? - Diyorum ki, çocuklarından birini sen alsan, birini de ben. Biz baksak onlara. Böylece biraz olsun hafifletmiş oluruz yükünü. Ne dersin? Hz. Abbas gayet isabetli buldu bu teklifi. - Olur tabii. Çok iyi düşünmüşsün. Kalk, hemen gidip halledelim bu işi. Birlikte gidip, bu düşüncelerini söylediler kendisine. Ebu Talib çok duygulandı. - Beni düşündüğünüz için çok teşekkür ederim. Gözleri ışıl ışıldı Memnuniyetle döndü onlara. - Madem öyle, "Ukayl" ile "Talib"i bana bırakın. Diğer ikisini siz bilirsiniz. Diğer ikisi "Cafer" ile "Ali" idi "radıyallahü anhüm". Hazret-i Abbas döndü Ebu Talib'e. - Cafer'i bana ver kardeşim. - Olur yâ Abbas, peki. Sonra Efendimiz arzetti: - Ali'yi de ben alayım amcacığım. - Hayhay, onu da sen al yeğenim. Ebu Talib derecesiz memnun olmuştu. Minnettarlık duyguları içinde baktı onlara. - Ne diyeceğimi bilemiyorum. Beni çok sevindirdiniz. Böylece hazret-i Ali, küçük yaşından itibaren Resulullah Efendimizin yanında kaldı. Onun terbiyesiyle büyüdü. Onu örnek aldı kendisine. On yaşına gelince de iman etti. Çocuklardan ilk iman eden kişi olma şerefine kavuştu böylece.
."Bugün niçin üzgünsün?"
2004-08-01 01:00:00
"Garip Baba", duası makbul olan zatlardandır. Yüzyıllar evvel Keşan'da yaşamış. Bir gün sevdiklerinden biri geldi bu zata. Ancak üzüntülüydü. Mübarek bir bakışta anladı iç halini. - Bugün üzgün gibisin. - Evet hocam, çok fenayım. - Hayırdır, nedir seni böyle çok üzen? - Bu gece babamı gördüm rüyada. - Ee nasıl gördün? - Azab içindeydi hocam. N'olur, dua edin de kurtulsun bu azaptan. Buyurdu ki: - Allah kerimdir evladım. Dilediğini affeder. Adam sevinerek gitti eve. Ertesi gece yine gördü babasını. Ama neşeli ve yeşillikler içindeydi bu defa. Onu böyle görünce sordu hemen: - Babacığım, dün azaptaydın. Şimdiyse nimetler içindesin. Merak ettim, nasıl oldu bu iş? Babası sevinçle cevap verdi: - Garip Baba'nın duasıyla oğlum. Allah adamlarının dualarıyla nice insanlar affoluyor. Onları sevenlerin işi kolay burada. İhlas ne demektir? Garip Baba, "İhlas"tan bahsederdi sık sık. Bir gün sordular kendisine: - İhlas nedir hocam? Buyurdu ki. - Her işi yalnız Allah için yapmaktır. İhlassız amellerden kula fayda gelmez. Nice oruç tutanlar vardır ki, o oruçtan kârları açlık ve susuzluk, nice ibadet yapanlar da vardır ki, bundan kârları, sadece yorgunluktur. *** Bir ramazanda on ayrı kişi iftara çağırdılar Garip Baba'yı. Ancak birbirlerinden habersiz, aynı gün davet etmişlerdi. Mübarek kırmadı hiçbirini. Hepsine de "Peki" dedi ve icabet etti her birinin davetine. Ertesi gün, hayretten şoktaydı hepsi de. Niye şaşırmışlardı? Çünkü her biri aynı şeyi iddia ediyordu: - Dün iftarda Garip Baba bizdeydi. - Hayır, bizdeydi. - Nasıl olur, dün birlikte yaptık iftarı! Anlaşamayınca koştular hizmetçisine. - Söyle Allah aşkına. Dün akşam Garip Baba nerde iftar etti? - Kendi evinde. Birlikte iftar ettik. *** Bir gün sordular Garip Baba'ba: - İnsanların en akıllısı kimlerdir hocam? - Zahidlerdir. - Neden? - Çünkü onlar dünyaya kıymet vermez. Dünyaya düşkün olmamaları, akıllı olduklarını gösterir. Unutmayın, akıllı insan, önce ahiretini düşünür. Orası için hazırlık yapar durmadan
.Günahtan kurtulmak için
2004-08-02 01:00:00
Ahmet Mürşidî Efendi, Diyarbakır'da yaşıyan velilerdendir. Bir gün, bir genç geldi bu zatın yanına. - Hocam, günahtan kurtulamıyorum. Ne yapayım? Mübarek sordu: - Namaz kılıyor musun evladım? - Eh işte. - Ne demek o? - Yani bazan kılıyorum. Bazan da bırakıyorum. - Olmaaz! Beş vakit namazını tam ve doğru kılacaksın. - O zaman kurtulur muyum günahtan? - Evet. Beş vakit namazını güzel kılan, günah işleyemez evladım. Genç sevindi. - Sahi mi hocam? - Evet yavrum. Allahü teala "Kusursuz kılınan bir namaz, insanı pis ve çirkin işleri işlemekten korur" buyuruyor. Bir genç yanaştı yanına Bir gün de, öğle namazını kılmış, camiden çıkıyordu ki, bir delikanlı yanaştı yanına. - Hocam, Cehennemden kurtulmak için ne tavsiye edersiniz? Buyurdu ki: - İslamiyete iyi sarıl evladım. - O zaman kurtulur muyum Cehennemden? - Elbette. İslama tam uyan, Cehenneme girmez. Sonra sordu o gence: - Sen bir anne gördün mü ki, yavrusunu ateşe atsın? - Öyle anne düşünülemez. - İşte Allahü tealanın kullarına merhameti, bir annenin yavrusuna olan merhametinden daha çoktur. - Yani hocam? - Emirlerine uyanları ateşte yakmaz. Kur'an-ı kerimde "Emirlerime uyarsanız, size niye azab edeyim?" buyuruyor. Hepsi Müslüman oldu Bir gün de, Hıristiyan ve Yahudilerden bir grup insan geldi bu zatın yanına. Onları imana davet etti mübarek. Ancak kabul etmediler. Bunun üzerine açtı ellerini, yalvardı: - Yâ Rabbî bunlara hidayet ver de yanmasınlar Cehennemde. Sonra mı? Önünde diz çöküp haykırdılar şehadeti. Hem de henüz duası bitmeden. Dahası, Eliyle meshetti yüzlerini. O anda perde kalktı gözlerinden. Keşf ve keramet sahibi oluverdiler bir anda. Şaşırmışlardı. Birbirlerine baktılar. - Sahi biz nasıl iman ettik? Büyük velî gülümsedi onlara. - Hidayet Allahtandır kardeşlerim. Biz sadece dua ettik.
.Günahtan kurtulmak için
2004-08-02 01:00:00
Ahmet Mürşidî Efendi, Diyarbakır'da yaşıyan velilerdendir. Bir gün, bir genç geldi bu zatın yanına. - Hocam, günahtan kurtulamıyorum. Ne yapayım? Mübarek sordu: - Namaz kılıyor musun evladım? - Eh işte. - Ne demek o? - Yani bazan kılıyorum. Bazan da bırakıyorum. - Olmaaz! Beş vakit namazını tam ve doğru kılacaksın. - O zaman kurtulur muyum günahtan? - Evet. Beş vakit namazını güzel kılan, günah işleyemez evladım. Genç sevindi. - Sahi mi hocam? - Evet yavrum. Allahü teala "Kusursuz kılınan bir namaz, insanı pis ve çirkin işleri işlemekten korur" buyuruyor. Bir genç yanaştı yanına Bir gün de, öğle namazını kılmış, camiden çıkıyordu ki, bir delikanlı yanaştı yanına. - Hocam, Cehennemden kurtulmak için ne tavsiye edersiniz? Buyurdu ki: - İslamiyete iyi sarıl evladım. - O zaman kurtulur muyum Cehennemden? - Elbette. İslama tam uyan, Cehenneme girmez. Sonra sordu o gence: - Sen bir anne gördün mü ki, yavrusunu ateşe atsın? - Öyle anne düşünülemez. - İşte Allahü tealanın kullarına merhameti, bir annenin yavrusuna olan merhametinden daha çoktur. - Yani hocam? - Emirlerine uyanları ateşte yakmaz. Kur'an-ı kerimde "Emirlerime uyarsanız, size niye azab edeyim?" buyuruyor. Hepsi Müslüman oldu Bir gün de, Hıristiyan ve Yahudilerden bir grup insan geldi bu zatın yanına. Onları imana davet etti mübarek. Ancak kabul etmediler. Bunun üzerine açtı ellerini, yalvardı: - Yâ Rabbî bunlara hidayet ver de yanmasınlar Cehennemde. Sonra mı? Önünde diz çöküp haykırdılar şehadeti. Hem de henüz duası bitmeden. Dahası, Eliyle meshetti yüzlerini. O anda perde kalktı gözlerinden. Keşf ve keramet sahibi oluverdiler bir anda. Şaşırmışlardı. Birbirlerine baktılar. - Sahi biz nasıl iman ettik? Büyük velî gülümsedi onlara. - Hidayet Allahtandır kardeşlerim. Biz sadece dua ettik.
."Üzüm konuşur mu?!."
2004-08-03 01:00:00
Abdürrezzak Ali Efendi, 1800'lü yıllarda Erzurum'da yaşamış, feyiz saçmış insanlara. Bir gün yolda giderken bir Hıristiyana rastladı mübarek. Adam üzüm götürüyordu pazara. Bir şarapçıya satacaktı onları. Büyük zat durup, bir teklifte bulundu Hıristiyana. - Bu üzümleri bana satsana. Adam şaşırdı. - Neden sana satacakmışım? - Üzümler öyle istiyor da ondan. - Üzümler mi öyle istiyor? - Evet ya, onlar istiyor. Adamın kafası karışmıştı. - Ne diyorsun yahu? Kim, ne istiyor? - Şu üzümler bana satılmayı istiyorlar. Haydi sat onları bana. Bu defa sinirlendi iyice. - Git be adam. Üzüm konuşur mu hiç? - Konuşuyorlar işte. "Şarap olmak istemiyoruz" - Ne diyorlar peki? - Bu adam bizi bir şarapçıya satacak. Bizse şarap olmak istemiyoruz. Ne olur satın al da kurtar bizi diyorlar. Hıristiyan donup kalmıştı. Rengi kül gibi oldu. Ve bayılıp yere düştü oracıkta. Ayılınca seve seve müslüman oldu. Yakınları sordular: - Niçin müslüman oldun? Dedi ki: - Benim bu niyetimi kimse bilmiyordu. Bu zat bildiğine göre, dini haktır diye düşündüm ve imanla şereflendim. Ve ilave etti. - Siz de iman edip, kurtarın kendinizi sonsuz Cehennemden! *** Mübarek güler yüzlü idi. Çatık kaşlı olarak kimse görmedi onu. Bir gün sordular bu zata: - Mümin nasıl olur hocam? Buyurdu ki: - O, yumuşak halı gibidir. - Nasıl yani? "O, ekmek ve su gibidir" - Yumuşacık bir halıda çıplak ayakla dolaşan bir kimsenin ayakları incinir mi? - İncinmez tabii. - İşte halis müminden de hiç kimse incinmez. O, ekmek ve su gibidir. Her zaman ihtiyaç duyulur ona. - Başka hocam? - Daima güleryüzlüdür. Ama yüzü gülse de kalbi mahzundur onun. Ağlaması çok, gülmesi azdır. Tebessümü ile gizler kalbindeki hüznü. Gündüz, insanları ferahlatmak için gülse de, geceleri akıbetini düşünüp ağlar. Gözyaşlarından bir mendil ıslanır her gece. Ve şöyle bitirdi sözlerini: - Mümin, elinden ve dilinden kimseye zarar gelmeyen insandır.
.Onlar seni göremezler"
2004-08-04 01:00:00
Abdurrahman Tırsî hazretleri İznik'te yaşıyan bir Allah dostudur. O devirde bir genç iftiraya uğradı. Yakalanıp cezası verilecekti hemen. N'apsın garip? Düşündü, taşındı, gidip sığındı bu zatın hanesine. Eh, başı sıkışan ona koşuyordu zaten. Derken memurlar haber alıp geldiler o eve. Hızlı hızlı çaldılar kapıyı. Mübarek içerde rahatlandırdı genci: - Korkma evladım, onlar seni göremezler. Sonra açtı kapıyı. - Buyurun, ne istiyorsunuz? - Efendi Baba, bir suçlu arıyoruz, senin evine girdiğini öğrendik. Büyük Veli gayet sakindi. - Buyurun girin. Bulursanız alıp götürün tabii. Adamlar bir hışımla girip aradılar her yeri. Ama göremediler. Halbuki aradıkları genç oturmaktaydı aynı odada. Geldikleri gibi döndüler tabii. Hakiki Cennet nimeti Bir gün de, sevdiği bir genç gelip dert yandı: - Hocam, hanımla geçinemiyoruz, ne yapayım? Mübarek sevgiyle süzdü genci: - Hanımın müslüman mı evladım? - Elbette hocam. - Namazını kılıyor mu? - Muntazaman kılıyor. - Tesettüre riayet ediyor mu? - Evet, ediyor. - Mübarek olsun evladım. Hanımın bir Cennet nimeti öyleyse. Hem de hakiki Cennet nimeti. Genç, bir şey anlamamıştı. Sordu hemen: - Nasıl yani hocam? - Evladım, bu dünyada bir tane hakiki Cennet nimeti vardır. O da senin hanımın gibi Allaha iman eden, namazını kılan ve tesettüre riayet eden saliha bir hanımdır. - Öyle mi hocam? - Evet. İyi bilesin o hanımın kıymetini. - Peki hocam. Madem öyleymiş, el üstünde tutacağım onu artık. Şükretmek nasıl olur? Bir gün de sordu bir talebesi: - Hocam, "Çok şükür" demekle Allaha şükredilmiş olur mu? - Olmaz evladım. - Şükür ne demek öyleyse? - Şükür demek, bir nimet ne için verilmişse, onu o yolda kullanmaktır. - Nasıl mesela? - Mesela "Göz" nimetinin şükrünü yapabilmek için helal ve mubah olan yerlere bakılır, günah ve haram olan şeylere bakılmaz. Çünkü gözü, güzel ve faydalı şeylere bakmak için yaratmıştır Hak teala. Onunla harama bakılırsa, o nimetin şükrü yapılmamış olur. - Öbür uzuvlar da öyle mi hocam? - Evet evladım. Her uzvu, yaratılış maksadına göre kullanmak lâzım. Kim bunu başarırsa, o nimetin şükrünü yapmış olur.
.Biricik dert ortağı...
2004-08-05 01:00:00
Efendimiz otuzdokuz yaşlarında idi ki, gündüz olacak hadiseler bir gün öncesinden rüyada gösterilirdi kendisine. Melekler, -"Yâ Muhammed!" diye seslenir, selam verirlerdi. O günlerde yalnız kalmak istiyor, yalnızlığı seviyordu. Yanına bir miktar yiyecek alıp Hira Mağarasına gider, o ıssız ve sessiz yerde ibadetle geçirirdi vaktini. Ancak bazı fitneci kadınlar, Hatice annemizin kalbine fitne sokmağa çalışıyorlardı. Bir gün koştular yine onun kapısına. - Bak Hatice, sen bütün servetini Ona bağışladın. O ise senden uzaklaşıyor. Seni sevmiyor galiba. Hazreti Hatice hiç aldırmadı bu sözlere. - Bunu da nerden çıkarıyorsunuz? - Canım anlamıyor musun? Sevse, niye uzaklaşsın senden? Yüz vermedi fitnecilere - Hayır, yanılıyorsunuz. Böyle bir şey aklımın köşesinden bile geçmez benim. Siz kendinize bakın. Ve devam etti: - Bilakis saadet nişanları, Peygamberlik işaretleri görüyorum ben onda. Çok yakında bütün cihan Onun davet nuruyla aydınlanacak, göreceksiniz. Fitneciler kös kös geri gittiler. Nitekim o senenin ramazan ayı ortalarında, Efendimiz Hira'dan eve dönüyordu bir gece. Safa ile Merve arasına gelmişti ki, birden bire gök cihetinden gelen tatlı bir sesle ürperdi: - Ya Muhammed! Sen Allahın Resulüsün! Ben de Cebrail'im! Başını kaldırdığında Cebrail aleyhisselamı gördü havada. İnsan şeklindeydi. Yoluna devam etti Yol boyunca taşlar ve ağaçlar, sağdan soldan selam veriyorlardı kendisine. - Esselamü aleyke yâ Resulallah! Bu fevkalade haller endişeye düşürdü Efendimizi. Bunlar ilâhi bir hadise miydi, yoksa cin işi mi? Bu korkuyla vardı eve. Hazreti Hatice ilk görüşte sezdi birşeyler olduğunu. - Yâ Muhammed! Yüzünde bir başka nur görüyorum bugün. Bir şey mi oldu? - Evet yâ Hatice, bugün birtakım sesler işitiyor, ışıklar görüyorum. Acaba cin midir bu görünenler? Hazreti Hatice teselli etti: - Korkma! Allah, senin hakkında hayırdan başka bir şey dilemez. Cin, semtine bile uğrayamaz senin. Benim ümidim şöyledir ki, sen bu ümmetin Peygamberi olacaksın. Ve şöyle devam etti: - Çünkü sen, iyi ahlâk sahibi, doğru sözlü ve eminsin. Sabret, Allah seni mahcub etmeyecektir. Bu sözler rahatlattı Efendimizi. Nitekim o günlerde ikinci bir dert ortağı, ondan başka destek veren bir kimse yoktu kendisine.
.İlk vahyin gelmesi
2004-08-06 01:00:00
Sevgili Peygamberimizin Cebrail aleyhisselamı ilk gördüğü gecenin ertesi, ramazan ayının 17'nci gecesiydi. Güneş henüz doğmamış, yeryüzü bir uçtan bir uca derin bir sessizlik içindeydi. Seher vaktine yakın, mağara içini muazzam bir nur doldurdu birden. O Server başını kaldırınca Cebrail aleyhisselamı gördü karşısında. Çok güzel bir insan şeklindeydi ve konuşmaya başladı. - İkra! (Oku) Efendimiz cevap verdiler: - Ben okumuş değilim. Hz. Cebrail, Efendimizi kuvvetle sıkıp tekrar etti ilâhi emri: - Oku! - Ben okumuş değilim. Melek bir daha sıkıp tekrarladı emri: - Oku! Efendimiz aynı cevabı verdiler: - Benim okumuşluğum yok. Rabbinin emriyle oku! Cebrail aleyhisselam üçüncü defa sıktı ve bıraktı. - Oku! Rabbinin emriyle oku! Ki O, insanı kan pıhtısından yarattı. Oku! Ki senin Rabbin kalemle yazı yazmayı öğreten, insana bilmediğini bildiren, kerimlerin kerimi ve ihsan sahibidir. Efendimiz, melekle birlikte tekrar etti bu ayetleri. Evet, yirmiüç yıl devam edecek olan vahiy böylece başlamış ve islam güneşi, batmamak üzere doğmuştu. Bütün bunlar, bir an içinde olmuş ve melek gözden kaybolmuştu. Efendimiz bu hadisenin tesiriyle ürpermeğe başladı. Korku içinde mağaradan çıktı ve eve varıp seslendi Hazreti Hatice'ye: - Beni örtün! Beni örtün! Sakinleşince gördüklerini anlattı Hazreti Hatice'ye. Hâlâ bu fevkaladeliğin rahmani mi, şeytani mi olduğundan emin değildi. Bunu tahkik için birlikte Varaka bin Nevfel'e gittiler. Varaka çok yaşlıydı Varaka, Hazreti Hatice'nin amca oğlu ve ilim sahibi bir zattı. Hayli yaşlanmış, gözleri görmez olmuştu artık. Efendimizi dinledikten sonra tane tane konuştu: - Sana müjdeler olsun yâ Muhammed! O gördüğün, Cebrail adındaki melektir ki, cenab-ı Hak Onu Mûsâ ve İsâ Peygamberlere göndermiştir. Yemin ederim ki sen İsâ aleyhisselamın müjdelediği son peygambersin. Keşke genç olsaydım da, kavmin seni Mekke'den hicrete zorladıklarında yardımcı olabilseydim. Efendimiz sordu: - Beni Mekke'den çakarırlar mı? - Evet, seni yalancılıkla itham eder ve çıkarırlar Mekke'den. Sonra alnından öpüp, uğurladı. Böylece Efendimizin şüphesi gitmiş, Peygamber olarak vazifelendirildiğine tam kani olmuştu.
.Hızır'ı bir görsem!"
2004-08-07 01:00:00
Abdürrahim Tırsî'nin bir arzusu vardı gençliğinde. Hızır aleyhisselamı görmek. "Onu bir görebilsem" diye sızlanır dururdu. Hocası Eşrefzade Rûmî biliyordu onun bu arzusunu. Bir gün, çağırdı yanına. - Abdurrahim! - Buyurun hocam. - Pazara git de biraz elma al bize. - Başüstüne. Sepetini koluna takıp düştü yola. Elmayı alıp dönerken, yanına bir derviş sokuldu. - Ey genç, ne var sepetinde? Abdurrahim, "Elma var" deyip açtı sepetini. Derviş, bir tek elma alıp devam etti yoluna. Genç Abdurrahim buna bir mana veremedi. Dergaha varıp, koydu elma sepetini hocasının önüne. Eşrefzade Rumi, sepete şöyle bir nazar edip döndü Abdurrahim'e. - Bu elmaların biri eksik evladım. Hatırladı yolda olanı! - Evet hocam, yolda bir derviş rastladı, o aldı elmanın birini. Sordu hocası: - Niçin yapışmadın eteğine? Abdürrahim'in kalbine bir ateş düştü o anda. "Yoksa o Hızır mıydı" diye düşünürken hocası tebessüm ederek baktı kendisine. - Evet ya, o gördüğün Hızır idi. "Görsem görsem" derdin de, "Bilsem" demezdin. İşte gördün, ama bilemedin. Genç Abdürrahim, o günden sonra "Görsem ve bilsem" diye dua eder oldu artık. Eşrefoğlu Rumi hazretleri yine çağırdı onu bir gün. - Abdürrahim! - Emredin hocam. - Sen bu gece yaylaya git, geceyi orada geçir! - Başüstüne efendim. Ve gitti o gece yaylaya. Hızır'ı orada gördü Sepetinden elma alan zat oradaydı. Hemen yapıştı ellerine ve yalvardı: - Bana dua edin efendim! Hızır aleyhisselam buyurdu ki: - Ey Abdürrahim! Hizmetinde olduğun zatın kıymetini bil. Onun duasını almağa bak! Ve gözden kayboldu. Abdürrahim Tırsî o günden sonra daha iyi bildi hocasının kıymetini. Daha bir kuvvetle sarıldı hizmetine. *** Abdurrahim Tırsî, bir gün talebesiyle sohbet ediyordu. Ancak talebeden birinin suratı asıktı nedense. Bu hal, dikkatini çekti mübareğin. Mevzuyu değiştirip buyurdu ki: - Müminin alameti "Güleryüz"dür çocuklar. Münafığın alametiyse "Çatık kaş" ve "Asık surat"tır. Elhamdülillah hepimiz mümin olduğumuza göre asık surat yakışmaz bize. Sonra belli etmeden baktı o talebeye. O asık suratı gitmiş, tatlı tatlı tebessüm ediyordu. "Elhamdülillah!" deyip devam etti dersine.
.Rüyada verilen cevap!
2004-08-08 01:00:00
Abdürrahim Tırsî hazretleri, sultan "İkinci Bayezid Han"la sık sık bir araya gelir, ailece görüşürlerdi. Bir gün sultanın hanımı, bu Allah dostunun hanesine gelip ricada bulundu muhterem hanımından: - N'olur, efendiye söyle de, Bayezid'den sonra, oğlum Korkut'un padişah olması için dua buyursun. Hacı hanım başını salladı. - Olur söylerim. Ve o akşam, arzetti bunu beyine. Ancak müsbet veya menfi bir cevap alamadı. Daha sonraları da bunu hatırlatmışsa da her defasında sükut etmişti mübarek. Sonunda üstelemedi artık. "Vardır bir hikmeti" deyip bekledi. Ve bir gece Efendimizi gördü rüyada. Resulullahın huzurunda bir meclis kurulmuş, padişahlık meselesi konuşuluyordu. Beyi Abdürrahim Tırsî de o meclisteydi. Nihayet biri sordu: Kim padişah olsun? - Ya Resulallah! Sultan Bayezid'den sonra şehzadelerden hangisinin tahta geçmesi münasiptir? Kadıncağız da bunu merak ediyordu zaten. Pür dikkat verilecek cevabı beklerken Efendimiz buyurdular ki: - Abdürrahimin muradı Sultan Selim'dir. Rüyanın burasında uyandı. "Hayırdır inşallah" deyip, o sabah anlattı bu rüyayı beyine. Ve sordu tabii: - Efendi! Biz nicedir Bayezid'den sonra Korkut'un padişah olması için rica eder dururuz senden. Ama bir cevap alamayız. Meğer senin muradın Selim'miş. İyi de, neden söylemezsin bunu bize? Hem Selim'i istemenizin hikmeti ne ola ki? Buyurdu ki: - Ey hocamın kızı! Şehzade Korkut'tan evlat gelmez. Al-i Osman'ın nesli yok mu olsun? Bayezid'den sonra, Selim padişah olacaktır... En büyük günah Bir gün talebesinden biri sordu: - Hocam, en büyük günah nedir dinimizde? - Kalp kırmaktır evladım. - Kâfirin de mi? - Elbette. Kâfir de olsa, kalp kırmak yoktur dinimizde. Kalp kırmak, küfürden sonra gelen en büyük günahtır. - Allah razı olsun hocam. Sizden ne güzel şeyler öğreniyoruz. Bunları başkalarına da anlatsak bir mahzuru var mı? - Allahın dinini Onun kullarına öğretmeye giderken basılan yerlere, melekler kanatlarını gerer evladım. Ne mutlu Allahın dinini yayanlara. Onlar, her adımlarında çok büyük sevaplar kazanıyorlar. Unutmayın, kitap ile, ilim ile İslamı yaymanın sevabı, dövüşerek şehit olmanın sevabından daha çoktur.
.Uyanın gafletten!'
2004-08-09 01:00:00
İznik toprağını nurlandıran bir büyük zat var. "Amasyalı Pir Mehmed Efendi". Vaktiyle bu iklimde yaşamış, İslamın güzel ahlâkını anlatmış bu yörenin insanına. Bu Allah dostunu, vefatından sonra rüyada gördü bir sevdi. Ve sordu hemen: - Hocam haliniz nicedir? Buyurdu ki: - Burası çok dehşetli yer kardeşim. Aman haa! Emr-i marufu elden bırakmayın. Şu kadar söyleyeyim ki, beni tekrar dünyaya gönderseler, tek bir iş yaparım orada. Başka hiçbir şeyle uğraşmam. - Ne iş yaparsınız hocam? - Giyerim ayağıma demirden bir ayakkabı, alırım elime bastonumu. Bütün dünyayı ev ev dolaşır, tek bir şey söylerim kapıya çıkanlara. Adam merak etmişti: - Ne dersiniz hocam? Hesaba çekileceksiniz! - "Eeey insanlar!" derim, "Uyanın gafletten! Ölüm var, ahiret var. Dünyada yaptığınız her işten bir bir hesaba çekileceksiniz. Amellerinize göre ya ebedi Cennette kalacaksınız, ya da sonsuz Cehennemde. Üçüncü bir yer yoktur burada!" *** Talebesinin geçimi bu zatın üzerindeydi. Bu yüzden çok bonçlanmıştı esnafa. Borçların hayli kabardığı bir sırada hastalanıp yatağa düştü. Ancak ölüm hastalığıydı bu. Haber alan koştu hanesine. Mübarek ne için geldiklerini anlayıp dua etti içinden: "Yâ Rabbî! Şunlara olan borcumu ödemeden alma canımı!" O esnada kapı çalındı. Açtılar. Hiç tanımadıkları birini gördüler eşikte. - Buyurun! Kimi aradınız? - Pir Mehmed Efendi'nin evi burası mı? - Evet. - Pekâlâ. Bu zattan alacağı olanlar dışarı çıksın! Sevinçle çıktılar Alacaklılar, o meçhul kimseden kuruşuna kadar aldılar alacaklarını. Bütün borçlar ödenince mübarek zatın yüzü güldü ve mutlulukla mırıldandı: - "Elhamdülillah". Ve müsterih olarak ruhunu teslim etti. O meçhul kişi mi? Kaybolmuştu ortadan. Bir daha da gören olmadı. *** Gencin biri nasihat istemişti bu velîden. Buyurdu ki: - Oğlum! Allahü tealanın beğendiği şeyleri yapmaya bak. Yasak ettiklerinden sakın. Emirlerin en mühimi "Beş vakit namaz"dır ki, kılmamak çok büyük günahtır. - Ben bazan kazaya bırakıyorum hocam. - Sakın evladım. Namaz, İslam binasının temelidir. Namaz yoksa, müslümanlık da yoktur. Unutma, ahirette imandan sonra ilk sual "Namaz"dan olacaktır.
.Gözyaşlarını yüzüme sürdüm'
2004-08-10 01:00:00
Alaaddin Ali Esved Karahisârî, Anadolu erenlerindendir. Nurlu kabri, İznik'te, Eşrefzade Mahallesindedir. Allah korkusundan sıkça ağlar, gözyaşı dökerdi çok geceler... Yine böyle çok ağladığı bir gece, bir "Huri"yi gördü rüyasında. Ama yüzü pırıl pırıldı. Hayran hayran ona bakıyordu ki, huri sordu: - Bana niçin öyle bakıyorsun? - Şeyy, yüzünüzün parlaklığı gözlerimi kamaştırdı da. - Sebebini mi merak ettin? - Evet. Bu parlaklığı neye borçlusunuz acaba? - Biz huriler, Allah için ağlayan insanların gözyaşlarını yüzümüze süreriz de ondan. - Yaa, öyle mi? - Evet, dün gece sen de çok ağladın. Senin gözyaşlarını yüzüme sürdüm. Onun için pırıl pırıl oldu böyle... Sen dünyada yolcusun Bir genç de nasihat istemişti bu velîden. Buyurdu ki: - Sen bu dünyada yolcusun evladım. Bu, sonsuz bir yolculuktur ki, ya Cennette sona ever, ya da Cehennemde. Şimdiden yol azığını hazırlamaya bak. - Azık mı dediniz? Ne azığı? - Evladım sen bir yolculuğa çıkarken yanına azık almaz mısın? - Alırım elbette. - İşte bu sonsuz yolculukta da insana azık lâzım. O da "İyi amel"dir. *** Bir gece, bu zatın evine hırsız girdi. Ancak götürecek bir şey bulamadı. Tam eli boş dönüyordu ki, içerden seslendi mübarek: - Bir şey mi aramıştın? Hırsız ne yapacağını şaşırdı. Kaçamadı da. Öylece kalakaldı. Abdest al, namaz kıl! Mübarek gencin yanına geldi. Elini dostça omuzuna atıp şefkatle baktı yüzüne. - Evlat! Şu su ile abdest al ve iki rekat namaz kıl. O zamana kadar belki bir şey gelir de, onu sana veririm. Hem de boş dönmemiş olursun ha? Mecburen "Peki" dedi. Abdest alıp namaza durdu. O sırada kapı çalındı. Gelen, zengin bir kişiydi. Elindeki keseyi bıraktı büyük velînin önüne. - Bu size hediyemdir efendim. Lütfen kabul edin. Ve dönüp gitti. O sırada genç hırsız da namazını bitirmişti. Büyük zat o keseyi işaret etti gence. - İşte senin kısmetin geldi. Al onu oradan. Genç utanarak aldı ve mahcup vaziyette çıkıp gitti. Kesede "Yüz altın" vardı. Sonra mı? Ertesi gün dergaha koştu. Tez zamanda manevi dereceler katetti. Hatta kalp gözü açılıp, katıldı erenler ordusuna.
.Bir adalet örneği...
2004-08-11 01:00:00
Hazret-i Ömer "radıyallahü anh", halifelik günlerinde bir grup eshapla Medine'den çıktı. Yanında kölesi Mugire de vardı. Şam'a gidiyorlardı. Ancak bir devesi vardı Halifenin ve kölesiyle nöbetleşe biniyorlardı. Ancak, Şam'a iyice yaklaşmışlardı ki, deveye binme sırası Mugire'ye gelmişti. Hz. Ömer indi. Tam Mugire binerken eshap girdi araya. - Yâ emîr-el mü'minîn! Deveye siz binseniz yine. - Neden ben binecekmişim? - Şam'a geldik. Az sonra şehre gireceğiz. - Olsun, ne var bunda? - Şam halkı kölenizi devede, sizi yaya görürlerse, kölenizi halife zannederler. Endişemiz bundandır efendim. Hz. Ömer pek memnun olmamıştı bu sözlerden. - Nöbet Mugîre'nindir. Deveye ben binersem nerde kalır adalet? İki büyük nimet... - Bakın kardeşlerim, kalplerimiz İslâmın nûruyla aydınlanmadı mı? - Elhamdülillah. - Resûlullah Efendimize eshap olmakla şereflenmedik mi? - Şükürler olsun. - Pakii söyleyin bana. Bu iki büyük nimete kavuşmuşken deveye binmemizin ne kıymeti vardır? Bu nimetler bize yetmez mi? Esnab-ı kiram sustular. Hak vermişlerdi Halifeye. Şam'a vasıl olunca emretti Hz. Ömer: - Kimin bende bir hakkı varsa, gelip istesin! Bunun üzerine kölesi öne çıktı. - Efendim! Bir defa büyük bir suçum yokken kulağımı çekmiştiniz. O hakkımı istiyorum. Hz. Ömer memnun olmuştu. - Gel öyleyse, sen de benimkini çek, ödeşelim! Eshab-ı kiram şaşırdılar. Biri cesarete geldi. - Ey Halîfe! Sizin gibi adil bir melik dünyaya gelmemiştir. Onun böyle hak istemesini biz doğru bulmuyoruz. Bugün helâllaşmazsak... - Sakın mani olmayın. Bugün helâllaşmazsak, yarın çok güç olur ahirette. Ve döndü kölesine. - Haydi gel, yap dediğimi! Hz. Mugire yaklaştı ve Efendisinin kulağını belli belirsiz bir şekilde, adeta okşar gibi çekiverdi. Hz. Ömer itiraz etti buna. - Hayır, öyle değil, kuvvetli çekeceksin. Hz. Mugire edeple mırıldandı: - Fazla çekersem, sizin hakkınız bana geçer diye korktum efendim. - Öyleyse hakkını helal et! - Helal ettim efendim. Hz. Mugire'nin maksadı, Efendisini sevindirmekti. Çünkü onu çok iyi tanıyor, böyle yaparsa mutlu olacağını kesin biliyordu. Nitekim o günden sonra Hz. Ömer daha çok sevmişti kendisini.
.Hasan ile Hüseyin
2004-08-12 01:00:00
Hazret-i Ömer'in halifelik devriydi. Bir gazadan zaferle dönülmüş, çok fazla ganimet elde edilmişti. Ganîmet taksiminde Halife bizzat bulunuyor, her erin hissesini kendi tayin ediyordu. Bir ara "Hazret-i Hasan" geldi. Halife onu hürmetle karşılayıp emretti memurlara: - Hasan'a bin dirhem verin! Hemen takdim ettiler hissesini. Bir müddet sonra da "Hazret-i Hüseyin" geldi. Halife onu da tazim ve hürmetle karşılayıp emretti yine: - Hüseyin'e de bin dirhem verin! Ona da bin dirhem verip gönderdiler. Sonra kendi oğlu "Abdullah" gelip istedi hissesini. Hz. Ömer emretti: - Beşyüz dirhem verin! Ancak Abdullah pek memnun olmamıştı bundan. Belli ki az bulmuştu hissesini. Edeple arzetti!.. - Babacığım, Hasan'la Hüseyin'e biner dirhem verdiniz, bana ise beşyüz dirhem. Halbuki ben yetişkin bir gencim. Resulullahla birlikte nice cenklere katılmış, o Serverin önünde kahramanca savaşıp nice başlar kesmişim. Hiçbir cenkten de geri durmamışım. Buna rağmen bana az verdiniz. Hikmeti nedir? Hz. Ömer şefkatle baktı oğluna. - Evladım, sen kendini "Hasan" ve "Hüseyin"le nasıl bir tutarsın ki, onların babaları "Aliyyül Mürtezâ", anneleri "Hazret-i Fatıma", dedeleri "Resûl-i müctebâ"dır. Abdullah dikkatle dinliyordu. - Evet babacığım. Hz. Ömer devam etti: - Onların, "Câfer-i Tayyâr" ve "Ukayl" gibi amcaları, "Ümmü Gülsüm" ve "Rukayye" gibi teyzeleri var. Hem onlar Resûlullahın elinde büyüdüler. Ve sordu oğluna!.. Şimdi soruyorum, sen hâlâ kendini onlarla bir mi tutuyorsun? Abdullah mahcûp bir vaziyette başını öne eğdi. - Hayır babacığım. Sonra özür dileyip, yaşlı gözlerle ayrıldı huzurdan. Halifenin Abdullah'a söylediklerini hazret-i Ali işitip yanına çağırdı oğullarını. Hasan ve Hüseyin koştular huzuruna. - Buyur babacığım. - Gidin, Ömer'e müjde verin. Resulullahtan duydum. "Ömer, İslamın nuru ve Cennetin ışığıdır" buyurmuşlardı. Gidin, haber verin bunu ona. - Gençler ok gibi fırlayıp, bir anda Halifenin huzuruna vardılar. Bu müjdeyi söylediklerinde Halife çok duygulandı. Gözleri yaşardı. Derhal kağıt kalem alıp bu müjdeyi yazdı ve vasiyet etti: - Ölürsem, beni bu kağıtla defnedin kabrime. Zor durumda kalırsam, bu senet imdadıma yetişir. Bununla kurtulurum belki.
.Her şey insan için...
2004-08-13 01:00:00
Alaaddin Ali Esved hazretlerine bir genç geldi bir gün. - Hocam nasihate çok ihtiyacım var. Ona buyurdu ki: - Evladım, Allahü teala seni yarattı. Âlemdeki her şeyi de senin için halketti. Gökteki güneşten, denizin dibindeki balığa kadar her mahluk, sana hizmet ediyor, biliyor musun? - Öyle mi hocam? - Evet. Şu kâinatta hiçbir şey yoktur ki, sana bir faydası olmasın. Hayvanlar, bitkiler, hasılı her şey hep senin istifaden içindir. Canlı cansız her şey, dolaylı veya dolaysız sana hizmet ediyorlar. Amaaa... - Aması ne hocam? - Kâinattaki her şeyi senin için yarattığı gibi, seni de kendisi için yarattı Hak teala. - Kendisi için mi, nasıl yani? Ve izah etti... - Yani Ona iman edip, kulluk edesin diye halketti seni Allah. Öyleyse dinini öğrenip sarıl Ona ibadete. Evet, Allahü tealanın, senin ibadetine ihtiyacı yoktur. Ama senin, Ona ihtiyacın var evladım. Yaşaman için, her an ve her şeyinle hep Ona muhtaçsın. *** Bu büyük velînin, gençliğinde, ilim öğrenmek için çeşitli yerlere gittiğini, bu uğurda pek çok meşakkate katlandığını, kitap ve ders notlarını sırtında taşıdığını görenlerden biri sordu merakla. - Hocam, bir oraya bir buraya koşup durursunuz. Biliyoruz, maksadınız ilim öğrenmektir. İyi de, bu daha ne vakte kadar böyle devam edecek? Cevabı iki kelimeydi mübareğin: - Mezara kadar. Beşikten mezara kadar - Peygamber Efendimiz, "Beşikten mezara kadar ilim öğreniniz" buyuruyor. Hem sonra İslamiyet ilim dinidir. Bilmeden Müslümanlık olmaz ki... *** Hafızası çok kuvvetli olduğu halde, vaaz ve derslerinde daima kitaba bakar, dinî suallere, kitaba bakmadan cevap vermezdi. Sevdiklerinden biri sordu bir gün: - Hocam, derslerde hep kitaba bakar, suallere kitaba bakmadan cevap vermezsiniz. - Evet, öyle. - Ama niçin? Bilmediğiniz şeyler değil ki bunlar. - Evet, bildiğim şeyler, ama İslamiyet nakil dinidir. Bize nasıl gelmişse, aynısını nakleder, ona, kendimizden bir şey ilave etmekten yahut çıkarmaktan Allaha sığınırız. - Yani bu çok tehlikeli bir şey mi hocam? - Elbette. Dinî konularda kafasına göre konuşan ve yazanlar, yarın ahirette çok pişman olacaklar. "Keşke kalemlerimiz ateş olsaydı da, onlara dokunmasaydık" diyeceklerdir.
.Çete başını öldür!'
2004-08-14 01:00:00
İznik'te, Çandarlı Halil Paşa Camii karşısında, "Çınardibi" denilen kutlu mekanda Allah dostlarından biri yatıyor. "Davud-i Kayserî" hazretleri... Bir gün, dergahına bir delikanlı gelip hürmetle selamladı bu velîyi. - Hocam, maddi sıkıntı içindeyim. Nasıl bir iş yapsam acaba? Mübarek az düşündükten sonra döndü gence: - Soygunculuk yap! Delikanlı fena halde şaşırmıştı. - Ne!.. Soygunculuk mu dediniz? - Evet evladım. Dağa çık, soygunculuk yap! Allah Allah! Bu nasıl cevaptı böyle? Delikanlı yine de önüne bakıp "Peki" diye mırıldandı. Çünkü onun, gönül ehli bir velî olduğunu iyi biliyordu. Büyükler boş konuşmaz Çıkıp giderken, "Hayırdır inşallah" dedi kendi kendine: "Mutlaka bir hikmeti var bunun. Zira büyükler boş konuşmazlar"... Dağa çıkıp bir harami çetesiyle karşılaştı az sonra. Ve doğruca reislerine gitti. - Arkadaş, beni de aranıza alır mısınız? Çete başı, şöyle bir süzdü genci: - Olur, ama bir şartla. - Tamam, nedir şartınız? - Ne dersek onu yapacaksın. İtiraz istemem. - Peki peki, ne derseniz yaparım. Biraz sonra bir kervanın oradan geçeceği haberi geldi. Haramiler hemen gizlendiler. Kervan iyice yaklaşınca, birden ortaya çıkıp, sardılar etrafını. Önce bütün malları toplayıp yığdılar bir yere. Sonra, insanları bağladılar tek tek. Sıra öldürmeğe gelmişti o zavallıları. Çete başı çağırdı bu genci. - Heey, gel buraya bakayım! - Buyur reis. 'Sır kalsın aramızda' Elindeki kılıcı uzatıp verdi emrini: - Haydi, sıradan öldür şunları! Delikanlı tereddüt etti bir an. Suçsuz bir adamı öldürmeğe gönlü razı olmadı bir türlü. Ama söz vermişti. Sıkıldı, bunaldı ve yalvardı içinden: - Yâ Rabbî! Yanlış iş yapmaktan koru beni! O anda büyük velîyi gördü önünde. Mübarek eğilip fısıldadı gencin kulağına: - Suçsuzu değil, çete başını öldür! Eh, işareti almıştı. Kılıcı hızla kaldırıp şiddetle çaldı çete reisinin başına. Adam kan revan içinde yere yıkılırken öbürleri toz oldular bir anda. Böylece kervan soyulmaktan, kervancılar ölümden kurtulmuştu. Canlarını ve mallarını kurtaran bu delikanlıya, keseler dolusu altın verip teşekkür ettiler. Genç bir anda zengin olmuştu. Sevinçle koştu dergaha. Büyük velî onu görünce gülümsedi. - Kimseye söyleme. Sır kalsın aramızda. Sonra mı? Bir daha ayrılmadı bu kapıdan. Manevi zenginliğe de kavuştu tez zamanda.
.Onu kıskandılar...
2004-08-15 01:00:00
Davud-i Kayserî hazretleri, gençliğinde memleketinden çıkıp ilim tahsiline gitti. Mısır'da bir medrese bulup başladı okumaya. Ancak eski talebeler kıskandılar onu. Hemen müderrise koştular. - Hocam, bu genç ehil birine benzemiyor. Ancak müderris umursamadı onları. - Acele etmeyin. Anlarız ilerde. Ve ona, su ikmali vazifesini verdi dergâhta. Her gün kuyudan su çekip, lâzım olan yerleri dolduracaktı. Olacak bu ya, daha ilk seferde ip koptu, kova düştü kuyu dibine. Su ise çok aşağılardaydı. Diğer talebelere gün doğmuştu. Bunu öğrenince hemen müderrise koştular yine. - İşte hocam, yapacağı buydu onun. - Ne oldu çocuklar? - Kovayı kuyuya düşürdü. Hem de ilk seferde. Kuyu başına geldiler Davud-i Kayserî, mahcup ve mahzundu. Kırık kalple yalvardı içinden: - Yâ Rabbî, bana yardım et! Ve "Yâ Allah!" deyip uzattı elini. Sonrasını tahmin etmişsinizdir. Metrelerce derinlerde olan kovayı alıp çıkardı dışarı. Diğer talebeler mi? Mahcup olma sırası onlardaydı. Başları önlerinde özür dilediler kendisinden. *** Bir gün, sevdiği bir talebesine buyurdu ki: - Evladım, Allahü teala bir kulunu severse, ona iki şey verir: Birincisi, sevdiği bir kulunu ona tanıtır. Aynen Eshab-ı kirama Peygamber Efendimizi tanıttığı gibi. - İkincisi hocam? - Ona hayırlı bir iş nasib eder. - Hayırlı iş nedir ki? - Peygamber Efendimizin yaptığı iş. İslamı anlatmak mı? Genç talebe biraz düşündükten sonra sordu: - İslamı anlatmak mı? - Evet. Bu dünyada Allahü tealanın dinine hizmet edenler ve Onun kullarının müşküllerini çözenler, mahşerde nurdan kürsülerde oturacaklar. Allahü teala onlarla konuşacak. Onlar için hesap ve azap korkusu yoktur. Allahü teala en zor işi, en güvendiğine ve en çok sevdiğine vermiştir. - Peygamberleri kastediyorsunuz herhalde. - Evet, Peygamberler ve onların vârislerini. - Vârisleri mi? - Evet. Peygamberimizin vârisi, ehli sünnet alimleridir evladım. Onlar, kimse yanmasın, hiç kimse Cehenneme girmesin diye didindiler adeta. Çok da sevap kazandılar tabii. Yanan bir evden birini kurtarmanın sevabını düşün. Bir de Cehennemde sonsuz yanacak olan birini kurtarmanın sevabını. - Mukayese bile edilmez hocam. - Yaa, İslam âlimleri işte bunun için uğraştılar evladım. Onların bir tek gayesi vardı. "Kimse yanmasın". Bunun için çalıştılar durmadan.
.Ne olacak benim halim?'
2004-08-16 01:00:00
Balıkesir toprağını nurlandıran bir Hak dostu var. "Paşa Sultan"... Gencin biri geldi bir gün ba zata. - Hocam, ben namazlarımı muntazam kılıyorum, ama hiç lezzet alamıyorum. Sebep nedir acaba? Mübarek, şefkatle baktı gence. - Rabbini, yalnız namazda değil, her zaman hatırla evladım. - Nasıl yani? - Günah işleme. Günahı terkedersen, namazlarından lezzet alırsın. *** Bir gün de sohbetinde buyurdu ki: - Kardeşlerim, merhamet etmiyene, merhamet edilmez. Siz Allah'ın kullarına acıyın ki, Allahü teala da size acısın mahşerde. Rızık için çalışmak Cemaatten biri sordu: - Hocam, bir kimse sabahtan akşama kadar camide ibadet edip, "Allahü teala benim rızkımı nerden olsa gönderir" derse, o, nasıl bir adamdır? Buyurdu ki: - O, cahil bir kişidir. Rızık için çalışmak da ibadettir çünkü. Nitekim Peygamberimiz, "Allahü teala benim rızkımı süngümün ucuna koymuştur" buyurdu. Yani "Rabbim cihad yoluyla rızkımı gönderiyor" demek istedi. *** Allahü tealadan korkusu çoktu bu zatın. Bunun için geceleri uyumaz ağlardı hep. Bir gün sevdikleri sordu ona: - Hocam, geceleri niçin uyumuyorsunuz? - Uyku tutmuyor ki. - Neden ama? Bir "Aaah!" çekti ki!.. Titrek bir sesle cevap verdi: - Kardeşlerim! Önünde Cennet ve Cehennemden başka gidecek yeri olmayan ve bunlardan hangisine gideceğini de bilmeyen bir kimse, nasıl rahat yatar, nasıl uyuyabilir? *** Buna rağmen insanları ferahlatırdı yine. Bir gün bir dostu geldi huzuruna. Halinden üzüntülü olduğunu anlayıp sordu: - Üzgünsün, bir derdin mi var? - Evet hocam. - Hayrola, nedir derdin? - Hocam çok günah işledim. Ahirette halim ne olacak? Elini dostça koydu adamın omuzuna. - Merak etme. Bu gemi sahile çıkarsa içindekilerin hepsi kurtulur. Sen bindiğin gemiden düşmemeye bak. - Biz hangi gemideyiz ki hocam? - Tabii ki İmam-ı Azam'ın gemisindeyiz. Buna "Ehli sünnet gemisi" de denir. Bu gemi, yarın selametle sahile çıkınca, içinde kim varsa çıkaracaktır. Bizim gibi günahkârları da
.Müjdelenen son peygambersin'
2004-08-17 01:00:00
Sevgili Peygamberimizin Cebrail aleyhisselamı ilk defa gördüğü gecenin ertesi, Ramazan ayının 17'nci gecesiydi. Güneş henüz doğmamış, yeryüzü bir uçtan bir uca derin bir sessizlik içindeydi. Seher vaktine yakın, Hira mağarasının içini muazzam bir nur doldurdu birden. O Server başını kaldırınca Cebrail aleyhisselamı gördü karşısında. Çok güzel bir insan şeklindeydi ve konuşmaya başladı. O konuşurken semadan, dağlardan ve ağaçlardan geliyordu sesi. - İkra! (Oku) Efendimiz cevap verdiler: - Ben okumuş değilim. Hz. Cebrail, Efendimizi kuvvetle sıkıp tekrar etti ilahi emri: - Oku! Cevap aynıydı: - Ben okumuş değilim. Bir daha tekrarladı emri Melek bir daha sıkıp tekrarladı emri: - Oku! Yine aynı cevap: - Benim okumuşluğum yok. Cebrail aleyhisselam üçüncü defa sıktı ve bıraktı. - Oku! Rabbinin emriyle oku! Ki O, insanı kan pıhtısından yarattı. Oku! Ki senin Rabbin kalemle yazı yazmayı öğreten, insana bilmediğini bildiren, kerimlerin kerimi ve ihsan sahibidir. Efendimiz melekle birlikte tekrar etti bu ayetleri... Evet, yirmiüç yıl devam edecek olan vahiy böylece başlamış ve ebedi İslam güneşi, batmamak üzere doğmuştu. Bütün bunlar, bir an içinde olmuş ve melek gözden kaybolmuştu. Beni örtün! Beni örtün! Efendimiz bu hadisenin tesiriyle ürpermeğe başladı. Korku içinde mağaradan çıktı ve eve varıp seslendi: - Beni örtün! Beni örtün! Sakinleşince gördüklerini anlattı Hz. Hatice'ye. Ancak bu fevkalade hal rahmani miydi, yoksa şeytani mi? Bunu tahkik için Varaka bin Nevfel'e gittiler birlikte. Varaka, Hz. Hatice'nin amcasının oğlu olup, ilim sahibi bir kimseydi. Hayli yaşlanmış, gözleri görmez olmuştu artık. Efendimizi dinledikten sonra tane tane konuştu: - Sana müjdeler olsun yâ Muhammed! O gördüğün, Cebrail adındaki melektir ki, cenab-ı Hak Onu Musa ve İsa Peygamberlere de göndermiştir. Yemin ederim ki sen İsa aleyhisselamın müjdelediği son peygambersin. Keşke genç olsaydım da, kavmin seni Mekke'den hicrete zorladıklarında yardımcı olabilseydim. Efendimiz sordu: - Beni Mekke'den çakarırlar mı? - Evet dedi ve alnından öpüp, uğurladı kendisini. Böylece Efendimizin şüphesi gitmiş, Peygamber olarak vazifelendirildiğine tam kani olmuştu.
.Mühim bir haberim var!'
2004-08-18 01:00:00
Hak tealadan bir vahiy geldi: - Ey Habibim! Sana emrolunan şeyi açıkla, anlat! Müşriklerin sözlerine aldırma! Efendimiz bu emr-i ilahiyi alır almaz doğruca Safa Tepesine çıktı. Mekkelileri açıktan açığa davet edecekti İslama. Yüksekçe bir kayanın üzerine çıktı ve mübarek parmaklarını kulaklarına koyup yüksek sesle nida etti: - Ey Kureyşliler! Geliniz, toplanınız! Size mühim bir haberim var! Bu sesi duyanlar, birer ikişer gelip toplandılar. Az sonra büyük bir kalabalık oluşmuştu. Herkes merak içinde yanındakine soruyordu: - Bu seslenen Muhammed değil mi? - Evet o. - Ne söyleyecek acaba? - Ben de bilmiyorum. - O yalan söylemez. Mühim bir şey olmalı. - Evet evet, düşman baskını filan mı var acaba? Ve bir ses yükseldi... - Yâ Muhammed, ne var? Bizi neden topladın buraya? Bütün gözler Efendimize çevrildi o anda. Kimseden çıt çıkmıyor, herkes ne diyeceğini merakla bekliyordu ki, Allahın Resulü seslendi yine: - Ey kavmim! Benden hiç yalan söz duydunuz mu? Kalabalık, bir ağızdan cevap verdiler: - Hayır, sen yalan söylemezsin. Efendimiz sordu yine: - Peki, şu dağın ardında düşman var. Bu gece baskın yapacaklar desem, inanır mısınız? Yine bir ağızdan cevap geldi: - Elbet inanırız. Çünkü sen doğru sözlüsün. Efendimiz istediği cevabı almıştı. Esas söyleyeceğine gelmişti sıra. - Ey insanlar! Ben, size Allah tarafından gönderilmiş bir Peygamberim. Allah birdir, ben de Onun Resulüyüm. Allahtan başka ibadete layık kimse yoktur. Her canlıyı öldüren, dirilten yalnız Odur. Derin sessizlik... İşin tuhafı, oraya toplanan insanlar da susuyordu. Derin bir sessizlik hakim olmuştu o kalabalığa. Sanki şoka girmişlerdi. Az önce "Sen yalan söylemezsin, sen doğru sözlüsün" dedikleri kişiye, şimdi sessizce dudak büküyorlardı. "Ebu Lehep" de o kalabalığın arasındaydı. Öfkeden gözleri dışarı fırlamış, ne yapacağını, ne söyleyeceğini bilemez bir haldeydi. Kudurmuş gibiydi adeta. Yerden irice bir taş alıp fırlattı Allahın Resulüne. Bir taraftan da böğürüyordu: - Bizi bunun için mi topladın buraya? Sonra o hınçla halka döndü: - Sakın haa! Bu adam delirmiş. Sözüne inanmayın! Ve birer ikişer dağıldı kalabalık...
.
Tevekkül nedir?
2004-08-19 01:00:00
Ahmet Şemseddin Marmaravî, evliyanın büyüklerindendir. 1400'lü yıllarda Manisa'da yaşadı. Kabr-i şerifi de oradadır. Bir gün, sordular bu zata: - Hocam, tevekkül nedir? Buyurdu ki: - İnsanlara güvenmemektir. Müslüman, Allaha güvenir sadece ve her ihtiyacını Ondan ister. Kendi gibi aciz kullardan bir şey beklemez. *** Bu mübarek zat, küçük çocuğuna tevekkülü öğretmek için oturttu bir gün karşısına. - Bak evladım! Herhangi bir şeye ihtiyacın olursa, kapat gözlerini, istediğin şeyi yüksek sesle Allah'tan iste! Hanımına da şöyle tembih etti: - Çocuğun istediği şeyleri, gözlerini açmadan götürüp koy önüne! Bu, bir müddet böyle devam etti. Çocuk gözlerini kapayıp bir şeyler istiyor, annesi de o şeyleri götürüp koyuyordu önüne. Çocuk gözlerini açtığında önünde buluyordu o şeyleri. Olacak bu ya... Bir gün evde kimse yokken acıktı çocuk. Yapacağı şey belliydi. Gözlerini yumup yiyecek istedi Rabbinden. Gözlerini açtığında, çeşit çeşit yiyecekler gördü önünde. Bu, gayet normaldi ona göre. Her zaman olduğu gibi başladı yemeğe. Az sonra annesi geldi. Çocuğun önündeki yiyecekleri görünce çok şaşırdı. Zira evlerinde olmayan, hatta o havalide bulunmayan yiyeceklerdi bunlar. Merak edip sordu: - Evladım, nerden geldi bu yiyecekler? Cevap gayet masumaneydi: - Her zamanki yerden anneciğim. *** Bir gün de sohbet ediyordu sevdikleriyle. Bir ara buyurdu ki: - Kardeşlerim, huzur-u ilahide toplanmak biz kullar için ne büyük bir nimettir değil mi? Dinleyenler anlamamıştı! Cemaatten biri sordu: - Bundan neyi kastettiniz hocam? - Namazı. - Namazı mı? - Evet. Huzur-u ilahi, "Namaz"dır. Kul namaza durunca Rabbinin huzurundadır. Okumaya başlayınca, Rabbi ile konuşur. Ellerini duaya kaldırınca, Hak teala "Ey kulum, iste vereyim" buyurur. Bundan büyük nimet olur mu? Genç bir talebesi sordu: - Hocam, duanın kabul olacağı başka anlar da var mıdır? - Elbette. Kâbe-i şerif ilk görülünce ve mümin mümini görünce yapılan dualar da kabul olur. Onun için müminle karşılaşınca selam verilir. - Neden selam veriliyor hocam? - Çünkü "Selamün aleyküm" en büyük duadır evladım. Manası, "Allahü teala sana dünyada ve ahirette selamet, iyilik versin" demektir.
.Kurtuluş reçetesi!
2004-08-20 01:00:00
'Hasan Baba", Balıkesir'in manevi kumandanlarından olup, Emir Sultan hazretlerinin halifesidir. Nasihat isteyen bir gence buyurdu ki: - Dünya, kazanç yeridir evladım. Gençlik günleriyse ömrün en faydalı zamanıdır. Bu vakti iyi değerlendir. - Nasıl değerlendireyim hocam? - Önce İslamiyeti öğren. Sonra da öğrendiklerinle amel et. Bu dünya, iyi iş ve ibadet yeridir. Rahat edilecek yer ahirettir. İş zamanını, oyun ve eğlenceyle geçirenler, yarın çok pişman olurlar. Ve sordu gence: - Bir çiftçi, zamanında tohumunu ekmezse, yarın hasat vaktinde mahsul alabilir mi evladım? - Alamaz elbette. - Öyleyse tohumları ekelim zamanında. O da, emirlere sarılıp yasaklardan kaçınmaktır. Böyle yapanlar ancak kurtulur ahirette. Yeryüzü konuşuyor Bir gün de bir talebesine buyurdu ki. - Bu yeryüzü, iki çeşit kimseye hayret eder evladım. Biri şudur ki, ölümden gafil olarak yatağını süsler ve hiç kaygısız girip uyur sıcacık. Yeryüzü lisan-ı haliyle ona seslenir ki: "Ey gafil insan! Bir gün gelir, yalnız bir kefenle girersin benim içime. Ancak burada ne yatak vardır, ne de yastık. O nazik bedenin çürür de yem olur böceklere". Genç merakla sordu: - Öbür hayret ettiği kimdir hocam? - İkincisi de, bir arazi yüzünden hasım olmuştur öz kardeşiyle. Toprak ona da seslenir ki: "Ey gafil insan! Münakaşasını yaptığın bu yerin, binlerce sahibi vardı senden önce. Şimdi o kimseler benim içimde çürüyüp toprak oldular. Değer mi bunun için kavga etmeye?" Tanımak ve sevmek! Yine bir delikanlı sordu bu zata: - Hocam, dünya ve ahirette felaketten kurtulmanın çaresi nedir? - Kurtulanlarla beraber olmaktır. - Nasıl yani? - Allahü tealanın sevgili kullarını tanımak ve sevmek şarttır evladım. Onları inkâr eden, her şeyden mahrumdur. Tasdik edenlerse, değil sırf kendisine, yedi sülalesine faydalı olurlar. - Onlar kimlerdir ki hocam? - "Ehli sünnet alimleri"dir. Onları tanıyan hakkı batıldan ayırır. İmanı ve ibadetleri düzelir. Günahlar çirkin gelmeye başlar. İbadetlerden haz duyar. - Böyle zatlar yoksa hocam? - Kitapları okunur o zaman. Kitap okumak, sohbet gibi feyz verir. Dünyada en zor şey, hakkı batıldan ayırmaktır. İşte bu Allah adamlarını tanıyan veya kitaplarını okuyanlar, hakkı batıldan kolayca ayırırlar ki, bu da erişilmesi en güç olan bulunmaz bir nimettir.
.Ateşperest komşu!
2004-08-21 01:00:00
Ahmet Kuddûsî Efendi, Niğde'nin Bor kazasında yaşadı ve orada vefat etti. Bu zatın bir komşusu vardı ki, ateşe tapardı zavallı. Büyük velî, ona İslamiyyeti teklif etmek istiyorsa da, müsait bir zamanını bekliyordu. Nihayet bir gece hırsız girdi adamın evine. Ne var ne yok götürdü bütün malını. İşte bunu fırsat bilip ziyaretine gitti hemen. Adam güler yüzle ve hürmetle karşıladı bu Allah dostunu. - Buyurun efendim, safa geldiniz! İltifat edip içeri aldı. Hayret! Hiç üzüntülü bir hal yoktu adamda. Üstelik neşeliydi. Hemen mükellef bir sofra getirip koydu önüne. - Buyurun efendim, birlikte yiyelim. Büyük velî memnuniyetini bildirdi. - Teşekkür ederim. Uğradığınız musibeti duydum da, bir geçmiş olsun demeğe gelmiştim, siz buyurun. Adam, umursamaz bir halde cevap verdi: - Evet, öyle bir şey oldu. Ama mühim değil. Bu gibi şeyler musibet gözükse de, nimettir aslında. "Üç şeye şükrediyorum" - Nimet mi dediniz? - Evet. Ben üç şeye şükrediyorum yine de. - Neymiş onlar? Öğrenebilir miyim? - Tabii. Birincisi, başkası benim malımı aldı. Çok şükür ben başkasının malını almadım. - İkincisi nedir? - Malım gitti. Ama hamd olsun canıma bir şey olmadı. - Ya üçüncüsü? - Dünyalığımı götürdüler. Şükürler olsun ki dinim bende kaldı. Ahmet Kuddûsî hazretleri "Çok güzel" dedi içinden, "Bu sözden iman kokusu geliyor." Sonra döndü adama. - Peki, bir şey soracağım. Neden ateşe tapıyorsun? - Şimdi ona tapıyorum ki, yarın yakmasın beni Cehennemde. "Haydi sıra sende!.." - Yanılıyorsun. Ateş, bilgisiz, şuursuz bir mahluktur. İçine atılanları ayırdedecek kabiliyet yoktur onda. Bilemez kendine tapanla tapmayanı. İstersen deneyelim. Sen, yıllarca ona tapıyorsun. Bense hiç tapmadım. Gel, ikimiz de şu ateşe sokalım elimizi. Bakalım sana iltimas edecek mi? Adam çok güveniyordu kendine. - Olur, haydi sokalım. Önce büyük velî soktu elini ateşe. Az bekletip sonra çekti. Allah'ın izniyle eli hiç yanmamıştı. Sonra döndü ateşpereste. - Haydi, sıra sende. Adam büyük bir güvenle uzattı ateşe elini. Fakat o da ne! Uzatmasıyle çekmesi bir oldu. Sokmak değil yaklaştıramadı bile. O anda döndü kalbi. Hidayet nurlarıyla aydınlandı yüzü. Hakikati anlamıştı artık. Ve "Şehadet"i haykırdı oracıkta.
.Aradığını bulmuştu
2004-08-22 01:00:00
Şeyh Lütfullah Efendi, Balıkesir toprağını şereflendiren Allah dostlarındandır. Nurlu kabri, kendi ismiyle anılan caminin avlusunda bulunuyor. Gençliğinde Balıkesir'den Ankara'ya geldi bir gün. Devir, Hacı Bayram-ı Velî devriydi. Ama o, habersizdi bu büyük Velî'den. Olacak bu ya, Hacı Bayram-ı Velî hazretleri yolda Lütfullah Efendi'yle karşılaştı bir gün. - Selamün aleyküm. - Aleyküm selam. Ayak üstü biraz sohbet ettiler. İşte o vakit, Lütfullah Efendinin kalbi meyletti bu Allah dostuna. Bir mıknatısın tesir alanındaki maden gibi çekildi ona doğru. Sanki aradığını bulmuştu. Rica etti hemen: - Hocam, Balıkesir şirin bir beldedir. Zat-ı alinizi davet etsem teşrif eder misiniz? O da aradığını bulmuştu aslında. Teklifi kabul etti - Hay hay, hiçbir manimiz yoktur. Ve o gün yola çıktılar. Balıkesir'de bir müddet kalan Hacı Bayram-ı Velî hazretleri, onu tez zamanda yetiştirip, irşada memur eyledi. *** Bir gün nasihat istediler bu zattan. Buyurdu ki: - Kardeşlerim, şu insanoğlu ne gariptir ki, gündüz denince geceyi, beyaz denince siyahı hatırlar da, "Hayat" denince "Ölüm"ü, "Cennet" denince de "Cehennem"i hatırlamaz. Ve şöyle devam etti. - Bir kimse kırk yaşına geldiği, saçına ak düştüğü halde, hâlâ gafletten uyanmamışsa, ona yazıklar olsun. Bu yaşta olan bir kişinin, hâlâ oyun ve eğlenceyle vakit öldürmesi ne acınacak haldir. *** Bir gence de şöyle nasihat etti bir gün: - İslamiyeti öğrenmek farzdır evladım. Öğrenmeyen günaha girer. Öğrenmeye ehemmiyet vermezse, imanı gidebilir. "Günahların hepsi büyüktür" - Nefsine uyan haram işler. Haram işleyen, alışır. Alışınca zevk alır. Zamanla ehemmiyet vermez olur. Harama ehemmiyet vermeyince de maazallah küfre girer. - Hocam günahın küçüğü büyüğü olur mu? - Günahlar küçük ve büyük diye ayrılırsa da, aslında hepsi büyüktür. - Nasıl yani? - Küçük de olsa günah günahtır evladım. Allaha isyandır yani. Aciz bir kulun, kendi Yaradanına isyan etmesi ne demektir, bir düşünsene. - Haklısınız hocam. - Sonra küçük günah işleyen, yavaş yavaş büyükleri de işlemeye başlar. Büyük günahlara dalan da küfre girebilir. Onun için müslüman çok korkmalıdır. Çünkü "İman" bir kelimeyle kazanıldığı gibi bir kelimeyle de kaybedilebilir. Titremek, korkmak lazım.
.Adalet böyle olur!..
2004-08-23 01:00:00
İki Yahudi, bir yere oturmuş, "Hazret-i Ömer"in adaletinden konuşuyorlardı. - Ömer, gerçekten de çok adil bir kişi. - Dur! Denemeden karar verme hemen. - Ne demek istiyorsun? - Onun çok adil biri olmadığını ispatlıyacağım. - Nasıl yapacaksın bunu? - Çok kolay. O işi bana bırak. Ve fırlayıp kalktı ayağa. - İşte gidiyorum. Çok yakında duyarsın olanları. Planı hazırdı zihninde. Hemen "Doktor" kılığına girip geldi Halifenin hânesine. Kapıya yeni baliğ olmuş oğlu çıktı. - Buyurun, kimi aradınız? Yahudi, şöyle bir baktı taze delikanlıya. - Senin neyin var öyle? Benzin soluk, bünyen de çok zayıf. "İşte ilaç bu!" - Evet efendim, biraz zafiyet var vücudumda. - Üzülme, bu illetin tedâvîsi çok kolay. Bizim evde bir ilâç var ki, onu bir defa içsen birşeyciğin kalmaz. İstersen gel, o ilaçtan vereyim sana hemen. Çocuk "Peki" dedi ve birlikte Yahudinin evine gittiler. Yahudi bir bardak şarabı getirip tutuşturdu gencin eline. - İşte ilaç bu. Al, iç hemen. Saf, temiz kalpli çocuk ilâç diye içti şarabın tamamını. Sonrası malum. Çabucak kaybetti kendisini. Yahudi, iyice sarhoş olduğuna kanaat getirince, genç ve güzel kızını müstehcen şekilde giydirip gönderdi gencin odasına. Ve olan oldu. Delikanlı kendine geldiğinde çok geçti artık. Tövbe ettiyse de iş işten geçmişti. Düzenbaz Yahûdî koştu hemen Halifeye, ihbar etti delikanlıyı. Hz. Ömer beyninden vurulmuşa döndü o anda. Derhal eve gelip sordu oğluna. - Duyduklarım doğru mu? "Yüz sopa vurulsun!" - Evet ama kendimde değildim o anda. Hz. Ömer tereddütsüz verdi hükmünü: - Derhal yüz sopa vurulsun! Sahâbîler araya girdiler: - Bu seferlik mâzur gör, hileye kurbân gitti. - Çok zayıf, dayanamaz. Bu seferlik bize bağışla. Başkaları da yalvarmaya başlayınca Hz. Ömer celallendi: - Siz çekilin aradan! Din işinde hatır gönül olmaz. Bu teklîfleriniz adalete sığıyor mu hiç? Suç sabit olmuştur. Cezasını elbette çekecektir. Hem sonra bu dünyada çeksin ki, ahirette kurtulsun Cehennemden. Ve başladılar vurmaya. Kırkıncı sopada bayıldı, seksenincide vefat etti. Hz. Ömer çok üzüldü, ağladı, gözyaşı döktü. Ama pişman olmadı
.Bayramlık al baba!'
2004-08-24 01:00:00
Hazret-i Ömer "radıyallahü anh", halîfelik devrinde bile fakîr olup, elinde avucunda para bulunmazdı pek. Nitekim bir bayram gemişti. Eshâptan çokları çocuklarına bayramlık yeni elbiseler almışken, o alamamıştı. Bayram sabahı, arkadaşları rengarenk yeni elbiseler içinde neşeliyken, onun oğlu mahzundu. Çocuk bu üzüntüyle koştu babasına. - Babacığım! - Söyle evladım. - Bana da yeni elbise alsana. Arkadaşlarıma hep alınmış. İyi de, Halifenin bayramlık alacak parası yoktu ki. Oğlunun başını şefkatle okşarken yavaşca fısıldadı: - Alırım evladım, ama paramız yok. Çocuk bu, anlamaz ki. Bu menfi cevaptan daha bir mahzun oldu. Yeni elbisesi olmadığı gibi, üstündeki elbise de yamalıydı. Onu alaya aldılar! Öbür çocuklar da bunu farketmiş olmalı ki, etrafına toplanıp alaya aldılar zavallıyı. Çocuk değil mi? Çok gücüne gitti tabii. Ağlayarak koştu yine babasına. Hz. Ömer, niçin ağladığını tahmin etmişti ama yine de sordu: - Oğlum niçin ağlıyorsun? Çocuk hıçkırıyordu. - Benimle alay ediyorlar babacığım. - Niye alay ediyorlarmış bakayım? Gözlerinin yaşını silerken cevap verdi. - Elbisem yamalı diye. Hazret-i Ömer de çok üzülmüştü. Çaresiz beytülmal memurunu çağırdı huzuruna. Durumu anlatıp rica etti: - Bana, maaşıma mahsuben biraz avans verir misin? Memur şaşırmıştı. - Bu ayki maaşınızı almadınız mı efendim?. - Aldım tabii. Ben, gelecek ayın maaşından istiyorum. Memur hayretle sordu - Gelecek ayın maaşından mı dediniz? - Evet. Biraz düşündükten sonra edeple arzetti. - Bana imzalı bir kâğıt verirseniz olur efendim, veririm. Hz. Ömer memnun olmuştu: - Tamam, nasıl bir kâğıt istiyorsun? - Bir ay daha yaşayacağınıza dair bir senet efendim. Bana, bu hususta bir imza verirseniz derhal takdim ederim avansınızı. Halife tahmin etmişti bunu. - Böyle bir imza veremem. Memur büktü boynunu. - Özür dilerim efendim. Ben de avans veremem öyleyse. Halîfe, memuruna hak vermiş, hatta takdir etmişti bu hareketini. Üzgün üzgün döndü oğluna. - Görüyorsun yavrum, memur amca para vermiyor. Verseydi, alırdım senin istediğini. Bunun üzerine çocuk kesti ağlamayı. Ama bu defa Halife ağlıyordu.
.Davetten mahrum kalan genç
2004-08-25 01:00:00
Şeyh Lütfullah Efendi, Balıkesir erenlerindendir. Bir gün, dergahına zenginlerden biri geldi. - Hocam, müsaitseniz bütün talebelerinizle birlikte bu akşam yemeğine fakirhaneye bekliyorum sizi. Mübarek zat memnun oldu. - Olur geliriz. Hem sohbet ederiz biraz. Adam sevindi. Talebeler daha çok sevindiler. Zira böyle davetlerden sonra hocalarının sohbetine doyum olmazdı. Yemekten ziyade sohbet için sevinmişlerdi onlar. Ancak henüz yenice gelen Mustafa adında bir talebe vardı ki, başka türlü sevinmişti bu garip. "Hele şükür" dedi içinden, "Her gün darı ekmeği yiyip, darı çorbası içiyoruz. Bu akşam, şöyle çeşitli nefis yemekler yeriz davette". Çarıklarını hazırlayıp, sabırsızlıkla akşamı bekliyordu ki, Lütfullah Efendi çağırdı kendisini. - Mustafa! "Sen dergahta kal" - Buyurun hocam. - Evladım, biz bu akşam davete gidiyoruz. Sen dergahta kal. Mutfakta darı ekmeğiyle darı çorbası var. Onlarla karnını doyurursun! Genç anlamıştı hatasını. Köşesine çekilip azarladı kendini: - Ey alçak nefsim! Sen yalnız mideni düşünürsen, böyle mahrum kalırsın işte. Çek şimdi cezanı. Sen müstehaksın buna. *** Lütfullah Efendi bir gün de sohbetinde buyurdu ki: - Allahü teala, sıkıntılı halde yapılan duayı kabul eder çocuklar. Mesela hastanın duası makbuldür. Onun için hastalık nimettir bir bakıma. Talebenin biri kalktı. - Hocam, hastalık nimettir dediniz. Yanlış duymadık değil mi? "Hastalıkta şifa vardır" Evet evladım. Hastalık nimettir, ama sabredilirse. Büyükler, "Hastalıkta şifa vardır" buyurmuşlardır. Hastalık istenmez. Bilakis hasta olmamak için tedbir alınır. Ama buna rağmen gelirse, sabredilir. Genç talebe bir daha şaşırdı. - Hastalıkta şifa mı vardır hocam? - Evet yavrum. - Nasıl yani? - Hasta, hastalığından dolayı şikâyet etmez ve sabrederse, günahları affolur. Ayrıca çok da sevap kazanır. Sonra hastanın kalbi kırık olur, duaları makbuldür. Hasta, günah işlemeyi düşünemez. Şifa vermesi için Allaha yalvarır daima. Hem sonra hasta, ölümü daha çok hatırlar. Ahireti düşünür, günahlarına tövbe eder. Bu yüzden Allaha daha yakın hisseder kendini. Bütün bunlar şifadır işte. Manevi şifa...
."Mim"li konuşmak!
2004-08-26 01:00:00
'Pîr Ali Efendi', Balıkesir toprağını şereflendiren bir Allah dostu. Büyük âlim İmâm-ı Birgivî hazretlerinin babasıdır bu zat. Kabr-i şerifi, Balıkesir'de, Bağçeşme mezarlığındadır. Bir gün, talebesiyle sohbet ederken buyurdu ki: - 'Mim'li konuşmak nefsanidir çocuklar. Gencin biri kalktı. - Anlamadık efendim, nasıl yani? - Yani hiçbir hususta "Ben yaptı(m), ben etti(m)" demeyin. Hatta dine hizmet etseniz bile. Çünkü cenab-ı Hak, kendi dinini kendisi yayıyor. Sizi de bu şerefli hizmete vesile kılıyor. Bu hizmetle şerefleniyorsunuz. Bunun için çok sevinip şükredin ki, elinizden çıkmasın. Zira bu, herkese nasib olmayan bir nimettir. İstifade etmenin şartı Bir başka talebesi sordu: - Hocam, büyüklerden istifade etmenin şartı nedir? Buyurdu ki: - Bir Allah adamından istifade edebilmek için, verenin olgun, alanın uygun olması lazımdır. Veren olgun olduğuna göre, alanın uygun hale gelmesi gerekir. - Bunun için ne yapmalı hocam? - Haram işlememeli, kalp kırmamalı, kendini beğenmemelidir. Her işini ihlasla yapıp, insanlardan bir şey beklememelidir. Yaptığı iyi ameller için insanların takdirini bekleyenler, çarşıya alışverişe giden şu insana benzer ki, para kesesini açtığında, içinin "çakıl taşı" ile dolu olduğunu görür. Geçmez tabii. Ve şöyle devam etti. - Velhasıl ihlas, niyetin halis ve temiz olmasıdır evladım. Yani halis niyetine dünyalık bir menfaat karıştırmamaktır. Mesela bir bardak temiz suya, bir damlacık idrar damlasa, o su içilir mi? Genç yüzünü buruşturdu - İçilmez tabii hocam - Neden? - Çünkü o su pis olmuştur artık. - İşte halis niyete de bir ufacık dünya menfaati karışırsa, bir şeye yaramaz. Çünkü o niyet pis olmuştur artık. *** Talebeden biri sordu: - Hocam geçenki sohbette, "Bir kalpte iki sevgi olmaz" buyurmuştunuz. Bunu açıklar mısınız? Buyurdu ki: - Allah sevgisiyle, nefsin sevgisi zıddır birbirlerine. İnsan kendini severse, Rabbini sevemez. Rabbini severse, kendini sevemez. Bir kalpte bu iki sevgi birlikte bulunamaz. Ya kendi sevgisi vardır, ya Allah sevgisi. Kendini beğenmemek, Allahü tealanın büyük ihsanıdır ki, bu hale kavuşan, Allah sevgisine kavuşmuş demektir.
.Onu imtihana yeltendiler!..
2004-08-27 01:00:00
'Pîr Ali Efendi', Balıkesir toprağını nurlandıran bir velîdir. Her zaman olduğu gibi bu büyük zatı çekemeyenler de vardı o devirde. Hatta din adamıydı bunlar. Bu zatı imtihan etmeğe yeltendiler. Tefsir ve hadis ilminden zor sualler tesbit edip yazdılar bir kâğıda. Bunları ona sorup, ilmî derecesini ölçeceklerdi güya. Aralarında konuştular: - Eğer bu suallere cevap verirse ne âlâ. Yoksa cahil biri olduğunu anlar, her yere yayarız. Ve hazırladıkları sualleri alıp gittiler bu zatın dergahına. Mübarek iltifatla karşıladı onları. İçeri alıp yer gösterdi. Hoşbeşten sonra başladı sohbete. Ancak sohbet ilerledikçe ona karşı kalpleri değişti bu kimselerin. Niye mi? Çünkü suallerine bir bir cevap veriyordu mübarek. Hem de en mükemmel şekilde. Soluk almadan dinlediler sohbeti. Mest oldular adeta. Hayran ve şaşkındılar! Mahcubiyet içinde özür dilediler teker teker. Dahası, önünde diz çöküp, talebesi oldular aynı gün. *** Bir gün sevdiği bir talebesine buyurdu ki: - Dua almaya bak evladım. Kim olursa olsun. Hele ki gariplerin duası çok makbuldür. Unutma, bir kimsenin sıkıntısını gidermek, bütün cihanın nafile ibadetlerinden daha sevaptır. O talebe sordu: - Hocam, en iyi insan kimdir dünyada? - Kendini en kötü bilendir. - Pekiyi evliyalar neden çok seviliyor hocam? - Nefslerini aradan çektikleri için. Onlar, menfaatlerini hiç düşünmez, diğer insanların rahatı için feda ederler kendilerini. "Ben ağlayayım, kimse ağlamasın. Ben üzüleyim, kimse üzülmesin. Hatta ben yanayım, kimse yanmasın" derler. Hakiki bayram... - Hocam, müminin hakiki bayramı hangi gündür? - Hakiki bayram, Rabbimizin huzuruna yüz akıyla çıktığımız gündür evladım. Ama hakiki bayramlar birden çoktur. - Öyle mi? Başka hangileri var? - Mesela günah işlemediği gün, bayramıdır. Günahlarının affedildiği gün bayramıdır. Bunlardan başka imanla öldüğü gün, kabirde, sual meleklerine doğru cevap verdiği gün, Mizan'da sevaplarının ağır geldiği gün, Sırat'tan selametle geçip Cennete girdiği gün ve nihayet Allahü tealayı gördüğü gün. Amaa... - Aması ne hocam? - Bu hakiki bayramlara kavuşmak, sağlam bir gemiye binmekle olur ancak. - O hangi gemi hocam? - Ehl-i sünnet gemisi" evladım. Ehli sünnet âlimlerinden herhangi birini rehber edinen, onun sözünü dinleyen, onun kitaplarını okuyan, onun gemisine binmiş olur ki, mutlaka kurtulur ahirette.
.Huzurun reçetesi!..
2004-08-28 01:00:00
Balıkesir'de yaşamış Hak dostlarından "Salih Dede"den bahsedelim bu gün... Balıkesir merkezde, Atalar Caddesi üzerinde bir apartmanın dibinde bulunuyor nurlu kabri. Kalp gözü açık velilerdenmiş mübarek. Bir gün, günahlar içinde olan bir genç gelip dert yandı bu zata: - Hocam, hiç huzurum yok. İçim sıkılıyor. - Neden sıkılıyorsun? - Bilmiyorum. Devamlı bir huzurluzluk var içimde. - Evladım, Allahü tealanın emir ve yasaklarına göre yaşarsan huzurlu olursun. Huzursuzluk, günah işlemekten ileri gelir ekseri. - Doğrudur hocam. İslamiyeti pek yaşayamıyorum. Daha doğrusu hiç bilmiyorum dinimi. - Evinizde ehl-i sünnet alimlerinin yazdığı ilmihal kitaplarından yok mu evladım? - Var hocam, olmaz mı! - Pekiyi okumuyor musun o kitapları? Genç büktü boynunu - Maalesef hocam, okumuyorum. Mübarek üzülmüştü. - Vah vah. Güzelim kitapları raflarda hapsettin öyle mi? Çok yazık. Senin ilacın o kitaplardır işte. Bir hasta, ilacını bilse ama kullanmasa, iyi olabilir mi? - Olmaz tabii hocam. - İşte senin halin de buna benziyor. İlacın var, kullanmıyorsun. Bir ilaç kullanılmıyorsa, evde bulunmasının ne faydası olur? O kitapları okuyup tatbik edersen, kurtulursun sıkıntıdan. Huzura kavuşursun. *** Bir gün de, nasihat isteyen bir gence buyurdu ki: - Evladım, Allahü tealanın sana nasıl davranmasını istiyorsan, sen de Allah'ın kullarına öylece davran. Muvaffak olmanın sırrı ikidir. Biri, günah işlememek, öbürü Allah'ın kullarına iyilik etmektir. Muvaffak olmak için - Unutma, sabreden ve güleryüzlü olan, daima muvaffak olur. Delikanlının hoşuna gitmişti bu sözler. Sordu yine: - Hocam, çok yaşamak istiyorum, ne yapayım? - Ölümü çok düşün. - Anlamadım efendim! - Anlamayacak ne var evladım. Ölümü düşünmek ömrü uzatır. - Peki hocam, huzurlu olmak için ne yapayım? - Ölüme hazırlan. Delikanlı yine şaşırmıştı. - Hocam, huzurlu olmanın yolunu sormuştum. - Anladım evladım. Müslüman, ölümü düşündükçe rahatlar. Hele ölüme hazırsa, huzur dolar içine. Onun mutluluğu yüzünden okunur. - Peki hocam, bana son bir nasihat edin de, onu küpe yapayım kulağıma. - Pekâlâ, her işi yaparken "Rabbim bundan razı mı?" diye düşün önce. Razıysa yap, yoksa yapma.
.Hemen Mekke'ye git!"
2004-08-29 01:00:00
Ebu Zer-i Gıfârî "radıyallahü anh", eshab-ı kiramın ilklerindendir. Asıl adı "Cündeb bin Cünabe" iken, Efendimiz "Ebu Zer" olarak değiştirdiler. Gıfar kabilesine mensuptur. Güçlü kuvvetli, atılgan, karayağız bir delikanlıydı. Mesleği mi? Yol kesiciydi önceleri. Ancak hilkatindeki temizlik sebebiyle bu yaptıkları ona manasız geldi sonradan. Yaptığı işten iğrenmeye başladı. Putlardan, heykellerden soğudu. Ona göre yaratıcı bir tek olmalıydı. Onun için "Lâ ilâhe illallah" derdi sık sık. O günlerde Mekke'den biri geldi o kabileye ve tesadüf Cündeb'le tanıştı. Onun arada bir "Lâ ilâhe illallah" dediğini duyunca, "Tuhaf" diye mırıldandı. Cündeb döndü adama: - Nedir tuhaf olan arkadaş? - Bu senin dediğini Mekke'de de söyleyen biri var. Cündeb hayretle sordu - Mekke'de mi? Kim söylüyor? - Muhammed isminde biri. Peygamber olduğunu söylüyorlar. Cündeb iyice heyecanlandı. Başını öne eğip düşündü biraz. Sonra fırladı ayağa. "Tamam, buldum galiba" dedi ve koştu kardeşi Üneys'e. - Yâ Üneys! - Buyur abi. - Hemen Mekke'ye git! Orada "Muhammed" isminde bir zat Peygamberliğini ilan etmiş. Onunla görüş ve haber getir bana Ondan. - Peki abi. Üneys edib ve şairdi. Mekke'ye gidip Efendimizi gördü, sohbetinde bulundu ve sayısız ihsanlarına nail oldu. Döndüğünde sordu Cündeb: - Ne oldu, neler öğrendin? - Çok büyük bir zat abi. Hep iyilik emrediyor. İnsanlar onun hakkında şair, kâhin, sihirbaz diyorlarsa da aslı yok. Bana kalırsa o gerçekten peygamber. "Gıfar kabilesindenim" "Bizzat gidip görmeliyim" deyip çekti çarığını ayağına. Eline değneğini alıp çıktı yola. Üneys ikaz etti arkasından: - Aman abi dikkatli ol! Kendini gizle, çünkü düşmanları çok azgın. Gerçekten de müşrikler iyice azıtmış, garip, kimsesiz müminlere amansız işkenceler yapıyorlardı o aralar. Cündeb Mekke'ye geldiğinde doğruca Kâbe'ye gidip beklemeye başladı. Akşam olunca, hazret-i Ali onun yabancı olduğunu anlayıp sordu: - Sen kimsin? - Adım Cündeb, Gıfar kabilesindenim. - Haydi bize gidelim öyleyse. - Peki, teşekkür ederim. Geceyi o evde geçirdiyse de korkusundan açılamadı ona. İkinci gün, üçüncü gün de böyle geçti. Nihayet mecbur kalıp açtı maksadını hazret-i Ali'ye...
.İlk sohbette iman etti
2004-08-30 01:00:00
Cündeb bin Cünabe (Ebu Zer), Resulullah Efendimizle görüşmek için kabilesinden Mekke'ye gelmişti bir gün. Üç gece hazret-i Ali'nin evinde misafir kaldıysa da geliş maksadını söyleyemedi. Dördüncü gün hazret-i Ali sordu nihayet. - Yâ Cündeb, buraya niçin geldin? - Muhammed isminde bir zat varmış. Onu görmek istiyorum. - Çok iyi, ben şimdi o zata gidiyorum. İstersen beni takip et! Ve çıktılar evden. Az sonra Resulullahın hanesine varmışlardı. Cündeb, büyük bir tevazu ve hürmet duygusu içinde girdi Efendimizin huzuruna. - Esselamü aleyküm! Efendimiz mukabelede bulundular. - Allahın selamı senin de üzerine olsun. Vallahi doğru söylüyor Ebu Zer, Efendimizin sohbetiyle şereflenince, "Vallahi doğru söylüyor" dedi içinden, "İşte yıllardır beklediğim buydu". Bu sohbet öylesine güzel, o kadar tatlıydı ki "Hiç bitmese" diye geçirdi kalbinden. Bin canla aşık olmuştu o Resule. Efendimiz sordular: - Sen neredensin? - Gıfar kabilesindenim. - Ne zamandır Mekke'desin? - Üç gündür. - Peki ne yiyip ne içtin bunca zaman? - Zemzemden gayri bir şey bulamadım efendim. Buyurdular ki: - Zemzem mübarektir, susayanı kandırır, aç olanı doyurur. Ebu Zer, daha ilk sohbette imanla şereflenmişti. Huzurdan çıkınca, kalbinde yanan iman meş'alesiyle başka gönülleri de tutuşturmak istedi hemen. Niyetleri öldürmekti! O coşkuyla koştu Kâbe'ye ve olanca sesiyle haykırdı: - Lâ ilahe illallah! Muhammedün Resulullah! O anda arı kovanının deliğine çöp sokulmuştu sanki. Müşrikler aç kurtlar gibi saldırdılar üstüne. Ellerine geçirdikleri taş, sopa, kemik parçası, ne buldularsa onunla vurup kanlar içinde bıraktılar mübareği. Niyetleri öldürmekti. Ancak hazret-i Abbas görüp yetişti imdadına. - Durun! Ne yapıyorsunuz? - Yâ Abbas, Muhammed'in dediğini söylüyor bu. - İyi ama, bu adam kervan yolumuzun üzerindeki bir kabileden. Böyle yaparsanız, bir daha nasıl geçeceksiniz oradan? Ona hak vermişlerdi. Vurmayı bırakıp geriye çekildiler. Ebu Zer mi? Müşriklerin elinden kurtulunca Resulullaha gitti doğruca...
.Sen kabilene dön!'
2004-08-31 01:00:00
Ebu Zer "radıyallahü anh, gördüğü onca eziyete rağmen ertesi gün yine Kâbe'ye geldi ve yine haykırdı şehadeti. Ancak yine hücuma uğradı. Efendimiz ona acıyıp yanlarına çağırdılar. - Yâ Ebâ Zer! - Buyurun yâ Resulallah. - Sen kabilene dön. İslamı orada yay! - Başüstüne. Mübarek sahabi bu emirle döndü kavmine. Kabileyi toplayıp yüksek sesle nida etti: - Ey insanlar! Lâ ilâhe illallah Muhammedün Resulullah deyiniz! O anda dört bir yandan itirazlar yükseldi. - Ne diyor bu Cündeb? - Delirmiş olmalı! - Hayır, biz öyle demeyiiiz! Tansiyon yükselince kabile reisi Haffaf girdi araya. - Susun, susun! Sessizlik kapladı ortalığı Haffaf devam etti konuşmasına: - Dinleyin. Bakalım ne anlatacak? Bu ikazla derin bir sessizlik kapladı ortalığı. Ebu Zer, tane tane anlatmaya başladı: - Henüz müslüman değildim. Bir gün Nuhem putuna, içmesi için bir tas süt götürüp önüne koydum ve çekildim geriye. Az sonra ne oldu biliyor musunuz? Bir köpek, gelip içti sütün tamamını. Sonra da bacağını kaldırıp putu iyi bir ıslattı. Yine sesler yükseldi kalabalıktan: - Hayır, bir tanrı hakkında öyle konuşamazsın! Haffaf yine müdahale etti: - Susun diyorum, dinleyin. Bakalım ne anlatıyor? Ebu Zer devam etti: - Şimdi soruyorum size. Bu nasıl ilah ki, önündeki sütü bir köpeğe kaptırıyor ve nasıl ilah ki, bir köpekten böyle hakaret görüyor? Herkes şaşkına döndü! Bu sözler, birer balyoz gibi inmişti kafalara. Beyinlerde şimşekler çakmış, soru işaretleri takılmıştı akıllara. Görünen o ki, ekseriyeti haklı bulmuştu bu konuşmayı. Az önce kaynayan cemaat şimdi durulmuş, başlar öne düşmüştü. Kalabalıktan birinin sesi yükseldi o esnada: - Peki yâ Cündeb, senin Peygamberin ne diyor? Anlat bize. Bütün dikkatler Ebu Zer'e çevrilmişti yine. - O diyor ki, "Allah birdir. Doğmamıştır, doğurmamıştır. Yemez, içmez ve ölmez. Allah her şeyin maliki ve sahibidir". Yine O diyor ki, "Zina yapmayın. Çocuklarınızı toprağa değil, kalbinize gömün. Köle, yetim ve fakirlerin hukukuna riayet edin". Kısa bir sessizlik oldu. Önce kabile reisi Haffaf şereflendi islamla. Sonra Ebu Zer'in kardeşi Üneys, sonra başkaları. Ve nihayet bütün kabile iman etti. Putlarını kıra kıra...
.
.Zulümden vazgeç!"
2004-09-01 01:00:00
"Ahmet Sarban" hazretleri, Hayrabolu'da doğdu, orada yaşadı. Türbesi de oradadır. O devirde bir vali, fakir halktan fahiş vergi alır, zulmederdi haksız yere. Garipler çaresizdi. İşte o günlerde bu zat geldi o beldeye. Halk onu görünce hemen etrafını sardılar. - Tam zamanında geldiniz efendim. - Hayrola, ne oldu? Köylüler, valinin yaptığı zulümleri anlatıp sordular: - Ne yapmamızı tavsiye edersiniz? Mübarek celallenmiş, kaşları çatılmıştı. Sordu onlara: - İçinizde cesur biri var mı? Köylülerden genç biri çıktı ileri. - Emredin hocam. Ne gerekirse yaparım. - Pekâlâ, sen şimdi o valiye git ve de ki, "Bu yaptığın zulümden vazgeç! Yoksa sen bilirsin!" Başüstüne hocam Delikanlı, "Peki" deyip gitti ve dikildi valinin karşısına. - Ey vali! Bu yaptığın zulümden vazgeç! Yoksa sen bilirsin! Vali titremeye başladı. - Olur kardeşim, hay hay. Bundan sonra kimseden ağır vergi almayacağım. Aldıklarımı da iade edeceğim. Köylü çıktı ama vali şaşkınlık içindeydi. - Allah Allah, diyordu kendi kendine. Kimdi bu adam? Ben nasıl "Peki" dedim ona? Kalktı, düştü genç köylünün ardına. Çünkü onu, bir Allah adamının gönderdiğini tahmin etmişti. Gidip buldu bu büyük zatı. Elini öpüp, talebesi oldu aynı gün. *** Bir gün de bir grup genç, bu zatı ziyarete gittiler. Mübarek, iltifatlarla karşılayıp içeri aldı onları. Karşılıklı oturdular Fakat büyük veli konuşmuyor, güleryüz ve sevgiyle o gençlere bakıyordu öylece. Halbuki onlar sohbet etmesini istiyorlardı. Bu düşüncelerini anlayıp, - Müslümanın yüzüne bakmak ibadettir, buyurdu. Siz bana bakın, ben de size bakayım. Bir müddet sonra birisi arzetti: - Hocam, sohbetinizi özlemiştik O zaman konuşmaya başladı mübarek. - Bütün kemâlât ve faziletler, büyüklerin sohbetinde saklıdır gençler. Eshab-ı kiram, Resulullahın sohbetinde kemale geldiler. Bir Allah adamının sohbetine kavuşan, her şeye kavuşmuş demektir. Ve şöyle devam etti: - İnsanın şerefi, ilim ve edep sahibi olmasıyladır çocuklar. Mal mülk sahibi olması, falancanın oğlu olması veya filan yerde müdür olması insana şeref kazandırmaz.
.Onu niçin dövüyorsun?"
2004-09-02 01:00:00
"Salih Dede", Balıkesir erenlerindendir. Rivayete göre, zâlimin biri, bir garibi el ve ayaklarını bağlamış, dövüyordu bir gün. Zavallı çaresizdi. Yalvardı içinden: - Yâ Rabbî, sevdiğin kullar hürmetine kurtar beni bu zâlimden! Duası biter bitmez Salih Dede beliriverdi ve hiddetle bağırdı zalime: - Bırak o zavallıyı, çöz bağlarını! Ama aldırmadı adam. Mübarek tekrar ikaz etti. - Bırak onu diyorum, çöz bağlarını! Yine umursamadı. Ancak fazla sürmedi, dövdüğü garibin bağları çözülüp, kendi eli ayağı bağlandı bir anda. Zâlim o zaman anladı acı gerçeği ve başladı yalvarmaya: - Ne olur, ben ettim, sen etme! Mübarek affedince çözüldü bağları. Kalktı ve sarıldı ellerine. Talebesi olmakla şereflendi... İnsanın iki zineti vardır Bir gün de şöyle buyurmuştu bazı gençlere: - İnsanların iki ziyneti vardır. Biri "Edep", diğeri "Tevazu"dur. Edepli olanı Allah da sever, kullar da. Gençlerden biri sordu: - Edep nedir hocam? - Edep, söz dinlemektir oğlum. Kim toprak gibi mütevazı olursa, her nimete kavuşur. - Hocam, evliya öldükten sonra da ruhlarından feyz alınabilir mi? - Elbette. Hatta öldükten sonra daha çok feyz verirler. Ama bir şartla. - O şart nedir hocam? - Muhabbettir evladım. Kişi, sevgisi nisbetinde feyz alır o büyüklerden. - Hocam, "Veliler öldükten sonra daha çok feyz verirler" deniyor. Neden acaba? Kınından çıkmış kılıç gibi - Evladım kılıç, kınında iken mi iyi keser, kınından çıkınca mı? - Elbette kınından çıkınca hocam. - İşte evliyaullah da böyledir. Onlar ölünce, kınından çıkmış kılıç gibi olurlar. - Feyz alabilmek için başka şartlar da var mı hocam? - Var tabii. Ehl-i sünnet itikadında olmak, haram işlememek ve beş vakit namazı kılmak. - Hocam, geçen gün "Üç çeşit şeytan vardır" buyurmuştunuz. Nelerdir bunlar? Buyurdu ki. - Birisi "İblis" ve torunlarıdır ki, insana haramları vesvese verir. Bu zayıftır. - İkincisi hocam? - İkincisi "Nefs"dir ki, yüzbin şeytandan şiddetlidir. - Ya üçüncüsü? - Üçüncü şeytan "Kötü arkadaş"tır evladım. En tehlikelisi budur işte...
.Şifa Allah'tandır...
2004-09-03 01:00:00
"Acebşir Efendi", Tokat evliyasındandır. Bu zatı sevenlerden biri hastalanıp yatağa düştü bir gün. Doktor, ilâç kâr etmedi. Günden güne ağırlaştı. Adamcağız çaresizlik içinde açtı ellerini bir akşam, dua etti - Yâ Rabbî, sevgili bir kulunun hürmetine bana şifa ver! O gece bu zatı gördü rüyasında. Çok sevinip rica etti hemen. - Hocam, ne olur dua buyurun da, Rabbim şifa versin bana. Mübarek ilişti yatağının ucuna. - Şifa Allahtandır evladım. Dilerse sana da şifa verir. Ümitsiz olma, dedi ve kayboldu gözden. Adamcağız uyandığında turp gibi hissetti kendini. Fırlayıp kalktı yataktan. Öyle çok sevindi ki... O sabah sevinç içinde koştu dergaha. Büyük velî onu görünce sohbeti kesip tebessümle baktı gence. - Geçmiş olsun evladım. Allah dilerse şifaya kavuşturuyor değil mi? - Evet hocam. Allah sizden razı olsun. Elini öpüp oturdu yanına. Bir daha da ayrılmadı o kapıdan. *** Bir gün de mahalleden tanıdığı bir genç geldi yanına. - Hocam, en kıymetli ibadet nedir? - Emr-i maruf yapmaktır. - Emr-i maruf nedir hocam? - İnsanlara İslâmiyeti anlatmaktır evladım. Bir kimseye dinden bir kelime öğretmek, yüz nafile hacdan daha kıymetlidir. - Yüz nafile hacdan mı hocam? - Evet. Bu şerefli işe eli dokunanın eli yanmaz Cehennemde. Eli yanmayanın vücudu da yanmaz. Cehennem, küfrün karşılığı - Hocam, Müslümanlar da Cehenneme girecek mi? - Cehennem "Küfr"ün karşılığıdır evladım. Orada kâfirler yanacak. - Ya günahkâr Müslümanlar? - Onların günahları, ya Allahü teâlânın merhametiyle, ya da tövbe etmekle, veya şefaatle affedilir. - Günahları bunlarla bitmezse? - Dünya sıkıntıları, can verme acısı, kabirdeki sıkıntılarla affedilir. - Yine bitmezse hocam? - Mahşerde çekeceği sıkıntılarla affedilir ve Cehenneme hacet kalmaz. Fakaaat, - Fakat hocam? - Günah olduğuna inandığı halde, onu hafif görerek, ehemmiyet vermeyerek işler veya dinin emirlerini aşağı görerek namaz kılmaz ve haram işlerse, bu gibi günahlarda "Küfür bulaşıklığı" olur ki, bunlar Cehennem ateşiyle temizlenir ancak, Allah korusun.
.Allahü tealayı tanımak...
2004-09-04 01:00:00
"Veli Şemseddin Efendi", Balıkesir toprağını nurlandıran büyüklerdendir. Cengiz Topel Caddesi kavşak ortasında, iki selvi ağacının arasındadır nurlu kabri. Vaktiyle bu kabir buradan kaldırılmak istenmişse de, muvaffak olunamamış. Çünkü dağları parçalayan çelik kepçeler, güç yetirememiş bu ufacık mezarcığı yıkmaya. Kırılıp dağılmışlar... Bu büyük zat, bir gence şöyle nasihat etti bir gün: - Evladım, cenab-ı Hak bize sonsuz nimetler vermiş. Gözümüz görüyor, kulağımız işitiyor. Her azamızı, hatta her hücremizi O çalıştırıyor. Cenab-ı Hak, verdiği bunca nimetlere karşılık, tek bir şey istiyor bizden. O nedir biliyor musun? - Bilmiyorum hocam. - Kendisini tanımak. Tanımamızı istiyor kendisini. Genç anlıyamadı! - Allah'ı tanımayan var mı ki hocam? Herkes tanır Allahı. Mübarek gülümsedi. - Öyle tanımak değil evladım. Tanımak, itaat etmekle olur. Onun emirlerine itaat etmeyen, tanımış olmaz ki. Mesela Allahü teâlâ beş vakit namaz kılmamızı emretmiş, değil mi? - Evet hocam. - Her gün beş defa, müezzinler "Hayyalassalah!" diye namaza çağırıyor insanları, öyle değil mi? - Evet hocam. - Yine "Hayyalelfelah!" diye felaha, kurtuluşa sebep olan namaza davet ediyorlar müminleri. - Çok doğru hocam. - Pekii bu açık davetleri duyduğu halde, bir kimse duymazlıktan gelir, hiç umursamaz ve namaza gitmezse, nedir bunun manası? Açıkça "Gelmiyorum! Kılmıyorum!" demek değil midir? Delikanlı anlamıştı! - Evet hocam. Bir bakıma öyle. - Yani hâşâ "Senin davetini kabul etmiyorum! Emrini dinlemiyorum!" kısaca "Seni tanımıyorum!" demek olmaz mı evladım? - Aynen öyle hocam. - Pekii şimdi soruyorum sana. Bir kimse bu açık emri bile bile yerine getirmez, üstelik de hiç üzülmezse, o kişi Allahı tanımış olur mu? - Olmaz elbette. - İşte tanımak için itaat şarttır yavrum. Bir kimse Allahü tealanın emirlerine itaat etmez, üstelik de hiç üzülmez, kalbi sızlamazsa, onun durumu tehlikelidir ayrıca. - Tehlikeli mi, nasıl yani? - Yani imanı gidebilir o kişinin. Allah korusun. - Ya üzülüyorsa hocam? - O zaman imanı gitmez. - Anladım hocam. Allah razı olsun.
.Allah'tan korkmak!
2004-09-05 01:00:00
"Amasyalı Seydî Halife", 1500'lü yıllarda Amasya'da yaşadı ve orada vefat etti. Bir gün mescidinin önünde oturuyordu ki talebesinden biri geldi yanına. - Hocam bir şey sorabilir miyim? - Tabii evladım, sor. - Hocam, Allah'ı sevmeyi anlıyorum da, Allah'tan korkmayı anlayamıyorum. Yani ben Allah'tan niye korkayım ki? Onu çok seviyorum. Beni yaratmış, bana sonsuz nimetler vermiş. Her gün rızkımı gönderiyor. Yaşamak için her an Ona muhtacım. Bana bu kadar iyiliği varken niye korkayım ki Ondan? Mübarek, sonuna kadar dinledikten sonra buyurdu ki: - Evliyaullah da Allah'tan çok korkar evladım. Ama bu korku, Ona olan aşırı sevgilerinden ileri gelir. - Sevgiden mi dediniz? - Evet. Allah korkusunun menşeinde sevgi vardır. Sevdikleri için korkarlar yani. "Anlamadım hocam" - Kusura bakmayın ama anlayamadım hocam. - Bak evladım, her çocuk babasından korkar değil mi? - Evet hocam, korkar. - Talebe de hocasından korkar, öyle değil mi? - Evet. - Pekiii, bunların korkuları nedendir acaba? Onlardan bir fenalık gelir diye mi korkarlar? - Asla. Baba evladına kötülük eder mi hocam? - Eee hoca da talebesine kötülük düşünmez değil mi? - Elbette. - Öyleyse niye korkuyorlar dersin? - Sevdikleri için mi yani? - Elbette. Çok sevdikleri için. Onu incitirim, üzerim, kalbini kırarım diye korkarlar, öyle değil mi? - Evet hocam. - İşte Allah korkusunda da böyle bir incelik vardır evladım. Bir günah işlerim de... Allah adamları, "Bir günah işlerim de, Rabbim bana gücenir" diye titrerler. Şimdi anladın mı? - Anladım hocam. *** Bir gün de sevdiği bir talebesine buyurdu ki: - Sana iki mühim nasihatım olacak evladım. Bunu ömür boyu aksatmadan yapacaksın, tamam mı? - Tamam hocam, buyurun. - Beş vakit namazını özenerek, usulüne uygun olarak kıl. Böyle yaparsan Allahü teâlânın rızasına kavuşursun. - Peki hocam. - İkincisi Allah dostlarını, evliyaullahı çok sev. Onların nasihatlarına kıymet ver. Böyle yaparsan mutlaka imanla gidersin ahirete. Genç çok memnun olmuştu - Teşekkür ederim, dedi. Bu iki nasihatınızı ölünceye kadar tatbik edeceğim inşallah.
.Panayırda tatlı bir ses...
2004-09-06 01:00:00
Ukaz panayırı insan kaynıyordu. Bu hengâmede orta yaşta bir insanın tatlı ve tesirli sesi duyuldu bir ara: - Ey insanlar! La ilahe illallah deyiniz! Bütün bakışların kendisine çevrildiği bu münadi "Sevgili Peygamberimiz"di. Ama O, pazar yerini tezgah tezgah dolaşıp halkı İslama çağırırken, biri de ardınca dolaşıp halkı ifsat ediyordu. - Aman haa! Sakın inanmayın ona! Bu da amcası "Ebu Lehep"ti. Buna rağmen Efendimiz yılmıyordu. Çevre kabilelerden Kâbe'yi ziyaret için gelen insanları karşılıyor, onlara yumuşak ve tatlı bir üslubla İslamı anlatıyordu. Onun güler yüzünü gören, tatlı sözlerini işitenler seve seve Müslüman oluyordu. Ama Mekke müşrikleri rahatsızdı bundan. Bu gidişe "dur!" demeliydi! Nihayet Kureyş'in güngörmüş pirlerinden Velid bin Mugire müşrikleri topladı bir gün etrafına. - Ey Kureyş! Sözlerime kulak verin! - Seni dinliyoruz yâ Velid, söyle. - Mekke'ye civar kabilelerden hacca gelenleri Muhammed yolda karşılıyor. Tatlı sözleriyle kendine çekiyor. Akıbeti iyi görmüyorum. Hem içten, hem de etraftan sarılıyoruz, farkında mısınız? - Evet doğru. Ama ne yapabiliriz ki? - Onu insanların gözünden düşürmeliyiz. - İyi de nasıl yapacağız bunu? - Onun için öyle bir sıfat bulalım ki, insanlar soğusun ondan. Birisi bir teklifte bulundu: - Mesela "Kâhin" desek? - Hayıır, kâhin olmaz. Muhammed'in sözleri kâhinlerin dediklerine hiç benzemiyor. Buna kimse inanmaz - "Deli" desek? - Deli hiç olmz. Ona deli demek, delilik olur. - Peki, "Sihirbaz" desek? Velid bu teklifi beğenmişti. Ama sonra vazgeçti bundan da. - Hayır, bu da tutmaz. Çünkü herkes tanıyor onu. Muhatapları da çaresizdi. - En akıllımız sensin yâ Velid dediler. Sen bir şey bul, onu söyleyelim. Velid, az düşündükten sonra son noktayı koydu: - Biz yine "Sihirbaz" diyelim. En iyi bu uyar. Çünkü o, sözleriyle babayı evladından, dostu dosttan koparıyor. Fakat "O, sizin bildiğiniz sihirbazlardan değildir. O, Babil sihirbazıdır" diyelim. Böyle dersek belki inandırabiliriz insanları. Halbuki boşa çabaydı bütün bunlar. Korkunun ecele faydası yoktu çünkü.
.Burası mezarım olacak!"
2004-09-07 01:00:00
Veli Şemseddin Efendi'nin talebesinden biri sefere çıktı bir gün. Sahrada ilerlerken şaşırdı yolunu. Bitmez tükenmez bir çölün ortasında yapayalnız kalmıştı. Acıkmış ve susamıştı üstelik de. Yorgunluk ve bitkinlikten olduğu yere yığılıp kaldı. "Her halde burası benim mezarım olacak" diye düşünürken, hocasını hatırladı birden. Sevinip açtı ellerini: - Yâ Rabbî! Hocamın hürmetine kurtar beni bu sıkıntıdan. Gözlerini açtığında hocasını gördü karşısında. Mübarek, üzerinde leziz yemekler ve serin su bulunan bir tepsiyi önüne koyup kayboldu gözden. Genç talebe karnını doyurup uyuyakaldı oracıkta. Bu sefer rüyasında gördü hocasını. Mübarek zat, bu defa da gideceği yönü gösterdi eliyle. "Şu yöne git!" - Şu yöne git evladım! Uyanıp o cihete doğru yürüdü ve düze çıktı. Evet, Allah dostlarından birini rehber edinenler, işte böyle kurtulurlar tehlikelerden. Yeter ki ihlasla sevilsin o büyükler. *** Bir gün, talebesinden biri sordu bu zata: - Hocam, "Ehl-i sünnet vel cemaat" ne manaya geliyor? Buyurdu ki: - "Ehl-i sünnet vel cemaat" demek, Resulullah Efendimizin ve onun Eshabının gittiği yolda yürüyenlerdir evladım. Yetmişüç fırka içinde Cehennemden kurtulacak olanı yalnız bu fırkadır. - Ya diğerleri hocam? - Onlar, yanlış itikatları sebebiyle Cehenneme girecekler. "Sonsuz mu kalacaklar?" - Orada sonsuz mu kalacaklar? - Hayır, çıkıp Cennete girecekler sonunda. - Ehl-i sünnet olanlar hiç mi Cehenneme girmeyecek hocam? - Evet, hiç girmeyecekler. Ehl-i sünnet âlimlerinden birine tâbi olarak yaşayan, Nuh aleyhisselamın ömrü kadar ibadet yapmış gibi sevap kazanır. Ve şöyle devam etti: - İşte ehl-i sünnet olmak bu kadar kıymetli evladım. Mesela Allahü teâlâ bana Nuh aleyhisselamın ömrü kadar (950 sene) ömür, Eyüb aleyhisselamın sabrı kadar sabır verse, bu ömür ve sabırla ne yaparım biliyor musun? - Ne yaparsınız hocam? - Benim ehl-i sünnet bir müslüman olmamı sağlayan kıymetli hocama gece gündüz hizmet ederim. Yine de ödeyemem hakkını.
.Tövbeler olsun!..
2004-09-08 01:00:00
"Balım Sultan", Balıkesir velilerindendir. Hacı İlbey Mahallesindeki türbesinde yatıyor. Kerametleri görüldü bu mübareğin. Mesela o yerin valisi bir gün geldi bu zata. - Hocam, kısmetse bugün uzun bir yolculuğa çıkıyorum. Dua buyurun. Balım Sultan bir müddet tefekkür ettikten sonra döndü valiye. - Bugün gitmeseniz iyi olur. - Neden hocam? - Korkarım başınıza bir şey gelir. Vali, "Peki" dediyse de, yine çıktı o sefere. Çıktı ama, pişman oldu tabii. Zira yolda çok hızlı gidiyordu ki, atı tökezleyip attı üzerinden valiyi. Zavallı hızla yere çakılıp, kanlar içinde yığıldı oraya. Bayılmıştı. Yolcular onu alıp baygın vaziyette evine götürdüler. Evinde açtı gözlerini!.. Kendine geldiğinde, - Tövbeler olsun, diye mırıldandı. Allah adamlarının sözünden çıkmayacağım bir daha. Yanındakiler sordu hayretle: - Hayrola, niye böyle diyorsun? - Sormayın, hocam beni ikaz etmiş, "Bugün gitme!" buyurmuştu. - Eee, sen ne yaptın? - Dinlemedim onu. Ve bu geldi başıma. Siz siz olun. Büyük zatlara itiraz etmeyin. Onların her sözünde bir hikmet vardır muhakkak. *** Bir gün de sevdiği bir gence buyurdu ki: - Evladım, sonu olan bir şeyi elde etmek için sonsuz olanı vermek, akıl işi değildir. Delikanlı anlıyamadı. - Nasıl yani hocam? - Yanisi şu ki, bir dünyalık ele geçirmek için dinden taviz vermek ahmaklık, ama dinini korumak için dünyalık vermek iyidir. "İmanın gitmesi kolay mı?" - Bu devir, imanını korumak devridir evladım. Büyükler, imanını kaybetme endişesiyle söğüt yaprağı gibi titremişlerdir. - Hocam imanın gitmesi öyle kolay mıdır? - Tabii yavrum. Nasıl ki bir kelimeyle iman ediliyorsa, bir kelime ile de gidebilir mazallah. Çok dikkatli olmak lazım. - Bunun için ne yapmalı hocam? - Küfre sebep olan şeyleri iyi öğrenip bu gibi söz ve hareketlerden kaçınmalı. Müslüman, lâlettayin yaşamaz. Korkulu olur daima. *** Bir gün de sordu bir sevdiğine. - Son nefeste Allah demek ister misin? - Çok isterim hocam. - Öyleyse şimdiden söyle. Çünkü ölüm, ne genç dinler, ne ihtiyar. Sevgili Peygamberimiz "Muteber olan, sondur" buyurmuşlardır.
.Resulullahın misafiri kim?
2004-09-09 01:00:00
Ahmet bin Hadraveyh, Belh şehrinde yaşayan velilerden... Doksanbeş yaşında Belh'te vefat etti. Bu büyük zat, birkaç din adamıyla birlikte Hacca gitti bir sene. Hacdan sonra Medine'ye geldiler. Mescid-i Nebiye varınca, yol arkadaşları teklif etti bu zata: - Acıktık, gidip birşeyler yesek mi? Mübarek, hayretle baktı onlara. - Arkadaşlar, biz şu anda neredeyiz? - Medine'de, mescid-i Nebî'de. - Yani Resulullahın misafiriyiz değil mi? - Evet. - Öyleyse merak etmeyin. O bizi aç bırakmaz. Biz ibadetimize bakalım. Onlar, yarım ağız "Peki, olur" dedilerse de, yine bir ara gidip karınlarını doyurup geldiler. Ama yatsıdan sonra, bir Medineli geldi yanlarına. - İçinizde Resulullahın misafiri kimdir? "Onun karnını doyur" Hepsinin namına bu büyük zat cevap verdi: - Hepimiz Onun misafiriyiz. - Peki, şu anda hanginizin karnı aç? - Ben açım. - Tamam, seni arıyorum işte. Az önce Peygamberimizi gördüm rüyada. Bana, "Mescide git. Orada, benim bir misafirim var. Karnı açtır. Onu al, karnını doyur" buyurdular. Sonra koluna girip, - Haydi, dedi. Buyur, bize gidelim. Birlikte gittiler. Büyük velî, orada kaldığı müddet zarfında hiç yemek düşünmedi artık. O zatın evinde yiyip, ibadet etti devamlı. *** Bir gün, sevdikleriyle sohbet ediyordu ki, biri sordu: - Hocam, ben şehit olmayı çok istiyorum. Acaba nasib olur mu? Altmış yaşını geçen... Buyurdu ki: - Üzülme, namazını kılan ve altmış yaşını geçen bir müslüman, şehit olarak ölür. Ama hanımlar için yaş haddi yok, Namazını kılar, tesettüre riayet eder, iffetini korursa, hangi yaşta ölürse ölsün, şehittir. *** Bir gün de, içki içen bir genç gördü sokakta. Acıyıp çağırdı yanına. Genç adam koşup geldi ve büyük velinin karşısında durdu edeple. - Buyur baba! - Sana bir şey diyeyim mi evladım? - Buyurun, baş göz üstüne. - Allahü teâlâ hadis-i kudsîde buyuruyor ki, "Kimi seversen sev, bir gün ayrılacaksın. Ne yaparsan yap, bir gün hesabını vereceksin." Delikanlı bunu işitince kızardı, bozardı, sarardı ve bir "Aaah!" deyip yere yıkıldı. Ayıldığında nefret ediyordu içkiden. O günden sonra bir daha koymadı ağzına.
.Padişah size gönderdi"
2004-09-10 01:00:00
Balıkesir velilerinden bir "Sinan Efendi" var. "Kız dedesi" diye biliniyor bu yörede. İkinci Bayazıd Han'ın hocalığını yapmış. Türbesi, Salıpazarı'nda, bir mahalle arasında bulunuyor. Bir gün bahçesinde çalışırken şık giyimli iki beyefendi geldi yanına. - Selamün aleyküm beybaba! - Aleyküm selam efendiler, buyurun. Bunlar Sultanın adamları olup, payitahttan geliyorlardı. Padişahtan hediye olarak bir kese altın getirmişlerdi. - Sinan Efendi siz misiniz? diye sordular. - Evet benim, buyurdu. Niçin soruyorsunuz? Memurlar, içi altın dolu bir keseyi uzattılar kendisine. - Efendi baba, padişahımızın selamları var. Bunu size gönderdiler. Sinan Efendi: - Memnun oldum, buyurdu. Padişah Efendimizin selamını aldık, kabul ettik. Ancak o keseyi kabul edemeyeceğiz. Memurlar şaşırmıştı! - Niçin efendim? - Çünkü ihtiyacımız yoktur ona. Siz o altınları, ihtiyacı olanlara verin. - Efendi baba, dedi memurlar. Biz vazifeli geldik. Bunu geri götüremeyiz. Lütfen kabul edin. Sinan Efendi, elindeki kürekle bahçeden bir miktar toprak alıp, döktü ayaklarının önüne. Adamlar o toprağa bakınca hayretten donakaldılar. Zira çil çil altın vardı ayaklarının dibinde. Hem de kürek dolusu. "Rüya mı görüyoruz?" diye tereddüt ettiler bir an. Onlar bu şaşkınlık içindeyken, - Evlatlarım, buyurdu mübarek. Gördünüz ya. Bizim bunlara ihtiyacımız yok. Padişah Efendimize mukabil selam ve dualarımı iletiniz. Hediyesini almamakta mazur görsün bizi. Memurların diyecek bir şeyi yoktu artık. Elini öpüp ayrıldılar. İhlas çok mühim Bir gün, sevdiği bir talebesiyle sohbet ediyordu ki; - Evladım, buyurdu. İhlas çok mühimdir. Her ne yaparsan, Allah için yap mutlaka. Genç talebe; - İhlassız amellerin akıbeti nedir hocam? diye sordu. - Onlar, kalp (yani geçmez) para gibidir evladım, buyurdu. - Nasıl yani hocam? - Sahte para ile çarşıya gitsen, o para ile bir şey satın alabilir misin evladım? - Tabii ki alamam hocam. - Neden? - Geçmez de ondan. - İşte ihlassız ameller de böyledir, buyurdu. Geçmez o gün. Eski paçavra gibi sahibinin suratına çarpılır ve "Sen bu ameli kim için yaptınsa, karşılığını git ondan iste" denir. Tabii eli boş kalır o kişinin.
.Örnek devlet başkanı
2004-09-11 01:00:00
Hazret-i Ömer "radıyallahü anh", İslam askerlerini bir gazaya gönderdiğinde, savaşa gidenlerin evlâd-ü ıyâlini yoklar, bir ihtiyaçları varsa hallederdi. Ayrıca geceleri şehirde dolaşır, yardıma muhtâç bir kimse varsa, onun sıkıntısını giderirdi. Bir gece, tebdil-i kıyafetle şehirde dolaşmaya çıkmıştı yine. Bir hanenin önünden geçiyordu ki, içerden bir kadın sesi işitti. Durup kulak kabarttı. Kadıncağız, dertli dertli şöyle söyleniyordu: - Erim savaşa gitti. Biz, aç susuz kaldık evde. Halîfe bu halimizi biliyor mu acaba? Bunu duyunca yüreği sızladı. Oradan sür'atle döndü eve. Bir çuval "Un"u sırtladığı gibi gelip çaldı o hanenin kapısını. Kadın çıktı kapıya. - Buyurun. Kimi aradınız? Hz. Ömer çuvalı indirdi sırtından. - Bunu al bacım. Bir ihtiyâcın olursa doğruca bana gel! Ve dönüp gitti... Kadın seslendi arkasından: - Ey ihsan sahibi, sen kimsin? Hz. Ömer ağlayarak cevap verdi. - Halife Ömer'im. *** Bir gün de Bizans'tan elçi gelmişti Medine'ye. İşi bitip de döneceği zaman Hz. Ömer'in hanımı, bir altın borç ederek "güzel koku" almış ve cam bir kabın içinde elçinin hanımına hediye göndermişti. O elçinin hanımı da buna karşılık o cam kabın içini "mücevher"le doldurup bu hanıma göndermişti. Hazret-i Ömer, akşam eve gelip de hanımının elinde o mücevherleri görünce sordu: - Hanım, nedir onlar? - Mücevher. - Bir yerden mi geldi? - Evet, o elçinin hanımı bana göndermiş. - Sana mı göndermiş? - Evet, benim hediyeme karşılık göndermiş bunları. Bunlar senin olamaz! - Hayır hanım, bunlar senin olamaz. Derhal beytülmala koy onları! - Peki ama niye? Hz. Ömer ciddileşti: - Ey hanım, dedi: Sen benim zevcem olmasaydın, sana böyle hediye gelir miydi? - Gelmezdi tabii. - Demek ki yabancı bir devletten sana bir hediye gelmişse, o aslında Halifeye gelmiştir. Öyle değil mi? - Evet bey, haklısın. - Öyleyse devlete aittir bunlar. Burada senin olan, sadece o ödünç aldığın "bir altın"dır. Bu mücevherleri derhal gönder beytülmala! - Başüstüne bey. Ve o gün beytülmala kondu mücevherler.
.Kâmil imanın işareti
2004-09-12 01:00:00
Sinan Efendi, Balıkesir evliyasındandır. Bir talebesi sordu bir gün bu zata: - Hocam, imanın kâmil olmasının işareti nedir? - İmanı kâmil olan müminin Allahü tealaya karşı korku ve ümidi eşit miktarda olur. - Nasıl yani hocam? - Evladım, Aynı suali hazret-i Ömer'e de sordular bir gün. Buyurdu ki: Cehenneme bir tek kişinin gireceğini bilsem, günahlarımın çokluğuna bakıp "O kişi benim" derim. Yine bir tek kişinin Cennete gireceğini bilsem, Rabbimin sonsuz ihsanını düşünerek "O kişi belki benim" diye ümit ederim. Genç talebe sordu yine: - Hocam, günahımız ne kadar çok olsa da, yine ümitli olacağız, öyle mi? "Benden ümit kesmeyin!" - Elbette. Allahü teala "Benden ümit kesmeyin" buyuruyor. - Aynı zamanda çok da korkacağız değil mi? - Evet ama gençlikte korku, ihtiyarlıkta ise ümit daha fazla olacak evladım. - Hocam, ölümü de çok hatırlamamız gerekiyor, öyle değil mi? - Evet evladım, Peygamberimiz, eshaba karşı "Lezzetleri yıkanı çok yadedin!" buyurunca, eshab-ı kiram, "Lezzetleri yıkan nedir yâ Resulallah?" diye sordular. Peygamberimiz, - Ölümdür, buyurdu. O, bütün lezzetleri temelinden yok eder. Yine Peygamberimiz, - Ey eshabım, size iki vâiz bırakıyorum. Biri konuşur, öbürü susar buyurunca, eshab-ı kiram, - Bunlar nedir yâ Resulallah? diye sordular. Buyurdu ki: - Konuşan vaiz "Kur'ân-ı kerim", susan vaiz ise "Ölüm"dür. "Ölümü çok yâd edin!" Hazret-i Ömer, Resulullahın "Ölümü çok yâd edin!" emrine uyarak, ücretle adam tutup ona buyurdu ki: - Her gün gelip bana ölümü hatırlatacaksın. Karşılığında sana şu kadar ücret vereceğim. O kişi her gün gelir, (Ölüm var yâ Ömer!) der ve o günkü ücretini alıp giderdi. Bir gün yine geldiğinde, hazret-i Ömer, - Tamam kardeşim, buyurdu. Artık hatırlatmana lüzum kalmadı. Adam merakla sordu: - Neden yâ Ömer? - Sakalıma ak düşmüş de ondan. - Hiç bir şey anlamadım. - Kardeşim, saç sakal ağarması "Ölüm" habercisidir. Her aynaya baktıkça hatırlıyorum. Ve adam, son ücretini almıştı o gün. Bir daha da gelmedi.
.Sakın vazgeçme!"
2004-09-13 01:00:00
Balıkesir erenlerinden "Sinan Efendi", kalp gözü açık bir büyük zat idi. O devirde kadılık imtihanı yapılacaktı bir gün. Adaylar hayli kalabalıktı. Jüride Sinan Efendi de vardı. İmtihan için gelenlerden bir genç, müracaat edenlerin çokluğunu görünce, ümidi kırıldı. Kendi kendine, "Bu kadar aday arasında kazanmam imkânsız. En iyisi vazgeçeyim" diye düşündü. Tam geri dönüyordu ki, Sinan efendi çıktı dışarı. Ve doğruca bu gencin yanına gelip fısıldadı kulağına: - Sakın vazgeçme evladım. Gir imtihana. İnşallah kazanırsın. Genç aday şaşkınlık içindeydi. "Hayırdır inşallah" deyip girdi imtihana. Netice mi? Birincilikle kazanmıştı imtihanı. Emr-i marufun önemi Sinan Efendi, "Emr-i ma'ruf"un önemini anlatırdı sık sık. Bir gün de bir gence buyurdu ki: - Bir insanın kurtuluşuna sebep olmak, Peygamberlik görevi yapmaktır. Genç şaşırmıştı. - Anlamadım hocam, nasıl yani? Buyurdu ki: - Evladım, bütün Peygamberlerin bir tek vazifesi vardı ki, o da, insanları gafletten uyandırmak ve Allah'ın birliğini tebliğ etmekti herkese, öyle değil mi? - Evet hocam. - İşte, emr-i ma'ruf yapan bir kişi, peygamberlere ortak olmuş olur bu vazifede. Ve çok büyük ecir alır bu işinden. Ancak bir şartla. - O şart nedir hocam? - İhlasla yapmaktır bu işi. Yani sırf Allah için. Dünyalık bir menfaat için olursa, hiç kıymeti yoktur. Melekler gıbta eder Ve ekledi: - Sabahları bu niyetle evinden çıkan bir müslümana, melekler gıbta eder evladım. - Öyle mi hocam? - Evet yavrum, melekler gelir, o mücahidin ayakları altına gererler kanatlarını. "O mücahit, kanadımıza bassın da şereflenelim" derler. *** Bir gün de buyurdu ki: - Evlatlarım, çok para kazanmak değil, çok sevap kazanmaktır asıl marifet. Parayı herkes kazanabilir. Ama sevap kazanmak nasib olmaz herkese. Talebeden biri, - Hocam, dedi. Geçen gün "Kibir çok tehlikelidir" buyurmuştunuz. Nedir bu tehlike? Buyurdu ki: - Aciz bir kula kibirlenmek yakışır mı evladım? Allahü teâlâ, "Azamet ve kibriya benim hakkımdır. Kim bunda bana ortak olmak isterse, hiç acımam, onu yakarım" buyuruyor.
.Bana Efendimizi anlat
2004-09-14 01:00:00
"Üçpınarlı Hayrettin Efendi", Balıkesir Velilerinden. Mübarek kabri, Kayabey mahallesinde, Kayabey Camii'nin avlusundadır. Bir gün, genç bir talebesi geldi yanına. - Hocam, bana Peygamber Efendimizi anlatır mısınız? - Nesini anlatayım evladım? - Güzel ahlakını, üstün hasletlerini, mucizelerini. - Bak evladım, her insanı terbiye eden, yetiştiren biri vardır. Bunlar, ya anne babasıdır, yahut da hocası, öyle değil mi? - Evet efendim. - Pekii, Peygamberimizi kim yetiştirdi dersin? - Bilmem. - Efendimiz, "Beni Rabbim terbiye etti, yetiştirdi" buyuruyor. Bir insan ki, muallimi Allahü teâlâdır, düşün artık. O, ömründe hiçbir mümine sert bakmamış, kötü söylememiştir. Bilmiyorlar, bilseler yapmazlar Kendisini öldürmek isteyen kâfirler için bile, en fazla "Bilmiyorlar, bilseler böyle yapmazlar" buyururdu. Sonra şöyle devam etti. - Onun mübarek lisanında "Yok" kelimesi yoktu evladım. Kendisinden bir şey istendiğinde, varsa verir, yoksa cevap vermezdi. Hiçbir kimse, hiçbir bakımdan, Onun zerresi bile olamaz. Allahü teâlâ Onu, en mükemmel şekilde yaratmıştır. Onun giydiği elbise, mübarek elinin dokunduğu eşyalar, mis gibi kokar, aradan haftalar geçse de kaybolmazdı güzel kokusu. *** Bu zatın sevdiği genç bir tüccar vardı. Maddi bakımdan sıkışınca faize girdi. Ancak söylemedi bunu Hayreddin Efendiye. Bir gün ziyaretine geldi bu büyük Velinin. Oturup sohbet ettiler. Haram ateştir Hayreddin Efendi döndü bu gence. - Evladım, vazgeç bu faizden. Haramdan hayır gelmez! - Peki hocam. Ancak bu "Peki" çok zayıf çıkmıştı ağzından. Nitekim faizden vazgeçemedi. Çünkü bulaşmıştı bir kere. Girmişti o batağa. İpin ucu kaçmıştı. Lakin Hayreddin Efendi onu kurtarmak istiyordu bu haramdan. Sonunda haber gönderdi biriyle: - Faiz haramdır, haramsa ateş. Bizden söylemesi! Genç tüccar bu ikazdan da uyanmadı. Ancak bir kaç gün sonra çok güzel uyandı. Zira dükkanında yangın çıkmış, bütün malları yanmıştı. O zatı dinlememesi, pahalıya mal olmuştu kendisine. Yanan mallarına bakarken o zatın son ikazını hatırlayıp mırıldandı yavaşça: "Haram gerçekten ateşmiş"
.En büyük mutluluk
2004-09-15 01:00:00
Balıkesir Velilerinden "Hayrettin Efendi", çok cömertti. Zevk alırdı vermekten. Bir gün sordular kendisine: - Hocam, sizce en büyük mutluluk nedir? Buyurdu ki: - Verip insanları sevindirmektir. Ama verip unutacaksınız. Karşılık beklerseniz, o, ticaret olur ki, hiç kıymeti olmaz o zaman. *** Bir gün de, - İyi insan nasıl olur? diye sordular. - İyi insan, herkesin ihtiyaç duyduğu kimsedir, buyurdu. Su gibi, hava gibi, gıda gibi. Elinden ve dilinden kimseye zarar gelmez onun. Kimseye yük olmaz, bilakis yükünü çeker insanların. Güler yüzlüdür. Onu gören ferahlar. - Peki, kötü insan nasıldır hocam? - Hastalık gibidir. Kimseye faydası olmaz. Hep kendini düşünür. Asık suratlı, çatık kaşlıdır. İnsanlar kaçar ondan. İşleri düşse de varmazlar yanına. Mümin, müminin aynasıdır Bir gün de sohbette, "Mümin, müminin aynasıdır" buyurmuştu. Bir sevdiği rica etti: - Hocam, bunu biraz açıklar mısınız. Mübarek, "Pekâlâ" buyurup şunu anlattı: Peygamber Efendimiz, Eshabın büyükleriyle bir yerde oturmuş sohbet ediyorlardı ki, biri geldi yanlarına. Efendimize bakıp hakarette bulundu o yüce Peygambere. - Vay terbiyesiz! Neler söyledi? - "Senin kadar kötü, senin kadar çirkin birini daha görmedim" dedi. Bir işaret etse, eshap parçalayacaklardı adamı. - Efendimiz cevap vermedi mi peki? - Verdiler. O ne dediyse, "Doğru söylüyorsun" buyurdular. - Allah Allah. Sonra hocam? - O gitti, biraz sonra hazret-i Ebu Bekr geldi oraya. Efendimizi görünce güller açtı yüzünde. Sevgi ve muhabbetle bakıp, "Yâ Resulallah! Senin kadar iyi, senin kadar güzel birini görmedim hayatımda" dedi. - Ee, Efendimiz ne buyurdular? - Ona da "Doğru söylüyorsun" buyurdular. - Doğrusu çok şaşırdım hocam. - Haklısın, Eshab-ı kiram da çok şaşırmışlardı. Onun için "Yâ Resulallah, o adama da doğru söylüyorsun buyurdunuz, Ebu Bekr'e de. Hikmeti nedir? diye sordular. - Efendimiz ne cevap verdi? - Buyurdular ki, "Ben bir aynayım. Bana bakan kendini görür. O adam baktı, kendini gördü. Ebu Bekr baktı, kendini gördü. İkisi de kendi özelliklerini söylediler."
.Ne geldi kalbinize?
2004-09-16 01:00:00
Ahmet Berkî "rahmetullahi aleyh", Afganistan'da yetişen velilerdendir. Gençliğinde arkadaşları ile bir yerde otururken, yanlarına âlim kıyafetinde bir ihtiyar geldi. Tatlı tatlı tasavvuftan bahsettikten sonra, - Ey gençler, dedi. Şu anda kalbinize gelen düşünceyi lütfen söyleyin bana. Herkes birşeyler söyledi. Sıra Ahmet Berkî'ye gelince mahcup bir tavırla önüne baktı. Belli ki söylemek istemiyordu. Yaşlı adam, - Haydi söylesene, dedi. Ne geldi kalbine? - Şeyy efendim, nasıl söylesem. - Söyle haydi. Ne düşünüyorsun? - Ama kızmayacaksınız. - Niye kızayım canım, söyle haydi. - Pekâlâ arzedeyim. Kusura bakmayın ama benim kalbime, sizin yahudi olduğunuz düşüncesi geldi. Ne dedin? Ne dedin? Adam kızacağına sevinmişti sanki. Rica etti. - Ne dedin? Bir daha söylesene. - Yahudi olduğunuz düşüncesi geldi kalbime. Bunun üzerine itiraf etti adam. - Doğru söylüyorsun. Ben yahudi idim. Ama şimdi müslümanım deyip, kelime-i şehadeti haykırdı peşinden. Çocuk gibi seviniyordu. Ve şöyle anlattı olanları: - Az önce sizin yanınıza geldiğimde, "Eğer benim gerçek hâlimi bilen çıkarsa müslüman olacağım" diye niyet etmiştim. Görüyorsunuz, yahudi olduğumu gösteren hiç bir alamet yoktur üzerimde. Ama bu arkadaşınız vakıf oldu sırrıma. Bu da, sizin dininizin hak olduğunu gösteriyor. Size minnettarım. Hidayetime sebep oldunuz. Kalp kırmak haramdır Bir gün de talebeleriyle sohbet ederken, - Çocuklar, kalp kırmak haramdır, buyurdu. Nefsinize istediğinizi söyleyin. Kâfir deyin, alçak deyin, fasık ve facir deyin. Ama kimseyi incitmeyin. Çünkü gönül, yaratılışta mis gibi temiz ve sağlıklıdır. Onu, sonra düşmanlar hasta eder. Gencin biri sordu. - O hangi düşmanlar hocam? - Nefis, şeytan ve kötü arkadaşlar. - Bunlardan korunmanın çaresi yok mu peki? - Var, tek çaresi var hem de. - O nedir hocam? - İyilerle beraber olmak. Bu, bir islâm âlimi olabilir. Salih bir arkadaş veya faydalı bir kitap olabilir. Bunlarla beraber olunca kalp kurtulur hastalıktan. Kalp, Allahü teâlânın komşusudur. Onu rahatsız eden, Allahü teâlâyı rahatsız etmiş olur.
.Bu ne haldir yahu!
2004-09-17 01:00:00
Kureyş müşrikleri, bir gün Kâbe dibinde oturmuş Efendimizi çekiştiriyorlardı. Sonra da öfkeli öfkeli kendilerini suçladılar. - Bu ne haldir yahu? Üzerimize ölü toprağı mı serpildi? - Evet, o bizi suçluyor, tanrılarımıza hakaret ediyor, biz susuyoruz. - Doğru ya, ona hemen haddini bildirmeliyiz! Tam bu sırada Efendimiz teşrif etti oraya. Tam da lafın üstüne gelmişlerdi. Bıçak gibi kesildi o konuşmalar. Efendimiz önce Hacer-ül esvedi öptü, sonra tavafa başladı. Bu sırada müşrikler ilk şaşkınlığı üzerlerinden atmışlardı. Kendilerine gelince Efendimize sataştılar. Önce bir iki lâf, sonra en ağır hakaretler. Efendimiz sükut ettikçe, müşrikler hakaretlerini arttırıyordu. Elimden kurtulamazsınız! Bunun üzerine o Server muhteşem bir vakarla gelip karşılarına dikildiler o kâfirlerin. O muazzam heybet ve azameti gören az önceki aslanlar(!), uyuz çakala döndü bir anda. Korkudan titremeye başladılar. Efendimiz, açıkça meydan okudu o korkaklara: - Ey Kureyş! Allah hakkı için söylüyorum ki, eğer iman etmezseniz, sizi koyun gibi keserim. Elimden kurtulamazsınız! Kimsenin gıkı çıkmadı. Korkudan yalvarmaya başladılar bu defa: - Aman yâ Ebel Kasım, biz sana ne dedik ki? Şeyy yani, sen bizden birisin zaten. Sen işine devam et. Biz sana karışmayız. Müşrikler vurulmuşa dönmüşlerdi. Öyle ki, ertesi gün kendilerine gelebildiler ancak. Kendine gelen Kâbeye koştu yine. İntikam alacaklardı - "Vay be, dün bizi nasıl da korkuttu. Bunun acısını çıkartalım" diyorlardı birbirlerine. Başkanları seslendi o ara: - Bu iş buraya kadar arkadaşlar. Onu ilk gördüğümüz yerde öldüreceğiz, tamam mı? - Tamam! - Andolsun mu? - And olsun! Kötü haber, Hz. Fatıma'ya ulaşınca mübarek kalbi titredi. Yaşlı gözlerle geldi ve nakletti bunu babacığına. Sevgili Peygamberimiz, - Üzülme kızım, buyurdular. Onlar bana bir şey yapamazlar. Sonra gidip celalli bir halde Kureyşin karşısına dikildiler. Mübarek nazarları kime isabet ettiyse, o müşrik, heykel gibi mıhlanıyordu olduğu yere. Sonra yerden bir avuç toprak alıp saçtılar o müşriklere. Bu topraktan kime değdi ise, o müşrik Bedir'de öldürülüp leşleri atıldı bir kuyuya.
.Sıkıntı, işkence, çile
2004-09-18 01:00:00
Allahın Resulü emsalsiz bir sabırla insanları hidayete çağırıyordu. Sıkıntılar, işkenceler, çileler. Ama O, bunları rahmet gibi karşılıyor, her müsait yerde, Rabbine ibadetle meşgul oluyordu. Bir gün yine mücessem nur misali Kâbeye yürüdü. Orada Rabbine iltica edecek, yalvaracak, kulların hidayete gelmesi için dua edecekti. Bir grup müşrik de, Kâbe yanında toplanmış Onu çekiştiriyorlardı o esnada. İslamiyetin yayılmasını içlerine sindiremiyorlardı bir türlü. Bu gidişe "Dur!" demenin zamanı gelmiş de geçiyordu bile. Öyleyse her imkanı kullanmalı, söndürmeliydi bu yeni dini. Hatta Muhammedin vücudunu ortadan kaldırmalıydı. O sırada Efendimizi gördüler tavafta. Eh, fırsatı yakalamışlardı. Hep birden koşup üstüne çullandılar. Bir vahşet tablosu Aman Allahım, bu ne kin, bu ne düşmanlıktı böyle. Boğmak, öldürmek niyetindeydiler. İki cihanın Sultanı zor nefes alıyordu. Bir vahşet tablosuydu bu. Tam o sırada hazret-i Ebu Bekir oradan geçiyordu ki, uzaktan gördü bu itişip kakışmayı. Evet, bir grup azgın müşrik, Efendimizi aralarına almış tartaklıyorlardı. Bunu farkedince kuvvetli bir nâra attı uzaktan: - Heey! Ne yapıyorsunuz!? Bu sesle oldukları yerde durdu müşrikler. Hazret-i Ebu Bekir haykırdı hiddetle: - Durun! Size Alemlerin Rabbinden âyet getiren birini mi öldüreceksiniz? Bu sözler, müşriklerin yüzünde bir kamçı gibi şakladı. Efendimizi bırakıp Ona çullandılar bu sefer. Kimi sakalını yoluyor, kimi tekme savuruyordu rastgele. Linç edeceklerdi O sırada Teym oğullarından bazıları yetişip kurtardılar ölümden. Ve bir çarşafın içinde evine götürdüler. Aldığı darbelerle bayılmıştı. Girdiği komadan akşama doğru çıkabildi ancak. Gözünü açtığında, henüz iman etmemiş annesi ve sair yakınları vardı başucunda. Eğilip kulak kabarttılar. Mübarek zor duyulan bir sesle sordu: - Resulullah nicedir, ne yapar? Ona da saldırmışlardı. İşte gerçek muhabbet. Aşk dedikleri şey bu olsa gerek. Kendisi can derdinde iken, canından aziz bildiğinin derdinde olmak. Sanki kendisi yoktu, O vardı. Onda fani olmuş, yok olmuştu adeta.
.Bir nazarı kâfi geldi
2004-09-19 01:00:00
"Partal Hoca", Balıkesir erenlerindendir. Balıkesir'in Kebsut kazasındaki bir kabristanda bulunuyor nurlu kabri. Bu büyük Veli hacca gitti bir sene. Yanında bazı sevdikleri de vardı. Hacdan sonra dönüşe geçtiler. Ancak haydutlar pusu kurmuşlardı o yolda. Gelen geçen kafileleri soyarlardı gün boyu. Ancak güç yetiremediler bu kafileye. Niye mi? Çünkü aralarında Partal Hoca vardı onların. Haydutların herbirine hiddetle bir nazar etti, o kadar. Bu bakışla hareketsiz kaldılar bir anda. Mıh gibi çakıldılar oldukları yere. Parmaklarını bile oynatamıyorlardı. Taş kesilmişlerdi sanki. Ancak çete başı çözdü işin sırrını. Kendi kendine, - Bu zat tekin değil, diye mırıldandı. Bu, bir Allah adamı olmalı. Pişman oldu yaptığına Bu pişmanlık duygusu kalbine girer girmez, çözüldü eli ayağı. Can geldi bedenine. Sevinip koştu hemen bu zata. Önünde hürmetle diz çöküp tövbe etti. Diğerleri mi? Onu takip etti hepsi de. Eşkıyalığı bırakıp, toptan talebesi oldular bu büyük Velinin. *** Bir gün de sevdiği bir talebesi geldi huzuruna. Sıkıntılı olduğunu görünce sordu: - Neyin var evladım? Dertli gibisin. - Sormayın hocam. Sıkıntının biri bitmeden öbürü başlıyor. - Ne güzel işte, şükret bu nimete. - Anlamadım, nimet mi dediniz? - Evet, çok büyük nimet hem de. Çünkü Peygamber Efendimiz, "Benim ümmetimin azabı dünyada verilir" buyuruyor. Bundan büyük nimet olur mu? Talebe rica etti - Biraz daha açıklar mısınız hocam. - Bak evladım, ahiret azaplarının yanında bu dünya sıkıntıları hiç kalır. Biz, günahlarımızın karşılığını bu dünyada elemle, kederle çekeriz. Ahirete bir şey kalmaz. Bu, nimet değil de nedir? *** Bir gün de bir gence buyurdu ki: - En mühim şey, ehl-i sünnet üzere iman etmektir evladım. - Ehl-i sünnet neden kıymetlidir hocam? - Çünkü bu fırkada olanlar Cehenneme hiç girmeyecekler. Sonra mahşer yerinde herkes çıplak hoşrolurken, onlar elbiseli olacak. - Başka hocam? - Mahşerde herkes binbir sıkıntı, azap ve izdiham içinde bin sene beklerken, ehl-i sünnet mücahitleri o bin seneyi Cennette geçirecekler, yetmez mi?
.Ayet, o ayet ama...
2004-09-20 01:00:00
"Partal Hoca", Balıkesir Velilerindendir. O devirde saralı bir hastayı getirdiler bu zata. Bu hastalık cin ile ilgilidir. Mübarek gelip oturdu hastanın başucuna. Yunus suresinin ellidokuzuncu âyetini okur okumaz o cin terk etti o kimseyi. Ve bu zat hayatta olduğu müddet zarfında bir daha da gelmedi. Ancak Partal Hoca dünyadan göçer göçmez o cin tekrar gelip musallat oldu. Tekrar hastalandı adamcağız. Partal Hocanın talebeleri koşup okudular aynı âyet-i kerimeyi adama. Ancak faydasız. Cin terk etmediği gibi gülerek seslendi onlara: - Evet, âyet aynı âyet ama, okuyan aynı ağız değil! *** Bir gün sevdiği bir talebesine buyurdu ki: - Bir şey muhakkak ise onu oldu bil evladım. Delikanlı sordu: - Muhakkak olan nedir hocam? - Ölüm'dür. Ama muhakkak olan bir şey daha var. - O nedir? - Pişmanlık. Herkes pişman olacak ahirette. - Herkes mi hocam? - Evet, herkes pişman olacak. - Müslümanlar da mı? - Elbette. Onlar da, "Keşke daha çok ibadet etseydim" diye pişman olacaklar. Sonra döndü genç talebesine. - Ahirette en çetin şey nedir, biliyor musun? - Bilmiyorum hocam. - "Kul hakkı"dır evladım. Çaresi bulunmaz. Ama kul hakkı deyince, yalnız "Maddî haklar" gelmesin hatırına. - Başka nasıl olur hocam? - Mümini çekiştirmek, gıybet ve su-i zan da kul hakkıdır. Mümine sert bakmak Hatta mümine sert bakmak bile kul hakkına girer. Bunu ödemek dünyada kolay olsa da çok zordur ahirette. - Neden zordur? - Çünkü orada para pul geçmez evladım. Sevaplar verilir, günahlar alınır. - Nasıl yani? - Sert bakanın sevapları alınıp bu hak sahibine verilir. Yetişmezse, hak sahibinin günahları alınıp ona yüklenir. - Peki çaresi ne hocam? - Dünyada iken helallaşmak. Ufak bir hediye alıp gidersin ve "Kusuruma bakma arkadaşım, bir hata yaptım işte, affet beni " deyip gönlünü alırsın, iş biter. Sen sen ol, kul hakkıyla gitme ahirete. Hatta alacaklı olsan bile. - Alacaklı olarak da mı? - Evet. çünkü kendini alacaklı sanan nice kimseler, orada borçlu çıkarlar da şaşırıp kalırlar. Haberi olsun.
.En iyi nasihatçı
2004-09-21 01:00:00
"Ahmet bin Mevdud Çeştî", Hindistan evliyasından. Kabr-i şerifi Hindistan'da, Çeşt şehrindedir. Bir gün bir talebesiyle sohbet ediyordu ki, bir sual sordu gence. - İnsana en iyi nasihatçi nedir, biliyor musunuz? - Bilmiyoruz hocam, nedir? - Ölüm'dür evladım. - Ölüm mü? - Evet, Ölüme hazırlanan, güzel huylu olur. Kimseye kötülük yapamaz. Neden? Çünkü öldüğünde, her yaptığından hesap sorulacağını iyi bilir. Cehennemi düşününce, korkudan aklı gider. Günah işlemeye güç bulamaz kendinde. Delikanlı sordu: - Hocam, ölürken Peygamber Efendimizi görecekmişiz, öyle mi? - Evet evladım. Mümin olsun kâfir olsun, ölürken herkese Peygamber efendimiz gösterilecektir. Bunu tanıyor musun? Ve "Bunu tanıyor musun?" diye sorulacaktır. - Peki Onu tanıyacak mıyız hocam? - Elbette. Mümine sorulduğunda, "Evet, iyi tanıyorum" diyecek. Ayrıca Resulullah'ın o anlatılmaz güzellikteki nur cemalini görünce, Ona iman ettiğine bin kat sevinip, bin defa şükredecektir Allah'a. - Ya kâfirler? - Onlar da görecek ama bin defa pişman olacaklar iman etmediklerine. - Neden hocam? - Çünkü "Eyvaah! Ben n'aaptım? Niçin inanmadım bu güzel Peygambere?" diye yanıp kavrulacaklar pişmanlık ateşiyle. Ama asıl pişmanlık Cehennemde olacak. Şöyle ki, oranın dayanılmaz acı ve azaplarını çekerken, Cennettekilerin nimetler içindeki halleri gösterilecek onlara. İşte o zaman, yüzbin defa artacak o pişmanlıkları. Altın'dan kıymetli şey? Bir gün de sevdiği bir gence sordu: - Dünyada "Altın"dan daha kıymetli bir şey biliyor musun evladım? - Bilmiyorum hocam. Altından kıymetli ne olabilir ki? - Bil bakalım nedir o? Delikanlı düşünmeye başladı ve saydı aklına gelenleri. - Zümrüt mü hocam? - Hayır. - Elmas mı? - Değil. Bütün bildiği kıymetli madenleri saydı ama hiçbiri değildi. - Merak ettim hocam. Neymiş o altından kıymetli olan şey? - "O altını başkasına veren"dir evladım. Vermek, bu kadar kıymetlidir dinimizde. Unutma, veren aziz olur, alan zelil. Peygamberimiz, Eshab-ı kiram ve din büyükleri hep vermişler ve hatta zevk almışlardır vermekten.
.Şikâyetçi olmayın!
2004-09-22 01:00:00
Balıkesir erenlerinden İnan Bey, (Aynî Ali) hazretlerinden bahsedeceğiz bu gün. Balıkesir'in Kepsut kazası, Tekke-Işıklar köyündedir nurlu kabri. Bir gün dergahında sohbet ederken, - Kardeşlerim, buyurdu. Namazını kılan ve haramlardan sakınan bir kimse, Allahü teâlânın sevdiği kuldur. Hiçbir zaman, hiçbir şekilde, halinizden şikâyetçi olmayın. Bilakis her zaman, her halinizde şükredin. Beterin beteri vardır ve nimete şükredilirse artar. Cemaatten biri sordu: - Hocam, insanlar arasında söz taşımak çok günahtır değil mi? - Tabii. Ama unutmayın, bize, bir müminden söz getiren olursa, yapacağımız beş şey var. - Nedir onlar hocam? - Önce o söze inanmayacağız, ikincisi, "Sus" deyip konuşturmayacağız o kimseyi. ? Yüz şehit sevabı Böyle yapana yüz şehit sevabı verilir. - Başka hocam? - Üçüncüsü, o söz taşıyan kimseyi sevmeyeceğiz ve bu yaptığının fena bir şey olduğunu söyleyeceğiz kendisine. - Dördüncüsü ne hocam? - Söz konusu kimseye su-i zan etmeyeceğiz. "Acaba doğru mu?" diye tecessüs göstermeyeceğiz. - Beşincisi? - Biz de söz taşımayacağız. ¡¡¡ Bir gün, sevdiği bir talebesini ziyarete gitti mübarek. Talebe, hocasını kapıda görünce sevinçten ne diyeceğini bilemedi. - Oo, buyurun hocam. Şeref verdiniz. İçeri geçtiler. Sohbet esnasında buyurdu ki. Şu insanları anlamıyorum. - Şu insanları anlayamıyorum evladım. - Hangi insanları hocam? - İşlerini insanlara göre ayarlayan, kullara göre şekillenen insanları. - Nasıl yani hocam? - Evladım müslüman, insanları memnun etmeyi değil, Allahü teâlâyı memnun etmeyi düşünür evvela. "İnsanlar ne der?" hesabı yapmaz. "Rabbim ne der?" diye içi titrer bilakis. Sonra döndü o gence. - Sana, iyiliklerden en güzel iki tanesini söyleyeyim mi evladım? - Lütfedersiniz hocam. - Birincisi Allahü teâlâya dosdoğru bir iman, ikincisi ise Onun kullarına iyilik etmektir. Ve sordu yine: - Kötülüklerden en kötü iki tanesini de söyleyeyim mi? - Çok sevinirim hocam. - Birisi Allahü teâlâya şirk koşmaktır. Delikanlı atıldı hemen. - Öbürü de insanları incitmektir herhalde. - İyi bildin. Allahın kullarına eziyet etmektir
.Hesabı bizden sorulur
2004-09-23 01:00:00
Hazret-i Ömer halife iken, bir gece yabancı bir kervan gelip konakladı Medinede. Halife onu görür görmez doğruca Abdurrahman bin Avf'a gidip çaldı kapısını. - Yâ Abdurrahman! - Buyur yâ Ömer. - Şehirde yabancı bir kervan konaklamış. Gel, seninle bekliyelim onu bu gece. - Başüstüne ey Halife! Ve gidip başladılar beklemeye. Ancak gecenin bir vaktinde bir bebek ağlaması işittiler bir haneden. Bir türlü kesilmiyordu sesi. Hazret-i Ömer, bebeğe merhametinden gidip çaldı o evin kapısını. Kadın, karşısında Halifeyi gördüyse de tanımadı kendisini. Halife ikâz etti kadını: - Ey hâtun! Niçin ağlatıyorsun bu mâsum yavruyu? Sustur artık şunu! Kadın cevap vermedi Halife geri döndü. Ama bebeğin ağlaması durmuyordu. Bir daha gidip ikaz etti. Bir daha, bir daha. Velhasıl fecre kadar devam etti bu hal. Seher vakti, son defa gitti ve hiddetle azarladı kadıncağızı. - Sen ne merhametsiz kadınsın böyle! Zavallı yavruyu ağlattın gece boyu. Kadın müdafaaya geçti bu sefer. - Ey kişi, halimi bilmeden niçin azarlıyorsun beni? - Peki söyle bakalım. Neden susturamadın? - Yavrumun karnı aç, nasıl susturayım? - Madem aç, emzirsene - Sütten kestim, nasıl emzireyim? - Peki niye vaktinden önce kestin, söylesene. Kadın patladı nihayet - Allah insâf versin Halîfeye. Süt emen bebekler için nafaka vermiyor. Nafaka parası alabilmek için erken kestim sütten. Halifenin kızgınlığı merhamete dönüştü bir anda. Oradan ağlayarak mescide geldi. Ağlamaktan zor kıldırdı sabah namazını. Namaz bitince yüzünü döndürdü cemaate. - Yazıklar olsun sizin halîfenize! Onun yanlış bir kararıyla bir kadın bebeğini erken kesmiş sütten. Yavrucak açlıktan sabaha kadar ağladı bu gece. Gözlerinin yaşını silip emir verdi: - Her kimin oğlu veya kızı olursa, hemen bize bildirsin. İstisnasız her bebek için nafaka verilecektir. Sonra ikinci emri verdi: - Bundan sonra hiçbir kadın, nafaka sebebiyle bebeğini vaktinden evvel sütten kesmesin. Süt emen bebeklere de nafaka verilecektir! Münadiler sokak sokak gezip bu emri tebliğ ettiler o gün.
.Yâ Ali bin devene!
2004-09-24 01:00:00
Sevgili Peygamberimiz, Aliyyül Mürtezâ'yı yanına çağırdı bir gün. Hazret-i Ali koştu huzura. - Buyur yâ Resulallah. - Yâ Alî, bin devene! Yemen'e kadı olarak gideceksin. - Başüstüne yâ Resulallah. Ancak bu vazifeye kendimi ehil görmüyorum henüz. - Neden yâ Ali? - Çünkü henüz çok gencim. Bilgim de kâfi değil. Resûlullah Efendimiz, mübârek elleriyle hazret-i Ali'nin göğsünü sıvazlayıp dua buyurdular: - Yâ Rabbî, sen Alî'ye ilim ve hikmet ver. Onu bu vazifesinde dirayetli eyle. Sonra, - Haydi git yâ Alî! buyurdular. Yemen halkı seni bekliyor. Yemen'e varmadan önce bir tepe üzerinden geçeceksin. Zirveye vardığında nidâ et ki: "Ey ağaçlar! Ey taşlar! Resulullahın size selamları var! Başüstüne yâ Resulallah! Hazret-i Ali, - Başüstüne deyip çıktı yola. O tepe üzerine geldiğinde durdu ve nida etti: - Ey ağaçlar! Ey taşlar! Resulullahın size selamları var! O anda bir uğultu koptu dağda. Ne kadar taş ve ağaç varsa hep birden selama cevap verdiler. - Aleyküm selaaam! Kâfirler bu kerameti görüp toptan iman ettiler. *** Yine bir savaşta, hazret-i Ali'nin ayağına bir ok saplanmıştı. Ne kadar uğraştılarsa da çıkaramadılar. Sonunda cerrah geldi. Vaziyeti görünce işin ciddiyetini anlayıp söyledi fikrini. - Yâ Ali, kolaylıkla çıkmaz bu ok. - Neden? - Çünkü kemiğe saplanmış. - Peki ne yapacağız? - Bayıltmamız lazım sizi. Çünkü ok kemiğe fazla girmiş. Bayıltmadan çekersek dayanamazsınız. Hz. Ali razı olmadı - Hayır, bayıltmaya lüzum yok. - Ama dayanamazsınız acısına. - Dayanırım. - Nasıl dayanacaksınız? - Kolay. Biraz bekleyin. Şimdi ezân okunur. Ben namaza durunca çekip çıkarırsınız. Az sonra ezan okundu. Hazret-i Ali namaza durunca, cerrâh neşter vurup yardı ayağını. Oku kemik içinden çekip çıkardı ve sardı yarasını. Selam vermeden bitmişti ameliyat. Hazret-i Ali selam verince sordu: - Ne oldu, yoksa çıkarmadın mı oku hâlâ? Cerrâh, şaşkın gözlerle baktı Mürtezâya. - Çıkardım, farketmediniz mi? Buyurdu ki: - Hayır, zerre kadar bir acı hissetmedim.
.Neden iki hisse?
2004-09-25 01:00:00
Sahâbe ordusu bir gazâdan zaferle dönmüş, çok miktarda ganimet elde edilmişti. Efendimiz o ganimeti mücahit gazilere taksim etti o gün. Ancak her mücahide "bir hisse" verirken hazret-i Ali'ye "iki hisse" vermişti. Münafıklar, fitne malzemesi yaptılar bunu. Ötede beride konuşuyorlardı. - Duydun mu? - Neyi? - Peygamberin iltimasını. - Kime, nasıl? - Canım duymadın mı? Herkese bir hisse verirken, Ali'ye iki hisse verdi. Resmen iltimas etti amcaoğluna. Efendimiz bu dedikodulara çok üzüldü. Ve hemen minbere çıkıp hitab etti askere: - Ey gaziler! Bu harpte, küffâr ordusunu susturan, attığı müthiş nârâlarla kâfirleri korkutan eri gördünüz mü? Mücâhitler cevap verdi: - Evet yâ Resulallah, Ablak bir ata binmiş, yeşil sarık sarmıştı başına. Nârâ attığında sanki dağlar titriyordu. Her hamle yaptığında yer sallanıyor, her kılıç vuruşunda nice başlar düşüyordu yere. Efendimiz sordular: - Peki o yiğidi tanıyabildiniz mi? - Hayır yâ Resulallah. - Neden? - Çünkü o kılıcını küffâra vurduğunda, aniden bir bulut kaplıyordu etrâfını. Bu yüzden kendisini göremiyorduk. Efendimiz buyurdular ki: - Onun kim olduğunu söyliyeyim mi? - Söyleyin yâ Resulallah, çok merak ettik. - O yiğit, kardeşim Cebrâil'di. - Cebrail mi? - Evet, giderken, "Benim ganimet hissemi Aliye ver!" diye tembih etti bana. Kimseye iltimas etmedim İşte ey eshabım, Ali'ye iki hisse vermemin sebebi budur. Yoksa kimseye iltimas etmedim. Münafıklar, ağzının payını almış oldu böylece. *** Birgün de, bir akarsu taşıp etraftaki ekinlere zarar vermişti. Mağdur insanlar hazret-i Ali'ye koşup ricâ ettiler: - Ne olur, duâ buyurun da su azalsın. Hazret-i Ali, - Peki, deyip çıktı evden. Resulullahın abâsını giydi, sarığını sardı, asâsını aldı, Hasan ve Hüseyin'le birlikte geldi o ırmak kenarına. Elindeki asâ ile suya bir işaret edince, suyun seviyesi düştü biraz. İkinci işarette biraz daha indi. Üçüncüde normal seviyesine gelmişti. Kalabalığa dönüp sordu: - Bu kadar kâfi midir? Kalabalık bir ağızdan bağırdılar:, - Tamam yâ Ali, yeter! Sonra teşekkür edip dağıldılar.
.Allah, rızıklara kefildir
2004-09-26 01:00:00
"Bahşî Halife", Anadoluda yetişen Velilerden. Amasya'ya bağlı Taşova'nın Uluköy kasabasında doğdu. 1520'de Amasya'da vefat etti. Bu zatı çok seven biri vardı o devirde. Ancak seneler sonra muhtaç hale düştü. Yaşlı olduğu için çalışacak halde değildi. Bahşî Halife de göçmüştü dünyadan. Kimsesi yoktu yardım istiyecek. Daralmıştı, bunalmıştı. Bir gece bu üzüntüyle yatıp, bu büyük Veliyi gördü rüyasında. Bahşî Halife müjde verdi kendisine. - Üzülme, Allahü teala rızıklara kefildir. Yarın işin halledilecek, sevineceksin. O sabah erkenden çalındı kapısı. Açtığında hiç tanımadığı bir kişiyi gördü eşikte. Adam, elinde tuttuğu altın dolu keseyi uzatıp, - Bunu alın, dedi. Bitmeden yine gelirim. Ve dönüp gitti. "Kimsin, nesin?" demeye vakit bulamadı. Ancak tahmin etmişti onu kimin gönderdiğini. Hanımını üzüyormuşsun Bir gün de yeni evli bir komşusu geldi bu zatın yanına. - Selamün aleyküm hocam. - Aleyküm selam. Ancak mübarek zat neşesiz görünüyordu. Adam meraklandı. - Hocam, üzgün gibisiniz, neyiniz var? - Ben iyiyim evlat. Ama senden şikâyet var. - Benden mi? Kim şikâyetçi? - Hanımın. Onu üzüyormuşsun. Genç adam bunu öğrenince kaygısızca arkasına yaslandı. - Ee bazan oluyor hocam. N'aapayım, bağırıp çağırıyorum işte. O da oturup ağlıyor. Büyük Veli bir müddet sessiz kaldıktan sonra kaldırdı başını. Kul hakkını bilmez misin? - Sen kul hakkını bilmez misin evladım? - Bilmezmiyim hocam. Daha geçen gün "Ahirette en çetin şey kul hakkıdır" buyurmuştunuz. - Peki en fazla kul hakkı, karı-koca arasında olduğunu da biliyor musun? - Evet hocam, onu da sizden öğrenmiştim. - Öyleyse niçin üzüyorsun o zavallıyı? Peygamber Efendimiz, "Hanımını üzenden kıyamet günü bizzat ben davacı olacağım" buyuruyor. Korkmuyor musun? Genç adam çok mahcup olmuştu. Başını önüne eğip düşünceye daldı. Bahşî Halife son nasihatını yaptı ona: - Oğlum, git özür dile hemen. Helallık al. Bir daha da kırma kalbini. Unutma, namazını kılan ve tesettüre dikkat eden bir hanım, Cennet nimetidir. Haydi hemen git. - Başüstüne! deyip gitti ve özür diledi hanımından. Bir daha da üzmedi onu.
.Sen üzgünsün bugün
2004-09-27 01:00:00
Bu gün, Balıkesir erenlerinden "Şeyh İbrahim Efendi"den bahsedeceğiz. Mübarek kabri, Balıkesir'in Sındırgı ilçesindeki Cami-i kebirin avlusunda, mütevazı bir türbededir. 1800'lü yıllarda yaşamış, 1897'de kavuşmuş rahmet-i rahmana. Bir gün sevdiklerinden biri geldi huzuruna. İbrahim Efendi dikkatle baktı o gelene. - Sen üzgünsün bu gün. Adam derin bir nefes aldıktan sonra cevapladı. - Evet hocam, sıkıntılıyım. - Hayrola neyin var? - Çocuklar hocam. Çocuklardan yana dertliyim. - Nesi var çocukların? - Namaz kılmıyorlar hocam. Büyüklere saygıları yok. Ne bileyim işte hiç beğenmiyorum hallerini. Büyük Veli, vakur bir eda ile sordu adama: - Peki sen evlatlarına karşı babalık vazifeni tam yaptın mı acaba? Elimizden geldiğince - Eh elimizden geldiğince bir şeyler yaptık işte. Büyüttük, besledik. Bu günlere getirdik çok şükür. - Onu demiyorum. Asıl babalık görevini yaptın mı? Adam şaşırdı. - Ne görevi hocam? - Yani onlara lüzumlu dînî bilgileri verebildin mi? Kur'an-ı kerimi, namaz kılmasını öğrettin mi mesela? Adam üzgün bir tavırla başını iki yana salladı. - Maalesef hocam. - Eee o zaman ne bekliyorsun onlardan? Bir şey vermemişsin ki karşılık alasın. Unutma, anne babanın çocuklar üzerinde hakları olduğu gibi, çocukların da anne babaları üzerinde hakları vardır. - O haklar nedir hocam? - Bak kardeşim, hepimiz bir sürünün çobanı gibiyiz. Çoban, sürüsünden mes'ul olduğu gibi, biz de çoluk çocuğumuzdan sorumluyuz. En mühim vazife Çocuklarına iman ve ibadet bilgilerini öğretmek, bir babanın en mühim görevidir. Adam, büyük pişmanlık duygusu içinde mırıldandı: - Bunları ihmal ettik hocam. - Dahası var. Peygamber Efenidimiz, "Çok müslüman evladı vardır ki, babaları yüzünden Veyl ismindeki Cehenneme gireceklerdir" buyuruyor. - Öyle mi hocam? - Evet. Çünkü onlar, çocuklarına İslâmiyeti öğretmemişlerdir. Efendimiz, "Ben böyle babalardan uzağım, onlar da benden uzaktır" buyuruyor. Adam perişandı. Mahcup bir ses tonuyla itiraf etti: - O halde çocuklarımdan şikâyete hakkım yoktur benim. Mübarek tasdik etti onu: - Evet, maalesef öyle.
.Seyyitlere yardım
2004-09-28 01:00:00
Şeyh İbrahim Efendi, Balıkesir velilerindendir. Bir gün, seyyitler hakkında bilgi istedi gencin biri. Buyurdu ki: - Sana seyyitlerle ilgili bir menkıbe anlatayım mı evladım? - Çok sevinirim hocam. - Pekâlâ deyip şu hadiseyi anlattı ona: Vaktiyle Belh padişahına bir hanım gelmiş: - Efendim ben seyyideyim. Fakir ve muhtacım. Yardım istiyecektim sizden. Padişah sormuş: - Vesikan var mı peki? - Yok efendim. - Öyleyse yardım da yok. Haydi başka kapıya! Kadıncağız mahzun halde geri dönmüş. Sonra zengin bir mecusiye gidip söylemiş aynı şeyleri. Mecusi, acımış kadına. - Hay hay. Madem ki Peygamber evladısın, feda olsun. Ve bir ev, hizmetçi ve bol yiyecek vermiş kendisine. ? Ve kazanmış tabii... O gece Belh padişahı Efendimizi görmüş rüyasında. Cennet gibi bir yer, yeşillikler içinde köşkler ve kalabalık insanlar. Merak etmiş: - Bunlar nedir yâ Resulallah? - Şu gördüklerin müslümanlar. O köşkler de onlara ait. - Ben de müslümanım yâ Resulallah, benim köşküm hangisi? Efendimiz sormuşlar: - Vesikan var mı peki? Cevap veremeden uyanmış. Kan ter içindeymiş uyandığında. Derhal adamlarını çağırıp emir vermiş: - Dün gelen o hanımı çabuk bulup getirin bana! Adamlar her yeri arayıp, sonunda o mecusinin evinde bulmuşlar o hanımı. Padişah bizzat gidip yalvarmış mecusiye: - O hanımı bana ver, sarayıma götüreyim. - Asla vermem. - Bin altın vereyim sana. * Yine kabul etmemiş - Yüzbin altın versen de vermem. - Nedenmiş o? - Çünkü bu hanım, sonsuz saadetime sebep oldu benim. - Nasıl yani? - Dün bana gelip yardım istedi. Bütün ihtiyacını temin ettim. O anda kalbim değişti ve müslüman oldum. Bu gece de Efendimizi gördüm rüyada. Cennet gibi bir yer, yeşillikler içinde köşkler, kalabalık insanlar. Merak edip, - Bunlar nedir yâ Resulallah? diye sordum. - Şu gördüklerin müslümanlar. O köşkler de onlara ait, buyurdu. Arzettim ki: - Ben de müslüman oldum yâ Resulallah. Benim köşküm hangisi? Padişah atıldı hemen: - Vesika sordular mı? - Hayır, "Sana vesikaya gerek yok. Şu yeşil köşk de senin" buyurdular. Belh padişahı hatasını anladıysa da iş işten geçmişti.
.Öldüresiye dövdüler!
2004-09-29 01:00:00
Kureyş müşrikleri, Efendimizi ortalarına alıp tartaklıyorlardı ki, Hz. Ebu Bekir yetişip; - Durun! Ne yapıyorsunuz? Size âlemlerin Rabbinden ayet getiren birini mi öldüreceksiniz? diye bağırdı. Müşrikler Efendimizi bırakıp ona çullandılar bu defa. Öldüresiye dövüp kanlar içinde bıraktılar. Acıdan bayılmıştı. Akrabaları yetişip ölümden kurtardılar ve bir çarşafın içinde evine götürdüler. Girdiği komadan akşama doğru çıkabildi ancak. Gözünü açtığında, henüz iman etmemiş olan annesini gördü yanıbaşında. Kadıncağız şefkatle sordu: - Canın ne ister evladım? Karnın aç mı? Hz. Ebu Bekir zor duyulan bir sesle mırıldandı: - Resulullah nicedir, ne yapar? - Bilmiyorum oğlum. Arkadaşın hakkında hiç bilgim yok. Ümmü Cemil'e git! - Hemen Ümmü Cemil'e git anne! O bilir. Efendimizin sıhhat haberini bekliyorum. Annesi Selma, koştu Ümmü Cemil'e. Bu hanım, hazret-i Ömer'in kız kardeşiydi ve iman etmişti. Birlikte Hz. Ebu Bekir'in yanına geldiler. Mübarek sahabi onu görünce sordu yine: - Resulullah nicedir? Ümmü Cemil verdi müjdeyi: - Çok şükür O hayatta. Sıhhati de yerinde. Hazret-i Ebu Bekir sevinçle sordu: - Şimdi nerede? - Şu an Erkam'ın hanesindedir. - Vallahi Resulullah'ı görmedikçe, ne yer, ne de içerim. Annesi teselli etti... - Tamam evladım, sokaklardan el ayak çekilsin. Herkes uykudayken gideriz. Ve öyle yaptılar. Gecenin yarısında Hz. Ebu Bekir güçlükle doğruldu yataktan. Annesinin ve Ümmü Cemil'in desteği ile kalkıp yola düştüler. Bu iki desteğe rağmen ayaklarını sürüyerek güçlükle ilerliyordu. Allahın Sevgilisi orada bir avuç müminle sohbet ediyordu ki, birden çok sevdiği dâvâ arkadaşını gördü karşısında. İki kadim dost sevgiyle kucaklaştılar. Sonra hazret-i Ebu Bekir, yalvaran gözlerle baktı Efendimize. - Yâ Resulallah! Bu yanımda gördüğünüz, annem Selma'dır. Müslüman olmasını çok arzu ediyorum. Efendimiz dua buyurdular: - Yâ Rabbî, iman nasib eyle bu hatuna. Anında görüldü eseri. Kalbi yumuşadı Selma'nın. Ve oracıkta iman edip ilk müslümanlardan olma şerefine kavuştu.
.Eziyet, işkence, zulüm!
2004-09-30 01:00:00
Bir gün, Kâbe'ye gelip namaza durdu Efendimiz. Namazdan sonra ellerini kaldırıp dua etti. Kime? Kendisini öldürmek isteyen azgın Kureyş müşriklerine. Niçin? İman edip de Cehennemden kurtulsunlar diye. Peki onlar ne yapıyordu buna karşı? Eziyet, işkence, zulüm! Yine bir gün Kâbe'de onlar için dua ediyordu ki, Ebu Cehil ve altı arkadaşı Onu görüp, yılışık tavırlarla geldiler ve az ilerisinde oturdular. Maksat, üzmekti o Serveri. Derken Ebu Cehil, az ötede atılmış kanlı bir deve işkembesini gösterdi yandaşlarına. - Şunu görüyor musunuz arkadaşlar? - Evet n'olmuş? - Onu kim alır da, şu adam secdeye gittiğinde götürüp omuzuna koyar? "Şu adam" dediği, kendilerine dua eden Sevgili Efendimizdi. "Ben yaparım bu işi!" Ukbe kâfiri fırladı yerinden. - Ben yaparım bu işi. Ve gidip o kanlı işkembeyi sürüyerek Efendimizin yanına kadar götürdü ve ardında durup beklemeye başladı. Secdeye gidince, bırakıverdi mübarek omuzuna. Sonra da çok büyük bir iş başarmış muzaffer kumandan edasıyla dönerken, öbürleri kahkahadan kırılıyordu. Efendimiz mi? Hiçbir şey olmamış gibi secdeyi sürdürdüler. Bu sırada Abdullah bin Mes'ud oradan geçiyordu ki, bu manzarayı görünce çarpılmışa döndü birden. - Hayır, olamaz! dedi kendi kendine. İnsan bu kadar süflileşemez. Gidip o işkembeyi kaldırmaya yeltense, kesin öldürürlerdi. Garipti çünkü. Kavmi, kabilesi yoktu arkasında. "Sana havale ediyorum!" Derken hazret-i Fatıma seğirterek geldi ve mübarek babasının üstündeki o şeyi fırlatıp attı. Efendimiz namazını tamamlayıp, bunu yapanları tek tek Allaha havale ettiler: - Yâ Rabbî! Ebu Cehil bin Hişam'ı sana havale ediyorum! - Yâ Rabbî! Ukbe bin Rebia'yı sana havale ediyorum! Ve oradaki yedi kişiyi isimleriyle tek tek sayıp ayrıldılar oradan. Sonrası malum. Bunların yedisi de Bedir'de feci şekilde öldürülüp, leşleri atıldı kör bir kuyuya. Efendimizin bu bedduasını işiten o mel'unlar gülmeyi bırakıp, derin bir sessizliğe büründüler. Yüzlerinin kanı çekildi. Belli ki, akıbetlerini görür gibi olmuşlardı şimdiden.
.Sevmenin alameti...
2004-10-01 01:00:00
Ali Semerkandî, Osmanlı devletinin kuruluş yıllarında Ankara'nın Çamlıdere beldesinde yaşayan büyük bir veli. Nurlu kabri oradadır. Bir gün, "Sevgi"den bahsediyordu ki gencin biri sordu: - Sevmenin alameti nedir hocam? Buyurdu ki: - Sevdiğinde hiçbir kusur görmemektir. Sevdiğinin her hali sevene güzel görünür. Hatta onun bir hatası, kendi halis işinden daha kıymetli gelir ona. Hazret-i Ebu Bekir böyleydi mesela. - Nasıl hocam, anlatır mısınız. - Anlatayım. Efendimiz, bir gün mescid-i şerifte eshabına namaz kıldırırken dört rekatlı namazın ikinci rekatında yanılıp selam vermişlerdi. Eshab-ı kiramdan biri edeple sordu: - Yeni bir vahiy mi geldi yâ Resulallah? - Hayır, neden sordun? - İkinci rekatta selam verdiniz de. "Hemen iade edelim!" - Biz iki rekat mı kıldık? - Evet yâ Resulallah. - Öyle mi? Ben dört kıldık diye selam vermiştim. Hemen iade edelim öyleyse. Ve tekrar kıldılar o namazı. İşte hazret-i Ebu Bekir "radıyallahü anh" buyuruyor ki: - Efendimizin o gün, yanılarak iki rekat olarak kıldıkları o namazı ile, bir ömür boyu yaptığım bütün ibadetlerimi tereddütsüz değişirim ve kârlı çıkarım. İşte sevgi budur evladım *** Bir gün de yeni evli bir komşusu dert yandı bu zata. - Hocam çok zor durumdayım. Lütfen bana yardım edin. - Hayrola evladım ne oldu? - Hanımla hiç anlaşamıyoruz. Bu evlilik böyle yürümeyecek galiba. Büyük velî sordu - Bir dakika, hanımın namazını kılıyor mu? - Kılıyor hocam. - Tesettüre riayet ediyor mu? - Ediyor. - Pekii ev işlerini yapıyor mu? - Yapıyor. - Eee, daha ne istiyorsun evladım. Böyle hanım Cennet nimetidir, kıymetini bil. - Ama hocam başka konularda anlaşamıyoruz. - Bak evladım, sana bir tavsiyede bulunacağım. Dinlersen çok rahat edersin. - Buyurun hocam. - Din işlerinde taviz olmaz. O konularda senin dediğin olsun. Ama dünya işlerini ona bırak. İstediği gibi yapsın. Dünya işi değil mi, öyle de olur, böyle de. Hiç mühim değil. Genç adam bu nasihate aynen uydu. Bu sayede öyle mutlu bir çift oldular ki, herkes onları örnek gösteriyordu artık. Tabii ömür boyu dua ettiler bu büyük velîye
.En büyük günah!
2004-10-02 01:00:00
Kınalızade Ali Efendi, Anadolu âlim ve velîlerindendir. 1571'de Edirne'de vefat etti. Bir gün talebesiyle sohbet ediyordu ki gençlerden biri sordu: - Küfürden sonra en büyük günah nedir hocam? Buyurdu ki: - Kalp kırmaktır. Mümin olsun kâfir olsun, kimsenin kalbini kırmayın çocuklar. Bu günahla küfr arasında ince bir zar vardır. Bu zar yırtılınca küfre girilir. Kalp, nazargâh-ı ilâhîdir sonra. Onu kıran, Kâbe'yi yıkmış gibi günaha girer. - Kâfirin kalbini kırmak da mı günahtır hocam? - Elbette. O da Allahın bir kuludur nihayet. Bir babanın çocuğunu dövsen, babası incinmez mi? - İncinir tabii. - İşte aynen böyle. Çünkü Allahü teala, kullara "İyalim" buyuruyor. Çok dikkatli olmak lâzım. Günahtan çok sakın! Bir gün de, nasihat isteyen bir gence buyurdu ki: - Her türlü ihtiyacını, kullara değil, Allahü teâlâya arz et evladım. Günahtan çok sakın. İnsana dert ve müsibetler, işlemiş olduğu günahlar sebebiyle gelir. Ölümü çok hatırla. Ölümü düşünmek ölüm getirmez. Bilakis ömrü arttırır. Delikanlı sordu yine: - Feyz nedir hocam? - Feyz, nur demektir evladım. - Bu hususta bilgi verir misiniz? - Hayhay. Nasıl ki "Su", boru ile bir yerden bir yere nakledilirse, "Nur" da, kalpten kalbe akıp gelir. Nurun menbaı, Resulullah Efendimizin mübarek kalbi, nakil vasıtası ise evliyanın kalpleridir. - Yani kalpten kalbe akar, öyle mi hocam? - Evet. Resulullahın kalbinden fışkıran nurlar, kalpten kalbe akarak bugüne kadar geldi. İnanmak ve sevmek... - Bu gün de yine velîlerin kalplerinden, onları sevenlerin kalplerine yayılmaktadır. Ama bu nurları almak için iki şart var. - O şartlar nedir hocam? - İnanmak ve sevmek. - Nasıl yani? - Evladım bir kimse, herhangi bir evliyanın büyüklüğüne inanır ve onu severse, o velînin kalbinden kendi kalbine feyz akar. Yani kalbi nurlanır, temizlenir. Bu feyzin miktarı, sevgisi kadardır. - Feyz geldiği nasıl anlaşılır? - Büyüklerden feyz alan kimseye, ibadetler zevkli, haramlar ise çirkin ve iğrenç gelir evladım. - Feyzin gelmesine mani olan şeyler nedir hocam? - Günah işlemektir. Günahlardan ne kadar uzaklaşılırsa, feyz ve nura o kadar çok kavuşulur.
.Kötü huylu insan
2004-10-03 01:00:00
Muhammed Sıbgatullah hazretlerine sordu bir talebesi. - Efendim kötü huylu insan nasıl olur? Buyurdu ki: - O, herkesi kötü bilir. Merhametsiz ve nankördür. Kimseye iyilik yapmaz; yapacak olsa da başa kakar. İbadet yapmaz; yapsa da sevap kazanamaz. "Kötü huylu kimse, kötü huyu sebebiyle Cehenneme girer" buyuruyor Peygamberimiz. Ve şöyle devam etti. - Kötü huylu kişi, "kırık testi"ye benzer. Ne yamanır, ne düzelir. Kötü huy öyle fenalıktır ki, iyiliklerinin faydasını göremez Mizan'da. Delikanlı sordu yine: - Kul hakkından bahseder misiniz hocam? Buyurdu ki: - Mahşer günü kul hakkından kurtulmak çok güçtür evladım. ? "Müflis kimdir?" Zira Peygamber Efendimiz bir gün Eshaba sordular: - Müflis kimdir? - Parası ve malı olmayan kimsedir, dediler. Buyurdu ki: - Asıl müflis şu kimsedir ki, dünyada iken çok sevaplar kazanmıştır. Ancak mahşere birçok kul haklarıyla gelir. Sevapları bu hak sahiplerine dağıtılır. Ama hepsine kâfi gelmez. Bu defa hak sahiplerinin günahları buna yükletilip Cehenneme atılır. - Hocam, beş vakit namaz, aralarda işlenen günahları silermiş, öyle mi? - Evet evladım. Peygamber Efendimiz bir gün sordu Eshaba: - Birinizin kapısı önünde nehir olsa. O kişi, o nehirde günde beş defa yıkansa, üzerinde kir kalır mı? - Hayır, kalmaz diye cevap verdiler. "Namaz da böyledir" Efendimiz buyurdu ki: - Beş vakit namaz da böyledir işte. Onu güzelce kılanlar, günâh kirlerinden temizlenirler. Delikanlı sordu yine: - Hocam, anne babanın, çocuklarına karşı en mühim vazifesi nedir? - Önce dinini öğretmektir evladım. Nitekim Efendimiz buyurdu ki: - Ey eshâbım, sizin herbiriniz bir koyun sürüsünün çobanı gibisiniz. Nasıl ki çoban sürüsünden mes'ulse, siz de evinizde ve emriniz altında olanlardan mes'ulsünüz. Onları Cehennem ateşinden korumalısınız. Ve şöyle devam ettiler: - Çok anne ve babalar, o gün "Veyl" ismindeki Cehennemde yanacaklardır. Çünkü onlar, çocuklarına İslâmiyeti öğretmediler. Yalnız para kazanmak yolunu gösterdiler. Ben öyle babalardan uzağım. Onlar da benden uzaktırlar. Cenab-ı Hak onlara merhamet etmeyecektir.
.Yaren Dede ve âmâ çocuk!
2004-10-04 01:00:00
Balıkesir'in Sındırgı kazası Pürsünler köyü yanındaki tepenin üstünde bir türbe var. Allah dostlarından "Yaren Dede" yatıyor bu kutlu türbede. Bir gün dergahının önünde otururken bir kimse, hanımı ve on yaşlarındaki çocuğuyla birlikte geldi bu zata. O sevimli çocuğu gösterip arzetti: - Efendim, bu çocuğumuz âmâdır. Gözleri görmüyor. Gitmediğimiz tabip, başvurmadığımız yer kalmadı. Lakin çare bulamadı hiç kimse. En son size geldik. Çocuğumuzun göz nuruna kavuşması için bir dua ederseniz bahtiyar oluruz. Yaren Dede çaresizler gibi ellerini iki yana açtı. - Evladım, ölüleri diriltmek, körlerin gözünü açmak gibi işler, İsa aleyhisselamın mucizesiydi. Ben kim oluyorum ki buna çare bulayım? Adamcağız ısrar etti - Olsun hocam, siz bir dua edin yine de. Mübarek acıdı adama. - Pekâlâ madem geldiniz, bir dua edelim buyurup, çağırdı çocuğu yanına. Mübarek elleriyle gözlerini meshedip niyazda bulundu: - Aziz ve celil olan Allah'ın izniyle açılın! Ellerini yüzüne sürerken açıldı çocuğun gözleri. Bunu gören anne ve baba sevinçten şaşkına döndüler. Ancak merak etmişlerdi bir hususu. Hemen sordular: - Efendim, önce "Bu iş bizim işimiz değil" dediniz. Sonra dua buyurdunuz. Hikmeti neydi acaba? Buyurdu ki: - Evet, önce öyle dedim. Ama o sırada cenab-ı Hak kalbime ilham etti ki, "Ölüleri İsa aleyhisselam mı diriltiyordu? O mu açıyordu körlerin gözlerini? Elbette biz diriltiyor ve biz açıyorduk. Bu çocuğun gözlerinin açılması için de seni sebep kıldık. Sen dua et. İcabını biz yaparız." Bunun üzerine dua ettim. Allahü teâlâ kabul etti ve açtı çocuğun gözlerini. "İlahlık davasında bulunma!" Yaren Dede'nin hikmetli sözleri, tesirli nasihatleri vardı. Bir gün talebesinden birini bir yere gönderirken buyurdu ki: - Evladım, sakın ola, gittiğin yerde ilahlık ve peygamberlik davasında bulunmayasın. Talebe şaşırdı. - Tövbe hocam! Hiç öyle şey olur mu? Buyurdu ki. - Evladım, her istediğinin olmasını istemek, ilahlık iddiasında bulunmak, her sözünün dinlenmesini istemek de Peygamberlik dâvâ etmektir. Çünkü biz kuluz. Yalnız Allahü teâlânın istediği olur ve yalnız Peygamberin sözüne mutlak itaat edilir.Balıkesir'in Sındırgı kazası Pürsünler köyü yanındaki tepenin üstünde bir türbe var. Allah dostlarından "Yaren Dede" yatıyor bu kutlu türbede. Bir gün dergahının önünde otururken bir kimse, hanımı ve on yaşlarındaki çocuğuyla birlikte geldi bu zata. O sevimli çocuğu gösterip arzetti: - Efendim, bu çocuğumuz âmâdır. Gözleri görmüyor. Gitmediğimiz tabip, başvurmadığımız yer kalmadı. Lakin çare bulamadı hiç kimse. En son size geldik. Çocuğumuzun göz nuruna kavuşması için bir dua ederseniz bahtiyar oluruz. Yaren Dede çaresizler gibi ellerini iki yana açtı. - Evladım, ölüleri diriltmek, körlerin gözünü açmak gibi işler, İsa aleyhisselamın mucizesiydi. Ben kim oluyorum ki buna çare bulayım?
.Gözleri var görmezler..."
2004-10-05 01:00:00
Âlemlerin Efendisi mescid-i haramda namaz kılıyordu bir gün. Beri yanda ise bir müşrik grubu oturmuş konuşuyorlardı. Mevzu mu? Tabii ki Efendimiz. Ne yapmalı, ne etmeli, Onun yaktığı bu İslam meşalesini söndürmeliydi bir an önce! Ama bir şey yapamıyorlar, bunun için de kuduruyorlardı öfkeden. Ebu Cehil hiddete kapılıp döndü yandaşlarına. - Yetti gayri. O secdeye gitsin, koşup ensesine ayağımla basacağım, göreceksiniz! Öbürleri teşvik ettiler. - Tabii ya! Geç bile kaldın. Az sonra o Server secdeye inince, bu mel'un fırladı hemen. Koşarak gitti ve sessizce yaklaştı arkadan. Fakat o da ne? Zınk diye durdu birden. Sonra da yüzgeri kaçmaya başladı. Oradakiler bir mana veremedi buna. "Neden kaçıyorsun?" - Hayrola, ne oldu sana böyle? Neden kaçıyorsun? Koca kâfir korkudan titriyordu. Zorlukla konuştu: - Görmediniz mi? - Neyi görecektik? - Ateş deryasını. Hayretle birbirlerine baktılar. - Biz bir şey görmedik yâ Ebâ Cehil. - Yahu Onunla aramızda ateş deryası peydah oldu. Bir adım atsaydım yanacaktım. Az önce iri iri lâflar eden Ebu Cehil, şimdi zelil ve hakir duruma düşmüştü. Peki ibret almış mıydı? Hayır. Bu, nasib meselesiydi. *** Ebu Cehil yenik düştükçe küfrü artıyor, kinine kin katıyordu. Yandaşlarıyla otururken yine büyük büyük lâflar etmeye başladı bir gün: "Kafasını taşla ezeceğim" - Yemin olsun ki, kafasını taşla ezeceğim bugün. Siz de şahid olun! Az sonra Allahın Sevgilisi oraya teşrif edip, büyük bir huşu ile namaza durdular. Müşrikler döndüler Ebu Cehil'e: - Haydi yâ Ebâ Cehil, göster kendini! Kalktı bu, koca bir taşı iki eliyle kaldırıp arkadan yanaştı usulca. Birazdan o Server secdeye inince, taşı kaldırdı. Tam bırakacaktı ki, taşı kenara fırlatmasıyla geri kaçması bir oldu. Hem de ne kaçmak. Yandaşları seslendiler: - Ne oldu? Niye kaçıyorsun? - "Canavar!" dedi titreyerek. "Üzerime korkunç bir canavar saldırdı. Kaçmasaydım parçalayacaktı beni". Ders almak mı? Nerdee. Kur'an-ı kerimde "Gözleri var görmezler, kulakları var işitmezler" buyuruluyor ki, işte bu gibileri işaret ediyor olmalı.
.Niye öldürmedin?"
2004-10-06 01:00:00
Efendimiz bir gün yalnız başlarına bir yerde oturuyorlardı ki, azgın müşriklerden Nadr bin Haris Onu bu ıssız yerde görüp sevindi ve; - "Tamam" dedi içinden, "Şimdi göreceksin sen!" Kılıcını çekip yürüdü üzerine. Fakat o da ne? Kılıcını fırlatıp hızla geri kaçmaya başladı. Ter kan içinde gelip Ebu Cehil'in yanında aldı soluğu. Ebu Cehil sordu: - Yâ Nadr, ne oldu sana? - Sorma, Muhammed'i öldürecektim. - Eee, niye öldürmedin? - Tam öldürecektim ki, iki yanından iki arslan peydah oldu birden. Kaçmasaydım parçalayacaklardı beni. Ebu Cehil, "Aldırma" gibilerden elini salladı. - Biliyorsun, bu da Onun sihirlerinden biridir işte. Onu üzenlerin akıbeti Müşriklerden beş kişi vardı ki, Efendimizi her gördükleri yerde alaya alır, küçük düşürmeye çalışırlardı. Efendimiz üzülürlerdi tabii. Cebrail aleyhisselam geldi bir gün yanlarına. - Yâ Muhammed! Seni kimler incitiyor? Göster bana onları. Efendimiz şöyle bir etrafa bakıp, ilerden geçmekte olan birini gösterdiler. - İşte yâ Cebrail, biri şu adam. Gösterdikleri kâfir, o beş kişiden "Velid bin Mugire" idi. Melek onun bacağına sertçe bir nazar edip döndü Efendimize. - Bunun işi tamam, başka? Az sonra "As bin Vail" göründü. Cebrail aleyhisselam onun da karnına nazar etti. - Onun da işi tamam. Peşinden diğer üçü çıktılar ortaya. Onların da birinin gözüne, birinin başına, birinin de karnına nazar etti. Sen müsterih ol! Sonra Efendimize döndü. - Bunlar, pek yakında birer belaya duçar olacaklar. Sen müsterih ol. Ve öyle de oldu. Velid'in bacağına sivri bir demir saplanıp deve boynu gibi şişti ve şiddeti bir sancıyla ölüp gitti. Esved'in iki gözü birden kör oldu. Cebrail aleyhisselam bunun kafasını bir ağaca vura vura canını Cehenneme yolladı. Öbür Esved'in ise yüzü simsiyah oldu birden. Ailesi tanıyamayıp kovdular evden. O da kahrından başını kapıya vura vura intihar etti. Haris bin Kays ise tuzlu balık yedi bir gün. Hararetten ne kadar su içtiyse de kanmadı. Neticede çatlayıp helak oldu. Peki, bütün bunlardan ders alındı mı? Hayır, hayır, hayır. Neden? Çünkü basiretleri kapalıydı.
.Ey su yukarı ak!"
2004-10-07 01:00:00
Yaren Dede bir dere kenarında talebesiyle oturmuş sohbet ederken buyurdu ki: - Evlatlarım, Allahü teâlânın sevdiği öyle kullar vardır ki, mesela şu suya "Geri dön, yukarı ak!" dese, Allahü teâlânın izniyle su geri döner. O böyle der demez, su dönüp başladı yukarı akmaya. Buna, oradaki talebenin hepsi şahit olmuşlardı. Bunun üzerine seslendi tekrar: - Ey su! Muradımız bu değildi. Sadece misal vermek istemiştik. Bunun üzerine su tekrar döndü ve başladı eskisi gibi akmaya. *** Bir gün de talebesinden biri sordu bu zata. - Hocam, şehit sevabı nasıl kazanılır? Buyurdu ki: - Sana, bir değil, yüz şehit sevabı kazandıran bir amel söyleyeyim mi? ? Yüz şehid sevabı için - Buyurun hocam. - Ama yapması zordur biraz. - Olsun hocam, yaparım. Yüz şehid sevabı için ne yapılmaz ki? - Peki öyleyse, gıybet eden birini görürsen, konuşturma, sustur hemen! - Nasıl susturayım hocam? - Açıkça "Sus!" diyeceksin. Delikanlı düşünceye daldı. - Gerçekten zormuş hocam. Peki bunu yaparsam, yüz şehit sevabı kazanır mıyım gerçekten? - Elbette. Peygamberimiz haber veriyor bunu. Bir hadis-i şeriflerinde, "Gıybet edene sus diyene yüz şehit sevabı verilir" buyuruyor. *** Bir gün de sordular bu zata: - Hocam, imanı kâmil olan kişinin alameti var mıdır? - Evet, üç alameti vardır. - Onlar nedir hocam? ? Hanımıyla iyi geçinir - Birincisi, hanımıyla iyi geçinir. İkincisi, hizmetçisiyle oturup yemek yer. Üçüncüsü de, fakirlerle sohbet eder ve zevk alır bundan. *** Bir talebesi de sordu bir gün bu zata: - Hocam, en büyük günah nedir dinimizde? - Günahın, günah olduğunu bilmemektir. - Nasıl yani? - Bir şeyin günah olduğunu bilmemek, o günahı işlemekten daha büyük günahtır. - Peki hocam, ondan büyük günah nedir? - Günahı, ibadet olarak yapmaktır. - Anlayamadım. Günah, ibadet olarak yapılır mı hocam? - Maalesef yapılıyor evladım. Mesela bid'at işlemek böyledir. Dinimizde olmayan bir şeyi ibadet olarak yapmak bid'attir. Bid'at işleyenler, tövbe de etmezler. - Neden hocam? - Çünkü o yaptığı şeyin günah olduğunu bilmiyor da ondan. İbadet olarak yapıyor onu. Bunun için de tövbe etmek aklına gelmiyor.
.Haline razı ol!
2004-10-08 01:00:00
Balıkesir'in Sındırgı kazasının Işıklar köyü mezarlığında bir türbe var ki, içinde üç kabir bulunuyor. Üçü de Horasan'dan gelmiş Hak âşıklarıdır. Bunlardan biri "Ahmed Dede" adında bir velidir. Yüz yıllar önce bu yörede yaşayıp, ışık saldı kararmış gönüllere. Halis bir Allah adamı olup kerametleri vardı. Bir menkıbesi şöyle mesela: O devirde, gençten biri bu zatın huzuruna gelip arzetti bir gün: - Hocam, benim hiçbir dünyalığım yoktur. Babamsa çok zengin. Ne olur ona söyleyin de, bana servetinden bir şeyler versin. O sizi dinler. Ahmed Dede nasihat etti gence: - Evladım, kanaat et. Şükret bu haline. Lakin bu söz, genç adama pek tesir etmemişti. "Sıkıntı içindeyim hocam" - Aman hocam, sıkıntı içindeyim. Nasıl şükredeyim bu hale? Mübarek acı acı baktı delikanlıya. - Allahü teâlâ seni aç mı bırakıyor evladım? - Hayır hocam. O kadar da değil yani. - Eee? - Hani diyorum ki biraz malım olsa fena mı olur. Rahat yaşarım şu dünyada. Sıkıntı çekmem. Büyük veli acıyarak baktı gence. - Bak evladım sen Müslümansın değil mi? - Elhamdülillah. - Ehl-i sünnet üzere iman etmişsin. - Evet. - Müslüman bir memlekette yaşıyorsun. - Çok şükür. Mübarek, genci yukarıdan aşağıya süzdükten sonra sormaya devam etti: "Gözlerin görüyor mu?" - Gözlerin görüyor mu evladım? - Evet, iyi görüyor. - Kulakların işitiyor mu? - İşitiyor. - Elin ayağın da tutuyor herhalde. - Evet ama niçin soruyorsunuz bunları? Büyük veli sormaya devam etti: - Kalbinde, midende, herhangi bir uzvunda bir rahatsızlığın yok değil mi? - Yok hocam şok şükür. - Yani sıhhatin yerinde? - Hamdolsun. Mübarek zat bu cevapları aldıktan sonra döndü gence. - Daha ne istiyorsun evladım? Dünyada milyonlarca insan var ki, bu nimetlere sahip değil. Ama sen sahipsin. Bu, şükretmen için kâfi sebep değil mi? Genç anlamıştı hatasını. Ellerine sarılıp hürmetle öperken mırıldandı: - Çok haklısınız hocam. - Bundan sonra şikâyet edecek misin? - Hayır, asla. Benim hiçbir şeyden şikâyet etmeye hakkım yokmuş hocam. Sayenizde bunu çok iyi anladım şu anda.
.Aşık Efendi'nin lokması...
2004-10-09 01:00:00
Aşık Efendi, Edirne'de yaşayan Allah dostlarından. Bir gün sevenlerinden bir genç, Aşık Efendi'yi ziyaret niyetiyle çıktı evden. Yolda giderken, "Gideyim, Aşık Efendi'nin hanesinde pişen bereketli yemeklerden yiyeyim. Onun ekmeğinde şifa vardır. Hele kendi eliyle ağzıma lokma koyarsa, ne büyük saadet olur" diye geçirdi içinden. Bu düşünce içinde gelip girdi dergahtan içeri. Aşık Efendi onu güler yüzle karşıladı. - Hoş geldin evladım. Gel, otur şöyle. Hoşbeşten sonra çıkıp az sonra bir sofra ile döndü odaya. - Buyur evladım. Çoktandır bizim yemeklerden yemedin, özlemişsindir. - Evet hocam öyle. - Ben de yememiştim. Gel, birlikte yiyelim. Oturdular yer sofrasına. "Kibirden çok sakın!" Aşık Efendi, Besmele ile bir lokma alıp koydu gencin ağzına. - İlk lokma benden. Şifa olsun. Delikanlı mest olmuştu. "Elhamdülillah" dedi içinden, "Yâ Rabbî sana şükürler olsun ki, bana böyle bir mübarek zatı tanıttın. Yemekten sonra sohbet ettiler. Mübarek buyurdu ki: - Kibirden çok sakın evladım. Bu, kalp hastalığıdır ki, üstün görmektir kendini başkalarından. Çok kötü bir huydur. Dahası, Rabbini unutmanın alametidir. Çok kimseler yakalanmıştır buna. Halbuki "Kalbinde zerre kadar kibir bulunan kimse Cennete giremez" buyuruyor Peygamberimiz. Genç sordu: - Hocam "Kibr"i anladım. "Tevazu" nedir peki? - Tevazu, kendini başkalarından daha üstün ve aşağı görmemektir. Müjdeler olsun Ve ekledi: Hadis-i şerifte "Tevazu edene müjdeler olsun" buyuruluyor. *** Bir gün de, sevdiği gençlerden biri gelip arzetti: - Bir nasihatınızı almaya geldim hocam. Mübarek, sevgiyle baktı gence. - Evladım sizin evde yaşlı insan var mı? - Var hocam. - Kimdir o? - Annem, doksan yaşında. - Evladım ihtiyarlara hizmet etmek, çok büyük nimettir. Hele bu, anne veya baba olursa, daha büyük nimettir. Onu memnun edip gönlünü almaya bakın. Onun duası bulunmaz ganimettir. Ve ilave etti: - Unutma, bir evde bir yaşlıya hizmet ediliyorsa, o evde yapılan duaları Allahü teala kabul eder.
.Müşriklerin ham hayali
2004-10-10 01:00:00
Kureyş müşrikleri, Efendimizi öldürmek için çareler arıyorlardı. Başta Ebu Cehil'in bulunduğu bu talihsiz güruh, bir gün toplanıp, uzun süre konuştuktan sonra son noktayı koydular: - Yetti gayri! Onu öldürmekten başka çaremiz yok! Kılıçları çekip Onu aradılar köşe bucak. Kâbeye vardıklarında Efendimizi namazda buldular. Sevinmişlerdi. - "Tamam, işte yakaladık" dediler. Ve hep birden hücum ettiler üzerine. Kılıçla vurup işini bitireceklerdi. Fakat Onu görebilirlerse. Nasıl yani? diyeceksiniz. Yanisi şu ki, tam üzerine çullanacakları anda gözden kayboldu Efendimiz. Müşrikler, şaşkın halde birbirlerine bakıp söylendiler: Sanki yer yarıldı da... - Şimdi buradaydı yahu, ne oldu? - Evet ya, nereye gidebilir? - Sanki yer yarıldı da... O ara sesini duydular Efendimizin. Hep biren o tarafa seğirttiler. Fakat o da ne? Ses, aksi istikametten geldi bu defa. Haydiii o tarafa koştular bu sefer. Ama yine yoktu. Ses öbür taraftan geldi. Koştular, yine yok. Yok yok yok... Bir o yana, bir bu yana, başları döndü yorgunluktan. Gülünç duruma düşmüşlerdi. Peki ibret aldılar mı? Hayır. Çünkü bu, nasip meselesiydi. *** Hakem isminde bir bahtsız adam da Efendimizle nerede karşılaşsa, ağzını gözünü oynatır, maskaralık yapardı. Aklı sıra küçük düşürmeye çalışırdı o yüce insanı. Yine bir seferinde ağzı gözü oynak bir vaziyetteyken Efendimiz birden geri dönüp gördü bu halini. "Hep öyle kal!" Sessizce dua ettiler: - Hep öyle kal, emi! Eh, O dua eder de kabul olmaz mı? Adam ömrünün sonuna kadar bu halde kaldı. Yani ağzı gözü oynar dururdu devamlı. Mani olamıyordu artık. *** Müşrikler, İslamın yayılmasını engellemek için şeytanca, Fir'avunca planlar yapıyorlardı. Ne mi mesela? Bir kaba doldurdukları hayvan kanına ellerini batırır, kanlı pençelerini o Serverin kapısına vururlardı. Güya yıldıracaklardı o Resulü. Derken Efendimizin yakasından düşüp, fakir ve garip müslümanlara musallat oldular. Misli görülmemiş işkenceler yaptılar onlara. İlk müslümanlar büyük imtihan veriyordu. İslamiyetin bu günlere ulaşmasında o mübarek insaların sabırlarının rolü pek büyüktür...
.Kanlı oluk ve Hz. Ömer!
2004-10-11 01:00:00
Halife Hazret-i Ömer, bir Cuma günü yeni ve temiz elbise giyerek çıktı evden. Cumâ namâzı için câmiye gidiyordu. Lâkin hazret-i Abbas'ın evinin yanından geçiyordu ki, damdaki yağmur oluğundan "Kanlı su" döküldü üzerine. Üzüldü tabii. "Başkasına da zarar verir" düşüncesiyle derhal emir verip kaldırttı o oluğu oradan. Meğer hazret-i Abbas, o saatte damda olup, yaralanmış bir kedi yavrusunu yıkamış, "kanlı suyu"nu vermişti o oluğa. Halîfe, elbisesini değiştirip geldi yine o eve. Hazret-i Abbas'ın gönlünü alacaktı. Kapıdan seslendi: - Yâ Abbas! Hazret-i Abbas kapıya çıktı. - Buyur yâ Ömer. - O yağmur oluğunu kaldırttığım için özür dilerim. Başkasına da zarar vermesin diye düşünmüştüm. Ne olur beni mazur gör. Hz. Abbas üzgündü - Yâ Ömer! O oluğu oraya kimin koyduğunu biliyor musun? - Hayır, bilmiyorum. - Onu bizzat Efendimiz koymuştu oraya. - Efendimiz mi dedin? - Evet ya. Halife "Eyvaah! Ben ne yaptım?" dedi ve başladı ağlamaya. Bin pişmandı yaptığına. Bunu tamir etmek için rica etti hemen. - Öyleyse benim sırtıma bas da, o oluğu elinle yerleştir tekrar eski yerine. Hazret-i Abbas halifenin sırtına basarak oluğu eski yerine yerleştirip indi çabucak. - Oooh, çok şükür... Halife rahatlamıştı. *** Biri Resûlullahtan nasîhat istemişti. Buyurdular ki: - Hemen sinirlenme! Sizin en iyiniz, geç kızıp çabuk barışan, en kötünüzse, tez kızıp, geç barışandır. Ve ilave ettiler: - Bir kimse, Allah için gadabını yenerse, Allahü teala o kuldan azabını çeker. *** Üç haslet... Bir gün de eshabına buyurdular ki: - Eğer bir müslümânda üç haslet varsa, Hak teâlâ o kula merhamet eder. Eshab-ı kiram sordular: - O hasletler nelerdir yâ Resulallah? Buyurdular ki: - Nîmete şükretmek, kulları affetmek, bir de kızınca öfkesini yenmektir. *** Hazret-i Ömer bir gün Resulullah Efendimize arzetti. - Yâ Resulallah, bana bir amel söyleyin ki, yapması kolay olsun ve bana çok faydalar sağlasın mahşerde. Buyurdu ki: - Yâ Ömer, insanların ayıplarını ört ve kusurlarını affeyle. Böyle edersen, Allahü teala da mahşer günü senin ayıplarını örtüp kusurlarını affeder.
.Valinin Şam kilimi!
2004-10-12 01:00:00
Halife hazret-i Ömer, Selmân-ı Fârisî'yi çağırdı bir gün. - Yâ Selman! Seni İran'a vali tayin ettim. Hemen git, başla vazifeye! Sonra da, - Resulullahın yolundan ayrılma sakın! diye nasihat etti. Selman-ı Farisî de, - Başüstüne, diyerek gitti ve başladı vazifeye. Ancak vâli de olsa tevazuyla yaşıyordu yine de. Fakat, iklim değişikliğinden olacak, vücudunu ağrılar sardı bir ara. Tabip, Şam kilimi kullanmasını tavsiye etti kendisine. Bu tavsiye üzerine bir tane Şam kilimi alıp serdi evine. Lakin ahali dedikodu yaptı bunu. Arkasından konuşuyorlardı: - Duydun mu yeni valiyi? - Ne olmuş valiye? - Şam kilimleriyle döşemiş evini. "Olur şey değil!" - Hem de Şam kilimi öyle mi? - Evet ya. İnsanlar bir ekmeği bulamazken o Şam kilimleriyle donatmış evini. Olur şey değil. Ve bu dedikodu Medîne'ye kadar gitti. Halife de işitip, valiyi çağırdı yanına. Maksadı, hakikati öğrenmekti sadece. Yoksa valisine güveni tamdı. Selman-ı Farisî emri alır almaz acele geldi Medine'ye. Emîr-ül mü'minîni uzaktan görünce devesinden inip hürmetle yaklaştı. - Beni emretmişsiniz. - Yâ Selman, senden şikâyet var. - Şikâyet mi, ne hakkında? - Nedir o Şam kilimi meselesi? Hazret-i Selman arzetti: - Ey halife, Şam'ın havasından olacak vücudumu ağrılar sardı. Doktora gittim. Şam kilimi kullanmamı tavsiye etti. Tabip tavsiyesine göre almıştım o kilimi. Başka maksadım yoktu. Mesele anlaşılmıştı... - Peki yâ Selmân! Mesele anlaşıldı. Şimdi benim de senden bir ricam var. - Emret ey halife. - Sen de benim bir kusurumu biliyorsan söyle ki düzelteyim. Hazret-i Selman durakladı. - Şeyy, nasıl söylesem. - Çekinme yâ Selman, söyle. - Estağfirullah. Emriniz üzerine arzediyorum. Duydum ki, zat-ı alinizin iki kat elbisesi varmış. Halbuki Peygamber-i zîşân'ın tek elbisesi olduğu sizce de malumdur herhalde. Hazret-i Ömer tasdik etti onu. - Evet kardeşim. Bir ara iki kat elbisem olmuştu gerçekten. Ama birini daha muhtâç olana verip tövbe ettim ve "Yâ Rabbî, beni Resulullahın yolundan ayırma" diye dua ediyorum daima. Sonra kucaklaştılar. Bunlar, masal gibi geliyor insana. Ama gerçeğin ta kendisi.
.Geç alınan selam!..
2004-10-13 01:00:00
Hz. Osmân, bir akşam vakti halife hazret-i Ömer'i ziyâret için makamına gidip selam verdi. Ancak o, gecikmeli olarak almıştı selâmını. Hz. Osman üzülüp sitemle sordu: - Yâ Ömer, selâmımı neden geç aldın? Halife izah etti: - Yâ Osmân. Sen odaya girip selam verdiğin anda ben bir devlet işiyle uğraşıyordum. Önümde devlete ait kandil yanıyordu. Az bir işim kalmıştı. Acele bitirip onu söndürdüm. Ve şahsî kandilimi yakıp cevap verdim sana. Bu arada biraz gecikti tabii, özür dilerim. Sonra mahcub bir eda ile baktı ona. - Ne olur hakkını helâl et! Hz. Osman takdirle baktı arkadaşına. - Helal olsun kardeşim. Sen de helal et. - Helal olsun. Ve sevgiyle kucaklaşıp sohbet ettiler uzun müddet. Şikâyete gelmişti... Bir gün de, bir müslümân hanımına kızıp geldi Hz. Ömer'in kapısına. Şikâyet edecekti onu Halifeye. Lâkin tam kapıyı çalacaktı ki, bâzı sesler işitti içerden. Kulak verip dinledi. Bir kadın sesiydi bu. Evet, Hz. Ömer'in hanımı hiddetle bağırıp çağırıyordu Halifeye. Peki ya Halife? Hiç cevap vermiyor, sükut ediyordu. Adam o şaşkınlıkla ne yapacağını bilemedi. O hazret-i Ömer ki, öfkelendiğinde vücudunun kılları cübbesinden dışarı fırlar, gadabına, meşhur kumandanlar bile dayanamazdı. Ama şimdi kendisine bağırıp çağıran hanımına karşı sesini çıkarmıyordu. Kafası karıştı adamın. Şikâyetten vazgeçip geri döndü. Ama hazret-i Ömer, görmüştü onu Seslendi arkasından: - Ey müslüman! Niçin gelmiştin? "Bende çok hakkı var" Adam söylemek istemedi. Ancak Halife ısrar edince mecbur kaldı söylemeye. - Efendim hanımımdan şikâyet edecektim size biraz. Hz. Ömer gülümsedi. - Bizimkinin bağırtısını duyunca vazgeçtin değil mi? Sonra da buyurdu ki: - Bak kardeşim, hanımımın benim üzerimde çok hakkı vardır. Her türlü hizmetimi severek yapar, çocuklarıma bakar, evimi bekler. Eee ben de onun böyle kusûrlarını affederim. Hem sonra müslüman bir hanım Cennet nimetidir. Ben onunla, Cennette de birlikte olacağım. Hiç üzer miyim onu? Adam minnet duygusu içinde baktı Halifeye. - Öyleyse ben de affettim hanımımı. Onu hiç üzmeyeceğim artık.
.Yiğitlerden Ali kılıçlardan Zülfikâr
2004-10-14 01:00:00
Uhud Harbi kızıştığı zamanda, birer "arslan" kesilmişti sahâbîler. Hele Hazret-i Ali, ekin biçer gibi biçiyordu kâfirleri. Bir ara küffârdan, bütün vücudu zırhlarla kaplı biri çıkıp bütün hiddetiyle bağırdı: - Ey müslümanlar! Karşıma er istiyorum! Efendimiz, bu kâfire karşı birini aradı eshabı arasında. Allahın Arslanı'nı görünce seslendi hemen: - Yâ Ali, çık şunun karşısına! - Başüstüne yâ Resulallah. Arslan gibi gidip dikildi kâfirin karşısına. Ve hiç fırsat vermeden kılıcını kaldırıp şiddetle çaldı. Müşrikin çelik zırhı kâğıt gibi parçalanmış, kendiyse kanlar içinde cansız yere yıkılmıştı. Tekbir sedaları yükseldi gökyüzüne. - Allahü ekber! Allahü ekber! Hazret-i Ali, bu cenkte onaltı darbe almış ve yere düşmüştü bir ara. "Yâ Ali, saldır!" O esnâda yanına tanımadığı biri gelip seslendi: - Kalk yâ Ali, saldır şunlara! Kalkıp kaçırttı müşrikleri. Harpten sorda sordu Efendimize: - O zat kimdi yâ Resulallah? - Cebrâil'di yâ Alî! *** Yine Uhud Harbinde bir ara karışmıştı ortalık. Efendimizin yanında eshaptan birkaç kişi kalmıştı yalnız. Onları da müşrikler ablukaya alıp gittikçe daralttılar çemberi. Kâfirlerin tek bir gayesi vardı o gün: Resûlullahı öldürmek. Lâkin mücahitler Onun etrafında, etten duvar oluşturmuşlardı adeta. Ona gelen hücûmlara, bedenleriyle siper oluyor, uğrunda can verip şehit oluyorlardı birer birer. "Yâ Ali, hücum et!" Buna rağmen müşrikler yine fırsatını bulup Efendimize iyice yaklaşmışlardı ki, Resulullah hazret-i Ali'yi görüp seslendiler: - Yâ Ali, hücum et şunlara! Hazret-i Ali arslan gibi kükreyerek saldırıya geçti. Müşrikler, kaçışıp zor kurtardılar canlarını. Ancak kılıcı kırılmıştı. Koştu hemen Efendimize: - Kılıcım kırıldı yâ Resulallah. O Server, "Zülfikâr"ı uzattılar ona. - Al, bununla savaş! Zülfikârı alıp kaçırttı düşmanı. Lakin az sonra yine Resulullaha hücuma geçtiler. Efendimiz yine seslendiler ona: - Yâ Alî, bunları def et benden! Zülfikarı çekip dağıttı küffarı. Cebrail aleyhisselam, o gün onun bu insanüstü gayretini görüp geldi Efendimize ve methetti onu ve kılıcını: - Yiğitlerden Ali, kılıçlardan Zülfikâr.
.Erlik nedir, o da görsün!'
2004-10-15 01:00:00
Kâfirlerle Müslümânlar cenge hazır durdular bir gün... Ancak küffar içinde bir bahadır vardı ki, ona diş geçiren biri yoktu o devirde. O pehlivan, atını meydana sürüp, mağrur bir eda ile seslendi Müslümanlara: - Sizde hiç pehlivan yok mudur? Müminlerden birkaçı çıktıysa da, şehit oldular birer birer. Kâfir, daha bir gururlanmıştı. Kibrine kibir katıp Efendimize seslendi bu defa: - Yâ Muhammed! Bari amcan oğlunu gönder de, erlik nedir, o da görsün! Şâh-ı merdân bunu duyup, hiddetinden titremeye başladı. Ona haddini bildirmek için vardı Efendimize. - Yâ Resûlallah! İzin ver, gidip vurayıp şu kâfirin boynunu. - Peki yâ Ali, var ceng et! Korkudan ödleri koptu - Allahım! Sen Ali'ye yardım eyle! Hazret-i Ali, atını kâfirin üzerine sürerken bir nârâ attı ki, korkudan ödleri koptu kâfirlerin. Kimi düşüp can verdi, çoğu da baygın vaziyette yerlere serildiler. Mağrur kâfir de korkudan titriyordu. Şâh-ı merdân, kâfiri imana davet etti önce. - Gel Müslüman ol! Kardeş olalım! - Hayır, dövüşelim. Eh vebal kalmamıştı artık. Kılıcını kaldırıp şiddetle çaldı. Müşrik, kalkanıyla korunduysa da, bu müthiş darbeyle yere yıkılmıştı. Şâh-ı merdan üstüne çıkıp dayadı kılıcını boğazına. Ve tekrarladı teklifini: - Gel iman et, kardeş olalım. Yine kabul etmediği gibi mırdar tükürüğünü fırlattı Mürtezanın nurlu yüzüne. Peki o ne yaptı buna karşı? Öldürmekten vazgeçip kalktı üzerinden. Kâfir şaşırmıştı! Yerden doğrulurken sordu: - Niçin öldürmedin beni? - Biz nefsimiz için adam öldürmeyiz. - Ne, anlamadım? - Seni Allah için öldürecektim. Ama bana o hakareti yapınca nefsime zor geldi. Allah için olan halis niyetime nefsimin arzusu karışır diye korktum ve vazgeçtim öldürmekten. Müşrikin kafası iyice karışmıştı. - Siz hep Allah için mi öldürürsünüz? - Elbette. Müşrikin kalbine hidayet nurları dolmaya başladı o anda. - "Yâ Ali! Sizde bu hâlis niyet bulunduğuna göre dîniniz haktır" diye mırıldandı. Sonrası malum. Şehadeti getirip imanla şereflendi. Az önceki iki düşman dost olmuştu. Sevgiyle kucaklaştılar.
.Kelîm" ve "Habîb"
2004-10-16 01:00:00
Efendimiz, eshaptan birkaçıyla bir yerde otururken Mûsâ Nebî kavmine mensup bâzı kimseler geldi huzuruna. - Yâ Muhammed! Bir şey arzedebilir miyiz? - Tabii, buyurun. - "Benim mertebem sâir Peygamberlerden daha yüksektir" diyorsun. Halbuki Hak teala Mûsâ Nebî'yle konuştu bizzat. Bu yüzden "Kelimim" diye methediyor kendisini. Efendimiz buyurdular ki: - Ey kişi, Rabbimiz ona "Kelîmim" dediyse, bana "Habîbim" buyurdu. Hak teala katında bu iki mertebe bir midir? Habîb'in derecesi elbette daha yüksektir. O kimse girdi hemen araya: - Ama Allah onu Tûr-i sina'ya çıkardı. - Evet ama beni de Arş-ı âlâ'ya çıkardı. Burak ismindeki bir Cennet hayvanına binip bir anda yedi kat göklere yükseldim. Musa Nebî Hak teala ile Tûr-i Sîna'da konuştuysa, ben Arş-ı âlâ'da konuştum. İmanla şereflendiler... - Hem sonra Rabbimi baş gözüyle görmekle şereflendim ki, bu nimet benden başkasına nasip olmadı bu dünyada. Efendimiz sözünü bitirince o kimseler insafa geldi ve imanla şereflendiler huzurunda. *** Bir gün de Efendimiz bazı eshapla eski kabirlerin bulunduğu bir yerde otururken, İsâ Nebî kavmine mensup olan kimseler gelip şöyle arzettiler: - Yâ Muhammed! "Ben Allaha Peygamberlerin hepsinden daha yakınım" diyorsun. Halbuki İsâ Nebî ölüleri diriltirdi. Bu, daha üstün olmayı göstermez mi? O böyle söyleyince, Efendimiz emretti bir sahabiye: - Git Alî'yi çağır, buraya gelsin! - Başüstüne yâ Resulallah. ? "Eski bir kabir göster!" Hazret-i Ali gelince, Efendimiz döndüler o kimseye: - Ey filân, Ali'ye çok eski bir kabir göster! O kişi bin yıllık bir kabir gösterdi. Efendimiz emretti hazret-i Aliye: - Yâ Ali, şu mevtayı üç defa ismiyle çağır! Hazret-i Ali o kabrin yanına varıp nida etti: - Ey Yâkup! O anda kabir orta yerinden yarıldı. Sonra ikinci defa seslendi. - Ey Yâkup! Bu nida ile kabrin orta yeri tamamen açıldı. Üçüncü nidada nur yüzlü bir ihtiyar çıktı kabirden. Uzamış saçlarından toprakları atarken "Şehadet"i okudu. - Eşhedü en lâ ilahe illallah... Sonra girdi yine kabrine. Kâfirler bu mucizeyi görünce insafa gelip toptan Müslüman oldular.
.İlk şehit!
2004-10-17 01:00:00
Yasir, kimsesiz, yoksul bir kimse idi. Bir iş bulmak ümidiyle memleketi olan Yemen'den çıkıp Mekke'ye geldi ve Ebu Huzeyfe ile tanışıp, yanında hizmetçi olarak çalışmaya başladı. Efendisi onu cariyesi Sümeyye ile evlendirdi sonra. Gel zaman git zaman iki de oğulları oldu. Ammar ve Abdullah. Ebu Huzeyfe ve kabilesi, Yasir ailesini çok seviyordu. Ama nereye kadar? Sevgili Peygamberimiz İslamı tebliğ edince, Yasir ailesi, bir ağızdan tevhidi haykırdılar. - Lâ ilahe illallah! Muhammedün resulullah! İşte müşriklerin o sahte sevgileri nefrete dönüştü o anda. Ve işkence başladı... Derhal bu dört müstesna kişiyi kıskıvrak bağlayıp, kızgın sacdan farksız taşların üzerine yatırdılar ve en ağır işkenceleri yaptılar bu zavallılara. Neden? İslâmdan dönsünler diye. Sıcaktan dilleri damaklarına yapışır, kırbaç izlerinden süzülen kanlar ayaklarına iner, beyinleri fokur fokur kaynardı sıcaktan. Peki netice verdi mi? Hayır. Çünkü inanmışlardı bir kere. - "Derimizi yüzseniz, etlerimizi dilim dilim kesseniz de yine dönmeyeceğiz!" diye haykırdılar. Bu nasıl imandı yâ Rabbî? İşte gerçek iman bu olsa gerek. Bu dört sahabi, ağır işkenceler altında kıvranıyorlardı ki, Resulullah Efenimiz oraya teşrif edip, bu biçareleri teselli eylediler: - Ey Yasir ailesi, az daha sabredin ki, mükâfatınız Cennet olacaktır! Müjdeyle ferahladılar Yasir, sordu Efendimize: - Yâ Resulallah! Günler hep böyle mi geçecek? Efendimiz, bir dua ile cevap verdiler: - Allahım, Yasir ailesine rahmet ve mağfiretini ihsan eyle! Sonra üzgün olarak ayrıldılar. Aradan fazla zaman geçmemişti ki, Yasir radıyallahü anh, işkencelere dayanamayıp ruhunu teslim etti. Evet, İslâm ilk şehidini vermişti. O şanlı sahabiye binlerle selam olsun bizden. Peki, onun şehadetiyle zulüm bitmiş miydi? Maalesef hayır. Azgın kâfirlerin gözünü kan bürümüştü bir kere. Yasir'den sonra diğer üçünde yoğunlaştırdılar işkenceyi. Ya dönmelilerdi İslamdan, ya da ölmeliydiler tek tek. Onlar ölmeyi tercih etti. Nitekim az sonra, Abdullah da şehid olup ruhu Cennete uçtu "radıyallahü anh"...
.Bir vahşet tablosu!
2004-10-18 01:00:00
Müşrikler, ilk müslümanlardan hınçlarını bir türlü alamıyor, kudurdukça kuduruyorlardı. Ebu Cehil alçağı "Sümeyye Hatun"u kırbaçlarken, bir yandan da ağır hakaretler ediyordu. Ama o vurdukça Sümeyye tevhidi haykırıyordu devamlı: - Lâ ilahe illallah! İşte o zaman çıldırdı kâfir. Çıktı çileden. Mübarek kadının ayaklarına birer urgan takıp, uçlarını iki ayrı deveye bağlattı. Sonrasını tahmin edersiniz. Evet, hayvanları ters istikametlere doğru sür'atle sürdü. Ve dehşetli an! Tüyler ürperten vahşet tablosu! İnsanlığın yüz karası bir çılgınlık! Ama şu imana bakınız ki, vücudu parçalanırken bile çığlık çığlığa aynı kelimeyi haykırıyordu mübarek kadın: - Lâ ilahe illallah! İlk kadın şehit Bu mukaddes kelime, çelik bir kırbaç gibi Ebu Cehil'in yüzünde şakladı. Hazret-i Sümeyye'nin temiz ruhu Cennete uçmuştu. İşte ilk kadın şehit. O şehidler ki, ölüm acısı duymaz, suale çekilmez, cesetleri çürümez. Dahası bilmediğimiz bir hayatla diridirler mezarlarında. Çünkü şehitler ölmez. *** Ve "Ammar" radıyallahü anh. Zalimler, babası, kardeşi ve annesi gözleri önünde öldürülen hazret-i Ammar'ın çıplak vücuduna çelik zırh giydirip, kızgın güneşin altında bekletiyorlardı. Hem de saatlerce. Sıcaktan kızan demirler vücudunu kavuruyor, kemiklerinin iliğini eritiyordu. Eh, böylesi acıya dayanmak mümkün değildi. Bitkin ve çaresizdi Nitekim bayıldı az sonra. Zalimler, "Öldü" diye çekip gittiler. Nice zaman sonra kendine geldi mübarek. Kalan kuvvetini toplayıp binbir zorlukla Resulullahın huzuruna çıktı. Bitkin ve çaresizdi. Zor duyulan bir sesle arzetti: - Yâ Resulallah! Azabın her çeşidini tattık. Ve başladı ağlamaya. Efendimiz, bu çilekeş insanın gözyaşlarını mübarek elleriyle silerken dua ettiler: - Allahım! Ammar sülalesinden hiç kimseye Cehennem azabını tattırma! Müminler bir avuç kadardı o devirde. Üstelik çoğu köle, fakir ve garipti. Azgın müşrikler, bunlardan ellerine geçirdiklerini, önce tehdit ediyorlardı: - Dön dininden! Ama hep aynı cevabı alıyorlardı: - Lâ ilahe illallah! O zaman başlıyordu işkenceler. Hem öyle acılar ki, bir an dayanılası değildi
.Sevgi böyle olur!..
2004-10-19 01:00:00
Hazret-i Ömer, bir keseyi parayla doldurup verdi bir gün hizmetçisine. - Bunu Ubeyde bin Cerrâh'a götür ve benim hediyem olduğunu söyle. - Başüstüne efendim. Sonra şu tembihi yaptı: - Ama hemen geri dönme. Bak bakalım Ubeyde ne yapacak bu paraları? Hizmetçi, gidip Ubeyde bin Cerrah'ın kapısını çaldı. Büyük sahabi çıktı kapıya. - Buyur evladım. - Efendim, bunu Halifemiz gönderdi deyip, elindeki keseyi uzattı kendisine. Hazret-i Ubeyde aldı onu hizmetçiden. - Peki evladım. Halifeye selam söyle. Sonra çıkıp, o paranın tamamını dağıttı fakirlere. Halbuki kendi de muhtaçtı o aralar. Hizmetçi dönüp gördüklerini arzetti Halifeye. "Gördün değil mi?" - Size selamları var efendim. Halife selamı alıp, para dolu ikinci bir keseyi uzattı bu defa. - Bunu da Muâz bin Cebel'e götür! Hizmetçi yine "Başüstüne" deyip vardı bu sahabinin evine. Kapıyı çalıp uzattı keseyi. - Bunu Halife gönderdi efendim. Hazret-i Muaz keseyi alıp teşekkür ettikten sonra çıktı ve tamamını dağıttı fukaraya. Halbuki kendinin de çok ihtiyacı vardı paraya. Hizmetçi dönüp bunu da arzedince, hazret-i Ömer çok memnun oldu ve buyurdu ki: - Gördün değil mi? Resulün eshabı birbirlerini nasıl çok seviyorlar. *** Yine hazret-i Ömer bir gece şehirde dolaşırken bir evden "bazı sesler" duyup şüphelendi. Evin damına çıkıp, içeri girdi. Bir de ne görsün? Bir adamla bir kadın oturmuş içki içiyorlar. "Sen üç günâh işledin" - Sen Allahtan korkmaz mısın? İçki içip günâha giriyorsun! Adam sakindi. Başını kaldırıp baktı Halifeye. - Beni dinler misin biraz? - Peki dinliyorum, söyle! - Ben bir günâh yaptıysam, sen üç günâh işledin. - Söyle bakalım, neymiş o üç günah? - Hak teâlâ Kur'ânda, "Evlere kapılarından giriniz!" buyuruyor. Sen damdan girdin. - Evet, başka? - "Başkalarının evine izin alarak ve selâm vererek giriniz!" buyuruyor. Sen izinsiz ve selamsız girdin. - Doğru, üçüncüsü? - "Kimsenin gizli kusûrunu araştırmayın!" buyuruyor. Sen araştırdın. Hazret-i Ömer bunu da tasdik etti. Ve adamdan özür dileyip ağlayarak evine döndü. Bunun keffareti olarak bir köle azad etti o gün.
.Hz. Ömer'in hesabı!
2004-10-20 01:00:00
Hazret-i Hasan'la hazret-i Hüseyin henüz çocuk yaşta iken bir gün halife hazret-i Ömer'i ziyarete gittiler. Selam verip oturdular bir kenara. Ancak Halife işe öyle dalmıştı ki, fark etmedi onların girdiğini. Hatta selamlarını bile işitmedi. İşi bitince onları görebildi ancak. - "Ooo, siz mi geldiniz!" diyerek iltifat etti. Lakin üzgündü çocuklar. Sitemli bir eda ile mırıldandılar: - Girince selam vermiştik. Halife bunu duyunca çok üzüldü. - Çok meşguldüm çocuklar. Duymadım selamınızı. Ve kalkıp, bizzat yanlarına gitti. Onlar da kalkıp çok saygı gösterdiler Halifeye. Hazret-i Ömer onların gönüllerini alıp çağırdı hazîne memurunu. Hasan ve Hüseyin'i işaret ederek buyurdu ki: - Hazineden iki kıymetli elbise al ve getirip giydir bu güzel çocuklara. ? Memur başını eğdi - Başüstüne efendim. Ve koştu hemen. Birkaç dakika içinde iki güzel elbiseyle gelip giydirdi onlara. Hasan ve Hüseyin, neşe ve sevinç içinde babalarına koştular. Hazret-i Ali onları böyle görünce sordu: - Nereden aldınız bu cici elbiseleri? - Halîfe Ömer verdi babacığım. Hem de hazineden. Hazret-i Ali çok memnun olmuştu. Döndü oğullarına. - Pekâlâ, o sizi nasıl sevindirdiyse siz de onu sevindirin. - Nasıl sevindirelim babacığım? - Çok kolay. Resulullah Efendimizden duydum. Buyurdu ki: "Ömer, İslamın nuru, Cennet ehlinin ışığıdır". Koşup bu müjdeyi verin kendisine. Çocuklar koşup bu hadis-i şerifi okudular kendisine. "Kâğıt kalem getir!" Hazret-i Ömer öyle çok sevindi ki, seslendi hemen oğluna: - Abdullah! - Buyur babacığım. - Kâğıt kalem getir evladım! Onlardan duyduğu bu hadis-i şerifi yazdırdı o kağıda. Ve vasiyet eyledi: - Oğlum, ben öldüğümde, bu kağıdı kefenimin arasına koy. Ola ki yarın kıyamet gününde imdadıma yetişir. - Başüstüne babacığım. Vakta ki hazret-i Ömer vefat etti. Oğlu Abdullah bir sene sonra rüyada gördü kendisini ve sordu: - Bir senedir neredeydiniz babacığım? Buyurdu ki: - Öldüğüm günden beri hesap veriyordum oğlum. Ancak şimdi bitti. Çok şükür kurtuldum. - Nasıl kurtuldunuz babacığım? - Hani o yazı vardı ya, kefenime iliştirmiştin. O yetişti imdadıma.
.Hz. Ali ve altı akçe...
2004-10-21 01:00:00
Hazret-i Ali radıyallahü anh, bir gün eve geldiğinde sordu hazret-i Fatıma'ya: - Yiyecek bir şeyin var mı? - Hiç yemek yok. Ama altı akçemiz var. Sonra uzattı o parayı kendisine. - Bu parayla pişecek bir şeylerle meyve al çocuklara. Hazret-i Ali o altı akçeyi alıp çıktı evden. Çarşıya giderken münakaşa eden iki kişi gördü. Nerdeyse kavga edeceklerdi ki yaklaşıp sordu birine: - Hayrola, nedir mesele? - Bu kimsenin bana borcu var, ödemiyor. Bu defa sordu öbürüne: - Doğru mu söylüyor? - Evet ama ödeme gücüm yok. - Borcun ne kadar? - Altı akçe. Zâten "altı akçe"si vardı. Hepsini ona verdi Tamamını verip sevindirdi o borçlu kimseyi. Çok da duasını alıp müsterih olarak eve döndü. Onu eli boş görünce sordu hazret-i Fatıma: - Hayırdır, niye bir şey almadan geldin? Anlattı ona olan biteni. - İşte böyle yâ Fatıma. Verdiğin altı akçeyle o Müslümanı kurtardım sıkıntıdan. Ne dualar etti bir bilsen. - Elhamdülillah, çok iyi yapmışsın. Ama biraz mahzun olmuştu temiz kalbi. Zîrâ Hasan ve Hüseyin meyve diye ağlıyorlardı içerde. Hazret-i Ali de, hanımının ve çocukların mahzun olduğuna üzülmüştü. - Ben Efendimize gidiyorum, deyip çıktı evden. Yolda yabancı birine rastladı ki, besili bir deveyi tutmuş götürüyordu. O yabancı, yaklaşıp sordu kendisine. - Bu deveyi sana yüz akçeye satarım, alır mısın? - Alırım ama param yok. Bir ay sonra verirsin - Mühim değil, bir ay sonra verirsin. - Peki deyip, veresiye olarak deveyi aldı ondan. Birkaç adım gitmeden bir başka yabancıya rastladı bu defa. O da yaklaşıp sordu: - O deveyi satıyorsan, peşin üçyüz akçeye alırım. Derhal kabul etti. - Tamam satıyorum. Deveyi verip üçyüz akçeyi aldı ve geldi Resûlullahın mübârek huzûruna. Efendimiz onu görünce sordular: - Yâ Ali! Deveyi kimden alıp kime sattığını biliyor musun? Edebinden başını öne eğdi. Efendimiz buyurdular ki: - Yâ Ali, deveyi sana satan "Cebrâil", alansa "İsrâfil"di. Cennetten senin için getirdiler o deveyi. Sen o borçlu Müslümâna yardım ettiğin için Hak teala elli mislini ihsan etti sana. Evet, altı akçe vermişti. Üçyüz akçeye kavuştu.
.Hz. Ali'nin örnek ahlâkı
2004-10-22 01:00:00
Ali bin Ebî Tâlip radıyallahü anh büyük evliyâ olup, İslâm ahlakından olan güzel hasletlerin hepsine sahiptir. Peygamber Efendimizin mübarek kalbinden çıkan nurlar, onun vasıtasıyla kalpten kalbe akıyor, yayılıyor. O, pîridir evliyaların. Neden mi? Çünkü Resûlullahın evinde, Onun elinde büyümüş, Onun terbiyesiyle yetişmiştir. Her güzelliği o kaynaktan almıştır bizzat. Efendimiz onu çok sever, bunu her vesileyle belli ederlerdi. Sahabe bunu görüyor, biliyor, hikmetini merak ediyorlardı. Bir gün eshaptan birkaç kişi geldiler Resulullahın huzuruna. İçlerinden biri arzetti: - Yâ Resulallah! Size bir şey sormak istiyoruz. - Buyurun. - Ali'yi çok seviyorsunuz. Hikmeti nedir acaba? "Çağırın gelsin!" Buyurdular ki: - Ali'yi çağırın, gelsin. Niçin çok sevdiğimi söyleyeyim. Bir sahabi "Başüstüne" deyip gitti çağırmaya. O arada Efendimiz oradakilere bir sual sordular: - Ey eshâbım, siz bir kimseye iyilik etseniz. O da buna karşılık size kötülük etse. Ne yaparsınız? Düşünmeden cevap verdiler: - Biz yine iyilik ederiz yâ Resulallah. Efendimiz bir daha sordular: - Yine kötülük etse, ne yaparsınız? - İyilik ederiz. - Yine kötülük etse? - İyilik ederiz. - Yine kötülük etse? O zaman başlarını aşağı indirdiler. İşte tam o esnada hazret-i Ali gelip girdi Resulullahın huzuruna. Bir daha, bir daha... Efendimiz aynı suali ona da sordular: - Yâ Ali! Sen birine iyilik etsen. O da buna karşılık sana kötülük etse, ne yaparsın? - İyilik ederim yâ Resulallah. - Yine kötülük etse? - İyilik ederim yâ Resulallah. - Yine kötülük etse? - İyilik ederim. Bir daha, bir daha... Nihayet yedincide, - Yâ Resulallah! dedi, hiç yorulmayınız. O bana mahşere kadar kötülük etse, ben de ona mahşere kadar iyilik ederim. Efendimiz tebessüm buyurdular. Bu cevabı oradakiler de duyup hayran oldular onun güzel ahlakına. Resulullahın onu niçin çok sevdiğini anlamışlardı. Nitekim onlara dönüp sordu Efendimiz: - Şimdi anladınız mı? - Evet yâ Resulallah! Ali'yi neden çok sevdiğinizi şimdi çok iyi anladık. Hakîkaten buna layıkmış. Çünkü en güzel cevabı, size o verdi aramızda.
.Üç altının hesabı!
2004-10-23 01:00:00
Hazret-i Ali, bir gazadan zaferle dönmüş, ganimet olarak çok mal ve altın almıştı. Nihayet birkaç çuval altınla geldi Resulullahın huzuruna: - Yâ Resûlallah! Duanızla zafer nasib oldu. Sonra altın dolu çuvalları gösterdi Efendimize. - İşte ganimetimiz yâ Resulallah. Peygamberimiz dua buyurdular. Sonra ganimet dağıtımına geçildi. Allahın Resulü, o gün o altınları bitirinceye kadar avuç avuç dağıttı gazilere. Hazret-i Ali'ye mi? "Üç altın" verdi sadece. Diğer gazilere beşer onar avuç verilirken, kendisine sadece üç altın verilmesinin sebebini merak ettiyse de, "Vardır bir hikmeti" deyip yattı. Gece mahşer meydanını gördü rüyasında. Herkesten dünyada kazandığı malın hesabı soruluyordu ince ince. Nihayet sıra ona geldi. Ateş bastı vücudunu! Dediler ki: - Yâ Ali! Sen de şu üç altının hesâbını ver bakalım! Hazret-i Ali terledi. Ateş bastı vücudunu. Sıkıldı, bunaldı ve ter kan içerisinde uyandı gecenin bir yarısında. - "Oooh rüyaymış" dedi kendi kendine. Sevinmişti. Sabah erkenden koştu Resûlullahın huzuruna. Efendimiz onu görünce tebessüm buyurdular: - Yâ Ali! Ben mi anlatayım, sen mi anlatacaksın? - Allah ve Resulü daha iyi bilir. Buyurdular ki: - Yâ Ali! Üç altının hesâbını veremedin değil mi? - Evet yâ Resulallah. - Ya daha çok olsaydı ne yapacaktın? "Canım feda olsun" - Senin her yaptığın güzel, her işin hikmetlidir yâ Resulallah. Canım sana feda olsun! Sevinç içinde ayrıldı huzurdan. Yine hazret-i Fâtıma vefat etmişti. Hazret-i Ali ve oğulları cenaze hizmetini görüp o gece defnettiler kendisini. Hazret-i Ali, ertesi sabah kabristana gitti. Orada yatanlara bir Fatiha okuyup sonra seslendi: - Ey mevtâlar! Bıraktığınız malların tamamı vârislere taksim edildi. Hanımlarınız başkalarıyla evlendi. Evlerinize tanımadığınız kimseler taşındı. Bizden size haber bunlardır. Sizden bize ne gibi haberler var? O anda bir ses yükseldi kabristandan: - "Yâ Ali! Dünyâ malından Allah için verdiklerimizin burada faydasını gördük. Dünyada kullandıklarımız kâr kaldı yanımıza. Ama bıraktıklarımızı ziyan ettik" diyordu.
.Kapalı ve açık kalp!
2004-10-24 01:00:00
Müşrikler, kimi kimsesi olmayanlara görülmemiş işkenceler yapıyorlardı. Ammar bin Yâsir'i yakaladılar bir gün. Önce ateşle dağlayıp peşinden tehdit ettiler: - Haydi, Allahı inkâr et! Cevaben tevhidi haykırdı mübarek: - Lâ ilahe illallah! O günlerde iman eden birinin döndüğü görülmemişti asla. O seçilmişler, peygamberlerden sonra insanların en üstünleriydiler. Ammar da onlardandı işte. Bir gün gördüğü işkenceler ölüm noktasına gelmişti artık. O anda bile müşriklerin küfür teklifini reddetti: - Hayır! Dinimden dönmeyeceğim! Peşinden haykırdı tevhidi: - La ilahe illallah! Bu ne sebattı Allahım. Hoş, hepsi de böyleydi o ilk Müslümanların. Ölüyorlardı da dönmüyorlardı dinlerinden. Müşriklerin çaresizliği! Bir köleye söz geçirememenin kızgınlığıyla köpürdüler adeta. Ucu pul pul kızarmış bir demiri, hazret-i Ammar'ın çıplak vücuduna değdirip çektiler. Önce "Cazzz" diye bir ses çıktı. Ardından yanık bir et kokusu yayıldı etrafa. Hazret-i Ammar dişlerini sıktı, yüzünü buruşturdu ve yüreğinin derinliklerinden kopup gelen bir aşkla haykırdı: - Allaaah! Bu, münkirlere verilen en büyük cevaptı aslında. Küfrü protestoydu. Münkirleri reddiye. Efendimiz zülmün tam üzerine geldiler o gün. Hazret-i Ammar'ın çektiği bu muazzam ıstırabı görünce, mübarek elleriyle başını okşayıp dua ettiler: - Ey ateş, İbrahim'i yakmadığın gibi Ammar'ı da yakma! Ve ilave ettiler: - Ona da serin ve selamet ol! "Şeref madalyası" O kor gibi kızarmış olan işkence demiri, buz gibi oldu bir anda. Müşrikler şaşkın ve çaresizdi. Gözleriyle gördükleri bu mucizeye rağmen inanmadılar yine. "Sihir" deyip, geçtiler. İnsafsızlar, bu yüksek sahabiye daha neler yapmadılar ki. Su kuyusuna atıp boğmak istediler, olmadı. Kızgın güneşin altına çıplak yatırıp, koca kayaları yığdılar göğsüne, kâr etmedi. Bir türlü döndüremediler dininden. Neden mi? Çünkü onların kalpleri nasıl imana kapalıysa, Ammar'ın mübarek kalbi de küfre kapalıydı. Onun vücudunda işkencelerden kalan yara izleri ömrünün sonuna kadar silinmedi. Bunlar, gerçek manada birer "Şeref madalyası"ydı.
.Siyah nur!..
2004-10-25 01:00:00
Mekke'de, herkesin uykuda olduğu bir saatte, bir gölge, duvar diplerine sine sine ilerliyordu. Uzunca boylu olduğu anlaşılan bu tedirgin karaltı, etrafı iyice dinledi. Bir tehlike bulunmadığına emin olunca, önünde durduğu evin kapısını hafifçe tıklatıp, usulca seslendi: - Bilâl! Cevap gelmeyince biraz daha hızlı vurup az daha yükseltti sesini: - Bilal! Bilâl! Bilal uykulu bir sesle sordu içerden: - Kim o? - Benim, Ebu Bekir. Hazret-i Bilâl kapıyı aralarken, - Hayırdır, dedi, gecenin bu saatinde? Hz. Ebu Bekir sessizce içeri süzülürken, - Hayırlı bir iş, dedi. Seni davete geldim. - Ne daveti bu? İslâma davet etti... - İslama davet. Seni İslam dinine davet için geldim. - İslam dini mi? Bu da ne demek yâ Ebâ Bekr? Hem yarın olmaz mıydı? - Hayır Bilâl, olmazdı. - Neden? - Bu, gizli çünkü. Efendinin bilmemesi lazım. Ve başladı anlatmaya: - Bak Bilâl, eski peygamberlere gelen Cebrail ismindeki melek, aramızdan birine vahiy getirmiş bulunuyor. Yani yeni bir din ve peygamber var bu gün. Ben o Peygambere iman ettim. Senin de iman etmeni istiyorum. Ve şöyle devam etti: - Düşün bir kere. Şu putlardan hiç ilah olur mu? Sonra şu kız çocuklarının durumu. Neden utanma sebebi olsun? Neden diri diri toprağa gömülsünler? ? "Üstünlük iman ve ihlasta" - Doğru, ama bu bahsettiğin peygamber kimdir? Ben tanıyor muyum? - Elbette, Muhammed bin Abdullah. Bilal'in siyah yüzüne tatlı bir aydınlık yayıldı o anda. Hazret-i Ebu Bekir devam etti: - Bak kardeşim, zencisin diye seni aşağı tutuyor, köle olarak kullanıyorlar. Halbuki bu dinde kimsenin kimseye üstünlüğü yok. Üstünlük iman ve ihlasta. Parada değil. Bilal yere bakıp düşündü kendi kendine: "Evet, hakikaten Muhammed-ül emin yüksek ahlâklı bir insan. Ebu Bekir yine öyle. Bu ikisinden daha dürüst, daha doğru sözlü biri yok şu cemiyette..." Bakışlarını yerden kaldırdı. - Şeyy, ben de müslüman olmak istiyorum. Ve "Kelime-i şehadet" yankılandı odada. Siyah yüzü nur gibi parlıyordu sevinçten...
.Bülbüller imrenirdi ona
2004-10-26 01:00:00
Bilal, çok mert ve dürüst bir köle idi. Becerikliydi sonra. Ticaret işlerini iyi bilirdi. Bunlar bir yana, bir sesi vardı ki, bülbüller imrenirdi ona. Efendisi Ümeyye, ticaret kervanlarına onu yollardı hep. Niye mi? Sesi için tabii. Develer yorgun ve bitab düştüklerinde, onun söylediği yanık ve içli nağmelerle canlanır, adeta koşmaya başlarlardı yollarda. Adamın oniki kölesi vardı, ama Bilal başkaydı. Ona güvenir, mühim işlerini ona yaptırırdı. Bunun için de çok seviyordu kendisini. Ancak bu sevgi, beklenmedik bir haberle müthiş bir nefrete dönüştü birden. Neydi o haber? "Bilal Müslüman olmuş!" Buna önce inanmadı. Gerçek olduğunu anlayınca, merhametsiz bir zalim kesildi ona karşı. O bir köleydi çünkü!.. Kölesiydi ya, istediğini yapabilirdi. Döverdi, öldürürdü. Kime ne? O zamanki zihniyet böyleydi. Bir süre eziyetten sonra tehdit etti: - Haydi, Muhammedi inkâr et! Cevabı tek kelimeydi Bilal'in: - Ehad! (Allah bir) Yeniden dayak, tekrar işkence. Bir ağaca bağlanmış olarak dövülen bu mazlum insanın patlak dudaklarından kanlar süzülürdü aşağıya. Zalimin hıncı dinmek bilmiyordu. Çıldıracaktı neredeyse. - "Nasıl olur?" diyordu, "Benim kölem olsun da, bana sormadan Müslüman olsun!" Onu, güneşte kızmış kayaların üzerine çıplak olarak yatırıp teklifini tekrarladı: - Dön diyorum dininden! Cevap değişmiyordu: - Ehad! ehad! Ümeyye kudurmuştu!.. Cayır cayır yanan kaya üzerine yatırdığı Bilal'in üstüne başka kızgın kayalar yığdı. Bağırıyordu bir yandan da: - Haydi, dön dininden! Cevap aynı: - Allah bir! Altta kor gibi kızgın taş, üstte kızgın kayalar. Arasında bir garip mümin. Kimsesiz ve köle. "Ölürüm de dinimden dönmem" diyen bir üstün insan. Ümeyye delirmek üzereydi. Emretti adamlarına: - Kum yığın üstüne! Sıcak kum, kızgın zeytinyağı gibi döküldü vücuduna. Hareket şansı da yoktu artık. Çünkü bağlıydı eli ayağı. Nefesini bile zor alıyordu. Tam bir ölüm-kalım mücadelesi yani. Günler böyle geçti. Kaldı ki dakikası yıl gibi geliyordu ona. Geçmek bilmezdi saniyeler...
.İşte iman bu!..
2004-10-27 01:00:00
Ümeyye kâfiri, Müslüman olduğunu öğrendiği kölesi Bilal'e, akıl almaz işkenceler yaptı günlerce. Neden? İslamdan dönsün diye. Peki maksadına ulaşabildi mi? Hayır. Günlerce değil, binlerce sene uğraşsa da ulaşamıyacaktı maksadına. Yaptıkları kâr etmeyince, ayağına ip takıp, çıplak vücudunu çalılıklarda sürüttü ki, sivri çalı dikenleri yırttı bütün derilerini. Kanlar içinde kalıp, acıdan bayıldı. Ama o zalimde en küçük bir vicdan sızısı yoktu yine. Bir gün yine ateş gibi taşların üzerine yatırıp uzun süre kırbaçladı. Bir yandan da bağırıyordu: - Dön diyorum! Dininden dön! Cevap iki kelimeydi: - Allah bir! Bu defa üç beş kişinin zor kaldırabileceği bir kayayı getirip, göğsüne koydular. Zor nefes alıyordu! Öldürücü sıcak, göğsündeki müthiş ağırlık ve vücudunda açılan yaralar. Ayrıca açlık ve susuzluk. Takati tükenip bayılıverdi. Müşrikler, "Öldü" diye terk edip gittiler. Bilal gözlerini açtığında üstündeki taşın gaibten atıldığını, güneşin de bir kara bulutun ardına gizlenmiş olduğunu görüp, şükürle mırıldandı: - Allahım, senden gelen her şey güzeldir. İşte iman bu. Günlerce çekilen dayanılmaz işkenceler neticesinde mecal diye bir şey kalmadı hazret-i Bilal'de. Tükendi, bitti. Ama işkenceler bitmedi. O zalim, bir deve yularını iki kat yapıp, garibin boynuna geçirdi bir gün. İpin ucunu da çocukların eline verip, Mekke sokaklarında dolaştırdı. Ne olmuş buna?" Görenler soruyordu: - N'olmuş buna? - Hiiiç, Müslüman olmuş da, efendisi ceza veriyor. - Haa öyle mi? Ve devam ederlerdi yollarına. Hiç şaşırmak, yadırgamak olmazdı. Bir gün, Ümeyye, Ebu Cehil ve diğerleri, uzun süre işkence ettikten sonra hiddetle bağırdılar: - Sana son ikazımız. Ya İslamdan dönersin, ya da seni öldüreceğiz! Hazret-i Bilal, emsalsiz bir tevekkülle o değişmez cevabını verdi: - Allah bir! İşte tam o sırada Allahın Resulü çıkageldi oraya. Onun "Allah bir" dediğini duymuşlardı. Yaklaşıp kulağına fısıldadılar: - Yâ Bilal! Allah demen, seni kurtarır! Mazlum sahabi ölümü beklerken, bu müjdeyle ferahladı. Yeniden hayat buldu sanki.
.Resulullahın müezzini
2004-10-28 01:00:00
Hazret-i Bilal, ağır işkenceler çekerken bile tevhidi düşürmüyordu dilinden: - Allah bir! O esnada Allahın Resulü geldi oraya. "Allah bir" dediğini duymuşlardı. Mazlum sahabi ölümü beklerken Efendimiz ona bir müjde verdiler: - Yâ Bilâl, Allah demen seni kurtarır! Ve ayrılıp evlerine gittiler. Fena üzülmüşlerdi. Az sonra hazret-i Ebu Bekir geldi huzura. Ona, Bilal'in işkence çektiğini anlatıp, çok üzüldüklerini söylediler. Hazret-i Ebu Bekir durabilir miydi artık. Almıştı işareti. Ne yapıp etmeli, Efendimizi sevindirmeliydi. İzin alıp, koştu hadise mahalline. Evet, manzara dayanılır gibi değildi. İçi sızladı büyük sahabinin. O insafsız Ümeyye'ye yanaştı. - Niçin eziyet ediyorsun bu zavallıya? - Kölem değil mi, istediğimi yaparım? "İstersen bana sat!" - İşkence etmekle ne geçiyor eline? İstersen onu bana sat. - Satmak mı? Hayır satmam. - Ne istersen vereyim. - Dünya dolusu altın versen yine satmam. Fakaat... Bu "Fakat" kelimesi ümitlendirdi onu. - Fakatı ne? - Senin kölen Amir ile onu değişebilirim. Hazret-i Ebu Bekir sevindi. - Tamam. Amiri sana veriyorum. Hem de bütün malıyla. Anlaştılar. Hazret-i Ebu Bekir koşup çıkardı Bilal'i o taşların arasından. Bağlarını çözdü, koluna girip hane-i saadete doğru yürüdüler. Hazret-i Ebu Bekr'in sevinçten içi içine sığmıyordu. Kâfirler mi? Onlar da sevinçliydi. "Ebu Bekr'i aldattık" diyorlardı. Çünkü Amir hem çok zengin, hem de ticaret işlerini çok iyi bilirdi. İki sahabi el ele İki sahabi, el ele tutuşmuş halde vardılar Efendimizin huzuruna. Peygamberimiz çok sevindiler. Hazret-i Ebu Bekir daha da sevinçliydi. Neden mi? Efendimiz sevindiği için. Şimdi bir kere daha sevindirmek istedi o Serveri. - Yâ Resulallah! Bilal'i Allah için azad ettim. Buna daha çok sevindi Efendimiz. Eh, Onu sevindirmek karşılıksız kalır mı? Az sonra vahiy geldi. Hazret-i Ebu Bekr'in Cehennemden azad olduğu bildiriliyordu gelen âyette. Hazret-i Bilal, hürriyetine kavuşunca Resulullahın müezzini oldu. Artık o, günde beş dafa ezan okuyordu. Hem öyle ezan ki, dinleyenlerin kalbini nurla doldururdu, gözlerini yaşla.
.Halifenin yemeği!..
2004-10-29 01:00:00
Hazret-i Ömer halîfe iken bir melik elçi göndermişti kendisine. Elçi Medîne'ye gelince sordu birisine: - Halifenin sarayı nerdedir acaba? - Ne sarayı. Onun sarayı yok ki. Elçi şaşırmıştı. - Halifenin sarayı yok mudur? - Hayır yok. - Peki, nerde bulurum kendisini? - O, bu sâatte şehir dışındadır. - Yanında bekçisi, muhafızı yok mudur? - Hayır, yoktur öyle şeyler. Elçi, aldığı cevaplarla hayretten hayrete düşmüştü. Halifeyi bulmak için çıktı sahraya. Cihânın titrediği o haşmetli hazret-i Ömer, kuru toprak üstünde uyuyordu bir kenarda. Elçi, toprakta uyuyan çok heybetli birini görünce durdu. - Halife bu olsa gerek, diye geçirdi içinden. Çok sevinmişti... Kendi kendine, - Şark ve garpta milyonlarca insan bu zâttan korkuyorlar. Kimsecikler yokken şunu öldüreyim de bütün dünya rahata kavuşsun, diye düşündü. İyice yaklaşıp kaldırdı kılıcını. Tam vuracaktı ki, bir ejderha çıktı yer altından. Ve saldırdı üzerine. O sırada uyandı Halife. Elçiyi görünce sordu. - Ne oluyor burada? Elçi gördüğü bu fevkalade şeylerden çok duygulanmıştı. Kalbine hidayet nurları dolmaya başladı. Görüp duyduklarını düşünüp haykırdı şehadeti. Müslüman olmuştu... *** Bir gün de Medine'de "kıtlık" olmuş, Müslümânlar çok sıkıntıya düşmüşlerdi. Halife, hizmetçisini çağırıp emretti: - Benim deveyi kesip etlerini dağıt fakirlere! - Başüstüne efendim. Emir yerine getirildi Hizmetçi, etleri dağıttıktan sonra etin iyi yerinden bir kişilik kebap yaptı ve getirip Halifenin önüne koydu. Sordu hazret-i Ömer: - Nedir bu? - Sizin devenin etindendir efendim. - İyi de, niye bana getirdin? - Tamamını dağıttım efendim. Bu da sizin hisseniz. Halîfenin yüz rengi değişti birden. Emretti hizmetçiye: - Çabuk kaldır bunu önümden! Çoluk çocuk sahibi bir fakire götür ver! - Başüstüne efendim. Biraz sonra gelip arzetti: - Verdim efendim. Sizin için ne getireyim? - Her gün getirdiğinden! Hizmetçi çıktı ve az sonra getirdi Halifenin her günkü yemeğini. Ne mi getirmişti? Zeytinyağı, tuz, ekmek.
.H. Ömer'in gözyaşları
2004-10-30 01:00:00
Hazret-i Ömer, bir gün bazı eshapla birlikte bir yere gidiyordu ki, birden ağlamaya başladı. Eshab-ı kiram buna bir mana veremeyip sordular: - Yâ Ömer niçin ağlıyorsun? O, gözyaşları içinde cevap verdi. - Nasıl ağlamıyayım. Bir çocuk Fırat Nehrine girse ve boğulsa, yarın kıyamet gününde benden sorulacak. *** Bir gün de bir "Saman çöpü" ilişmişti gözüne. O çöpe bakıp şu temennide bulundu: - Keşke bir saman çöpü olsaydım da, bilinen, hâtırlanan bir kimse olmasaydım. Keşke doğurmasaydı annesi şu Ömer'i. Keşke ücrâ bir köyde bir Kureyşî olsaydım. *** Abdurrahman bin Avf ile hazret-i Ömer bir yolculuğa çıktılar bir gün. Sırtında su tulumu vardı Halifenin. Bir ara dinlenmek için yere koydu. Arkadaşı rica etti - İzin ver, şu tulumu biraz da ben taşıyayım. - Hayır olmaz. - Neden? - Bugün sen Ömer'in yükünü taşırsan, yarın kıyamet günü kim taşır onun günâh yükünü? - O gün sizin yükünüz hafif olur. - Nedenmiş o? - Çünkü Resûlullahın yolundan yürürsünüz. Hazret-i Ömer kederli bir yüzle baktı arkadaşına. - O hiç belli olmaz. - Neden? - Bak kardeşim, ne zaman ki Ömer kurtulur Cehennemden, Resulullahın yolundan yürüdüğü işte o zaman belli olur. *** Vaktâ ki Ömer Fârûk vefat etti. Oğlu rüyada gördü kendisini. Baktı ki çok yorgun ve bitkin halde. Merak edip sordu. - Babacığım üzgün ve yorgun görünüyorsunuz. Neden acaba? Her şeyi soruyorlar - Oğlum, öldüğüm günden beri hesap veriyorum. Yorgun olmamın sebebi budur. Her şeyi ince ince soruyorlar. Biri bitip biri başlıyordu hesapların. - Nasıl mesela? - Meselâ zekat develerine ait eski bir yuların hesabını sordular benden. - Yuların nesini sordular babacığım? - O yular, çok eskiyip kopmuştu da ben yine birkaç defa bağlayıp kullanmıştım onu. - Evet babacığım. - Bir gün, o yuları görmüş ve "artık kullanılmaz" diyerek, atmıştım bir kenara. İşte onu sordular. "Niçin, o yuları atıp da müminlerin malını ziyan ettin?" dediler. - Sen ne cevap verdin? - Bu gibi suâllere cevap vermek çok zor evladım. Anlayacağın bu milletin her şeyi benden soruldu. Allahın merhameti erişmeseydi kurtulamazdım.
.Halkı Hakk'a çağıranlar...
2004-10-31 01:00:00
Fevzi Dede, Balıkesir'de yetişen bir velidir. Asırlar önce Horasan'dan gelmiş, irşad etmiş bu yörenin halkını. Kalp gözü açık, gönül ehli bir veliydi. Bu Hak aşıklarının bir tek ortak vasfı vardı: Halkı Hakk'a çağırmak. Ahirete döndürmüşlerdi yüzlerini. Herkese de bunu tavsiye eder, yaşayışları, örnek olurlardı diğer insanlara. Cömert, güleryüzlü ve tatlı sözlü idiler. Dahası, incitmezlerdi hiç kimseyi. Aksine kalp kazanır, gönül alırlardı. Onları gören, Allah'ı hatırlardı hemen. Bir gün, genç bir Müslüman sordu bu zata: - Hocam, arkadaş seçerken neye dikkat edeyim? Onunla görüşebilirsin Buyurdu ki: - Görüştüğün kimse, eğer sana ölümü, ahireti ve Allahü teâlâyı hatırlatıyorsa, o iyi arkadaştır. Yani onun yanında iken kalbinde bir incelik oluyor, ibadetlerden zevk alıyor, günahlardan soğukluk duyuyorsan, onunla görüş. Ve devam etti: - Yok eğer onunla konuştuğunda, dünyaya meylin artıyor, ibadetlerden soğuyor, günah işlemek tatlı geliyorsa, o kötü arkadaştır. Görüşme onunla. O, vahşi ve yırtıcı hayvandan da daha tehlikelidir. Genç duyduğuna inanamadı. - Öyle mi hocam? - Evet yavrum. Çünkü vahşi hayvan, olsa olsa senin canını alır. Dinine zarar veremez. - Ya kötü arkadaş? - O, dinini alır mazallah. Seni küfre sürükler de haberin bile olmaz. Duası makbuldu Fevzi Dede, duası makbul zatlardandı. Bir keresinde kuraklık başgösterdi o yörede. Yer demir, gök bakırdı sanki. Bir damla yağmur düşmüyordu. Toprak susuzluktan yer yer çatlamıştı. İnsanlar çaresizlik içinde geldiler Fevzi Dede'ye. - Ey Allah'ın sevgili kulu, dediler. Bir dua etseniz de, yağmur verse bize Allah. Kuraklıktan perişan olduk. Mübarek açtı ellerini, - Yâ Rabbî, diye yalvardı: Kulların susuzluktan hayli mustarip oldular. Günahlarımızı af et. Bize yağmur ihsan eyle! Sonrasını tahmin edersiniz Evet, bu duanın üzerinden fazla bir zaman geçmemişti ki gürledi gök. Yağmur yüklü bulutlar toplanıp, şimşekler çaktı. Ardından boşaldı rahmet. Toprak da kandı suya, insanlar da.
.İki cihan saadeti...
2004-11-01 01:00:00
Fevzi Dede , Balıkesir erenlerindendir. O devirde bir kişi vardı ki, bu zatın büyüklüğüne inanmıyordu. Kendi kendine, - "Bu zat için evliya diyorlar. Gidip bir bakayım, doğru mu?" diye düşündü. Aklı sıra imtihan edecekti bu Allah dostunu. Helalden kazandığı beş altın ile, haramdan elde ettiği beş altını alıp, gitti dergaha. "Bakalım haram altınları anlayacak mı?" diye merak ediyordu. Hoşbeşten sonra o on altını çıkarıp koydu bu zatın önüne. - Efendim, dedi. Bu altınları size hediye etmek istiyorum. Kabul ederseniz çok sevinirim. Mübarek, helal olan beş tanesini alıp, - Bunları kabul ettim, buyurdu. Öbürlerini alabilirsin. "Niçin beşini ayırdınız?" - Niçin? dedi. Niçin o beşini ayırdınız? - Çünkü o altınlardan haram kokusu geliyor, buyurdu. Onları aldığın yere geri ver! Evet, durum anlaşılmıştı. Eğilip öptü elini bu Allah dostunun. Üstelik talebesi olmakla şereflendi. *** Bir gün de buyurdu ki: - Bir Müslüman, Resulullah Efendimizin hayatını ve güzel ahlakını öğrenirse, imanı kuvvetlenir. İyi işleri yapıp, kötülüklerden kaçar. Dünyada rahat ve huzur içinde yaşar. Herkes sever kendisini. Allah da razı olur ondan, kullar da. Ve şöyle devam etti: - Dünya ve ahirette saadete kavuşmak, iki şeye bağlıdır. Birisi, " Doğru iman ", ikincisi " Salih amel "dir. Bu ikisi, iki kanat gibidir ki, bunlara sahip olanlar Allahü teâlânın rızasına ve sevgisine kavuşurlar. Kul hakkı çetindir Bir defa da; - Kardeşlerim, buyurdu. Ahirette en çok sıkıntı çekeceğimiz şey, " Kul hakkı "dır. Ama kul hakkı yalnız maddî olmaz. Manevî de olabilir. Sordular: - Nasıl mesela? Buyurdu ki: - Mesela mümine yan bakmak kul hakkına girer. Gıybet, kul hakkıdır. Söz taşımak, kalp kırmak, su-i zan da kul hakkıyla ilgilidir. - Peki çare nedir? dediler. Buyurdu ki: - Yapılacak şey, dünyada iken helallaşmaktır. Bu da zor değil. " Sen haklısın arkadaş " deyince iş biter. Üstelik "Sen haklısın" diyene Cennette köşk verilecek. Bunu Peygamberimiz bildiriyor bizzat.
.Haram ateştir!
2004-11-02 01:00:00
Bugün, Balıkesir'in Sındırgı kazasının Işıklar köyünde yatan bir velîden bahsedeceğiz. Hasan Dede'den. Gönül ehli bir veliydi bu zat. Horasan'dan yıllar önce gelmiş bu yöreye. Orta boylu, buğday benizli, nur yüzlü bir zattı. Günahtan şiddetle kaçar, "Haram ateştir, ona yaklaşmayın!" derdi sık sık. Bir sohbetinde; - Kardeşlerim, buyurdu. Her halinizde Allahü teâlânın rızasını düşününüz! Her işinizi Onun emrettiği gibi yapınız! Şöyle bitirdi: - Unutmayın ki biz kuluz. Sahibimizin emrindeyiz. Bu dünyada Onun emrettiği gibi yaşamazsak, dünyada da sıkıntı çekeriz, ahirette de. *** Büyük veli, insanların haklarına çok saygı gösterirdi. Neden böyle yapıyorsun? Sordular: - Neden böyle yapıyorsunuz? Buyurdu ki: - Müminlerin hakkına saygı, Allahü teâlânın hakkına saygıdandır. *** Çok da merhametliydi. Olacak bu ya, o devirde bir köpek cüzzam hastalığına yakalandı. Vücudu yara bere içinde olduğundan, iğrenç bir görünüm arzediyordu. Gören, kaçıyordu yanından. Kovula kovula gelip Hasan Dede'nin kapısının eşiğine yatıverdi. Mübarek, halini görüp acıdı hayvana. Köyün dışında bir kulübe yapıp tedaviye başladı. Yaralarını temizleyip merhem sürdü. Karnını doyurdu. Kırk gün sonra iyileşti hayvancağız. O da Allahın mahluku Köy halkı; - Efendim, dediler. Bir köpeğe bu kadar ilgi göstermenizin hikmeti nedir acaba? Buyurdu ki: - Niçin ilgilenmiyeyim? Bu da Allah'ın bir mahluku. İslâmiyyet, Allahü teâlânın emirlerine kıymet vermek, mahluklarına şefkatli davranmaktır. Şöyle devam etti: - Kıyamet günü cenab-ı Hak bana, "Bu köpeğe niçin acımadın? Onu o halde gördün de, o hastalıktan niçin kurtarmadın? Aynı hastalığa sen de yakalanabilirdin, bu ihtimali hiç düşünmedin mi?" diye soracağından korktum. Onun için ilgilendim. Ve bir tavsiye: - Sizler de kalbinizi her mahluka karşı merhamet hissiyle doldurun. Unutmayın ki, "Merhamet etmeyene merhamet olunmaz..
.Herkese iyilik edin!
2004-11-03 01:00:00
Hasan Dede, Balıkesir'de yaşayan velîlerden. Bir gün buyurdu ki: - Ey insanlar! Allah'ın kullarına iyilik ediniz. Cenab-ı Hakkın size verdiği nimetlerden, siz de başkalarına ihsan ediniz. Hadis-i şerîfte buyuruldu: "Allahü teâlâ bazı kullarına, bazı nimetler verir. Bu kullar, bu nimetlerden başkalarını da faydalandırırlarsa, o nimetler gelmeye devam eder. Mahrum ederlerse, o nimetler onlardan alınıp, başkalarına verilir." *** Hasan Dede, dini suallere kitaba bakmadan cevap vermezdi. - Hikmeti nedir? diye sordular. Buyurdu ki: - Dinden söz söylemek mes'uliyetli bir iştir. İyi bilmediği bir hususta, aklına göre hüküm veren kimse, mutlaka cezasını çeker ahirette. Bilmiyorum demek! Şöyle devam etti: - Abdullah ibni Mes'ud hazretleri buyuruyor ki: -Sizden birine, bilmediği bir şey sorulduğunda, "Bilmiyorum" desin. Bilmemek ayıp değil, öğrenmemek ayıptır. Bir islâm âlimi; "Bilmiyorum demek, ilmin yarısıdır" Bir başka âlim de; "Bilmiyorum demek, âlimlerin zinetidir" buyuruyorlar. *** Hasan Dede'nin duası: - Yâ Rabbî! Bize, işlerimizi sırf senin rızan için yapmayı nasib eyle. Yâ Rabbî, sen ayıpları gizleyici, günahları bağışlayıcısın. Bu biçare kul, sayısız günahlarıyla kapına geldi. Bir tek sevabım var Bütün sevabım, senin var ve bir olduğuna, Muhammed aleyhisselamın da senin Resulün olduğuna kesin inanmaktan ibarettir. Beni, bu imanıma bağışla. *** Bir sohbetinde; - Ey insanlar, buyurdu. Dinimiz ilim dinidir. İslamiyetten bir mesele öğrenmek, bütün dünya kazançlarından daha hayırlıdır. Her Müslümana, İslâmiyeti öğrenmekten daha önemli bir şey yoktur ve olamaz. Şöyle devam etti: - İbadetler, doğru yapıldığı takdirde kabul olur. Bilmeden yapılanı cenab-ı Hak beğenmez. Beğenilmeyen şeye sevap verilir mi? Verilmez elbet. Şöyle bitirdi: - İslâmiyet "İlim, amel, ihlas"tan ibarettir. Bunlardan biri noksan olursa, müslümanlık da noksan olur.
.Kendinizi sevmeyin!
2004-11-04 01:00:00
Balıkesir'in Sındırgı kazasını nurlandıran büyüklerden biri de Kılavuz Dede'dir. Bir gün; - Kardeşlerim, buyurdu. Herkesle iyi geçinin, kendinizle asla. Kimseye kızmayın, kendinize kızın. Herkesi sevin, kendinizi sevmeyin. Sordular: - Neden hocam? Buyurdu ki: - Kim kendisiyle iyi geçinir, kendine kızmaz ve kendini severse, o kişi zarardadır. Niye mi? Çünkü kendinden maksat, nefsidir. Nefis, düşmanıdır insanın. Ona günah işletip Cehenneme sokmak ister. İşte sebep bu. *** Kılavuz Dede çok da merhametliydi. Bir gün evin kedisi gelip yattı paltosunun eteğine ve uyudu. Bir müddet sonra namaz vakti geldi. Uyandırmaya kıyamadı Camiye gitmek için kalkmak isteyince fark etti mübarek. Bir müddet uyanmasını bekledi. Ancak uyanmadı hayvan. Uyandırmaya da kendi kıyamadı. Ne yaptı dersiniz? Yattığı yeri kesti ve kalkıp namaza gitti. Gelince, o parçayı tekrar dikti paltosuna. *** Kılavuz Dede, dert babasıydı insanların. Başı sıkışan ona koşardı. O da çare bulmaya çalışırdı dertlerine. Ne mi yapardı? Kimine dua ederdi, Kimine nasihatte bulunurdu. Bazısına da, beyaz kâğıda, kalem kullanmadan parmağıyla bazı dualar yazıp verirdi. Dertlerden kurtulurlardı Allahın izniyle muradları hasıl olur, kurtulurlardı dertlerinden. Bir gün, yine böyle parmağıyla yazdığı bir kâğıdı birine verip göndermişti. Ancak bu iş, bir türlü aklına yatmadı adamın. "Hiç parmakla yazı yazılır mı?" diyordu kendi kendine. Birkaç gün sonra, aynı kâğıdı alıp geldi. Aklı sıra imtihan edecekti bu veliyi. Bu düşünce ile vardı huzuruna. - Hocam, benim şöyle şöyle bir sıkıntım var. Sonra o kâğıdı uzatıp rica etti: - Şuna bir dua yazar mısınız? Mübarek, kâğıda bakıp geri verdi kendisine. - Yazacağım dua bu kâğıtta var zaten. Adam belli etmemeye çalıştı. - Var mı dediniz? - Evet, daha önce yazmışız. Şimdi tekrar yazmamıza lüzum yok. Adam çok mahcup olmuştu. Aah, yer yarılsa da... diyordu giderken...
.İki şeyi unut iki şeyi unutma!"
2004-11-05 01:00:00
Kılavuz Dede, bir gün sevdiklerine buyurdu ki: - Kardeşlerim, iki şeyi unutun. İki şeyi ise hiç unutmayın! Sordular: - Onlar nedir hocam? Buyurdu ki: - Unutacağınız iki şey, yaptığınız iyiliklerle, başkasının size yaptığı kötülüklerdir. - Ya unutmayacaklarımız? - Onlardan biri "Ölüm", diğeri "Allahü teâlâ"dır. *** Bir gün nasihat istediler. Buyurdu ki: - İnsan, ehli sünnet âlimlerinin kitaplarını okuyunca kalbine feyz akar. Feyz, nur demektir. Yani kalbi temizlenir. İbadetlerden zevk almaya başlar. Haramlar çirkin gelir. Halis kul olur... Şöyle devam etti: - Ehli sünnet kitaplarını okuyanın kalbinde, Müslümanlara karşı kötü düşünce varsa, onlar şefkat ve merhamete dönüşür. Kin ve hasetten kurtulup, halis kul olur. Sordular: - Halis mümin nasıl olur? Buyurdu ki: - Halis mümin, güzel ve tatlı sözlerle din kardeşlerine emr-i maruf yapar. Allahü teâlânın rızasını kazanmak için çırpınır. Günahlardan kaçıp, ibadetlere sarılır. İslamiyete tam uyabilmek için kılı kırk yarar. Şöyle bitirdi: - Halis mümin, günahından ötürü Allah'a karşı daima mahcup ve boynu büküktür. Her türlü ihtiyacını Ona arzeder. Onun azabından yine Onun merhametine sığınır. Mümin kime denir? Hadis-i şerifte; "Mümin, elinden ve dilinden kimseye zarar gelmeyen kimsedir" buyuruldu. *** Bir gün ona sordular: - Hakiki tövbe nedir? Buyurdu ki: - Tövbe, bir günahı işledikten sonra, pişman olup o günahı terk etmek ve bir daha yapmamaya kuvvetli karar vermektir. - Dünyalık bir sebeple pişman olursa? - O zaman tövbe olmaz. - Tövbe edince, günahlar muhakkak affolur mu? - Elbette. Şartlarına uyularak tövbe edilince, küfür ve günahlar muhakkak affolur. Bu hususta şüphe etmek caiz olmaz. Çünkü cenab-ı Hak, tövbe eden kulunu af edeceğini vadetmiştir. O, vadinden dönmez.
.Beşinci Müslüman
2004-11-06 01:00:00
Halid bin Said "radıyallahü anh"... İslamla ilk şereflenen bahtiyarların beşincisi. Henüz iman etmemişti ki, bir gece Cehennemi gördü rüyada. Kendi de hemen kıyıcığında duruyordu. Kaynayan, homurdayan, fokurdayan bir ateş deryası ki, sormayın! Korkudan titrerken, babası Ebu Uhayha belirdi arkasında. Ve öz oğlunu itekledi bu çılgın ateşe. Halid tam düşmek üzereydi ki, Efendimiz yetişip çekti onu yukarı. Kurtulmuştu. Dehşet içinde uyandı. Sıçayıp oturdu yatağının içinde. Ve sessizce mırıldandı: - "Vallahi bu rüya doğru!" Sıkıntıdan boğuluyordu. Ferahlamak için kendini sokağa attı. Bir dost arıyordu... Tek tük geçen insanlardan bir dost çehresi arıyordu ki, hazret-i Ebu Bekr'i gördü ilerde. - İşte aradığım adam! dedi. Sevinçle koşup anlattı rüyasını ona. Hazret-i Ebu Bekir tebessüm etti. - Sahih bir rüya görmüşsün. Halid heyecanla sordu: - Tabiri ne acaba? - Anlaşılan o ki, sen Onun dinine gireceksin. - Kimin? - Muhammed-ül emin'in. - Hiçbir şey anlamadım. - Duymadın mı? Muhammed-ül emin peygamber gönderildi. O, herkesi islam dinine çağırıyor. - Öyle mi? - Evet. İyice meraklanmıştı - Sen iman ettin mi peki? - Tabii. - Öyleyse ben de Ona gidiyorum... Az sonra yüksek huzurdaydı. Edeple sordu: - Yâ Ebel Kasım! Sen insanları neye çağırıyorsun? - Eşi ve benzeri olmayan bir tek Allaha, Muhammed'in de, Onun kulu ve Resulü olduğuna. Ve devam etti: - Yâ Hâlid! Görmeyen, işitmeyen, kendisine tapanla tapmayanı ayıramayan taş parçalarına hiç ibadet edilir mi? Halid'in yüzü nurlanıp aydınlandı. Kendi kendine; - "Ne kadar doğru söylüyor" dedi. Ve "Şehadet" yankılandı odada. Babası mı? Koyu bir islam düşmanıydı o. Öyle de ölüp gitti...
.
Zalim baba!..
2004-11-07 01:00:00
Halid bin Said "radıyallahü anh" gizlice iman etmiş, Mekke'nin gözden saklı yerlerinde gizli gizli ibadet ediyordu. Babasının bile haberi yoktu iman ettiğinden. Bir gün, yine tenha bir yerde namaz kılıyordu ki, diğer kardeşinin nefes nefese geldiğini fark etti. Çocuk, biraz heyecan, biraz da korku içinde seslendi uzaktan: - Haaaliiid! Babam seni çağırıyor! Eyvaah! Halid'in benzi soldu birden. Niye mi? Babası azgın bir din düşmanıydı çünkü. Ne yapacağı belli olmazdı. Korku içinde gitti. Adam Halid'i görür görmez gürledi adeta: - Duyduğum doğru mu? - Evet baba! - Muhammed'in dinine mi girdin? - Evet. Adam çılgına döndü! - Çabuk vazgeç! Yoksa! - Ama baba! - Bak hâlâ konuşuyor. Vazgeç diyorum! - Hayır, vazgeçemem! - Ne dedin? Ne dedin? - Asla vazgeçmem! Adam, elindeki kalın sopayı indirdi Hz. Halid'in başına. - Seni inatçı evlat! Bundan sonra sana aş ekmek yok! - Hiç mühim değil. - Neee!? - Benim rızkımı Allah verir. Adam iyice çileden çıkmıştı. Haykırdı: - Tıkın şunu mahzene! Ve elindeki kalın sopa, üstünde parçalandı genç sahabinin. Gaddarlığın böylesi! Hz. Halid, kanlar içinde girdi mahzene. Ki burası, havasız ve karanlık bir yerdi. Üstelik daracıktı. Ama gönlü genişti Halid'in, gökler kadar. Babası mı? Hastalanıp yatağa düştü. Ama Müslümanlara olan düşmanlığı giderek artıyordu. Bir gün, yumruklarını sıkıp söylendi kendi kendine: - İyileşirsem, hepsini öldüreceğim! Onun bu zalim niyeti, Halid'in kulağına ulaşınca çok üzüldü. Ya iyileşir de Müslümanlara zarar verirse... Bu ihtimal, huzursuz etti onu. Bu endişeyle kaldırdı bir gün ellerini. Yalvardı: - Yâ Rabbî! Hasta yatağından kaldırma babamı! Eh, mazlumun duası perdesiz ulaşırmış Allaha. Dua anında kabul oldu. Adam kalkamadı yatağından...
.Hayat, hayaldir
2004-11-08 01:00:00
Bugün, Balıkesir-Bigadiç'e bağlı, İskele kazasında yatan bir Allah dostundan bahsedeceğiz. "Oğul Paşa"dan. - Hayat, hayaldir, derdi. Nasıl yaşarsanız, öyle ölürsünüz. Bir gün de; - Dün öldü, yarın henüz doğmadı. Öyleyse bugünü değerlendirin, buyurdu. Ve şöyle bitirdi: - Her günü, son gününüz bilin. Böyle olan kimse, Allah'tan korkar, günah işleyemez. *** O devirde bir kadının doğan çocukları yaşamıyor, ölüyordu hemen. Kadıncağız çok üzülüyordu. Bir adakta bulundu Bir gün; - Eğer, dedi kendi kendine. Bu doğacak çocuğumuz yaşarsa, onu, büyüdüğünde Oğul Paşa'nın hizmetine vereceğim. Yani onu, doğmadan nezretti bu zata. Ve bir kız çocuğu oldu. Ama kambur ve topaldı yavrucak. Büyüdüğünde, annesi bir gün tuttu kızın elinden, götürdü bu zata. Bu çocuk hakkında yaptığı nezri söyleyip, - İşte dedi, o çocuk bu. Ama gördüğünüz gibi sakattır. Oğul Paşa; - Üzülme! buyurdu. Allah her şeye kadirdir. Dilerse, bu yavruya da şifa verir. Sonra dua etti. Kaldırdı ellerini. - Yâ Rabbî! Bu çacuğa sıhhat ver de, düzelsin bu sakatlıkları. O anda iyileşti çocuk. Kamburluk ve topallığından eser bile kalmadı. *** Her bilgi vebaldir! Biri sordu bu zata: - Kalbin gıdası nedir hocam? - İlimdir. Ama her bilgi bir vebaldir insana. Soran kişi şaşırdı. - Her bilgi vebal midir? - Evet. Ama bu vebalden kurtulmak mümkün. - Nasıl? - Bildiğiyle amel eden, kurtulur vebalden. Ama o da yetmez. - Yetmez mi, neden? - Çünkü amelin de ihlasla yapılması lâzım. - İhlasla yapılmazsa? - Hiçbir faydası olmaz. Eski paçavra gibi sahibinin suratına çarpılır.
.Helva sahanı
2004-11-09 01:00:00
Balıkesir'in Sındırgı kazasının, Hisaralan köyünde yatan bir Allah dostu var. "İbrahim Dede"... Vaktiyle hizmetini yapardı zengin bir ağanın. Ağa, hacca gitti bir sene. Ve bir gün canı helva istedi orada. Onun bu arzusu İbrahim Dede'ye malum olunca koştu ağanın hanımına. - Bir sahan helva yapar mısın? - Olur, ama ne yapacaksın? - Birine göndereceğim. O esnada Ağa, Mekke'de, çadırında namaz kılıyordu. Selam verince, bir sahan helva gördü yanında. Yeni pişmiş, sıcacık. "Biri bırakmıştır" diye düşündü. Afiyetle yiyip dua etti gönderene. Ancak sahan yabancı gelmedi ona. "Bu, bizim sahana ne kadar da benziyor" diye geçirdi içinden. ? Ve hacdan döndü... Hanımı, eşyaları arasında helva sahanını görünce şaşırdı. Ve sordu hayretle: - Bu sahan evdeydi. Sende ne arıyor? - Evde miydi? - Evet, ben bununla helva yapıp, İbrahim Dede'ye vermiştim. O günden beri bu sahanı arıyorum. Ağa da olanları anlatınca bilmece çözüldü. *** Yine şiddetli bir kuraklık olmuştu o köyde. Köy halkı kırılmaya başlamıştı susuzluktan. İbrahim Dede; - Üzülmeyin! dedi onlara. Ben burada su çıkarırım. Kavgada kesilen su! - Sahi mi? - Evet, ama bir şartım var. - Emret, her neyse yaparız. - Kavga döğüş yapmayacaksınız bu suyun başında. - Hayhay, kabul. - Kavga ederseniz, su kesilir. - Tamam tamam, sen çıkar suyu. Mübarek kalktı ve vurdu değneğini yere. Anında bir su fışkırdı o yerden. Berrak, tatlı ve serin. O gün bugün, akıp durur aynı su. Köylüyere soruyorlar: - Hiç kesildiği oluyor mu? - Evet, kavga olunca kesiliyor. - Sonra? - Taraflar barışınca, tekrar akıyor.
."Hz. İsa gibi yap!"
2004-11-10 01:00:00
Behaeddin Zekeriyya, Hindistan'da yetişen velilerden. Bir gün, biri geldi yanına. - Hocam, durduk yere hakaret edenler oluyor. Bunlara karşı ne yapmalıyım? - İsa aleyhisselam gibi yap. - O nasıl yapmış hocam? - Anlatayım evladım. Bir gün, İsa Peygambere birisi çok hakaret etmiş. Ağza alınmayacak şeyler söylemiş. İsa aleyhisselam, - Ben Allahın peygamberiyim, buyurmuş. Bir derdin varsa, söyle gidereyim. - Hiçbir derdim yok. - Hastan varsa iyi edeyim. - Hastam da yok. Ve çekip gitmiş. Havariler şaşırmıştı! - Ey Allahın nebisi, demişler. O adam size hakaret etti. Siz iyi şeyler söylediniz. Buyurmuş ki: - Herkes, yanında olandan verir. Sonra döndü o kimseye. - Kötülük eden, kendine eder evladım. Unutma, idrar, idrarla yıkanmaz. Kan, kanla temizlenmez. *** Biri de sordu bu zata: - Hocam, insanlar tarafından sevilmemenin sebebi nedir? Buyurdu ki: - Bir kimsenin gönlünde dünya sevgisi varsa, onu kimse sevmez. Eğer yoksa, herkes sever. Veren sevilir... Ve ekledi: Başkalarının eline, avcuna bakanın itibarı olmaz. Veren sevilir, isteyen sevilmez. Ölçü bu. *** Bir gün de birine buyurdu ki: - İnsanı dünyada ve ahirette üç şey kurtarır. - Onlar nedir hocam? - İlim, amel ve ihlas. - İlimden maksat nedir? - İslamiyeti öğrenmek ve başkalarına öğretmektir. Unutma, öğretmek, öğrenmekten bin kat iyidir. Hem sonra yanlış kitap okuma. Rastgele yüz kitap okuyacağına, doğru bir kitabı yüz defa oku. - Peki hocam. İhlas nedir? - İhlas, dürüstlük demektir. Samimiyet demektir. Samimi ol. Ne isen, o ol!..
.Nefis büyük engel
2004-11-11 01:00:00
"Behaeddinzade", Anadolu velilerindendir. 1545'te Kayseri'de vefat etti. Bir gün buyurdu ki: - Nefsinizi ayaklar altına alırsanız çok kazanırsınız. Sordular: - Nasıl mesela? O zaman şunu anlattı: -Velilerden biri, dergahın penceresinden dışarıyı seyrederken, henüz yeni bir talebenin dergaha doğru geldiğini görmüş. Delikanlı tam dergah kapısından girecekmiş ki, kapıdaki köpek izin vermemiş girmesine. Çocuk sağdan girmek istemiş, olmamış. Soldan davranmış, olmamış. Sonunda bağırmış köpeğe: - Yahu, sen de bu kapının köpeğisin, ben de. Bırak da içeri gireyim! Benim halifemsin! Bu söz çok hoşuna gitmiş o velinin. Çağırıp, bir pusula vermiş eline. - Benim halifemsin evladım. Memleketine git, bu yazımı gösterip irşat et Allahın kullarını. Çocuk şaşırmış. - Nasıl olur hocam. Ben daha yeni geldim. Buyurmuş ki: - Sen o köpeğe söylediğin sözle nefsini ayaklar altına aldın ve kazandın. Var git, memleketinde hizmet et islama. Yeni vazifen mübarek olsun. Diğer talebeler de merak etmiş bu işi. Ve biri sormuş: - Hocam, nasıl oldu bu? Buyurmuş ki: - Siz de onun gibi yaparsanız, öyle kazanırsınız. Melekler imrenir Bir gün de sordu birisi: - Dinimizde ilim öğrenmenin yeri nedir hocam? Buyurdu ki: - İlim öğrenmek için evinden çıkan kimseye melekler imrenir. Gelip, o kimsenin ayakları altına kanatlarını sererler. - Öyle mi hocam, başka? - Denizdeki balıklar, karadaki hayvanlar, havadaki kuşlar, onun için hayır dua ederler. - Ya ilim öğretmeye giderse? - Onlar, iki misli dua alırlar. Ve ekledi: - Bir kimseye dinden bir husus öğretmek, yüz nafile umre sevabından daha çoktur.
.Nasıl ağlamayayım?
2004-11-12 01:00:00
Hazret-i Ömer "radıyallahü anh", halife iken her gece şehri dolaşırdı. Bir derdi, sıkıntısı olan var mı? Bunu araştırırdı. Varsa, yardım ederdi onlara. Bununla beraber devamlı ağlardı. Sordular bir gün: - Devâmlı ağlarsınız. Neden acaba? Derin bir "Aaah!" çekti. - Nasıl ağlamıyayım. Bir koyun, Fırat'ın kenarında dolaşırken hastalansa, yârın mahşer gününde benden sorulacak. *** Vefatından bir yıl sonra bir sahabî rüyada gördü onu. Ancak çok yorgun ve bitki görünüyordu. Sizi bitkin gördüm Sordu o sahabî: - Yâ Ömer! Sizi bitkin gördüm. - Evet, çok yorgunum. - Neden? - Ben öleli ne kadar oldu? - Bir sene. Neden sordunuz? - Biliyor musun, öldüğüm günden şu ana kadar hesap hep veriyordum. - Peki nasıl geçti? - Çok zor. İnce ince nesaba çektiler. - Ya netice? -Rabbimin rahmeti yetişmeseydi kurtulamayacaktım. *** Bir gün de yolda Hz. Huzeyfe'ye rastladı. - Yâ Huzeyfe! - Buyur yâ Ömer. Bir şey soracağım - Efendimiz, münafıkların listesini sana verdi değil mi? - Evet. - Bununla ilgili bir şey sormak istiyorum. - Buyur ey halife. - Ama doğru söyleyeceksin. - Ne demek, tabii ki. - Pekâlâ, ben de var mıyım o listede? Hz. Huzeyfe şaşırdı. Hiç böyle bir sual beklemiyordu çünkü. Ancak hazret-i Ömer ciddiydi. - Lütfen söyle! Ben var mıyım? Mecburen cevapladı: - Hayır yâ Ömer, sen yoksun. - Doğru söylüyorsun değil mi? - Vallahi doğru söylüyorum, sen yoksun. Bu cevap, rahatlattı hazret-i Ömer'i..
.Hatalarımı söyleyin!"
2004-11-14 01:00:00
Balıkesir'in Bigadiç kazasına bağlı İğciler köyünde bir Allah dostu yatıyor. "Barak Baba"... Bir gün cemaatine buyurdu ki: - Kardeşlerim! Ne olur, benim bir hatamı görürseniz açıkça söyleyin bana, çekinmeyin. Önce bir sükut oldu. Sonra biri arzetti: - Efendim, sizin mühim bir kusurunuz var. Sevindi mübarek. - Söyle kardeşim, hemen düzelteyim. Dedi ki: - Efendim, bizim gibi günahkâr ve size layık olmayan kimseleri huzurunuza kabul ediyor, kıymetli vakitlerinizi bize ayırıyorsunuz. Bunu duyunca ağladı. "Benim için şereftir" Buyurdu ki: - Estağfirullah. Ben kendimi, hepinizden daha günahkâr ve aşağı biliyorum. Size hizmette bulunmak, benim için büyük nimet ve şereftir. *** Bir gün de sordular bu zata. - Hocam, Cennete ne ile girilir? - Allahın rahmetiyle. - Sevaplarımızla değil mi? - Hayır. Cennete girmek, ancak Allahü teâlânın rahmetiyle olur. - Herkes için de böyle midir? - Evet. Peygamber Efendimiz bir gün, "Hiç bir kul, kendi ameliyle Cennete girmez. Ancak Allahü teâlânın rahmetiyle girebilir" buyurmuşlardı. Sen de mi yâ Resulallah? Eshabı sordu: - Sen de mi yâ Resulallah? Efendimiz, - Evet ben de, buyurdular. *** Bir gün de, - Mümin, Allahü teâlânın sıfatlarıyle sıfatlanmalıdır, buyurdu. Sordular: - O nasıl olur hocam? Şöyle izah etti: - Mesela Allahü teâlâ affedicidir. Biz de Onun kullarını af edip, kin tutmayacağız. - Başka hocam? - Allahü teâlâ, kullarının günahlarını örtücüdür. Biz de, din kardeşlerimizin ayıp ve kusurlarını örtüp, kimseye anlatmayacağız.
.Allah kulunu severse...
2004-11-15 01:00:00
Behrullah Efendi, Anadolu velilerindendir. Kabr-i şerifi Tokat'ın Erbaa ilçesine bağlı Eksel köyünde bulunuyor. Bir gün sordular bu zata: - Hocam, Allahın bir kimseyi sevdiğinin alameti nedir? Buyurdu ki: - Allahü teala bir kulunu severse, ona iki şey nasib eder. - Onlar nedir hocam? - Birincisi, sevdiği bir kulunu tanıtır. - Öbürü? - Ona hayırlı bir iş nasib eder. Ve şöyle izah etti: - Yani o kimse Allah adamlarından birini tanır, sever ve islama hizmet eder. - Daha çok severse hocam? - Ona derd-ü bela verir. Sıkıntı gönderir. Kıymetli olmak için! Bir gün, gençlerle sohbet ediyordu. Sordu onlara: - İnsanlar nezdinde kıymetli olmak ister misiniz? - İsteriz hocam. - Öyleyse insanların kıymet verdiğine kıymet vermeyin. - Peki Allah katında kıymetli olmak ister misiniz? - Çok isteriz hocam. - Öyleyse Allahü tealanın kıymet verdiğine kıymet verin. Ve ilave etti. - Hakiki müslüman, Allahü tealanın emirlerine kıymet verir, Mahluklara karşı da şefkat gösterir. İki kimseye imrenilir Bir gün de buyurdu ki: - İki kimseye gıbta edilir. Hatta onlardan biri olmak istenir. Sordular: - Onlar kimlerdir hocam? Buyurdu ki: - Biri, ilmi bütün dünyaya faydalı olan kimse. - Öbürü hocam? - Parasını Allah için sarfeden zengin. Sordular: - Zengin olmak iyi mi yani? Buyurdu ki: - Hayırlıysa iyidir tabii. Ve izah etti: - Peygamber Efendimiz, "Yâ Rabbî, beni sevmeyene çok mal ver. Seveneyse hayırlı ve bereketli mal ver" diye dua buyurmuşlardır.
.Sen haklısın"
2004-11-16 01:00:00
Beka bin Batu, Irak'ta yetişen evliyadan. Bir gün sevdikleriyle sohbet ediyordu. Buyurdu ki: - Dünya ahmaklarla dolu. - Neden öyle söylersiniz? - Çünkü işlerini insanlara göre ayarlıyorlar. İnsanlarla arayı düzeltmeye çalışıyorlar. Halbuki sen önce Allah ile aranı düzelt. Onunla dost ol. Ve devam etti. - Sen, mahkemeye hesap vermeye gidiyorsun. Hakkında bir ferman çıkacak. İdam mı? Müebbet mi? Ateş mi? Belli değil. Sen hâlâ yoldaki bakkalla, kasapla uğraşıyorsun. *** Bir gün de sordu cemaate: - Size, iyiliklerden en güzel iki tanesini söyliyeyim mi? - Buyurun hocam. Birincisi doğru iman - Birincisi, Allahü tealaya dosdoğru bir iman. - Öbürü? - İnsanlara iyilik etmek. - Kimlere iyilik edelim hocam? - Önce anneye, babaya ve hocaya. - Sonra? - Aile efradına, akrabaya, arkadaşlara. - Daha sonra? - Yakından uzağa doğru herkese. *** Bir gence de buyurdu ki: - Arkadaşında fani olamazsan, Allahü tealada fani olamazsın. Arkadaşta fani olmak - Bu ne demek hocam? - Yani arkadaşının menfaatini kendi menfaatinin üzerinde tutacaksın. Onu, kendine tercih edeceksin. Böyle yaparsan, arkadaşında fani olmuş olursun. *** Bir gün sordu birine: - Cennette bir köşke sahip olmak ister misin? - Çok isterim hocam. - Öyleyse haklı olduğun halde haksızlığı kabul et. - Nasıl yani? - Haklı sen iken, "Sen haklısın" de karşı tarafa. - Böyle diyene köşk mü verilecek? - Evet. Bunu Peygamberimiz haber veriyor ve "Kefili de benim" buyuruyor. - Bu, bir defaya mı mahsus hocam? - Hayır, her "Sen haklısın" deyişte ayrı bir köşk verilecektir.
.Anne-baba duası...
2004-11-17 01:00:00
Bekir bin Abdullah Müzenî, Tabiinden bir velî. Bir gün sordu birine: - Son nefeste imanla gitmeyi garanti etmek ister misin? - Tabii hocam, kim istemez. Buyurdu ki: - Öyleyse Allah dostlarını çok sev. Ehli sünnet âlimlerini, Allahın velî kullarını sevenler, mutlaka iman ile giderler ahirete. - Ya son anda şeytan musallat olursa? - Mühim değil. Sevdiği o büyükler yetişip şeytanı kovar ve o kimsenin imanla gitmesini sağlarlar. *** Bir gence de buyurdu ki: - Sana iki nasihatim var evladım. Delikanlı sevindi - Buyurun hocam. - Birincisi, beş vakit namazını mutlaka kıl. Zarurî haller haricinde kazaya bırakma. Genç sordu: - Zarurî haller nelerdir? - Uyku ve unutmak. Bu hallerde de hemen kazasını yaparsın. Ve devam etti: - İkinci nasihatim, annenin ve babanın duasını al. Hele baba duası, Peygamberin ümmetine duası gibidir. *** Cemaatten biri sordu: - Hocam, velilerden kimler istifade edemez? Nefsini sevenler Buyurdu ki: - Nefsini seven ve haramlardan sakınmayan istifade edemez. - Peki ne tavsiye edersiniz? - Kabınızı açık tutun. - Anlamadım. - Kardeşim, yağmur her yere aynı yağdığı halde açık kaplar dolar, kapalı ve delik kaplar boş kalır, öyle değil mi? - Evet hocam. - Öyleyse kabı açık tutacaksınız. - Nasıl yapacağız bunu? - Nefsinden nefret edenin kabı açılır kardeşim. Haramdan ve kibirden sakınanın da kabının deliği kapanır ve rahmet dolmaya başlar. İstifade etmek budur işte. - İstifade etmenin alameti var mıdır? - Elbette. İstifade eden, kimseye yük olmaz. Bilakis herkesin yükünü çekmeye başlar.
.Zinnîre Hatun
2004-11-18 01:00:00
Ebu Cehil katmerli öfkeler içindeydi... Yeni müslüman olan birini işitmeye görsün. Derhal koşup caydırmaya çalışırdı onu bir yolla. Zenginse; - Seni batırır, servetini yok ederiz! İtibarlı biriyse; - Seni rezil eder, halkın içine çıkamaz hale getiririz! gibi şeyler söyleyerek korkuturdu. Ya fakir ve köle ise? Onlar için yapacak tek iş vardı: "İşkence"!.. Nitekim kölelerden "Zinnîre Hatun" iman edince deliye döndüler. - Yahu bu kölelere de ne oluyor? Bizden izinsiz nasıl din değiştirebiliyorlar? diyorlardı. Kesin karar aldılar!.. - Bu suçu kim işlerse, en ağır cezaya çarptırılacaktır! Ve işkenceler başladı. Tüyler ürperten eza ve cefalar. Bu masumlardan biri de "Zinnire Hatun"du. Ebu Cehil, bir gün parmaklarını garibin gırtlağına bir kerpeten gibi geçirmiş, bütün hiddetiyle bağırıyordu: - Muhammed'in dininden dön! - Hayııır! - Lat ve Uzza'ya inan! - Hayııır! Ve "Şehadet"i haykırdı: - Lâ ilahe illallah! Ancak işkenceler sonunda iki gözünü de kaybetti mübarek. Ebu Cehil sırıtıyordu! Ebu Cehil, sırıtarak yaklaştı hemen. - Bak gördün mü? - Neyi görecekmişim? - Lat ve Uzza'yı inkâr ettin. Onlar da senin gözlerini kör ettiler. Zinnîre feryad etti: - Hayııır! Hayır! O putların, ne kendilerine faydaları olur, ne de başkasına zararları. Ve ekledi: - Ama benim Rabbim, gözümün nurunu iade etmeye kadirdir. Cenab-ı Hak mahcup etmedi onu. İki gözü de açıldı hemen. Zinnire, gözyaşları içinde kapandı şükür secdesine. Ya müşrikler? Onların kalpleri mühürlüydü. - "Bu da sihir" deyip geçtiler yine.
.İşte huzurun formülü!..
2004-11-19 01:00:00
Balıkesir erenlerinden bir büyük zat var. "Barak Baba"... Bu zatı sevmeyen biri vardı ki, çirkin şeyler söylerdi hakkında. Hatta hızını alamayıp, hakaret dolu bir mektup yazıp gönderdi bir gün. Barak Baba, okuttu onu bir talebesine. Sükunetle dinledikten sonra, - Yaz! dedi. Ve özetle şu mektubu yazdırdı: "Muhterem kardeşim. Evet, sizin de buyurduğunuz gibi ben Rabbimin beğendiği gibi bir kul olamadım. Halbuki en büyük arzum bu idi. Ne olur, dua edin de, bu arzuma kavuşayım..." Sonra döndü talebesine: - Bunu o kimseye götür evladım! - Başüstüne hocam. Eyvaah! Ben n'aptım? Adam mektubu okuyunca, - Eyvaah! dedi kendi kendine. Ben ne yaptım? Bu zat, bizim gibi alelade bir insan değilmiş. Mahcup ve pişmandı. Dergaha koşup, diz çöktü önünde. - Affedin hocam. - Hayrola, ne oldu? - Hakkınızda yanlış fikre saplanmışım. Mübarek sevgiyle baktı ona. - Sen çok iyi bir insansın. Adam daha da şaşırdı. - İyi insan mıyım? - Evet. İyi biri olmasaydın, pişman olup bu kapıya gelmezdin. Ve ondan söz aldı - Sen şimdi söz ver. Bana dua edecek misin? - Hem de ömür boyu. *** Biri sordu bu zata: - Huzurlu olmak istiyorum. Ne yapayım? - Günah işleme. - O zaman huzurlu olur muyum? - Evet. Huzursuzluk günah işlemekten olur. Ayağımız taşa takılsa, evde tabak kırılsa, işlediğimiz bir günah sebebiyledir. - Başka tavsiyeniz? - Kendini beğenme. Kendini beğenen huzurlu olamaz. - Başka hocam? - Şikâyetçi olma. Toprak gibi, paspas gibi ol. Görmez misin, bunlar ayaklar altında çiğnenirler de yine ses çıkarmaz, şikâyet etmezler.
.Velîlerin hatırına...
2004-11-20 01:00:00
Balıkesir'in Bigadiç kazasına bağlı Adalı köyünde bir velî yatıyor. "Davut Dede"... Bu zata sordular: - Velîleri vesile ederek dua edilir mi hocam? - Edilir, ama bir şartla. - O şart nedir? - Onları vesile ederek birşeylere kavuşursak, bunları o evliyadan bilmeyeceğiz. - Allahtan bileceğiz, değil mi hocam? - Evet. Çünkü her iyiliği yaptıran, gönderen, yalnız O'dur. - Ya evliyalar hocam? - Onlar aciz birer kuldur ancak. Birşey yaratamazlar. Lakin Allahü teâlâ onları çok sevdiği için, onların hatırına istenilen şeyi verir. Onu çekemiyordu... O devirde bir kişi vardı ki, bu zatı çekemiyor, aleyhinde konuşuyordu daima. Bir gün; "Ey zındık! Ey bid'at sahibi!.." diye başlayan, hakaret ve iftiralarla dolu bir mektup yazıp gönderdi bu zata. Davut Dede okudu mektubu. Sonra cevabını yazıp, bir kese dolusu para ile birlikte verdi bir talebesine. - Bunları o kimseye götür evladım. - Başüstüne hocam. Mektup şöyleydi: "Muhterem efendim! Günahlarımı almakla, bana çok büyük iyilik yapmışsınız. Bu iyiliğinize karşı, ben de bu paraları size hediye ediyorum. Lütfen kabul edin..." Pişman olmuştu... Adam mektubu okuyunca fevkalade utandı. Yaptıklarına pişman olup rica etti o talebeye: - Beni hocana götür lütfen! Pişmanlığını bildirip af dileyecekti. Dergaha yaklaşınca, - Dur! dedi. Boynuna bir ip geçirip, ucunu verdi o gence. - Tut şunu! - Peki ama niçin? - Bu yularımdan tutup, çeke çeke hocanın huzuruna götür beni. - Estağfirullah, bunu yapamam. - Sen beni dinle. Bu hâlimi görür de affeder belki. O şekilde girdiler huzura. Ve affa kavuşup, talebesi olmakla şereflendi o gün.
.Dünya için çalışmak!
2004-11-21 01:00:00
Manisa'nın Akhisar kazasını nurlandıran bir Allah dostu var. "Karacaahmet"... Hoş sohbet, latifeci, tatlı ve sevimli bir zat idi. Bir gün genç biri geldi yanına. - Hocam bir şey sorabilir miyim? - Tabii, buyur evladım. - Dünya için çalışmak günah mı hocam? - Hayır. Bilakis helal lokma yemek için çalışmak ibadettir. Delikanlı şaşırdı. - Dünya malı kötü değl mi yani? - Hayır, mal kötü değildir. - Kötü olan ne peki? - Mal sevgisini kalbe sokmak kötüdür evladım. *** Her velîde olduğu gibi, bu zatı da sevmeyen, karşı gelen ve üzen bir kimse vardı o devirde. Cahil ve kibirliydi... - Ben de velîyim derdi. Onun benden ne farkı var ki? Bu zavallı, bir gün aynen o büyük zat gibi giyinip çıktı evden. Yani aynı renkte bir cübbe giydi. Aynı külahtan geçirdi başına. Bu kıyafetle dolaşıp, hürmet ve itibar görmek istedi insanlardan. Ama eremedi muradına. Çünkü ata binerken düştü ve boynu kırıldı. Acılar içinde kıvranırken kalbi değişti ve yalvardı yakınlarına: - Ne olur, beni o zata götürün! - Kime götürelim? - Karacaahmet hazretlerine. Benim ilacım onda Sordular - Neden ona gitmek istiyorsun?? - Benim ilacım onda çünkü. Derhal o zata götürdüler kendisini. Karacaahmet, merhamet nazarıyla baktı ona. Eliyle boynunu sıvazlarken sordu: - Pişman mısın? - Hücrelerime kadar. - Pişmanlık, tövbedir kardeşim. - Ben de tövbe ettim. Bin kere tövbe ettim. - Öyleyse boynun düzelir. Çünkü tövbe, en güzel ilaçtır. O anda boynu düzeldi adamın. Hemen ellerine sarıldı büyük velînin. - Çok iyi anladım efendim. - Neyi anladın? - Evliya olmak, cübbe ve külah giymekle olmazmış. Bunu anladım...
.Dünyanın tadı nedir?
2004-11-22 01:00:00
Karacaahmet, Manisa-Akhisar'da yatan bir velîdir. Bir gün ona sordular: - Dünyada en tatlı şey nedir? - Çile çekmektir! Soranlar şaşırdı. - Nasıl olur hocam? - Evet, bu dünyanın tadı, çile çekmektir. Müslüman, zevk alır çileden, haz duyar. Ve ekledi: - Hem sonra çilekeş olan, başarılı olur. Çile çekmeden hiçbir başarı sağlanamaz. Ve sordu onlara: - Hiç zahmet çekmeden rahatlığın tadı duyulur mu? - Duyulmaz tabii. - Yorulmayan, dinlenmenin tadını alabilir mi? - Alamaz. "Ooh! Dünya varmış" - Acıkmayana, yemek lezzetli gelir mi? - Gelmez. - İşte bu dünyada Allah için çalışan, Allah yolunda yorulan, üzülen, sıkıntılara katlanıp çile çekenler, Cennete girince, "Ooh! Dünya varmış" diyecekler. *** Bir gün rica ettiler bu zata: - Bize "Dünya"dan bahseder misiniz? Buyurdu ki: - Dünya, üzüntü ve sıkıntı yeridir. Müslüman, bu dünyada anne karnındaki çocuğa benzer. - Nasıl yani? - Bebek dünyaya gelince nasıl rahatlarsa, mümin de ölünce Rabbinin nimetlerine kavuşur ve rahatlar. "Sonsuzluğu kavrayamaz" Hatta bir pişmanlık duyar. - Ne pişmanlığı hocam? - Daha çok çalışmadığına pişman olur. "Keşke daha fazla hizmet etseydim. Allah yolunda daha çok yorulup, daha fazla sıkıntı çekseydim" der. - Cennette pişmanlık olacak mı? - Olacak. Çünkü Cennetteki dereceler sonsuzdur. - Sonsuz mu? - Evet. Mesela Cehennemden en son çıkacak olan mümine, on dünya büyüklüğünde Cennette yer verilecek. Ama bunu bizim anlamamız zordur. - Neden? - Çünkü bizim aklımız sınırlı. Sınırlı olan, sonsuzluğu kavrayamaz.
.Hayırdır inşallah!
2004-11-23 01:00:00
Manisa-Akhisar toprağını nurlandıran bir büyük zat var. "Şeyh İsa hazretleri". Bir gece ses duydu rüyada: - Kalk yâ İsa! Hemen yola çık! Uyanıp, "Hayırdır inşallah" dedi. Giyinip çıktı evden. Ve bir yöne doğru yürüdü gayr-i ihtiyari. Sanki bir kuvvet, onu o yöne çekiyordu. Yahut bir kişi çağırıyordu onu bir yere. Az sonra bir kervana rastladı. - "Tamam" dedi içinden. "Bu kervana katılmalıyım". Yaklaşıp sordu: - Bu kervan nereye gidiyor? - Trakya istikametine. - Peki deyip katıldı kervana. "Hocam beni çağırıyor" Malkara'da mola verince, aynı sesi duydu içinden: - Burada in! Üstelik tanıyordu bu sesi. "Kim olabilir?" diye düşünürken hocalarından birini hatırladı. Evet, Malkara'da oturuyordu o zat. Yıllar önce ders almıştı kendisinden. - Tamam dedi. O hocam beni çağırıyor. O sese kulak verip indi kervandan. Aynı sesi duydu yine: - Acele et, geç kalma! Yaklaşıp sordu birine: - Filan zatın evi neresi? Adam eliyle gösterdi. - İşte şu ev. Hızlı adımlarla yürüyüp çaldı kapıyı. "Nerede kaldın?" Girdiğinde kalabalık bir cemaat gördü içerde. Meğer bir haftadır ağır hastaymış. Son anlarını yaşıyormuş üstelik. Az önce de, - "Vefat edersem, cenazemi talebem Şeyh İsa yıkasın ve namazımı o kıldırsın" diye vasiyette bulunmuş. O içeri girer girmez açtı gözlerini. Onu görünce gülümsedi. - Evladım İsa! - Buyurun hocam. - Nerede kaldın? Bir haftadır seni bekliyorum. - İşte geldim hocam. - Çok iyi ettin geldiğine. Sonra kapattı gözlerini. "Allah!" deyip ruhunu teslim etti. Şeyh İsa vasiyeti yerine getirip, defnetti nurlu kabrine.
.Mecusinin arsası!
2004-11-24 01:00:00
Sa'd bin ebî Vakkâs radıyallahü anh, Kûfe'de vali iken ev yaptırmak istedi. Arsayı buldu. Ancak arsanın yarısı bir Mecusiye aitti. Rica etti adama: - Hisseni bana sat. - Satmam. - Ne istersen vereyim. - Olmaz. Tam vazgeçiyordu ki, yakınları karşı çıktılar: - Bir Mecusiye mi yalvarıyorsun? - Ne yapabilirim ki? - Sen bu yerin valisisin. Parasını ver, işi bitir. Mecusi, üzgün vaziyette eve gitti. Hanımı akıl verdi ona. - Üzülme, hemen Medine'ye git. - Niçin? - Orada bunların adil bir halifesi var. O çözer bu işi. "Peki" deyip düştü yollara. Sultanın sarayı nerde? Medine'ye vardığında sordu: - Halîfenin sarayı nerde? - Onun sarayı yok ki. - Peki nerede bulurum kendisini? - Sahradadır o şu anda. - Ayrılıp çıktı sahraya. Ancak ne gelen vardı, ne giden. Toprak üzerinde uyuyan heybetli birini görüp uyandırdı. - Arkadaş! Halifeyi gördün mü buralarda? - Halife benim. Ne istiyorsun? Adam inanamadı. Ama yine de anlattı derdini. Hz. Ömer kalktı ve birlikte eve gidip emretti hizmetçisine: Bana kağıt getir! - Bana bir parça kağıt getir? - Kağıt yok efendim. - Bir deri parçası da olabilir. - O da yok efendim. - Bir kemik parçası getir öyleyse. Hizmetçinin getirdiği yassı bir kürek kemiği üzerine şöyle yazdı: - Yâ Sa'd! Üzme bu geleni. Yoksa bana gel! Ve uzattı onu Mecusiye. - Bunu o valiye götür! Dudak bükerek aldı kemiği. "Boşa gelmişim" diye de geçirdi içinden. Ama yanılmıştı. Hz. Sa'd, mecusiyi karşısında görünce titremeye başladı. Tanımıştı kemikteki yazıyı. Yalvardı adama: - Ne istersen yapayım. Yeter ki götürme beni Halifeye. Adam hayretinden bayılıp düştü. Ayılınca hibe etti arsayı valiye.
.Ben zelil bir kulum"
2004-11-25 01:00:00
Şeyh İsa hazretleri, Manisa velîlerindendir. Bir gün, yoldan geçen bir grup kendini bilmez genç, hakaret ettiler bu zata. O hiç cevap vermedi. Onlar devam ettiler hakarete. En sonunda, - Haklısınız, buyurdu. Gençler şaşırdılar. Ve şöyle devam etti: - Ey gençler! Benim Rabbime karşı öyle isyanlarım var ki, sizin söylediğiniz bu kelimeler, beni anlatmaya yetmez. Yani ben, sizin zannettiğinizden de daha zelil ve aşağı bir kulum. Bu sözler karşısında ezildi gençler. - Özür dileyip talebesi olmakla şereflendiler. *** Bir gün sevdikleriyle sohbet ediyordu ki; - Ruhunuzun katili olmayın! buyurdu. Ne tavsiye edersiniz? Sordular: - Ne yapalım hocam? - Onu besleyin. - Ruh nasıl beslenir ki? Bu suale, sualle cevap verdi: - Her gün, üç öğün yemek yiyoruz değil mi? - Evet. - Yemezsek ne olur? - Hasta oluruz. - Daha da yemezsek? - Ölürüz. - İşte ölmemek için nasıl gıdaya ihtiyaç varsa, ruhumuzun da ölmemesi için gıdaya ihtiyacı var. Ruh neden tad alır? - Bedenimiz, topraktan yaratıldığı için, onun gıdası topraktan çıkan şeylerdir. Ama ruh, nurani bir varlıktır. Bedenin gıdasından tad almaz. - Ruh neden tad alır hocam? - Manevi şeylerden. - Onlar nelerdir? - Önce iman etmektir mesela. Sonra namazdır, oruçtur, evliyanın sohbetidir. Sonra ilim, yani İslâmiyeti öğrenmektir. Dahası Kur'an-ı kerim okumaktır. - Gıdası verilmezse ruh ölür mü hocam? - Elbette. - Ruhun ölmesi ne demektir? - Kâfir olmasıdır maazallah. Ve ekledi: - Beden de, ruh da bize emanettir. İkisini de korumakla mükellefiz.
."Kimseye yük olma!"
2004-11-26 01:00:00
Bekir Sıdkı Visalî, Anadolu evliyasındandır. İzmir'de vefat etti. Bir gün, bir komşusu geldi bu zata. - Hocam çocuklarımız var. Onlar için ne yapabilirim? Buyurdu ki: - Önce İslamiyeti öğret. - Sonra hocam? - Namaz kılmanın önemini anlat ve mutlaka kıldır. - İstikballerini düşünmeyeyim mi? - Tabii düşün. Ama çocuğun istikbalini temin etmek, önce iyi bir Müslüman olmasıyla mümkündür. - Ya dünya kazancı? - O da lazım. Dünya malı da, ancak iyi bir Müslüman olmak şartıyla işe yarar. İslam ahlakı nedir? Bir gün sordular: - İslam ahlakı nedir? Buyurdu ki: - İslam ahlakını çok tarif edenler olmuş. Ama bir tarif benim çok hoşuma gidiyor. - O hangisi hocam? - Kimseye yük olmamak ve herkesin yükünü çekmektir. Böyle olan kimse herkes tarafından sevilir. - Bazı arkadaşların yanına rahat gidemiyoruz. - Çok fena. "Falancaya işim düşmektense kalsın" dedirten kimse mahvolmuştur. *** Bir gün de şöyle sordular: - Allahü tealanın bir kulunu sevdiğinin alameti nedir hocam? ? Kendinden tiksin! Buyurdu ki: - Bir insan Allahü tealayı ve Onun dostlarını sever, buna mukabil kendi nefsinden soğuyup tiksinmeye ve nefret etmeye başlarsa, işte bu hal, Allahü tealanın o kulu sevdiğinin işaretidir. *** Bir gün, bir gence buyurdu ki: - Hayat, hayaldir evladım. Nasıl yaşarsak öyle ölürüz. Dün öldü. Yarın doğmadı. O halde bugünü değerlendir. Yoksa "Sonra yaparım diyenler helak oldu" hadis-i şerifine dahil olursun. Delikanlı sordu: - Hocam ben her şeye kızıyorum, ne yapayım? Buyurdu ki: - Ölümü düşün! O zaman kızmazsın.
.Başarının sırrı nedir?
2004-11-27 01:00:00
Berdeî Sultan, Anadolu evliyasından. Kabr-i şerifi Eğridir Gölünün kenarındadır. Bir gün bu zata sordular: - Muvaffak olmanın sırrı nedir hocam? Buyurdu ki: - İki şeydir. - Nedir onlar? - Biri, günah işlememek, ikincisi güleryüzlü olmaktır. Eğer işlerimizde muvaffak olamıyorsak, işlediğimiz günahlardandır muhakkak. - Öyle mi hocam? - Evet. Çünkü Allahü teala, günah işleyeni muvaffak etmez. Sordular yine: - Huzurlu olmanın sırrı nedir peki? Buyurdu ki: - Halı gibi, paspas gibi olmaktır. Dinleyenler anlamadı! - Anlamadık. Nasıl yani? - Yani nefsinizi ayaklar altına alacaksınız. - Neden hocam? - Çünkü nefsin her arzusu, insanın aleyhinedir. O, iyilik istemez. Ve izah etti. - Halıya ve paspasa her gün binlerce insan basar geçer de, onlar yine ses çıkarmaz, şikayetçi olmazlar, öyle değil mi? - Evet hocam. - İşte huzurlu olmanın yolu budur. Kişiyle değil işiyle uğraşanlar, huzurlu olurlar. *** Bir gün, sevdikleri sordu bu zata: - Hocam, kendimizi başkalarına nasıl sevdirebiliriz? Kendinizi sevmeyin! Buyurdu ki: - Kendinizi sevmemekle. Ve şöyle izah etti: - Kendini seveni başkası sevmez. Kendini sevmeyeni herkes sever. Nefsinizi ayaklar altına alacaksınız. Nefsinizden tiksineceksiniz. Bunu başarırsanız, hem Allah sever sizi, hem de insanlar. *** Bir gün de, - Dünyada en güzel şey nedir? diye sordular. Buyurdu ki: - Dünyaya düşkün olmamaktır. - En kıymetli maden nedir? - Altın. - Peki altından kıymetli olan nedir? Buyurdu ki: - Allah rızası için onu başkasına vermektir.
.Kötü arkadaşın zararı
2004-11-28 01:00:00
Beyzade Efendi, Anadolu evliyasından. 1904'te Harput'ta vefat etti. Bir gün, mahalleden bir genci görüp yanına çağırdı. - Evladım, sen iyi bir gençsin. Ama arkadaşların bozuk. Ayrıl onlardan. - Neden hocam? - Kötülükleri sana da bulaşır. - Bulaşmaması için dikkat ediyorum. Şefkatle baktı gence. - Sen cüzzam hastalığını bilir misin? - Evet, çok bulaşıcı bir hastalıktır. - İşte cüzzamlı bir hasta ile bir kimse aynı evde, yedi sene kalsalar. - Evet hocam, - Aynı kaptan yeseler, aynı bardaktan içseler, aynı yatakta yatsalar, - Evet, Cüzzam bulaşmayabilir! - Yine de cüzzam hastalığının bu sağlam adama geçmeme ihtimali vardır. Fakaaat... Genç meraklanmıştı. - Evet hocam? - Ama bir evin bir odasında bir kötü insan olsa, onun kötülüğünün diğer odalardaki insanlara bulaşmama ihtimali yoktur. - Birbirlerini görmeseler bile mi? - Evet. Görmeseler ve konuşmasalar bile. - Neden böyledir? - Çünkü kötülükler kolay ve çabuk yayılır evladım. Bir sepet üzümden bir teki çürük olsa, bu bir çürük, diğer sağlamları da çürütür. Ama bütün sağlam üzümler, o bir tek çürüğü kurtaramaz. Mümin, verince sevinir Bir gün de buyurdu ki: - Müslüman, almayı değil, vermeyi düşünür. Onu kârlı bilir. Alınca değil, verince sevinir. Ve ekledi: - Böyle olan kimse, eceli geldiğinde ruhunu da kolay verir. Sordular: - Nasıl kolay verir? - Ruhu, tereyağından kıl çeker gibi çıkar da haberi bile olmaz. - Ya vermeye alışmayanlar? - Onların işi çok zor. Vermeye alışmadıkları için ruhlarını da zor verirler. - Nasıl zor verirler? - Yaş keçeden diken söker gibi. Delikanlı çok iyi anlamıştı meseleyi. - Söz hocam. Ayrılacağım o kötü arkadaşlardan.
.İnsanların kaybettiği
2004-11-29 01:00:00
Beyzade Mustafa Ahıskalı, İstanbul'da yetişen evliyadan. Bir gün, mahalleden bir gence buyurdu ki: - İnsanların kaybettiğini bulmaya çalış evladım! Genç merak etti: - O nedir ki hocam? Buyurdu ki: - Sevgi ve muhabbet. Ve izah etti: - Sertlikle bir yere varılamaz. Sert insan, yalnız adamdır. Yalnız kalmaya mahkumdur. Şahsen ben sert olamıyorum. Yaratılışım öyle. Kusur görme fonksiyonum yok. Kimsenin kusurunu göremiyorum. Ve ekledi: - Mesela ben karlı havayı çok seviyorum. - Neden hocam? - Çünkü kar, bütün kötülükleri, pislikleri örtüyor. Çirkinlikleri göstermiyor. Kurtulmanın çaresi Bir gün de buyurdu ki: - Bu zamanda Cehennemden kurtulmanın bir tek çaresi vardır, iki değil. Dinleyenler sordu. - O nedir hocam? Buyurdu ki: - Kurtulanlarla beraber olmaktır. - Kurtulanlar kimlerdir? - Allah dostları, evliyaullah. Ve devam etti: İmam-ı Şâfii hazretleri, "İki şey omasaydı, dünyada yaşamaya değmezdi" buyurmuş bir gün. İstiğfar ve sohbet... Dinleyenler sormuşlar: - Onlar nelerdir hocam? Buyurmuş ki: - Biri, seher vakitlerinde istiğfar, öbürü, Allah dostlarıyla sohbet. Sonra şunu anlattı: Ubeydullah-ı Ahrar hazretleri sordu bir gün talebelerine: - Cuma günü, duaların kabul edildiği anı yakalamış olsanız ne isterdiniz? Kimi "Evlenmek isterdim" dedi. Kimi "Zengin olmayı", Kimi "Şehit olma"yı, Kimi de "Son nefeste imanla ölmeyi isterdim" dedi. Bu arada biri sordu: - Hocam siz ne isterdiniz? Buyurdu ki: - Allah dostlarıyla sohbet etmeyi.
.Eden bulur!..
2004-11-30 01:00:00
Habbab bin Eret "radıyallahü anh", kalbi Allah ve Resulullah sevgisiyle yanan bir garib sahabi. Müşrikler, onun iman ettiğini öğrenince deliye döndüler. Ve işkenceye başladılar hemen. Gömleğini çıkarmakla başladılar işe. Sonra kızgın yassı taşları çıplak vücuduna bastırırken bağırdılar: - Haydi, İslamdan dön! - Lat ve Uzza'ya inan! - Muhammed'i inkâr et! Habbab, dişlerini sıktı, yüzünü buruşturdu, insanüstü bir metanetle "Tevhid"i haykırdı: - Lâ ilahe illallah! Zalimler öfkeden çıldırdılar. Bu defa sert, iğne dikenli çalılarla çıplak vücudunu taradılar. Başını dağladılar! Vücudu kanlar içindeyken Rabbini andı devamlı: - Allah! Allah! Allah! Sahibesi Ümmü Enmar, her akşam ateşte ısıtıp nar gibi kızarttığı bir demir çubukla başını dağlıyordu. Aklı sıra dininden döndürecekti onu. Peki muvaffak olabildi mi? Hayır. Ne onu, ne de müminlerden bir tekini. Bir gün de meydana yığdıkları odunları ateşlediler. Sonra onu tutup attılar ateşin ortasına. Halbuki ateş de Allahın emrindeydi. ? Ateş onu da yakmadı! Hz. İbrahim'i yakmış mıydı? Hayır. Hz. Ammar'ı yaktı mı? Hayır. Onu da yakmadı. Nitekim korkunç ateş sönüverdi birden. Yorumları hazırdı kâfirlerin: "Sihir"!.. Fakat "Eden bulur" buyurulmuş ya. Zalim Ümmü Enmar'ın başına şiddetli bir ağrı saplandı bir gün. Öyle ki, hekim ilaç kâr etmiyordu. Sonunda bir şey tavsiye ettiler ona: - Başını ateşle dağlatırsan, geçer. Zalim kadın Habbab'ı çağırıp emretti. - Şu seni dağladığım demir çubuk var ya. - Evet. - Onu ateşte iyice kızdır da getir! - Ne olacak? - Başımı dağlıyacaksın! - Peki olur. Hz. Habbab'ın işi buydu artık. E-mail: auyan@tg.com.tr Tel: (0 212) 454 38 10 Fax: (0 212) 454 38 29
."Derdinin çaresi onda"
2004-12-01 01:00:00
Akhisar'da Şeyh İsa Camii avlusunda bir büyük zat yatıyor. İlyas Çelebi... O devirde kötürüm bir kadın vardı ki, yıllardır çare bulamamıştı derdine. Bir gece rüya gördü. Ve şöyle dendi kendisine: - Ey filan! Sen İlyas Çelebi'ye git! - Neden? - Derdinin çaresi onda çünkü. Kadın, o sabah gönderdi küçük oğlunu bu Allah dostuna ve haber verdi gördüğü rüyayı. İlyas Çelebi, bir şişe zeytinyağı alıp verdi çocuğa. - Bunu annene götür, ayaklarına sürsün. Biz de dua ederiz, inşallah şifa bulur. Kadıncağız o yağı ayaklarına sürüp şifaya kavuştu o anda. Tabii ki Allahın izniyle. Başarılı insan kimdir? Bir gün ona sordular: - Başarılı insan kime denir? Buyurdu ki: - Başarı, en sonra işe yarayana denir. - Anlamadık hocam. - Yani bir iş, ölümden sonrasına faydalıysa başarıdır. Ahirette faydası olmayan bir işe, başarı denmez. - Dünyada faydası varsa? - Dünya hayatı ile sınırlı olan bir çalışma için, başarıdan bahsetmek yanlış olur. İnsan, çalışması neticesinde sadece dünya malı kazanmışsa, ne kıymeti vardır ki? - Neden hocam? - Çünkü az sonra çıkacak elinden. İnsanlar uykudadır Hadis-i şerifte, "İnsanlar uykudadır. Ölünce uyanırlar" buyuruldu. İnsan uykuda iken zengin olsa, kıymeti var mıdır? - Yoktur tabii. - İşte dünya hayatı da böyledir. İnsan ölünce, kaybeder bütün malını. Ama ahiret için kazandıkları böyle değildir. Devamlı ve sonsuzdur onlar. İşte bunun içindir ki, ahiretini kazanan kimseye başarılı insan denir. Ve sordu onlara: - Bir insan düşünün ki, dünyada çok mal kazanmış. Ama öldükten sonra Cehenneme gidecek. Ona başarılı denir mi? - Denilmez tabii. - İşte bunu anlatmaya çalışıyorum. Kendisini ateşten kurtaramamışsa, ne kıymeti vardır kazandığı malların? Hiç.
.Rıhtımdan ayrılmayan gemi
2004-12-02 01:00:00
İlyas Çelebi, Akhisar'da yetişen velîlerden... Bir gün bazı talebeleriyle deniz aşırı bir yere gidecekti. Rıhtıma geldiler. Ancak gemici onu almadı gemisine. Üstelik hakaret etti. Tabii üzüldü mübarek. Kırık kalple ayrıldı rıhtımdan. O anda enteresan bir şey oldu. Gemici, hareket ettiremiyordu gemisini. Ne kadar uğraştıysa da nafile. Gemi bir milim oynamıyordu yerinden. İşte o anda aklı başına geldi adamın. - Bu işte bir hikmet var! dedi ve çıktı gemiden. Koşup yetişti bu zata. Ve yalvardı: - Lütfen buyrun gemiye. Sizden ücret de almıyorum. gemiye binince... Büyük velî gemiye biner binmez gemi kendiliğinden hareket etmişti. Gemici mi? Talebesiydi artık bu Allah dostunun. HHH Bir gün birine buyurdu ki: - İman ettikten sonra en mühim iş, o imanı muhafaza etmektir. Ve ekledi: - Bir kelime söylemekle iman elde edildiği gibi, bir kelime ile de elden çıkabilir. Onu, muhafaza altına almak lazım. - Nasıl yani? - İman, mum alevine benzer. En ufak bir rüzgarla sönebilir. Sönmemesi için, cam bir fenerle etrafını çevirmek gerekir. Namaz, bir fenerdir... Sordular: - Fenerden kasıt nedir hocam? - İbadetlerdir. Namaz, bir fenerdir mesela. Oruc, hac, dînî sohbet, dînî kitap okumak, hepsi imanı muhafaza altına alan cam fener gibidirler. *** Bir gün de buyurdu ki: - Müslüman, çok kıymetlidir. Dünyaya bedeldir müslüman. Müslümanın yüzüne bakmak ibadettir. - İbadet mi? - Evet. Müminin yüzüne sevgiyle bakana, cenab-ı Hak yüz umre sevabı verir. - Hikmeti ne hocam? - Çünkü Müslüman, Allahın dostudur. Halis Müslümana, gökteki melekler bile imrenerek bakarlar.
.Bir veliyi incitmek!
2004-12-03 01:00:00
Manisa-Akhisar'da bir cami avlusundaki kabristanda Allah dostlarından bir kişi yatıyor. "Şeyh Ahmet Efendi" ... O devirde bir müslüman, her nasılsa iftiraya uğradı ve hapse atıldı. Mübarek, hadiseyi öğrenince, valiye gidip rica etti: - Bu kişi iftiraya uğramış. Onu serbest bıraksan iyi olur. Vali, "Peki" dedi. Ama sonra döndü bu sözünden. Ve hapiste tuttu o müslümanı. Büyük zat bunu öğrenince çok üzüldü. Kırıldı mübarek kalbi. Ya vali? İflah etmedi artık. Boynunda bir ur çıktı. Hangi doktora gittiyse çare bulamadılar. Birkaç gün içinde vefat etti bu dertten. ? Mümin, dünyaya bedeldir Bir gün buyurdu ki: - Bir kimse, bir din kardeşinin ismini duvarda yazılı görse, ceketini ilikleyip saygı ile geçmelidir o duvarın önünden . Dinleyenler şaşırdı. - Neden hocam? - Çünkü orada, Allahü teâlâya iman etmiş mümin bir kişinin ismi yazılı. Bir müslüman dünyaya bedeldir. Müslümanın ismine bu kadar hürmet lazım gelirse, kendisine karşı nasıl davranmalı, artık düşünelim. Ve ekledi: - Müslüman, her şeyden kıymetlidir. Kâbe'den bile. "Siz de yanarsınız" - Kâbe'den de mi? - Evet. Görmüyor musunuz, camilerde imam efendi selam verince, yüzünü cemaate dönüp oturur. Bu da, müminlerin şeref ve kıymetini gösteriyor işte. *** Bir gün de buyurdu ki: - Öyle yaşayınız ki, hiç kimse sizin yüzünüzden Cehenneme girmesin. Yani size bakıp da, kimse soğumasın İslâmdan. Yaşayışınızla örnek olun insanlara. Size gıbta ile bakıp, "Ne iyi insan. Müslüman işte böyle olur" desin herkes. Sordular: - Ya aksi olursa? - Çok kötü olur. İnsanlar, "Şuna bak, bir de namaz kılıyor" der ve İslâmiyetten soğurlar. Ama buna siz sebep olduğunuz için, onlarla birlikte siz de yanarsınız.
.Kalk yâ Ahmed!"
2004-12-04 01:00:00
Ş eyh Ahmet Efendi gönül ehli bir zattı. Kabri, Manisa-Akhisar'dadır. Gençliğinde, gününü gün eden bir kimseydi. Ancak onbeş yaşına girer girmez bir gece rüya gördü. Ve bir ses: - Kalk yâ Ahmed! Uyandı ve işitti aynı sesi: - Kalk! Abdest al ve namaz kıl! Korku ile fırladı yatağından. Ama kimseyi göremedi yanında. Tekrar uyudu. Ancak aynı sesle uyandı yine: - Kalk yâ Ahmed! Büluğ çağına girdin. Sana namaz farz oldu. "Hayırdır inşallah!" dedi. Giyinip koştu camiye. Namaza ilk gelen müslümandan öğrendi abdest ve namazı. Kısa zamanda yetişip aydınlattı nice gönülleri. ? Namaza hazırlanmak zikirdir Bir gün sordular ona: - Nefse en ağır gelen ibadet nedir? - Namaz kılmaktır. Hatta namaza hazırlanmak bir nevi zikirdir. - Nasıl yani? Buyurdu ki. - Mesela her zaman söylediğimiz, "Namaz vakti yaklaşıyor" "Ezana az kaldı" "Kalkıp abdest alayım" gibi konuşmalar hep zikir olur. - Neden hocam? - Çünkü bu sözler "Namaz"ı, yani Allahü tealanın emrini hatırlatıyor. Zikir, hatırlamak demektir Ve ekledi: -Zikir de "Allahı hatırlamak" demektir zaten. Sordular yine: - Kalpten dünya sevgisi nasıl çıkar? Buyurdu ki: - Bu işi başaranlarla beraber olmakla. - Nasıl? - Mesela Allah'ın velî kulları kalplerinden dünya sevgisini çıkarıp atmışlardır. Böyle zatlarla beraber olan, yahut onların kitaplarını okuyanlar da bu işi kolay başarırlar. Dünya sevgisi kalpten çıkınca, Allah sevgisi gelir yerine. Çünkü kalp boş olamaz. Ve izah etti: - Bir bardak düşünün. Boşken hava vardır içinde. Su doldurursanız, hava çıkar. Suyu boşaltırsanız tekrar hava girer. Kalp de böyledir işte. Ya dünya sevgisi vardır onda, ya da Allah sevgisi.
.İnsan güzeli bir genç
2004-12-05 01:00:00
Mus'ab bin Umeyr "radıyallahü anh", insan güzeli bir gençti. Mekke'nin en zarif, en narin, en kibar delikanlısıydı o... Tahsilli ve kıvrak zekâlıydı. Üstün fesahat ve belagata sahipti. Ayrıca çok zengin bir ailenin çocuğuydu. Bütün ailenin gözü onun üzerindeydi. Ama o, içinde bulunduğu halden memnun değildi. Birçok şey manasız geliyordu ona. Mesela şu putlara tanrı diye tapmayı kabul edemiyordu bir türlü. - "Hayır!" diyordu. "Cansız heykeller asla ilah olamaz!" O, böyle düşünedursun, Efendimiz gizli gizli İslamı anlatıyordu bir yerde. Erkam'ın evinde. Aradığını bulmuştu Ve bir gün, Mus'ab o sokaktan geçerken, bazı gençlerin bir eve girdiklerini gördü. Kendi de gayr-i ihtiyari içeri süzülüp çöktü bir yere. Ve nefes almadan dinledi Resulullahın sohbetini. - "Ne güzel sözler" dedi. "İşte ben bunu arıyordum". Bütün "Acaba?"larına cevap bulmuştu. "Şehadet"i haykırdı orada. Şimdi o, daha bir güzeldi. Zahirî güzelliğine, batınî güzellik de eklenmişti. Ama babası habersizdi bu olanlardan. "Sen dinden mi çıktın?" Bir müşrik, onu namaz kılarken görüp koştu babasına, haber verdi: - Gözümle gördüm. - Neyi? - Mus'abın namaz kıldığını. Bu ihbar, bomba gibi patladı evde. Ve o akşam sorguya çekildi genç sahabî. - Sen dinden mi çıktın? - Hayır baba, dine yeni girdim. Adamın yüzü gerildi. - Söyle! Müslüman olduğun doğru mu? - Evet, doğru. İşte o anda çileden çıktı babası. Üzerine titrediği sevgili oğlu, can düşmanıydı artık. Emretti evdekilere: - Atın şunu mahzene! Sonra işkence başladı...
.
Onu anlamadılar!
2004-12-06 01:00:00
Mus'ab bin Umeyr'i "radıyallahü anh", bizzat öz babası, karanlık bir mahzene tıkmış işkence ediyordu. Niye? Müslüman oldu diye. Başka? Dininden dönsün diye. Ama hayır. Hiçbir şey onu dininden döndüremeyecekti. Döndüremedi de. Adam çaresizdi. İşkence kâr etmeyince, alttan aldı bu sefer. - Bak oğlum, cahillik etme. Muhammed'i inkâr et. Sen ki, bu şehrin en akıllı genciydin. Ne oldu sana? Ona nasıl kandın? Hz. Mus'abın tek cevabı vardı: "Lâ ilahe illallah Muhammedün resulullah" ? Zindan ve işkence!.. Tabii yeniden zindan, tekrar işkence. Bir gün saatlerce kırbaçlayıp, yüzünü kumlara sürttü. Elleri kabarasıya değnek vurdu. Ve kızgın kayalara bağlayıp, terketti sahraya. Ama Mus'ab, bir yolunu bulup çözdü urganlarını. Ve koştu Efendimize. Ama babası pes etmedi. Şehirde bir nevi ambargo uyguladı ona karşı. Hz. Mus'ab için anne baba yoktu artık. Aile, akraba, komşu yoktu. Ama, "Allah" vardı "celle celalüh". Allahın Habibi vardı. Müminler vardı. ? Efendimizi özledi... Bunlar da yetiyordu ona zaten. Nihayet Habeşistan'a hicret etti. Ama bir süre sonra Efendimizi özledi. Burnunda tüttü adeta. Ve dayanamadı. - Ölümse ölüm! deyip düştü yollara. Şehre girdiğinde, Efendimiz Hz. Ali ile bir kenarda oturmuş sohbet ediyordu. Onu uzaktan görünce hüzünlendiler. Mübarek gözleri yaşla doldu. Neden mi? Çünkü üzerinde, iplikleri sökülecek kadar eski, yamalı bir elbise vardı. Hazret-i Ali'ye dönüp, - Kalbini, Allahü teâlânın nurlandırdığı şu kimseye bak, buyurdular. Anne ve babasının, ona en iyi yiyecek ve içecekleri verdiğini bilirim. Ama Allah ve Resulünün sevgisi uğruna ne hale gelmiş.
.Saadete ermek için
2004-12-07 01:00:00
Bilâl-i Ma'ribî, Bağdat'ta yetişen velîlerden. Bir gün cemaate buyurdu ki: - Namazlarımızı geciktirmeden kılalım. Çocuklarımıza yemek ve içmekten önce bunu öğretelim. Sonra şunu anlattı: İmam-ı Rabbani hazretlerine sordular: - Dünya ve ahirette saadete ne ile kavuşulur? - İki şeyle. - Nedir onlar? - Biri, Allahın sevgili bir dostunu tanıyıp sevmek ve onun tarafından kabul olunmak, ikincisi ise dosdoğru kılınan namazdır. Ve ekledi: - Mescitler, dünyadan Cennete giden mekânlardır. Elhamdülillah, dünyada burada buluştuk. İnşallah ahirette de Cennette buluşuruz. Geçim sıkıntısının sebebi Bir gün sordular bu zata: - Geçim sıkıntısının sebebi nedir? Buyurdu ki: - Namaz kılmamaktır. Sonra şunu anlattı. Eshab-ı kiramdan biri Efendimizin huzuruna gelip dert yandı: - Yâ Resulallah, kazancım bol. Ama yine de geçim sıkıntısı çekiyorum. Sebebi nedir? Efendimiz sordular: - Evinizde namaz kılmayan var mı? - Hayır, hepimiz kılıyoruz. - Komşularınızdan kılmayan var mı? - Onlar da kılıyor. Duvardaki çizik!.. - Mahallenizde var mı? - Hayır, mahallemizde de namaz kılmayan yoktur. - Peki bir araştır bakalım. Mahallenizden hiç namaz kılmayan biri geçmiş mi? Adam araştırıp geldi. - Yâ Resulallah araştırdım. Böyle biri geçmemiş. Buyurdular ki: - Yine de bu bereketsizlik namaz kılmamaktandır. O sahabî, birkaç gün sonra tekrar geldi huzura. - Yâ Resulallah! Namaz kılmayan birinin cenazesi geçerken tabutu bizim evin duvarını çizmiş. Bu olabilir mi? Buyurdular ki: - Evet, evinizdeki bereketsizlik bundandır işte. O çizilen yeri tamir edin.
.Asıl maksadımız
2004-12-08 01:00:00
Boranlı Mustafa Baba, Malatya'da yetişen velîlerden. Bir gün sevdiklerine buyurdu ki: - Meşgaleniz, asıl maksadınızı unutturmasın. Sordular: - Asıl maksadımız nedir hocam? Buyurdu ki: - İnsanlara iyilik etmektir. İnsanlara yapılacak en büyük iyilik de, onlara İslamiyeti öğretmektir. Birine dinden bir mesele öğretmek, yüz nafile hacdan daha kıymetlidir. *** Bir gün de biri gelip dert yandı: - Hocam bela ve musibet eksik olmuyor başımızdan. Buyurdu ki: - Ne güzel işte, sevin. Her iki halde de sevap! Hayretle sordu: - Sevineyim mi? - Evet. Allahü teala dert ve belayı sevdiklerine gönderir. Bu yolla günahlarını affeder. Hadis-i şerif de var bu hususta. - Nasıl hocam? - Peygamberimiz buyuruyor ki, "Müminin her haline hayret ediyorum. Çünkü nimet gelirse, şükreder. Bela gelirse, sabreder. Her ikisinde de sevap kazanır. *** Bir gün ona sordular: - Hocam, Müslümanlar da Cehenneme girecek mi? Kömür haline gelecek! Buyurdu ki: - Ehli sünnet üzere iman etmiş bir müslüman, ancak küfür bulaşığı olan günahlar sebebiyle Cehenneme girer. - Nasıl yani? - Mesela günahı hafif görerek, ehemmiyet vermeyerek işler, İslam dininin emirlerini aşağı görerek namaz kılmazsa, bu gibi günahlarda "Küfür bulaşıklığı" vardır ki, bu günahlar ancak Cehennem ateşiyle temizlenir. Fakaaat... - Fakatı ne hocam? - Müslümanın Cehennemde yanması bir seferdir. Kömür haline gelecek ve hep o şekilde kalacaktır. Cehennemden en son çıkacak olan Müslüman, iki buçuk milyar sene orada kalır. Ve ekledi: - Küfür bulaşığı olmayan günahlar, insanı Cehenneme götürmez.
.Sabah akşam tövbe edin!"
2004-12-09 01:00:00
Bosnalı Abdullah Efendi, Osmanlı dönemi evliyasının büyüklerindendir. 1644'te Konya'da vefat etti. Bir gün cemaate buyurdu ki: - Kardeşlerim, sabah akşam tövbe edin. İbadet etseniz de yine tövbe edin arkasından. Biri sordu: - Hocam, ölüm zamanında, Azrail aleyhisselam göründükten sonra bile tövbe kabul oluyormuş, öyle mi? Buyurdu ki: - Evet, bu, Allahü tealanın bu ümmete mahsus bir ihsanıdır. - Öyleyse her gün yerine, öleceğimiz zaman toptan tövbe etsek olmaz mı? Mübarek sordu ona: - Senin mesleğin ne? - Terzilik. "Nasıl yapacaksın?" - Ne zamandan beri bu işi yapıyorsun? - Yirmi senedir. - Terzilikte en kolay şey nedir? - Kumaş kesmek. - Peki, ölüm anında, son nefeslerini verirken de kumaş kesebilir misin? - Hayır, bu imkânsız. O zaman buyurdu ki: - Peki, yirmi yıldır devamlı yaptığın bir şeyi ölüm anında yapamazsan, hiç yapmadığın bir şeyi nasıl yapacaksın? Adam mahcup olmuştu. - Haklısınız hocam. Neden bereket yok? Bir gün de sordular. - Hocam, elimize çok para geçtiği halde yine maddi sıkıntı çekiyoruz. Sebebi nedir acaba? Buyurdu ki: - Bereket yok da ondan. - Neden bereket yok? - Çünkü namazlar vaktinde kılınmıyor ve Allahü tealanın emir ve yasaklarına riayet edilmiyor. Bunları yapmayanlara Allahü teala dört musibet verir. - Nedir onlar hocam? Buyurdu ki: - Rızıklar daralır, hastalıklar artar, emniyet olmaz ve merhamet kalkar. Sordular yine: - Peki İslamiyete uyulursa? Buyurdu ki: - O zaman bu sıkıntıların hiçbiri olmaz.
.Allah bir kulunu seviyorsa...
2004-12-10 01:00:00
Bostan Çelebi, Anadolu evliyasındandır. 1631'de Konya'da vefat etti. Bir gün sordular bu zata. - Allahın bir kimseyi sevdiğinin alameti var mıdır? - Vardır tabii. - Nedir o? - O kimse hep hayırlı işler yapar. - Sevmediğinin alameti var mı? - Elbette. - O nedir hocam? - O kimse de, ne dünyaya ne de ahirete faydası olmayan işler yapar. Vaktini, malayani, fuzuli şeylerle öldürür. *** Bir gün sordu birisi: - Hocam, ben malımın artmasını istiyorum, ne yapayım? Öyleyse vereceksin Buyurdu ki: - Yediğinden ve giydiğinden dağıt fakirlere. Sevindir garipleri. Adam şaşırdı. - Hocam anlatamadım galiba. - Hayır, iyi anlattın. - İyi de hocam, ben malımın artmasını istiyorum, azalmasını değil. Buyurdu ki: - Tamam işte. Artmasını istiyorsan, vereceksin. Adam iyice şaşırmıştı. - Verirsem artar mı? - Evet ya, sen onlara verirsen, Allah sana daha çok verir. Kabir azabı haktır Bir gün de "Kabir azabı"nı anlatıyordu. Buyurdu ki: - Kabir azabı haktır kardeşlerim. Evliyanın şefaatiyle kaldırılmaz. Sordular: - Kimlere yapılır bu azap? - Daha çok üzerine idrar sıçratanlara ve insanlar arasında söz taşıyanlara yapılır. - Ne kadar sürer hocam? - Müslümanın kabir azabı en fazla "bir hafta" sürer. Perşembe günü ikindi vakti kesilir ve bir daha hiç yapılmaz. - Cuma günü ölmüşse? - O zaman hiç kabir azabı görmez. - Ya kâfirler hocam? - Onlara devamlıdır. Öldüğü günden, kıyamete kadar sürer. E-mail: auyan@tg.com.tr Tel: (0 212) 454 38 10 Fax: (0 212) 454 38 29
.Üç kısım insan!
2004-12-11 01:00:00
Bostancı Baba, Kayseri velîlerindendir... Bir gün, gencin biri geldi bu zata. - Hocam, kıyamet gününden soracaktım. - Sor evladım. - O gün insanların hali nasıl olacak? Biraz bahseder misiniz? Buyurdu ki: - Kıyamet günü, bir torbadan kur'a çeker gibi insanlar hesaba çağrılır. O gün, üç kısım olur insanlar. Ve şöyle saydı: - Şayet "Niçin namaz kılmadın? Neden oruç tutmadın?.." gibi, işlediği günahlar isim isim sıralanıp söylenirse, bu kimsenin hali çok kötüdür. Sonunda, "Bunu Cehenneme atın!" denir. Ve Cehenneme atılır. "Bunu Cennete koyun!" Sordular: - İkincisi hocam? - İkincisi, "Ey kulum! Sana bu kadar rızık verdim. Hiç utanmadın mı?...." diyerek günah işlediği, isim isim sayılmadan bildirilirse, bunun hali iyidir. Sonunda "Bunu Cennete koyun!" denir. Ve Cennete sokulur. - Ya üçüncüsü? - Üçüncü olarak, "Ey kulum! Bana çok güzel ibadet ettin. Senden razı oldum. Sana istediğin her şeyi vereceğim!" denirse, bu kimseye müjdeler olsun. İşte böyle Müslüman olmak lazım. "Onları helalleştirir" Bir gün de sordular bu zata: - Hocam, ahirette iltimas olacak mı? Buyurdu ki: - Şayet ayrıcalık tanımayı iltimas manasına alıyorsanız evet, Ahirette iltimas vardır. Allahü teala, Cennetine koyacağı bir kuluna iltimas eder, yani himayesine alır. - Nasıl mesela? Buyurdu ki: - Eğer başkalarının bu kimse üzerinde hakları varsa, onları helalleştirir. Şöyle ki, Hak teala onlara sorar: - Hakkınızı mı istersiniz, Cenneti mi? - Cenneti isteriz, derler. O zaman buyurur ki: - Öyleyse hakkınızdan vazgeçin. Onlar da, - Vazgeçtik, derler. Ve hep birlikte Cennete girerler. E-mail: auyan@tg.com.tr Tel: (0 212) 454 38 10 Fax: (0 212) 454 38 29
.Aaa! Bu bizim Ömer!"
2004-12-12 01:00:00
Hazret-i Ömer "radıyallahü anh", bir gün şehri gezerken kendisini sevindiren bir hadise oldu. Şöyle ki: Bir sokağa girmişti. Az ilerde çok yaşlı ve safca bir kadıncağız evinin önüne çıkmış, güneşleniyordu. Kızı, Halifeyi farkedince telaşla seslendi içerden: - Anneee! - Ne var kızım. - Çabuk içeri gir! - Neden? - Emîr-ül mü'minîn bu tarafa geliyor. İhtiyar kalkıp içeri girdi. Ancak merak etmişti Emîrin kim olduğunu. Pencereyi açıp bekledi. Halife tam evlerinin önünden geçiyordu ki, tanıdı hazret-i Ömeri. "Aaa, bu bizim Ömer" dedi içinden. Ve seslendi kızına: - Ayşeee! - Buyur anne. "Biz ona Ömer derdik" - Sen Emir geliyor demedin mi? - Evet anne. - Biz ona Ömer derdik. Ne zaman Emîr olmuş? Hz. Ömer işitti bu sözü. Çok hoşuna gitmişti. "Ömer'i kendisine tanıtan kimdir?" diye başını kaldırıp merakla baktı. Pencerede ihtiyarı görünce seslendi: - Doğru dersin ey hatun! Ben, o senin bildiğin Ömer'im işte. Ve yürüyüp gitti. Memnuniyeti yüzünden okunuyordu. "Sen de öleceksin!" Bir gün, Harem bin Hayyân, Veysel Karanî hazretlerini görüp nasihat istedi. O büyük zat buyurdu ki: - Ey Harem, annen baban öldü. Nice Peygamberler öldüler. Allahın Habibi ve hazret-i Ebu Bekir de öldüler. Sonra derin bir nefes aldı. - Aaah! Kardeşim Ömer de öldü. Hz. Hayyân inanamadı. - Hayır efendim, Ömer ölmedi. Buyurdu ki: - Evet, o da bugün öldü. Ey Harem, sen de öleceksin. Şimdiden kendini ölmüş bil. Yakınlarına da ölümü hatırlatarak nasihat eyle. İbni Hayyân üç gün sonra Medîne'ye vardığında sordu ilk rastladığına: - Hz. Ömer öldü mü? - Evet, üç gün önce vefat etti.
.Hz. Ömer'in gözyaşları
2004-12-13 01:00:00
Hz. Ömer, bir gün eshâptan bazısıyla sahrada oturuyordu ki o ara fakir bir köle gelip dikildi karşısına. - Yâ Ömer! - Buyur kardeşim, söyle. - Bu milletin Halifesi sensin değil mi? Hz. Ömer hayretle baktı köleye: - Evet benim. Sırtından gömleğini çıkarırken mırıldandı. - Nice zamandır yırtık şu gömleğim. Sonra uzattı onu Halifeye. - Al dik şunu çabuk! Hz. Ömer şaşırmıştı. Kızmadan sordu: - Sen neden dikmiyorsun? - Elimden gelse dikerdim herhalde. Öfkeyle devam etti: - Hem sen Halife değil misin? Millete hizmet etmek asıl vazifendir senin. Haklısın kardeşim Hz. Ömer, gömleği alırken söylendi: - Haklısın. Düşkünlere hizmet, aslî işim benim. Ve başladı söküğü dikmeye. Ancak kölenin talepleri bitmiyordu. Güneş, çıplak vücudunu yakmaya başlayınca döndü yine Halifeye. - Gömleğini çıkar, üzerime ört! - Neden? - Vücudum güneşte çıplak durmaya alışık değil. Halife buna da kızmadı. Hatta merhametle baktı köleye. - Peki peki, hemen! Ve yaptı dediğini. Az sonra tamir bitmişti. Kalkıp giydirdi köleye. Başka isteğin var mı? Ve sordu: - Başka bir isteğin var mı? - Yok hayır. - Hakkını helal et bana! Kölenin yüzü gülüyordu. - Helal ettim, ama... - Aması ne? - Bak ey Halife! Şunu bilesin ki, yarın mahşer gününde, şarktan tâ garba kadar nice aç ve çıplaklar, nice düşkünler, haklarını senden alacaktır. Bunu bil de, öyle davran milletine. Emîr olmak kolay değil öyle. Ve ayrılıp gitti. Halîfe çok hüzünlenmişti. O da kalkıp gitti evine. Yollarda ağlıyordu...
.O cahilin tekidir!"
2004-12-14 01:00:00
Manisa-Akhisar'da bulunan mezarlıktaki bir türbede Allah dostlarından biri yatıyor. Seyyid Ahmet hazretleri... Gönül ehli velîlerdendir. O yerin kadısı (hakimi), büyüklüğüne inanmazdı bu zatın. Kıymetten düşürmeye çalışırdı onu her fırsatta. Bir gün, bir grup insanı topladı evine. Ve sordu onlara: - Bu zata neden çok kıymet veriyorsunuz? - İlim ve hal sahibidir. Kerametleri var. Hemen itiraz etti. - Hayır, o cahilin tekidir. Arabça bile bilmez. Mesela İmam-ı Gazali hazretlerinin bir kitabını okusa, anlayamaz. Birkaç dakika sonra kapı çalındı. Kadı kapıyı açtığında bu veliyi gördü eşikte. Çok macup olmuştu Kızardı, bozardı ve mecburen, - Buyurun! deyip içeri aldı onu. Seyyid Ahmet hazretleri selam verip oturdu bir yere. Ve buyurdu ki: - Bir Müslümanın arkasından konuşmak çok günahtır. Hele aslı olmayan şeyler söylemek daha da çirkindir. Şöyle devam etti. - Benim hakkımda, "O, cahilin tekidir. Arabça bile bilmez. İmam-ı Gazali hazretlerinin kitabını okusa anlayamaz" diyenler var. Bu asılsız sözler, onların kötü maksadını gösteriyor. Kişi, kişinin aynasıdır Ve ekledi: - Kişi, kişinin aynasıdır. O, bizim aynamızda kendisini görüyor. Sonra ayrılıp gitti. Kadı, almıştı alacağını. Tövbe edip talebesi oldu bu Allah dostunun. *** Bir gün de sordular bu zata. - Ehli sünnet Müslümanlar Cehenneme girecek mi? - Girecekler fakat... - Fakatı ne hocam? - Diğer ümmetler gibi olmayacak. - Nasıl yani? - Peygamberimiz buyuruyor ki: "Ümmetim Cehennem acısını hiç duymaz. Günahları bitip Cehennemden çıkarken, acısının hepsini bir an hisseder. Tâ ki Cehenneme girdiğini anlasın."
.Onu çekemiyordu...
2004-12-15 01:00:00
Seyyid Ahmet hazretleri, Akhisar toprağını nurlandıran büyüklerdendir. Kerametleri vardı. Biri şöyle mesela: O devirde "Molla Ahmed" adında, ilmiyle mağrur bir kimse vardı. Kibrinden dolayı çekemezdi bu zatı. Bu mağrur adam, çıktı bir gün evinden. Ve tuttu dergahın yolunu. Aklı sıra imtihan edecekti bu büyük veliyi. Dergahın kapısına varınca iki talebe gördü kapıda. Kendisini bekliyorlardı. Onu güleryüzle karşıladı gençler. - Buyurun efendim, hocamız da sizi bekliyor. Adam şaşırdı. - Bir yanlışlık olmasın. Siz kimi karşılarsınız? - Sizi efendim. Bir daha şaşırdı! - Ama ben habersiz geliyorum. Çocuklar gülümsediler. - Siz Molla Ahmed değil misiniz? - Evet. - Filan köyden gelmiyor musunuz? - Evet. Adam, şaşkınlık içinde girdi dergaha. O esnada Seyyid Ahmed hazretleri sohbet etmekteydi talebeyle. O girince iltifat ederek karşıladı. - Buyurun, hoşgeldiniz. - Hoşbulduk. Ve yer gösterdi kendisine. Sonra sohbete devam etti: Zerre kadar kibri olan Buyurdu ki. - Kibirden çok sakınınız. Peygamber Efendimiz, "Kalbinde zerre kadar kibir olan kimse, Cennete giremez" buyuruyor. Biri sordu: - Kibir nedir hocam? - Kibir, Allah'ın kullarına hakaret gözü ile bakmak ve kendini herkesten üstün görmektir. Ve ekledi: - "Bende kibir yoktur" demeyin sakın. Bir dağı, iğne ile kazıp yerinden kaldırmak, kalpten kibri söküp atmaktan daha kolaydır. Şöyle bitirdi: - Başkalarını imtihana yeltenmek de kibirdendir. Bu son cümle yetti Molla Ahmed'e. Anladı hatasını. Kalkıp elini öptü ve bir daha ayrılmadı yanından.
."Herkese iyilik et!"
2004-12-16 01:00:00
Manisa'nın içinde, Ege Mahallesi, Sevinç Sokağın ortasındaki türbede bir velî zat yatıyor. Terzizade Ahmed Efendi... Zaman zaman bu mübarek türbe buradan kaldırılmak istenmişse de, muvaffak olunamamış. Sonunda vazgeçilmiş bu davadan. Eh, mecburen tabii. Güç yetiremeyince?!. Neyse... Bir delikanlı nasihat istemişti bu zattan. Ona buyurdu ki: - Önce İslâmiyeti öğren oğlum. Bilmeden müslümanlık olmaz çünkü. - Peki hocam, başka? - Alim ve evliyaya karşı son derece hürmetli ol. Sohbetlerini ganimet bil. - Böyle zatlar yoksa? - O zaman kitaplarını oku. Kitap okumak, sohbet gibi feyz verir. "Eziyet ve sıkıntı verme" Ve devam etti. - Cömert ve güleryüzlü ol. Herkese iyilik et. Allahü teâlânın hiç bir mahlukuna eziyet ve sıkıntı verme. *** Bir gün de buyurdu ki: - Sözünüzün geçtiği kimselere nasihat edin. Din nasihattır çünkü. Bütün ihtiyacınızı Rabbinizden isteyin. Ona tevekkül edin. Ona güvenin. Cenab-ı Hak, yalnız kendisine güvenenleri mahrum etmez. Ve devam etti. - Kur'an-ı kerimin her harfinde, yüzbin derde yüzbin şifa vardır. Hasta olan, Kur'an-ı kerimden herhangi bir ayet-i kerimeyi okusun!. İnanmak şartıyla... Sordular: - Şifaya kavuşur mu? - Evet ama bir şartla. - O şart nedir? - İnanmak. İnanmazsa faydasını göremez. *** Bir gün de buyurdu ki: - Bir kişinin saadete kavuşmasına vasıta olmaktan daha kıymetli bir şey yoktur. Hatta bu iş, en büyük keramettir. - Keramet mi? - Evet. Şimdi herkes havada uçmayı, su üstünde yürümeyi keramet zannediyor. Halbu ki keramet bu değildir. - Ya nedir hocam? - Asıl keramet, İslâma tam uymak ve başkalarının uymasına da vesile olabilmektir.
.Yalan, dedikodu, iftira!..
2004-12-17 01:00:00
Peygamberliğin ilk yıllarıydı. İnsanların tek tek Müslüman olmaları, Mekkeli müşrikleri rahatsız ediyordu. Bu yüzden Efendimizi kimse görmemeli, dinlememeliydi. Onun için etrafına görünmez duvarlar çekiyor, Onu diğer insanlardan tecrit etmeye çalışıyorlardı. Nasıl mı? Kolay. Yalan, iftira, dedikodu. Bunlar ne güne duruyordu. Mekke'ye bir yabancı gelmeyegörsün. Hemen etrafını sarıp, kıskaca alırlardı garibi. Efendimiz hakkında olmadık şeyler söyler, onunla görüşmesine mani olurlardı. İftirada hudut tanımazlardı üstelik. Tekrardan da. Aman, dikkatli ol! Tufeyl bin Amr da kıskaca aldıklarından biriydi işte. Halbuki o, Arap lisanının ustalarındandı. Şairdi sonra. Onu Mekke'de görünce etrafını sardılar bir anda. - Aman ha, dikkali ol! - Hayrola, neye dikkat edeyim? - Hani hatırlar mısın? Abdülmuttalib'in bir yetimi vardı. - Muhammedül emin mi? - Evet ya. işte O. - N'olmuş ona? - Peygamber olduğunu söylüyor. Şaşırdın değil mi? Tufeyl cevap vermedi. Onlar devam ettiler: Onu göreyim deme - İkilik soktu aramıza. Baba ile oğulu, karı ile kocayı birbirine düşürdü. Kardeşi kardeşe düşman etti. Ve eklediler: - Sen sen ol, onu göreyim deme sakın. Karşılaşırsan yolunu değiştir. Yoksa... - Evet yoksa? - Sihrine kapılırsın. Sözleri büyüler seni de. - N'apayım peki? - Uzaklaş buradan. Terket Mekke'yi. Bunları söyleyenler sıradan kimseler de değildi hani. Kureyş'in en seçkin insanlarıydı. Tufeyl şaşkın ve tedirgindi bu yüzden. Ve verdi kararını: "Şayet Onunla karşılaşırsa konuşmyacak, bir şey söylerse cevap vermeyecekti." Kulaklarına pamuk tıkayıp çıktı evden. Beytullah'a gidiyordu...
."Onun sözleri sihirlidir!"
2004-12-18 01:00:00
Tufeyl bin Amr "radıyallahü arh", Mekke'ye geldi bir gün. Müşrikler hemen etrafını sardılar. - Sakın ha! Muhammed'le görüşeyim deme! - Neden? - Onun sözleri sihirlidir. Seni de büyüler. İnandı bu sözlere. Ertesi gün, kulaklarına pamuk tıkayıp çıktı evden. Kâbe'ye vardığında, Efendimiz namaz kılıyordu. O da gidip, Efendimizin yakınında durdu. Daha doğrusu ayakları götürdü onu oraya. Görünmez bir kuvvetle çekilmişti sanki. Ve olan oldu. Kur'an-ı kerimin bir bölümünü işitti ister istemez. Ve hayran oldu tabii. İnanılmaz bir haz duydu. Kısa bir an bocaladı Dahası, o kelamın devamını dinlemek için dayanılmaz bir istek oluştu içinde. Ama söz vermişti. Onun sözlerini dinlemeyecekti. Kısa bir an bocaladı. Ama sonra, - "Niçin?" dedi. "Niçin dinlemeyecekmişim? Ben, iyiyi kötüden ayıramayacak bir kimse değilim ki. Şairim üstelik. Beğenirsem kabul eder, yoksa reddederim". Attı pamukları kulağından. Dinlemeye başladı. - "Bunlar insan sözüne benzemiyor" dedi içinden. "Bunlarda ilahi bir koku var". Efendimiz namazını bitirip ayrıldılar. O da süzüldü içeriye Tufeyl de gayri ihtiyari takıldı peşine. Yine görünmez bir kuvvetle çekiliyordu. Efendimiz hane-i saadete girdiler. O da gayri ihtiyari süzüldü içeriye. Ve arzetti halini: - Efendim, Mekkeliler hakkınızda öyle şeyler söylediler ki, sözlerinizi işitmemek için kulaklarıma pamuk tıkamıştım. Ama işitince hayran oldum. Sonra rica etti: - O kelamdan biraz daha okur musunuz? Efendimiz bir miktar daha okudular. Tufeyl'in kalbi hidayet nurlarıyla aydınlanmıştı. Arzetti hemen: - Yâ Muhammed! Ben ömrümde bunlardan daha güzel bir söz işitmedim. İnandım ki sen Allahın Resulüsün. Ve "Şehadet" yankılandı odada.
."Ey Kureyşliler! İman ediniz!"
2004-12-19 01:00:00
Müşrikler, Safa tepesinde toplanmış, Velid'in tahta putuna tapınıyorlardı. Bu nasıl tanrı ki, bir sahibi var. Neyse... Abdullah bin Mes'ud da uzaktan seyrediyordu onları. O sırada Efendimiz göründü. Müşriklerin şaşkın ve meraklı bakışları arasında gelip, hakim bir yere çıkarak kutsal daveti yaptılar: - Ey Kureyşliler, Lâ ilahe illallah deyiniz! Bu cümle, balyoz gibi indi beyinlere. Kin ve öfkeleri kabardı müşriklerin. Velid, Ebu Cehil'e dönüp göz kırptı. Hani, "Haddini bildireyim mi?" gibilerden. Onun, "Olur!" işaretiyle yöneldi Efendimize. Küstahça yaklaştı!.. - Yâ Muhammed! Hani sen demiyor muydun Allah insana şah damarından daha yakındır diye? Efendimiz cevap vermediler. O devam etti: - İşte bak, benim tanrım bana ne kadar yakın. Senin Rabbin hani? Sen de Onu göstersene. Efendimiz yine sükut ettiler. Velid cevap alamayınca, savaştan galip çıkmış bir kahraman edasıyla yoldaşlarının yanına döndü. Ve putlarına yalvardılar. Bu defa dilekleri kan kokuyordu: - Ey tanrımız! Muhammed'i öldürmekten başka çaremiz kalmadı. Sen bize yardım et! Tamam! Onu öldürün! O anda garip bir şey oldu. Kâfir bir cin, o putun içine girip seslendi: - Tamam! Onu öldürün. Ben yardım ederim size! Kâfirler şaşkın ve sevinçliydi. Şaşkındılar. Çünkü putlarından ilk defa böyle bir ses işitiyorlardı. Sevinçliydiler. Çünkü putları yardım edeceğini bildirmişti. Bu sesi Efendimizle, Abdullah bin Mes'ud da duydular. İbni Mes'ud sordu: - O ses neydi yâ Resulallah? Buyurdular ki: - O, bir cindir ki, putların içine girer. Halkı, peygaberlerin katline teşvik eder. Ama, daha evvel hangi cin bunu yaptıysa sonunda helak oldu... E-mail: auyan@tg.com.tr Tel: (0 212) 454 38 10 Fax: (0 212) 454 38 29
.Puttan gelen ses!..
2004-12-20 01:00:00
Efendimiz, müşrikleri İslama çağırdığı esnada kâfir bir cin, tahta bir putun içine girip, Efendimizi öldürmeye teşvik etmişti müşrikleri. Ertesi gün, Allahın Resulü, Abdullah bin Mes'udla birlikte otururken, bir selam veren oldu. Efendimiz selamı aldılar. Ama kimdi bu selam veren? İbni Mes'ud kimseyi görmüyordu. Nihayet o meçhul ses tanıttı kendisini: - Yâ Resulallah! Ben Müslüman cinlerdenim. Dün, kâfir bir cin, bir putun içine girip sizin aleyhinizde konuşmuş. Bunu duyunca çok üzüldüm. Ve derhal yakalayıp öldürdüm onu. Şimdi bir isteğim var. - Nedir isteğin? "Sizi methedeyim..." - Yarın müşrikleri yine İslâma davet edin. Ben de, o putun içine girip sizi methedeyim. Efendimiz memnun oldu. - Peki, öyle olsun. Cin, sevinçle ayrıldı huzurdan. Ertesi gün Efendimiz Safa tepesine geldiklerinde müşrikler yine toplanmış, o puta tapınıyorlardı. Allahın Resulü, yüksekçe bir yere çıkıp seslendiler: - Ey insanlar! Lâ ilahe illallah deyiniz! Müşrikler hemen putlarına döndüler: - Ey tanrımız! Konuş! Bize Muhammed'i kötüle. Onu mahcub et! Ancak duydukları sesle şaşkına döndüler. Efendimizi methediyordu Çünkü konuşan, Müslüman bir cindi. Ve Efendimizi methediyordu. Müşrikler, önce şaşırdılar. Sonra gazaba gelip söylendiler: - Olmaz olsun böyle tanrı! Sonra hep birden hücum edip bir anda param parça ettiler putlarını. Hınçlarını alamayıp Efendimize saldırdılar bu defa. Adamlar kudurmuştu sanki. Sövenler, vuranlar, taş atanlar. Resulullah Efendimiz, onların bu yaptığına karşı tek bir cümle söylediler. Buyurdular ki: - Ey Kureyşliler! Siz bana vuruyorsunuz ama, ben sizin Peygamberinizim. Ve ayrılıp evlerine gittiler. Mahzun ve kırık kalp ile.
.Vermesini öğrenelim"
2004-12-21 01:00:00
Burhaneddin Tirmizî, Anadolu evliyasındandır... Bir gün, bir sevdiği nasihat istedi ondan. Buyurdu ki: - Önce vermesini öğrenmemiz lazım. Adam sordu: - Neyi verelim hocam? - Neyi seviyorsak, onu. O ara bir sessizlik oldu. Mübarek sordu ona: - İnsan en çok neyi sever? Adam düşünmeden cevapladı. - Elbetteki parayı. - Öyleyse paramızı vereceğiz. Ve ekledi: - Eshab-ı kiramın tek ortak özelliği vardı. - O neydi hocam? - Vermek. Her şeylerini verirlerdi. Mallarını, mülklerini, paralarını. Ya paramız yoksa? Adam sordu: - Ya paramız yoksa hocam? - Hiç olmazsa güler yüz gösteririz. O da bir sadakadır. *** Bir gün de gencin biri geldi bu zata: - Bir şey sormak istiyorum hocam. - Buyur sor evladım. - Ölen kimse rüyada görülmüyorsa, sebep ne olabilir acaba? Buyurdu ki: - Ölenin ruhu hapiste veya sorguda ise, rüyada görülmez evladım. Ve şunu anlattı: "Hesap veriyordum" Hazret-i Ömer'in oğlu, babasını öldükten beş sene sonra rüyada görünce sordu: - Babacığım nerelerdeydin? Senden hiç haber alamadık. Babası sordu: - Ben öleli ne kadar oldu? - Beş sene. - Öyleyse beş senedir hesap veriyordum. Her şeyi ince ince sordular. - Neyi mesela? - Mesela çok uzaklarda, gözden ırak bir yerde yıkık bir köprü varmış. "Onu niye tamir ettirmedin?" diye sordular. - Cevap verebildin mi? - Evet ama, veremediğim de oldu. - Peki nasıl kurtuldun? - Rabbimin ihsanıyla. Onun rahmeti olmasaydı kurtulamayacaktım.
.Hz. Ömer'in nasihati
2004-12-22 01:00:00
Burhaneddin Eğridirî, Anadolu velîlerindendir. 1562'de Eğridir'de vefat etti. Bir gün biri geldi bu zata. - Hocam, bir nasihatinizi alayım dedim. Buyurdu ki: - Sana, Hz. Ömer'in bir nasihatini söyleyeyem mi? - Çok sevinirim. - O büyük zat, sahabeye buyurmuş ki, "Üç şeyi yaparsanız mahvolursunuz". Eshab-ı kiram sormuş: - Yâ Ömer nedir onlar? Buyurmuş ki: - Biri, Eshap olmak şerefinden daha üstün bir şeref ararsanız. İkincisi, dini, dünya menfaatlerine alet ederseniz. Üçüncüsü de, dünya için dünyalık isterseniz. Kimseyi ayıplama! Bir gün de nasihat isteyen birine buyurdu ki: - Kimseyi ayıplama kardeşim. Adam arzetti. - Ama hocam öyle şeyler oluyor ki, ayıplamamak elde değil. - Olsun, yine de ayıplama. Ve izah etti: - Çünkü bir kimse, bir Müslümanı, tövbe ettiği bir kusurundan dolayı ayıplarsa, o kimse, bu kusuru işlemeden ölmez. Adamın hayretine gitti. - Öyle mi hocam? - Elbette. Ayıplayacaksan kendini ayıpla. - Kendimi mi? - Evet. Yani nefsini. O senin düşmanındır O senin en büyük düşmanındır. Seni Cehenneme sokmak için uğraşıyor. *** Bir gün de bir sevdiği geldi bu zata. - Hocam, bana bir akıl verin. - Hayrola, n'oldu? - Bazıları beni çekemiyor. Bir zarar yapmak için fırsat kolluyorlar. Ne yapayım? Buyurdu ki: - Koruyucu sebeplere yapış. Ama asıl koruyucu Allahü tealadır. - Amenna. - Allahü teala bir insanı korursa, bütün dünya bir araya gelse, ona birşey yapamazlar. Ve ekledi: - Amaa, Allahü teala korumazsa, bütün dünya bir araya gelse, bir sivri sinekten bile koruyamazlar.
.Yalnız Allah'tan iste!
2004-12-23 01:00:00
Dündar bin Hüseyin Şirazî, Şîraz'da yetişen velîlerden. Bir gün bir sevdiği geldi yanına. - Hocam maddî sıkıntı içindeyim. Ne yapayım? Buyurdu ki: - Sebebine yapış. Ama Allahü tealadan iste. Çünkü O, herkesten ümidini kesip, yalnız kendisine yalvaranların imdadına yetişir. Ve sordu adama: - Sana Ebüdderda hazretlerinin hikâyesini anlatayım mı? - Buyurun hocam. - Eshab-ı kiramdan Ebüdderda hazretlerinin babası Uhud harbinde şehit olunca, anne-oğul maddî sıkıntıya düşmüşlerdi. Öyle ki, açlıktan taş bağlıyorlardı karınlarına. Günler zor geçiyordu onlar için. Takatleri tükenmişti... Ve bir gün, Annesi seslendi oğluna: - Ebüdderdaa! - Buyur anneciğim. - Oğlum, hemen Resulullaha git. - Niye anne? - Bu halimizi arzet. O, herkese birşeyler veriyor. Bize de verir. Ebüdderda çocuktu henüz. - Peki anneciğim, deyip çıktı evden. Koştu mescide. Efendimiz Eshabıyla sohbet ediyordu. Ebüdderda içeri girer girmez buyurdular ki: - Müslüman, bir sıkıntıya düştüğünde, bunu yalnız Rabbine arzeder, başkasından bir şey istemezse, Allahü teala ona kâfidir. Vazgeçti söylemekten! Ebüdderda bunu duyunca vazgeçti söylemekten. Eve dönünce sordu annesi: - Arzettin mi? - Hayır anne. - Neden yavrum? - Lüzum kalmadı. - Anlamadım. Ne diyorsun? Ebüdderda, Resulullahtan işittiğini nakletti annesine. - İşte bunun için söyleyemedim anne. Kadıncağız memnun olmuştu. - Aferin oğlum. İyi yapmışsın. Biz de sabrederiz. Ve sabrettiler. Sonra mı? Ebüdderda, o yerin en zengini oldu.
.Bir âlim getirilir ki!"
2004-12-24 01:00:00
Cebbar Dede, Çukurova bölgesinde yetişen velîlerden... Bir gün buyurdu ki: - İşlerinizi yalnız "Allah için" yapın. Yoksa mahşerde faydasını göremezsiniz. Sonra şunu anlattı: - Mahşerde bir "Âlim" getirilir ki, çok kitap yazmıştır. Melekler onu Cennete götürürken Hak teala bildiği halde sorar: - Onu nereye götürüyorsunuz? - Cennete. - Neden? - Yâ Rabbi, bu kul çok dînî kitaplar yazdı. İnsanlara İslamiyeti anlattı. Cenab-ı Hak buyurur ki: - Hayır, o kitapları, "Ne çok ilmi var" desinler diye yazdı. Öyle de dediler. Benden ne istiyor? Onu Cehenneme götürün! Ve Cehenneme götürürler. Nereye götürüyorsunuz? Sonra bir "Şehit" getirilir ki, kan revan içindedir. Melekler onu da Cennete götürürken Hak teala yine bildiği halde sorar: - Onu nereye götürüyorsunuz? - Cennete. - Neden? - Yâ Rabbi, bu kulun kâfirlerle yapılan bir harpte şehit oldu. Hak teala buyurur ki: - Hayır, o, "Ne kahraman kişi" desinler diye harp etti. Öyle de dediler. Onu Cehenneme götürün! Ve Cehenneme götürürler. Kirli paçavra gibi! Bir gün de sordu cemaatine: - Bir ton kayadan kaç gram "Altın" çıkar, biliyor musunuz? - Bilmiyoruz hocam, ne kadar? - Üç gram. Cemaat şaşırdı. - Üç gram mı? - Evet, sadece üç gram. İşte ahirette de aynen böyle olacak. - Nasıl yani? - Mahşerde "İhlasla" yapılan amellerle "İhlassız" ameller birbirinden ayrılacak. Bir ömür boyu yapılan onbinlerce amelden, sadece üç beş tane ihlaslı amel seçilecek. Ve o kişi, o üç beş amelden fayda görecek. - Diğer amelleri? - Onlar atılacak. Hatta "Kirli paçavra" gibi çarpılacak o kimsenin yüzüne. Allah korusun.
.Kurtla kuzu yan yanaydı
2004-12-25 01:00:00
Hazret-i Ömer "radıyallahü anh" halife iken kurt koyunu yemezdi. Ama o dünyadan göçünce iş değişti. Kurtlar koyunlara saldırır oldular. Nitekim şöyle anlatılır: Bir çoban, iki arkadaşıyla sürüsünün önünde oturuyordu ki, aniden bir kurt gelip, saldırdı koyunlara. Bu, hiç vaki olmayan bir şeydi. O, bunu görünce, - Vâah Ömer! diye feryât etti. Sonra da başladı ağlamaya. Arkadaşları merak ettiler. - Ne oldu? Niye ağlıyorsun? Gözlerinin yaşını silip cevapladı. - Hz. Ömer vefat etti. Bunu da nerden çıkardın? Öbürleri şaşırdılar. - Yok canım, bunu da nerden çıkardın? - Görmediniz mi? - Neyi? - Kurt nasıl saldırdı koyunlara. - Evet gördük. - O sağ olsaydı saldırabilir miydi? Arkadaşları birbirlerine baktılar ve. - Evet, haklısın galiba dediler. O devam etti: - Değil saldırmak, bakmaya bile cesaret edemezdi. Senelerdir çobanlık yapıyorum. Böyle bir hadiseye şahit olmadım. Öbürleri tasdik ettiler. - Evet, doğru diyorsun. Biz de hiç duymadık. Ve haber geldi... Çok geçmeden hazret-i Ömer'in vefat haberi ulaştı o köye. Aynı gün vefat etmişti. Hatta aynı saatte. *** Hazret-i Ömer vefat ettiği gün zifiri bir karanlık kaplamıştı dünyayı. Çocuklar korku ile annelerine koşarlardı. Bir çocuk da koştu annesine. - Anneciğim! - Ne var yavrum. - Hava karardı. Kıyamet mi kopacak? - Hayır yavrum. Kıyamete daha var. - Peki gökyüzü niye siyah oldu böyle? Kadıncağız titrek sesle cevapladı: - Halife Ömer vefat etti. - Onun için mi gökyüzü karardı? - Evet yavrum.
.Hz. Ömer ve bir ihtiyar
2004-12-26 01:00:00
Hazret-i Ömer, Abdurrahman bin Avf'la birlikte her gece şehri dolaşırdı. Ancak belli bir yere geldiklerinde, - Sen az bekle! der ve kendi yalnız gidip girerdi bir haneye. Arkadaşı orada beklerdi. Az sonra dönüp gelir ve devam ederlerdi dolaşmaya. Hz. Abdurrahman bunu çok merak ederdi. Ama çekinirdi sormaya. Bu, her gece böyle olurdu istisnasız. Vakta ki Ömer Faruk göçtü bu âlemden. Ertesi gün, Abdurrahman bin Avf o yere gidip buldu o evi. İçeri girince hasta biriyle karşılaştı. Pîr-i fani bir ihtiyardı bu. Yaşlı adam karşısında onu görünce şaşırdı birden. "Sen kimsin?" Ve sordu heyecanla: - Sen kimsin? - Abdurrahman bin Avf'ım. - Ömer yok mu? - Yok, bugün ben geldim. İhtiyar güçlükle konuşuyordu. - O nerde? Dün gece sabaha kadar bekledim, gelmedi. Hz. Abdurrahman mecbur kaldı gerçeği söylemeye. - O vefat etti baba. İhtiyar bunu duyunca adeta yıkıldı. Ve "Vâh Ömer!" diyerek başladı ağlamaya. Hz. Abdurrahman teselli etmeye çalıştı onu. - Üzülme baba. O yoksa ben varım. ? "Onsuz yaşayamam" İhtiyar ağlıyordu. - Ben Ömer'siz yaşayamam oğlum. Hz. Abdurrahman acıdı haline. - Ben onun arkadaşıyım baba. O nasıl hizmet ediyorduysa, emret, ben yapayım aynısını. - Hayır, sen onun yaptığını yapamazsın evladım. - Yaparım baba, emret. - Hayır hayır. Bir yardım yapacaksan "Amin" de şu duama. Ve ellerini kaldırıp yalvardı: - Yâ ilâhî! Mâdemki Ömer gitti, yaşatma beni artık! Duası anında kabul oldu. Ellerini yüzüne sürerken teslim etti ruhunu. Hz. Abdurrahman cenaze hizmetini gördü. Ve gözyaşları içinde defnetti mezarına... E-mail: auyan@tg.com.tr Tel: (0 212) 454 38 10 Fax: (0 212) 454 38 29
.Hücrede bir masum!
2004-12-27 01:00:00
Terzizade Ahmet Efendi Manisa velilerindendir. Duası makbul bir zattı. İnsanlar, "Onun hürmetine" diye dua edince, muratlarına kavuşurlardı. Şöyle ki: Sevdiklerinden birini vali hapsetmişti bir gün. Halbuki hiç suçu yoktu Adamcağızın. Garip, hapishanede açtı ellerini, yalvardı: - Yâ Rabbî! Ahmed Efendi'nin hürmetine kurtar beni bu zindandan. Aradan yarım saat geçmemişti ki, hücre kapısı açıldı birden. Gelen, valiydi bizzat. Pişmanlık duygusu içindeydi. - Kusura bakma, dedi. Bir yanlışlık olmuş. Adam sevinçle sordu. - Öyle mi? Haydi çık, evine git! Sonra müjdeyi verdi. - Evet. Senin suçun yokmuş. Haydi çık, evine git! Ve ilave etti. - Bu güne kadar hapis kaldığın için de hakkını helal et bana. Valiye sordular: - Onu niçin bıraktın? - Vallahi ben de bilmiyorum. - Bilmiyor musun? - Evet. Gaipten bir ses duydum. "O suçsuzdur, serbest bırak!" diyordu. Acele gelip serbest bıraktım kendisini. Nefsini hesaba çek! Biri de nasihat istemişti ondan. Buyurdu ki: - Selameti doğrulukta, Allahın rızasını, Resulullaha tâbi olmakta ara. Kendini başkalarından üstün görme. Şöyle devam etti: - Sana kötülük yapana, sen iyilik et. Ömrünü faydasız şeylerle geçirip heba etme. Nefsini hesaba çek. O senin düşmanındır. Adam sordu: - Nefis benim düşmanım mı? - Evet. Yalnız senin değil. - Başka kimin? - Allah'ın da düşmanıdır o. Ve devam etti. - Vakit çok kıymetli bir sermayedir. Onu boşa geçirme. Geçen zaman geri gelmez. İyi işleri yarına tehir etme. Yarına çıkacağınız belli değil çünkü.
.Peygamber âşığı bir zat
2004-12-28 01:00:00
Manisa'da, Ulucâmi'nin yanındaki bir türbede Hak dostlarından biri yatıyor. İshak Çelebi... Bu zat, Peygamber aşığı mümtaz bir kişiydi. Efendimizi aşk derecesinde seviyordu. Ve bir sene, yine depreşti bu sevgisi. Duramadı, hazırlığını yapıp çıktı yola. Medine'ye gidiyordu. Yol boyu gözyaşı dökerek. Nihayet vardı kutlu beldeye. Fevkalade bir edeple mescidden içeri girdi. Ve kabr-i şerife yaklaşıp selam verdi. - Esselamü aleyküm yâ Resulallah! Kabr-i saadetten cevap geldi: - Aleyküm selam. Çok duygulanmıştı. "Sana misafir geldim" Edeple arzetti. - Yâ Resulallah! Kabul edersen bu gece senin yanında misafir kalmak istiyorum. Yine cevap geldi: - Peki, kabul ettim. O hazla başını koydu Ravdanın eşiğine, uyuyakaldı. Rüyada Resulullahı gördü. Efendimiz bir ekmek ikram etti kendisine. Neşe içinde yerken uyandı. Fakat o da ne? Ekmeğin kalan kısmını elindeydi! *** Bir bayram günüydü. Sevenlerinin arasına gelip buyurdu ki: - Bugün bayram. "Birden çok bayram!" - Hem bir değil, birden çok bayram var bugün. Dinleyenler şaşırdı. - Birden çok bayram mı? - Evet. Hayatta olmamız bir bayram. Sıhhatte olmamız bir başka bayram. Hele müslüman olmamız en büyük bayram. Dinleyenler merak etmişti. - Başka hocam? - Ehl-i sünnet olmamız, Allah dostlarını tanıyıp sevmemiz, hür olup, bir bayrak altında bulunmamız, bunların hepsi birer bayram. Ve şu müjdeyi verdi: - Müslümanın yüzüne sevgiyle bakmak ibadettir. Ben size sevgiyle bakıyorum. Siz de bana bakın. Bir mümin, bir müminin yüzüne muhabbetle bakarsa, Allahü teâlâ onun günahlarını affeder. E-mail: auyan@tg.com.tr Tel: (0 212) 454 38 10 Fax: (0 212) 454 38 29
.Ehil, nâ ehil beraber...
2004-12-29 01:00:00
İshak Çelebi, Manisa velîlerindendir. Bir gün mahallenin gençleriyle sohbet ediyordu. Bir genç kalktı. - Hocam bir şey sorabilir miyim? - Tabii evladım, sor. - "Allah'ın dergahında, ehil ve nâ ehil beraberdir" deniyor. Bu ne demek? Buyurdu ki: - Cenab-ı Hak, bir topluluğun içinden bir kimseyi severse, onunla beraber olanları da, onun hürmetine sever ve kabul eder. İnsan yeter ki sevsin bir velî zatı. Delikanlı sordu tekrar: - Yani ben bir veliyi seversem, Allahü teala beni de sever mi? - Evet. Üstelik kişi sevdiğiyle beraber olacaktır. Genç anlayamamıştı! - Nasıl yani? - Kim kimi severse, onlar ahirette birlikte olacaklar. Genç sevinmişti. - Yani ben bir veliyi seversem, ahirette onun yanında mı olacağım? - Elbette. Hiç şüphen olmasın. Sana bununla ilgili bir şey anlatayım mı? - Çok sevinirim. Şöyle anlattı: "Evliyadan birinin huzuruna bir sevdiği geldi bir gün. Kederli görünüyordu. Merak edip sordu o zat. - Hayrola, üzgün gibisin. - Evet hocam, üzgünüm. Çok merak etmişti - Hayırdır, neye üzülüyorsun? - Benim hâlim ne olacak hocam? Kalbim kara, günahım çok. Bu durumda nasıl kurtulurum ahirette? Mübarek zat tebessüm etti. - Korkma kardeşim. - Korkmayayım mı, neden? - Eğer gemi sahile çıkarsa, yalnız kaptanını değil, gemide kim varsa hepsini çıkarır sahile. Adam almıştı mesajı. - Öyleyse çok iyi hocam? - Elbette. Sen bu gemiden düşmemeye bak. Gemin de sağlam, kaptanı da. - Bu hangi gemi hocam? - Ehl-i sünnet gemisi. - Kaptanı kim? - Başta İmam-ı a'zam hazretleri. Onun gemisinde olduktan sonra korkma, kurtulursun ahirette. E-mail: auyan@tg.com.tr Tel: (0 212) 454 38 10 Fax: (0 212) 454 38 29
.Ahirette en zor şey!
2004-12-30 01:00:00
Cabir bin Zeyd, tabiindendir. Bir gün sordu cemaatine: - Ahirette en zor şey nedir, biliyor musunuz? - Bilmiyoruz, nedir hocam? - Kul hakkıdır. Sordular: - Neden zordur kul hakkı? - Çünkü Allahü teala kendisiyle ilgili günahları affedebilir, ama kul hakkını affetmez. - Peki ne yapalım hocam? - Şimdiden helalleşin. Alacaklı olsanız da "Ahirette alırım" demeyin. Helal edin gitsin. Ahirete bir şey kalmasın. - Neden hocam? - Çünkü hiç belli olmaz. Belki de o haklı, siz haksızsınız. Her şeyin doğrusu o gün meydana çıkacak. "Hüsrana uğrayacaklar!" - Öyle mi hocam? - Elbette. O gün, kendini alacaklı zanneden nice kimseler, borçlu çıkıp hüsrana uğrayacaktır. *** Bir gün de şunu anlattı sevdiklerine: Ebu Zer-i Gıfari, eshab-ı kiramdandır. Bir gün sordu Efendimize: - Yâ Resulallah, biz cahil bir kavimdik. Kötü, çirkin âdetlerimiz vardı. İslamiyet gelince o eski âdetlerimizden kurtulduk. İlerde tekrar o karanlık günlere dönülecek mi acaba? Buyurdular ki: - Hayır, ama bulanık günler olacak. "İyi-kötü karışacak" - Nasıl yâ Resulallah? - İyilerle kötüler karışacak. Sonra ahir zaman gelecek. O vakit bazıları çıkıp insanları Cehenneme davet edecekler. - Bu insanlar nasıl olacak? - Aynen sizin gibi, sarıklı, sakallı, cübbeli. - O zamanda gelenler ne yapsınlar? Buyurdular ki: - "Ehl-i sünnet" diye bilinen, benim ve eshabımın gittiği yoldan giden bir cemaat vardır o zaman. Onlara katılsınlar. Bunu anlattıktan sonra buyurdu ki: - Bugün ahir zamandayız işte. Ve çok şükür ehl-i sünnetiz. Bu zamanda "Ehl-i sünnet"ten olmak en büyük bahtiyarlıktır. Dünyanın en bahtiyar insanı biziz. Sonra, bu cümleyi tekrar ettirdi herkese: "Dünyanın en bahtiyar insanı, biziz!"
.Korkacak bir şey yok
2004-12-31 01:00:00
Efendimiz, eshabına nasîhat ediyordu. - Mümin kabre girince, iki suâl meleği gelir. Ancak çok heybetli ve korkunçturlar. Suale çekerler her öleni. Hz. Ömer sordu: - Kabirde aklımız başımızda olacak mı yâ Resulallah? - Evet yâ Ömer. O zaman rahatlayıp arzetti: - Öyleyse korkacak bir şey yok. Hazret-i Ali, onun bu sözüne şaştı. Zira "Korkacak bir şey yok" diyordu açıkça. Ömer Fârûk vefat edince, hatırladı bu sözünü. "Şimdi göreceğiz" diye geçirdi içinden. "Bakalım dâvâsının eri olacak mı?" Definden sonra cemaat dağıldı. O, bekledi kabir başında. Rabbin kim, dinin nedir? Yalnız kalınca, gözlerini yumup kalben teveccüh etti kabire. Hak teala kaldırdı gözünden perdeyi. Hz. Ömer'in kabir ahvalini açıkça seyrediyordu artık. Az sonra melekler gelip suale başladılar: - Rabbin kim, dinin nedir?... Gerçekten çok korkunç ve heybetliydiler. Ama Hz. Ömer sakin, korkusuz ve endişesizdi. Sordu o meleklere. - Siz nereden geliyorsunuz? - Yedinci kat gökten. - Yedinci kat gök ile benim kabir arası ne kadar mesâfedir? - Yedibin yıllık yoldur. Rabbinizi unuttunuz mu? - Pekii siz bu kadar uzun yol katedip buraya gelinceye kadar Rabbinizi unuttunuz mu? - Hayır, unutmadık. O zaman dedi ki: - Siz, yedibin yıllık yoldan geldiğiniz halde Rabbinizi unutmadınız da, ben, az önce evimden çıkıp buraya geldim. Hiç unutur muyum? Sonra iki meleği sımsıkı tuttu. - Söz verin bana şimdi. - Ne hususta? - Bu ümmete, böyle korkunç ve heybetli gelmeyeceğinize dair. Söz verince bıraktı onları. Hz. Ali gözlerini açıp mırıldandı: - Sözünün eriymişsin ey kardeşim Ömer! Ve bir Fatiha okuyup gönderdi ruhuna. Geri dönerken ağlıyordu.
.
.
.
.
|
Bir gün, Ebül Hasan Harkânî hazretlerinden nasihat istediler. - "Dua alın" buyurdu. - Kimin duasını alalım? - Muhtaç olan herkesin. Hele anne baba muhtâçsa, onlara hizmet etmek, ulu bir devlettir. Ve şunu anlattı: Kardeşin kârlı çıktı Vaktiyle iki kardeş ve bunların hizmete muhtaç yaşlı bir anneleri vardı. Her gece biri, sıra ile hizmetini görürlerdi. Biri ona hizmet ederken, diğeri ibadet yapardı. Bir gece, ibadet eden kardeşi, ibadetten çok zevk aldı. Rica etti kardeşine: - Bu gece de annemin hizmetine sen bakar mısın? - Tabii, hayhay! Kardeşi annesinin hizmetini görürken, o bütün gece ibadet etti. Sabaha doğru uyku bastırdı. Rüyasında şöyle denildi kendisine: - Ey filan! Kardeşin kârlı çıktı bu işte ve bütün günahları bağışlandı. Sen de, kardeşinin hürmetine affedildin. Genç adam merak etmişti. Sordu hemen: - Peki, hikmeti nedir bunun? Dendi ki: - Allahü tealanın, sizin ibadetinize ihtiyacı yoktur. Ama anneniz, sizin hizmetinize muhtaç. Ona hizmet etmek, nafile ibadetten daha sevaptır.
